iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ჰაარეცი

ჰაარეცი ("დედამიწა", დედანში ეწოდება ' "დედამიწის სიახლეები") — ისრაელის უძველესი ყოველდღიური გაზეთი. დაარსებულია 1918 წელს. დღეისათვის ორ ენაზე, ებრაულად და ინგლისურად გამოდის ბერლინერის ფორმატში. ინგლისური ვერსია გამოდის და ვრცელდება საერთაშორისო ჰერალდ თრიბუნთან ერთად.
ორივე ენოვან ვერსიას ინტერნეტშიც ნახავს მკითხველი. ჩრდილოეთ ამერიკაში გაზეთი ყოველკვირეულად გამოდის, პარასკევის ნომერთან ერთად მთელი კვირეულის ამბების მიმოხილვით.

ისრაელში გამომავალ სხვა პერიოდიკასთან შედარებით, ჰაარეცი მოკლე სათაურებს იყენებს. ნაკლები ადგილი ეთმობა ფოტოს, უფრო ფართოდ არის გაშლილი პოლიტიკური ანალიზი. გაზეთის რედაქტორის გვერდები მთავრობაშიც ზეგავლენით სარგებლობს. გარდა სიახლეებისა, ჰაარეცი დიდ ადგილს უთმობს სოციალურ და გარემოსდაცვითი შინაარსის პრობლემებს. პერიოდიკის ფურცლებზე წავიკითხავთ წიგნების მიმოხილვებს, კრიმინალურ ქრონიკას და პოლიტიკურ კომენტარებს.

ისტორია
ჰაარეცი პირველად 1918 წელს გამოვიდა პალესტინაში როგორც ბრიტანული სამხედრო უწყების დაფინანსებული გამოცემა. 1919 წელს გაზეთს რუსმა სიონისტებმა მოჰკიდეს ხელი. თავდაპირველად გაზეთს "ჰადაშოთ ჰაარეცი" ერქვა. გამოცემის ლიტერატურული გვერდები იმდროის ებრაელ მწერლებს იზიდავდა. პირველი ნომრები იერუსალიმში გამოდიოდა, თუმცა, 1923 წლიდან თელ-ავივში გადავიდა. იმხანად რედაქტორი მოშე გლუეკსონი იყო, რომელიც ამ პოსტს 1922-დან 1937 წლამდე იკავებდა. სალმან შოკენი, მდიდარი გერმანელი-ებრაელი სიონისტი, რომელსაც მაღაზიათა ქსელი ჰქონდა გერმანიაში, 1937 წელს გაზეთს ყიდულობს. მისი ვაჟი გერშომ შოკენი გაზეთის რედაქტორი ხდება და ამ პოზიციაზე 1990 წლის ჩათვლით რჩება.
დეპო

დეპო (, სიტყვასიტყვით — საწყობი, საცავი) — საწარმო, რომელიც უზრუნველყოფს მოძრავი შედგენილობის (ვაგონები, ლოკომოტივები, რკინიგზისა და მეტროპოლიტენის მოტორვაგონიანი სექციები, ტრამვაები და სხვა) ექსპლუატაციასა და რემონტს. მოძრავი შედგენილობის ტიპის მიხედვით დეპო შეიძლება იყოს სპეციალიზებული (ლოკომოტივების, ვაგონებისა და სხვა) და შერეული (ელმავლების, თბომავლების, მოტორვაგონიანი მატარებლების და სხვა). დეპოს ტერიტორიაზე განლაგებულია ტექნოლოგიის, ენერგეტიკის მოწყობილობებით და ამწესატრანსპორტო საშუალებებით აღჭურვილი საწარმოო შენობები, საწყობები, ლიანდაგები და დამხმარე მოწყობილობები.

სალოკომოტივე დეპო არის ძირითადი და საბრუნი. ძირითადი დეპო ემსახურება სალოკომოტივო პარკს, რომელსაც გეგმის შესაბამისად აკონტროლებს, აგრეთვე არემონტებს მოძრავ შედგენილობას. საბრუნი დეპოს დანიშნულებაა ლოკომოტივების გამოწყობა (ეკიპირება), მათი დათვალიერება და უწესვრობის აცილება.

მეტროპოლიტენის დეპოში არის ლიანდაგები მოძრავი შედგენილობის თავშესაფრად და ყველა სახის რემონტის ჩასატარებლად (ძირითადი დეპო), დასათვალიერებლად და სხვა ოპერაციების ჩასატარებლად (საბრუნი დეპო). მეტროპოლიტენის ყოველ ხაზს საკუთარი დეპო აქვს. ტრამვაისა და ტროლეიბუსების დეპოებს აგრეთვე აქვთ დიდი სადგომი პარკები, სადაც ტრამვაის ვაგონებსა და ტროლეიბუსებს არემონტებენ. დეპოებს აშენებენ ტიპობრივი პროექტებით.

საქართველოში რკინიგზის მომსახურებისათვის საჭირო პირველი ნაგებობები გაჩნდა საუკუნის ნახევარში. პირველი საორთქლმავლო დეპო დაარსდა ფოთი–თბილისის სარკინიგზო ხაზის გახსნასთან დაკავშირებით სამტრედიაში 1872 წელს. შემდგომში საორთქლმავლო დეპოები აშენდა თბილისში, ხაშურში, შორაპანსა და ბათუმში. საქართველოში (და ყოფილ სსრ კავშირში) პირველი საელმავლო დეპო აიგო ხაშურში 1932 წელს, რაც უკავშირდებოდა ხაშური–ზესტაფონის უბანზე მაგისტრალური ელექტროფიცირებული ხაზის გახსნას. მოგვიანებით სალოკომოტივო დეპოები გაიხსნა სხვა ქალაქებშიც.

2010 წლის მდგომარეობით საქართველოს რკინიგზას ემსახურებოდა 8 სალოკომოტივო დეპო (თბილისის, თბილის-მახარისხებლის, ქუთაისის, სამტრედიის, ბათუმის, სოხუმის [ოფიციალურად შეჩერებულია მუშაობა აფხაზეთის კონფლიქტის გამო], ხაშურისა და გურჯაანის) და სხვადასხვა ტიპის ვაგონების შეკეთებაზე სპეციალიზებული 4 სავაგონო დეპო (ბათუმის [1886], ხაშურის [1934], სამტრედიის [1934] და თბილისის [1964]). 1904 წელს თბილისში გაიხსნა ტრამვაის, ხოლო 1937 წელს — ტროლეიბუსების დეპოები. 2006 წლის ბოლოს თბილისში არსებული ტრამვაისა და ტროლეიბუსების დეპოები ქალაქის მერიის დადგენილებით დაიხურა. ასევე გაუქმდა საქართველოს სხვა ქალაქებში (გორში, რუსთავში, ქუთაისში, ჭიათურაში, ფოთში, საჩხერეში, ზუგდიდში, ოზურგეთსა და სხვ.) არსებული ტროლეიბუსების დეპები. თბილისის მეტროპოლიტენს აქვს ორი დეპო: „ნაძალადევი“ (1965) და „გლდანი“ (1985). პირველი ემსახურება საბურთალოს, მეორე — ახმეტელი-ვარკეთილის ხაზს. პირველი სახანძრო დეპო დაარსდა თბილისში 1825 წელს. 2010 წელს საქართველოში მუშაობდა 104 სახანძრო დეპო, მათგან 18 — თბილისში.
ნოჯიკეთი

ნოჯიკეთი — მთა საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარეში, დუშეთისა და თიანეთის მუნიციპალიტეტების ადმინისტრაციულ საზღვარზე. მდებარეობს ქართლის ქედის სამხრეთ ნაწილის თხემზე, მდინარე არაგვის მარცხენა შენაკადის — წირდალისხევისა და ქუსნოს მარჯვენა შენაკადის — თეთრახევის სათავეში. სიმაღლე ზღვის დონიდან 1580 მ. აგებულია ინტენსიურად დანაოჭებული ცარცული თიხაფიქლებით, ქვიშაქვებითა და კონგლომერატებით. ნოჯიკეთის ქვედა და შუა კალთები შემოსილია მუხნარ-რცხილნარით (ზოგან წიფლნარით), ზედა კალთები და წვერი — მეორეული სუბალპური მდელოებით.
ნუკლეუსი (მეფუტკრეობა)

ნუკლეუსი მეფუტკრეობაში — ფუტკრის მინიატიურული ოჯახი, რომელსაც იყენებენ განაყოფიერებული დედა ფიტკრების მისაღებად და სათადარიგოდ. ამ მიზნით 12-ჩარჩოიან სტანდარტულ სკას 3–4 განყოფილებად ყრუდ გადატიხრავენ. თითოეულში ძლიერი ოჯახიდან გადააქვთ 2 ან 3 ფიჭიანი ჩარჩო თავისი თაფლით, ჭეოთი, ბარტყით, ახალგაზრდა ფუტკრით და მასში სვამენ გაუნაყოფიერებელ დედა ფუტკარს. განაყოფიერების შემდეგ ის ამოჰყავთ და საჭიროებისამებრ იყენებენ, ხოლო მის ნაცვლად ნუკლეუსში კვლავ გაუნაყოფიერებელ დედა ფუტკარს სვამენ, ან მწიფე სადედე გადააქვთ. ფუტკრის სანაშენე მეურნეობაში განაყოფიერებული დედა ფუტკრის დიდი რაოდენობით მისაღებად იყენებენ მცირეგაბარატიან ნუკლეუსებს, რომლის თითოეული განყოფილებიდან სეზონზე 3–5 განაყოფიერებული დედა ფუტკარი უნდა მიიღონ.
ნულის სამაროვანი

ნულის სამაროვანი — ბრინჯაოს ხანის (ძირითადად შუა ბრინჯაოს ხანის) სამაროვანი მდინარე ფრონის მარჯვენა ნაპირას (ადგილ ლაშეებში, სოფელ ნულთან, თიღვის მუნიციპალიტეტში). გათხრები ჩატარდა 1931 წელს (ე. ფჩელინა, ა. სმირნოვი), 1949 (ბორის კუფტინი), 1954 (ო. ჯაფარიძე). სამარხები კოლექტიური იყო. ქვებით ამოყვანილ კედლებიან ორმოებში მარჯვენა ან მარცხენა გვერდზე ესვენენ ხელფეხმოკიცელი მიცვალებულები. ადრინდელი ბრინჯაოს ხანის ერთ ქვაყრილიან ორმოსამარხში აღმოჩნდა ერთი ჩონჩხი, შავზედაპირიანი და ვარდისფერსარჩულიანი, ე. წ. მტკვარ-არაქსის ტიპის თხიხის ჭურჭელი. შუა ბრინჯაოს ხანის (ძვ. წ. - სს.) კოლექტიურ სამარხებში გამოვლინდა მრავალნაირი თიხის ჭურჭელი, ბრინჯაოს იარაღი, სამკაული, ობსიდიანის ისრისპირები, ქვის ლახტისთავები, თრიალეთის ტომთა ბელადების გორასამარხებისაგან განსხვავებით, ნულის სამაროვანზე საოჯახო სამარხები საგვარეულო სასაფლაოზეა განლაგებული. მათ საზოგადოების რიგით წევრთა სამარხებად თვლიან. აღმოჩენილი მასალა გამოხატავს შიდა ქართლის კულტურის მჭიდრო კავშირს თრიალეთის კულტურასთან. ნულის სამაროვნის ტერიტორიაზე დადგენილია შუა და გვიანდელი ბრინჯაოს ხანის კულტურის ფენებიც. მასალა დაცულია ს. ჯანაშიას სახელობის საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმში.
ნუმულიტები

ნუმულიტები ( < — პატარა მონეტა) — ფორამინიფერების ქვეკლასის გადაშენებული მსხვილი ერთუჯრედიანი ორგანიზმების გვარი. ნუმულიტების სპირალურად დახვეული ნიჟარის დიამეტრი 160 მმ აღწევს, ნიჟარის ზედაპირზე მხოლოდ გარე ხვეული მოჩანს. ხვეულები ტიხრებით მარტივ კამერებადაა დაყოფილი. ტიხრების გაგრძელებები ნიჟარის ზედაპირზე წარმოქმნის ტიხრის ხაზებს, ხოლო სვეტები — ხორკლებს. ნიჟარის კედლებსა და ტიხრებში განვითარებულია არხთა სისტემა. ნუმულიტები მიეკუთვნებიან უმნიშვნელოვანეს სახელმძღვანელო ნამარხთა ჯგუფს, რომელთა მეშვეობით ხდება პალეოგენური ნალექების სტრატიგრაფიული დანაწილება.
უილიამ გოპალავა

უილიამ გოპალავა (ტამილურ ენაზე ி்ி் ொ்ா, დ. 17 სექტემბერი, 1897, მატალე, ცეილონი — გ. 31 იანვარი, 1981, კოლომბო, შრი-ლანკა) — შრი-ლანკელი პოლიტიკოსი, ცეილონის გენერალ-გუბერნატორი (1962-1972) და ქვეყნის პირველი პრეზიდენტი (1972-1978).

ბიოგრაფია
უილიამ გოპალავა დაიბადა 1897 წლის 17 სექტემბერს მატალეს რაიონის სოფელ დალიუ მაჰა უოლოვაში. დაწყებითი განათლება ამავე სოფლის სკოლაში მიიღო, რის შემდეგაც სწავლობდა კანდის ჯერ წმინდა იოანეს შემდეგ კი ბუდისტურ კოლეჯში. 1920 წელს კი ჩაირიცხა ცეილონის სამართლის სკოლაში.

კარიერა
მისი პოლიტიკური კარიერა დაიწყო მას შემდეგ, რაც 1926 წელს აირჩიეს მატალეს ქალაქის საბჭოში. ამ თანამდებობაზე იგი 1939 წლამდე დარჩა. მის კარიერაში მნიშვნელოვანი ადგილი უკავია დიპლომატიურ კარიერას:1958 წლის 18 ივნისს სოლომონ ბანდარანაიკეს მთავრობამ ელჩად დანიშნა ჩინეთის რესპუბლიკაში. 1961 წლის 7სექტემბერს გამოიწვიეს ჩინეთიდან და ელჩად დანიშნეს აშშ-ში. იქ იმუშავა 1962 წლამდე, რის შემდეგაც დანიშნულ იქნა ცეილონის გენერალ-გუბერნატორად. გუბერნატორის სავარძელი ეკავა 1972 წლამდე. 1972 წელს სირიმავო ბანდარანაიკეს ინიციატივით მიიღეს ახალი კონსტიტუცია, რომლის ძალითაც დამთავრდა დიდი ბრიტანეთის მმართველობა და გამოცხადდდა რესპუბლიკა. 1972 წლის 2 მარტს ქვეყანასაც შეუცვალეს სახელი და დაერქვა შრი-ლანკის რესპუბლიკა, უილიამ გოპალავამ კი დაიკავა რესპუბლიკის პრეზიდენტის სავარძელი და აღნიშნულ თანამდებობაზე დარჩა 1978 წლამდე.

ოჯახი
უილიამ გოპალავა დაქორწინდა სილავათი რამბუკველა გოპალავაზე და შეეძინა 5 შვილი. მისი უფროსი ქალიშვილი ჩანდრიკა ცოლად გაჰყვა სირიმავო ბანდარანაიკეს ძმას მაკი რატვატეს. უფროსი ვაჟი ცნობილი ბიზნესმენია, ხოლო უმცროსი ვაჟი მონტი გოპალავა, რომელიც მოკლეს 2005 წელს, იყო შრი-ლანკის პარლამენტის ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული წევრი.
იედიოთ ახრონოთი

იედიოთ ახრონოთი (‎ — „უკანასკნელი სიახლეები“) — ყოველდღიური ებრაული გაზეთი, რომელიც ისრაელში გამოდის. 1970 წლიდან ქვეყანაში ყველაზე მაღალტირაჟიანი გამოცემა.

ისტორია
გაზეთი დროებით ტაბლოიდის ფორმატითა და სტილით გამოიცემა, ამის მიუხედავად, უცხოური ტაბლოიდებივით სენსაციურ მასალებზე არ არის აგებული, არამედ ადამიანურ ინტერესთა დრამასა და რთული საკითხების ანალიზს აყენებს წინა პლანზე. ფორმის მიუხედავად, გაზეთი დღემდე შეფასებულია როგორც პირუთვნელი ბეჭდვითი ორგანო. გამოცემის ფურცლები ეთმობა ორივე, მემარცხენე და მემარჯვენე პარტიების აზრის გაშუქებას და მათთვის ფართო დიაპაზონის მიცემას.
როგორც ერთ-ერთი პირველი კერძო ებრაული გაზეთი იედიოთ აჰრონოთი 1937 წელს დაფუძნდა ნახუმ კამაროვის მიერ. მოკლე ხანში ჲეჰუდა მოსემ შეიძინა. გაზეთის პირველი ხელმძღვანელი რედაქტორი ჲეჰუდას ვაჟი, ნოე მოსე იყო.

1948 წელს ჟურნალისტთა დიდმა ჯგუფმა გაზეთი დატოვა და იედიოთ მაარივში, შემდგომ მაარივი, გადავიდა. ამან კონკურენტ გაზეთებში ტირაჟისა და ხარისხის თვალსაზრისით სერიოზული ომი გამოიწვია. კონკურენციამ პიკს 1990-იან წლებში მიაღწია, როდესაც გაირკვა, რომ ორივე გამოცემის რედაქცია ერთიმეორის ტელეფონებს უსმენდა.

დღეისათვის გაზეთის ხელმძღვანელია ნოე მოსეს ვაჟი არნონ მოსე. გაზეთს იედიოთ აჰრონოთის ჯგუფი ფლობს, რომელსაც აქციები აქვს სხვა სხვადასხვა კომპანიებში ისრაელში, მაგალითად კომერციული ტელეარხი 2, საკაბელო ტელევიზია „ჰოტი“ და სხვა. 2007 წლიდან გაზეთის რედაქტორია შილო დე-ბეერი.
ბალროგები

ბალროგები — გამოგონილი არსებები ჯ.რ.რ. ტოლკინის ლეგენდარიუმიდან. მიუხედავად იმისა, რომ ერთ-ერთი მათგანი ფიგურირებს „ბეჭდების მბრძანებელში“, სხვა ბალროგები ნახსენებია „სილმარილიონშიც“.

ბალროგები აფრქვევენ ცეცხლს, ბნელს და აჩრდილს, არიან ადამიანზე ბევრად მაღლები. ხშირად მათ იარაღად აქვთ შოლტები ან დიდი ხმლები. მათი განადგურება თითქმის შეუძლებელი იყო, ეს მხოლოდ დრაკონებს შეეძლოთ, ხოლო შუახმელეთის პირველი ეპოქის დროს ეს იყო ყველაზე საშიში რასა მორგოთის ძალებიდან.

ეტიმოლოგია
სახელი „ბალროგი“ სინდარულად ნიშნავს „ძლევამოსილ დემონს“. ქუენიურად მას ჰქვია „ვალარაუკო“ (მხოლ.) და „ვალარაუკარ“ (მრავლ.). ქუენიურში მას იგივე მნიშვნელობა აქვს, რაც სინდარულში.

მორიის ბალროგს ეწოდა „დურინის წყევლა“, რადგან მან მოკლა ჯუჯების მეფე დურინ . ლეგოლასმა კი მას „ელფთა წყევლა“ უწოდა, რადგან პირველ ეპოქაში მათი საკმაოდ დიდი რაოდენობა იქნა განადგურებული ბალროგთა მიერ.

განდალფი ბალროგს უწოდებდა „უდუნის ცეცხლს“. უდუნი მიახლოებით „ჯოჯოხეთს“ ნიშნავს. ეს იყო მორგოთის მიერ აშენებული უტუმნოს კიდევ ერთი წოდება (არ უნდა აგვერიოს მორდორში არსებულ ადგილთან, უდუნთან, რომელსაც ბალროგებთან კავშირი არ აქვს).

არაგორნი ბალროგებს უწოდებდა უბრალოდ „საშინელებას“.

ინდივიდუალური ბალროგები
გოთმოგი
გოთმოგი არის ერთ-ერთი პერსონაჟი ჯ.რ.რ. ტოლკინის მიერ გამოგონილი სამყაროდან. იგი არის მორგოთის ერთ-ერთი მსახური. პირველად გამოჩნდა ბელერიანდის ეპოქაში, მეორე ომში.

გოთმოგი წარმოდგენილია, როგორც ანგბანდის მმართველი. “ბეჭდების მბრძანებლის“ ტრილოგიაში მონაწილეობს სხვა პერსონაჟი ამავე სახელით.

ეს ბალროგი განადგურებული იქნა ეკთელიონთან ბრძოლისას, როდესაც მორგოთმა გონდოლინის დამალული სამეფოს აღება გადაწყვიტა.

ლუნგორთინი
ლუნგორთინი ფიგურირებს ჰურინის შვილების ბალადაში, როგორც „ლუნგორთინი, მბრძანებელი ბალროგთა“. შესაძლოა, ეს იყოს გოთმოგის სხვა სახელი, თუმცა კრისტოფერ ტოლკინი ფიქრობდა, რომ იგი იყო უბრალოდ „ბალროგების მბრძანებელი“.

დურინის წყევლა
ეს ბალროგი ჩნდება ბეჭდების მბრძანებელში, როდესაც მას ბეჭდის საძმო მორიის მაღაროებში ხვდება. იგი გადაურჩა რისხვის ომს და ნისლიან მთებში გაიქცა. ხუთზე მეტი ათასწლეულის განმავლოვაში იგი იმალებოდა მორიაში, თუმცა მესამე ეპოქაში დაბრუნდა, მითრილის მაძიებელი ჯუჯების შეცდომის გამო. მეფე დურინ -მ იგი გამოაღვიძა. ბალროგმა ჯუჯების მეფე მოკლა, რის გამოც დურინის წყევლა უწოდეს.

როგორც ყველა სხვა ბალროგი, ესეც მაია იყო. იგი ემსახურებოდა მორგოთს თითქმის არდის შექმნის დროიდან. სავარაუდოდ, იგი პირველი ეპოქის ომებშიც მონაწილეობდა. მაგრამ როდესაც ვალარებმა მორგოთის წინააღმდეგ გაილაშქრეს, დურინის წყევლა გაიქცა და ანგბანდიდან აღმოსავლეთით, კჰაზად-დუმთან დაიმალა.

გავიდა მრავალი წელი და ბალროგი მხოლოდ 1980 წელს ჯუჯებისგან იქნა გამოღვიძებული. მან მოკლა ჯუჯა დურინი და გაანადგურა ყველა დანარჩენიც.

მრავალი წელი იგი სდუმდა, მაგრამ 3019 წლის იანვარში ბეჭდის საძმოს მოსვლამ იგი გამოაღვიძა. ბალროგს ჰქონდა დიდი შერკინება განდალფთან, კჰაზად-დუმის ხიდზე. მან ჩაითრია განდალფი ქვესკნელში, მაგრამ ჯადოსანი დაბრუნდა შუახმელეთში და უამბო თავის მეგობრებს, თუ როგორ გაანადგურა საბოლოოდ დურინის წყევლა.

ფილმში „ბეჭდების მბრძანებელი: ბეჭდის საძმო“ დურინის წყევლას უჩანს ფრთები, თუმცა ბევრი წყარო ამტკიცებს, რომ ბალროგებს კონკრეტული ფრთები არ ჰქონდათ. რალფ ბაკშის ანიმაციურ ფილმში ბალროგი ჰგავს ფრთიან ლომს, აქვს გიგანტური ფეხები, რითაც შესამჩნევად შორს არის ტოლკინის ჩანაფიქრისგან.
ბოლდოგი

ბოლდოგი ეწოდება ორკების მხედართმთავარს ჯ.რ.რ. ტოლკინის მიერ მოგონილ შუახმელეთის ისტორიებში.

ბოლდოგს, მორგოთის ბრძანების თანახმად, ორკების ჯარი მიჰყავდა დორიათისაკენ, სადაც უნდა შეეპყრო ლუთიენი, მეფე თინგოლისა და დედოფალ მელიანის ქალიშვილი. თინგოლი მას წინ აღუდგება, ბელეგისა და მაბლუნგის დახმარებით. მეფე და ბოლდოგი ერთი ერთზე იბრძვიან და ბოლდოგი მარცხდება.
იერუსალემ პოსტი

„იერუსალემ პოსტი“ — ინგლისურენოვანი პლაკატური ტიპის ყოველდღიური გაზეთი ისრაელში. დაფუძნებულია 1932 წლის 1 დეკემბერს ამერიკელი ჟურნალისტის გერშონ აგრონის მიერ როგორც „პალესტინური ფოსტა“ . 1950 წლიდან გაზეთი გამოდის „იერუსალემ პოსტის“ სახელწოდებით. მართალია იერუსალემ პოსტის მკითხველი (ათი ათასობით) საზოგადოება ვერ შეედრება სხვა ებრაული გაზეთების მკითხველებს რაოდენობრივად, მაგრამ, იერუსალემ პოსტს, განსხვავებით სხვა გამოცემებისგან, არაერთი უცხოელი ჟურლანისტი ჰყავს, რადგან გაზეთი მსოფლიო მასშტაბით ვრცელდება.
ფენოსკანდინავია

ფენოსკანდინავია (იგივე ფენოსკანდია) — ფიზიკურ-გეოგრაფიული რეგიონი ჩრდილოეთ ევროპაში. მოიცავს სკანდინავიისა და კოლის ნახევარკუნძულების, ფინეთისა და კარელიის ტერიტორიებს. მხარეს მკვეთრად გამოარჩევს ძველი სტრუქტურები, ჩრდილოეთით მდებარეობა, მყინვარ-ეგზარაციული რელიეფი, დნობადი ლანდშაფტებისა და ტბების სიმრავლე.

ფენოსკანდინავიის თითქმის მთელ ტერიტორიას ბალტიის ფარი იკავებს.
სამხრეთი ფინეთი

სამხრეთი ფინეთი (ფინ - ) — ფინეთის ერთ-ერთი ყოფილი პროვინცია, რომელიც არსებობდა 1997 წლიდან, 2010 წლამდე. ესაზღვრებოდა 2 პროვინციას: ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან – აღმოსავლეთ ფინეთის პროვინციას, ჩრდილო-დასავლეთიდან – დასავლეთ ფინეთის პროვინციას, ასევე რუსეთს. ეკვრის ფინეთის ყურე. სამხრეთი ფინეთის პროვინციის დედაქალაქი იყო ჰიამეენლინა. უმსხვილესი ქალაქი – ჰელსინკი.

პროვინცია შეიქმნა 1997 წელს, რამდენიმე პროვინციის შეერთების შედეგად. თავის მხრივ იყოფოდა ექვს რეგიონად. მაგრამ 2010 წლის 1 იანვარს, ფინეთის ექვსივე პროვინცია გაუქმდა.

ჩამოყალიბებული იყო ადმინისტრაციული რეფორმის მიერ 1997 წელს, მოიცავდა უუსიმაას, კიუმის, პიაიატ-ჰიამეს და კანტა-ჰიამეს გუბერნიებს, ასევე ქალაქ ჰეინოლას, რომელიც მიკელის გუბერნიის შემადგენლობიდან იყო გამოცალკევებული.
იბერიონი

იბერიონი — მუსიკალური ჯგუფი, შეიქმნა 2001 წლის ზაფხულს.

ჯგუფმა პირველი კონცერტი შექმნიდან რამდენიმე თვის შემდეგ 2001 წლის 25 დეკემბერს გამართა, ხოლო პროექტის ოფიციალური პრეზენტაცია კი 2002 წლის 10 თებერვალს ჩატარდა. იბერიონი პირველი ჯგუფია, რომელმაც ორი ისეთი დიდი ქვეყნების ფოლკლორული მუსიკის სინთეზი შექმნა როგორებიცაა საქართველო და შოტლანდია. ჯგუფი მუსიკაში იყენებს როგორც ქართულ ასევე შოტლანდიურ ნაციონალურ საკრავებს. აღსანიშნავია ისიც, რომ ამ სინთეზს ემატება თანამედროვე რითმიკა, რომელსაც ავსებს აფრიკული, ლათინური და ქართული პერკუსიები.

ჯგუფის შემადგენლობა
სანდრო ჩინჩალაძე (გიტარა, ვარგანი)
ვაჟა მამათელაშვილი (ვიოლინო)
ჰოვი ოგანესიანი (ვიოლინო)
ანდრე კისელევი (კლავიშებიანი საკრავი)
ირაკლი ევსტაფიშვილი (ფლეიტა, სლამური)
გვანცა მათიაშვილი (ჩელო)
გურამ მაკალათია (დრამი, პერკუსიები, უდუ)
ირაკლი ქოიავა (პერკუსიები, დოლი)

კონცერტები
2001 25 დეკემბერი - საქველმოქმედო აქცია შარდენის ქუჩაზე.
2001 29 დეკემბერი - კონცერტი შავი ზღვის უნივერსიტეტში.
2002 10 თებერვალი - პროექტის პრეზენტაცია კლუბში „წ.ა.მ.ი.“
2002 7 აპრილი - აკუსტიკური კონცერტი კლუბში „წ.ა.მ.ი.“
2002 14 აპრილი - საქველმოქმედო აქცია „მზიური 2002“
2002 26 აპრილი - კონცერტი თეატრალურ სარდაფში
2002 3 მაისი - კონცერტი თეატრალურ სარდაფში
2002 10 მაისი - კონცერტი თეატრალურ სარდაფში
2002 15 ოქტომბერი - შოუ-კონცერტი ქალაქ რუსთავში
2003 16 იანვარი კონცერტი კლუბში „წ.ა.მ.ი“
2003 22 იანვარი - შოუ-კონცერტი კლუბში „გედების ტბა“
2003 1 თებერვალი - ქართულ-შოტლანდიური და სკანდინავიური ფოლკლორული მუსიკის საღამო
2003 14 თებერვალი - კონცერტი კლუბში „ქარვასლა“
2003 24 აპრილი - კონცერტი აბრეშუმის ქარხანაში
2003 9 მაისი კონცერტი სტუ-ს დიდ დარბაზში
2003 3 აგვისტო კონცერტი კლუბში „16 რაუნდი“
2003 11 ნოემბერი - კონცერტი „რუსთავი 2“-ის პირდაპირ ეთერში
2003 20 დეკემბერი - კონცერტი თეოლოგიის ინსტიტუტში
2003 21 დეკემბერი - საქველმოქმედო აქცია შარდენის ქუჩაზე
2003 31 დეკემბერი - კონცერტი რესპუბლიკის მოედანზე
2004 21 აპრილი - კონცერტი კლუბში „თეატრალური სახლი“
2004 15 მაისი - „ “ კლუბში „“

ალბომები
იბერიონი (2002)
იბერიონი
ცეცხლი
ბრძოლა

გზა მთისკენ (2003)
ცეცხლი
მგზავრი
გზა მთისკენ
 
ბრძოლა
-
ირლანდიური ლეგენდა
მხედრული
ადოური
ქარიშხალი
სირიმავო ბანდარანაიკე

სირიმავო რატვატე დიას ბანდარანაიკე (; დ. 17 აპრილი, 1916, ბალანგოდა, ცეილონი — გ. 10 ოქტომბერი, 2000, კოლომბო, შრი-ლანკა) — შრი-ლანკის (ყოფილი ცეილონის) პოლიტიკური მოღვაწე. შრი-ლანკის სამგზის პრემიერ-მინისტრი 1960-1965, 1970-1977 და 1994-2000 წლებში. მსოფლიოს პირველი ქალი პრემიერ-მინისტრი. შრი-ლანკის თავისუფლების პარტიის ლიდერი, ქვეყნის ყოფილი პრემიერ-მინისტრის სოლომონ ბანდარანაიკეს მეუღლე, ყოფილი პრეზიდენტის ჩანდრიკა კუმარატუნგას, ყოფილი პარლამენტის სპიკერის ანურა ბანდარანაიკეს და ფილანთროპ სუნეთრა ბანდარანაიკეს დედა.

ბიოგრაფია
დაიბადა 1916 წლის 17 აპრილს ბალანგოდაში, ქალაქ რატნაპურასთან ახლოს ბარნეს რატვატესა და როსალინდა კუმარიჰამის ოჯახში. იგი 4 ძმასა და ერთ დას შორის ყველაზე უფროსი იყო. განათლება მიიღო კოლომბოს ქალთა კათოლიკურ სკოლაში. 1940 წელს ცოლად გაჰყვა სახელმწიფო საბჭოს წევრს სოლომონ ბანდარანაიკეს.

პოლიტიკური კარიერა
მეუღლის მკვლელობის შემდეგ სირიმავო გახდა შრი-ლანკის თავისუფლების პარტიის ლიდერი. 1960 წელს იგი პრემიერ-მინისტრად აირჩიეს. 1963 წელს სინჰალური ენა გამოაცხადა სახელმწიფო ენად ინგლისურთან ერთად. 1965 წელს წააგო არჩევნები გაერთიანებულ ეროვნულ პარტიასთან და სირიმავო ბანდარანაიკე გახდა ოპოზიციის ლიდერი. პრემიერის თანამდებობა ეკავა 1970–1977 წლებში. ხელისუფლებაში დაბრუნების შემდეგ როგორც საგარეო, ასევე საშინაო პოლიტიკაში დაადგა სოციალისტურ ორიენტაციას. მოახდინა ბანკების, პორტების და მთელი რიგი სამრეწველო საწარმოების ნაციონალიზაცია. გააუმჯობესა ურთიერთობა სსრკ-სთან და ჩინეთთან. დიდი საერთაშორისო ავტორიტეტის მიუხედავად (რის გამოხატულებაც იყო ის, რომ 1976 წელს კოლომბოში გაიმართა მიუმხრობელი ქვეყნების კონფერენცია), საშინაო პოლიტიკაში საკმაოდ მოიკოჭლა და 1977 წელს სასტიკად დამარცხდა საპარლამენტო არჩევნებში, რის გამოც დატოვა მთარობის მეთაურის თანამდებობა. 1988 წელს მონაწილეობა მიიღო საპრეზიდენტო არჩევნებში. მეტოქეობას უწევდა რანასინგჰე პრემადასას, რომელმაც მიიღო ამომრჩეველთა ხმების 50,4 %, ხოლო ქალბატონმა სირიმავომ 45 %. 1994 წელს მას შემდეგ, რაც პრეზიდენტი გახდა მისი ქალიშვილი ჩანდრიკა კუმარატუნგა, პირველივე საპრეზიდენტო აქტით პრემიერ-მინისტრად დანიშნა საკუთარი დედა. სახელმწიფოს სათავეში, აზიისათვის რაოდენ უცნაურიც არ უნდა იყოს აღმოჩნდა ორი ქალი, თანაც დედა და შვილი. 2000 წლის 10 აგვისტოს დატოვა პრემიერ-მინისტრის თანამდებობა და ზუსტად ორ თვეში 10 ოქტომბერს გარდაიცვალა გულის შეტევით.
სხვისი შვილები

სხვისი შვილები — კინოსტუდია „ქართული ფილმის“ 1958 წლის მხატვრული ფილმი. დამდგმელი რეჟისორი: თენგიზ აბულაძე. სცენარის ავტორები: რევაზ ჯაფარიძე, თენგიზ აბულაძე.
ოპერატორი: ლევან პაატაშვილი. მხატვრები: გივი გიგაური, კახი ხუციშვილი. კომპოზიტორი: არჩილ კერესელიძე. როლებში: ციცინო ციციშვილი, ოთარ კობერიძე, ასმათ ქანდაურაშვილი, ნანი ჩიქვინიძე, მიხო ბორაშვილი, სესილია თაყაიშვილი, სოსო ლაღიძე, აკაკი კვანტალიანი, ეკატერინე ვერულაშვილი.

ფილმის სცენარს საფუძვლად დაედო 1954 წლის გაზეთ „კომსომოლსკაია პრავდაში“ დაბეჭდილი ნარკვევი, სადაც ავტორი- ნინა ალექსანდროვა- რუსეთის ერთ-ერთ პროვინციულ ქალაქში მომხდარ ამბავს აღწერდა-როგორი დედობრივი მზრუნველობით ზრდიდა მეუღლისაგან მიტოვებული ქალი გერებს.

სიუჟეტი
ელმავლის მემანქანე დათა დაქვრივებული მარტოხელა მამაა და ორ შვილს ზრდის. იგი მთელ დღეს სამსახურში-რკინიგზაზე ატარებს და ძლიერ უჭირს ოჯახისა და შვილების გაძღოლა. დათას მცდელობა, რომ ცოლად შეირთოს თავისი სატრფო-თეო, უნაყოფო აღმოჩნდება-თეო ვერ იღებს თავზე ორი ბავშვის დედობის პასუხისმგებლობას და დაცილებას არჩევს. მამის ზედამხედველობას მოკლებული პატარა გია და ლია უპატრონოდ დაეხეტებიან ქუჩაში და ფათერაკებს აწყდებიან. ერთ-ერთი ასეთი შემთხვევის დროს ბავშვები ახალგაზრდა სტუდენტ გოგონას-ნატოს გაიცნობენ და დაუმეგობრდებიან. თავადაც ობლობაში გაზრდილი ნატო გულისხმიერებით მოეკიდება პატარებს, რის გამოც ბავშვები მას ძლიერ შეიყვარებენ. ნატოს სილამაზე და სათნო ბუნება ბავშვების მამასაც ხიბლავს და ქალიშვილს ცოლად თხოულობს. აწეწილ ოჯახს ბედნიერება უბრუნდება-ნატო დათასათვის მზრუნველი და ალერსიანი მეუღლე, ბავშვებისათვის კი-მოსიყვარულე დედა აღმოჩნდება, მაგრამ იდილია დიდხანს ვერ გასტანს. დროთა განმავლობაში დათა ხვდება, რომ თეოსადმი სიყვარულს თავს ვერ აღწევს, ოჯახს ტოვებს და თეოსთან ერთად მიდის. შეურაცხყოფილი ნატო სახლიდან გარბის, მაგრამ მატარებელს გამოდევნებული ბავშვების სასოწარკვეთილება მიახვედრებს, რომ ისინი მისთვის "სხვისი შვილები" აღარ არიან. აცრემლებული ნატო დაძრული მატარებლიდან ხტება და ბავშვებთან ერთად ბრუნდება შინ .

როლებში
მთავარი გმირები
ციცინო ციციშვილი - ნატო
ოთარ კობერიძე - დათა
ასმათ ქანდაურიშვილი - თეო
ნანი ჩიქვინიძე - ლია
როლანდ (მიხო) ბორაშვილი - გია

ეპიზოდებში
სესილია თაყაიშვილი - ელისაბედი
იოსებ (სოსო) ლაღიძე
აკაკი კვანტალიანი
ეკატერინე ვერულეიშვილი
ერასტი ბილანიშვილი
დავით ქობულოვი (ქობულაშვილი)
გიორგი ჟუჟუნაშვილი

ჯილდოები
ვერცხლის ნეადა: პორტა-ტერმოს (იტალია) საერთაშორისო კინოფესტივალი(1965)
ბრისტოლის ბიზანტიური

ბრისტოლის ბიზანტიური , ნეობიზანტიური არქიტექტურის ნაირსახეობა, რომელიც ქალაქ ბრისტოლში (ინგლისი) იყო პოპულარული 1850-80 წლებში. ამ სტილით ნაგებ შენობათა დიდი ნაწილი დანგრეულია, მაგრამ რამდენიმე მნიშვნელოვან გადარჩენილ ნაგებობათა შორისაა კოლსტონის ჰოლი, მარცვალსაცავი, კარეტების სახელოსნო და რამდენიმე საცხოვრებელი სახლი ვიქტორიას ქუჩაზე. ასევე შემორჩენილია რამდენიმე საწყობის ნაგებობა ნავსადგურთან. მათ შორისაა არნოლფინი, რომელშიც ამჟამად სამხატვრო გალერეა არის განთავსებული.
ზელანდია (კუნძული)

ზელანდია (დან ) — ბალტიის ზღვაში ყველაზე მსხვილი და დანიის სიდიდით მეორე კუნძული გრენლანდიის შემდეგ. მისი ფართობი 7 031 კმ²-ია. ზელანდია ერესუნის სრუტეზე გადებული ერესუნის ხიდით დაკავშირებულია შვედეთთან.

კუნძულის აღმოსავლეთ ნაწილში მდებარეობს დანიის დედაქალაქი კოპენჰაგენი. სხვა მნიშვნელოვანი ქალაქებია როსკილე და ელსინორე.
ნუსრეთნამე

„ნუსრეთნამე“ (არაბ.-სპარს. „გამარჯვების წიგნი“) — ისტორიული თხზულება. ეკუთვნის თურქ ისტორიკოსსა და სახელმწიფო მოღვაწეს მუსტაფა ალის. „ნუსრეთნამეში“ მოთხრობილია ოსმალეთის საომარი სამზადისისა და აღმოსავლეთ საქართველოში, შაქსა და შირვანში 1578 წლის ლაშქრობის შესახებ. ქრონოლოგიური თანმიმდევრობითაა ნაჩვენები ოსმალთა მარშრუტი სამცხე-საათაბაგოს საზღვრებიდან შირვანამდე, გადმოცემულია ლაშქრობის ცალკეული ეპიზოდები (ჩილდირის ბრძოლა, მესხეთის ციხეების, გორისა და თბილისის აღება დასხვა). „ნუსრეთნამეში“ ჩართულია ოსმალთა მთავარსარდლის წერილები და მიმართვები საქართველოს მეფე-მთავრებისადმი. ოსმალეთის აგრესიის მამხილებელ ფაქტობრივ მასალებში მოიპოვება საყურადღებო ცნობები იმდროინდელი საქართველოს პოლიტიკური ვითარების, აგრეთვე შაქსა და შირვანში ოსმალეთის რელიგიური პოლიტიკის, ირანთან და დაღესტანთან ურთიერთობის შესახებ, გადმოცემულია ადგილობრივი ფეოდალური წყობილების გასაუქმებლად ოსმალეთის მიერ სამცხე-საათაბაგოსა და ქართლში გატარებული ადმინისტრაციული ღონისძიებანი; გვხვდება მნიშვნელოვანი მონაცემები საქართველოს გეოგრაფიის, მეურნეობის, ქალაქების შესახებ. თხზულება დღემდე გამოუქვეყნებელია: ხელნაწერები შემონახულია სტამბოლის, კაიროს, ვენის, პარიზისა და ლონდონის წიგნთსაცავებში. ვენის ეროვნული ბიბლიოთეკის ხელნაწერის ფოტოპირი ინახება საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ბიბლიოთეკაში.