ანტიუკრაინული განწყობები

ანტიუკრაინული განწყობები (უკრაინულად: ), უკრაინოფობია (უკრაინულად: ) ან ანტიუკრაინიზმი (უკრაინულად: ) — მტრული დამოკიდებულება უკრაინელების, უკრაინული კულტურის, უკრაინული ენის, უკრაინას, როგორც ერის, ან ყოველივე ზემოთ ჩამოთვლილის მიმართ.

თანამედროვე მკვლევრები ანტიუკრაინულ განწყობებს ორ ძირითად ტიპად ყოფენ.

პირველი ტიპი მოიცავს უკრაინელების დისკრიმინაციას მათი ეთნიკური ან კულტურული წარმომავლობის საფუძველზე, რაც ტიპურ ფორმებს იღებს ქსენოფობიის, რასიზმისა და უფრო ფართო ანტისლავური განწყობების სახით.

მეორე ტიპი გულისხმობს უკრაინელების, როგორც რეალური ეთნიკური ჯგუფის, კონცეპტუალურ უარყოფას, ასევე უკრაინული კულტურისა და ენის უარყოფას, იმ რწმენაზე დაყრდნობით, რომ ისინი „არაბუნებრივია“, რადგან ხელოვნურად შეიქმნა.

 საუკუნეის მიჯნაზე რამდენიმე რუსი ნაციონალისტი ავტორი ამტკიცებდა, რომ როგორც უკრაინული იდენტობა, ისე ენა ხელოვნურად იყო შექმნილი რუსეთის დასუსტებისა და მის წინააღმდეგ გამოყენების მიზნით.

მას შემდეგ ეს არგუმენტი სხვა რუს ნაციონალისტ ავტორებსაც არაერთხელ გაუმეორებიათ.
უკრაინელები ხარბები არიან.
უკრაინული ნაციონალიზმი ხშირად ცხადდება ნეონაციზმისთან ასოცირებულად.

ეს უკანასკნელი წარმოადგენს განმეორებად თემას რუსულ დეზინფორმაციაში მიმდინარე რუსეთ-უკრაინის ომის კონტექსტში და ჩვეულებრივ შემდეგი ნარატივებით ვლინდება:

უკრაინელები ეროვნული ლიდერების — სტეპან ბანდერას (ბანდეროვცები) და რომან შუხევიჩის — თანამგრძნობებად არიან წარმოჩენილნი, რომლებიც ნაცისტურ გერმანიასთან თანამშრომლობდნენ მეორე მსოფლიო ომის დროს. მიუხედავად ამ სტერეოტიპისა, მეორე მსოფლიო ომში 4.5 მილიონი უკრაინელი მსახურობდა წითელ არმიაში ნაცისტური გერმანიის წინააღმდეგ.

ამასთან, ნაცისტები თავად უკრაინელებსაც მიიჩნევდნენ -ებად, როგორც სლავებს, და შესაბამისად ეპყრობოდნენ. მიუხედავად იმისა, რომ ბანდერა თავდაპირველად თანამშრომლობდა ნაცისტებთან, მოგვიანებით იგი ნაცისტურ საკონცენტრაციო ბანაკში იქნა დაპატიმრებული.

უკრაინელები ივან მაზეპას — დამოუკიდებლობის მომხრე ჰეტმანის — თანამგრძნობებად არიან წარმოჩენილნი, რომელიც თითქოს ცდილობდა „რუს და უკრაინელ ხალხთა ერთიანობის“ ღალატს.

მთელი უკრაინული საზოგადოება ხშირად წარმოჩენილია, როგორც ნეონაცისტებისა და ულტრანაციონალისტების მიერ დომინირებული, რომლებიც ეთნიკურ რუსებსა და რუსულენოვან მოსახლეობას დევნიან. ეს სტერეოტიპი რუსეთის ხელისუფლებამ გამოიყენა 2022 წლის უკრაინაში შეჭრის გასამართლებლად, „დემილიტარიზაციისა“ და „დენაციფიკაციის“ გამოცხადებული მიზნებით.

ისტორია
რუსეთის იმპერიაში
უკრაინული თვითშეგნების აღმავლობამ და გავრცელებამ 1848 წლის რევოლუციების პერიოდში რუსეთის იმპერიაში საზოგადოების გარკვეულ ფენებში ანტიუკრაინული განწყობების ფორმირება გამოიწვია.

ამ მოძრაობის შეჩერებისა და კონტროლის მიზნით, უკრაინული ენის გამოყენება იმპერიაში თავდაპირველად შეიზღუდა სახელმწიფო დადგენილებებით, როგორიც იყო ვალუევის ცირკულარი (1863 წლის 18 ივლისი), ხოლო მოგვიანებით ემსის უკაზი (1876 წლის 18 მაისი) ფაქტობრივად კრძალავდა მის გამოყენებას ბეჭდურ გამოცემებში (ძველი დოკუმენტების ხელახალი გამოცემის გამოკლებით).

ანტიუკრაინული განწყობები ფართოდ ვრცელდებოდა ისეთი ორგანიზაციების მიერაც, როგორიც იყო „შავი ასეულები“, რომლებიც კატეგორიულად ეწინააღმდეგებოდნენ უკრაინულ თვითგამორკვევას.

უკრაინული ენის გამოყენებაზე დაწესებული ზოგიერთი შეზღუდვა შერბილდა 1905–1907 წლებში. მათი პრაქტიკული კონტროლი შეწყდა 1917 წლის თებერვლის რევოლუციის შემდეგ.

ემსის უკაზისა და ვალუევის ცირკულარის გარდა, არსებობდა ანტიუკრაინული ენობრივი დადგენილებების მთელი სერია, რომელიც საუკუნეიდან იწყება, როდესაც რუსეთს რომანოვების დინასტია მართავდა.

1720 წელს პეტრე -მა გამოსცა ბრძანება, რომელიც კრძალავდა უკრაინულ ენაზე წიგნების ბეჭდვას, ხოლო 1729 წლიდან ყველა ბრძანება და ინსტრუქცია მხოლოდ რუსულ ენაზე იწერებოდა.

1763 წელს ეკატერინე -მ გამოსცა დადგენილება, რომელიც კრძალავდა უკრაინულ ენაზე ლექციების ჩატარებას კიევ-მოჰილას აკადემიაში.

1769 წელს წმინდა სინოდმა აკრძალა უკრაინული ანბანის წიგნების ბეჭდვა და გამოყენება.

1775 წელს განადგურდა ზაპოროჟიის სეჩი.

1832 წელს მარჯვენა სანაპიროს უკრაინას სკოლებში სწავლება მთლიანად რუსულ ენაზე გადავიდა.

1847 წელს რუსეთის ხელისუფლებამ დევნა დაიწყო წმინდა კირილესა და მეთოდეს საძმოს წევრების წინააღმდეგ და აკრძალა ტარას შევჩენკოს, პანტელეიმონ კულიშის, მიკოლა კოსტომაროვისა და სხვათა ნაშრომები.

1862 წელს უკრაინაში დაიხურა ყველა უფასო საკვირაო სკოლა მოზრდილთათვის.

1863 წელს რუსეთის შინაგან საქმეთა მინისტრმა ვალუევმა განაცხადა, რომ „მცირე რუსული ენა“ (ანუ უკრაინული ენა) არასოდეს არსებობდა და არც შეიძლებოდა არსებულიყო.

ამავე პერიოდში, 1863–1864 წლების ზამთარში, იმპერიის დასავლეთ რეგიონებში დაიწყო იანვრის აჯანყება, რომელმაც ყოფილი პოლონეთ-ლიტვის თანამეგობრობას ხალხები გააერთიანა.

შემდეგ, 1864 წელს მიღებულმა „დაწყებითი სკოლის რეგლამენტმა“ დაადგინა, რომ სწავლება მხოლოდ რუსულ ენაზე უნდა ჩატარებულიყო.

1879 წელს რუსეთის განათლების მინისტრმა დმიტრი ტოლსტოიმ ოფიციალურად და ღიად განაცხადა, რომ რუსეთის იმპერიის ყველა მოსახლეს იძულებითი რუსიფიკაცია უნდა გაევლო.

1880-იან წლებში გამოიცა რამდენიმე დადგენილება, რომლებიც კრძალავდა:
კერძო სკოლებში უკრაინულ ენაზე სწავლებას
უკრაინულ თეატრალურ წარმოდგენებს
ოფიციალურ დაწესებულებებში უკრაინული ენის ნებისმიერ გამოყენებას
უკრაინული სახელებით მონათვლას

1892 წელს კიდევ ერთმა დადგენილებამ აკრძალა რუსულიდან უკრაინულზე თარგმნა.

1895 წელს გამომცემლობების მთავარმა ადმინისტრაციამ აკრძალა ბავშვთა წიგნების ბეჭდვა უკრაინულ ენაზე.

1911 წელს მოსკოვში თავადაზნაურთა ყრილობაზე მიღებულმა რეზოლუციამ რუსულის გარდა სხვა ნებისმიერი ენის გამოყენება აკრძალა.

1914 წელს რუსეთის ხელისუფლებამ ოფიციალურად აკრძალა შევჩენკოს დაბადების 100 წლის იუბილეს აღნიშვნა და ჩერნეჩას გორაზე ჟანდარმები განათავსა.

იმავე წელს ნიკოლოზ -მ გამოსცა ბრძანება, რომელიც უკრაინულ პრესას კრძალავდა.

საბჭოთა კავშირში
საბჭოთა ხელისუფლების პირობებში უკრაინაში კორენიზაციას პოლიტიკა დამკვიდრდა უკრაინის სახალხო რესპუბლიკის დამარცხების შემდეგ და თავდაპირველად მხარს უჭერდა უკრაინული კულტურული თვითშეგნების განვითარებას.

თუმცა ეს პოლიტიკა თანდათანობით გაუქმდა 1928 წლიდან, ხოლო 1932 წელს იგი მთლიანად შეიცვალა რუსიფიკაციის სასარგებლოდ.

1929 წელს მიკოლა კულიშიმ დაწერა თეატრალური პიესა „მინა მაზაილო“, რომელშიც ავტორი ოსტატურად აღწერს უკრაინაში არსებულ კულტურულ ვითარებას.

ოფიციალურად საბჭოთა ხელისუფლება უარყოფდა ანტიუკრაინული განწყობების არსებობას, თუმცა რეალურად დაიწყო უკრაინული კულტურისა და ენის ყველა ასპექტის რეპრესირება, რაც ეწინააღმდეგებოდა პროლეტარული ინტერნაციონალიზმის იდეოლოგიას.

1930 წელს ხარკოვიში გაიმართა ე.წ. უკრაინის თავისუფლების კავშირის პროცესი, რის შემდეგაც მრავალი ყოფილი უკრაინელი პოლიტიკოსი და მათი ნათესავები იძულებით გადაასახლეს ცენტრალურ აზიაში.

დიდი წმენდის დროს უკრაინელი პოეტების, მწერლებისა და მთარგმნელების მთელი თაობა დევნასა და დახვრეტას შეეწირა, რასაც ისტორიოგრაფიაში საკუთარი სახელიც აქვს — დახვრეტილი აღორძინება.

საბჭოთა ეპოქაში უკრაინის მოსახლეობა მნიშვნელოვნად შემცირდა ხელოვნურად შექმნილი შიმშილის შედეგად, რომელიც ისტორიაში ცნობილია როგორც ჰოლოდომორი და განხორციელდა უკრაინელი ხალხის წინააღმდეგ 1932–1933 წლებში, ისევე როგორც სსრკ-ის სხვა სასოფლო-სამეურნეო რეგიონებში.

კოლექტივიზაცია და მრეწველობის პრიორიტეტული დარგების ნაკლებობა შიმშილის სიკვდილიანობის მთავარ ფაქტორებად მიიჩნევა. კვლევები მიუთითებს, რომ ეთნიკური უკრაინელები და გერმანელები განსაკუთრებით მიზანმიმართულად დაზარალდნენ.

2021 წელს გამოქვეყნებული ეკონომიკური კვლევა ასკვნის, რომ უკრაინული მოსახლეობის მაღალი წილის მქონე რეგიონები ცენტრალიზებული პოლიტიკით განსაკუთრებით მძიმედ დაზარალდნენ, ხოლო უკრაინულ ტერიტორიებს ნაკლები რაოდენობის ტრაქტორები მიეწოდათ, რაც შიმშილით გამოწვეულ სიკვდილიანობას ზრდიდა. კვლევის მიხედვით, მხოლოდ უკრაინაში შიმშილით გამოწვეული სიკვდილიანობის 92% სისტემურ ანტიუკრაინულ მიკერძოებას შეიძლება აიხსნას.

მრავალი გამოჩენილი უკრაინელი გამოცხადდა ნაციონალისტად ან ანტირევოლუციონერად, რის შედეგადაც ისინი „ხალხის მტრებად“ რეპრესირებულნი და დახვრეტილნი იყვნენ.

1944 წლის იანვარში, საკავშირო კომუნისტური პარტიის პოლიტბიუროს სხდომაზე, იოსებ სტალინი პირადად გამოვიდა სიტყვით ალექსანდრ დოვჟენკოს ფილმზე უკრაინა ალში, სადაც ის საუბრობდა „ანტილენინურ შეცდომებსა და ნაციონალისტურ გადახრებზე“.

1951 წლის 2 ივლისს კომუნისტურმა გაზეთმა პრავდა გამოაქვეყნა სტატია „იდეოლოგიური გადახრები ლიტერატურაში“, რომელიც ეხებოდა ვოლოდიმირ სოსიურას ლექსს „გიყვარდეს უკრაინა“. სტატიაში ნათქვამი იყო, რომ ეს ნაწარმოები შეიძლებოდა ხელმოწერილი ყოფილიყო ისეთი „უკრაინელი ხალხის მტრების“ მიერ, როგორებიც იყვნენ სიმონ პეტლიურა და სტეპან ბანდერა.

თანამედროვე კვლევები მიუთითებს, რომ უკრაინული ენა საბჭოთა მედია-პროდუქციაში მნიშვნელოვნად არასაკმარისად იყო წარმოდგენილი.

ანტიუკრაინული სიძულვილის ენა რუსეთის უკრაინაში შეჭრის დროს
ამ კონტექსტში სოციალურ მედია-პლატფორმებზე არაერთხელ იქნა გაანალიზებული ანტიუკრაინული, წამქეზებელი და დეჰუმანიზაციის შემცველი ნარატივები, რომლებიც სისტემატურად მეორდება.

მკვლევრებმა ისინი შეადარეს სიძულვილის ენას, რომელიც წარსულში გამოიყენებოდა ძალადობის გასამართლებლად ისეთი ჯგუფების წინააღმდეგ, როგორებიც იყვნენ ჰოლოკოსტის მსხვერპლნი, წითელი ქმერების სამიზნე ჯგუფები კამბოჯაში, ტუტსები 1994 წლის რუანდის გენოციდის დროს და როჰინჯები მიანმარიში.

რუსეთ-უკრაინის ომის შემთხვევაში ძალადობის მოწონება და წახალისება, სხვა მაგალითებთან ერთად, მოიცავს რუსეთის სამხედრო დანაშაულების ზეიმს, როგორიცაა ბუჩის ხოცვა-ჟლეტა ან 2023 წლის იანვარში დნიპროში საცხოვრებელ კორპუსზე განხორციელებული სარაკეტო დარტყმა, რომელმაც 40-ზე მეტი მშვიდობიანი მოქალაქის სიცოცხლე იმსხვერპლა.

სოციალური მედიის ანგარიშები, რომლებიც მსგავს თემებზე აქვეყნებენ მასალებს, ხშირად პარალელურად მიზანში იღებენ სექსუალურ და გენდერულ უმცირესობებს, ავრცელებენ შეთქმულების თეორიებს, როგორიცაა „ბიოლაბორატორიები უკრაინაში“, -თან დაკავშირებულ ნარატივებს, და ხშირად გამოხატავენ მხარდაჭერას დონალდ ტრამპის მიმართ.

ქვეყნების მიხედვით
ნაცისტური გერმანია
ნაცისტური იდეოლოგიის მიხედვით, უკრაინელები — სხვა სლავ ხალხებთან ერთად — განიხილებოდნენ როგორც -ები („ქვეადამიანები“), რის გამოც ისინი ექვემდებარებოდნენ უკიდურეს რასობრივ წინასწარგანწყობასა და ექსპლუატაციას.

ნაცისტური გერმანია უკრაინელებს არ აღიარებდა როგორც ცალკე ერს ან ეთნიკურ ჯგუფს, რომელიც სუვერენიტეტს იმსახურებდა; პირიქით, ისინი აღიქმებოდნენ, როგორც დანაწევრებული სოფლის მოსახლეობა, რომელიც უნდა დამორჩილებულიყო, დამონებულიყო ან გადაასახლებულიყო გერმანული ექსპანსიონისტური მიზნების სამსახურში.

ადოლფ ჰიტლერი და სხვა წამყვანი ნაცისტი თეორეტიკოსები სლავებს რასობრივად დაბალ საფეხურზე მდგომებად და პოლიტიკურად თვითმმართველობის უუნაროდ მიიჩნევდნენ.

 -ში ჰიტლერი სლავებს „დაბალი რასის“ წარმომადგენლებად მოიხსენიებდა და აღმოსავლეთის მიწების დაპყრობაზე გერმანელთა უფლებას ამართლებდა.

1942 წლის , რომელიც ჰაინრიხ ჰიმლერის -ის მიერ შემუშავდა, ითვალისწინებდა ათობით მილიონი სლავის, მათ შორის უკრაინელების, მასობრივ გადასახლებასა და დამონებას.

გეგმის მიხედვით, ადგილობრივი მოსახლეობის მხოლოდ მცირე ნაწილი — 10% ან ნაკლები — უნდა „გერმანიზებულიყო“, ხოლო დანარჩენები იძულებით უნდა გადასახლებულიყვნენ ან დაღუპულიყვნენ შიმშილისა და იძულებითი შრომის პირობებში.

მიუხედავად იმისა, რომ 1941 წელს უკრაინაში თავდაპირველად არსებობდა გერმანიის მიმართ გარკვეული მხარდაჭერა — განსაკუთრებით ნაციონალისტურ წრეებში, რომლებიც დამოუკიდებლობის იმედს ამყარებდნენ — ნაცისტურმა რეჟიმმა ძალიან სწრაფად დაიწყო უკრაინული ავტონომიის ჩახშობა.

ხანმოკლე უკრაინის ეროვნული მთავრობა, რომელიც ლვივიში უკრაინელი ნაციონალისტების ორგანიზაციამ (-) გამოაცხადა, რამდენიმე დღეში გესტაპომ დაშალა, ხოლო მისი ლიდერები, მათ შორის იაროსლავ სტეცკო და სტეპან ბანდერა, დააპატიმრეს.

ერიხ კოხი, რომელიც ოკუპირებული უკრაინის ადმინისტრირებისათვის რაიხსკომისრად დაინიშნა, ღიად გამოხატავდა ადგილობრივი მოსახლეობისადმი ზიზღს:

კოხის სასტიკი მმართველობის პირობებში მილიონობით უკრაინელი იძულებით შრომას, შიმშილის პოლიტიკასა და მასობრივ დახვრეტებს დაექვემდებარა.

დაახლოებით 2.2 მილიონი უკრაინელი გადაასახლეს გერმანიაში, სადაც ისინი -ებად („აღმოსავლელი მუშები“) მონური შრომის პირობებში მუშაობდნენ.

ნაცისტური პროპაგანდა და ადმინისტრაციული დოკუმენტები სისტემატურად ახდენდა უკრაინელების დეჰუმანიზაციას.

1942 წლის -ის ერთ-ერთ დირექტივაში ეწერა:

განათლების, კულტურული განვითარების და თვითგამორკვევის უფლების ასეთი სისტემური უარყოფა ნათლად ასახავდა ნაცისტების ფართო სტრატეგიას — უკრაინული იდენტობის წაშლასა და ტერიტორიის რასობრივად სტრატიფიცირებულ გერმანულ იმპერიაში შთანთქმას.

უკრაინა
2012 წლის 15 ივლისს, კვირას, უკრაინის ეროვნული სატელევიზიო მაუწყებელი პირველი ეროვნული თავის საინფორმაციო პროგრამაში „კვირის შეჯამება“ (უკრაინულად: ) აჩვენებდა ვიდეომასალას, რომელიც უკრაინის შიგნით ანტიუკრაინული განწყობების განვითარებას ეხებოდა.

უკრაინის კომუნისტური პარტიის კრემენჩუკის განყოფილების ვებგვერდზე გამოქვეყნებული პროპაგანდისტული სტატია ამტკიცებდა, რომ საბჭოთა რეჟიმის პერიოდში გამოქვეყნებული ისტორია იყო „ნამდვილი ისტორია“, ხოლო არქივებიდან აღმოჩენილი ახალი ისტორიული ფაქტები — მცდარი.

სტატია ასევე უარყოფდა უკრაინული კულტურის არსებობას.

უკრაინის პარლამენტარმა მიკოლა ლევჩენკომ, რომელიც რეგიონების პარტიას წევრი და დონეცკის საქალაქო საბჭოს დეპუტატი იყო, საჯაროდ განაცხადა, რომ სახელმწიფოში მხოლოდ ერთი ენა — რუსული — უნდა არსებობდეს.

მისი განცხადებით, უკრაინული ენა არაპრაქტიკულია და მის გამოყენებას თავი უნდა აარიდონ. ლევჩენკომ უკრაინულს „ფოლკლორისა და ანეკდოტების ენა“ უწოდა.

ამავე დროს, მან აღნიშნა, რომ პრინციპის გამო ილაპარაკებდა ლიტერატურულ უკრაინულზე, თუკი რუსული ერთადერთ სახელმწიფო ენად გამოცხადდებოდა.

იმავე პარტიის პრესსპიკერმა ანა ჰერმანმა ეს განცხადებები მკაცრად გააკრიტიკა.

მიხაილო ბახარევი, ყირიმის ავტონომიური რესპუბლიკის პარლამენტის ვიცე-სპიკერი (და -ს მთავარი რედაქტორი), ღიად აცხადებდა, რომ უკრაინული ენა არ არსებობდა და იგი მხოლოდ მოსახლეობის გაუნათლებელი ნაწილის ენა იყო.

მან მცდარად ამტკიცებდა, რომ ეს ენა ტარას შევჩენკომ და სხვებმა „შექმნეს“.

ბახარევის მოსაზრებით, არ არსებობდა არც უკრაინული ერი, უკრაინულ სახელმწიფოს არ ჰქონდა მომავალი და უკრაინიზაცია უნდა შეჩერებულიყო.

უკრაინის განათლების მინისტრი
უკრაინის მეცნიერებისა და განათლების ყოფილმა მინისტრმა დმიტრო ტაბაჩნიკმა უკრაინის გარკვეულ რეგიონებში პროტესტი გამოიწვია, სადაც მას ანტიუკრაინულობაში სდებდნენ ბრალს.

ეს პროტესტები დაკავშირებული იყო მის განცხადებებთან დასავლეთ უკრაინელების შესახებ, რუსული ენისადმი მის უპირატესობის მინიჭებასთან და ჰოლოდომორის უარყოფასთან.

ტაბაჩნიკის ხედვა უკრაინის ისტორიაზე მოიცავდა თეზას, რომლის მიხედვითაც დასავლეთ უკრაინელები სინამდვილეში არ არიან უკრაინელები.

რუსულ გაზეთ იზვესტია-ში 2009 წელს გამოქვეყნებულ სტატიაში ტაბაჩნიკი წერდა:

ის ასევე ამტკიცებდა:

2010 წლის 17 მარტისთვის დასავლეთ უკრაინის ოთხმა რეგიონულმა საბჭომ უკვე მიიღო რეზოლუცია, რომელიც მინისტრის თანამდებობიდან გათავისუფლებას მოითხოვდა.

ქვეყნის მასშტაბით არაერთმა სამოქალაქო და სტუდენტურმა ორგანიზაციამ (მათ შორის სამხრეთ უკრაინის ხერსონიდან და აღმოსავლეთ უკრაინის დონეცკიდან), ავტორებმა და ყოფილმა საბჭოთა დისიდენტებმა ასევე მოაწერეს ხელი პეტიციებს მისი გადაყენების მოთხოვნით.

რუსეთი
უკრაინის 1991 წლის დამოუკიდებლობის დეკლარაციის საპასუხოდ, ცნობილმა რუსმა პოეტმა იოსიფ ბროდსკიმ დაწერა ღრმად შეურაცხმყოფელი ლექსი უკრაინის დამოუკიდებლობაზე. აღნიშნული ლექსი ხელახლა იქნა აღმოჩენილი და პოპულარიზებული რუსული სახელმწიფო მედიის მიერ 2015 წელს, დონბასის ომის პიკის პერიოდში.

ლევადას ცენტრის მიერ 2009 წლის ივნისში რუსეთში ჩატარებული გამოკითხვის მიხედვით, გამოკითხულთა 75% პატივს სცემდა უკრაინელებს, როგორც ეთნიკურ ჯგუფს, თუმცა 55% უარყოფითად იყო განწყობილი უკრაინის, როგორც სახელმწიფოს, მიმართ.

ამავე დროს, 2009 წლის მაისში კიევის საერთაშორისო სოციოლოგიის ინსტიტუტის გამოკითხვის მიხედვით, უკრაინელთა 96% დადებითად იყო განწყობილი რუსების, როგორც ეთნიკური ჯგუფის, მიმართ, 93% პატივს სცემდა რუსეთის ფედერაციას, ხოლო 76% — რუსეთის პოლიტიკურ ისტებლიშმენტს.

რუსული მედიის ნაწილი, როგორც ჩანს, მიზანმიმართულად ცდილობდა უკრაინის დისკრედიტაციას.

ანტიუკრაინული დამოკიდებულება შეინიშნებოდა არაერთ რუს პოლიტიკოსშიც, მათ შორის მოსკოვის ყოფილ მერთან იური ლუჟკოვისა და რუსეთის ლიბერალ-დემოკრატიული პარტიის ყოფილ ლიდერთან ვლადიმირ ჟირინოვსკისთან.

რუსეთის სახელმწიფო ოფიციალური პირებიც აკეთებდნენ ანტიუკრაინულ განცხადებებს. მაგალითად, რუსეთის უშიშროების საბჭოს თავმჯდომარის მოადგილემ დმიტრი მედვედევიმ 2022 წლის აპრილში განაცხადა:

2006 წელს ვლადიმირ პუტინის, ვიქტორ იუშჩენკოსა და ვასილი დუმასადმი გაგზავნილ წერილებში ბაშკირეთის უკრაინული კულტურული ცენტრი რუსეთში არსებულ ანტიუკრაინულ განწყობებს აპროტესტებდა და აღნიშნავდა, რომ რუსულ მედიაში ფართოდ გამოიყენებოდა ანტიუკრაინული ეთნიკური შეურაცხყოფები.

ანალოგიური საჩივარი ურალის უკრაინელთა კავშირიმაც გაგზავნა ევროპაში უსაფრთხოებისა და თანამშრომლობის ორგანიზაციაში 2000 წელს.

ბაშკირეთის უკრაინული კულტურული ცენტრის მიხედვით, რუსეთში მნიშვნელოვანი დემოგრაფიული წარმომადგენლობის მიუხედავად, უკრაინელებს ნაკლები წვდომა აქვთ უკრაინულენოვან სკოლებსა და ეკლესიებზე, ვიდრე სხვა ეთნიკურ ჯგუფებს.

უკრაინის მსოფლიო კონგრესის პრეზიდენტის თქმით, 2001 წელს უკრაინული ეკლესიის რეგისტრაციის მცდელობები სისტემატურად ფერხდებოდა „განსაკუთრებული დისკრიმინაციის“ გამო.

2008 წელს ნიკოლაი სმირნოვმა გადაიღო დოკუმენტური ფილმი, სადაც ამტკიცებდა, რომ უკრაინა წარმოადგენს ერთიანი რუსეთის ნაწილს, რომელიც დასავლურმა ძალებმა, განსაკუთრებით პოლონეთიმ, გამოყვეს.

2010 წლის ნოემბერში რუსეთის უზენაესმა სასამართლომ გააუქმა ერთ-ერთი უდიდესი უკრაინული სათვისტომოს — რუსეთში უკრაინელთა ფედერალური ნაციონალურ-კულტურული ავტონომია — რეგისტრაცია.

ავტორის, მიხაილო რატუშნიის შეფასებით, რუსეთის დიდ ნაწილში უკრაინელი აქტივისტები კვლავ დისკრიმინაციასა და შეუწყნარებლობას აწყდებიან.

პოლონეთი
მეორე პოლონეთის რესპუბლიკის პერიოდში უკრაინელები, ისევე როგორც სხვა უმცირესობები, სისტემატურად განიცდიდნენ დისკრიმინაციას.

მათ ხშირად არ ნიშნავდნენ საჯარო სამსახურში; მიწის რეფორმის დროს, არისტოკრატთა მამულების გაყოფისას, უპირატესობა პოლონელ გლეხებს ენიჭებოდათ; პოლონეთის ხელისუფლება კი იმ დონემდე მიდიოდა, რომ მართლმადიდებლურ ეკლესიებს ანგრევდა და ხელმის რეგიონიდან ყველა უკრაინელის გასახლების გეგმასაც ამუშავებდა.

მეორე მსოფლიო ომის დროს უკრაინელთა ნაწილმა თავდაპირველად საბჭოთა და გერმანულ ოკუპაციას დაუჭირა მხარი, ვიდრე პოლონური მმართველობის გაგრძელებას.

პოლონურმა და უკრაინულმა შეიარაღებულმა ორგანიზაციებმა გერმანული ოკუპაციის დროს და მის შემდეგ მიწისქვეშა ომი აწარმოეს.

ბევრი პოლონელი პოლონური სოფლების განადგურებასა და სამოქალაქო მოსახლეობის მკვლელობას პოლონელთა გენოციდად მიიჩნევს, თუმცა პოლონურმა მიწისქვეშა ორგანიზაციებმაც ჩაიდინეს უკრაინელთა მასობრივი მკვლელობები (მაგალითად, პავლოკომის ხოცვა-ჟლეტა).

1995 წლის ბოლოს უკრაინული ორგანიზაციის „“-ის აკრძალვა მოითხოვეს პოლონეთში, სასაზღვრო ქალაქ პშემიშლიში უკრაინული კულტურის ფესტივალის დროს ანტიუკრაინული ქმედებების ტალღის შემდეგ.

მონაწილეების მიმართ გაისმა მრავალი მუქარა და მოხდა ვანდალიზმის არაერთი ფაქტი.

ანტიუკრაინული ლოზუნგებით გრაფიტების რაოდენობა გაიზარდა, ხოლო „პოლონეთის უკრაინელთა კავშირის“ ოფისი გადაწვეს.

ზოგიერთ ქალაქში ორგანიზებული თავდასხმები განხორციელდა უკრაინული კულტურის ცენტრებზე, სკოლებზე, ეკლესიებსა და მემორიალებზე.

ანტიუკრაინული და ანტისემიტური ავტორები, განსაკუთრებით ინტერბელუმის პერიოდის ენდეციის აქტივისტები, გამოიცემოდნენ პოლონურ გამომცემლობა -ში.

მათ შორის იყვნენ რომან დმოვსკი, იანუშ დობროში, იენდჟეი გერტიხი, იან ლუდვიკ პოპლავსკი, მაჩეი გერტიხი და სტანისლავ იასტშემბსკი.

2000 წელს პოლონეთის კულტურის სამინისტროს წარმომადგენელმა აიძულა -ს ფრანკფურტის წიგნის ბაზრობიდან 12 საკამათო სათაური გაეწვია.

ამ პერიოდში გაჩნდა სტერეოტიპი უკრაინელზე, როგორც იაფ და ხშირად არალეგალურ მუშახელზე, ან როგორც ადამიანზე, რომელიც პოლონელებს სამუშაო ადგილებს ართმევს.

სიტუაცია 2022 წლის 24 თებერვლის შემდეგ
2022 წლის 24 თებერვალის რუსეთის ფედერაციის შეიარაღებული ძალები უკრაინაში შეიჭრნენ.

ამის შედეგად, 2023 წლის ნოემბრისთვის 17 მილიონზე მეტმა უკრაინის მოქალაქემ გადაკვეთა პოლონეთ-უკრაინის საზღვარი.

მიუხედავად იმისა, რომ პოლონეთის მთავრობამ და საზოგადოებამ მნიშვნელოვანი დახმარება გაუწია უკრაინას, ლტოლვილთა კრიზისმა პოლონელთა ნაწილის მხრიდან უარყოფითი დამოკიდებულებაც წარმოშვა.

პოლიტიკოსები გჟეგოჟ ბრაუნი და იანუშ კორვინ-მიკე ხშირად ასოცირდებიან ანტიუკრაინულ განცხადებებთან, ისევე როგორც პარტია კონფედერაცია თავისუფლება და დამოუკიდებლობა.

2022 წელს პოპულარული გახდა ჰეშთეგი # („შეაჩერეთ პოლონეთის უკრაინიზაცია“).

ანტიუკრაინული განწყობები მხოლოდ ეკონომიკურ და სამხედრო თემებს არ უკავშირდებოდა — მათ გაძლიერებას ხელი შეუწყო სხვადასხვა კრიმინალურმა თუ სადავო ინციდენტმაც.

ბოლო პერიოდში ყველაზე ძლიერი ნეგატიური რეაქცია პოლონურ საზოგადოებაში გამოიწვია უკრაინისთვის სამხედრო დახმარებამ და უკრაინული მარცვლეულის საკითხმა, რამაც პოლონელ ფერმერთა პროტესტები გამოიწვია საზღვარზე.

პორტუგალია
პორტუგალიაში ანტიუკრაინული განწყობები განსაკუთრებით გაიზარდა 1990-იანი წლებიდან, მას შემდეგ, რაც უკრაინელი მიგრანტები პორტუგალიის ტერიტორიაზე მასობრივად დასახლდნენ.

პორტუგალიაში მცხოვრები უკრაინელების უმეტესობა დასაქმებულია დაბალკვალიფიციურ და დაბალანაზღაურებად სფეროებში, განსაკუთრებით დასუფთავების მომსახურებაში, მშენებლობაში, საწარმოო ინდუსტრიაში, სატრანსპორტო მომსახურებაში, სასტუმროებსა და რესტორნებში.

2020 წლის მარტში უკრაინის მოქალაქე, სახელად იგორ ჰუმენიუკი, ლისაბონის აეროპორტში დაკითხვისას აწამეს და შედეგად გარდაიცვალა, როდესაც პორტუგალიაში არარეგულარული გზით შესვლას ცდილობდა.

კანადა
ანტიუკრაინული დისკრიმინაცია კანადაში არსებობდა უკრაინელების კანადაში დასახლების დროიდან, დაახლოებით 1891 წლიდან, საუკუნეის მიწურულამდე.

ერთი მხრივ, ეს წარმოადგენდა იმ პერიოდის კანადაში გავრცელებული ნატივიზმის უფრო ფართო ტენდენციის ნაწილს.

თუმცა უკრაინელები განსაკუთრებული დისკრიმინაციის ობიექტები გახდნენ მათი რაოდენობის, ხილვადობის (ტრადიციული ჩაცმულობის, არადასავლეთევროპული გარეგნობისა და ენის გამო) და პოლიტიკური აქტივობის გამო.

პირველი მსოფლიო ომის დროს კანადის ხელისუფლებამ დაახლოებით 8,000 უკრაინელი კანადელი „მტრის მოქალაქეებად“ ინტერნირებაში მოაქცია, რადგან ისინი ავსტრიის იმპერიიდან იყვნენ წარმოშობით.

ომებს შორის პერიოდში ყველა უკრაინული კულტურული და პოლიტიკური ჯგუფი, მათი იდეოლოგიის მიუხედავად, სამეფო კანადური ცხენოსანი პოლიციის მეთვალყურეობის ქვეშ იმყოფებოდა, ხოლო მათი მრავალი ლიდერი დეპორტირებულ იქნა.

ეს დამოკიდებულება ნელ-ნელა შეიცვალა მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ, როდესაც კანადის საიმიგრაციო და კულტურული პოლიტიკა აშკარა ნატივიზმიდან უფრო პლურალისტური მიმართულებით გადავიდა.

უკრაინელი ნაციონალისტები უკვე აღიქმებოდნენ არა როგორც საშიში სუბვერსიული ძალა, არამედ როგორც კომუნიზმის მსხვერპლები.

უკრაინელებმა მაღალი სახელმწიფო თანამდებობების დაკავებაც დაიწყეს.

ერთ-ერთი პირველი ასეთი ფიგურა იყო სენატორი პოლ იუზიკი, რომელიც მულტიკულტურალიზმის პოლიტიკის ერთ-ერთ ადრეულ მხარდამჭერად ითვლება — პოლიტიკისა, რომელიც ოფიციალურ დისკრიმინაციას უნდა დასასრული მოეღო და არაინგლისურ და არაფრანგულ კანადელთა წვლილი ეღიარებინა.

1960-იან წლებში შექმნილმა ბილინგვიზმისა და ბიკულტურალიზმის სამეფო კომისიამ, რომელიც თავდაპირველად მხოლოდ ფრანგულ-კანადური საჩივრების განსახილველად იყო შექმნილი, საბოლოოდ კანადაში მულტიკულტურალიზმისკენ გარდამავალი პროცესი დაიწყო.

ეს ნაწილობრივ პრემიერ-მინისტრ პიერ ტრუდოს სურვილით იყო განპირობებული, მოეპოვებინა დასავლეთ კანადაში უკრაინელი ამომრჩევლების მხარდაჭერა.

კომისიაში ასევე შედიოდა უკრაინელი კანადელი კომისარი იაროსლავ რუდნიცკი.

1982 წელს კანადის უფლებათა და თავისუფლებათა ქარტიის 27-ე მუხლის საფუძველზე ოფიციალური მულტიკულტურალიზმის დამკვიდრების შემდეგ, კანადაში მცხოვრებმა უკრაინელებმა დისკრიმინაციის წინააღმდეგ სამართლებრივი დაცვა მიიღეს.

უკრაინელი კანადელები იკავებდნენ მაღალ სახელმწიფო თანამდებობებს, მათ შორის:

გენერალ-გუბერნატორი — რეი ჰნატიშინი
ვიცე-პრემიერი — კრისტია ფრილანდი
ოპოზიციის ლიდერი — რონა ამბროსი
პროვინციების რამდენიმე პრემიერი

ჩრდილოეთი კორეა
2024 წლის 23 ივნისის პაკ ჯონგ-ჩონიმ გააკეთა განცხადება, რომელშიც უკრაინელები ნეონაცისტებს შეადარა.

ჟარგონული მიმართვები უკრაინელებისა და უკრაინული კულტურისადმი
უკრაინელებთან მიმართებით ეთნიკური შეურაცხმყოფელი ტერმინებისა და სტერეოტიპების გამოყენება რუსულ მედიაში წარმოადგენს რუსეთში უკრაინული თემის ერთ-ერთ მნიშვნელოვან შეშფოთებას.

სალოედი — სიტყვასიტყვით „სალოს მჭამელი“; ეფუძნება სტერეოტიპს, თითქოს სალო უკრაინელთა საყვარელი ეროვნული საკვებია.

უკრი (, მრავლობითში ) — დაცინვით გამოყენებული ტერმინი, რომელიც დაკავშირებულია მითიურ „უძველეს ტომთან“ — „უკრებთან“.

უკროპი — სიტყვასიტყვით „კამა“; სიტყვათა თამაში: = .

შოშონი — პოლონურ სივრცეში გავრცელებული დაცინვითი ტერმინი.

ჰანკი — ისტორიულად ჩრდილოეთ ამერიკაში გამოყენებული ეთნიკური შეურაცხმყოფელი ტერმინი.

პოლიტიკური შეურაცხმყოფელი ტერმინები და ისტორიული მეტსახელები
მალოროსი — „მცირე რუსეთის მკვიდრი“; იმპერიული რუსეთის ტერმინის აღორძინებული ფორმა.

მაზეპინეცი — ივან მაზეპას მხარდამჭერი.

პეტლიუროვეცი — სიმონ პეტლიურას მხარდამჭერი.

ბანდეროვეცი / ბანდერივეცი / ბანდერლოგი — ტერმინები, რომლებიც უკრაინულ ეროვნულ იდენტობას უკავშირებენ რადიკალურ ნაციონალიზმს და სტეპან ბანდერას სახელს.

ჟიდობანდერა — ირონიული თვითსახელწოდება, რომელიც ევრომაიდნის პერიოდში გავრცელდა.

მაიდაუნი — ევრომაიდანის და შეურაცხმყოფელი რუსული სიტყვა „დაუნის“ შერწყმა.

მაიდანუტი — მაიდნისა და რუსული შეურაცხმყოფელი ტერმინის შერწყმა.

კასტრიულეგოლოვი — სიტყვასიტყვით „ქვაბთავიანი“; დაცინვითი ტერმინი ევრომაიდნის მონაწილეთა მიმართ.

სვიდომიტი — უკრაინული „სვიდომი“ (ცნობიერი) და რუსული შეურაცხმყოფელი სიტყვის შერწყმა.

ღორები — ეფუძნება სტერეოტიპს, თითქოს უკრაინელებს ღორის ხორცი განსაკუთრებით უყვართ.

ანტიუკრაინული განწყობები კულტურასა და მედიაში
72 მეტრი
ძმა 2
ტარას ბულბა
რკინის ივანი
 
. 
 
 
20/22
 

ემილი პარიზში
 
2 
იარაღის მბრძანებელი
ტურბინების დღეები
. 
ინტერნები
 2
გრიშჩენკოების ოჯახი