iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1308

გაეროს უშიშროების საბჭოს 1308-ე რეზოლუცია გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციაა, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 2000 წლის 17 ივლისს. ეს იყო უშიშროების საბჭოს პირველი რეზოლუცია, რომელიც ეხებოდა აივ/შიდსის მსოფლიო მასშტაბით გავრცელებას. უშიშროების საბჭომ მოუწოდა ქვეყნებს, განეხილათ სამშვიდობო ოპერაციებში დისლოცირებული ჯარისკაცებისთვის აივ/შიდსის ნებაყოფლობითი ტესტირებისა და კონსულტირების შესაძლებლობა.

ამერიკის შეერთებული შტატების მიერ დაფინანსებული რეზოლუციის ერთხმად მიღების შემდეგ, ამერიკის ელჩმა რიჩარდ ჰოლბრუკმა მადლობა გადაუხადა უშიშროების საბჭოს წევრებს „ჯანმრთელობის საკითხზე უპრეცედენტო რეზოლუციისთვის - პირველი უშიშროების საბჭოს ისტორიაში“.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
უშიშროების საბჭო შეშფოთებული იყო მსოფლიოში აივ/შიდსის პანდემიით და განსაკუთრებით აფრიკაში კრიზისის სიმძიმით. გაეროს გენერალურ ასამბლეას და გაეროს ეკონომიკურ და სოციალურ საბჭოს მნიშვნელოვანი როლი ჰქონდათ და საჭირო იყო კოორდინირებული ძალისხმევა დაავადებების წინააღმდეგ საბრძოლველად. აივ/შიდსის გავრცელებამ მძიმე გავლენა მოახდინა საზოგადოებაზე, გაამწვავა ძალადობამ და, თუ უკონტროლოდ დარჩა, შეიძლება არასტაბილურობა და საგანგებო სიტუაციები გამოიწვიოს. ამიტომ, კოორდინირებული საერთაშორისო რეაგირება მნიშვნელოვანი იყო.

საბჭომ ასევე აღიარა გაეროს სამშვიდობო მისიებში აივ/შიდსის პრევენციისა და კონსულტაციის ჩართვის აუცილებლობა.ის მიესალმა სამხრეთ აფრიკაში გამართულ მე-13 საერთაშორისო შიდსის კონფერენციას, რომელიც ამ ტიპის პირველი ღონისძიება იყო განვითარებად ქვეყანაში. გარდა ამისა, მან ასევე გაითვალისწინა გენერალური მდივნის, კოფი ანანის მოწოდება, 2010 წლისთვის 15-დან 24 წლამდე ასაკის პირებში აივ/შიდსის ინფექციის მაჩვენებლები 25%-ით შემცირდეს.

საქმეები
რეზოლუციაში შეშფოთება გამოითქმის აივ/შიდსის საერთაშორისო სამშვიდობო და დამხმარე პერსონალზე ზემოქმედების გამო. რეზოლუციაში აღიარებულია გარკვეული ქვეყნების მიერ ეროვნული პროგრამების მეშვეობით ამ საკითხის მოგვარების მცდელობები და მოუწოდებს იმ ქვეყნების წარმომადგენლებს, რომლებმაც ეს ჯერ არ გააკეთეს, ითანამშრომლონ საერთაშორისო საზოგადოებასთან და გაეროს აივ/შიდსის ერთობლივ პროგრამასთან , რათა შეიმუშაონ დაავადებების გავრცელების წინააღმდეგ ბრძოლის გრძელვადიანი სტრატეგიები. გენერალურ მდივანს სთხოვეს, გადადგას შემდგომი ნაბიჯები სამშვიდობოების მომზადების მიმართულებით დაავადებების პრევენციის მიზნით.

-ს მოუწოდეს, გააძლიეროს თანამშრომლობა წევრ სახელმწიფოებთან. საბჭომ დაასკვნა, რომ გამოთქვა ინტერესი მკურნალობის, მოვლისა და პრევენციის ხელმისაწვდომობის საკითხში პროგრესის მისაღწევად ქვეყნებთან, გაეროს ორგანოებთან, საერთაშორისო ორგანიზაციებთან და ინდუსტრიასთან დისკუსიების გზით.

ფიზიკური პირები
რიჩარდ ჰოლბრუკის ადმინისტრაციის უფროსი რ.პ. ედი იყო რეზოლუციის მთავარი შემდგენი და აშშ-ის მომლაპარაკებელი.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 711

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 711, მიღებული იქნა კენჭისყრის გარეშე 1991 წლის 12 სექტემბერს, მას შემდეგ რაც განიხილა ლიტვის რესპუბლიკის განაცხადი გაერთიანებული ერების ორგანიზაციაში წევრობაზე, საბჭომ გენერალურ ასამბლეას რეკომენდაცია გაუწია, რომ ლიტვა მიღებულ იქნეს.
იმავე დღეს საბჭომ მიიღო იდენტური რეზოლუციები 709 ესტონეთთან დაკავშირებით და 710 ლატვიასთან დაკავშირებით. ბალტიის სამი სახელმწიფო 1945 წლიდან საბჭოთა კავშირის საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკები იყვნენ. 1990 წელს მათ გამოაცხადეს დამოუკიდებლობა და გაეროს რეზოლუციები წარმოადგენდა მათი დამოუკიდებლობის მოთხოვნის მნიშვნელოვან საერთაშორისო აღიარებას. ეს რეზოლუციები მიღებულ იქნა მოსკოვში აგვისტოს პუტჩის შემდეგ, რამაც დააჩქარა საბჭოთა კავშირის დაშლა.
1991 წლის 17 სექტემბერს გენერალურმა ასამბლეამ ლიტვა მიიღო რეზოლუცია 46/6-ის საფუძველზე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 779

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 779, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 1992 წლის 6 ოქტომბერს, 743-ე (1992) და შემდგომი რეზოლუციების დადასტურებისა და გენერალური მდივნის, ბუტროს ბუტროს-გალის მიერ 743-ე და 762-ე (1992) რეზოლუციების შესაბამისად წარდგენილი მოხსენების განხილვის შემდეგ, საბჭომ უფლებამოსილება მიანიჭა გაეროს დამცავ ძალებს , აეღოთ პასუხისმგებლობა ხორვატიიდან იუგოსლავიის სახალხო არმიის სრული გაყვანის მონიტორინგზე, პრევლაკის ნახევარკუნძულის დემილიტარიზაციასა და ხორვატიისა და მონტენეგროს მოსაზღვრე ტერიტორიებიდან მძიმე შეიარაღების გატანაზე, ევროპული თანამეგობრობის სადამკვირვებლო მისიასთან თანამშრომლობით.

საბჭომ მოუწოდა ყველა დაინტერესებულ მხარეს, გააუმჯობესონ თანამშრომლობა -თან როგორც ახალი დავალების, ისე იმ ამოცანების შესრულებისას, რომლებსაც იგი უკვე ახორციელებდა გაეროს დაცულ ტერიტორიებზე. მან ასევე დაჟინებით მოუწოდა ხორვატიის ყველა მხარეს, შეასრულონ გაეროს სამშვიდობო გეგმით ნაკისრი ვალდებულებები, განსაკუთრებით ძალების გაყვანისა და ყველა სამხედრო თუ გასამხედროებული ფორმირების განიარაღების კუთხით.

რეზოლუციამ მხარი დაუჭირა ხორვატიის რესპუბლიკისა და იუგოსლავიის ფედერაციული რესპუბლიკის (სერბეთი და მონტენეგრო) პრეზიდენტების მიერ 1992 წლის 30 სექტემბერს მიღწეულ შეთანხმებას, რომელიც ადგენდა, რომ იძულების წესით გაკეთებული ნებისმიერი განცხადება ან ნაკისრი ვალდებულება ბათილად ჩაითვლებოდა. საბჭომ ხაზგასმით აღნიშნა, რომ ეს განსაკუთრებით ეხებოდა ქონებრივ და მიწის უფლებებს, მას შემდეგ, რაც გამოხატა შეშფოთება „ქონების უაზრო განადგურებისა და აოხრების“ გამო. მან ასევე შეაქო ყოფილი იუგოსლავიის საკითხებზე მომუშავე საერთაშორისო კონფერენციის თანათავმჯდომარეების ძალისხმევა ზამთრის დადგომამდე ელექტროენერგიის და წყლის მიწოდების აღდგენის უზრუნველსაყოფად.
გიორგი თაქთაქიშვილი (მუსიკოსი)

გიორგი მიხეილის ძე თაქთაქიშვილი (დ. 14 აპრილი, 1902, განჯა, — გ. 16 დეკემბერი, 1977, თბილისი) — ქართველი მუსიკოსი (ვიოლონჩელისტი) და პედაგოგი. საქართველოს ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1946), პროფესორი (1949).

ბიოგრაფია
დაიბადა პედაგოგ მიხეილ თაქთაქიშვილისა და ნინო ლასხიშვილის ოჯახში. მისი ძმა იყო კომპოზიტორი შალვა თაქთაქიშვილი, დისშვილი — კომპოზიტორი ოთარ თაქთაქიშვილი. გიორგი თაქთაქიშვილმა დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორია (1926). აქვე, ჯერ კიდევ სტუდენტობის წლებში, დაიწყო პედოგიური მოღვაწეობა. 1925–1938 წლებში კონსერვატორიასთან არსებული მუშფაკის დეკანი იყო, 1932–1933 წლებში — კონსერვატორიის დირექტორის მოადგილე. 1944 წლიდან მოღვაწეობდა კამერული ანსამბლის კათედრაზე (1949–1977 წლებში — პროფესორი).

თაქთაქიშვილი იყო ახალგაზრდა ქართველ მუსიკოსთა საზოგადოების შექმნის ერთ-ერთი ინიციატორი და ორგანიზატორი (1922), თბილისის მუსიკალური ათწლედის (ამჟამად ზ. ფალიაშვილის სახ. სამუსიკო გიმნაზიის) დირექტორი (1938–1949). იყო პირველი ქართული სახელმწიფო სიმებიანი კვარტეტის წევრი (1928–1938). იკვლევდა ქართული საშემსრულებლო ხელოვნების ისტორიის საკითხებს. ეწეოდა ლიტერატურულ მოღვაწეობასაც.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 775

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 775, მიიღეს 1992 წლის 28 აგვისტოს, მას შემდეგ, რაც საბჭომ დაადასტურა 733 (1992), 746 (1992), 751 (1992) და 767 (1992) რეზოლუციები და განიხილა გენერალური მდივნის, ბუტროს ბუტროს-გალის მოხსენება სომალიში მიმდინარე სამოქალაქო ომის შესახებ, საბჭომ მიიღო გადაწყვეტილება სომალიში გაეროს ოპერაციის პირადი შემადგენლობა დამატებით 3,000 პერსონალით გაეზარდა.

საბჭომ ასევე დაამტკიცა სომალიში ოთხი ზონის შექმნა: ჩრდილო-დასავლეთი (ბერბერა), ჩრდილო-აღმოსავლეთი (ბოსასო), ცენტრალური რეგიონები და დედაქალაქი მოგადიშო. თითოეულ ზონაში გაეროს ორგანიზაცია გასწევდა ჰუმანიტარულ დახმარებას, რასთან ერთად განახორციელებდა ცეცხლის შეწყვეტის მონიტორინგს და უსაფრთხოების შენარჩუნებას სომალელი ფრაქციების განიარაღებაში დახმარების გზით. საბჭო ასევე მიესალმა გენერალური მდივნის გადაწყვეტილებას საჰაერო ტრანსპორტირების გაზრდის შესახებ, ისევე როგორც წევრი სახელმწიფოების მიერ გაღებულ წვლილს და მოუწოდა სომალიში მოქმედ მხარეებსა და ფრაქციებს, ყველანაირად ეთანამშრომლათ გაეროს პერსონალთან.

რეზოლუცია ასევე მოითხოვდა ცეცხლის შეწყვეტის შეთანხმების მკაცრ მონიტორინგს, მოუწოდებდა სომალიში მოქმედ მხარეებს, ხელი შეეწყოთ ჰუმანიტარული დახმარების მიწოდებისთვის და მიმართავდა არაბული ქვეყნების ლიგას, აფრიკის ერთობის ორგანიზაციასა და ისლამური თანამშრომლობის ორგანიზაციას, რათა დახმარებოდნენ ყოვლისმომცველი კონფლიქტის გადაწყვეტის გზების ძიებაში.

ბუტროს-გალის თანახმად, აღნიშნული რეზოლუცია მიუთითებდა იმაზე, რომ უშიშროების საბჭომ „საბოლოოდ გადაწყვიტა უფრო მტკიცე ზომების მიღება“, მიუხედავად იმისა, რომ იძულებითი ღონისძიებები მანდატში ჯერ კიდევ არ იყო ჩართული. დამატებითი პერსონალის განლაგებაზე სომალის მთავრობისგან ნებართვა არ უთხოვიათ, ვინაიდან ქვეყანაში ქმედითუნარიანი მთავრობა არ არსებობდა. სექტემბერში ქვეყანაში პირველი ქვედანაყოფების ჩასვლა დაიწყო.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 785

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 785, რომელიც ერთხმად მიიღეს 1992 წლის 30 ოქტომბერს, 696-ე (1991) და 747-ე (1992) რეზოლუციების ხსენებისა და ანგოლაში გაუარესებული პოლიტიკური ვითარებისა და უნიტა-ს მიერ საომარი მოქმედებების განახლების გამო გამოხატული შეშფოთების შემდეგ, საბჭომ დაამტკიცა გენერალური მდივნის, ბუტროს ბუტროს-გალის რეკომენდაცია ანგოლაში გაეროს მეორე საკონტროლო მისიის მანდატის 1992 წლის 30 ნოემბრამდე გაგრძელების შესახებ.

საბჭომ დაგმო საომარი მოქმედებების ყოველგვარი განახლება და მოითხოვა მათი დაუყოვნებლივ შეწყვეტა, ასევე მოუწოდა ყველა სახელმწიფოს, თავი შეიკავონ ქმედებებისგან, რომლებმაც შესაძლოა საფრთხე შეუქმნას ხელმოწერილ სამშვიდობო შეთანხმებებს. მან ასევე დაგმო -ს რადიოსადგურ „ვორგანის“ მიერ გაჟღერებული „უსაფუძვლო ბრალდებები“ გენერალური მდივნის, სპეციალური წარმომადგენლისა და -ის წინააღმდეგ, რომელთა მუშაობაც საბჭომ დადებითად შეაფასა.

რეზოლუციამ მხარი დაუჭირა გენერალური მდივნის სპეციალური წარმომადგენლის, მარგარეტ ანსტის განცხადებას, რომლის მიხედვითაც 1992 წლის 29 და 30 სექტემბერს ჩატარებული არჩევნები ზოგადად თავისუფალი და სამართლიანი იყო, და მოუწოდა -ს და ანგოლის საარჩევნო პროცესის სხვა მონაწილეებს, პატივი სცენ არჩევნების შედეგებს. მან ასევე მოუწოდა დაინტერესებულ მხარეებს დიალოგისკენ, რათა უზრუნველყოფილ იქნეს საპრეზიდენტო არჩევნების მეორე ტურის ჩატარება.

საბოლოოდ, რეზოლუციამ დაავალა გენერალურ მდივანს, 1992 წლის 30 ნოემბრისთვის წარედგინა მოხსენება ანგოლაში არსებული ვითარების შესახებ, გრძელვადიან რეკომენდაციებთან და -ის მანდატსა და შემადგენლობასთან დაკავშირებულ ფინანსურ გათვლებთან ერთად.
ლევან თაქთაქიშვილი (რეჟისორი)

ლევან ევალდის ძე თაქთაქიშვილი (დ. 20 აგვისტო, 1931, თბილისი, — გ. 2 ივნისი, 2003, იქვე) — ქართველი კინორეჟისორი. საქართველოს ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1979).

ოჯახი
დაიბადა ელისაბედ (ელო) თაქთაქიშვილისა და მისი მეორე ქმრის ევალდ გროსის ოჯახში (თავად იყო დედის გვარზე). დედის მხრიდან მისი პაპა იყო პედაგოგი მიხეილ თაქთაქიშვილი, ბიძები — მუსიკოსი გიორგი თაქთაქიშვილი და კომპოზიტორი შალვა თაქთაქიშვილი, ნახევარძმა — კომპოზიტორი ოთარ თაქთაქიშვილი. ლევან თაქთაქიშვილს ცოლად ჰყავდა ნანა, დირიჟორ ოდისეი დიმიტრიადის შვილი.
ბიოგრაფია
ლევან თაქთაქიშვილმა დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის (თსუ) ფიზიკის ფაკულტეტი 1954 წელს. 1954-1960 წლებში მუშაობდა თთსუ ექსპერიმენტული ფიზიკის კათედრაზე. 1960-1963 წლებში მუშაობდა კინოსტუდია „ქართული ფილმში“ კინორეჟისორის თანაშემწედ, 1965 წლიდან — საქართველოს სატელევიზიო ფილმების სტუდიაში. დადგა სატელევიზიო ფილმი-ოპერა „ჯილდო“ (კომპოზიტორი ო. თაქთაქიშვილი, მიხეილ ჯავახიშვილის ამავე სახელწოდების მოთხრობის მიხედვით, 1964).

გადაიღო სხვადასხვა ჟანრის შემეცნებითი ფილმები სატელევიზიო ეკრანისათვის, მათ შორის: „ისევ ნონა“ (1972), „მოგონება“ (1974), „მომღერალი თიხა“ (1975, ქართული კერამიკის ისტორიასა და თანამედროვეობაზე), „ფერთა სიმფონია“ (1977, თეატრის მხატვარ სოლიკო ვირსალაძეზე), „მოგზაურობა არზრუმში“ (1978), „საწნახელი“ (1980), „პალიასტომი“ (1980), „ძველი ქართული მოზაიკა“ (1981), „ბუნების საუნჯე“ (1982), „სამჭედლო“ (1984), „აკადემიკოსი ივანე ბერიტაშვილი“ (1985), „კავკასიონი“ (1989), „დავით გარეჯი“ (1991), „წერილები სალონიკიდან“ (1996), „აბრეშუმის გზა“ (1997) და სხვ., რამდენიმე მუსიკალური ფილმი, მათ შორის ქორეოგრაფიული კომპოზიცია ს. პროკოფიევის მუსიკაზე „კლასიკური სიმფონია“ (1974, ქორეოგრაფი გ. ალექსიძე).
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 807

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 807 მიღებულია ერთხმად 1993 წლის 19 თებერვალს, 743 (1992) რეზოლუციაზე დაფუძნებით. გაეროს დაცვის ძალებთან დაკავშირებული ყველა შემდგომი შესაბამისი რეზოლუციის ხელახალი დადასტურების შემდეგ, უშიშროების საბჭომ დაადგინა, რომ ბოსნია და ჰერცეგოვინასა და ხორვატიაში შექმნილი ვითარება კვლავინდებურად ქმნის საფრთხეს საერთაშორისო მშვიდობისა და უსაფრთხოებისთვის, რის გამოც უშიშროების საბჭომ გააგრძელა გაეროს დაცვის ძალების მანდატი შუალედური პერიოდით, 1993 წლის 31 მარტამდე.

მოცემულმა რეზოლუციამ ყველა მხარესა და დაინტერესებულ პირს გაეროს დაცვის ძალებთან თანამშრომლობისა და ცეცხლის შეწყვეტის შესახებ ნაკისრი ვალდებულებების შესრულებისკენ მოუწოდა. რეზოლუციამ ასევე სთხოვა მხარეებს, არ განალაგონ შეიარაღებული ძალები გაეროს დაცვის ძალების ქვედანაყოფების მახლობლად ან გაეროს მიერ დაცულ ზონებსა და „ვარდისფერ ზონებში“. რეზოლუციამ ასევე მოითხოვა, რომ ყველა მხარემ პატივი სცეს გაეროს მშვიდობისმყოფელების გადაადგილების თავისუფლებას, რათა მშვიდობისმყოფელებმა აუცილებელი ოპერაციების განხორციელება შეძლონ.

უშიშროების საბჭომ რეზოლუცია მხარეებისადმი ყოფილი იუგოსლავიის საერთაშორისო კონფერენციის მმართველ კომიტეტის თანათავმჯდომარეებთან თანამშრომლობის მოწოდებით დაასრულა. უშიშროების საბჭომ გაეროს გენერალურ მდივანს ბუტროს ბუტროს-გალის რეზოლუცია 802-ის (1993) სწრაფი განხორციელების უზრუნველყოფისკენ მოუწოდა. აღნიშნული მოიცავდა გაეროს დაცვის ძალების შემადგენლობის გაზრდისა და მანდატის შემდგომი გაგრძელების წინადადებებს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1034

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1034, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 1995 წლის 21 დეკემბერს, წინა რეზოლუციების, მათ შორის 1019-ე (1995) რეზოლუციის ხსენების შემდეგ, საბჭომ განიხილა საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის დარღვევები ყოფილ იუგოსლავიაში, კონკრეტულად კი ბოსნია და ჰერცეგოვინაში.

უშიშროების საბჭომ დაგმო ბოსნიელ სერბთა ძალების მიერ 1019-ე რეზოლუციის დებულებების შეუსრულებლობა. გენერალურმა მდივანმა წარადგინა მოხსენება ადამიანის უფლებების დარღვევების შესახებ სრებრენიცაში, ჟეპაში, ბანია-ლუკასა და სანსკი-მოსტში, სადაც გამოიკვეთა სიკვდილით დასჯის, გაუპატიურების, მასობრივი დეპორტაციის, თვითნებური დაკავების, იძულებითი შრომისა და გაუჩინარების ფაქტები. საბჭომ აღნიშნა, რომ პირები, რომლებსაც ბრალი წაუყენა ყოფილი იუგოსლავიის საერთაშორისო სისხლის სამართლის ტრიბუნალმა , რომელიც 827-ე (1993) რეზოლუციით შეიქმნა, ვერ შეძლებდნენ ბოსნია და ჰერცეგოვინაში ჩატარებულ არჩევნებში მონაწილეობას.

მკაცრად იქნა დაგმობილი საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის ყველა დარღვევა, განსაკუთრებით ბოსნიელი სერბების მიერ ჩადენილი ქმედებები, რადგან არსებობდა მტკიცებულება, რომ მათ სრებრენიციდან წაყვანილი დიდი რაოდენობით მამაკაცი სიკვდილით დასაჯეს. საბჭომ მოითხოვა, რომ საერთაშორისო ორგანიზაციებს, როგორიცაა „წითელი ჯვრის საერთაშორისო კომიტეტი“, ჰქონოდათ წვდომა პატიმრებთან, ლტოლვილებთან და იძულებით გადაადგილებულ პირებთან. 1995 წლის ივლისიდან ოქტომბრამდე სრებრენიცაში, ჟეპაში, ბანია-ლუკასა და სანსკი-მოსტში მომხდარი ჰუმანიტარული სამართლისა და ადამიანის უფლებების დარღვევის ფაქტები გაეროს შესაბამისი სააგენტოებისა და სხვა ორგანიზაციების მიერ სრულად იქნებოდა გამოძიებული.

აღინიშნა, რომ ტრიბუნალმა ბოსნიელი მუსლიმების წინააღმდეგ ჩადენილი დანაშაულებისთვის ბრალი წაუყენა ბოსნიელ სერბთა ლიდერებს — რადოვან კარაჯიჩსა და რატკო მლადიჩს. ბოსნიელ სერბთა მხარეს მოეთხოვა, რომ საგამოძიებო მიზნებისთვის რეგიონში დაუყოვნებლივი და შეუზღუდავი წვდომა უზრუნველეყო. ყველა მხარეს, განსაკუთრებით ბოსნიელ სერბებს, დაევალათ მტკიცებულებების შენარჩუნება მათი განადგურებისა თუ დამალვის გარეშე. ასევე, საბჭომ მოითხოვა ყველა დაკავების ცენტრის დახურვა.

უშიშროების საბჭომ ასევე დაგმო ხორვატიული ძალების მიერ მრკონიჩ-გრადისა და შიპოვოს მიმდებარედ ქონების ფართომასშტაბიანი ძარცვა და განადგურება; საბჭომ მოითხოვა ამ ქმედებების შეწყვეტა და დამნაშავე პირების პასუხისგებაში მიცემა. მან ასევე მოუწოდა ყველა მხარეს, თავი შეიკავონ ქვეითსაწინააღმდეგო ნაღმების დაგებისგან, განსაკუთრებით მათ კონტროლირებად ტერიტორიებზე, და შექმნან პირობები ლტოლვილთა რეპატრიაციისთვის.
მიხეილ თაქთაქიშვილი (ქიმიკოსი)

მიხეილ ოთარის ძე თაქთაქიშვილი (დ. 23 სექტემბერი, 1949, თბილისი) — ქართველი ქიმიკოსი. ქიმიურ მეცნიერებათა დოქტორი (1993), პროფესორი (1994).

დაიბადა კომპოზიტორ ოთარ თაქთაქიშვილისა და ირინე ჭირაქაძის ოჯახში. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი (თსუ, 1970). სადიპლომო ნაშრომი შეასრულა იენის უნივერსიტეტში (გერმანია). მუშაობდა თსუ-ში (1994 — პროფესორი). 1995-2012 წლებში ცხოვრობდა და მუშაობდა ამერიკის შეერთებული შტატებში, ძირითადად აიოვას უნივერსიტეტში. საქართველოში დაბრუნების შემდეგ მუშაობს სხვადასხვა სასწავლო დაწესებულებაში ქიმიის პედაგოგად. კვლევის ძირითადი მიმართულებაა ნუკლეინის მჟავების ქიმია.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 740

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 740, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 1992 წლის 7 თებერვალს, მას შემდეგ, რაც საბჭომ დაადასტურა 713 (1991), 721 (1991), 724 (1991) და 727 (1992) რეზოლუციები და განიხილა გენერალური მდივნის, ბუტროს ბუტროს-გალის მოხსენება, საბჭომ დაამტკიცა იუგოსლავიის სოციალისტურ ფედერაციულ რესპუბლიკაში სამშვიდობო მისიის გეგმები. საბჭომ გამოხატა სურვილი, განათავსოს სამშვიდობო ძალები მას შემდეგ, რაც „გზაზე არსებული დარჩენილი დაბრკოლება“ აღმოიფხვრება და მოუწოდა სერბ ლიდერებს, მიეღოთ გაეროს სამშვიდობო გეგმა. ხორვატიის მაშინდელმა პრეზიდენტმა, ფრანიო ტუჯმანმა აღნიშნული გეგმა მიიღო. საბჭომ ასევე დაამტკიცა სამხედრო კავშირის კომისიის გაზრდა 75 ოფიცრამდე, ნაცვლად მანამდე არსებული 50-ისა. რეზოლუცია მოუწოდებდა ყველა მხარეს, ეთანამშრომლათ იუგოსლავიის საკითხზე გამართულ კონფერენციასთან, რათა მიღწეულიყო შეთანხმება ევროპის უსაფრთხოებისა და თანამშრომლობის ორგანიზაციის პრინციპების შესაბამისად; ასევე მიმართავდა ყველა სახელმწიფოს, გაეგრძელებინათ ქვეყნის მიმართ დაწესებული იარაღის ემბარგოს დაცვა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 809

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 809 მიღებულია 1993 წლის 2 მარტს, 621 (1988), 658 (1990), 690 (1991) და 725 (1991) რეზოლუციების გახსენების შემდგომ. დასავლეთ საჰარაში შექმნილი ვითარების შესახებ გაეროს გენერალური მდივნის, ბუტროს ბუტროს-გალის ანგარიშის გათვალისწინების შემდეგ, უშიშროების საბჭომ შეშფოთება გამოხატა „მოგვარების გეგმის“ განხორციელების შეფერხებების გამო. საბჭომ გაეროს გენერალურ მდივანსა და სპეციალურ წარმომადგენელს მოუწოდა, გააძლიერონ ძალისხმევა მაროკოს მთავრობასთან და „პოლისარიოს ფრონტთან“ სადავო საკითხების მოსაგვარებლად, განსაკუთრებით ამომრჩეველთა უფლებამოსილების კუთხით.

რეზოლუციამ ბუტროს ბუტროს-გალის დასავლეთ საჰარის ხალხის თვითგამორკვევის რეფერენდუმის ორგანიზებისთვის ღონისძიებების გატარება და ამომრჩეველთა რეგისტრაციის დაწყება დაავალა, 1974 წლის აღწერის განახლებული სიების საფუძველზე. რეზოლუციამ ასევე გაეროს გენერალურ მდივანს 1993 წლის მაისამდე უშიშროების საბჭოსთვის მიმდინარე რეზოლუციაში განხილული ძალისხმევის შედეგების შესახებ ანგარიშის წარდგენა მოსთხოვა. რეზოლუციამ გენერალურ მდივანს დასავლეთ საჰარის რეფერენდუმის ჩასატარებლად გაეროს მისიის ამჟამინდელი როლისა და შემადგენლობისთვის საჭირო ცვლილებების თაობაზე წინადადებების წარდგენაც დაავალა.

რეზოლუცია 809 დასრულდა ორივე მხარისადმი გენერალურ მდივანთან თანამშრომლობის მოწოდებით გადაუჭრელი საკითხების მოსაგვარებლად, რათა რეფერენდუმი წლის ბოლომდე ჩატარებულიყო. მიუხედავად იმისა, რომ მაროკო და პოლისარიოს ფრონტი ურთიერთშეთანხმებით დაეთანხმნენ რეზოლუციის დებულებებს, ამომრჩეველთა იდენტიფიკაციის პროცესთან დაკავშირებულმა მუდმივმა დავებმა თანმიმდევრულად შეაფერხა რეფერენდუმის გეგმები.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 719

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 719 ერთხმად მიღებულია 1991 წლის 6 ნოემბერს. რეზოლუციების 637 (1989), 644 (1989), 675 (1990) და 691 (1991) გახსენების შემდეგ, საბჭომ დაამტკიცა გენერალური მდივნის ანგარიში და გადაწყვიტა გაეროს დამკვირვებელთა ჯგუფის მანდატი ცენტრალურ ამერიკაში კიდევ ხუთი თვითა და ოცდასამი დღით გაეგრძელებინა, 1992 წლის 30 აპრილამდე.
რეზოლუციამ გენერალურ მდივანს მიმდინარე მანდატის დასრულებამდე მოსთხოვა, წარმოედგინა ანგარიში დამკვირვებელთა ჯგუფის ყველა ასპექტის შესახებ და მიეთითებინა, საჭიროებდა თუ არა მისი მომავალი რაიმე ცვლილებას.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 811

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 811 მიღებულია ერთხმად 1993 წლის 12 მარტს. 696 (1991), 747 (1992), 785 (1992), 793 (1992) და 804 (1993) რეზოლუციების ხელახალი დადასტურების შემდეგ, გაეროს უშიშროების საბჭომ შეშფოთება გამოხატა ბოლოდროინდელი ბრძოლების გამო. საბჭომ დაგმო ანგოლაში „ “-ის (ანგოლის სამშვიდობო შეთანხმებები) დარღვევა უნიტას მხრიდან. დარღვევები მოიცავდა არჩევნების შედეგების უარყოფას, მოლაპარაკებებზე უარის თქმას და საომარი მოქმედებების განახლებას.

რეზოლუციამ უნიტას არჩევნების შედეგების აღიარება მოსთხოვა. რეზოლუციამ უნიტასა და ანგოლის მთავრობას 1993 წლის 30 მარტამდე „ “-ის განხორციელების დამადასტურებელი მტკიცებულებების წარდგენა მოსთხოვა, განსაკუთრებით უნიტას მხრიდან. რეზოლუციამ ასევე მოითხოვა ქვეყნის მასშტაბით ცეცხლის შეწყვეტა და დიალოგის დაწყება. გაეროს უშიშროების საბჭომ დაადასტურა პასუხისმგებლობის დაკისრება ნებისმიერი მხრისთვის, რომელიც დიალოგში მონაწილეობაზე უარს განაცხადებს.

გაეროს უშიშროების საბჭომ დაგმო მარგარეტ ანსტის (გაეროს გენერალური მდივნის, ბუტროს ბუტროს-გალის სპეციალური წარმომადგენელი) და გაეროს ანგოლის ვერიფიკაციის მისიის -ის წინააღმდეგ მიმართული სიტყვიერი და ფიზიკური თავდასხმები. ეს მოიცავდა კაბინდას პროვინციაში -ის ერთი წევრის გატაცებას. გაეროს უშიშროების საბჭომ ყველა მხარეს გაეროს პერსონალის უსაფრთხოების უზრუნველყოფა მოსთხოვა.

რეზოლუციამ ბუტროს ბუტროს-გალის ორი მხარის მონაწილეობით უმაღლესი დონის შეხვედრის ორგანიზება 1993 წლის 30 აპრილამდე და ანგოლაში გაეროს მომავალი საქმიანობის განხილვა დაავალა. რეზოლუცია დასრულდა მოწოდებით გაეროს ყველა სააგენტოს, წევრი სახელმწიფოსა და საერთაშორისო ჰუმანიტარული ორგანიზაციის მიმართ, უზრუნველყონ ეკონომიკური, მატერიალური და ტექნიკური დახმარება, ასევე ჰუმანიტარული დახმარება მშვიდობიანი მოსახლეობისთვის. ეს დებულება რეზოლუციაში მარგარეტ ანსტის მიერ ანგოლაში არსებული ჰუმანიტარული ვითარების გამო გამოთქმული შეშფოთების შემდეგ შევიდა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 946

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 946 მიღებულია 1994 წლის 30 სექტემბერს. 733 (1992) რეზოლუციისა და სომალში შექმნილ ვითარებასთან დაკავშირებული ყველა შემდგომი რეზოლუციის ხელახალი დადასტურების შემდეგ, უშიშროების საბჭომ გაეროს სომალის ოპერაცია -ის მანდატი ერთი თვით, 1994 წლის 31 ოქტომბრამდე გაახანგრძლივა.

უშიშროების საბჭო სომალში შექმნილი მდგომარეობის გაუარესებით სერიოზულ შეშფოთებას გამოხატავს. გაეროს სომალის ოპერაცია -ის და სხვა პერსონალის მიმართ განხორციელებული თავდასხმები და შევიწროება დაგმეს. პერსონალის უსაფრთხოების უზრუნველყოფა სომალის მხარეების უპირობო მოვალეობას წარმოადგენს. გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის, სხვა საერთაშორისო პერსონალის ყოფნა და დახმარება სომალის მხარეების პოლიტიკური გადაწყვეტის მიღწევის ნებაზე აგებს პასუხს. გაეროს გენერალური მდივანი ბუტროს ბუტროს-გალი 1994 წლის ოქტომბრის შუა რიცხვებისთვის ეროვნული შერიგების პერსპექტივებისა და სომალში გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის მომავლის შესახებ ანგარიშის წარდგენას გეგმავს.

გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის სომალის ოპერაცია -ის მანდატი 1994 წლის 31 ოქტომბრამდე გაგრძელდა. უშიშროების საბჭომ მანდატისა და სამომავლო გეგმების გადახედვა ვადის ამოწურვამდე იკისრა. გაეროს გენერალურ მდივანს გადაწყვეტილებების შესრულებისთვის, გაეროს სომალის ოპერაცია -ის გაყვანის ჩათვლით, საგანგებო ზომების მოსამზადებლად მოუწოდეს. აგრეთვე გადაწყვეტილება მიიღეს სომალში მისიის გაგზავნის შესახებ, რათა სომალის მხარეები უშიშროების საბჭოს გეგმების შესახებ ინფორმირებულნი გახდნენ.

რეზოლუცია 946-ს მხარი 14-მა წევრმა დაუჭირა, ხოლო წინააღმდეგი ხმა არავის დაუფიქსირებია. შეერთებულმა შტატებმა კენჭისყრისას ხმა არ მისცა.
თაქთაქიშვილები

თაქთაქიშვილები, თაქთაქიძეები — სათავადო სახლი ქართლში.

საგვარეულოს უძველესი ცნობილი წარმომადგენელია თაქთაქი (ჩანს დაახლ. 1550 წელს). ვახუშტი და იოანე ბატონიშვილების ცნობებისა და საგვარეულო გადმოცემის თანახმად, თაქთაქიშვილების წინაპრები სამცხის წარჩინებულები იყვნენ, მაგრამ ოსმალთა მძლავრობის გამო - საუკუნეების მიჯნაზე გადასულან ქართლში, სადაც ჩამოყალიბდა მათი სათავადო. - საუკუნეებში თავად თაქთაქიშვილებს რეზიდენცია სოფელ კარალეთში ჰქონდათ, საგვარეულო საძვალე — თირის მონასტერში. მათ ეკუთვნოდათ ასევე სოფლები — რველი, ქვემო ხვითი და კუსირეთი. თაქთაქიშვილების სათავადო შედიოდა ქართლის სამეფოს მემარჯვენე სადროშოში, რომელსაც ამილახვრები სპასალარობდნენ. თაქთაქიშვილების აზნაურები იყვნენ ციმაკურიძეები და ღონენაშვილები.

- საუკუნეებში თაქთაქიშვილების საგვარეულოდან იყვნენ მეფის მდივანი სულხან თაქთაქიშვილი, მროველი ეპისკოპოსები — იოანე და ფილიპე, მოურავი ელიზბარ თაქთაქიშვილი (სიკვდილით დასაჯეს 1765 წელს). თაქთაქიშვილების გვარი შეტანილია რუსეთ-საქართველოს 1783 წლის გეორგიევსკის ტრაქტატს თანდართულ ქართველ თავადაზნაურთა ნუსხაში. რუსეთის იმპერიის მიერ ქართლ-კახეთის ანექსიის (1801) შემდეგ თაქთაქიშვილები უფლებრივად რუსეთის თავადაზნაურობას გაუთანაბრეს.