iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
კულეშოვკის წმინდა გიორგის ეკლესია

კულეშოვკის წმინდა გიორგის ეკლესია — მართლმადიდებლური ეკლესია აზოვის რაიონის სოფელ კულეშოვკაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. აგებულია 1987 წელს.

ეკლესიის მისამართი: 346744, რუსეთი, როსტოვის ოლქი, აზოვის რაიონი, სოფელი კულეშოვკა, წითელარმიელთა ქუჩა № 189-ა.

ისტორია
კულეშოვკის ტერიტორიაზე 1857 წელს გამოიყო ადგილი სამლოცველო სახლისათვის. 1861 წლიდან სოფელში მოქმედებს ეკლესია, რომელიც ხისგან იყო აგებული. ჰქონდა ერთი დიდი და სამი პატარა გუმბათი. ეკლესიის კანკელი 11 მეტრის სიმაღლისა იყო. ეკლესიასთან მდებარეობდა მღვდლის კელია .

1930-იან წლებში ეკლესია დაანგრიეს, ღვთისმსახურება იმართებოდა სამლოცველო სახლში. 1937 წელს სამლოცველო სახლში განათავსეს კოლმეურნეობის კლუბი „პობედა“, ხოლო 1942 წელს, გერმანული ოკუპაციის დროს, სამლოცველი სახლის შენობას იყენებდნენ, როგორც თავლას. 1943 წელს სოფლის გერმანელთაგან გათავისუფლების შემდეგ საბჭოთა ხელისუფლება სამლოცველო სახლს იყენებდა, როგორც ჰოსპიტალს. 1944 წლის 24 ნოემბერს დარეგისტრირდა წმინდა გიორგის თემი და სამლოცველო სახლში რეგულარული წირვა-ლოცვა მიმდინარეობდა 1954 წლამდე. 1954 წელს იგი კვლავ დახურეს და მასში განათავსეს კლუბი. საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ 1990-ან წლებში კლუბი დაიწვა.

სამლოცველო სახლისთვის ახალი შენობა მონახეს წითელარმიელთა ქუჩა № 189-ში. 1984 წელს ამ ადგილზე დაიწყო ახალი ქვის ეკლესიის მშენებლობა. ახალი ეკლესია სამი წელი შენდებოდა. 1987 წლის 21 ივნისს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის მიტროპოლიტმა ვლადიმირმა ეკლესიის საკურთხეველი წმინდა გიორგის სახელზე აკურთხა. 1995 წელს ეკლესიასთან ააგეს საკვირაო სკოლის შენობა. 2008 წელს დააყენეს სამრეკლო.

ეკლესიის წინამძღვარია მღვდელმონაზონი ალექსანდრე (იაკიმოვი).
ტაჰანი

ტაჰანი — მთა მალაიზიაში, ტაჰანის ქედზე. ნახევარკუნძულოვანი მალაიზიის უმაღლესი წერტილი. სიმაღლე 2187 მ. მოქცეულია ტამან-ნეგარის ეროვნულ ტყეში, პაჰანგის შტატში. მალაიზიურად „“ ნიშნავს მთავს, ხოლო „“ ამტანს, გამძლეს. სახელი მიანიშნებს მისი დალაშქრისთვის საჭირო ფიზიკურ გამძლეობაზე. ტაჰანის მარშრუტი მალაიზიაში ყველაზე რთულ მარშრუტად მიიჩნევა. ღამით მთის წვერზე შეიძლება ყინვაც დაიჭიროს. დეკემბერსა და იანვარში ტემპერატურა უდრის 4–18°-ს.
ლეილა მესხი (მწერალი)

ლეილა მესხი (დ. 3 იანვარი, 1938 — გ. 26 იანვარი, 2024) — ქართველი მწერალი, აკაკი წერეთლის, ნიკო ლორთქიფანიძისა და ნიკოლოზ ბარათაშვილის პრემიების ლაურეატი.

ბიოგრაფია და ოჯახი
დაიბადა 1938 წლის 3 იანვარს ხონის მუნიციპალიტეტის სოფელ ახალბედისეულში, ლევან მესხისა და პაშა ლორთქიფანიძის ოჯახში. მშობლების დაშორების შემდეგ, მამა თავის მშობლიურ სოფელს დაუბრუნდა, ხოლო დედამ მარტო აღზარდა სამი ქალიშვილი.

1956 წელს დაამთავრა ხონის მეორე საშუალო სკოლა, ხოლო 1965 წელს მოსკოვის ისტორიულ-საარქივო უნივერსიტეტი. 1960 წელს ლეილა მესხი დაქორწინდა ანზორ ღვინერიაზე. მათ შეეძინათ ქალ-ვაჟი, მამუკა და ნინო.

მოღვაწეობა
1971 წელს დაინიშნა ქუთაისის ისტორიული არქივის დირექტორად. 1985-2005 წლებში მუშაობდა გამომცემლობა „მერანის“ უფროს რედაქტორად.

ლეილა მესხი აკაკი წერეთლის, ნიკო ლორთქიფანიძისა და ნიკოლოზ ბარათაშვილის პრემიის ლაურეატია. 2018 წელს საიუბილეო შეხვედრები მოეწყო ხონის რაიონში (სოფ. ახალბედისეულში, #2 საშუალო სკოლასა და ხონის ხელოვნების სასახლეში),ასევე აღსანიშნავია საიუბილეო შეხვედრა თბილისის ლიტერატურის მუზეუმში.
Calvin Klein

კელვინ კლაინი — ამერიკული მოდის სახლი. დააარსა 1968 წელს, დიზაინერმა კელვინ კლაინმა. მისი მთავარი ოფისი მდებარეობს მანჰეტენში, ნიუ-იორკში. კომპანიას აქვს თითქმის ყველა სახის ტანსაცმლის ყოველთვიური კოლექციები, საკუთარი სამოდელო სააგენტოები და 250-მდე მაღაზია მსოფლიოს სხვადასხვა ქალაქებში. 2012 წლის მონაცემებით, „კელვინ კლაინის“ ყოველწლიური შემოსავალი 300 მლნ ამერიკულ დოლარს აღწევს.
სემიბალკის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია

სემიბალკის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია — მართლმადიდებლური ეკლესია აზოვის რაიონის სოფელ სემიბალკიში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. აგებულია 1987 წელს.

ეკლესიის მისამართი: 346774, რუსეთი, როსტოვის ოლქი, აზოვის რაიონი, სოფელი სემიბალკი, სპორტის ქუჩა № 5.

ისტორია
1861 წლიდან სოფელი გახდა სემიბალოვსკის სამწყსოს ცენტრი. პირველი ეკლესია რომელიც აგებული იყო ხისგან და ნაკურთხი იყო ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე, ააგო მარგარიტა ბლაზომ საკუთარი შვილის მარიას პატივსაცემად 1797 წელს.1882 წელს კოლეჟის ასესორის ქვრივისგლაფირა სარანდინაკის ფიანსებით ააგეს ახალი ეკლესია. ძველი დაშალეს და გადასცეს ხუტორ გოლოვატოვკის მოსახლეობას.

1937 წელს ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია დაანგრიეს. ახალი სამრევლო შეიქმნა მხოლოდ 2000 წელს. საზოგადოებაში მოგროვილი ფინანსებით მრევლმა შეიძინა მაღაზიის შენობა, გადააკეთეს იგი და მასში გახსნეს სამლოცველო სახლი. ამოაშენეს საკურთხეველი და დადგეს სამრეკლო. სამლოცველოს სახლის თავზე აღმართეს გუმბათი ჯვრით.

ამჟამად მოქმედი ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სამლოცველო სახლის შენობა არა დროებითი. აზოვის რაიონის ადმინისტრაციამ სოფელს გამოუყო მიწის ნაკვეთი ახალი ქვის ეკლესიის ასაშენებლად, ზუსტად იმ ადგილზე, სადაც 1937 წელს იდგა ადრინდელი ეკლესია, რომელიც კომუნისტების მმართველობის პერიოდში დაანგრიეს.

2013 წლიდან ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესიის წინამძღვარია მამა ოლეგი (რომანენკო).
ბირგიტ იურგენსენი

ბირგიტ იურგენსენი (; დ. 10 აპრილი, 1949 — გ. 25 სექტემბერი, 2003) — ავსტრიელი ფოტოგრაფი, მხატვარი, გრაფიკული ხელოვანი, კურატორი და მასწავლებელი, რომელიც ძირითადად ქალების ბოდი არტზე მუშაობდა და სწავლობდა ქალურობას, იყენებდა საკუთარ სხეულს, როგორც კულტურული კოდების კრიტიკულ პროექციას . ბირგიტი ფოტოსერიებში აღწერდა საზოგადოებაში არსებულ ქალების მჩაგვრელ მექანიზმებსა და ქალების სოციალურად ნაკარნახევ ყოველდღიურ ცხოვრებას, რასაც ხშირად სიურეალისტურად და ირონიული მანერით გამოსახავდა.. ის ასწავლიდა ვენის გამოყენებითი ხელოვნების უნივერსიტეტში და ვენის ხელოვნების აკადემიაში.

ბიოგრაფია
ბირგიტ იურგენსენი დაიბადა 1949 წლის 10 აპრილს,ცნობილი ექიმის ოჯახში.

8 წლის ასაკში დაიწყო პაბლო პიკასოს ნამუშევრების გადახატვა და ხელს აწერდა როგორც "ბიკასო იურგენსენი", რაც გენიალური ესპანელი მხატვრის და მისი ბავშვობის დროინდელი ზედმეტსახელის - "ბის" გაერთიანებაა.
14 წლის ასაკში მან საჩუქრად მიიღო პირველი ფოტოაპარატი. ბირგიტი თავიდან მხოლოდ საკუთარი ხელით შექმნილი პატარა ნივთების ფოტოებს იღებდა. ამ პერიოდში ის გატაცებული იყო ბალეტით და აღფრთოვანებული იყო საბჭოთა ბალერონით —რუდოლფ ნურიევით.

1967 წლის 30 მაისს ბირგიტმა საშუალო სკოლა დაამთავრა.

პარიზში ყოფნის რამდენიმე თვემ უდიდესი გავლენა მოახდინა ბირგიტზე. ის გაეცნო ფრანგულ ლიტერატურას ანტონენ არტოს თეატრს და სიურეალისტურ პოეზიას. ის ღრმად ეცნობა ფსიქოანალიზმს, სტრუქტურალიზმს, კლოდ ლევი შტრაუსის ეთნოლოგიასა და მისი თაობის სხვა სოციო-კრიტიკულ დისკურსებს. მისი ხელოვნება ამ გამოცდილებას დაეფუძნა.

1971 წლის 30 მაისს ბირგიტმა აიღო დიპლომი თეზისით „", რომელმაც ავსტრიის განათლების სამინისტროსა და ვოლფგანგ ჰუტერის პრიზი მიიღო.
აკადემიის დამთავრების შემდეგ ბირგიტმა სხვადასხვა ადგილას გააგზავნა მოთხოვნები დაფინანსებაზე - მას საზღვარგარეთ სურდა სწავლის გაგრძელება.

1972 წლის 11 ივლისს ბირგიტი ქორწინდება სკულპტორ ბერნდ ჰანს კლინგერზე. ასევე ეწერება ფრანც ჰერბერტის გრაფიკულ კურსზე და იწყებს შავ-თეთრი ფოტოების გადაღებას.

1974 წლის 1 აპრილს ბირგიტი დიუმონის გამომცემლობას თხოვს გამოაქვეყნონ ქალი არტისტების კრებული.

მის მოთხოვნაზე უარი განაცხადეს. მეორე წერილი, რომელიც 1979 წელს გაიგზავნა, ასევე უარით გაისტუმრეს.

1975 წლის 7 მარტიდან 5 აპრილამდე მოეწყო გამოფენა "მაგნა- ფემინიზმი: ხელოვნება და კრეატიულობა", რომელსაც ხელმძღვანელობდა ვალი ექსპორტი.

საერთაშორისო ქალთა წლის ფარგლებში ჩატარდა ქალური ხელოვნების გამოფენა ავსტრიის ფოლკლორის მუზეუმში. ჟიური მხოლოდ კაცებისგან შედგებოდა, რაც არტისტებმა გააპროტესტეს. მათ შორის იყვნენ ბირგიტ იურგენსენი, დორის რაიტერი, მინა შელანდერი, ვალი ექსპორტი. პროტესტს ყურადღება არავინ მიაქცია და შედეგად 46 მონაწილემ უკან გამოიხმო საკუთარ ნამუშევარი.

80-იანი წლებიდან ბირგიტმა დაიწყო სწავლება ვენის გამოყენებითი ხელოვნების უნივერსიტეტში და ვენის ხელოვნების აკადემიაში.

1988 წელს ჩამოყალიბდა არტისტ ქალთა გაერთიანება „ “. მისი წევრები იყვნენ ბირგიტ იურგენსენი, ონა ბ, ეველინ ეგერერი, ინგებორგ შტრობლი. ჯგუფი 1996 წლამდე არსებობდა. ამის შემდეგ ბირგიტი მარტო აწყობდა და ხელმძღვანელობდა გამოფენებს.

2003 წლის 25 სექტემბერის ბირგიტ იურგენსენი ვენაში გარდაიცვალა.
ელიზავეტინსკაიის ღვთისმშობლის კვართის ეკლესია

ელიზავეტინსკაიის ღვთისმშობლის კვართის ეკლესია — ყოფილი მართლმადიდებლური ეკლესია აზოვის რაიონის სოფელ ელიზავეტინსკაიაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას.

საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ, 1938 წელს, ეკლესია დაანგრიეს. დღემდე შემორჩენილია მხოლოდ ეკლესიის საძირკველი.

ისტორია
თავდაპირველად სტანიცაში აქსაიდან გადმოტანილი ხის ეკლესია აღმართეს 1793 წელს. ხშირი წყალდიდობების შედეგად ეკლესია ცუდ მდგომარეობაში აღმოჩნდა და 1812 წელს საფუძველი ჩაეყარა ახალი სამსაკურთხევლიანი ეკლესიის მშენებლობას, რომელიც ღვთისმშობლის კვართის სახელზე შენდებოდა. ეკლესია შენდებოდა 12 წლის განმავლობაში.

ახალი ეკლესია ააგეს ქვისგან. ეკლესიას ჰქონდა სამრეკლო და სამი საკურთხეველი. მთავარი, ცენტრალური საკურთხეველი აკურთხეს ყოვლადწმინდა ღვთისმშობლის კვართის სახელზე, გვერდითი საკურთხევლები კი მოციქულების პეტრესა და პავლეს და დიდმოწამე პარასკევას სახელზე.

შიგნიდან და გარედან ეკლესია შელესეს, გადახურეს თუნუქის ფირფიტებით, მთელი სახურავი შეღებეს მწვანედ. ეკლესიის სამრეკლოზე ეკიდა რვა ზარი, ყველაზე დიდი ზარი იწონიდა 546 ფუთს.

ეკლესია დაანგრიეს 1938 წელს. დღემდე შემორჩენილია მხოლოდ ეკლესიის საძირკველი. საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკების კავშირის დაშლის შემდეგ დანგრეული ეკლესიის საკურთხევლის ადგილზე ააგეს ყოვლადწმინდა ღვთისმშობლის კვართის სახელობის სამლოცველო.
მაჰმედ I

გიათ ად-დინ მუჰამად თაფარი იგივე მაჰმედ ან მეჰმედ (; დ. 1082 — გ. ბაღდადი, 1118) — სელჩუკთა იმპერიის სულთანი 1106-1118 წლებში, მალიქ-შაჰის მეორე ვაჟი.

ტახტზე ასვლამდე მონაწილეობდა დინასტიურ ომებში. 1097-1104 წლებში ებრძოდა უფროს ძმას, სულთან ბერქიიარუქს, რომელიც მარტივად დაამარცხა და სელჩუკთა სახელმწიფოს ტერიტორიების განაწილებაზე დაითანხმა, რის შემდეგაც მის მფლობელობაში შევიდა ანატოლიის ბეილიქები, საქართველოს სამეფო და სომხეთი.

მაჰმედმა 1106 წელს სელჩუკთა იმპერიის ტახტიდან ჩამოაგდო მისი მცირეწლოვანი ძმისშვილი, მელიქ-შაჰ და გახდა სელჩუკთა სულთანი. მის დროს გაგრძელდა შიდა დაპირისპირება სელჩუკთა დინასტიის წევრებს შორის. მის ძმას, სენჯერს ეკავა ხორასნის პროვინიცა. მაჰმედმა მალევე შემოიკრიბა სირიელი მხედრები და მათი დახმარებით, 1107 წელს მდინარე ხაბურთან დაამარცხა და მოკლა მისი ერთ-ერთი მთავარი მეტოქე — ქილიჩ-არსლან .

1110-იან წლებში სელჩუკთა სახელმწიფოში გაუარესდა მდგომარეობა. ჰამადანის ბეილერბეებისა და ხორასნელი ხანების აჯანყებების შედეგად მაჰმედ -მა დაკარგა მავერანაჰრი. სელჩუკებმა ასევე დაკარგეს ტერიტორიები კავკასიაში, როდესაც საქართველოს მეფემ, დავით აღმაშენებელმა განმათავისუფლებელი ბრძოლები წარმატებით დაიწყო საქართველოს სამხრეთ ნაწილში.

1118 წელს მაჰმედი გარდაიცვალა და დროებით, ბაღდადისა და ირანის ტახტი დაიკავა მისმა ვაჟმა, მაჰმუდ -მ , მაგრამ იმავე წელს, სელჩუკთა იმპერიის სულთნის ტიტული მიიღო მისმა უმცროსმა ძმამ, აჰმედ სანჯარმა.
თილაცინი

ტასმანიური ანუ ჩანთოსანი მგელი, იგივე თილაცინი — გადაშენებული მტაცებელი ცხოველი, რომელიც ავსტრალიისა და ახალი გვინეის ბინადარი იყო. პირველად მათი გავრცელების არეალი შეიცვალა მას შემდეგ, რაც ადამიანებმა გვინეაზე ავსტრალიური ველური ძაღლი დინგო შეიყვანეს. მათ შეავიწროეს ჩანთოსანი მგლები და ისინი იძულებული გახდნენ, კუნძულ ტასმანიაზე საცხოვრებლად გადაენაცვლებინათ.

ბევრი ავტრალიელი ფერმერი თვლიდა, რომ ეს მგლები საშიშროებას წარმოადგენდნენ მათი ცხვრის ფარებისთვის და ამიტომ ულმობლად ანადგურებდნენ მათ. ითვლება, რომ უკანასკნელი ჩანთოსანი მგელი მოკლული იქნა 1930 წელს, ხოლო 1936 წელს სიბერისგან ზოოპარკში დაიღუპა მისი ბოლო ეგზემპლარი. ტასმანიური მგლის გადაშენების ზუსტ თარიღად 1936 წელი ითვლება.
Sharp

შარპი — ცნობილი იაპონური ტექნიკის კომპანია, რომელიც შეიქმნა 1912 წლის 15 სექტემბერს. მისი დამფუძნებელი იყო ტოკიოს მკვიდრი ახალგაზრდა ტოკუძი ჰაიაკავა. თავდაპირველად კომპანია შეიქმნა არა როგორც ელექტრონიკის მწარმოებელი, არამედ დაკავებული იყო მეტალის ნაწარმის რემონტით.

ისტორია
1915 წელს ტოკუძი აპატენტებს თავის გამოგონებას — ნიკელის კორპუსიან მექანიკურ ფანქარს, რომელსაც გათლა არ სჭირდება და იწყებს მის სერიულ წარმოებას.

1923 წელს ძლიერი მიწისძვრის შედეგად ტოკუძის ფანქრების ქარხანა მთლიანად დაინგრა და 1924 წლის სექტემბერში იგი ხსნის თავისი მექანიკური ფანქრების ახალ კომპანიას „ “ ქალაქ ოსაკას იმ რაიონში, რომელშიც დღეს მდებარეობს კომპანია შარპის მთავარი ოფისი.

10 წლის შემდეგ ტოკუძიმ ტოკიოს ერთ–ერთ მაღაზიაში ნახა გასაყიდი რადიომიმღები, რომელმაც ძალიან დიდ ინტერესი გამოიწვია მასში. ამის შემდეგ მან გადაწყვიტა თავისი კომპანიის საქმიანობა დაეკავშირებინა იმ დროისთვის თანამედროვე და მოთხოვნად მოწყობილობებთან.

1925 წელს გამოდის კომპანიის პირველი შარპის რადიომიმღები წარწერით „ “.

1926 წლიდან კი იგი ინტერესდება ტელევიზორების წარმოებით.

1951 წელს კომპანია შარპი უშვებს თავის პირველ შავ–თეთრ ტელევიზორს, ხოლო 1953 წლიდან იწყება ახალი მოდელის 3-14 სერიული წარმოება. 1950-იანი წლების ბოლოს პროდუქციას ემატება შარპის მაცივრები და სარეცხი მანქანების წარმოება.

1959 წლიდან კომპანია აფართოებს წარმოებას და უშვებს შარპის კონდეციონერებს, ელექტროგრილს და ვინტილატორებს. 1960 წლიდან გამოდის შარპის ფერადი ტელევიზორები.

1963 წელი აღინიშნა კომპანიის მიერ გამოშვებული პირველი მზის ელემენტებით.
1964 წელი მსოფლიოში პირველი ტრანზისტორებზე აწყობილი მაგიდის კალკულატორი. 1969 წელს კი გამოდის მსოფლიოში პირველი ელექტრო კალკულატორი.

1970 წელს კომპანია იცვლის სახელს და იწოდება და მისი პრეზიდენტი ხდება აკირა საეკი.

მნიშვნელოვანი გარღვევა კომპანიისთვის მოხდა 1982 წელს, როდესაც დაიწყო პორტატული კომპიუტერების გამოშვება. 1988 წელს გამოდის 14 დიუმიანი შარპის მონიტორი. სწორედ ამ პერიოდიდან იწყება კომპიუტერულ ტექნიკაში თხევადკრისტალური ტექნოლოგიების გამოყენება.

1994 წლიდან კომპანია იწყებს 21 დიუმიანი, ხოლო 1995 წლიდან 28 დიუმიანი მონიტორების წარმოებას. 1996 წელს გამოდის ლეპტოპი – .

დღევანდელ დღეს შარპი ერთ–ერთი წამყვანი კომპანიაა მსოფლიოში კომპიუტერული, საყოფაცხოვრებო და მოკროელექტრონიკის წარმოების დარგში. ფირმას წარდგენილი აქვს 32 დიუმიანი ინტერნეტ–ტელევიზორი, რომელსაც ჩამონტაჟებული აქვს მოდემი და ვიდეობარათი. მსოფლიოს ბევრ ქვეყანაში აქვს გახსნილი ოფისები და მსოფლიო ბაზარზე თხევად-კრისტალური მონიტორების წარმოებით ერთ–ერთი მნიშვნელოვანი ადგილი უკავია.

გალერეა
სტეფანიდინოდარის ღვთისმშობლის შობის ეკლესია

სტეფანიდინოდარის ღვთისმშობლის შობის ეკლესია — მართლმადიდებლური ეკლესია აზოვის რაიონის სოფელ სტეფანიდინოდარში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. აგებულია 2009-2012 წლებში.

ეკლესიის მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, აზოვის რაიონი, სოფელი სტეფანიდინოდარი, მშვიდობის ქუჩა № 43-ბ.

ისტორია
სოფელ სტეფანიდინოდარში პირველი ეკლესიის აგების თარიღი უცნობია, სავარაუდოდ ეს უნდა იყოს 1870-იანი წლები. ამ პერიოდში აგებული ეკლესია იყო ხისა, რომელსაც ჰქონდა სამი გუმბათი და სამრეკლო. ეკლესიის ეზოში მდებარეობდა აგურის საყარაულო შენობა.

ეკლესია გადაურჩა ოქტომბრის რევოლუციასა და რუსეთის სამოქალაქო ომს, თუმცა ეკლესია დაანგრიეს 1930-იანი წლების მეორე ნახევარში. ეკლესიის ახალი ისტორია იწყება საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ. ეკლესიის მორწმუნეებმა გამოყეს სახლი, რომელიც გადააკეთეს სამლოცველოდ.

2009 წელს დაიწყეს ხის ეკლესიის მშენებლობა და დალოცეს სამახსოვრო ფუნდამენტის ქვა. სოფლის მოსახლეობას ეკლესიის მშენებლობაში დახმარება გაუწია კაზაკების გაერთიანებამ ვიქტორ პეტრეს ძე ვოდოლაცკის მეთაურობით, რომელიც სტეფანიდინოდარში იყო დაბადებული. ეკლესია შენდებოდა სამი წლის განმავლობაში და უკვე დასრუებული აკურთხა როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის მიტროპოლიტმა მერკურიმ.

ამჟამად ეკლესიაში მოქმედებს საკვირაო სკოლა, მიმდინარეობს წვრთნები სამხედრო ხელოვნებაში. 2016 წლის ივლისში ეკლესიაში ბავშვებისთვის გაიხსნა სამხედრო-პატრიოტული კურსები.

ეკლესიის წინამძღვარია სერგეი (ვასილევი).
რენე გილი

რენე გილი ( ნამდვილი სახელი და გვარია რენე გილბერტი; დ. 27 სექტემბერი 1862 — გ. 15 სექტემბერი, 1925) — ფრანგი პოეტი, სამეცნიერო პოეზიის თეორეტიკოსი. თავისი იდეების ფორმულირება მოახდინა სამეცნიერო თხზულებაში „ტრაქტატი სიტყვის შესახებ“ („ “), რომელიც პირველად გამოსცა ოცდაოთხი წლის ასაკში, 1886 წელს.

მისი პირველი წიგნი იყო „სულისა და სისხლის ლეგენდა“ (1885 წ.), რომლის ვრცელი წინასიტყვაობაც მიიჩნეოდა სამეცნიერო პოეზიის მანიფესტად. ამით მის მეცნიერულ კვლევასა ჩაეყარა საფუძლველი ლექსმცოდნეობაში. თუმცა კი ამ ადრეული ექსპერიმენტით ის არ დაკმაყოფილებულა; არაერთხელ დაუბრუნდა ამ საკითხს და მხოლოდ 1887 წელს მისცა თავის თეორიას დასრულებული სახე.

რენე გილი იყენებდა ემილ ზოლას მაგალითს, რომელმაც სცადა გაეერთიანებინა ლიტერატურა თანამედროვე მეცნიერების მიღწევებთან და გაემართლებინა თავისი „ექსპერიმენტული რომანი“ კლოდ ბერნარის სამეცნიერო გამოკვლევების საფუძველზე.

რენე გილი სარგებლობდა თავისი დროის სამეცნიერო მიღწევებით ვერსიფიკაციული პრობლემების გადასაჭრელად. მას შემდეგ, რაც არსებობდა მხატვარი იმპრესიონისტების თეორიულად ჩამოყალიბებული გამოცდილება წერილობითი სახით და, ამას გარდა, ჰელმჰოლცსაც დაწერილი ჰქონდა შრომები ოპტიკაზე, გილმა გადაწყვიტა გამოეყენებინა მისი იდეები „ბგერით შეგრძნებებზე“ თავის თეორიაში „სიტყვათა ინსტრუმენტაციისთვის“ .

მიუხედავად იმისა, რომ გილის ფილოსოფიური მსჯელობა ლოგიკურად არასრულყოფილი იყო, მაინც დადებითი გავლენა მოახდინა ახალ პოეტიკაზე. ამან კიდეფ უფრო მეტად გაამწვავა პრობლემა სიტყვიერი მასალისა და პოეტური გამოხატულების ურთიერთმიმართების შესახებ (ლექსში ფონეტიკის სიმბოლურობის კრიტიკა და ბოლოს ამ ჰიპოთეზის ფიასკო).

ამ ერთიანობის რეალიზებას გილი ცდილობდა სისტემატური თანმიმდევრობით თავისი წიგნების ციკლში, რომელთაგანაც „ტრაქტატი სიტყვის შესახებ“ ითვლებოდა მხოლოდ შესავლად. თუმცა კი უნდა ითქვას ისიც, რომ არც ეპოქის დეკადენტური განწყობა და არც გილის ტალანტი არ აკმაყოფილებდა ამ მოთხოვნებს.

გილი სისტემატურად თანამშრომლობდა ფრანგულ ჟურნალებთან: „საფრანგეთის მერკური“ („ “) და „წერილები ლიტერატურაზე“ („ ’“).
ზურნაზენ მუსტაფა-ფაშა

ზურნაზენ მუსტაფა-ფაშა (; დ. უცნობია — გ. არზრუმი, ოსმალეთის იმპერია, 1666) — ოსმალეთის სახელმწიფო მოღვაწე, წარმოშობით ალბანელი, კაპუდან-ფაშა 1655-1656 წლებში, დიდი ვეზირი 1656 წლის 5 მარტს, 4 საათით. მასზე მცირე ხანს დიდი ვეზირის ბეჭედი არავის ჰკეთებია.

ზოგიერთ წყაროში მისი სახელი ამოღებულია ვეზირების სიიდან. 1650-იან წლებში მართავდა ქარამანისა და სილიფკეს სანჯაყებს. 1656 წელს, სულთან მეჰმედ -მ დიდი ვეზირის ბეჭედის მისაღებად მომავალი გაზი ჰუსეინ-ფაშას ნაცვლად დანიშნა დიდ ვეზირად, მაგრამ აჯაყნების შემდეგ, დაახლოებით 4 საათში მოუწია თანამდებობის დატოვება. ამის შემდეგ მას ჩააბარეს არზრუმის სანჯაყი, სადაც 10-წლიანი მმართველობის შემდეგ, 1666 წელს გარდაიცვალა.
ზაიმო-ობრივის ფერისცვალების ეკლესია

ზაიმო-ობრივის ფერისცვალების ეკლესია — მართლმადიდებლური ეკლესია აზოვის რაიონის სოფელ ზაიმო-ობრივში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. აგებულია 1910 წელს. ეკლესია არის რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი.

ეკლესიის მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, აზოვის რაიონი, სოფელი ზაიმო-ობრივი.

ისტორია
ფერისცვალების ეკლესია როსტოვის ოლქის აზოვის რაიონის სოფელ ზაიმო-ობრივში ააგეს 1910 წელს) დონელი არქიტექტორის პ. სტუდენიკინის პროექტის მიხედვით. ეკლესია აგებული იყო ნეობიზანტიურ სტილში. მისი სიმაღლე იყო 35,5 მეტრი და 21 მეტრი სიგანე. ეკლესია თავისი მოქმედების პირველ წლებში მოითვლიდა 3 000-მდე მრევლს.

საბჭოთა ხელისუფლების წლებში შენობა ნახევრად დაზარალდა, დაანგრიეს სამრეკლო, ხოლო ეკლესიის გადარჩენილ ნაწილში განათავსეს ხორბლის საცავი.

1989 წლიდან დაიწყო ეკლესიის აღდგენა. სამრეკლო ააშენეს თავიდან. ეკლესიის გარშემო დააგეს ტროტუარის ფილები. ეკლესიის კედლები თავიდან შელესეს, ააგეს სატრაპეზო. ეკლესიასთან გაიხსნა საკვირაო სკოლა.

1992 წლის 18 ნოემბრის № 301 ბრძანების მიხედვით ეკლესია აღიარეს რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლად.

2014 წლიდან მიმდინარეობს სარემონტო სამუშაოები ინტერიერის აღსადგენად.
მერი პოპინსი

მერი პოპინსი — რვა წიგნისგან შემდგარი საბავშვო წიგნების სერია, დაწერილი პამელა ტრევერსის მიერ, 1934—1988 წლებში. სერიის ორიგინალური ილუსტრატორია მერი შეპარდი. წიგნის მთავარი პერსონაჟია ინგლისელი გადია, მერი პოპინსი. იგი ყოველთვის ჩნდება ალუბლების ქუჩის 17 ნომერთან, როდესაც აღმოსავლეთის ქარი უბერავს და უვლის ბენქსების ოჯახის შვილებს. მისი სტუმრობისას ბავშვები ხვდებიან სხვადასხვა პერსონაჟს, თუმცა წიგნის ბოლოს მერი ყოველთვის მოულოდნელად ქრება. როგორც ტრევერსი აღნიშნავს წიგნის „მერი პოპინსი პარკში“ წინასიტყვაობაში, „უსასრულოდ შეუძლია მოსვლა და წასვლა“,

1964 წელს უოლტ დისნეის სტუდიებმა გადაიღეს წიგნის ნაწილობრივი ეკრანიზაცია, ჯულია ენდრიუსის და დიკ ვან დაიკი მონაწილეობით. გარდა სხვადასხვა მიუზიკლისა, ცნობილია საბჭოთა მხატვრული მუსიკალური ფილმი „მერი პოპინს, ნახვამდის“, გადაღებული ლეონიდ კვინიხიძის მიერ. 2018 წელს გამოვა ფილმი „მერი პოპინსი ბრუნდება“, მთავარ როლში ემილი ბლანტის მონაწილეობით.
პანიკის გარეშე (ტელესერიალი)

პანიკის გარეშე — ქართული კომედიური სერიალი, რომელიც ტელეკომპანია -მა გადაიღო 2013 წელს. სერიალი არის მისტიკისა და კომედიის ნაზავი და მასში მონაწილეობენ ცნობილი ქართველი მსახიობები.

სიუჟეტი
დურმიშხან იშხნელი დიდი ხნის წინ გარდაიცვალა, თუმცა დაბრუნება მოუწია 21-ე საუკუნეში უკან, სადაც მისი შთამომავალი შვილიშვილი დუკა იშხნელი დახვდა. იგი მისივე ასაკის არის, თუმცა დუკა თანამედროვე, ოდნავ დეპრესიული მამაკაცია, რომელიც პრობლემების მოგვარებას თავის მოკვლით ცდილობს. პაპის გამოცოხლების შემდეგ ცხოვრება უფრო ურთულდება, მაგრამ ცდილობს პაპა ახალ ცხოვრებას მოარგოს და თან პირადი ცხოვრებაც შეიქმნას. მოქმედებაში დუკას მეგობრებიც ნუცა და ბალნოიც ერთვებიან.

როლებში
გიორგი გიორგანაშვილი - დუკა იშხნელი
ტატო ჩახუნაშვილი - ბალნოი
მარიამ ნადირაძე - ნუცა
გოგა ბარბაქაძე - დურმიშხან იშხნელი
გიორგი ცაავა - ბალნოის ტყუპისცალი
თაზო ნარიმანიძე - ნარკომანი
ნატო გაგნიძე - ფსიქოლოგი
ზვიად დოლიძე - ადვოკატი

ეპიზოდურ როლებში
თამარ ბუხნიაშვილი - დუკას დედა
ზურა ალავერდაშვილი - დუკას მამინაცვალი
ვაჟა ქორქაშვილი - გენერალი
ლეონტი შიშოშვილი - რეკისტი
ლევან ჩიქოვანი - რეკისტი 1
ირაკლი ქანთარია - რეკისტი 2
ქეთა შათირიშვილი - თინათინი
სოფო ჩაგელიშვილი - ნესი
პავლე ნოზაძე - თინათინის მამა
ბაჩუკი დოლონაძე - ეშმაკი
მაია ლომიძე - მოსამსახურე / გელას დედა
თენგიზ პაპიძე - გელას მამა
ზაალ კუპრაშილი - დაცვა 1
დათო ბეკოშვილი - დაცვა 2
გიორგი გოგინიშვილი - მძღოლი
გიორგი გოგუაძე - მუშა

1 სეზონი
2 სეზონი
რასვეტის კირილესა და მეთოდეს ეკლესია

რასვეტის კირილესა და მეთოდეს ეკლესია — მართლმადიდებლური ეკლესია აქსაის რაიონის სოფელ რასვეტში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. აგებულია 2012 წელს.

ეკლესიის მისამართი: 346735, რუსეთი, როსტოვის ოლქი, აქსაის რაიონი, სოფელი რასვეტი, ექსპერიმენტალურის ქუჩა № 70.

ისტორია
სოფელში სამრევლო საზოგადოება პირველად დარეგისტრირდა 1997 წელს. თავდაპირველად მრევლმა ადგილობრივი კულტურის სახლში ერთი ოთახი აიღო იჯარით, სადაც მხოლოდ ლოცულობდნენ. 1998 წლის 24 მაისს აქ პირველად აღევლინა საღვთო ლიტურგია. 2000 წლის 24 მარტს წმინდა კირილე და მეთოდეს ხსენების დღეს საძირკველი ჩაუყარეს სოფელში პირველ ეკლესიას. მშენებლობა დალოცა როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის მთავარეპისკოპოსმა პანტელეიმონმა.

2001 წლის 2 ივლისს დაიწყო ეკლესიის სამშენებლო სამუშაოები. გათხარეს ორმო და ჩაასხეს საძირკველი. 2003 წლის 21 მაისს მართლმადიდებელი თემი კულტურის სახლიდან გადავიდა ჯერ კიდევ დაუსრულებელ ეკლესიაში, სადაც ამავე წლის 24 მაისს აღევლინა პირველი ღვთისმსახურება. 2004 წლის 25 სექტემბერს ეკლესია აკურთხა მთავარეპისკოპომა პანტელეიმონმა, ამავე დღეს დააყენეს ეკლესიის მთავარი გუმბათი. 2005 წლის აპრილში დაიწყო განცალკევებით მდგარი სამრეკლოს მშენებლობა.

2007 წლის 2 ნოემბერს კირილესა და მეთოდეს ეკლესიას კვლავ ესტუმრა მთავარეპისკოპოსი პანტელეიმონი, რომელმაც აკურთა სამრეკლო. 2008 წლის 3 დეკემბერს სამრეკლოს სამუშაოები დასრულდა, დაადგეს გუმბათი. 2012 წლის 28 ოქტომბერს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის მიტროპოლიტმა მერკურიმ აკურთხა კირილესა და მეთოდეს სახელობის ეკლესია, რომელიც გახდა პირველი ეკლესია როსტოვის ოლქის ერიტორიაზე, რომელიც აკურთხეს კირილესა და მეთოდეს სახელზე.

ეკლესიის წინამძღვარია მღვდელმონაზონი მიხეილ (კასარკინი).