iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გოჯონგი (კორეის იმპერატორი)

გოჯონგი (დ. 8 სექტემბერი, 1852 — გ. 21 იანვარი, 1919) — ჯოსონის დინასტიის ოცდამეერთე მეფე და კორეის იმპერიის პირველი მეფე. იგი ტახტზე ავიდა 1863 წელს ჯერ კიდევ პატარა ასაკში. მას მამამისი ჰეუნგსეონ დაევონგუნი ასწავლიდა მართვას მანამ სანამ იგი გახდა სრულწლოვანი. ჰეუნგსეონ დაევონგუნი იყო იზოლაციის ერთ-ერთი მომხრე და კათოლიკეების დევნის ინსტრუმენტი. მე-19 საუკუნის დაპირისპირება კორეასა და იაპონიას შორის გამოიხატა სინო-იაპონიის ომში, რომელიც კორეის ნახევარ კუნძულზეც მიმდინარეობდა. ამის შემდეგ კი ჯოსონის დინასტიამ ხელი მოაწერა „განგვას ხელშეკრულებას“. იაპონიამ დაიკავა კორეის ტერიტორიის გარკვეული ნაწილი თევზის, რკინის სბადოებისა და სხვა ბუნებრივი აირის ძებნაში. რაც შემდეგ იქცა იაპონიის ეკონომიკურად გაძლიერების მიზეზად.საფრანგეთი კამპანიამ კორეის წინააღმდეგ, აშშ ექსპედიციებმა კორეის ნახევარ კუნძულზე და იაპონიის ნაგავსაყრელის ინციდენტმა დიდი გავლენა იქონია მაღალჩინოსნებზეც, მათ შორის მეფე გოჯონგზეც. მეფე გოჯონგმა იყიდა იარაღით აღჭურვილი ჯარი, ასევე ძველი არმია ხმლითა და ისრებით აღჭურვილი. საბოლოოდ უხერხული, ხელფასის და პრესტიჟის დაკარგვის შედეგად ჰეუნგსეონ დაევონგუნს წართმეული ძალაუფლება დაუბრუნდა. მაგრამ მალევე ჩინური ჯარის გენერალმა იუანი შიკაიმ ჰეუნგსეონი გაიტაცა და ჩინეთში წაიყვანა რამაც კორეის მმართველობაში ჩინეთის ჩართვა გამოიწვია. 1904-05 წლებში იაპონურმა სამხედროებმა რუსეთ-იაპონიის ომში წარმატებული გამარჯვება მოიპოვეს. 1905 წლის პროტექტორატის ხელშეკრულებამ კორეასა და იაპონიას შორის, კორეას დამოუკიდებლობა მოუპოვა.გოჯონგმა ჰააგის სამშვიდობო კონვენციის წარმომადგენლებს თავისი წარმომადგენლობა გაუგზავნა რათა დაემტკიცებინათ კორეის სუვერენიტეტი კიდევ ერთხელ.იაპონიის დელეგაციის შედეგად კორეელები ვერ შეხვდნენ ჰააგის კონვენციის წარმომადგენლებს, მაგრამ კორეის წარმომადგენლებმა არ დათმეს და ინტერვიუ ჩაატარეს სხვადასხვა გაზეთის რედაქციაში. 1910 წლის 22 აგვისტოს კორეა ანექსიამ მოიცვა იაპონია-კორეის ანექსიის ხელშეკრულების გამო, რომელზეც ხელისმოწერა ყოფილ მეფე გოჯონგს აიძულეს დოკსუს სასახლეში.
ინგა გიორგობიანი

ინგა დურმიშხანის ასული გიორგობიანი (დ. 21 ნოემბერი, 1968, თბილისი) — ქართველი სპორტსმენი (აკრობატიკა, ქალთა სამეული); საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატი (1990).

ბიოგრაფია
დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი 1991 წელს. მსოფლიოსა და ევროპის აბსოლუტური ჩემპიონი (1988); მსოფლიოსა და ევროპის ჩემპიონი (1990). სსრკ ექვსგზის (1985–1990) ჩემპიონი (სამგზის აბსოლუტური), სსრკ თასის ორგზის მფლობელი (1988, 1990). გამოდიოდა სამეულში ნ. ანისიმოვასთან და ს. მაკარიჩევასთან ერთად, შემდეგ — ნ. ანისიმოვასთან და ი. ოვოიანთან ერთად. 2004 წელს აირჩიეს საქართველოს ტანვარჯიშის სახეობათა ფედერაციის ვიცე-პრეზიდენტად.

ძირითადი შედეგები
}
გიორგწმინდის არქეოლოგიური ძეგლები

გიორგწმინდის არქეოლოგიური ძეგლები — სხვადასხვა დროის არქეოლოგიური ძეგლები აღმოსავლეთ საქართველოში, ისტორიულ ხევსურეთში. მდებარეობს სოფ. გიორგწმინდის (დუშეთის მუნიციპალიტეტი) მიდამოებში.

გიორგწმინდის სამხრეთ-აღმოსავლეთით, მდ. გიორგწმინდისწყლის (არღუნის მარცხენა შენაკადი) მარჯვენა ნაპირზე, ადგილ ნასისხლართან მდებარეობს ძვ. წ. ათასწლეულის ნახევრის ნამოსახლარი. გამოვლენილია 2 კულტურული ფენა. მოპოვებულია კერამიკული ნაწარმის ფრაგმენტები და ცხოველთა ძვლების ნაშთები.

სოფლის სამხრეთ-აღმოსავლეთით, მდ. არღუნისა და გიორგწმინდისწყლის შესართავთან, ციხეთგორად წოდებულ ადგილზე, გამოვლენილია ძვ. წ. ათასწლეულის შუა ხანის სამაროვანი. რამინ რამიშვილის ხელმძღვანელობით გათხრილია ორ- და სამიარუსიანი ქვის მშრალი წყობით ნაგები ინდივიდუალური და კოლექტიური სამარხები. აქ აღმოჩენილი მასალა (თიხის ჭურჭელი, ლითონის, ძვლის, სარდიონისა და მინისებური პასტის ნაკეთობანი) ახლოს დგას საქართველოს ტერიტორიაზე გათხრილ მტკვარ-არაქსის კულტურის ძეგლებთან (სამშვილდე, ამირანის გორა), აგრეთვე ჩრდილოეთ კავკასიაში მოპოვებულ მასალასთან.

სოფ. გიორგწმინდის მოპირდაპირე ქედზე მდებარეობს გვიანდელი შუა საუკუნეების, ფიქლის მშრალი წყობით ნაგები 2 მიწისზედა აკლდამა და 1 აკლდამის ნაშთი. სოფლის სამხრეთ-აღმოსავლეთით, მდ. არღუნისა და გიორგწმინდისწყლის შესართავთან ე. წ. „ქავის გორაზე“ მდებარეობს განვითარებული შუა საუკუნეების საგინას ციხე: ოთხკუთხა კოშკის ნაშთი და მის გარშემო მდებარე ნასახლარი. სოფლის ახლოს, ციხეთგორის ქედზე, არის გვიანდელი შუა საუკუნეების სალოცავი („ხატი“), ე. წ. „შარის ყარაული“. იგი საფეხურებიანი გადახურვის მქონე, ქვის მშრალი წყობით ნაგები საზარე კოშკია.
თავი ბეგარა

„თავი ბეგარა“ — მიწაზე დადებული ნატურალური გადასახადის ძირითადი სახეობა ფეოდალურ საქართველოში. იგი განსაზღვრული იყო მიწის ოდენობით და გლეხების ეკონომიკური შესაძლებლობით.

„თავი ბეგარის“ რაობა და რაოდენობა თითოეული გლეხისათვის ინდივიდუალური იყო და მებეგრე გლეხის აუცილებელ გადასახადს წარმოადგენდა. იგი არ ევალებოდა მსახურთა ნაწილს და გააზატებულ გლეხებს. დასავლეთ საქართველოს საბეგრო ნუსხებში თავში დასახელებული იყო უსახელო ბეგარა. იგი შეიძლებოდა ყოფილიყო: ღორი (მოგვიანებით საკლავი, როგორც ღორი, ასევე ძროხა), ქათამი, ღვინო, ღომი, პური და სხვ. სამეგრელოში „თავი ბეგარა“ საუკუნის შუა ხანებშიაც არის დადასტურებული.
ერეკლე II-ის გირავნობის კანონი

გირავნობის კანონი — ქართლ-კახეთის მეფე ერეკლე -ის საგანგებო დადგენილება, აღა-მაჰმად-ხანისაგან 1795 წელს აოხრებული თბილისის აღდგენითი ღონისძიებების ნაწილი.

კანონი აწესრიგებდა კრწანისის ბრძოლის შემდეგ განადგურებულ თბილისში წარმოშობილ სადავო საკითხებს დაგირავებული სახლებისა და დუქნების თაობაზე. კანონი ერეკლემ გამოსცა ქალაქის მოხელეთა „თანდასწრებით“, ითვალისწინებდა სახლის დამგირავებლის ვალის შემცირებას 1/4-ით. დამწვარი დაგირავებული დუქანი მოგირავნეს (კრედიტორს) უნდა აღედგინა, ხოლო დამგირავებელს სესხი სრულად გაესტუმრებინა.
რჟეჟი

რჟეჟი (ჩეხ.: ) — ფართე ტერიტორიაზე გაშლილი სოფლის ტიპის დასახლება ვლტავის რკალზე და მის მარჯვენა ნაპირზე, დაახლ. 12 კმ ჩრდილოეთით პრაღიდან, ცენტრალური ბოჰემიის მხარეში, პრაღა-ვიხოდის რაიონში (პრაღა-აღმოსავლეთი), ეკუთვნის ჰუსინეცის თემს.

ჰუსინეცი და რჟეჟი ერთად ქმნიან ერთიან საკადასტრო ერთეულს ჰუსინეცი რჟეჟთან, სოფელი ჰუსინეცი მდებარეობს იგივე განაშენიანების სარტყელში, რჟეჟიდან აღმოსავლეთით. სოფელ ჰუსინეცის განაშენიანების დიდი ნაწილი და მისი გამგეობა მდებარეობს რჟეჟის ტერიტორიაზე. სოფლის ჩრდილოეთ ნაწილში მდებარეობს -ის ტერიტორია, სადაც განთავსებულია სხვადასხვა ფირმები, რჟეჟის კვლევითი ინსტიტუტი და ჩეხეთის ბირთვული ფიზიკის ინსტიტუტი. რჟეჟში არის ფოსტა და წმ. ვაცლავის ეკლესია.

დემოგრაფია
საჰლე-ვორკ ზევდე

საჰლე-ვორკ ზევდე (; დ. 21 თებერვალი, 1950, ადის-აბება, ეთიოპია) — ეთიოპიელი დიპლომატი და პოლიტიკური მოღვაწე. ეთიოპიის მე-4 პრეზიდენტი 2018 წლის 25 ოქტომბრიდან. პირველი ქალი ეთიოპიაში, რომელმაც აღნიშნული თანამდებობა დაიკავა. პრეზიდენტად აირჩია ეთიოპიის პარლამენტმა 2018 წლის 25 ოქტომბერს. ზევდე მანამდე მუშაობდა დიპლომატად და იყო გაეროს გენერალური მდივნის ანტონიუ გუტერეშის სპეციალური წარმომადგენელი აფრიკის კავშირში, გაეროს გენერალური მდივნის მოადგილე აფრიკის საკითხებში.

განათლება
საჰლე-ვორკ ზევდე სწავლობდა ბუნების მეცნიერებებს მონპელიეს უნივერსიტეტში (საფრანგეთი). იგი თავისუფლად საუბრობს ამჰარულ, ფრანგულ და ინგლისურ ენებზე.

კარიერა
საჰლე-ვორკ ზევდე არის ეთიოპიის დიპლომატიური სამახურის ვეტერანი. იგი 1989-1993 წლებში მუშაობდა სენეგალში ელჩად, რომლის აკრედიტაციაც ვრცელდებოდა მალის, კაბო-ვერდეს, გვინეა-ბისაუს, გამბიისა და გვინეის ტერიტორიაზე. 1993 წლიდან 2002 წლამდე იგი იყო ეთიოპიის ელჩი ჯიბუტიში და განვითარების საკითხებში სამთავრობოთაშორისო ორგანოს მუდმივი წარმომადგენელი. მოგვიანებით იგი მუშაობდა საფრანგეთში ელჩად, იუნესკოში მუდმივ წარმომადგენლად. 2002-2006 წლებში იყო ელჩი ტუნისში და მაროკოში.

საჰლე-ვორკე ზევდე მუშაობდა გაეროში სპეციალურ წარმომადგენლად და ხელმძღვანელობდა გაეროს გაერთიანებულ წარმომადგენლობას ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკაში, სადაც ის ქალთა უფლებების დაცვისათვის იბრძოდა . მოგვიანებით მას ასევე ეკავა მთელი რიგი მაღალი თანამდებობები, მათ შორის ეთიოპიის მუდმივი წარმომადგენელი იყო აფრიკის კავშირში და გაეროს ეკონომიკურ კომისიაში აფრიკისათვის, ასევე მუშაობდა ეთიოპიის საგარეო საქმეთა სამინისტროში აფრიკის საქმეთა გენერალურ დირექტორად.

2011 წელს იგი გაეროს გენერალურმა მდივანმა პან გი მუნმა დანიშნა გაეროს ნაირობის განყოფილების გენერალურ დირექტორად. იგი იყო პირველი ადამიანი, რომელმაც დაიკავა გენერალური მდივნის მოადგილის თანამდებობა.

2018 წლის 25 ოქტომბერს აირჩიეს ეთიოპიის პრეზიდენტად და გახდა პირველი ქალი ამ თანამდებობაზე.
გლეხთა კომიტეტები

გლეხთა კომიტეტები — გლეხთა მასობრივი ორგანიზაციები რუსეთის 1905–1907 წლების რევოლუციის დროს.

გლეხთა პირველი კომიტეტი საქართველოში ჩამოყალიბდა გურიაში, ოზურგეთის მაზრაში 1903 ზაფხულში. თავდაპირველად ისინი ფარულად მუშაობდნენ, ზოგიერთ სოფელში ბოიკოტსაც უცხადებდნენ სამღვდელოებასა და მთავრობის დაწესებულებებს. 1904 იანვარში 43 გურიის სოციალ-დემოკრატიული ორგანიზაციების კონფერენციამ მოიწონა რუსეთის სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის (რსდმპ) ყრილობის გადაწყვეტილებები. ბრძოლის მთავარ ფორმად აღიარა ბოიკოტი, რომელიც სოფლად უშუალოდ გლეხთა კომიტეტებს უნდა განეხორციელებინათ. ერთ-ერთ მთავარ საბრძოლო ამოცანად კონფერენციამ წამოაყენა სახელმწიფო და მემამულეთა მიწების ხელში ჩაგდება რევოლუციური გზით.

1904 წლის გურიის თითქმის ყველა სოფლის გლეხობამ ბოიკოტი გამოუცხადა მთავრობის დაწესებულებებს, მემამულეებს, სამღვდელოებას, წლის ბოლოს პარალიზებული იყო მაზრის მთელი ხელისუფლება. საზოგადოებრივი ცხოვრების ყველა საკითხს გლეხთა კომიტეტები წყვეტდნენ. ზოგიერთ სოფელში მოქმედებდა შეიარაღებული „წითელი რაზმები“. მემამულეთა ნაწილი თავს ან ოზურგეთს აფარებდა, ან ქუთაისს. 1904 წლის ბოლოს გლეხთა კომიტეტები, სახალხო სასამართლოები და „წითელი რაზმები“ შეიქმნა სენაკის მაზრის ზოგიერთ სოფელშიც.

პეტერბურგის 1905 წლის 9 იანვრის სისხლიანი ამბების შემდეგ გლეხთა კომიტეტები საქართველოს სხვა მაზრებშიც დაარსდა. 1904 წლის ბოლოსა და 1905 იანვარ-მარტში მრავალი გლეხთა კომიტეტი ითხოვდა მემამულეთა მთელი მიწების კონფისკაციასაც და ზოგჯერ მიზანსაც აღწევდა. დეკემბრის შეიარაღებული აჯანყების დროს საქართველოში წარმოიშვა პატარ-პატარა „რესპუბლიკები“ (სენაკის, გორის, გურიის და სხვ.), რომელთა სათავეში გლეხთა კომიტეტები იდგნენ. გლეხთა კომიტეტები ქმნიდნენ საკუთარ ადმინისტრაციას, „წითელ რაზმებს“, სასამართლოებს, იარაღის სახელოსნოებს, სტამბებს, განაგებდნენ სასკოლო განათლებას, აწესებდნენ გადასახადებს, ფასებს და ა. შ. შეიარაღებული აჯანყების დამარცხების შემდეგ გლეხთა კომიტეტებმა არსებობა შეწყვიტეს.
გლოსოლალიები

გლოსოლალიები ( და ) — მუსიკაში შინაარსმოკლებული (ან შინაარსდაკარგული) სიტყვები და მარცვლები, რომლებზედაც ხდება გამღერება. გლოსოლალია ასევე აღნიშნავს ზოგიერთ ქრისტიანულ მიმდინარეობასა და სხვა რელიგიაში გავრცელებულ მისტიკურ რიტუალს, რომელშიც მონაწილეები თითქოს მათთვის მანამდე უცნობ ენებზე მეტყველებენ.

მუსიკა
გლოსოლალიები ხშირია ქართულ ხალხურ მუსიკალურ ნაწარმოებებში („ვოდელია“, „ვარალო“, „არუდილა“, „ჰარუდილა“, „რიმტირი“, „აბარერა“, „ვაჰე“, „არალე“ და ა.შ.). გლოსოლალიებს განსაკუთრებით ხშირად იყენებენ მრავალხმიან სიმღერებში რეფრენისა და მისამღერის სახით. გურულ პოლიფონიურ სიმღერებში კი ბანი და მაღალი ხმა თითქმის მთლიანად გლოსოლალიებს ემყარება. თავისებური გლოსოლალიებს ახასიათებს კრიმანჭულს, გამყივანს, ბანს. ზოგიერთი ქართული ხალხური სიმღერა მთლიანად გლოსოლალიებზეა აგებული (სვანური „შინა ვორგილი“, „გურული ღიღინი“, „აბადელია“ და სხვ.). გლოსოლალიებში შეიძლება შემორჩენილი იყოს უძველესი დროის ტერმინები; მაგ., ურარტული წარმოშობის სიტყვები ნავარაუდებია „არალეს“ რეფრენში: არალე ღვთაების სახელია; „ივრი არალე“ – „ღმერთო არალე“, „თარი არალე“ – „დიდი არალე“, „არი არალე“ – „მომეც წყალობა.არალე“. ქართულ ზეპირსიტყვიერებაში გლოსოლალიებს „გაქვავებული გამოთქმები“ ეწოდება.

რელიგია
გლოსოლალია, როგორც თითქოსდა უცხო ენაზე საუბრის ფენომენი ან ლოცვის დროს ექსტაზში წარმოთქმული უაზრო სიტყვები („განყოფა ენათა“), გვხვდება ზოგიერთ რელიგიურ რიტუალში. ანტიკურ ხანაში ცნობილია ძველ საბერძნეთში. ლოცვის დროს უცხო ენაზე მეტყველების ნიმუშები გვხვდება ასევე ებრაულ ბიბლიაში. „ახალი აღთქმაში“ გლოსოლალიის მაგალითია სულიწმიდის გარდამოსვლის შემდეგ მოციქულთა სხვადასხვა ენაზე ამეტყველება. თანამედროვე რელიგიებს შორის გლოსოლალია განსაკუთრებით მნიშვნელოვანი რიტუალია ორმოცდაათიანელთა ეკლესიის და ე.წ. „ქარიზმატული“ ქრისტიანობის პრაქტიკაში.
გმირი

გმირი — ფიზიკური და სულიერი ღირსებებით გამორჩეული პიროვნება, მიახლოებითი შესატყვისი ბერძნულ-ლათინური ცნებისა .

„ქართლის ცხოვრებაში“ გმირებად იწოდებიან ქართველ და კავკასიელ სხვა ხალხთა ეპონიმები: თარგამოსი, ქართლოსი, ჰაოსი და მათი შთამომავლები. გმირად იწოდებიან აგრეთვე ბიბლიური პერსონაჟი ნებროთი („მსგავსი ნებროთ გმირისა გამოგაჩინა წინამძღურად ჩუენდა“), სპარსთა მითიური მეფე ფერეიდუნი (აფრიდონი; „და გამოჩნდა ნათესავთა შორის ნებროთისთა კაცი ერთი გმირი, რომლისა სახელი აფრიდონ“), ქართველთა მეფე თრდატი („ეკლესია დიდი აღაშენა თრდატ ზურგითა თჳსითა, რამეთუ იყო იგი გმირი“).

საქართველოს მთის დიალექტებში (განსაკუთრებით, ხევსურულში) გმირს „მოძალადის“, „მძლავრის“ მნიშვნელობა აქვს. შესაძლებელია ეს დაკავშირებული იყოს სიტყვა „გმირის“ სავარაუდო წარმომავლობასთან ერთ-ერთი სკვითურ-სარმატული ტომის კიმერიელების სახელისგან. ძვ. წ. საუკუნის ასურულ წყაროებში მათი სახელწოდებაა „გიმირრაია“, ანუ გიმირელები.
ჯეონგჯონგი, კორეის იმპერატორი

ჯეონგჯონგი, ნამდვილი სახელი იი ბანგ-გვა, ხოლო შეცვლილი სახელი იი გიონგი (დ. 18 ივლისი, 1357 — გ. 15 ოქტომბერი, 1414) — ჩოსონის დინასტიის მეორე მეფე და მეორე ვაჟი მეფე თაეჯოსი .

დაიბადა 1357 წლის 18 ივლისს. იგი იყო მამაცი, გენიალური და გონიერი ადამიანი. ჯეონგჯონგი ჯერ კიდევ პატარა ასაკში დაჰყვებოდა მამას ლაშქრობებში. 1392 წელს როდესაც თაეჯო გორიოს ტახტზე ავიდა, ჯეონგჯონგი გახდა პრინცი. მეფე თაეჯოს ჰყავდა ორი ცოლი, პირველი ცოლისგან მას ექვსი შვილი, მათ შორის ჯეონგჯონგი ჰყავდა, ხოლო მეორე ცოლისგან ორი შვილი. მეფე ყველაზე მეტად პატარა შვილს ანიჭებდა პრიორიტეტს, მაგრამ იი ბანგ ვონმა გამოუცხადა მამას რომ იგი არ იყო ქვეყნის მართვისთვის მზად, ამიტომ მან ტახტი დაუთმო ყველაზე უფროს ძმას ჯეონგჯონგს.თაეჯო დათანხმდა მის შემოთავაზებას და ტახტზე აიყვანა ი ბანგ-გვა, მომავალი ჯეონგჯონგი 1399 წელს. მომავალ წელს კი მან კაპიტალი გადაიტანა ძველ გორიოში.გარკვეული წლების შემდეგ მეფე ჯეონგჯონგსა და მის პატარა ძმას იი ბანგ ვონს შორის კონფლიქტი დიდ დაპირისპირებაში გადაიზარდა. მაგრამ მეფე ჯეონგჯონგმა იმის გამო რომ თავის დროზე ტახტი, მას იი ბანგ ვონმა დაუთმო, გადადგომა ამჯობინა. იგი გარდაიცვალა 1414 წელს და მისი კრემაცია მოდხა კოსონთან ახლოს. სრული სახელია მეფე ჯეონგჯონგ გონგჯონგ უიმუნ ჯანგმუ ონინ სუნჰიო, კორეის უდიდებულესობა.
აგრეთვე იხილეთ
კორეის ისტორია
ჯოსონი (დინასტია)
კარაპეტ გრიგორიანცი

კარაპეტ გრიგორიანცი (დ. 1870, სოფ. გულალი, ახლანდ. აიგეძორი, სომხეთი, – გ. 1943, თბილისი) — სომეხი თვითნასწავლი მხატვარი, მწერალი. მოღვაწეობდა თბილისში.

დაიბადა ახლანდ. ჩრდილო-აღმოსავლეთი სომხეთის ტავუშის პროვინციის ერთ-ერთ სოფელში. მშობლების გარდაცვალების შემდეგ ძმებთან ერთად თბილისში გადმოსახლდა და გავლენიანი მოქალაქის არტემ იუზბაშევის (გ. 1897) მფარველობის ქვეშ ცხოვრობდა; ქართული თელავში სომეხ მღვდელთან შეისწავლა. ერთხანს თელავის ბაზარში ვაჭრობდა. 1884 წელს თბილისში დაბრუნდა და ხატვას მიჰყო ხელი. 1890 წელს ჯვრის მამის ქუჩაზე საკუთარი სახელოსნო გახსნა. ძირითადად ხატავდა პორტრეტებსა (მ.შ., თამარ მეფის, შოთა რუსთაველის) და ნატურმორტებს. შემორჩენილია გრიგორიანცის 40-მდე ნამუშევარი, რომელთა უმეტესობა საქართველოს ეროვნულ მუზეუმში ინახება. იოსებ გრიშაშვილი „ძველი ტფილისის ლიტერატურულ ბოჰემაში“ კარაპეტ გრიგორიანცს ახსენებს როგორც ლიტერატორს, 1910 წელს გამოცემული ლექსების კრებულის ავტორსა და სომხურად „ვეფხისტყაოსნის“ მთარგმნელს. 1894 წელს თბილისის არაქსიანის თეატრში დაიდგა მისი პიესა „ძმისმკვლელი“. გრიგორიანცის ტექსტების უმეტესობა დაკარგულია. შემორჩენილია ქართულ ენაზე დაწერილი „ძველი თბილისის დაუჯერებელი ამბები“, რომელიც ძველი თბილისის ყოფის სხვადასხვა მხარეს აღწერს. საქართველოს გასაბჭოების შემდეგ უკიდურეს გაჭირვებაში ცხოვრობდა. გარდაიცვალა 1943 წელს, 73 წლის ასაკში. მისი საფლავი დაკარგულია.
როდოსის საზღვაო კანონი

როდოსის საზღვაო კანონი — ზღვაოსნობისა და საზღვაო ვაჭრობის წესების კრებული, რომელიც შედგენილია ბიზანტიაში, – საუკუნეებში და შემორჩენილია ეკლოგის დანართის სახით. ტრადიციით უკავშირდება მსხვილი სავაჭრო ცენტრის — კუნძულ როდოსის სახელწოდებას. შეიცავს ანტიკურ და შუა საუკუნეების სავაჭრო პრაქტიკაში ჩამოყალიბებულ, აგრეთვე ჯერ კიდევ რომაელი იურისტების მიერ დამუშავებულ სამართლის ჩვეულებებს. ცალკეულ ნორმებს საერთაშორისო ვაჭრობაში საუკუნემდე იყენებდნენ.
როდონიტი

როდონიტი (_4[_5_15]. მინარევებია , , , . კრისტალდება ტრიკლინურ სინგონიაში. კრისტალები იშვიათია; ჩვეულებრივ გვხვდება როგორც მარცვლოვანი ან მკვრივი მასა. ვარდისფერია, ელვარება მინისებრი აქვს. სიმაგრე მინერალოგიური სკალით — 5,5–6; სიმკვრივე 3400–3750 კგ/მ³. წარმოიქმნება ჰიდროთერმული ან კონტაქტ-მეტამორფული გზით. იყენებენ სანახელავო და მოსაპირკეთებელ ქვად. როდონიტის ცნობილი საბადოებია რუსეთში (ურალი), შვედეთში, აშშ-ში, მექსიკაში.
პეტრე კოლჩინი

პეტრე კოლჩინი, პიოტრ პეტროვიჩ კოლჩინი (; დ. 1838 – გ. 1890-იანი წლების ბოლო) — რუსი მხატვარი-ფერმწერი, ფოტოგრაფი. 1860–1890-იან წლებში მოღვაწეობდა თბილისში.

კოლჩინის შესახებ ბიოგრაფიული ცნობები მწირია. 1855 წლიდან სწავლობდა მოსკოვის ფერწერის, ქანდაკებისა და ხუროთმოძღვრების სასწავლებელში. შემდეგ ცხოვრობდა ლიუბლიანაში, ხოლო 1860-იან წლების შუა ხანებიდან — თბილისში. ხატავდა ჟანრულ სურათებს, პორტრეტებს, პეიზაჟებს. მისი ნამუშევრები ექსპონირებული იყო ხელოვნების საიმპერატორი აკადემიის, ნატიფი ხელოვნების წამახალისებელი კავკასიური საზოგადოების მიერ მოწყობილ გამოფენებზე. 1860–1870-იან წლებში თბილისში დიმიტრი ერმაკოვთან ერთად ფლობდა ფოტოგრაფიულ სახელოსნოს („მხატვარ კოლჩინისა და ერმაკოვის ფოტოგრაფია“, « »). 1882–1894 წლებში ასწავლიდა თბილისის რეალურ სასწავლებელში; ჰქონდა ასევე საკუთარი სამხატვრო გაკვეთილები. 1890-იანი წლების შუა ხანებში ლუიჯი ლონგოსთან ერთად მოხატა ალექსანდრე ნეველის სახელობის სამხედრო საკათედრო ტაძარი თბილისში. მისი ნამუშევრები წარმოდგენილია სხვადასხვა სამუზეუმო და კერძო კოლექციაში, მათ შორის, საქართველოს ეროვნულ მუზეუმში.
ჟიჟკოვის ტელეანძა

ჟიჟკოვის ტელეანძა, პრაღის სატელევიზიო ანძა — ტელე-რადიოგადამცემი ანძა პრაღაში. არის ქალაქის ერთ-ერთი დომინანტი და ყველაზე მაღალი ნაგებობა პრაღაში (216 მ). მდებარეობს ჟიჟკოვისა და ვინოჰრადის ზღვარზე, მაჰლერის ბაღებთან. ააგეს 1985-1992 წლებში ოსტრავის საინჟინრო-სამშენებლო საწარმოების მიერ არქიტექტორ ვაცლავ აულიცკის პროექტის მიხედვით. კონსტრუქტორები ირჟი კოზაკი და ალექს ბემი.

ანძის მფლობელი და ექსპლუატატორია სააქციო საზოგადოება ჩეხეთის რადიოკომუნიკაცია.

გალერეა
ლუდვიგ ლონგო

ლუდვიგ ლონგო, ლუდვიგ გაეტანის ძე ლონგო, ლუიჯი ლონგო (; დ. 1831 – გ. 1914) — იტალიელი მხატვარი-ფერმწერი. დაახლ. 1890–1914 წლებში მოღვაწეობდა თბილისში.

ლონგოს შესახებ ბიოგრაფიული ცნობები მწირია. 1890 წლიდან ჩანს თბილისში. აქტიურად იყო ჩართული იმ დროის სამხატვრო საზოგადოებების ღონისძიებებში, ასწავლიდა ნატიფი ხელოვნების წამახალისებელი კავკასიური საზოგადოების სკოლაში. მისი მოსწავლეები იყვნენ ლადო გუდიაშვილი და ალექსანდრე ციმაკურიძე. ჰქონდა ასევე კერძო სამხატვრო სტუდია. 1890-იან წლებში მოხატა ალექსანდრე ნეველის სახელობის სამხედრო საკათედრო ტაძარი თბილისში (პეტრე კოლჩინთან ერთად), შემდეგ კი — სამების ეკლესია. მისი ნამუშევრები დაცულია საქართველოს ეროვნულ მუზეუმში, კერძო კოლექციაში, თბილისის სამხატვრო აკადემიაში. შემორჩენილია სამების ეკლესიის მოხატულობა.
ლონგო

საკუთარი სახელი ლონგო შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

ალესანდრო ლონგო — იტალიელი პიანისტი, კომპოზიტორი, მუსიკათმცოდნე
ჯოვანი ჯუსტინიანი ლონგო — გენუელი კონდოტიერი, კონსტანტინეპოლის დაცვის მონაწილე
ლუდვიგ ლონგო — თბილისელი მხატვარი, წარმოშობით იტალიელი
ლუიჯი ლონგო — იტალიის კომუნისტური პარტიის ლიდერი
რობერტ ლონგო — ამერიკელი მხატვარი
როდოქროზიტი

როდოქროზიტი ( — ვარდი და — შეფერილობა), მანგანუმის შპატი — კარბონატების კლასის მინერალი; ქიმიური შემადგენლობა _3. მინარევებია , , და სხვ. კრისტალდება ტრიგონურ სინგონიაში. აგრეგატები ჩვეულებრივ მარცვლოვანი აქვს. ვარდისფერია, ზოგჯერ წითელი. სიმაგრე მინერალური სკალით 3,5–4; სიმკვრივე 3600–3700 კგ/მ³. ძირითადად წარმოიქმნება დალექვის გზით, აგრეთვე — ჰიდროთერმულ და მეტასომატურ საბადოებში. მანგანუმის ერთ-ერთი მადანია. როდოქროზიტის საბადოებია ყოფილი სსრკ-ის ტერიტორიაზე, აშშ-ში და სხვ.
ბასილ არგიროსი

ბასილ არგიროსი (, დ. დაახლ. 970 – გ. 1023 წლის შემდეგ) — ბიზანტიელი დიდგვაროვანი, იმპერატორ რომანოზ -ის ძმა.

იოანე სკილიცეს თანახმად, დაახლ. 1010–1011 წლებში იყო სამოსის თემის სტრატეგოსი და იბრძოდა იტალიელი მეამბოხის, მელოს ბარელის წინააღმდეგ. ბულგარეთში აღმოჩენილი საბეჭდავის წარწერის მიხედვით სავარაუდოა, რომ შემდეგში თრაკიის თემის პატრიკიოსად და სტრატეგოსად მსახურობდა.

ბასილის ქალიშვილი ელენე ცოლად ჰყავდა საქართველოს მეფე ბაგრატ -ს. ბასილის სხვა შვილი (სახელი უცნობია) იყო თესალონიკის დუქსის, კონსტანტინე დიოგენეს მეუღლე.
ვანი (ტიტული)

ვანი — ძველი ჩინური ტერმინი. რომელიც აღნიშნავდა ქვეყნის გამგებელს ინის (ძვ. წ. — საუკუნეები) და ჯოუს (ძვ. წ. — სს.) ეპოქაში. მოგვიანებით — წარჩინებულთა უმაღლესი ტიტული, რომელიც ენიჭებოდათ სამეფო ოჯახის წევრებსა და დამსახურებულ მოხელეებს. უძველეს დროს და შუა საუკუნეებში ვანის ტიტულს ატარებდნენ სახელმწიფოს ან სამთავროს გამგებლები კორეაში.
რუტილი

რუტილი (_2-ის ერთ-ერთი პოლიმორფული მოდიფიკაცია. მინარევებია , , , , და სხვ. კრისტალდება ტეტრაგონურ სინგონიაში. კრისტალები პრიზმისებრი ან ნემსისებრი აქვს. რუტილი უფეროა, მინარევებისაგან ხშირად შეფერილია წითლად. ნახევრად გამტარია, ახასიათებს ანტიფერომაგნეტიზმი. სიმაგრე მინერალოგიური სკალით 6–6,5; სიმკვრივე 4200–5600 კგ/მ³.

რუტილი გავრცელებული აქცესორული მინერალია. პეგმატიტებსა და ჰიდროთერმულ ძარღვებში გვხვდება რუტილის დიდი ზომის კრისტალები. რუტილის შემცველი მეტამორფული ქანები ხშირად ტიტანის მადანს წარმოადგენს. განსაკუთრებული სამრეწველო მნიშვნელობა აქვს რუტილის შემცველ ქვიშრობებს. სინთეზურ რუტილს იყენებენ საიუველირო საქმეში.
რეალგარი

რეალგარი (. კრისტალდება მონოკლინურ სინგონიაში. კრისტალები პრიზმული აქვს. ჩვეულებრივ გვხვდება მკვრივი მარცვლოვანი ან ფხვნილისებრი მასის სახით. კაშკაშა ნარინჯისფერ-წითელია. სიმაგრა მინერალოგიური სკალით 1,5–2; სიმკვრივე 3560–3590 კგ/მ³. წარმოიქმნება ძირითადად ჰიდროთერმული გზით. დარიშხანის მნიშვნელოვანი მადანია. რეალგარის საბადოებია ამიერკავკასიაში (აღსანიშნავია ლუხუნის (ლუხუმის) დარიშხანის საბადო), ჩეხეთში, სლოვაკეთში, რუმინეთში, აშშ-ში, იაპონიაში და სხვ.
ჯიმი კონორსი

ჯეიმზ სკოტ კონორსი (; დ. 2 სექტემბერი, 1952, სანტა-ბარბარა, კალიფორნია, აშშ) — ამერიკელი ყოფილი პროფესიონალი ჩოგბურთელი, მსოფლიოს ყოფილი პირველი ჩოგანი. აღიარებულია ერთ-ერთ საუკეთესო ჩოგბურთელად ისტორიაში.

კონორსს ერთეულთა თანრიგში მოგებული აქვს 8 დიდი სლემის ტურნირი – 5 აშშ-ის ღია პირველობა, 2 უიმბლდონი და 1 ავსტრალიის ღია პირველობა. მან ერთხელ მოიგო წლის შემაჯამებელი ტურნირი. ჯამში მას -ის 109 ტიტული აქვს ერთეულებში მოგებული, რაც არის ყველა დროის რეკორდი მამაკაცთა ჩოგბურთში. ამერიკელს ასევე ორი მნიშვნელოვანი რეკორდი აქვს – ყველაზე მეტი ჩატარებული მატჩი -ის ისტორიაში და ყველაზე მეტი მოგებული. კონორსი 268 კვირის განმავლობაში იკავებდა ერთეულთა რეიტინგში პირველ ადგილს. 1974 წლიდან 1977 წლამდე, იგი ზედიზედ 160 კვირის განმავლობაში ლიდერობდა რეიტინგში, რაც 2007 წლამდე რეკორდი იყო.

ჯიმი კონორსს ასევე ორი დიდი სლემის ტურნირი აქვს წყვილთა თანრიგში მოგებული – 1 უიმბლდონი და 1 აშშ-ის ღია პირველობა. სანაკრებო დონეზე აშშ-ის ნაკრებთან ერთად, მან ერთხელ მოიგო დეივისის თასი. 1998 წელს, იგი საერთაშორისო ჩოგბურთის დიდების დარბაზში შეიყვანეს.

სტატისტიკა და მიღწევები
დიდი სლემის ტურნირების ფინალები
ერთეულები: 15 (8–7)
წყვილები: 3 (2–1)
შერეული წყვილები: 1 (0–1)
წლის შემაჯამებელი ტურნირის ფინალები: 1 (1–0)
(დ) – დახურული კორტი
ტენარდიტი

ტენარდიტი — სულფატების კლასის მინერალი; ქიმიური შემადგენლობა _2_4. კრისტალდება რომბულ სინგონიაში. აქვს თეთრი მარცვლოვანი აგრეგატები. კარგად იხსნება წყალში, მომლაშო მწარე გემოსია. სიმაგრე მინერალოგიური სკალით 2–3; სიმკვრივე 2680–2690 კგ/მ³. წარმოიქმნება ტბის ფსკერზე დალექვით. იყენებენ სოდისა და მინის მრეწველობაში.
სინეკურა

სინეკურა ( — უზრუნველად) — შემოსავლიანი საეკლესიო თანამდებობა შუა საუკუნეებში. არ მოითხოვდა არავითარ ვალდებუულებებს და არც დანიშნულების ადგილზე იყო საჭირო ყოფნა. სინეკურას ფართოდ გასცემდა პაპობა. სიტყვა სინეკურა ისეთი შემოსავლიანი თანამდებობის საზოგადოებრივ სახელად იქცა, რომელიც განსაკუთრებით შრომას არ მოითხოვს.
ნიკიფორე I კომნენოს დუკა

ნიკიფორე კომნენოს დუკა (; დ. 1240 — გ. 1297) — ეპირის დესპოტატის მმართველი 1267/1268–1297 წლებში. მიქაელ -ის ვაჟი. 1276 წელს კავშირი შეკრა პროვანსის გრაფთან, შარლ ანჟუელთან, რომელმაც სიცილიის სამეფო ტახტი მოიპოვა და 1272 წელს დირიქიონიც დაიპყრო. 1278 წელს შარლისა და ნახევარძმა იოანე -ის დახმარებით დაიკავა რამდენიმე ქალაქი, მათ შორის ბუტრინტი. მიუხედავად მისი კავშირებისა კათოლიკე სახელმწიფოებთან, ნიკიფორე და მისი ნახევარძმა კათოლიციზმისა და მართლმადიდებლობის გაერთიანების წინააღმდეგ გამოვიდნენ. 1279 წელს თავი სცნო შარლის ვასლად და მას ბუტრინტი დაუთმო. მალევე შარლი დამარცხდა და ნიკიფორემ დაკარგა მნიშვნელოვანი პოზიციები ალბანეთში ბიზანტიელთა სასარგებლოდ. სიცილიის მწუხრის დაწყებამ დიდი დარტყმა მიაყენა კოალიციას. საბოლოოდ შარლ ანჟუელმა კუნძული სიცილია დაკარგა და მხოლოდ ნეაპოლის სამეფო შეინარჩუნა. 1282 წელს ნიკიფორემ ანდრონიკე -სთან გააფორმა ალიანსი. 1291 წელს ანტიბიზანტიურმა არისტოკრატიამ დაიწყო მოლაპარაკებები შარლ -სთან, რამაც ბიზანტიელთა შემოჭრა გამოიწვია, მაგრამ ისინი უკუაგდეს იტალიელთა დახმარებით. თესალიელებმა გამოიყენეს ბერძენ დიდებულთა და ნეაპოლელთა დაპირისპირება და დაიპყრეს ეპირის მნიშვნელოვანი ციხესიმაგრეები. 1296 წელს მათი დიდი ნაწილი იტალიელებმა დაიბრუნეს და სამშვიდობო ხელშეკრულებაც გააფორმეს. ნიკიფორე ამ მოვლენებიდან მალევე გარდაიცვალა.