კარლოს ოლგუინ მალიარინო

კარლოს ოლგუინ მალიარინო ( დ. 11 ივნისი, 1832 — გ. 19 ოქტომბერი, 1894) — კოლომბიელი იურისტი, ჟურნალისტი და პოლიტიკოსი, რომელიც გახდა კოლობიის პრეზიდენტი 1888-1892 წლებში, პრეზიდენტ რაფაელ ნუნიესის არყოფნის პერიოდში.

ბიოგრაფიული მონაცემები
კარლოს ოლგინ მალიარინო დაიბადა 1832 წლის 11 ივლისს, ქალაქ ნოვიტაში, ჩოკოში, როდესაც ეს რეგიონი ჯერ კიდევ კაუკის დეპარტამენტის (შტატის) ნაწილი იყო. იგი გარდაიცვალა ბოგოტაში 1894 წლის 19 ოქტომბერს, როდესაც კონგრესში სენატორის თანამდებობაზე იმყოფებოდა. კარლოს ოლგინ მალიარინო ოლგინის, მალიარინოსა და კაროს გამოჩენილი ოჯახების წევრი იყო. მისი ბიძა მანუელ მარია მალიარინოც და მისი ძმა, ხორხე ოლგინიც, კოლომბიის პრეზიდენტები იყვნენ, ისევე როგორც მისი სიძე მიგელ ანტონიო კარო, რომელიც მისი მემკვიდრე გახდა ამ თანამდებობაზე.

ადრეული ცხოვრება
ოლგინმა განათლების პირველი წლები ქალაქ კალიში, ვალეში დაასრულა. შემდეგ იგი გაემგზავრა ბოგოტაში, სადაც შეისწავლა იურისპრუდენცია და მიიღო სამართლის ხარისხი სან-ბარტოლომეს დიდ კოლეჯში 20 წლის შესრულებამდე. მისმა აყვანილმა პაპამ, ინგლისელმა პატერსონ სონდერსმა, მას ლათინური, ბერძნული, ინგლისური, ფრანგული და იტალიური ენები შეასწავლა. მოგვიანებით ოლგინი გახდა დიდი ორატორი, დებატების მონაწილე და მწერალი. იგი ასევე იყო ცნობილი ჟურნალისტი და ლიტერატურისა და ისტორიის პროფესორი.

სამხედრო კარიერა
ოლგინი ჯარში ჩაეწერა და მონაწილეობა მიიღო რამდენიმე სამხედრო მოქმედებაში, მათ შორის პრეზიდენტ ხოსე მარია მელოს წინააღმდეგ აჯანყებაში, ტომას სიპრიანო დე მოსკერას წინააღმდეგ ომში და 1875 წელს აკვილეო პარას წინააღმდეგ კონსერვატორთა ამბოხებაში.

პოლიტიკური კარიერა
სწავლის დასრულების შემდეგ ოლგინი საჯარო სამსახურში შევიდა და ცენტრალურ მთავრობაში რამდენიმე ბიუროკრატიული თანამდებობა ეკავა. 23 წლის ასაკში იგი აირჩიეს შტატის სენატორად ბუენავენტურას ოლქიდან, შემდეგ კი კაუკას შტატის სენატის პრეზიდენტად. მოგვიანებით იგი რამდენჯერმე აირჩიეს ეროვნულ კონგრესში ანტიოქიის, კუნდინამარკას, ტოლიმასა და ბოლივარის შტატების წარმომადგენლად. ოლგინი ასევე დანიშნული იყო რამდენიმე მინისტრის თანამდებობაზე, როგორიცაა საგარეო საქმეთა, შინაგან საქმეთა და ომის მინისტრი.

1881 წელს, რომში ყოფნისას, პრეზიდენტმა რაფაელ ნუნიესმა ოლგინს ესპანეთის სამეფოსთან დიპლომატიური ურთიერთობების დამყარება დაავალა. იმ დროისთვის კოლომბია იყო ერთადერთი ლათინოამერიკული ქვეყანა, რომელსაც ესპანეთთან დიპლომატიური ურთიერთობა არ ჰქონდა. ამრიგად, ოლგინი დაინიშნა კოლომბიის საგანგებო დესპანად და სრულუფლებიან ელჩად ესპანეთის სამეფოში. როგორც დიპლომატიური მისიის ხელმძღვანელი, იგი მადრიდში 1881 წლის 9 იანვარს ჩავიდა, სადაც მას მეფე ალფონსო მიესალმა. პირველად ისტორიაში, ორ ქვეყანას შორის სრული დიპლომატიური ურთიერთობები დამყარდა.

კოლომბიაში დაბრუნებისას, 1887 წლის ნოემბერში, ოლგინი პრეზიდენტმა ელისეო პაიანმა საგარეო საქმეთა მინისტრად ხოლო მოგვიანებით პრეზიდენტმა რაფაელ ნუნიესმა ომის მინისტრად დანიშნა.

პრეზიდენტობა
კარლოს ოლგინი კოლომბიის პრეზიდენტი გახდა მას შემდეგ, რაც კონგრესმა იგი პრეზიდენტის მოვალეობის შემსრულებლად აირჩია, პირველად 1888 წელს, ხოლო მეორედ 1890 წელს. ამრიგად, იგი პრეზიდენტის რანგში 1888-1892 წლებში მართავდა ქვეყანას, რათა დაესრულებინა პრეზიდენტ რაფაელ ნუნიესის ექვსწლიანი საპრეზიდენტო ვადა.

თავისი პრეზიდენტობის პერიოდში ოლგინმა დრო, ენერგია და რესურსები ქვეყნის ინფრასტრუქტურის გაუმჯობესებას დაუთმო, როგორიცაა მთავარი მაგისტრალების, რკინიგზის, გემთსაშენების, საზღვაო პორტების, ატრატოს, კაუკას, მაგდალენასა და ნეჩის მდინარეების წყლის გზების, ასევე ელექტრო და სატელეფონო ქსელების გაუმჯობესება, აღდგენა და განვითარება. მან ასევე შექმნა და ჩამოაყალიბა ეროვნული პოლიცია (" ").

იტალიელ მეწარმე ერნესტო ჩერუტისსა და კოლომბიის პრეზიდენტ რაფაელ ნუნიესს შორის არსებული კონფლიქტის დროს, 1888 წელს იტალიამ მცირე სამხედრო-საზღვაო მობილიზება მოახდინა; გავრცელებული იყო შიში, რომ კოლომბიის სანაპიროებზე იტალიის შეიარაღებული ინტერვენცია გარდაუვალი იყო. საბოლოოდ, სამხედრო ინტერვენციის საფრთხისა და საერთაშორისო ზეწოლის წინაშე, კოლომბიის მთავრობამ საერთაშორისო არბიტრაჟს მიმართა. 1891 წელს რომის პაპი ლეო , რომელიც ორივე ქვეყანაში დიდი პატივისცემით სარგებლობდა ფართოდ გავრცელებული კათოლიციზმის გამო, კონფლიქტში მედიატორად ჩაერია. პაპის არბიტრაჟით მიღწეულ იქნა შეთანხმება, რომლის მიხედვითაც კოლომბიას ჩერუტისთვის კომპენსაცია უნდა გადაეხადა, თუმცა იმაზე ნაკლები ოდენობით, ვიდრე თავდაპირველად იტალია ითხოვდა.

ოლგინი ოპოზიციური პარტიის — ლიბერალების მხრიდან ძალიან არ მოსწონდათ და მკაცრად აკრიტიკებდნენ, ხოლო კონგრესი მას მართვას მაქსიმალურად ურთულებდა. კონგრესისადმი თავის უკანასკნელ მიმართვაში, სანამ პრეზიდენტობას მიგელ ანტონიო კაროს გადააბარებდა, მან თქვა: „იმ ოთხ წელიწადში, რაც მე ვმართავდი, არცერთი გასროლა არ მომხდარა, არცერთი წვეთი სისხლი არ დაღვრილა და არცერთი ცრემლი არ გადმოვარდნილა. მე ქვეყანას მშვიდობიანად ვტოვებ და დამატებითი ვალი არ ამიღია“.