iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ენდაუ-რომპინის ეროვნული პარკი

ენდაუ-რომპინის ეროვნული პარკი — დაცული ტროპიკული წვიმის ტყე მალაიზიაში, ტენასერიმის ბორცვების უკიდურეს სამხრეთ ნაწილში. მდებარეობს პაჰანგის შტატის სამხრეთ და ჯოჰორის შტატის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილებში; მოიცავს 870 კმ²-ს. ტამან-ნეგრას შემდეგ, წარმოადგენს ნახევარკუნძულოვანი მალაიზიის მეორე უდიდეს ეროვნულ პარკს; გარდა ამისა, ასევე მეორე ეროვნული პარკია, რომელიც მალაიზიის ხელისუფლებამ შექმნა.

ენდაუ-რომპინი მსოფლიოში ერთ-ერთი უძველესი წვიმის ტყის კომპლექსია. მასში წარმოდგენილია 248 მლნ წლის ასაკის კლდოვანი ფორმაციები. გარდა ამისა, პარკში წარმოდგენილია გადაშენების პირას მყოფი ჩრდილოეთ სუმატრული მარტორქის უმსხვილესი პოპულაცია.

პარკმა სახელი მიიღო მდინარე ენდაუსა და რომპინისგან, რომლებიც მის ტერიტორიაზე გაედინება. სხვა მდინარეებს შორისაა სეგამატი, სელაი და ჯასინი.

მუსონების სეზონზე, რაც ნოემბრიდან მარტამდე გრძელდება, პარკი საზოგადოებისთვის დახურულია. ასევე, სექტემბერ-ოქტომბერში აკრძალულია თევზაობა, გამრავლების პერიოდის გამო.

ისტორია
არეალის პირველი სამეცნიერო შესწავლა 1892 წელს დაიწყეს. კვლევის ხელშეწყობის მიზნით, 1933 წელს სატყეო ნაკრძალად გამოცხადდა ქალაქ ენდაუსა და კლუანგის მიმდებარე ტყის კომპლექსი. 1972 წელს მას მიუერთდა ლესონგის სატყეო ნაკრძალიც.

იმავე წელს, ფედერალურმა მთავრობამ გადაწყვიტა, კომპლექსის 2 000 კმ² ტერიტორიაზე ეროვნული პარკი შეექმნა. იმ დროისავის, არ არსებობდა ეროვნული პარკის შექმნის სამართლებრივი მექანიზმი. 1980 წელს, მალაიზიის პარლამენტმა ეროვნული პარკების აქტი მიიღო. მიუხედავად ამისა, ფედერალურ და შტატების ხელისუფლებებს შორის მიმდინარე დავის გამო, ეროვნული პარკის შექმნა ვერ მოხერხდა. ხუთი წლის შემდეგ, ველური ბუნებისა და ეროვნული პარკების დეპარტამენტმა დაახლოებით იგივე ტერიტორია ველური ბუნების ნაკრძალად გამოაცხადა, რათა მომხდარიყო კრიტიკულად საფრთხის ქვეშ მყოფი სუმატრული მარტორქების დაცვა.
შაპურ I

შაპურ ( დ. 215 — გ. მაისი, 270, ნიშაბური ) — სასანიდთა დინასტიის მე-2 შაჰინშაჰი 241—270 წლებში, სასანიანთა დინასტიისა და იმპერიის დამფუძნებლის, არდაშირ -ის ვაჟი.

მისი მმართველობის პერიოდის უმნიშვნელოვანესი მოვლენა რომის იმპერიის დამარცხება იყო ედესის ბრძოლაში, რომლის დროსაც თვით იმპერატორი ვალერიანე ჩავარდა ტყვედ. ხორასანში მიმდინარე აჯანყებების მიუხედავად შაპური კარგად იგერიებდა რომაელთა თავდასხმებს მესოპოტამიაზე.

შაპურის დროს დაიწყო კულტურის პროგრესი ირანში. დაიხვეწა დეკორაციები, აშენდა მრავალი სასახლე, შენობა, ზოროასტრიზმის მიმდევართა ტაძრები. 270 წელს, 55 წლის ასაკში გარდაიცვალა მოურჩენელი დაავადებით. მის შემდეგ ტახტი დაიკავა მისმა ვაჟმა, ჰორმიზდ -მა.
ტოლუი

ტოლუი (დ. 1192 — გ. 1232) — ჩინგიზ-ყაენისა და მისი მთავარი ცოლის, ბორტეს მეოთხე ვაჟი, მონღოლთა სარდალი.

მონღოლებმა სწორედ ტოლუის სარდლობით დაიწყეს ირანის დაპყრობა. 1221 წელს ხორასანი დაიკავეს, იმავე წელს, ტოლუიმ ნიშაბურსა და მერვში მოსახლეობის ხოცვა-ჟლეტა მოაწყო.

1227 წელს, მამის გარდაცვალების შემდეგ დროებით დაიკავა ტახტი და 2 წელიწადში მხარი დაუჭირა თავის უფროს ძმას, უგედეის დიდ ყაენად არჩევაში. უგედეის მმართველობის პერიოდში ცხოვრობდა ყარაყორუმში და აქტიურად მონაწილეობდა სახელმწიფო საქმეებში.

ტოლუი 1232 წელს, 40 წლის ასაკში გარდაიცვალა. მისი ვაჟებიდან 2, მუნქე და ყუბილაი იყვნენ მონღოლთა დიდი ყაენები, ხოლო უმცროსმა, ჰულაგუმ, საფუძველი დაუდო ილხანთა სახელმწიფოს.

ტოლუის შთამომავლები, ყუბილაის შტოდან, იუანის დინასტიასა და ჩრდილოეთ იუანს მართავდნენ 1279-1368 და 1368-1644 წლებში.
სანდატის წმინდა გიორგის ეკლესია

სანდატის წმინდა გიორგის ეკლესია — მართლმადიდებლური ეკლესია სალსკის რაიონის სოფელ სანდატაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ვოლგოდონის ეპარქიას. აგებულია 1912 წელს.

ეკლესიის მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, სალსკის რაიონი, სოფელი სანდატა.

ისტორია
სოფელი სანდატა დაარსდა 1805 წელს, ხოლო პირველი ეკელსია სოფელში ააგეს თითქმის ნახევარი საუკუნის შემდეგ. ეს იყო ღვთისმშობლის საფარველის ეკლესია, რომელიც ააგეს 1851 წელს. ეკლესიასთან ფუნქციონირებდა საეკლესიო-სამრევლო სკოლა (ზუსტი მონაცემები, რომელიც დაადასტურებს ამ თარიღს ცნობილი არაა).

1960-იან წლებში, ნიკიტა ხრუშჩოვის ანტირელიგიური კამპანიის პერიოდში, ეკლესია დახურეს (ამ დროისათვის ეს იყო ერთადერთი ეკლესია სოფელში). ეს მოხდა წინამძღვრის გარდაცვალების შემდეგ პარტიის რაიონული კომიტეტის გადაწყვეტილების საფუძველზე. ადგილობრივი მოსახლეობა ცდილობდა არ დაეთმო ტაძარი პარტიის წარმომადგენლებისათვის. რის შემდეგაც ხელიუფლების წარმომადგენლებმა იხმარეს ეშმაკობა და მოსახლეობას დაპირდნენ, რომ ეკლესია და მისი ჭურჭელი უნდა აღედგინათ. თუმცა ტრაქტორით დაანგრიეს სამრეკლო.

1970-იან წლებში ეკლესიაში განათავსეს ხორბლის საწყობი, რომელიც მოგვიანებით დაიწვა. 1989 წელს დაიწყო ეკლესიის აღდგენითი სამუშაოები. ძირითადი სამუშაოები დასრულდა დაახლოებით ორი წლის შემდეგ.

ამჟამად მსხვილ საეკლესიო დღესასწაულებზე ეკლესიაში იკრიბებიან სოფლის მორწმუნეები, ასევე გარშემო მდებარე დასახლებებისა და თავად სალსკის მოსახლეობა.
ნედვიგოვკის ღვთისმშობლის მიძინების ეკლესია

ნედვიგოვკის ღვთისმშობლის მიძინების ეკლესია — მართლმადიდებლური ეკლესია მიასნიკოვოს რაიონის სოფელ ნედვიგოვკაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. აგებულია 1914 წელს. როსტოვის ოლქის მცირე საბჭოს 1992 წლის 17 დეკემბრის № 325 დადგენილებით წარმოადგენს რუსეთის ფედერაციის ადგილობრივი მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლს.

ეკლესიის მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, მიასნიკოვის რაიონი, სოფელი ნედვიგოვკა.

ისტორია
თავდაპირველად ღვთისმშობლის მიძინების ტაძარი ნედვიგოვკაში იყო აშენებული ჯერ კიდევ 1796 წელს. მისი კედლები იყო ქვის, ხოლო გუმბათი და სამრეკლო - ხის. დროთა განმავლობაში იგი დაძველდა. 1905 წელს მიიღეს გადაწყვეტილება ახალი ტაძრის მშენებლობისა ძველის ნაცვლად, იგივე ადგილზე და იგივე სახელწოდებით. არქიტექტორი დღემდე უცნობია, მაგრამ სავარაუდოდ მშენებლობა მიმდინარეობდა ვ. ნ. ვასილევის პროექტის მიხედვით. ძირითადი სამშენებლო სამუშაოები დამთავრდა 1914 წელს. 1943 წელს გერმანული ოკუპაციის დროს ტაძარი ისევ გაიხსნა ღვთისმსახურებისთვის.

გარე ხედი
ტაძარი წარმოადგენს წითელი აგურის ნაგეობას, რომელიც ნაგებია ეკლექტიკის არქიტექტურულ სტილში. მის არქიტექტურაში არის როგორც ძველი რუსული ხუროთმოძღვრული ელემენტები, ასევე მოდერნის ელემენტებიც. შენობის გეგმას აქვს ჯვრის ფორმა, ხუთი ბოლქვიანი გუმბათი, რომლებიც პროპორციულად არიან განლაგებული. სამრეკლო არის პირდაპირ მიშენებული ტაძრის შენობაზე და მდებარეობს მის დასავლეთის შესასვლელთან.
ციმლიანსკის წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია

ციმლიანსკის წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია — მართლმადიდებლური ეკლესია ქალაქ ციმლიანსკში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. აგებულია 2000 წელს.

ეკლესიის მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, ქალაქი ციმლიანსკი.

ისტორია
1715 წელს სოფელ ციმლიანსკში ააშენეს ხის ეკლესია, რომელიც 1763 წელს გადაკეთდა ქვის ეკლესიად. 1839 წელს ძველი ეკლესიის ადგილას აშენდა ეკლესია, რომელსაც ჰქონდა სამი საკურთხეველი. წყალდიდობის დაწყების შემდეგ, როდესაც ციმლიანსკის წყალსაცავი შეივსო ტაძარი სოფელ ციმლიანსკიდან თანამედროვე ქალაქ ციმლიანსკში გადაიტანეს, ხოლო ძველი ტაძარი ააფეთქეს.

1992 წელს წმინდა ნიკოლოზის მრევლის საზოგადოებას გამოეყო ნაკვეთი ტაძრის ასაშენებლად, რომლის ფართობიც იყო 0,4 ჰა, ქალაქის ცენტრში მოსკოვის, კრუპსკოის და მაიაკოვსკის ქუჩის კვეთასთან. 1994 წელს, იმ ადგილას სადაც უნდა აშენებულიყო ეკლესია დაიდგა მემორიალური ჯვარი. 1995 წლის 19 ივლისს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის მიტროპოლიტმა ვლადიმერმა (კოტლიაროვი) მშენებლობის დასაწყისში ეკლესია აკურთხა. სამშენებლო სამუშაოები დაიწყო 1996 წელს.

ტაძრის წმინდა წყლით კურთხევა მოხდა, წმინდა ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის დღესასწაულზე 2000 წლის 19 დეკემბერს. 2001-2005 წლებში აშენდა სამღვდელოების სახლი და საკვირაო-საეკლესიო სკოლა.
ტაცინსკაიის ღვთისმშობლის შობის ეკლესია

ტაცინსკაიის ღვთისმშობლის შობის ეკლესია — მართლმადიდებლური ეკლესია ტაცინსკის რაიონის სოფელ ტაცინსკაიაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ვოლგოდონის ეპარქიას. აგებულია 1999 წელს.

ეკლესიის მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, ტაცინსკის რაიონი, სოფელი ტაცინსკაია.

ისტორია
ოქტომბრის რევოლუციამდე სოფელში მდებარეობდა ორი ტაძარი 1930-იან წლებში დაანგრიეს წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია, ხოლო 1937 წელს მეორე ეკლესიაც გაანადგურეს და მის ადგილზე ააგეს ხის, დროებითი ტაძარი, რომელიც მალე გადააკეთეს ხორბლის საცავად და შემდეგ ისიც დაშალეს. 1946 წელს გამოიყენეს ხის ტაძრის ნარჩენები და სოფლის მოსახლეობამ ააშენა სალოცავი, რომელშიც მიმდინარეობდა ღვთისმსახურება 1960 წლამდე. ხრუშჩოვის პერიოდში ისიც დახურეს, მრევლი კი მოხსნეს რეგისტრაციიდან .

მომავალში, 1989 წლის 9 ნოემბერს ტაცინსკაიის მრევლი კვლავ დარეგისტრირდა და განთავსდა სამლოცველო სახლში პესჩანის ქუჩაზე ნომერ 27-ში.
მისი პირველი მოძღვარი გახდა მღვდელი ვიქტორ ვორონოვი ხოლო დეკანოზ ალექსანდრეს მოღვაწეობის დროს გადაწყდა ტაძრის აგება კალინინის ქუჩაზე, ტაძრის საძირკვლის კურთხევა 1993 წლის 12 სექტემბერს გაიმართა. 1994 წელს მრევლის წინამძღვრად დაინიშნა დეკანოზი ვასილი მაშტანოვი, რომელმაც გააკეთა არჩევანი, არქიტექტორ ი. ვ. განუსის ტაძრის პროექტზე. .

პირველი წირვა ჩატარდა 1999 წლის 21 სექტემბერს. 2003 წელს ტაძარში შეასრულეს შიდა და გარე მოსაპირკეთებელი სამუშაოები, დამზადდა კანკელი.
2010 წლის 21 მაისიდან ტაძრის წინამძღვარია მღვდელი როსტისლავ საღინაშვილი. ტაძარი მდებარეობს კალინინის ქუჩა ნომერ 42-ში.

საინტერესო ფაქტია, რომ ამ ტაძრის აშენებამდე ტაცინსკის რაიონში ნახევარი საუკუნის მანძილზე არ იყო არც ერთი მოქმედი ეკლესია, გარდა ხუტორ კარპოვო-ობროვსკის ოდიგიტრიის ღვთისმშობლის ხატის სახელობის ტაძრისა.
ელენ პომპეო

ელენ კეთლინ პომპეო (; დ. 10 ნოემბერი, 1969) — ამერიკელი მსახიობი და პროდიუსერი. დაიბადა ევერეტში, მასაჩუსეტშის შტატში. 26 წლის ასაკში გადავიდა ნიუ-იორკში, სადაც გაიარა კასთინგი და ხელი მოაწერა კონტრაქტს კომპანია '-თან, სარეკლამო სფეროში.

მისი ერთ-ერთი ცნობილი როლი არის -ის სამედიცინო დრამატული სერიალ „გრეის ანატომიის“ მთავარი პერსონაჟი, ექიმი მერედით გრეი.
პოზდნეევკის მიქაელ მთავარანგელოზის ეკლესია

პოზდნეევკის მიქაელ მთავარანგელოზის ეკლესია — მართლმადიდებლური ეკლესია მილეროვის რაიონის სოფელ პოზდნეევკაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს შახტინის ეპარქიას. აგებულია 1890 წელს.

ეკლესიის მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, მილეროვის რაიონი, სოფელი პოზდნეევკა.

ისტორია
პირველი ხის ტაძარი აშენდა 1792 წელს, გენერალ-მაიორ იოსებ მიქაელის ძე პოზდნეევკის მითითებით. მრევლისთვის გაიხსნა 1873 წელს. საეკლესიო-სამრევლო სკოლა გაიხსნა 1886 წლის 6 თებერვალს.

ახალი ქვის ტაძარი აიგო მომლოცველთა შემოწირულობით, 1890 წელს, იერუსალიმის ტაძრის ნიმუშის მიხედვით. ტაძრის შენობა და სამრეკლო - აგურისაა ქვის ფუნდამენტზე, გადახურულია თუნუქის ფირფიტებით. ტაძარს ჰქონდა ხის საყარაულო, ქვის ღობე - ველური ქვისგან. ძველი ხის ტაძარში მსახურება მიმდინარეობდა 1890 წლის 31 დეკემბრამდე. ეკლესიამ იარსება საუკუნემდე, რის შემდეგაც დაანგრიეს სამშენებლო ტექნიკის გამოყენებით.

მიქაელ მთავარანგელოზის ტაძარი მოწმე იყო 1920 წლის დონის კაზაკთა კამიშევის აჯანყებისა, როდესაც მართლმადიდებელმა კაზაკებმა, რომლებიც ტაძრის სიახლოვეს იყვნენ, წითელი არმიის წინააღმდეგ დაიწყეს ბრძოლა. საბჭოთა კავშირის დროს, ეკლესია გაძარცვეს და შენობა გამოიყენებოდა სათავსოდ.

ამჟამად ეს ლამაზი და უნიკალური ტაძარი აღდგენილია. ეკლესიის წინამძღვარია ბერი სიმონ მოროზოვი.
1,3-ბუტადიენი

1,3-ბუტადიენი, დივინილი — ორგანული ნაერთი, უჯერი ნახშირწყალბადი, დამახასიათებელი სუნის მქონე უფერო აირი. დუღილის ტემპერატურაა −4.4°, დნობისა კი — −108.9°. წყალში ცუდად იხსნება, სპირტსა და ნავთში — კარგად. ჰაერთან 1,3-ბუტადიენი 1,6–10,8% კონცენტრაციისას ფეთქებადსაშიშ ნარევებს წარმოქმნის. ჰაერში დასაშვები ზღვრული კონცენტრაციაა 0,1 გ/მ³. წყალბადს, ჰალოგენებს, ჰალოგენწყალბადებსა და სხვა ელექტროფილურ რეაგენტებს 1,3-ბუტადიენი უმთავრესად 1,4 მდგომარეობაში იერთებს:

2=-=2 + 2->2-=-2

1,3-ბუტადიენს იღებენ ნორმალური ბუტანისა და ბუტილენების კატალიზური დეჰიდრირებით, აგრეთვე ეთილის სპირტის ორთქლის კატალიზური გარდაქმნით (სერგეი ლებედევის ხერხი). პოლიმერიზაციისა და თანაპოლიმერიზაციის რეაქციით 1,3-ბუტადიენისგან მიიღება კაუჩუკი.
ხერხეულიძეების დედა

ხერხეულიძეების დედა — ქართველი გმირი ქალი, რომელიც ცხოვრობდა საუკუნეში. უცნობია მისი სახელი, ასევე დაბადებისა და გარდაცვალების წლები.

ბიოგრაფია
340 წელი გავიდა მას შემდეგ, რაც შაჰ-აბასმა საქართველოს წინააღმდეგ გამოგზავნა მრავალათასიანი ჯარი. 1624 წლის ივლისის შუა რიცხვებში, მარადსახსოვარ მარაბდის ველზე განთიადისას ომი დაიწყო. ქართველებმა სძლიეს მტერს, მაგრამ მოწინააღმდეგის სარდალი ყორჩიბაში ბრძოლის ველს არ თმობდა, ამ დაძაბულ ვითარებაში მას მაშველი ჯარი მოუვიდა და ძლიერი შეტევა განავითარა, თან ხმა დაირხა, თვით შაჰი მოვიდაო. მეორე მხრივ მოღალატეებმა ხმა გაავრცელეს — თეიმურაზი მოკლესო. ქართველებს გული გაუტყდათ და პირი იბრუნეს. ყიზილბაშები კი გაქცეულთ უმოწყალოდ ხოცავდნენ. ომში განსაკუთრებით გლეხობა დაიღუპა. ქვეყნის თავისუფლებისათვის თავდადებულთა შორის იყვნენ გლეხთა წრიდან გამოსული ქართველი ქალებიც, რომელთა შესახებ „ქართლის ცხოვრების“ აღმწერნი „სიგრძისათვის“ ენას „იდუმებდნენ“. ამ სახელოვან პლეადას ეკუთვნის საუკუნის პირველ ნახევარში სამშობლოსათვის თავდადებული ცხრა ძმა ხერხეულიძე და მათი დედა, რომელიც მტრის წინააღმდეგ საბრძოლველად ერთი მოკლული შვლის მაგივრად მეორეს გზავნიდა, ვიდრე მეცხრე შვილიც არ გასწირა, ხოლო შემდეგ, როცა საშველი აღარ იყო, თვითონ აიღო იარაღი და მტერს ეკვეთა. მან ბევრი მომხდური გამოასალმა სიცოცხლეს, მაგრამ უთანასწორო ბრძოლაში შვილებთან ერთად თვითონაც დაიღუპა.

გადმოცემები
არსებობს გადმოცემა: დაჭრილი დედა დადიოდა მკვდრებით მოფენილ ველზე და თავის გმირულად დაღუპულ შვილებს ეძებდა, თითოეულს ჭრილობებს უსინჯავდა და წყევლა-კრულვას უგზავნიდა მტერს. ბოლოს, როცა მან მკვდარი შვილები ერთად დაასვენა, ჩამოიარა ორმა სპარსელმა. ისინი დაჭრილებს ხოცავდნენ და მკვდრებს ძარცვავდნენ. ერთმა მათგანმა ცხრა ძმაზე წამოიძახა: ამათ შეხედე, როგორ გოჭებივით ყრიანო. გამწარებულმა დედამ მტარვალს შეხედა და შეევედრა: გეთაყვა, ეგ ხმალი მომაწოდე, თავი მეც უნდა მოვიკლა, ამ შვილების დამკარგავს რაღათ მინდა სიცოცხლეო. სპარსელებს დახოცილთა ქამარ-ხანჯლებსა და სამკაულებზე ეჭირათ თვალი და დედაკაცს სიხარულით გაუწოდეს ხმალი, შურისძიებით ანთებულმა დედამ სპარსელებს თავი ხმლით შუაზე გაუჩეხა და თვითონაც იმ ხმლით მოიკლა თავი. მსგავსი, მაგრამ რამდენადმე განსხვავებული გადმოცემის მიხედვით იქვე ჩაუვლია ორ სპარსელს. ერთ მათგანს უთქვამს: დედას რა გოჭებივით ჩაკვრიანო. ამის გამგონე დედა წამომდგარა ფეხზე, გადასდგომია მტრებს: თქვენ მე დედა ღორი მიწოდეთ, ჩემ შვილებს — გოჭები. ახლა დედა ღორს სურს ანგარიში გაგისწოროთო. ამისთქმისთანავე ორივე სპარსელი დაუხოცავს და მომაკვდავთათვის მიუძახია: ასე იცის დედა ღორმა ძაღლების მოკვლაო. შემდეგ დედასა და მეცხრე შვილს კიდევ დიდხანს უბრძოლიათ მტრის წინააღმდეგ და ბოლოს ისინიც დაღუპულან.
კაგალნიცკაიის ღვთისმშობლის კვართის ეკლესია

კაგალნიცკაიის ღვთისმშობლის კვართის ეკლესია — მართლმადიდებლური ეკლესია კაგალნიცკის რაიონის სოფელ კაგალნიცკაიაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს შახტინის ეპარქიას. აგებულია 2004 წელს.

ეკლესიის მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, კაგალნიცკის რაიონი, სოფელი კაგალნიცკაია, გორკის ქუჩა № 38.

ისტორია
ტაძრის ისტორია 1991 წელს დაიწყო. დროებით საეკლესიო რიტუალები ტარდებოდა სხვა შენობაში, ამჟამინდელი ტაძარი აღადგინეს 1994 წლის ხანძრის შემდეგ. ეს იყო დიდი სახლი სადაც ოთხ საყრდენზე აღმართეს გუმბათი და მასზე დაადგეს ჯვარი. ეკლესიას ასევე მიაშენეს მარჯვენა ეგვტერი. 1994 წლიდან კი ეკლესიამ ფუნქციონირება დაიწყო.

ეკლესიის პირველი მღვდელი გახდა ნიკოლოზ კარკიშჩენკო, რომლის ძალისხმევითაც დაიწყო ტაძრის აღდგენაზე მუშაობა. მშენებლობაში და რესტავრაციაში მას დაეხმარა ეკლესიის მრევლი და სოფლის მაცხოვრებლები. საპროექტო სამუშაოები შეასრულა კაგალნიცკის რაიონის არქიტექტორმა ვ. პოპოვმა. საბოლოოდ კი მოხდა შენობის სრული რეკონსტრუქცია და საკვირაო სკოლის დაარსება. 2004 წელს ეკლესიამ მიიღო თანამედროვე სახე.

ამჟამად კაგალნიცკაიის ღვთისმშობლის ეკლესიის წინამძღვარია - მღვდელი მიხაილ მიროშინი.

ტაძარი ყოველდღიურად ფუნქციონირებს 08:00 საათიდან 16:00 საათამდე. ლოცვა მიმდინარეობს ყოველ კვირა და დღესასწაულებზე. საღამოს ღვთისმსახურება იწყება 15:00 საათზე, ხოლო წირვა 09:00 საათზე.
ჯასტინ ჩემბერსი

ჯასტინ უილიამ ჩემბერსი (; დ. 11 ივლისი, 1970) — ამერიკელი მსახიობი და ყოფილი მოდელი. დაიბადა ოჰაიოს შტატში, თუმცა მალევე გადავიდა სამხრეთ ოჰაიოში, ჩარლსტონში. მოგვიანებით ჩააბარა სამსახიობო ფაკულტეტზე ნიუ-იორკში, -ში.

ერთ-ერთი ცნობილი როლია ექიმი ალექს კარევი -ის სამედიცინო დრამატულ სერიალ „გრეის ანატომიაში“.
კრასნი-სულინის წმინდა კვართის ეკლესია

კრასნი-სულინის წმინდა კვართის ეკლესია — მართლმადიდებლური ეკლესია ქალაქ კრასნი-სულინში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს შახტინის ეპარქიას. აგებულია 1914 წელს. იგი ერთადერთი შემორჩენილია იმ სამი ეკლესიიდან, რომელიც არსებობდა ქალაქის ტერიტორიაზე. არქიტექტურულად ნოვოჩერკასკის საკათედრო ტაძრის მცირე კოპიოა.

ეკლესიის მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, ქალაქი კრასნი-სულინი.

ისტორია
წმინდა კვართის ეკლესია დაარსდა 1911 წელს, სულინოვსკო-კუნდრიუჩენსკის ხუტორში (დღევანდელი ყაზახეთის სოფელი). მისი არქიტექტორი უცნობია, თუმცა, ისტორიკოსებმა აღმოაჩინეს, რომ დონის როსტოვის ტერიტორიაზე, მრავალი ასეთი ეკლესია ცნობილი არქიტექტორის ― პეტრე სემიონოვის ძე სტუდენიკის პროექტების მიხედვითაა აგებული. მშენებლობა დაიწყო 1912 წელს და მიმდინარეობდა ატამანის და საპატიო მოქალაქის, ალექსანდრე ივანეს ძე პოლიაკოვის ზედამხედველობით. პირველი ეკლესია აღიმართა ხუტორის თემის ხარჯებით, ხოლო 2013 წელს, ხუტორის ადმინისტრაციამ 29 000 რუბლის ოდენობის თანხა გამოყო სამშენებლო სამუშაოების დასრულებისთვის და სამღვდელოებისთვის ყველა საჭირო აქსესუარის შესაძენად. 1914 წელს, მშენებლობა დასრულდა.

1914 წლის 10 დეკემბერს, ეკლესია აკურთხა დონისა და ნოვოჩერკასკის მთავარეპისკოპოსმა ვლადიმირმა.

წმინდა კვართის ეკლესია გადაურჩა ოქტომბრის რევოლუციას. მღვდელმსახურება ეკლესიაში მის დახურვამდე, 1935 წლამდე მიმდინარეობდა. იგი კვლავ გაიხსნა მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში, გერმანელთა ოკუპაციისას. წმინდა კვართის ტაძარში გაგზავნეს ბერძენი მღვდელი, რომელიც კონსტანტინოპოლის მართლმადიდებელი ეკლესიის წარმომადგენელი იყო. ოკუპაციის მთავრობამ სცადა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიაში კონფლიქტის წარმოქმნა და ამასთან დაკავშირებით, ცდილობდა ისეთი სასულიერო პირების შერჩევას, რომელთაც მოსკოვთან არანაირი კავშირი არ ჰქონდათ. ქალაქის გათავისუფლების შემდეგ, გარკვეული ხნის განმავლობაში, ეკლესიაში მსახურება არ ჩატარებულა, იგი მხოლოდ 1946 წლიდან აღდგა, ახალი მღვდლის დანიშვნის შემდეგ და მას შემდეგ აღარ შეწყვეტილა.

1992 წლის როსტოვის ოლქის მცირე საბჭოს 17 დეკემბრის № 325 გადაწყვეტილებით ეკლესიას მიენიჭა რუსეთის ფედერაციის ისტორიისა და კულტურის ძეგლის სტატუსი.
ბუიანთუ-ყაენი

აიურბარვადა ბუიანთუ-ყაენი იგივე იმპერატორი ჟენცონგი (დ. 9 აპრილი, 1285 — გ. 1 მარტი, 1320, ხანბალიქი) — იუანის დინასტიის მე-4 იმპერატორი 1311-1320 წლებში, მონღოლთა ნომინალური ყაენი, დარმაბალას ვაჟი, ქულუგ-ყაენის უმცროსი ძმა, თემურ-ყაენის ძმისშვილი და ყუბილაის შვილთაშვილი.

დიდი ყაენისა და იმპერატორის ტიტული მიიღო 1311 წელს, ქულუგ-ყაენის გარდაცვალების შემდეგ. სიკვდილამდე ბუიანთუ ძმამ თავის შემცვლელად დაასახელა იმ პირობით, თუ მომავალში ქულუგის ერთ-ერთი ვაჟი გახდებოდა ბუიანთუს მემკვიდრე. ახალმა ყაენმა პირობა არ შეასრულა და 1316 წელს მემკვიდრედ მისი ვაჟი, შიბიდალა (მომავალში გეგენ-ყაენი) გამოაცხადა.

ბუიანთუ-ყაენი იყო განათლებული და წინდახედული მმართველი. ადმინისტრაციულ სისტემაში შეიტანა ცვლილებები და ის მთლიანად კონფუცის მოძღვრების მიხედვით გადააწყო. მის დროს ჩინეთში იყო კულტურისა და ვაჭრობის პროგრესი, გაიხსნა უამრავი თეატრი, სასწავლო დაწესებულება, რომლებიც აღიარებდნენ კონფუციანელობას. ჩინეთიდან დაიწყო მარილის წარმოება დასავლეთში, რამაც დიდი შემოსავალი მოუტანა იუანთა ხაზინას.

გარდაიცვალა 1320 წლის 1 მარტს, 35 წლის ასაკში. მის შემდეგ ტახტი დაიკავა მისმა ერდათერთდმა ვაჟმა, შიბიდალამ, რომელიც რამდენიმე წელიწადში სიცოცხლეს გამოასალმეს ქულუგ-ყაენის ვაჟების მომხრეებმა.
კრასნი-სულინის დიდმოწამე ეკატერინეს ეკლესია

კრასნი-სულინის დიდმოწამე ეკატერინეს ეკლესია — მართლმადიდებლური ეკლესია ქალაქ კრასნი-სულინში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს შახტინის ეპარქიას
. აგებულია 2012-2013 წლებში.

ეკლესიის მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, კრასნოსულინის რაიონი, ქალაქი კრასნი-სულინი, სადგურის ქუჩა № 120-ა.

ისტორია
ეკლესია აგებულია ფერმერის, კრასნოსულისნის საქალაქო კრების დეპუტატის, იური ალექსანდრეს ძე მიროშნიჩენკოს ფინანსებით. მან გადაწყვიტა აეშენებინა ეკლესია, რომელიც ატარებდა მისი ადრე გარდაცვლილი დედის სახელს.

წმინდა ეკატერინეს საძირკვლის ქვა აკურთხეს 2012 წლის 30 მარტს. 2012 წლის 4 დეკემბერს აკურთხეს გუმბათი. 2013 წლის 10 მაისს ბრწყინვალე შვიდეულის პარასკევს შახტინისა და მილეროვის ეპიკოპოსმა ეგნატემ აკურთხა ეკლესია. ეს ერთადერთი ეკლესიია დონის მიწაზე, რომელიც ხისგანაა აგებული წმინდა დიდმოწამე ეკატერინეს სახელზე.

2014 წელს ეკლესიის ქტიტორს, იური მიროშნიჩენკოს ეპისკოპოსმა ეგნატემ გადასცა საეპარქიო ორდენი „შახტინის ეპარქიისადმი დამსახურებისათვის“. ამავე წელს დიდმოწამე ეკატერინეს ეკლესიაში დააყენეს ღვთისმშობლის ახალი ხატი, რომელიც აკურთხა ეკლესიის წინამძღვარმა, მღვდელმონაზონმა ვასილი ხადიკინმა .

აღმოსავლეთ უკრაინაში კონფლიქტის დროს წმინდა ეკატერინეს მრევლმა გამოთქვა სურვილი დახმარებოდა ლტოლვილებს აღმოსავლეთ უკრაინიდან.

2016 წელს გაიხსნა სატრაპეზო, რომელიც მუშაობს დღესასწაულებზე და კვირაობით. იგეგმება ამ შენობის დროებით გამოყენება საკვირაო სკოლისათვის.
ვიქტორია (ლაბუანი)

ვიქტორია — მალაიზიის ფედერალური ტერიტორია ლაბუანის დედაქალაქი. მდებარეობს ლაბუანის სამხრეთ-აღმოსავლეთ კუთხეში. ადგილობრივები მას უფრო ხშირად -ის სახელით მოიხსენიებენ. ქალაქის ფარგლებში შედის ლაბუანის პორტიც, რომელიც მნიშვნელოვან სატრანსპორტო კვანძს წარმოადგენს მალაიზიის შტატებისა და ბრუნეისთვის.

დამეგობრებული ქალაქები
ვიქტორიას ჰყავს ერთი დამეგობრებული ქალაქი:
დიანა ჰაჯიევა

დიანა ჰაჯიევა (; დ. 13 ივნისი 1989, ბაქო, აზერბაიჯანის სსრ, აზერბაიჯანი) — აზერბაიჯანელი მომღერალი, კომპოზიტორი და მუსიკოსი, რომელიც აზერბაიჯანს წარმოადგენს „ევროვიზია 2017-ზე“ სიმღერით „“. გამოდის სასცენო სახელით , რომელიც ამავდროულად არის ამავე სახელწოდების ელექტრონული მუსიკის შემსრულებელი ჯგუფის წევრი.

ბიოგრაფია
დიანა ჰაჯიევა დაიბადა 1989 წლის 13 ივნისს, აზერბაიჯანის დედაქალაქ ბაქოში. ბავშვობიდან დაკავებული იყო მუსიკით, სწავლობდა ფორტეპიანოზე და დაინტერესებული იყო ჯაზით. მუსიკალური ჯგუფ „ბერი ბახის“ წევრიც იყო.

2014 წლის ბოლოსთვის, შეიქმნა მუსიკალური ჯგუფი , რომლის ვიკალისტი დიანა ჰაჯიევა გახდა. მის გარდა, ჯგუფის წევრებია ალი ნასიბი და ანარ აბდულაევი (გიტარა). ჯგუფი ასრულებს ელექტრონულ მუსიკას.

ევროვიზია
2010 წელს, მიიღო მონაწილეობა „ევროვიზია 2011-ის“ აზერბაიჯანის შესარჩევ კონკურსში, სადაც წარმატებით გაირა საკვალიფიკაციო ტური და მოხვდა ნახევარფინალზე, სხვა 77 კონკურსანტთან ერთად. კონკურსის ბოლოს, ჰაჯიევას 7 ქულა დააკლდა და თავის ჯგუფში მე-4 ადგილი დაიკავა, შედეგად ვერ გადავიდა ფინალში.

პირადი ცხოვრება
2014 წელს, ჰაჯიევა გაყვა ცოლად ალი ნაციროვს, რომელიც ჯგუფ „ & “ ყოფილი წევრი იყო, ხოლო ახლა დიანას ჯგუფის წევრია. წყვილს ჰყავს ერთი ქალიშვილი.
ბაჰრამ I

ბაჰრამ (; დ. უცნობია ‎‎ — გ. 274) — სასანიდური ირანის მე-4 შაჰინშაჰი 271-274 წლებში, შაპურ -ის უმცროსი ვაჟი, ჰორმიზდ -ის ძმა.

ბაჰრამმა ტახტი დაიკავა მისი ძმის გარდაცვალების შემდეგ. მისი მმართველობა გამოირჩეოდა სისასტიკითა და რომის იმპერიასთან გაუთავებელი ბრძოლებით, რის გამოც ხორასანში დაიწყო აჯანყებები. ბაჰრამი დიდ ყურადღებას აქცევდა რელიგიას, კულტურასა და ხელოვნებას.
მის დროს სპარსეთში მოღვაწეობდა წინასწარმეტყველი და მანიქეიზმის ფუძემდებელი, მანი, რომელიც თავად შაჰის ბრძანებით იქნა მოკლული.

ბაჰრამ გარდაიცვალა 3 წლიანი მმართველობის შემდეგ, 274 წელს. ის შეცვალა მისმა ვაჟმა, ბაჰრამ -მ.