პოლინ კეილი

პოლინ კეილი ( ; დ. 19 ივნისი, 1919 – გ. 3 სექტემბერი, 2001) — ამერიკელი კინოკრიტიკოსი, რომელიც წერდა ნიუ-იორკერისთვის 1968 წლიდან 1991 წლამდე. ცნობილია თავისი „მახვილგონივრული, მწარე, საღი აზრის მქონე და საკითხზე მკვეთრად ორიენტირებული“ მიმოხილვებით. კეილის მოსაზრებები ხშირად ეწინააღმდეგებოდა მის თანამედროვეთა მოსაზრებებს.

თავისი ეპოქის ერთ-ერთი ყველაზე გავლენიანი ამერიკელი კინოკრიტიკოსი იყო. მან დიდი გავლენა მოახდინა ხელოვნების ფორმირებაზე. როჯერ ებერტი ამტკიცებდა ნეკროლოგში, რომ კეილმა „უფრო დადებითი გავლენა იქონია ამერიკაში კინოს კლიმატზე, ვიდრე რომელიმე სხვა ადამიანმა ბოლო სამი ათწლეულის განმავლობაში. მას არ ჰქონდა თეორია, წესები, სახელმძღვანელო პრინციპები, ობიექტური სტანდარტები. თქვენ ვერ შეამჩნევდით მის „მიდგომას“ ფილმის მიმართ. მასთან ეს ყველაფერი პირადი იყო.“ ებერტმა დაწერა, რომ „ ჯორჯ ბერნარდ შოუს მსგავსად, მან დაწერა მიმოხილვები, რომლებიც წაიკითხება მათი სტილის, იუმორისა და ენერგიის გამო დიდი ხნის შემდეგაც კი, მაშინ როცა მათი საგნები დავიწყებას მიეცემა“. ოუენ გლაიბერმანმა თქვა, რომ ის „დიდ კრიტიკოსზე მეტი იყო. მან ხელახლა გამოიგონა ფორმა და მწერლობის მთელი ესთეტიკის პიონერი გახდა “.

ბიოგრაფია
კეილი დაიბადა ისააკ პოლ კაელისა და ჯუდიტ კაელის ოჯახში, ებრაელი ემიგრანტები პოლონეთიდან, ქათმის ფერმაში ქათმის სხვა ებრაელ ფერმერებს შორის, პეტალუმა, კალიფორნია. მისი და-ძმები იყვნენ ლუი (1906), ფილიპი (1909), და გადავიდა ნიუ-იორკში პოეტ რობერტ ჰორანთან ერთად.

სამი წლის შემდეგ კეილი დაბრუნდა ბერკლიში და „ბოჰემურ ცხოვრებსა ეწეოდა“, წერდა პიესებს და მუშაობდა ექსპერიმენტულ ფილმებში. ჯინას ბავშვობის პერიოდში ჰქონდა თანდაყოლილი გულის დეფექტი, , რისი გამოსწორების საშუალებაც კეილს არ ჰქონდა. ქალიშვილისა და საკუთარი თავის შესანახად, კეილი მუშაობდა არაერთ დაბალანაზღაურებად სამუშაოზე. მან ავტობიოგრაფიის ასპექტები ჩართო მის კრიტიკაში. მათი ქორწინება მალე განქორწინებით დასრულდა. - ში ყოფნისას მას ჰქონდა საშუალება, დაეწერა გრძელი მიმოხოლვები და მინიმალური სარედაქციო ჩარევით, რითაც მიაღწია უდიდეს პოპულარობას. 1968 წლისთვის, ჟურნალი მოიხსენიებდა მას, როგორც „ქვეყნის ერთ-ერთ მთავარ კინოკრიტიკოსს“.

1970 წელს კეილმა მიიღო ჯორჯ პოლკის ჯილდო ნიუ-იორკერში კრიტიკოსად მუშაობისთვის. მისმა მეოთხე კრებულმა, (1973), მოიპოვა აშშ-ს წიგნის ეროვნული ჯილდო ხელოვნებისა და წერილების კატეგორიაში . ეს იყო პირველი არამხატვრული წიგნი ფილმის შესახებ, რომელმაც მოიპოვა წიგნის ეროვნული ჯილდო .

1979 წელს კეელმა მიიღო უორენ ბიტის შეთავაზება, რომ ყოფილიყო - ის კონსულტანტი, მაგრამ დატოვა თანამდებობა რამდენიმე თვის შემდეგ, რათა დაბრუნებოდა კრიტიკის წერას.

1980-იანი წლების დასაწყისში კეილს დაუდგინეს პარკინსონის დაავადება, რომელსაც ზოგჯერ შემეცნების დაზიანების კომპონენტიც აქვს. თანდათან გაუარესდა მისი მდგომარეობა, ის სულ უფრო და უფრო დეპრესიული ხდებოდა, განიცდიდა ამერიკული ფილმების მდგომარეობას და იმ ფაქტს, რომ „ახალი არაფერი ჰქონდა სათქმელი“. 1991 წლის 11 მარტს გამოქვეყნებულ განცხადებაში, რომელიც ნიუ-იორკ ტაიმზში, კეილმა გამოაცხადა, რომ აღარ მიმოიხილავდა ფილმებს რეგულარულად . იმ დროს კეილმა განმარტა, რომ ის მაინც დაწერდა ესეებს ნიუ-იორკერისთვის, „ზოგიერთ მოსაზრებასთან და ფილმების შესახებ სხვა წერილებთან ერთად“. თუმცა, მომდევნო 10 წლის განმავლობაში მან არ გამოუქვეყნებია ახალი ნაშრომი, გარდა შესავალი მისი 1994 წლის კრებულისათვის - .

მიუხედავად იმისა, რომ მას აღარ გამოუქვეყნებია ახალი ნაშრომი, კეილი არ ერიდებოდა ინტერვიუების მიცემას, აფიქსირებდა თავის მოსაზრებას ახალ ფილმებსა და სატელევიზიო შოუებზე. 1998 წელს -თან ინტერვიუში მან თქვა, რომ ხანდახან ნანობს, რომ ვერ ახერხებს მიმოხილვების გამოქვეყნებას: „რამდენიმე წლის წინ, როცა ვანია 42-ე ქუჩაზე დავინახე, მინდოდა საყვირების ჩაბერვა. საყვირები ქრება, როგორც კი სამსახურიდან წახვალთ." იგი გარდაიცვალა საკუთარ სახლში დიდ ბარინგტონში, მასაჩუსეტსი, 2001 წლის 3 სექტემბერს, 82 წლის ასაკში.