iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
კასტენ ნემრა

კასტენ ნემრა (დ. 29 ივლისი, 1971) — მარშალის შტატის პოლიტიკოსი, რომელიც 2016 წლის იანვარში 17 დღის განმავლობაში იყო მარშალის კუნძულების პრეზიდენტი. იგი 2016 წლის იანვარში, 2015 წლის საყოველთაო არჩევნების შემდეგ, პრეზიდენტად აირჩიეს ნიტიჯელამ (პარლამენტი), რომელმაც პარლამენტის შვიდი ვადით მოქმედი წევრი, სენატორ ალვინ ჯეკლიკი, მცირე სხვაობით, 17-16 ხმით დაამარცხა. ის იყო ყველაზე ახალგაზრდა ადამიანი, ვინც ეს თანამდებობა დაიკავა და მეორე რიგითი ადამიანი. ის თანამდებობიდან მხოლოდ ორი კვირის შემდეგ, ოპოზიციამ უნდობლობის ვოტუმით გადააყენა, რადგან ის გემიდან გადავიდა და სენატორებთან, დენის მომოტაროსთან და დეიზი-ალიკ მომოტაროსთან ერთად, იროიჯ მაიკ კაბუას „აელონ კეინ ად“ პარტიაში გაწევრიანებას შეუდგა.

ადრეული ცხოვრება და განათლება
ნემრა დაიბადა 1971 წლის 29 ივლისს, ებეში, კვაჯალეინის ატოლზე, მარშალის კუნძულებზე, რომელიც იმ დროს წყნარი ოკეანის კუნძულების ტრასტის ტერიტორიის ნაწილი იყო. განათლება მიიღო მაჯუროს კათოლიკურ სკოლაში, „ასუმპშენის“ საშუალო სკოლაში. საგარეო საქმეთა მინისტრის რანგში მან ხაზი გაუსვა, რომ მარშალის კუნძულების მთავრობას და ხალხს „არ აქვთ განზრახვა გადაადგილდნენ“ ან გახდნენ კლიმატური ლტოლვილები. მან 2021 წლის აპრილში განაცხადა, რომ მარშალის კუნძულების მოსახლეობა კუნძულებზე დარჩენისთვის იმყოფება. ის ფინანსთა მინისტრად 2023 წლის ივნისში დაინიშნა.

პირადი ცხოვრება
ნემრა დაქორწინებულია მარშალის კუნძულების ყოფილ პირველ ლედიზე, ტერი პოლ ნემრაზე. წყვილს ოთხი შვილი ჰყავს. ჯალუიტის ატოლის მკვიდრი ნემრა ფლობს როგორც ინგლისურ, ასევე მარშალის ენებს.
თავმრგვალა

თავმრგვალა — ნასოფლარი ისტორიულ ქვემო ქართლში, ბოლნისის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე, მდ. ქციის მარცხენა სანაპიროზე, სოფ. ნახიდურის (ყოფ. არახლოს) დასავლეთით.

სახელწოდება „თავმრგვალა“ დაკავშირებული უნდა იყოს ნასოფლარის სიახლოვეს მდებარე კლდის მომრგვალებული თავებთან. ნასოფლარის ტერიტორიაზე, მდინარის მარცხენა ნაპირზე არის ხიდის ბურჯის ნაშთი, რომელსაც მდინარის ორივე ნაპირიდან გამოქვაბულები დაჰყურებს. ვარაუდობენ, რომ ისინი ყველაზე ინტენსიურად – საუკუნეებში გამოიყენებოდა.

1392 წელს თავმრგვალა სხვა სოფლებთან ერთად დასახელებულია საკათოლიკოსო მამულების სითარხნის გუჯარში; 1654 წელს როსტომ ქართლის მეფის ბრძანებით გაარიგეს სადავო მიწები ნახიდურელებსა და სვეტიცხოვლის კუთვნილ, თავმრგვალელ ყმებს შორის; ეს დავა გაგრძელებულა მეფე ვახტანგ -ის დროსაც. ამდროინდელ განჩინებაში სადავო მიწების საზღვრად დასახელებულია ჩაღათაშვილის საორაგულე. აქ იხსენიება გამოქვაბულებიც: „ქვაბები როგორც ჩაღათაშვილსა ჰქონია, ისრევე იმას ჰქონდეს და როდესაც ხიზნობა შეიქნას, არც ნახიდურელთ დაეჭიროსთ სახიზრათ“. 1665 წელს კათოლიკოსმა დომენტი -მ მღვდელი გიორგი რამაზაშვილი და მისი ვაჟი თათრისაგან გამოისყიდა და თავმრგვალაში დაასახლა; 1722 კათოლიკოსმა დომენტი -მ ზაალ გედევანიშვილს უბოძა თავმრგვალას ნაცვლობა; 1772 ერთი საბუთიდან ჩანს, რომ მცირე ხნის წინ თავმრგვალა ლეკებს აუოხრებიათ.
ფრანსისკო ლაგოს ჩასარო

ფრანსისკო ლაგოს ჩასარო (დ. 30 სექტემბერი, 1878 – გ. 13 ნოემბერი, 1932) — მექსიკის პრეზიდენტის მოვალეობის შემსრულებელი, დანიშნული აგუასკალიენტესის კონვენციის მიერ 1915 წლის 10 ივნისიდან 10 ოქტომბრამდე.

ბიოგრაფია
ლაგოს ჩასარო იურიდიულ კარიერაზე სწავლობდა ვერაკრუსში, პუებლასა და მეხიკოში. 1909 წელს იგი შეუერთდა ანტირეარჩევნო მოძრაობას პრეზიდენტ პორფირიო დიასის წინააღმდეგ, რომელსაც ხელმძღვანელობდა ფრანცისკო ი. მადერო. 1911 წელს იგი აირჩიეს ვერაკრუსის ქალაქ ორიზაბას საკრებულოს წევრად. ის ასევე იყო ვერაკრუსის შტატის გუბერნატორი მადეროს პრეზიდენტობის დროს (1912 წლის თებერვალი-ნოემბერი). 1913 წელს მადეროს გარდაცვალების შემდეგ იგი შეუერთდა კონსტიტუციონალისტთა პარტიას. პრეზიდენტმა ვენუსტიანო კარანზამ ის კოაჰუილას იუსტიციის უმაღლესი სასამართლოს პრეზიდენტად დაასახელა.

1915 წელს, რევოლუციონერ ლიდერებს შორის განხეთქილებისას, ის პანჩო ვილას შეუერთდა. ის იყო ჩიხუახუაში პერიოდული გამოცემა „ვიდა ნუევას“ დამფუძნებელი და დირექტორი. ვილა ემილიანო საპატას შეუერთდა აგუასკალიენტესის კონვენციაში. მათ მხარდამჭერებთან ერთად შექმნეს კონვენციონალისტური პარტია, რომელიც კარანსას კონსტიტუციონალისტური პარტიის საპირისპიროდ გამოდიოდა. ლაგოსი გენერალ როკე გონსალეს გარსას პირადი მდივანი იყო, როდესაც ეს უკანასკნელი კონვენციონალისტებმა რესპუბლიკის პრეზიდენტად დანიშნეს.

ლაგოსი თავად გახდა პრეზიდენტი აგუასკალიენტესის კონვენციის უფლებამოსილებით, გონსალეს გარსას მემკვიდრეობით 1915 წლის 10 ივნისს. მომდევნო თვეში ის კონსტიტუციონალისტებმა დედაქალაქიდან გააძევეს და ტოლუკაში მთავრობა დააარსა. მალე მას კვლავ იქსტლაჰუაკაში გადასვლა მოუწია. იქ მისი კაბინეტი დაიშალა და მან ჯარისკაცების დიდი ნაწილი დაკარგა. მან ვილასთან დაბრუნება სცადა, მაგრამ ეს უკანასკნელი ახლა ჩრდილოეთისკენ იხევდა.

1916 წლის იანვარში კონვენცია დაიშალა. ლაგოს ჩასარო მანსანილიოდან, კოლიმიდან, თვითდაწესებულ ემიგრაციაში გაემგზავრა. ის კოსტა-რიკაში, ჰონდურასსა და ნიკარაგუაში ცხოვრობდა რევოლუციის დასრულების შემდეგ, 1920 წელს, ქვეყანაში დაბრუნებამდე. ის იურისტის პროფესიას დაუბრუნდა და სხვადასხვა სამთავრობო თანამდებობებზე მუშაობდა. გარდაიცვალა მეხიკოში 1932 წელს.
თავნასყიდი

თავნასყიდი — გლეხთა კატეგორია შუა საუკუნეების საქართველოში, ეკონომიკურად დაბეჩავებული პირი, რომელსაც შეძლებული გამოიხსნიდა უკიდურესი გაჭირვებისაგან — ტყვეობიდან, დიდი ვალისაგან, სისხლის სამართლის დანაშაულისაგან. თავნასყიდი ფუნქციები სხვადასხვა იყო, ძირითადი — ფიზიკური შრომა — რაც მას მონის მდგომარეობასთან ათანაბრებდა.

თავნასყიდობა წერილობით ფორმდებოდა, სადაც აღნიშნული იყო, რომ ახალი პატრონის გაჩენა საკუთარი „ნება-წადილით“ ხდებოდა და თავნასყიდობა არ იყო სამემკვიდრეო მოვლენა. თავნასყიდობა „ნებით“ ყმობის ერთ-ერთი ყველაზე მძიმე პირობა იყო. თავნასყიდი ფეოდალურ საზოგადოებაში ყველაზე დაბალ სოციალურ ფენაზე — „ნასყიდზე“ უფრო დაკნინებული კატეგორია იყო.
ერიკ სტენშიე

ერიკ ჰელგე ოსვალდ სტენშიე ( დ. 2 ოქტომბერი, 1891, კალმარი — 11 იანვარი, 1984) ― შვედი პალეონტოლოგი, შვედეთის მეცნიერებათა აკადემიის წევრი (1927). იკვლევდა უმეტესად სილურული და დევორული პერიოდის ჯავშნიან თევზებს და თევზისნაირებს. გამოიკვლია ოსტრაკოდერმების ნათესაობა ამჟამად მცხოვრებ მრგავლპირიანებთან და პლაკოდერმებისა ზვიგენისებრებთან. შეისწავლა შპიცბერგენის და გრენლანდიის თევზები, დაამტკიცა ძველი განოიდებისაგან თანამედროვე ზუთხისებრთა წარმოშობა.
ანგელინა სტეპანოვა

ანგელინა სტეპანოვა (; დ. 23 ნოემბერი, 1905, ამურის ნიკოლაევსკი — 17 მაისი, 2000) ― რუსი მსახიობი, სტალინური (1952) და სსრკ სახელმწიფო პრემიის (1977) ლაურეატი, სსრკ სახალხო არტისტი (1960).

ბიოგრაფია
სწავლობდა სამხატვრო თეატრის სტუდიაში. 1924 წლიდან ჩაირიცხა სამხატვრო თეატრის დასში. საუკეთესო როლებია ირინა (ჩეხოვის „სამი და“) ბეტსი ტვერსკაია („ანა კარენინა“), ლიდა (კორნეიჩუკის „პლატონ კრეჩეტი), დედოფალი ელისაბედი (შილერის „მარიამ სტიუარტი“) არკადინა („თოლია“) საბუროვა (ა. და პ. ტურების „ერთადერთი მოწმე“).
თავშესაფრის უფლება

თავშესაფრის უფლება — პოლიტიკური შეხედულებებისა და საქმიანობისათვის საკუთარ ქვეყანაში დევნილი მოქალაქის ან მოქალაქეობის არმქონე პირის უფლება, თავი შეაფაროს სხვა სახელმწიფოს და არ იქნეს დაბრუნებული თავისსავე სახელმწიფოში ან სხვა სახელმწიფოში, რომელიც მას დევნის.

საერთაშორისო სამართალში თავშესაფრის უფლება გულისხმობს აგრეთვე სახელმწიფოს უფლებას, პოლიტიკური თავშესაფარი მისცეს უცხოელს, რომელსაც დევნიან საკუთარ სახელმწიფოში. ეს საკითხი განმტკიცებულია საერთაშ. ორგანიზაციების შეთანხმებებით და გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის აქტებით (1948, ადამიანის უფლებათა საყოველთაო დეკლარაცია; 1967, „დეკლარაცია ტერიტორიული თავშესაფრის შესახებ“). არ შეიძლება თავშესაფარი მიეცეთ: ა) სამხედრო დამნაშავეებს ან კაცობრიობის წინააღმდეგ მიმართულ დანაშაულთა ჩამდენთ და ბ) სისხლის სამართლის დამნაშავეებს. სახელმწიფო, რომელიც ამა თუ იმ პირს პოლიტიკურ თავშესაფარს აძლევს, მოვალეა, შეუქმნას მას უსაფრთხო ცხოვრების პირობები და არ გადასცეს იგი იმ სახელმწიფოს, რომელშიც შეიძლება მის მიმართ პოლიტიკური დევნა განხორციელდეს.

საერთაშორისო სამართალში ტერიტორიული თავშესაფრის უფლების გარდა არსებობს დიპლომატიური თავშესაფრის უფლება, რომელიც გულისხმობს ამა თუ იმ პირისათვის თავშესაფრის მიცემას დიპლ. წარმომადგენლობისა და საკონსულო დაწესებულების ტერიტორიაზე, სამხედრო-საზღვაო ან საჰაერო ხომალდზე, სამხედრო ბაზის ტერიტორიაზე.

თავშესაფრის მიცემის საკითხს ყოველი სახელმწიფო დამოუკიდებლად წყვეტს. იგი კონსტიტუციური პრინციპია (საქართველოს კონსტიტუცია, მ.47; მ.73, ქვეპუნქტი „ნ"; საქართველოს კანონი „უცხოელთა და მოქალაქეობის არმქონე პირთა სამართლებრივი მდგომარეობის შესახებ“. მ. 46). საქართველოში თავშესაფრის მიცემის საკითხს წყვეტს საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტრო.
ნიკოლოზ ტოგონიძე

ნიკოლოზ ტოგონიძე (დ. 24 აპრილი, 1971) — ყოფილი საბჭოთა და ქართველი ფეხბურთელი.

კარიერა
ნიკოლოზ ტოგონიძემ პროფესიული საკლუბო კარიერა რუსთავის მედალურგში დაიწყო.

სანაკრებო კარიერა
ნიკოლოზ ტოგონიძის დებიუტი საქართველოს ეროვნულ ნაკრებში 1996 წლის 8 მაისს შედგა, როდესაც ნიკოლოზ ტოგონიძემ 22-ე წუთზე ირაკლი ზოიძე ჩაანაცვლა. 1997 წლის სექტემბრიდან ნიკოლოზ ტოგონიძე ნაკრების ძირითად შემადგენლობაში რეგულარულად ჩნდებოდა, თუმცა მოგვიანებით დავით გვარამაძესთან კონკურენცია მოუწია. ნიკოლოზ ტოგონიძის კარიერა ეროვნულ გუნდში 1999 წელს დასრულდა.
დრაკონიქსი

დრაკონიქსი — (სახელწოდება ნიშნავს „დრაკონის ბრჭყალს“) გვიანი იურული პერიოდის ორნითოპოდი დინოზავრი. მისი ნაშთები 1991 წელს პორტუგალიაში, ლორინიის ფორმაციაში იპოვეს, სამეცნიერო აღწერა კი 2001 წელს ოქტავიო მატეუსსა და მიგელ ტელეს ანტუნესს ეკუთვნით.

ეტიმოლოგია
დრაკონიქსის ტიპური სახეობა, რომელიც მხოლოდ ფრაგმენტული ნაშთებითაა ცნობილი, არის დრაკონიქს ლორეიროი . გვარის სახელწოდება მომდინარეობს ლათინური სიტყვიდან („დრაკონი“) და ძველი ბერძნული ( – „ბრჭყალი“). სახეობის სახელწოდება კი მიენიჭა პორტუგალიელი იეზუიტი მღვდლის, ჟოაო დე ლორეიროს პატივსაცემად, რომელიც პორტუგალიური პალეონტოლოგიის პიონერი იყო.

აღმოჩენა
ჰოლოტიპი ( 357) წარმოადგენს ჩონჩხს, რომელიც მხოლოდ ნაწილობრივი ნაშთების სახითაა აღმოჩენილი. იგი მოიცავს: ზედა ყბის ორ კბილს, კუდის სამ მალას, ერთ ჰემალურ რკალს (კუდის ქვედა მალა), მარჯვენა მხრის ძვლის დისტალურ ეპიფიზს (ქვედა დაბოლოება), მტევნის ერთ ფალანგსა და სამ ბრჭყალს, მარჯვენა ბარძაყის ძვლის დისტალურ ეპიფიზს, დიდი და მცირე წვივის ძვლების პროქსიმალურ და დისტალურ ეპიფიზებს, კოჭის ძვალს, ქუსლის ძვალს, ტერფის სამ და ნების ოთხ ძვალს, ასევე ტერფის ფალანგებს.

ნამარხი 1991 წელს ვალე-დე-ფრადესში, ლორინიის მუზეუმის მკვლევარმა კარლოს ანუნსიასაომ აღმოაჩინა. ძვლის ქსოვილის შესწავლის (ჰისტოლოგიის) საფუძველზე დადგინდა, რომ მოცემულმა ეგზემპლარმა ზრდასრულობას 27-დან 31 წლამდე მიაღწია. მოგვიანებით, პრაია-დუ-კანისალის მახლობლად ნაპოვნი მარცხენა ბარძაყის ძვალიც ამავე სახეობას მიაკუთვნეს. დრაკონიქსი მცირე ზომის, ორ ფეხზე მოსიარულე ბალახისმჭამელი დინოზავრი იყო. 2010 წლის მონაცემებით, მისი სიგრძე დაახლოებით 3,5 მეტრი, წონა კი 150 კილოგრამი უნდა ყოფილიყო.

სისტემატიკა
2001 წელს მატეუსმა და ანტუნესმა დრაკონიქს ლორეიროი ორნიტოფოდების ჯგუფს მიაკუთვნეს. ეს კლასიფიკაცია ეყრდნობა ზედა ყბის კბილების აგებულებას (მათ გარეთა მხარეს არსებულ ვერტიკალურ ქედს) და მოხრილ ბარძაყის ძვალს, რომელსაც კარგად განვითარებული მცირე ტროქანტერი (მცირე ციბრუტი) აქვს. მოგვიანებით, 2022 წელს გამოქვეყნებული ნაშრომის თანახმად, დრაკონიქსი სტირაკოსტერნების ჯგუფში გადაიყვანეს.
მათიას ოლივერა

მათიას ოლივერა მირამონტესი (დ. 31 ოქტომბერი, 1997) — ურუგვაელი პროფესიონალი ფეხბურთელი, რომელიც თამაშობს მარცხენა ან ცენტრალური მცველის პოზიციაზე სერია -ს კლუბ „ნაპოლისა“ და ურუგვაის ეროვნულ ნაკრებში.

კარიერის მშობლიურ ქვეყანაში მცირე მატჩებით დაწყების შემდეგ, ის ესპანურ კლუბ „ხეტაფეში“ გადავიდა, სადაც ხუთი სეზონი გაატარა, ხოლო 2018-19 წლები „ალბასეტეში“ იჯარით გაატარა. ესპანეთში ხუთი წლის გატარების შემდეგ, ის იტალიურ „ნაპოლიში“ გადავიდა, სადაც სერია -ს ტიტულები 2022-23 და 2024-25 წლების სეზონებში მოიგო.

ოლივერა ურუგვაის ახალგაზრდული ნაკრების ყოფილი ფეხბურთელია, რომლის დებიუტიც უფროს დონეზე 2022 წლის იანვარში შედგა, როდესაც ქვეყანა 2022 წლის მსოფლიო ჩემპიონატსა და 2024 წლის კოპა ამერიკაზე წარმოადგინა.

საკლუბო კარიერა
ურუგვაი
მონტევიდეოში დაბადებული ოლივერა ნასიონალის ახალგაზრდული გუნდის კურსდამთავრებულია. ახალგაზრდულ გუნდში გადასვლის შემდეგ, მან პროფესიონალური დებიუტი 2016 წლის 13 თებერვალს შეასრულა, სადაც სასტარტო შემადგენლობაში იყო და ყვითელი ბარათი მიიღო „რივერ პლეიტთან“ 3-0 მოგებულ გასვლით მატჩში.

ოლივერა კლუბის შემადგენლობაში კიდევ მხოლოდ ერთ მატჩში გამოჩნდა, რომელიც 2016 წლის 29 თებერვალს „პლაზა კოლონიასთან“ 2–0 დამარცხდა. იმავე წლის დეკემბერში, მისმა აგენტმა დანიელ ფონსეკამ ის პირდაპირ შეიძინა და სეგუნდა დივიზიონის „ათენას დე სან კარლოსში“ გადაიყვანა.

2017 წლის ივლისში ოლივეირამ „გალათასარაიში“ სამედიცინო შემოწმება ჩააბარა, თუმცა საბოლოოდ კონტრაქტი არ გააფორმა და შემდგომში ურუგვაიში დაბრუნდა.

ხეტაფე
2017 წლის 14 აგვისტოს ოლივერამ ექვსწლიანი კონტრაქტი გააფორმა ლა ლიგის კლუბ „ხეტაფესთან“. მან თავისი პირველი პროფესიონალური გოლი 2018 წლის 21 აპრილს გაიტანა, როდესაც ის „ეიბარის“ წინააღმდეგ 1–0 მოგებულ მატჩში გაიტანა.

იჯარით ალბასეტეში
2018 წლის 4 ივლისს, სეგუნდა დივიზიონის გუნდმა „ალბასეტემ“ გამოაცხადა ოლივერას ერთწლიანი იჯარის გაფორმების შესახებ. მან კლუბის რიგებში 15 მატჩი ჩაატარა და ერთი გოლი გაიტანა, სანამ მისი იჯარის ვადა 2019 წლის 25 იანვარს „ხეტაფემ“ შეწყვიტა.

ნაპოლი
2022 წლის 26 მაისს, იტალიის სერია -ს კლუბმა „ნაპოლიმ“ ოლივერასთან სამწლიანი კონტრაქტი გააფორმა.

საერთაშორისო კარიერა
ოლივერა ურუგვაის ახალგაზრდული ნაკრების ყოფილი წევრია. ის ურუგვაის 20-წლამდელთა ნაკრების წევრი იყო, რომელმაც 2017 წელს სამხრეთ ამერიკის 20-წლამდელთა ჩემპიონატი მოიგო და 2017 წლის ფიფას 20-წლამდელთა მსოფლიო ჩემპიონატზე მეოთხე ადგილი დაიკავა.

2022 წლის 7 იანვარს, ოლივერა შეიყვანეს ურუგვაის 50-კაციან წინასწარ განაცხადში 2022 წლის მსოფლიო ჩემპიონატის შესარჩევი ეტაპის პარაგვაისა და ვენესუელას წინააღმდეგ მატჩებისთვის. მან დებიუტი შეასრულა უფროს გუნდში 2022 წლის 27 იანვარს, პარაგვაის წინააღმდეგ 1–0 მოგებულ მატჩში. მან ურუგვაის შემადგენლობაში პირველი გოლი გაიტანა 2026 წლის მსოფლიო ჩემპიონატის შესარჩევი ეტაპის ფრედ, კოლუმბიის წინააღმდეგ, 2–2 მატჩში, 2023 წლის 12 ოქტომბერს.

2024 წლის ივნისში ოლივერა გამოიძახეს ურუგვაის წარმომადგენლად 2024 წლის კოპა ამერიკაზე. ჯგუფური ეტაპის ბოლო მატჩში აშშ-ის წინააღმდეგ მან გაიტანა ერთადერთი გოლი 1–0 გამარჯვების დროს.

ჯილდოები
ნაპოლი
სერია :2022-23, 2024-25
იტალიის სუპერთასი:2025-26

ურუგვაი (20 წლამდელთა)
სამხრეთ ამერიკის 20-წლამდელთა ჩემპიონატი:2017

ურუგვაი
კოპა ამერიკა მესამე ადგილი:2024
შილა (სამოცდაათთაგანი)

} (სამოცდაათ მოციქულთა კრება), კათოლიკურში — 13 ივლისი.

ცხოვრება და მოღვაწეობა
იერუსალიმის პირველ ეკლესიაში წმიდა შილა იყო კაცი პატივდებული და „შერაცხილი ძმათა შორის“ (საქმე, 15;22). 51 წელს იერუსალიმში გამართული მოციქულთა პირველი კრების შემდეგ უფლის მოწაფეებმა ანტიოქიელ ქრისტიანებს პავლესა და ბარნაბას ხელით წიგნი გაუგზავნეს და ამცნეს, რომ წარმართთაგან მოქცეულ ქრისტიანებს წინადაცვეთა და მოსეს სჯულის დამარხვა არ ევალებოდათ, შილა და იუდაც გააყოლეს, „რამეთუ... წინასწარმეტყუელნი იყვნეს, მრავლითა სიტყჳთა ნუგეშინისცეს ძმათა მათ და დაამტკიცნეს“. ანტიოქიაში მათ დიდხანს დაჰყვეს, შემდეგ ძმათაგან იუდა წარიგზავნა იერუსალიმში, შილამ კი „ჯერ-იჩინა დადგრომაჲ მუნვე“ და მოშურნედ შეეწეოდა წარმართთა მოციქულს მქადაგებლურ ღვაწლში. პავლესთან ერთად მან იმოგზაურა სირიაში, კილიკიაში, მაკედონიაში.

ქალაქ ფილიპეში მოციქულები შეიპყრეს, „მრავალი წყლულებაჲ დასდვეს მათ ზედა“ და საპყრობილეში გამოამწყვდიეს. „შუა ღამეს ოდენ“, როცა პავლე და შილა ლოცულობდნენ და გალობით ადიდებდნენ ღმერთს, მეყსეულად „ძვრაჲ იყო დიდი, ვიდრემდე საპყრობილე იგი საფუძვლითურთ შეიძრა და მუნქუესვე ყოველნი კარნი განეჴუნეს და ყოველთა კრულებანი განიჴსნნეს“. როცა საპყრობილის მცველს გამოეღვიძა და განხმული კარები იხილა, იფიქრა, ტუსაღები გაქცეულანო, მახვილი იხადა და თავის მოკვლა დააპირა, მაგრამ პავლე მოციქულმა „ჴმითა დიდითა“ გასძახა: „ნუ რას შეიმთხუევ ბოროტსა თავსა შენსა, რამეთუ ჩუენ ყოველნი აქა ვართ“. ნუგეშინისცემულმა მცველმა სანთელი მოითხოვა და, როცა ყველა პყრობილი ადგილზე დახვდა, „ძრწოლაჲ შეედვა და შეუვრდა პავლეს და შილას“. მან იკითხა: „უფალნო, რაჲ მიღირს მე ყოფად, რაჲთა ვცხონდე?“ პასუხად მიიღო: „გრწმენინ უფალი იესუ ქრისტე, და სცხონდე შენ და ყოველი სახლი შენი“. მან რწმენით მიიღო მადლმოსილი სიტყვები, იმ ღამეს თავისთან ისტუმრა მოციქულები, „განბანნა იგინი ნაგუემთა მათგან“ და მთელი სახლეულითურთ ნათელიღო (საქმე; 15,20-16,34).

პავლე და შილა ფილიპედან ამფიპოლში გაემგზავრნენ, მოვლეს აპოლონია და თესალონიკე, მრავალი წარმართი მოაქციეს და ეკლესიები განამტკიცეს. კორინთოში შილას ეპისკოპოსად დაასხეს ხელი. იგი კეთილად განაგებდა სამწყსოს, მრავალი სასწაულიც აღასრულა, შემდეგ კი მშვიდობით შეჰვედრა სული უფალს.

მოხსენიებულია ეპისკოპოს დოროთეოსის „საეკლესიო აღწერილში“, რომელშიც გვაუწყებს ქრისტეს მოწაფეთა შესახებ, თუ რომელი სად მოღვაწეობდა. დოროთეოსის „აღწერილნი“ ერთვის გიორგი მთაწმინდელის მიერ თარგმნილ დიდ სვინაქსარს. არსებობს იოანე ოქროპირის თხზულება, რომელშიც მოთხრობილია დოროთეოსის ამ შრომის შესახებ. ის შეტანილია კლარჯულ მრავალთავში ( 144, ს., 173-175), გამოცემა, გვ. 385-387 - სრული არაა) და პარხლის მრავალთავში ( 95, , 78-79), ოღონდ ოქროპირის მოუხსენიებლად. სამივე თხზულება ერთი წარმომავლობისა ჩანს.
შპალსაჟღენთი ქარხანა

შპალსაჟღენთი ქარხანა — სალიანდაგო მეურნეობის საწარმო მექანიზირებული საწარმოო პროცესებით, რომელზეც ხორციელება ხის შპლების, ხიდებისსა და ისრული გადამყვანების განძელების, კავშირგაბმულობის ხაზებისა და ავტობლოკირების ბოძების ანტისეპტიკებით გაჟღენთვა.

საწარმოს შემადგენლობა
შპალსაჟღენთ ქარხანებში არსებობენ:
ნედლი პროდუქციის საწყობი
გასაჟღენთი საამქრო სამანქანო განყოფილებით და სახარში ქვაბებით
წყალგამწმენდი მოწყობილობები
ანტისეპტიკების საწყობი
მზა პროდუქციის საწყობი
სატრანსპორტე მეურნეობა
მისასვლელი ლიანდაგები საავტომობილო და რკინიგზის ტრანსპორტისთვის

გასაჟღენთი საამქრო
გასაჟღენთი საამქროებში მდებარეობენ გასაჟღენთი ცილინდრები სიგრძით 23,5 მეტრი და დიამეტრით 2 მეტრი, ვაგონეტები, რომლებიც იტევენ 36—40 შპალს, სამანევრო ცილინდრი, რომლის დანიშნულებაა გასაჟღენთი ცილინდრების ანტისეპტიკებით შევსება გაჟღენთვის პერიოდში და ანტისეპტიკების მიღება მისი დამთავრების შემდეგ. გაჟღენთვის პროცესისას მერქნის მიერ შთანთქმული ანტისეპტიკის მოცულობის გასაზომად იყენებენ საზომებს. სამანევრო და გასაჟღენთი ცილინდრები, გასაჟღენთი ნარევის მოსამზადებელი რეზერვუარები და საზომები აღჭურვილია გველისებრი ტიპის ორთქლის გამაცხელებლებით.

 საუკუნე
 საუკუნეში ფართე გავრცელება მოიპოვა რკინა-ბეტონის შპლებმა. სხვადასხვა სახის ბოძები, ხიდის და ისრული გადამყვანის განძელები ასევე მზადდება რკინა-ბეტონისგან. ამ მიზეზების გამო ბევრი შპალსაჟღენთი ქარხანა გადაპროფილირდა და დაკავდა სარელსო-საშპლე რგოლების აწყობით რკინა-ბეტონის შპლებზე და რელსებზე.

შპალსაჟღენთი ქარხანა საქართველოში
საქართველოში გორის რკინიგზის სადგურზე არსებობს შპალსაჟღენთი ქარხანა, რომელიც ჯერ კიდევ საუკუნიდან დაწყებული დღევანდელ დღემდე დამთავრებული აწარმოებს ხის შპლების, ხიდისა და ისრული გადამყვანების განძელების გაჟღენთვას მთელი საქართველოს რკინიგზისა და მეტროპოლიტენის ობიექტებისათვის.
ელადიო ვიქტორია

ელადიო ვიქტორია ი ვიქტორია (დ. 30 ივლისი, 1864 — გ. 27 ივლისი, 1939) — დომინიკელთა რესპუბლიკის დროებითი პრეზიდენტი 1911 წელს, ხოლო მოგვიანებით, კონსტიტუციური პრეზიდენტი 1912 წელს.

საოჯახო და პოლიტიკური ცხოვრება
ელადიო ვიქტორია იყო ალეხანდრო ვიქტორიასა და ხოსეფა ვიქტორიას ვაჟი, რომლებიც ბანიდან წამოსული თეთრკანიანი კოლონიური წარმოშობის ოჯახიდან იყვნენ. მან მიიღო მეტსახელი „კიკი“ . მისი მმართველობის პერიოდში ვიქტორიები ქვეყნის ერთ-ერთ ყველაზე ძლიერ ოჯახად იქცნენ, რაც ტრუხილიოს ოჯახის შემთხვევის მსგავსი იყო.

ვიქტორიას დომინიკის მთავრობაში მნიშვნელოვანი თანამდებობები ეკავა თავის თანამებრძოლ ხოსე გაბრიელთან ერთად, მათ შორის აღსანიშნავია: განვითარებისა და საზოგადოებრივი სამუშაოების სახელმწიფო მდივანი, სახალხო განათლების მინისტრი, ფინანსთა და ვაჭრობის მინისტრი და სხვა თანამდებობები. მას ასევე ეკავა სენატორის თანამდებობა.

მისი მმართველობა მხოლოდ თერთმეტ თვეს გაგრძელდა და იგი აიძულეს გადამდგარიყო „უილსონის გეგმის“ („ “) გამო.

კონსტიტუციური პრეზიდენტობა
პრეზიდენტ რამონ კასერესის მკვლელობის შემდეგ, 1911 წლის 19 ნოემბერს, კონგრესმა ელადიო ვიქტორია აირჩია დროებით პრეზიდენტად ორი თვის ვადით და დაავალა ახალი არჩევნების მოწვევა, რომელშიც თავადვე აირჩეულია კონსტიტუციურ პრეზიდენტად. მან ფიცი დადო და თანამდებობა 1912 წლის 27 თებერვალს დაიკავა.

იგი თავდაპირველად სარგებლობდა აშშ-ის მთავრობისა და ყოფილი პრეზიდენტის, ხუან ისიდრო ხიმენეს პერეირას მომხრეების მხარდაჭერით, თუმცა მას უპირისპირდებოდნენ კიდევ ერთი ყოფილი პრეზიდენტის, ორასიო ვასკესის მომხრეები. ეს უკანასკნელნი შეუერთდნენ დესიდერიო არიასის ძალებს, რამაც გამოიწვია ეროვნული მასშტაბის შეიარაღებული კონფლიქტი, რომელმაც მიიღო სახელწოდება „კიკისების ომი“ , რადგან ეს იყო ომი პრეზიდენტისა და მისი ძმისშვილის წინააღმდეგ. ღრმა კრიზისის ფონზე, 1912 წლის ოქტომბერში, პრეზიდენტმა ვიქტორიამ გამოაცხადა, რომ ქვეყანას მხოლოდ 1914 წლის ივლისამდე მართავდა, თარიღამდე, როდესაც მოკლული პრეზიდენტის, კასერესის კონსტიტუციური მანდატი უნდა დასრულებულიყო.

ხელისუფლების შესანარჩუნებლად ვიქტორიამ დიდი თანხები დახარჯა, თუმცა ამ ქმედებამ მისი მარცხი ვერ შეაჩერა. ამის გამო, ამერიკის შეერთებულმა შტატებმა, იმის შიშით, რომ ქვეყანაში თავის ინტერესებს დაკარგავდა, დომინიკელთა რესპუბლიკაში პოლიტიკური და სამხედრო ინტერვენცია განახორციელა. ეს პროცესი 1912 წლის 26 ნოემბერს პრეზიდენტ ვიქტორიას გადადგომით დასრულდა. მის ნაცვლად პრეზიდენტად აირჩიეს არქიეპისკოპოსი ადოლფო ალეხანდრო ნოელი, რომელიც მისი დის, ლუისა ორტენსია ვიქტორია ი ვიქტორიას მაზლი იყო. მან მოვალეობის შესრულება 1912 წლის 1 დეკემბერს დაიწყო. იგი პამელა მედინა სუეროს მეუღლე იყო. ელადიო ვიქტორია დაქორწინებული იყო ფრანსისკა მორალესზე და არა პამელა მედინა სუეროზე.
ლილი დონოჰიუ

ლილი მარი დონოჰიუ (დ. 19 იანვარი, 1998) — ამერიკელი მსახიობი. ყველაზე მეტად ცნობილია მარტი კულიჯის როლით -ის საშინელებათა ფილმში „შავი შობა" (2019) და ლიზა კრაუნის როლით -ის სერიალში „დეიზი ჯოუნსი და შვეული" (2023).

ადრეული ცხოვრება
დონოჰიუ დაიბადა სტემფორდში, კონექტიკუტში, მაიკლ და დოუნ ენ დონოჰიუს ოჯახში, და გაიზარდა სარასოტაში, ფლორიდაში. ჰყავს ტყუპი ძმა ლიამი. ახალგაზრდობაში, მსახიობობამდე დონოჰიუ მონაწილეობდა როგორც ჯილდოს მფლობელი ეროვნული დონის ნიჩბოსანი ‑ში და მოცურავედ ახალგაზრდულ ოლიმპიადაზე.

კარიერა
2017 წელს დონოჰიუ სტუმრად გამოჩნდა -ის სერიალში „გააჩერე და გადაწვი". 2017-2019 წლებში სტუმრის როლები შეასრულა სერიალებში „გრეის ანატომია", „გოლდბერგები" და „ქალწული ჯეინი". „გრეის ანატომიის" გადაღებების შემდეგ ელენ პომპეო დონოჰიუს მენტორი გახდა.

2018 წელს გამოცხადდა, რომ დონოჰიუ -ის სტრიმინგ სერიალის „ბინძური ჯონის" მე-2 სეზონში ტრეისი ბროდერიქს განასახიერებდა, ბეტი ბროდერიქის ქალიშვილ კიმ ბროდერიქზე დაფუძნებულ პერსონაჟს კრისტიან სლეიტერთან და ამანდა პითთან ერთად. 2018 წლის 1 აგვისტოს გამოცხადდა, რომ დონოჰიუ -ს დრამის პილოტს „ნულზე ნაკლები" ჩაიწერდა ოსტინ ეიბრამსთან და კუპერ კოხთან ერთად, ბრეტ ისტონ ელისის ამავე სახელწოდების რომანის ეკრანიზაცია.

2019 წელს დონოჰიუმ კინოდებიუტი განახორციელა სოფია ტაქალის ფილმის „შავი შობის" გადაღებებში, სადაც მარტი კულიჯი განასახიერა. კასტი მოიცავდა ემოჯენ პუტსს, ელეზ შენონს, ბრიტანი ო'გრეიდის და ქარი ეულესს. მსახიობმა გამოაცხადა, რომ ოთხივე მთავარი მანდილოსანი კანდიდატი გავიდა მთავარ რაილი სტოუნის როლზე, რომელიც საბოლოოდ პუტსს მიეცა. 2021 წელს გამოჩნდა დამოუკიდებელ ფილმში „დოქტორ ბერდის რჩევები მოწყენილი პოეტებისთვის".

2023 წელს დონოჰიუ სტუმრად გამოჩნდა ლიზა კრაუნის როლში, კინოვარსკვლავი, რომელიც ექვსეულის ერთ-ერთ წევრზე გათხოვდება -ს სტრიმინგ დრამაში „დეიზი ჯოუნსი და ექვსეული".
ბეილი ოლტერი

ბეილი ოლტერი (დ. 27 მარტი, 1932 – გ. 16 თებერვალი, 1999) — მიკრონეზიელი პოლიტიკური ფიგურა. იგი აირჩიეს მიკრონეზიის კონგრესის სენატში პონაპეს ოლქიდან. 1983 წლიდან 1987 წლამდე ის იყო მიკრონეზიის ფედერაციული შტატების ვიცე-პრეზიდენტი, ხოლო 1991 წლიდან 1996 წლამდე - მიკრონეზიის ფედერაციული შტატების მესამე პრეზიდენტი.

ის ხელახლა აირჩიეს პრეზიდენტად 1995 წლის მარტის საპრეზიდენტო არჩევნებში. 1996 წლის ივლისში მას ინსულტი დაემართა, რის შედეგადაც მას უფლებამოსილება შეეზღუდა, მისი ვიცე-პრეზიდენტი ჯეიკობ ნენა ვადის ბოლო წელს მსახურობდა.
ჯეიკობ ნენა

ჯეიკობ ნენა (დ. 10 ოქტომბერი, 1941 – გ. 6 ივლისი, 2022) — მიკრონეზიელი პოლიტიკოსი, რომელიც 1996 წლიდან 1999 წლამდე მიკრონეზიის ფედერაციული შტატების მეოთხე პრეზიდენტი იყო.

ნენა დაიბადა ლელუში, კოსრაეში. მან დაამთავრა გუამის კოლეჯი ბაკალავრის ხარისხით და მოგვიანებით დაამთავრა ჰავაის უნივერსიტეტი მანოაში, მაგისტრის ხარისხით. 1970 წლიდან 1977 წლამდე ის კოსრაეს რაიონული ადმინისტრატორის მოადგილე იყო. 1979 წლიდან 1983 წლამდე ის გახდა კოსრაეს პირველი არჩეული გუბერნატორი. ნენა გარდაიცვალა საკრამენტოში, კალიფორნია, 2022 წლის 6 ივლისს, 80 წლის ასაკში.
ლეო ფოლკემი

ლეო ფოლკემი (დ. 20 ნოემბერი, 1935 – გ. 12 თებერვალი, 2018) — მიკრონეზიელი პოლიტიკური ფიგურა. იგი დაიბადა პონპეიში. 1979 წლიდან 1983 წლამდე ის იყო პონპეის პირველი არჩეული გუბერნატორი, ხოლო 1997 წლის მაისიდან 1999 წლის მაისამდე - მიკრონეზიის ვიცე-პრეზიდენტი. შემდეგ ის იყო მიკრონეზიის ფედერაციული შტატების მეხუთე პრეზიდენტი, თანამდებობას იკავებდა 1999 წლის 11 მაისიდან 2003 წლის 11 მაისამდე. 2003 წლის მარტში მან დაკარგა პარლამენტის ადგილი არჩევნების დროს, რამაც მას მეორე ვადით არჩევნის შანსი წაართვა.