ტაივანის სრუტის პირველი კრიზისი

ტაივანის სრუტის პირველი კრიზისი (ასევე ცნობილი როგორც ფორმოზას კრიზისი, 1954–1955 წლების ტაივანის სრუტის კრიზისი, სანაპირო კუნძულების კრიზისი და კინმენ-მაცუს კრიზისი) — ხანმოკლე შეიარაღებული კონფლიქტი ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკასა და ჩინეთის რესპუბლიკას შორის ტაივანის სრუტეში, კონტინენტური ჩინეთის რამდენიმე კილომეტრის დაშორებით მდებარე რამდენიმე კუნძულის კონტროლისთვის.

კრიზისი დაიწყო მაშინ, როდესაც ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკამ წამოიწყო კუნძულ კინმენის დაბომბვა 1954 წლის სექტემბერში. საარტილერიო ცეცხლი გაიხსნა მაცუსა და ტაჩენის კუნძულების მიმართულებით. საპასუხოდ, ამერიკის შეერთებული შტატები და ჩინეთის რესპუბლიკა შეთანხმდნენ სინო-ამერიკის ურთიერთდაცვის ხელშეკრულებაზე 1954 წლის დეკემბერში. 1955 წლის იანვარში -მ დაიკავა იჯიანშანის კუნძულები. მოგვიანებით, იმავე თვეში, აშშ-ის კონგრესის ორივე პალატის მიერ დამტკიცდა ფორმოზას რეზოლუცია, რომელმაც უფლებამოსილება მიანიჭა პრეზიდენტ დუაიტ ეიზენჰაუერს, დაეცვა ჩინეთის რესპუბლიკა და მისი ტერიტორიები. აშშ-ის სამხედრო-საზღვაო ძალები დაეხმარა ჩინეთის რესპუბლიკის ჯარებს ტაჩენის კუნძულებიდან ევაკუაციაში.

კრიზისის დეესკალაცია დაიწყო 1955 წლის აპრილში მას შემდეგ, რაც ჩინეთის პრემიერმა ჯოუ ენლაიმ ბანდუნგის კონფერენციაზე გამოხატა -ის განზრახვა ამერიკის შეერთებულ შტატებთან მოლაპარაკებების შესახებ, ხოლო 1955 წლის მაისში სახალხო-განმათავისუფლებელმა არმიამ შეწყვიტა კინმენისა და მაცუს დაბომბვა. ელჩების დონეზე დისკუსიები ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკასა და აშშ-ს შორის დაიწყო ჟენევაში 1955 წლის აგვისტოში. კონფლიქტის ფუნდამენტური საკითხები გადაუჭრელი დარჩა, რამაც გამოიწვია კიდევ ერთი კრიზისი სამი წლის შემდეგ.

ფონი
ამერიკის შეერთებული შტატები აღიარებდა ჩიან კაიშის ნაციონალისტურ მთავრობას, როგორც მთელი ჩინეთის ერთადერთ ლეგიტიმურ მთავრობას. 1950 წლის 5 იანვარს ამერიკის შეერთებული შტატების პრეზიდენტმა ჰარი ტრუმენმა გამოსცა განცხადება, რომ აშშ არ ჩაერეოდა „ჩინეთის სამოქალაქო კონფლიქტში“ და არ გაუწევდა სამხედრო დახმარებას ან კონსულტაციას ტაივანზე მყოფ ნაციონალისტურ ძალებს.

კორეის ომის დაწყებისთანავე, ამერიკის შეერთებულმა შტატებმა განაახლა სამხედრო დახმარება ჩინეთის რესპუბლიკისათვის და ტაივანის სრუტეში გაგზავნა აშშ-ის საზღვაო ძალების მე-7 ფლოტი.

1950 წლის 27 ივნისს ტრუმენმა გამოსცა შემდეგი განცხადება:

პრეზიდენტმა ტრუმენმა მოგვიანებით დაავალა ჯონ ფოსტერ დულისს, აშშ-ის სახელმწიფო მდივნის დინ აჩესონის მრჩეველს საგარეო პოლიტიკის საკითხებში, სისრულეში მოეყვანა მისი გადაწყვეტილება ტაივანის „ნეიტრალიზაციის“ შესახებ 1951 წლის სან-ფრანცისკოს ხელშეკრულების მომზადებისას, რომელიც გამორიცხავდა როგორც -ის, ისე -ის მონაწილეობას. ჩინეთის ორივე თვითგამოცხადებული მთავრობა ამოღებულ იქნა ხელშეკრულებიდან, რადგან ჩინეთის ლეგიტიმური მთავრობის საკითხი გადაუჭრელი რჩებოდა მეორე მსოფლიო ომისა და ჩინეთის სამოქალაქო ომის შემდეგ, და ეს მიჩნეული იყო გადაუჭრელ დაბრკოლებად სხვა მხრივ ყოვლისმომცველ და მრავალმხრივად მომგებიან სამშვიდობო მოლაპარაკებებში.

იაპონიამ ხელშეკრულებით უარი თქვა ტაივანის კონტროლზე, მაგრამ არ მიუთითებია ტაივანის სუვერენიტეტის მიმღები მხარე. ეს ვითარება გამოყენებულ იქნა ტაივანის დამოუკიდებლობის მომხრეების მიერ იმ პოზიციის დასასაბუთებლად, რომ ტაივანის სუვერენიტეტის სტატუსი დაუდგენელი იყო, მიუხედავად იმისა, რომ იაპონელები მანამდე უკვე დათანხმდნენ ტაივანის ჩინეთის რესპუბლიკისათვის დაბრუნებას იაპონიის კაპიტულაციის აქტის მეშვეობით, რომელიც გაფორმდა ომის დასასრულს. ავტორ ჯორჯ კერის თანახმად, რომელიც ტაივანის დამოუკიდებლობის მომხრე იყო, თავის წიგნში „ “, ტაივანის პოლიტიკური სტატუსი იმყოფებოდა მოკავშირე სახელმწიფოთა მეურვეობის ქვეშ. ამ საკითხის გადაჭრა იქნებოდა გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის პასუხისმგებლობა, თუ საკითხი უახლოეს მომავალში ვერ გადაწყდებოდა სამშვიდობო ხელშეკრულებით გათვალისწინებული სახით.

-ის ნაციონალისტური მთავრობა თავის მიზნად ინარჩუნებდა კონტროლის აღდგენას კონტინენტურ ჩინეთზე, რაც მოითხოვდა სამხედრო დაპირისპირების განახლებას „წითელ ჩინელებთან“. ჰარი ტრუმენი და მისი მრჩევლები ამ მიზანს განუხორციელებლად მიიჩნევდნენ, თუმცა ჩინეთის დაკარგვის გამო სინანული საკმაოდ თვალსაჩინო იყო იმდროინდელ საზოგადოებრივ აზრში და ტრუმენის ადმინისტრაცია კრიტიკდებოდა ანტიკომუნისტების მიერ ჩან კაიშის ძალების დაუხმარებლობისთვის.

ჰარი ტრუმენმა მონაწილეობა არ მიიღო 1952 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში, მიუხედავად იმისა, რომ ამის უფლება ჰქონდა. ამ არჩევნებში გაიმარჯვა რესპუბლიკელმა დუაიტ ეიზენჰაუერმა, მეორე მსოფლიო ომში აშშ-ის გენერალმა.

1953 წლის 2 თებერვალს ახალმა პრეზიდენტმა მოხსნა მეშვიდე ფლოტის ბლოკადა, რათა დაეკმაყოფილებინა აშშ-ის ანტიკომუნისტების მოთხოვნები „ჩან კაიშის გათავისუფლების“ შესახებ კონტინენტური ჩინეთის წინააღმდეგ, რის შედეგადაც კომინდანის რეჟიმმა გააძლიერა თავისი დაკეტილი პორტების პოლიტიკა, რაც გულისხმობდა საჰაერო და საზღვაო ბლოკადას უცხოურ გემებზე ჩინეთის სანაპიროსა და ღია ზღვაში, ხოლო მეკობრული აქტივობები გამძაფრდა 1953 წლის ზაფხულში იოსებ სტალინის სიკვდილისა და კორეის დაზავების ხელშეკრულების დადების შემდეგ, რამაც ჯამში 141 ინციდენტი შეადგინა სამეფო ფლოტის ესკორტის ანგარიშების მიხედვით.

ცენტრალური სადაზვერვო სააგენტოს ბრიფინგი 1954 წლის 13 ივლისს თეთრი სახლისა და უშიშროების ეროვნული საბჭოსთვის მიუთითებდა საზღვაო დაზღვევის ფასის ზრდაზე სამხრეთ ჩინეთის ზღვაში 23 ივნისის ტანკერ „ტუაფსეს“ ინციდენტის შემდეგ, და იმაზე, რომ გარკვეული საერთაშორისო ლაინერები შეფერხდნენ სინგაპურის პორტისაენ მიმევალ გზაზე ან სრულიად მოუხდათ გეგმების შეცვლა. სახალხო-განმათავისუფლებელი არმიის სამხედრო-საჰაერო ძალები გადავიდნენ კუნძულ ჰაინანზე, რათა გაეთავისუფლებინათ სხვა სატრანსპორტო მარშრუტი იულინისა და ხუანპუს პორტების გავლით, მაგრამ შემთხვევით ჩამოაგდეს -ის კუთვნილი -4 (-) ტიპის სამგზავრო თვითმფრინავი, რასაც 10 ადამიანის სიკვდილი მოჰყვა 23 ივლისს; შემდეგ აშშ-ის 2-მა ავიამზიდმა, და , 26 ივლისს ჩამოაგდო სახალხო-განმათავისუფლებელი ძალების სამხედრო-საჰაერო ძალების 2 -11 ტიპის გამანადგურებელი. 2 აგვისტოს, სახალხო-განმათავისუფლებელი არმიის მეთაურმა ცენტრალურ სამხედრო კომისიაში, პენ დეჰუაიმ, მოიწვია აღმასრულებელი შეხვედრა აღმოსავლეთ ჩინეთის სამხედრო რეგიონში ტაქტიკური სარდლობის ჩამოსაყალიბებლად, ჩინეთის ცენტრალური სამხედრო კომისიის თავმჯდომარის მაო ძედუნის დირექტივის შესაბამისად, რათა გაეხსნათ კიდევ ერთი ფრონტი ჩრდილოეთიდან.

კონფლიქტი
1954 წლის აგვისტოში ნაციონალისტებმა 58 000 ჯარისკაცი განათავსეს კინმენზე და 15 000 ჯარისკაცი მაცუზე. ჩინეთის რესპუბლიკამ დაიწყო თავდაცვითი ნაგებობების მშენებლობა, ხოლო ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკამ დაიწყო კინმენზე არსებული ობიექტების დაბომბვა. ჯოუ ენლაიმ, ჩინეთის პრემიერმა, 1954 წლის 11 აგვისტოს საპასუხო დეკლარაციით განაცხადა, რომ ტაივანი უნდა „გაეთავისუფლებინათ“. მან რეგიონში გაგზავნა სახალხო-განმათავისუფლებელი არმია , რომელმაც დაიწყო როგორც კინმენის, ისე მაცუს კუნძულების დაბომბვა.

მიუხედავად აშშ-ის გაფრთხილებისა ჩინეთის რესპუბლიკაზე ნებისმიერი თავდასხმის წინააღმდეგ, მანილის შეთანხმების ხელმოწერამდე ხუთი დღით ადრე, 3 სექტემბერს, სახალხო-განმათავისუფლებელმა არმიამ წამოიწყო კინმენის ძლიერი საარტილერიო დაბომბვა, რომლის დროსაც ორი ამერიკელი სამხედრო მრჩეველი დაიღუპა.

მაო ძედუნი ცდილობდა თავიდან აეცილებინა ამერიკის შეერთებული შტატების ჩართვა კონფლიქტში და გასცემდა განმეორებით ბრძანებებს, რომ სახალხო-განმათავისუფლებელ არმიას თავი აერიდებინა სანაპიროსთან მყოფ ამერიკულ ძალებთან დაპირისპირება.

კრიზისის დროს დუაიტ ეიზენჰაუერი იმუქრებოდა ბირთვული იარაღის გამოყენებით ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკის სამხედრო სამიზნეების წინააღმდეგ ფუძიანში. 6 მარტს დუაიტ ეიზენჰაუერმა ასევე დაადასტურა თავისი მზადყოფნა ბირთვული იარაღის გამოყენების შესახებ. საპასუხოდ, ნატოს საგარეო საქმეთა მინისტრებმა ნატოს სამიტის შეხვედრაზე გააფრთხილეს აშშ ასეთი ქმედების წინააღმდეგ. მარტის ბოლოს აშშ-ის ადმირალმა რობერტ კარნიმ თქვა, რომ დუაიტ ეიზენჰაუერი გეგმავს „გაანადგუროს წითელი ჩინეთის სამხედრო პოტენციალი“.

1955 წლის აპრილის ბანდუნგის კონფერენციაზე ჩინეთმა ჩამოაყალიბა თავისი მშვიდობიანი თანაარსებობის ხუთი პრინციპი, ხოლო პრემიერმა ჯოუ ენლაიმ საჯაროდ განაცხადა: „ჩინელ ხალხს არ სურს ომი ამერიკის შეერთებულ შტატებთან. ჩინეთის მთავრობა მზად არის დაჯდეს [მოლაპარაკებების მაგიდასთან] შორ აღმოსავლეთში დაძაბულობის განმუხტვის საკითხის განსახილველად, განსაკუთრებით კი ტაივანის მხარეში დაძაბულობის განმუხტვის საკითხზე“. ერთი თვის შემდეგ, მაომ ასევე უთხრა ინდონეზიის პრემიერ-მინისტრს ალი სასტროამიჯოიოს, რომ ყველა პრობლემა, ტაივანის სტატუსის ჩათვლით, შეიძლება მოგვარდეს მოლაპარაკებების გზით. ჩინეთის ბირთვული იარაღის გამოცდებიდან პირველი 1964 წელს ჩატარდა, ხოლო პირველი წარმატებული თერმობირთვული (წყალბადის) ბომბის გამოცდა 1967 წელს შედგა.