iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ჯანაშია

საკუთარი სახელი ჯანაშია შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

ბაგრატ ჯანაშია — პედაგოგი, აფხაზოლოგი
ზაზა ჯანაშია — სპორტსმენი (ფეხბურთელი)
თეიმურაზ ჯანაშია — სახელმწიფო დაცვის გენერალ-მაიორი, პოლიტიკოსი
თეიმურაზ ჯანაშია — ინჟინერი, პოლიტიკოსი
მარი ჯანაშია — მსახიობი
ნანა ჯანაშია — ბიოლოგი, გარემოსდამცველი აქტივისტი.
ნაული ჯანაშია — ინჟინერ-ეკონომისტი, პოლიტიკოსი
ნიკოლოზ ჯანაშია — პედაგოგი, ეთნოგრაფი
ნიკოლოზ ჯანაშია — ისტორიკოსი
რევაზ ჯანაშია — არქიტექტორი, მათემატიკოსი
სიმონ ჯანაშია — ისტორიკოსი
სიმონ ჯანაშია — პედაგოგი, განათლების საკითხთა ექსპერტი
როინ ჯანაშია — ინჟინერი, პოლიტიკოსი
რუსუდან ჯანაშია — ენათმეცნიერი, კავკასიოლოგი
ჯანდიერი

საკუთარი სახელი ჯანდიერი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

გიორგი ჯანდიერი — რუსეთის არმიის პოლკოვნიკი
გიორგი ჯანდიერი — რუსეთის არმიის პოლკოვნიკი, მსოფლიო ომის მონაწილე
დავით ჯანდიერი — კახეთის დიდებული
დომენტი (ჯანდიერიშვილი) — კალიგრაფი, სასულიერო პირი
ეკატერინე ჯანდიერი — აგრონომი
ილია ჯანდიერი — ზოოტექნიკოსი
იოსები (ჯანდიერიშვილი) — აღმოსავლეთ საქართველოს კათალიკოს-პატრიარქი
ირინე ჯანდიერი — ბალერინა
კოტე ჯანდიერი — მწერალი, სცენარისტი
ლევან ჯანდიერი — სამხედრო და საზოგადო მოღვაწე, პუბლიცისტი
ლევან ჯანდიერი — არქიტექტორი
ნიკოლოზ ჯანდიერი — ექიმი, საზოგადო მოღვაწე
ჯუბა ჯანდიერი — კომპოზიტორი, მხატვარი
ჯანელიძე

საკუთარი სახელი ჯანელიძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

აკაკი ჯანელიძე — ქართველი ფეხბურთელი
ალექსანდრე ჯანელიძე — ქართველი გეოლოგი
გიორგი ჯანელიძე — ქართველი იუმორისტი
გიორგი ჯანელიძე — ქართველი ფეხბურთელი
დავით ჯანელიძე — ქართველი რეჟისორი
დიმიტრი ჯანელიძე — ქართველი თეატრმცოდნე
ედუარდ ჯანელიძე — ქართველი ზოოტექნიკოსი, პოლიტიკოსი
ზაურ ჯანელიძე — ქართველი კალათბურთელი
ზურაბ ჯანელიძე — ქართველი გეოგრაფი
თამაზ ჯანელიძე — ქართველი გეოლოგი, პოლიტიკოსი
თეიმურაზ ჯანელიძე — ქართველი მომღერალი, პოლიტიკოსი
იუსტინე ჯანელიძე — ქართველი ქირურგი
ლევან ჯანელიძე — ქართველი არქიტექტორი
მინდია ჯანელიძე — ქართველი იურისტი
მიხეილ ჯანელიძე — ქართველი პოლიტიკოსი, დიპლომატი
ნანა ჯანელიძე — ქართველი რეჟისორი
ოთარ ჯანელიძე — ქართველი ისტორიკოსი
ჭიჭიკო ჯანელიძე — ქართველი გეოგრაფი
ჯანო ჯანელიძე — ქართველი პოეტი
ჯაფარიძე

საკუთარი სახელი ჯაფარიძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

ა
ავთანდილ ჯაფარიძე — საბჭოთა სამხედრო მფრინავი
ალექსანდრა ჯაფარიძე — სპორტსმენი, ალპინისტი
ალექსანდრე ჯაფარიძე — სპორტსმენი, ალპინისტი
ალექსანდრე ჯაფარიძე — რეჟისორი
ალექსანდრე ჯაფარიძე — რუსი ბიზნესმენი
ალექსი ჯაფარიძე — აგრონომი
ანანია (ჯაფარიძე) — საეკლესიო პირი, ისტორიკოსი
ანტონ ჯაფარიძე — ინჟინერ-მელიორატორი
არჩილ ჯაფარიძე — ინჟინერი
არჩილ ჯაფარიძე — რევოლუციური მოძრაობის მონაწილე საქართველოში

ბ
ბადრი ჯაფარიძე — ბიზნესმენი, პოლიტიკოსი
ბარბარე ჯაფარიძე — რევოლუციური მოძრაობის მონაწილე ამიერკავკასიაში
ბუხულა ჯაფარიძე — საქართველოს რესპუბლიკის პირველი მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრი

გ
გიგა ჯაფარიძე — მსახიობი, რეჟისორი
გიორგი ჯაფარიძე — აგრონომი
გიორგი ჯაფარიძე — ფიზიკოსი
გოჩა ჯაფარიძე — ისტორიკოსი
გრიგოლ ჯაფარიძე — ფილოლოგი, პედაგოგი
გულნარა ჯაფარიძე — ხელოვნებათმცოდნე

დ
დავით ჯაფარიძე — პოლიტიკოსი

ვ
ვალერიან ჯაფარიძე — თევზის მრეწველობის მუშაკი
ვახტანგ ჯაფარიძე — არქეოლოგი
ვახტანგ ჯაფარიძე — ფერმწერი, გრაფიკოსი
ვიქტორ ჯაფარიძე — პოლიტიკოსი
ვიქტორ ჯაფარიძე — ინჟინერი საავიაციო კომპლექსების დარგში
ვლადიმერ ჯაფარიძე — იურისტი, პედაგოგი

ზ
ზურაბ ჯაფარიძე — პოლიტიკოსი
ზურაბ ჯაფარიძე — ენათმეცნიერი

თ
თამაზ ჯაფარიძე — მსახიობი, პოლიტიკოსი
თედო ჯაფარიძე — პოლიტიკოსი, დიპლომატი
თეიმურაზ ჯაფარიძე — არქიტექტორი
თეიმურაზ ჯაფარიძე — პოლიტიკოსი
თემურ ჯაფარიძე — სპორტული კომენტატორი, ტელეწამყვანი, მორაგბე
თენგიზ ჯაფარიძე — საბჭოთა კავშირის გმირი
თენგიზ ჯაფარიძე — მხატვარი

ი
ივანე ჯაფარიძე — იურისტი
ივანე ჯაფარიძე — გეოლოგი, ჟურნალისტი, ქართული ალპინიზმის ისტორიის მკვლევარი
ივანე ჯაფარიძე — სამხედრო მოღვაწე
ირაკლი ჯაფარიძე — ინჟინერ-ტექნოლოგი

კ
კონსტანტინე ჯაფარიძე — პოლიტიკოსი

ლ
ლაშა ჯაფარიძე — ფეხბურთელი
ლევან ჯაფარიძე — ბოტანიკოსი
ლევან ჯაფარიძე — ქიმიკოსი
ლელი ჯაფარიძე — პოეტი
ლეონიდე ჯაფარიძე — თანამდებობის პირი, პოლიტიკოსი

მ
მამუკა ჯაფარიძე — მხატვარი
მედეა ჯაფარიძე — მსახიობი
მიხეილ ჯაფარიძე — დრამატურგი, მსახიობი
მურმან ჯაფარიძე — მსოფლიო ომის მონაწილე

ნ
ნიკოლოზ ჯაფარიძე — ქიმიკოსი, პედაგოგი

ო
ოთარ ჯაფარიძე (ისტორიკოსი) — არქეოლოგი
ოთარ ჯაფარიძე (ფერმწერი) — ფერმწერი, გრაფიკოსი
ო
ოთარ ჯაფარიძე — არქეოლოგი
ოთარ ჯაფარიძე — მხატვარი

პ
პავლე (ჯაფარიძე) — საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის მოღვაწე
პეტრე ჯაფარიძე — ექიმი
პროკოფი ჯაფარიძე — რევოლუციონერი, ბაქოს კომისარი

რ
რევაზ ჯაფარიძე — მწერალი
როსტომ ჯაფარიძე — იურისტი, პოლიტიკოსი

ს
სერგი ჯაფარიძე — იურისტი, პოლიტიკური მოღვაწე
სიმონ ჯაფარიძე — სპორტსმენი, ალპინისტი
სტეფანე ჯაფარიძე — მსახიობი

ტ
ტრიფონ ჯაფარიძე — საზოგადო მოღვაწე, პუბლიცისტი
უ
უჩა ჯაფარიძე — ფერმწერი
შ
შოთა ჯაფარიძე — ექიმი
შოთა ჯაფარიძე — ისტორიკოსი, პოლიტიკოსი

ქ
ქეთევან ჯაფარიძე — ესტრადის მომღერალი
ჯაყელი

საკუთარი სახელი ჯაყელი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

ანდრია ჯაყელი — მსახიობი, რეჟისორი
გაიოზ ჯაყელი — ინჟინერი ხიდებისა და გვირაბების მშენებლობის დარგში
გიორგი ჯაყელი — პოლიტიკოსი
ეთერ ჯაყელი — მუსიკოსი, პედაგოგი
ნიკოლოზ ჯაყელი — პოლიტიკოსი, საზოგადო მოღვაწე, მრეწველი
ოთარ ჯაყელი — არქიტექტორი
ქრისტეფორე ჯაყელი — ქართველი გეოგრაფი და პედაგოგი
ჯაყელები — ქართული სამთავრო საგვარეულო
ბაადურ ჯაყელი — სამხრეთ საქართველოს წარჩინებული ფეოდალი
ბექა ჯაყელი — სამხრეთ საქართველოს წარჩინებული ფეოდალი
ბექა ჯაყელი — სამხრეთ საქართველოს წარჩინებული ფეოდალი
ბექა ჯაყელი — სამხრეთ საქართველოს წარჩინებული ფეოდალი
ბეშქენ ჯაყელი — სამხრეთ საქართველოს წარჩინებული ფეოდალი
ბეშქენ ჯაყელი — სამხრეთ საქართველოს წარჩინებული ფეოდალი
ბოცო ჯაყელი — სამხრეთ საქართველოს წარჩინებული ფეოდალი
ივანე-ყვარყვარე ჯაყელი — საქართველოს პოლიტიკური მოღვაწე
ივანე ჯაყელი — სამხრეთ საქართველოს წარჩინებული ფეოდალი
კრავაი ჯაყელი — საქართველოს პოლიტიკური მოღვაწე
მანუჩარ ჯაყელი — სამხრეთ საქართველოს წარჩინებული ფეოდალი
მანუჩარ ჯაყელი — სამხრეთ საქართველოს წარჩინებული ფეოდალი
მანუჩარ ჯაყელი — სამხრეთ საქართველოს წარჩინებული ფეოდალი
მურვან ჯაყელი — სამხრეთ საქართველოს წარჩინებული ფეოდალი
სარგის ჯაყელი — სამხრეთ საქართველოს წარჩინებული ფეოდალი
სარგის ჯაყელი — სამხრეთ საქართველოს წარჩინებული ფეოდალი
ყვარყვარე ჯაყელი — სამხრეთ საქართველოს წარჩინებული ფეოდალი
ყვარყვარე ჯაყელი — სამხრეთ საქართველოს წარჩინებული ფეოდალი
ყვარყვარე ჯაყელი — სამხრეთ საქართველოს წარჩინებული ფეოდალი
ყვარყვარე ჯაყელი — სამხრეთ საქართველოს წარჩინებული ფეოდალი
ჯიაჯაყ ჯაყელი — ტრაპიზონის დედოფალი
ჯაში

საკუთარი სახელი ჯაში შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

გიორგი ჯაში — ფერმწერი
ვიტალი ჯაში — ეკონომისტი, პოლიტიკოსი
ივანე ჯაში — აგრონომი
მაკარ ჯაში — პარტიული და საბჭოთა სახელმწიფო მოღვაწე
მარიამ ჯაში — საზოგადოებრივი ჯანდაცვის ექსპერტი, პოლიტიკოსი
მიხეილ ჯაში — ექიმი (ოტორინოლარინგოლოგი)
ნიკოლოზ ჯაში — ხელოვნებათმცოდნე
სალომე ჯაში — ჟურნალისტი, კინოდოკუმენტალისტი
ჯიბლაძე

საკუთარი სახელი ჯიბლაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

ალექსანდრე ჯიბლაძე — პოლიტიკოსი, ფილოლოგი
გიორგი ჯიბლაძე — ფილოლოგი
ვლადიმერ ჯიბლაძე — პოლიტიკოსი
ილო ჯიბლაძე — გეოგრაფი, პედაგოგი
იოსებ ჯიბლაძე — გეოგრაფი, პედაგოგი
სილიბისტრო ჯიბლაძე — პოლიტიკური მოღვაწე
სოსო ჯიბლაძე — გეოგრაფი
ჯონდო ჯიბლაძე — არქიტექტორი
ჯინჭარაძე

საკუთარი სახელი ჯინჭარაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

ალექსანდრე ჯინჭარაძე — სამხედრო პირი, ემიგრანტი
აპოლონ ჯინჭარაძე — ბიოლოგი, გენეტიკოსი
გიორგი ჯინჭარაძე — ქართველი პოლიტიკოსი
გიორგი ჯინჭარაძე — საბჭოთა არტილერიის გენერალ-მაიორი
ისრაფილ ჯინჭარაძე — უმცროსი ლეიტენანტი, საბჭოთა კავშირის გმირი
მზია ჯინჭარაძე — 9 აპრილის ტრაგედიის მსხვერპლი
მიხეილ ჯინჭარაძე — საბჭოთა კონტრადმირალი
მამუკა ჯინჭარაძე-ბიზნესმენი,მეცენატი
ჯიქია

საკუთარი სახელი ჯიქია შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

ავთანდილ ჯიქია — საბჭოთა სახელმწიფო და პარტიული მოხელე
ალექსანდრე ჯიქია — მწერალი, პოლიტიკოსი
ბონდო ჯიქია — სახელმწიფო მოხელე, პოლიტიკოსი
ვალერიან ჯიქია — სოფლის მეურნეობის მუშაკი
ვლადიმერ ჯიქია — ინჟინერი, საბჭოთა სახელმწიფო და სამხედრო მოხელე
კახა ჯიქია — პოლიტიკოსი
პარმენ ჯიქია — ჰიდროტექნიკოსი
რაჟდენ ჯიქია — სამთო ინჟინერი
სერგი ჯიქია — აღმოსავლეთმცოდნე, თურქოლოგი
ჯუმბერ ჯიქია — მოქანდაკე
ჯორჯაძე

ჯორჯაძე შეიძლება აღნიშნავდეს:

ალექსანდრე ჯორჯაძე — გზების მშენებელი ინჟინერი
ალექსანდრე ჯორჯაძე — სპორტსმენი (სპორტული ტანვარჯიში)
არჩილ ჯორჯაძე — პოლიტიკური და საზოგადო მოღვაწე
ბარბარე ჯორჯაძე — მწერალი
გიორგი ჯორჯაძე — რუსეთის იმპერიის არმიის გენერალ-მაიორი
დიმიტრი ჯორჯაძე — საზოგადო მოღვაწე
დიმიტრი ჯორჯაძე — ემიგრანტი, სპორტსმენი
ვასილ ჯორჯაძე — სამხედრო ინჟინერი
ვასილ ჯორჯაძე — მხატვარი
ზაქარია ჯორჯაძე — მეწარმე
ზაქარია (ჯორჯაძე) — საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი
იოანე (ჯორჯაძე) — სასულიერო მოღვაწე
იოსებ ჯორჯაძე — რუსეთის იმპერიის არმიის გენერალ-მაიორი
ირაკლი ჯორჯაძე — სამხედრო მეცნიერი
ირაკლი ჯორჯაძე — ოფიცერი, მსოფლიო ომის მონაწილე
მარიამ ჯორჯაძე — გეოგრაფი და პედაგოგი
მერაბ ჯორჯაძე — მოურავი
მერაბ ჯორჯაძე — პოლიტიკური ემიგრანტი
ნანა ჯორჯაძე — ქართველი კინორეჟისორი
ნინო ჯორჯაძე — მოწყალების და, ფოტოგრაფი
ნოდარ ჯორჯაძე — კახეთის დიდი თავადი
ქეთევან ჯორჯაძე — გეოგრაფი
ჯუღელი

საკუთარი სახელი ჯუღელი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

ანთიმოზ ჯუღელი — პედაგოგი, მწერალი
ბესიკ ჯუღელი — ინჟინერი, პოლიტიკოსი
ვალიკო ჯუღელი — სამხედრო და პოლიტიკური მოღვაწე
ვიქტორია ჯუღელი — ფილოლოგი
თეიმურაზ ჯუღელი (გაგამარუ) — სპორტსმენი (სუმო)
მედეა ჯუღელი — სპორტსმენი (სპორტული ტანვარჯიში)
ნუგზარ ჯუღელი — მსახიობი, სატელევიზიო დიქტორი
სევერიან ჯუღელი — პოლიტიკური მოღვაწე, პუბლიცისტი
სიმონ ჯუღელი — ბოლშევიკი რევოლუციონერი
ხარაძე

საკუთარი სახელი ხარაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

ანა ხარაძე — ქართველი ბოტანიკოს-სისტემატიკოსი
არჩილ ხარაძე — ქართველი მათემატიკოსი
გიორგი ხარაძე — ქართველი ფიზიკოსი
ევგენი ხარაძე — ქართველი ასტრონომი
კობა ხარაძე — ქართველი გეოგრაფი
ნადეჟდა ხარაძე — ქართველი მომღერალი
რუსუდან ხარაძე — ქართველი ეთნოგრაფი
ტატო (არჩილ) ხარაძე — ქართველი მუსიკოს-შემსრულებელი (ალტი)
ხერხეულიძე

საკუთარი სახელი ხერხეულიძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

ხერხეულიძე, ცხრა ძმა — მარაბდის ბრძოლის (1625) გმირები
აღათანგ ხერხეულიძე — ქართლის სამეფოს სახლთუხუცესი
ბააკა ხერხეულიძე — ქართლის სამეფოს ფარეშთუხუცესი
ბაბო ავალიშვილ-ხერხეულიძე — მსახიობი
ბეჟან ხერხეულიძე — რუსეთის არმიის პოლკოვნიკი
გრიგოლ ხერხეულიძე — ლიტერატურათმცოდნე, კრიტიკოსი
ეკატერინე ხერხეულიძე — პოლიტიკოსი
ზაქარია ხერხეულიძე — რუსეთის არმიის გენერალ-მაიორი
ილია ხერხეულიძე — სამხედრო პირი
მამუკა ხერხეულიძე — მწერალი
მარიამ ხერხეულიძე-ყიასაშვილი (მერი ერგნელი) — მსახიობი
ნიკოლოზ (ხერხეულიძე) — საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი
ომან ხერხეულიძე — ისტორიკოსი
შალვა ხერხეულიძე — მსახიობი
ხმალაძე (მრავალმნიშვნელოვანი)

საკუთარი სახელი ხმალაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

ალექსანდრე ხმალაძე — ქართველი ჰიგიენისტი
გრიგოლ ხმალაძე — ქართველი ჰიდროლოგი
ვასილ ხმალაძე — ქართველი მუსიკოსი, პედაგოგი
ვახტანგ ხმალაძე — ქართველი ფიზიკოსი, იურისტი, პოლიტიკოსი
თამაზ ხმალაძე — მთარგმნელი, მწერალი, პუბლიცისტი, ჟურნალისტი
ილია ხმალაძე — საბჭოთა კავშირის გმირი
ლაზარე ხმალაძე — პედაგოგი
ლევან ხმალაძე — ქართველი ფეხბურთელი
მარინე ხმალაძე — ქართველი პოეტი
სიმონ ხმალაძე — ბოლშევიკი სამხედრო მეთაური
სიმონ ხმალაძე — ქართველი მუსიკოსი
ხომერიკი

საკუთარი სახელი ხომერიკი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

ალექსანდრე ხომერიკი — საოპერო მომღერალი
ვიქტორ ხომერიკი — პოლიტიკური ემიგრანტი
თამაზ ხომერიკი — ჟურნალისტი
იაკინთე ხომერიკი — მწერალ იაკინთე ლისაშვილის ნამდვილი სახელი და გვარი
კონსტანტინე ხომერიკი — ბოლშევიკი რევოლუციონერი
ლევან ხომერიკი — ფეხბურთელი, მწვრთნელი
ოთარ ხომერიკი — ინჟინერი ნახევარგამტარიანი ხელსაწყოთმშენებლობისა და ბიოსამედიცინო ტექნიკის დარგში
ნოე ხომერიკი — სახელმწიფო და პოლიტიკური მოღვაწე
შალვა ხომერიკი — კინორეჟისორი
ხუნდაძე

საკუთარი სახელი ხუნდაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

გაბრიელ ხუნდაძე — დიპლომატი
გიორგი ხუნდაძე — ქირურგი
დიმიტრი ხუნდაძე — ექიმი, პოლიტიკოსი
კუკური ხუნდაძე — ინჟინერი, სახელმწიფო მოხელე
მიხეილ ხუნდაძე — იურისტი, პოლიტიკური ემიგრანტი
რაჟდენ ხუნდაძე — ქართული საეკლესიო საგალობლების შემკრები და გამომცემელი
სილოვან ხუნდაძე — პედაგოგი, ლიტერატორი და საზოგადო მოღვაწე
სიმონ ხუნდაძე — ლიტერატურათმცოდნე, ისტორიკოსი, სოციოლოგი, ჟურნალისტი
ტროფიმე ხუნდაძე — ისტორიკოსი, პედაგოგი
ფატი ხუნდაძე — ფსიქოლოგი
შალვა ხუნდაძე — ქართველი პედაგოგი და გეოგრაფი
ჯიბსონ ხუნდაძე — ფერმწერი, პეიზაჟისტი
ხუციშვილი

საკუთარი სახელი ხუციშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

არჩილ ხუციშვილი — ინჟინერ-გამომგონებელი
ბათლომე ხუციშვილი — საზოგადო მოღვაწე, პედაგოგი
ბადრი ხუციშვილი — სპორტსმენი (კრივი)
გივი ხუციშვილი — ფიზიკოსი
გიო ხუციშვილი — მომღერალი, მსახიობი
გიორგი ხუციშვილი — ფილოსოფოსი, კონფლიქტოლოგი
გოგი ხუციშვილი — ფერმწერი, გრაფიკოსი, მოქანდაკე
დავით ხუციშვილი — სპორტსმენი (თავისუფალი ჭიდაობა)
დავით ხუციშვილი — სპორტსმენი (კრივი)
დიმიტრი ხუციშვილი — სპორტსმენი (სამბო)
ვაჟა ხუციშვილი — მორაგბე
ზაზა ხუციშვილი — მუსიკოსი, პოლიტიკოსი
ილია ხუციშვილი — ინჟინერი, პოლიტიკოსი
კახი ხუციშვილი — მხატვარი
ლაშა ხუციშვილი — პოლიტიკოსი, თანამდებობის პირი
კონსტანტინე ხუციშვილი — ფერმწერი
მალხაზ ხუციშვილი — პოლიტიკოსი
მიხეილ ხუციშვილი — ფეხბურთელი
ომარ ხუციშვილი — პოლიტიკოსი
რაჟდენ ხუციშვილი — ფიზიკოსი და გეოფიზიკოსი
სოლომონ ხუციშვილი — ლიტერატურათმცოდნე
ქეთევან ხუციშვილი — ეთნოლოგი
შალვა ხუციშვილი — გეოგრაფი, პედაგოგი
შოთა ხუციშვილი — ინჟინერი, ავია-კონსტრუქტორი
ჯემალ ხუციშვილი — ფერმწერი
მხედრიონი

მხედრიონი — სამხედრო ტერორისტული ორგანიზაცია საქართველოში 1989-1995 წლებში. დაფუძნდა ჯაბა იოსელიანის მიერ. მისი აქტიური წევრები აგრეთვე იყვნენ თეიმურაზ ხაჩიშვილი, დოდო გუგეშაშვილი, გიგა გელაშვილი, გიგა არველაძე, ზაზა ვეფხვაძე, გია სვანაძე, თემურ ტალახაძე და სხვები.

ისტორია
ორგანიზაცია თავდაპირველად 1989 წლის აგვისტოში პატრიოტული მიზნებით შეიქმნა და დეკლარირებულად დემოკრატიულ მიზნებს ემსახურებოდა. 1990 წლის შემოდგომაზე გაუქმდა მისი სამართლებრივი სტატუსი, ხოლო 1991 წლის თებერვალში დაშლილ იქნა საბჭოთა და ქართული სამხედრო ძალების მიერ. „მხედრიონი“ აღადგინა ჯაბა იოსელიანმა 1991 წელს და ის მონაწილეობდა ზვიად გამსახურდიას წინააღმდეგ მოწყობილ სამხედრო გადატრიალებაში. 1992-1993 წლებში ორგანიზაცია მონაწილეობდა ყოფილი ხელისუფლების მომხრეთა საპროტესტო მოძრაობის ჩახშობასა და აფხაზეთის ომში. 1992 წლიდან მხედრიონი ეწეოდა ბენზინით ვაჭრობას, იარაღისა და სიგარეტის კონტრაბანდას ეროვნული გვარდიისა და შინაგან საქმეთა სამინისტროს მფარველობით. მისი ლიდერის, ჯაბა იოსელიანის იმდროინდელი გავლენის გამო მხედრიონი დაუსჯელად მოქმედებდა. სამეგრელოში მხედრიონი ებრძოდა გამსახურდიას მომხრეებს, აპატიმრებდა, ძარცვავდა და ხოცავდა მოსახლეობას. 1992 წლის მაისში საქართველოში ოფიციალური ვიზიტის დროს „მხედრიონის“ საპატიო წევრი გახდა აშშ-ის სახელმწიფო მდივანი ჯეიმზ ბეიკერი. 1993 წლის სექტემბერში მხედრიონს ეწოდა „ქართველ მაშველთა კორპუსი“ და სახელმწიფო კომიტეტის სტატუსი მიიღო. 1995 წლის 29 აგვისტოს შევარდნაძეზე მოწყობილი ტერორისტული აქტის შემდეგ დააპატიმრეს ჯაბა იოსელიანი, თემურ ხაჩიშვილი, გიგა გელაშვილი და 200-მდე მხედრიონელი, ოქტომბერში „მხედრიონის“ საქმიანობა აიკრძალა. 2001 წელს „მხედრიონს“ („პატრიოტთა კავშირი“) უარი ეთქვა პოლიტიკურ პარტიად რეგისტრაციაზე.
საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენა

საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენა — საქართველოს ეროვნული მოძრაობის საქმიანობის მთავარი მიზანი მეოცე საუკუნის 80-იან წლებში. მოძრაობა დასრულდა 1991 წლის 9 აპრილს საქართველოს დამოუკიდებლობის აღდგენით და საბჭოთა კავშირიდან გასვლით.

წინარეისტორია
ჯერ კიდევ 1953 წელს შეიქმნა ახალგაზრდული იატაკქვეშა ორგანიზაცია „გორგასლიანი“. სწორედ აქედან დაიწყო საქართველოს ეროვნულ-განმათავისუფლებელი მოძრაობა. ამ პირველ, მაგრამ მეტად მნიშვნელოვან ნაბიჯს მოჰყვა ეროვნული მოძრაობის ხანგრძლივი და რთული გზა: ლიდერების დაპატიმრება, ბრძოლა ქართული ენისთვის 1978 წელს, 1989 წლის 9 აპრილის ტრაგედია, განხეთილება ეროვნულ მოძრაობაში და ბოლოს - 1990 წლის 28 ოქტომბრის პირველი მრავალპარტიული, დემოკრატიული არჩევნები.

არჩევნები
იმავე წლის 28 ოქტომბრის პირველი მრავალპარტიული, დემოკრატიული და, რაც მეტად პრინციპული და მნიშვნელოვანია, - არასაბჭოთა საპარლამენტო არჩევნების დანიშვნას. არჩევნების შედეგებმა გადააჭარბა ყოველგვარ მოლოდინს: დამაჯერებელი გამარჯვება მოიპოვეს საარჩევნო ბლოკის „მრგვალი მაგიდა-თავისუფალი საქართველო“ ორგანიზაციებმა. 1990 წლის 14 ნოემბერს ჩატარდა საქართველოს ახლადარჩეული უზენაესი საბჭოს პირველი სესია, რომელმაც უზენაესი საბჭოს თავმჯდომარედ ერთხმად აირჩია ეროვნულ-განმათავისუფლებელი მოძრაობის აღიარებული ლიდერი ზვიად გამსახურდია. ამავე სესიაზე გაუქმდა სახელწოდება „საქართველოს სსრ“ და ქვეყანას ეწოდა „საქართველოს რესპუბლიკა“, დამტკიცდა რესპუბლიკის ახალი ეროვნული ჰიმნი, სახელმწიფო დროშა და გერბი. საქართველოში გამოცხადდა გარდამავალი პერიოდი.

1991 წლის 31 მარტს საქართველოს რესპუბლიკაში ჩატარდა საყოველთაო-სახალხო რეფერენდუმი ერთადერთი შეკითხვით „ხართ თუ არა თანახმა აღდგეს საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობა 1918 წლის 26 მაისის აქტის საფუძველზე?“. საარჩევნო ხმის უფლების მქონე მოსახლეობის 98%-მა სარეფერენდუმო შეკითხვას გასცა დადებითი პასუხი.

დამოუკიდებლობის გამოცხადება
დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტი მიღებულ იქნა 1991 წლის 9 აპრილს, უზენაესი საბჭოს რიგგარეშე სხდომაზე , რითაც საბჭომ პატივი მიაგო 9 აპრილის ტრაგედიის მსხვერპლთა ნათელ ხსოვნას. სხდომის დღის წესრიგში შედიოდა ერთადერთი საკითხი, ეს იყო დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტი. სხდომაზე ორსაათიანი სიტყვით გამოვიდა ზვიად გამსახურდია, რომელმაც საკუთარ სიტყვაში ისაუბრა რსფსრ-ის მიერ 1920 წლის მოსკოვის ხელშეკრულების დარღვევაზე, 1921 წელს საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის უკანონო ანექსიაზე, 1924 წლის აჯანყებაზე, 1989 წლის 9 აპრილზე და დამოუკიდებლობის აღდგენის რეფერენდუმზე. გამსახურდიას გამოსვლის შემდეგ უზენაესი საბჭოს გადაწყვეტილებას მხარი დაუჭირა საქართველოს მართლმადიდებელმა ეკლესიამ. სხდომას ასევე ესწრებოდნენ ქართველ-ებრაელთა ჯგუფი და ინგუშეთის ლიდერები. დარბაზში დაუკრეს ჰიმნი „დიდება“, თუმცა დარბაზში მყოფთაგან ცოტამ თუ იცოდა მისი ტექსტი. პარალელურად მიმდინარე ქართულ-ოსური ბრძოლების მიუხედავად ეს დღე საზეიმოდ აღინიშნა.

დამოუკიდებლობის გამოცხადებას არ დასწრებია დასავლეთის არცერთი სახელმწიფოს წარმოამდგენელი არ დასწრებია, დიდ სახელმწიფოებს არ უღარებიათ საქართველო დე იურედ იმავე წლის დეკემბრმდე, საბჭოთა კავშირის დაშლამდე.
აბუ ლ-ფაზლი

აბუ ლ-ფაზლი (; დ. 14 იანვარი, 1551 — გ. 12 აგვისტო, 1602) — ინდოელი მემატიანე და ფილოსოფოსი. აქბარის ვეზირი და მეგობარი. განაგებდა ფადიშაჰის მიმოწერას საზღვარგარეთის ქვეყნებთან. სპარსულად დაწერა აქბარის მმართველობის ქრონიკა „აქბარის წიგნი“ („აქბარნამე“), რომლის ყველაზე მნიშვნელოვანი ნაწილია „აქბარის კანონები“ („აინ-ი აქბარი“, ტ. 1-2, კალკუტა, 1867-1877). წიგნი შეიცავს მოგოლთა სახელმწიფოს ოლქების აღწერას, საგადასახადო უწყებებს, დადგენილებებსა და ავტობიოგრაფიას. შემორჩენილია აგრეთვე აბუ ლ-ფაზლის დიპლომატიური ეპისტოლეთა კრებული „აბუ ლ-ფაზლის თხზულება“ („ინშა-ი აბუ ლ-ფაზლ“). აბუ ლ-ფაზლი მოაკვლევინა აქბარის შვილმა ჯაჰანგირმა.
აბუ საიდი

ფადლ ალ-ლაჰ იბნ აბუ ლ-ხაირ მეიჰანი აბუ საიდი (; დ. 7 დეკემბერი, 967, ხორასანი — გ. 12 იანვარი, 1049, იქვე) — სპარსელი პოეტი, სწავლული, მისტიკოსი, სპარსული ადრეული სუფიზმის უმთავრესი წარმომადგენელთაგანი. ერთ-ერთმა პირველმა დაამკვიდრა სუფიურ ქადაგებებში ლექსების ჩართვის ტრადიცია. მიეწერება 750-მდე მისტიკური შინაარსის რობაი, რომლებშიც ურთულესი სუფიური აზრები სადა და დახვეწილი ფორმითაა გადმოცემული. აბუ საიდმა დიდი გავლენა მოახდინა სპარსული სუფიზმის შემდგომ განვითარებაზე.
აბათაი-ხანი

აბათაი-ხანი (; დ. 1534 — გ. 1586) — მონღოლი მთავარი, თუშეთუ-ხანების სამთავრო სახლის დამაარსებელი. 1577 დაიმორჩილა ოირათთა ტომები და მათ ხანად გამოაცხადა თავისი ძე. ავრცელებდა ლამაიზმს, რომლის მისაღებად 1577 იმოგზაურა ჰუჰ-ჰოტოში (ტიბეტი) და შეხვდა დალაი-ლამას. 1585 დაიწყო პირველი ლამაისტური მონასტრის ერდენი-ძუს მშენებლობა ხალხაში. რევოლუციამდელ მონღოლეთში აბათაის განსაკუთრებული კულტი არსებობდა.
აბაი კუნანბაევი

}, ჩინგიზთაუ, ახლანდელი სოფ. კარაული, აბაის რაიონი, სემიპალატინსკის ოლქი, ყაზახეთი — გ. , იქვე) — ყაზახი პოეტი-განმანათლებელი; ახალი, დამწერლობიანი ყაზახური ლიტერატურის ფუძემდებელი.

ბიოგრაფია
დაიბადა მდიდარი ფეოდალის ოჯახში. სწავლობდა სემიპალატინსკის მედრესეში, მაგრამ სასულიერო სწავლებამ ვერ დააკმაყოფილა, გაიტაცა აღმოსავლეთის კლასიკურმა ლიტერატურამ, დაუახლოვდა გადასახლებაში მყოფ რუს დემოკრატებს, შეისწავლა რუსული ენა და გაეცნო რუს კლასიკოსთა შემოქმედებას. აბაი კუნანბაევმა მიატოვა მამის ოჯახი და თავისი ხალხის სამსახური იტვირთა, გახდა სათემო მმართველი, შემდეგ კი სახელი გაითქვა როგორც პოეტმა. მისი აული ყაზახთა კულტურის ცენტრად იქცა. აბაი კუნანბაევმა ყაზახურ პოეზიაში უჩვეულო თემატიკა შეიტანა, ასახა უბრალო ხალხის მძიმე ხვედრი და მჩაგვრელთა წინააღმდეგ გაილაშქრა. სატირულ ლექსებში ამხილა მეფის რუსეთის ჩინოვნიკები და მათი ადგილობრივი დამქაშები. რამდენადაც ულმობელი და მწვავე იყო აბაი კუნანბაევის სატირა, იმდენად თბილი და ნაზი — მისი ლირიკა. პოეტი ცოცხლად ხატავდა აულის ყოფით სურათებს (ლექსების ციკლი „წელიწადის ოთხი დრო“, 1886-1890), უმღეროდა ბუნებას, სიყვარულს; ერის უზენაეს ბედნიერებად „გონებით გაცისკროვნებული შრომა“ მიაჩნდა. აბაი კუნანბაევი ავტორია რამდენიმე ეპიკური თხზულებისა („მასღუდი“, 1887; „ისქანდერი“, „აზიმის თქმულება“). თარგმნა ადგილები „შაჰნამედან“, „ლეილი და მაჯნუნი“, კრილოვისა და ლერმონტოვის ნაწარმოებები, ნაწყვეტები პუშკინის „ევგენი ონეგინიდან“, ყაზახურ პოეზიაში შემოიღო ლექსის რამდენიმე ახალი საზომი და ფორმა (სტროფული).

აბაი კუნანბაევის შემოქმედება, რომლის სათავეც მშობლიური ფოლკლორი იყო, ხალხმა ისე შეისისხლხორცა, რომ მისი ნაწარმოებები ზეპირად იცოდა და ხელნაწერებად ავრცელებდა. მისი თხზულებები მხოლოდ საბჭოთა ხელისუფლების დროს შეიკრიბა და გამოიცა. აბაი კუნანბაევის ცხოვრების შესახებ რომანი დაწერა ყაზახმა მწერალმა მუხთარ აუეზოვმა.

ხსოვნა
აბაის სახელი ეწოდა ქალაქებს, სოფლებს, რაიონებსა და ქუჩებს. პოეტის სახელი მიენიჭა ალმათში სახელმწიფო ოპერისა და ბალეტის თეატრს, ეროვნულ პედაგოგიურ უნივერსიტეტს; აქთაუში კულტურულ-დასასვენებელ კომპლექსს. 2023 წლის მონაცემებით, ყაზახეთში მისი სახელობის 99 სკოლაა. სხვადასხვა ქალაქებში გახსნილია აბაის ძეგლები და მუზეუმები. სსრკ-ში და შემდეგ დამოუკიდებელ ყაზახეთში რამდენიმეჯერ გამოიცა საფოსტო მარკა აბაის გამოსახულებით. პოეტი გამოსახულია ყაზახეთის ეროვნული ბანკის ბანკნოტაზე.

1995 წელი იუნესკოს მიერ გამოცხადდა აბაის წლად.

2014 წელს პეკინში ერთ-ერთ პარკში გაიხსნა აბაის ძეგლი.

2022 წლის 29 აპრილს აბაის ძეგლი გაისხნა თბილისში, ყაზახეთსა და საქართველოს შორის დიპლომატიური ურთიერთობის დამყარების 30 წლისთავთან დაკავშირებით. პოეტი-განმანათლებლის ძეგლი ორი ხალხის მეგობრობის სიმბოლოს განსახიერება იქნება.

2022 წლის 26 მაისს აბაის ძეგლი გაიხსნა ბიშკეკში და მიეძღვნა ყაზახეთსა და ყირგიზეთს შორის მეგობრულ დამოკიდებულებას.

2022 წლის 2 ივნისს პოეტის ბიუსტი გაიხსნა ნიუ-დელიში.
თამარ აბაკელია

თამარ გრიგოლის ასული აბაკელია (დ. , დაბა ხონი — გ. 14 მაისი, 1953, თბილისი) — ქართველი მოქანდაკე, გრაფიკოსი, თეატრისა და კინოს მხატვარი. საქართველოს ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1942).

ბიოგრაფია
1929 წელს დაამთავრა თბილისის სამხატვრო აკადემია. იყო ი. ნიკოლაძისა და ნ. კანდელაკის (ქანდაკება), ე. ლანსერესა და ი. შარლემანის (გრაფიკა) მოწაფე. 1938 წლიდან იქვე ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას. იყო „სარმას“ წევრი. აბაკელიას შემოქმედებისათვის დამახასიათებელია ფორმის უზადო გრძნობა, ძლიერი დინამიკური ნახატი, მაღალი პროფესიული ოსტატობა, კომპოზიციის უტყუარი ალღო. აბაკელიას მნიშვნელოვანი სკულპტურული ნამუშევრებიდან აღსანიშნავია რელიეფური ფრიზი (5 კომპოზიცია): „ბათუმის დემონსტრაცია“, „ოქტომბერი საქართველოში“, „საქართველოს ინდუსტრია“, „სოფლის მეურნეობა საქართველოში“ და „ბედნიერი ცხოვრება“ (ქვა, 1936-1937), ყოფილი მარქსიზმ-ლენინიზმის ინსტიტუტის საქართველოს ფილიალის შენობის ფასადი, თბილისი; ეს ნამუშევარი 30-იანი წლებში საქართველოში მონუმენტური-დეკორატიული ქანდაკების პირველი მნიშვნელოვანი ნიმუშია; მეორე მსოფლიო ომის თემაზე შესრულებული კომპოზიცია „შურს ვიძიებთ!“ (1944, ბრინჯაო, საქართველოს ხელოვნების სახელმწიფო მუზეუმი, თბილისი); ლესია უკრაინკას ძეგლი (1952, ბრინჯაო, სურამი) და სხვა. გრაფიკული ნამუშევრებიდან აღსანიშნავია „იმერელი ბიჭი“ (1928), „ბროწეულის კრეფა“ (1930), „ბედნიერი ოჯახი“ (1936), „რთველი“ (1946, საქართველოს ხელოვნების მუზეუმი, თბილისი). აბაკელიამ საქართველოს მხატვრებს შორის ერთ-ერთმა პირველმა დაასურათა „ვეფხისტყაოსანი“ (1930-იანი წწ., ხელნაწერთა ინსტიტუტი, თბილისი). მისი დეკორატიული-სიბრტყობრივად აგებული კომპოზიციები, რომლებშიც ყურადღება გამახვილებულია მოცულობითად, სკულპტურულად გადაწყვეტილ ფიგურებზე, ეპიკურ-რომანტიკულ განწყობილებას ქმნის. მასვე ეკუთვნის „დავით სასუნცის“ (1939) და ვაჟა-ფშაველას პოემების (1947, საქართველოს სურათების გალერეა, თბილისი) ილუსტრაციაები. გააფორმა სპექტაკლები: ს. კლდიაშვილის „ირმის ხევი“ (1945), კ. კალაძის „ლალი“ (1945, კ. მარჯანიშვილის სახელობის თეატრი); კინოფილმები: „არსენა“ (1937), „გიორგი სააკაძე“ (1941-1942), „დავით გურამიშვილი“ (1945). დაჯილდოებულია შრომის წითელი დროშის ორდენით.

დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში.