iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
მარკუს ომოფუმა

მარკუს ომოფუმა — ნიგერიელი თავშესაფრის მაძიებელი, რომელიც ავსტრიაში პოლიციის მხრიდან ძალადობის შედეგად დეპორტაციის დროს დაიღუპა. მისი სიკვდილი ავსტრიაში რასიზმის წინააღმდეგ მოძრაობის სიმბოლოდ იქცა.

ბიოგრაფია
ნიგერიაში მარკუს ომოფუმა იორუბას ხალხის რელიგიური საძმო „ოგბონის“ , დღეს ოფიციალურად აკრძალულია, მაგრამ მაინც მოქმედი) წევრი იყო. როდესაც მან საძმოს ერთ-ერთი შიდა წესი დაარღვია და მას სასტიკი განაჩენი ელოდებოდა, იგი ქვეყნიდან გაიქცა.

1994 წელს გაყალბებული დოკუმენტებით იგი გერმანიაში ჩავიდა, მაგრამ გერმანულმა ხელისუფლებამ მის თავშესაფრის მოთხოვნაზე უარი თქვა. 1998 წლის ნოემბერში მან მსგავსი განცხადება ავსტრიაში შეიტანა, რელიგიური დევნის მითითებით, მაგრამ აქაც უარი მიიღო. 1998 წლის დეკემბერში, დეპორტაციას დაქვემდებარებული ომოფუმა დროებით ტრაისკირხენის ლტოლვილთა ბანაკში განათავსეს. 1999 წლის 1 მაისს 25-წლის არალეგალი ომოფუმა „ “-ის რეისით ბულგარეთში დეპორტაციას ექვემდებარებოდა. ავსტრიის შინაგან საქმეთა სამინისტროს ვერსიით, ომოფუმა, რომელსაც თვითმფრინავში ჯდომა არ სურდა, პოლიციელებს ფიზიკურად დაუპირისპირდა. ამის გამო პოლიციამ ძალისმიერი ზომებს მიმართეს: ხელები უკან შეუკრეს, პირი და ცხვირი (მინიმუმ ერთი ნესტო) ლენტით დაუხურეს, ხოლო თავად „აგრესორი“ სავარძელთან მიაკრეს. ფრენის დროს ომოფუმა შეშუპებით (სხვა ვერსიით – გულის შეტევით) გარდაიცვალა, თუმცა ამის შესახებ მხოლოდ სოფიაში ჩაფრენის შემდეგ გაიგეს. 1999 წლის 27 მაისს, ნარკოტიკებთან ბრძოლის საბაბით, შინაგან საქმეთა სამინისტრომ ოპერაცია „გაზაფხული“ წამოიწყო. მის ფარგლებში დაახლოებით 100 აფრიკელი დააკავეს, რომელთა უმრავლესობა პროტესტების აქტიური მონაწილე იყო.
ადამიანის უფლებათა დამცველმა ორგანიზაციებმა და აქტივისტებმა ეს გადაწყვეტილება მკაცრად გააკრიტიკეს, როგორც ზედმეტად რბილი სასჯელი.

ძეგლი
2003 წლის 10 ოქტომბერს ვენის სახელმწიფო ოპერის მახლობლად დაიდგა ომაფუმას ხსოვნისადმი მიძღვნილი მემორიალი. იმის გამო, რომ ეს მოხდა ხელისუფლების შესაბამისი ნებართვის გარეშე, 15 ოქტომბერს ძეგლი გადმოიტანეს ვენის ცენტრში მდებარე მუზეუმების კვარტალში, სადაც ის დღემდე იქ რჩება.

მემორიალური ქვის დამონტაჟებამ ვენის საზოგადოებრივი ურბანული სივრცის ცენტრში მრავალი კამათი გამოიწვია. განსაკუთრებით მწვავედ ამის წინააღმდეგ გამოვიდა ავსტრიის „თავისუფლების პარტია“, რომელიც კატეგორიულად ეწინააღმდეგებოდა თავშესაფრის მაძიებლის ხსენებას საზოგადოებრივ ადგილებში. სკულპტურის განსაკუთრებულ მნიშვნელობაზე, როგორც რასიზმისა და არაჰუმანური თავშესაფრის პოლიტიკის წინააღმდეგ მიმართულ ძეგლზე, მეტყველებს ის ფაქტი, რომ მარკუს ომოფუმას ქვა ხშირად ხდებოდა რასისტებისა და ნეონაცისტების თავდასხმის ობიექტი, განსაკუთრებით მის დადგმიდან პირველ წლებში: საინფორმაციო დაფას ფისი დაასხეს და თვითონ ქვა — ლაქით გადაღებეს, ხოლო 2004 წელს მასზე, სხვა ზიანთან ერთად, დახატეს სიმბოლო „“, რაც „კუ-კლუქს-კლანს“ აღნიშნავს.

2020 წლის 6 დეკემბერს ავსტრიული მემარჯვენე რადიკალური მოძრაობის — „ “ („ავსტრიის იდენტობის მოძრაობა“) — წევრებმა, 2020 წლის 2 ნოემბრის ტერაქტებზე პასუხად, მარკუს ომოფუმას მემორიალი დაფარეს ფარებით, რომლებზეც ტერორის მსხვერპლთა სურათები იყო გამოსახული და მიამაგრეს წარწერა: „ “ („თეთრკანიანთა სიცოცხლე მნიშვნელოვანია, ვენა“).
დივიე-ბაბეს ფლეიტა

დივიე-ბაბეს ფლეიტა, ასევე ცნობილი როგორც ტიდლდიბაბი — მღვიმის დათვის ბარძაყის ძვალი დაჩვრეტილი დისტანციური ნახვრეტებით, რომელიც აღმოაჩინეს 1995 წელს სისტემატური არქეოლოგიური გათხრების დროს დივიე-ბაბე -ში, ცერკნოს მახლობლად, ჩრდილო-დასავლეთი სლოვენია. გათხრებს ხელმძღვანელობდა სლოვენიის მეცნიერებათა და ხელოვნების აკადემიის კვლევითი ცენტრის არქეოლოგიის ინსტიტუტი. გამოითქვა ვარაუდი, რომ ის შექმნილი იყო ნეანდერტალელების მიერ, როგორც მუსიკალური ინსტრუმენტის ფორმა და ცნობილი გახდა როგორც ნეანდერტალური ფლეიტა. არტეფაქტი გამოფენილია საჯაროდ სლოვენიის ეროვნულ მუზეუმში ლიუბლიანაში. ასეთი სახით, ის იქნებოდა მსოფლიოში ყველაზე ძველი ცნობილი მუსიკალური ინსტრუმენტი.

ეს მტკიცება შეხვდა მკაცრ კრიტიკას და დავას სამეცნიერო საზოგადოებაში. არ არსებობს ნეანდერტალური მუსიკალური ინსტრუმენტის სხვა ცნობილი შემთხვევები, და ასეთი აღმოჩენა შუა პალეოლითის პერიოდიდან შეიძლება მიუთითებდეს ნეანდერტალელებს შორის მანამდე უცნობ სიმბოლურ ქცევაზე.
ჯულიას ვილა

ვილა ჯულია — ვილა რომში, იტალია. მას სახელი ეწოდა პაპი იულიუს -ის პატივსაცემად, რომელმაც 1551–1553 წლებში ააგო ვილა. მაშინ ვილა ქალაქის განაპირას მდებარეობდა. დღეს ის საჯარო საკუთრებაა და მასში განთავსებულია ეტრუსკების ეროვნული მუზეუმი ეტრუსკული ხელოვნებისა და არტეფაქტების კოლექცია.

ისტორია
მდებარეობა
ვილა ააგეს რომის უბანში, რომელიც ცნობილია როგორც „ “ (რომელიც ოდესღაც ქალაქის კედლებთან იყო). მდებარეობდა მონტე პარიოლის ფერდობებზე, როგორც „ვილა სუბურბანა“ და დასასვენებელი ადგილი.

დიზაინი
ხელოვნების კარგად მცოდნემ პაპმა თავდაპირველად შენობის დიზაინი 1551–1553 წლებში დაავალა ჯაკომო ბაროცის და ვინიოლას. თუმცა, ნიმფეუმი და ბაღის სხვა სტრუქტურები დააპროექტა ბარტოლომეო ამანატიმ, ჯორჯო ვაზარის მეთვალყურეობის ქვეშ. მიქელანჯელოც იქ მუშაობდა. პაპი იულიუსი უშუალოდ დაინტერესდა ვილის დიზაინითა და დეკორით და დახარჯა დიდი თანხები მისი სილამაზის გასაუმჯობესებლად. ვილა ჯულია გახდა მანიერისტული არქიტექტურის ერთ-ერთი ყველაზე დელიკატური ნიმუში.

თავდაპირველი ქონების მხოლოდ მცირე ნაწილია შემორჩენილი ხელუხლებელი, რომელიც მოიცავს სამ ვენახს, რომლებიც ვრცელდებოდა ტიბრამდე და რომლებზეც პაპი ხშირად მოგზაურობდა ნავით. ვილას ჰქონდა ქალაქური შესასვლელი. 1935 წელს მოპოვებულ მედალზე ნაჩვენებია ვილა, როგორც არსებითად დასრულებული, მაგრამ წყვილი გუმბათებით, რომლებიც არასოდეს ყოფილა შესრულებული.

მოგვიანებით ისტორია
პაპ იულიუსის გარდაცვალების შემდეგ მისმა მემკვიდრემ პაპმა პავლე -მ ჩამოართვა ყველა ის ქონება, რომელიც მან დააგროვა; ვილა გაიყო და მთავარი შენობა და ბაღების ნაწილი აპოსტოლარული პალატის საკუთრება გახდა. იგი აღადგინეს 1769 წელს პაპ კლემენტ - ის ინიციატივით. იტალიის ახალმა სახელმწიფომ ჩამოართვა 1870 წელს და საუკუნის დასაწყისში გადაეცა ეტრუსკების ეროვნულ მუზეუმს.

სერიალ მედიჩის მესამე სეზონში, ეს არის ლორენცო მედიჩის ცოლის, კლარის ორსინის და ჯიროლამო რიარიოს ცოლის კატერინა სფორცას პირველი შეხვედრის ადგილი. შეხვედრის სცენა გადაღებულია რომში, ვილა ჯულიას ეზოში .

გალერეა
ვენუსტიანო-კარანსა (ჩიაპასი)

ვენუსტიანო-კარანსის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი ჩიაპასის შტატში, მექსიკის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 67 292 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 9.7%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 1 364.65 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 49.3 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია შტატის შემადგენლობაში 1849 წლის 31 მარტს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ვენუსტიანო-კარანსა. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 07106.
ვილია-კომალტიტლანი

ვილია-კომალტიტლანის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი ჩიაპასის შტატში, მექსიკის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 29 636 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 6.2%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 447.05 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 66.3 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია შტატის შემადგენლობაში 1882 წლის 11 დეკემბერს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ვენუსტიანო-კარანსა. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 07071.
ვილია-კორსო

ვილია-კორსოს მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი ჩიაპასის შტატში, მექსიკის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 65 643 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 11.9%-ით ნაკლებია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 2 764.48 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 23.7 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია შტატის შემადგენლობაში 1882 წლის 11 დეკემბერს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ვილია-კორსო. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 07107.
ვილიაფლორესი (ჩიაპასი)

ვილიაფლორესის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი ჩიაპასის შტატში, მექსიკის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 109 536 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 11.1%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 1 907.9 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 57.4 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია შტატის შემადგენლობაში 1882 წლის 11 დეკემბერს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ვილიაფლორესი. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 07108.
სან-პიეტრო-ინ-ვინკოლი

სან-პიეტრო-ინ-ვინკოლი — კათოლიკური, ტიტულარული ეკლესია და მცირე ბაზილიკა რომში, იტალია. ეკლესია ოპიას გორაზე, კავურის მეტროსადგურთან ახლოს, კოლიზეუმიდან მცირე მანძილზე მდებარეობს. სახელი პეტრეს განთავისუფლების ბიბლიურ ისტორიას მიგვანიშნებს.

ეს ეკლესია ყველაზე ცნობილია მიქელანჯელოს მოსეს ქანდაკებით, რომელიც არის პაპ იულიუს -ის საფლავის ნაწილი. 2010 წელს, კარდინალ პიო ლაგის გარდაცვალების შემდეგ, დონალდ უერლი გახდა კარდინალ-მღვდელი.

მიმდებარე შენობაში, რომელიც ადრე ეკლესიასთან დაკავშირებული მონასტერი იყო განთავსებული, არის ლა-საპიენცას უნივერსიტეტის საინჟინრო ფაკულტეტი. ეს აკადემიური დაწესებულება ასევე ატარებს სახელს „ “.

ისტორია
ეკლესია ასევე ცნობილია, როგორც ევდოქსიანას ბაზილიკა. იგი პირველად აშენდა ძველ საძირკველზე 432–440 წლებში, რათა დაეცვა ჯაჭვების რელიქვია, რომელიც წმინდა პეტრეს იერუსალიმში პატიმრობისას ეკრა. იმპერატრიცა ევდოქსიამ (იმპერატორ ვალენტინიანე -ის ცოლი), რომელმაც ისინი საჩუქრად მიიღო დედისგან, ელია ევდოკასგან, ჯაჭვები გადასცა პაპ ლეო -ს. სავარაუდოდ, 438-439 წლებში პილიგრიმობის დროს ელია ევდოკიამ ჯაჭვები მიიღო იერუსალიმის პატრიარქ იუბენალისგან.

ჯაჭვი ამჟამად ინახება როგორც რელიქვია, ბაზილიკის მთავარი საკურთხევლის ქვეშ. 1894 წლიდან ჯაჭვის რგოლი განთავსებულია წმინდა პეტრეს ეკლესიაში, რუტლანდი, ვერმონტი. მთელ მსოფლიოში, წმინდა პეტრეს მრავალი ეკლესია ატარებს სუფიქსის, რომელიც აღნიშნავს ბაზილიკასა და რელიქვიას.

ბაზილიკამ, რომელიც 439 წელს აკურთხა სიქსტუს -მ, განიცადა რამდენიმე რეკონსტრუქცია, მათ შორის რესტავრაცია პაპ ადრიანე -ის დროს და ასევე საუკუნეში. 1471 წლიდან 1503 წლამდე, პაპმა იულიუს -მ, პაპ სიქსტუს -ის ძმისშვილმა, მნიშვნელოვანი აღმშენებლობა განახორციელა. წინა პორტიკი, რომელიც მიეკუთვნება ბაჩიო პონტელის, დაემატა 1475 წელს. სარდაფი 1705 წელს დაიშალა არქიტექტორ ფრანჩესკო ფონტანას დროს, ხოლო 1875 წელს კიდევ ერთხელ გარემონტდა.
ოსტია-ანტიკა

ოსტია-ანტიკა — ძველი რომაული ქალაქი და რომის პორტი, რომელიც მდებარეობს ტიბრის შესართავთან. ეს არის თანამედროვე ოსტიასთან, 25 კილომეტრის დაშორებით რომის სამხრეთ-დასავლეთით. შლამის და ქვიშის შემოჭრის გამო, ახლა არის 3 კილომეტრი ზღვიდან.

ოსტია ახლა დიდი არქეოლოგიური ადგილია, რომელიც ცნობილია თავისი უძველესი ნაგებობების, ბრწყინვალე ფრესკების და შთამბეჭდავი მოზაიკების მშვენივრად შემორჩენილი ნიმუშებით. ქალაქის დაცემამ ანტიკურობის შემდეგ გამოიწვია ნავსადგურის გაუარესება და მოსახლეობის შემცირება. ქვიშის დიუნები, რომლებიც ფარავს ადგილს, დაეხმარა მის შენარჩუნებას. მისი ნაშთები გვაწვდის ინფორმაციას კომერციული მნიშვნელობის ქალაქზე. როგორც პომპეიში ოსტიას ნანგრევები გვაწვდის დეტალებს რომაული ურბანიზმის შესახებ, რომელიც მიუწვდომელია თავად რომში.

ისტორია
ოსტია შესაძლოა რომის პირველი კოლონია იყო. ლეგენდის თანახმად, ანკუს მარციუსი, რომის მეოთხე მეფე, იყო პირველი, ვინც გაანადგურა უძველესი ქალაქი ფიკანა. აქამდე აღმოჩენილი უძველესი არქეოლოგიური ნაშთები თარიღდება მხოლოდ ძვ. წ. საუკუნით. ყველაზე უძველესი ნაგებობები, რომლებიც ამჟამად ჩანს, თარიღდება ძვ. წ. საუკუნით.

ოსტია, სავარაუდოდ, თავდაპირველად განვითარდა, როგორც საზღვაო ბაზა და ძვ. წ. საუკუნეში მისი, როგორც კომერციული პორტის როლი თანდათანობით გაიზარდა ქალაქ რომში მარცვლეულის იმპორტისთვის.

სამოქალაქო ომები
ძვ. წ. 80-იან წლებში სამოქალაქო ომების პერიოდში ოსტია იყო ბრძოლის სცენა. ძვ. წ. 87 წელს მარიუსი თავს დაესხა ქალაქს, რათა შეეწყვიტა ვაჭრობის ნაკადი რომში, რომელსაც დაეხმარნენ მისი გენერლები ცინა, კარბო და სერტორიუსი, აიღო ქალაქი და გაძარცვა იგი.
ვესტალების სახლი

ვესტალების სახლი, ცნობილი როგორც ატრიუმ ვესტე — ვესტალ ქალთა საცხოვრებელი,  რომელიც მდებარეობდა რომის ფორუმის აღმოსავლეთ კიდეზე, ვესტას ტაძრის უკან, რეგიასა და პალატინის მთას შორის. დომუს პუბლიკა, სადაც პონტიფექს მაქსიმუსი ცხოვრობდა, ატრიუმ ვესტასთან ახლოს მდებარეობდა, სანამ ეს როლი იმპერატორებმა არ შეიათავსეს. აგებულია დაახლოებით ძვ. წ. 700 წლისთვის.

სტრუქტურა
ატრიუმ ვესტე რომის ძველ ფორუმში სამსართულიანი 50 ოთახიანი სასახლე იყო, აშენებული ელეგანტური გახანგრძლივებული ატრიუმის, ეზოს გარშემო, ორმაგი აუზით. უკიდურეს აღმოსავლეთით ღია ნახევრად არქიტექტურული დარბაზი იყო, ნუმა პომპილიუსის, კულტის მითოლოგიური დამაარსებლის ქანდაკებით.

კომპლექსი მდებარეობდა პალატინის ბორცვის კალთასთან, რომელიც იმპერიული დროის განმავლობაში გაგრძელდა, სანამ ყველაფერი რომის დიდი ხანძრის შედეგად 64 წელს არ გაქრა. რეკონსტრუქცია ამ წელს გაკეთდა იმპერატორ ნერონის მიერ. ვესტალების სახლი რამდენჯერმე აშენდა იმპერიის განმავლობაში, მათ შორის 193 წელს, სეპტიმიუს სევერუსის მიერ. ვესტალების კოლეგიის დაშლის შემდეგ, ახ.წ. საუკუნის ბოლოს, ვესტალების სახლის ისტორია გაგრძელდა საცხოვრებელი შენობის სახით. აქ იმპერიული და შემდგომ პაპის კარის ოფიციალური პირები ცხოვრობდნენ. ამ პერიოდის არქეოლოგიური აღმოჩენები მოიცავს 397 ოქროს მონეტის ნაკრებს საუკუნიდან და კიდევ 830 ანგლო-საქსური მონეტას, და საუკუნეებიდან. ტერიტორია მიატოვეს - საუკუნეებში.
დღეს, ვესტალების სახლში ვესტალების ქანდაკებების ნაშთები გვხვდება.
გალერეა
სკორპიოსი

სკორპიოსი , ( ბერძნულად: ) კერძო კუნძულია იონიის ზღვაში, საბერძნეთის დასავლეთ სანაპიროსა და კუნძულ ლეფკადას აღმოსავლეთით. 2011 წელს წლის აღწერის მონაცემებით, კუნძულის მოსახლეობა 5 ადამიანს შეადგენდა. ადმინისტრაციულად იგი შედის ლეფკადის რაიონულ ერთეულში, მეგანისის მუნიციპალიტეტში.

გეოგრაფია
კუნძული, რომლის ფართობი 83,2 ჰექტარია (დაახლოებით 205 აკრზე), უსწორმასწორო ფორმისაა. მისი ძირითადი ღერძები დაახლოებით 1,500 მეტრი (4,900 ფუტი) და 1,000 მეტრია (3300 ფუტი) . იგი ძლიერად არის დაფარული ტყით სამხრეთიდან ჩრდილოეთისკენ და მოიცავს 200-ზე მეტი ჯიშის ხეს, რომლებიც არისტოტელე ონასისმა შემოიტანა ერთ დროს თითქმის უნაყოფო კუნძულზე. აქ შეხვდებით რამდენიმე ქვიშიან პლაჟს, მათგან განსაკუთრებული ისტ-ბიჩია, რომელიც ონასისის მიერ კუნძული სალამისიდან ქვიშის შემოტანის შედეგად შეიქმნა. კუნძულზე განთავსებულია სამი რეზიდენცია, ვერტმფრენის სადესანტო მოედანი და ნავის ნავსადგური. ონასისმა ასევე ააშენა ნავსადგური ჩრდილოეთ მხარეს მდებარე ყურეში საკუთარი იახტისთვის- .კუნძულის წყალი სათავეს იღებს ახლომდებარე კუნძულის მთიდან, რომლის ღირებულება დაახლოებით 100 მილიონ ევროდაა შეფასებული.

ისტორია
სკორპიოსი ძირითადად ცნობილია, როგორც გარდაცვლილი ბერძენი გემების მფლობელის არისტოტელე ონასისის კერძო კუნძული. მან კუნძული 1963 წელს შეიძინა და სავარაუდოდ, 2015 წლის მონაცემებით დაახლოებით 11, 000 ევროს ექვივალენტი დაუჯდა. არისტოტელე ონასისის დროს კუნძულზე მრავალ გახმაურებულ წვეულებას მასპინძლობდა. ამასთანავე სკორპიოსი იყო მისი და ამერიკის შეერთებული შტატების ყოფილ პირველი ლედის ჟაკლინ კენედის ქორწილის ადგილი 1968 წლის 20 ოქტომბერს. 1971 წელს სკორპიოსის სანაპიროზე შიშველი ჟაკლინ კენედი ონასისი იტალიელმა პაპარაცომ დააფიქსირა. ონასისის გარდაცვალების შემდეგ კუნძული მის ქალიშვილს კრისტინა ონასისს გადაეცა, შემდეგ კი თავის ქალიშვილს ათინა ონასისს, ერთადერთ გადარჩენილ მემკვიდრეს. ონასისი, მისი ვაჟი ალექსანდერი და მისი ქალიშვილი კრისტინა კუნძულზე არიან დაკრძალული.

რიბოლოვლევის გრძელვადიანი იჯარა
2013 წლის აპრილში, რუსი ოლიგარქის დიმიტრი რიბოლოვლევის 24 წლის ქალიშვილმა, ეკატერინა რიბოლოვლევამ, ათინა ონასისისგან 153 მილიონ დოლარად იყიდა კომპანიების ჯგუფი. აქტივები მოიცავდა სკორპიოსსა და მის პატარა კუნძულ სპარტზე გრძელვადიან იჯარას. 2018 წლის ოქტომბრიდან 2020 წლამდე, რიბოლოვლევამ დაიწყო 10,000 კვადრატული მეტრზე (110,000 კვ. ფუტი) ძვირადღირებული კურორტის მშენებლობა სკორპიოსზე, 184 მილიონი ევროიანი საერთო საინვესტიციო ღირებულებით. კუნძული არის 2000 დაცული ტერიტორია, რომლის მხოლოდ 5%-ის გამოყენებაა ნებადართული. საბერძნეთის მთავრობას ჯერ არ დაუდასტურებია შესყიდვის კანონიერება. მიმდინარეობს გამოძიება, მას შემდეგ, რაც იანის მიჰელაკისმა (პარტია "ახალი დემოკრატიის" დეპუტატმა) ეს საკითხი საბერძნეთის პარლამენტის დღის წესრიგში დააყენა. კერძოდ, ონასისმა თავის ანდერძში განაცხადა, რომ კუნძული ოჯახის საკუთრებაში დარჩებოდა მანამ, სანამ მათ შეეძლებათ მისი მოვლის ხარჯების დაფარვა. ანდერძის თანახმად, თუკი მისი შთამომავლობა ვერ დაფარავდა ხარჯებს, კუნძული უნდა გადაცემოდა უკვე გაუქმებულ -ს ან სახელმწიფოს.

ცნობები
ერატო კოზაკუ-მარკულისი

ერატო კოზაკუ-მარკულისი (; დ. 3 აგვისტო 1949) — კვიპროსელი პოლიტიკოსი, რომელიც 2007 წლის ივლისიდან 2008 წლის მარტამდე და 5 აგვისტო 2011 – 27 თებერვალი 2013 წლებში მსახურობდა კვიპროსის საგარეო საქმეთა მინისტრად, ასევე 2010 წლის მარტიდან 2011 წლის აგვისტომდე იყო კვიპროსის კომუნიკაციების და სამუშაოების მინისტრი.

ბიოგრაფია
ერატო კოზაკუ-მარკულისი დაიბადა ლიმასოლში 1949 წელს. იგი სწავლობდა სამართალსა და საჯარო სამართალ-პოლიტიკურ მეცნიერებებს ათენის უნივერსიტეტში, შესაბამისი დიპლომები მიიღო 1972 და 1974 წლებში.

პოლიტიკური შეხედულებები და საქმიანობა
ერატო კოზაკუ-მარკულისი ცნობილია, როგორც კვიპროსის საგარეო პოლიტიკის ერთ-ერთი აქტიური და ინოვაციური ფიგურა. მან თავისი დიპლომატიური საქმიანობისას განსაკუთრებული ყურადღება დაუთმო კვიპროსის გაერთიანების პროცესს, საერთაშორისო პარტნიორებთან თანამშრომლობის გაღრმავებას და ქვეყნის როლის გაძლიერებას ევროპის კავშირში.

მისი მინისტრობის პერიოდში, კოზაკუ-მარკულისი აქტიურად მუშაობდა ქვეყნის საგარეო ურთიერთობების დივერსიფიკაციასა და ხმელთაშუა ზღვის რეგიონში კვიპროსის გეოპოლიტიკური პოზიციის განმტკიცებაზე. განსაკუთრებული აქცენტი კეთდებოდა გაეროსა და სხვა საერთაშორისო ორგანიზაციების ფარგლებში კვიპროსის პრობლემის პოლიტიკური გადაწყვეტის მხარდაჭერაზე.

კოზაკუ-მარკულისი განსაკუთრებულ მნიშვნელობას ანიჭებდა ევროკავშირის წევრ სახელმწიფოებთან მჭიდრო კოორდინაციას, განსაკუთრებით ენერგეტიკული უსაფრთხოების, ადამიანის უფლებათა დაცვისა და ხმელთაშუა ზღვის რეგიონული თანამშრომლობის მიმართულებებით.

იგი ასევე აქტიურად უჭერდა მხარს ქალთა პოლიტიკურ გაძლიერებას. კოზაკუ-მარკულისის განცხადებით, ქალების ჩართულობა საგარეო და საშინაო პოლიტიკის პროცესებში აუცილებელია მდგრადი განვითარებისათვის.

აკადემიური საქმიანობა
ერატო კოზაკუ-მარკულისი პოლიტიკურ კარიერასთან ერთად აქტიურად იყო ჩართული აკადემიურ საქმიანობაში. დოქტორის ხარისხის მიღების შემდეგ, იგი თანამშრომლობდა სხვადასხვა უნივერსიტეტთან ევროპაში, სადაც კითხულობდა ლექციებს საერთაშორისო ურთიერთობების, დიპლომატიისა და კვიპროსის პრობლემატიკის შესახებ.

კოზაკუ-მარკულისმა მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა ხმელთაშუა ზღვის კავშირის ფარგლებში დიალოგის ხელშეწყობაში, რის გამოც მას არაერთ საერთაშორისო კონფერენციაზე მიენიჭა საპატიო სიგელები.

მისი საერთაშორისო აღიარება ხაზს უსვამს კვიპროსის როლის ზრდას გლობალურ საგარეო პოლიტიკურ ფორუმებში და რეგიონულ ინიციატივებში.
პიაცა არაჩოელის შადრევანი

პიაცა არაჩოელის შადრევანი — შადრევანი რომში, იტალიაში, მდებარეობს კაპიტოლიუმის ბორცვის ძირში, იმავე სახელწოდების პატარა მოედანზე.

აღწერა
ეს არის ერთ-ერთი პირველი და უმარტივესი შადრევანი რენესანსული შადრევნებიდან, რომლებმაც ქალაქი გაალამაზეს. ორი წრიული აუზი იჭერს წყალს, ზედა რგოლი გარშემორტყმულია ბავშვებით, რომლებიც დოქებიდან წყალს ასხამენ, მათ ზემოთ კი პაპის ოჯახის ჰერალდიკური სიმბოლოა. შადრევანი დაკვეთილია პაპ სიქსტუს -ის მიერ 1589 წელს, შადრევნის დიზაინი შექმნა ჯაკომო დელა პორტამ, ხოლო აშენებულია ანდრეა ბრასკას, პიეტრო გუჩისა და პაჩე ნალდინის მიერ. შადრევნის წინ ოდესღაც იდგა სანტი ვენანციო ე ანსოვინოს ფასადი, რომელიც დაანგრიეს და ახლა ჩანაცვლებულია გზებითა და პარკის სივრცით ალტარე დელა პატრიას ახლოს.

ისტორია
1587 წელს დასრულდა ძველი ალექსანდრინის წყლის არხის რესტავრაცია და აღდგენა, რომელსაც იმ დროიდან ფელიჩეს არხი ეწოდა პაპ სიქსტუს -ის სახელის მიხედვით, დაბადებით ფელიჩე პერეტი. როგორც ადრე გაკეთდა ვირგოს არხისთვის, დაიწყო სამუშაოები არხის მეორადი მიწისქვეშა განშტოების შესაქმნელად, რათა უზრუნველყოფილი ყოფილიყო წყლის მიწოდება ვიმინალის ბორცვისა და კვირინალის ბორცვის ტერიტორიებზე, რომლებსაც მაშინ ნაკლები მომსახურება ჰქონდა, ასევე ტიბერის კუნძულის მიდამოებშიც. შესაბამისად, დაგეგმილი იყო გარკვეული რაოდენობის შადრევნების მშენებლობაც.

პაპმა სიქსტუს -მ შადრევანი დაუკვეთა ჯაკომო დელა პორტას, რომელმაც ის 1589 წელს დააპროექტა, ხოლო მშენებლობა განახორციელეს ანდრეა ბრასკამ, პიეტრო გუჩიმ და პაჩე ნალდინიმ. ეს იყო წრიული აუზი ორი საპირისპირო ამობურცულობით, რაც მას ბუნდოვან ოვალურ ფორმას აძლევდა, შემკული მასკარონებით და განთავსებული იმავე ფორმის სამ საფეხურზე (რომელთაგან შიდა აუზზე უფრო პატარაა), გარშემორტყმული წყლის შესაგროვებელი ვიწრო აუზით. აუზის შუაგულში მარმარილოს კუბური ბლოკი, მასკარონებით და ორნამენტებით, ინარჩუნებდა გობლეტის ფორმას, რომლის თავზეც იყო აუზი ოთხი პუტისგან (ბავშვის ფიგურისგან) შემდგარი, რომლებიც წყალს ასხამდნენ ამფორებიდან. შადრევანს აქვს საერთო მახასიათებლები, როგორიცაა მასკარონები და მარტივი აუზები, დელა პორტას სხვა შადრევანთან: დელ პიანტოს შადრევანთან.

შადრევნის მოაჯირი, რომელიც ადრე რომის ხალხის გერბებით იყო მორთული, მოგვიანებით ასევე შეიმკო კიჯის ოჯახის გერბით, რომელიც პაპი ალექსანდრე -ს (1655-1667) ეკუთვნოდა. მან შემდგომში პუტებს შორის დაამატა ტრიმონტიუმი, ოჯახის ჰერალდიკური სიმბოლო.

 საუკუნის დასაწყისში, პაპ კლემენტ -ის პაპობისას, ქვედა ორი საფეხური მოიხსნა და შეიცვალა წყლის შესაგროვებელი დიდი აუზით, რომელსაც გარს ერტყა პატარა ქვის სვეტების სერია, დაკავშირებული რკინის ძელებით, სავარაუდოდ ჯამბატისტა კონტინის დიზაინით. სწორედ ეს არის შადრევნის ამჟამინდელი კონფიგურაცია.
ვედია ბარუთი

ვედია ბარუთი (; დ.14 თებერვალი 1919 – გ.21 მაისი 2003) — პირველი თურქი კვიპროსელი ქალი მეწარმე.

ბიოგრაფია
ვედია ბარუთი დაიბადა ნიქოზიაში 1919 წლის 14 თებერვალს, მეჰმეტ რეჯეპ ბეისა და ემინე ჰანიმის ოჯახში. მამამისი სელიმიეს მეჩეთის მთავარი იმამი იყო, ხოლო დედა — დიასახლისი. ვედია სკოლაში სიარული დაიწყო 3 წლის ასაკში და 9 წლიდან ვიოლინოზე დაკვრასაც სწავლობდა. იგი სწავლობდა აია სოფიას დაწყებით სკოლაში და დაამთავრა ვიქტორიას ქალთა საშუალო სკოლა. მომავალში სურდა ფარმაცევტობა, თუმცა ბრიტანეთის მმართველობის პოლიტიკის ცვლილების გამო ეს ვერ შეძლო.

ვედია ბარუთის მოღვაწეობა დღესაც აღიარებულია, როგორც ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი წვლილი კვიპროსში ქალთა უფლებების, სოციალური პროგრესისა და ეთნიკური გაერთიანების ხელშეწყობის საქმეში.

მედიაში ასახვა
ვედია ბარუთის მოღვაწეობა ფართოდ გაშუქდა კვიპროსულ მედიაში, როგორც სიცოცხლეში, ისე გარდაცვალების შემდეგ. მისი სახელით არაერთი სტატია და გადაცემა მიეძღვნა ქალთა მოძრაობაში შეტანილი წვლილის აღსანიშნავად.

ბეიაზიტ ორთაქოული-ს მიერ მომზადებულ დოკუმენტურ ფილმში — „ცხოვრების სამზარეულოში“ — ვედია ბარუთი წარმოდგენილია, როგორც მაგალითი ქალისთვის, რომელმაც წარმატებით დაამსხვრია საზოგადოების მიერ დაკისრებული ჩარჩოები.

მისი მოღვაწეობა ხშირად განიხილება როგორც ნაწილი იმ ისტორიული პროცესისა, რომელმაც საფუძველი დაუდო ქალთა უფლებების გაფართოებას კვიპროსში. ბარუთის მიერ გადადგმული გაბედული ნაბიჯები რჩება მუდმივ შთაგონებად კვიპროსელებისთვის, რომლებიც ახლა უფრო თავისუფლად გამოხატავენ თავიანთ სოციალურ და პროფესიულ მისწრაფებებს.