iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
აზერბაიჯანის თეოლოგიის ინსტიტუტი

აზერბაიჯანის თეოლოგიის ინსტიტუტი — აზერბაიჯანის რესპუბლიკის უმაღლესი საგანმანათლებლო დაწესებულება, რომელიც სპეციალიზდება თეოლოგიის დარგში. ინსტიტუტი დაქვემდებარებულია აზერბაიჯანის რელიგიურ გაერთიანებებთან მუშაობის სახელმწიფო კომიტეტთან.

ისტორია
2018 წლის 9 თებერვალს აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტმა ილჰამ ალიევმა ხელი მოაწერა ბრძანებას აზერბაიჯანის რესპუბლიკის სახელმწიფო კომიტეტში აზერბაიჯანული თეოლოგიის ინსტიტუტის შექმნის თაობაზე რელიგიურ გაერთიანებებთან მუშაობისთვის. ამავე ბრძანებით, აზერბაიჯანის რესპუბლიკის განათლების სამინისტროს დაევალა ბაქოს სახელმწიფო უნივერსიტეტის თეოლოგიის ფაკულტეტი აზერბაიჯანის თეოლოგიის ინსტიტუტის სტრუქტურაში ჩაერთოთ.

ინსტიტუტის რექტორი ჯეიჰუნ მამედოვია. 13 სექტემბერს, ბაქოს სახელმწიფო უნივერსიტეტის თეოლოგიის ფაკულტეტის ყოფილი დეკანი მუბარიზ ჯამალოვი აზერბაიჯანის თეოლოგიის ინსტიტუტის პრორექტორის მოადგილედ დაინიშნა საგანმანათლებლო საკითხებში.

2018 წლის 17 სექტემბერს ბაქოში შედგა აზერბაიჯანის თეოლოგიის ინსტიტუტის გახსნა. ინსტიტუტში განათლების მიღება უფასოა.

2018 წლის 26 ივლისს გამოცხადდა ინსტიტუტის ოფიციალური ემბლემის კონკურსი. 8 აგვისტოს, წარდგენილ 106 ნიმუშთა შორის, შეირჩა და დამტკიცდა მიმდინარე ლოგო.

სტრუქტურა
ინსტიტუტს აქვს 1 ფაკულტეტი და 3 დეპარტამენტი. სწავლება ხორციელდება აზერბაიჯანულ ენაზე ორი სპეციალობით: ისლამური კვლევები და რელიგიური სწავლებები. საგნებს შორის ისწავლება ინგლისური, არაბული, კლასიკური ებრაული, სანსკრიტი, კლასიკური ბერძნული, ლათინური, რუსული და სპარსული ენები.
მუსტაფა ნაჰას-ფაშა

მუსტაფა ნაჰას-ფაშა (; დ. 10 ივნისი, 1879, სამანუდი, ღარბიის პროვინცია — გ. 23 აგვისტო, 1965, ალექსანდრია) — ეგვიპტის სახელმწიფო და პოლიტიკური მოღვაწე. პარტია „ვაფდის“ ერთ-ერთი ორგანიზატორი, 1924-1927 წლებში მისი გენერალური მდივანი, 1927-1952 წლებში თავმჯდომარე, 1952-1953 წლებში საპატიო თავმჯდომარე. 1928, 1930, 1936-1937, 1942-1944, 1950-1952 წლებში ეგვიპტის პრემიერ-მინისტრი. 1954 წლიდან ჩამოშორდა პოლიტიკურ მოღვაწეობას.
ჩვეულებრივი ძროხა

ჩვეულებრივი ძროხა, ძროხა — წყვილჩლიქოსანი ცხოველების გვარი ძროხისებრთა ოჯახისა. სხვადასხვა წყაროების მიხედვით მოიცავს 5, 7, 8 ან უფრო მეტ სახეობას. მოიცავს რამდენიმე მოშინაურებულ ფორმას. გავრცელებულნი არიან მთელ მსოფლიოში. გარეული ფორმები ბინადრობენ პრერიებში, ტროპიკულ ტყეებში, სავანებში, მაღალ მთებში და სხვ. ცოცხლობენ 18–25 წელი, ტყვეობაში 36 წლამდეც აღწევენ. სხვადასხვა სახეობის მაკეობა 9-დან 11 თვემდე გრძელდება. შობენ ერთ, იშვიათად ტყუპ ხბოს, უმთავრესად გაზაფხულობით. ცხოვრობენ ჯოგებად, რომლებშიც 10-დან რამდენიმე ათეულამდე ცხოველი ერთიანდება. ჩვეულებრივ ჯოგში მხოლოდ ერთი მამალია. ადამიანის საცხოვრისთან ახლოს მცხოვრები ინდივიდები ღამით არიან აქტიურები. იკვებებიან სხვადასხვა მცენარეულობით.
ნიკოლოზ გოგნიაშვილი

ნიკოლოზ რევაზის ძე გოგნიაშვილი (დ. 6 დეკემბერი, 1844, სოფ. ქვემო ხოდაშენი, ახლანდ. თელავის მუნიციპალიტეტი — გ. 31 იანვარი, 1913, იქვე) — ქართველი სამხედრო მოღვაწე, რუსეთის იმპერიის არმიის გენერალ-მაიორი (1900 წ.).

ბიოგრაფია
1863 წლიდან მსახურობდა რუსეთის არმიის მე-3 გრენადერთა საარტილერიო ბრიგადაში. მონაწილეობდა 1877-78 წლების რუსეთ-ოსმალეთის ომში; 1896–1900 წლებში მსახურობდა კავკასიის სამხედრო ოლქის შტაბში. დაჯილდოებული იყო წმ. ვლადიმირის, წმ. ანას და წმ. სტანისლავის სხვადასხვა ხარისხის ორდენებით.
რევაზ გოგნიაშვილი

რევაზ დიმიტრის ძე გოგნიაშვილი (დ. 26 ოქტომბერი, 1893, სოფ. ქვემო ხოდაშენი, ახლანდ. თელავის მუნიციპალიტეტი — გ. 20 მარტი, 1967, თბილისი) — ქართველი კომპოზიტორი და დირიჟორი; თბილისის საოპერო სცენაზე დადგმული პირველი ქართული ოპერის „ქრისტინეს“ ავტორი.

ბიოგრაფია
პირველდაწყებითი განათლება მიიღო თბილისის სამუსიკო სასწავლებელში (ი. ტერ-დავიდოვის კლასი). 1913 წელს დაამთავრა პარიზის კონსერვატორია საკომპოზიციო განხრით პროფ. პენიოს, გრავარეს და ივადონის ხელმძღვანელობით. სწავლის პერიოდში პარიზის ერთ-ერთმა ცნობილმა ფირმამ გამოსცა გოგნიაშვილის საფორტეპიანო პიესა „სევდა“. 1913–14 წლებში პარიზშივე დირიჟორობდა ერთ-ერთ სიმფონიურ ორკესტრს. 1914 წელს დაბრუნდა საქართველოში და დაიწყო ინტენსიური შემოქმედებითი მოღვაწეობა. შეკრიბა და დაამუშავა ქართული ხალხური სიმღერები. იმავე წელს დაიწყო მუშაობა ოპერა „ქრისტინეზე“ (მისივე ლიბრეტო, ეგნატე ნინოშვილის მოთხრობისა და პოლიო ირეთელის პიესის მიხედვით). ოპერის პრემიერა შედგა „ქართული კლუბის“ სცენაზე 1918 წლის 21 მაისს (რეჟისორი: კონსტანტინე ანდრონიკაშვილი, დირიჟორი: ნიკოლოზ ქართველიშვილი, იასონის პარტია: ვანო სარაჯიშვილი), ხოლო იმავე წლის 17 ივნისს დაიდგა თბილისის საოპერო თეატრის სცენაზე. გოგნიაშვილის სხვა ნაწარმოებებიდან აღსანიშნავია ოპერები: „ჯადოსანი“ და „მზის ქურუმი“, აგრეთვე ვოკალურ-საკრავიერი და კამერული ნაწარმოებები, მუსიკა დრამატული თეატრების დადგმებისათვის. ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას თბილისის სამუსიკო სკოლებში.
ანგიოგრაფია

ანგიოგრაფია ( და ) — სხვადასხვა ორგანოს (თავის ტვინი, ფილტვი, გული, თირკმელი და სხვ.) სისხლძარღვთა გამოკვლევის რენტგენოლოგიური მეთოდი. სისხლძარღვთა სისტემაში შეჰყავთ ადამიანის ორგანიზმისათვის უვნებელი კონტრასტული ნივთიერება, რომელიც რენტგენოგრამაზე იძლევა სისხლძარღვთა კონტურის ჩრდილს. ანგიოგრაფიას იყენებენ სისხლძარღვთა და მათთან მიმდებარე ქსოვილების დაავადებათა გამოსავლენად.
ანგელნური ჯიში

მსხვილი რქოსანი საქონლის ანგელნური ჯიში — სარძეო მიმართულების ჯიში. გამოყვანილია გერმანიაში ნახევარკუნძულ ანგელნზე. აქვს სარძეო საქონლისათვის დამახასიათებელი ექსტერიერი. ფერად სხვადასხვა ელფერის წითელია. კუროს ცოცხალი მასა 650–750 კგ, ფურისა 440–460 კგ; მერძეულობა 3000–3500 კგ, მაქსიმალური — 4500 კგ-მდე; რძის ცხიმიანობა 4%. ანგელნური ჯიში რუსეთში საუკუნეში შეიყვანეს. ფართოდ გამოიყენეს სტეპის წითელ, ბელორუსულ, ლატვიურ, ლიტვურ და ესტონურ ჯიშებთან შესაჯვარებლად. პოსტსაბჭოთა სივრცეში წმინდა ანგელნური ჯიში გვხვდება მხოლოდ უკრაინასა და უდმურტეთში.
სანჩო მარტინი

სანჩო მარტინი , ცნობილი როგორც მწვანე რაინდი (სახელი შეერქვა აღჭურვილობის ფერის გამო) — საუკუნის ესპანელი რაინდი, ტვიროსის ალყის ერთ-ერთი მეთაური ჯვაროსანთა მხრიდან. სანჩოს მეთაურობით, ჯვაროსნები ხშირად თავს ესხმოდნენ მოალყეებს, რის შედეგადაც ალყა გაიწელა. მისი ბრძოლით აღტაცებულები იყვნენ არა მხოლოდ ქრისტიანები, არამედ მუსლიმებიც. სალადინმა ბევრჯერ შესთავაზა მას ისლამის მიღება და მუსლიმთა მხარეს ბრძოლა, მაგრამ სანჩომ უარი განაცხადა და მუსლიმთა წინააღმდეგ თავდასხმები განაგრძო. რამდენიმე იერიშის შემდეგ, 1188 წლის 1 იანვარს მუსლიმებმა ალყა მოხსნეს.
ჯანსუღ (ჯანო) ბაგრატიონი

ჯანსუღ (ჯანო) ბაგრატიონი (დ. 4 აპრილი, 1938 — გ. 13 იანვარი, 2022) — ქართველი ხელბურთელი, თამაშობდა თბილისის „ბურევესტნიკში“. სსრკ ჩემპიონი (1964), სამგზის მეორე (1965, 1966, 1967) და მესამე (1963) პრიზიორი. საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ფიზიკური აღზრდის კათედრის გამგე (1973–1984), თბილისის სპორტკომიტეტის თავმჯდომარე (1984–1986), საქართველოს სპორტის დეპარტამენტის თავმჯდომარის მოადგილე (1986–1996) და პირველი მოადგილე (1996–2000), საქართველოს ეროვნული ოლიმპიური კომიტეტის პრეზიდენტი (1996–2004) და საპატიო პრეზიდენტი (2004 წლიდან). სპორტის საპატიო ოსტატი, სსრკ დამსახურებული მწვრთნელი, თბილისის საპატიო მოქალაქე (1998), ღირსების ორდენის და სოკ-ის ორდენის კავალერი.

1963 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი, ხოლო 1976 წელს საქართველოს სახელმწიფო ფიზიკური კულტურის ინსტიტუტი.

1999–2004 წლებში იყო საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკიდან „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი“.
ჯემალ აბაიშვილი

ჯემალ აბაიშვილი (დ. 21 დეკემბერი, 1938 — გ. 13 აპრილი, 1989) — ქართველი და საბჭოთა ხელბურთელი, თამაშობდა მეკარის პოზიციაზე. საბჭოთა კავშირის სპორტის ოსტატი.

ბიოგრაფია
გამოდიოდა თბილისის „ბურევესტნიკში“ (1961–1970) კრასნოდარის სკიფ-სა (1971–1973) და საბჭოთა კავშირის ნაკრებში (1962–1967). საბჭოთა კავშირის ორგზის ჩემპიონი (1962, 1964), საბჭოთა კავშირის ჩემპიონატების სამგზის მეორე (1965, 1966, 1967) და ორგზის მესამე (1963, 1971) პრიზიორი. მონაწილეობდა ორ მსოფლიო ჩემპიონატში (1964, 1967). საბჭოთა კავშირის ნაკრებში ითამაშა 51 მატჩი.

მიღწევები
საკლუბო
„ბურევესტნიკი“ თბილისი
საბჭოთა კავშირის ჩემპიონი: 1962, 1964
საბჭოთა კავშირის ვიცე-ჩემპიონი: 1965, 1966, 1967
საბჭოთა კავშირის ჩემპიონატის ბრინჯაოს პრიზიორი: 1963

პერიოდიკა
OUS-400

-400 – პოლონური წარმოების გარე განათების სანათი. აწარმოებდა პოლონური ფირმა , ქ. სარჟისკო-კამიენნაში. აღნიშნული ტიპის სანათები იწარმოებოდა 1980-იანი წლების შუა პერიოდიდან 1990-ანი წლების ბოლომდე და ფართოდ იყო გავრცელებული სსრკ-ს ტერიტორიაზე, მათ შორის საქართველოში. იგი განკუთვნილი იყო მაღალი წნევის ნატრიუმის ნათურებისთვის. მისი უპირატესობებია: პლაფონის ჩამკეტი პრაქტიკული მოწყობილობა და მარტივი და საიმედო საკვანძო შეერთებები, თუმცა (იგივე ) მალე უფუჭდებოდა. არსებობს მისი რამდენიმე ქვეტიპი, რომლებიც მცირედით განსხვავდებიან დიზაინით და განკუთვნილია 150 250 და 400 (-400) ნათურებისთვის.
ფოტოგალერეა
გურამ გოგოლაური

გურამ გოგოლაური (დ. 15 აპრილი, 1944, მანავი, ახლანდ. საგარეჯოს მუნიციპალიტეტი) — ქართველი სპორტსმენი, ძიუდოისტი; საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატი (1974).

ბიოგრაფია
1976 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი, არმიის სპორტული კლუბი (თბილისი). 1970–1977 წლებში იყო საბჭოთა კავშირის ნაკრები გუნდის წევრი. ევროპის სამგზის (1972, 1973, 1974) ჩემპიონი გუნდურ შეჯიბრებაში, ორგზის ვერცხლისა (1971, 1972) და ბრინჯაოს (1973) მედალოსანი, მიუნხენის (1972) ოლიმპიური თამაშების მონაწილე ( ადგილი), საბჭოთა კავშირის ხალხთა სპარტაკიადის ჩემპიონი სამბოში (1971). თბილისის ნაკრებ გუნდთან ერთად 1976 წელს გახდა საბჭოთა კავშირის თასის მფლობელი.

1973 წლის თებერვალში თბილისში გაიმართა ტრადიციული საერთაშორისო ტურნირი, სადაც გურამ გოგოლაურმა მეორე ადგილი დაიკავა. იმავე წლის თებერვალშივე დარმშტატში გამართულ დიდ საერთაშორისო ტურნირზე გურამ გოგოლაურმა პირველი ადგილი მოიპოვა. მადრიდში, იმავე წლის მაისში გამართულ ევროპის ჩემპიონატზე გურამ გოგოლაური გუნდურ ჩათვლაში ჩემპიონის ტიტულის, ხოლო პირად პირველობაში ბრინჯაოს მედლის მფლობელი გახდა. ასევე, ბრინჯაოს მედალი დაისაკუთრა კიევში გამართულ პირველ საკავშირო ჩემპიონატზე.

ძირითადი შედეგები
მიღწევები
ევროპის ჩემპიონი
1972 (გუნდური; ვოორბურგი, ნიდერლანდები)
1973 (გუნდური; მადრიდი, ესპანეთი)
ევროპის ვიცე-ჩემპიონი
1971 (80 კგ; გიოტებორგი, შვედეთი)
1972 (80 კგ; ვოორბურგი, ნიდერლანდები)
ევროპის ჩემპიონატის ბრინჯაოს პრიზიორი
1971 (გუნდური; გიოტებორგი, შვედეთი)
1973 (80 კგ; მადრიდი, ესპანეთი)
საერთაშორისო ტურნირების ჩემპიონი
1971 (80 კგ; თბილისი)
1972 (80 კგ; ფრანკფურტი, გფრ)
1973 (80 კგ; თბილისი)
1973 (80 კგ; დარმშტადტი, გფრ)
1974 (80 კგ; თბილისი)
საბჭოთა კავშირის ვიცე-ჩემპიონი
1974 (80 კგ; რიგა)
საბჭოთა კავშირის ჩემპიონატის ბრინჯაოს პრიზიორი
1973 (80 კგ; კიევი)
საბჭოთა კავშირის თასი
1976 (გუნდური; თბილისის ნაკრების შემადგენლობაში)
შედეგები
მესამე ადგილი (75 კგ)
საბჭოთა კავშირის ჩემპიონატი 1968, ლიპეცკი, რუსეთი (სამბო)
პირველი ადგილი (75 კგ)
საბჭოთა კავშირის ხალხთა სპარტაკიადა 1971, მოსკოვი, რუსეთი (სამბო)
მეორე ადგილი (80 კგ)
საბჭოთა კავშირის ჩემპიონატი 1974, რიგა, ლატვია
მესამე ადგილი (80 კგ)
საბჭოთა კავშირის ჩემპიონატი 1973, კიევი, უკრაინა
პირველი ადგილი (-80 კგ)
ევროპის ჩემპიონატი 1973, მადრიდი, ესპანეთი
პირველი ადგილი (-80 კგ)
ევროპის ჩემპიონატი 1972, ვორბურგი, ნიდერლანდები
მესამე ადგილი (-80 კგ)
ევროპის ჩემპიონატი 1971, გეტებორგი, შვედეთი
მესამე ადგილი (-80 კგ)
ევროპის ჩემპიონატი 1973, მადრიდი, ესპანეთი
მეორე ადგილი (-80 კგ)
ევროპის ჩემპიონატი 1972, ვორბურგი, ნიდერლანდები
მეორე ადგილი (-80 კგ)
ევროპის ჩემპიონატი 1971, გეტებორგი, შვედეთი
ელენე გოგოლევა

ელენე ნიკოლოზის ასული გოგოლევა (; დ. 25 მარტი, 1900, მოსკოვი — გ. 15 ნოემბერი, 1993, იქვე) — რუსი მსახიობი, საბჭოთა კავშირის სახალხო არტისტი (1949), საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი (1964), სსრკ სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი (1947, 1948, 1949).

დაამთავრა მოსკოვის ფილარმონიასთან არსებული მუსიკალურ-დრამატული სასწავლებელი. მე-2 კურსიდან მიიწვიეს მოსკოვის მცირე თეატრში. მის მიერ შესრულებული როლებიდან აღსანიშნავია: სოფიო (ა. გრიბოედოვის „ვაი ჭკუისაგან“), პრინცესა ებოლი (ფ. შილერის „დონ კარლოსი“, დადგმა კოტე მარჯანიშვილისა, 1933), ივდითი (კ. გუცკოვის „ურიელ აკოსტა“) და სხვ. მონაწილეობდა ქართულ-რუსულ თეატრალურ ურთიერთობებში. პერიოდულად გამოდიოდა თბილისის ა. გრიბოედოვის სახელობის თეატრის სცენაზე.
ნიაზი აჰმედ ბანოღლუ

ნიაზი აჰმედ ბანოღლუ (; დ. 1913, ბათუმი — გ. 6 ოქტომბერი, 1992, სტამბოლი) — ჟურნალისტი, მწერალი, ისტორიული გამოკვლევების ავტორი, თურქულ ენაზე ქართული ლიტერატურის ნიმუშების პირველი მთარგმნელი.

ბიოგრაფია
ნიაზი აჰმედ ბანოღლუ დაიბადა ბათუმში, 1913 წელს.

1924 წელს ოჯახთან ერთად საქართველოდან თურქეთში გადასახლდა. განათლება თურქეთში დაასრულა.

1929 წელს დაიწყო მუშაობა გაზეთ „ჰარექეთში“. უმუშავია ასევე, სხვა არა ერთ გაზეთსა და ჟურნალში, როგორებიცაა: „ჰალქინ დოსთუ“, „ვაქით“, „ჰერგიუნ“, „თარიჰ-ჯოღრაფია დუნიასი“ და სხვა.

ნიაზი ბანოღლუს რომანები და თარგმანები პრესაში იბეჭდებოდა. იყენებდა ფსევდონიმებს: ა.რეშად, ლებიფ მუამერ, ნიაზი აჰმედ ოქან. რამდენიმე წიგნი მიუძღვნა ათათურქს. მისი რომანებია: „მეციხოვნე კაპიტანი“ (1941), „შაჰინ რეისი“ (1941), „ჩერქეზი ასულები“ (1944). რომანში „სიყვარულისთვის“ გამოჩენილი ქართველი მხედართმთავრის, გიორგი სააკაძის, ცხოვრება და იმდროინდელი ისტორიული მოვლენები აღწერა.

ბანოღლუ ისტორიაში შევიდა, როგორც ქართული ლიტერატურის ნიმუშების თურქულ ენაზე პირველი მთარგმნელი. ქართველი მწერლების, ალექსანდრე ყაზბეგისა და ეგნატე ნინოშვილის ნაწარმოებების მისეული თარგმანების კრებული სახელწოდებით „კავკასიური მოთხრობები“ 1936 წელს გამოიცა. 1941 წელს დაიბეჭდა ალექსანდრე ყაზბეგის რომანის, „ელგუჯას“ შემოკლებული თარგმანი სახელწოდებით „კავკასიური რომანი: ელგუჯა“, ხოლო 1964 წელს – სახელწოდებით „ელგუჯა: კავკასიური სიყვარული“.

ბანოღლუ არა ერთი ბიოგრაფიული თხზულების ავტორიც იყო. 1983 წელს მიიღო ჟურნალისტთა ასოციაციის ჯილდო — „50 წელი ბეჭდურ სიტყვაში“.

ნამუშევრები
წიგნები
„ჩერქეზი ასულები“ ( , 1944)
„სიყვარულისთვის“ ( , 1941)
„შაჰინ რეისი“ ( , 1941)
„მეციხოვნე კაპიტანი“ ( , 1941)

თარგმანები
„კავკასიური მოთხრობები“ — (, 1936
ალექსანდრე ყაზბეგი — ელგუჯა (, 1964
ნაციონალ-კონსერვატიზმი

ნაციონალ-კონსერვატიზმი — კონსერვატიზმის ნაციონალისტური ვარიანტი, რომელიც სხვა კონსერვატული მიმდინარეობებისგან განსხვავებით პრიორიტეტულ მდგომარეობაში აყენებს ეროვნული, ეთნიკური და კულტურული თვითმყოფადობის შენარჩუნებას. ნაციონალ-კონსერვატორებისათვის უცვლელი და პრიორიტეტული ღირებულებებია ოჯახი, რელიგია და ზნე-ჩვეულებები. ისინი მხარს უჭერენ ტრადიციულ საზოგადოებაში არსებული ნორმების შენარჩუნებას და ეწინააღმდეგებიან თავისუფალ მიგრაციას, რომელიც, მათი აზრით, ეთნიკური კონფლიქტების, საზოგადოებრივი უწესრიგობისა და სოციალური არასტაბილურობის წყაროა. ეკონომიკურ საკითხებში ნაციონალ-კონსერვატორების პოზიციები განსხვავდება, ზოგიერთი მათგანი მხარს უჭერს სოციალურ კეთილდღეობაზე ორიენტირებულ ეკონომიკურ მოდელს, ზოგიც – თავისუფალ საბაზრო ეკონომიკას.

ნაციონალ-კონსერვატიული პარტიები
' — ავსტრიის პარტია თავისუფლებისთვის.
' — ფიდესი — უნგრეთის სამოქალაქო კავშირი.
' — სახალხო მართლმადიდებელი კრება.
' — დანიის სახალხო პარტია.
' — ალტერნატივა გერმანიისთვის.
' — ჩრდილოეთის ლიგა, იტალიელი ძმები.
' — ეროვნული ალიანსი — ყველაფერი ლატვიისთვის.
' — წესრიგი და სამართლიანობა.
' — ვოქსი.
' — კანონი და სამართლიანობა.
' — დემოკრატიული სამოკავშირეო პარტია, ტრადიციონალისტური სამოკავშირეო ხმა, ახალი სერბეთი.
' — სახალხო პარტია — მოძრაობა სლოვაკეთის დემოკრატიულობისთვის.
' — ნამდვილი ფინელები.
' — ეროვნული ფრონტი, მოძრაობა საფრანგეთისთვის.
' — საქართველოს პატრიოტთა ალიანსი, ქართული მარში, ქართული იდეა, საქართველოს კონსერვატიული პარტია.
' — შვედი დემოკრატები.
' — შვეიცარიის სახალხო პარტია.
— პროგრესის პარტია.
— რესპუბლიკური პარტია.
განათლება ყველასათვის - საქართველო

განათლება ყველასათვის - საქართველო — საქართველოს განათლების სფეროში მოღვაწე კოალიცია, რომელიც დაარსდა 2013 წლის შემოდგომაზე. მასში გაწევრიანებულია განათლების სფეროში დასაქმებული 15 სხვადასხვა თემატური პროფილის მქონე, ადგილობრივი და საერთაშორისო საზოგადოებრივი ორგანიზაცია, რომლებიც იზიარებენ „განათლება ყველასათვის“ მსოფლიო დეკლარაციის პრინციპებს.

ორგანიზაციის მიზანია ხელი შეუწყოს განათლების ხარისხის გაუმჯობესებასა და ხარისხიან განათლებაზე თანაბარ წვდომას საქართველოში. კოალიცია სამოქალაქო საზოგადოების საერთაშორისო მოძრაობის გლობალური კამპანია განათლებისთვის წევრია. მოძრაობა მოქმედებს იუნესკოს ეგიდით, განათლება ყველასათვის დეკლარაციის ფარგლებში. კოალიცია „განათლება ყველასათვის – საქართველო“ საქმიანობას ახორციელებს სამოქალაქო საზოგადოების ფონდის ფინანსური მხარდაჭერით.

კოალიციის საქმიანობის ძირითადი მიმართულებებია: საგნობრივი ასოციაციების მხარდაჭერა, მდგრადი განვითარების მიზნები, მასწავლებლის ეროვნული ჯილდო, სკოლების მხარდაჭერა.
ბურჰანი-ჰაგიგათი

„ბურჰანი-ჰაგიგათი“ — ლიტერატურული, ისტორიული, სამეცნიერო და ტექნიკური, სოციალურ-პოლიტიკური ჟურნალი, პირველი ბეჭდვითი ორგანო, რომელიც ერევანში, აზერბაიჯანულ ენაზე, გამოიცემოდა. მისი გამოცემა დაიწყო ჟურნალ „ლექ-ლექის“ დახურვის შემდეგ, რომელიც ასევე აზერბაიჯანულ ენაზე გამოიცემოდა. „ბურჰანი-ჰაგიგათი“ გამოიცემოდა 1-ლი იანვრიდან 29 იანვრის ჩათვლით. ჟურნალი იბეჭდებოდა თვეში ორჯერ 8 ფურცელზე და სულ 9 ნომერი გამოიცა. სახელწოდება „ბურჰანი- ჰაგიგათ“ შემდეგნაირად განიმარტება: „ბურჰანი“ - არაბული სიტყვაა და ნიშნავს არგუმენტს, მტკიცებულებას; „ჰაგიგათი“ - თურქული სიტყვაა და ნიშნავს სიმართლეს.

გამოცემა
1917 წლის 1 იანვარს „ლუისის“ („სინათლე“ სომხურად) გამომცემლობაში ალი მაჰზუნის ხელმძღვანელობით, რომელიც გახლდათ პოეტი და პუბლიცისტი და ასევე ერევნის ინტელიგენციის წარმომადგენლის ჰასან მირზაზადე ალიევის დახმარებით გამოიცა ჟურნალ „ბურჰანი-ჰაგიგათის“ პირველი ნომერი.

ჟურნალის ავტორები იყვნენ მოლანასრედინისტი ჯაბბარ ასკერზადე (აჯიზი), მირზა ჯაბარ მამედოვი, რაჰიმ ნაჯი, ვაჰიდ მუღანლი, ტახვილ ირევანი, ასევე პოეტესები შოჰრატი, ნიგიარი, სარიახანუმი, აბდულჰაგ მეჰრინისი, ფატმა მუფიდა, რამზია და სხვები, რომელთა შორის იყო ერევნის მასწავლებელთა სემინარის სტუდენტებიც.

შინაარსი
ჟურნალში დიდი ადგილი ეკავა სტატიებს სოციალურ-პოლიტიკურ საკითხებზე, მაგრამ მათ გარდა, ასევე ქვეყნდებოდა სახლის საქმის წარმოებისა და ბავშვების აღზრდის საკითხები. მეორე ნომრიდან, ჟურნალში გამოიცა ალი მაჰზუნის ნამუშევარი „ლიტერატურაში“.

2012 წელს, ლიტერატურულმა მეცნიერმა შაფაგ ნაასირმა ჟურნალის ყველა ნომრის ტრანსფონელიტერაცია შეასრულა.
გოდერძი

გოდერძი — ნასოფლარი საქართველოში, ადიგენის მუნიციპალიტეტში.

მდებარეობს მდინარე ქვაბლიანის მარჯვენა შენაკადის, მდინარე ძინძისწყლის მარჯვენა ნაპირზე. სოფელი სამ უბნად იყოფოდა. შუა უბნის შემაღლებაზე შემორჩენილია ჯამე, ნასოფლარის ზედა ნაწილში – დარანი, დაბალი, ვიწრო შესასვლელით. მას მოსდევს ერთ მთლიან ქვაში გაჭრილი გასასვლელი, რომელიც ქვის კარით იხურება (კარის სიმაღლე 80 სმ და ქუსლზე ტრიალებს). ორი ერთმანეთში გამავალი დარბაზი თანაბარი ფართისაა (8 მ × 2 მ). პირველი დარბაზის მარჯვენა ბოლოში პატარა (2მ × 3მ) სათავსია, მისი გაგრძელება ჩამოქცეულია. სათავსი უთანაბრო სიმაღლისაა (ყველაზე მაღალი – 1,7 მ ). იქვე ახლოს სხვა დარნის ნაკვალევია. მისი შესასვლელი აღარ ჩანს. ნასოფლარის ჩრდილოეთით, დაახლ. 1,5 კმ-ზე, ტყიან ბორცვზე, ერთნავიანი ეკლესიის ბუდეა (5 მ × 10 მ), რომელიც ნათალი და ჩუქურთმიანი ქვებითაა ამოვსებული. ეკლესიის საკურთხევლის წინ, სამხრეთით, არის მომაღლო გათლილი ბაზისი (სიმაღლე – 130 სმ, სიგანე – 60 სმ და 40 სმ), რომელშიც ჯვრის ჩასასმელი ოთხკუთხა ფოსოა ამოჭრილი. პილასტრები ორსაფეხურიანი ყოფილა, სვეტისთავები პროფილირებული და ორღარიანია. შესასვლელი სამხრეთიდან უნდა ყოფილიყო. იქვე გდია წნული ჩუქურთმით შემკული არქიტრავის ნახევარწრიული ლოდი, რომელიც – საუკუნეების უნდა იყოს. ნაეკლესიარის სამხრეთით გალავნის ნაშთია, მის შიგნით – კიდევ ერთი სადგომის ბუდე. სოფლიდან ეკლესიისკენ მიმავალი ტყით დაფარული ნაგზაური ჩანს. ქვაყრილებით შექმნილი ორღობე 3,5 მ სიგანისაა, ე. ი. საურმეა.

გოდერძი მნიშვნელოვანი სოფელი უნდა ყოფილიყო განვითარებულ შუა საუკუნეებში. მისი სახელი ეწოდება სამცხიდან აჭარაში მიმავალი გზის უღელტეხილსაც. დასახლებული ადგილი გოდერძის დასახელებით გვხვდება ბასილი ზარზმელის თხზულებაშიც (დაახლ. 916-926 წლები). 1595 წლის „გურჯისტანის ვილაიეთის დიდი დავთრის“ მიხედვით, სოფელი გოდერძი შედიოდა ახალციხის ლივის ქვაბლიანის ნაჰიეში. აქ ცხოვრობდა ცხრა კომლი ქრისტიანი ქართველი. შემდეგში სოფლის მოსახლეობა გამაჰმადიანდა. 1944 წელს გოდერძის მაცხოვრებლები შუა აზიაში გადაასახლეს; ამის შემდეგ იგი ნასოფლარია.
РКУ01-250/Б23-04-У1 (ЛЗС)

01-250/23-04-1 – რუსული (საბჭოთა) წარმოების გარე განათების სანათი. აწარმოებდნენ 1970-იანი წლების პირველ ნახევარში. იგი ერთ-ერთი პირველი სერიული წარმოების კონსოლური სანათი იყო სსრკ-ში, რომელმაც მასობრივად ჩაანაცვლა დაკიდული სანათები. მისი კონცეფცია ემყარებოდა აღმოსავლეთგერმანული სანათების ტიპებს (02 36.9 ). კორპუსი შედგება ორი ძირითადი ნაწილისგან და მარწუხებით ემაგრება ერთმანეთს. ასევე ამ სანათის თავისებურებას წარმოადგენს ნათურის დამჭერი ზამბარიანი კავი, რომელიც ნათურას წვერის ჭიპზე აჭერს და აფიქსირებს, რომ არ იქანავოს. მისი ელექტრო-მოწყობილობები საკმაოდ გამარტივებულია, არ გამოიყენება კონდენსატორები და ერთადერთი ელექტრული ხელსაწყო რომელიც მას გააჩნია დროსელია. შესაბამისად აღნიშნული სანათების გამოყენება შესაძლებელი იყო მხოლოდ მაღალი წნევის ვერცხლისწყლის ნათურებისთვის (250 ). მოგვიანებით შეიქმნა მისი კომპაქტური, მცირე სიმძლავრის მქონე მოდიფიკაცია 01-125/23-05-1 , რომელიც განკუთვნილი იყო 125 ნათურებისთვის. ამ სანათის კორპუსი მზადდებოდა ფოლადის ფურცლებისგან, რის გამოც სანათები ძალიან მალე ჟანგდებოდა და მოგვიანებით შემუშავებულიქნა მისი ახალი მოდიფიკაციები, ალუმინის კორპუსით (01-250-007-1 ).
დამწნილება

დამწნილება — ბოსტნეული კულტურების (კომბოსტო, ჭარხალი, კიტრი, წიწაკა, ბადრიჯანი და სხვა) დაკონსერვება რძემჟავა დუღილითა და მარილით (პროდუქტის წონის 2-3 %). რძემჟავა წარმოიქმნება ნედლეულში არსებული შაქრის გარდაქმნით, რასაც რძემჟავა ბაქტერიები იწვევს. დამწნილებული ბოსტნეული კარგად ინახება 0 °-დან 2 °-მდე ტემპერატურაზე.
გოდორყური

გოდორყური — ტირიფის წნელით მოწნული დიდი, დაახლოებით 3 მ სიმაღლისა და 2 მ სიგანის გოდორი მდინარის ნაპირის გასამაგრებლად, ან სარწყავი არხის სათავეში წყლის გადასაშვებად. ქვემოდან გამაგრებული იყო მიწაში ჩასარჭობი მანებით (მარგილებით). გოდორყურს მდინარის კალაპოტში შერჩეულ, ამოსუფთავებულ ადგილას დგამდნენ და რიყის ქვით ავსებდნენ. მდინარის კალაპოტისა და არხის სიდიდის შესაბამისად, სათავეში ზოგჯერ მეორე ან მესამე გოდორყური იდგმებოდა ისე, რომ წყალში ცერად ყოფილიყო წაზიდული. გოდორყურს ფართოდ იყენებდნენ ქართლ-კახეთში. აგებდნენ ადრე გაზაფხულზე, მდინარეების ადიდებამდე.

გოდორყური ასევე ეწოდება სათევზაო გოდორს, რომელშიც ჩადგმულია ძაბრისმაგვარი ყელი. გოდორყურს მდინარეში ისე აწვენენ, რომ ფართო პირი წყლის დინებისაკენ ჰქონდეს მიმართული და ძაბრის ნასვრეტი სანახევროდ წყლით დაიფაროს. თავგადაშლილი პირიდან თევზი შიგ შედის, უკან კი ვეღარ გამოდის.
გოეთეს ინსტიტუტი

გოეთეს ინსტიტუტი — გერმანიის საზღვრებს გარეთ გერმანულ ენაზე ზრუნვისა და საერთაშორისო კულტურული ურთიერთობის ხელშემწყობი ინსტიტუტი. დაარსდა 1952 წელს მიუნხენში (მსგავსი ინსტიტუტი გერმანიაში არსებობდა 1920-იან წლებშიც). გერმანიაში მას აქვს 13, ხოლო მსოფლიოს 83 ქვეყანაში – 147 ინსტიტუტი. ეს ინსტიტუტები, გერმანული ენის სწავლების გარდა, ატარებენ მასპინძელი ქვეყნის ინტერესების შესაბამის კულტურულ ღონისძიებებს. აქვთ ბიბლიოთეკები და მედიოთეკები. გოეთეს ინსტიტუტების ქსელი, გოეთეს ცენტრების, კულტურული საზოგადოებების, სამკითხველო დარბაზების, საგამოცდო და ენის შემსწავლელი ცენტრების მეშვეობით ეწევა გერმანიის კულტურის და განათლების პოპულარიზაციას.

საქართველოში გოეთეს ინსტიტუტი დაარსდა თბილისში 1994 წელს. ის მოქმედებს სამხრეთ კავკასიის მასშტაბით. წარმოადგენს ქართულ-გერმანული კულტურული ურთიერთობების ცენტრს. 1999 წელს საქართველოსა და გერმანიის შეთანხმების საფუძველზე საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროს ძალისხმევით გოეთეს ინსტიტუტს გადაეცა მ. ზანდუკელის ქუჩაზე მდებარე შენობა, სადაც 1920–37 წლებში განთავსებული იყო გერმანიის საკონსულო.
ანტონიო დი გოვეა

ანტონიო დი გოვეა (დ. 1575 – გ. 1628) — პორტუგალიელი ავგუსტინელი მისიონერი, ესპანეთის დიპლომატიური წარმომადგენელი სეფიანთა ირანში.

1597 მისიონერად იყო გოაში (ინდოეთი), საიდანაც ესპანეთის მეფე ფილიპე -ის დავალებით ორ მისიონერთან (ჟერომ დე ლა კრუა, კრისტოფ დუ სენტ-ესპრი) ერთად დიპლომატიური მისიით შაჰ აბას -ის კარზე გაემგზავრა. 1611 წელს ლისაბონში გამოიცა გოვეას ნაშრომი, რომელშიც არის მრავალი ძვირფასი ცნობა ირანში მოღვაწე ქართველების შესახებ, კერძოდ, ირანის ჯარების პირველ ყულარაღასსა და ფარსის ბეგლარბეგ ალავერდი-ხან უნდილაძეზე, მის ორ ვაჟზე — დაუდ-ხანსა და იმამყული-ხანზე, აგრეთვე ქართლის მეფე სიმონ -სა და მანუჩარ ათაბაგზე, ქეთევან დედოფალზე, ქართველ დიპლომატ ქალზე — გულჩარაზე, კახთა მეფე ალექსანდრე -ისა და მისი გამაჰმადიანებული ძის კონსტანტინეს შესახებ.
სოფიკო ხუხაშვილი

სოფიკო ხუხაშვილი (დ. 4 იანვარი, 1985, თბილისი, საქართველო) — ქართველი მოჭადრაკე. 2005 წელი აქვს მიღებული საერთაშორისო დიდოსტატის წოდება. 2008 წელს გახდა მსოფლიო საჭადრაკო ოლიმპიადის ჩემპიონი, ხოლო 2010 წელის კი მესამე პრიზიორი. 1999-2000 წელს 2-ჯერ გახდა 16-წამდელთა შორის მსოფლიოს ჩემპიონი. არის ევროპის გუნდური ჩემპიონატის მეორე პრიზიორი (2009 წელი), ევროპის საკლუბო თასის მესამე პრიზიორი (2009 წელი) და ევროპის გუნდური ჩემპიონატის მეორე პრიზიორი (2009 წელი).