მაქსიმ ლევინი

მაქსიმ ლევინი ( ; დ. 7 ივლისი, 1981, ბოიარკა, კიევო-სვიატოშინსკის ოლქი, კიევის რეგიონი, უკრაინის სსრ, სსრკ — გ. 13 მარტი, 2022, გუტა-მეჟიგორსკაია, ვიშგოროდის რაიონი, კიევის ოლქი, უკრაინა ) — უკრაინელი ფოტოჟურნალისტი. აშუქებდა კიევში მაიდანის მოვლენებს, დონბასში სამხედრო მოქმედებებს და უკრაინის ომს . 10 წელზე მეტი ხნის განმავლობაში მუშაობდა ფოტოგრაფად ინტერნეტ გამომცემლობა „.“- ში, ხოლო 2020 წელს გადავიდა ტელევიზია „ “- ში. დაიღუპა უკრაინაში რუსეთის შეჭრის დროს.

ბიოგრაფია
ადრეული წლები
მაქსიმ ლევინი დაიბადა 1981 წლის 7 ივლისს კიევის რეგიონის ქალაქ ბოიარკაში.

ბავშვობიდან ოცნებობდა ფოტოგრაფობაზე, დადიოდა ფოტოკლუბში და იღებდა სურათებს. სკოლის დამთავრების შემდეგ .მამის დაჟინებული თხოვნით, დაამთავრა კიევის პოლიტექნიკური ინსტიტუტი კომპიუტერული სისტემების ინჟინრის სპეციალობით. შემდეგ, 2006 წელს დაკავდა ფოტოჟურნალისტიკით. თავდაპირველად მუშაობდა ჟურნალში „პენსია“, შემდეგ გაზეთ „კიევსკი ვედომოსტიში“, ფოტო სააგენტო „ფოტოლენტაში“ და სააგენტო „უნიანში“. 2007-2008 წლებში მუშაობდა გაზეთ „24“-ში, შემდეგ კი — ფრილანსერად ჟურნალებში: „ ფოკუსი “, „ პროფილი “, „ “, და სააგენტოებში „ როიტერსი “, „ ასოშიითედ პრესი “, „ ბი-ბი-სი “ ის ასევე თანამშრომლობდა მოძრაობა -ს პროექტ „ მამების კლუბთან,“ რომელიც ფოკუსირებული იყო მამაკაცთა დისკრიმინაციაზე, მამობის პასუხისმგებლობასა და სხვა საკითხებზე.

მეიდანი, ომი
მაქსიმ ლევინი მუშაობდა ფოტოგრაფად კიევში მაიდანის მოვლენების დროს ხოლო 2014 წლის იანვარში, ჟურნალისტური მოვალეობის შესრულებისას, სცემეს შსს-ს სპეცდანიშნულების რაზმის „ბერკუტის“თანამშრომლებმა, მათ ლევინს დაუმტვრიეს კამერა. ლევინის პროექტების უმეტესობა უკრაინის ომს ეხებოდა. როგორც თავად აღნიშნა „ალბათ ყველა უკრაინელი ფოტოგრაფის ოცნებაა გადაიღოს ფოტო, რომელიც ომს შეაჩერებს“.

2014 წელს დონბასში სამხედრო მოქმედებების დაწყების შემდეგ, ლევინმა არაერთხელ იმოგზაურა ფრონტის ხაზზე. .2014 წლის აგვისტოში დონეცკის ოლქის საბრძოლო ზონაში მომუშავე ოთხი ჟურნალისტის ჯგუფთან ერთად მოახერხა მსუბუქი ავტომანქანით გაერღვია კორდონი ილოვაისკის მახლობლად . იმავე წელს, თავის კოლეგა მარკიან ლისეიკოსთან ერთად ერთად წამოიწყო დოკუმენტური პროექტი „“, სადაც თვალყურს ადევნებდა იმ ადამიანების ბედს და ისტორიებს, რომლებიც გადაიღო ილოვაისკში. გარდა ჟურნალისტური საქმიანობისა, ლევინს ეკუთვნის ათობით ფოტო და ვიდეო პროექტები ისეთი ჰუმანიტარული ორგანიზაციებისთვის, როგორიცაა ჯანდაცვის მსოფლიო ორგანიზაცია, გაერო, და ეუთო. ლევინის ფოტოები გამოქვეყნდა გამომცემლობებში: , , „ “, „ “ რადიო თავისუფლება.. იმ დროს ლევინის გაუჩინარების ზონაში იმყოფებოდა რუსეთის 106-ე საჰაერო სადესანტო დივიზიის ნაწილები.

31 მარტს პოლიციის თანამშრომლებმა ტყის ზოლში ლევინის დამწვარი მანქანა და დამწვარი სხეული (როგორც მოგვიანებით გაირკვა, ჩერნიშევის) აღმოაჩინეს. 1 აპრილს ლევინის ცხედარი მეტრში იპოვეს, რომელსაც გულმკერდის არეში ერთი და თავის არეში ორი ჭრილობა ჰქონდა მიყენებული. უკრაინის გენერალური პროკურატურის წინასწარი მონაცემებით, უიარაღო ლევინი მოკლეს რუსმა სამხედროებმა, რის გამოც ვიშგოროდის რაიონულმა პროკურატურამ 2 აპრილს აღძრა სისხლის სამართლის საქმე უკრაინის სისხლის სამართლის კოდექსის 438-ე მუხლით (ომის კანონებისა და წეს-ჩვეულებების დარღვევა) და დაიწყო წინასწარი გამოძიება  დანაშაულის ყველა გარემოების დადგენის მიზნით. ლევინი 40 წლის იყო. მას დარჩა ოთხი მცირეწლოვანი ვაჟი, მეუღლე და მოხუცი მშობლები. 3აპრილს უკრაინის პრეზიდენტმა ვოლოდიმირ ზელენსკიმ ლევინი სიკვდილის შემდგომ დააჯილდოვა ორდენით მამაცობისთვის. ლევინთან დამშვიდობება გაიმართა 4 აპრილს კიევის წმინდა მიქაელის ტაძარში; პანაშვიდი აღავლინა უკრაინის მართლმადიდებლური ეკლესიის წინამძღვარმა, კიევისა და სრულიად უკრაინის მიტროპოლიტმა ეპიფანემ. იგი დაკრძალეს ბოიარკას ახალ სასაფლაოზე.

ლევინი გახდა რუსეთ-უკრაინის ომის დროს დაღუპული მეექვსე ჟურნალისტი. „რეპორტიორები საზღვრებს გარეშე“ გამოძიების დასკვნებით, 13 მარტს ლევინი, ტყის გავლით, გაუცნობიერებლად შევიდა ტერიტორიაზე, სადაც იმყოფებოდნენ რუსეთის სამხედრო ძალები. იმავე დღეს, ლევინი და ჩერნიშევი მოკლე მანძილიდან თავში გასროლით მოკლეს გაურკვეველ ვითარებაში, რასაც სავარაუდოდ წინ უძღოდა დაკითხვა და წამება; ჩერნიშევის ცხედრის მდგომარეობის მიხედვით მას ბენზინი დაასხეს და ჯერ კიდევ ცოცხალს ცეცხლი წაუკიდეს. როგორც თავად ამბობდა, არ იყო ახლოს პუტინის მომხრე მამასთან. გატაცებული იყო სპორტით, კატამარანის რაფტინგით, ასევე უყვარდა ნივთების საკუთარი ხელით კეთება. 27 ოქტომბერს კიევის საქალაქო საბჭოს გადაწყვეტილებით კიევში ბაგრატიონის ქუჩას გადაარქვეს სახელი და უწოდეს ლევინის სახელობის ქუჩა.