iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
პანევროპული პიკნიკი

პანევროპული პიკნიკი  — 1989 წლის 19 აგვისტოს გამართული მშვიდობიანი დემონსტრაცია ავსტრია-უნგრეთის საზღვართან, ქალაქ შოპრონის სიახლოვეს. ავსტრიასა და უნგრეთს შორის საზღვრის გახსნას მოჰყვა ჯაჭვური რეაქცია, რომლის შედეგად მოხდა გერმანიის გაერთიანება და სოციალისტური ბანაკის დაშლა.

საზღვრის გახსნის იდეა გაჩნდა 1989 წლის ივნისში ავსტრია-უნგრეთის იმპერიის ყოფილი სამეფო დინასტიის წარმომადგენლის, ოტო ფონ ჰაბსბურგისა და უნგრეთის დემოკრატიული ფორუმის წარმომადგენლის ფერენც მესაროშის შეხვედრის შემდეგ. ოტო ფონ ჰაბსბურგმა იდეა შესთავაზა უნგრეთის მინისტრთა საბჭოს თავმჯდომარეს და შემდეგ უნგრეთის პირველ პრემიერ-მინისტრს მიკლოშ ნემეტს, რომელმაც მის განხორციელებას მხარი დაუჭირა. შოპრონში დემონსტრაციას ორგანიზება გაუწია უნგრეთის დემოკრატიულმა ფორუმმა და უნგრეთის სახელმწიფო მინისტრმა იმრე პოჟგაიმ. პიკნიკის ორგანიზატორების, ჰაბსბურგისა და პოჟგაის აზრით, რომლებიც არ ესწრებოდნენ დემონსტრაციას, ეს იყო ტესტი თუ როგორი იქნებოდა მიხეილ გორბაჩოვის რეაქცია რკინის ფარდის მიღმა საზღვრის გახსნის შესახებ.

ორი სახელმწიფოს შეთანხმებით ავსტრიის სოფელ სანქტ-მარგარეტენსა უნგერთის სოფელ შოპრონკეჰიდას შორის საზღვარი სამი საათით სიმბოლურად გაიხსნა და გერმანიის დემოკრატიული რესპუბლიკის 600-მდე მცხოვრებმა უნგრეთის გავლით დასავლეთ ევროპაში მოხვედრა მოახერხა. მანამდე, 1989 წლის 27 ივნისს, ზუსტად ამ ადგილზე ავსტრიის საგარეო საქმეთა მინისტრმა ალოიზ მოკმა და მისმა უნგრელმა კოლეგამ დიულა ჰორნმა მოშალეს სასაზღვრო ღობე.

დღესდღეობით პანევროპული პიკნიკი განიხილება ერთ-ერთ უმთავრეს მოვლენად, რომელმაც განაპირობა გდრ-ის ისტორიისა და ცივი ომის დასრულება, რკინის ფარდის მოშლა და გერმანიის გაერთიანება.
შარლ ალბერ გობა

შარლ ალბერ გობა (; დ. 21 მაისი, 1843 — გ. 16 მარტი, 1914) — შვეიცარიელი იურისტი და პოლიტიკოსი. ნობელის მშვიდობის პრემიის ლაურეატი 1902 წელს, ასევე შვეიცარიელ ელი დიუკომენისთან ერთად. იგი არის იერუსალიმის პროტესტანტი ეპისკოპოსის, სამუელ გობას ძმისშვილი.

ბიოგრაფია
შარლ ალბერ გობა დაიბადა 1843 წლის 21 მაისს შვეიცარიის ქალაქ ტრამლანში, პროტესტანტი მღვდლის ოჯახში. უმაღლესი განათლება მიიღო ბაზელის, ჰაიდელბერგის, პარიზისა და ბერნის უნივერსიტეტებში. 1867 წელს ჰაიდელბერგის უნივერსიტეტში დაიცვა სამართლის დოქტორის სადისერტაციო ნაშრომი. 1867-1868 წლებში იყო ბერნის უნივერსიტეტის ფრანგული სამოქალაქო სამართლის პედაგოგი. ამავდროულად მან გახსნა საკუთარი იურიდიული ფირმა ბერნის კანტონში, რომელიც მოგვიანებით რეგიონის უდიდეს იურიდიულ ფირმად იქცა.

შარლ ალბერ გობა მონაწილეობდა პოლიტიკურ საქმიანობებშიც, იგი რამდენიმე მნიშვნელოვან თანამდებობაზეც კი იყო არჩეული. 1882 წელს გობა აირჩიეს ბერნის საბჭოს წევრად. ამავე წელს იგი დანიშნეს ბერნის დეპარტამენტის სახალხო განათლების რწმუნებულად. აღნიშნულ თანამდებობაზე მუშაობდა 30 წლის განმავლობაში და გაატარა მთელი რიგი რეფორმებისა: გააღრმავა სასწავლო პროგრამა, მიაღწია განათლების დაფინანსების გაზრდას, ასევე დანერგა ზრდასრულთა პროფესიული მომზადების კურსები.

1884 წელს შვეიცარიის საკავშირო საბჭოს წევრია, ხოლო 1890 წელს გახდა ეროვნული საბჭოს წევრი. 1889 წელს მონაწილეობდა პირველ საპარლამნტათაშორისო კავშირის კონფერენციაში, რომელიც ამავე წელს დააფუძნა ინგლისელმა ლიბერალმა, პაციფისტმა და პარლამენტის წევრმა, 1903 წლის ნობელის მშვიდობის პრემიის ლაურეატმა, უილიამ რანდალ კრიმერმა და რომლის მიზანიც იყო მშვიდობისა და თანამშრომლობის განმტკიცების მიზნით ყველა პარლამენტის წევრთა შორის ადგილობრივი მოღვაწეობის გააქტიურება. 1891 წელს საპარლამნტათაშორისო კავშირის მესამე კონფერენციაზე, რომელიც გაიმართა იტალიის დედაქალაქ რომში, დაარსდა მშვიდობის საერთაშორისო ბიურო. 1892 წელს შარლ ალბერ გობა ხელმძღვანელობდა საპარლამნტათაშორისო კავშირის მეოთხე კონფერენციას. კონფერენციაზე აირჩიეს საპარლამნტათაშორისო ბიუროს დირექტორად — კავშირის შტაბ-ბინაში, რომელიც კოორდინაციას უწევდა მის საქმიანობას.

1902 წელს შარლ ალბერ გობა ელი დიუკომენთან ერთად გახდა ნობელის პრემიის ლაურეატი მშვიდობის განმტკიცებაში, საერთაშიროსო არბიტრაჟის გაძლიერების საქმეში შეტანილი წვლილისათვის. 1906 წელს ელი დიუკომენის გარდაცვალების შემდეგ დაიკავა მისი თანამდებობა და გახდა მშვიდობის საერთაშორისო ბიუროს დირექტორი. 1910 წელს მისი ხელმძღვანელობით აღნიშნული ბიურო ნობელის მშვიდობის პრემიის ლაურეატი გახდა. თავისი მოღვაწეობის უკანასკნელ წლებში დიდ ყურადღებას უთმობდა გამალებული შეიარაღების პრობლემებს და მოაწყო კიდეც საფრანგეთისა და გერმანიის პარლამენტარების შეხვედრა, რომელიც რაიმე მნიშვნელოვანი გადაწყვეტილების მიღების გარეშე დასრულდა.

შარლ ალბერ გობა გარდაიცვალა 1914 წლის 16 მარტს ბერნში, გულის შეტევის შედეგად და დაკრძალულია ბრემგარტენის სასაფლაოზე.
მალხაზ დვალიშვილი

მალხაზ დვალიშვილი (დ. 13 ოქტომბერი, 1960, ქუთაისი — გ. 23 მარტი, 1995 ) — ქართველი ექიმი, პოლიტიკოსი.

1984 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი. 1984-1990 წლებში ეწეოდა სამედიცინო საქმიამობას, მუშაობდა ქ. ქუთაისის 1 საავადმყოფოს ექიმი-თერაპევტად. 1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს წევრი, მაჟორიტარი ქუთაისის საარჩევნო ოლქი, საარჩევნო ბლოკი „მრგვალი მაგიდა-თავისუფალი საქართველო“, საქართველოს ჰელსინკის კავშირის წევრი (1990-1991), ხელი აქვს მოწერილისაქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი). 1992-1995 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „ქარტია – 91“.
ფირუზ დიაკონიძე

ფირუზ დიაკონიძე (დ. 30 აგვისტო, 1946, ქუთაისი) — ქართველი პედაგოგი, პოლიტიკოსი, ფილოსოფოსი.

1978 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოსოფიის ფაკულტეტი, ხოლო 1982 წელს — ასპირანტურა.

1963 წლიდან იყო ქუთაისის ლითოფონის ქარხნის მუშა, არასაუწყებო დაცვის დარაჯი, საქწიგნის მერვე ზონალური გაერთიანების წიგნის დამტარებელი, 1978 წლიდან ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწერობას, იყო ქუთაისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის უფროსი მასწავლებელი. 1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს წევრი: მაჟორიტარი, ქუთაისის ავტომშენებელთა საარჩევნო ოლქი, საარჩევნო ბლოკი „მრგვალი მაგიდა-თავისუფალი საქართველო“, საქართველოს ჰელსინკის კავშირი, ჰუმანიტარულ და სოციალურ საკითხთა კომისიის წევრი.
ციურიხის ფედერალური ტექნოლოგიების ინსტიტუტი

ციურიხის ფედერალური ტექნოლოგიების ინსტიტუტი (; ; ) — უნივერსიტეტი ქალაქ ციურიხში (შვეიცარია). ჩვეულებრივ, ამ უნივერსოტეტს მოიხსენიებენ მისი გერმანული აბრევიატურით — (გამოითქმის „ე-ტე-ჰა“). დაფუძნდა 1854 წელს შვეიცარიის ფედარალური საბჭოს მიერ. ორიენტირებულია ისეთ დისციპლინებზე როგორიცაა საბუნებისმეტყველო მეცნიერებები, ტექნოლოგიები, ინჟინერია და მათემატიკა.

2020 წლის მსოფლიო საუნივერსიტეტო რეიტინგში, მოხვდა მეექვსე ადგილზე, ხოლო ევროპულ უნივერსიტეტებს შორის დაიკავა მეორე ადგილი. 2019 წელს -ს ეკავა მესამე ადგილი საინჟინრო დისციპლინებში (პირველი ადგილი ევროპაში), ხოლო დედამიწის შემსწავლელ მეცნიერებებში — პირველი ადგილი.

2019 წლის ნოემბრის მონაცემებით ამ უნივერსიტეტთან აფილირებულია 21 ნობელიანტი, 2 ფილდსის მედლით დაჯილდოებული, 2 პრიცკერის პრემიის ლაურეატი და 1 ტიურინგის ჯილდოს მფლობელი. მათ შორისაა ისეთი გამოჩენილი მეცნიერები როგორიცაა ალბერტ აინშტაინი, ვილჰელმ რენტგენი, და ერვინ შრედინგერი.
თამაზ დიასამიძე

თამაზ დიასამიძე (დ. 2 ივნისი, 1959, ჩანჩხალო, შუახევის რაიონი – გ. 27 თებერვალი, 2026) — ქართველი ისტორიკოსი, მეცნიერი, პედაგოგი, პოლიტიკოსი.

1981 წელს დაამთავრა ბათუმის სახელმწიფო პედაგოგიური ინსტიტუტის ისტორია-ფილოლოგიის ფაკულტეტი ისტორია-გერმანული ენის სპეციალობით და 1989 წელს ივანე ჯავახიშვილის სახელობის ისტორიის, არქეოლოგოგიისა და ეთნოგრაფიის ინსტიტუტის ასპირანტურა.

1981-1983 წლებში მსახურობდა საბჭოთა არმიის სამხედრო-საჰაერო ძალები, რიგითად. 1983 წელს იყო აჭარის თევზჭერის სამმართველო, ოპერატორის თანაშემწე. 1983-1984 წლებში იყო აჭარის პოლიგრაფიული გაერთიანება, დამხმარე მუშა. 1984-1985 წლებში იყო საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ბათუმის ნიკოლოზ ბერძენიშვილის სახელობის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტში უფროსი ლაბორანტი. 1985-1986 წლებში იყო აჭარის საარქივო სამმართველოს განსაკუთრებულ საქმეთა რესტავრატორი, აჭარის არქიტექტურის სამეცნიერო-კვლევითი მუზეუმის მეთვალყურე, სახელმწიფო მუზეუმის მეცნიერ–თანამშრომელი. 1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს წევრი: ბათუმის საარჩევნო ოლქიდან, სახელმწიფო საბჭოს წევრი (1992). 1989-1995 წლებში იყო საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ბათუმის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის, უმცროსი მეცნიერ-თანამშრომელი, მეცნიერ-მუშაკი. 1992-1995 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი პროპორციული წესით, 10 საარჩევნო ოლქი, საარჩევნო ბლოკი: „11 ოქტომბერი“. 1993-1995 წლებში გამოსცემდა და რედაქტორობდა დამოუკიდებელ საზოგადოებრივ-პოლიტიკურ გაზეთებს: „საქართველოს კარიბჭე“ და „თავისუფალი სიტყვა“. 1996-2000 წლებში იყო „განვითარებისა და თანამშრომლობის ცენტრის“ რეგიონული კვლევების პროგრამის ხელმძღვანელი. 2000-2004 წლებში იყო კავშირი — „რეგიონალიზმის კვლევის ცენტრის“ ხელმძღვანელი. 2004-2008 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ნაციონალური მოძრაობა - დემოკრატები “, იურიდიულ საკითხთა კომიტეტის წევრი. 2008-2012 წლებში — საქართველოს მე-7 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით , საარჩევნო ბლოკი „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა - გამარჯვებული საქართველოსთვის“, აგრარულ საკითხთა კომიტეტის და იურიდიულ საკითხთა კომიტეტის წევრი.
თენგიზ დიხამინჯია

თენგიზ დიხამინჯია (დ. 18 აპრილი, 1957) — ქართველი პოლიტიკოსი.

დაამთავრა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტი. 1981-1987 წლებში იყო სტაბილური იზოტოპების ინსტიტუტის, სამეცნიერო-საწარმო გაერთიანება „ელვის“ ინჟინერი, პროფესიული ორიენტაციის ცენტრის უფროსი მეთოდისტი. 1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის პირველი მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრი საარჩევნო ბლოკი „მრგვალი მაგიდა — თავისუფალი საქართველოდან“. ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი). იყო საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს პრესცენტრის ხელმძღვანელი. 1992-1995 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „ ქარტია – 91“.
პავლე დოგუზოვი

პავლე ვასილის ძე დოგუზოვი (დ. 1 სექტემბერი, 1920, ქ. ხარბინი, ჩინეთი, — გ. ?) — ოსი ისტორიკოსი, პედაგოგი. ისტორიის მეცნიერებათა კანდიდატი, დოცენტი. მხატვარ გიორგი დოგუზოვის ძმა.

დაიბადა რკინგიზის მოსამსახურის ოჯახში ხარბინში. 1934 წლიდან ცხოვრობდა საქართველოში, ქალაქ ცხინვალში). მამამისი დახვრიტეს 1938 წლის რეპრესიების დროს. დაამთავრა აზერბაიჯანის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტი (1945), შემდეგ მუშაობდა სამხრეთ ოსეთის სახელმწიფო პედაგოგიურ ინსტიტუტში (ქ. ცხინვალი), 1961-1974 წლებში იყო მისი რექტორი, ეწეოდა პედაგოგიურ საქმიანობას. მისი ნაშრომები ძირითადად ეძღვნება ყოფ. სამხრეთ ოსეთის ტერიტორიაზე ბოლშევიკური მოძრაობის და საბჭოთა რეჟიმის დამყარების ისტორიას.

1990-1991 წლებში არჩეული იყო საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს წევრად (ბლოკი „საქართველოს კომუნისტური პარტია“, პარტიული სიით). ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი). 1990-იანი წლებიდან ცხოვრობდა ჩრდილოეთ ოსეთში.
ჩუკულის მთავარანგელოზის ეკლესია

ჩუკულის მთავარანგელოზის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ლენტეხის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჩუკულში. თარიღდება - საუკუნეებით. ეკლესიას 2006 წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია.

ეკლესია დარბაზულია. აღმოსავლეთით მრავალწახნაგა საკურთხევლის აფსიდი აქვს. ნაგებია შირიმის ქვით, დუღაბად გამოყენებულია კირისა და ქვიშის ნარევი. შესასვლელი სამხრეთიდან და დასავლეთიდან აქვს. დასავლეთის კარის თავზე ტიმპანი ნახევარწრიული წარბით სრულდება. ეკლესია დასრულებულია მარტივი ლავგარდნით. დასავლეთიდან მიდმული აქვს გვიანი პერიოდის სწორკუთხა კარიბჭე, რომლის მეორე სართულში მოწყობილი იყო სამრეკლო. აფსიდა ნახევარწრიულია სამი თაღოვანი სარკმლით, რომელთა კიდეებში ორ-ორი თაღოვანი ნიშაა. ამ ნიშების ქვემოთ, იატაკის დონეზე ორი თაღოვანი ნიშაა. კედელზე მიდგმულია ქვის ტრაპეზი. აფსიდის წინ ქვის კანკელია. გრძივი კედლების შუაში ორსაფეხურიანი პილასტრია, რომლიდანაც ნახევარწრიული კამარის საბჯენი თაღი გადადის. დარბაზში დგას ქვის კვარცხლბეკი, რომელზეც ხის ჯვარია აღმართული და მის ჩრდილოეთის და სამხრეთის ფასადებზე ორი ნუსხური წარწერაა.

ეკლესიის სამხრეთ შესასვლელს ამკობდა მოჩუქურთმებული კარი, რომელიც სიგრძით 2,5, სიგანით კი დაახლოებით 90 სმ. ის დამზადებულია საკმაოდ რბილი, მსუბუქი, მოწითალო ხისგან და გარედან მთლიანად მოჩუქურთმებულია. ეს გაფორმება შედგება 22 წმინდანის გამოსახულებისგან. 8 მათგანი მთელი სხეულით, 14 კი წელს ზემოთაა წარმოდგენილი. ეს 22 გამოსახულება პირდაპირ ხეზეა ამოკვეთილი.

მხატვრობა
ტაძარში შემონახულია გვიანი შუა საუკუნეების მხატვრობის კვალი. საკურთხევლის კედლებზე — წმინდა ბასილი და წმინდა ნიკოლოზი; კამარაზე — მზე და მთვარე ვარსკვლავებით, შობა, იერუსალიმში შესვლა; ჩრდილოეთის კედლის აღმოსავლეთ თაღში — ქვედა რეგისტში წმინდა დედები, ზედა რეგისტრში — ჯოჯოხეთით წარტყვევნა; დასავლეთის თაღში — ქვედა რეგისტრში წმინდა გიორგის სასწაული, ზედა რეგისტრში ამაღლება; სამხრეთის კედლის აღმოსავლეთის თაღში — ქვედა რეგისტში ევსტათი პლაკიდას ირემზე ნადირობა, ზედა რეგისტრში — ხარება; დასავლეთის თაღში — ქვედა რეგისტში ფარშევანგი, ზედა რეგისტრში ჯვარცმა; დასავლეთის კედელზე — სარკმლის მარჯვნივ და მარცხნივ მირქმა, ქვედა რეგისტრში ტახტზე დაბრძანებული ღვთისმშობელი ჩვილი იესოთი და ჯოჯოხეთის სცენა; კანკელზე — ანგელოზები, იოანეს თავისკვეთა და გამოცხადება.
ტრისტან მოსახლიშვილი

ტრისტან მოსახლიშვილი (დ. 31 დეკემბერი, 1997, თელავი) — ქართველი სპორტსმენი (სამბო, ძიუდო), 21-წლამდელებს შორის საქართველოს ჩემპიონატის ორგზის ვერცხლის პრიზიორი (2016, 2017, 81 კგ), 21-წლამდელებს შორის ევროპის თასის ორგზის ბრინჯაოს პრიზიორი  (2016, 81 კგ), სამბოში ჭაბუკებს შორის მსოფლიოს ჩემპიონი და ევროპის ჩემპიონატის ვერცხლის პრიზიორი (2015, 75 კგ).

ძირითადი შედეგები
ჰანდე ერჩელი

ჰანდე ერჩელი ( დ. 24 ნოემბერი, 1993) — თურქი სატელევიზიო მსახიობი და მოდელი.

ბიოგრაფია
ჰანდე ერჩელი დაიბადა 1993 წლის 24 ნოემებრს თურქეთში, ქალაქ ბანდირმაში. მამა ვაჭრობითაა დაკავებული. 2019 წელს გარდაიცვალა მისი დედა აილინ ერჩელი. ჰყავს უფროსი და გამზე ერჩელი. მსახიობი ურთიერთობაში იყო მომღერალ მურათ დალქილიჩთან. მონაწილწობდა სასკოლო თეატრის თითქმის ყველა დადგმაში. 19 წლის ასაკში მონაწილეობა მიიღო აზერბაიჯანში გამართულ სილამაზის კონკურსში, სადაც მეორე ადგილი დაიკავა. პირველად მცირე როლით გამოჩნდა სერიალში „ნარჩიტა“. სერიალმა „სიყვარულს სიტყვები არ ესმის“ და „გიუნეშის ქალიშვილები“-მ მსახიობს წარმატება მოუტანა. 2017 წელს სერიალ „შავი მარგალიტის“ ჰაზალის როლის შესრულებისთვის ჰანდეს გადასცეს წლის საუკეთესო მსახიობი ქალის ტიტული. ასევე, 2019–20 წლებში მიმდინარეობდა სერიალ „აზიზეს“ გადაღებები, სადაც მთავარ როლს ჰანდე ასრულებდა. გადაღებები მალევე შეწყდა ურეიტინგობის გამო.
გიორგი გურგულია

გიორგი გურგულია (დ. 4 აგვისტო, 1964, თბილისი) — ქართველი მსახიობი.

1987 წელს დაამთავრა შოთა რუსთაველის სახელობის თბილისის სახელმწიფო თეატრალური ინსტიტუტის სამსახიობო ფაკულტეტი (გია ანთაძის სახელოსნო), ხოლო 1997 წელს ამავე ინსტიტუტის სარეჟისორო ფაკულტეტი (ნოდარ მანაგაძის სახელოსნო).

გადაღებულია ფილმებში
1984: „სამი ამბავი ტელეფონით“ (გიორგი-მხატვარი) რეჟ. ნარგიზა გარდაფხაძე
1988: „დახატული წრე“ რეჟ. დიმიტრი (დიტო) ცინცაძე
1988: „ვამეხი მოდის (დაკარგული საგანძურის საძებნელად)“ რეჟისორები ოთარ შამათავა, ოთარ ლითანიშვილი
1989: „მწირი“ რეჟ. დავით ქაჯაია
1993: „არა, მეგობარო“ რეჟ. გიო მგელაძე
1996: „ორფეოსის სიკვდილი“ (მაფიოზა) რეჟ. გიორგი შენგელაია
1997: „ორმაგი სახე“ რეჟ. ლევან ანჯაფარიძე
2000: „ნეტავ აღარ იწვიმოს“ რეჟ. მაია არჩვაძე
2002 ,,ომი რეჟ.ალექსეი ბალაბანოვი
2003: „კიდევ ერთი ქართული ისტორია“ რეჟ. ერეკლე ბადურაშვილი
2005: `„ცხელი ძაღლი“ ( ბორის ჯოტოს ძე გარუჩავა „ტრეზორა“ ) რეჟ. ზაზა ურუშაძე
2006: „გასეირნება ყარაბაღში“ (ვალერა) რეჟ. ლევან თუთბერიძე
2006: „კაცი საელჩოდან“ რეჟ. დიმიტრი (დიტო) ცინცაძე
2014: „ჩემი ცოლის დაქალები“ რეჟ. გიორგი ლიფონავა
2024: „შველოები“ (ლადო) რეჟ. ზაზა ნოზაძე
ომარ ელოშვილი

ომარ ელოშვილი (დ. 30 ივლისი, 1946, თბილისი — გ. 24 აგვისტო, 2007) — ქართველი პოლიტიკოსი.

დაამთავრა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტი. 1969-1985 წლებში იყო საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის ფაკულტეტის კომკავშირის კომიტეტის მდივნის მოადგილე, თბილისის სახალხო კონტროლის საქალაქო კომიტეტის ინსპექტორი, საქართველოს რესპუბლიკის სახალხო კონტროლის კომიტეტის ინსპექტორი, საქართველოს კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის ინსტრუქტორი. 1985 წლიდან საქართველოს კპ დმანისის რაიკომის პირველი მდივანი, რაიონული საბჭოს აღმასკომის თავმჯდომარე. 1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს წევრი საარჩევნო ბლოკი საქართველოს ერთიანი კომუნისტური პარტიიდან. ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი). 1992-1995 წლებში საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „მშვიდობიდან“.
ალექსანდრე ვარძელაშვილი

ალექსანდრე ვარძელაშვილი (დ. 10 მარტი, 1940) — ქართველი პოლიტიკოსი.

დაამთავრა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტი. 1973 წლიდან იყო გორის ხელსაწყოთმშენებელი ქარხნის უფროსი ინჟინერი, საიარაღო საამქროს უფროსი, ტექნიკური ბიუროს, ტექნიკური განყოფილების უფროსი, შრომისა და ხელფასის განყოფილების უფროსის მოადგილე, მთავარი ტექნოლოგის მოადგილე. 1983-1986 წლებში სასწავლო-საწარმოო გაერთიანება „იორის“ გორის ფილიალის მთავარი ინჟინერი, საწარმოო გაერთიანება „დილას“ საიარაღო წარმოების უფროსის მოადგილე. 1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს წევრი, ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი).
სალომე ზვიადაძე

სალომე ზურაბის ასული ზვიადაძე (დ. 8 აპრილი, 1953, სოფ. კიცხი, ახლანდ. ხარაგაულის მუნიციპალიტეტი) — ქართველი პოლიტიკოსი, ჟურნალისტი.

დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი 1977 წელს, 1969-1971 წლებში იყო ხარაგაულის რაიონის სოფელ კიცხის კოლმეურნეობის წევრი, 1977-1979 წლებში — მცხეთის რაიონის სოფელ საგურამოს საშუალო სკოლის მასწავლებელი. 1980-1990 წლებში გაზეთ „ეკრანის ამბების“ რედაქციის მთარგმნელი, 1991-1994 წლებში გაზეთ „ეკრანის“ რედაქტორი. 1976 წლიდან მონაწილეობდა არალეგალური ორგანიზაციების მუშაობაში. 1990-1992 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს წევრი საარჩევნო ბლოკი „მრგვალი მაგიდა — თავისუფალი საქართველოდან“. ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი).
გივი თალაკვაძე

გივი მოსეს ძე თალაკვაძე (დ. 14 ივლისი, 1949, თბილისი) — ქართველი პოლიტიკოსი, ფიზიკა-მათემატიკის დოქტორი, პროფესორი.

დაამთავრა თბილისის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტის (თსუ) ფიზიკის ფაკულტეტი (1971). 1970-1990 წლებში იყო თსუ-ის ლაბორანტი, უმცროსი მეცნიერ-თანამშრომელი, კათედრის ასისტენტი, დეკანის მოადგილე. პარალელურად, 1978-1990 წლებში მუშაობდა კომუნისტური პარტიის ორგანიზაციაში სხვადასხვა თანამდებობაზე (თსუ-ის კომკავშირის კომიტეტის მდივანი, საქართველოს ალკკ ცენტრალური კომიტეტის განყოფილების გამგე. თბილისის საქალაქო კომიტეტის მეორე მდივანი, საქართველოს კომუნისტური პარტიის თბილისის ორჯონიკიძის რაიკომის მეორე მდივანი, თბილისის საქალაქო კომიტეტის განყოფილების გამგე, საქართველოს კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის განყოფილების გამგე).

1986-1989 წლებში იყო საქართველოს სსრ განათლების მინისტრის მოადგილე. 1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს წევრი საქართველოს ერთიანი კომუნისტური პარტიიდან. ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი). 1991-1995 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის მრეწველობის მინისტრის მოადგილე. მომდევნო წლებში პედაგოგიურ-სამეცნიერო მუშაობას ეწეოდა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტში. დაჯილდოებულია ღირსების ორდენით.
გივი თაქთაქიშვილი

გივი თაქთაქიშვილი (დ. 3 მარტი, 1952) — ქართველი პოლიტიკოსი. ეკონომიკის მეცნიერებათა კანდიდატი.

დაამთავრა თბილისის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. 1974 წლიდან იყო საქართველოს რესპუბლიკის სახელმწიფო საგეგმო კომიტეტის სახალხო მეურნეობის ეკონომიკის, დაგეგმვისა და მართვის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის მეცნიერ-მუშაკი. 1978-1990 წლებში იყო სსრ კავშირის სახელმწიფო საგეგმო კომიტეტის ეკონომიკის ინსტიტუტის ასპირანტი, სახალხო მეურნეობის ეკონომიკის, დაგეგმვისა და მართვის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის განყოფილების გამგე. 1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს წევრი. ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი).
ეთერ მგალობლიშვილი

ეთერ მგალობლიშვილი (დ. 14 აგვისტო, 1932, თბილისი — გ. 3 ივნისი, 2020) — ქართველი მუსიკოსი, პედაგოგი. საქართველოს დამსახურებული არტისტი (1967). პირველი ქართველი პროფესიული ორგანისტი, პიანისტი, ქართული საორგანო სკოლის დამაარსებელი.

1956 წელს დაამთავრა პეტრე ჩაიკოვსკის სახელობის მოსკოვის სახელმწიფო კონსერვატორია (საფორტეპიანო, ორგანი). 1971 წელს სტაჟირება გაიარა ქ. ლაიფციგის კონსერვატორიაში (ორგანი), 1979 წელს სტაჟირება ბელგიაში (კომპოზიცია, ორგანი). 1965-2012 წლებში იყო ვანო სარაჯიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიის პედაგოგი, 1978 წლიდან დოცენტი, 1990 წლიდან პროფესორი. სხვადასხვა წლებში იყო ლაიფციგში იოჰან სებასტიან ბახის, მოსკოვის, ვილნიუსის, გორკის (ამჟამად ნიჟნი-ნოვგოროდი), კიშინიოვის ორგანისტთა საერთაშორისო კონკურსების ჟიურის წევრი. 1977-1978 წლებში დააარსა ბიჭვინთის (საკავშირო მასშტაბის) საორგანო მუსიკის ფესტივალი. მოწაფეები: ლ. ბაიდოშვილი, გ. კონიაევი, გრ. მეშველიშვილი, ნ. რუხაძე. ეწეოდა საკონცერტო მოღვაწეობას. საქართველოში მრავალი საორღანო ნაწარმოების პირველი შემსრულებელი იყო. ქართული რეპერტუარი: ოთარ თაქთაქიშვილი – საორგანო პიესა, ალექსანდრე შავერზაშვილი – საორგანო პრელუდია და ფუგა (1965), ალექსი მაჭავარიანის, ნუნუ გაბუნიას (1980) საორგანო ნაწარმოებები (ყველა პირველი შესრულება). სხვა რეპერტუარი: მოიცავს საორგანო მუსიკის თითქმის ყველა ეპოქის კომპოზიტორთა შემოქმედებას, მათ შორის: იოზეფ ჰაიდნი – კონცერტები, ვოლფგანგ ამადეუს მოცარტი – -, - - , , გეორგ ფრიდრიხ ჰენდელის კონცერტები, ბეთჰოვენი – საორგანო ნაწარმოებები, იოჰან სებასტიან ბახი – კანტატა „შენთანა მშვიდობა“ (2002, პირველი შესრულება საქართველოში აღდგომის დღესასწაულზე), აგრეთვე დასავლეთ ევროპისა და თანამედროვე კლასიკური საორგანო ნაწარმოებები (უმეტესი ნაწილის პირველი შესრულება საქართველოში).

ჯილდოები და აღიარება
1967 — საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული არტისტი
გივი გაჩეჩილაძე (პოლიტიკოსი)

გივი გაჩეჩილაძე (დ . 25 აგვისტო, 1926 — გ. მარტი, 2006) — ქართველი პოლიტიკოსი.

დაამთავრა საშუალო სკოლა. 1943 წლიდან იყო შორაპნის სალოკომოტივო დეპოს, ხოლო 1957 წლიდან თბილისის ელექტროვაგონშემკეთებელი ქარხნის ხარატი. 1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს წევრი საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს ერთიანი კომუნისტური პარტიიდან“. ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი).
პაატა თოიძე

პაატა თოიძე (დ. 28 მაისი, 1955 — გ. 24 იანვარი, 2016) — ქართველი პოლიტიკოსი.

დაამთავრა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტი. 1977-1989 წლებში იყო ოდესის მშენებლობის ინსტიტუტის არქიტექტურისა და ქალაქგეგმარების კათედრის არქიტექტორი, უმცროსი მეცნიერ-თანამშრომელი, ქობულეთის საპროექტო ბიუროს მთავარი არქიტექტორი, ოზურგეთის არქიტექტორთა და დიზაინერთა ასოციაციის არქიტექტორი. 1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს წევრი, ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი).
ვილენ გაბრავა

ვილენ გაბრავა (დ. 13 სექტემბერი, 1990, პირველი მაისი, ხობის მუნიციპალიტეტი) — ქართველი სპორტსმენი (მკლავჭიდი), მსოფლიო ჩემპიონატის გამარჯვებული (2019, კონსტანცა, რუმინეთი, 65 კგ), ევროპის ჩემპიონატი (2016, ბუქარესტი, რუმინეთი, 60 კგ), ევროპის ჩემპიონატის გამარჯვებული (2014, ბაქო, აზერბაიჯანი, 60 კგ).

ძირითადი შედეგები
მედეა თუშმალიშვილი

მედეა თუშმალიშვილი (დ. 23 მარტი, 1944) — ქართველი პოლიტიკოსი, ფილოლოგიის მეცნიერებათა კანდიდატი.

დაამთავრა თბილისის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. 1967-1972 წლებში იყო მოსკოვის მიხეილ ლომონოსოვის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ასპირანტი, ხოლო 1974 წლიდან საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის შოთა რუსთაველის სახელობის ქართული ლიტერატურის ინსტიტუტის მეცნიერ-თანამშრომელი. 1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს წევრი საარჩევნო ბლოკი „მრგვალი მაგიდა — თავისუფალი საქართველოდან“, ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი).
თემურ ჯაფარიძე

თემურ ჯაფარიძე (დ. 10 თებერვალი, 1944, თბილისი) — ქართველი სპორტული კომენტატორი, ტელეწამყვანი და ვეტერანი მორაგბე.

ბიოგრაფია
დაიბადა 1944 წლის 10 თებერვალს, თბილისში. დაამთავრა რკინიგზის სკოლა. მუშაობდა მართვის სისტემების ინსტიტუტში. იყო რაგბის კლუბ თბილისის „ლოკომოტივის“ მენეჯერი 1969–1974 წლებში. რესპუბლიკური კატეგორიის მსაჯია 1970 წლიდან. 1972 წელს გაუძღვა რაგბის პირველ სატელევიზიო რეპორტაჟს. 30 წელი იმუშავა საქართველოს ტელევიზიის სპორტულ რედაქციაში.