iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ჟაკ I (ლა მარშის გრაფი)

ჟაკ დე ბურბონი (; დ. 1319 — გ. 6 აპრილი, 1362) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი და მისი ლა მარშული განშტოების დამაარსებელი. ბურბონის ჰერცოგ ლუი -ისა და მარი ავესნისის ვაჟი. ლა მარშისა და პუატიეს გრაფი, საფრანგეთის კონეტაბლი. აქტიურად იბრძოდა ასწლიან ომში, აგრეთვე იბრძოდა ნავარასა და ტულუზაში, მონაწილეობა მიიღო პუატიეს ბრძოლაში, გარდაიცვალა კომპიენის ალყისას.

ბიოგრაფია
ჟაკი დაიბადა 1319 წელს და იგი იყო ბურბონისა და ლა მარშის გრაფ ლუი -ისა და მარი ავესნისის უმცროსი ვაჟი.

1341 წელს, ლუი -ის გარდაცვალების შემდეგ ჟაკს ლა მარშის საგრაფო ერგო, მის უფროს ძმას კი ბურბონის საჰერცოგო. 1342 წლიდან შარლ დე ბლუასთან და ჟან დე მონტფორტთან ერთად ჩართული იყო ბრეტანის მემკვიდრეობის ომში. 1351 წელს კი საფრანგეთის მეფე ჟან კეთილმა ჟაკს ერთგულებისათვის პუატიეს გრაფობა უბოძა.

1346 წელს ჟაკმა თავი გამოიჩინა კრესის ბრძოლაში, 1356 წელს კი პუატიეს ბრძოლაში, სადაც მართალია იგი გადარჩა, თუმცა მისი ძმა დაიღუპა, მეფე კი ტყვედ ჩავარდა.

ჟაკი სიცოცხლის ბოლომდე ბრძოლებში იყო ჩაბმული 1357-60 წლებში იგი იბრძოდა ნავარის სამოქალაქო ომში და ტულუზაში. 1362 წელს კი ქალაქ კომპიენის ალყისას მოკლეს ინგლისელებმა.

ქორწინება და შვილები
1335 წელს ჟაკმა ცოლად შეირთო ლუსეს ლორდ უგო დე შატილონის უფროსი ასული ჟანა დე შატილონი, რომელთანაც ოთხი შვილი შეეძინა:
იზაბელი (1340-1371), პირველად ცოლად გაჰყვა ბემონ-ა-მაინის ვიკონტ ლუი -ს, მისი გარდაცვალების შემდეგ კი იქორწინა ვანდომის გრაფ ბუშარდ -ს;
პიერ (1342-1362), ლა მარშის გრაფი, გარდაიცვალა ახალგაზრდა და დაუოჯახებელი;
ჟან (1344-1393), ლა მარშის გრაფი, ცოლად შეირთო კატრინ დე ვენდომი, რის შემდეგაც იგი ვენდომის გრაფი გახდა. მათი შთამომავალი იყო ანრი და შემდეგში საფრანგეთის, ლუქსემბურგის, ესპანეთისა და იტალიის ყველა ბურბონი მმართველი;
ჟაკი (1346-1417), ტურის ბარონი, ცოლად შეირთო მარგარიტა დე პრეი, რომელთანაც შეეძინა ექვსი ქალიშვილი.
კუპიშკისი

კუპიშკისი — ქალაქი ლიეტუვის ჩრდილო-აღმოსავლეთით, კუპიშკისის რაიონის დედაქალაქი. კუპიშკისის გარეუბანში მუშას შენაკადები ლევუო და კუპა მოედინება. ქალაქის დასახელება სწორედ ამ უკანასკნელის სახელიდან მომდინარეობს. ქალაქი ექვს ნაწილად იყოფა.

ისტორია
არქეოლოგიური გათხრების დროს აღმოჩენილი მტკიცებულებები აჩვენებს, რომ ქრისტეს შობამდე მე-3, მე-2 საუკუნეებში კუპიშკისის ტერიტორიაზე ხალხი ცხოვრობდა. ამის მიუხედავად, არ არსებობს დაზუსტებული ინფორმაცია იმის შესახებ, თუ როდის დაარსდა უშუალოდ ეს დასახლება.

1529 წელს კუპიშკისი საისტორიო წყაროებში პირველად ჩნდება. ის სიგიზმუნდ -ის, ლიტვის დიდი სამთავროს მმართველის საკუთრება იყო. 1561-1565 ის პატარა სამმართველოების, ჯერ უპიტას, შემდეგ კი უკმერგეს ცენტრი იყო. ამავე პერიოდში მთავარი გზა ვილნიუსიდან რიგამდე კუპიშკისაზე გადიოდა.

1616 წელს ქალაქში კათოლიკური ტაძარი ააშენეს. 1781 წელს კი კუპიშკისში პირველი სკოლა გაიხსნა.

მოსახლეობა
ლიეტუვის სტატისტიკის დეპარტამენტის 2005 წლის 1-ელი იანვრის მონაცემებით ქალაქში 8 243 ადამიანი ცხოვრობს. 2001 წლის ამავე აღწერის მონაცემებით მოსახლეობის ეთნიკური შემადგენლობა შემდეგია:
23,965 (97.3%) ლიეტუველები
430 (1.7%) რუსები
64 (0.3%) პოლონელები
49 (0.2%) უკრაინელები
38 (0.2%) ბელარუსიელები
82 (0.3%) სხვა ეროვნების წარმომადგენლები
საინჟინროს პირველი ხიდი

საინჟინროს პირველი ხიდი — ხიდი სანქტ-პეტერბურგის ცენტრალურ რაიონში, მდინარე მოიკაზე. აკავშირებს საზაფხულო ბაღისა და სპასკის კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა - 27,8 მეტრი, სიგანე - 9,5 მ.

მდებარეობა
წარმოადგენს მდინარე ფონტანკის დასავლეთი სანაპიროს გაგრძელებას მიხაილოვის სასახლესა და საზაფხულო ბაღს შორის, მდინარე მოიკის შესართავთან. ქმნის ანსამბლს ფონტანკაზე მდებარე პანტელეიმონის ხიდთან ერთად. ხიდთან ახლოს მდებარეობს ჩიჟიკ-პიჟიკის ძეგლი.

დინების ქვემოთ მდებარეობს ბაღის პირველი ხიდი. უახლოსეი მეტროსადგურია „გოსტინი-დვორი“.

სახელწოდება
ამ ადგილზე საუკუნის 60-იან წლებში მდებარეობდა ხის ხიდი, რომელსაც ზაფხულის ხიდი ერქვა (ზაფხულის ბაღის მიხედვით). არსებული სახელი კი მიიღო 1882 წელს ახლოს მდებარე მიხაილოვის (საინჟინრო) სასახლის გამო.

ისტორია
აღნიშნულ ადგილზე 1720-1750-იან წლებში არსებობდა საფეხმავლო ხიდი. ახალი ხის ხიდი ააგეს საუკუნის 60-იან წლებში.

1824-1825 წლებში მის ადგილზე ააგეს ახალი ხიდი ინჟინების პეტრე ბაზენისა და ე. კ. კლაპეირონის პროექტის მიხედვით. ხიდის მეტალის კონსტრუქცია დამზადებულია ჩარლზ ბერდის თუჯჩამომსხმელ ქარხანაში.

ხიდი 120 წელი ექსპლუატაციაში იყო და მხოლოდ 1946 წელს დახურეს საფეხმავლო ნაწილის დეფორმაციის გამო. 1952-1954 წლებში ხიდი გადააკეთეს. 1955 წელს აღადგინეს ფასადის დეკორები. ექვსკუთხა ფანარები დაამონტაჟეს არქიტექტორ ალექსანდრე როტაჩის პროექტის მიხედვით. 1994 წელს ხიდთან აღმართეს ჩიჟიკ-პიჟიკის ძეგლი. 2002 წელს კი მიმდინარეობდა მორიგი სარესტავრაციო სამუშაოები.
პავლოვსკის მარიამ მაგდალინელის ეკლესია

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი =მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი = ჯაკომო კვარენგი
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი = კლასიციზმი
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = 1784
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 59.685
| გრძედი = 30.446389
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
პავლოვსკის მარიამ მაგდალინელის ეკლესია — მოქმედი მართლმადიდებლური ტაძარი პავლოვსკში, სანქტ-პეტერბურგი. ეკლესია აგებულია 1781-1784 წლებში. ეკლესია არის პირველი ქვის შენობა ქალაქში.

ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას. ტაძრის წინამძღვარია დანიელ რანე.

ისტორია
ეკლესიის მშენებლობა დაიწყეს 1781 წლის მაისში, მისი საფუძვლის ჩაყრაში მონაწილეობდა დიდი თავადი პავლე პეტრეს ძე ოჯახით. ტაძრის მშენებლობა მიმდინარეობდა იმპერატრიცა მარია თევდორეს ასულის ფინანსებით.

პროექტის ავტორი იყო ჯაკომო კვარნეგი. ქვის ყველა სამუშაოები დასრულდა 1781 წლის 23 სექტემბერს, ხოლო ტაძრის კურთხევა შედგა 1784 წლის 17 სექტემბერს მიტროპოლიტ გავრილ პეტროვის მიერ მარიამ მაგდალინელის სახელზე.

ეკლესია ითვლებოდა სასახლის კარის საზაფხულო ეკლესიად, თუმცა პრაქტიკულად იგი საეპარქიო იყო.

1932 წლის 10 ივნისს ეკლესია დახურეს, მის შენობაში დიდ სამამულო ომამდე განთავსებული იყო ფეხსაცმლის ფაბრიკა „სპარტაკი“. ოკუპაციის პერიოდში კი სახელოსნოდ გადააკეთეს.

ომის შემდეგ აქ განათავსეს ფაბრიკა „ტომჩეხი“, ხოლო 1956 წლიდან — ფაბრიკა „მეტალსათამაშო“.

1960 წლიდან შენობა სახელმწიფო დაცვის ქვეშაა, ხოლო 1995 წლიდან შეტანილია ფედერალური მნიშვნელობის არქიტექტურის ძეგლების სიაში.

1995 წელს ეკლესია დაუბრუნდა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას და მიაწერეს ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ტაძარს.

ეკლესიის აღდგენითი სამუშაოები დაიწყო 1998 წელს. ტაძრის ხელახლა კურთხევა შედგა 1999 წელს. ეკლესიის რემონტი დასრულდა 2000 წელს, ხოლო 2002 წელს დაამონტაჟეს ახალი კანკელი.

ტაძრის სიგრძეა 21 მეტრი, სიგანე — 10,5 მეტრი, ხოლო სიმაღლე — 19 მეტრი.
ახნა

ახნა ან დუზჯე — მიტოვებული სოფელი კვიპროსში, ფამაგუსტის რაიონში. მდებარეობს ბუფერული ზონის ჩრდილოეთით, ფამაგუსტიდან 12 კმ-ით აღმოსავლეთ-სამხრეთ-აღმოსავლეთით , ზღვის დონიდან 45 მ-ზე. დე ფაქტოდ კონტროლირდება ჩრდილოეთ კვიპროსის მიერ. კუნძულზე თურქეთის შეჭრის შემდეგ იძულებით გადაადგილებულმა ბერძნულმა მოსახლეობამ ახალი სოფელი დააარსა ძველთან ახლოს.

ახალი სოფელი
თავდაპირველად კარვების სოფელი აშენდა ახნის ტყეში, რამდენიმე ასეული მეტრის მოშორებით ძველი ლოკაციისაგან. მოგვიანებით დაიწყო სოფლის, სახელად დასაკი-ახნასი მშენებლობა დეკელიის არეაში.

მოსახლეობა
2001 წელს კვიპროსის რესპუბლიკის სტატისტიკის დეპარტამენტის მიხედვით ახნის მოსახლეობა 1952 ადამიანი იყო. 2011 წლის მონაცემებით დასაკი-ახნასის მოსახლეობა 2087 კაცს შეადგენს.

ტრანსპორტი
უახლოესი აეროპორტი მდებარეობს ქალაქ ლარნაკაში.

სპორტი
ახნა ცნობილია თავის საფეხბურთო კლუბ ეთნიკოს ახნათი, რომელმაც უეფა-ს ინტერტოტოს თასი მოიგო 2006 წელს. შეხვედრებს ატარებს დასაკის სტადიონზე.
სამინისტროს პირველი სახლი

სამინისტროს პირველი სახლი — ისტორიული შენობა პეტერგოფში. აგებულია 1839-1841 წლებში. შენობა არის ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ობიექტი. მდებარეობს საზღვაო დესანტის ქუჩაზე, სახლი 1, ჩრდილოეთიდან ესაზღვრება გაყრის მოედანი.

ისტორია
სახლი ააშენეს არქიტექტორ იოსებ შარლემანის პროექტის მიხედვით. მშენებლობას ხელმძღვანელობდა ოსტატი ბერი. სახლის პროექტი დაამტკიცეს 1839 წლის 14 ივლისს. მშენებლობა კი დაიწყო ამავე წლის აგვისტოში და ორი თვის განმავლობაში დაანგრიეს სახლის ადგილზე მდგარი ძველი შენობა, ჩაყარეს საძირკველი და სანახევროდ ამოიყვანეს კედლები. 1840 წლის ნოემბერში დასრულდა სამშენებლო სამუშაოები, დაამონტაჟეს წყალგაყვანილობა. შენობის გარკვეული ნაწილის მშენებლობა დაასრულეს 1841 წელს.

სახლში განათავსეს სახაზინო ბინები მინისტრების დროებითი სტუმრობისათვის. სახლი ოთხჯერ გადააკეთეს უმნიშვნელოდ: 1877-1878, 1899-1900, 1935 და 1956-1957 წლებში. აღნიშნული ცვლილებები შეეხო შიდა გადახურვებს, გამოცვალეს ღუმელები, აბანო, გადააკეთეს შესასვლელები. დიდი სამამულო ომის პერიოდში სახლი ოდნავ დაზიანდა. ომის შემდეგ მასში განათავსეს კომუნალური ბინები და განყოფილებები. 2012 წლამდე მასში განთავსებული იყო შინაგან საქმეთა სამინისტროს პეტროდვორეცის რაიონის განყოფილება, ხოლო 2012 წლიდან შენობა გადაეცა პეტერგოფის სახელმწიფო მუზეუმ-ნაკრძალს.

არქიტექტურა
სახლი შედის გაყრის მოედნის ანსამბლში სამინისტროს მეორე სახლსა და ადიუტანტის ფლიგელის სახლთან. განსახვავებით სამინისტროს მეორე სახლის სიმეტრიული მდებარეობისაგან, სამინისტროს პირველ სახლს აქვს მაღალი ცოკოლის სართული, განსახვავებულად დაგეგმარებული დერეფნები და განსხვავებული დეკორი აღმოსავლეთის ფასადზე.
ლუი II (ბურბონის ჰერცოგი)

ლუი დე ბურბონი , მეტსახელად კეთილი (; დ.4 თებერვალი, 1337 — გ. 10 აგვისტო, 1410) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. ბურბონის ჰერცოგ პიერ -ისა და იზაბელ დე ვალუას უფროსი ვაჟი. ბურბონის ჰერცოგი და კლერმონის გრაფი 1356-1410 წლებში.

ბიოგრაფია
ლუი დაიბადა 1337 წლის 4 თებერვალს. იგი იყო ბურბონის ჰერცოგ პიერ -ისა და მისი მეუღლის, საფრანგეთის მეფე ფილიპ -ის დის, იზაბელ დე ვალუას პირველი შვილი. ლუის და, ჟანა მომავალში საფრანგეთის დედოფალი გახდა როგორც შარლ -ის მეუღლე, სწორედ მისი ვაჟი იყო საფრანგეთის მეფე შარლ შლეგი. მისი მეორე და, ბლანკა კი კასტილიისა და ლეონის დედოფალი გახდა. ცხადია, ეს იმაზე მიუთითებს, რომ ბურბონები უმაღლესი არისტოკრატიული ფენის წარმომადგენლები იყვნენ, რაც ასეც იყო, რადგან ისინი მეფე ლუი -ის პირდაპირი შთამომავლები იყვნენ.

1356 წელს, როდესაც ლუი გარდატეხის ასაკში იყო, პუატიეს ბრძოლაში მოკლეს მამამისი, ჰერცოგი პიერ , რის შემდეგაც ჰერცოგი ლუი ხდება.

1371 წლის 19 აგვისტოს ლუიმ ცოლად შეირთო ოვერნის დოფინ ბეროდ -ის ასული, ფორეს გრაფინია ანა ოვერნელი, რომელთანაც მრავალწლიან ქორწინებაში მხოლოდ ოთხი შვილი შეეძინა:
კატრინი (1378), გარდაიცვალა ჩვილი;
ჟან (1381-1434), ბურბონის ჰერცოგი, ცოლად შეირთო თავისი ბიძაშვილი, ოვერნის ჰერცოგინია მარი ოვერნელი, რომელთანაც შეეძინა სამი შვილი;
ლუი (1388-1404), ბეჟოს სენიორი, გარდაიცვალა დაუოჯახებელი;
იზაბელი (1384-1451), მის შესახებ ცნობები არ გვაქვს;

1390 წელს ლუი ცდილობდა ახალი ჯვაროსნული ლაშქრობის წამოწყებას ტუნისის წინააღმდეგ, რომელში დახმარებასაც მას გენუის დოჟი შეჰპირდა. მათ წამოიწყეს კიდევაც ლაშქრობა, თუმცა ქალაქ მაჰდიასთან მათი არმია მთლიანად მიწასთან გასწორდა, რის გამოც უკან დაბრუნება მოუწიათ. იგი გარდაიცვალა 1410 წელს, 73 წლის ასაკში.
ანა ოვერნელი

ანა ოვერნელი (; დ. 1358 — გ. 22 სექტემბერი, 1417) — ოვერნის დოფინ ბეროდ -ისა და ფორეს გრაფინია ჟანა დე ფორეს ასული. ვინაიდან ანა მათი ერთადერთი შვილი იყო, ოვერნიცა და ფორეც მემკვიდრეობით მის ვაჟს, ჟან ბურბონს ერგო. ბურბონის ჰერცოგინია 1371-1410 წლებში როგორც ლუი -ის მეუღლე.

ბიოგრაფია
ანა დაიბადა 1358 წელს. იგი იყო ოვერნის დოფინ ბეროდ -ისა და მისი პირველი ცოლის, ჟანა დე ფორეს ასული, რომელიც ფორეს გრაფინია იყო. ანას დედა მაშინ გარდაიცვალა, როდესაც იგი მხოლოდ რვა წლის იყო. ვინაიდან მათ ანას გარდა სხვა შვილი არ ჰყავდათ, ბეროდი კიდევ ორჯერ დაქორწინდა. ანას მამის მხრიდან ჰყავდა ნახევარ-და-ძმები, რომლებიც მას მესამე ცოლთან, მარგარიტა დე სანკერთან ჰყავდა.

ბურბონის ჰერცოგინია
როდესაც ანას ათი წელი შეუსრულდა, იგი დანიშნეს მიისავე ბიძაშვილზე, ბურბონის ჰერცოგ ლუი -ზე. საქორწინო კონტრაქტი 1368 წლის 4 ივლისს დაიდო მონბრიზონში, თავად ქორწინება კი 1371 წლის 19 აგვისტოს შედგა ქალაქ არდეში. ვინაიდან ისინი ბიძაშვილები იყვნენ, მათ ქორწინებაზე პაპის თანხმობა იყო საჭირო, რომელიც მხოლოდ 1370 წლის 15 სექტემბერს მიიღეს.

ფორეს გრაფინია
1372 წლის 15 მაისს ანას ბიძა, ფორეს გრაფი შარლი უშვილოდ დაიღუპა, რის გამოც ანას, როგორც მის უახლოეს ნათესავს მიენიჭა ფორეს გრაფინიის წოდება. ანამ ფორეს მართვა თავის მეუღლესთან ერთად დაიწყო და საბოლოოდ ისე გამოვიდა, რომ ფორე ბურბონებს დარჩათ.

ოვერნის დოფინი
1400 წელს ანას მამა გარდაიცვალა. მართალია მას მესამე ცოლთან ჰაყვდა შვილები, თუმცა ვინაიდან ანა უფროსი შვილი იყო, პრეტენზია გამოთქვა ოვერნის დოფინატზე. ანას გააფთრებით ეწინააღმდეგებოდა მისი დედინაცვალი მარგარიტა, თუმცა საბოლოოდ ოვერნის დოფინობა მაინც ანამ მიიღო, რომელსაც ბურბონები და ვალუები ეხმარებოდნენ. 1410 წელს ანას მეუღლე, ლუი გარდაიცვალა. ანამ მხოლოდ შვიდი წელიღა იცოცხლა და 1417 წლის 22 სექტემბერს ისიც გარდაიცვალა. საბოლოოდ ფორეც და ოვერნის ბურბონთა მმართველობაში გადავიდა, ანრი -ის გამეფების შემდეგ კი სამეფო დომენს მიუერთდა.

შვილები
კატრინი (1378), გარდაიცვალა ჩვილი;
ჟან (1381-1434), ბურბონის ჰერცოგი, ცოლად შეირთო თავისი ბიძაშვილი, ოვერნის ჰერცოგინია მარი ოვერნელი, რომელთანაც შეეძინა სამი შვილი;
ლუი (1388-1404), ბეჟოს სენიორი, გარდაიცვალა დაუოჯახებელი;
იზაბელი (1384-1451), მის შესახებ ცნობები არ გვაქვს;
ბლანკა დე ბურბონი

ბლანკა დე ბურბონი (, ; დ. 1339 — გ. 1361) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. ბურბონის ჰერცოგ პიერ -ისა და იზაბელ დე ვალუას ქალიშვილი. კასტილიისა და ლეონის დედოფალი 1353-61 წლებში როგორც პედრო მრისხანეს პირველი მეუღლე.

ბიოგრაფია
ბლანკა დაიბადა 1339 წელს საფრანგეთში. იგი იყო ბურბონის ჰერცოგ პიერ -ისა და მისი მეუღლის, იზაბელ დე ვალუას შუათანა ქალიშვილი. როგორც კი წამოიზარდა, ესპანეთში გათხოვებისათვის დაუწყეს მზადება, რადგან მის მშობლებს სურდათ, მისი გათხოვებით რომელიმე ესპანური სამეფოს მოკავშირეები გამხდარიყვნენ.

1353 წლის 3 ივნისს, ვალიადოლიდში 14 წლის ბლანკა ცოლად შერთეს კასტილიისა და ლეონის მეფე პედრო -ს. სავარაუდოდ, 1352 წლის 9 ივლისს პრეუილის სააბატოში მათი მარიონეტული ქორწინება შედგა. ეს ამ ქორწინებით შეიქმნა დიდი ალიანსი საფრანგეთსა და კასტილიას შორის. ისტორიკოსები თვლიან, რომ ბლანკამდე პედრო სიყვარულით, მალულად იყო დაქორწინებული მარია დე პადილაზე, თუმცა ვინაიდან არცერთი ისტორიული წყარო და ჩანაწერი არ მიუთითებს ამაზე, ეს უბრალოდ ლამაზ ლეგენდად რჩევა, პედროს პირველ ცოლად კი ბლანკა მიიჩნევა.

ქორწინებიდან სულ რაღაც სამ დღეში, პედრომ ბლანკას მარია დე პილადთან უღალატა აბაზანის მიღებისას. ცნობილია, რომ პედროს მარიასთან ოთხი უკანონო შვილი ჰყავდა.

საბოლოოდ, ბლანკას თავიდან ჩამოსაშორებლად, პედრომ იგი არევალოს ციხესიმაგრეში გამოკეტა. ბლანკას დეიდაშვილმა, საფრანგეთის მეფე ჟან -მ რომის პაპ ინოკენტი -ს დედოფლის განთავისუფლების ბრძანება სთხოვა, რაზეც პაპისგან უარი მიიღო. დედოფალი ციხესიმაგრეში რჩებოდა, ისე, რომ მეფე არც კი ეკარებოდა. სწორედ ამიტომ, ბლანკასა და პედროს შვილები არ ჰყოლიათ.

1361 წლიდან, როდესაც პაპმაც მოსთხოვა მისი განთავისუფლება, პედრომ ბლანკა მედინა-სიდონიის ციხესიმაგრეში გადაიყვანა, პორტუგალიის საზღვართან. ამით მან მის მოკავშირე საფრანგეთს, არაგონსა და რომს მოსწყვიტა.

1361 წელსვე, როდესაც მეფე პედრო ვალენსიის ომიდან დაბრუნდა, იმედოვნებდა, რომ თავისი ყველა მტერი უკვე მოშორებული ჰყავდა, თუმცა მალევე მას თავისზე გადამტერებული დედოფალი გაახსენდა. პედრომ მკვლელი დაიქირავა და მედინა-სიდონიაში ბლანკას მიუგზავნა, რომელმაც დედოფალი მუცელში მრავლობითი ჭრილობის მიყენებით გამოასალმა სიცოცხლეს. ამ დროისათვის ბლანკას მშობლიურ საფრანგეთს უკვე აღარ შესწევდა იმის ძალა, რომ პედროზე შური ეძია. მისი მკვლელობიდან რამდენიმე წელიწადში, პედრო მეორედ დაქორწინდა ხუანა დე კასტროზე.
ბორისოვკა (აურგაზის რაიონი)

ბორისოვკა — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აურგაზის რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 5 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ თოლბაზიდან დაშორებულია 12 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ბელოე-ოზერო, რომელიც დაშორებულია 30 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას რუსები შეადგენენ (100%).
ბერლეკი (ბაშკირეთი)

ბერლეკი — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აურგაზის რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 25 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ თოლბაზიდან დაშორებულია 13 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ბელოე-ოზერო, რომელიც დაშორებულია 13 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას თათრები შეადგენენ (74%)..
ბალიკლიკული

ბალიკლიკული — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აურგაზის რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 417 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ თოლბაზიდან დაშორებულია 9 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ბელოე-ოზერო, რომელიც დაშორებულია 39 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას თათრები შეადგენენ (93%), ხოლო ბაშკირები 7 %-ს..
ბელოგორსკი (სოფელი)

ბელოგორსკი — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აურგაზის რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 15 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ თოლბაზიდან დაშორებულია 25 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ბელოე-ოზერო, რომელიც დაშორებულია 9 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას ჩუვაშები შეადგენენ (100%).
ბოლოტინო (ბაშკირეთი)

ბოლოტინო — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აურგაზის რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 281 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ თოლბაზიდან დაშორებულია 24 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ბელოე-ოზერო, რომელიც დაშორებულია 48 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას რუსები შეადგენენ (57%).
ბიშკაინი (ბიშკაინის სოფსაბჭო)

ბიშკაინი — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აურგაზის რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 1150 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ თოლბაზიდან დაშორებულია 20 კმ კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ბელოე-ოზერო (9 კმ).

2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას შეადგენდნენ ჩუვაშები (96%).
მარსი (აურგაზის რაიონი)

მარსი — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აურგაზის რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 33 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ თოლბაზიდან დაშორებულია 10 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ბელოე-ოზერო, რომელიც დაშორებულია 40 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას თათრები შეადგენენ.
მალი-ნაგადაკი

მალი-ნაგადაკი — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აურგაზის რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 175 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ თოლბაზიდან დაშორებულია 25 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ბელოე-ოზერო, რომელიც დაშორებულია 10 კმ-ით.

2010 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას ჩუვაშები შეადგენენ.
ტურუმბეტი

ტურუმბეტი — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აურგაზის რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 559 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ თოლბაზიდან დაშორებულია 27 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია დავლეკანოვო, რომელიც დაშორებულია 40 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას შეადგენენ ბაშკირები 99 %.
ნოვიე-კარამალი (აურგაზის რაიონი)

ნოვიე-კარამალი — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აურგაზის რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 392 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ თოლბაზიდან დაშორებულია 6 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ბელოე-ოზერო, რომელიც დაშორებულია 25 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას თათრები შეადგენენ (93%).
პუშკინსკი (ბაშკირეთი)

პუშკინსკი — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აურგაზის რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 0 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ თოლბაზიდან დაშორებულია 18 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ბელოე-ოზერო, რომელიც დაშორებულია 12 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას თათრები შეადგენდნენ (60%).
დადანოვკა (ბაშკირეთი)

დადანოვკა — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აურგაზის რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 67 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ თოლბაზიდან დაშორებულია 26 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია სტერლითამაქი, რომელიც დაშორებულია 33 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას ჩუვაშები შეადგენენ (99%).
ჟურავლიოვკა (ბაშკირეთი)

ჟურავლიოვკა — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აურგაზის რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 19 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ თოლბაზიდან დაშორებულია 20 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ბელოე-ოზერო, რომელიც დაშორებულია 30 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას ჩუვაშები შეადგენენ (84%).
კუზმინოვკა (აურგაზის რაიონი)

კუზმინოვკა — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აურგაზის რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 50 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ თოლბაზიდან დაშორებულია 37 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ბელოე-ოზერო, რომელიც დაშორებულია 9 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას თათრები შეადგენენ (41 %), ხოლო ბაშკირები 26 %.
კალაჯუხის ციხე

კალაჯუხის ციხე — საფორტიფიკაციო ნაგებობა ისტორიულ სამხრეთ საქართველოში — კოლაში, დღევანდელი თურქეთის ტერიტორიაზე. ძეგლი მდებარეობს სოფელ ქალეჯიქის (ყოფ. კალაჯუხი) სამხრეთით 1,27 კმ-ს დაშორებეთ. ციხე დგას იქ სადაც მტკვარს უერთდება ჩრდილოეთიდან ღრმა ხევი. მტკვრისა და ამ ხევის ნაპირი ქმნის ცხვირს სამკუთხედათ ამოყვანილს და მასზე არის გაშენებული ციხე. ცხვირის ნაწილი მტკვარსა და ხევსა შორის მოზღუდულია მაღალის ქეითკირის კედელით, რომელიც ნაშენია ვეებერთელა ქვებისაგან. სისქე კედლისა უდრის ერთ საჟენს და ზემოთ დაკბილულია. კედლებს ეკვრის ოთხი ნანევრად-მრგვალი და ორი ოთხკუთხედი მაღალი კოშკი. უკანასკნელს კოშკებს გვერდებიდან აქვს თითო კარი.

ჩრდილოეთ-სამხრეთის შესავალს ზემოდან დახურული ბანი აქვს, რომლის მუხის მთლიანი სქელი იატაკი დასვრეტილია, რომ წვიმის წყალი არ გაჩერებულიყო იატაკზე. ამ კოშკების გაგრძელებას შიგნით ციხისა შეადგენენ დახურული შენობანი, აგრეთვე სიმაგრენი, და სხვა სადგომები. მეორე პირი მტკვრისა აქ მოცულია ნაძვ-ფიჭვნარით სულ მთის მწვერვალამდის; ეს ტყე იწყება თურქაშენის დასავლეთით და მთები, რომელნიც აქედან მიემართებიან არსიანის ქედამდის. სულ ფიჭვნარით არის მოცული. სხვა ადგილები კოლას რაიონისა უტყეოა. მარჯვენა მხარეზე მიყოლილი მთები მტკვრისა ადგილ-ადგილ არის ტყიანი.
ტუჩკოვის ხიდის წმინდა ეკატერინეს ეკლესია

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი =მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = 1811-1823
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 59.946383
| გრძედი = 30.286003
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
ტუჩკოვის ხიდის წმინდა ეკატერინეს ეკლესია — მოქმედი მართლმადიდებლური ტაძარი სანქტ-პეტერბურგში, ვასილევსკის კუნძულზე. ეკლესია აგებულია 1811-1823 წლებში.

ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას. ტაძრის წინამძღვარია იოანე პაშკევიჩი.

ისტორია
1745 წლიდან ტაძრის ადგილზე განთავსებული ყაბარდოული პოლკის იყო წმინდა სამების გადასატანი ეკლესია. პოლკის გადაადგილების შემდეგ ტაძრის ადგილზე ააშენეს ხის წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია, რომელიც არხანგელსკის დრაგუნთა პოლკს ეკუთვნოდა. 1760-იან წლებში ტაძარი გადავიდა კეკსგოლმის ფეხოსანთა პოლკის კუთვნილებაში და აკურთხეს წმინდა ეკატერინეს სახელზე.

1809 წლის შობას მთელი ეკლესია დაიწვა ჭურჭელთან და საეკლესიო ტანსაცმელთან ერთად. გადარჩა მხოლოდ წმინდა ეკატერინეს ხატი.

წმინდა ეკატერინეს თანამედროვე მართლმადიდებლურ ეკლესიას საფუძველი ჩაუყარეს 1811 წლის 8 ოქტომბერს არქიტექტორ ანდრეი მიხაილოვის პროექტის მიხედვით. მშენებლობა გაგრძელდა 12 წელი, რაც განაპირობა სამამულო ომმა, რომლის დროსაც მკვეთრად შემცირდა შემოწირულობები. ტაძარი აკურთხეს 1823 წლის 4 ნოემბერს.

1861-1863 წლებში არქიტექტორ ანდრეი ბოლოტოვის პროექტის მიხედვით მიაშენეს სამრეკლო და სატრაპეზო.

1917 წლის ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ ეკლესია გაძარცვეს, ხოლო მისი უკანასკნელი წინამძღვარი მიხეილ იავორსკი სტალინისეულ საკონცენტრაციო ბანაკში გარდაიცვალა 1937 წელს.

1996 წელს ტაძრის ნაწილი დაუბრუნდა მორწმუნეებს და ამავე წლის 1 დეკემბერს შედგა ამ ნაწლის კურთხევა. რეგულარული ღვთისმსახურება მიმდინარეობდა სამრეკლოს ქვეშ. 2000 წლის 1 დეკემბერს სამრეკლოს დაადგეს მოოქროვილი ჯვარი.

2004 წელს ტაძრის გუმბათიდან ჩამოხსნეს მოძველებული ანგელოზის ფიგურა, რომელიც განახლებული დააბრუნეს 2017 წლის 2 დეკემბერს.