iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 240

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 240 მიიღეს 1967 წლის 25 ოქტომბერს, დაგმეს წარსულში შემუშავებული ცეცხლის შეწყვეტის წესები, რომელიც შეიმუშავეს ძველ რეზოლუციაში(ძირითადად გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 234) და გამოთქვეს მწუხარება დარღვევების შედეგად მიყენებული მსხვერპლისა და ქონების დაკარგვის გამო. საბჭომ კვლავ დაადასტურა ზავის შეწყვეტის რეზოლუციების მკაცრი დაცვის აუცილებლობა და მოითხოვა, რომ შესაბამისმა წევრმა სახელმწიფოებმა დაუყოვნებლივ შეწყვიტონ ყველა აკრძალული სამხედრო საქმიანობა ამ ტერიტორიაზე და სრულად და დაუყოვნებლივ თანამშრომლობა გაეროს ზავის ზედამხედველობის ორგანიზაციასთან.

რეზოლუცია ერთხმად მიიღეს.
რივერ-ფორესტი (ილინოისი)

რივერ-ფორესტი — სოფელი ჩიკაგოს მიმდებარედ, კუკის ოლქში, ილინოისი, აშშ. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობა 11 717 ადამიანს შეადგენდა. რივერ-ფორესტში ორი უნივერსიტეტი მდებარეობს: დომინიკის უნივერსიტეტი და ჩიკაგოს კონკორდიის უნივერსიტეტი. სოფელი მჭიდრო კავშირშია უფრო დიდ მეზობელ თემთან ოუკ-პარკი. რივერ-ფორესტში მდებარეობს მნიშვნელოვანი არქიტექტურული ნიმუშები, როგორიცაა ფრენკ ლოიდ რაიტის მიერ შექმნილი უინსლოუს სახლი. რივერ-ფორესტს აქვს რკინიგზის სადგური, რომელიც ჩიკაგოში მოძრაობს წყნარი ოკეანის დასავლეთის ხაზით.

ისტორია
ამ ტერიტორიის მკვიდრი ამერიკელების ისტორია მჭიდრო კავშირშია მდინარე დე-პლეინსთან და მოიცავს მენომინის და ჩიპევას დასახლებებს იმ ადგილას, სადაც ამჟამად კუკის ოლქის დეპლეინსის გამზირისა და რუზველტის გზის ტყის ნაკრძალებია. საბოლოოდ, მენომინელები პოტოვატომის ერმა 1810 წელს განდევნა. პოტავატომელები, თავის მხრივ, მისისიპის დასავლეთით განდევნეს 1833 წლის ჩიკაგოს ხელშეკრულებით.

1831 წელს მდინარის დე-პლეინის აღმოსავლეთ სანაპიროზე ორთქლის სახერხი ქარხანა დაარსდა. 1842 წელს გაკეთდა პირველი ფიცრებიანი გზა იმ ადგილას, რომელსაც ახლა ლეიკ სტრიტი ეწოდება.

იმ დროს თემი ნოისვილის სახელით იყო ცნობილი. 1848 წელს გალენასა და ჩიკაგოს იუნიონის რკინიგზამ დაასრულა ჩიკაგოდან დასავლეთით მდებარე ლიანდაგების მშენებლობა და მატარებლების მომსახურება 1849 წლის იანვარში დაიწყო.

გეოგრაფია
რივერ-ფორესტი დასავლეთით დე-პლეინსის მდინარის გასწვრივ მდებარეობს და აღმოსავლეთით ილინოისის მარშრუტი 43-ით, ხოლო ჩრდილოეთით ილინოისის მარშრუტი 64-ით ესაზღვრება. მდინარე დე-პლეინსთან ერთად, რივერ-ფორესტის დასავლეთი საზღვრის დიდი ნაწილი კუკის ოლქის ტეტჩერ ვუდსის ტყის ნაკრძალსა და დე-პლეინსის მდინარის ბილიკს მოიცავს. 2010 წლის აღწერის მონაცემებით, რივერ-ფორესტის საერთო ფართობია 6.43 კმ², რომელთაგან 6.42 კმ² (ან 99.92%) არის მიწა და 0.01 კმ² (ან 0.08%) არის წყალი.
ყიზილ-ქილისა

ყიზილ-ქილისა — ისტორიული სოფელი ერუშეთის რეგიონში, არდაჰანის პროვინციის დამალის რაიონის სოფელ ბურმადერეს (სორსი) საზღვრებში გამქრალი სოფელია.

ისტორია
ყიზილ ქილისა ან ყიზილ ქილისე, 1595 წლის ოსმალური მუფასსალ დეფთერში ყიზილ ქილისას სახით არის მოცემული. ამ დეფთერის გამომცემელი ქართველი თურქოლოგი სერგი ციკია წერს, რომ ყიზილ ქილისას სახელი შესაძლოა იყოს თარგმნილი იგივე მნიშვნელობის ქართული წითელი ეკლესიიდან (წითელი-ეკლესია).

სოფელი ყიზილ ქილისა მდებარეობდა ერუშეთის რეგიონში რომელიც ისტორიულად საქართველოს ნაწილი იყო. ოსმალებმა ეს რეგიონი და სოფელი საუკუნის შუა წლებში ქართველებისგან დაიპყრეს. ამ სოფლის ცნობილი ეკლესიაც ამ პერიოდიდან უნდა იყოს შემორჩენილი.

სოფელი ყიზილ ქილისა, 1595 წლის ოსმალური მუფასსალ დეფთერის მიხედვით, საქართველოს ვილაიეთში, არდაჰანი ბუზურგის ლივას მეშეს ნაჰიას ეკუთვნოდა. სოფელ სორსის (დღეს ბურმადერე) სამხრეთ-აღმოსავლეთით მდებარე სოფელი ამ დროისთვის მთლიანად დაცარიელებული იყო. ამ მუფასსალ დეფთერში არდაჰანი ბუზურგის ლივას მეშეს ნაჰიას კიდევ ერთი სოფელი ყიზილ ქილისა იყო დარეგისტრირებული. სოფელ ორჩოქის (დღეს ოლჩექი) მახლობლად მდებარე სოფელი ყიზილ ქილისაც მთლიანად დაცარიელებული იყო.

სოფელი ყიზილ ქილისა ჩილდირის ეიალეთის 1694-1732 წლების პერიოდის ოსმალური ჯებე დეფთერში ყიზილ ქილისას სახელით ჰქონდა იგივე ადმინისტრაციული სტატუსი. სოფელი ჰიჯრი 1140 (1727/1728) წელს 40.000 აქჩეს სანაცვლოდ მურთაზას სახელის მქონე პირს ჰქონდა მინიჭებული.

სოფელი ყიზილ ქილისა 1886 წლის რუსული მოსახლეობის აღწერაში არდაჰანის სანჯაყის და არდაჰანის კაზაში არ ყოფნა იმას ნიშნავს, რომ ეს დასახლება მოგვიანებით გაქრა. ქართველი ჟურნალისტი და მკვლევარი კონსტანტინე მარტვილელი 1917 წელს დიდი ალბათობით ამ სოფელზე საუბრისას წერდა, რომ ყიზილ ქილისა მიტოვებული იყო და სოფლის გარეთ დანგრეულ ეკლესიას აღნიშნავდა.
სიგლაშენი

სიგლაშენი — ისტორიული სოფელი არტანის მხარეში, დღეს არდაჰანის ვილაიეთის ცენტრალური რაიონის ჩიმენკაიას (თოროშევი) სოფლის საზღვრებში გამქრალი სოფელია.

ისტორია
ქართული ადგილის სახელი სიგლაშენი (სიგლაშენი), 1595 წლის ოსმალური მუფასალ დეფთერში მოიხსენიება სიგლაშენის სახით. ძველ ქართულ ენაში „შენი“ (შენი) ნიშნავს სახლს.

სიგლაშენის სოფლის მდებარე ისტორიული არტანი შუა საუკუნეებში საქართველოს შემადგენელ რეგიონებს შორის იყო. ოსმალებმა ეს რეგიონი და სოფელი საუკუნის შუა ხანებში ქართველებისგან დაიკავეს. სიგლაშენის დასახლების ტერიტორია ჩიმენკაიას სოფლის დასახლების ცენტრის ჩრდილო-დასავლეთით მდებარეობს.

სიგლაშენი ჩილდირის ეიალეთის 1694-1732 წლების პერიოდს მოიცავს. ოსმალურ ჯებე დეფთერშიც სიგლაშენის სახელით ერთ დასახლებად იგივე ადმინისტრაციულ მდგომარეობას ფლობდა. ჰიჯრი 1136 (1723/1724) წლის ჩანაწერის თანახმად, სოფელი სულეიმან სახელის ვინმეს იყო მიკუთვნებული და 3.000 აქჩე გადასახადი იყო დაწესებული.

ოსმალური მუფასალ დეფთერის გამომცემელმა ქართველმა თურქოლოგმა სერგი ცხიამ დაწერა, რომ სიგლაშენის სოფელი რუსულ წყაროებში იხსენიება ზიგლაშენი სახით და 1878 წელს სოფელში მხოლოდ 2 კერა იყო.
დომინიკელთა უნივერსიტეტი (ილინოისი)

დომინიკელთა უნივერსიტეტი , რომელიც 1922-1997 წლებში ცნობილი იყო, როგორც როზარის კოლეჯი, - კერძო კათოლიკური უნივერსიტეტი რივერ ფორესტში, ილინოისი, აშშ. სინსინავას დომინიკელთა დებთან შვილობილი კომპანია გთავაზობთ ხარისხის ბაკალავრის და მაგისტრის ხარისხებს, სერტიფიკატის პროგრამებს და დოქტორის ხარისხს ინფორმაციული კვლევების მიმართულებით. დომინიკელთა უნივერსიტეტს აქვს 50-ზე მეტი სპეციალობა როზარის ხელოვნებისა და მეცნიერების კოლეჯში და 20 პროგრამა ხუთ სამაგისტრო აკადემიურ განყოფილებაში.
ისტორია
დაწესებულება დაარსდა 1848 წელს, როგორც წმინდა კლარას ქალთა აკადემია, რომელიც დააარსა მამა სემუელ ჩარლზ მაცუჩელიმ, ო.პ.-მ.

სინსინავა, ვისკონსინი-ში. ის კოლეჯად 1901 წელს გადაკეთდა და ილინოისის შტატის ქალაქ რივერ ფორესტში გადავიდა, 1922 წელს კი როზარის კოლეჯის სახელი მიიღო, როდესაც ის [[სინსინავას დომინიკელთა დების] დედა სამუელ კოფლინის ხელმძღვანელობით სწავლობდა. [[ტრინიტის უმაღლესი სკოლა (რივერ ფორესტი, ილინოისი)|ტრინიტის უმაღლესი სკოლა]] დაარსდა კოლეჯის მოსამზადებელ განყოფილებად, სანამ 1926 წელს ახლომდებარე საკუთარ კამპუსში გადავიდოდა და დღემდე ორდენის მიერ იმართება. დომინიკელთა უნივერსიტეტის ამჟამინდელი სახელი 1997 წელს მიიღეს პრეზიდენტ დონა კეროლის სტრატეგიული გეგმის ფარგლებში, რათა ასახულიყო სკოლის [[დომინიკელთა ორდენი|დომინიკელთა]] მემკვიდრეობა და მისი, როგორც უფრო ყოვლისმომცველი უნივერსიტეტის სტატუსი.

აკადემიური პერსონალი
დომინიკელთა უნივერსიტეტი 40-ზე მეტ [[ბაკალავრიატის]] სპეციალობას და რამდენიმე წინაპროფესიული პროგრამას სთავაზობს. ამ უნივერსიტეტში სტუდენტებისა და ფაკულტეტის თანაფარდობა 11:1-ია. დომინიკელთა უნივერსიტეტის სამაგისტრო სკოლა დაყოფილია ხუთ აკადემიურ დივიზიად: ინფორმაციული კვლევების სკოლა [[]], ბრენანის ბიზნესის სკოლა, განათლების სკოლა, სოციალური მუშაობის სამაგისტრო სკოლა და პროფესიული უწყვეტი კვლევების სკოლა.

დომინიკელთა უნივერსიტეტის ინფორმაციული კვლევების სკოლა გთავაზობთ ბიბლიოთეკისა და ინფორმაციული მეცნიერებების მაგისტრის და პროფესიული კვლევების მაგისტრის ხარისხს ბიბლიოთეკისა და ინფორმაციული მეცნიერებების მიმართულებით, როგორიცაა არქივები და კულტურული მემკვიდრეობის რესურსები და მომსახურება, მონაცემთა და ცოდნის მართვა, ციფრული კურაცია, ციფრული ბიბლიოთეკები, [[ინფორმატიკა]], [[ვებდიზაინი|ვებ დიზაინი]] და ახალგაზრდული მომსახურება. ასევე, დომინიკელთა უნივერსიტეტი გთავაზობთ [[ფილოსოფია|ფილოსოფიის]] დოქტორის ხარისხს ბიბლიოთეკისა და ინფორმაციული მეცნიერებების მიმართულებით [[|]].

 აქვეყნებს ნახევარწლიურ, რეცენზირებულ [[ჟურნალი|ონლაინ ჟურნალს]] სახელწოდებით „მსოფლიო ბიბლიოთეკები“. გამოცემა, რომელიც ეძღვნება „რეგიონებში ბიბლიოთეკარებსა და ბიბლიოთეკებს, რომლებსაც არ აქვთ ასოციაციები ან სააგენტოები, რომლებიც ხელს უწყობენ სამეცნიერო კომუნიკაციასა და პროფესიულ განვითარებას“. „მსოფლიო ბიბლიოთეკების“ გამოცემას კოორდინაციას უწევენ ინტერნეტ გამოცემის შემსწავლელი სტუდენტები.
რუისის ტრაგედია

რუისის ტრაგედია, ასევე რუისის მასობრივი მკვლელობა და ფანიაშვილების ტრაგედია — 94 ადამიანის მასობრივი მკვლელობა, დახვრეტა, რომელიც ბოლშევიკებმა ჩაიდინეს სოფელ რუისთან ახლოს, 1924 წლის შემოდგომის დასაწყისში. ეს მოვლენა იყო საბჭოთა ტერორის უფრო ფართო კამპანიის ნაწილი, რომელიც მიმართული იყო ადგილობრივი თავადაზნაურობისა და 1924 წლის აგვისტოს ანტიბოლშევიკური აჯანყების მომხრეების წინააღმდეგ, რომელსაც სათავეში ედგა ქაქუცა ჩოლოყაშვილი.

ისტორიული კონტექსტი
1924 წელს ბოლშევიკებმა გააძლიერეს რეპრესიები ქართული თავადაზნაურობის წინააღმდეგ. მათ გაავრცელეს პროკლამაციები, სადაც ადგილობრივ მოსახლეობას მოუწოდებდნენ, გაენადგურებინათ თავადაზნაურობა. გორის მაზრის ერთ-ერთი ყველაზე დიდი სოფელი რუისი, სადაც იმ პერიოდში 700-მდე კომლი ცხოვრობდა, გახდა ძალადობრივი რეპრესიების ერთ-ერთი ეპიცენტრი.

რუისში, სხვადასხვა უბანში ცხოვრობდნენ მრავალი აზნაური ოჯახები: ფანიაშვილები წინაუბანში, მამაცაშვილები და კლიმიაშვილები - სოფლის ცენტრში. ბოლშევიკების აგიტატორებმა ადგილობრივი მოსახლეობა ამ ოჯახების წინააღმდეგ აამხედრა და მათ ქაქუცა ჩოლოყაშვილის მოძრაობის მხარდაჭერაში ადანაშაულებდნენ.

მოვლენები
ადგილობრივმა ბოლშევიკურმა ხელისუფლებამ დააპატიმრა იასონ ფანიაშვილი და სოფლ მამაკაცები, რომლებიც ჩოლოყაშვილის მომხრეებად ითვლებოდნენ. ბოლშევიკებმა, ადგილობრივ კრიმინალ „ვახშამასთან“ ერთად, წამოიწყეს სისხლიანი რეპრესიული ტერორი.

ქალები და ბავშვები თავდაპირველად შეიკრიბნენ ფანიაშვილების საგვარეულო ეკლესიასთან, შემდეგ კი - ურბნისის ეკლესიაში გადაიყვანეს. მათ მოტყუებით გორში გადაყვანას პირდებოდნენ. სინამდვილეში, ბოლშევიკები ღამის დადგომას ელოდებოდნენ მათ დასახვრეტად. რუისის ეკლესიის მოძღვარმა დავით სალარიძემ რამდენიმე ადამიანი ეკლესიაში შეიფარა, თუმცა ბოლშევიკებმა იგი სასტიკად სცემეს და შეფარებული ადამიანებიც ძალით წაიყვანეს.

დახვრეტის ღამეს, გორის სადამსჯელო რაზმმა სოფელთან ახლოს, ლაშეწყლის არხთან, დახვრიტა 94 ადამიანი. მხოლოდ ორი გადარჩა – ქალი და ბავშვი.

საარქივო მასალები
ისტორიკოსმა ქეთევან მაჭარაშვილმა აღმოაჩინა დოკუმენტი, რომელიც თარიღდება 1924 წლის 14 სექტემბრით და ეკუთვნის რუისის აღმასკომის თავმჯდომარეს. დოკუმენტში მოხსენიებულია 35 დაღუპული, თუმცა შემდგომმა კვლევებმა დაადგინა, რომ მსხვერპლის რეალური რაოდენობა ბევრად მეტი იყო – 94 ადამიანი.

დოკუმენტში რუისის ხელმძღვანელობა გორის მაზრის უფროსს მიმართავს სასწრაფო დახმარებისათვის.

მემორიალი
2004 წელს სოფლის თავმჯდომარე ლადო ბუზიაშვილის ინიციატივითა და მსხვერპლთა შთამომავლების დახმარებით, სოფელთან ახლოს, ავტობანიდან 500 მეტრში, აღმართეს წითელი აგურით ნაშენები პატარა მემორიალი, რომელიც აღნიშნავს ტრაგედიის ადგილს.

ადგილობრივი მეხსიერება ინახავს ტრაგედიის შემზარავ ისტორიებს, რომელიც თაობიდან თაობას გადაეცემა. გადარჩენილთა მოგონებები ლადო ბუზიაშვილმა შეაგროვა და დააფიქსირა, ხოლო ზურაბ ფანიაშვილი, რომელიც ბავშვობაში გადაურჩა ტრაგედიას, მოგვიანებით დეტალურად აღწერდა იმ შემზარავ მოვლენებს.

რუისის ტრაგედია არის საბჭოთა პერიოდის ძალადობისა და მისი გავლენის მძიმე სიმბოლო ქართულ საზოგადოებაში.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 239

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 239 ერთხმად მიიღეს 1967 წლის 10 ივლისს, მას შემდეგ რაც კვლავ დაადასტურა თავისი შეშფოთება ამ საკითხისა და წარსული დაგმობის შესახებ, საბჭომ კვლავ დაგმო ნებისმიერი სახელმწიფო, რომელიც წევრი სახელმწიფოების მთავრობების დამხობის მიზნით დაქირავებული მეომრების რეკრუტირების ან მათთვის ობიექტების უზრუნველყოფის ნებართვას გასცემდა.

საბჭომ მოუწოდა მთავრობებს უზრუნველეყოთ, რომ მათი ტერიტორია და მოქალაქეები არ გამოიყენებოდეს ალტერნატული მოქმედებების დაგეგმვისთვის, ვარჯიშის ან ტრანზიტისთვის, რომლებიც განკუთვნილია კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის მთავრობის დასათრგუნად.
იანოვი (ბრუნტალის რაიონი)

იანოვი — ქალაქი ჩეხეთის რესპუბლიკის მორავია-სილეზიის მხარეში. ის ბრუნტალის რაიონში მდებარეობს. იანოვი ერთ-ერთი ყველაზე პატარა ქალაქია ჩეხეთში.

გეოგრაფია
იანოვი ბრუნტალიდან ჩრდილოეთით დაახლოებით 28 კილომეტრში მდებარეობს. ქალაქი ოსობლაჟსკოს მიკრორეგიონში, პოლონეთის საზღვართან არის გაშენებული. ის ოპავსიკეს მთიანეთშია. იანოვის ტერიტორიაზე ყველაზე მაღალი წერტილია სოლნი-ვრხის გორა, მისი სიმაღლე 860 მეტრია ზღვის დონიდან. ქალაქში მიედინება მდინარე ოსობვოგა.

ისტორია
 საუკუნის შუამდე იანოვის ტერიტორია გაუვალი ტყით იყო დაფარული და უკაცრიელი იყო. ტყეს მხოლოდ რამდენიმე ბილიკი ჰკვეთდა და ამ ბილიკების გასწვრივ ყაჩაღები იდებდნენ ბინას. მდინარე ოსობვოგას ორივე სანაპიროზე მდებარე ეს ტერიტორიები ოდითგანვე ოლომოუცის ეპისკოპოსს ეკუთვნოდა. ოლომოუცის ეპარქიამ არაერთხელ სცადა ტერიტორიის დასახლება, თუმცა თათართა ურდოების შემოსევები ამ პროცესს ძლიერ აფერხებდა.

იმ პერიოდში ცენტრალურ ევროპას თათრები და მონღოლები უტევდნენ, მათ 1241 წლის 9 აპრილს სლავებს ლეჰნიცეს ბრძოლა მოუგეს და ამით ძლიერ დასუსტდა მთელი მორავია.
თათართა შემოსევებმა ამ მიწებზე სლავური მოსახლეობა თითქმის სულ გააქრო და საჭირო გახდა მოსახლეობის ჩეხეთის მიწებს გარეთ ძებნა აქ დასასახლებლად.

გერმანელთა აქ დასახლების პირველი ინიციატორი ოლომოუცის წარმოშობით გერმანელი ეპისკოპოსი (1245-1281) ბრუნო ფონ შაუენბურგი იყო.
1267 წელს დაწერილი მისი ანდერის მიხედვით, ეპისკოპოსმა აქ 9 ახალი სოფელი ჯერ კიდევ 1251 წელს დააარსა. ეს სოფლები იყვნენ: პეტროვიცე, იანოვი, ინდრჟიხოვი, არნულტოვიცე, ბარტულტოვიცე, პიტარნე, ლიპტანი, ტრჟემეშნა და პისკორჟოვი. ეპისკოპოსმა ახალ სოფლებში თავისი მმართველები დანიშნა, იანოვის პირველი მმართველი იყო ვინმე იანი, სწორედ მისმა სახელმა განაპირობა ქალაქის დღევანდელი სახელწოდება.

თავისუფალი მომპოვებელი ქალაქის უფლებები იანოვს ოლომოუცის ეპისკოპოსმა სტანისლავ ტურზომ 1535 წელს მიანიჭა. 1581 წელს ქალაქში სამთო მოპოვება შეწყდა, თუმცა ამ პერიოდში იანოვმა მაინც მოასწრო წინსვლა. განვითარება შეაჩერა ოცდაათწლიანი ომის დროს შვედეთის არმიის ოკუპაციამ.

1741 წელს ავსტრიული მემკვიდრეობისათვის ომის დროს იანოვი გადაწვეს პრუსიელებმა. შემდეგ სხვა მეზობელი ქალაქების მსგავსად იყო ნაცისტური გერმანიის ოკუპაცია და მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ იანოველი გერმანელების ქვეყნიდან გაძევება.

ღირსშესანიშნაობები
ქალაქის ცენტრალურ მოედანს მაღალი არქიტექტურული ღირებულება აქვს. მოედნის დასავლეთ ნაწილში ბაროკოს სტილის წმინდა სამების ტაძარი დგას. ეკლესია ყოფილი სასაფლაოს ტერიტორიაზე 1780–1783 წლებში ააგეს.

მოედნის შუაგულში მდებარეობს ქალაქის 650-ე წლისთავისადმი მიძღვნილი სამთო მოპოვების მემორიალი. მოედანზეა 1739 წელს დადგმული ღვთისმშობლის ბაროკოს სტილის ქანდაკება. იანოვის სასაფლაოზე საუკუნეში აგებული ორი ძვირფასი სამლოცველოა.
იანოვში მდინარის მარჯვენა სანაპიროზე დგას ერთ-ერთი ყველაზე ასაკოვანი ხე მთელ ჩეხეთში, ამ ცაცხვის ხის ასაკი დაახლოებით 1 000 წელია.

ცნობილი ადამიანები
რუდოლფ მილდნერი (1902–1953?) - ავსტრიელი-გერმანელი შუცშტაფელის ოფიცერი
ნიურნბერგის ქრონიკა

ნიურნბერგის ქრონიკა (') — ილუსტრირებული ენციკლოპედია, რომელიც ასახავს ბიბლიური პასაჟებიდან დაწყებული, ისტორიული მოვლენებით დამთავრებული, არაერთ მოვლენას და მათ ვიზუალურ ინტერპრეტაციას იძლევა. წიგნში არსებულ აღწერილობათა აბსოლუტური უმრავლესობა შეეხება ისეთ საკითხებს, როგორებიცაა: ადამიანის უშუალო ურთიერთობა ბიბლიასთან, სხვადასხვა მითოლოგიური არსების აღწერა და ყოფა-ცხოვრება იმ უმნიშვნელოვანესი ქრისტიანული ქალაქებისა, რომლებმაც აღნიშნული სტატუსი უძველესი დროიდანვე შეინარჩუნეს. მისი შედგენა გერმანელ ისტორიკოსსა და ჰუმანისტს, ჰარტმან შედელს მიეწერება და ნაწარმოების ორიგინალი ლათინურ ენაზეა შესრულებული. აღნიშნული ენციკლოპედია ე.წ. ინკუნაბულას (ლათ. ) პერიოდის გამორჩეულ ისტორიულ დოკუმენტს წარმოადგენს, რომელიც, აგრეთვე, ერთ-ერთი პირველია საკუთარი მრავალფეროვანი ილუსტრაციებით.

ლათინური ენის მკვლევარები ზემოხსენებულ წიგნს მოიხსენიებენ " "-ის სახელით, რაც ლათინურიდან პირდაპირ ითაარგმნება, როგორც "ქრონიკების წიგნი". თუმცა, ინგლისურენოვან და დანარჩენ სამყაროში აღნიშნული ნაწარმის სახელწოდება მისი გამოშვების ადგილთან, ქალაქ ნიურნბერგთანაა დაკავშირებული, ხოლო თავად გერმანულენოვან სამყაროში მას მოიხსენიებენ, როგორც " ", ანუ "შედელის მსოფლიო ისტორია".

სარჩევი
ენციკლოპედია სულ შვიდ განყოფილებას მოიცავს, ესენია:
პირველი ნაწილი:დაბადებიდან წარღვნამდე
მეორე ნაწილი: აბრაამის დაბადებამდე
მესამე ნაწილი: დავითის დაბადებამდე
მეოთხე ნაწილი: ბაბილონის ტყვეობამდე
მეხუთე ნაწილი: იესო ქრისტეს დაბადებამდე
მეექვსე ნაწილი: თანამედროვეობამდე
მეშვიდე ნაწილი: ცალკე ნაწილი სამყაროს აღსასრულისა და აპოკალიფსის შესახებ

გალერეა
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 245

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 245 ერთხმად მიიღეს 1968 წლის 25 იანვარს, მას შემდეგ, რაც სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის მთავრობამ უარი თქვა გაეროს გენერალური ასამბლეის რეზოლუცია 234-ის შესრულებაზე და უკანონოდ განაგრძო სამხრეთ დასავლეთ აფრიკიდან დაკავებულების გასამართლება, უშიშროების საბჭომ მოითხოვა აღნიშნული პატიმრების გათავისუფლება და რეპატრიაცია. ასევე, მოუწოდა ყველა სახელმწიფოს, გამოეყენებინა თავიანთი გავლენა, რათა დაერწმუნებინათ სამხრეთ აფრიკის მთავრობა, დამორჩილებოდა აღნიშნულ რეზოლუციას.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 246

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 246 ერთხმად მიიღეს 1968 წლის 14 მარტს რეზოლუციის საფუძველზე მას შემდეგ, რაც საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა წინა რეზოლუციები სამხრეთ-დასავლეთ აფრიკის დამოუკიდებლობისა და მისი მოსახლეობის უფლებების საკითხზე უშიშროების საბჭომ დაგმო სამხრეთ აფრიკის მთავრობის მოქმედებები და მოითხოვა, რომ მათ გაეთავისუფლებინათ და სამშობლოში დაებრუნებინათ მათ პატიმრობაში მყოფი სამხრეთ-დასავლეთ აფრიკის მოქალაქეები.

საბჭომ ასევე გადაწყვიტა, რომ თუ სამხრეთ აფრიკა არ დაემორჩილება როგორც წინა, ისე ამჟამინდელ რეზოლუციებს, იგი დაუყოვნებლივ შეიკრიბება იმისათვის, რომ განსაზღვროს შესაბამისი ქმედებები ან ზომები, გაეროს ქარტიის შესაბამის მუხლებთან თანხვედრაში.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 254

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 254 მიიღეს 1968 წლის 11 ივნისს. საბჭომ, მას შემდეგ რაც დაადასტურა ამ საკითხზე მიღებული წინა რეზოლუციები, მიიღო გადაწყვეტილება კვიპროსში გაეროს სამშვიდობო ძალების განლაგების ვადის გაგრძელების შესახებ, ამჯერად 1968 წლის 15 დეკემბრამდე. ასევე, საბჭომ მოუწოდა უშუალოდ ჩართულ მხარეებს, მაქსიმალური თავშეკავება გამოიჩინონ და სრულად ითანამშრომლონ სამშვიდობო ძალებთან.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 263

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 263, მიიღეს 1969 წლის 24 იანვარს, მას შემდეგ რაც გენერალურმა ასამბლეამ მიიღო რეზოლუცია 279, რომელიც აღნიშნავდა სამუშაო ენების გაფართოების უპირატესობებს, საბჭომ გადაწყვიტა ჩართულიყო რუსული და ესპანური ენა უშიშროების საბჭოს სამუშაო ენებში.
რეზოლუცია მიიღეს ხმის მიცემის გარეშე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 241

გაერთიანებული ერების უსაფრთხოების საბჭოს რეზოლუცია 241 მიიღეს ერთხმად 1967 წლის 15 ნოემბერს, ამ თემაზე ადრინდელი რეზოლუციების ხელახალი დადასტურების შემდეგ, საბჭომ დაგმო კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის შიდა საქმეებში ჩარევის ნებისმიერი აქტი, განსაკუთრებით პორტუგალიის მცდელობა, რომ ხელი შეეშალა დაქირავებული ჯარისკაცებისთვის თავისი კოლონია ანგოლის გამოყენებაში, როგორც ოპერაციების ბაზისა კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის წინააღმდეგ შეიარაღებული თავდასხმებისთვის. საბჭომ მოუწოდა პორტუგალიას დაუყოვნებლივ დაესრულებინა ეს და მოუწოდა ყველა ქვეყანას, რომელიც იღებს დაქირავებულ ჯარისკაცებს, რომლებიც მონაწილეობდნენ კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის წინააღმდეგ თავდასხმებში, მიეღოთ შესაბამისი ზომები, რათა თავიდან აიცილონ მათი საქმიანობის განახლება ნებისმიერი სახელმწიფოს წინააღმდეგ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 262

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 262 მიღებულია 1968 წლის 31 დეკემბერს. ისრაელისა და ლიბანის წარმომადგენელთა განცხადებების მოსმენის შემდეგ, საბჭომ დაგმო ისრაელი წინასწარ განზრახული სამხედრო ქმედებისათვის, რომელიც არღვევდა მის ვალდებულებებს გაეროს ქარტიისა და ცეცხლის შეწყვეტის შესახებ რეზოლუციების შესაბამისად. საბჭომ ისრაელს ოფიციალურად გააფრთხილა, რომ მსგავსის განმეორების შემთხვევაში, მოუწევდა დამატებითი ნაბიჯების გადადგმას საკუთარი გადაწყვეტილებების აღსასრულებლად. რეზოლუციაში ასევე აღნიშნულია, რომ ლიბანი დაზარალდა და პასუხისმგებლობა ისრაელს ეკისრება.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 264

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 264, მიიღეს 1969 წლის 20 მარტს, მას შემდეგ რაც გენერალურმა ასამბლეამ შეწყვიტა სამხრეთ-დასავლეთ აფრიკის (ნამიბია) მანდატი.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 264-ის შესაბამისად, გაერომ ითავისა იგი ტერიტორიის პირდაპირ პასუხისმგებლობა და გამოაცხადა სამხრეთ აფრიკის მუდმივი ყოფნა ნამიბიაში როგორც უკანონო, მოუწოდა სამხრეთ აფრიკის მთავრობას დაუყოვნებლივ გასულიყო.

უშიშროების საბჭომ გმო სამხრეთ აფრიკის უარი წინა რეზოლუციების შესრულებაზე და გამოაცხადა, რომ სამხრეთ აფრიკას არ ჰქონდა უფლება მიეღო სამხრეთ-დასავლეთ აფრიკის საქმეთა კანონპროექტში და სამხრეთ აფრიკის ქმედებები მიზნად ისახავდა ნამიბიის ეროვნული ერთიანობისა და ტერიტორიული მთლიანობის განადგურებას ბანტუსტანების დაარსების გზით. საბჭომ გადაწყვიტა, რომ სამხრეთ აფრიკის მთავრობის მიერ წინამდებარე რეზოლუციის დებულებების შეუსრულებლობის შემთხვევაში, იგი დაუყოვნებლივ შეიკრიბებოდა მისაღები აუცილებელი ზომების განსასაზღვრად. მან გაეროს გენერალურ მდივანს დაავალა რეზოლუციის განხორციელების თვალყურის დევნება და უშიშროების საბჭოსთვის მოხსენების წარდგენა.

რეზოლუცია მიიღეს 13 ხმით მომხრეთა სასარგებლოდ; საფრანგეთმა და გაერთიანებული სამეფომ თავი შეიკავა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 252

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 252 მიიღეს 1968 წლის 21 მაისს, იორდანიის მუდმივი წარმომადგენლის წერილის შემდეგ, ისრაელისა და იორდანიის წარმომადგენლების განცხადებების მოსმენისა და გაეროს გენერალური ასამბლეის რეზოლუციებთან წინააღმდეგობაში მყოფი ისრაელის „შემდგომი ქმედებებისა და ზომების“ აღნიშვნის საფუძველზე. საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა, რომ სამხედრო გზით ტერიტორიის დაპყრობა დაუშვებელია და დაგმო ისრაელის მიერ გაეროს გენერალური ასამბლეის რეზოლუციების შეუსრულებლობა.

საბჭოს შეფასებით, იერუსალიმის სამართლებრივი სტატუსის შეცვლისკენ მიმართული ყველა საკანონმდებლო და ადმინისტრაციული ღონისძიება არაკანონიერია და ვერ გამოიწვევს ქალაქის სტატუსის შეცვლას.

საბჭომ მოუწოდა ისრაელს, დაუყოვნებლივ გაეტარებინა ზომები და შეეკავებინა თავი ნებისმიერი შემდგომი მოქმედებებისგან, რომელიც იერუსალიმის სტატუსის შეცვლას ისახავს მიზნად.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 261

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 261 მიიღეს 1968 წლის 10 დეკემბერს. საბჭომ, კიდევ ერთხელ დაადასტურა ამ საკითხზე მიღებული წინა რეზოლუციების მნიშვნელობა და აღნიშნა ბოლო დროინდელი პოზიტიური მოვლენები, რის შემდეგაც გადაწყვიტა გაეროს სამშვიდობო ძალების ყოფნის ვადის გაგრძელება კვიპროსში 1969 წლის 15 ივნისამდე. ასევე, საბჭომ მოუწოდა უშუალოდ ჩართულ მხარეებს, გამოიჩინონ მაქსიმალური თავშეკავება და სრულად ითანამშრომონ სამშვიდობო ძალებთან.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 265

გაერთიანებული ერების უსაფრთხოების საბჭოს რეზოლუცია 265 მიიღეს 1969 წლის 1 აპრილს, რეზოლუცია 248-ის ხელახალი დადასტურების შემდეგ, საბჭომ დაგმო ისრაელი მისი წინასწარ დაგეგმილი საჰაერო თავდასხმებისთვის იორდანიის სოფლებზე, რაც წარმოადგენდა გაერთიანებული ერების ქარტიისა და ცეცხლის შეწყვეტის რეზოლუციების ღია დარღვევას და გამოთქვა სინანული სამოქალაქო მოსახლეობის დაღუპვისა და ქონების დაზიანების გამო.
რეზოლუცია მიიღეს 11 ხმით უარყოფითი ხმის გარეშე; კოლუმბიამ, პარაგვაიმ, გაერთიანებულმა სამეფომ და შეერთებულმა შტატებმა თავი შეიკავეს ხმის მიცემისგან.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 258

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 258 მიიღეს 1968 წლის 18 სექტემბერს. საბჭო გამოხატავდა შეშფოთებას ახლო აღმოსავლეთში მზარდი არასტაბილურობის გამო, რის საფუძველზეც ის მკაცრად მოითხოვდა მის მიერ დაწესებული ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმის სრულ დაცვას. ასევე, კვლავ დაადასტურა რეზოლუცია 242-ის მნიშვნელობა და მოუწოდა ყველა მხარეს, გაუწიონ სრული მხარდაჭერა გენერალური მდივნის სპეციალურ წარმომადგენელს.

რეზოლუცია მიიღეს 14 ხმით – წინააღმდეგი არავინ იყო; ალჟირმა თავი შეიკავა.