iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
თევდორეწმინდის მონასტერი

თევდორეწმინდის მონასტერი, „თევდორე-წმინდანი“ — ქართული მართლმადიდებლური მონასტერი ქვემო ქართლში, ახლანდ. ბოლნისის მუნიციპალიტეტის სოფელ ხატისსოფლიდან ჩრდილო-დასავლეთით, ტყეში.

აგებული უნდა იყოს საუკუნეში. ეკლესიის სიახლოვეს დიდი ნასოფლარია, რომლის სახელწოდება ეკლესიის დასახელებიდან მომდინარეობს. ეს სოფელი საუკუნის ნახევარში უყიდია და თავისივე აშენებულ ფიტარეთისთვის შეუწირავს ამირეჯიბს ქავთარ ქაჯიფასძეს. ტაძარი მონასტრის ბერებს აუშენებიათ ადგილობრივი დიდებულის გაბრიელ ჩაბაისძის დახმარებით, რომელსაც მათთვის ფული და მიწა შეუწირავს. სანაცვლოდ კი მონასტრის საძმოს ფეოდალის სულის მოსახსენიებელ დღედ 9 დეკემბერი დაუწესებია.

თევდორეწმინდა წარმოადგენს მოზრდილ, დარბაზული ტიპის ეკლესიას. ჩრდილოეთიდან და სამხრეთიდან აქვს მინაშენები (ამჟამად დანგრეულია). ნაგებია კარგად თლილი ქვით. ტაძარს შესასვლელი სამხრეთიდან აქვს, ჩრდილოეთის კარით კი ჩრდილოეთის მინაშენშია გასასვლელი. განათებულია ყველა კედელში დატანებული თაღოვანი სარკმლებით. აფსიდა ნახევარწრიულია. დარბაზი დანაწევრებულია ორი წყვილი პილასტრებით, რომელთა შორის კედლებზე დეკორატიული თაღებია გაკეთებული. კამარა და კონქი პროფილირებულ იმპოსტებზე გადაყვანილ თაღებს ეყრდნობა. ასევე აფსიდიანია ჩრდილოეთის ეკვდერიც. სამხრეთის მინაშენი თავიდან მხოლოდ სტოა უნდა ყოფილიყო, გვიან შუა საუკუნეებში კი ორივე მხრიდან ტაძრის მთელს სიგრძეზე ამოშენებით სამლოცველოდ იქნა გადაკეთებული.

ტაძრის ნათალი ქვის კვადრებით შეპერაგნებული ფასადების მორთულობას ქმნის სარკმელთა ორნამენტული საპირეები და სამხრეთის მინაშენის ორნამენტული კარნიზი. განსაკუთრებით აღსანიშნავია, სამხრეთის გვიანდელი მინაშენის ინტერიერში უადგილოდ და მეორადი გამოყენებით ჩასმული - სს. მლოცველი მამაკაცის რელიეფის ფრაგმენტი და ლომის ბარელიეფი. ტაძარს ჰქონია თანადროული ქვის კანკელი, რომელიც ორნამენტულობით იმეორებს - სს. ქვემო ქართლში ფართოდ გავრცელებულ კანკელებს. ეკლესიაზე ასომთავრულით შესრულებული რამდენიმე წარწერაა. წარწერებიდან ჩანს, რომ აქ ამ ეკლესიის აშენებამდეც მონასტერი იყო, თუმცა უცნობია მისი დაარსების თარიღი.

 საუკუნის შუა წლებში, ივანე ბართოლომეის ცნობით, ეკლესიაში ჯერ კიდევ შემორჩენილი ყოფილა ფრესკული მხატვრობის ნაშთი ქართული და ბერძნული წარწერებით, ძლიერ დაზიანებული გამოსახულება ეკლესიის მაშენებლისა ეკლესიის მაკეტით ხელში. მხატვრობის ეს ფრაგმენტი ექვთიმე თაყაიშვილს 1894 წელს უკვე აღარ დახვედრია. 2011-2016 წლებში ეკლესია აღადგინეს მინაშენების გარეშე. ამჟამად აქ მოქმედი დედათა მონასტერია.

ტაძრის ჩრდილო-დასავლეთით დგას გვიან შუა საუკუნეებში აგებული მცირე დარბაზული ეკლესია, რომელიც დღეს წმინდა ეკატერინეს სახელზეა ნაკურთხი. ეკლესია მოკლებულია მხატვრულ გაფორმებას. ტაძრების გარშემო შემორჩენილია ძველი გალავნის, მონასტრის საცხოვრებელ და სამეურნეო ნაგებობათა ნაშთები და შუა საუკუნეების სასაფლაო.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1661

გაეროს უშიშროების საბჭოს 1661-ე რეზოლუცია ერთხმად იქნა მიღებული 2006 წლის 14 მარტს, ერიტრეასა და ეთიოპიას შორის არსებულ ვითარებასთან დაკავშირებული ყველა რეზოლუციის, განსაკუთრებით კი 1622 (2005) და 1640 (2005) რეზოლუციების დადასტურების შემდეგ, საბჭომ გაეროს მისიის ეთიოპიასა და ერიტრეაში მანდატი ერთი თვით, 2006 წლის 15 აპრილამდე გააგრძელა.

დეტალები
უშიშროების საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა მხარდაჭერა ორ ქვეყანას შორის სამშვიდობო პროცესისა და ალჟირის შეთანხმების სრული განხორციელების მიმართ. მან ხაზგასმით აღნიშნა, რომ რეგიონში მშვიდობის მიღწევა შეუძლებელია ერიტრეასა და ეთიოპიას
შორის საერთო საზღვრის სრული დემარკაციის გარეშე.

საბჭოს წევრებმა ასევე დაადასტურეს თავიანთი ვალდებულება, უზრუნველყონ ორივე მხარის მიერ გაეროს ემიგრანტთა გაერთიანებული ძალების თავისუფლად მუშაობისა და მისი მანდატის განმავლობაში საჭირო წვდომის, დახმარების, მხარდაჭერისა და დაცვის უზრუნველყოფის ნებართვა; საზღვრის დემარკაცია ვერ განხორციელდება -ს გადაადგილების თავისუფლების გარეშე.

ტექნიკური თვალსაზრისით, მისი მომავლის შესახებ შემდგომი განხილვების მოლოდინში, საბჭომ მოითხოვა, რომ ეთიოპიამ და ერიტრეამ სრულად შეასრულონ 1640-ე რეზოლუცია.საბჭომ მოითხოვა, რომ ეთიოპიამ და ერიტრეამ სრულად შეასრულონ 1640-ე რეზოლუცია.
ანრი ლემანი

ანრი ლემანი (; დ. 14 აპრილი, 1814, კილი, ჰოლშტაინის საჰერცოგო - გ. 30 მარტი, 1882, პარიზი, საფრანგეთი) — გერმანიაში დაბადებული ფრანგი ისტორიული ჟანრის მხატვარი და პორტრეტისტი.

ბიოგრაფია
ჰეინრიხ სალემ ლეიმანი დაიბადა კილში, ჰოლშტაინის საჰერცოგოში. პირველ ხელოვნების გაკვეთილებს იღებდა მამისგან, ლეო ლემანისგან (1782–1859), და სხვა მხატვრებისგან ჰამბურგში. 1831 წელს, 17 წლის ასაკში, ის პარიზში გაემგზავრა, რათა ხელოვნება ჟან ოგიუსტ დომინიკ ენგრისთან შეესწავლა. ის მისი ერთ-ერთი ყველაზე წარმატებული მოსწავლე და მრავალი წლის განმავლობაში ახლო თანამშრომელი გახდა. მისი პირველი გამოფენა 1835 წლის სალონში გაიმართა, სადაც მან მეორე ხარისხის მედალი მოიპოვა. ამის შემდეგ ის რეგულარულად მონაწილეობდა სალონის გამოფენებში და 1840, 1848 და 1855 წლებში პირველი ხარისხის მედლები მოიპოვა.

ლემანი 1838 წლიდან 1841 წლამდე რომში ცხოვრობდა, სადაც მან გააგრძელა თავისი მხატვრულ-შემოქმედებითი განათლება ენგრისთან (რომელიც იმ დროს საფრანგეთის აკადემიის დირექტორი იყო) და მასთან ერთად იმუშავა რამდენიმე ნამუშევარზე — მათ შორის ენგრის ნახატზე „ლუიჯი ჩერუბინი და ლირიკული პოეზიის მუზა“. რომში ლემანი დაუმეგობრდა ფერენც ლისტსა და მწერალ მარი დ'აგულს, რომლებსაც მრავალი წლის განმავლობაში წერილებს წერდა და მათი პორტრეტებიც დახატა.

ლემანი 1842 წელს სამუდამოდ პარიზში დასახლდა. მან მიიღო მრავალი შეკვეთა ფართომასშტაბიანი საზოგადოებრივი ნაგებობებისთვის, როგორიცაა ოტელ-დე-ვილი, სტე-კლოთილდის ეკლესია, ლუქსემბურგის სასახლე და მართლმსაჯულების სასახლე.

1846 წელს ლემანმა მიიღო საპატიო ლეგიონის ორდენი, ხოლო 1847 წელს საფრანგეთის მოქალაქე გახდა და იმავე წელს საკუთარი სტუდია გახსნა. 1861 წელს ის ნატიფ ხელოვნებათა სკოლის მასწავლებლად დაინიშნა, 1875 წელს კი პროფესორი გახდა. მან დააარსა ლემანის პრემია ხელოვნებაში აკადემიური წარმატების აღსანიშნავად. 1864 წელს ის საფრანგეთის ინსტიტუტის წევრად აირჩიეს.

მხატვარი პარიზში 1882 წელს გარდაიცვალა. მისი ძმა, რუდოლფ ლემანი, ასევე ცნობილი პორტრეტისტი იყო.

ნამუშევრები
ლემანი იყო პორტრეტების, რელიგიური, ჟანრული, ისტორიული, ალეგორიული და ლიტერატურული ჟანრების მხატვარი. ის შთაგონებას იღებდა კლასიკური მითოლოგიიდან, შექსპირიდან, გოეთესა და თანამედროვე მწერლებისგან. მისი საუკეთესო ნამუშევრები, რომლებსაც ზოგჯერ მშრალად და აკადემიურად მიიჩნევენ, შეიძლება იყოს როგორც ხაზების სიზუსტით, ისე ფორმის ელეგანტურობით გამორჩეული. მისი საუკეთესო ფერწერული ნამუშევრებია:

ეფტას ქალიშვილი (1836)
ოკეანიდების მწუხარება (1850)
პრომეთე
ერიგონეს სიზმარი
ვენერა ანადიომენე
მაგებისა და მწყემსების თაყვანისცემა (1855, რეიმსის მუზეუმი)
თობიას ქორწილი (1866)
ასევე სენ-მერის ეკლესიის სამლოცველოებში, მართლმსაჯულების სასახლის დიდ დარბაზის ჭერზე და ლუქსემბურგის სასახლის ტახტის დარბაზში შესრულებული ნამუშევრები.

მას დახატული აქვს თავისი ცნობილი თანამედროვეების მრავალი პორტრეტი, მათ შორის: ედმონდ აბოსი, მარი დ'აგული, პრინცესა კრისტინა ბელჯოიოზო, შოპენი, ვიქტორ კუზენი, შარლ გუნო, ჟან ოგიუსტ დომინიკ ენგრი, ლისტი და სტენდალი. მან საკუთარი პორტრეტი ფლორენციაში, უფიცის გალერეისთვის დახატა.

ლემანის მოსწავლეები
ედმონ ამან-ჟანი
ედუარ ჟოზეფ დანტანი
ჟიულიენ დიუპრე
ამედე ფორესტიე
ალფონს ოსბერი
კამილ პისარო
ალექსანდრ სეონი
ჟორჟ სერა
მოდესტო ბროკოსი
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1451

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1451 ერთხმად მიიღეს 2002 წლის 17 დეკემბერს. გაეროს გენერალური მდივნის, კოფი ანანის, მიერ გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის განშტოების დამკვირვებელთა ძალების შესახებ წარდგენილი ანგარიშის განხილვის შემდეგ, საბჭომ მისი მანდატი კიდევ ექვსი თვით, 2003 წლის 30 ივნისამდე გააგრძელა.

რეზოლუცია მოუწოდებდა დაინტერესებულ მხარეებს დაუყოვნებლივ შეესრულებინათ 338-ე რეზოლუცია (1973) და სთხოვდა გენერალურ მდივანს, ამ პერიოდის ბოლოს მდგომარეობის შესახებ ანგარიში წარედგინა.

გენერალური მდივნის ანგარიში, რომელიც წინა რეზოლუციის შესაბამისად მომზადდა -ის შესახებ, აღნიშნავდა, რომ ისრაელსა და სირიას შორის სიტუაცია მშვიდი რჩებოდა და სერიოზული ინციდენტები არ დაფიქსირებულა, თუმცა ახლო აღმოსავლეთში საერთო მდგომარეობა კვლავ საშიშად მიიჩნეოდა, ვიდრე საბოლოო შეთანხმებას არ მიღწევდნენ.

გარდა ამისა, მან აღიარა -ისთვის ნაღმების საფრთხე და შებაას ფერმების ტერიტორიაზე არსებული დაძაბული სიტუაცია.
ევროვიზიის სიმღერის კონკურსი 2026

ევროვიზიის სიმღერის კონკურსი 2026 — ევროვიზიის სიმღერის რიგით 70-ე კონკურსი. გაიმართა ავსტრიის დედაქალაქ ვენაში და შედგებოდა ორი ნახევარფინალისგან, რომელიც გაიმართა 12 და 14 მაისს და ფინალისგან, რომელიც გაიმართა 2026 წლის 16 მაისს. კონკურსის წამყვანები იყვნენ ვიქტორია სვაროვსკსი და მიქაელ ოსტროვსკი, ხოლო მწვანე ოთახის წამყვანი იყო ემილი ბასვაინი. ღონისძიება ორგანიზებული იყო ევროპის მაუწყებელთა კავშირისა და მასპინძელი მაუწყებლის, მიერ, რომელმაც ღონისძიების მასპინძლობის უფლება 2025 წლის კონკურსში ავსტრიის გამარჯვების შემდეგ მიიღო.
ალფონს ოსბერი

ალფონს ოსბერი (დ. 23 მარტი, 1857, პარიზი, საფრანგეთი — გ. 11 აგვისტო, 1939) — ფრანგი სიმბოლისტი მხატვარი.

განათლება მიიღო ნატიფ ხელოვნებათა სკოლაში. მისი პირველი გატაცება დიდი ესპანელი ოსტატები იყვნენ, განსაკუთრებით კი ჯუსეპე დე რიბერა. მისი აკადემიური სტილიდან გადახვევა 1880-იანი წლების ბოლოს, პოსტიმპრესიონიზმთან და სიმბოლიზმთან დაკავშირებული რამდენიმე ნაცნობის გავლენით მოხდა. ოსბერმა უარი თქვა ნატურალისტურ მხატვრობაზე და უპირატესობა მიანიჭა პუანტილიზმის ტექნიკას, რომელსაც ჟორჟ სერა და პოლ სინიაკი იყენებდნენ. იგი ასევე შთაგონებული იყო პიერ ევუა დე შავანისითა და სხვა სიმბოლისტებით. მან უარი თქვა რეალური სამყაროს თემატიკის ასახვაზე და საკუთარი პოეტური ვიზუალური ენა შეიმუშავა. მის ნამუშევრებში ხშირად ვხვდებით ლურჯ ფონზე გამოსახულ მოჩვენების მსგავს მუზებს, რომლებიც მზისა თუ მთვარის შუქით განათებულ სივრცეში მოქმედებენ. 1890-იან წლებში ის დაკავშირებული იყო ჟოზეფინ პელადანთან და მის ორდენთან, „კაბალისტური ვარდისა და ჯვრის ორდენი“.

ოსბერის გვიანდელ ნამუშევრებს შორისაა რამდენიმე შეკვეთით შესრულებული კედლის მხატვრობა, მათ შორის ვიშიში, თერმულ ცენტრში (1903 და 1904) და წმინდა ლუის ეკლესიაში (1915). 2005 წელს -მა გამოაქვეყნა ვერონიკ დიუმას მიერ დაწერილი მისი კარიერის მიმოხილვა სათაურით „სიმბოლისტი მხატვარი ალფონს ოსბერი“.
ზინა (სამოცდაათთაგანი)

} (სამოცდაათ მოციქულთა კრება), კათოლიკურში — 14 აპრილი.

ცხოვრება და მოღვაწეობა
მოციქული ზინა, პავლე მოციქულის მოწაფე და თანამოსაგრე იყო, სანამ ქრისტეს შეუდგებოდა, შჯულისმეცნიერი იყო. განსწავლულობით გამორჩეულს, მას „შჯულის მწერალი“ შეარქვეს. ნეტარი ნახსენებია პავლეს ეპისტოლეში ტიტე მოციქულის მიმართ:

გადმოცემით, ზინა შემდგომში პალესტინის ქალაქ დიოსპოლის ანუ ლიდის ეპისკოპოსად იქნა ხელდასხმული.
ტრიანტაფილიდესის საცხოვრებელი სახლი

ტრიანტაფილიდესის საცხოვრებელი სახლი — ისტორიული ძეგლი საქართველოში, ბათუმში. ვილის ტიპის საცხოვრებელი სახლი ერთ-ერთი გამორჩეული ნაგებობაა ბათუმში. ის ორგანულად არის ჩაწერილი ქუჩის მასშტაბურ განაშენიანებაში და მეზობელ შენობებთან ერთად მნიშვნელოვანწილად განსაზღვრავს გამზირის არქიტექტურულ სახეს.

არქიტექტურა
 საუკუნის დასაწყისში აშენებული ორსართულიანი სახლი ექიმ ტიმოლეონ ტრიანტაფილიდესის საკუთრება იყო. განაშენიანებისგან განცალკევებით მდგომი, ქუჩიდან ლითონის ღობით მოსაზღვრული ნაგებობის ყველა ფასადი შელესილია. კედლის ძირითადი სიბრტყე ვარდისფრად, ხოლო მამკობი არქიტექტურული ელემენტები თეთრად არის დაფერილი. სწორკუთხა ღიობების დამაგვირგვინებელი სანდრიკები, შუაკედლისებზე გამოყვანილი რუსტიკის იმიტაცია, სართულშუა სარტყლისა თუ ლავგარდანის მამკობი მეტოპები და ტრიგლიფები კლასიციზმის რეპერტუარიდან არის აღებული. ქუჩის პირზე მოწყობილი პარადული კიბე რიზალიტის პირველი სართულის წინ მიდგმული პორტიკისაკენ მიემართება. კიბისა და პორტიკის თავზე მოწყობილი აივნის მრუდხაზოვანი მოყვანილობა, ასევე ცალკეული არქიტექტურული ელემენტები, სახლს მოდერნის სტილის შენობების რიგში აყენებს. როგორც მანსარდა, ისე შენობის აივნებით გახსნილი უკანა ბლოკი, გვიანდელი მინაშენია. ეს დანამატები მეტნაკლებად ეხამება ისტორიულ შენობას.
ალბერინის საცხოვრებელი სახლი

ალბერინის საცხოვრებელი სახლი — ისტორიული ძეგლი საქართველოში, ბათუმში. ნაგებობა მჭიდრო განაშენიანებაში იმპოზანტურობით გამოირჩევა. ის მნიშვნელოვან როლს ასრულებს ქუჩის არქიტეტქურული სახის შექმნაში.

არქიტექტურა
მართკუთხა ფორმის სამსართულიანი სახლი მანსარდით 1900 წელს არის აშენებული. ის შელესილი და ნაცრისფრად შეღებილი მთავარი ფასადით ქუჩის პირზე გადის. ფასადის ცენტრი უკავია მსუბუქად შვერილ რიზალიტს, რომელიც ერთმანეთის თავზე აღმართული გრძელი და მოკლე ლითონის აჟურული აივნებით არის ფლანკირებული. აჟურულია აივნების ფარდები და სახურავების საყრდენი მოდილიონებიც. რენესანსული არქიტეტქურიდან ნასესხები მამკობი ელემენტები — საჭექი ქვებითა და სანდრიკებით გაფორმებული მშვილდთაღოვანი სარკმლების საპირეები, რაფების ქვეშ განთავსებული მცენარეული ორნამენტით შევსებული მართკუთხედების კიდეები, სართულშუა სარტყლები თუ ლავგარდანი და მისი საყრდენი კრონშტაინები თეთრად არის დაფერილი. ლითონის ქერცლოვანი ფირფიტებით დაბურული მანსარდის ცენტრს, რომელიც რიზალიტის ფრონტონის ხაზს ემთხვევა, გუმბათისებრი სახურავი აქვს. მის თავზე აღმართულ პარაპეტზე მშენებლობის წელი და სახლის მფლობელის — ეტიენ ალბერინის სახელი წერია. რიზალიტის ფარგლებში მოწყობილ სადარბაზოს ხის დეკორატიულად გაფორმებული კარი აქვს. სადარბაზოში ჭერის ნაძერწი კარნიზი და კიბის ლითონის აჟურული მოაჯირია დარჩენილი. შენობის ვიწრო შიდა ეზოში სადარბაზოს გვერდით მოწყობილი ტალანი გადის. სახლის უკანა კედლის ავთენტური სახე გვიანდელი მინაშენების და გადაკეთებების შედეგად სრულიად არის შეცვლილი.
იტალიის დიპლომატიური სააგენტო ბათუმში

იტალიის დიპლომატიური სააგენტო ბათუმში — ისტორიული ძეგლი საქართველოში, ბათუმში. შენობა 1893 წელს ააშენა იტალიელმა კომერსანტმა სარიჩიჩმა. საუკუნის დასაწყისში აქ იტალიის დიპლომატიური სააგენტო იყო განთავსებული. სახლი ბათუმის ერთ-ერთი გამორჩეული ისტორიული შენობაა. ის განსაზღვრავს ორი ქუჩის მასშტაბს და მნიშვნელოვან როლს ასრულებს მათი სივრცითი ორგანიზების საკითხში.

არქიტექტურა
ორსართულიანი შენობა მანსარდით ქუჩების კვეთაზე დგას. მისი სწორკუთხა ფანჯრების რიგით დანაწევრებული ფასადები შეულესავი აგურისაა. აგურითვეა გამოყვანილი თავშეკავებული არქიტექტურული დეკორი - ღიობების თავსართები, ფანჯრების რაფების ქვეშ განთავსებული ჩაღრმავებული მართკუთხედები, სართულშუა სარტყელი და კბილანებით გაფორმებული ლავგარდანი. სახლის წაკვეთილ კუთხეზე, სამი თაღოვანი ღიობით გახსნილი, მომრგვალებული ერკერი გამოდის. მას მანსარდის შპილით დაგვირგვინებული გუმბათი ადგას. სახლს სამი სადარბაზო აქვს. ერთი კუთხის ფასადზე, ორი კი გვერდითა ფასადების კიდეებშია გაჭრილი. სამივეს ხის დეკორატიულად გაფორმებული კარი კეტავს. 2010-იან წლებში ჩატარებული რესტავრაციის დროს განაახლეს მანსარდის თუნუქის ქერცლისებრი სახურავი და ღიობების მომფარგლავი ლითონის სანდრიკები.
ჟურნალ ჭოროხის რედაქცია

ჟურნალ „ჭოროხის“ რედაქცია — ისტორიული ძეგლი საქართველოში, ბათუმში. გზაჯვარედინს პლასტიკურად მორგებული შენობა თავისი არქიტექტურული გადაწყვეტითა და მასშტაბით მნიშვნელოვან როლს ასრულებს ორი ქუჩის მხატვრული სახის ჩამოყალიბებაში.

არქიტექტურა
ორი ქუჩის კვეთაზე განთავსებული კუთხის სახლის არქიტექტურა რამდენიმე სამშენებლო პერიოდს განეკუთვნება. დაბალ ცოკოლზე აღმართული პირველი სართული საუკუნის დასაწყისშია აგებული. 1947 წელს მას მეორე სართული დააშენეს. 1957 წელს შენობა საქართველოს სსრ მწერალთა კავშირის აჭარის ორგანიზაციას გადაეცა. 1970-იან წლებში ნაგებობას კლდიაშვილის ქუჩის მხრიდან ორსართულიანი მინაშენი მიადგეს, ხოლო უკანა კედელზე დარბაზი მიაშენეს. შელესილი და ღია მწვანე ფერზე შეღებილი ფასადები ეკლექტურად არის გაფორმებული. ცოკოლის არეს რუსტიკის იმიტაცია ფარავს. პირველი სართული სწორკუთხა, ხოლო მეორე თაღოვანი ღიობების რიგით ნაწევრდება. კედლის სიბრტყეს ჰორიზონტალური ღარები გასდევს, ხოლო ღიობებს მარტივი საპირე ევლება. მეორე სართულის ფანჯრების ფრამუგების ქუსლების დონეზე პროფილირებული ჰორიზონტალური სარტყელია გავლებული. მის ზემოთ კედლის სიბრტყეს თევზის ქერცლის იმიტაცია აფორმებს. სახლის დასაფეხურებული კუთხე მომრგვალებული ფორმის შპილიანი გუმბათით დაგვირგვინებული ერკერით არის აღნიშნული. მეორე სართულზე, ერკერის წინ, ნახევარწრიული აივანია მოწყობილი. მას ბეტონის სხმული რიკულებისგან შედგენილი მოაჯირი აქვს. ერთადერთი სადარბაზო მელიქიშვილის ქუჩის მხრიდან, ფასადის კიდეშია გაჭრილი. ის შეჭრილია კედლის სიღრმეში, რის გამოც, მის წინ სვეტებზე დაფუძნებული პორტიკი წარმოიქმნება. სადარბაზოს ინტერიერის დეტალებიდან აღსანიშნავია მოჭიქული ფილებით მოპირკეთებული კედლის ღუმელი.
ბათუმის საცხოვრებელი სახლი (მელიქიშვილის 30)

ბათუმის საცხოვრებელი სახლი — ისტორიული ძეგლი საქართველოში, ბათუმში. საუკუნის დასაწყისში აგებული ორსართულიანი სახლი მოდერნის სტილის ერთ-ერთი გამორჩეული შენობაა ბათუმში. სახლი გამოირჩევა პლასტიკური ძერწვის, ხეზე კვეთის თუ ლითონის დამუშავების კარგი ოსტატობითა და მამკობი ელემენტების ორიგინალურობით.

არქიტექტურა
შენობის საფასადო დეკორი, რომელიც თეთრი ფერით არის გამოყოფილი კედლის ძირითად ყვითელ ფონზე, მკაფიო ინდივიდუალურობითა და მრავალფეროვნებით გამოირჩევა. სწორკუთხა სარკმლის საპირეებში ჩახვეული ვარდები, ფანჯრების ქვეშ გამოყვანილი შროშანები და რიზალიტის მამკობი სხვა პლასტიკურად ნაძერწი ელემენტები ორგანულად ერწყმის ლითონის აივნების დენადი ნახატის აჟურსა და სადარბაზოების ხის კარების გულების მორთულობასა თუ ფრამუგების ალათებს. სადარბაზოს ინტერიერში ყურადღებას იმსახურებს კედელზე დარჩენილი მრუდხაზოვანი პანო, რომელიც შესაძლოა მოხატული ყოფილიყო, და კიბის ლითონის მოაჯირი. შიდა ეზოში გამავალ შუშაბანდებს გვიანდელი მინაშენების შედეგად თავდაპირველი არქიტეტქურული სახე ძლიერ აქვს შელახული. რამდენიმე წლის წინ არის დაშენებული მანსარდაც, რომელიც თავისი მოცულობით, ფაქტურითა და დანაწევრების ხასიათით მეტნაკლებად ეხამება ისტორიულ ნაგებობას.
აჭარის ელკავშირი

ბათუმის საცხოვრებელი სახლი — ისტორიული ძეგლი საქართველოში, ბათუმში. საუკუნის შუახნებში აგებული შენობა საბჭოთა პერიოდის ერთ-ერთი საინტერესო ნიმუშია ბათუმში.

არქიტექტურა
ორი ქუჩის კვეთაზე განთავსებული ლათინური -ის ფორმის ორსართულიანი შენობა მთავარი ფასადით ქუჩის პირზე გადის. კედლის სიბრტყეები შელესილია და მოთეთრო-მონაცრისფრო ფერზეა შეღებილი. რუსტიკის იმიტაციით გაფორმებულ პირველ სართულს სწორკუთხა ღიობები ანაწევრებს, მეორეს კი თაღოვანი. ფანჯრების წინ მოწყობილ ფრანგულ აივნებს ბეტონის რიკულებიანი მოაჯირები აქვს. შუაკედლისები გაფორმებულია ფასადის მთელი სიმაღლის მომცველი პილასტრებით, რომელთაც კანელურებიანი ტანი და კომპოზიციური კაპიტელები აქვს. შენობა მსხვილი და წინ მძლავრად შვერილი ლავგარდანით არის დასრულებული.
ბათუმის სახანძრო დაცვის განყოფილება

ბათუმის სახანძრო დაცვის განყოფილება — ისტორიული ძეგლი საქართველოში, ბათუმში. საუკუნის შუახნებში აგებული შენობა საბჭოთა პერიოდის ერთ-ერთი საინტერესო ნიმუშია ბათუმში.

არქიტექტურა
შენობა საუკუნის ბოლოს აიგო. ორი ქუჩის კვეთის მომცველი ორსართულიანი შენობა თავის დროზე ბათუმის ყველაზე მაღალი შენობა იყო. იმდროინდელი ქალაქმშენებლობითი რეგულაცია მის სათვალთვალო კოშკურაზე მაღალი სახლის აგებას კრძალავდა. ლათინური -ის ფორმის შენობა შელესილია და წითლად არის შეღებილი. მის გრძელ ფასადებს პირველ სართულზე სწორკუთხა, ხოლო მეორეზე თაღოვანი ღიობები ანაწევრებს. მათი მარტივად პროფილირებული საპირეები თეთრი ფერითაა გამოყოფილი. შენობას მასიური ლავგარდანი ასრულებს. 26 მაისის ქუჩაზე გამავლი ფასადის ცენტრი მსუბუქად შვერილი რიზალიტითაა აქცენტირებული. სწორედ მის თავზეა აღმართული არქიტექტურული ელემენტებით სათვალთვალო კოშკურა, რომელიც ლითონისმოაჯირიანი ბაქნით სრულდება. რიზალიტის ორივე მხარეს სახანძრო მანქანებისთვის სამ-სამი განიერი თაღოვანი კარია გაჭრილი. მარცხენა კიდეში მოწყობილი ტალანი შენობის ვრცელ ეზოში გადის. ეზოს ფასადები სადაა, მათ თაღოვანი და სწორკუთხა ღიობების რიგი ანაწევრებს. ძირითადი მკლავის მეორე სართულის წინ ლითონის გრძელი აივანია მოწყობილი. მისი ორმარშიანი კიბეც ლითონისაა.
ბათუმის საცხოვრებელი სახლი (26 მაისის 41)

ბათუმის საცხოვრებელი სახლი — ისტორიული ძეგლი საქართველოში, ბათუმში. შენობა ბათუმური საცხოვრებელი სახლის საინტერესო ნიმუშია. ის თავისი მასშტაბითა და ეკლექტური რენესანსისთვის სახასიათო ფასადებით მნიშვნელოვან როლს ასრულებს, ორი ქუჩის როგორც სივრცითი ორგანიზების, ისე არქიტექტურული სახის შექმნის თვალსაზრისით.

არქიტექტურა
ორი ქუჩის კვეთაზე განთავსებული ერთსართულიანი სახლის შელესილ და მოთეთრო-მოცისფრო ფერზე შეღებილ ფასადებს პლასტიკურად ნაძერწი არქიტექტურული ელემენტები აფორმებს. შეწყვილებული სწორკუთხა ღიობები კომპოზიტური კაპიტელებით შემკული ნახევარსვეტებითაა ფლანკირებული. შუაკედლისებს რუსტიკის იმიტაციით შედგენილი პილასტრები აუყვება. სახლს ორი სადარბაზო აქვს. ორივეს კარს ხეზე კვეთილობა ამკობს. სახლის უკანა კედელზე მოწყობილი შუშაბანდი გვიანდელი მინაშენებისა და გადაკეთებების შედეგად ძლიერ არის შელახული.
აშშ-ის საკონსულო ბათუმში

აშშ-ის საკონსულო ბათუმში — ისტორიული ძეგლი საქართველოში, ბათუმში. საცხოვრებელი სახლი ერთ-ერთი გამორჩეული შენობაა ბათუმში. თავისი მასშტაბითა და საინტერესო კონფიგურაციით, ასევე ფასადების იმპოზანტური გაფორმებით ის არსებითად განსაზღვრავს რუსთაველის გამზირის არქიტექტურულ სახეს.

არქიტექტურა
მართკუთხა ღიობებით დანაწევრებულ ცოკოლის არეს რუსტიკის იმიტაციით დაფარული ზედა ორი სართული მოსდევს. სახლის რენესანსულ-ბაროკულ სტილში გადაწყვეტილი ფასადები დახუნძლულია არქიტექტურული ელემენტებით. ღიობებს მცენარეული ორნამენტით გაფორმებული საჭექი ქვები აღნიშნავს, მეორე სართულის ფანჯრების თავზე გამოყვანილი სანდრიკები გირლანდებითა და კარტუშებით არის გაფორმებული, მეანდრები ამკობს პირველი სართულის შუაკედლისებს, ხოლო რიზალიტების მეორე სართულის თაღოვანი ღიობები იონიური სვეტებით არის ფლანკირებული. სვეტებს კრონშტაინებზე ჩამოყრდნობილი საფეხუროვანი ლავგარდანი და მის თავზე აღრმართული შუაში გაწყვეტილი, მრუდხაზოვანი ფრონტონები მოსდევს. საინტერესოდ არის გადაწყვეტილი ბარათაშვილის ქუჩაზე გამავალი ფასადი. მას სამსართულიანი, ოთხწახნაგა ერკერი აუყვება. ინტერიერის გაფორმებიდან უნდა აღინიშნოს ცენტრალური სადარბაზოს მოზაიკური იატაკი, კიბეზე აყოლებული ლითონის აჟურული მოაჯირი და კედლებისა და ჭერის ნაძერწობა.
ალიხანოვის საცხოვრებელი სახლი

ალიხანოვის საცხოვრებელი სახლი — ისტორიული ძეგლი საქართველოში, ბათუმში. საცხოვრებელი სახლი 1904 წელს ააშენა კომერსანტმა ალიხანოვმა. კამერული შენობა ბათუმური საცხოვრებელი სახლის კარგი ნიმუშია. ის განსაკუთრებით საინტერესოა ინტერიერი გაფორმების თვალსაზრისით.

არქიტექტურა
ერთსართულიანი შენობა მთავარი ფასადით ვაჟა-ფშაველას ქუჩაზე გადის, ხოლო ვახტანგ გორგასლის ქუჩის მხრიდან ეკვრის ეზო, რომელიც ბლოკის უსახური გალავნით არის მოსაზღვრული. შელესილი და შეღებილი ფასადის არქიტექტურული გადაწყვეტა ეკლექტურია. მოტივები რენესანსისა და ბაროკოს რეპერტუარიდან არის აღებული: სწორკუთხა ღიობების პროფილირებული საპირეები აღნიშნულია საჭექი ქვებით. ფიგურების თავზე სანდრიკებია მოწყობილი. მცენარეული ორნამენტი ამკობს კარნიზსა და ფასადის კიდეებში აყოლებული, კომპოზიტური კაპიტელებით დასრულებული პილასტრების ტანს. მხატვრული გადაწყვეტით გამოირჩევა სახლის სადარბაზო, სადაც ხის დეკორატიულად გაფორმებული კარი შედის. სადარბაზოს კედლებზე და ჭერზე წელიწადის დროების ალეგორიული კომპოზიციები და პეიზაჟებია დახატული. 1953 წელს სახლს ქუჩების კვეთაზე ოთახები მიაშენეს. აღნიშნული დანამატები არ არღვევს სახლის ერთიან არქიტეტქურულ სახეს და მის ორგანულ ნაწილად აღიქმება.
ბათუმის საცხოვრებელი სახლი (აბაშიძის 53)

ბათუმის საცხოვრებელი სახლი — ისტორიული ძეგლი საქართველოში, ბათუმში. შენობა თავისი მასშტაბითა და არქიტეტქურული გადაწყვეტით საბჭოთა პერიოდის ერთ-ერთი საინტერესო ნიმუშია. ის არსებით როლს თამაშობს ორი ქუჩის სივრცითი ორგანიზების საკითხში.

არქიტექტურა
 საუკუნის ნახევარში აგებული -ს ფორმის ოთხსართულიანი საცხოვრებელი სახლი მასშტაბური შენობაა. ის ორი ქუჩის კვეთაზე დგას. მემედ აბაშიძის გამზირზე გამავალ მონაკვეთში ოთხი სადარბაზოა განთავსებული, ხოლო ვაჟა-ფშაველას ქუჩისკენ მიმართულ მონაკვეთში ერთი. კიდევ ერთი სადარბაზო უჯრედი ქუჩების კვეთაზეა მოწყობილი. შელესილი, მოყვითალო-მოვარდისფრო ფერზე შეღებილი და რუსტიკის იმიტაციით დაფარული გრძივი ფასადები განიერი და ვიწრო რიზალიტების მონაცვლეობით არის დანაწევრებული. ისინი სახლის ძლიერად პროფილირებულ კარნიზს სცდება, რაც გარკვეულ დინამიკას სძენს სახურავის ხაზს. პროფილირებული სწორკუთხა ღიობების წინ რკინაბეტონის სხმულმოაჯირებიანი აივნებია მოწყობილი. სეგმენტური გეგმის აივნები სამ, ხოლო სწორკუთხა ორ ღიობს მოიცავს. რიზალიტების ცენტრალური არეები აქ განთავსებული სადარბაზო უჯრედების განათების მიზნით შემინულია. საინტერესოდ არის გადაწყვეტილი კუთხის ფასადი. ის დასაფეხურებულია და ქუჩების კვეთაზე წიბოთი გადის. მისი შემინული შუა მონაკვეთი ერთმანეთის თავზე აღმართული რიკულებიანი მოაჯირებით არის ფლანკირებული. სახლის უკანა კედლები მცხოვრებთა სურვილისა და გემოვნების მიხედვით უამრავი აივნისა და ლოჯიის ტიპის მინაშენით ქაოტურად არის დაფარული.
ბათუმის საცხოვრებელი სახლი (ვაჟა-ფშაველას 76)

ბათუმის საცხოვრებელი სახლი — ისტორიული ძეგლი საქართველოში, ბათუმში, ჭაობის უბანში. მყუდრო ეზოს მქონე კამერული შენობა ბათუმური საცხოვრებელი სახლის კარგი ნიმუშია. ის განსაკუთრებით საინტერესოა ქალაქგეგმარებითი თვალსაზრისით.

არქიტექტურა
კრამიტით დახურული ერთსართულიანი სახლი შელესილი ფასადით ქუჩის პირზე გამოდის. ფასადის მარცხენა კიდე დეკორატიულად დამუშავებულ ხის სადარბაზო კარს უკავია. კედლის დანარჩენი სიბრტყე სწორკუთხა ფანჯრების რიგით არის დანაწევრებული. ყველა ღიობს პროფილირებული საპირეები შემოწერს. ფანჯრების ზემოთ და ქვემოთ ნალესობით გამოყვანილი მართკუთხედებია დატანილი. დაბალი პარაპეტის ქვეშ გავლებულ კარნიზს კბილანების რიგი გაუყვება. უხვად გამწვანებულ ეზოში შენობის მარცხენა კედელზე მიდგმული ჭიშკარი შედის. სახლის უკანა ფასადი სადაა, თუმცა სწორკუთხა ღიობებით სიმეტრიულად დანაწევრებული, და სასიამოვნო შთაბეჭდილებას ტოვებს.