iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ფიტი

ფიტი — სოფელი კვიპროსში, პაფოსის რაიონში. იგი მდებარეობს პლატოზე, პაფოსიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთით 25 კმ-ში და პოლისიდან სამხრეთ-აღმოსავლეთით 20 კმ-ში. ფიტის 3 კმ-იან რადიუსში რამდენიმე პატარა სოფელია, მათ შორის ლასა, კრიტუ მაროტუ და ანადიუ; ყველა მათგანი ზღვის დონიდან საშუალოდ 680 მ სიმაღლეზე მდებარეობს.

კლიმატი
სიმაღლისა და გარემომცველი ლანდშაფტის წყალობით, ფიტიში მთელი წლის განმავლობაში სასიამოვნო კლიმატია, ხანგრძლივი მშრალი ზაფხულით და ზამთრით; აქ იშვიათად ნახავთ ყინვას ან თოვლს. წლიური ნალექი 640 მმ-ია.

შესახებ
ფიტი, პაფოსის რაიონის ორ სხვა სოფელთან ერთად, შეყვანილია „“ კატეგორიის ტურისტული სოფლების სიაში. სახლები აშენებულია ადგილობრივი ქვით და სოფლის მე-19 საუკუნეში დაარსების შემდეგ მცირედით შეიცვალა.

სოფლის მოსახლეობა წლების განმავლობაში მერყეობდა, ხოლო 2001 წლის აღწერით, თემის მაცხოვრებელთა რაოდენობა 97-ს შეადგენდა.

მე-20 საუკუნის დასაწყისში სოფელი სწავლის სულიერ და საგანმანათლებლო ცენტრად იქცა და მეზობელი სოფლებიდან ბავშვები ფიტიში განათლების მისაღებად ჩადიოდნენ; სწორედ აქედან მომდინარეობს სოფლის სახელწოდება, რადგან ბერძნული სიტყვა „“, რომელიც ზოგჯერ იწერება როგორც „“, ითარგმნება როგორც „სწავლა“.

ფიტი ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი საქსოვი ცენტრია კვიპროსში. „“ ეწოდება სოფელში დამზადებულ ტექსტილს, რომელიც ცნობილია მკვეთრი ფერებითა და დიზაინში გამოყენებული ორნამენტების მრავალფეროვნებით.

ვიზიტორებს შეუძლიათ გაეცნონ სოფლის მემკვიდრეობას ქსოვისა და ფოლკლორული ხელოვნების მუზეუმის მონახულებით, ან აღფრთოვანდნენ არქიტექტურით, მათ შორის ქვის სახლებითა და ორი ქვის შადრევნით. სოფელში ასევე არის ორი ტავერნა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1879

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1879 მიიღეს 2009 წლის 23 ივლისს.

რეზოლუცია
უშიშროების საბჭომ დღეს 2010 წლის იანვრამდე გააგრძელა ნეპალში გაეროს მისიის მანდატი. საბჭომ გაიზიარა გენერალური მდივნის, პან გი მუნის შეფასება იმის შესახებ, რომ მისია მნიშვნელოვან როლს ასრულებს იარაღისა და შეიარაღებული პერსონალის მართვის საკითხებში, 2008 წლის 25 ივნისს ამ სამხრეთ აზიური ქვეყნის პოლიტიკურ პარტიებს შორის დადებული შეთანხმების შესაბამისად.

ნეპალის მთავრობის თხოვნისა და გენერალური მდივნის რეკომენდაციების საფუძველზე, საბჭომ ერთხმად მიიღო რეზოლუცია 1879 (2009) და მანდატი 23 იანვრამდე განაახლა. საბჭო მიესალმა აქამდე მიღწეულ პროგრესს და მოუწოდა ნეპალის ყველა პოლიტიკურ პარტიას, დააჩქარონ სამშვიდობო პროცესი და ითანამშრომლონ „თანამშრომლობის, კონსენსუსისა და კომპრომისის“ სულისკვეთებით, რათა გაგრძელდეს გარდამავალი ეტაპი მყარი და გრძელვადიანი გადაწყვეტისკენ, რაც ქვეყანას მშვიდობიანი, დემოკრატიული და უფრო აყვავებული მომავლისკენ გაუძღვება.

საბჭომ დაავალა გენერალურ მდივანს, 2009 წლის 30 ოქტომბრისთვის წარადგინოს ანგარიში წინამდებარე რეზოლუციის იმპლემენტაციისა და იმ პირობების შექმნის შესახებ, რომლებიც აუცილებელია -ის საქმიანობის დასასრულებლად მიმდინარე მანდატის ამოწურვამდე; ეს მოიცავს ნეპალის მთავრობის 2009 წლის 7 ივლისის წერილით (დოკუმენტი /2009/360) აღებული ვალდებულებების შესრულებას.

გარდა ამისა, საბჭომ მოუწოდა მთავრობას, გააგრძელოს საჭირო გადაწყვეტილებების მიღება -ის საქმიანობის დასასრულებლად ხელსაყრელი გარემოს შესაქმნელად, მათ შორის 2008 წლის 25 ივნისის შეთანხმების იმპლემენტაციის გზით, რათა ხელი შეეწყოს მისიის გაყვანას ქვეყნიდან.

ქვეყანაში განვითარებული ბოლოდროინდელი მოვლენებით შეშფოთებულმა საბჭომ მხარი დაუჭირა ნეპალის პოლიტიკურ პარტიებს შორის „ერთიანი მიდგომის ჩამოსაყალიბებლად განახლებულ და მდგრად ძალისხმევას“, მათ შორის შემოთავაზებული მაღალი დონის საკონსულტაციო მექანიზმის გამოყენებით, რომელიც სამშვიდობო პროცესის კრიტიკული საკითხების განსახილველ ფორუმად უნდა იქცეს. საბჭომ ასევე მოუწოდა მთავრობასა და ყველა პოლიტიკურ პარტიას, ერთობლივად იმუშაონ მაოისტი მებრძოლების ზედამხედველობის, ინტეგრაციისა და რეაბილიტაციის სპეციალური კომიტეტის დროული აღდგენისა და ეფექტური მუშაობისთვის; ამ პროცესში მათ უნდა გამოიყენონ 2009 წლის 27 მარტს შექმნილი ტექნიკური კომიტეტის მხარდაჭერა, რომელიც შეიმუშავებს სახელმძღვანელო მითითებებს აღნიშნული პერსონალის სპეციალური კომიტეტის დაქვემდებარებაში გადასაყვანად.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1623

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1623 ერთხმად იქნა მიღებული 2005 წლის 13 სექტემბერს, ავღანეთში არსებული ვითარების შესახებ ყველა რეზოლუციის, განსაკუთრებით კი 1386 (2001), 1413 (2002), 1444 (2002), 1510 (2003) და 1563 (2004) რეზოლუციების, ასევე ტერორიზმის შესახებ 1368 (2001) და 1373 (2001) რეზოლუციების დადასტურების შემდეგ, საბჭომ საერთაშორისო უშიშროების დახმარების ძალების უფლებამოსილება 2006 წლის ოქტომბრის შუა რიცხვებამდე გააგრძელა.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
უშიშროების საბჭომ აღიარა, რომ ავღანეთში უსაფრთხოებისა და კანონისა და წესრიგის უზრუნველყოფაზე პასუხისმგებლობა თავად ავღანელებს ეკისრებათ. მან გაიხსენა ბონის შეთანხმება და მისი დებულება ქაბულის გარეთ სხვა ტერიტორიებზე -ის თანდათანობითი გაფართოების შესახებ. საბჭომ ასევე ხაზი გაუსვა ცენტრალური მთავრობის ხელისუფლების გაფართოების, უსაფრთხოების სექტორის რეფორმისა და ყოვლისმომცველი განიარაღების, დემობილიზაციისა და ნარკოტიკებით ვაჭრობის წინააღმდეგ ბრძოლის მნიშვნელობას. არსებობდა შეშფოთება, რომ ბონის შეთანხმება სრულად ვერ განხორციელდებოდა ქვეყნის ზოგიერთ ნაწილში უსაფრთხოების მდგომარეობის გამო.

რეზოლუცია მიესალმა ავღანეთის გარდამავალი ადმინისტრაციის თანამშრომლობას და -ისა და ოპერაცია „მდგრადი თავისუფლების“ განზრახვას, დაეხმაროს ეროვნულ არჩევნებში. რეზოლუციაში ასევე დადებითად შეფასდა იტალია -ის თურქეთის ნაცვლად ხელმძღვანელობისთვის და მოიწონეს ის ქვეყნები, რომლებმაც წვლილი შეიტანეს ევროკორპუსში. საბჭომ ავღანეთში არსებული ვითარება საერთაშორისო მშვიდობისა და უსაფრთხოებისთვის საფრთხედ მიიჩნია.

აქტები
გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის წესდების თავის შესაბამისად, საბჭომ 2005 წლის 13 ოქტომბრის შემდეგ თორმეტი თვით გააფართოვა -ის მანდატი. -ს სთხოვეს ეთანამშრომლა გარდამავალ ადმინისტრაციასთან და მის მემკვიდრეებთან, გენერალური მდივნის სპეციალურ წარმომადგენელთან და ოპერაცია „მდგრადი თავისუფლების“ პროგრამასთან.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1638

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1638 ერთხმად იქნა მიღებული 2005 წლის 11 ნოემბერს, ლიბერიაში, სიერა-ლეონესა და დასავლეთ აფრიკაში არსებული სიტუაციის შესახებ ყველა წინა რეზოლუციის გახსენების შემდეგ, საბჭომ ლიბერიის ყოფილი პრეზიდენტის, ჩარლზ ტეილორის დაკავება და სიერა-ლეონეს სპეციალურ სასამართლოში გადაცემა ლიბერიაში გაეროს მისიის მანდატში შეიტანა.

რუსეთის ელჩმა ანდრეი დენისოვმა განაცხადა, რომ რეზოლუცია ჩარლზ ტეილორს „ძლიერ სიგნალს“ გაუგზავნის, რომ მას დააპატიმრებენ და სასამართლოს წინაშე წარსდგებიან.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
საბჭომ ლიბერიასა და დასავლეთ აფრიკაში მშვიდობისა და სტაბილურობის აღდგენისკენ მიმართული ძალისხმევისთვის ნიგერიისა და მისი პრეზიდენტის, ოლუსეგუნ ობასანჯოსადმი მადლიერების გამოხატვით დაიწყო. მან აღიარა, რომ ქვეყანამ საერთაშორისო მხარდაჭერით იმოქმედა, როდესაც ჩარლზ ტეილორს დროებით თავშესაფარი მისცა. ამავდროულად, საბჭომ დაადგინა, რომ ტეილორის ლიბერიაში დაბრუნება საფრთხეს შეუქმნიდა ქვეყნის სტაბილურობას და რომ ის კვლავ სპეციალური სასამართლოს ბრალდების ქვეშ რჩებოდა. ნიგერიამ უარი თქვა ჩარლზ ტეილორის გადაცემაზე, რადგან ეს ეწინააღმდეგებოდა იმ შეთანხმების პირობებს, რომლის მიხედვითაც იგი თანამდებობიდან გადადგა.

აქტები
გაეროს წესდების თავის შესაბამისად მიღებულმა რეზოლუციამ -ს ლიბერიაში დაბრუნების შემთხვევაში ჩარლზ ტეილორის დაკავების უფლება მისცა და სიერა-ლეონეს სპეციალურ სასამართლოში მისი გადაცემის ხელშეწყობა.
გალატარია

გალატარია — სოფელი კვიპროსში, პაფოსის რაიონში, რომელიც მდებარეობს აიოს ფოტიოსიდან 3 კმ-ით აღმოსავლეთით.

სახელი
მუნიციპალიტეტის სახელი მომდინარეობს მისი მთავარი ეკლესიიდან, რომელიც პანაგია გალატუსას (ღვთისმშობელს) ეძღვნება. იგი ითვლება იმ ქალების მფარველად, რომლებსაც ახალშობილებისთვის საკმარისი რძე არ ჰქონდათ. თურქულ-კვიპროსული სახელი მიიღეს 1958 წელს და ნიშნავს „იოგურტის მწარმოებლებს“.

მდებარეობა და გარემო
გალატარია მდებარეობს ხმელთაშუა ზღვის კუნძულ კვიპროსზე, პაფოსის რაიონის აღმოსავლეთ ნაწილში, დაახლოებით 730 მეტრის სიმაღლეზე. სოფელი პაფოსიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთით დაახლოებით 33 კილომეტრში, ლიმასოლიდან ჩრდილო-დასავლეთით 66 კილომეტრში და ნიქოზიიდან სამხრეთ-დასავლეთით 162 კილომეტრშია. სოფლის ტერიტორია, რომლის ფართობი 8,27534 კვადრატული კილომეტრია, ჩრდილოეთით და დასავლეთით ესაზღვრება კილინიას, სამხრეთ-დასავლეთით — აგიოს-იოანისს, სამხრეთით — სალამიუს, აღმოსავლეთით — პენტალიას, ხოლო ჩრდილო-აღმოსავლეთით — სტატოს-აგიოს ფოტიოსის თემს. გალატარიაში მოხვედრა შესაძლებელია 606 გზის საშუალებით.
კარლ ერნსტ კლაუსი

}, იქვე) — გერმანული წარმოშობის რუსი ქიმიკოსი.

ბიოგრაფია
კარლ ერნსტ კლაუსი დაიბადა დერპტში. 14 წლისა დაუბლებული შეგირდად შევიდა პეტერბურგის ერთ-ერთ აფთიაქში. თავისუფალ დროს დამოუკიდებლად ეუფლებოდა ქიმიას და სხვა საგნებს, რაც სააფთიაქო საქმისთვის იყო აუცილებელი. 1815 წელს მან წარმატებით ჩააბარა მეაფთიაქარის პირველი კლასის თანაშემწის გამოცდა, 1816 წელს კი — პროვიზორის ხარისხი მიიღო. 1826 წელს საკუთარი აფთიაქი გახსნა ყაზანში. 1831 წელს დერპტის უნივერსიტეტი მას კანდიდატისა და ფილოსოფიის მაგსტრის ხარისხს ანიჭებს. 1827-1834 წლებში კლაუსი მონაწილეობას იღებს მეცნიერულ ექსპედიციებში, რომლებიც ვოლგისიქითა სტეპებში იგზავნებოდა. 1837 წელს მუშაობა დაიწყო ყაზანის უნივერსიტეტში, ხოლო 1844 წელს კლაუსი უკვე ქიმიის პროფესორია. 1840 წელს კლაუსი იწყებს ურალის პლატინიანი მადნების გამოკვლევას. ამ მადნების ნაშთებში მან აღმოაჩინა ახალი ელემენტი, გამოჰყო იგი სუფთა სახით და დეტალურად შეისწავლა მისი ფიზიკური და ქიმიური თვისებები. ამ ელემენტს კლაუსმა რუსეთის პატივსაცემად რუთენიუმი უწოდა. 1850 წელს კლაუსი დერპტში მიიწვიეს, სადაც მან ფარმაციის კათედრა დაიკავა, ყაზანის კათედრა კი გადასცა თავის მოწაფეს ა. ბუტლეროვს. 1861 წელს კლაუსი მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპოდენტად აირჩიეს.

1864 წლის 12 მარტს კარლ ერნსტ კლაუსი გარდაიცვალა. მისი დაუმთავრებელი მონოგრაფია პლატინისა და პლატინის ჯგუფის მეტალთა შესახებ 1883 წელს ა. ბუტლეროვმა გამოსცა.
ჯავად ჰაქიმლი

ჯავად ათახალილ ოღლუ ჰაქიმლი (ჰაქიმოვი; ; დ. 25 დეკემბერი, 1914 – გ. 27 თებერვალი, 2006) — აზერბაიჯანელი მონაწილე იუგოსლავიის პარტიზანულ მოძრაობაში მეორე მსოფლიო ომის დროს, „რუსული“ ასეულის მეთაური და „რუსული“ ბატალიონის შტაბის უფროსი იუგოსლავიის სახალხო-განმათავისუფლებელ არმიაში.

ბიოგრაფია
ჯავად ჰაქიმლი დაიბადა 1914 წლის 25 დეკემბერს, ბორჩალოს რაიონის სოფელ ლამბალოში (ახლანდელი ბაგრატაშენი), ტფილისის გუბერნიაში, რუსეთის იმპერიაში. 1936 წელს ჩაირიცხა წითელ არმიაში. მსახურობდა 156-ე მსროლელი დივიზიის 417-ე მსროლელ პოლკში ლეიტენანტის წოდებით, გვარით ჰაქიმოვი. 1942 წლის მაისში, უფროსი ლეიტენანტის წოდებით, დაიჭრა და გერმანელებმა ტყვედ აიყვანეს. შემდგომში იგი აზერბაიჯანულ ლეგიონში განაწილდა და ვერმახტის 162-ე „თურქული“ დივიზიის 314-ე პოლკში კლერკად მსახურობდა. ამ პერიოდში იგი მეჰდი ჰუსეინზადეს შეხვდა, რომელთანაც იუგოსლავიელ პარტიზანებთან გადასასვლელად მიწისქვეშა ჯგუფი შექმნა. 1944 წლის 7 თებერვალს ჰაქიმლი, მეჰდი ჰუსეინზადესთან და ასად ყურბანოვთან ერთად, პარტიზანებთან გაიქცა და თან იარაღი და სამხედრო ტექნიკა წაიღო. მალევე მეთაურობდა „რუსულ“ ასეულს მე-3 სლოვენიური ბრიგადის „ივან გრადნიკის“ მე-4 ბატალიონის შემადგენლობაში. მისი მეთაურობით მეჰდი ჰუსეინზადემ, რომელიც იუგოსლავიელ პარტიზანებში მიხაილოს სახელით იყო ცნობილი, დივერსიული საქმიანობა დაიწყო. ჰაქიმლის ასეულმა თავი გამოიჩინა სოფელ გოდოვიჩისთვის ბრძოლაში 1944 წლის 18 მარტს.

1944 წლის აგვისტოში ჰაქიმლი მე-18 სლოვენიური დარტყმითი ბაზოვიცეს ბრიგადის მე-2 „რუსული“ ბატალიონის შტაბის უფროსად დაინიშნა. 1945 წლის 30 აპრილს, სოფელ ოპჩინეზე თავდასხმის დროს, პირადად ხელმძღვანელობდა ყუმბარმტყორცნების ჯგუფს ტანკების შეტევის მოსაგერიებლად. ბრძოლის დროს, მისი მეთაურობით პარტიზანებმა სამი ტანკი გაანადგურეს, ხოლო თავად ჰაქიმლი დაიჭრა.

იუგოსლავიის სახალხო-განმათავისუფლებელ ომში მონაწილეობისთვის ჯავად ჰაქიმლი დაჯილდოვდა იუგოსლავიის სამხედრო ჯილდოებით. ომის შემდეგ ჰაქიმლი ბაქოში ცხოვრობდა, სადაც გარდაიცვალა 2006 წლის 27 თებერვალს, 91 წლის ასაკში.
შონ კოფმანი

შონ კოფმანი (დ. 1999 ან 2000) — ამერიკელი მსახიობი. შონმა სახელი გაითქვა სტივენ კონკლინის როლით -ს თინეიჯერულ რომანტიკულ სერიალში „ზაფხული, როცა ლამაზი გავხდი“(2022–2025).

ბიოგრაფია
კოფმანი დაიბადა და გაიზარდა ნიუ-იორკში. შონს აქვს იაპონური ფესვები და ჰყავს უმცროსი და, ები. მსახიობმა დაამთავრა ფიორელო ლაგვარდიას სახელობის სამხატვრო სკოლა, რის შემდეგაც სწავლა განაგრძო პერჩეიზის კოლეჯის სამსახიობო კონსერვატორიაში. თუმცა, მესამე კურსზე სწავლა დროებით შეწყვიტა სერიალის „ზაფხული, როცა ლამაზი გავხდი“ პირველ სეზონში გადაღებების გამო. გადაღებების დასრულების შემდეგ მან სწავლა განაახლა და 2022 წელს სამსახიობო ხელოვნების ბაკალავრის ხარისხი მიიღო.

2025 წლის მონაცემებით, იგი ხვდება თავის კოლეგას სერიალიდან — მინი მილსს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1358

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1358 ერთხმად მიიღეს (აკლამაციით) 2001 წლის 27 ივნისს გამართულ დახურულ სხდომაზე, გაეროს გენერალური მდივნის დანიშვნის შესახებ რეკომენდაციის განხილვის შემდეგ, საბჭომ წარუდგინა რეკომენდაცია გენერალურ ასამბლეას, რათა ბატონი კოფი ანანი დანიშნულიყო მეორე ვადით 2002 წლის 1 იანვრიდან 2006 წლის 31 დეკემბრამდე.

ანანის არჩევნები უალტერნატივო იყო, რადგან მან გენერალური მდივნის პოსტზე კენჭისყრის განზრახვა 2001 წლის მარტში გამოაცხადა და სახელმწიფოებმა მისი გადაწყვეტილება მაშინვე მოიწონეს. მოგვიანებით მის დანიშვნას მხარი გენერალურმა ასამბლეამაც დაუჭირა.
მირზა მუჰამედ ახუნდზადე

მირზა მუჰამედ მირზა ქერიმ ოღლუ ახუნდზადე — აზერბაიჯანელი საზოგადო და თეატრალური მოღვაწე, პოეტი, პუბლიცისტი, მთარგმნელი, ფოლკლორისტი, ფილოლოგი და დრამატურგი.

ბიოგრაფია
მირზა მუჰამედ ახუნდზადე დაიბადა 1875 წლის 24 მაისს განჯაში, სასულიერო პირის ოჯახში. დაწყებითი განათლება მიიღო შაჰის მეჩეთის მედრესეში, სადაც არაბული და სპარსული ენები შეისწავლა. მოგვიანებით დაამთავრა განჯის გიმნაზია და იქვე მასწავლებლად მუშაობდა. აზერბაიჯანის დემოკრატიული რესპუბლიკის პერიოდში მონაწილეობდა მთავრობის საქმიანობის ორგანიზებაში განჯასა და ბაქოში და მუშაობდა გაერთიანებული „თურქული ფედერალისტური მუსავათის“ პარტიის მდივნად.

აზერბაიჯანის გასაბჭოების შემდეგ ახუნდზადე განჯაში დაბრუნდა. 1920 წლის ოქტომბერში დააპატიმრეს, თუმცა მოგვიანებით გაათავისუფლეს. შემდეგ მუშაობდა ბავშვთა სახლის დირექტორად და სემინარიის მასწავლებლად. მირზა მუჰამედ ახუნდზადე მოულოდნელად გარდაიცვალა 1923 წელს. დაკრძალულია განჯის საბისკარის სასაფლაოზე.
ჯამო-ბეი ჯაბრაილბეილი

ჯამო-ბეი ადილ-ბეი ოღლუ ჯაბრაილბეილი — აზერბაიჯანელი განმანათლებელი, პედაგოგი, მეთოდისტი, პუბლიცისტი, მწერალი და მთარგმნელი.

ბიოგრაფია
ჯამო-ბეი ჯაბრაილბეილი დაიბადა 1887 წლის 29 იანვარს შამახიში. მისი მამა ადილ-ბეი ჯაბრაილბეილი შამახის გუბერნიის კრების სასულიერო სამმართველოში მწერლად მუშაობდა. ჯამო-ბეი 1898 წელს შევიდა შამახის საქალაქო უმაღლეს დაწყებით სკოლაში, სადაც მისი მშობლიური ენისა და შარიათის მასწავლებელი იყო სეიდ აზიმ შირვანის ვაჟი მირ ჯაფარ სეიდზადე.

1902 წლის შამახის მიწისძვრის დროს ჯაბრაილბეილების სახლი დაინგრა, ხოლო ჯამო-ბეიმ ნანგრევებიდან ოჯახის ორი წევრი გამოიყვანა. სკოლის დამთავრების შემდეგ კერძო მასწავლებლად მუშაობდა. 1907–1908 წლებში შამახის რეალურ სასწავლებელში გამოცდა ჩააბარა და დაწყებითი სკოლის მასწავლებლის წოდება მიიღო. 1909 წელს მასწავლებლად დაინიშნა იმავე სკოლაში, სადაც თავად სწავლობდა, და იქ 1912 წლამდე მუშაობდა.

საბჭოთა პერიოდში ჯაბრაილბეილი განათლების სფეროში განაგრძობდა მუშაობას. 1920 წელს იგი აზერბაიჯანის სსრ სახალხო განათლების კომისარიატთან არსებული სახელმძღვანელოების მომზადების კომისიის წევრად დაინიშნა. 1922–1931 წლებში მუშაობდა ბაქოს პედაგოგიურ ტექნიკუმში, ჯერ მასწავლებლად, შემდეგ კი დირექტორის მოადგილედ. 1926 წელს ბაქოს გაერთიანებულ პედაგოგიურ ტექნიკუმში სასწავლო ნაწილის დირექტორის მოადგილე გახდა. ეს დაწესებულება კადრებს ამზადებდა როგორც აზერბაიჯანისთვის, ისე შუა აზიისა და დაღესტანისთვის.

ჯამო-ბეი მრავალმხრივი კულტურული მოღვაწე იყო. ბავშვობიდან დაინტერესებული იყო ხალხური მუსიკითა და მუღამით; უკრავდა თარზე, ვიოლინოზე, გიტარასა და მანდოლინაზე. 1924 წლის 5 ნოემბერს ბაქოს განათლების სახლში გამართულ ღონისძიებაზე მან ვიოლინოზე აკომპანემენტი გაუწია მომღერალ იავერ კალანტარლის.

ჯამო-ბეი ჯაბრაილბეილი 1965 წლის 30 ივლისს შამახის მახლობლად, ჩუხურიურდში, დასვენების დროს გულის დაავადებით გარდაიცვალა. დაკრძალულია შამახის იედი გუმბეზის სასაფლაოზე, მირზა ალექპერ საბირის მავზოლეუმის სიახლოვეს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1361

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1361 მიიღეს კენჭისყრის გარეშე 2001 წლის 5 ივლისს, მას შემდეგ, რაც საბჭომ აღნიშნა მართლმსაჯულების საერთაშორისო სასამართლოს მოსამართლის, მოჰამედ ბეჯაუის გადადგომა, რომელიც ძალაში 2001 წლის 30 სექტემბრიდან შედიოდა, დაადგინა, რომ სასამართლოში არსებული ვაკანსიის შესავსებად არჩევნები გაიმართებოდა 2001 წლის 12 ოქტომბერს უშიშროების საბჭოში და გენერალური ასამბლეის 56-ე სესიის სხდომაზე.

ბეჯაუი, ალჟირელი დიპლომატი და იურისტი, 1982 წლის მარტიდან სასამართლოს წევრი, ხოლო 1994-1997 წლებში მისი პრეზიდენტი იყო. მისი უფლებამოსილების ვადა 2006 წლის თებერვალში იწურებოდა.
ჯემალ კუხალაშვილი

ჯემალ ოთარის ძე კუხალაშვილი (დ. 29 ოქტომბერი, 1952, ქ. ხონი, — გ. 9 მაისი, 2026) — ქართველი ფერმწერი, გრაფიკოსი, კინოს მხატვარი.

დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის ფერწერის ფაკულტეტი (1978). იყო საქართველოს მხატვართა კავშირისა (1981 წლიდან) და მხატვრის სახლის შემოქმედებითი სახელოსნოს წევრი. 1979 წლიდან მონაწილეობდა გამოფენებში. მოწყობილი აქვს 15 პერსონალური გამოფენა თბილისში, 3 — მოსკოვში, ასევე — აშშ-ში, გერმანიაში, საფრანგეთსა და იტალიაში. მხატვარია ფილმებისა: „გამინაწილე სითბო“ (1975), „სამანიშვილის დედინაცვალი“ (1977). მისი ნამუშევრები დაცულია საქართველოს და უცხოეთის სხვადასხვა მუზეუმსა და კერძო კოლექციებში. კუხალაშვილის ნამუშევრებისთვის დამახასიათებელია ყოველდღიურობის მძაფრი, ექსპრესიული გადმოცემა; პოსტმოდერნისტული ესთეტიკა გროტესკითა და გამიზნული სიუხეშით. მინიჭებული აქვს საქართველოს ეროვნული პრემია ხელოვნების დარგში (2015). მისი შვილია მხატვარი გიორგი კუხალაშვილი.
როვშან-ბეი ეფენდიზადე

როვშან-ბეი ეფენდიზადე — აზერბაიჯანელი მასწავლებელი, განმანათლებელი, საზოგადო მოღვაწე და თეატრის ადმინისტრატორი. იგი დაკავშირებული იყო ნუხაში, ტფილისსა და ბაქოში საგანმანათლებლო და კულტურულ საქმიანობასთან, აგრეთვე მუშაობდა ძმები ჰაჯიბეილების ოპერა-ოპერეტის არტისტთა დასის კლერკად.

ბიოგრაფია
როვშან-ბეი ეფენდიზადე დაიბადა 1885 წლის 12 იანვარს ნუხაში, დღევანდელ შაქში. მისი ბაბუა მუჰამედ ეფენდი შაქში ცნობილი სასულიერო პირი იყო, ხოლო მისი ოჯახი ადგილობრივ რელიგიურ და საგანმანათლებლო წრეებთან იყო დაკავშირებული. დაწყებითი განათლება რუსულ-თათრულ სკოლაში მიიღო, 1896 წელს კი ნუხის პროგიმნაზიაში შევიდა. მოგვიანებით სწავლა განაგრძო ბაქოს ტექნიკურ სასწავლებელში, სადაც ორი წელი ისწავლა.

1915 წელს, ალიმარდან-ბეი თოფჩიბაშევთან და მამედ ემინ რასულზადესთან ერთად, იგი დაესწრო ქართველი პოეტის აკაკი წერეთელის დაკრძალვას და სიტყვით გამოვიდა. ქართულმა ჟურნალმა „თეატრი და ცხოვრება“ მისი ფოტოსურათი გამოაქვეყნა და ცერემონიაზე აზერბაიჯანელი წარმომადგენლების გამოსვლების შესახებ დაწერა.

პირველი მსოფლიო ომის დროს ეფენდიზადე ეხმარებოდა ტფილისში მოხვედრილ თურქ სამხედრო ტყვეებსა და ოფიცრებს. ის ასევე მონაწილეობდა მიუსაფარი ბავშვების თავშესაფრის შექმნაში. ხოსროვ-ბეი სულთანოვის წინადადებით მან იმოგზაურა კავკასიის ფრონტთან ახლოს მდებარე რეგიონებში, მათ შორის ყარაკილისაში, ყარსში, ერევანსა და გიუმრიში.

მისი ცხოვრების ბოლო წლების შესახებ ინფორმაცია შეზღუდულია. ძმისშვილის, მუსტაფას ცნობით, ეფენდიზადე მოგვიანებით ბაქოში ცხოვრობდა, რუსული ენის მასწავლებლად მუშაობდა და 1930-იანი წლების საბჭოთა რეპრესიების მსხვერპლი გახდა.
მინა-ხანუმ მირზაევა

მინა-ხანუმ მირზაევა — აზერბაიჯანელი პედაგოგი, განმანათლებელი და საზოგადო მოღვაწე. იგი იყო აზერბაიჯანის ერთ-ერთი პირველი ინტელექტუალი ქალი, 1923 წელს გამოცემული ქალთა ჟურნალის „აღმოსავლეთის ქალი“ სარედაქციო კოლეგიის წევრი და საბჭოთა პერიოდში ქალთა მოძრაობის აქტიური მონაწილე. ფართოდ ცნობილი იყო როგორც „მინა ხალა“.

ბიოგრაფია
მინა მირზაევა დაიბადა ტფილისში. განათლება გიმნაზიაში მიიღო, შემდეგ კი სანქტ-პეტერბურგის უნივერსიტეტი დაამთავრა. გარდაიცვალა 1963 წელს ბაქოში.

1923 წელს მირზაევა იყო „აღმოსავლეთის ქალი“ ჟურნალის სარედაქციო კოლეგიის წევრი. ჟურნალის პირველ რედაქტორ აინას სულთანოვასთან, შაფიგა ეფენდიზადესთან, მადინა გიასბეილთან, ხანიმნაზ აზიზბეიოვასთან და სხვა ქალ მოღვაწეებთან ერთად იგი ქალთა განათლებისა და საზოგადოებრივ ცხოვრებაში მათი მონაწილეობის საკითხებზე მუშაობდა.

მინა ხანუმი აქტიურად მონაწილეობდა ალი ბაირამოვის სახელობის ქალთა კლუბის საქმიანობაში. ჯეირან ბაირამოვასთან, მასმა მამედოვასთან, ჰოკუმა მამედოვასთან, მალაკნისა მალიკოვასთან და სხვა აქტივისტებთან ერთად იგი ქალების კლუბში ჩართვის მიზნით სამკერვალო სახელოსნოს ორგანიზებაში მონაწილეობდა. ამ მიზნით ქალებმა სახლიდან საკუთარი საკერავი მანქანები მოიტანეს. მოგვიანებით ისინი პირველები ჩაირიცხნენ წერა-კითხვის უცოდინარობის აღმოფხვრის კურსებზე. გამოცდების წარმატებით დასრულების შემდეგ ქალები რესპუბლიკის სხვადასხვა მაზრაში გააგზავნეს; მინა ხალა შამახის მაზრაში მუშაობდა.

მირზაევა ასევე იყო „ბავშვთა მეგობრის“ საზოგადოების აქტიური წევრი, რომელიც ალი ბაირამოვის სახელობის ქალთა კლუბთან მოქმედებდა. საზოგადოება გაჭირვებულ ოჯახებს ეხმარებოდა, მცირე საწარმოებსა და არტელებს ქმნიდა და მიღებულ შემოსავალს ბავშვების მდგომარეობის გაუმჯობესებას ახმარდა. აინას სულთანოვა, ჯეირან ბაირამოვა, მინა მირზაევა და სხვა წევრები ქუჩებიდან აგროვებდნენ მიუსაფარ და ობოლ ბავშვებს და ახალგახსნილ ბავშვთა სახლებში ათავსებდნენ.

მინა მირზაევა პედაგოგად მუშაობდა დარულმუალიმათში. 1926 წლის სექტემბერში, როდესაც მადინა გიასბეილი ძველი ინტელიგენციის წარმომადგენლად მიჩნევის გამო თანამდებობიდან გაათავისუფლეს, მის ნაცვლად მინა მირზაევა დაინიშნა.
გაფურ რაშად მირზაზადე

გაფურ რაშად ალეკპერ ოღლუ მირზაზადე — — აზერბაიჯანელი გეოგრაფი, პედაგოგი, გამომცემელი, ჟურნალისტი და მთარგმნელი. იგი იყო აზერბაიჯანში გეოგრაფიის სწავლების ერთ-ერთი ადრეული წარმომადგენელი და რამდენიმე სასკოლო სახელმძღვანელოს ავტორი.

ბიოგრაფია
გაფურ რაშად მირზაზადე დაიბადა შამახიში, იმჟამინდელი ბაქოს გუბერნიის ტერიტორიაზე. დაწყებითი განათლება ადგილობრივ რელიგიურ სკოლაში მიიღო, შემდეგ კი შამახის ექვსწლიან საქალაქო სკოლაში სწავლობდა.

მირზაზადე ასევე იყო გრამატიკისა და არითმეტიკის სახელმძღვანელოების თანაავტორი, მათ შორის „გრამატიკის სახელმძღვანელოს“ და „არითმეტიკის სახელმძღვანელოს“, რომლებიც სკოლებში მრავალი წლის განმავლობაში გამოიყენებოდა.

იგი აზერბაიჯანულად თარგმნიდა ლევ ტოლსტოისა და პიოტრ პოლევოის ნაწარმოებებსაც.

გაფურ რაშად მირზაზადე გარდაიცვალა 1943 წლის 27 ნოემბერს ბაქოში, 59 წლის ასაკში.
სულთან მაჯიდ განიზადე

სულთან მაჯიდ მურთუზალი ოღლუ განიზადე — აზერბაიჯანელი მწერალი, პედაგოგი, დრამატურგი, თეატრის მოღვაწე, მთარგმნელი და პოლიტიკოსი. იგი აქტიურად მონაწილეობდა აზერბაიჯანის საგანმანათლებლო და კულტურულ ცხოვრებაში, იყო აზერბაიჯანის დემოკრატიული რესპუბლიკის პარლამენტის დეპუტატი, ხოლო საბჭოთა აზერბაიჯანში სახალხო განათლების თეორეტიკოსად მუშაობდა.

ბიოგრაფია
სულთან მაჯიდ განიზადე დაიბადა 1866 წელს შამახიში, ვაჭრის ოჯახში. იგი პოეტ აღა მასიჰ შირვანის შვილიშვილი იყო. დაამთავრა შამახის რეალური სასწავლებელი, ხოლო 1887 წელს — ტფილისის ალექსანდროვის სახელობის პედაგოგთა ინსტიტუტი.

1887 წელს განიზადემ ჰაბიბ-ბეი მაჰმუდბეიოვთან ერთად ბაქოში პირველი რუსულ-თათრული საჯარო სკოლა გახსნა და მისი დირექტორი გახდა. მოგვიანებით მუშაობდა ბაქოს გუბერნიისა და დაღესტნის ოლქის სახალხო სკოლების ინსპექტორად. მოგვიანებით იყო აზერბაიჯანის დემოკრატიული რესპუბლიკის პარლამენტის დეპუტატი და „იტიჰადის“ ფრაქციას ეკუთვნოდა.

1920 წელს აზერბაიჯანში საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ განიზადე გარკვეული დროით ემიგრაციაში წავიდა, თუმცა მოგვიანებით საბჭოთა კავშირში დაბრუნდა. 1936 წლის ივნისში დააპატიმრეს. 1938 წლის მარტში სსრკ-ის შინაგან საქმეთა სახალხო კომისარიატის სამეულმა მას სიკვდილით დასჯა მიუსაჯა. იგი 1938 წლის 21–22 მარტის ღამეს დახვრიტეს. სიკვდილის შემდეგ რეაბილიტირდა.
მამედ-ალი რასულზადე

მამედ-ალი აბდულაზიზ ოღლუ რასულზადე — აზერბაიჯანელი საზოგადო მოღვაწე, ჟურნალისტი, აზერბაიჯანის დემოკრატიული რესპუბლიკის პარლამენტის წევრი და აზერბაიჯანის ეროვნული დამოუკიდებლობის მოძრაობის აქტიური მონაწილე. იგი იყო მამედ ემინ რასულზადეს ბიძაშვილი.

ბიოგრაფია
მამედ-ალი რასულზადე დაიბადა 1882 წლის 7 აპრილს ნოვხანიში. დაწყებითი განათლება მიიღო მამისგან, რომელიც სასულიერო პირი იყო. შემდეგ სწავლობდა ბაქოში სულთან მაჯიდ განიზადეს ხელმძღვანელობით გახსნილ მეორე რუსულ-მუსლიმურ სკოლაში.

პოლიტიკური საქმიანობა 1902 წელს დაიწყო მამედ ემინ რასულზადეს ხელმძღვანელობით შექმნილ „მუსლიმთა ახალგაზრდულ ორგანიზაციაში“, რომელიც აზერბაიჯანში რუსეთის კოლონიური პოლიტიკის წინააღმდეგ იბრძოდა. 1904 წლის ბოლოს ბაქოს კომიტეტთან დაკავშირებული პირველი მუსლიმი სოციალ-დემოკრატიული ორგანიზაციის, „ჰუმმეთის“, ერთ-ერთი პირველი წევრი გახდა. იგი „ჰუმმეთის“ გაზეთებში „ევოლუცია“ (, 1906–1907) და „ამხანაგი“ (, 1907) რევოლუციურ მოძრაობასთან დაკავშირებულ სტატიებს აქვეყნებდა.