iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
იგუარასი

იგუარასი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 571 მეტრზე. მიეკუთვნება სერტან-პერნამბუკანუს მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პაჟეუს შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 11 779 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 14,05 კმ²-ზე. ფართობი 838 132 კმ²-ია.
ინგაზეირა

ინგაზეირა — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 534 მეტრზე. მიეკუთვნება სერტან-პერნამბუკანუს მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პაჟეუს შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 496 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 18,45 კმ²-ზე. ფართობი 243 669 კმ²-ია.
იტაპეტინი

იტაპეტინი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 637 მეტრზე. მიეკუთვნება სერტან-პერნამბუკანუს მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პაჟეუს შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 13 881 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 34,29 კმ²-ზე. ფართობი 404 851 კმ²-ია.
კიშაბა

კიშაბა — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 542 მეტრზე. მიეკუთვნება სერტან-პერნამბუკანუს მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პაჟეუს შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 739 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 31,98 კმ²-ზე. ფართობი 210 705 კმ²-ია.
სანტა-კრუს-და-ბაიშა-ვერდი

სანტა-კრუს-და-ბაიშა-ვერდი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 852 მეტრზე. მიეკუთვნება სერტან-პერნამბუკანუს მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პაჟეუს შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 11 768 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 102,39 კმ²-ზე. ფართობი 114 932 კმ²-ია.
ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის ტაძარი (დონის როსტოვი)

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია = როსტოვის ოლქი
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი =მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = 1996-2007
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 47.290074
| გრძედი =39.71552
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის ტაძარი — მართლმადიდებლური ტაძარი დონის როსტოვში. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. აგებულია 1996-2007 წლებში.

ისტორია
ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის ტაძარი აღმართულია დონის როსტოვში ჩრდილოეთის წყალსაცავის ნაპირზე. აღნიშნული ტერიტორია ადრე ეკუთვნოდა სომხურ ეკლესია სურბ-ხაჩს. ტაძარი დაარსდა 1996 წელს, იმასთან დაკავშირებით, რომ ქალაქის ამ გარეუბნის მოსახლეობის უდიდესი უმრაველსობა მართლმადიდებელი იყო და არ ჰქონდათ მართლმადიდებლური სალოცავი. ადრე ამ რაიონში მოქმედებდა წმინდა ყაზანის ეკლესია, რომელიც 1931 წელს დაანგრიეს.

თავდაპირველად, მშენებლობის დაწყებამდე მომავალი ტაძრის ადგილზე დადგეს სამლოცველო ოთახი, ხოლო ტაძრის მშენებლობა დაიწყეს 2004 წელს. ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის ტაძარი ააშენეს და შიგნიდან მოხატეს 3,5 წელიწადში. 2008 წლის 9 ნოემბერს გაიმართა ტაძრის კურთხევა, რომელიც შეასრულა როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის მთავარეპისკოპოსმა პანტელეიმონმა.

ამჟამად ტაძარი, როგორც თანამედროვე ნაგებობა, გაზიფიცირებულია. ეკლესიის სამრეკლო აგურისგანაა აგებული და მასზე ჰკიდია 9 ზარი. ტაძარში ღვთისმსახურება ყოველდღე აღევლინება. ეკლესიის წინამძღვარია დიმიტრი სობოლევსკი.

ეკლესიის მთავარი დღესასწაულებია:

21 ივლისი : გამოჩინება ყაზანის ღვთისმშობლის ხატისა
4 ნოემბერი : მოსკოვისა და რუსეთის ხსნა პოლონელთა თავდასხმისაგან 1612 წელს.

ეკლესიასთან მუშაობს სასულიერო-საგანმანათლებლო კურსები და საკვირაო სკოლა.
დონის როსტოვის სერაფიმე საროველის ტაძარი

სერაფიმე საროველის ტაძარი — მართლმადიდებლური ტაძარი დონის როსტოვში. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. აგებულია 1904-1911 წლებში ბ. რაიჩენკოვის პროექტის მიხედვით.

ისტორია
სერაფიმე საროველის ტაძრის მშენებლობის ისტორია იწყება საუკუნის ბოლოდან, როდესაც 1899 წელს, გნილევის სამების ტაძრის წინამძღვარმა მიმართა დონისა და ნოვოჩერკასკის მთავარეპისკოპოს ათანასეს ახალი ტაძრის მშენებლობასთან დაკავშირებით. თანხების მოსაზიდად შეიქმნა სამეურვეო საბჭო კაზაკ გრიგორ პეტროვის მეთაურობით. 1903 წელს კაზაკთა კრებამ გამოყო ადგილი ტაძრის მშენებლობისათვის. 1904 წელს კი დაიწყო ტაძრის მშენებლობა სერაფიმე საროველის სახელზე, რომელსაც დიდი გავლენა აქვს რუსეთის მოსახლეობაზე. 1911 წელს მშენებლობა დასრუულდა მრევლის შემოწირულობების ხარჯზე. 1911 წლის 4 დეკემბერს მოხდა ტაძრის კურთხევა სერაფიმე საროველის სახელზე, რომელიც შეასრულა აქსაის ოლქის წინამძღვარმა ალექსანდრე გრიგორიევმა.

საბჭოთა ხელისუფლების პერიოდში, 1937 წელს ეკლესია დაიხურა. ღვთისმსახურება კვლავ აღსდგა 1942 წელს გერმანელთა ოკუპაციის პერიოდში და მოქმედებდა 1956 წლამდე. 1959-1960 წლებში ეკლესია გადააკეთეს მიხეილ გლინკას სახელობის მუსიკალურ სკოლად.

1992 წლის შემოდგომაზე ჩამოყალიბდა მართლმადიდებელ როსტოველთა წმინდა სერაფიმეს მრევლის გაერთიანება, რომლის წინამძღვარიც იყო სერგეი რაზუმცევი და „სოფელ გნილოვსკის კაზაკთა კავშირი“. მათ დაიწყეს აქტიური მოღვაწეობა სერაფიმეს სახელობის ტაძრის შენობის დაბრუნებისათვის. 1995 წლიდან ეკლესიის აღორძინებაზე ზრუნავს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიის ახალბედა ეპისკოპოსი პანტელეიომონი.
დონის როსტოვის იოანე კრონშტადტელის ეკლესია

იოანე კრონშტადტელის ეკლესია — მართლმადიდებლური ტაძარი დონის როსტოვში. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. აგებულია 2001-2010 წლებში ჰენრიხ ივანოვის პროექტის მიხედვით.

ისტორია
ტაძარი, რომელიც აგებულია რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანად შერაცხული მღვდლის, იოანე კრონშტადტელის სახელობაზე, ერთადერთი სტუდენტური ეკლესიაა როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიაში. აღნიშნული ტაძრის ისტორია იწყება 1992 წლიდან, როდესაც 1992 წლის 29 სექტემბერს გაიხსნა როსტოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მცირე სამლოცველო. პირველი წირვა აღნიშნულ ეკლესიაში გაიმართა 1993 წლის 1 სექტემბერს. მომდევნო წლის 12 ივლისს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიის მთავარეპისკოპოსმა პანტელეიმონმა აკურთხა ადგილი ახალი ეკლესიის მშენებლობისათვის, ხოლო 26 ივლისს დაიწყო სამშენებლო სამუშაოები.

პირველი საღვთო ლიტურგია გაიმართა 1994 წლის 3 ივნისს. ძალიან მალევე გადაწყდა აეშენებინათ ახალი ეკლესია იოანე კრონშტადტელის (1829-1909 წწ.) სახელობაზე. 1999 წელს მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქი ალექსი სტუმრობდა დონის როსტოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტს და აკურთხა ახალი ეკლესიის ასაშენებლად გამოყოფილი ადგილი და საფუძველი ჩაუყარა ტაძრის მშენებლობას. 2004 წელს გაიხსნა ეკლესიის გუმბათი ჯვრით. ტაძართან მუშაობს სამრევლო სკოლა.

2005 წლის 14 მარტიდან ღვთისმსახურება აღესრულება მშენებარე ეკლესიის წმინდა მოციქულების პეტრესა და პავლეს ფლიგელში.
უბიხური ფოლკლორი

უბიხური ფოლკლორი — უბიხების არამატერიალური კულტურა.

უბიხური ფოლკლორი კავკასიური სულიერი კულტურის განუყოფელი ნაწილია. ტრაგიკულმა ბედმა უბიხ ხალხს მოუსპო შესაძლებლობა, განევითარებინა და უფრო სრულად მოეტანა საუკუნეების მანძილზე შექმნილი ხალხური შემოქმედება. მათ მუსიკაზე, ცეკვებსა და სახვით ხელოვნებაზე ჩვენ ძალიან ზოგადი და მწირი წარმოდგენა გვაქვს, რაც ძირითადად ამა თუ იმ წყაროში გაბნეულ ცნობებზეა დამყარებული.

საბედნიეროდ, ი. მესაროშის, ჟ. დიუმეზილის, ჰ. ფოგტის და სხვათა პუბლიკაციები საშუალებას გვაძლევს, გავიცნოთ უბიხთა ზეპირსიტყვიერების ნიმუშებს. მართალია, ჩვენამდე არ მოუღწევია ზეპირსიტყვიერების მთელ მრავალფეროვნებას, მაგრამ, არსებული მასალაც ძალზედ მნიშვნელოვანია.

უბიხების ჩერქეზებთან სიახლოვის გამო მათ ფოლკლორში ასახულია ჩერქეზული (ადიღური) მოტივები, სიუჟეტები, ძალიან ბევრია პირდაპირი სესხების ფაქტებიც. სესხება ხდებოდა ასევე თურქულენოვანი ფოლკლორიდანაც.

უბიხთა ფოკლორში აშკარად გამოიყოფა სხვადასხვა ქრონოლოგიური ფენა: უფრო არქაული, რომელშიც ასახულია საერთო კავკასიური ეპიკური თქმულებები ნართულ ეპოსსა და მათ მთავარ გმირ სასრიყვაზე, ჯადოსნური ზღაპრები ხალხის წიაღიდან გამოსულ მოხერხებულ გმირებზე, თქმულებები და ლეგენდები, ცხოვრებისეული ფილოსოფიის გამომხატველნი. უბიხურ ფოლკლორში ერთ-ერთი ყველაზე გავრცელებული და საყვარელი გმირია ჩერქეზი აიდემირ-ხანი, ცნობილი თავისი სიმამაცითა და კეთილშობილებით.

ჟ. დიუმეზილმა 1955-1959 წლებში თევფიქ ესენჩისაგან ჩაიწერა „მოხუცთა ამოწყვეტის დასასრული“, „ქალის ჭკუა“, „ბერიკაცი და დევი“, „დიღუ დიდარიყუს თავგადასავალი“, „მთავარი ქუშიკუ“, „აიდემირ-ხანი“; ილიას ჰოსქანისაგან „სამი რჩევა“, „გლეხის შვილი“; ალი ბილაშისაგან „კაცი, რომელმაც ირჩია, ახალგაზრდობაში ყოფილიყო უბედური“. ჰ. ფოგტმა 1959 წელს თ. ესენჩისაგან ჩაიწერა „ყელწითელა“.

უბიხური ფოლკლორის ნიმუშები რუსულად პირველად დაიბეჭდა ჟურნალ „კავკასიონის“ 1983 წლის №1-ში (გ. ორაგველიძის თარგმანი).
დონის როსტოვის წმინდა ალექსანდრას ეკლესია

}
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი = ვ. პოპოვი
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = 1904
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი =
| გრძედი =
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
წმინდა ალექსანდრას ეკლესია — მართლმადიდებლური ტაძარი დონის როსტოვში. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. აგებულია 1904 წელს ვ. პოპოვის პროექტის მიხედვით. იგი მდებარეობდა დონის ნახიჩევანში (ამჟამად დონის როსტოვის პროლეტარის რაიონის შემადგენლობაში). მთავარი ტრაპეზი არის წმინდა დედოფალ ალექსანდრა რომაელის სახელობაზე კურთხეული. ეკლესიას აქვს რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი.

ისტორია
წმინდა ალექსანდრას ეკლესია ააგეს 1904 წელს დონის ნახიჩევანის (ამჟამად დონის როსტოვის პროლეტარის რაიონი) მართლმადიდებლურ სასაფლაოზე მდებარე ძველი ხის სამლოცველოს ადგილზე. არქიტეტორმა ვ. პოპოვმა ეკლესია ააგო ფსევდორუსულ სტილში. 1910 წელს ეკლესიას დააშენეს ხის სამრეკლო. 1920-იან წლებში დასავლეთის მხარეს მიაშენეს ნართექსი.

ნაცისტური გერმანიის ოკუპაციის დროს ქალაქში ალექსანდრას ეკლესიის სასაფლაოზე დაკრძალეს ბრძოლაში დაღუპული მართლმადიდებელი რუმინელი ჯარისკაცი.
სრვეღის მონასტერი

____

სრვეღის მონასტერი — შუა საუკუნეების მონასტერი თანამედროვე სომხეთის ტერიტორიაზე, ტავუშის პროვინციაში, სოფელ აიგეჰოვიტიდან სამხრეთით 3 კმ-ში, ტყით შემოფარგლულ მდელოზე. წარმოადგენდა საქართველოს ისტორიული კუთხის, კაენის სასულიერო ცენტრს. აგების ზუსტი თარიღი უცნობია. ძეგლის საერთო მდგომარეობა დღესდღეობით სავალალოა.

ისტორია
აგებულია საუკუნეში. არის მოსაზრება, რომ კირანცთან ერთად იგი ქართული „ოქროს ხანის“ კულტურის ძეგლია.

მდინარე აღსტევის მარჯვენა ნაპირზე, მოპირდაპირე მხარეს, დგას საუკუნის საგუშაგო კოშკი.

არქიტექტურა
არქიტექტურული ნიშნებით - საუკუნეებს განეკუთვნება. იგი კირანცის სამონასტრო კომპლექსის მსგავსად ნაშენებია ტერაკოტის აგურით, რაც იშვიათობაა სომხეთში. მთავარი ტაძრის კედლების ქვედა მხარე დაახლოებით 1 მეტრის სიმაღლეზე გაპრიალებული ვარდისფერი ანდეზიტისაა, დეტალების და სტრუქტურების ნაწილი კი კარგად თლილი ქვიშაქვის.

მონასტრის შემადგენელი ნაწილებია:
წმინდა ნიშნის სახელობის ტაძარი
ღვთისმშობლის სახელობის ტაძარი
ბერების საცხოვრებელი სენაკები
ზეთის სახდელი
დამატებითი დამხმმარე ნაგებობები
კომპლექსის ტერიტორიაზეა საცხოვრებელი და სამეურნეო ნაგებობების, კედლებისა და სასაფლაოების ნაშთები. მას გარს ერტყა კედელი. კედლის გარე ტერიტორიაზე შემონახულია თიხის მილები. მახლობელი მთებიდან წყალი მონასტერს მათი საშუალებით მიეწოდებოდა.

წმინდა ნიშნის ეკლესია დარბაზული ტიპის გუმბათიანი ტაძარია. მისი ქვედა ნაწილიც და გუმბათის ყელიც აგურისაგანაა ნაგები. 1152 წლის წარწერა ერთ-ერთ კედელზე, მოიხსენიებს ხუროთმოძღვარ სარგისსა და მშენებელ იოანეს. შენობა შიგნიდან ოვალურია. რამდენიმეჯერ ჩაუტარდა განახლება. სანათლავის თავზე შემონახულია 1252 წლის სამუშაოების წარწერაც, რომლის მიხედვითაც ის ააგეს არტავაზმა და სარგისმა, ოსტატ იოანეს ხელით.

ღვთისმშობლის ტაძარი ადგილობრივებმა, მღვდელ ჰოვანესის მეთაურობით, მთავარი ეკლესიისაგან ჩრდილოეთით, 1889 წელს ააგეს. ინფორმაცია ამის შესახებ ქვაზეა ამოტვიფრული. ერთნავიანი სალოცავისგან ნაშთებია შემორჩენილი.

ზეთის სახდელი დამხმარე ნაგებობა კომპლექსის დასავლეთ ნაწილში მდებარეობდა. შემორჩენილია ნანგრევები.

გალერეა
სანტა-ტერეზინია (პერნამბუკუ)

სანტა-ტერეზინია — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 813 მეტრზე. მიეკუთვნება სერტან-პერნამბუკანუს მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პაჟეუს შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 10 991 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 56,2 კმ²-ზე. ფართობი 195 586 კმ²-ია.
სან-ჟოზე-დუ-ეჟიტუ

სან-ჟოზე-დუ-ეჟიტუ — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 585 მეტრზე. მიეკუთვნება სერტან-პერნამბუკანუს მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პაჟეუს შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 31 829 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 39,84 კმ²-ზე. ფართობი 798 877 კმ²-ია.
სერა-ტალიადა

სერა-ტალიადა — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 444 მეტრზე. მიეკუთვნება სერტან-პერნამბუკანუს მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პაჟეუს შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 79 232 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 26,59 კმ²-ზე. ფართობი 2 980 006 კმ²-ია.
სოლიდანი (პერნამბუკუ)

სოლიდანი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 586 მეტრზე. მიეკუთვნება სერტან-პერნამბუკანუს მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პაჟეუს შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 744 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 41,5 კმ²-ზე. ფართობი 138 399 კმ²-ია.
ტაბირა

ტაბირა — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 558 მეტრზე. მიეკუთვნება სერტან-პერნამბუკანუს მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პაჟეუს შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 26 427 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 68,11 კმ²-ზე. ფართობი 388 005 კმ²-ია.
ტრიუნფუ (პერნამბუკუ)

ტრიუნფუ — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 004 მეტრზე. მიეკუთვნება სერტან-პერნამბუკანუს მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პაჟეუს შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 15 006 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 78,35 კმ²-ზე. ფართობი 191 518 კმ²-ია.
ტუპარეტამა

ტუპარეტამა — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 560 მეტრზე. მიეკუთვნება სერტან-პერნამბუკანუს მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პაჟეუს შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 925 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 44,38 კმ²-ზე. ფართობი 178 570 კმ²-ია.
კონსტანტინოვსკის ღვთისმშობლის კვართის ეკლესია

ღვთისმშობლის კვართის ეკლესია — მართლმადიდებლური ტაძარი კონსტანტინოვსკში. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. აგებულია 1912 წელს პ. სტუდენიკინის პროექტის მიხედვით.

ისტორია
ეკლესიის ისტორია იწყება 1708 წელს, როდესაც ბაბსკის სტანიცაში იყო ხის ეკლესია, თუმცა ზუსტი ცნობები მისი აგების შესახებ არ შემონახულა. 1773 წლის 11 ივლისს ეკლესია შემთხვევით გაჩენილი ხანძრისაგან სრულიად დაიწვა. ახალი ტაძრის მშენებლობა დასრულდა 1779 წლის 29 ოქტომბერს. 1861 წელს სოფელში ააშენეს ახალი ხის ეკლესია მსგავსი სამრეკლოთი, მაგრამ სხვა ადგილზე. 1906 წლის მაისში დაამტკიცეს ახალი ეკლესიის მშენებლობის პროექტი. 1907 წელს დაიწყეს მისი მშენებლობა, რომელიც დასრულდა 1912 წელს. ტაძარი ააშენეს არქიტექტორ პეტრე სტუდენიკინის პროექტის მიხედვით. ეკლესიის შიგნით მდებარეობს მდიდრული კანკელი, რომელიც დამზადებულია მარმარილოსაგან. 1930 წელს ეკლესიაში განათავსეს ხორბლის საწყობი.

1942 წელს ქალაქი დაიკავეს გერმანელთა ჯარებმა და შენობას გამოიყენებდნენ როგორც საბრძოლო მასალების საწყობად, თუმცა მალევე გადაეცა მორწმუნეებს. 1945 წლის 9 ივნისს მუშათა დასახლება კონსტანტინოვსკში შეიქმნა საეკლესიო თემი, რომელთაც ეკუთვნოდა ეკლესია 1960-იან წლებამდე. 1960-იან წლებში შენობას ჩაუტარდა ინტერიერის რესტავრაცია, გამოცვალეს სახურავი. 1980-იანი წლების ბოლომდე ეკლესიაში სპორტული სკოლა იყო განთავსებული.

ეკლესიაში ღვთისმსახურება აღსდგა 1988 წელს, როდესაც ეკლესია გადაეცა რუსულ მართლმადიდებელ ეკლესიას.

არქიტექტურა
კონსტანტინოვსკის ღვთისმშობლის კვართის ეკლესია ნაგებია აგურით. შენობის აგებისას გამოყეებულია აღრძინების ეპოქის ბიზანტიური და იტალიური არქიტექტური ელემენტები. იგი ეფუძნება გრძივ-ღერძულგეგმას, რომლის ღერძზე აღმოსავლეთით და დასავლეთით სიმეტრიულადაა განლაგებული სატრაპეზო და სამრეკლო.

ეკლესიას აქვს ნახევრაწრიული სარკმლები. საკურთხევლის წინ მდებარეობს მარმარილოს კანკელი, რომელიც ცენტრალურ ნაწილში სამიარუსიანია, ხოლო ნაპირებში ორიარუსიანი.

ამჟამად ეკლესია კონსტანტინოვსკის ერთსართულიან ნაგებოებს შორის აშკარა დომინანტია.
კრატერული ტბა

კრატერული ტბა ან ვულკანური ტბა — ტბა, წარმოქმნილი ვულკანური კრატერის, კალდერის, მაარის ან დარტყმითი კრატერის წყლით შევსების გზით. რადგანაც კრატერს, როგორც წესი, აქვს წრის ფორმა და მაღალი კედლები, კრატერულ ტბას აქვს ცოტა შენაკადი და თითქმის არ აქვს მდინარეული ჩამონადენი. კრატერი ჩვეულებრივ ივსება წვიმის წყლით (მაარები - გრუნტის წყლებით) და წონასწორობას აღწევს შეღწევადობისა და აორთქლების შედეგად. დროთა განმავლობაში ეროზიის გამო შეიძლება წარმოიშვას მიწისზედა დინება ან შედინებაც კი, როგორც მაგალითად ტაუპოს ტბა ახალ ზელანდიაში, რომელზეც მიედინება მდინარე უაიკატო.

ვულკანურ კრატერში წყალი ზოგჯერ შეიცავს მინარევებს, რის გამოც ტბაში სიცოცხლე შეუძლებელია. ასეთი ხშირად გაფერადებული, მჟავებით გაჯერებული ტბების მაგალითებია რინკონ-დე-ლა-ვიეხა და ირასუ კოსტა-რიკაში. ნახშირორჟანგის შემცველობა შეიძლება ასევე იყოს საკმაოდ მაღალი და გახდეს ლიმნოლოგიური კატასტროფის მიზეზი, როგორიც მოხდა ნიოსის ტბაზე კამერუნში.

ზოგიერთი კრატერული ტბა
დედამიწა:
აფრიკა
ვენჩი (დარტყმითი კრატერი, ეთიოპია)
ბოსუმტვი (დარტყმითი კრატერი, განა)
ნიოსის ტბა (მაარი, კამერუნი)
ამერიკა
კატმაი (კალდერა, ალასკა, აშშ)
კრატერის ტბა (კალდერა, ორეგონი, აშშ)
სენ-ჟანი (დარტყმითი კრატერი, კვებეკი, კანადა)
კუიკოჩა (კალდერა, ეკვადორი)
ირასუ (ვულკანური კრატერი, კოსტა-რიკა)
რინკონ-დე-ლა-ვიეხა (ვულკანური კრატერი, კოსტა-რიკა)
ატიტლანი, გვატემალა
აზია
ელგიგიტგინი (დარტყმითი კრატერი, ციმბირი, რუსეთი)
ნემრუთი (კალდერა, თურქეთი)
კურილის ტბა (კალდერა, კამჩატკის ნახევარკუნძული, რუსეთი)
ტიანჩის ტბა (მთის კალდერა, ჩრდილოეთი კორეა/ჩინეთი)
პინატუბო (ფილიპინები)
კელუდი (ინდონეზია)
ტობა (კალდერა, ინდონეზია)
ტოვადა (კალდერა, იაპონია)
ტაძავა (კალდერა, იაპონია)
ოკეანეთი
ტაუპოს ტბა (კალდერა, ახალი ზელანდია)
ევროპა
სილიანი (დარტყმითი კრატერი, შვედეთი)
იესკიუვატნი (კალდერა, ისლანდია)
კერიდი (ისლანდია)
ვინდსბორნი (ვულკანური კრატერი, გერმანია)
ლახერ-ზე (კალდერა, ხშირად აღინიშნება, როგორც მაარი, გერმანია)

მარსი:
დონის როსტოვის ღვთისმშობლის კვართის ეკლესია

ღვთისმშობლის კვართის ეკლესია — მართლმადიდებლური ტაძარი დონის როსტოვში. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. აგებულია 2005-2007 წლებში გ. შევჩენკოს პროექტის მიხედვით.

ისტორია
1762 წელს ჩერკასკის (ამჟამად ნოვოჩერკასკი) მახლობლად მდებარე წმინდა ანას ციხესიმაგრის გაუქმების შემდეგ მიიღეს გადაწყვეტილება, გადაეტანათ ეს ეკლესია ახლომდებარე დიმიტრი როსტოველის ციხესიმაგრეში. ეკლესია დაანგრიეს, ყველა დეტალი დანომრეს და გადაიტანეს ციხესიმაგრეში, სწორედ ამის გამო მან მიიღო სახელწოდება „ციხესიმაგრის ეკლესია“. ყველა მისი მღვდელმსახური და მრევლი მებრძოლები იყვნენ. პირველი ეკლესიის ადგილმდებარეობა აღმოაჩინეს 2003 წელს არქეოლოგიური გათხრების შედეგად.

1796 წელს ცოტა ხნის წინ დაშლილი დიმიტრი როსტოველის ეკლესიის მასალისაგან კვართის ეკლესიას მიაშენეს სამხრეთით მდებარე საკურთხეველი, რომელიც ასევე დიმიტრი როსტოველის სახელობისა იყო. 1806 წელს ეკლესიას სამხედრო სტატუსი მოეხსნა და გახდა შერეული და ერთდროულად იყო, როგორც სამხედრო ასევე ეპარქიულ დაქვემდებარებაში.

1831 წელს ძველი სამრეკლო დანგრიეს და აღამრთეს ახალი. 1869 წელს ეკლესიას საბოლოოდ მოეხსნა სამხედრო სტატუსი და მთლიანად გადავიდა ეპარქიის დაქვემდებარებაში. საუკუნის ბოლოს ეკლესიის ეზოში ააგეს ახალი შენობა, რომელშიც 1890 წლის 2 სექტემბერს გაიხსნა ორკლასიანი სკოლა.

1895 წლის 2 ნოემბერს დარაჯის გულგრილობის გამო გაჩნდა ხანძარი, რომლის დროსაც მთლიანად დაიწვა სამრეკლო და დაზიანდა თავად ტაძარიც. 1897 წლის 10 აგვისტოს საფუძველი ჩაეყარა ახალი ქვი ეკლესიის მშენებლობას არქიტექტორ ნიკოლაი სოკოლოვის პროექტის მიხედვით. მშენებლობა დასრულდა 1909 წელს და ძვ. სტილით 9 მაისს მოახდინეს ტაძრის კურთხევა.

ძველი ხანძრით დაზიანებული ტაძარი საბოლოოდ 1917 წელს დაანგრიეს. ახალი ტაძარი აგებული იყო ფსევდორუსულ არქიტეტურულ სტილში. მისი ზომები იყო 3453 მეტრი, ხოლო სიმაღლე 53 მეტრი. სამრეკლოს სიმაღლე იყო 74,5 მ. 1930 წელს ეკლესია დაანგრიეს და მის ადგილზე შადრევანი ააგეს, შემდეგ კი დადგეს კიროვის ძეგლი.

2005 წლის 3 თებერვალს კიოვის სკვერში დადგეს ჯვარი და ჩადეს პირველი, სიმბოლური ქვა მომავალი ტაძრის ფუნდამენტში. ეკლესიის მშენებლობა მიმდინარეობდა შემოწირულობებით. ტაძარი შენდებოდა არქიტექტორ გ. შევჩენკოს პროექტის მიხედვით. მშენებლობა დასრულდა 2007 წელს და აკურთხა როსტოვისა და ნოვოცერკასკის ეპარქიის მტავარეპისკოპოსმა პანტელეიომონმა.

2007 წლის 25 ივნისს ეკლესიის წინ მოედანზე აღიმართა სერგეი ოლეშნიას შესრულებული ელისაბედ -ის ძეგლი.
მხატვრული თარგმანისა და ლიტერატურულ ურთიერთობათა მთავარი სარედაქციო კოლეგია

მხატვრული თარგმანისა და ლიტერატურულ ურთიერთობათა მთავარი სარედაქციო კოლეგია — 1974-1992 წლებში არსებული ქართული მთარგმნელობითი დაწესებულება, შექმნილი თბილისში ცნობილი პუბლიცისტისა და საზოგადო მოღვაწე ოთარ ნოდიას თაოსნობით.

ისტორია
კოლეგიის ძირითად საქმიანობას წარმოადგენდა მსოფლიო ლიტერატურის უმნიშვნელოვანესი ნაწარმოებების თარგმნა ქართულად და ქართულისა მსოფლიო ხალხთა ენებზე.

მთარგმნელთა კოლეგიის მუშაობის ერთ-ერთ უმთავრეს მიმართულებად იმთავითვე იქცა კავკასიის ხალხთა ლიტერატურული მემკვიდრეობის ათვისება.

1977 წლიდან მთარგმნელთა კოლეგიის კავკასიურმა განყოფილებამ, რომელსაც ენათმეცნიერი თამარ უჯუხუ ედგა სათავეში, ოთარ ნოდიას უშუალო ხელმძღვანელობით დაიწყო ჩრდილო კავკასიის ხალხთა ფოლკლორის მრავალტომეულზე მუშაობა, რომელიც ჩრდილო კავკასიის მეცნიერებთან ერთად ხორციელდებოდა.

1990 წლისათვის უკვე მზად იყო ადიღური ფოლკლორის ტომი, რომლის მოცულობაც 1000 გვერდამდე აღწევდა. მრავალტომეულის კონცეფციის მიხედვით ფოლკლორული ტექსტები სამ ენაზე იყო წარდგენილი: ორიგინალის ენაზე, ქართულად და რუსულად.

1990 წელს საქართველოში არსებული რთული პოლიტიკურ ვითარებისას ორგანიზაცია დაშლილ იქნა „მწერალთა კავშირის“ მიერ.

1992 წელს მთარგმნელთა კოლეგიის ერთი ნაწილი ახალ ორგანიზაციად გადაკეთდა და ძველი საქმიანობა განაგრძო, ხოლო მეორე ნაწილისაგან ჩამოყალიბდა საქართველოს კულტურულ ურთიერთობათა ცენტრი — „კავკასიური სახლი“.
ლუქსემბურგის ისტორია

ლუქსემბურგის ისტორია — წარმოადგენს ქვეყანა ლუქსემბურგის და მისი გეოგრაფიული არეალის ისტორიას. მისი წერილობითი ისტორია იწყება ძველი რომის იმპერიის ხანიდან. ლუქსემბურგის, როგორც ცალკე პოლიტიკური ერთეულის ისტორიის დასაწყისად მიიჩნევა 963 წელი. შემდგომი ხუთი საუკუნის განმავლობაში ლუქსემბურგების ძლიერი დინასტია ჩამოყალიბდა, თუმცა მათმა გაქრობამ გამოიწვია ქვეყნის დამოუკიდებლობის დასასრულიც. შემდგომ მცირე ხნით შედიოდა ბურგუნდიის საჰერცოგოს შემადგენლობაში და 1477 წელს ჰაბსბურგების დინასტიის ხელში გადავიდა.

ნიდერლანდების რევოლუციის შემდეგ სამხრეთი ნიდერლანდის ნაწილი გახდა, რომელიც 1713 წელს ჰაბსბურგების ავსტრიულ შტოს გადაეცა. რევოლუციური საფრანგეთის მიერ ოკუპაციის შემდეგ, 1815 წლის პარიზის ხელშეკრულებით, ლუქსემბურგი გადაკეთდა დიდ საფერცოგოდ და ნიდერლანდების გაერთიანებული სამეფოსთან პირად უნიაში შევიდა. ამ ხელშეკრულებამ ასევე გამოიწვია ლუქსემბურგის მეორე დაყოფა (პირველი მოხდა 1658, ხოლო მესამე 1839 წლებში.) ამ შეთანხმებებმა ლუქსემბურგის ტერიტორია მნიშვნელოვნად შეამცირა, დღევანდელი ფარგლებში დამოუკიდებლობა ქვეყანამ 1867 წელს ლუქსემბურგის კრიზისის შემდეგ მოიპოვა.

შემდგომ წლებში ლუქსემბურგი გერმანიის გავლენის სფეროში მოექცა. ის გერმანიის მიერ ორჯერ იყო ოკუპირებული 1914 - 1918 და 1940 - 1944 წლებში. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ: ფინანსური მომსახურების განვითარების, პოლიტიკური სტაბილურობის და ევროპული ინტეგრაციის წყალობით ლუქსემბურგი მსოფლიოს ერთ-ერთი უმდიდრესი ქვეყანა გახდა.