რეალპოლიტიკი

რეალპოლიტიკი (; „რეალისტური“, „პრაქტიკული“; და '; „პოლიტიკა“, ) — პოლიტიკა ან დიპლომატია, რომელიც დაფუძნებულია მოცემული სიტუაციისა და ფაქტორების განსაზღვრაზე, გამოკვეთილი იდეოლოგიური ცნებებისა და ეთიკური ან მორალური საფუძვლების ნაცვლად. მას აქვს საერთო ასპექტები რეალიზმსა და პრაგმატიზმის ფილოსოფიურ მიდგომებთან. მას ზოგჯერ უბრალოდ „პრაგმატიზმს“ პოლიტიკაში უწოდებენ. ტერმინი რეალპოლიტიკა ხანდახან გამოიყენება, ისეთი პოლიტიკების გასაკრიტიკებლად, რომლებიც აღიქმება როგორც იძულებითი, ამორალური ან მაკიაველური. რეალპოლიტიკის ოპონენტები იყვნენ ჰენრი კისინჯერი, ჯორჯ კენანი და ჰანს-დიტრიხ გენშერი.

ტერმინის წარმოშობა
ტერმინ „რეალპოლიტიკას“ საფუძველი ლუდვიგ ფონ როჩაუმ, საუკუნის გერმანელმა მწერალმა და პოლიტიკოსმა ჩაუყარა. მის 1853 წლის წიგნ „ “-ში ლიდვიგ ფონ როჩაუ ტერმინს აღწერს:

ისტორიკოსი ჯონ ბიუ ფიქრობს, რომ რეალპოლიტიკის თანამედროვე გაგება განსხვავდება ტერმინის თავდაპირველი მნიშვნელობისაგან. რეალპოლიტიკა წარმოიქმნა საუკუნის შუა წლებში განმანათლებლობის „შეჯახებით“ სახელმწიფო ფორმაციებსა და პოლიტიკურ ძალაუფლებასთან. ბიუ ფიქრობს, რომ რეალპოლიტიკის კონცეპტი იყო ადრეული მცდელობა გაეცათ პასუხი ლიბერალური მიზნების მიღწევის თავსატეხისათვის, რომელიც არ მიჰყვებოდა ლიბერალური განმანათლებლობის წესებს.

პუბლიცისტმა, ჟურნალისტმა და ლიბერალმა პოლიტიკის რეფორმატორმა, ლუდვიგ ფონ როჩაუმ ტერმინის გამოყენებას საფუძველი 1853 წელს ჩაუყარა, რასაც 1869 წელს მეორე ტომი დაამატა, სადაც კიდევ უფრო დახვეწა და გაამყარა ადრინდელი არგუმენტები. როჩაუ გადასახლებაში (პარიზში) ცხოვრობდა 1848 წლის რევოლუციებამდე, როდესაც დაბრუნდა გერმანიაში და რევოლუციის დროს გახდა გერმანიის ნაციონალურ-ლიბერალური პარტიის ცნობილი ფიგურა. მას შემდეგ, რაც 1848 წლის რევოლუციის შემდეგ ლიბერალების მიღწეული გამარჯვებები იმსხვერპლა იძულებითმა მთავრობებმა ან გადაფარულნი იქნენ ძლიერი სოციალური ძალების მიერ, როგორებიცაა კლასი, რელიგია და ნაციონალიზმი, როჩაუმ (ჯონ ბიუზე დაყრდნობით) დაიწყო ფიქრი, თუ როგორ ჩავარდა ენთუზიაზმით დაწყებული საქმე, რომელმაც ვერანაირი რეალური გრძელვადიანი ცვლილება მოიტანა.

როჩაუმ თქვა, რომ განმანათლებლობის უდიდესი მიღწევა იმის ჩვენება იყო, რომ ხელისუფლება ყოველთვის მართალი არ არის. შეცდომა, რაც ლიბერალებმა დაუშვეს ის იყო, რომ მათ ეგონათ ძლიერის კანონი გაქრებოდა, რადგანაც ის არასამართლიანი იყო. როჩაუმ დაწერა, რომ „ჯერიკოს კედლის დასანგრევად, რეალპოლიტიკოსმა იცის, რომ უბრალო წერაქვი უფრო გამოსადეგია, ვიდრე ყველაზე ძლევამოსილი საყვირი“. როჩაუს კონცეპტი ფართოდ იქნა ადაპტირებული გერმანელი მოაზროვნეების მიერ საუკუნის შუა პერიოდში და მალევე გახდა ასოცირებული ოტო ფონ ბისმარკის სახელმწიფოთშენებასთან, რომელიც მან გერმანიის გაერთიანებაში ჩადო 1862-1871 წლებში. 1890 წლისათვის, სიტყვა „რეალპოლიტიკის“ გამოყენება ფართომასშტაბიანი გახდა, თუმცა დროის გასვლასთან ერთად კიდევ უფრო და უფრო შორდებოდა მის თავდაპირველ მნიშვნელობას.

ისტორია და განშტოებები
სუნ ძიმ, ჩინელმა სამხედრო სტრატეგიკოსმა, რომელმაც დაწერა „ომის ხელოვნება“ და შეიძლება ითქვას, რომ იწინასწარმეტყველა მომავალი რეალპოლიტიკის ასპექტები.

თუკიდიდე იყო ბერძენი ისტორიკოსი, რომელმაც დაწერა „პელოპონესის ომის ისტორია“ და ასევე მოიხსენიება, როგორც რეალპოლიტიკის პოლიტიკური წინაპარი.

ჩანაკია (ან კაუტილია) იყო ინდოელი სახელმწიფო მოღვაწე, რომელმაც დაწერა „არტაშასტრა“.

იბნ ხალდუნი, არაბი მუსლიმი ისტორიოგრაფი და ისტორიკოსი, თანამედროვე ისტორიოგრაფიის დამფუძნებელი მამებიდან ერთ-ერთი და მუქადიმაჰის დროის უნივერსალური ისტორიის ავტორი.

ჰან ფეი, ჩინელი ფილოსოფოსი, რომელმაც გაატარა ლეგალიზმის (ან ლეგიზმის) თეორიზაცია და მსახურობდა ცინის დინასტიის მეფის კარზე, მეომარი სახელმწიფოების პერიოდის დასასრულს. მისი თეორია ფოკუსირებული იყო ჯარიმებსა და ჯილდოებზე, როგორც სახელმწიფოს მართვის ხელსაწყოებზე. ჰან ფეი ფიქრობდა, ნეიტრალურ, მანიპულატორ მმართველზე, რომელიც იქნებოდა სახელმწიფოს მეთაური და პარალელურად საიდუმლოდ გააკონტროლებდა მის მინისტრებს (რომლებიც ყოველგვარ პასუხისმგებლობას აიღებდნენ ნებისმიერ პოლიტიკაზე).

ნიკოლო მაკიაველი, იტალიელი პოლიტიკური ფილოსოფოსი რომელმაც დაწერა „ “ („პრინცი“), რომელშიც ამტკიცებს რომ პოლიტიკოსმა უნდა ეძიოს ძალაუფლება, რელიგიური და მორალური მოსაზრებების მიუხედავად.

კარდინალი რიშელიე, ფრანგი სასულიერო პირი და სახელმწიფო მოღვაწე, რომელმაც გაანადგურა საშინაო ფრაქციონალიზმი და საფრანგეთი საერთაშორისო ასპარეზზე დომინანტურ პოზიციაზე მიიყვანა.

ტომას ჰობზი, ინგლისელი ფილოსოფოსი, რომელმაც დაწერა წიგნი „ლევიათანი“, რომელშიც ამბობს, რომ „ბუნებრივი სახელმწიფო“ მიდრეკილია „ყველას ომზე ყველას წინააღმდეგ“.

ფრიდრიხ დიდი, პრუსიელი მონარქი, რომელმაც დიპლომატიური და სამხედრო ძალისხმევით პრუსია ევროპის დიდ ძალად აქცია.

შარლ მორის დე ტალეირანი, ფრანგი პოლიტიკოსი და დიპლომატი, რომელიც საფრანგეთსა და ევროპას სხვადასხვა პოლიტიკურ სისტემაში გაუძღვა.

კლემენს ვენცელ ლოთარ მეტერნიხი, ავსტრიელი სახელმწიფო მოღვაწე, რომელიც ეწინააღმდეგებოდა რევოლუციებს.

კარლ კლაუზევიცი, პრუსიელი სამხედრო თეორეტიკოსი და ისტორიკოსი, რომელმაც დაწერა „ომზე“ („ “).

კამილო კავური, იტალიელი სახელმწიფო მოღვაწე, რომელმაც დიპლომატიური მანევრებით მოახერხა სარდინიის სამეფოს ევროპის დიდ ძალად გადაქცევა, აკონტროლებდა თითქმის გაერთიანებულ იტალიას, რომელიც სარდინიაზე 5-ჯერ დიდი იყო.

ევროპა
აშშ-ში, ტერმინი ხშირად ასოცირდება ძალაუფლების პოლიტიკასთან, თუმცა გერმანიაში რეალპოლიტიკას აქვს შედარებით ნაკლებად ნეგატიური გაგება, ახასიათებს რეალისტურ პოზიციას იდეალისტური (არარეალური) პოზიციების წინააღმდეგ. ის განსაკუთრებით არის ასოცირებული საუკუნის ნაციონალიზმთან. რეალპოლიტიკური პოლიტიკები გატარებული იქნა 1848 წლის რევოლუციების ჩავარდნის შემდეგ, სახელმწიფოების გასაძლიერებლად და საზოგადოებრივი წესრიგის გასამყარებლად.

რეალპოლიტიკის ყველაზე ცნობილი მხარდამჭერი იყო, გერმანიისა და ვილჰელმ -ის პირველი კანცლერი (1862-1890 წლებში), ოტო ფონ ბისმარკი. ბისმარკმა რეალპოლიტიკა გამოიყენა, რათა გერმანიაში დაემყარებინა პრუსიული დომინაცია. ის მანიპულირებდა პოლიტიკური პრობლემებით, როგორც შლეზვიგ-ჰოლშტაინის საკითხს, და საჭიროების შემთხვევაში სხვა სახელმწიფოების ანტაგონიზაციით იწყებდა ომებს, საკუთარი მიზნების მისაღწევად. ასეთი პოლიტიკები ბისმარკისთვის დამახასიათებელ ნიშნად ითვლება, ის რეალური პოლიტიკური სამყაროს პრაგმატულად უყურებდა. ბისმარკი ითვისებდა სხვა პოლიტიკური იდეოლოგიების იდეებსა და ინოვაციებს, მაგალითად: სოციალისტების დასაქმებულთა დაზღვევა და პენსიები. ასე ბისმარკი იყენებდა პატარა ცვლილებებს, რათა თავიდან აერიდებინა დიდი რევოლუციური ცვლილებები. გერმანიის გაერთიანება და ავსტრიასთან ძმების ომის წამოწყება რეალპოლიტიკის მაგალითებად ითვლება.

ადოლფ ჰიტლერის მიერ ჩეხოსლოვაკიის გერმანელებით დასახლებული რეგიონის (სუდატენლენდის) ანექსიის მცდელობა 1938 წლის მაისში შეიძლება ასევე ჩაითვალოს რეალპოლიტიკის მაგალითად. თავდაპირველად, ჰიტლერმა წარუმატებლად მოთხოვა ჩეხოსლოვაკიის პრეზიდენტ ედვარდ დენესს რეგიონის გადაცემა, თუმცა ბრიტანეთის პრემიერ-მინისტრმა, ნევილ ჩემბერლეინმა, მიუნხენის შეთანხმებით მეორე მსოფლიო ომის თავიდან არიდების მიზნით, დათანხმდა ჰიტლერის მოთხოვნას.

ედუარდ ჰალეტ კარი იყო ლიბერალი, რეალისტი, მემარცხენე ბრიტანელი ისტორიკოსი და საერთაშორისო ურთიერთობების თეორიტიკოსი, რომელიც მხარს უჭერდა რეალისტურ საერთაშორისო პოლიტიკას. ის ფიქრობდა, რომ რეალიზმში არ არის მორალური განზომილებები და სწორია ის, რაც წარმატებულია, ხოლო, რაც წარუმატებელია - არასწორი. კარი დარწმუნებული იყო, რომ ბოლშევიკები გაიმარჯვებდნენ რუსეთის სამოქალაქო ომში და რეალპოლიტიკის საფუძვლებზე მხარს უჭერდა დიდი ბრიტანეთის პრემიერ-მინისტრის, დეივიდ ლიოდ ჯორჯის სამხედრო მხარდაჭერას რუსეთის თეთრი მოძრაობის მიმართ.

აშშ
ამერიკული რეალპოლიტიკა 1960-იანებში დაიწყო პოლონელ-ამერიკელი ზბიგნევ ბჟეზინსკის იდეებით, რომელიც შემდგომში იყო ჯიმი კარტერის მრჩეველი ნაციონალური უსაფრთხოების დარგში. მაკკარტიზმის და ჯონ ფოსტერ დალსის იდეებთან კონტრასტში, რომლების მიხედვით, აღმოსავლეთის ბლოკის სამხედრო „გათავისუფლება“ იყო საჭირო, ბჟეზინსკი წინ აყენებდა მშვიდობიან ჩართულობას, როდესაც მსახურობდა ჯონ კენედის და ლინდონ ჯონსონის მრჩევლად.

ჰენრი კისინჯერი, ითვლება ადამიანად, რომელმაც რეალპოლიტიკის პოლიტიკები ფორმალურად გააცნო თეთრ სახლს, როდესაც რიჩარდ ნიქსონის სახელმწიფო მდივნად საუბრობდა. ამ კონტექსტში ეს ნიშნავდა, რომ სახელმწიფო პრობლემებს პრაქტიკული მანერით გაუმკლავდებოდა და არა რაიმე პოლიტიკური დოქტრინით ან ეთიკებით, რაც რიჩარდ ნიქსონის ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკასთან დიპლომატიური კავშირით გამოხატა ამერიკული პუბლიკის ანტიკომუნისტური განწყობის და შეკავების პოლიტიკის მიუხედავად. სხვა მაგალითია კისინჯერის შატლის დიპლომატია 1973 წლის არაბ-ებრაული ომის შემდეგ, როდესაც მან ისრაელს აიძულა დაეტოვებინათ სინაის ნახევარკუნძული, ნავთობის კრიზისის მიერ შექმნილი პოლიტიკური რეალობისაგან თავდასაცავად.

თავად კისინჯერმა განაცხადა, რომ მას არასოდეს გამოუყენებია ტერმინი რეალპოლიტიკა და თქვა, რომ ეს ტერმინი გამოიყენებოდა როგორც რეალისტი ასევე ლიბერალი მოაზროვნეების მიერ სხვადასხვა საგარეო პოლიტიკის გასაკრიტიკებლად. კისინჯერი მის დამსახურებებს სახელმწიფო მდივნის და ნაციონალური უსაფრთხოების მრჩევლის თანამდებობებზე უყურებდა არა როგორც რეალპოლიტიკის სტანდარტულ პოლიტიკად გადაქცევას, მაგრამ ისე, როგორც სახელმწიფო მოღვაწე. კისინჯერმა განაცხადა, რომ სახელმწიფო მოღვაწის როლია „ამოიცნოს ძალის რეალური ურთიერთობები და გამოიყენოს ისინი საკუთარი სარგებლისთვის.“

ამ კონტექსტში შესაძლებელია რეალპოლიტიკის გავლენის ჩამოყალიბების შესაძლებლობის დანახვა ამერიკულ პოლიტიკაში. რეალპოლიტიკის გავლენის აღმოჩენა უკვე შესაძლებელია პრაგმატულ და მოქნილ პოლიტიკებში, რომლებიც იცვლებიან სიტუაციის საჭიროებების მიხედვით. რეალპოლიტიკის შტრიხების დანახვა შესაძლებელია ბარაკ ობამას ადმინისტრაციაშიც.

რეალპოლიტიკა განსხვავდება ყველა პოლიტიკური იდეოლოგიისაგან იმით, რომ ის არ იმართება უცვლელი წესებით, მაგრამ არის მიზანზე ორიენტირებული და ლიმიტირებული, მხოლოდ საგანგებო შემთხვევებისათვის, რადგანაც რეალპოლიტიკა მიმართულია ნაციონალური ინტერესების მიღწევის ყველაზე პრაქტიკული მეთოდებისაკენ, ის შეიძლება ხშირად იწვევდეს კომპრომისებს იდეოლოგიური პრინციპებისათვის. მაგალითად: ცივი ომის მიმდინარეობისას აშშ მხარს უჭერდა ავტორიტარულ რეჟიმებს, რომლებიც არღვევდნენ ადამიანის ძირითად უფლებებს, რათა შეექმნათ თეორიულად უფრო დიდი ნაციონალური ინტერესები ან გაემყარებინათ რეგიონების სტაბილურობა. ცივი ომის დასრულების შემდეგ, მსგავსი პოლიტიკების გამოყენება გაგრძელდა მსოფლიოს სხვადასხვა რეგიონებში, როგორიცაა მაგალითად ახლო აღმოსავლეთი.

დანიელ როსი, ელჩი, ბოლო პერიოდში მხარს უჭერდა საგარეო საქმეების მსგავს მიდგომას მის 2007 წლის წიგნში „სახელმწიფოთშენება: და როგორ აღვადგინოთ ამერიკის პოზიცია მსოფლიოში“.

ჩინეთი
ჩინეთის „რეალისტური“ ტრადიციები ათასობით წელს ითვლის და ხშირად მოიხსენიება, როგორც ჩინური ლეგალიზმი, რომლის ყველაზე ცნობადი ასპექტი დასავლეთში ომის ხელოვნებაა. ჩინური ადმინისტრაციული ორგანიზაციების გავლენა დასავლურ ადმინისტრაციულ პრაქტიკებზე ჯერ კიდევ საუკუნიდან ჩანს და მათ ითამაშეს უმნიშვნელოვანესი როლი თანამედროვე სახელმწიფოების სისტემების ჩამოყალიბებაში.

გაზაფხული-შემოდგომის პერიოდში (ძვ. წ. 771-476/403 წლები), „რეალისტური“ რეფორმები მიღებული იქნა შვიდი მეომარი სახელმწიფოს განვითარების მიზნით, რის შემდეგაც ცინის სახელმწიფომ შექმნა ჩინეთის პირველი იმპერია ძვ. წ. 221 წელს. ამ ერაში ჩამოყალიბებული თეორიებმა და იდეებმა, კონფუციანელობის ჩათვლით, გავლენა იქონია ჩინეთის ყველა დინასტიასა და მთავრობაზე.