iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
წითელხევის თეთრი ეკლესია

წითელხევის თეთრი ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ბაღდათის მუნიციპალიტეტის სოფელ წითელხევში. ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანების ეკლესია აგებულია საუკუნეში.

აღწერა
სოფლის დარბაზული ეკლესია ნაგებია შიგნიდან უხეშად თლილი ქვით, ფასადები მოპირკეთებულია ეკლარის მოყვითალო, იდეალურად თლილი კვადრებით. წყობა თარაზულია. ეკლესია არქიტექტურულად წაგრძელებულ სწორკუთხედს წარმოადგენს, აღმოსავლეთით შვერილი, სამწახნაგა აბსიდით. სამივე წახნაგში მაღალი თაღოვანი სარკმლებია გაჭრილი. ჩრდილოეთით სამი სხვადასხვა ზომის ნიშაა მოწყობილი. აბსიდის ცენტრში მასიური ტრაპეზის ქვა დგას. სფერული კონქის სატრიუმფო თაღი პროფილირებულ კაპიტელებს ეყრდნობა. საკურთხევლის წინ ორსაფეხურიანი სოლეა და ხის კანკელია. კანკელი დაზიანებულია. გრძივ კედლებში გაჭრილი თაღოვანი კარ-სარკმლები ერთმანეთის მიმართ სიმეტრიულადაა განლაგებული. ნაგებობის კედლები ორსაფეხურიანი პილასტრების საშუალებით სამ თანაბარ ნაწილად იყოფა. პირველი საფეხურებიდან იშლება კედლის დეკორატიული თაღები. მეორე საფეხურებზე დაბჯენილია იმპოსტები, რომელთაც ცილინდრული კამარის საბჯენი თაღები ეყრდნობა. დასავლეთით კამარის თაღი კუთხის პილასტრებს ეყრდნობა. შესასვლელი დატანებულია დასავლეთითაც. ამავე კედელში მოწყობილია სამკვეთლოსთან დამაკავშირებელი კიბის უჯრედი. ინტერიერში კედლებზე შემორჩენილია ნალესობის ფრაგმენტები. ეკლესიის ფასადებზე აქცენტირებულია ღიობთა ლილვოვანი მოჩარჩოება. შესასვლელთა ტიმპანებზე გოლგოთას ჯვრების რელიეფური გამოსახულებებია. დასავლეთ კართან მოწყობილია ხუთსაფეხურიანი ბაქანი. ეკლესიის კარნიზი თაროს ფორმისაა. დგას სამსაფეხურიან ცოკოლზე. დასავლეთის კეხზე მოწყობილია სამრეკლო, რომელიც ღია ფანჩატურს წარმოადგენს.
ეკლესია დღესდღეობით მოქმედია და რეგულარულად ტარდება წირვა-ლოცვა.
ჯული გაბოძე

ჯული გაბოძე (დ. 11 თებერვალი, 1959) — ქართველი ლიტერატურათმცოდნე და პედაგოგი.

ბიოგრაფია
1979 წლიდან მუშაობს შოთა რუსთაველის ქართული ლიტერატურის ინსტიტუტში. 1983 1983 წელს მუაშაობდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის "ვეფხისტყაოსნის" ტექსტის დამდგენ კომისიაში ლაბორანტად; არის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის შოთა რუსთაველის ქართული ლიტერატურის ინსტიტუტი ტექსტოლოგიის კვლევითი ცენტრის უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი; მუშაობს კლასიკოსთა თხზულებების აკადემიური გამოცემების მომზადებაზე. აკაკი წერეთლის თხზულებათა აკადემიური ოცტომეულის სარედაქციო კოლეგიის წევრი.
გიოჯი

გიოჯი — პროფესიული სუმოს მსაჯი იაპონიაში.

ჩვეულებრივ, გიოჯი სუმოს სამყაროში შედის მოზარდობის ასაკში და რჩება იაპონიის სუმოს ასოციაციის თანამშრომლად საპენსიო ასაკის მიღწევამდე (65 წლამდე). ამჟამად ასოციაციაში 40-ზე მეტი გიოჯი ირიცხება, საშუალოდ ერთი გიოჯი ერთ ჰეიაზე. თუმცა რეალურად ზოგ ჰეიაში ერთზე მეტი მსაჯია (მაგალითად, კოკონოე-ბეიაში ორია), ზოგში კი (ასაკაიამა-ბეია) არც ერთი.

გიოჯის მოვალეობაში შედის ორ სუმოისტის დაპირისპირების განსჯა. მას შემდეგ, რაც იობიდაში მეტოქეებს გამოიძახებს დოჰიოზე, გიოჯი კიდევ ერთხელ აცხადებს რიკიშების სახელებს. გიოჯი ხელმძღვანელობს რიკიშების წინასაბრძოლო მომზადების რიტუალს დოჰიოზე, შემდეგ კი კოორდინირებას უწევს სუმოისტების სასტარტო დაჯახებას — ტაჩიაის. იგი იძახის "ჯიკან დესუ ტე ვო ცუიტე" ("დრო მოვიდა, ხელები დაუშვით"), აღმართავს გუნბაის, რითაც ორთაბრძოლის დაწყების სიგნალს იძლევა. როცა მებრძოლები ერთდროულად დაეტაკებიან ერთმანეთს, მსაჯი შესძახებს "ჰაკიოი" ("ჩადე ცოტა შემართება"), მაგრამ თუ ტაჩიაი არ იყო სინქრონული, შეძახილით "მადა-მადა" ("ჯერ არა") გიოჯი შეაჩერებს ორთაბრძოლას, რის შემდეგაც სუმოისტები უბრუნდებიან საწყის პოზიციას და ხელახლა მოემზადებიან ტაჩიაისთვის.

ორთაბრძოლის მიმდინარეობისას გიოჯი ვალდებულია სუმოისტები ამყოფოს საქმის კურსში, რომ ასპარეზობა გრძელდება, ჯერ არ დასრულებულა. ამას იგი ანიშნებს შეძახილით "ნოკოტა-ნოკოტა", რაც დაახლოებით ნიშნავს შემდეგს: "ბრძოლა ჯერ ისევ გრძელდება". თუ ორთაბრძოლის დინამიკა შენელდა ან მეტოქეები სულაც დადგნენ დოჰიოს შუაში, გიოჯი მათ ამხნევებს შეძახილით "ოი, ჰაკიოი, ოი". თუ ორთაბრძოლა 4 წუთს გადააჭარბებს, ერთ-ერთი შიმპანი (გვერდითი მსაჯი) გიოჯის ანიშნებს ამის შესახებ და ეს უკანასკნელი დროებით შეაჩერებს ასპარეზობას, რათა მებრძოლებმა შეისვენონ და წყალი დალიონ. გიოჯი ვალდებულია, ჩაინიშნოს მათი ხელებისა და ფეხების ზუსტი განლაგება და მდგომარეობა, რათა შესვენების შემდეგ ზუსტად იმ პოზიციიდან გაგრძელდეს ბრძოლა, რა პოზიციაშიც იგი შეჩერდა. გიოჯის ბრძოლის შეჩერება შეუძლია ასევე იმ დროს, როდესაც ერთ-ერთ ან ორივე სუმოისტს მავაში გაეხსნება. გიოჯი პირადად მოაწესრიგებს მავაშის და იმ პოზიციიდან გააგრძელებს ორთაბრძოლას, რაშიც შეაჩერა. როდესაც რომელიმე მებრძოლი დაეცემა დოჰიოზე, მსაჯი აცხადებს ბრძოლის დასრულების შესახებ შეძახილით "შობუ არი" ("შედეგი არის") და გუნბაის გაიშვერს იმ მებრძოლის მხარეს, რომელმაც გაიმარჯვა.

გიოჯებს აცვიათ აბრეშუმისგან დამზადებული საგანგებო უნიფორმა, რითაც მკვეთრად გამოირჩევიან სუმოს სამყაროს ყველა სხვა წარმომადგენლისაგან.
უკანასკნელი ჩვენგანი

უკანასკნელი ჩვენგანი — ამერიკელი რეჟისორების კრეიგ მეზინისა და ნილ დრაკმანის მიერ შექმნილი პოსტაპოკალიფსური სერიალი. იგი შეიქმნა სატელევიზიო არხების ქსელ -სთვის და ეფუძნება 2013 წელს -ის მიერ შემუშავებულ ვიდეოთამაშს. სერიალის ძირითადი სიუჟეტი ეხება 2023 წლის მოვლენებს — სოკოვანი ინფექციით გამოწვეულ მსოფლიო პანდემიას, რომელიც დაინფიცირებულ ადამიანებს ზომბების მგავს არსებებად გარდაქმის. აღნიშნულ მოვლენებს კი საზოგადოება კოლაფსამდე მიჰყავს. სერიალი მოგვითხრობს ერთ-ერთ კონტრაბანდისტზე (ჯოელ მილერზე), რომელსაც განსაკუთრებული მისია აქვს დაკისრებული — ახალი სოკოვანი ინფექციის მიმართ იმუნიტეტის მქონე 14 წლის გოგონას (ელის) დახმარება, მისი გაცილება პოსტპანდემიურს ამერიკის შეერთებული შტატების ტერიტორიაზე. ჯოელის მისიას ართულებს ირგვლივ არსებული ინფიცირებულთა დიდი რაოდენობა, რომელთა ნაკბენი დაავადების გავრცელების მთავარი საშუალებაა, ასევე, საზოგადეობის არაინფიცირებულ ნაწილში გავრცელებული ანარქია და პრობლემები, გადარჩენის სურვილისა თუ საკვების მოპოვების მოტივით ადამიანები ხშირად უპირისპიდებიან ერთმანეთს.

იმ შემთხვევაში თუ ელი შესაბამის ადამიანებთან უვნებლად მიაღწევს, ისინი შეძლებენ გამოიკვლიონ გოგონას მდგომარეობა და შეეცადონ შექმნან ინფექციის საწინააღმდეგო ვაქცინა.

სერიალის გადაღებები მიმდინარეოდბა 2021 წლის ივლისიდან 2022 წლის ივნისამდე. აღსანიშნავია, რომ „უკანასკნელი ჩვენგანი“ არის -ს პირველი სერიალი, რომელიც დაფუძნებულია ვიდეოთამაშზე. სერიალის პრემიერა 2023 წლის 15 იანვარს შედგა და იგი ამ დღეს, მსოფლიოს მასშტაბით, 4,7 მილიონმა ადამიანმა იხილა. სტატისტიკის მიხედვით, უკანასკნელი ჩვენგანი 2010 წლის შემდეგ, -ს სიდიდით მეორე სერიალია, რომელიც პირველ დღეს მაყურებელთა ასეთმა რაოდენობამ ნახა. სერიალი დადებითად შეაფასეს კრიტიკოსებმა, ზოგიერთმა მათგანმა სერიალს თამაშის საუკეთესო ადაპტაცია უწოდა.
როლანდ შავაძე

როლანდ შავაძე — ქართველი პედაგოგი, ინგლისური ენის მასწავლებელი, მასწავლებლის ეროვნული ჯილდოს 2022 წლის გამარჯვებული.

ბიოგრაფია
როლანდ შავაძე დაიბადა და გაიზარდა ხულოს მუნიციპალიტეტის სოფელ მეკეიძეებში, სადაც მუსლიმი მოსახლეობა ცხოვრობს.
2015 წელს უნივერსიტეტის დასრულების შემდეგ პროფესიული საქმიანობა დაიწყო მაღალმთიან აჭარაში, სადაც იმ პერიოდში ინგლისური ენის მასწავლებლების დეფიციტი იყო. მას შემდეგ ასწავლის მეკეიძეების საჯარო სკოლაში.

სკოლაში მუშაობის პარალელურად მუდმივად ჩართულია პროფესიული განვითარების პროცესებში; არის ბათუმის სახელმწიფო უნივერსიტეტის დოქტორანტი. მისი კვლევა ეხება საგანმანათლებლო დისკურსში ბულინგის ლინგვისტურ თავისებურებებს.

პედაგოგიური ხედვები
შავაძის აზრით, მასწავლებელმა, საგნის სწავლების პარალელურად, მოსწავლეებში ჰუმანური ღირებულებების ჩამოყალიბებას უნდა შეუწყოს ხელი. მისი ხედვით, სკოლა არის სივრცე, სადაც მოსწავლე სწავლობს, რომ ადამიანი უმაღლესი ღირებულია, ხოლო ისეთი ნიშნები, როგორიცაა რელიგია, რასა, ეთნოსი და სქესი, ან პირადი არჩევანია, ან ბუნებრივი მოცემულობა.

ამ მიზნისთვის ის აწყობს ონლაინ შეხვედრებს, სადაც მაღალმთიან რეგიონში მცხოვრები მოსწავლეები იცნობენ სხვადასხვა სფეროში წარმატებულ ადამიანებს და განიხილავენ აქტუალურ საკითხებს.

პროექტები და ინიციატივები
შავაძემ ჩამოაყალიბა ლიტერატურული კლუბი, რომელიც ბრიტანული მხატვრული ლიტერატურის პოპულარიზაციას ემსახურება. კლუბის ფარგლებში მოსწავლეები განიხილავენ როგორც ტექსტებს, ასევე ერთი ეპოქის ქართულ და ბრიტანულ ნაწარმოებებს შორის მსგავსებებსა და განსხვავებებს.

მისი მუშაობის პერიოდში გაიზარდა მოსწავლეთა ჩართულობა ეროვნულ და საერთაშორისო პროექტებში; ეროვნული გამოცდების პრაქტიკაში მისი მოსწავლეებისთვის წარუმატებელი შედეგი არ ფიქსირდებოდა.

2021 წელს, დონორი ორგანიზაციის მხარდაჭერით, უზრუნველყო 30 სტუდენტის უნივერსიტეტში სწავლის საფასურის სრული დაფინანსება.

საზოგადოებრივი საქმიანობა
შავაძე თანამშრომლობდა საერთაშორისო ორგანიზაცია -თან — სხვადასხვა რელიგიური დენომინაციის მოსწავლეები ერთობლივ აქტივობებში ერთიანდებოდნენ, რაც ხელს უწყობდა ურთიერთპატივისცემისა და ინკლუზიური გარემოს ჩამოყალიბებას. მისი შეფასებით, საქართველოს დემოკრატიული განვითარებისთვის მნიშვნელოვანია რელიგიური ნიშნით შუღლის პროპაგანდის პრევენცია და მოსწავლეთა სოლიდარობის გაძლიერება.

ის კონსულტანტ-მასწავლებლად ესწრება გაკვეთილებს აჭარის სხვადასხვა სკოლაში და კოლეგებთან ერთად განიხილავს უცხოური ენის სწავლების თანამედროვე მეთოდოლოგიებს. ასევე არის განათლების მიმართულებით არაერთი სამეცნიერო სტატიის ავტორი და მონაწილეობს საერთაშორისო კონფერენციებსა და გაცვლით პროგრამებში.

ჯილდოები
2022 — მასწავლებლის ეროვნული ჯილდო
წითელხევის კახორის ეკლესია

კახორის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ბაღდათის მუნიციპალიტეტის სოფელ წითელხევში.
აღწერა
სოფლის დარბაზული ეკლესია ნაგებია მონაცრისფრო ქვიშაქვის თლილი კვადრებით. წყობა თითქმის თარაზულია. ეკლესია არქიტექტურული გეგმით სწორკუთხედს წარმოადგენს, აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აბსიდით, რომლის ცენტრში გაჭრილია გარეთ შევიწროებული სარკმელი. გადახურვა მთლიანად ჩამოქცეულია, ჩანს მხოლოდ კონქის ფრაგმენტები. აბსიდი დარბაზისაგან გამოყოფილია მხრებით. მხრები დასრულებულია კაპიტელებით. ჩრდილოეთ კაპიტელს წაკვეთილი ფორმა აქვს. ეკლესიას ორი შესასვლელი ჰქონდა სამხრეთიდან და დასავლეთიდან. ორივე კარი შიგნით თაღოვანი, გარეთ არქიტრავულია. სამხრეთ კედელში სარკმლის კვალია. ინტერიერი ამოვსებულია მიწით და ჩამონაშალი ქვით. აღმოსავლეთ სარკმლის წირთხლზე და ჩრდილოეთ კედელზე შემორჩენილია მოხატულობის უმნიშვნელო ფრაგმენტები. დასავლეთ კარის არქიტრავზე შემორჩენილია ბოლნური ჯვრის რელიეფური გამოსახულება. ჯვრის ძირში ორი ფიგურაა გამოსახული, რომლებიც ზეაღმართული ხელებით დგანან. ჯვრის მკრთალი გამოსახულებაა სამხრეთ არქიტრავზეც. ეკლესიის ფასადები მრავალ ადგილას პერანგშემოცლილია.
ილია ჯაიანი

ილია თომას ძე ჯაიანი (დ. 5 თებერვალი, 1854 – გ. 29 იანვარი, 1916) — სამხედრო პირი. მეფის რუსეთის არმიის გენერალ-მაიორი.

დაამთავრა ტფილისის იუნკერთა ქვეითი სასწავლებელი და ოფიცერთა სკოლა.

მსახურობდა მეგრულ მე-16 პოლკში; 1876 წლიდან პრაპორშიკი; 1877 წლიდან პოდპორუჩიკი; 1877-1878 წლებში რუსეთ-თურქეთის ომის მონაწილე; 1879 წლიდან პორუჩიკი; 1881 წლიდან შტაბს-კაპიტანი; 1884 წლიდან კაპიტანი; იყო ასეულის მეთაური, შემდგომ ბატალიონის მეთაური; 1890 წლიდან პოდპოლკოვნიკი; 1905 წლიდან — პოლკოვნიკი. 1905 წლიდან ბაშკადიკლარსკის სარეზერვო ბატალიონის მეთაური; 1905 წლიდან გორის 259-ე სარეზერვო პოლკის მეთაური; 1909 წლიდან სამურსკის 83-ე ქვეითი პოლკის მეთაური; 1912 წელს, ასაკის გამო გადადგა სამსახურიდან გენერალ-მაიორის წოდებით. მსოფლიო ომის დაწყების შემდეგ, 1915 წელს, იმავე ჩინით შეუდგა სამსახურს; 1916 წელს ჩაირიცხა კავკასიის სამხედრო ოკრუგის შტაბის რეზერვში.

გარდაიცვალა 61 წლის ასაკში. დაკრძალულია დიდუბის ღვთისმშობლის ეკლესიაში.
ათანასე (პეტრიაშვილი)

ათანასე (ერისკაცობაში — ალექსი პეტრიევი [პეტრიაშვილი]; დ. 28 სექტემბერი, 1774, ყიზლარი, ასტრახანის გუბერნია, რუსეთის იმპერია — გ. 17 ოქტომბერი, 1832, მოსკოვი, რუსეთის იმპერია) — ქართველი სასულიერო პირი, არქიმანდრიტი.

ბიოგრაფია
ალექსი პეტრიაშვილი დაიბადა ყიზლარში, სწავლობდა ასტრახანის სასულიერო სემინარიაში. 1796 წელს ეკურთხა ყიზლარის ტაძრის მღვდლად. 1798 წელს გადაიყვანეს მუშკეტერთა პოლკში სამხედრო მღვდლად. პავლე ციციანოვის საქართველოს მთავარმართებლად დანიშვნისთანავე ალექსი პეტრიაშვილი დეკანოზის ხარისხით 1803 წელს გადაიყვანეს მასთან სამსახურში, როგორც თარჯიმანი. იმავე წელს დაინიშნა ახლად დაარსებული თბილისის კეთილშობილთა სასწავლებლის დირექტორად. ალექსი პეტრიაშვილს დიდი წვლილი მიუძღვის კეთილშობილთა სასწავლებლის წარმატების, მისი სახელმძღვანელოებით უზრუნველყოფისა და თბილისის სტამბის დაარსების საქმეში.

ათანასეს ახლო ურთიერთობა ჰქონდა ორბელიანთა სახლთან და იყო გრიგოლ ორბელიანის ნათლია. მიტროპოლიტ ვარლამთან ერთად მოამზადა საქართველოს საეკლესიო რეფორმის პროექტი. არსენ თბილელთან უთანხმოების შედეგად 1810 წელს სასწავლებლის დირექტორობიდან გადააყენეს. იგი ბერად აღიკვეცა, არქიმანდრიტის ხარისხი მიენიჭა და ქვათახევის მონასტრის წინამძღვრად დაინიშნა. 1814 წელს თბილისში ქართლ–კახეთ–იმერეთის სინოდალური კანტორის დაარსებისთანავე ათანასე მის წევრად დაინიშნა.

ეგზარქოს თეოფილაქტე რუსანოვის დავალებით 1819 წელს ათანასე გააგზავნეს სამეგრელოში იქაური საეკლესიო ყმების, შემოსავლებისა და სასულიერო პირთა რაოდენობის ზუსტი ცნობების შესაკრებად, ასევე იქ რუსული საეკლესიო მმართველობის დასამყარებლად.

ქვათახევის მონასტრის გაუქმების შემდეგ ათანასე მცირე დროით თბილისის ფერისცვალების (ე. წ. დარიის) მონასტრის წინამძღვარი იყო, მაგრამ მალევე რუსეთში გაემგზავრა. იქ ჯერ ნიჟნი-ნოვგოროდის გუბერნიის მაკარის მონასტრის წინამძღვრად დანიშნეს, შემდეგ მოსკოვში დონის მონასტრის არქიმანდრიტად. ათანასე გარდაიცვალა 1832 წლის 17 ოქტომბერს. დასაფლავებულია დონის მონასტერში.
აზიზ ახვლედიანი

აზიზ ახვლედიანი (დ. 15 ივლისი, 1928, მახინჯაური — გ. 27 ივლისი, 2016) — ქართველი მეცნიერი, ფილოლოგი, ფოლკლორისტი. ფილოლოგიურ მეცნიერებათა კანდიდატი (1967), ლიტერატურათმცოდნე.

დაამთავრა ბათუმის პედაგოგიური ინსტიტუტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი.

1959–1971 წლებში მუშაობდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ბათუმის სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტში მეცნიერ-მუშაკად. 1959–1991 წლებში იყო საქართველოს კულტურის ფონდის აჭარის განყოფილების თავმჯდომარე. 1919–1996 წლებში იყო ბათუმის შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტის რექტორი. 1952 წლიდან ეწეოდა სამეცნიერო მოღვაწეობას. იკვლევდა ქართულ ხალხურ სიტყვიერებას. მნიშვნელოვანია მისი წვლილი ქართული წიგნის გამოცემისა და პოპულარიზაციის საქმეში. გამოსცა რამდენიმე მივიწყებული, ბიბლიოგრაფიულ იშვიათობად ქცეული წიგნი.
ტარიელ ლელუაშვილი

ტარიელ ლელუაშვილი (დ. 6 მარტი, 1944) — ქართველი ინჟინერი. საქართველოს დამსახურებული მშენებელი.

ბიოგრაფია
1979 წელს დაამთავრა დნეპროპეტროვსკის რკინიგზის ტრანსპორტის ინჟინერია ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი სარკინიგზო ნაგებობათა და სალიანდაგო მშენებლობის სპეციალობით.

1967 წელს დაიწყო შრომითი საქმიანობა ამიერკავკასიის სატრანსპორტო მშენებლობის სპეციალიზებულ ტრესტ "ამიერკავკასტრანსმშენის" თბილისის სამშენებლო სამმართველოში; იყო სამუშაოთა მწარმოებელი, უბნის უფროსი, ტრესტის 131 სამშენებლო სამმართველოს უფროსის მოადგილე, მთავარი ინჟინერი; 1992 წლიდან სამმართველოს უფროსი; ხელმძღვანელობდა თბილისის ელმავალმშენებელი ქარხნის, სარკინიგზო ვაგზლების, საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს ადმინისტრაციული შენობის, რკინიგზის 1 და 2 საავადმყოფოების, თემქისა და მუხიანის მასივებში დარგის თანამშრომლებისთვის საცხოვრებელი სახლების მშენებლობას;

საქართველოში სატრანსპორტო კომპლექსების მშენებლობაში შეტანილი პირადი წვლილისა და მაღალი პროფესიონალიზმისათვის, სტიქიური მოვლენების დროს დაზიანებული შენობა-ნაგებობებისა და აფხაზეთის ომის პერიოდში აღდგენითი სამუშაოების ჩატარებისას გამოჩენილი მაღალი მოქალაქეობრივი პასუხისმგებლობისათვის :

ჯილდოები
დაჯილდოებულია საპატიო სიგელებით.
2001 — ღირსების ორდენი
1999 — ღირსების მედალი
დავით ბახტაძე

დავით ბახტაძე (დ. 17 მაისი, 1974, სამტრედია) — ქართველი პოლიტიკოსი.

განათლება
1991 წელს დაამთავრა სამტრედიის 4 რუსული საშუალო სკოლა. 1996 წელს კი — ქუთაისის ტექნიკური უნივერსიტეტი. ამწე–სატრანსპორტო, საგზაო და სამშენებლო მანქანების და მოწყობილობების ფაკულტეტი, ინჟინერ–მექანიკოსის სპეციალობით.

1999 წელს დაამთავრა საქართველოს აგრარულ მეცნიერებათა აკადემიის დიდი ჯიხაიშის ინსტიტუტის საფინანსო დარგის, საკრედიტო, საგადასახადო, სოციალური გარანტიებისა და ფასწარმოქმნის სამსახურის ორგანიზაციის სპეციალობა, ეკონომისტ–მენეჯერის კვალიფიკაციით.

კარიერა
1996–1997 წლებში მუშაობს სამტრედიის საგადასახადო ინსპექციაში. 1997–2005 წლებში — სამტრედიის საქალაქო მშენებლობისა და კომუნალური მეურნეობის გაერთიანებაში სახლმმართველობის განყოფილების უფროს სპეციალისტად. 2005–2010 წლებში „შპს სამტრედიის“ საქალაქო მშენებლობისა და კომუნალური მეურნეობის გაერთიანების დირექტორის მოადგილე. 2010–2014 წლებში „ააიპ სამტრედიის მუნიციპალიტეტის კომუნალური გაერთიანების“ დირექტორი. 2014 წლის 16 ივლისიდან სამტრედიის მუნიციპალიტეტის მერის მოადგილე. 2021 წლიდან სამტრედიის მუნიციპალიტეტის მერი.

ოჯახი
ჰყავს მეუღლე ქეთევან კახაძე და ორი შვილი ანი ბახტაძე და ამირან ბახტაძე
კინჯიტე

კინჯიტე – აკრძალული ხერხების ერთობლიობა სუმოში, რომელთა გამოყენების შემთხვევაში რიკიში იღებს დისკვალიფიკაციას და ბრძოლა წაგებულად ეთვლება. აკრძალული ხერხებია:

მოწინააღმდეგისთვის მუშტის დარტყმა.
მოწინააღმდეგის თმის დაქაჩვა.
მოწინააღმდეგისთვის თვალებში ან მზის წნულზე დარტყმა.
ერთდროულად მოწინააღმდეგის ორივე ყურზე ხელის შემორტყმა.
მოწინააღმდეგისთვის საზარდულის არეში ხელის წავლება ან დარტყმა.
მოწინააღმდეგის ყელზე ხელის მოჭერა.
მოწინააღმდეგის მკერდში ან წელში ფეხის დარტყმა.
მოწინააღმდეგის ერთი ან რამდენიმე თითის უკან გადახრა.

ზოგიერთი მათგანი არის მოჭიდავის დაუყოვნებელი დისკვალიფიკაციის ( ჰანსოკუს ) საფუძველი მათგან მომდინარე ზიანის გამო. თუმცა ისინი ძალზე იშვიათია და ნაკლებად სავარაუდოა მათი გამოყენება სუმოს უმაღლეს დივიზიონებში, განსაკუთრებით სეკიტორი მოჭიდავეების მხრიდან. გარდა ამისა, თუ სუმოისტს მავაში მოსძვრება, ისინი ანალოგიურად დისკვალიფიცირდებიან.

ალბათ ყველაზე გავრცელებული კინჯიტე მოწინააღმდეგის თმის დაქაჩვაა. მას შემდეგ, რაც თმაჩონმაგეს სახით არის შეკრული, ხელის თითები შეიძლება უნებლიეთ მასში ჩახლართოს ორთაბრძოლის დროს. იტაიმ მოწინააღმდეგეს თმა ზედიზედ ორჯერ მოქაჩა, როდესაც 1980 წლის მაისში ჯურიოს დივიზიონში ასპარეზობდა სხვა რიკიშები, რომლებიც ამ გზით იქნენ დისკვალიფიცირებული, არიან ოძეკი დაიკირინი და იოკოძუნა ასაშურიუ 2003 წლის ივლისში, ოძეკი ტოჩინოშინი 2019 წლის სექტემბერში და ტერუნოფუჯი 2021 წლის მაისში.

მიუხედავად იმისა, რომ ყელის დაჭერა დაუშვებელია, მოწინააღმდეგისთვის ყელზე გაშლილი მტევნით მიწოლა (ე.წ. ნოდოვა) დასაშვებია და საკმაოდ ხშირია.

გარდა ამისა, არის მოქმედებანი, რომლებიც ნებადართულია პროფესიონალ რიკიშისთვის და აკრძალული უფრო უმცროსი (სასკოლო დონის) მოჭიდავეებისთვის. ერთ-ერთი ასეთი მოქმედებაა ჰარიტე — მოწინააღმდეგის სახეზე გაშლილი ხელის დარტყმა.

კინჯიტე ასევე ეწოდება არალეგალურ მოძრაობას შოგიში .
მალმოს ზავი

მალმოს ზავი  — ხელი მოეწერა 1524 წლის 1 სექტემბერს და ამით დასრულდა შვედეთის განმათავისუფლებელი ომი. დანიამ და ნორვეგიამ აღიარეს შვედეთის დამოუკიდებლობა, რომელმაც, თავის მხრივ, უარი განაცხადა სკონესა და ბლეკინგეზე.

გოტლანდის კუნძულზე კონტროლის დამყარების საკითხის მოგვარება გადაიდო, რომელიც შემდგომში უნდა განეხილა ჰანზის ქალაქების წარმომადგენლებისაგან შემდგარ კომიტეტს. საკითხის გადაწყვეტამდე კი შვედეთის ჯარი გააგრძელებდა რანრიკეს სამხედრო ოკუპაციას. 1532 წლისთვის შეთანხმებას ვერ მიაღწიეს და რანრიკე დაუბრუნეს დანია-ნორვეგიას 1200 გულდენის სანაცვლოდ.
სოფიო გოგოხია

სოფიო გოგოხია — ქართველი პედაგოგი, ქართული ენისა და ლიტერატურის მასწავლებელი. 2020 წელს გახდა მასწავლებლის ეროვნული ჯილდოს მფლობელი.

ბიოგრაფია
სოფიო გოგოხია მუშაობს სსიპ აფხაზეთის № 10 საჯარო სკოლაში ქართული ენისა და ლიტერატურის მასწავლებლად.

განსაკუთრებული ადგილი უკავია კინოკლუბ „დუბლს“, რომელიც 4 წელზე მეტია მოქმედებს სკოლაში. კლუბი მართავს კინოჩვენებებს, დისკუსიებს, მონაწილეობს ფესტივალებსა და მასტერკლასებში. ის ჩართულია ეროვნული კინოცენტრისა და განათლების სამინისტროს ერთობლივ პროექტში „კინო სკოლაში“. „დუბლს“ იცნობენ საერთაშორისო კინოფესტივალ „“-ზეც.

2020 წლის 5 ოქტომბერს სოფიო გოგოხიას გადაეცა მასწავლებლის ეროვნული ჯილდო, რითაც გახდა აღნიშნული ჯილდოს მეოთხე მფლობელი.
ვასილ თამარაშვილი

ვასილ სოლომონის ძე თამარაშვილი (დ. 21 იანვარი, 1883, თბილისი, — გ. 7 აპრილი, 1957, იქვე) — ქართველი გამომგონებელი, მუსიკოსი. ქართველი მეცნიერისა და საზოგადო მოღვაწის, პროფესორ მიხეილ თამარაშვილის (1858–1911) ძმისშვილი.

1911 წელს დაამთავრა თბილისის მუსიკალური სასწავლებელი სამხედრო კაპელმაისტერის სპეციალობით. თავდაპირველად თბილისის სკოლებში ასწავლიდა სიმღერა-გალობას, სანოტო სისტემას, მუსიკის თეორიასა და სოლფეჯიოს. უკრავდა ორგანზე კათოლიკურ ეკლესიაში. ჯერ კიდევ სწავლის პერიოდში შექმნა ორკესტრი 15 მუსიკოსის შემადგნელობით, რომელიც თანამშრომლობდა თბილისის სხვადასხვა თეატრთან. ამ ორკესტრისათვის დაამუშავა „მარსელიეზა“, „ვარშავიანკა“, ქართული ხალხური სიმღერები და სხვ.

1936–1939 წლებში თამარაშვილის ხელმძღვანელობით შეიქმნა ქართული ხალხური საკრავების ორკესტრი. მან დიდი შრომა გასწია ქართული საკრავების აღდგენა-რეკონსტრუქციის, დახვეწა-განვითარების, გაუმჯობესება-გადახალისების კუთხით. 1937 წელს მისი ხელმძღვანელობით აღდგენილი 11 სხვადასხვა სახეობის საკრავი დამზადდა საქართველოს ხალხური შემოქმედების კაბინეტში და გადაეცა ხალხური შემოქმედების საკავშირო სახლს (ამჟამად დაცულია პეტერბურგის მუსიკალური ინსტრუმენტების მუზეუმში).

თამარაშვილმა ხანგრძლივი შრომისა და დაკვირვების შედეგად შექმნა მსოფლიოში ერთ-ერთი პირველი ნოტების საბეჭდი მანქანა, რომლის პირველი ნიმუში 1921 წელს დამზადდა, 1936 წელს კი გადაწყდა ნოტის საბეჭდი მანქანის სერიული გამოცემის დაწყება ლენინგრადის ოლქის ქ. ლიგოვოს ქარხანაში, თუმცა შემდგომ სამუშაოებს ხელი შეუშალა 1941 წელს დაწყებულმა სსრკ-გერმანიის ომმა და საბეჭდი მანქანა ქარხანასთან ერთად განადგურდა.

თამარაშვილის სახელი ეწოდა თბილისის ერთ-ერთ ქუჩას თბილისის ნაძალადევის რაიონში.
ქემალ ქილიჩდაროღლუ

ქემალ ქილიჩდაროღლუ (; წინა გვარი – ქარაბულუთი ; დ. 17 დეკემბერი, 1948, ბალიჯა, ნაზიმიე, თუნჯელი, თურქეთი) — თურქი ეკონომისტი, პოლიტიკოსი, ბიუროკრატი და 2010 წლის 22 მაისიდან 2023 წლის 8ნოემბრამდე თურქეთის სახალხო რესპუბლიკური პარტიის თავმჯდომარე. 2002-2015 წლებში ჩატარებული საპარლამენტო არჩევნების დროს, აირჩიეს სტამბოლის მეორე საარჩევნო ოლქიდან. 2015 წლის ივნისის და ნოემბრის საპარლამენტო არჩევნების დროს, აირჩიეს იზმირის მეორე საარჩევნო ოლქიდან. 2018 წლის საპარლამენტო არჩევნების დროს ისევ იზმირის მეორე საარჩევნო ოლქიდან აირჩიეს. 2023 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში ეროვნული კოალიციის საპრეზიდენტო კანდიდატი იყო და არჩევნები მეორე ტურში წააგო.
პეტრო კაფშუჩენკო

პეტრო კაფშუჩენკო (ფსევდონიმი — . ; დ. 27 სექტემბერი, 1915, სოფ. სუხაჩივკა, დღეს ქ. დნიპროს შემადგენლობაში — გ. 17 ნოემბერი, 2006, ლორენსვილი) — უკრაინელი მოქანდაკე. უკრაინაში კულტურული ფასეულობების დაბრუნების საკითხებზე ეროვნული კომისიის საპატიო წევრი (1998). მე-3 ხარისხის ორდენის „დამსახურებისათვის“ კავალერი (2006). დაამთავრა დნეპროპეტროვსკის (ახლანდ. დნიპრო) სამხატვრო სკოლა (1940; ხელმძღვანელები: ოლექსი ჟირადკოვი, მ. პოგრებნიაკი). 1940–1943 წლებში მუშაობდა დნეპროპეტროვსკის თეატრების მოქანდაკედ და დეკორატორად, 1943–1945 წლებში — იძულებით სამუშაოებში, 1945–1949 წლებში — რეგენსბურგის (გერმანია) ინტერნირებულთა ბანაკში, 1949 წლიდან — ბუენოს-აირესში, 1963 წლიდან — ფილადელფიაში.

1945 წლიდან მონაწილეობდა გამოფენებში. პერსონალური გამოფენები შედგა არგენტინაში (1959, 1963), ნიუ-იორკში (1967), სპრინგფილდში (1972), ვაშინგტონში (1973), კიევში (1996, 1998, 2000), დნეპროპეტროვსკში (2001). შემოქმედების ძირითადი მიმართულებებია დაზგური და მონუმენტური ქანდაკება, პლასტიკა; იყენებდა ბრინჯაოს, ტერაკოტას, ფაიფურს, ხეს. ნამუშევრებს ქმნიდა არგენტინული ცხოვრების სიუჟეტების მიხედვით, აგრეთვე მუშაობდა უკრაინულ თემატიკაზეც, კერძოდ კაზაკებზე და ჰოლოდომორზე. ქანდაკებები შესრულებულია რეალისტურ მანერაში, დატვირთულია სიმბოლიკით, ნეორომანტიზმით, იმპრესიონისტული და ექსპრესიონისტული ნიშნებით. ავტორია ვასილ ლიპკოვსკისა (1983) და მთავრის ცოლ ოლღას (1987) ძეგლებისა (ბაუნდ-ბრუკი, ნიუ-ჯერსი). ცალკეული ნამუშევრები ინახება უკრაინის ეროვნულ სამხატვრო მუზეუმში, უკრაინის ეროვნულ ლიტერატურის მუზეუმში, ტარას შევჩენკოს ეროვნულ მუზეუმში, კიევის ისტორიის მუზეუმში, ჰეტმანობის მუზეუმში (ყველა კიევში), შევჩენკოს ეროვნულ ნაკრძალში (ქ. კანივი, ჩერკასის ოლქი), დნიპროს სამხატვრო და ისტორიის მუზეუმებში.

დაკრძალულია ბაუნდ-ბრუკში (ნიუ-ჯერსი, აშშ).

ძირითადი ნამუშევრები
„ქედმოუხრელობა“ (1947)
„უკრაინის ნებისათვის“ (1947)
„მსტვინავები“ (1947)
„ნაბათი“ (1947)
„ჩანაფიქრში“ (1948)
„კაზაკი“ (1948)
„ჭორიკნები“ (1954)
„მოლოდინი“ (1956)
„მოწმე“ (1960)
„სიახლოვე“ (1962)
„მეთუნე“ (1964)
„კარმალიუკი“ (1964)
„მოგონებებში“ (1965)
„მარტოსული“ (1966)
„შესვენება მისაწევად“ (1972)
„დაკარგული იმედები“ (1973)
„ოცნებებს მიცემული“ (1975)
„მუსიკოსები“ (1980)
„უცნობში“ (1983)
„არააღიარებული“ (1985)
„უცხო ქვეყანაში“ (1991)
„ელოდებიან“ (1991)
„ორის საიდუმლო“ (1991)
„არსებობს მოსაგონარი“ (1992)
„დევნილნი“ (1996)
„სიტყვა სიმართლის შესახებ“ (1996)
„დაუვიწყარი წლები“ (1998)
„დროის მოწმენი“ (1998)
„ბოროტი ქარები“ (2000)