ქალების მარში ვერსალში

ქალების მარში ვერსალში, ასევე ცნობილი როგორც შავი მარში, ოქტომბრის დღეები ან უბრალოდ მარში ვერსალისკენ, იყო საფრანგეთის რევოლუციის ერთ-ერთი პირველი და უმნიშვნელოვანესი მოვლენაა. მარში დაიწყო პარიზის ბაზრებში მყოფი ქალების მიერ, რომლებიც 1789 წლის 5 ოქტომბრის დილით პურის მაღალ ფასზე თითქმის აჯანყდნენ. არეულობა სწრაფადვე გადაიზარდა რევოლუციონერების მოქმედებებთან შერწყმულ მოძრაობად, რომლებიც ითხოვდნენ ლიბერალურ პოლიტიკურ რეფორმებს და კონსტიტუციური მონარქიის ჩამოყალიბებას საფრანგეთში. ბაზრის ქალები და მათი მოკავშირეები, რომელთა რაოდენობაც ათასებს აღწევდა, რევოლუციური აგიტატორების წახალისებით, შეიჭრნენ ქალაქის შეიარაღების საწყობში და გაემართნენ ვერსალის სასახლისკენ. ბრბომ ალყა შემოარტყა სასახლეს და დრამატული და ძალადობრივი დაპირისპირების შემდეგ წარმატებით მოახდინა მეფე ლუი -ის იძულება დაეკმაყოფილებინა მათი მოთხოვნები. მეორე დღეს ბრბომ აიძულა მეფე და მისი ოჯახი გაჰყოლოდნენ მათ პარიზში. მომდევნო რამდენიმე კვირის განმავლობაში ეროვნული საკონსტიტუციო კრების უმეტესობაც დედაქალაქში გადავიდა.ეს მოვლენები მეფის დამოუკიდებლობის დასასრულს დაუდო საფუძველი და წინამორბედად ექცა ახალ ძალაუფლებრივ ბალანსს, რომელმაც საბოლოოდ დაამხო დამკვიდრებული, პრივილეგირებული წრეები — არისტოკრატია — და ძალაუფლება უბრალო ხალხს, ე.წ. მესამე მდგომარეობას გადასცა. ვერსალისკენ გამართულმა მარშმა, რომელმაც რევოლუციის წყაროების წარმომადგენლები აქამდე არნახული მასშტაბით გააერთიანა, რევოლუციის გადამწყვეტ მომენტად ჩამოყალიბდა.

წინა რეისტორია
დამძიმებული მოსავლის შემდეგ, ტიურგოს მიერ მარცვლეულის ბაზრის დარეგულირება, რომელიც ლუი -ის ფინანსთა კონტროლიორი ტიურგოს მიერ განხორციელდა 1774 წელს, იყო შიმშილის მთავარი მიზეზი, რომელიც გამოიწვია
მარცვლეულის ომი 1775 წელს. ძველი რეჟიმის დასასრულისას შიმშილის შიშმა მუდმივად ახმაურებდა ქალაქის დაბალი ფენების მოსახლეობას, ხოლო ჭორები "შიმშილის ფაქტი"-ზე, რომელიც თითქოსდა ბატონთა თუ უბრალო მარცვლეულისგან მოსახლეობის გაწვდისას იგეგმებოდა, ფართოდ გავრცელდა და ადვილად დაიჯერებოდა. მხოლოდ ჭორებმა, რომ ამგვარი მარცვლეულის დეფიციტი და კონტრქონტროლირება შეიძლება გამოიწვიოს რევეიონის დათმობა 1789 წლის აპრილში.წყვილი ჭორები, რომ გეგმავდნენ ხორბლის მოსავლის განადგურებას, რათა ხალხი შიმშილით მოეკლა, 1789 წლის ზაფხულში გამოიწვია დიდი შიში.

როცა ოქტომბრის დღეები მოხდა, საფრანგეთის რევოლუციური ათწლეული, 1789–1799, მხოლოდ დაიწყო. ბასტილიის აორთქლება სამი თვის წინ მოხდა, მაგრამ რევოლუციის ძალის სიმძლავრე ჯერ კიდევ არ იყო სრულად გამჟღავნებული. ხალხი, განსაკუთრებით პარიზში, თავისი ახალი ძალით აღფრთოვანებული, დაიწყო პოლიტიკაში და მთავრობაში მონაწილეობა. მათ შორის ყველაზე ღარიბებმა თითქმის ექსკლუზიურად მხოლოდ საკვების საკითხზე გაამახვილეს ყურადღება: უმეტესობა მუშებისა თავისი შემოსავლების ნახევარს ხარჯავდა პურს. ბასტილიის შემდეგ პერიოდში, ფასების ზრდა და მძიმე შიმშილობა პარიზში საერთო გახდა, ასევე ადგილობრივი ძალადობის შემთხვევები ბაზრებზე.

მეფის და ნაციონალური საკონსტიტუციო კრების დეპუტატები კომფორტულად ცხოვრობდნენ სამეფო ქალაქ ვერსალში, სადაც ისინი განიხილავდნენ საფრანგეთის პოლიტიკური სისტემის მნიშვნელოვან ცვლილებებს. რეფორმისტმა დეპუტატებმა რამდენიმე კვირაში ბასტილიის დაცემის შემდეგ გაატარეს დიდძალი კანონმდებლობა, მათ შორის რევოლუციური აგვისტოს დადგენილებები (რომლებიც ოფიციალურად გაუქმებდნენ უმრავლესობას ნობილის და სასულიერო პირების პრივილეგიებს) და მანისა და მოქალაქის უფლებების დეკლარაცია. მათ ყურადღება გადაინაცვლეს მუდმივი კონსტიტუციის შექმნაზე. მონარქისტებმა და სხვა კონსერვატორებმა ვერ შეძლეს რეფორმისტების ძლიერი ძალის წინააღმდეგობა, მაგრამ სექტემბერიდან მათი მდგომარეობა იწყებდა გაუმჯობესებას. კონსტიტუციური მოლაპარაკებებისას მათ შეძლეს ვეტო უფლებების მოპოვება მეფისთვის. ამით ბევრ რეფორმისტს შოკი მოაყენეს, რაც კიდევ უფრო შეამცირა მოლაპარაკებების ეფექტურობა.

ვერსალი, სამეფო ძალაუფლების ცენტრი, რეფორმისტებისთვის დამაბრკოლებელი გარემო იყო. მათი ძალაუფლება პარიზში იყო. ხმაურიანი მიტროპოლია იყო მცირე მანძილით, მხოლოდ აღმოსავლეთით. რეფორმისტ დეპუტატებს კარგად სჭირდებოდათ ეს ფაქტი, რადგან მათ იცოდნენ, რომ ოთხასზე მეტი მონარქისტი დეპუტატი ცდილობდა კრებამ გადაეტანა დისტანციურ სამეფო ქალაქ ტიური, რომელიც კიდევ უფრო რთული გარემო იქნებოდა მათი ძალისათვის. უარესი იყო ის, რომ ბევრს შეეშინდა, რომ მეფე, რომელსაც ასუსტებდა სამეფო ჯარების ზრდა, უბრალოდ დაშლიდა კრებას ან, თუნდაც, უარყოფდა აგვისტოს დადგენილებებს. მეფე მართლაც განიხილავდა ამას, და როდესაც 18 სექტემბერის მან გამოუცხადა ოფიციალური განცხადება, რომ მხოლოდ ნაწილობრივ დამტკიცდა დადგენილებები, დეპუტატები გაბრაზდნენ. კიდევ უფრო გაამძიმა მათ განრისხება მეფის განცხადებამ 4 ოქტომბერის, როდესაც მან გამოთქვა დაუშვებელი ეჭვები მანისა და მოქალაქის უფლებების დეკლარაციაზე.

ადრეული გეგმები
საბჭოთა რევოლუციის შემდეგ გავრცელებული მითების საწინააღმდეგოდ, მარში არ იყო სპონტანური მოვლენაა. მრავალი მოწოდება მასობრივი დემონსტრაციისთვის ვერსალისაკენ უკვე გაკეთებული იყო; განსაკუთრებით, მარკიზი -, რომელიც იყო პალე-როიალის ერთ-ერთი პოპულარული ორატორი, აგვისტოში მოუწოდებდა ასეთ მარშს, რათა გამოეყვანათ დამაბრკოლებელი დეპუტატები, რომლებიც, მისი თქმით, იცავდნენ მეფის ვეტოს უფლებას. მიუხედავად იმისა, რომ მისი მცდელობები ჩააფლავეს, რევოლუციონერები შეინარჩუნებდნენ მარშის იდეას ვერსალისაკენ, რათა დაემორჩილებინათ მეფე და მისთვის გამამართლებელი კანონი დაეთანხმებინათ. პალე-როიალზე გამართულ გამოსვლებში რეგულარულად საუბრობდნენ ამ მარშზე, რაც აძლიერებდა ეჭვებს, რომ მისმა მფლობელმა, ლუი ფილიპე , ორლეანის ჰერცოგმა, საიდუმლოდ უწყობდა ხელს მასობრივ აქტივობას ვერსალის წინააღმდეგ. ვერსალისკენ მარშის იდეა იყო ფართოდ გავრცელებული და განიხილებოდა მერკურის საფრანგეთის 5 სექტემბრის ნომერში. ხალხის უკმაყოფილება გრძნობადი იყო და ბევრი თავად არისტოკრატი და უცხოელები გაიქცნენ.

სამეფო ბანკეტი
1789 წლის სექტემბრის ბოლოს, როდესაც ფრანგი გვარდიელების მუტინია მოხდა ბასტილიის -ის რამდენიმე საათით ადრე, ვერსალის სასახლის უსაფრთხოებისთვის ხელმისაწვდომი ერთადერთი ჯარი იყო არისტოკრატიული გარდი დუ კორპი (პირთადი დაცვა) და სენტ-შვიესი (ასპარეზის შვეიცარიელები). ორივე ძირითადად ცერემონიული ნაწილები იყო და არ ჰყავდათ საკმარისი რაოდენობა და მომზადება, რათა ეფექტური დაცვა უზრუნველეყოთ სამეფო ოჯახისა და მთავრობისთვის.14 შესაბამისად, ფლანდრიის პოლკი (მეფის არმიის რეგულარული ფეხოსანი პოლკი) ორდერის მიხედვით დაემატა ვერსალში 1789 წლის სექტემბრის ბოლოს მეფის ომის მინისტრის კომტ დე სენ-პრიეს მიერ, როგორც პრევენციული ზომა.15
1 ოქტომბერი, ვერსალის ოფიცრებმა გამართეს მისაღები სადილი ახალდაბრძანებულ ჯარის ოფიცრებისთვის, რაც ჩვეულებრივი პრაქტიკა იყო, როდესაც სამხედრო შენაერთი იცვლიდა კაზარმას. სამეფო ოჯახი მოკლედ დაესწრო ამ ღონისძიებას, მსუბუქად გადაადგილდებოდნენ სასახლესთან არსებულ ოპერის დარბაზში განლაგებული მაგიდების შორის. გარეთ, კურთ დე მარბი (მომართული ეზო), ჯარისკაცების ტოსტები და მეფისადმი ერთგულების ფიცები ყოველ წამს უფრო დემონსტრატიულად ითქმებოდა, როგორც ღამე გადიოდა.
მდიდრული სადილი, უეჭველად, იქნებოდა შეურაცხყოფა იმათთვის, ვინც განიცდიდა რთულ დროს, როდესაც მკაცრი ეკონომიური ხარჯვა იყო, მაგრამ მას გაავრცელეს გაზეთში ლ'ამი დუ პეპლ და სხვა რადიკალური ჟურნალებში, როგორც ერთგვარი ხარბობის ორგია. გარდა ამისა, გაზეთებში უღიმღამოდ დააფიქსირეს ლაქშუნური ტრიკოლორიანი კოკადის შებღალვა; მთვრალი ოფიცრები ამბობდნენ, რომ დააგდო ეს სიმბოლო ერისა და მხოლოდ თეთრი კოკადის ერთგულებას უცხადებდნენ ბურბონების სახლის მიმართ. ამ სასმელ დინამოს ტრიკოლორიანი კოკადის შესახებ გავრცელებული ისტორია იყო ძალზედ მკვეთრი საზოგადოებრივი გაბრაზების წყარო.

მარშის დასაწყისი
5 ოქტომბერი დილით, ახალგაზრდა ქალმა დაარტყა მარში -ის ტარი, რომელიც განლაგებული იყო ბაზრის ქალების ჯგუფის კიდეზე, რომლებიც განრისხებულები იყვნენ პურის მუდმივი დეფიციტით და მაღალ ფასებთან დაკავშირებით. მათ შიდასაწვიმედელი, აღმოსავლეთ პარიზის ბაზრის რაიონიდან, რომელიც ცნობილია როგორც ფობურგ სენტ-ანტუანი, გაბრაზებულმა ქალებმა აიძულეს მახლობელი ეკლესია ზარის დარტყმა.16 მათი რაოდენობა განაგრძობდა ზრდას და ენერგიით აღფრთოვანებულმა ჯგუფმა დაიწყო მსვლელობა. კიდევ მეტი ქალი სხვა ბაზრებიდან შეუერთდა მათ, ბევრ მათგანს ჰქონდა სამზარეულო დანები და სხვა დროებითი იარაღები, ხოლო ტოკსინები გაისმა ეკლესიების გუმბათებიდან რამდენიმე რაიონში.2 სხვადასხვა აგიტატორების გავლენით, მღელვარე მასამ მარიამზე მიაღწია ჰოტელ დე ვილი (პარიზის სიტი ჰოლი)-ს, სადაც მათ მოითხოვეს არა მხოლოდ პური, არამედ იარაღი.2 რაც უფრო და უფრო მეტი ქალი – და მამაკაცი – ხვდებოდა მათ, ქალაქის დარბაზის წინ მყოფი მასის რაოდენობა გაიზარდა ექვსიდან შვიდ ათასამდე,17 და შესაძლოა, ათასიდან ათი ათასამდე.
ერთ-ერთი მამაკაცი იყო სტანისლას-მარი მალარი, 18 ბასტილიის მაღალწოდებული მებრძოლი 19, რომელმაც აიღო თავისი მარში და წამოიწყო მოწოდება " !" 20 მალარი პოპულარული ფიგურა იყო ბაზრის ქალებში 18, და მას უხეში მეთოდით მიენიჭა ლიდერობის როლი უხუცესი აქლამისგან. მიუხედავად იმისა, რომ იგი არცთუ რბილი ხასიათის მქონე იყო, მალარი დაეხმარა მასას -ის ჩახშობაში თავისი ხასიათის ძალით; მან იხსნა ჰოტელ დე ვილის -ი პიერ-ლუი ლეფებრ-ლაროში, სასულიერო პირი, რომელსაც ეძახდნენ აბბე ლეფებრ, რომელიც ჩამოეკიდა სანათზე, რადგან ის ცდილობდა დაეცვა შეერთებული ზურმუხტის საწყობები.18 თავად ქალაქის დარბაზი იქნა გაძარცვული, რადგან მასა გაიპარა, კონფისკაციით აიღო მარაგები და იარაღი, თუმცა მალარი დაეხმარა მათ, რომ არ გაეწვის მთელი შენობა. იმ დროს, როდესაც ტალღამ შეაჩერა ყურადღება, მასის ყურადღება კვლავ მიიპყრო ვერსალისკენ. მალარი დანიშნა რამდენიმე ქალი ჯგუფების ლიდერებად და მისცა გარკვეული წესრიგი პროცედურებს, როცა ის წვავდა მასას ქალაქიდან წვიმაში.

როგორც ისინი გაემართნენ, ათასობით ეროვნული გვარდიელი რომლებიც ახალ ამბავს ესმოდნენ, იკრიბებოდნენ პლას დე გრევიზე.[22] მარკიზე დე ლაფაიეტი, რომელიც პარიზში იყო მათი მთავარ მეთაურად, უკმაყოფილოდ შეიტყო, რომ მისი ჯარები დიდი წილად მარში-ს მხარეზე იყვნენ და იმპულსებს იღებდნენ აგიტატორებისგან შეუერთდნენ მათ. მიუხედავად იმისა, რომ იგი იყო ერთ-ერთი დიდი საბჭოთა ფრანგი ომის გმირი, ლაფაიეტმა ვერ მოხერხა თავისი ჯარის დათმობა და ისინი იმუქრებოდნენ დეზერტირობას. ნაცვლად იმისა, რომ მათ დაეშვა გახსნილად მობი, პარიზის მუნიციპალურმა მთავრობამ ლაფაიეტს უბრძანა განეგმო მათი მოძრაობა; მათ ასევე დაავალეს მას სთხოვოს მეფეს, რომ მოხდეს თვითნებურად დაბრუნება პარიზში ხალხის დასამშვიდებლად. მალე, ცხენოსანი სწრაფად გაეშურა ვერსალისთვის გაფრთხილების მიზნით. ლაფაიეტი შიშობდა თავისი ჯარის აჯანყების გამო: იცოდა, რომ ბევრმა მათგანმა ღიად დაპირდა, რომ მოკლავდა, თუ არ დააყენა თავი წინ ან არ დაიხია გვერდზე.[23] ოთხი საათის დროს, 15 000 ეროვნულ-გვარდიელთან და რამდენიმე ათასობით მოქალაქე-დაგვიანებულთან ერთად, მარში დაიწყო ვერსალისკენ. ლაფაიეტი სკეპტიკურად იკავებდა ადგილს კოლონას წინამძღვრად, იმედოვნებდა, რომ დაიცავდა მეფეს და საზოგადოებრივ წესრიგს.

მიზნები
მესამე დესტატეს ქვედა ფენებისთვის შიმშილი რეალურ და მუდმივ საშიშროებას წარმოადგენდა. მიუხედავად იმისა, რომ ამბოხებულებს უკვე თავიანთი მიზნისთვის გამოყენებული ჰქონდათ ოტელ დე ვილის მარაგები, ისინი ჯერ კიდევ უკმაყოფილო რჩებოდნენ — მათ სურდათ არა მხოლოდ ერთი წილი საკვები, არამედ გარანტია იმისა, რომ პური კვლავ უხვი და იაფი იქნებოდა. გავრცელებული იყო და ადვილად იჯერებოდა ჭორები არისტოკრატების მიერ მოწყობილი შეთქმულების შესახებ, რომლის მიზანიც იყო ღარიბი მოსახლეობის შიმშილით ამოწყვეტა.
ბაზრის ქალების შიმშილი და სასოწარკვეთა იყო მარშის საწყისი იმპულსი,[25] თუმცა ის, რაც დაიწყო როგორც პურის ძებნა, მალე სხვა მიზნებით დაიტვირთა. განსაკუთრებით თვალსაჩინო იყო საერთო უკმაყოფილება სამეფო კარის წრეებში დამკვიდრებული რეაქციული განწყობებისადმი,[17] რაც იმაზე ადრე იგრძნობოდა, ვიდრე ცნობილი ბანკეტის გამო აგორებულმა მღელვარებამ მარშს პოლიტიკური განზომილება შესძინა.[26] აქტივისტები ხალხის შორის ავრცელებდნენ მოწოდებას, რომ მეფეს სრულიად უნდა გაეთავისუფლებინა თავი თავისი სამეფო გვარდიისგან და ისინი ეცვალა პატრიოტული ეროვნული გვარდიელებით, რაც დიდად შეესაბამებოდა ლაფაიეტის ჯარისკაცთა განწყობასაც.[18]

ეს ორი გავრცელებული მიზანი დაემატა მესამესაც — რომ მეფე, მისი სამეფო კარი, და აგრეთვე ასამბლეა უნდა გადმოსახლებულიყვნენ პარიზში და ეცხოვრათ ხალხში. მხოლოდ ამის შემდეგ იქნებოდა შესაძლებელი უცხოელი ჯარისკაცების გაყვანა, საკვების მარაგების სტაბილურობა და საფრანგეთის მმართველობა ისეთი ლიდერის ხელში, რომელიც "ხალხთან ერთობაში" იქნებოდა. ეს გეგმა მისაღები იყო მარშში ჩართულ ყველა ფენისთვის. მათთვისაც კი, ვინც მონარქიას უჭერდა მხარს (რასაც ბევრი ქალი შეადგენდა), „კარგი მამიკოს“ სახლში დაბრუნების იდეა სათნო და დამამშვიდებელი ჩანდა. რევოლუციონერთათვის კი გადამწყვეტი იყო ახლად მოპოვებული კანონმდებლობის შენარჩუნება და კონსტიტუციის შექმნა, რაც მეფის რეფორმისტულ პარიზში გადაყვანით ხელსაყრელ პირობებს შექმნიდა რევოლუციის წარმატებისთვის.

სასახლის ალყა
ბრბომ პარიზიდან ვერსალის მიმართულებით მანძილი დაახლოებით ექვს საათში დაფარა. მათ შორის, იმპროვიზებული შეიარაღების გარდა, თან მიაქვთ რამდენიმე ზარბაზანი, რომელიც სასტუმრო დე ვილიდან ჰქონდათ წამოღებული.[2] ხმაურიანი და ენერგიული, ისინი გზადაგზა ახალ-ახალ მიმდევრებს რეკრუტირებით ან იძულებით ართავებდნენ, როდესაც შემოდგომის წვიმაში პარიზიდან მიემართებოდნენ. თავიანთ პუასარული ჟარგონით საუბრობდნენ მეფის უკან, სახლში დაბრუნებაზე.[28] ნაკლებად მოსიყვარულე ტონით აღნიშნავდნენ დედოფალს, მარი ანტუანეტს და მრავალნი მის სიკვდილს ითხოვდნენ.