iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
G7-ის მე-9 სამიტი

7-ის მე-9 სამიტი, დიდი შვიდიანის მეცხრე სამიტი (; 28-29 მაისი, 1983) — შვიდი უდიდესი ინდუსტრიული სახელმწიფოს არაოფიციალური შეხვედრა აშშ-ში, ვირჯინიის ქალაქ უილიამსბურგში. სამიტის შეხვედრის ადგილი იყო უილიამსბურგის სამთავრობო სასახლე.

დიდი შვიდიანის (7) სამიტი იყო არაოფიციალური ფორუმი, რომელიც აერთიანებდა უდიდესი ინდუსტრიული ქვეყნების ხელმძღვანელებს: საფრანგეთი, დასავლეთ გერმანია, იტალია, იაპონია, დიდი ბრიტანეთი, შეერთებული შტატები, კანადა, და ევროკომისიის პრეზიდენტი (ოფიციალურად შეუერთდა 1981 წელს). ეს და მომდევნო სამიტები, არ იყო თავდაპირველად ჩაფიქრებული, როგორც მისი უფრო ფართო საერთაშორისო ინსტიტუტებთან დაკავშირების მცდელობა. აღნიშნული სამიტები მოიტანა აუცილებლობამ, რომელთა ინიციატორები იყვნენ საფრანგეთის პრეზიდენტი — ვალერი ჟისკარ-დ’ესტენი და დასავლეთ გერმანიის კანცლერი — ჰელმუტ შმიდტი. სწორედ მათი ინიციატივით შედგა დიდი ექვსიანის (6) პირველი არაოფიციალური შეხვედრა 1975 წელს.

ლიდერები სამიტზე
7 იყო არაოფიციალური ყოველწლიური ფორუმი, კანადის, საფრანგეთის, დასავლეთ გერმანიის, იტალიის, იაპონიის, გაერთიანებული სამეფოსა და შეერთებული შტატების ლიდერებისთვის.

განხილული საკითხები
სამიტი ჩაფიქრებული იყო, როგორც მის წევრებს შორის არსებული უთანხმოების მოგვარების საშუალება. წმინდა პრაქტიკული თვალსაზრისით, სამიტის წევრებს მიეცათ საშუალება გაეწიათ ერთმანეთისთვის დახმარება რთული ეკონომიკური პრობლემების მოსაგვარებლად.

გალერეა
G7-ის მე-10 სამიტი

7-ის მე-10 სამიტი, დიდი შვიდიანის მეათე სამიტი (; 7-9 ივნისი, 1984) — შვიდი უდიდესი ინდუსტრიული სახელმწიფოს არაოფიციალური შეხვედრა გაერთიანებულ სამეფოში, ინგლისის ქალაქ ლონდონში. სამიტის შეხვედრის ადგილი იყო ლანკასტერ-ჰაუსი.

დიდი შვიდიანის (7) სამიტი იყო არაოფიციალური ფორუმი, რომელიც აერთიანებდა უდიდესი ინდუსტრიული ქვეყნების ხელმძღვანელებს: საფრანგეთი, დასავლეთ გერმანია, იტალია, იაპონია, დიდი ბრიტანეთი, შეერთებული შტატები, კანადა, და ევროკომისიის პრეზიდენტი (ოფიციალურად შეუერთდა 1981 წელს). ეს და მომდევნო სამიტები, არ იყო თავდაპირველად ჩაფიქრებული, როგორც მისი უფრო ფართო საერთაშორისო ინსტიტუტებთან დაკავშირების მცდელობა. აღნიშნული სამიტები მოიტანა აუცილებლობამ, რომელთა ინიციატორები იყვნენ საფრანგეთის პრეზიდენტი — ვალერი ჟისკარ-დ’ესტენი და დასავლეთ გერმანიის კანცლერი — ჰელმუტ შმიდტი. სწორედ მათი ინიციატივით შედგა დიდი ექვსიანის (6) პირველი არაოფიციალური შეხვედრა 1975 წელს.

ლიდერები სამიტზე
7 იყო არაოფიციალური ყოველწლიური ფორუმი, კანადის, საფრანგეთის, დასავლეთ გერმანიის, იტალიის, იაპონიის, გაერთიანებული სამეფოსა და შეერთებული შტატების ლიდერებისთვის.

განხილული საკითხები
სამიტი ჩაფიქრებული იყო, როგორც მის წევრებს შორის არსებული უთანხმოების მოგვარების საშუალება. წმინდა პრაქტიკული თვალსაზრისით, სამიტის წევრებს მიეცათ საშუალება გაეწიათ ერთმანეთისთვის დახმარება რთული ეკონომიკური პრობლემების მოსაგვარებლად.

გალერეა
G7-ის მე-11 სამიტი

7-ის მე-11 სამიტი, დიდი შვიდიანის მეთერთმეტე სამიტი (; 2-4 მაისი, 1985) — შვიდი უდიდესი ინდუსტრიული სახელმწიფოს არაოფიციალური შეხვედრა დასავლეთ გერმანიის ქალაქ ბონში. სამიტის შეხვედრის ადგილი იყო შაუმბურგის სასახლე.

დიდი შვიდიანის (7) სამიტი იყო არაოფიციალური ფორუმი, რომელიც აერთიანებდა უდიდესი ინდუსტრიული ქვეყნების ხელმძღვანელებს: საფრანგეთი, დასავლეთ გერმანია, იტალია, იაპონია, დიდი ბრიტანეთი, შეერთებული შტატები, კანადა, და ევროკომისიის პრეზიდენტი (ოფიციალურად შეუერთდა 1981 წელს). ეს და მომდევნო სამიტები, არ იყო თავდაპირველად ჩაფიქრებული, როგორც მისი უფრო ფართო საერთაშორისო ინსტიტუტებთან დაკავშირების მცდელობა. აღნიშნული სამიტები მოიტანა აუცილებლობამ, რომელთა ინიციატორები იყვნენ საფრანგეთის პრეზიდენტი — ვალერი ჟისკარ-დ’ესტენი და დასავლეთ გერმანიის კანცლერი — ჰელმუტ შმიდტი. სწორედ მათი ინიციატივით შედგა დიდი ექვსიანის (6) პირველი არაოფიციალური შეხვედრა 1975 წელს.

ლიდერები სამიტზე
7 იყო არაოფიციალური ყოველწლიური ფორუმი, კანადის, საფრანგეთის, დასავლეთ გერმანიის, იტალიის, იაპონიის, გაერთიანებული სამეფოსა და შეერთებული შტატების ლიდერებისთვის.

განხილული საკითხები
სამიტი ჩაფიქრებული იყო, როგორც მის წევრებს შორის არსებული უთანხმოების მოგვარების საშუალება. წმინდა პრაქტიკული თვალსაზრისით, სამიტის წევრებს მიეცათ საშუალება გაეწიათ ერთმანეთისთვის დახმარება რთული ეკონომიკური პრობლემების მოსაგვარებლად.

გალერეა
G7-ის მე-12 სამიტი

7-ის მე-12 სამიტი, დიდი შვიდიანის მეთორმეტე სამიტი (; 4-6 მაისი, 1986) — შვიდი უდიდესი ინდუსტრიული სახელმწიფოს არაოფიციალური შეხვედრა იაპონიის ქალაქ ტოკიოში. სამიტის შეხვედრის ადგილი იყო აკასაკას სასახლე ტოკიოში. 1979 წელს ტოკიომ 7-ის მე-5 სამიტს უმასპინძლა.

დიდი შვიდიანის (7) სამიტი იყო არაოფიციალური ფორუმი, რომელიც აერთიანებდა უდიდესი ინდუსტრიული ქვეყნების ხელმძღვანელებს: საფრანგეთი, დასავლეთ გერმანია, იტალია, იაპონია, დიდი ბრიტანეთი, შეერთებული შტატები, კანადა, და ევროკომისიის პრეზიდენტი (ოფიციალურად შეუერთდა 1981 წელს). ეს და მომდევნო სამიტები, არ იყო თავდაპირველად ჩაფიქრებული, როგორც მისი უფრო ფართო საერთაშორისო ინსტიტუტებთან დაკავშირების მცდელობა. აღნიშნული სამიტები მოიტანა აუცილებლობამ, რომელთა ინიციატორები იყვნენ საფრანგეთის პრეზიდენტი — ვალერი ჟისკარ-დ’ესტენი და დასავლეთ გერმანიის კანცლერი — ჰელმუტ შმიდტი. სწორედ მათი ინიციატივით შედგა დიდი ექვსიანის (6) პირველი არაოფიციალური შეხვედრა 1975 წელს.

ლიდერები სამიტზე
7 იყო არაოფიციალური ყოველწლიური ფორუმი, კანადის, საფრანგეთის, დასავლეთ გერმანიის, იტალიის, იაპონიის, გაერთიანებული სამეფოსა და შეერთებული შტატების ლიდერებისთვის.

განხილული საკითხები
სამიტი ჩაფიქრებული იყო, როგორც მის წევრებს შორის არსებული უთანხმოების მოგვარების საშუალება. წმინდა პრაქტიკული თვალსაზრისით, სამიტის წევრებს მიეცათ საშუალება გაეწიათ ერთმანეთისთვის დახმარება რთული ეკონომიკური პრობლემების მოსაგვარებლად.

გალერეა
G7-ის მე-13 სამიტი

7-ის მე-13 სამიტი, დიდი შვიდიანის მეცამეტე სამიტი (; 8-10 ივნისი, 1987) — შვიდი უდიდესი ინდუსტრიული სახელმწიფოს არაოფიციალური შეხვედრა იტალიის ქალაქ ვენეციაში. სამიტის შეხვედრის ადგილი იყო კუნძული სან-ჯორჯო-მაჯორე, ვენეციის ლაგუნაში. 1980 წელს ვენეციამ 7-ის მე-6 სამიტს უმასპინძლა.

დიდი შვიდიანის (7) სამიტი იყო არაოფიციალური ფორუმი, რომელიც აერთიანებდა უდიდესი ინდუსტრიული ქვეყნების ხელმძღვანელებს: საფრანგეთი, დასავლეთ გერმანია, იტალია, იაპონია, დიდი ბრიტანეთი, შეერთებული შტატები, კანადა, და ევროკომისიის პრეზიდენტი (ოფიციალურად შეუერთდა 1981 წელს). ეს და მომდევნო სამიტები, არ იყო თავდაპირველად ჩაფიქრებული, როგორც მისი უფრო ფართო საერთაშორისო ინსტიტუტებთან დაკავშირების მცდელობა. აღნიშნული სამიტები მოიტანა აუცილებლობამ, რომელთა ინიციატორები იყვნენ საფრანგეთის პრეზიდენტი — ვალერი ჟისკარ-დ’ესტენი და დასავლეთ გერმანიის კანცლერი — ჰელმუტ შმიდტი. სწორედ მათი ინიციატივით შედგა დიდი ექვსიანის (6) პირველი არაოფიციალური შეხვედრა 1975 წელს.

ლიდერები სამიტზე
7 იყო არაოფიციალური ყოველწლიური ფორუმი, კანადის, საფრანგეთის, დასავლეთ გერმანიის, იტალიის, იაპონიის, გაერთიანებული სამეფოსა და შეერთებული შტატების ლიდერებისთვის.

განხილული საკითხები
სამიტი ჩაფიქრებული იყო, როგორც მის წევრებს შორის არსებული უთანხმოების მოგვარების საშუალება. წმინდა პრაქტიკული თვალსაზრისით, სამიტის წევრებს მიეცათ საშუალება გაეწიათ ერთმანეთისთვის დახმარება რთული ეკონომიკური პრობლემების მოსაგვარებლად.

გალერეა
კამილა ვეჯვუდი

კამილა ჰილდეგარდ ვეჯვუდი ( ; დ. 25 მარტი, 1901, ნიუკასლ-აპონ-ტაინი — გ. 17 მაისი, 1955, სიდნეი ) — ბრიტანელი და ავსტრალიელი ანთროპოლოგი. ცნობილია წყნარ ოკეანეში ჩატარებული კვლევებით. პოლიტიკოს ჯოსია ვეჯვუდ - ის ქალიშვილი, ვეჯვუდის ცნობილი კერამიკული საწარმოს დამაარსებლის ჯოსია ვეჯვუდის შვილიშვილი.

ბიოგრაფია
კამილა ვეჯვუდი დაიბადა 1901 წლის 25 მარტს ნიუკასლში, ინგლისში. სწავლობდა ლონდონში, ბედფორდის კოლეჯში ბრონისლავ მალინოვსკისთან შემდეგ კი დაამთავრა ნიუნემის კემბრიჯის უნივერსიტეტთან არსებული ნიუნემის კოლეჯი, სადაც მისი ხელმძღვანელი იყო ა. ჰედონი. კურსის დასრულების შემდეგ იგი დაბრუნდა ბედფორდს, სადაც შეუდგა პედაგოგიურ საქმიანობას.

1927 წლიდან ასწავლიდა სიდნეის უნივერსიტეტში (დროგამოშვებით 1930-1932 წლებში, როდესაც კეიპტაუნის უნივერსიტეტში ლექციების კურსის დასრულების შემდეგ დაბრუნდა ინგლისში და ორი წლის განმავლობაში იყო მალინოვსკის პირადი ასისტენტი, ასევე ასწავლიდა ლონდონის ეკონომიკის სკოლაში ). გამოსაცემად მოამზადა ბერნარ დიკონის საველე დღიურები, რომელიც სწავლობდა მალეკულას კუნძულის მოსახლეობას (1934). 1932–1934 წლებში მან ჩაატარა ანთროპოლოგიური საველე სამუშაოები კუნძულ მანამზე, შემდეგ კუნძულ ნაურუზე და 1938 წლამდე განაგრძობდა კუნძულის მცხოვრებთა ცხოვრების სხვადასხვა ასპექტის აღწერილობების გამოქვეყნებას სამეცნიერო პერიოდულ გამოცემებში.

1935 წლის ივნისში იგი დაინიშნა სიდნეის უნივერსიტეტის ქალთა კოლეჯის დირექტორად. ამ დროის განმავლობაში იგი გახდა სიდნეის მაღალი საზოგადოების აქტიური წევრი. იგი ასევე მონაწილეობდა სხვადასხვა საქველმოქმედო პროექტებში და იბრძოდა ნაციზმისგან ავსტრალიაში გაქცეული ლტოლვილების უფლებებისთვის. მეორე მსოფლიო ომის დროს იგი იყო ფედერალური პაციფისტური საბჭოს პრეზიდენტი. თუმცა უარი განაცხადა პაციფიზმზე და მოხალისედ ჩაერთო ავსტრალიის ქალთა არმიის სამედიცინო სამსახურში და დროებით დაინიშნა ვიცე-პოლკოვნიკად 1944 წლის იანვარში. სამედიცინო დახმარების პარალელურად დაკავებული იყო პაპუა-ახალი გვინეის საგანმანათლებლო და ადმინისტრაციულ სტრუქტურების შესწავლით. 1946 წელს დემობილიზაციის შემდეგ სიცოცხლის ბოლომდე მუშაობდა წყნარი ოკეანის ადმინისტრაციის ავსტრალიის სკოლაში (, რომელიც ამზადებდა მმართველთა პერსონალს წყნარი ოკეანის რეგიონისთვის.

ვეჯვუდი იყო მეგობრების რელიგიური საზოგადოება კვაკერების წევრი. იყო პაციფისტი. მეორე მსოფლიო ომის დროს გახდა ფედერალური პაციფისტური საბჭოს პრეზიდენტი. თუმცა, ავსტრალიაში ყოფნის დროს დაინტერესდა ანგლიკანიზმით, განსაკუთრებით ეკლესიის ანგლო-კათოლიკური ფრთით. იგი გახდა ავსტრალიის ინგლისის ეკლესიის წევრი 1944 წელს.

დიდი ხნის განმავლობაში იყო აქტიური მწეველი, რაც ფილტვის კიბოს მიზეზი გახდა. გარდაიცვალა 1955 წელს 54 წელის ასაკში.

კამილა ვეჯვუდის საპატივსაცემოდ უწოდეს ქუჩას კანბერას გარეუბანში.
მერი-ლუიზა მაკლოუსი

მერი-ლუიზა მაკლოუსი (, დაბადებიდან ვაინი , დ. 17 მარტი 1953, ტასმანია, ავსტრალია — გ. 12 აგვისტო 2023, , სიდნეი, ავსტრალია) — ავსტრალიელი ეპიდემიოლოგი. მუშაობდა ინფექციური დაავადებების მიმართულებით. 30 წლის განმავლობაში იყო ეპიდემიოლოგიის პროფესორი ახალი სამხრეთ უელსის უნივერსიტეტში. ცნობილი გახდა -19 პანდემიის დროს, როდესაც რეგულარულად გამოდიოდა საჯაროდ და მოსახლეობას აწვდიდა ინფორმაციას და რჩევებს დაავადებასთან დაკავშირებით.

ადრეული წლები
მერი-ლუიზა მაკლოუსი დაიბადა ტასმანიაში 1953 წლის 17 მარტს. მშობლები ბარი და ლუიზ ვაინები დაცილებულები იყვნენ. მერი-ლუიზამ და მისმა უფროსმა ძმამ პირველი წლები გაატარეს დედასთან ერთად აღმოსავლეთ სიდნეის ბონდის გარეუბანში (ახალი სამხრეთ უელსი), შემდეგ გადავიდნენ ცენტრალურ სანაპიროზე. იქ გოგონა შევიდა გოსფორდის საშუალო სკოლაში. მერი-ლუიზამ მიიღო მამინაცვალის, ბრიუს მაკლოუსის გვარი. იგი გაიზარდა ებრაულ ოჯახში.

მაკლოუსი სწავლობდა სიდნეის უნივერსიტეტში, მიიღო მეცნიერების ბაკალავრის ხარისხი, ხოლო შემდეგ დიპლომი ტროპიკული საზოგადოებრივი ჯანდაცვის სფეროში 1984 წელს, 1988 წელს გახდა საზოგადოებრივი ჯანდაცვის მაგისტრის, ხოლო 1992 წელს — დოქტორის ხარისხის მფლობელი.

კარიერა
1992 წელს მერი-ლუიზა მაკლოუსი შევიდა ახალი სამხრეთ უელსის უნივერსიტეტში. თავისი კარიერის განმავლობაში მან „დაწერა 180-ზე მეტი კვლევითი ნაშრომი და ათწლეულების განმავლობაში მეთვალყურეობდა და მხარს უჭერდა ბევრ კურსდამთავრებულ სტუდენტს.“ იგი სპეციალიზირებული იყო საავადმყოფოში შეძენილი ინფექციექციებზე. მისი ადრინდელი კვლევის საგანს წარმოადგენდა აივ/შიდსი ავსტრალიაში.1995 წლის კვლევების დროს აკვირდებოდა ქალებს, რომლებსაც აივ ინფექცია შხვდათ თავიანთი მამრობითი სქესობრივი პარტნიორებისგან.

2004 წელს ჯანდაცვის მსოფლიო ორგანიზაციისთვის დავალებით მაკლოუსი გაგზავნეს პეკინში ორი თვით ფრინველის გრიპის მონიტორინგისთვის. 2002-2004 წლებში იგიკონსულტაციას უწევდა ჰონგ კონგის ხელისუფლებას ატიპური პნევმონიის გავრცელების დროს.

მაკლოუსი გახდა „ფართოდ ცნობილი ავსტრალიის საზოგადოებისთვის მისი მედია-გამოსვლებით გამოსვლებით“ ავსტრალიაში -19 პანდემიის დროს. ის იყო ერთ-ერთი პირველი, ვინც გამოდიოდა ქვეყანაში სავალდებულო ნიღბის ტარების და საზღვრების დაკეტვის მოთხოვნით. მოგვიანებით იგი მხარს უჭერდა სავალდებულო ვაქცინაციას, მათ შორის ვაქცინაციის ცენტრების შექმნას კოლექტიური იმუნიტეტის მისაღწევად. 2021 წელს - მ იგი შიყვანა ავსტრალიის წლის „კულტურულად ყველაზე გავლენიან ადამიანთა“ ათეულში.

პირადი ცხოვრება და სიკვდილი
მაკლოუსი 1988 წელს ცოლად გაჰყვა რიჩარდ ფლოკს, რომელთანაც შეეძინა ვაჟი და ქალიშვილი.2022 წლის იანვარში მას დაუსვეს ტვინის კიბოს დიაგნოზი. გარდაიცვალა 2023 წლის 12 აგვისტოს, 70 წლის ასაკში.

ჯილდოები
2022 წელს დედოფლის დაბადების დღის აღსანიშნავად მაკლოუსმა მიიღო ავსტრალიის ორდენის კავალერის წოდება „ გამორჩეული სამსახურისთვის სამედიცინო კვლევების, განსაკუთრებით ეპიდემიოლოგიისა და ინფექციის პრევენციის, უმაღლესი განათლებისა და ჯანდაცვის სფეროში.“ 2023 წლის ივნისში, ახალი სამხრეთ უელსის ებრაელთა დეპუტატთა საბჭომ ემანუელის სინაგოგაში მის საპატივსაცემოდ გამართა მიღბა.
გრეის უილსონი

გრეის მარგარეტ უილსონი , (; დ. 25 ივნისი 1879 - გ. 12 იანვარი 1957) — მაღალი რანგის ავსტრალიელი ექთანი. სამხედრო ექთნის რანგში მონაწილეობდა ორივე მსოფლიო ომში. მრავალწლიანი მუშაობისთვის მას მიენიჭა რამდენიმე ჯილდო, მათ შორის ფლორენს ნაიტინგეილის მედალი.

ბიოგრაფია
გრეის მარგარეტ უილსონი დაიბადა სამხრეთ ბრიზბენში (ქვინზლენდი) მოხელე ჯონ პირსონ უილსონის და ფანი კემპბელის ოჯახში. განათლება მიიღო ბრიზბენის გოგონათა გიმნაზიაში. 1995 წელს მუშაობა დაიწყო სტაჟიორად ბრიზბენის ჰოსპიტალში. სამი წლის შემდეგ მიიღო ექთნის სერტიფიკატი. ლონდონში გადასვლის შემდეგ, მან მცირე ხნით გაიარა ბებიაქალის მოსამზადებელი კურსები და სამუშაოდ მოეწყო ნევროლოგიის და ნეიროქირურგიის ეროვნულ ჰოსპიტალში. 1914 წლის ივლისში დაბრუნდა ავსტრალიაში. იგი გახდა უფროსი ექთანი ბრისბენის ერთ-ერთ საავადმყოფოში.

პირველი მსოფლიო ომის დაწყების შემდეგ, უილსონი შეუერთდა ავსტრალიის არმიას, როგორც უფროსი ექთანი. 1915 წლის 15 აპრილს იგი გადავიდა ავსტრალიის საიმპერატორო ძალებში და ერთი თვის შემდეგ გაემგზავრა კუნძულ ლემნოსზე ხმელთაშუა ზღვაში დარდანელის კამპანიის დროს ავსტრალიისა და ახალი ზელანდიის არმიის კორპუსის დაშავებული ჯარისკაცების სამკურნალოდ. კუნძულისკენ მიმავალ გზაზე გრეის უილსონის გემი გაჩერდა ალექსანდრიაში, სადაც მან შეიტყო ' -ში ძმის დარუპვის შესახებ. ჩასვლისთანავე უილსონმა აღმოაჩინა, რომ საავადმყოფოს პირობები „წარმოუდგენლად შემზარავი“ იყო: აღჭურვილობა დროულად არ მიეწოდებოდა, საწოლები საერთოდ არ იყო, ხოლო ლეიბები და კარვები ყველასთვის არ იყო საკმარისი, თუმცა, სამუშაოს ორგანიზებაში უილსონის კომპეტენტური ქმედებების წყალობით, საავადმყოფომ მოახერხა გამკლავებოდა არა მხოლოდ ამ პრობლემებს, არამედ დიზენტერიის მზარდ ტალღასაც. 1916 წლის პირველ ნახევარში საავადმყოფო გადაიტანეს აბასიაში და უილსონიც იქ გადავიდა, სადაც დამსახურებისთვის დააჯილდოვეს პირველი ხარისხის სამეფო წითელი ჯვრით.

ბრაიტონში, ინგლისსა და საფრანგეთში, აბევილში დაჭრილთა დახმარების შემდეგ, იგი იძულებული გახდა საავადმყოფო დაეტოვებინა გარკვეული დროით, ვინაიდან გადავიდა ავსტრალიის იმპერიული ძალების ლონდონის შტაბ-ბინაში სამუშაოდ. 1918 წლის აპრილში დაბრუნდა საავადმყოფოში აბევილში. იქ კვლავ მოახერხა საკუთარი თავის საუკეთესოდ წარმოჩენა, რისთვისაც მიენიჭა ბრიტანეთის იმპერიის ორდენის მეთაურის წოდება. ომის შემდეგ იგი ბრიტანეთში დარჩა რამდენიმე წელი და მე-3 გენერალური საავადმყოფოს დაშლის შემდეგ დასაქმდა დარტფორდის დამხმარე ჰოსპიტალში.

1920 წელს უილსონი დაბრუნდა ავსტრალიაში. ბავშვთა საავადმყოფოში ექთნად მუშაობის დროს დიდი წვლილი შეიტანა პერსონალისთვის და სტაჟიორებისთვის პირობების გაუმჯობესებაში. ორი წლის შემდეგ, საავადმყოფოს კომიტეტთან კონფლიქტის შემდეგ, იგი გადადგა და იყიდა კერძო საავადმყოფო აღმოსავლეთ მელბურნში. 1925 წლის აგვისტოში უილსონი გახდა არმიის საექთნო რეზერვის მთავარი მეთაური და ოთხი წლის შემდეგ დაჯილდოვდა ფლორენს ნაიტინგელის მედლით. მეორე მსოფლიო ომის დაწყების შემდეგ, იგი ფრონტზე დაბრუნდა, როგორც მედდა. ამჯერად ეხმარებოდა ჩრდილოეთ აფრიკის კამპანიის დროს დაჭრილ ჯარისკაცებს, მაგრამ ავადმყოფობამ აიძულა იგი დაბრუნებულიყო ავსტრალიაში 1941 წლის აგვისტოში.

გარდაიცვალა 1957 წლის 12 იანვარს მელბურნში.
ადელინა (კარდიგანისა და ლანკასტრის გრაფინია)

ადელინა ლუიზა მარია, კარდიგანისა და ლანკასტრის გრაფინია (დ. 24 დეკემბერი, 1824 — გ. 25 მაისი, 1915) — ინგლისელი პერის, ჯეიმს ბრუდენელის, კარდიგანის მეშვიდე ერლის მეორე ცოლი, მოგვიანებით კი პორტუგალიელი დიდგვაროვნის, დონ ანტონიო მანუელ დე სალდანა დე ლანკასტრეს მეუღლე.

იყო სკანდალური მემუარების, „ჩემი მოგონებების“ ავტორი, რომელიც 1909 წელს, ადელინა ლუიზა მარია დე ჰორსე კარდიგანელ ლანკასტრელის სახელით გამოქვეყნდა - თუმცა მაშინდელი ბრიტანეთის პერთა კანონები მას არ აძლევდა უფლებას, მისი ყოფილი და ახლანდელი ტიტულები ერთ სახელში გამოესახა. წიგნი დეტალურად აღწერს სხვადასვა მოვლენებსა და ადამიანებს, მათთან დაკავშირებულ ჭორებს, და ვიქტორიანული ინგლისის დაარსების კულუარულ, „ფარდებს-მიღმა“ ამბებს. კარდიგანის ერლთან 1858 წელს ქორწინების შემდეგ, დედოფალმა ვიქტორიამ ადელინა სამეფო კარზე აღარ მიიღო, რადგან მას მისი უცხოთა მითქმა-მოთქმის საგნად ქცეული ცხოვრების წესი მეტად არ მოსწონდა.

ბავშვობა
ადელინა ბერკლის ბაღთან ახლოს, ლონდონში დაიბადა და სპენსერ ჰორსი კილდერბისა და მისი მეუღლის, ლედი ლუიზა მარია ჯუდიტის (ჯონ რუსის, სტრედბროკის პირველი ერლის ქალიშვილი) პირველი შვილი და ერთადერთი ქალიშვილი გახლდათ. 1832 წლიდან მამამისმა გვარი „დე ჰორსი“, დედის ქალიშვილობის სახელის მიხედვით მიიღო. მისი უმცროსი ძმები ალჯერნონ ფრედერიკ რუს დე ჰორსი და უილიამ ჰენრი ბომონტ დე ჰორსი იყვნენ. იგი საზოგადოებაში 1842 წელს გამოჩნდა და 1848 წელს კარლოსზე, გრაფ მონტემოლინზე, კარლისტ ესპანეთის ტახტის პრეტენდენტზე დაინიშნა. ერთად ხშირად ერთობოდა ჯირითით. ამან მათ ირგვლივ ჭორების დიდი ტალღა გამოიწვია. ერლი ბალაკლავას ბრძოლაში, 1854 წელს, მსუბუქ ბრიგადას ხელმძღვანელობდა, და ადელინას მამის მეგობარიც იყო. ის ამ დროს ჯერ კიდევ დაქორწინებული იყო ყოფილ ქალბატონ ელიზაბეტ ტოლემაჩე ჯონსტონზე, რომელიც მას 1826 წელს, მას შემდეგ შეერთო, რაც ქალი არმიის ოფიცერს, ვიცე-პოლკოვნიკ კრისტიან ჯონსტოუნს მიეტოვებინა. თუმცა კარდიგანი 1837 წლიდან მეუღლეს აღარ ხვდებოდა და მისგან დამოუკიდებლად ცხოვრობდა. ჭორებით გაღიზიანებულმა მამამ ადელინა მკაცრად გააკრიტიკა და ეს უკანასკნელიც 1857 წელს სახლიდან გაიქცა. ცოტა ხნით სასტუმროში ცხოვრების შემდეგ, ის ნორფოლკის ქუჩაზე, პარკ-ლეინზე, გარემონტებულ ბინაში დასახლდა და კარდიგანის ერლის საყვარელი გახდა. თუმცა ის თავისი დროის წარმატებული მუსიკოსი, მოჯირითე და ერთ-ერთი ყველაზე აღიარებული კურტიზანი იყო. ქმრის 1868 წელს გარდაცვალების შემდეგ, ის, კაცის ანდერძის მიხედვით, ცხოვრების ბოლომდე უზრუნველყოფილი იქნა.
მეორე ქორწინება
დაქვრივების შემდეგ, კარდიგანის გრაფინიამ მრავალი ხელის თხოვნის შეთავაზება მიიღო,

1968 წელს ეკრანებზე გამოჩნდა ფილმი „მსუბუქი ბრიგადის შეტევა“, სადაც ერთ–ერთი პერსონაჟი ადელინას უხეშ პროტოტიპად ჩაითვალა.

მისი მემუარის, „ჩემი მოგონებები“, ნამდვილი ავტორი მწერალი მაუდ ფოულკესი იყო.
მარია ანა სავოიელი (შაბლეს ჰერცოგინია)

მარია ანა სავოიელი (მარია ანა კაროლინა გაბრიელა; დ. 17 დეკემბერი, 1757 — გ. 11 ოქტომბერი, 1824) — დაბადებიდან სავოის პრინცესა. ბიძასთან, პრინც ბენედეტოსთან, შაბლეს ჰერცოგთან ქორწინების შემდეგ შაბლეს ჰერცოგინია.
ბავშვობა
პრინცესა ტურინის სასახლეში, სავოიის ჰერცოგ პრინც ვიტორიო ამადეოს (1773 წლიდან სარდინიის მეფის) და მისი მეუღლის, მარია ანტონია ფერნანდას, ესპანეთის მეფე ფილიპე ქალიშვილის მეექვსე შვილად დაიბადა.

მარია ანა დაბადებით მეოთხე გოგონა გახლდათ, თუმცა მისი ერთ-ერთი უფროსი დის მშობიარობისას დაღუპვამ, განაპირობა, რომ ის მესამე ქალიშვილად მოიაზრებოდა. მისი ორი უფროსი და მომავალში საფრანგეთის მეფე ლუი შვილიშვილების მეუღლეები გახდნენ: პრინცესა მარია ჯუზეპინა, რომელიც საფრანგეთის მომავალ ლუი , 1771 წელს გათხოვდა, და პრინცესა მარია ტერეზა, რომელიც მომავალ შარლ , 1773 წელს გაჰყვა ცოლად. მათი უმცროსი და, მარია კაროლინა, ანტონი საქსელზე დაქორწინდა.

მისი ძმებიდან სამნი სარდინიის სავოის დინასტიის უკანასკნელ სამ მეფედ მოიაზრებოდნენ. ესენი იყვნენ კარლო ემანუელე , ვიტორიო ემანუელე და კარლო ფელიჩე (ამ მიმდევრობით). ამ უკანასკნელის 1831 წელს გარდაცვალების შემდეგ, ტახტი კარლო ალბერტოს, კარინიანოს პრინცსა და მომდევნო კანონიერ მემკვიდრეს გადაეცა.
ქორწინება
მისი უფროსი დების ფრანგ პრინცებზე გათხოვების შემდეგ, მარია ანა მამამისის ნახევარ-ძმას, პრინც ბენედეტოს, შაბლეს ჰერცოგს გაურიგეს. ქორწინება 1775 წლის 19 მარტს, წმინდა საფარველის სამლოცველოში, ტურინში შედგა. წყვილს შვილები არ შესძენია, თუმცა ქორწინება ბედნიერი იყო: მიუხედავად მათი ემოციური სიახლოვისა, მარია ანა, მეუღლეს, უპირველესად, ბიძად აღიქვამდა. მათი ოფიციალური რეზიდენციები შაბლეს სასახლე და აგლიეს ჰერცოგთა სასახლე იყო.

1798 წლის დეკემბერში საფრანგეთის რესპუბლიკა სარდინიის სამეფოში შეიჭრა, რის გამოც მთელს სამეფო ოჯახს ქვეყნიდან გაქცევა მოუწია. შაბლეს ჰერცოგმა და ჰერცოგინიამ ტურინი დატოვეს და სარდინიაში გადავიდნენ, სადაც 1799 წლის ბოლომდე ცხოვრობდნენ. შემდეგ კუნძულიც დატოვეს და რომში, პაპის რეზიდენციაში დასახლდნენ. 1805 წელს მათ რამდენიმე თვე გაატარეს ფლორენციაში, ეტრურიის მეფე ლუდოვიკო და მის მეუღლე დედოფალ მარია ლუისასთან სტუმრად. მიუხედავად ამისა, მარია ანა სამშობლოში მაშინვე არ დაბრუნებულა: 1820 წელს მან რომის მახლობლად, ლუსიენ ბონაპარტისაგან რუნფინელის ვილა შეიძინა. 1822 წელს, ძმისა და ბიძაშვილის მხრიდან პროტესტის მიუხედავად, ქალი ფლორენციაში გადასახლდა.
სიკვდილი
მარია ანა მხოლოდ 1824 წლის დასაწყისში დაბრუნდა პიემონტში, სადაც მონკალიერის ციხესიმაგრეში თავის ძმებს, ყოფილ მეფე ვიტორიო ემანუელე და ახალ მონარქ კარლო ფელიჩეს შეხვდა. იმავე წლის ზაფხულში კარლო ფელიჩესა და მის მეუღლესთან, მარია კრისტინასთან ერთად, რეგენტი ჰერცოგინია სავოიაში გაემგზავრა, სადაც ისინი ჰაუტკომბის სააბატოს ეწვივნენ.

მარია ანა ტურინის სტუპინიგის სანადირო რეზიდენციაში , 1824 წელს, 66 წლის ასაკში გარდაიცვალა, და სუპერგის სამეფო ბაზილიკაში დაკრძალეს. მან მთელი თავისი ქონება, მათ შორის მისი და მისი გარდაცვლილი მეუღლის სასახლეები, რეზიდენციები და მის მიერ შეძენილი რუნფინელის ვილა თავის ძმას, სარდინიის მეფე კარლო ფელიჩეს უანდერძა.
G7-ის მე-14 სამიტი

7-ის მე-14 სამიტი, დიდი შვიდიანის მეთოთხმეტე სამიტი (; 19-20 ივნისი, 1988) — შვიდი უდიდესი ინდუსტრიული სახელმწიფოს არაოფიციალური შეხვედრა კანადაში, ონტარიოს ქალაქ ტორონტოში. სამიტის შეხვედრის ადგილი იყო ტორონტოს დაუნთაუნში, მეტრო ტორონტოს კონფერენც-ცენტრში.

დიდი შვიდიანის (7) სამიტი იყო არაოფიციალური ფორუმი, რომელიც აერთიანებდა უდიდესი ინდუსტრიული ქვეყნების ხელმძღვანელებს: საფრანგეთი, დასავლეთ გერმანია, იტალია, იაპონია, დიდი ბრიტანეთი, შეერთებული შტატები, კანადა, და ევროკომისიის პრეზიდენტი (ოფიციალურად შეუერთდა 1981 წელს). ეს და მომდევნო სამიტები, არ იყო თავდაპირველად ჩაფიქრებული, როგორც მისი უფრო ფართო საერთაშორისო ინსტიტუტებთან დაკავშირების მცდელობა. აღნიშნული სამიტები მოიტანა აუცილებლობამ, რომელთა ინიციატორები იყვნენ საფრანგეთის პრეზიდენტი — ვალერი ჟისკარ-დ’ესტენი და დასავლეთ გერმანიის კანცლერი — ჰელმუტ შმიდტი. სწორედ მათი ინიციატივით შედგა დიდი ექვსიანის (6) პირველი არაოფიციალური შეხვედრა 1975 წელს.

ლიდერები სამიტზე
7 იყო არაოფიციალური ყოველწლიური ფორუმი, კანადის, საფრანგეთის, დასავლეთ გერმანიის, იტალიის, იაპონიის, გაერთიანებული სამეფოსა და შეერთებული შტატების ლიდერებისთვის.

განხილული საკითხები
სამიტი ჩაფიქრებული იყო, როგორც მის წევრებს შორის არსებული უთანხმოების მოგვარების საშუალება. წმინდა პრაქტიკული თვალსაზრისით, სამიტის წევრებს მიეცათ საშუალება გაეწიათ ერთმანეთისთვის დახმარება რთული ეკონომიკური პრობლემების მოსაგვარებლად.

გალერეა