iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტრო წარმომადგენლობა ბათუმში

საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტრო წარმომადგენლობა ბათუმში — ისტორიული ძეგლი საქართველოში, ბათუმში. შენობა, საუკუნის დასაწყისის ცოცხალი, ინდივიდუალური მხატვრული სახის მატარებელი, რთული კონფიგურაციის მქონე ნაგებობაა. მისი მხატვრული გადაწყვეტა გამორჩეულია. მის ადგილმდებარეობას ქუჩის მჭიდრო განაშენიანებაში გარკვეული პაუზა შემოაქვს, რაც ამსუბუქებს და უფრო მრავალფეროვანს ხდის ქუჩის ამ მონაკვეთის კომპოზიციას.

არქიტექტურა
ორი ქუჩის გასაყარზე მოცემული შენობა სიღრმეშია შეწეული. ქუჩების განაშენიანების კონტურს მისი ეზოს შემომსაზღვრელი ლითონის აჟურული ღობე კრავს. ღობეს ორივე ქუჩის მხრიდან ორ-ორი შესასვლელი აქვს. შენობის წინა ეზოში, ეგზოტიკური მცენარეებია გაშენებული. შუა ეზოში პავილიონია. შენობა ფრონტალურად იშლება დემეტრე თავდადებულის ქუჩის მიმართულებით. იგი წარმოადგენს რთული კონფიგურაციის მქონე, ორ და სამ სართულიან ნაგებობას ცოკოლის სართულით. შესრულებულია მოდერნის სტილში. მოკლე ფასადით, შენობა მემედ აბაშიძის ქუჩისკენ არის მიმართული. ამ მხრიდან ფასადი კორინთული კაპიტელით დაგვირგვინებულ პილასტრით არის გაფორმებული. გაფორმების მნიშვნელოვან ელემენტს აივანი წარმოადგენს, რომელიც ამ ფასადს მთელ სიგანეზე მიუყვება. ასეთივე აივანია დემეტრე თავდადებულის ქუჩის მხრიდან, მეორე სართულის დონეზე. შენობის ცენტრალური ნაწილი სამსართულიანია, გვერდითები - ორი. მესამე სართულის ფასადი სამ სეგმენტად არის დაყოფილი. გვერდითა სეგმენტები ორქანობა, ძალიან დამრეცი, სხვენიანი გადახურვით სრულდება. თითო მონაკვეთში სამ-სამი სარკმელია გაჭრილი. პირველ და მეორე სრთულებს ბრტყელი პილასტრები მიუყვება. პირველი სართულის პილასტრები ჩაკვეთილი სიბრტყეებით არის დამუშავებული. მეორე სართულისა - კანელურებით.
ბათუმის საცხოვრებელი სახლი (ერას 31)

ბათუმის საცხოვრებელი სახლი — ისტორიული ძეგლი საქართველოში, ბათუმში.
არქიტექტურა
ნაგებობა მდებარეობს მჭიდრო ურბანულ განაშენიანებაში. წარმოადგენს ორსართულიან ნაგებობას, რომლის ძირითადი ნაწილი აგურით არის აგებული, ხოლო ცოკოლის მონაკვეთში გამოყენებულია ნახევრად დამუშავებული ქვები. აგურის ფასადი შეულესავია. მარცხენა მონაკვეთში პირველ სართულზე განთავსებულია მაღალი, სწორკუთხა მოყვანილობის ტალანი, რომელიც შიდა ეზოში შედის . ფასადს ანაწევრებს კარ-ფანჯრების ღიობები, რომლებსაც დაბრტყელებული თაღის ფორმა აქვს. პირველი სართულის ღიობები სრულიად მოურთავია, ხოლო მეორე სართულის ფანჯრებს ზემოდან ერთვის ფრონტონის სახის თავსართები და აგურში გამოყვანილი საჭექი ქვის იმიტაცია. ფასადს ასრულებს მაღალი ლავგარდანი, რომელსაც ქვემოთ მსხვილი კბილანების მწკრივი მიყვება. მეორე სართულის შუაში ერთი ლითონის აივანია გადმოკიდებული.
ბათუმის საცხოვრებელი სახლი (ერას 21)

ბათუმის საცხოვრებელი სახლი — ისტორიული ძეგლი საქართველოში, ბათუმში.
არქიტექტურა
ნაგებობა მდებარეობს მჭიდრო ურბანულ განაშენიანებაში. წარმოადგენს ერთსართლიან ნაგებობას, სარდაფით. ფასადის ცენტრის ოდნავ მარცხნივ განთავსებულია მაღალი და სწორკუთხა მოხაზულობის ტალანი, რომელიც შიდა ეზოში შედის. ტალანის ზედა ნაწილში შემორჩენილია ლითონის აჟურული ცხაური. ტალანის ორივე მხარეს იყო ორ-ორი ფანჯარა და შემდეგ ორი სადარბაზოს კარი, თუმცა ამჟამად მის ორივე მხარეს ფანჯრები გაუქმებულია და გადაკეთებულია ვიტრინებად. დარჩენილია მხოლოდ ფანჯრების ზედა მოჩარჩოება. მარჯვენა სადარბაზოს კარის მარჯვნივ კიდევ სამი ფანჯარაა, რომლებმაც თავდაპირველი სახით მოაღწიეს ჩვენამდე. ფასადი გაფორმებულია ბაროკოს სტილის ელემენტებით. მრუდთაღოვან ფანჯრებს შემოუყვება პროფილირებული მოჩარჩოება, რომელშიც ჩართულია გრეხილი ლილვი. ფანჯრების თავზე ორნამენტით დაფარული საჭექი ქვის იმიტაციაა. ფასადი სრულდება მცირედ შვერილი თაროს ფორმის ლავგარდანით, რომელსაც ქვეშ გაუყვება ორნამენტული სარტყელი, ერთმანეთში გადახლართული ფოთლოვანი ორნამენტით.
ბათუმის საცხოვრებელი სახლი (ასათიანის 9)

ბათუმის საცხოვრებელი სახლი — ისტორიული ძეგლი საქართველოში, ბათუმში. მიუხედავად გვიანი პერიოდისა და ცემენტის ხსნარში შესრულებული დეკორისა შენობა საინტერესო ნიმუშია კლასიცისტური, ბაროკული და მოდერნული სტილის ელემენტების მოკრძალებული, ხელოსნური გამეორებისა.

არქიტექტურა
ცემენტის ბლოკებით ნაგები ორსართულიანი შენობა ფლეთილი ქვის ცოკოლზე დგას. ცემენტის ხსნარით შელესილ ფასადს მარტივი და მწირი დეკორი აქვს. ღიობები დაბალი და სწორკუთხაა. შენობის კუთხეებს ვერტიკალურ ზოლად ასდევს ქვის წყობის იმიტაციით დამუშავებული ცრუ პილასტრები, რომლის „კაპიტელები" შენობის დამასრულებელ პროფილირებულ ლავგარდანში სქემატურად გამოიყოფა. კარნიზს ქვეშ შენობის მთავარ და გვერდით ფასადებს ლილვის ფორმის სარტყელი გასდევს. ფასადი დანაწევრებულია ღიობებით. პირველი სართულის ფანჯრების ძირში ლილვის ფორმის სარტყელია გავლებული, რომლის ქვემოთ კედლის ზედაპირი რუსტირებულია; ღიობების სადა, პროფილირებულ ჩარჩოში მხოლოდ პირველ სართულზეა საჭექი ქვის დეკორატიული მოტივი გამოყენებული. მეორე სართულის კიდურა ნაწილებში კარების წინ დაკიდული აივნებია მოწყობილი; მარჯვენა განსხვავებულია, მას ლითონის აჟურული მოაჯირი და მრუდხაზოვანი გადახურვის მქონე აჟურულთაღოვანი ჩარდახი აქვს. შენობის ცენტრალურ ნაწილში ერთსართულიანი რიზალიტი-პორტალია, რომელსაც შუა ნაწილში წყვეტილი მრუდხაზოვანი დასრულება აქვს. პორტალი მაღალი, თაღოვანი ღიობით იხსნება; შიგნით, სიღრმეში სადარბაზოს კარია. შენობის კარნიზს ქვეშ გატარებული ლილვი ფასადის შუა ნაწილში, რიზალიტის თავზე, თაღოვან მოხაზულობას შემოწერს. ამ ნაწილში კარნიზი წყდება და გადადის ორქანობა დასრულების მქონე ორსაფეხურიან პარაპეტში. კეხთან ღილაკისებრი ვოლუტებია, ცენტრში ბურთულაა დადგმული.
ბათუმის საცხოვრებელი სახლი (მაზნიაშვილის 47)

ბათუმის საცხოვრებელი სახლი — ისტორიული ძეგლი საქართველოში, ბათუმში. სახლი საუკუნის ბათუმური საცხოვრებელი სახლის არქიტექტურის სახასიათო ნიმუშია. ის კარგად ეწერება ორი ქუჩის ისტორიულ განაშენიანებაში და მნიშვნელოვანი წვლილი შეაქვს მათი არქიტექტურული სახის შექმნაში

არქიტექტურა
 საუკუნის დასაწყისის შენობა ორი ქუჩის კვეთაზე დგას. შელესილი და ღიავარდისფერად შეღებილი ფასადები რენესანსის არქიტექტურიდან აღებული ელემენტებით თავშეკავებულად არის გაფორმებული. ორივე სართულს სწორკუთხა ღიობები ანაწევრებს. პირველი სართულის ვიტრინები, ისევე როგორც ფანჯრები მოურთავია, მხოლოდ შუაკედლისებს აუყვება რუსტიკის იმიტაციით შედგენილი პილასტრები. ზედა სართულის ღიობებს საჭექი ქვებით აღნიშნული პროფილირებული საპირეები შემოწერს. მათ ზემოთ მარტივი სანდრიკებია გამოყვანილი. შენობის მთელ პერიმეტრზე გაყოლებული აივნის ბადისებური ლითონის მოაჯირი ერთ მონაკვეთში რიკულებით არის შეცვლილი. სახლს საინტერესო სივრცობრივი გადაწყვეტა აქვს. კომახიძის ქუჩიდან ჭიშკარი ვიწრო შიდა ეზოში გადის. აქ მოწყობილი კიბე ადის ტერასაზე, რომელიც მეორე ფასადის ფარგლებში განთავსებულ სადარბაზოს უკავშირდება. სადარბაზო უჯრედს ხის იატაკი და აივნის მსგავსი ლითონის მოაჯირით მოზღუდული წინკარი აქვს. განიერი კიბე პირდაპირ ქუჩაში გადის.
ბათუმის საცხოვრებელი სახლი (გორგასალის 24)

ბათუმის საცხოვრებელი სახლი — ისტორიული ძეგლი საქართველოში, ბათუმში. ცუდი ფიზიკური მდგომარეობის მიუხედავად, ნაგებობა თავდაპირველი გეგმარებითი სტრუქტურისა თუ საფასადო და ინტერიერის დეკორის დაცულობის მხრივ ერთ-ერთი გამორჩეული შენობაა ბათუმში. ის მნიშვნელოვან როლს ასრულებს ქუჩის როგორც მასშტაბის, ისე არქიტექურული სახის განსაზღვრაში.

არქიტექტურა
 საუკუნის დასაწყისში აგებული -ის ფორმის ორსართულიანი სახლი მთავარი ფასადით ქუჩის პირზე გამოდის. შელესილი და მონაცრისფრო-მოთეთრო ფერზე შეღებილი საფასადო სიბრტყე ეკლექტურად არის გადაწყვეტილი. მარცხენა კიდეში მოწყობილი მსუბუქად შვერილი რიზალიტი, რომლის პირველი სართული სადარბაზო უჯრედს უკავია, მეორე სართულზე ლითონის აივნით არის ხაზგასმული. ეზოს ტალანი ფასადის მარჯვენა კიდეშია განთავსებული. მეორე აივანი ტალანის თავზე გამოდის. კედლის დამანაწევრებელ სწორკუთხა ღიობებს პროფილირებული საპირე შემოწერთ. ისინი ზედა ნაწილებში მცენარეული ორნამენტით გაფორმებული საჭექი ქვებით არის აღნიშნული. ფანჯრების, ერთიანი უწყვეტი სარტყლით წარმოქმნილი, რაფების ქვეშ ნალესობით მართკუთხედებია გამოყვანილი. ეკლექტური რენესანსის არქიტეტქურიდან ნასესხებ დეტალებთან ერთად გამოყენებულია მოდერნისათვის სახასიათო დეკორი - კაპიტელების ქვემოთ ჩამოშვებული სამი ზოლი. ისინი რიზალიტის კუთხეების მომფარგლავ პილასტრებს ამკობს. სადარბაზოს ხის დეკორატიულად გაფორმებული კარი პლასტიკური ნაძერწობით გამშვენებულ სადარბაზოში შედის. ინტერიერის ელემენტებიდან ასევე აღსანიშნავია ლითონის ღუმელები. ეზოს მხარეს სახლს შუშაბანდი აქვს. აქედანვეა მოწყობილი სარდაფში ჩასასვლელი კიბე.
ბათუმის საცხოვრებელი სახლი (მელაშვილის 11)

ბათუმის საცხოვრებელი სახლი — ისტორიული ძეგლი საქართველოში, ბათუმში. სახლი საუკუნის ბათუმური საცხოვრებელი სახლის არქიტექტურის სახასიათო ნიმუშია. ის კარგად ეწერება ქუჩის ისტორიულ განაშენიანებაში.
არქიტექტურა
 საუკუნის დასაწყისში აგებული ორსართულიანი სახლი აგურის შეულესავი ფასადით ქუჩის პირზე გამოდის. მისი ცენტრალური მონაკვეთი აქცენტირებულია მსუბუქად შვერილი რიზალიტით, რომლის პირველი სართული ეზოში შესასვლელი ტალანის თაღოვან ღიობს უკავია. ღიობის თავზე ლითონის აივანი გამოდის, ხოლო უშუალოდ რიზალიტს მრუდხაზოვანი პარაპეტი ასრულებს. ძირითადი საფასადო სიბრტყის პირველი სართული განიერი ვიტრინებით არის გახსნილი, ხოლო მეორე სართულს მშვილდთაღოვანი ღიობები ანაწევრებს. ფანჯრების თაღების თავზე აგურით ფრონტონებია გამოყვანილი, რაფების ქვეშ კი - კედლის ზედაპირიდან ჩაწეული მართკუთხედები. ეზოს ფასადებს თავდაპირველი არქიტექურული სახე სრულიად აქვს დაკარგული.
ბათუმის საცხოვრებელი სახლი (მელაშვილის 7)

ბათუმის საცხოვრებელი სახლი — ისტორიული ძეგლი საქართველოში, ბათუმში. სახლი საუკუნის ბათუმური საცხოვრებელი სახლის არქიტექტურის საინტერესო ნიმუშია. ის კარგად ეწერება ვაჟა-ფშაველას ქუჩის ისტორიულ განაშენიანებაში და მნიშვნელოვანი წვლილი შეაქვს მისი არქიტექტურული სახის შექმნაში.
არქიტექტურა
ორსართულიანი სახლი ორი ქუჩის კვეთაზე დგას. მისი შეულესავი აგურის ერთი ფასადი თაღოვანი, ხოლო მეორე სწორკუთხა ღიობების რიგით არის დანაწევრებული. მათ აგურით გამოყვანილი საჭექი ქვები და სანდრიკები აფორმებს. შუაკედლისებზე პილასტრებია აყოლებული. დამატებით დეკორატიულ აქცენტს ქმნის კბილანებიანი სართულშუა სარტყელი და ფასადების დამასრულებელი საფეხუროვანი ლავგარდანი. გამორჩეული არქიტექტურული ღირებულება აქვს შესასველის ხის მოჩუქურთმებულ ოთხფრთიან კარს. სივრცობრივი გადაწყვეტით საინტერესოა სადარბაზო და კიბის უჯრედი, რომლიდანაც მარმარილოს საფეხურების ორი მარში მეორე სართულზე ადის. ეს მარშები სართულების გარდა მარმარილოს ფილებით მოგებულ ბინებში შესასვლელ ბაქნებსაც უკავშირდება. ძირითადი კიბისგან განსხვავებით ხისაა მანსარდაში ასასვლელი კიბე. მას რიკულებიანი მოაჯირი აქვს. ეზოს ფასადები ძლიერ შელახულ შუშაბანდს წარმოადგენს.
ბათუმის საცხოვრებელი სახლი (26 მაისის 63)

ბათუმის საცხოვრებელი სახლი — ისტორიული ძეგლი საქართველოში, ბათუმში, ჭაობის უბანში. აშენებულია 1905 წელს. შენობა თავისი ეპოქის კარგი ნიმუშია. მას გარკვეული წვლილი შეაქვს ქუჩის ამ მონაკვეთის მასშტაბისა და ისტორიული განაშენიანების ხასიათის შენარჩუნებაში.

არქიტექტურა
სახლი მთავარი ფასადით ქუჩის პირზე გამოდის. თავიდან ის ერთსართულიანი იყო და მხოლოდ მოგვიანებით დაადგეს მეორე სართული. ისინი განსხვავებულად არის გადაწყვეტილი. რუსტიკის იმიტაციით დაფარული ძველი ნაწილის კიდეები მსუბუქად შვერილ რიზალიტებს უკავია. მის მარჯვენა კიდეში ეზოში შესასვლელი ღიობი, ხოლო მარცხენაში სადარბაზო კარია მოწყობილი. მათ ლომის და მცენარეულ ორნამენტში ჩართული კაცის პლასტიკურად ნაძერწი თავები აფორმებს. დაშენება შეულესავი აგურისაა, აგურითვე გამოყვანილი თავსართებით, მართკუთხედებითა და ლავგარდანით გაფორმებული. კარნიზის კიდეებში სამკუთხა, ხოლო ცენტრში სამნაწილიანი სწორკუთხა ფრონტონია აღმართული. ინტერიერის გაფორმებიდან აღსანიშნავია მოზაიკური იატაკი, ჭერის დეკორატიული ნაძერწობა და კიბის ლითონის აჟურული მოაჯირი. სახლის უკანა კედლები გვიანი მინაშენების და გადაკეთებების შედეგად სახეცვლილია.
აგირეშუ

აგირეშუ — კომუნა რუმინეთში, ტრანსილვანიაში, კლუჟის ჟუდეცში. კომუნის ფართობია 105,79 კმ²-ია და იგი თერთმეტი სოფლისგან შედგება, ესენია: აგირეშუ, აგირეშუ-ფაბრიჩი, არგიშუ, ბეგარა, დინკუ, დოროლცუ, ინუკუ, ლეგია, მაკეუ, ტიკუ და ტიკუ-კოლონიე.

დემოგრაფია
2011 წლის აღწერის მონაცემებით, აგირეშუს მოსახლეობა 7 116 ადამიანს შეადგენდა, რომელთაგან 51,9 %-ს რუმინელები, 36,7 %-ს უნგრელები, ხოლო 8 %-ს ბოშები შეადგენდნენ. 2021 წლის აღწერით კი კომუნის მოსახლეობა 5 691 ადამიანამდე შემცირდა; მათგან 53,42 % რუმინელი იყო, 31,96 % უნგრელი, ხოლო 5,43% — ბოშა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1411

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1411 ერთხმად იქნა მიღებული 2002 წლის 17 მაისს. მას შემდეგ, რაც საბჭომ გაიხსენა რეზოლუციები 827 (1993), 955 (1994), 1165 (1998), 1166 (1998) და 1329 (2000) ცვლილებები შეიტანა რუანდისა და ყოფილი იუგოსლავიის საერთაშორისო სისხლის სამართლის ტრიბუნალების წესდებებში, რათა მოეგვარებინა ორმაგი მოქალაქეობის მქონე მოსამართლეთა საკითხი.

უშიშროების საბჭომ აღიარა, რომ რუანდისა და ყოფილი იუგოსლავიის საერთაშორისო სისხლის სამართლის ტრიბუნალების მოსამართლეები შესაძლოა ფლობდნენ ორ ან მეტ მოქალაქეობას და რომ ერთ-ერთი ასეთი პირი არჩეულ იქნა ერთ-ერთ ტრიბუნალში მოსამართლედ სამსახურისთვის. საბჭომ მიიჩნია, რომ ასეთი პირები უნდა ფლობდნენ იმ სახელმწიფოს მოქალაქეობას, რომელშიც ისინი ჩვეულებრივ ახორციელებენ სამოქალაქო და პოლიტიკურ უფლებებს. გაეროს წესდების თავის შესაბამისად მოქმედებით, ორივე ტრიბუნალის წესდებაში შევიდა შესაბამისი ცვლილება ამ დებულების ასასახავად.
პოტამია (კვიპროსი)

პოტამია — სოფელი კვიპროსის ჩრდილო-აღმოსავლეთით, ნიქოზიის რაიონში, მწვანე ხაზთან ახლოს, რომელიც მას გამოყოფს სეპარატისტული, არაღიარებული ჩრდილოეთ კვიპროსის ტერიტორიისგან. პილასა და რიზოკარპასოსთან ერთად, პოტამია წარმოადგენს კვიპროსში დარჩენილი იმ მცირერიცხოვანი ეთნიკურად შერეული თემებიდან ერთ-ერთს, რომელიც კვიპროსელი ბერძნებისა და თურქებისგან შედგება.

ისტორია
აქ მდებარეობს მეფე პეტრე -ის (1369-1382) სამეფო რეზიდენციის ნანგრევები, რომელიც სარაცინებმა 1426 წელს გაანადგურეს. როდესაც ეს ადგილი რუპერტ განისმა 1936 წელს მოინახულა, მხოლოდ კედლების ნაწილი და დიდი თაღოვანი ოთახი იყო დარჩენილი ფრესკების ფრაგმენტებით.

თემთაშორის კონფლიქტამდე, საბერძნეთის ხუნტის გადატრიალებამდე და 1974 წლის თურქეთის კვიპროსში შემოჭრამდე, სოფელში კვიპროსელი თურქების უმრავლესობა ცხოვრობდა. თუმცა, თურქი კვიპროსელების უმეტესობა შემდგომში ჩრდილოეთ კვიპროსში გადასახლდა და ახლა სოფელი ძირითადად დარჩენილი ბერძენი კვიპროსელებით არის დასახლებული. მიუხედავად ამისა, სოფელს აქვს ორ თემს შორის თანაარსებობის ისტორია და ბერძენი და თურქი მოსახლეობა დღესაც გვერდიგვერდ ცხოვრობს. ახლახან განხორციელდა გარკვეული ლობირება კვიპროსელი თურქების დასაბრუნებლად და ზოგიერთი მათგანი ასეც მოიქცა.

კულტურა
ორივე თემს შორის ფართოდ არის გავრცელებული ბილინგვიზმი და თანამშრომლობა, სოფელს კი ჰყავს როგორც ბერძენი, ისე კვიპროსელი თურქი მერი, რომლებიც ერთად მუშაობენ. სოფლის ორთემოვანი ხასიათის შესაბამისად, აქ ფუნქციონირებს — რადიოსადგური, რომელიც თანაბრად მაუწყებლობს ბერძნულ და თურქულ ენებზე. ეს მაუწყებლობა აღწევს როგორც ჩრდილოეთ, ისე სამხრეთ კვიპროსს, მისი გაცხადებული მიზანი კი თემებს შორის ურთიერთგაგებისა და პატივისცემის ხელშეწყობაა.

ყოფილი სამეფო სასახლე
პოტამია ლუზინიანების დინასტიის სამეფო რეზიდენციას წარმოადგენდა და იქ კვიპროსის დედოფალი, კატერინა კორნარო ცხოვრობდა. სოფელში, რომელიც კვიპროსის დედაქალაქ ნიქოზიასთან ახლოს მდებარეობს, დღემდე დგას კვიპროსის მეფეების სასახლე. 2011 წლის ოქტომბერში კვიპროსის სიძველეთა დეპარტამენტმა გამოაცხადა, რომ პოტამიაში მდებარე კატერინა კორნაროს ნაწილობრივ დანგრეული საზაფხულო სასახლე 1 მილიონი ევროს ღირებულების რესტავრაციის პროექტის ფარგლებში განახლდებოდა და კულტურულ ცენტრად გადაიქცეოდა. 2017 წლის მიხედვით სასახლე კვლავ განადგურების პირას იყო. ცნობილია მისი გაძარცვის ფაქტებიც.

ადგილობრივი თვითმმართველობის რეფორმა
2024 წლის ადგილობრივი თვითმმართველობის რეფორმის შედეგად, პოტამია გაერთიანდა სამხრეთი ნიქოზია-იდალიონის ახალ მუნიციპალიტეტში.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1412

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1412, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 2002 წლის 17 მაისს — მას შემდეგ, რაც საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა რეზოლუცია 696 (1991), 864 (1993) და ყველა შემდგომი რეზოლუცია ანგოლის შესახებ, განსაკუთრებით კი რეზოლუცია 1127 (1997) — აჩერებს გადაადგილების შეზღუდვებს -ს ოფიციალური პირების მიმართ, მას შემდეგ, რაც ორგანიზაციასა და ანგოლის მთავრობას შორის ხელი მოეწერა ურთიერთგაგების მემორანდუმს.

უშიშროების საბჭომ გაიხსენა თავისი თავმჯდომარის განცხადება, რომელშიც გამოხატული იყო მზადყოფნა -ს წინააღმდეგ დაწესებული ზომების შეცვლის ან მათგან გათავისუფლების თაობაზე, თუკი პროგრესი იქნებოდა მიღწეული. საბჭომ მიესალმა 2002 წლის 4 აპრილს -სა და ანგოლის მთავრობას შორის ურთიერთგაგების მემორანდუმის ხელმოწერას, რომელიც ლუსაკის პროტოკოლს ეხება. გარდა ამისა, საბჭომ მიესალმა ანგოლის მთავრობის ძალისხმევას ქვეყანაში მშვიდობიანი და უსაფრთხო პირობებისა და ეროვნული შერიგების ხელშეწყობის საქმეში. ხაზი გაესვა სამშვიდობო შეთანხმებების, ლუსაკის პროტოკოლისა და უშიშროების საბჭოს შესაბამისი რეზოლუციების იმპლემენტაციის აუცილებლობას, ამასთან, საბჭომ მოუწოდა -ს, სრულად ითანამშრომლოს თავისი ჯარების დემობილიზაციის, დისლოკაციისა და სამოქალაქო საზოგადოებაში რეინტეგრაციის პროცესში.

სამშვიდობო პროცესისა და ეროვნული შერიგების ხელშეწყობის მიზნით -ს ოფიციალური პირების მოგზაურობის აუცილებლობის აღიარებით და გაეროს წესდების თავის შესაბამისად მოქმედებისას, საბჭომ -ს ოფიციალური პირების მიმართ მოგზაურობის აკრძალვა 90 დღით შეაჩერა. -ს წინააღმდეგ დაწესებული სხვა შეზღუდვები ძალაში რჩებოდა.
ცერი (კვიპროსი)

ცერი , ასევე ცნობილი როგორც სერი ან ხერი — კვიპროსის დედაქალაქ ნიქოზიის სამხრეთ გარეუბანი.

მიმოხილვა
1974 წლამდე რეგიონის მოსახლეობა დაახლოებით 300 ადამიანს შეადგენდა. 2011 წელს კი მოსახლეობამ 7,035-ს მიაღწია. მისი მკვიდრი მამაკაცები ცნობილნი არიან როგორც „წერიოტისი“ ან „წერკოტისი“, ხოლო ქალები როგორც „წერიოტისა“ ან „წერკოტისა“. 2011 წლის რეფერენდუმის შემდეგ ცერი მუნიციპალიტეტი გახდა.

ცნობილი მაცხოვრებლები
თეოდოსის პიერიდესი (1908–1968), პოეტი
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1415

გაეროს უშიშროების საბჭოს 1415-ე რეზოლუციით, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 2002 წლის 30 მაისს, გენერალური მდივნის, კოფი ანანის, მიერ გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის განშტოების დამკვირვებელთა ძალების შესახებ წარდგენილი ანგარიშის განხილვის შემდეგ, საბჭომ მისი მანდატი კიდევ შვიდი თვით, 2002 წლის 31 დეკემბრამდე გააგრძელა.

რეზოლუციამ მოუწოდა დაინტერესებულ მხარეებს, დაუყოვნებლივ განახორციელონ რეზოლუცია 338 (1973) და სთხოვა გენერალურ მდივანს, აღნიშნული პერიოდის ბოლოს წარადგინოს ანგარიში არსებული ვითარების შესახებ.

-ის შესახებ წინა რეზოლუციის შესაბამისად მომზადებულ გენერალური მდივნის ანგარიშში აღნიშნული იყო, რომ ისრაელსა და სირიას შორის ვითარება კვლავ მშვიდი იყო და სერიოზულ ინციდენტებს ადგილი არ ჰქონია, თუმცა ახლო აღმოსავლეთში არსებული მდგომარეობა, მთლიანობაში, სახიფათო რჩებოდა. გარდა ამისა, გამყოფი ზონის ტერიტორიაზე არსებული ნაღმები საფრთხეს უქმნიდა -ის პერსონალს.
აგია-მარინა (სკილურა)

აგია-მარინა — სოფელი კვიპროსში, რომელიც ნიქოზიიდან დასავლეთით 24 კილომეტრში მდებარეობს. მას სახელი ეწოდა ბიზანტიური სირიის ქრისტიანი წმინდანის, მარინა ასკეტის პატივსაცემად. რომელიც, გავრცელებული ინფორმაციით, 400 მარონიტისა და 65 კვიპროსელი თურქისგან შედგებოდა. 1964 წლის იანვარში, 1963–1964 წლების კვიპროსის კრიზისის დროს, აგია-მარინას კვიპროსელი თურქები ნიქოზიის თურქულ ანკლავში გაიქცნენ. კვიპროსში თურქეთის შემოჭრის დროს ყველა მარონიტი კუნძულის სამხრეთით, ძირითადად კოციატისში გადასახლდა, ხოლო სოფლის სახელი შეიცვალა და გახდა გიურპინარი, რაც თურქულად „ძლიერ, მძლავრ წყაროს“ ნიშნავს.

მახლობელ ბორცვზე აღმართულია თანამედროვე თურქეთის დამაარსებლის, ქემალ ათათურქის ქანდაკება. 2016 წელს დაიწყო 1953 წლის მიწისძვრის შედეგად დაზიანებული გიურპინარის მეჩეთის რეკონსტრუქცია.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1424

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1424 მიღებულია 2002 წლის 12 ივლისს. ხორვატიის შესახებ წინა დადგენილებების, მათ შორის 779 (1992), 981 (1995), 1088 (1996), 1147 (1998), 1183 (1998), 1222 (1999), 1252 (1999), 1285 (2000), 1307 (2000), 1357 (2001), 1362 (2001) და 1387 (2002) რეზოლუციების გახსენების შემდეგ, საბჭომ გაეროს დამკვირვებელთა მისიას პრევლაკაში უფლებამოსილება მიანიჭა, სამი თვით, 2002 წლის 15 ოქტომბრამდე გაეგრძელებინა ხორვატიის პრევლაკის ნახევარკუნძულის ტერიტორიაზე დემილიტარიზაციის პროცესის მონიტორინგი.

უშიშროების საბჭო მიესალმა პრევლაკის ნახევარკუნძულზე არსებულ მშვიდ და სტაბილურ ვითარებას და პოზიტიურად შეაფასა ინფორმაცია იმის შესახებ, რომ ხორვატია და იუგოსლავიის ფედერაციული რესპუბლიკა შეთანხმდნენ სასაზღვრო კომისიის შექმნაზე. საბჭომ აღნიშნა, რომ -ის ყოფნა მნიშვნელოვნად უწყობდა ხელს კონფლიქტის მოგვარებისთვის საჭირო პირობების შენარჩუნებას.

რეზოლუციაში მხარდაჭერილ იქნა ის ფაქტი, რომ ხორვატია და იუგოსლავიის ფედერაციული რესპუბლიკა (სერბეთი და ჩერნოგორია) პროგრესს აღწევდნენ მათ შორის ურთიერთობების ნორმალიზების საქმეში. მან მოუწოდა ორ მხარეს, შეეწყვიტათ დემილიტარიზაციის რეჟიმის დარღვევა, თანამშრომლობა გაეწიათ გაეროს დამკვირვებლებისთვის და უზრუნველეყოთ მათი გადაადგილების სრული თავისუფლება. გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს ეთხოვა, 2002 წლის 15 ოქტომბრისთვის წარედგინა ანგარიში საბჭოსთვის. ორივე მხარეს მოუწოდეს, გაეძლიერებინათ ძალისხმევა პრევლაკის დავის მოლაპარაკებების გზით მოსაგვარებლად; -ის მანდატის ხანგრძლივობა გადაიხედებოდა იმ შემთხვევაში, თუ მხარეები საბჭოს აცნობებდნენ, რომ შეთანხმება მიღწეულია.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1420

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1420, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 2002 წლის 30 ივნისს — მას შემდეგ, რაც საბჭომ გაიხსენა ყველა წინა რეზოლუცია ყოფილ იუგოსლავიაში არსებული კონფლიქტის შესახებ, განსაკუთრებით კი რეზოლუციები 1357 (2001) და 1418 (2002) — გაეროს წესდების თავის შესაბამისად მოქმედებით, 2002 წლის 3 ივლისამდე აგრძელებს გაეროს მისიის მანდატს ბოსნია-ჰერცეგოვინაში და ნებას რთავს სტაბილიზაციის ძალებს , გააგრძელონ თავიანთი საქმიანობა.

აღნიშნული რეზოლუცია, რომლის ინიციატორებიც საფრანგეთი, ირლანდიის რესპუბლიკა, ნორვეგია და გაერთიანებული სამეფო იყვნენ, მას შემდეგ იქნა მიღებული, რაც ამერიკის შეერთებულმა შტატებმა ვეტო დაადო რეზოლუციის წინა პროექტს, რომელიც -ის მანდატის 2002 წლის ბოლომდე გაგრძელებას ითვალისწინებდა. აშშ-ის მიერ ვეტოს დადება განპირობებული იყო იმ შეშფოთებით, რომელიც უკავშირდებოდა 2002 წლის 1 ივლისს სისხლის სამართლის საერთაშორისო სასამართლოს რომის სტატუტის ძალაში შესვლას და მის შესაძლებლობას, სისხლისსამართლებრივი დევნა განახორციელოს იმ სახელმწიფოთა პერსონალის მიმართ, რომლებიც არ არიან ამ სტატუტის მხარეები; აღნიშნულ სტატუტს არც ამერიკის შეერთებული შტატები უერთდებოდა.
აგია-ვარვარა (ნიქოზია)

აგია-ვარვარა — სოფელი კვიპროსში, ნიქოზიის რაიონში. სოფელს სახელი წმინდა ბარბარეს პატივსაცემად ჰქვია. იგი ნიქოზიიდან სამხრეთით 22 კილომეტრში, ზღვის დონიდან 311 მეტრ სიმაღლეზე მდებარეობს. სოფელი ცნობილია თავისი მრავალრიცხოვანი დამუშავებული და დაუმუშავებელი მიწის ნაკვეთებით. აქ მდებარეობს აგია-ვარვარას (წმინდა ბარბარეს) ეკლესია, ასევე აგია პარასკევის (წმინდა პარასკევას), აგიოს-ნექტარიოსისა (წმინდა ნექტარიოსის) და წმინდა ჯვრის სამლოცველოები.

კვიპროსის სამეფოს დროს (1192 - 1489 წწ.) აია ვარვარა სამფლობელო იყო. იმავე ადგილას მდებარეობდა სოფელი, რომელიც ცნობილი იყო როგორც აგიოს-გეორგიოსი „წმინდა გიორგი“. სოფელს სახელი შეეცვალა და აია ვარფარა ეწოდა, თუმცა, მისი ეკლესიის ხანძრის შედეგად განადგურების შემდეგ (დაახლოებით 1400 წ.), წმინდა ბარბარეს ხატი ხელუხლებელი დარჩა. ამის აღსანიშნავად, ადგილს სახელი შეეცვალა და აია ვარვარა ეწოდა.

თურქეთის მმართველობის დროს სოფელში 15-20 თურქული ოჯახი დასახლდა ნისუს მაცხოვრებლებთან ერთად.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1421

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1421 ერთხმად იქნა მიღებული 2002 წლის 3 ივლისს. ყოფილ იუგოსლავიაში არსებული კონფლიქტის შესახებ ყველა წინა რეზოლუციის, განსაკუთრებით კი 1357-ე (2001), 1418-ე (2002) და 1420-ე (2002) რეზოლუციების გათვალისწინებით, საბჭომ, გაეროს წესდების თავის შესაბამისად, გააგრძელა ბოსნია და ჰერცეგოვინაში გაეროს მისიის მანდატი და გასცა სტაბილიზაციის ძალების მუშაობის გაგრძელების ნებართვა 2002 წლის 15 ივლისამდე.

1420-ე (2002) რეზოლუციის მსგავსად, ამერიკის შეერთებულმა შტატებმა შეშფოთება გამოხატა სისხლის სამართლის საერთაშორისო სასამართლოს მიერ მისი მშვიდობისმყოფელების პოლიტიზებული დევნის გამო. აშშ არ ცნობდა ამ სასამართლოს იურისდიქციას, რომლის წესდებაც (სტატუტი) ძალაში 2002 წლის 1 ივლისს შევიდა.
აგიო-ილიოფოტი

აგიო-ილიოფოტი — სოფელი კვიპროსში, ნიქოზიის რაიონში, კატო მონის აღმოსავლეთით. აგიო-ილიოფოტი მხოლოდ კვიპროსელი თურქებით იყო დასახლებული. იგი 1964 წელს მიატოვეს, როდესაც ყველამ ნიქოზიაში თავშესაფარი იპოვა. აგიოი ილიოფოტოი შემდგომში 1970-იანი წლების ბოლოს ან 1980-იან წლებში დაანგრიეს. 1960 წელს მისი მოსახლეობა 91 ადამიანს შეადგენდა.

2011 წლის მონაცემებით, აგიო-ილიოფოტის ადმინისტრაციულ ერთეულში (თემაში) 60 ადამიანი ცხოვრობდა, რომელთაგან არცერთი არ იყო კვიპროსის მოქალაქე. 45 იყო ევროკავშირის მოქალაქე, რომელთაგან ხუთი ქალი. დანარჩენი 15 იყო ევროკავშირის არაწევრი მამაკაცი. ყველა დასაქმებული იყო თემის შიგნით წარმოებაში.