პედრო ალკანტარა ერნანი

პედრო ალკანტარა ერნან მარტინეს დე სალდუა (დ. 19 ოქტომბერი, 1800, ბოგოტა, ახალი გრანადის სამეფო – გ. 26 აპრილი, 1872, ბოგოტა) — კოლომბიელი გენერალი და სახელმწიფო მოღვაწე, რომელიც იკავებდა ახალი გრანადის რესპუბლიკის პრეზიდენტის თანამდებობას 1841 წლიდან 1845 წლამდე. როგორც გენერალმა, მან მონაწილეობა მიიღო ახალი გრანადისა და პერუს დამოუკიდებლობისათვის ომებში.

ბიოგრაფია
პედრო ალკანტარა ერნან მარტინეს დე ზალდუა დაიბადა ბოგოტაში, ახალი გრანადაში, 1800 წლის 19 ოქტომბერს, ესპანელი რადიკალების ოჯახში, განათლება მიიღო სან-ბართოლომეს კოლეჯში, ელიტარული პირების საგანმანათლებლო ცენტრში, რომელიც მდებარეობს დედაქალაქ ვირეინატოში.

სამხედრო კარერა
13 წლის ასაკშიპედრო ალკანტარამ დაიწყო განათლების მიღება სან-ბარტოლომეს კოლეჯში. 16 წლიდან იკავებდა პროვინციული ასოციაციების პრეზიდენტის, ხოსე ფერნანდესის თანაშემწის თანამდებობას.
1816 წლის 29 ივნისს, სხვებთან ერთად, მან მონაწილეობა მიიღო კუჩილა დელ ტამბოს ბრძოლაში.

1819 წლის 1 ნოემბერს ის არმიაში ჩაირიცხა. 1820 წლის დასაწყისში, პაიანესსა და კიტოს შორის, ალკანტარა ახალი გრანადის დრაკონის პოლკის მმართველისა და კაპიტნის წოდებამდე დაწინაურდა. 1821 წლის აპრილში ის ეკვადორში გახდა კავალერიის კაპიტანი.

დამოუკიდებელი ძალების გაერთიანება
1823 წლის 13 თებერვალს სიმონ ბოლივარის მეთაურობით ალკანტარამ სერჟანტის წოდება მიიღო. 1823 წლის 18 ივლისს, აკველა სიუდადის გენერალ-კომანდანტეს ფსევდონიმით მეთაურობდა იბარას. 1824 წლის დასაწყისში, 16 დეკემბერს, ალკანტარა ესტადოს შტაბის უფროსი და ხუან ხოსე ფლორესის მეთაურობით მოქმედი დივიზიის ხელმძღვანელი გახდა. 1825 წლის ივნისში, ჰუზარეს დე აიაკუჩოს ესკადრილიაში მან ბოლივარის ორდენი მიიღო.
1826 წლის 12 სექტემბერს ალკანტარა დანიშნეს გუაიაკილში კორონელად. 1827 წელს მოვალეობის შესასრულებლად გაგზავნეს სამხედრო სამსახურში ბოგოტაში. 1827 წლის 14 სექტემბერს პედრო ალკანტარა დაინიშნა კუნდინამარკას დეპარტამენტის გენერალურ მეთაურად, ხოლო 1827 წლის 24 სექტემბერს - კუნდინამარკას დეპარტამენტის გენერალურ მეთაურად.

1828 წლის 10 ივნისს, ოკანიას კონგრესზე სკანდალის შემდეგ, რომელიც ერნანის გათავისუფლებიდან სამი დღის შემდეგ მოხდა, ერანმა მოიწვია დედაქალაქის ცნობილი პირებისგან შემდგარი ხუნტა, რათა გამოეცხადებინათ მისი მხარდაჭერა, ასევე სხვა იდეები, რომლებიც ხუნტას დიქტატურად ჩამოყალიბებაში დაეხმარა სიმონ ბოლივარს.

ბოგოტაში მყოფი ბოლივარიული პარტიისთვის ქვეყნის უსაფრთხოების უზრუნველყოფის მიზნით კუკუტას კონსტიტუციისა და მისი მიწების ბოლივარისთვის გადაცემის შესაძლებლობის მიცემისას, ერანმა უარყო კუკუტას კონსტიტუცია და მისი მიწები. თუმცა, ბოლივარი და მისი მიმდევრები იძულებულნი გახდნენ, დაეტოვებინათ ღონისძიება და ენახათ, რა მოხდებოდა 28 აგვისტოს. 1828 წელს სიმონ ბოლივარის გამოაცხადა საომარი მდგომარეობა, ხელში ჩაიგდო სახელმწიფო აქტივები და დაიწყო ყველა შესაძლო ოპონენტის დევნა.

1830 წელს ერანი გახდა გახდა კოლუმბიის მე-2 საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი ამერიკის შეერთებულ შტატებში.
1832 წელს, როდესაც ფრანსისკო დე პაულა სანტანდერი გახდა პრეზიდენტი, რომელიც ბოლივართან უთანხმოების გამო ქვეყნიდან გადაასახლეს, ერანმა მიატოვა სამხედრო ცხოვრება და თავი სხვა საქმიანობას მიუძღვნა, მათ შორის სასოფლო-სამეურნეო სამუშაოებსა და ტექსტილის ინდუსტრიას. 1836 წლის 3 დეკემბერს იგი პანამის ნახევარკუნძულის სამხედრო მეთაურად დაინიშნა, ხოლო 1837 წლის 26 სექტემბერს მან კუნდინამარკას გუბერნატორის თანამდებობა დაიკავა.

პოლიტიკური კარიერა
1834 წლის სექტემბერსა და ნოემბერში ხოსე ილარიო ლოპესი კარტახენას გუბერნატორი გახდა.

1838 წლის 15 მაისს იგი გახდა შინაგან საქმეთა და საგარეო ურთიერთობათა მინისტრი ხოსე იგნასიო დე მარკესის ოფისში. ერანი პრეზიდენტმა მარკესმა პრეზიდენტობის კანდიდატად გამოაცხადა. მას ორი ოპონენტი, ეუსებიო ბორერო და ვისენტე აზუერო დაუპირისპირდა. თუმცა, სამიდან ვერცერთმა ვერ მიიღო ხმების უმრავლესობა და ამგვარად, პრეზიდენტის არჩევა კონგრესს დაევალა. 1841 წელს კონგრესმა გენერალი ალკანტარა პრეზიდენტად, ხოლო გენერალი დომინგო კაისედო ვიცე-პრეზიდენტად აირჩია.

პრეზიდენტობა
ერნანი კონგრესმა 1841 წელს პრეზიდენტად აირჩია ოთხწლიანი ვადით, თუმცა მისი ინაუგურაცია ვერ მოხერხდა, რადგან ის კვლავ მეთაურობდა სამთავრობო ჯარებს სამხრეთის აჯანყების წინააღმდეგ ომში. კონსტიტუციის თანახმად, მისი ინაუგურაცია 1841 წლის 1 აპრილს უნდა ჩატარებულიყო, მაგრამ მის ნაცვლად ვიცე-პრეზიდენტი დომინგო კაისედო დაინიშნა. 1839 წელს დაწყებული სამოქალაქო ომი გამწვავდა და ჩრდილოეთ პროვინციებში გავრცელდა. ერანმა გენერალ კაისედოს დაავალა ჩრდილოეთის კამპანიაში სამთავრობო ჯარების ხელმძღვანელობა. ამრიგად, ხუან დე დიოს არანზაზუ პრეზიდენტის პოსტს იკავებდა 1841 წლის 5 ივლისიდან 19 ოქტომბრამდე, პრეზიდენტის თანამდებობაზე კაისედოს დაბრუნებამდე. ჰერანი ტრიუმფალურად დაბრუნდა ბოგოტაში 1842 წლის 19 მაისს და დადო პრეზიდენტის ფიცი.