iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
საქანელას ქუჩა

საქანელას ქუჩა — ძველი თბილისის რაიონი (ვერა): მიხეილ ჯავახიშვილის ქუჩიდან ზვიად გამსახურდიას სანაპირომდე. წარმოიქმნა საუკუნის ბოლოს თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს. შედგენილ ქუჩების სიაში შეტანილია როგორც კარუსელის დაღმართი, 20-იან წლებში ეწოდა კარუსელის ქუჩა. 1934 წლის გეგმაზე დატანილია ანდეზიტის ქუჩის სახელწოდებით. თბილისის ქუჩების 1960 წლის ცნობარში შეტანილია როგორც საქანელის ქუჩა.
საბურთალოს ქუჩა

საბურთალოს ქუჩა — ყოფილი ქუჩა თბილისში, საბურთალოს რაიონში (საბურთალო); ქუჩა გიორგი სააკაძის მოედნიდან ალექსანდრე ყაზბეგის გამზირამდე. წარმოიქმნა საუკუნის 40-იან წლებში. 1946 წლამდე ახმეტის ქუჩა ერქვა. 1992 წელს ქუჩა ორად გაიყო: მონაკვეთს დაერქვა ვახტანგ ჭაბუკიანის, მონაკვეთს — სულხან ცინცაძის სახელი. 1998 წელს სულხან ცინცაძის ქუჩის ნაწილს გივი კარტოზიას სახელი ეწოდა.
ტელეგრაფის ჩიხი

ტელეგრაფის ჩიხი — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს მთაწმინდის რაიონში (ორბელიანთუბანი); დასაწყისი ვახტანგ ორბელიანის ქუჩიდან. წარმოიქმნა საუკუნეში. შეტანილია თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში. ამ უბანში იყო ფოსტა-ტელეგრაფი, აქედან მოდის ქუჩის სახელიც. შემონახულია საუკუნის დასასრულის საცხოვრებელი სახლები.
ვალერი ჩკალოვის ქუჩა

ვალერი ჩკალოვის ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს ისნის რაიონში (ნავთლუღი); გიორგი რთველაძის ქუჩიდან ბოლნისის ქუჩამდე. წარმოიქმნა საუკუნეში. თბილისის 1876 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც ბარბარეს ქუჩა (სახელწოდება უკავშირდება წმინდა ბარბარეს ეკლესიას), 1901 წლის გეგმაზე — როგორც ნადეჟდას ქუჩა. 1923 წელს — დავით ჭიაბრიშვილის, 1938 წელს ვალერი ჩკალოვის სახელი ეწოდა.
კონსტანტინე ფოცხვერაშვილის ქუჩა

კონსტანტინე (კოტე) ფოცხვერაშვილის ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს ჩუღურეთის რაიონში (ოქროსუბანი); მიხეილ წინამძღვრიშვილის ქუჩიდან ნიკო ფიროსმანის ქუჩამდე. წარმოიქმნა საუკუნეში. თბილისის 1876 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც არტილერიის ქუჩა. თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში შეტანილია ბატარეის ქუჩის სახელწოდებით. 1924 წელს ეწოდა გიგო ხეჩუაშვილის ქუჩა. ამავე სახელითაა დატანილი თბილისის 1934 წლის გეგმაზე. 1959 წელს კონსტანტინე ფოცხვერაშვილის სახელი ეწოდა.
ლეო ქიაჩელის ქუჩა

ლეო ქიაჩელის ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს მთაწმინდის რაიონში (ვერა); პირველი რესპუბლიკის მოედნიდან ვერის ბაღამდე. წარმოიქმნა საუკუნის ნახევარში. თბილისის 1876 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც გრიგოლ ყორღანოვის ქუჩა. აქ, ოლღას (ახლანდელი მერაბ კოსტავას) ქუჩისა და ვერის დაღმართის კუთხეში, ცხოვრობდა მსხვილი მესაკუთრე გრიგოლ გაბრიელის ძე ყორღანოვი და ქუჩაც მის სახელს ატარებდა. 1923 წელს — გრიგოლ ნიკოლოზის ძე ყორღანოვის, შემდეგ – კალისტრატე საჯაიას, 1948 წელს — ვაჟა-ფშაველას, 1964 წელს კი ლეო ქიაჩელის სახელი დაერქვა. ქუჩაზეა ლურჯი მონასტერი (ანდრია პირველწოდებულის ეკლესია), ქიაჩელის ქუჩისა და ნიკო ნიკოლაძის ქუჩის გადაკვეთაზე დგას იოანე ღვთისმეტყველის ეკლესია. შემონახულია საუკუნის დასასრულისა და საუკუნის დასაწყისის საცხოვრებელი სახლები.
გიორგი ქუჩიშვილის ქუჩა

გიორგი ქუჩიშვილის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, მთაწმინდის რაიონი რაიონი (ვერა); შალვა ღამბაშიძის ქუჩიდან იაკობ ნიკოლაძის ქუჩამდე. წარმოიქმნა საუკუნეში. ადრე მატერიალური ქუჩა ერქვა (დატანილია თბილისის 1897 და 1934 წლების გეგმებზე). საუკუნის 50-იან წლებში გიორგი ქუჩიშვილის სახელი ეწოდა. ქუჩაზეა სასტუმროები „პრიმავერა“ და „ვერე-პალასი“. აქვს 1 შესახვევი.
ატაგენუსი

„ატაგენუსი“ — ქართული დეტექტიურ-მისტერიული ჟანრის ტელესერიალი, რომელიც ტელეკომპანია იმედმა გადაიღო 2006 წელს.

გადაღება
სერიალის ძირითადი გადაღებები მიმდინარეობდა საქართველოს ეროვნული ბიბლიოთეკაში. აგრეთვე გადაღებები მიმდინარეობდა: ბათუმის პორტში, რარიტეტის განყოფილებაში, რუსული საცავის განყოფილებაში, თბილისის საერთაშორისო აეროპორტში, სასაზღვრო სამიგრაციო
კონტროლის №13 სამმართველოში, ბათუმის ილია ჭავჭავაძის სახელობის დრამატულ თეატრში, გორის გიორგი ერისთავის სახელობის დრამატულ თეატრში, ქალაქ გორის სტალინის მუზეუმში, თბილისის ბოტანიკურ ბაღში, სავაჭრო ცენტრ -ში და ინგლისური ჩაის სახლ
-ში

მთავარ როლებში
ნანკა კალატოზიშვილი
თამარ სხირტლაძე
დავით პაპუაშვილი
ბაია დვალიშვილი
მაია ფაჩუაშვილი
ნინო ბრეგვაძე

როლებში
ლია კაპანაძე
ლია გუნდაძე
ნინო თარხან-მოურავი
ნანუკა ლითანიშვილი
მალხაზ ასლამაზიშვილი
დიმა ტატიშვილი
გიორგი მეგრელიშვილი
ზურაბ შარია
კახა ხოშტარია

ეპიზოდურ როლებში
მანუჩარ შერვაშიძე
რამაზ იოსელიანი
ლეო ოზგებაშვილი
ავთო ქარჩავა
ვალერი კორშია
სანდრო თომაძე
გია გოგიაშვილი
მერაბ ბრეკაშვილი
ლადო ტატიშვილი
ირაკლი შავგულიძე
გელა ღოღობერიძე
ბექა სურმანიძე
დავით კიღურაძე
რევაზ შენგელია
გოგი ლორია
რაფო სარქისიანი
მაია გვენცაძე

შემოქმედებითი ჯგუფი
პროდიუსერი - ბადრი აფანასევი
სცენარის ავტორი - მალხაზ ასლამაზიშვილი
დამდგმელი რეჟისორი - დათო ჯანელიძე
დამდგმელი ოპერატორი - გიორგი შველიძე
დამდგმელი მხატვარი - ჯემალ მირზაშვილი
კომპოზიტორი - გიორგი ცინცაძე
ქასტინგი და გადაღების ორგანიზება - მარინა კულუმბეგაშვილი
მონტაჟი - ალექსანდრე კურანოვი
გრიმი - თინა კაჭარავა
რეჟისორის ასისტენტი - ლელი მიმინოშვილი
განათება - მამუკა ტყეშელაშვილი
ოპერატორის ასისტენტი - ბიძინა ჩხაიძე
კამერმენი - ვაჟა დემეტრაშვილი
ხმის რეჟისორის ასიტენტი - მამუკა ენუქიძე
მძღოლები - გია გვაზავა, ვასო პაპაჩაშვილი, ირაკლი მახარაშვილი
დისტოპია

დისტოპია ( „უარყოფა“ + „ადგილი“, ანუ „ცუდი ადგილი“ ), ასევე ანტიუტოპია ( — „უარყოფა“ + „უარყოფა“ + “ადგილი” — არადგილი, არ არსებული ადგილი ან
„კარგი“, „დადებითი“ + — „ადგილი“ — „ეუტოპია“— „კარგი ადგილი“), ასევე კაკოტოპია ( „ცუდი“+ „ადგილი“, ანუ „ცუდი ადგილი“) — საზოგადოება, ან საზოგადოების მოწყობა, რომელიც უსიამოვნო, არასასურველი, ცუდი ან შემაშინებელია. ტირანული მმართველობა, გარემოს განადგურება, ან სხვა მახასიათებლები, რომლებიც მიუთითებენ საზოგადოების კატაკლიზმურ დაკნინებაზე. დისტოპიური საზოგადოება ხშირია უტოპიური ჟანრის ნაწარმოებებში, განსაკუთრებით კი თუ მისი მოქმედება მომავალში ვითარდება.

დისტოპიური ჟანრის ყველაზე ცნობილ ნაწარმოებებს მიეკუთვნება ჯორჯ ორუელის „1984“, რეი ბრედბერის „451 ფარენჰაიტით“, ოლდოს ჰაქსლის „საოცარი ახალი სამყარო“ და ევგენი ზამიატინის „ჩვენ“.
ვაშტი

ვაშტი — აქემენიანთა სპარსეთის დედოფალი და მეფე ქსერქსე -ის პირველი ცოლი, რომელზეც საუბარია ბიბლიურ ნაწარმოებში „წიგნი ესთერისა“, სადაც მონათხრობია მეფის ვაშტისთან გაყრისა და ესთერთან ქორწინების ისტორია.

წიგნი ესთერისა
ებრაული ბიბლიის ერთ-ერთ მონაკვეთში „წიგნი ესთერისა“, მონათხრობია ებრაელთა ეროვნული დღესასწაულის, პურიმის დაარსების ისტორია. თავად სახელი ვაშტი სპარსულად „ქალღმერთს“ ნიშნავს. წიგნში ვითარება მიმდინარეობს სპარსეთის მეფე ქსერქსე -ის სამეფო კარზე, სუზაში.

„წიგნი ესთერისა“-ში ვაშტი ქსერქსეს პირველ ცოლად სახელდება და იგი მხოლოდ ერთ მონაკვეთშია მოხსენიებული, რა დროსაც მეფე თავისი დიდებულებისათვის გრანდიოზული ბანკეტის გადახდას გადაწყვეტს. ქსერქსემ დიდებული ზეიმი მოაწყო, რომელიც მამაკაცებისა და ქალებისათვის ცალ-ცალკე გაიმართა. ბანკეტის მეშვიდე დღეს, როდესაც მეფის გული „ღვინით მხიარულებდა“ , ქსერქსემ ბრძანა დედოფალი მასთან მიეგვარათ და მისი სტუმრების წინაშე ვაშტის „სილამაზე ეჩვენებინათ“. ცხადია, დიდებულების წინაშე გაშიშვლებაზე დედოფალმა კატეგორიული უარი განაცხადა, რამაც მეფე სასტიკად განარისხა. ასე დასრულდა ზეიმი, რის შემდეგაც ქსერქსემ თავის მრჩევლებს ჰკითხა, თუ როგორ დაესაჯა ურჩი მეუღლე. მრჩევლებმა განაცხადეს, რომ ვაშტიმ შეურაცხჰყო არა მხოლოდ მეფე, არამედ სრულიად სპარსელი დიდებულებიც. მეტიც, მათ განაცხადეს, რომ დედოფლის ურჩობა შესაძლოა სხვა ქალებისათვის მაგალითის მიმცემი ყოფილიყო. ამრიგად, რჩევის მიხედვით, ქსერქსე გაეყარა ვაშტის და სამეფო კარიდან გააძევა იგი.

სულ მალე, ქსერქსემ მეორე ცოლის ძიება დაიწყო, როდესაც არჩევანი ებრაელ დიდგვაროვან ესთერზე შეაჩერა, რომელიც მისი მეორე ცოლი და სპარსეთის დედოფალი გახდა. ესთერმა მეფეზე დიდი გავლენა მოიპოვა, რის გამოც შემდგომში მოახერხა ებრაელთა მასობრივი ხოცვის შეჩერება.

განქორწინებისა და გაძევების შემდეგ, დედოფალი ვაშტის შესახებ ცნობები აღარ მოიპოვება. მიუხედავად მწირი ცნობებისა, დედოფალ ვაშტის პიროვნებამ ფართო ასახვა ჰპოვა ხელოვნების ყველა დარგში.

ისტორიული იდენტიფიკაცია
- საუკუნეებიდან, ბიბლიის შემსწავლელმა მეცნიერებმა გადაწყვიტეს ვაშტის ვინაობა დაედგინათ, რის გამოც მისი რომელიმე სპარსელ დედოფალთან დაკავშირება გადაწყვიტეს. ბერძნულ წყაროებზე დაყრდნობით, ვაშტი სპარსეთის მეფე ქსერქსე -ის ნამდვილი პირველი ცოლი იყო, რომელიც დედოფალ ამესტრისის სახელითაა ისტორიაში ცნობილი. აღსანიშნავია, რომ „წიგნი ესთერისა“-ში თავად ქსერქსეც აჰასუერუსის სახელითაა მოხსენიებული და რადგან დადგინდა, რომ იგი ნამდვილად ქსერქსეა, ისტორიკოსებისა და მეცნიერების მტკიცებით ვაშტი ნამდვილად ამესტრისია, ესთერი კი მისი მეორე ცოლი იყო. ამაზევე მოწმობს ჰეროდოტეს წყაროებიც, რომელიც დედოფალ ამესტრისის შესახებ მოგვითხრობს.
დიმიტრი უზნაძის ქუჩა

დიმიტრი უზნაძის ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს ჩუღურეთის რაიონში (ძველი კუკია); ზაარბრიუკენის მოედნიდან მტკვრის მარცხენა სანაპირომდე.

წარმოიქმნა საუკუნის 20-იან წლებში მტკვრის მარცხენა სანაპიროზე გერმანელი მოახალშენეების დასახლების შემდეგ და თავდაპირველად სანაპირო ქუჩა ერქვა. ამ სახელით შეტანილი 1841 წელს შედგენილ თბილისის ქუჩების სიაში. ვორონცოვის (ახლანდელი ჩუღურეთის) ხიდის აშენების შემდეგ ქუჩას ეწოდა ვორონცოვის სანაპირო — ამ სახელით აღნიშნულია ქალაქის 1876 წლის გეგმაზე. 1899 წელს ქუჩას მიენიჭა დიდი მთავრის ნიკოლოზ მიხეილის ძის სახელი და დაერქვა დიდი მთავრის ქუჩა. 1922 წელს — კამოს, 1990 წელს დიმიტრი უზნაძის სახელი ეწოდა.

ქუჩის სამხრეთ-დასავლეთით განლაგებული იყო სამხერხაოები, მტკვრის ნაპირთან კი — წისქვილები, რომლებმაც საუკუნის 20-იან წლებამდე მოაღწიეს. იმ ადგილას, სადაც გერმანელი ვეტცელის მიერ 1865 წელს დაარსებული ლუდის ქარხანა იყო, ამჟამად მუშაობს ლუდის საწარმო „ყაზბეგი 1881“. ქუჩაზეა „ვითიბი ბანკი ჯორჯია“ (ყოფ. „გაერთიანებული ქართული ბანკი“), სრულიად საქართველოს საპატრიარქოს წმინდა გიორგის სახელობის კარდიოლოგიური საავადმყოფო, ვლადიმერ წითლანაძის სახელობის რევმატოლოგიის სამეცნიერო-პრაქტიკული ცენტრი, ალექსანდრე ალადაშვილის სახელობის კლინიკა, ქართული მედიცინის ისტორიის მუზეუმი, წმინდა მიქაელ მთავარანგლოზის სახელობის ეკლესია. შემონახულია საუკუნის საცხოვრებელი სახლები. დგას ალექსანდრე ალადაშვილის ბიუსტი (მოქანდაკე ო. მელიქიშვილი).
უიარაღოს ქუჩა

უიარაღოს ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს ნაძალადევის რაიონში (ნაძალადევი); გრიგორ (გრიშა) ბიჩინაშვილის ქუჩიდან ნიკოლოზ ხუდადოვის ქუჩამდე. წარმოიქმნა საუკუნის 1920-იან წლებში. თბილისის 1934 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც ძმობის ქუჩა (დასაწყისი) და აგარაკის ქუჩა. 1958 წელს უიარაღოს სახელი ეწოდა. 2015 წლამდე მოიცავდა ახლანდელ მიხეილ კეკელიძის ქუჩას და მის გასასვლელსაც. აქვს 2 გასასვლელი.
კირილე უკლებას ქუჩა

კირილე უკლებას ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს მთაწმინდის რაიონში (მთაწმინდა); ნიაღვრის ქუჩიდან ბესიკის მოედნამდე. წარმოიქმნა საუკუნეში. ადრე იყო ნიაღვრის ქუჩის შესახვევი. დატანილია თბილისის 1900 წლის გეგმაზე. კირილე უკლებას სახელი ეწოდა 1999 წელს. შემონახულია საუკუნის დასასრულის საცხოვრებელი სახლები.
პეტრე უმიკაშვილის ქუჩა

პეტრე უმიკაშვილის ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს მთაწმინდის რაიონში (ვარდისუბანი); გალის ქუჩიდან თერგის ქუჩამდე. წარმოიქმნა საუკუნის მიწურულს. თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში შეტანილია როგორც მოზდოკის შესახვევი, ასევეა თბილისის 1934 წლის გეგმაზე. 1960-იან წლებში პეტრე უმიკაშვილის სახელი ეწოდა.
უნივერსიტეტის ქუჩა

უნივერსიტეტის ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს ვაკის რაიონში (დელისი); მიხეილ თამარაშვილის გამზირიდან გიორგი დანელიასა და ზურაბ ანჯაფარიძის ქუჩებამდე. წარმოიქმნა საუკუნის 70-იან წლებში. სახელი ეწოდა 1977 წელს, თსუ-ის მაღლივი (მე-10) კორპუსის აშენების შემდეგ. ქალაქ თბილისის მთავრობის 2003 წლის დადგენილებით ქუჩას დაემატა ნაფეტვრებისკენ მიმავალი გზის მონაკვეთი. 2019 წელს ზურაბ ანჯაფარიძის ქუჩიდან დაწყებულ ამ მონაკვეთს გიორგი დანელიას ქუჩა ეწოდა. უნივერსიტეტის ქუჩის ნაწილს ორივე მხარეს მიუყვება საბურთალოს სასაფლაო. ბაგებთან დაკავშირებულია ივანე ჯავახიშვილის ხიდით.
ტიმოფეი მოზგოვი

ტიმოფეი პავლეს ძე მოზგოვი (; დ. 16 ივლისი, 1986, ლენინგრადი, რუსეთის სფსრ, საბჭოთა კავშირი) — რუსი პროფესიონალური კალათბურთის მოთამაშე. ამჟამად თამაშობს კლუბ ხიმკისთან ერთად გაერთიანებულ ლიგასა და ევროლიგაში. 2016 წელს, მოზგოვი კლივლენდ კავალიერსთან ერთად 2016 წელს -ის ჩემპიონი გახდა; იგი გახდა ერთ-ერთი პირველი რუსი კალათბურთელი (საშა კუნთან ერთად), რომელმაც აღნიშნული ჯილდო მოიპოვა. რუსეთის ეროვნულ საკალათბურთო ნაკრებთან ერთად ზაფხულის ოლიმპიადა 2012-სა და ევრობასკეტ 2011-ში ბრინჯაოს მედლები მოიპოვა.

კარიერა
ევროპული კარიერა
მოზგოვმა პროფესიონალური კარიერა დაიწყო რუსეთის მეორე დონის დივიზიონის კლუბ ლენვო სანქტ-პეტერბურგში (2004-2005 წლების სეზონი). 2006 წელს გადავიდა „ცსკვვს სამარა 2“-ში (სამარას მეორე კლუბში). 2006-2007 წლების სეზონის დაწყებამდე შეუერთდა ხიმკის; აღნიშნულ კლუბში 2010 წლამდე რჩებოდა.

კარიერა -ში
ნიუ-იორკ ნიქსი (2010-2011)
ტიმი მოზგოვმა 2010 წელს ნიუ-იორკ ნიქსთან 9.7 მილიონი დოლარის ღირებულების 3-წლიანი კოტრაქტი გააფორმა.

2011 წლის 30 იანვარს, სამი კვირა სათადარიგოთა სკამზე ყოფნის შემდეგ, იგი დეტროიტ პისტონსის წინააღმდეგ გამართულ შეხვედრაში გამოჩნდა. მან კარიერის საუკეთესო მაჩვენებელი 23 ქულა და 14 მოხსნა დააფიქსირა და გუნდს ანგარიშით 124-106 გამარჯვებაში დაეხმარა. მან 40 წუთი ითამაშა; საბოლოო წუთებზე დარბაზი ციტირებდა „მოზგოვ! მოზგოვ!“.

დენვერ ნაგეტსი (2011-2015)
2011 წლის 22 თებერვალს მოზგოვი სამგუნდიანი გაცვლით დენვერ ნაგეტსში მოხვდა; გაცვლაში აგრეთვე ჩაერთო მინესოტა ტიმბერვულვზი; აღნიშნული გაცვლით ნიუ-იორკ ნიქსმა კარმელო ენტონი მიიღო.

2011 წლის -ის ლოკაუტის დროს, ამავე წლის 21 ივლისს ხიმკის მეორედ შეუერთდა.

2013 წლის 27 ივლისს მოზგოვი დენვერში დაბრუნდა.

2014 წლის 10 აპრილს გოლდენ-სთეით უარიორსის წინააღმდეგ 100-99 მოგებულ შეხვედრაში ქულებისა და მოხსნების მხრივ კარიერის საუკეთესო მაჩვენებელი დააფიქსირა (23 ქულა და 29 მოხსნა).

კლივლენდ კავალიერსი (2015-2016)
2015 წლის 7 იანვარს ტიმოფეი მოზგოვი 2015 წლის მეორე რაუნდის პიკთან ერთად კლივლენდ კავალიერსში, ორი 2015 წლის დაცული პიკის სანაცვლოდ გაიცვალა (საუბარია ოკლაჰომასა და მემფისის პიკებზე). კარიერულად მოზგოვი 25 ნომრიან მაისურს ატარებდა, თუმცა კავალიერსში ნომრის შეცვალა მოუწია, რადგან აღნიშნული ნომერი ფრენჩაიზს მარკ პრისის გამო ხმარებიდან ჰქონდა ამოღებული. ნაცვლად ოცდაოთხისა, მოზგოვმა მამის კარიერული (საბჭოთა ხელბურთის მოთამაშის) ნომერი, 20 აირჩია. 9 იანვარს შედგა მისი დებიუტი გუნდში; თამაში გოლდენ-სტეიტ უარიორსთან, ანგარიშით 112-94 დამარცხებით დასრულდა; იგი თამაშში სათადარიგოთა სკამიდან ჩაერთო: მოაგროვა 9 ქულა და 8 მოხსნა.

2015 წლის 4 ივნისს იგი გახდა პირველი რუსი მოთამაშე, რომელმაც -ის ფინალებში ითამაშა.

2015 წლის 23 ივნისს კავალიერსმა მოზგოვს კონტრაქტი 2015-16 წლების სეზონისთვის გაუხანგრძლივა. აღნიშნულ სეზონში მოზგოვს სათამაშო როლი შეუმცირდა; კავალიერსმა წლის ბოლოს ფინალებამდე მიაღწია. ამ წლის ფინალებში მათ მოქმედი ჩემპუონი გოლდე-სტეიტ უორიორსი დაამარცხეს -ის დამარჯვებულები გახდნენ. მოზგოვი და თამაგუნდელი საშა კაუნი გახდნენ პირველი რუსი მოთამაშეები, რომლებმაც აღნიშნული ჯილდო მოიპოვეს.

საერთაშორისო კარიერა
ტიმოფეი მოზგოვი იყო რუსეთის ეროვნული საკალათბურთი ნაკრების წევრი. იგი ნაკრებთან ერთად თამაშობდა ევრობასკეტ 2009-ში, ევრობასკეტ 2011-ში და ზაფხულის ოლიმპიადა 2012-ში; ევრობასკეტ 2011 და ზაფხულის ოლიმპიური თამაშიები მან ბრინჯაოს მედლებით დაასრულა.
მელანია ტრამპი

მელანია ტრამპი (, დაბადებული მელანია კნავსი (ან კნაუსი); დ. 26 აპრილი, 1970) — მოდელი, შეერთებული შტატების 45-ე პრეზიდენტის დონალდ ტრამპის მეუღლე, აშშ-ის 47-ე პირველი ლედი 2017 წლის 20 იანვრიდან 2021 წლის 20 იანვრამდე. სამოდელო კარიერა დაიწყო 5 წლის ასაკში. მან თავისი გვარის სლოვენიური ვარიანტი „კნავსი“ შეცვალა გერმანულით — „კნაუსი“. იგი საუბრობს ხუთ ენაზე: სლოვენიური, სერბული, ინგლისური, ფრანგული და გერმანული. დონალდ ტრამპზე დაქორწინდა 2005 წლის 22 იანვარს.
ჰაზი ასლანოვი

ჰაზი აჰად ოღლი ასლანოვი (; დ. 4 თებერვალი, 1910 — გ. 24 იანვარი, 1945) — საბჭოთა მხედართმთავარი, სატანკო არმიის გენერალ-მაიორი, ორგზის საბჭოთა კავშირის გმირი (1942, 1991).

ბიოგრაფია
ჰაზი ასლანოვი 1910 წლის 22 იანვარს (4 თებერვალს), ლენქორანში დაიბადა. დაწყებითი განათლება ქალაქის საშუალო სკოლაში მიიღო. მამამისი აჰადი, კარბალაში ვიზიტის დროს, 1923 წელს გარდაიცვალა და იქვე დაკრძალეს. უმამოდ დარჩენილმა ჰაზიმ, 13 წლის ასაკში, იმავე აგურის ქარხანაში დაიწყო მუშაობა, სადაც მამამისი მუშაობდა. მოგვიანებით ამიერკავკასიის სამხედრო სასწავლებელში გაგზავნეს. 1924–1930 წლებში ბაქოსა და ლენინგრადის სამხედრო სკოლებში სწავლობდა. 1929 წლიდან ლენინგრადის საკავალერიო სკოლაში განაგრძო სწავლა. ორწლიანი სასწავლო კურსის გავლის შემდეგ იგი კოტოვსკის ბესარაბიის საკავალერიო განყოფილებაში ოცეულის მეთაურად დაინიშნა.

მეორე მსოფლიო ომი
მეორე მსოფლიო ომის დროს მსახურობდა უკრაინაში. 1941 წლის 23 ივნისის ღამეს, გერმანიის ჯავშანტექნიკასთან არათანაბარ ბრძოლაში ჰაზიმ თავი გამოავლინა როგორც უნარიანმა მეთაურმა. იგი და მისი თანამებრძოლები დონბასის ტერიტორიაზე ხუთი თვის განმავლობაში იგერიებდნენ მტრის შემოტევებს. 1941 წლის დეკემბერში მოსკოვის გარშემო მიმდინარე ბრძოლებში გამოჩენილი გმირობისათვის მას წითელი ვარსკვლავის ორდენი მიენიჭა. ხარკოვისა და სტალინგრადის გარშემო მიმდინარე ბრძოლების დროს, 55-ე სატანკო პოლკმა ჰაზის მეთაურობით ძლიერი დარტყმა მიაყენა მტერს. ასლანოვის ტანკები 40 კილომეტრზე მეტ მანძილზე მოქმედებდნენ და სტალინგრად-სალსკის რკინიგზის მონაკვეთი გაათავისუფლეს გერმანელებისგან. ასლანოვის მეომრებმა დიდი გამბედაობა გამოიჩინეს ვერხნე-კუმსკის რაიონის მახლობლად გამართულ ბრძოლებში. მათ გაანადგურეს მტრის ორი ათასამდე მებრძოლი, 30 ტანკი და 50 მანქანა. ამ ბრძოლაში გამოჩენილი მამაცობისათის 1942 წლის 22 დეკემბერს პოდპოლკოვნიკ ჰაზი ასლანოვს საბჭოთა კავშირის გმირის წოდება მიენიჭა.

ჰაზი ასლანოვი მუდმივად ცდილობდა სამხედრო ცოდნისა და უნარების გაუმჯობესებას. 1943 წლის 17 დეკემბრიდან 1944 წლის 6 აპრილამდე, იგი 3 თვის განმავლობაში გადიოდა ჯავშანტექნიკის აკადემიის სასწავლო კურსებს. შემდეგ იგი დაბრუნდა 35-ე გვარდიის სატანკო ბრიგადაში. 1944 წლის 13 მარტს მას სატანკო ჯარების გენერალ-მაიორის წოდება მიენიჭა. 1944 წლის ივნისის ბოლოს ბელორუსიისა და ბალტიისპირეთის პირველი ფრონტები შეტევაზე გადავიდნენ. ოკუპირებული ბელორუსიის ქალაქების უდიდესი ნაწილისა და რკინიგზის განთავისუფლების შემდეგ, ასლანოვის ტანკებმა შეტევები ვილნიუსის მიმართულებით განაგრძეს. აღნიშნულ ბრძოლებში მოპოვებული გამარჯვებისათვის, 35-ე გვარდიის სატანკო ბრიგადა წითელი დროშის ორდენით, ხოლო თავად ასლანოვი სუვოროვის ორდენით დაჯილდოვდა.

1944 წლის 1 აგვისტოს, ასლანოვის ბრიგადამ, სხვა სამხედრო ნაწილებთან ერთად, ქალაქი იელავა მტრისგან გაათავისუფლა. ვოლგიდან ბალტიისპირეთამდე გამართულ ბრძოლებში მან თავი გამოავლინა, როგორც გამორჩეულად უნარიანმა მეთაურმა. ასლანოვის პოლკი აქტიურად მონაწილეობდა დონის როსტოვის, ტაგანროგის განთავისუფლებასა და კურსკის ბრძოლაში. ასლანოვის 35-ე გვარდიის სატანკო ბრიგადა განსაკუთრებით გამოირჩეოდა ბელორუსიისა და ბალტიისპირეთის რესპუბლიკების განთავისუფლებისათვის წარმოებულ ბრძოლებში.

სამხედრო წოდებები
უფროსი ლეიტენანტი (1935)
კაპიტანი (1939)
მაიორი (1940)
პოდპოლკოვნიკი (1942)
პოლკოვნიკი (1943)
სატანკო არმიის გენერალ-მაიორი (13.03.1944)

გალერეა
გუნილა ბიელკე

გუნილა ბიელკე (; დ. 25 ივნისი, 1568 — გ. 19 ივლისი, 1597) — შვედი დიდგვაროვანი. შვედეთის დედოფალი 1585-1592 წლებში როგორც მეფე იოჰან -ის მეორე ცოლი.

ბიოგრაფია
გუნილა დაიბადა 1568 წლის 25 ივნისს შვედეთში, ოსტერგოტლენდის მხარეში. იგი იყო ადგილობრივი დიდგვაროვნის, იოჰან აქსელსონ ბიელკესა და მისი ცოლის, მარგარეტა აქსელსდოტერ პოზეს ქალიშვილი. გუნილა ადრეულ ასაკშივე დაობლდა ორივე მშობლით, რის გამოც იგი ნათესავებთან იზრდებოდა სამეფო კარზე.

1583 წელს გარდაიცვალა შვედეთის დედოფალი კატარინა იაგელონი, სულ ცოტა ხანში კი მეფე იოჰან -მ მეორე ქორწინება მოისურვა. მან თავისი არჩევანი მეტად ახალგაზრდა და ლამაზ დიდგვაროვან გუნილა ბიელკეზე შეაჩერა, რომელიც დედოფლის დაღუპვისას დაახლოებით 16 წლის იყო. მეფის ძმა, პრინცი კარლი ცდილობდა მის გადარწმუნებასა და ისევ უცხოელი ცოლის შერთვას (დედოფალი კატარინაც პოლონეთის პრინცესა იყო), თუმცა ამაოდ.

პრინცი კარლის გარდა, ამ ქორწინებას კიდევ უფრო დიდი ბარიერი ეღობებოდა წინ: გუნილა უკვე დანიშნული იყო სხვა მამაკაცზე. ახალგაზრდა ქალის ოჯახს ძალიან გაუხარდა მეფის სურვილის გაგება, რის გამოც ამ მამაკაცთან ნიშნობის ჩაშლა მოისურვეს, რასაც თავად გუნილა შეეწინააღმდეგა. საბოლოოდ, დიდი ზეწოლის შედეგად გუნილამ გააუქმა თავისი პირველი ნიშნობა და მეფეს ცოლობაზე დასთანხმდა. ამას 1585 წლის 15 თებერვალს, სტოკჰოლმში მოჰყვა გუნილა ბიელკესა და იოჰან -ის ქორწინება, რითაც იგი შვედეთის დედოფალი გახდა. პროტესტის ნიშნად, პრინცი კარლი ამ ქორწილს არ დაესწრო.

დედოფალი გუნილა ღრმადმორწმუნე ლუთერანი იყო, რის გამოც იგი მეფეს ეხმარებოდა შეემცირებინა საკუთარ თავზე კათოლიკური გავლენა, რომელიც დედოფალმა კატარინამ გააძლიერა. მიუხედავად ამისა, იგი წირვას მაინც კათოლიკურ ტაძრებში ესწრებოდა, თუმცაღა იოჰანი მთელი ცხოვრების მანძილზე ლუთერანი იყო.

1589 წლის 18 აპრილს გუნილამ თავისი პირველი და უკანასკნელი შვილი, პრინცი იოჰანი გააჩინა.

1592 წლის 17 ნოემბერს იოჰან გარდაიცვალა, რის გამოც ტახტი მისმა ვაჟმა, გუნილას გერმა — სიგიზმუნდ -მა დაიკავა, რომელიც დედის მემკვიდრეობით 1587 წლიდან მოყოლებული პოლონეთისა და ლიტვის მეფეც იყო. მან დედინაცვალს საქვრივო პენსია დაუნიშნა და ბრობორგის სასახლეც აჩუქა, სადაც გაატარა გუნილამ უკანასკნელი წლები. იგი სწორედ აქ, 1597 წლის 19 ივლისს გარდაიცვალა, 29 წლის ასაკში.
ტერაუტი მასატაკე

ტერაუტი მასატაკე (, დ.5 თებერვალი, 1852 — გ.3 ნოემბერი, 1919) — იაპონელი პოლიტიკოსი, გრაფი, იაპონიის მეთვრამეტე პრემიერ-მინისტრი, კორეის პირველი გენერალ-გუბერნატორი.

ახალგაზრდობა
ტერაუტი მასატაკე დაიბადა ტესიუს სამთავროში, სამურაის ოჯახში, ჰაგის კლანიდან.

ბოსინის ბრძოლაში ტერაუტი იბრძოდა იმპერატორის მხარეს, ჯარისკაცის ამპლუაში და ამის შემდეგ მიიღო უმცროსი ლეიტენანტის თანამდებობა. საიგო ტაკამოტის აჯანყების დროს მან მარჯვენა ხელი დაკარგა. თუმცა ამ ფაქტს მისთვის ხელი არ შეუშლია შეექმნა სამხედრო და პოლიტიკური კარიერა

სამხედრო კარიერა
1882 წელს ტერაუტი მასატაკე სამხედრო ატაშე გახდა საფრანგეთში. ამის შემდეგ, 1898 წელს, ის დანიშნეს საბრძოლო მომზადების პირველ ინსპექტორად. 1901 წელს იგი კაცური ტაოროს პირველ კაბინეტში გახდა სამხედროს მინისტრი. ის თანამდებობაზე რუსეთ-იაპონიის ომის დროსაც რჩებოდა (ამ ბრძოლაში იაპონიამ მოიგო). ომის შემდეგ მას ბარონის ტიტული მიანიჭეს, 1911 წელს კი გრაფის.

კორეის გენერალ-რეზიდენტი
1910 წლის 30 მაისს ტერაუტი იაპონიის გენერალ-რეზიდენტი გახდა, ჩაანაცვლა სონე არასუკე. მან კკორეის იაპონიასთან შემოერთების შეთანხმებაზე ხელმოწერით დაასრულა ეს პროცესი. კორეის მხრიდან ხელმომწერი იყო პრემიერ-მინისტრი ლი ვანიონი, კორეის იმპერატორ სონჯუნის წარმომადგენელი. 1910 წლის 29 აგვისტოდან ტერაუტი გახდა კორეის პირველი გენერალ-გუბერნატორი.

კორეის გენერალ-გუბერნატორი
კორეის იაპონიასთან შეერთების შეთანხმებას კორეელთა ნაწილის უკმაყოფილება მოჰყვა. წინააღმდეგობების ჩასახშობად ტერაუტიმ სამხედრო ძალები გამოიყენა.

ტერაუტი მასატაკე მიიჩნევდა, რომ იაპონელებსა და კორეელებს საერთო ფესვები ჰქონდათ, მაიტომაც მისი ბრძანებით კორეაში რამდენიმე ათასი სკოლა გაიხსნა, სადაც ასწავლიდნენ იაპონურ ენასა და ლიტერატურას.

მან კორეაში განახორციელა მიწის რეფორმა: შეიქმნა მიწის კადასტრი, რომელიც წერილობით საბუთებზე დაყრდნობით ივსებოდა.

იაპონიის პრემიერ-მინისტრი
1916 წელს ტერაუტი მასატაკე იაპონიის პრემიერ-მინისტრი გახდა. იმავე წელს მან მარშალის წოდება მიიღო. საკუთარ კაბინეტში ტერაუტი ერთმანეთთან აერთიანებდაა პრემიერ-მინისტრის, ფინანსთა მინისტრისა და საგარეო საქმეთა მინისტრის თანამდებობებს.

ის აწარმოებდა აგრესიულ შიდა პოლიტიკას. ის აფინანსებდა მებრძოლ ჯგუფებს ჩინეთში, რათა ეს უთანხმოება ჩარევის საშუალებად გამოეყენებინა, თავის სასარგებლოდ. მან ხელი მოაწერა შეთანხმებას „იაპონიის განსაკუთრებული ინტერესები ჩინეთში“ აშშ-სთან. მისი ბრძანებით იაპონურმა ჯარებმა დაიპყრეს გერმაული კოლონია ცინდაო. ამით ის ანტანასთან სამოკავშირეო ხელშეკრულებას ასრულებდა. რუსეთის ოქტომბრის რევოლუციის შემდომ იაპონია სიბირის ინტერვენციაში მონაწილეობდა და თეთრ მოძრაობას უჭერდა მხარს.

1918 წლის 29 სექტემბერს ტერაუტი გადადგა თანამდებობიდან „ბრინჯის არეულობის“ გამო, რომელიც ქვეყანაში ომის შემდგომი ინფლაციით იყო გამოწვეული. 1919 წლის 3 ნოემბერს ტერაუტი მასატაკე გარდაიცვალა.