iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გიორგი ელისაბედაშვილი

გიორგი ელისაბედაშვილი (დ. 8 ივნისი, 1881, კავთისხევი, გორის მაზრა — გ. 14 თებერვალი, 1955) — ქართველი რევოლუციონერი და საბჭოთა სახელმწიფო მოღვაწე.

ბიოგრაფია
სწავლობდა თბილისის სასულიერო სემინარიაში, სადაც შევიდა მარქსისტულ წრეში და ჩაება რევოლუციურ მოძრაობაში. 1900 წელს სემინარიიდან გარიცხეს. იყო თბილისის მოსწავლეთა სოციალ-დემოკრატთა კომიტეტის წევრი. მონაწილეობდა თბილისსა და ქართლში გამართულ პირველმაისობებში. 1905 წლის რევოლუციის დროს იყო იმერეთ-სამეგრელოს სამხედრო რაზმის უფროსი, დეკემბერში მონაწილეობდა ხარაგაულში მეფის ჯარის ნაწილების განიარაღებაში. რამდენჯერმე დააპატიმრეს. 1911-1917 წლებში იყო ემიგრაციაში — საფრანგეთში. საქართველოში დაბრუნების შემდეგ აქტიურად იბრძოდა საქართველოს დემოკრატიული რეპსუბლიკის წინააღმდეგ. 1920 წლის სექტემბერში აზერბაიჯანში გაასახლეს, სადაც 1921 წლის თებერვლამდე მუშაობდა აზერბაიჯანის სსრ-ის შრომის სახალხო კომისრის მოადგილედ. საქართველოს საბჭოთა ოკუპაციის შემდეგ იყო საქართველოს სსრ რევკომის წევრი. 1921 წლის 25 თებერვალს დაინიშნა საქართველოს ჩეკას პირველ დროებით ხელმძღვანელად. 1921-1923 — მუშგლეხინის სახალხო კომისარი. 1924-1925 — საქართველოს კპ(ბ) თელავის სამაზრო კომიტეტის მდივანი. 1930-1952 წლებში სხვადასხვა პასუხსაგებ თანამდებობაზე მუშაობდა. საქართველოს სსრ - მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი, სკკპ , ამიერკავკასიის და ყრილობების დელეგატი.

ჯილდოები
შრომის წითელი დროშის ორდენი
ფაუსტო პაპეტი

ფაუსტო პაპეტი ( დ. 28 იანვარი, 1923, ლომბარდია — გ. 15 ივნისი, 1999, სან-რემო) — იტალიელი ალტ-საქსოფონისტი.

ბიოგრაფია
ფაუსტო პაპეტიმ კარიერა 1955 წლიდან დაიწყო.
თითქმის ყველა მისი ალბომი ჰიტ-აღლუმებში პირველ ადგილებს იკავებდა. მისი კრებულები გამოდიოდა ლათინოამერიკულ ბაზარზეც. 1970 წელს, თავისი პოპულარობის პიკზე, ის წელიწადში ორ ალბომს უშვებდა. 1970-იან წლებში მას ბევრი მიმდევარი და მიმბაძველიც გამოუჩნდა (ჯონი საქსი და პიერჯიორჯიო ფარინა). 1999 წელს პაპეტი გულის შეტევით გარდაიცვალა სან-რემოში.
კუმე

კუმე, კუმეა, კიმე ან კიმი  — პირველი ძველბერძნული კოლონია იტალიაში, ტირენიის ზღვის ნაპირზე, კამპანიაში. დააარსეს ძვ. წ. საუკუნეში, ანატოლიის ნახევარკუნძულის ქალაქ კიმედან წასულმა კოლონისტებმა, ან კუნძულ ევბეის მკვიდრებმა. ეტრუსკებზე, რომაელებზე და სხვა იტალიელ ხალხებზე ბერძნული კულტურის გავრცელებისა და გავლენის მთავარი ცენტრი იყო. მისი დაარსებულია რამდენიმე კოლონია: სამხრეთ იტალიაში — დიკეარქია (რომ. პუტეოლი, დღ. პოცუოლი), ნოლა და ნეაპოლი, სიცილიაზე — ზანკლა (მესანა; ახლანდ. მესინა). სირაკუსესთან ერთად ალიანსში ძვ. წ. 474 წელს დაამარცხა ეტრუსკებისა და კართაგენის გაერთიანებული ფლოტი. მნიშვნელოვან აყვავებასა და ძლიერებას მიაღწია ძვ. წ. საუკუნის დასაწყისში ტირან არისტოდემეს დროს. ამავე საუკუნის ბოლოს დაიპყრეს სამნიტებმა, თუმცა შეინარჩუნა ბერძნული კულტი და ბერძნული კულტურის ტრადიციები. კუმეს სიახლოვეს მდებარეობდა წინასწარმეტყველ სიბილას (კუმეს სიბილა) ცნობილი გამოქვაბული ორაკულით. ძვ. წ. 338 წელს დაიპყრეს რომაელებმა, მოგვიანებით მიიღო რომაული მუნიციპიუმის სტატუსი. მეორე პუნიკური ომის დროს შეინარჩუნა რომისადმი ერთგულება. იმპერიის ეპოქაში პუტეოლის (ახლანდ. პოცუოლი) ნავსადგურის აყვავებასთან ერთად დაკარგა მნიშვნელობა. იმპერატორ ავგუსტუსის დროს ეწოდა კოლონია-იულია-აუგუსტა . განადგურდა ახ. წ. საუკუნეში ბიზანტია-გუთების ომების დროს.

გალერეა
სუხუმსკაია პრავდა

სუხუმსკაია პრავდა — რუსულენოვანი ყოველდღური გაზეთი, გამოდიოდა საბჭოთა ხელისუფლების მიერ ოკუპირებულ აფხაზეთში 1918 წელს. იყო სოხუმის ოკრუგის სამხედრო-რევოლუციური კომიტეტის ორგანო.

აფხაზეთში 1918 წლის აჯანყების შედეგად გამოცხადდა საბჭოთა ხელისუფლება. აფხაზეთში საბჭოთა ხელისუფლების დროებითი ცენტრალური ორგანო გახდა საოლქო სამხედრო რევკომი, რომელსაც ე. ეშბა ხელმძღვანელობდა. საბჭოთა ხელისუფლების განმტკიცების საქმეში დიდი როლი შეასრულა გაზეთმა „სუხუმსკაია პრავდამ“.
მიხეილ ოკუჯავა

მიხეილ (მიშა) ოკუჯავა (დ. 1883, ქუთაისი ― გ. 10 ივლისი 1937) ― რუსეთის სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის წევრი, ბოლშევიკთა ფრაქციის ერთ-ერთი ლიდერი საქართველოში.

ბიოგრაფია
მიხეილ უკუჯავა დაიბადა 1883 წელს ქუთაისში, ღარიბ, მრავალშვილიან ოჯახში. დაამთავრა ქუთაისის გიმნაზია. უმაღლესი განათლება მიიღო მოსკოვის უნივერსიტეტში, სადაც სწავლობდა იურიდიულ ფაკულტეტზე.

მიხეილ ოკუჯავა 1903 წლიდან იყო რუსეთის სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის წევრი, შემდეგ ბოლშევიკთა ფრაქციის ერთ-ერთი ლიდერი საქართველოში. 1905, 1908, და 1914 წლებში დაპატიმრებული იყო პოლიტიკური საბაბით. 1918-1921 წლებში მუშაობდა ამიერკავკასიის მომხმარებელთა კავშირში და პარალელურად ჩაბმული იყო ბოლშევიკური იატაკქვეშეთის საქმიანობაში საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის წინააღმდეგ. 1921 წელს, საბჭოთა რუსეთის მიერ საქართველოს ოკუპირების შემდეგ, იყო საქართველოს კომპარტიის ცენტრალური კომიტეტის წევრი. 1922 წლისთვის „ნაციონალ-უკლონისტთა“ ერთ-ერთი ლიდერი. პროტესტის ნიშნად გადადგა ცეკას შემადგენლობასთან ერთად. 1923 წლიდან იყო ამიერკავკასიის კომუნისტური უნივერსიტეტის რექტორი. 1924 წლიდან მუშაობდა ამიერკავკასიის სფსრ-ის მუშათა და გლეხთა ინსპექციის სახალხო კომისრად. 1926 წლიდან, კომპარტიაში შიდაპრტიული ბრძოლისას, იყო „ტროცკისტული ოპოზიციის“ ერთ-ერთი ლიდერი საქართველოში, რის გამოც 1927 წელს პარტიიდან გარიცხეს და დააპატიმრეს. 1928 წლის 12 აპრილს საქართველოს სსრ სახელმწიფო პოლიტიკური სამმართველოს განსაკუთრებულმა სათათბირომ მას 3 წლით გადასახლება მიუსაჯა შუა აზიაში, კოკანდში, უზბეკეთის სსრ-ში. 1930 წელს, „მონანიების“ განცხადების დაწერის შემდეგ, გაანთავისუფლეს და აღადგენს პარტიაში. იყო სახკინმრეწვის დირექტორი, ამიერკავკასიის სახელმწიფო საგეგმო კომისიის დირექტორის მოადგილე. ბოლოს მუშაობდა საკონსერვო მრეწველობის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის დირექტორად. 1936 წლის 29 სექტემბერს კვლავ გარიცხეს კომპარტიიდან და დააპატიმრეს. 1937 წლის 9 ივლისს საქართველოს სსრ უზენაესი სასამართლოს სპეცკოლეგიამ დახვრეტა მიუსაჯა საქართველოს „ტროცკისტული კონტრრევოლუციური ცენტრის“ წევრობის ბრალდებით. დახვრიტეს 10 ივლისს.
კიმე

კიმე  — ქალაქი ეოლიდაში, სმირნიდან ჩრდილოეთით 40 კმ-ზე, ზღვის სანაპიროზე. სტრაბონის მიხედვით, დააარსეს ბერძენმა კოლონისტებმა, ტროის ომისა და მათ მიერ პელასგებისთვის ქალაქ ლარისას წართმევის შემდეგ. ქალაქმა ძვ. წ. 512 წელს გემები მისცა დარიოსს, 480 წელს კი — ქსერქსეს. დელოსის კავშირში ძალიან მაღალი მაჩვენებლით, 9 ტალანტით იყო შეფასებული; სტრაბონი მას ეოლიდის ყველაზე დიდ და კარგ ქალაქად მოიხსენიებს. ვარაუდობენ, რომ კებრენი და სიდე მისი კოლონიები იყო. მონეტების მოჭრა მიმდინარეობდა ძვ. წ. საუკუნიდან საუკუნემდე. ელინიზმისა და რომაულ პერიოდებში დიდი მნიშვნელობა აღარ ჰქონდა.

ძველი ქალაქიდან ცოტა რამ არის შემორჩენილი. შედგებოდა ორი ბორცვისაგან, რომელთაგან სამხრეთით მდებარე დაცული იყო წრიული გალავნით, თუმცა მისგან თითქმის არაფერია დარჩენილი. მეორე ბორცვის ძირთან შეინიშნება ამფითეატრისათვის დამახასიათებელი ჩაღრმავება, მაგრამ ქვები არ იძებნება. ადრე გათხრილი ქალღმერთ ისიდას მცირე ზომის იონიური ტაძარი დღეს მიუკვლეველია. ბორცვებს შორის მდებარე ხეობაში დგას გვიანი დროის მონუმენტური შენობა უკანელურო სვეტების ორი რიგით. სანაპიროზე ორი მოლოა; სამხრეთი მათგანი უფრო კარგადაა შემორჩენილი, თუმცა დღეს წყლითაა დაფარული. პრაქტიკულად მთელი ადგილი უკაცრიელია.

გალერეა
კანელურა

კანელურა, კედელღარი  — სვეტის ან პილასტრის ტანზე ამოღებული ვერტიკალური ღარაკი, აგრეთვე ჰორიზონტალური ღარაკები იონიური ბაზისის ლილვზე. ერთმანეთისაგან გამოიყოფა ან წამახვილებული ნაწიბურებით (დორიული სვეტი), ანდაც ბრტყელი ზღუდარით (იონიური სვეტი). კანელურები სვეტის ზედაპირზე სინათლისა და ჩრდილის ხაზების თანაშეზომილი განაწილების საშუალებას იძლევა, მისი წყალობით სვეტი უფრო მსუბუქი ხდება.
ევბეა

ევბეა, მიმდებარე პატარა კუნძულებთან ერთად — 3908 კმ². გადაჭიმულია ჩრდილო-დასავლეთიდან სამხრეთ-აღმოსავლეთით,

ისტორია
პირველი სამოსახლოები დათარიღებულია ბრინჯაოს ხანით. კუნძულზე ერთდროულად არსებობდა ფინიკიელებისა და კრეტელების დასახლებები, მოგვიანებით — იონიელებისა. ძვ. წ. საუკუნიდან მაკედონიას ემორჩილებოდა, ძვ. წ. 198 წლიდან — რომს, დასავლეთ რომის იმპერიის დაცემის შემდეგ ბიზანტიას ეკუთვნოდა. 1205 წელს იგი ჯვაროსნული ლაშქრობის მონაწილეებმა დაიპყრეს, 1366 წელს ვენეციის რესპუბლიკის გამგებლობაში გადავიდა, საუკუნეში თურქებმა აიღეს. ევბეის მოსახლეობა აქტიურ მონაწილეობას იღებდა ბერძენი ხალხის დამოუკიდებლობისათვის ბრძოლაში, 1830 წელს კუნძული აღორძინებული საბერძნეთის სახელმწიფოს შემადგენლობაში შევიდა.

ევრიპოსის სრუტეზე, რომელიც კუნძულს კონტინენტისგან გამოყოფს, ძვ. წ. საუკუნიდან არსებობს ხიდები.

კუნძულზე არის ეთნოგრაფიული მუზეუმი, რომელიც მდებარეობს ყოფილ ვენეციურ ციხესიმაგრეში, და არქეოლოგიური მუზეუმი.
სიმონ სოსელია

სიმონ სოსელია (დ. 1901, დიდი ჯიხაიში — გ. 1941, ბათუმი) — ქართველი სოციალ-დემოკრატი, აქტივისტი.

ბიოგრაფია
სიმონ სოსელია დაიბადა 1901 წელს, სოფელ დიდ ჯიხაიშში, რკინიგზელი მუშის ოჯახში. ბათუმის ტექნიკუმის დამთავრების შემდეგ, 1922 წლიდან იყო საქართველოს ახალგაზრდა მარქსისტთა ორგანიზაციის აქტიური წევრი, ამასთან ერთად ჩაბმული იყო წინააღმდეგობის მოძრაობაშიც. 1922-1926 წლებში რამდენიმეჯერ იყო დაპატიმრებული. მას შემდეგ რაც „მუშათა კომისიის“ შუამდგომლობით გაათავისუფლეს, იგი კვლავ დაუბრუნდა იატაკქვეშა საქმიანობას. 1928 წელს, საკუთარ სახლში მალავდა ძებნილ ამხანაგს, მიხეილ გუჯაბიძეს. ჩეკისტებთან შეტაკების შემდეგ, იგი კვლავ არალეგალურ მდგომარეობაზე გადავიდა. 1928 წლის 22 აპრილს, თურქეთის საზღვარზე გადასვლის მცდელობისას დააპატიმრეს მარადიდთან. 1928 წლის 4 დეკემბერს მას მიუსაჯეს 3 წლით საკონცენტრაციო ბანაკში გადასახლება. სასჯელს იხდიდა ენისეისკში, შემდეგ 1933 წლს 22 თებერვალში კვლავ დააპატიმრეს და გადასახლების ვადა 2 წლით გაუხანგრძლივეს. გადასახლების დროს იგი დაქორწინდა იულია ბაქრაძეზე. საქართველოში ოჯახი დაბრუნდა უკვე 1935 წელს. მძიმედ ავადმყოფი სიმონ სოსელია 1941 წელს დააპატიმრეს, მაგრამ ჯანმრთელობის მდგომარეობის გამო იგი გაათავისუფლეს ეტაპიდან და უკან ბათუმში დააბრუნეს, სადაც რამდენიმე დღეში გარდაიცვალა.
ათენის მეორე საზღვაო კავშირი

ათენის მეორე საზღვაო კავშირი — ძველბერძნულ ქალაქ-სახელმწიფოთა სამხედრო-პოლიტიკური გაერთიანება ათენის ხელმძღვანელობით.

პელოპონესის ომში ათენის საბოლოო განადგურების შემდეგ (ძვ. წ. 404) ათენის პირველი საზღვაო კავშირი (ე.წ. დელოსის კავშირი) ოფიციალურად დაიშალა. ამის მიუხედავად, მეოთხედი საუკუნის შემდეგ, როდესაც ათენმა მეტ-ნაკლებად აღიდგინა თავისი საზღვაო კავშირები და სამხედრო ძალა, წამოიწყო ადრინდელი სამხედრო-პოლიტიკური ერთობის აღდგენის მცდელობა. ძვ. წ. 378 წელს ათენის სახალხო კრების დადგენილებით გამოცხადდა ახალი, ათენის მეორე საზღვაო კავშირის შექმნა, რომლის რელიგიურ ცენტრად დელოსი დარჩა. კავშირის ორგანიზაცია აშენდა ხაზგასმულად თანასწორუფლებიანობის საწყისებზე: ყველა საკითხი უნდა გადაწყვეტილიყო ერთობლივად — ათენის სახალხო კრებისა და საკავშირო საბჭოს (სინედრიონის) მიერ. მოკავშირეებთან არასასურველი კოლიზიების აცილების მიზნით, ათენელებს დაევალათ არ შეექმნათ მოკავშირე ქალაქების მიწებზე კლერუქიები, არ განეთავსებინათ ამ ქალაქებში თავისი გარნიზონი, არ გადაეხდევინებინა სკავშირო გამოსაღები — ფოროსი. კავშირში შევიდა 75-მდე ქალაქი. ახალი გაერთიანება ერთობ არამტკიცე აღმოჩნდა: ათენელები მალევე დაუბრუნდნენ საკუთარ დიდმპყრობელურ პოლიტიკას (მოხალისეობრივი შენატანის — სინტაქსისის — სახით აღადგინეს ფულადი გამოსაღების პრაქტიკა, მოკავშირეთა მიწებზე დაიწყეს კლერუქიების შექმნა და ა.შ.), და 357 წელს ქალაქების ნაწილი (ქიოსი, როდოსი, კოსი და ბიზანტიონი) განუდგნენ ათენს. ათენის მცდელობები, მორჩილებაში მოეყვანა აჯანყებულები (ე.წ. მოკავშირეთა ომი, 357–355), წარმატებით ვერ დასრულდა. ზომით ძლიერ შემცირებული ათენის მეორე საზღვაო კავშირი არსებობდა ძვ. წ. 338 წლამდე, სანამ ბერძნების დამმარცხებელი მაკედონელი მეფის, ფილიპე -ის მოთხოვნით, იგი არ გაუქმდა.
კლერუქია

კლერუქია ( — მიწის ნაკვეთის, კლერის, ფლობა; < – მიჩენილი მიწა და – ფლობა) — სამხედრო-სამიწათმოქმედო დასახლება ძველ საბერძნეთში (უმთავრესად ათენში), რომელიც სახელმწიფოს მიერ იყო დაარსებული დაქვემდებარებულ ტერიტორიებზე. მის მაცხოვრებლებს — კლერუქებს მიჩენილი ჰქონდათ მიწები, სადაცვლოდ კი ამ დაქვემდებარებული ქალაქების გარნიზონში მსახურება ევალებოდათ. ამგვარ პრაქტიკას ძვ. წ. საუკუნეში სათავე დაუდო ათენმა, როდესაც მეგარისათვის წართმეულ კუნძულ სალამინზე რამდენიმე ასეული კლერუქი დაასახლა, შემდეგ კი ასეთი 4 ათასი კოლონისტი შეიყვანა კუნძულ ევბეაზე მსხვილი მიწათმფლობელებისათვის (ჰიპობოტებისათვის) ჩამორთმეულ მიწებზე. ათენის კლერუქიების სისტემამ თავის აპოგეას მიაღწია ძვ. წ. საუკუნეში, დელოსის კავშირის შექმნის შემდეგ (ძვ. წ. 478/477), რომელიც მალევე ათენის სახელმიფოდ — არქედ გადაიქცა. ათენელმა სტრატეგმა კიმონმა კლერუქების დიდი პარტია შეიყვანა მის მიერ დაპყრობილ კუნძულ სკიროსზე, ხოლო პერიკლეს დროს ათენელი კოლონისტები გაჩნდნენ ნაქსოსზე, ანდროსზე, თრაკიის ქერსონესში, სამხრეთ იტალიასა და შავიზღვისპირეთში; მათმა საერთო რაოდენობამ 10 ათასს მიაღწია. პერიკლეს სიკვდილის შემდეგ 3 ათასამდე კლერუქი დაასახლეს აჯანყებულ და შემდეგ დამარცხებულ კუნძულ ლესბოსის მცხოვრებთა მიწებზე.

ათენელი კლერუქები ათენის მოქალაქის სტატუსს ინარჩუნებდნენ, მიჩენილ მიწებს კი სხვადასხვაგვარად განაგებდნენ: შეეძლოთ მასზე საკუთარი მეურნეობა გაეშენებინათ, ან ადგილობრივი მოსახლეობისათვის იჯარით მიეცათ (როგორც ეს ლესბოსზე მოხდა). დაქვემდებარებულ ქალაქთა მიწებზე კლერუქების შეყვანა ათენის სახელმწიფოს ერთდროულად ორი საკითხის გადაწყვეტის შესაძლებლობას აძლევდა: საკუთარ აგრარულ მოსახლეობას ჭარბი ნაწილისაგან ათავისუფლებდა და კონტროლის ქვეშ ჰყავდა თავისი მოკავშირეები. ასე გაგრძელდა ძვ. წ. საუკუნის ბოლომდე, როდესაც ათენი პელოპონესის ომში დამარცხდა და საჭირო გახდა თავისი კლერუქები უკან გამოეხმო.

ელინისტურ ეპოქაში (ძვ. წ. – სს.), კერძოდ პტოლემეების ეგვიპტეში, კლერუქები ეწოდებოდათ დაქირავებულ მებრძოლებს, რომლებიც სამხედრო სამსახურის სანაცვლოდ მმართველებისგან მიწებს იღებდნენ.
ოსტეოქონდრომა

ოსტეოქონდრომა — ძვლოვანი და ხრტილოვანი ქსოვილისგან განვითარებული კეთილთვისებიანი სიმსივნე, რომელიც ძვლის სიმსივნეების დიაგნოზების 10-15%ია.

ოსტეოქონდრომა ძირითადად ვითარდება ბავშვობის ასაკში, როცა ძვლის ინტენსიური ზრდა მიმდინარეობს. ყველაზე ხშირად წარმონაქმნი გვხვდება ბარძაყზე(30%), წვივზე(15-20%) და მხარზე(10-20%) . შედარებით იშვიათად ბეჭზე, მტევანზე,ტერფზე,მენჯსა და ხერხემალზე.

ექიმებმა ჯერ ზუსტად არ იციან, თუ რატომ და საიდან ვითარდება ოსტეოქონდრომა, ამიტომ დაავადების თავიდან აცილების რჩევებსაც ვერ იძლევიან. არსებობს ვარაუდი, რომ ოსტეოქონდრომის განვითარება შეიძლება უკავშირდებოდეს კონკრეტული გენის დაზიანებას. ასეთი გენია 1( 1). ეს გენი ადამიანის მერვე ქრომოსომაშია ლოკალიზებული და პასუხისმგებელია მნიშვნელოვანი ცილების წარმოებაზე,სისხლის შედედების პროცესზე,სისხლძარღვის კედლის შექმნაზე და სიმსივნური უჯრედების წარმოქმნაზე. სწორედ ამ გენის დეფექტი შეიძლება იყოს ოსტეოქონდრომის, ანუ სიმსივნური წარმონაქმნის ფორმირების მიზეზი.

ოსტეოქონდრომის დიაგნოზი ყველაზე ხშირად აქვთ 10-30 წლის ასაკის ადამიანებს.

დაავადება თავდაპირველად უსიმპტომოდ მიმდინარეობს , პროცესის განვითარებასთან ერთად, შეინიშნება რამდენიმე მიმანიშნებელი სიმპტომი:

-უმტკივნეულო, პატარა გამონაზარდი სახსრის მახლობლად. ყველაზე ხშირად მუხლის და მხრის სახსართან.

-ტკივილი მოძრაობის დროს, რადგან შეიძლება ოსტეოქონდრომა მდებარეობდეს მყესის ქვეშ.

-თუ სიმსივნე აწვება რომელიმე ნერვს, ვითარდედბა დაბრუჟების და ჩხვლეტის შეგრძნება კონკრეტულ კიდურზე.

-ძალიან იშვიათია, თუმცა ოსტეოქონდრომა ზოგჯერ ცვლის სიხლის მიმოქვევასაც, რაც გამოიხატოს პულსის ცვლილებით ან კიდურის ფერის შეცვლით.

-შეშუპება,ტკივილი და შეწითლება იმ შემტხვევაში, თუ შემთხვევით მოხდა ოსტეოქონდრომის მოტეხვა.

ოსტეოქონდრომის ყველაზე საშიში გართულებაა მისი ავთვისებიან ქონდროსარკომად გარდაქმნა. თუ წარმომაქმნის გარშემო, ხრტილოვანი საფარი 1,5 სმ-ზე მეტია, იმატებს მისი განვითატების რისკი.

ოსტეოქონდრომა საჭიროებს ქირურგიულ ოპერაციას.

რესურსები ინტერნეტში:
://.//
შერმაზანას საყდარი

შერმაზანას საყდარი — არქიტექტურული ძეგლი ბოლნისის მუნიციპალიტეტის სოფელ ფოლადაურში.

ეკლესია მცირე ზომის დარბაზული ნაგებობაა. ნაგებია ნატეხი სხვადასხვა სახის ქვით დუღაბზე. შესასვლელი დასავლეთი კედლის კუთხეშია გაკეთებული. აღმოსავლეთის და სამხრეთი კედლის სარკმლები თაღოვანია. შებრტყელებული ნახევარწრის ფორმის აფსიდა მხრითაა გამოყოფილი, რომელზეც არასრული ნახევარსფერული კონქის საბჯენი თაღია გადაყვანილი. სარკმელი შედარებით მაღალზეა გაჭრილი და ზემოთ მხარეს ჩამოშლილია. სარკმლის ორივე მხარეს ფართო, თაღოვანი ნიშებია გაკეთებული, როგორც ჩანს ეს მცირე ეკლესიის ფუნქციას ასრულებდა სოფელში.
რეინოს ფენომენი

რეინოს ფენომენი, იგივე რეინოს სინდრომი არის პერიოდული ვაზოსპაზმითა და კიდურების იშემიით გამოწვეული მდგომარეობა,რომელიც ვითარდება სიცივის ან ემოციური სტიმულის საპასუხოდ. სინდრომი იწვევს კიდურების ნაწილების დამახასიათებელ სამფაზიან ცვლილებებს(სიფითრე,სილურჯე და სიწითლე). ცვლილებები უპირატესად ვითარება მტევნის ან ტერფის თითებზე.

რეინოს ფენომენი შეიძლება იყოს პირველადი,როგორც დამოუკიდებელი დაავადება გაღიზიანების საპასუხოდ და მეორადი,რომელიც თან სდევს სხვა ძირითად დაავადებას. მეორადი რეინოს ფენომენი ძირითადად გვხვდება შემაერთებელქსოვილოვანი სისტემური დაავადების ფონზე.

კვლევები აჩვენებს,რომ რეინოს ფენომენის სიმპტომები აღენიშნებათ მამაკაცთა 3-12,5%ს და ქალთა 6-20%ს.

კლასიკური შეტევის დროს პირველ ეტაპზე თითები უეცრად ფითრდება, იღებს მოთეთრო ფერს.(მკვდარი თითის სტადია) მოგვიანებით,მეორე სტადიაში კი სიფერმკრთალე სილურჯეში გადადის(ციანოზი).შემდეგი ეტაპი მოლურჯო ფერიდან მოწითალოში გადასვლაა.დაავადების მძიმედ მიმდინარეობისას ვითარდება ბუშტუკები თითების კანზე, ჩნდება ნეკროზული უბნებიც.

ლიტერატურა:

 ’
ნინო აგაშენაშვილი

ნინო (ნუნუ) აგაშენაშვილი (დ. 1919, სოფ. საკრამულო, დუშეთის რაიონი — გ. უცნობია) — თანამდებობის პირი, მუშა

მუშაობდა თბილისის აბრეშუმის საქსოვ ფაბრიკაში. ქარხანაში პირველმა აითვისა ურთულესი ასორტიმენტის ფანზის ქსოვა. სწავლობდა მუშფაკში, დააწინაურეს ინსტრუქტორ-კონტროლიორად. მისი ლექსები ქარხნის გაზეთის გარდა თბილისის დიდ ჟურნალებსა და გაზეთებშიც იბეჭდებოდა („ლიტერატურული საქართველო“, 1938, №13), ზოგიერთი ლექსი რუსულადაც ითარგმნა. 1938 წლის 12 ივნისს აირჩიეს საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს მოწვევის დეპუტატად, შემდეგ საქართველოს ალკკ კიროვის რაიკომის მდივნად. სტახანოველი მუშა.
გიორგი ალავიძე

გიორგი ალავიძე (დ. იანვარი, 1902, ფოთი — გ. უცნობია) — ქართველი აგრონომი.

1922 წელს დაამთავრა ხაშურის გიმნაზია და თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი.

1927 წლიდან მუშაობდა ცხაკაიას რაიონში (ახლანდელი სენაკი) გლეხთა ახალგაზრდობის სკოლის გამგედ, შემდეგ სამი წლის განმავლობაში — ცხაკაიას ტექნიკუმში სუბტროპიკული კულტურების პედაგოგად. 1931-1932 წლებში იყო ქობულეთის სუბტროპიკული ტექნიკუმის დირექტორის მოადგილე. 1934 წლამდე მუშაობდა ქობულეთის სასწავლო საბჭოთა მეურნეობის დირექტორად, ლიმონ-მანდარინის ტრესტის საბჭოთა მეურნეობის ქობულეთის ჯგუფის აგრონომ-ინსპექტორად. 1934 წელს გადაიყვანეს თბილისის ლიმონ-მანდარინის ტრესტში. გიორგი ალავიძე ხელს უწყობდა საქართველოში სუბტროპიკული მეურნეობების მოწყობას, ნარგავების მოვლის მოწინავე აგროტექნიკის გავრცელებას. 1938 წლის 12 ივნისს გალის რაიონიდან აირჩიეს საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს დეპუტატად. იმავე წლიდან — საქართველოს სსრ მიწათმოქმედების სახკომის მოადგილედ, შემდეგ მიწსახკომად. 1941 წელს მიიღეს კომუნისტური პარტიის რიგებში, 1945 წელს დაინიშნა საქართველოს სსრ ტექნიკური კულტურების კომისრად. 1946 წლის 10 თებერვალს სსრკ უმაღლესი საბჭოს დეპუტატად აირჩიეს, 1950 წელს — ტექნიკურ კულტურათა მინისტრად. 1934 წელს გიორგი ალავიძე გაგზავნეს ამერიკის შეერთებულ შტატებში ციტრუსების აგროტექნიკისა და წარმოების, გადამუშავებისა და რეალიზაციის საკითხების გასაცნობად, 1958 წელს კი იტალიაში ლიმონისა და ფორთოხლის პერსპექტიული ჯიშების შესასწავლად, რომელიც წარმატებით დანერგა საქართველოში. 1959 წლიდან იგი ხელმძღვანელობდა საქართველოს ნიადაგთმცოდნეობის, აგროქიმიისა და მელიორაციის სამეცნიერო კვლევით ინსტიტუტს. წერდა სტატიებს სუბტროპიკული კულტურებისა და სასოფლო-სამეურნეო საკითხების შესახებ. ციტრუსების მეურნეობაში ნაყოფიერი მუშაობისთვის მიღებული აქვს სსრკ ცენტრალური კომიტეტის „საპატიო ნიშნის“ ორდენი (1936).
ზურაბ აზარაშვილი

ზურაბ აზარაშვილი (დ. 6 იანვარი, 1979, ბორჯომი) — ქართველი პოლიტიკოსი. 2021 წლის 30 დეკემბრიდან 2024 წლის მარტამდე იკავებდა საქართველოს ოკუპირებული ტერიტორიებიდან დევნილთა, შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის თანამდებობას.

ბიოგრაფია
დაიბადა 1979 წლის 6 იანვარს ბორჯომში.

განათლება
1995–1999 წლებში სწავლობა ბიზნეს სკოლის საბაკალავრო პროგრამაზე - ბიზნეს ადმინისტრირება, ხოლო 2007-2009 წლებში - ბიზნეს სკოლის ბიზნესის სამაგისტრო პროგრამაზე - ბიზნეს ადმინისტრირება.

პროფესიული გამოცდილება
2000 წლის იანვრიდან 2000 წლის ივნისამდე მუშაობდა თიბისი ბანკი საკრედიტო სესხების ექსპერტის თანამდებობაზე, ხოლო იმავე წლის ივნისიდან ოქტომბრამდე იყო თიბისი ბანკი ბუღალტერი და 2000 წლის ოქტომბრიდან 2001 წლის ნოემბრამდე - თიბისი ბანკის საკრედიტო მენეჯერი.
2002-2003 წლებში მუშაობდა ქართუ ბანკი საკორესპონდენტო ანგარიშების და დოკუმენტური ოპერაციების სპეციალისტად, 2003-2005 წლებში - ქართუ ბანკი პლასტიკური ბარათების პროცესინგის და მომსახურეობის უფროსი სპეციალისტად და 2005-2008 წლებში იყო ქართუ ბანკი პლასტიკური ბარათების პროცესინგის და მომსახურების განყოფილების უფროსი.
2008 წლიდან 2012 წლამდე ეკავა კორ სტანდარტ ბანკი საბარათე ოპერაციების განყოფილების უფროსის თნამდებობა, 2013-2014 წლებში - კორ სტანდარტ ბანკი ოპერაციების დირექტორი.
2014 წლიდან 2020 წლებში იყო ტერაბანკი კომერციული დირექტორი. 2020-2021 წლებში იყო თბილავიამშენის გენერალური დირექტორი.
2020 წლის მარტში დაინიშნა საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს სსიპ სახელმწიფო სამხედრო სამეცნიერო-ტექნიკური ცენტრი „დელტა“-ს გენერალურ დირექტორად.

პოლიტიკური კარიერა
2021 წლის 27 დეკემბრამდე იკავებდა საქართველოს თავდაცვის მინისტრის მოადგილის თანამდებობას, ხოლო 2021 წლის 27 დეკემბერს, პრემიერ-მინისრტმა ირაკლი ღარიბაშვილმა წარადგინა საქართველოს ოკუპირებული ტერიტორიებიდან დევნილთა, შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის თანამდებობაზე.

ზურაბ აზარაშვილის მინისტრობის დროს განხორციელდა შემდეგი ძირითადი რეფორმები:

აქციებს ოთხი თვის განმავლობაში სხვადასხვა ადგილზე გაიმართა. მშობლები ითხოვენ, რომ სახელმწიფომ დააფინანსოს საქართველოში მედიკამენტ ვოსორიტიდის შემოტანა, რომელიც მათი შვილებისთვის ძალიან მნიშვნელოვანია.

ჯანდაცვის სამინისტროს წარმომადგენლები, მათ შორის მინისტრი ზურაბ აზარაშვილი და მინისტრის მოადგილეები აქონდროპლაზიის დიაგნოზის მქონე ბავშვების მშობლებს აპრილის განმავლობაში რამდენჯერმე შეხვდნენ, თუმცა უშედეგოდ.

პირადი ცხოვრება
ჰყავს მეუღლე და ხუთი შვილი. ფლობს ქართულ, ინგლისურ და რუსულ ენებს.
ფიზიკური პრობლემების ინსტიტუტი

რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის პ. ლ. კაპიცას სახელობის ფიზიკური პრობლემების ინსტიტუტი (რუს. ́ ́ ́ . . . — ) — უნიკალური პროექტი, რომელიც 1934 წელს შეიქმნა პეტრე კაპიცას კვლევების ინგლისიდან საბჭოთა კავშირში გადმოსატანად.

რმა-ის სხვა ინსტიტუტებისაგან გამოირჩეოდა მცირე საშტატო განაკვეთით — პირველ წლებში შტატში 10-ზე ნაკლები მეცნიერ-თანამშრომელი იყო. საუკუნის დასაწყისში მათი რიცხვი 50-მდე გაიზარდა. ამავდროულად, დიდია მსოფლიო მეცნიერებაში მისი პერსონალის წვლილი. ინსტიტუტის კედლებში ჩატარდა მრავალი ინოვაციური ექსპერიმენტი და აღმოჩენა დაბალი ტემპერატურის ფიზიკისა და პლაზმური ფიზიკის სფეროში (მუშაობა თერმობირთვულ რეაქციებზე). ინსტიტუტის სამი თანამშრომელი (პეტრე კაპიცა, ლევ ლანდაუ და ალექსეი აბრიკოსოვი) დაჯილდოვდა ნობელის პრემიით ფიზიკის დარგში. ინსტიტუტის ტერიტორიაზე ფუნქციონირებდა ფიზიკის დარგის ჟურნალების ორი რედაქცია: „ექსპერიმენტული და თეორიული ფიზიკის ჟურნალი“ და „წერილები ექსპერიმენტული და თეორიული ფიზიკის ჟურნალს“.

დაარსების დღიდან 1946 წლამდე ინსტიტუტის თემატიკას წარმოადგენდა კვლევები დაბალი ტემპერატურის ფიზიკაში.

1945 წელს ინსტიტუტს მიენიჭა შრომის წითელი დროშის ორდენი.

1946 წლიდან 1955 წლამდე (როცა პეტრე კაპიცა არ იყო დირექტორი) ინსტიტუტში ჩატარდა მუშაობა ატომურ ფიზიკაში, მათ შორის აუცილებელი რიცხვითი გამოთვლები ჯგუფის - „ფენების“ (ხელმძღვანელი ლ. დ. ლანდაუ) მიერ წყალბადის ბომბისთვის, რომელშიც სსრკ უსწრებდა შეერთებულ შტატებს, სადაც ასეთი გამოთვლები გადაიდო გამოთვლითი ტექნოლოგიების განვითარებამდე. კაპიცას აგარაკის პატარა ლაბორატორიას ხუმრობით „ფიზიკური პრობლემების ქოხი“ უწოდეს.

1955 წლიდან პ. ლ. კაპიცას გარდაცვალებამდე, ინსტიტუტის მთავარი თემატიკა პლაზმის ფიზიკა გახდა. ინსტიტუტის ტერიტორიაზე აშენდა „ფიზიკის ლაბორატორია“, რომელშიც შეიქმნა „პლაზმური ხვრელების“ წარმოქმნის დანადგარები. მათი დემონტაჟი მოხდა 2004 წელს ინსტიტუტის შენობის კაპიტალურ რემონტთან დაკავშირებით.

2005 წელს ინსტიტუტმა შეიძინა რუსეთში ყველაზე დიდი, უწყვეტად მომუშავე კრიოგენული გამხსნელი მანქანა.

2023 წლის 20 ივლისს რუსეთის უკრაინაში შეჭრის ფონზე, ინსტიტუტი მოხვდა აშშ-ის სანქცირებულ ორგანიზაციათა სიაში, როგორც რუსეთის თავდაცვის სექტორის მხარდამჭერი.

ინსტიტუტის დირექტორები
1934-1946 და 1955-1984 — აკადემიკოსი პეტრე კაპიცა
1946-1955 — აკადემიკოსი ანატოლი ალექსანდროვი
1984-1990 — აკადემიკოსი ვიქტორ-ანდრია ბოროვიკ-რომანოვი
1990-2017 — აკადემიკოსი ალექსანდრე ანდრეევი
2017-2022 — აკადემიკოსი ვლადიმერ დმიტრიევი
2022 წლიდან — ფიზიკა-მათემატიკის მეცნიერებათა დოქტორი ანდრეი კლეევი