iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
საგარეჯოს პირველი საჯარო სკოლა

საგარეჯოს №1 საჯარო სკოლა —ზოგადსაგანმანათლებლო დაწესებულება საგარეჯოში, კახეთის რეგიონში. სკოლის ისტორია 1865 წლიდან იწყება.

ისტორია
საგარეჯოში სკოლის ფუნქციონირება დაიწყო 1865 წელს, როცა წერა-კითხვას და მარტივ ანგარიშს ასწავლიდა ნათლისმცემლის ეკლესიის მღვდელი. სისტემური სწავლა ხშირად იშლებოდა სხვადასხვა მიზეზით. საგარეჯოს იმდროინდელი მამასახლისი ზურაბ მაკანტაშვილი და სპირიდონ ჯაბადარი დახმარებისთვის მიმართავდნენ ილია ჭავჭავაძესა და სხვა საზოგადო მოღვაწეებს.

სკოლის ჩამოყალიბებაში აქტიურად იყვნენ ჩართულნი ილია ჭავჭავაძე, ნიკო ავალიშვილი, დიმიტრი ბაქრაძე და სხვა ადგილობრივი ინიციატორები. მათ დახმარებით 1874 წელს საგარეჯოში დაინიშნა ახალგაზრდა პედაგოგი, ალექსანდრე ცხვედაძე, რომელმაც საფუძველი ჩაუყარა პირველი საერო სასწავლებლის მშენებლობას. მშენებლობა დაიწყო ბუზარიაშვილების ნაკვეთზე და სწრაფადვე დასრულდა.

სკოლა საზეიმოდ გაიხსნა 1875 წლის 21 ოქტომბერს. საწყის ეტაპზე იგი ორ განყოფილებად ფუნქციონირებდა. სწავლა ოთხწლიან კურსს მოიცავდა და კურსდამთავრებულებს საშუალება ეძლეოდათ სწავლა გაეგრძელებინათ მაღალტიპის სასწავლებელში. ალექსანდრე ცხვედაძე პარალელურად ხელმძღვანელობდა სკოლის გაფართოების პროცესებს, თუმცა იგი გარდაიცვალა ახალ შენობაში სწავლის დაწყებამდე.

1919 წელს სკოლა გარდაიქმნა მუშა-ახალგაზრდობის საშუალო სკოლად. მისი პირველი დირექტორი იყო იერემია გულისაშვილი, ცნობილი პედაგოგი და საგარეჯოს განათლების განყოფილების გამგე.

კულტურული მემკვიდრეობა
სკოლაში კულტურული ცხოვრება განსაკუთრებით გააქტიურდა 1870-იანი წლებიდან. ალექსანდრე ცხვედაძემ და ნიკო ავალიშვილმა დააარსეს თეატრალური წრე. პირველი წარმოდგენები გაიმართა 1876–78 წლებში. მათ შორის, განსაკუთრებული ადგილი დაიკავა ცხვედაძის პიესამ „ბედნიერი ქორწილი“.

1878 წლიდან თეატრში მონაწილეობდნენ ადგილობრივი გლეხებიც. წარმოდგენების ნაწილი ქველმოქმედებით ხასიათდებოდა და შემოსული თანხით გაჭირვებულ მოსწავლეებს ეხმარებოდნენ.

1912 წელს საგარეჯოში აშენდა მუდმივი თეატრის შენობა. 1917 წელს თეატრს ეწვია ვასო აბაშიძე და დადგა სპექტაკლი „სიძე-სიმამრი“. თეატრი აქტიურად ფუნქციონირებდა 1921 წლამდე და მნიშვნელოვანი ადგილი უკავია საქართველოს კულტურის ისტორიაში.

9 აპრილის მემორიალი
სკოლის ეზოში დგას 9 აპრილის მემორიალი. იგი 1989 წელს გ კლასის მოსწავლეებმა დადგეს კლასის ხელმძღვანელის, ნატა ასთავიშვილის თაოსნობით. მემორიალი დადგა ტრაგედიიდან 40 დღის შემდეგ და მას შემდეგ წარმოადგენს ადგილობრივი პატივისცემის ცენტრს.

სკოლის ხელმძღვანელობა
საგარეჯოს №1 საჯარო სკოლას სხვადასხვა პერიოდში ხელმძღვანელობდნენ ცნობილი პედაგოგები:
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 259

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 259 მიღებულია 1968 წლის 27 სექტემბერს. ეხებოდა იმ არაბული ტერიტორიების მოსახლეობის მდგომარეობას, რომლებიც ისრაელმა დაიპყრო ექვსდღიანი ომის შემდეგ. საბჭომ გენერალურ მდივანს სთხოვა, გაეგზავნა სპეციალური წარმომადგენელი რეზოლუცია 237-ის შესრულების შესახებ ანგარიშის მოსამზადებლად. ასევე, საბჭომ ისრაელს მოუწოდა, მიიღოს აღნიშნული წარმომადგენელი და ითანამშრომლოს მასთან, ხოლო გენერალურ მდივანს უნდა მიეცეს სრული მხარდაჭერა, რათა უზრუნველყოფილი იყოს ამ რეზოლუციის შესრულება.

რეზოლუცია მიღებულია 12 ხმით – წინააღმდეგი არავინ ყოფილა; თავი შეიკავეს კანადამ, დანიამ და შეერთებულმა შტატებმა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 256

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 256 მიღებულია 1968 წლის 16 აგვისტოს. ისრაელის მიერ იორდანიაზე ორი საჰაერო შეტევის განხორციელების შემდეგ, საბჭომ განაცხადა, რომ ცეცხლის შეწყვეტის სერიოზული დარღვევები მიუღებელია. საბჭომ გამოთქვა წუხილი ადამიანის მსხვერპლისა და ქონებრივ ზიანთან დაკავშირებით და მკაცრად დაგმო ისრაელის მიერ განხორციელებული დამატებითი სამხედრო შეტევები, როგორც ქარტიის უხეში დარღვევა. ასევე გააფრთხილა, რომ მსგავსი ქმედებების განმეორების შემთხვევაში, საბჭო სათანადო ყურადღებას მიაქცევს ამ რეზოლუციის შესრულებისგან თავის არიდებას.
ტეტრაბიბლოსი

ტეტრაბიბლოსი , აგრეთვე ცნობილი, როგორც აპოტელესმატიკა — ფილოსოფიური ტრაქტატი ასტროლოგიის შესახებ, დაწერილი საუკუნეში, ალექსანდრიელი სწავლულის, ასტრონომის, ასტროლოგის, მათემატიკოსისა და გეოგრაფის, პტოლემაიოსის მიერ.

ტეტრაბიბლოსი ავტორის სხვა ტექსტისგან - "ალმაგესტი" - განსხვავებით, რომელიც უფრო მეტად ჰელიოცენტრული მოდელს მიმოიხილავს, უმთავრეს თეორიულ ნაშრომს წარმოადგენს ასტროლოგიაში.

აღწერა
ტეტრაბიბლოსი დღემდეა მიჩნეული, როგორც გამორჩეული ტექსტი დასავლურ ასტროლოგიაში, თავად პტოლემემ კი, სწორედ აღნიშნული დოკუმენტის შექმნით, სამყაროს თავი დაამახსოვრა, როგორც "ბერძნული ასტროლოგიის მამა", ან "დასავლური ასტროლოგიის მამა". საუკუნეების განმავლობაში აღნიშნული ტექსტი წარმოადგენდა ყველა იმ საჭირო ელემენტის ერთგვარ დავთარს, რომელსაც ყველა დასავლური ასტროლოგიის მიმდევარი იყენებდა, უფრო მოგვიანებით კი "ერთ-ერთ ყველაზე ავტორიტეტულ სახელმძღვანელოდ" ჩამოყალიბდა. ნიშანდობლივია ის ფაქტიც, რომ ყოველი ასტროლოგიური მოცემულობა, რომელსაც ტეტრაბიბლოსი შეიცავს, ემყარება სამყაროს მოდელის არისტოტელესეულ აღქმას.
თარგმანები
ტექსტის უძველესი თარგმანი ეკუთვნის საუკუნეში მოღვაწე ჰუნაინ იბნ იშაქს, რომელმაც ნაწარმი არაბ მკითხველს გააცნო. ლათინურ ენაზე ტექსტი 1132 წელს იტარგმნა, პლატონ ტიბურელის მიერ. აღსანიშნავია ისიც, რომ სწორედ ეს თარგმანი დაედო საფუძვლად ნაწარმოების 1484 წელს, პირველი ბეჭდური სახის გამოცემას. რაც შეეხება ორიგინალ ტექსტს, ბერძნულ ენაზე, ნათარგმნებისგან განსხვავებით, ზემოხსენებული ნაწარმოები სულ სამჯერ დაიბეჭდა საუკუნემდე, ეს მანამ, სანამ 1940 წელს, ჰარვარდის უნივერსიტეტის პრესის დახმარებით ხელახლა არ გამოიცა და კომენტარები არ დაურთო პროფესორმა რობინსონმა.
კოსმოსური აპარატის მამოძრავებელი სისტემა

კოსმოსური აპარატის მამოძრავებელი სისტემა — კოსმოსური საფრენი აპარატის სისტემა, რომელიც უზრუნველყოფს მის აჩქარებას. ის სხვადასხვა სახის ენერგიას გარდაქმნის მექანიკურ ენერგიად, თუმცა როგორც ენერგიის წყაროები, ასევე გარდაქმნის მეთოდები შეიძლება განსხვავდებოდეს; თითოეულ მეთოდს აქვს თავისი უპირატესობები და ნაკლოვანებები და მათი კვლევა და ახალი ვარიანტების ძიება დღემდე გრძელდება.

დღესდღეობით, მამოძრავებელი სისტემებიდან დომინირებს რეაქტიული ძრავები, განსაკუთრებით კი — ქიმიური რაკეტული ძრავა. აქტიურად მიმდინარეობს ატომური რაკეტული ძრავებისა და ელექტრული რაკეტული ძრავების დახვეწა (აქედან, აშშ-ში აქტიურად მიდის მუშაობა იონურ ძრავაზე, რუსეთში კი — პლაზმურ ძრავაზე).

მზის ენერგიაზე დაფუძნებული იალქნებზე დაფუძნებული სისტემები პერსპექტიული ძრავებია.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 247

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 247 მიიღეს ერთხმად 1968 წლის 18 მარტს, იმის მერე რაც კიდევ ერთხელ დადასტურდა წინა რეზოლუციები ამ თემაზე, კვიპროსში გაეროს მშვიდობისმცველი ძალების დისლოცირების 3 თვით გაგრძელება, მთავდებოდა 1968 წლის 26 ივნისს. საბჭომ ასევე მოუწოდა უშუალოდ დაინტერესებულ მხარეებს განაგრძონ მაქსიმალური თავშეკავება და სრულად ითანამშრომლონ მშვიდობისმყოფელ ძალებთან.
ზაქარწმინდა

ზაქარწმინდა — ისტორიული სოფელი პალაკაციოში, დღეს არდაჰანის ვილაიეთის ჩილდირის რაიონის სოფელ ეშმეფინარის საზღვრებში.

ისტორია
ზაქარწმინდა ქართული ადგილობრივი სახელწოდებაა, რომელიც შედგება პირადი სახელისაგან „ზაქარია“ და სიტყვისაგან „წმინდა“. სავარაუდოდ, სოფელს ეს სახელი მიენიჭა წმინდა ზაქარიას სახელობის ეკლესიის გამო.

სოფელი ზაქარწმინდა მდებარეობდა ისტორიულ პალაკაციოს მხარეში, რომელიც შუა საუკუნეებში საქართველოს საზღვრებში შედიოდა. ოსმალებმა ეს მხარე და სოფელი ქართველებისგან 1578 წელს დაისაკუთრეს.

სოფელი ზაქარწმინდა 1595 წლის ოსმალურ საგადასახადო რეესტრში - გურჯისტანის ვილაიეთის დიდი დავთარში აღნიშნულია როგორც „ზაქარზმინდა“ . ამ დროს სოფელი საქართველოს ვილაიეთს, ჩილდირის ლივას ჯანბაზის ნაჰიეს ექვემდებარებოდა. მოსახლეობა შედგებოდა 7 ქრისტიანი ოჯახისგან და ოჯახის უფროსები ქართულ სახელებს ატარებდნენ. სოფელში იყო ხორბლის, ქერის, ჭვავის და სელის თესლის მიწათმოქმედება, მისდევდნენ მეფუტკრეობას, ზრდიდნენ ცხვარსა და ღორსაც.

ზაქარწმინდის სოფელი ჩილდირის ეიალეთის 1694-1732 წლების ოსმალურ ჯებე დავთარშიც იგივე სახელწოდებით იყო ჩაწერილი და ანალოგიური ადმინისტრაციული სტატუსი ჰქონდა. ჰიჯრის 1115 (1703/1704) წელს სოფელი ვიღაც შაჰინს გადაეცა და გადასახადად 6,000 აქჩე დაადგინეს. ქართველი თურქოლოგი სერგი ჯიქია აღნიშნავს, რომ რუსულად სოფლის სახელის სწორი ფორმაა ზაკარ ზმინდა .თუმცა, სოფელი საუკუნის ბოლო მეოთხედისთვის გაქრა, რაც ჩანს 1886 წლის რუსული აღწერიდან, სადაც ჩილდირის ოლქში ის სოფლის სტატუსით აღარ არის ჩაწერილი.
Tricholoma sejunctum

— სოკოს სახეობა ტრიქოლომას გვარისა. ფართოდაა გავრცელებული ჩრდილოეთ ნახევარსფეროს ზომიერ სარტყლებში, კერძოდ ჩრდილოეთ ამერიკასა და ევროპაში. სოკოს არსებობა დადასტურებულია იაპონია, კორეასა და კოსტა-რიკაში.

ერთი წყარო მას საჭმელ სოკოდ მიიჩნევს, მეორე წყარო შხამიანად. გამოუცდელ მესოკოვეს იგი შეიძლება აერიოს მომაკვდინებლად შხამიან სახეობა შხამაში, ისევე როგორც მისიცე გვარის რამდენიმე შხამიან სოკოში. იზრდება ერთეულებად ან მცირე ჯგუფებად ფოთლოვან და წიწვოვან ტყეებში ზაფხულიდან შემოდგომამდე.

სოკო პირველად აღწერა ინგლისელმა მიკოლოგმა ჯეიმზ საუერბი 1799 წელს როგორც . მიმდინარე ბინომიალური სახელწოდება მიანიჭა ფრანგმა მიკოლოგმა ლუსიენ კელემ 1872 წელს.

სამეცნიერო სინონიმები:

და სხვა.

აღწერა
ქუდის დიამეტრი — 6-12 (16) სმ, ხორცოვანი, თავდაპირველად კონუსური, ზარისებრი, გადახრილი კიდეებით, სიმწიფეში თანდათანობით ბრტყელდება, ფართოდამოზნექილი, ტალღოვანი. ცენტრში ახასიათებს ბორცვაკი. ასაკთან ერთად კი ვერტიკალური ბზარები უჩნდება. ზედაპირი რადიალურად-ბოჭკოვანია და წვრილქერცლიანი, ცენტრში ოდნავ ბადისებრი, მბზინავი, წებოვანი, ნესტიან მდგომარეობაში ცხიმიანი ან ბლანტი. შეფერილობა მერყეობს მომწვანო-ყვითელიდან, სპილენძისფერამდე და მუქ ზეთისხილისფერამდე, მუქი ყავისფერი ღარებით; სიბერეში ცენტრში თითქმის მოშავოა.

ჰიმენოფორი — ფირფიტებიანი, საკმაოდ მკვრივი, ფართე, ასაკთან ერთად კი ოდნავ დაკბილებული და მტვრევადი ხდება. ფერი თეთრია, ზოგჯერ კიდეებისკენ მოყვითალო ელფერით.

სოკოს რბილობი — ხორცოვანი, მოთეთრო, მოყვითალო ან ოდნავ მომწვანო. გაჭრისას ფერს არ იცვლის. აქვს ფქვილისებრი ან კიტრისმაგვარი სუნი და გემო, რომელიც თავიდან სუსტია, მაგრამ შემდეგ ძლიერდება და იძენს არასასიამოვნო სუნს და მწარე გემოს.

გავრცელება და ეკოლოგია
ფართოდაა გავრცელებული ჩრდილოეთ ნახევარსფეროს ზომიერ სარტყლებში, კერძოდ ჩრდილოეთ ამერიკასა და ევროპაში. ჩრდილოეთ ამერიკაში ის ჩრდილო-დასავლეთ სანაპიროზე და აღმოსავლეთით გვხვდება. ეს სოკო მსოფლიოს სხვა რეგიონებში ნაკლებად არის შესწავლილი. მისი არსებობა დადასტურებულია აზიაში, იაპონიასა და კორეაში და ცენტრალურ ამერიკაში კოსტა-რიკაში. იგი შეტანილია პოლონეთის გერმანიის, დანიის, ინგლისისა და ნიდერლანდების გადაშენების პირას მყოფი სახეობების ნუსხაში.

 იზრდება ერთეულებად ან მცირე ჯგუფებად ფოთლოვან და წიწვოვან ტყეებში. მიკორიზას უმეტასად წარმოქმნის ნაძვთან, ფიჭვთან, მუხათან, წიფელსა და არყთან. უპირატესობას ანიჭებს კირქვიან ნიადაგს. ქვიშიან ნიადაგებზე კი იშვიათად გვხვდება.

გამოყენება
ერთი წყარო მას საჭმელ სოკოდ მიიჩნევს, მეორე წყარო — შხამიანად. გემოზე მწარეა და არასასიამოვნო. სოკო შესაძლოა შეიცავდეს იმავე ტოქსინებს, რასაც მისივე გვარის სახეობა მწვანულა, რომელიც ადრე საჭმელ სოკოდ ითვლებოდა.

სახვადასხვა სახელმძღვანელო ურჩევს გამოუცდელ მესოკოვეს თავი შეიკავონ მისი შეგროვებისაგან, რადგან მათ იგი შეიძლება ადვილად აერიოთ მომაკვდინებლად შხამიან სახეობა შხამაში, რომელსაც -ისგან განსხვავებით გააჩნია საყელო და ძირში ბოლქვი. იგი აგრეთვე გავს მისვე გვარის რამდენიმე შხამიან წარმომადგენელს, მაგალითად, მწვანულას.

სეზონი — ზაფხულიდან შემოდგომამდე.

მსგავსი სახეობები
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 266

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 266, მიიღეს 1969 წლის 10 ივნისს, მას შემდეგ რაც დაადასტურა ამ თემაზე წინა რეზოლუციები და აღნიშნა ბოლოდროინდელი წამახალისებელი მოვლენები, საბჭომ გააგრძელა კვიპროსში გაეროს მშვიდობისმყოფელი ძალების ყოფნა კიდევ ერთი პერიოდით, რომელიც ახლა მთავრდება 1969 წლის 15 დეკემბერს. საბჭომ ასევე მოუწოდა უშუალოდ დაინტერესებულ მხარეებს განეგრძოთ მოქმედება უდიდესი თავშეკავებით და სრულად ითანამშრომლონ მშვიდობისმყოფელ ძალებთან.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 267

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 267, მიიღეს 1969 წლის 3 ივლისს, 252-ე რეზოლუციის დადასტურების შემდეგ, მოუწოდებს ისრაელს გააუქმოს აღმოსავლეთ იერუსალიმის ანექსიის ღონისძიებები. საბჭომ ასევე დაასკვნა, რომ ისრაელისგან უარყოფითი ან არაგამოხმაურების შემთხვევაში, ის ხელახლა შეიკრიბება შემდგომი ქმედებების განსახილველად.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 248

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 248 მიიღეს 1968 წლის 24 მარტს. იორდანიისა და ისრაელისგან მიღებული წერილების, ასევე გაერთიანებული ერების ზავის ზედამხედველობის ორგანიზაციის უფროსი შტაბის დამატებითი ინფორმაციის მიღების შემდეგ, საბჭომ კვლავ დაადასტურა თავისი წინა რეზოლუციები და გმო კარამეს ბრძოლა - სამხედრო მოქმედება, რომელიც ისრაელმა დაიწყო გაეროს ქარტიის აშკარა დარღვევით. საბჭომ მწუხარება გამოხატა ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმის დარღვევით განხორციელებულ ძალადობრივ ინციდენტებზე და მოუწოდა ისრაელს შეეჩერებინა 237-ე რეზოლუციის საწინააღმდეგო ქმედებები და საქმიანობა.
ვაჯარა

ვაჯარა ან ვაჭარა — ისტორიული სოფელია არტაანის რეგიონში, არდაჰანის პროვინციის ჰანაქის რაიონის სოფელ ალაჩამის (ქვედა ტიკანი) საზღვრებში გამქრალი სოფელია.

ისტორია
ვაჯარას სახელი 1595 წლის ოსმალური მუფასსალ დეფთერში ვაჯარის სახით არის მოცემული. სოფლის სახელი სხვადასხვა წყაროებში ვაჭარა და ბაჯარა სახითაცაა დაწერილი.

სოფელი ვაჯარა მდებარეობდა ისტორიულად არტაანის რეგიონში შუა საუკუნეებში საქართველოს შემადგენელ რეგიონთაგან ერთ-ერთი იყო. ოსმალებმა ეს რეგიონი და სოფელი საუკუნის შუა წლებში ქართველებისგან დაიკავეს.

სოფელი ვაჯარა, 1595 წლის ოსმალური მუფასსალ დეფთერის მიხედვით, საქართველოს ვილაიეთში, არდაჰანი ბუზურგის ლივას მეშეს ნაჰიას ეკუთვნოდა. მისი მოსახლეობა შედგებოდა 36 ქრისტიანი ოჯახისგან და ოჯახის უფროსები ქართულ სახელებს ატარებდნენ. სოფელში განვითარებული იყო ხორბლისა და ქერის მოყვანა, ფუტკრის მეურნეობა, ღორისა და ცხვრის მოშენება. ორი წყლის წისქვილი იყო.

სოფელი ვაჯარა ჩილდირის ეიალეთის 1694-1732 წლების პერიოდის ოსმალური ჯებე დეფთერში ვაჯარის სახელით ჰქონდა იგივე ადმინისტრაციული სტატუსი. სოფელი ჰიჯრი 1116 (1704/1705) წელს 11500 აქჩეს გადასახადის სანაცვლოდ ებუბექირის სახელის მქონე პირს ჰქონდა მინიჭებული.

ოსმალური მუფასსალ დეფთერის გამომცემელი ქართველი თურქოლოგი სერგი ჯიქია წერს, რომ რუსულ რუკაზე ბაჯარას სახით დაწერილი ვაჯარა მდებარეობდა სოფელ ტიკანისა და კიარკიადანის მახლობლად. ამ ჩანაწერიდან ირკვევა, რომ სოფელი ვაჯარა ამ თარიღამდე აღარ არსებობდა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 268

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 268, მიიღეს 1969 წლის 28 ივლისს, ჩართული მხარეების განცხადებების მოსმენის შემდეგ, საბჭომ მკაცრად გაკიცხა პორტუგალია კატეტეზე თავდასხმებისთვის აღმოსავლეთ ზამბიაში. საბჭომ მოუწოდა პორტუგალიას თავი შეეკავებინა ზამბიის ტერიტორიული მთლიანობის დარღვევისგან და მის წინააღმდეგ გაუპროვოცირებელი რეიდების განხორციელებისგან. საბჭომ მოითხოვა, რომ პორტუგალიურმა სამხედრო ძალებს დაებრუნებინათ ყველა გატაცებული მშვიდობიანი მოქალაქე და ყველას ჩამორთმეოდა ქონება, და გამოაცხადა, რომ თუ პორტუგალია არ შეასრულებდა მოთხოვნებს, ისინი შეიკრიბებოდნენ შემდგომი ღონისძიებების განსახილველად.

რეზოლუცია 268 მიიღეს 11 ხმით ნულის წინააღმდეგ, ხოლო საფრანგეთმა, ესპანეთმა, გაერთიანებულმა სამეფომ და ამერიკის შეერთებულმა შტატებმა თავი შეიკავეს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 250

გაერთიანებული ერების უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 250 ერთხმად მიიღეს 1968 წლის 27 აპრილს, რომელიც ისრაელს აფრთხილებდა არ ჩაეტარებინა დამოუკიდებლობის დღის აღლუმი იერუსალიმში ისრაელის გამოცხადებულ დედაქალაქში. ისრაელმა უგულებელყო რეზოლუცია. საპასუხოდ, საბჭომ მიიღო გაეროს უშიშროების საბჭოს 251-ე რეზოლუცია, რომელიც გმობდა ისრაელის ქმედებებს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 255

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 255 მიღებულია 1968 წლის 19 ივნისს, მას შემდეგ, რაც ბევრი სახელმწიფო შეუერთდა ბირთვული იარაღის გაუვრცელებლობის ხელშეკრულებას, უშიშროების საბჭომ აღიარა, რომ ბირთვული იარაღით აგრესია ან მისი მუქარა ბირთვულ იარაღის არ მფლობელი ქვეყნები სახელმწიფოს მიმართ შექმნის ვითარებას, სადაც უშიშროების საბჭო — განსაკუთრებით კი ბირთვული იარაღის მქონე მისი წევრი ქვეყნები — ვალდებულნი იქნებიან დაუყოვნებლად იმოქმედონ გაეროს ქარტიის შესაბამისად.

საბჭო ასევე მიესალმა იმ სახელმწიფოების მიერ გამოხატულ განზრახვას, რომლებიც მზად არიან გაუწიონ ან მხარი დაუჭირონ დაუყოვნებელ დახმარებას ბირთვული იარაღის გაუვრცელებლობის ხელშეკრულების იმ წევრ სახელმწიფოს, რომელიც გახდება ბირთვული იარაღის გამოყენების მსხვერპლი ან მუქარის ობიექტი, და კვლავ დაადასტურა ინდივიდუალური და კოლექტიური თავდაცვის თანდაყოლილი უფლება.

რეზოლუცია მიიღეს 10 ხმით – არცერთი წინააღმდეგ; ალჟირმა, ბრაზილიამ, საფრანგეთმა, ინდეთმა და პაკისტანმა თავი შეიკავეს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 271

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 271 მიიღეს 1969 წლის 15 სექტემბერს, იერუსალიმში ჯამია ალ-აქსაზე დენის მაიკლ როჰანის მიერ განხორციელებული ხანძლის თავდასხმის საპასუხოდ. საბჭომ მწუხარება გამოთქვა ხანძრის შედეგად მიყენებული მასშტაბური ზარალის გამო. საბჭომ დაადგინა, რომ აღსასრულებელი აქტი მხოლოდ ხაზს უსვამს ისრაელის აუცილებლობას პატივი სცეს გაეროს წინა რეზოლუციებს და დაგმო ისრაელი ამის გამო.

რეზოლუცია მიიღეს 11 ხმით ნულის წინააღმდეგ. კოლუმბიამ, ფინეთმა, პარაგვაიმ და შეერთებულმა შტატებმა თავი შეიკავეს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 274

გაერთიანებული ერების უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 274 მიიღეს 1969 წლის 11 დეკემბერს. ამ თემაზე ადრინდელი რეზოლუციების ხელახალი დადასტურების შემდეგ და ბოლოდროინდელი წამახალისებელი განვითარებების აღნიშვნის შემდეგ, უშიშროების საბჭომ გააგრძელა კვიპროსში გაერთიანებული ერების მშვიდობისმყოფელი ძალების განლაგება კიდევ ერთი პერიოდით, რომელიც ახლა მთავრდება 1970 წლის 15 ივნისს. საბჭომ ასევე მოუწოდა უშუალოდ დაინტერესებულ მხარეებს გაეგრძელებინათ მოქმედება უკიდურესი თავშეკავებით და სრულად ეთანამშრომლათ მშვიდობისმყოფელი ძალებისთვის.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 277

გაეროს უსაფრთხოების საბჭოს რეზოლუცია 277 მიიღეს 1970 წლის 18 მარტს, იგი ეხებოდა სამხრეთ როდეზიის მდგომარეობას, რომელიც ახლა ზიმბაბვეს სახელით არის ცნობილი. საბჭომ კვლავ დაადასტურა თავისი წინა რეზოლუციები და სერიოზული შეშფოთებით აღნიშნა, რომ მანამდე ამბოხების დასასრულებლად გაწეული ძალისხმევა ვერ შედგა, ზოგიერთი ქვეყანა (კონკრეტულად ნახსენებია პორტუგალია და სამხრეთ აფრიკა) არ ასრულებდა საბჭოს რეზოლუციებს და სამხრეთ როდეზიაში ვითარება რეჟიმის ახალი ზომების შედეგად განაგრძობდა გაუარესებას.
საბჭომ ასევე კვლავ დაადასტურა გაერთიანებული სამეფოს პასუხისმგებლობა ამ ტერიტორიაზე და მოითხოვა სამხრეთ აფრიკის შეიარაღებული ძალების დაუყოვნებელი გასვლა სამხრეთ როდეზიიდან. საბჭომ ბოლოს გადაწყვიტა, რომ ყველა წევრმა ქვეყანამ უნდა დაუყოვნებლივ გაწყვიტოს ყველა დიპლომატიური, საკონსულო, სავაჭრო, სამხედრო და სხვა ურთიერთობა და შეწყვიტოს ყველა წარმომადგენლობა, რომელიც მათ ამ ტერიტორიაზე ჰქონდათ, დაუყოვნებლივ შეაჩეროს სამხრეთ როდეზიასთან და იქიდან ტრანსპორტირების ყველა არსებული საშუალება, ასევე საერთაშორისო და რეგიონულმა ორგანიზაციებმა შეაჩეროს უკანონო რეჟიმის წევრობა. რეზოლუცია მიღებულ იქნა თითქმის ერთხმად, ესპანეთმა კი თავი შეიკავა ხმის მიცემისგან.
ხეოსმანი

ხეოსმანი — ისტორიული სოფელი სამცხის ოლქის იმ ნაწილში, რომელიც დღეს თურქეთში რჩება, კერძოდ ახლანდელი არდაჰანის პროვინციის, ფოსოფის რაიონის იურთბეკლერის (ჯაკი) სოფელში გამქრალი სოფელია.

ისტორია
ქართული ადგილობრივი სახელწოდება ხეოსმანი (ხეოსმანი), ცვლილებას განიცდიდა ხევისუბნის (ხევისუბანი) სახელწოდებიდან, რომელიც წარმოიშვა „ხევი“ (ხევი) სიტყვიდან, რაც ნიშნავს ხეობას ან ღრმულს. ხევისუბანი კი ნიშნავს „ხეობის უბანს“. სწორედ ასე, ხეოსმანის სოფელი მდებარეობდა ჯაყისწყლის (ჯაყისწყალი) სახელწოდების მქონე ხევის ნაპირზე, რომელსაც დღეს ჯაკ სუიუ ეწოდება.

ხეოსმანის სოფლის მდებარეობის ისტორიული სამცხის რეგიონი, გარდა ერთი ნაწილისა, დღესაც საქართველოს საზღვრებშია. ოსმალებმა ეს რეგიონი და სოფელი 1578 წელს სრულად დაიკავეს. ხეოსმანის ეკლესიაც ამ პერიოდიდან შემორჩა.

ხეოსმანი 1595 წლის ოსმალური მუფასალ დეფთერში გვხვდება ხეოსმან ან ხევისმანის სახით. ამ დეფთერის გამომცემელმა ქართველმა თურქოლოგმა სერგი ჩიკიამ ეს ადგილობრივი სახელწოდება ჯერ ხუსმანად წაიკითხა, შემდეგ კი ხეოსმანად შეასწორა. ამ დროს ეს დასახლება საქართველოს ვილაიეთში, ფოშოვის ლივასის ჩრდილოეთ ნაჰიეს ეკუთვნოდა. მოსახლეობა 15 ქრისტიანული ოჯახისგან შედგებოდა და ოჯახების მეთაურები ქართულ სახელებს ატარებდნენ. სოფელში იყო ხორბლის, ქერის და წიწიბურის მიწათმოქმედება, ასევე ფუტკრის მეურნეობა, იზრდებოდა ცხვარი და ღორი. იყო ორი წყლის წისქვილი .

ხეოსმანის სოფელი ჩილდირის ეიალეთის 1694-1732 წლების ოსმალურ ჯებე დეფთერში იგივე სახელით არის ჩაწერილი და იგივე ადმინისტრაციულ მდგომარეობას ფლობდა. ჰიჯრი 1118 (1706/1707) წელს სოფელი ჰასან სახელის მქონე პირს იყო გადაცემული და 8.000 აქჩე გადასახადი იყო დაწესებული.

ოსმალური მუფასალ დეფთერის გამომცემელმა ქართველმა თურქოლოგმა სერგი ჩიკიამ დაწერა, რომ ხეოსმანის სოფელი რუსულ წყაროებში ხეოსმანის სახით გვხვდება. იგულისხმება, რომ ხეოსმანი ამ თარიღამდე სოფლად ყოფნა შეწყვიტა.

რუსმა არქეოლოგმა პრასკოვია უვაროვამ სოფლის სახელი 1891 წელს ხეოსმანად დაწერა. უვაროვას მიცემული ინფორმაციის მიხედვით, ჯაყისწყლის ნაპირზე მდებარე ეს სოფელი მიტოვებული იყო და მისი ეკლესია დანგრეული. სოფლის ადგილას მინერალური წყლები იყო და ხალხი ამ წყლებს სამკურნალოდ მიიჩნევდა.

სოფელში არსებობის შესახებ ცნობილი ერთადერთი ისტორიული ნაგებობა ხეოსმანის ეკლესიაა. ეს ნაგებობა უვაროვას მიცემული ინფორმაციის მიხედვით 1891 წელს სრულად იყო დანგრეული. ალექსანდრე პრონელმა კი 1914 წელს დაწერა, რომ ნანგრევებად ქცეული ეკლესია ყველა მხრიდან ბუჩქნარით იყო გარშემორტყმული, პატარა ეკლესია თითქმის არ ჩანდა და რომელიმე მხრიდან ეკლესიასთან მისვლა შეუძლებელი იყო. ხეოსმანის ეკლესიის კედლების ნაწილი დღემდე არის შემორჩენილი.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 272

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 272 მიიღეს 1969 წლის 23 ოქტომბერს, საერთაშორისო სასამართლოს სტატუტის შესწორებასთან დაკავშირებული საკითხის გენერალური ასამბლეის მე-24 სესიის დღის წესრიგში შეტანის თაობაზე. საბჭოს აქვს უფლებამოსილება, ასამბლეას რეკომენდაციები მისცეს წესდების მხარე ერების მონაწილეობასთან დაკავშირებით, მაგრამ არა გაეროს წევრებს.

საბჭომ რეკომენდაცია მისცა, რომ ამ ერებს მიეცათ უფლება, მონაწილეობა მიეღოთ შესწორებებთან დაკავშირებით ისე, თითქოს ისინი წევრები იყვნენ და რომ შესწორებები ძალაში შევიდოდა მას შემდეგ, რაც შესწორებები მიიღებოდა წესდების ყველა მონაწილე სახელმწიფოს ორი მესამედის ხმებით და რატიფიცირებული იქნა ამ სახელმწიფოების მიერ.

რეზოლუცია კენჭისყრის გარეშე მიიღეს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 275

გაერთიანებული ერების უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 275, მიიღეს 1969 წლის 22 დეკემბერს, გვინეის წარმომადგენლის წერილის შემდეგ და იმის შენიშვნის შემდეგ, რომ პორტუგალიის ეს ინციდენტები საფრთხეს უქმნის საერთაშორისო მშვიდობასა და უშიშროებას, საბჭომ მოუწოდა პორტუგალიას შეეწყვიტა გვინეის სუვერენიტეტისა და ტერიტორიული მთლიანობის დარღვევა. საბჭომ ღრმად გამოხატა უკმაყოფილება სიცოცხლის დაკარგვისა და გვინეის რამდენიმე სოფლის მძიმე ზიანის მიყენების გამო, რომელიც მიყენებული იყო გვინეა-ბისაუდან - პორტუგალიის ადმინისტრაციის ქვეშ მყოფ ტერიტორიაზე - განხორციელებული მოქმედებით, საზეიმოდ გააფრთხილა პორტუგალია, რომ თუ ასეთი ქმედებები მომავალში განმეორდებოდა, საბჭო განიხილავდა შემდგომ ნაბიჯებს რეზოლუციის ამოქმედებისთვის. ასევე მოუწოდა პორტუგალიას გაეთავისუფლებინა პატრის ლუმუმბას სახელწოდების მოტორული ბარჟი და მისი ყველა მგზავრი.

რეზოლუცია მიიღეს ცხრა ხმით, ექვსი ქვეყნის თავშეკავებით: ჩინეთის რესპუბლიკა, კოლუმბია, საფრანგეთი, ესპანეთი, გაერთიანებული სამეფო და შეერთებული შტატები.

გვინეამ პირველად მიმართა უშიშროების საბჭოს 1969 წლის 4 დეკემბერს მოქმედების მოთხოვნით, რომელსაც 40 აფრიკულმა ქვეყანამ მხარი დაუჭირა. მან საბჭოს აცნობა თავის ტერიტორიაზე 12 დეკემბრის შემდგომი საჰაერო დარტყმების შესახებ, რამაც განაპირობა სხდომების ჩატარება და რეზოლუციის მიღება.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 285

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 285 მიღებულია 1970 წლის 5 სექტემბერს, 14 სიტყვით არის ყველაზე მოკლე რეზოლუცია, რაც კი უშიშროების საბჭოს ოდესმე მიუღია (ერთი სიტყვით ნაკლები, ვიდრე რეზოლუცია 279-ში); ის უბრალოდ აცხადებს: „მოითხოვს ისრაელის შეიარაღებული ძალების სრული და დაუყოვნებელი გამოყვანა ლიბანის ტერიტორიიდან.“

რეზოლუცია მიღებულია 14 ხმით არცერთის წინააღმდეგ, ხოლო შეერთებულმა შტატებმა თავი შეიკავა. ის მიღებულია სამხრეთ ლიბანში პალესტინელთა აჯანყების კონტექსტში.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 273

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 273 მიიღეს 1969 წლის 9 დეკემბერს, სენეგალის საჩივრის შემდეგ, რომელიც ეხებოდა სენეგალის სოფელ სამინეს დაბომბვას ბეგენეში მდებარე პორტუგალიური ბაზიდან. საბჭომ გაკიცხა ეს ქმედება და მოუწოდა პორტუგალიას შეეწყვიტა სენეგალის სუვერენიტეტისა და ტერიტორიული მთლიანობის დარღვევა.

რეზოლუცია მიიღეს 13 ხმით არცერთის წინააღმდეგ ; ესპანეთმა და შეერთებულმა შტატებმა თავი შეიკავეს.