iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ნოვოალაბერდინო

ნოვოალაბერდინო — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის კუიურგაზის რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 19 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ერმოლაევოდან დაშორებულია 45 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია მურაპტალოვო, რომელიც დაშორებულია 7 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას შეადგენენ ბაშკირები (48%) და თათრები (46%).
განდის მშვიდობის პრემია

განდის მშვიდობის პრემია — სამშვიდობო პრემია, რომელსაც სახელი ეწოდა მაჰათმა განდის პატივსაცემად. გასცემს ინდოეთის მთავრობა.

1995 წელს, ინდოეთის მთავრობამ, განდის იდეების პატივისცემის ნიშნად, მისი დაბადების 125-ე წლისთავთან დაკავშირებით დააწესა აღნიშნული პრემია. ეს არის ყოველწლიური ჯილდო, რომელიც გადაეცემა პიროვნებებსა და და ინსტიტუტებს, რომლებიც თავიანთ საქმიანობაში აქტიურად იყენებენ განდის მეთოდებს. ჯილდოს ტანხა შეადგენს 140 000 დოლარს ნაღდი ანგარიშსწორებით. იგი გადაეცემა ნებისმიერ პირს, ეროვნების, რასის, სარწმუნოების ან სქესის მიუხედავად.

ჟიურის შემადგენლობაში შედის ინდოეთის პრემიერ-მინისტრი, ოპოზიციის ლიდერი, უზენაესი სასამართლოს თავმჯდომარე, ლოკ-საბჰას ლიდერი და კიდევ ერთი ცნობილი ადამიანი. ჟიური განუხილავს შემოსულ განცხადებებს. თუ ჟიური მიიჩნევს, რომ არცერთი წინადადება არაა საკმარისი პრემიის გასაცემად, უფლებამოსილია იმ წლისათის არ გასცეს პრემია. 2016-2012 წლებში პრემია არ გაცემულა. ჟიური კონკრეტული პიროვნების თი ინსტიტუტის მიღწევას განიხილავს უკანასკნელი 10 წლის პერიოდში. თუკი განსახილველია წერილობითი ნაშრომი, იგი აუცილებლად გამოქვეყნებული უნდა იყოს.

ლაურეატები
ადრეულა აგროციბე

ადრეულა აგროციბე  — სოკოს სახეობა სტროფარიასებრთა ოჯახისა, რომელიც ფართოდაა გავრცელებული ჩრდილოეთ ამერიკაში, ევროპაში, აზიასა და ჩრდილოეთ აფრიკაში.

დაბალი ხარისხის საჭმელი სოკოა. იზრდება ნიადაგზე, ისევე როგორც დამპალი ხეების ნარჩენებზე, ტყეებში, გაკაფულ ადგილებში, საძოვრებზე, მდელოებზე, ბაღებსა და პარკებში.

სოკო პირველად აღწერა გერმანელმა მიკოლოგმა კრისტიან ჰენდრიკ პერსონმა 1800 წელს როგორც . მიმდინარე ბინომიალური სახელწოდება 1889 წელს მიანიჭა შვეიცარიელმა მიკოლოგმა ვიქტორ ფაიომ.

სამეცნიერო სინონიმები:

აღწერა
სოკოს ქუდის დიამეტრი — 10 სმ, თავდაპირველად ნახევარსფეროსებრი, შემდეგ ამოზნექილი, ბოლოს — ბრტყელი, გლუვი, შუაში ახასიათებს ბორცვაკი, დახეთქილი ზედაპირით, შიშველი, თეთრი ან მოყავისფრო, ზოგჯერ მოყვითალო ელფერით.

ჰიმენოფორი — ფირფიტებიანი, ფირფიტები შეზრდილი, ღია-ნაცრისფერი, მომწიფებისას ყავისფერი. ნორჩობაში ფირფიტები დახურულია კერძო საბურველით, რომელიც საბოლოოდ საყელოს სახით რჩება ფეხზე.

ფეხის სიგრძე — 10 სმ, სისქე — 1-2 სმ, თეთრი, ძირში ზოგჯერ მურა ელფერით. ბოჭკოვანი კონსისტენციით, თავიდან მყარი, შემდეგ ფუყე. სიმწიფეში ფეხზე ახასიათებს ღია-მურა საყელო, რომელიც მოგვიანებით ხშირად ქვრება. ძირში ზოგჯერ გამსხვილებულია.

რბილობი — თხელი, რამდენადმე ბოჭკოვანი, თეთრი ან მოყვითალო, ფქვილის სუნითა და გემოთი. გაჭრისას ფერს არ იცვლის.

სპორები — კვერცხისებრ-ელიფსისებრი, გლუვი, 7,5–10 × 5–6 მკმ, მუქი-ყავისფერი.

გავრცელება და ეკოლოგია
ფართოდაა გავრცელებული ჩრდილოეთ ამერიკაში, ევროპაში, აზიასა და ჩრდილოეთ აფრიკაში. სოკო დაფიქსირებულია ახალ ზელანდიაში, არგენტინასა და კოლუმბიაში.

საპროტროფია. იზრდება ნიადაგზე, ისევე როგორც დამპალი ხეების ნარჩენებზე, ტყეებში, გაკაფულ ადგილებში, საძოვრებზე, მდელოებზე, ბაღებსა და პარკებში.

სეზონი — გაზაფხულიდან შემოდგომამდე.

მსგავსი სახეობები
კვებითი ღირებულება
დაბალი ხარისხის საჭმელი სოკოა. ერთი ნაწილი მას გემრიელ სოკოდ თვლის, ხოლო მეორე ნაწილი კი — პირიქით. როგორც ჩანს, მისი გემო და სუნი ვარირებს გარემო-პირობების მიხედვით.

იხმარება ახალი, ასევე ცხიმში ან ძმარში დაკონსერვებული. ხმარობენ სოუზებშიც. ზოგჯერ გადაბერებულ ეგზემპლარებს ცხარე გემო ახასიათებთ.

გალერეა
ტყის მემინდვრია

ტყის მემინდვრია — ძუძუმწოვართა გვარი ზაზუნასებრთა ოჯახისა. სხეულის სიგრძეა 77–13 სმ, კუდისა — 2,5–6 სმ. ყურები საშუალო ზომის და მომრგვალებულია; კუდი დაფარულია თმით. წინა კიდურებზე პირველი თითი ძლიერ დამოკლებულია. ზურგი მორუხოა წითური ტონებით ან ღია წითური; მუცელი რუხი ან თეთრი; ზამთრის ბეწვი ბევრად ხშირი და ღიაა. ლოყის კბილებს აქვთ ფესვები, რომლებიც ასაკთან ერთად იზრდება.
ავღანეთის ეროვნული მუზეუმი

ავღანეთის ეროვნული მუზეუმი (დარი: , - - ; , ), ასევე ცნობილი, როგორც ქაბულის მუზეუმი — ორსართულიანი ნაგებობა, რომელიც ქაბულის ცენტრიდან 9 კილომეტრით სამხრეთით მდებარეობს, ავღანეთი. 2014 წელს მუზეუმში მიმდინარეობდა განახლებითი ღონისძიებები, რათა მუზეუმს საერთაშორისო სტანდარტები დაეკმაყოფილებინა, ასევე შექმნილიყო დიდი ზომის ბაღი, სადაც დამთვალიერებლები დასვენებასა და გასეირნებას შეძლებდნენ. ერთი პერიოდი მუზეუმი მსოფლიოს ერთ-ერთ საუკეთესო ამგვარი ტიპის დაწესებულებად მიიჩნეოდა.

მუზეუმის კოლექცია ცენტრალურ აზიაში ერთი პერიოდი საუკეთესო იყო. კოლექცია დაახლოებით 100 000 ნივთს მოიცავდა და რამდენიმე ათასწლეულით თარიღდებოდა. ექსპონატები მოიცავდა სპარსეთის იმპერიის, ბუდისტური და ისლამური კულტურების ნიმუშებს. 1992 წელს ავღანეთის სამოქალაქო ომის დაწყების შემდეგ მუზეუმი რაკეტების თავდასხმის გამო ძალიან დაზარალდა და გამოფენილი 100 000 ნივთის დაახლოებით 70% დაიკარგა. 2007 წლიდან, საერთაშორისო ორგანიზაციების ძალისხმევით მუზეუმისათვის დაახლოებით 8 000 არტეფაქტის მოძიება გახდა შესაძლებელი. ამ ნამუშევრების უმეტესობა კირქვის ქანდაკებები იყო გერმანიიდან. გაერთიანებულმა სამეფომ მუზეუმს 843 არტეფაქტი დაუბრუნა, რომელთა შორის იყო საუკუნით დათარიღებული ბაგრამის სპილოს ძვლის ნამუშევრები.

ისტორია
ავთანეთის ეროვნული მუზემუ გაიხსნა 1919 წელს, ავღანეთის მეფის, ამანულა ხანის პერიოდში (ის მეფედ 1926 წელს აკუთხეს). კოლექცია თანდაპირველად ბაღ-ე ბალას სასახლის შენობაში მდებარეობდა, მაგრამ 1922 წელს მან ადგილი შეიცვალა და „ცნობისმოყვარეობის კაბინეტი“ გახდა. მუზეუმის ამჟამინდელ ლოკაციაზე დაწესებულება 1931 წელს გადავიდა. 1973 წელს დაიქირავეს დანიელი არქიტექტორი, რომელსაც მუზეუმის ახალი შენობის დიზაინზე უნდა ემუშავა, მაგრამ გეგმები არასოდეს განხორციელებულა. 1989 წელს მუზეუმში დაცული ბაქტრიული ოქრო ავღანეთის ცენტრალური ბანკის მიწისქვეშა საცავში გადაიტანეს. 1994 წლის მარტში, მუზეუმი, რომელიც სამხედრო ბაზად გამოიყენებოდა სარაკეტო თავდასხმების შედეგად ძალიან დაზიანდა. პრეზიდენტ ბურჰანუდინ რაბანის მთავრობის ინფორმაციისა და კულტურის სამინისტრომ გამოსცა ბრძანება, რომლის მიხედვითაც 71 მუზეუმის თანამშრომლებს ინვენტარი ქაბულის სასტუმროში (ამჟამინდელი სასტუმრო სერენა) უნდა გადაეტანათ შემდგომი სარაკეტო თავდასხმებისაგან დასაცავად. 2001 წლის ნოემბერში გამოცხადდა, რომ თალიბებმა დაახლოებით 2 750 უძველესი ნამუშევარი გაანადგურეს.

2003-2006 წლებში მუზეუმის აღდგენაზე დაახლოებით 350 000 აშშ დოლარი დაიხარჯა. მუზეუმის მნიშვნელოვანი არტეფაქტების ნაწილი მეტალის ყუთებიდან და სხვა უსაფრთხოებისათვის შემქნილი ადგილებიდან ამოიღეს. ზოგიერთი არქეოლოგიური ობიექტი იქნა ნაპოვნი სათავსოებში ქაბულში, ერთი მთლიანი კოლექცია კი შვეიცარიაში აღმოაჩინეს 2007 წლიდან, იუნესკო და ინტერპოლი მუზეუმს დაახლოებით 8 000 ობიექტის აღდგენაში დაეხმარა.
კუზნეცოვსკი (კუიურგაზის რაიონი)

კუზნეცოვსკი — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის კუიურგაზის რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 10 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ერმოლაევოდან დაშორებულია 20 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ერმოლაევო, რომელიც დაშორებულია 20 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას შეადგენენ რუსები (94%).
ისლამური ხელოვნების მუზეუმი (კაირო)

ისლამური ხელოვნების მუზეუმი (ეგვიპტ. ) — ისლამური ხელოვნების მუზეუმი კაიროში, ეგვიპტე. ეს დაწესებულება მსოფლიოში ერთ-ერთ საუკეთესო მუზეუმად ითვლება, აქ დაცული იშვიათი ხისა და თაბაშირის არტეფაქტების განსაკუთრებული კოლექციით, ასევე ლითონის, კერამიკის, მინის, ბროლისა და ტექსტილის ნიმუშებით. მუზეუმი ისლამური ხელოვნების ყველა პერიოდიდან მოიცავს არტეფაქტებს.

ბოლო წლებში, მუზეუმი 25 საგამოფენო დარბაზში 4 500 ნამუშევარია წარმოდგენილი, მაგრამ დაწესებულება 100 000-ზე მეტ ნივთს მოიცავს, რომლებიც საცავებშია განთავსებული. კოლექცია მოიცავს ყურანის იშვიათ ხელნაწერებს, ნაწარმოების ვერცხლის მელნით შესრულებულ კალიგრაფიის ნიმუშებს, გაფორმებულ ფურცლებს.

ისლამური ხელოვნების მუზეუმის ხელმძღვანელობით ფუსტატის ტერიტორიაზე არქეოლოგიური გათხრები მოეწყო. მუზეუმის ორგანიზებით ხშირად ეწყობა ეროვნული და საერთაშორისო გამოფენები. 2003 წელს მუზეუმი სარემონტო სამუშაოების გამო დაიხურა და 8 წლის შემდეგ, 2010 წლის აგვისტოში გაიხსნა.

მუზეუმი განახლების შემდეგ ოფიციალურად 2017 წელს გაიხსნა.

კოლექციები
მუზეუმის კოლექციები მოიცავს არტეფაქტებს ისეთი ადგილებიდან, როგორებიცაა: ეგვიპტე, ჩრდილოეთ აფრიკის სახელმწიფოები, ანდალუსია, არაბეთის ნახევარკუნძული და ირანი. ნამუშევრები - საუკუნეებით თარიღდება. ისლამური ხელოვნების მუზეუმი მარჯვენა ფრთის განყოფილებაში წარმოდგენილია არტეფაქტები ომაიანთა, აბასიანთა სახალიფოს, აიუბიდების, მამლუქებისა და ოსმალეთის იმპერიის პერიოდებიდან. ისლამური ხელოვნების მუზეუმი მარჯვენა ფრთის განყოფილებაში სექციებად იყოფა: მეცნიერების, ასტრონომიის, კალიგრაფიის, მონეტების, ქვებისა და ქსოვილების განყოფილებები, რომლებიც თარიღების მიხედვითაა განლაგებული.

გალერეა
კარეკინ ბასტანჯიანი

კარეკინ არუთინის ძე ბასტანჯიანი (დ. 1907) — აფხაზეთის ასსრ-ის მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი.

ბიოგრაფია
კარეკინ ბასტანჯიანი დაიბადა 1907 წელს ღარიბი გლეხის ოჯახში. გაუსაძლისი ცხოვრების გამო ბასტანჯიანის ოჯახს მოუწია ზემო ეშერის მცირე მეურნეობა დაეტოვებინა და გადასულიყო მაიკოპის რაიონში. აფხაზეთში საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ ბრუნდება თავის სოფელს, სადაც მეთამბაქეობას ეწეოდა.

1931 წელს კარეკინ ბასტანჯიანი ოჯახთან ერთად გაგრის რაიონის სოფელ ალახაძიში გადავიდა საცხოვრებლად, სადაც 1934 წელს ორჯონიკიძის სახელობის კოლმეუნეობაში შევიდა. მუშაობის პირველ წელსვე დაამყარა თამბაქოს აცმის რეკორდი. ბასტანჯიანმა თავისი მეთოდი სხვა კოლმეურნეობებსაც გაუზიარა, რითაც ხელი შეუწყო შრომის ნაყოფიერების ზრდას. თავისი გამოცდილების გაზიარებისათვის ბასტანჯიანი არაერთხელ იქნა დაჯილდოვებული.

კარეკინ ბასტანჯიანი არჩეული იყო აფხაზეთის ასსრ-ის ცაკის წევრად.

სწავლობდა გუდაუთის მეთამბაქეობის ტექნიკუმში.

1938 წლის აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭოს არჩევნებზე რეგისტრირებული იყო აფხაზეთის ასსრ უმაღლესი საბჭოების დეპუტატობის კანდიდატად გაგრის რაიონის ხრისტოფოროვოს №20 საარჩევნო ოლქში, რომლის შედეგადაც ის არჩეულ იქნა აფხაზეთის ასსრ-ის მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატად.
პავლე კარბა

პავლე პეტრეს ძე კარბა (დ. 1898, სოფელი ტყვარჩელი, სოხუმის ოკრუგი, ქუთაისის გუბერნია, რუსეთის იმპერია — გ. 1971) — საბჭოთა სახელმწიფო მოღვაწე.

ბიოგრაფია
პავლე კარბა დაიბადა 1898 წელს სოფელ ტყვარჩელში ღარიბი გლეხის ოჯახში. მამა ადრე დაეღუპა. დაამთავრა ორკლასიანი სასწავლებელი. 1918 წელს მუშაობა დაიწყო ოჩამჩირის სასამართლოს კანცელარიაში გადამწერად. აფხაზეთში საბჭოთა ხელისუფლების დამყარებისთანავე მალე დაწინაურდა. პირველ ხანებში საქმის მწარმოებლად მუშაობდა რევკომში, სახალხო სასამართლოში, შემდეგ მას ირჩევენ მოქვის თემის აღმასკომის პრეზიდიუმის მდივნად. ამავე დროს ის ასრულებდა საქართველოს ალკკ თემის უჯრედის მდივნის მოვალეობას.

1923 წლის სექტემბერში პაპვლე კარბა გაგზავნეს სოხუმის პარტსკოლაში, რომლის დამთავრების შემდეგ ის დაინიშნა ოჩამჩირის სამაზრო აღმასკომის საქმეთა მმართველად. 1925 წლის აგვისტოში კარბა სასწავლად გაგზავნეს თბილისის მუშფაკში. შემდეგ პარტიის რაიკომის განკარგულებით მუშაობდა ოჩამჩირეში სხვადასხვა საპასუხისმგებლო თანამდებობაზე. 1932-1936 წლებში მუშაობდა „ტორგსინის“ აფხაზეთის განყოფილების მმართველად. შემდეგ დაინიშნა „ზაგოტზერნოს“ აფხაზეთის განყოფილების მმართველად, ხოლო 1936 წლის ოქტომბერში — სასოფლო სამეურნეო ბანკის აფხაზეთის კანტორის მმართველად.

1938 წლის აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭოს არჩევნებზე რეგისტრირებული იყო აფხაზეთის ასსრ უმაღლესი საბჭოების დეპუტატობის კანდიდატად ქ. სოხუმის №1 სტალინის საარჩევნო ოლქში, რომლის შედეგადაც ის არჩეულ იქნა აფხაზეთის ასსრ-ის მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატად.

1938 წლის 14 ივლისს დაინიშნა აფხაზეთის ასსრ-ის სოცუზრუნველყოფის სახალხო კომისრად.
ალექსანდრე დარსაველიძე

ალექსანდრე ილარიონის ძე დარსაველიძე (დ. 1910, სოხუმი, სოხუმის ოკრუგი, რუსეთის იმპერია) — სტახანოველი. აფხაზეთის ასსრ-ის მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი.

ბიოგრაფია
ალექსანდრე დარსაველიძე დაიბადა 1910 წელს სოხუმში ღარიბი გლეხის ოჯახში. მუშაობა დაიწყო აფხაზეთის მრეწველობის კავშირის ბამბუკის წარმოებაში, შემდეგ შავ მუშად მუშაობდა „დინამოს“ სახელოსნოში და ექსპერიმენტული მედიცინის საკავშირო ინსტიტუტში, ბოლოს აფხაზეთის გადამამუშავებელ წარმოებაში შეგირდად. 1934 წელს შევიდა სტალინის სახელობის თამბაქოს ფაბრიკაში, სადაც მალევე დაინიშნა სამუშაოების ბრიგადირად. ორწლიანი კურსების დამთავრების შემდეგ თამბაქოს ფაბრიკაში იწყებს მუშაობას მარეგულირებლად როგორც სტახანოველი.

1938 წლის აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭოს არჩევნებზე რეგისტრირებული იყო აფხაზეთის ასსრ უმაღლესი საბჭოების დეპუტატობის კანდიდატად ქ. სოხუმის №4 ვოროშილოვის საარჩევნო ოლქში, რომლის შედეგადაც ის არჩეულ იქნა აფხაზეთის ასსრ-ის მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატად. 12 ივლისს ა. დარსაველიძე აირჩიეს აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატობის რწმუნებათა შემმოწმებლ სამანდატო კომისიის წევრად.

1941-1945 წლებში მონაწილეობდა მეორე მსოფლიო ომში.

ჯილდოები და მედლები
ვერა ხარაზია

ვერა ნიკოლოზის ასული ხარაზია (დ. 1896, სოფელი აჭანდარა, სოხუმის ოკრუგი, ქუთაისის გუბერნია, რუსეთის იმპერია) — პედაგოგი, აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი.

ბიოგრაფია
ვერა ხარაზია დაიბადა 1896 წელს სოფელ აჭანდარაში ღარიბი გლეხის ოჯახში. სწავლა დაიწყო 1904 წელს სიღნაღის საეკლესიო სასწავლებელში. 1912 წელს შევიდა სამასწავლებლო სემინარიაში, რომელიც დაამთავრა 1915 წელს და დაიწყო პედაგოგიური მოღვაწეობა სოფელ ლიხნში. 10 წლის მანძილზე განუწყვეტლად მუშაობდა მასწავლებლად გუდაუთის რაიონის სოფლის კოლებში. 1925 წელს იგი დანიშნეს გუდაუთის ათწლედის მასწავლებლად, იქიდან კი გადაიყვანეს სოხუმის შოთა რუსთაველის სახელობის აფხაზურ საშუალო სკოლაში.

1938 წლის აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭოს არჩევნებზე რეგისტრირებული იყო აფხაზეთის ასსრ უმაღლესი საბჭოების დეპუტატობის კანდიდატად გუდაუთის რაიონის გუდაუთის №211 საარჩევნო ოლქში, რომლის შედეგადაც ის არჩეულ იქნა აფხაზეთის ასსრ-ის მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატად.

1939 წელს ვერა ხარაზიას მიენიჭა საქართველოს სსრ სკოლის დამსახურებული მასწავლებლის წოდება.
უოტსის კოშკები

უოტსის კოშკები, საიმონ როდიას კოშკები, ან ნუესტრო პუებლო (ესპანურად "ჩვენი ქალაქი") - 17 ერთმანეთთან დაკავშირებული სკულპტურული კოშკის, არქიტექტურული სტრუქტურების და მოზაიკის კოლექცია უოტსში, ლოს-ანჯელესში. აგებულია საიმონ როდიას მიერ 33 წლის განმავლობაში 1921 წლიდან 1954წლამდე. ყველაზე მაღალი კოშკი არის 99.5 ფუტი (30.3 მ).

უოტსის კოშკები 1990 წელს დასახელდა ეროვნულ და კალიფორნიის ისტორიულ ღირსშესანიშნაობად.

ისტორია
როდიამ კოშკებს უწოდა " " ("ჩვენი ქალაქი" ესპანურად). მან ააშენა ისინი სპეციალური აღჭურვილობის ან წინასწარგანსაზღვრული დიზაინის გარეშე, მარტო მუშაობდა ხელსაწყოებით. სამეზობლოში ბავშვებმა როდიას გატეხილი ჭურჭლის ნაჭრები მიუტანეს, მან ასევე გამოიყენა ბოთლები, კერამიკული ფილები, ზღვის ნიჟარები, სარკეები და სხვა.

1954 წლის ზაფხულში როდიამ განიცადა მსუბუქი ინსულტი. ინსულტიდან მალევე ის კოშკიდან გადმოვარდა. დაცემა დაბალი სიმაღლიდან იყო, მაგრამ 75 წლის ასაკში მან ეს მძიმედ გადაიტანა. 1955 წელს როდიამ უარი თქვა თავის ქონებაზე, გადასცა ის მეზობელს და დატოვა ქალაქი, როგორც ჩანს დაღლილი იყო ლოს-ანჯელესში ნებართვებისთვის ბრძოლით. მას, ასევე, ესმოდა მისი დაბერების და მარტოობის შესაძლო შედეგები. ის გადავიდა მარტინესში, კალიფორნია, დასთან ერთად, საიდანაც აღარ დაბრუნებულა.

როდიას გარდაცვალების შემდგომი ეტაპი
1956 წლის ოთხ ივლისს, როდიას სახლი შიგნიდან დაიწვა უბედური შემთხვევის შედეგად და ქალაქმა ბრძანა მისი დანგრევა. მსახიობმა ნიკოლას კინგმა და ფილმის რედაქტორმა უილიამ კარტრაითმა მოინახულეს ადგილი 1959 წელს და როდიას მეზობლისგან შეიძინეს ქონება 2000 დოლარად. ქალაქის გადაწყვეტილება ნგრევის დაჩქარების გაგრძელების შესახებ ჯერ კიდევ ძალაში იყო. ამასობაში კოშკები უკვე ცნობილი გახდა და ქალაქო შეხვდა წინააღმდეგობას მთელი მსოფლიოს მასშტაბით. კინგმა, კარტრაითმა, არქიტექტორებმა, მხატვრებმა, ენთუზიასტებმა, აკადემიკოსებმა და საზოგადოების აქტივისტებმა შექმნეს კომიტეტი სიმონ როდიას კოშკებისთვის უოტსში. კომიტეტმა მოლაპარაკება გამართა ქალაქთან, რათა დაეშვა საინჟინრო შემოწმება სტრუქტურების უსაფრთხოების დასადგენად და მათი დანგრევის თავიდან ასაცილებლად. შემოწმება ჩატარდა 1959 წლის 10 ოქტომბერს.

სიმონ როდიას კოშკების კომიტეტმა ეს ადგილი დამოუკიდებლად შეინარჩუნა 1975 წლამდე, როდესაც მეურვეობის მიზნით, ისინი პარტნიორობდნენ ქალაქ ლოს -ანჯელესთან, შემდეგ კი კალიფორნიის შტატთან. კოშკებს მართავს ლოს -ანჯელესის ქალაქის დეპარტამენტი და უოტსის კოშკების სახელოვნებო ცენტრის კურატორი.

2011 წლის თებერვალში ლოს-ანჯელესის საგრაფოს ხელოვნების მუზეუმმა მიიღო გრანტი ჯეიმზ ირვინის ფონდისგან, რათა მეცნიერულად შეფასებულიყო და მოეხსენებინათ უოტსის კოშკების მდგომარეობა, იმ მიზნით, რომ გაეგრძელებინა ძველი ხელოვნების ნიმუშების შეუფერხებელი სტრუქტურული მთლიანობისა და კომპოზიციის შენარჩუნება. ამინდმა და ტენიანობამ გამოიწვია კოშკებზე კრამიტისა და მინის ნაჭრების გაფუჭება. სტრუქტურები ნაკლებად დაზიანდნენ 1994 წელს ნორდრიჯის მიწისძვრის შედეგად რეგიონში, მხოლოდ რამდენიმე ადგილას დაიშალა. ლოს-ანჯელესის საგრაფო მუზეუმის სამწლიანი რესტავრაციის პროექტი დაიწყო 2017 წელს, რამაც შეაჩერა საზოგადოებრივი ტურები ამ ადგილას. ლოს -ანჯელესის საგრაფოს ხელოვნების მუზეუმმა მოაწყო ფოტოგამოფენა, საიმონ როდიას კოშკები უოტსში.
კლარის ლისპექტორი

კლარის ლისპექტორი ; დ. 10 დეკემბერი, 1920 — გ. 9 დეკემბერი, 1977) — უკრაინული წარმოშობის ბრაზილიელი მწერალი, რომელმაც საერთაშორისო აღიარება თავისი ინოვაციური რომანებითა და მოკლე მოთხრობებით მოიპოვა. დასავლეთ უკრაინაში, ებრაულ ოჯახში დაბადებული მწერალი სულ რამდენიმე თვის იყო, როცა პირველი მსოფლიო ომის შემდეგ მამის გადაწყვეტილებით ოჯახთან ერთად მშობლიურ მიწაზე დატრიალებულ საშინელებას განერიდა და ბრაზილიაში გადასახლდა.

კლარისი გაიზარდა რესიფში, ქვეყნის ჩრდილო-აღმოსავლეთში მდებარე შტატის, პერნამბუკოს დედაქალაქში. ცხრა წლისა იყო, როცა დედა გარდაეცვალა. რამდენიმე წლის შემდეგ ოჯახი რიო-დე-ჟანეიროში გადასახლდა. რიოს იურიდიულ სკოლაში სწავლისას მან თავისი პირველი ჟურნალისტური ნაშრომებისა და მოთხრობების გამოქვეყნება დაიწყო, 23 წლის ასაკში კი პირველი რომანი — „ველურ გულთან ახლოს“ გამოსცა. ცნობიერების ნაკადის ტექნიკით დაწერილმა რომანმა, რაც იმდროინდელი ბრაზილიისთვის ლიტერატურული ინოვაცია იყო, ავტორს მალევე მოუტანა პოპულარობა.

1944 წელს ბრაზილიელ დიპლომატზე დაქორწინდა და მომდევნო 15 წელი ევროპასა და ამერიკის შეერთებულ შტატებში გაატარა. 1959 წელს რიო-დე-ჟანეიროში დაბრუნების შემდეგ ავტორმა დაიწყო თავის ყველაზე ცნობილ ნაწარმოებებზე მუშაობა, მათ შორის მოთხრობათა კრებულზე და რომანებზე: და . 1966 წელს მომხდარი უბედური შემთხვევისას დაშავების შედეგად, ცხოვრების უკანასკნელი 10 წლის განმავლობაში მუდმივი ტკივილი აწუხებდა, თუმცა ლიტერატურული საქმიანობა სიკვდილამდე არ შეუწყვეტია.

2009 წელს ამერიკელმა მწერალმა ბენჟამინ მოსერმა გამოაქვეყნა კლარის ლისპექტორის ბიოგრაფია, რის შემდეგაც ფართოდ დაიწყო ავტორის წიგნების თარგმნა. მოსერი ლისპექტორს კაფკას შემდეგ ყველაზე მნიშვნელოვან ებრაელ ავტორს უწოდებს.
მელიტონ ჯღარკავა

მელიტონ იოსების ძე ჯღარკავა (დ. 1911) — სტახანოველი.

ბიოგრაფია
მელიტონ ჯღარკავა დაიბადა 1911 წელს სოხუმის ნავსადგურის მტვირთავი მუშის ოჯახში. 1931 წელს გაყვა მამაისის კვალს და დაიყო ნავსადგურში მტვირთავად მუშაობა. ორი წლის შემდეგ იგი გაიწვიეს მუშურ-გლეხურ წითელ არმიაში, რომლის დროსაც ისწავლა წერა-კითხვა და შევიდა ლენინურ კომკავშირში. 1935 წელს დემობილიზაციის შემდეგ ჯღარკავა ისევ დაუბრუნდა სოხუმის ნავსადგურს. ნავსადგურში ჯღარკავას ბრიგადა ითვლებოდა სტახანოველ მტვირთავებად.

1938 წლის აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭოს არჩევნებზე რეგისტრირებული იყო აფხაზეთის ასსრ უმაღლესი საბჭოების დეპუტატობის კანდიდატად ქ. სოხუმის №7 კიროვის საარჩევნო ოლქში, რომლის შედეგადაც ის არჩეულ იქნა აფხაზეთის ასსრ-ის მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატად.
თამარ ქუჩულორია

თამარ ელიზბარის ასული ქუჩულორია (დ. 1909, სოფელი წალენჯიხა) — აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი.

ბიოგრაფია
თამარ ქუჩულორია დაიბადა 1909 წელს სოფელ წალენჯიხაში. 1925 წელს შევიდა კომკავშირში. 1927 წელს არჩეულ იქნა საქართველოს ალკკ ზუგდიდის საქალაქო ორგანიზაციის მდივნად. ქუჩულორიას სისტემატიურად ირჩევდნენ კომკავშირის სამაზრო კომიტეტისა და რაიკომის წევრად.

1930 წელს ქუჩულორია შევიდა ბოლშევიკურ პარტიის რიგებში. იმავე წელს იგი გადაიყვანეს საქართველოს კპ (ბ) ზუგდიდის რაიკომში ქალთა განყოფილების გამგედ, 1931 წელს კი დაწინაურებულ იქნა ზუგდიდის რაიპროფსაბჭოს პასუხისმგებელ მდივნად.

1930-1932 წლებში იყო ზუგდიდის ქალაქის საბჭოს დეპუტატი, რაიაღმასკომის პლენუმისა და პრეზიდიუმის წევრი. სოფლად სასოფლო-სამეურნეოკამპანიების ხელმძღვანელობისათვის ის ორჯერ დააჯილდოვა ზუგდიდის რაიაღმასკომის პრეზიდიუმმა.

1932-1935 წლებში სწავლობდა ამიერკავკასიის კომუნისტური სასოფლო-სამეურნეო სკოლის სამწლიან პარტიულ განყოფილებაში. 1935 წლის ივნისიდან თამარ ქუჩულორია მუშაობდა საქართველოს კპ (ბ) აფხაზეთის საოლქო კომიტეტის სელმძღვანელი პარტიული განყოფილების ინსტრუქტორად, 1936 წლის აგვისტოდან საქართველოს კპ (ბ) სოხუმის ქალაქკომის ინსტრუქტორ-პროპაგანდისტად. მუშაობდა პარტიის სოხუმის რაიოკომის კულტპროფგანყოფილების გამგედ.

1938 წლის აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭოს არჩევნებზე რეგისტრირებული იყო აფხაზეთის ასსრ უმაღლესი საბჭოების დეპუტატობის კანდიდატად სოხუმის რაიონის კონსტანტინოვკის №51 საარჩევნო ოლქში, რომლის შედეგადაც ის არჩეულ იქნა აფხაზეთის ასსრ-ის მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატად.
ტოლერანტობის მუზეუმი

ტოლერანტობის მუზეუმი - მულტიმედიური მუზეუმი ლოს ანჯელესში, კალიფორნია, შეერთებული შტატები, შექმნილია რასიზმისა შესამცირებლად მთელს მსოფლიოში, ჰოლოკოსტის ისტორიაზე ძლიერი აქცენტით. მუზეუმი შეიქმნა 1993 წელს, როგორც საიმონ ვისენტალის ცენტრი - ადამიანის უფლებათა დამცველი ორგანიზაცია. მუზეუმი ასევე განიხილავს კამბოჯასა და ლათინურ ამერიკაში განხორციელებულ სისასტიკეს, ასევე ბულინგისა და სიძულვილის საკითხებს. მუზეუმს აქვს პროფესიული განვითარების მულტიმედიური სასწავლო დაწესებულება ნიუ-იორკში. მუზეუმი დახურულია შაბათობით და ყველა ძირითად ებრაულ დღესასწაულსა და შეერთებული შტატების სახალხო არდადეგებზე.

თავდაპირველი მუზეუმი ლოს -ანჯელესში, კალიფორნია, გაიხსნა 1993 წელს. იგი აშენდა 50 მილიონი აშშ დოლარით საიმონ ვისენტალ ცენტრის მიერ. მუზეუმი ყოველწლიურად იღებს 350,000 ვიზიტორს, რომელთა დაახლოებით მესამედი სკოლის ასაკის ბავშვები არიან. მუზეუმის ყველაზე გახმაურებული გამოფენაა "ჰოლოკოსტის განყოფილება". მუზეუმში ასევე მოცემულია ჰოლოკოსტისგან გადარჩენილთა ჩვენებები, ხშირად ცოცხალი მოხალისეებისგან, რომლებიც ყვებიან თავიანთ ისტორიებს და პასუხობენ კითხვებს.

გარდა ამისა, მუზეუმში არის ტოლერანტობის ცენტრი, რომელიც განიხილავს ცრურწმენებს ყოველდღიურ ცხოვრებაში, მულტიმედიური სასწავლო ცენტრი, არქივებისა და დოკუმენტების კოლექცია, სხვადასხვა დროებითი ექსპონატები, როგორიცაა ლოს -ანჯელესის ვიზუალური მხატვრის ბილ კორმალ უმცროსის "" თამაში ლიგებში ", რომელიც ასახავს ნახატებს, სამოქალაქო უფლებების მოძრაობას ბეისბოლის ძირითად ლიგაში ფერადკანიანთა სეგრეგაციის დროს და ასევე, მუზეუმი მოიცავს ხელოვნებისა და ლექციების პროგრამას.

მუზეუმის საკლასო ვიზიტი წარმოდგენილია 2007 წლის ფილმში „თავისუფლების მწერლები“, რომელიც დაფუძნებულია საშუალო სკოლის მასწავლებლის ერინ გრუუელისა და მისი მოსწავლეების რეალურ ცხოვრებაზე. მუზეუმი პაროდირებული იქნა სამხრეთ პარკის ეპიზოდში, სახელწოდებით "ტოლერანტობის სიკვდილის ბანაკი".

ყოველწლიურად 350,000 -ზე მეტი ადამიანი სტუმრობს მუზეუმს, მათ შორის 110,000 ბავშვი.

განათლება
მუზეუმი ატარებს პროგრამას სახელწოდებით სამართალმცოდნეებისა და სისხლის სამართლის პროფესიონალებისათვის. მისი დაარსების დღიდან 1996 წელს მან დაატრენინგა 75,000 -ზე მეტი სამართალდამცველი. პროგრამის წარმატებამ კი განაპირობა ნიუ -იორკის ტოლერანტობის ცენტრის შექმნა.

წარსულში ზოგიერთმა ჟურნალისტმა და აკადემიკოსმა გააკრიტიკა ტოლერანტობის მუზეუმის დამოკიდებულება მის ექსპონატებთან დაკავშირებით. ორენ ბარუხ სტიერმა, რომელიც სპეციალიზებულია ჰოლოკოსტისა და ებრაული კვლევების საკითხებში, გააკრიტიკა მუზეუმი 1996 წელს ჰოლოკოსტის კონტექსტუალიზაციისთვის. ის ამტკიცებდა მუზეუმის მიერ ტოლერანტობისა და ჰოლოკოსტის მონაკვეთების გამოყოფას: 2003 წელს კრისტოფერ რეინოლდსი წერდა - ში, რომ მუზეუმს არ გააჩნდა სომხების გენოციდის რაიმე ექსპონატი, მიუხედავად იმისა, რომ ჰეიერმა ამას პირობა დადო 1985 წელს. პოლიტიკურმა თეორეტიკოსმა ვენდი ბრაუნმა გააკრიტიკა მუზეუმი 2009 წელს წიგნის ერთ-ერთ თავში. იგი ფიქრობდა, რომ მუზეუმს შეეძლო მისი სტუმრები მეტად აღეჭურვა სოციალური ცრურწმენებისა და სტერეოტიპების წინააღმდეგ.