იოანე მარგიანი

იოანე გიორგის ძე მარგიანი (დ. 25 მაისი, 1872, ქუთაისის გუბერნია, სოფელი მუჟალი — გ. 20 ნოემბერი, 1933) — ქართველი სასულიერო მოღვაწე, დეკანოზი.

ბიოგრაფია
იოანე მარგიანი დაიბადა 1872 წელს ქუთაისის გუბერნიის სოფელ მუჟალში, მღვდლის ოჯახში. 1890 წელს თბილისის სასულიერო სემინარიაში ჩააბარა, მაგრამ სემინარიის მეოთხე კურსიდან სწავლა შეწყვიტა და ქუთაისის საოლქო სასამართლოში დაიწყო მუშაობა. 1895 წელს სოფელ ბანოჯის სამრევლო სკოლის მასწავლებლად დანიშნა, ხოლო 1896 წელს სვანეთში, სოფელ იფარის სამრევლო სკოლაში გადაიყვანეს. აღნიშნული სკოლა, "კავკასიაში ქრისტიანობის აღმდგენელი საზოგადოების" სკოლების რიცხვს განეკუთვნებოდა და იოანეც ამ საზოგადოების წევრად დაინიშნა. 1897 წელს კი, მესტიის იმავე დანიშნულების სკოლაში გადაიყვანეს.

1897 წელს რუსეთის იმპერიის პირველი საყოველთაო აღწერის დროს გამოჩენილი ერთგულებისათვის იოანე სამკერდე ვერცხლის მედლით დაჯილდოვდა. 1897–1899 წლებში მესტიის საკვირაო სკოლის გამგედ მუშაობდა. 1899 წლის 11 ოქტომბერს იმერეთის ეპისკოპოსმა ბესარიონმა (დადიანი) იოანე დიაკვნად აკურთხა, ამავე წლის 31 ოქტომბერს მღვდლად დაასხა ხელი და ბეჩოს ღვთისმშობლის მიძინების სახელობის ტაძარში დაინიშნა. პარალელურად ბეჩოს სასოფლო სკოლის პედაგოგად მუშაობდა. 1902 წლის 7 მარტს ჟახუნდერას წმინდა გიორგის ეკლესიაში გადაიყვანეს და ლაშხიეთის ოლქის მთავარხუცესად დაინიშნა. 1906 წლის 14 მარტს ცაგერის ღვთისმშობლის მიძინების სახელობის ტაძრის წინამძღვრად განამწესეს. ამავე წელს წმინდა სინოდის ბრძანებით, ლაშხეთის სამთავარხუცესო ოლქი ცაგერის ოლქს შეუერთდა და გაერთიანებული ცაგერის ოლქის მთავარხუცესად მამა იოანე დაინიშნა.

1904 წლის 14 აპრილს მამა იოანე საგვერდულით დააჯილდოვეს, ხოლო 1908 წლის 14 მაისს სკუფია უბოძეს. 1910 წელს "ქრისტიანობის აღმდგენელმა საზოგადოებამ" ქების ფურცელით დაასაჩუქრა. 1902–1905 წლებში მამა იოანე იმერეთის საეპარქიო სასწავლო კომიტეტის ლეჩხუმის სამაზრო განყოფილების წევრია და 1902-1909 წლებში ცაგერის ოლქის დეპუტატი. 1906–1912 წლებში იგი ცაგერის ორკლასიან სკოლაში, ერთკლასიან ქალთა სკოლაში და ცაგერის უმაღლეს დაწყებით ოთხკლასიან სასწავლებელში საღვთო სჯულს ასწავლიდა. 1906 წლიდან მამა იოანე იყო "ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების" ქუთაისის განყოფილების წევრი და აქტიურად თანამშრომლობდა საზოგადოებასთან.

1906-1907 წლებში მამა იოანეს თაოსნობითა და ინიციატივით, ცაგერის ტაძარს გაუკეთდა გალავანი და გამშვენიერდა ეზო. 1910 წელს ეკლესიაში დაიდგა ახალი კანკელი, რომელიც იმავე წელს მოიხატა, ხოლო 1912 წელს აშენდა ახალი რკინის სამრეკლო და ცაგერის ეკლესიას საკათედრო ტაძრის სტატუსი დაუბრუნდა (1881 წელს წმ. სინოდის ბრძანებით გაუქმდა ცაგერის უძველესი მამათა მონასტერი და ჩამოერთვა საკათედრო ტაძრის სტატუსი). 1913 წლის 23 დეკემბერს მამა იოანეს დეკანოზის წოდება მიენიჭა. დეკანოზი იოანე აქტიურად თანამშრომლობდა საქართველოს მაშინდელ ჟურნალ-გაზეთებთან, სადაც დიდი წარმოადგენდა ძველი სვანეთის ყოფა-ცხოვრების დუხჭირ მხარეებს, საუბრობდა სვანეთში სწავლა-განათლების, მიმოსვლის საშუალებებსა და სამედიცინო მომსახურებზე, აურაცხელი საეკლესიო წიგნებისა და ხატების მოვლა-პატრონობის გზებზე. მისი მოღვაწეობის პერიოდში აშენდა ოთხი ქვის ეკლესია და განახლდა ცხრა ეკლესია.

საქართველოში საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ დეკანოზი იოანე იძულებული გახდა ანაფორა გაეხადა. ხოლო, მე–20 საუკუნის 30- იანი წლების დასაწყისში იგი დააპატიმრეს. საბჭოთა ხელისუფლების შავ სიაში მოხვდა მისი ქალიშვილი თამარიც, რომელიც თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მე–4 კურსზე სწავლობდა, რის შემდეგაც იგი გარიცხეს, როგორც შავსიელის შვილი.

ყველაფერმა ამან ძლიერ შეარყია დეკანოზი იაონეს ჯანმრთელობა და 1933 წელს, 61 წლის ასაკში გარდაიცვალა. დაკრძალულია თბილისის ვერის სასაფლაოზე.