აშშ-ის არმიის სპეცდანიშნულების ძალები

ამერიკის შეერთებული შტატების არმიის სპეცდანიშნულების ძალები ან 1-ელი სპეცდანიშნულების ძალების სარდლობა (საჰაერო-სადესანტო), პოპულარულ მედიასა და სამოქალაქო საზოგადოებაში ცნობილი, როგორც მწვანე ბერეტები — სპეციალური ოპერაციების ქვედანაყოფი ამერიკის შეერთებული შტატების არმიის სპეციალური ოპერაციების სარდლობის შემადგენლობაში.

სპეციალური დანიშნულების ძალების ძირითადი მისია ხუთ დოქტრინულ მიმართულებას მოიცავს: პარტიზანული ომს, დახმარება უცხო სახელწმიფოს საშინაო უშიშროებაში, პირდაპირი მოქმედებას, კონტრტერორიზმს და სპეციალური დაზვერვას. ქვედანაყოფი განსაკუთრებულ აქცენტს აკეთებს ენობრივ, კულტურულ და საწვრთნელ უნარებზე უცხოურ ჯარებთან მუშაობისას; რეკრუტებისგან მომზადების პროცესში მოითხოვება უცხო ენის შესწავლა, ასევე მათ უნდა შეინარჩუნონ იმ რეგიონების პოლიტიკური, ეკონომიკური და კულტურული სირთულეების ცოდნა, სადაც ისინი არიან დისლოცირებულნი.

სპეციალური დანიშნულების ძალების სხვა მისიები, რომლებიც ცნობილია როგორც მეორადი მისიები, მოიცავს: სამძებრო-სამაშველო ოპერაციებს საბრძოლო პირობებში , ბრძოლას ნარკოტიკებით ვაჭრობის წინააღმდეგ, მძევლების გათავისუფლებას, ჰუმანიტარულ დახმარებას, განაღმვას, სამშვიდობო ოპერაციებსა და მაღალი ღირებულების სამიზნეების დევნას. აშშ-ის სპეციალური ოპერაციების სარდლობის სხვა კომპონენტები ან აშშ-ის სამთავრობო სტრუქტურები ასევე შეიძლება სპეციალიზდნენ ამ მეორად მისიებში. სპეციალური დანიშნულების ძალები ამ მისიებს ახორციელებენ ხუთი მოქმედი ჯგუფის მეშვეობით, რომელთაგან თითოეულს გააჩნია თავისი გეოგრაფიული სპეციალიზაცია, და ეროვნული გვარდიის ორი ჯგუფის მეშვეობით, რომლებიც იზიარებენ მრავალ გეოგრაფიულ სამოქმედო ზონას. მათი ოპერატიული ტექნიკის დიდი ნაწილი გასაიდუმლოებულია, თუმცა ხელმისაწვდომია ზოგიერთი დოკუმენტი და დოქტრინული სახელმძღვანელო.

სპეციალურ დანიშნულების ძალებს აკავშირებთ ხანგრძლივი და მჭიდრო ურთიერთობა ცენტრალურ სადაზვერვო სააგენტოსთან , რაც სათავეს იღებს სააგენტოს წინამორბედი ორგანიზაციებიდან, -დან და პირველი სპეციალური სამსახურის ძალებიდან. -ს მაღალკონფიდენციალური სპეციალური საქმიანობის ცენტრი, კერძოდ კი მისი ოპერატიული ჯგუფი , კადრებს აშშ-ის არმიის სპეციალური დანიშნულების ძალებიდან არჩევს. -სა და სპეციალური დანიშნულების ძალების ერთობლივი ოპერაციები ჯერ კიდევ ვიეტნამის ომის პერიოდის ქვედანაყოფიდან, --იდან იწყება და მათი თანამშრომლობა ბოლოს ავღანეთის ომშიც გამოიკვეთა.

დავალება
არმიის სპეციალური დანიშნულების ძალების უმთავრესი მისიაა მოამზადოს და უხელმძღვანელოს არაკონვენციური ომის ძალებს ან ოკუპირებულ ქვეყანაში მოქმედ საიდუმლო პარტიზანულ ფორმირებებს. მე-10 სპეციალური დანიშნულების ჯგუფი იყო პირველი დისლოცირებული ქვედანაყოფი, რომლის დანიშნულებაც, დასავლეთ ევროპაში ვარშავის ხელშეკრულების ქვეყნების შეჭრის შემთხვევაში, მტრის ზურგში არაკონვენციური ომის ძალების მომზადება და მართვა იყო. მას შემდეგ, რაც აშშ სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიის კონფლიქტებში ჩაერთო, გაცხადდა, რომ პარტიზანების მართვისთვის მომზადებულ სპეციალისტებს მტრული პარტიზანული ჯგუფებისგან თავდაცვაში დახმარებაც შეეძლოთ. ამგვარად, სპეციალურმა ძალებმა შეიძინეს დამატებითი მისია, დახმარება უცხო სახელმწიფოს საშინაო უშიშროებაში, რაც გულისხმობს მუშაობას მასპინძელი ქვეყნის ძალებთან ანტიპარტიზანული მოქმედებების ფართო სპექტრში, არაპირდაპირი მხარდაჭერიდან საბრძოლო სარდლობამდე.

სპეციალური დანიშნულების ძალების პერსონალი ფლობს როგორც მოწინავე სამხედრო უნარებს, ასევე მსოფლიოს კონკრეტული რეგიონების ენებსა და კულტურას. მიუხედავად იმისა, რომ ისინი ყველაზე მეტად არაკონვენციური ომის წარმოების შესაძლებლობებით არიან ცნობილნი, ისინი ასევე ასრულებენ სხვა მისიებს, როგორიცაა პირდაპირი მოქმედების რეიდები, სამშვიდობო ოპერაციები, მასობრივი განადგურების იარაღის გავრცელების წინააღმდეგ ბრძოლა, ნარკოტიკებთან ბრძოლა, საკონსულტაციო როლები და სხვა სტრატეგიული ამოცანები. როგორც სტრატეგიული რესურსი, ისინი ანგარიშვალდებულნი არიან -ის ან რეგიონული ერთიანი საბრძოლო სარდლობის წინაშე. პირდაპირი მოქმედების შესაძლებლობების გასაძლიერებლად შეიქმნა კონკრეტული ქვედანაყოფები, რომლებიც ფოკუსირებულნი არიან სპეციალური ოპერაციების მოიერიშე მხარეზე. თავდაპირველად ისინი ცნობილი იყო როგორც მეთაურის უკიდურესი ძალები, შემდეგ კრიზისზე რეაგირების ძალები, ხოლო ამჟამად ისინი ჩაანაცვლეს რთული სამიზნეების განადგურების ასეულებმა, რომლებსაც ეწოდათ კრიტიკული საფრთხეების საკონსულტაციო ასეულები.

სპეციალური დანიშნულების რაზმის წევრები მჭიდროდ თანამშრომლობენ და ერთმანეთს ეყრდნობიან იზოლირებულ პირობებში ხანგრძლივი დროის განმავლობაში, როგორც ხანგრძლივი დისლოკაციის, ისე გარნიზონში ყოფნისას. სპეციალური ძალების -ები ხშირად მთელ კარიერას ამ ქვედანაყოფში ატარებენ და როტაციას გადიან სხვადასხვა პოზიციებზე: ოპერატიულ ჯგუფებში, შტაბებში, მეკავშირე ოფიცრებად და ინსტრუქტორებად აშშ-ის არმიის ჯონ კენედის სახელობის სპეციალური ომის ცენტრსა და სკოლაში. -ის შექმნის შემდეგ, სპეციალური ძალების მეთაურები აშშ-ის არმიის უმაღლეს თანამდებობებზე დაწინაურდნენ, მათ შორის იყვნენ -ის მეთაურები, არმიის შტაბის უფროსები და შტაბების მეთაურთა გაერთიანებული კომიტეტის თავმჯდომარეები.

ისტორია
1951 წელს გენერალ-მაიორმა რობერტ მაკკლურმა მეორე მსოფლიო ომის დროს სტრატეგიული სამსახურების სამმართველოს ყოფილი წევრი, პოლკოვნიკი აარონ ბენკი პენტაგონში ფსიქოლოგიური ომის შტაბის სპეციალური ოპერაციების განყოფილების ოპერატიული ფრთის უფროსად დანიშნა. 1952 წლის ივნისში ბენკის დაქვემდებარებაში ჩამოყალიბდა მე-10 სპეცდანიშნულების ჯგუფი (საჰაერო-სადესანტო), ფსიქოლოგიური ომის სკოლის დაარსებიდან მალევე, რომელიც მოგვიანებით ჯონ კენედის სახელობის სპეციალური ომის ცენტრად და სკოლად იქცა.

ამის შემდეგ მე-10 სპეციალური დანიშნულების ჯგუფი ორად გაიყო: კადრები, რომლებმაც შეინარჩუნეს მე-10 ჯგუფის სახელწოდება, 1953 წლის სექტემბერში ბად-ტიოლცში (გერმანია) განლაგდნენ; მოგვიანებით, 1956 წელს, აქვე ჩამოყალიბდა „ რაზმი“ . ფორტ-ბრეგში დარჩენილმა ნაწილმა ჩამოაყალიბა 77-ე სპეციალდანიშნულების ჯგუფი, რომელსაც 1960 წლის მაისში რეორგანიზაცია ჩაუტარდა და დღევანდელი მე-7 სპეცდანიშნულების ჯგუფის სახელწოდება მიენიჭა.

1952 წელს დაარსების დღიდან სპეციალური დანიშნულების ძალების ჯარისკაცები მოქმედებდნენ ვიეტნამში, კამბოჯაში, ლაოსში, გვატემალაში, ნიკარაგუაში, სალვადორში, კოლუმბიაში, პანამაში, ჰაიტიში, სომალიში, ბოსნიაში, კოსოვოში, სპარსეთის ყურის პირველ ომში, ავღანეთში, ერაყში, ფილიპინებში, სირიაში, იემენში, ნიგერსა და აღმოსავლეთ აფრიკაში.

სპეციალური დანიშნულების ძალების ფრთა აშშ-ის არმიის ძირითად დამოუკიდებელ ქვედანაყოფად 1987 წლის 9 აპრილს, არმიის დეპარტამენტის №35 საერთო ბრძანებით გამოცხადდა.

ორგანიზაციული სტრუქტურა
1-ელი საჰაერო-სადესანტო სპეცდანიშნულების ძალების სარდლობა

სპეცდანიშნულების რაზმები 
1957 წელს ორ თავდაპირველ სპეცდანიშნულების ჯგუფს (მე-10 და 77-ე) შეუერთდა 1-ელი, რომელიც დისლოცირებული იყო შორეულ აღმოსავლეთში. დამატებითი ჯგუფები შეიქმნა 1961 და 1962 წლებში მას შემდეგ, რაც პრეზიდენტი ჯონ კენედი ეწვია სპეცრაზმს ფორტ რეგის 1961 წელს. 1961 წელს სარეზერვო კომპონენტებისთვის მოეწყო ცხრა ჯგუფი. მათ შორის იყვნენ მე-16 და მე-17 სპეცდანიშნულების რაზმები. თუმცა, მე-17 სპეციალური ძალების ჯგუფი, ეროვნული გვარდიის ფორმირება, ელემენტებით ვაშინგტონში, დაიშალა 1966 წლის 31 იანვარს.

 საუკუნის დასაწყისში სპეციალური ძალები იყოფა ხუთ აქტიურ ჯგუფად და არმიის ეროვნული გვარდიის ორ სპეცდანიშნულების რაზმად. თითოეულ სპეცდანიშნულების ჯგუფს აქვს კონკრეტული რეგიონული ფოკუსი. ამ ჯგუფებში დანიშნული სპეცდანიშნულების ჯარისკაცები გადიან ინტენსიურ ენობრივ და კულტურულ მომზადებას მათი რეგიონული პასუხისმგებლობის ზონის ქვეყნებისთვის ტერორიზმის წინააღმდეგ ომში სპეციალური ძალების ჯარისკაცების გაზრდილი საჭიროების გამო, ყველა ჯგუფი - ეროვნული გვარდიის ჩათვლით (მე-19 და მე-20 ) - განლაგებულია მათი სამოქმედო ტერიტორიების გარეთ, ერაყსა და ავღანეთში. ახლახან გამოქვეყნებულმა მოხსენებამ აჩვენა, რომ სპეცრაზმი, როგორც ალბათ ყველაზე მეტი განლაგებული -ის მეთაურობით, ჯგუფის მიუხედავად, თავისი კარიერის 75%-ს მსახურობს საზღვარგარეთ, რომელთაგან თითქმის ყველა იყო ერაყსა და ავღანეთში.

2014 წლამდე ჯგუფი შედგებოდა სამი ბატალიონისგან, მაგრამ მას შემდეგ, რაც თავდაცვის დეპარტამენტმა უფლება მისცა 1-ელ სპეცდანიშნულების ძალების სარდლობას გაზარდოს მისი უფლებამოსილი ძალა ერთი მესამედით, 2012 წლისთვის თითოეულ აქტიურ კომპონენტთა ჯგუფში გააქტიურდა მეოთხე ბატალიონი.

სპეცდანიშნულების რაზმი ისტორიულად დანიშნულია ერთიან საბრძოლო სარდლობაში ან ოპერაციების თეატრში. სპეციალური ძალების ოპერატიული რაზმი ან -რაზმი პასუხისმგებელია თეატრზე ან მთავარ ქვეკომპონენტზე, რომელსაც შეუძლია უზრუნველყოს 18-მდე -ის, სამი -ის ან ამ ორის ნაზავის ბრძანება და კონტროლი. მის დაქვემდებარებაშია სპეციალური ძალების ოპერატიული რაზმი ან რაზმები , რომელსაც შეუძლია უზრუნველყოს ექვსი -ის ბრძანება და კონტროლი. უფრო დაქვემდებარებული, -ები, როგორც წესი, ზრდიან კომპანიის ბატალიონის ზომის დანაყოფებს არატრადიციულ საომარ მისიებში ყოფნისას. მათ შეუძლიათ შექმნან ექვსკაციანი „გაყოფილი “ რაზმები, რომლებიც ხშირად გამოიყენება სპეციალური დაზვერვისთვის.

ბატალიონის შტაბის ელემენტი – ოპერატიული რაზმი--ის შემადგენლობა
 ან „-გუნდი“ არის სპეციალური ძალების ბატალიონის შტაბის ელემენტი. როგორც ასეთი, ის არის სამეთაურო, რომელსაც აქვს ოპერაციების, წვრთნების, სიგნალისა და ლოგისტიკური მხარდაჭერის პასუხისმგებლობა მისი სამი დაქვემდებარებული კომპანიისთვის. ვიცე-პოლკოვნიკი მეთაურობს ბატალიონს, ისევე როგორც -გუნდს, ხოლო ბატალიონს სარდლობს უფროსი სერჟანტი, რომელიც არის ბატალიონის და -გუნდის უფროსი . არის დამატებითი 20-30 სპეცრაზმის პერსონალი, რომლებიც ავსებენ საკვანძო პოზიციებს ოპერაციებში, ლოჯისტიკაში, დაზვერვაში, კომუნიკაციებსა და სამედიცინო სფეროში. სპეციალური ძალების ბატალიონი, როგორც წესი, შედგება ოთხი კომპანიისგან: , , და შტაბი/მხარდაჭერა.

კომპანიის შტაბ-ბინის ელემენტი – ოპერატიული რაზმი--ის შემადგენლობა
, ან „-გუნდი“, არის სპეციალური ძალების კომპანიის შტაბის ელემენტი და ის ჩვეულებრივ შედგება 11-13 ჯარისკაცისგან. მიუხედავად იმისა, რომ -გუნდი, როგორც წესი, ახორციელებს პირდაპირ ოპერაციებს, -გუნდის მიზანია კომპანიის -გუნდების მხარდაჭერა როგორც გარნიზონში, ასევე საველე პირობებში. განლაგებისას, მათი დამხმარე როლის შესაბამისად, -გუნდი ჩვეულებრივ გვხვდება უფრო უსაფრთხო უკანა ადგილებში. თუმცა, ზოგიერთ გარემოებებში -გუნდი განლაგდება მტრულ ზონაში, როგორც წესი, მრავალი -გუნდების საქმიანობის კოორდინაციის მიზნით.

-ს ხელმძღვანელობს 18, ჩვეულებრივ მაიორი, რომელიც არის კომპანიის მეთაური . -ს ეხმარება მისი კომპანიის აღმასრულებელი ოფიცერი , სხვა 18, ჩვეულებრივ კაპიტანი. -ს თავად ეხმარება კომპანიის ტექნიკოსი, 180, ზოგადად, მთავარი ორდერის ოფიცერი სამი, რომელიც ეხმარება ორგანიზაციაში, წვრთნებში, დაზვერვაში, კონტრდაზვერვისა და კომპანიისა და მისი რაზმების ოპერაციებში. ასეულის მეთაურს ეხმარება უფროსი , 18, ჩვეულებრივ, უფროსი სერჟანტი. მეორე 18 მოქმედებს, როგორც ოპერაციების სერჟანტი, ჩვეულებრივ, მასტერ-სერჟანტი, რომელიც ეხმარება -ს და ტექნიკოსს საოპერაციო მოვალეობებში. მას ჰყავს 18, დამხმარე ოპერაციების სერჟანტი, რომელიც ჩვეულებრივ პირველი კლასის სერჟანტია. კომპანიის მხარდაჭერა მოდის 18 სამედიცინო სერჟანტისგან, როგორც წესი, პირველი კლასის სერჟანტისა და ორი 18 კომუნიკაციის სერჟანტისგან, როგორც წესი, პირველი კლასის სერჟანტი და შტაბის სერჟანტი.

შემდეგი სამუშაო ადგილები არის სპეციალური ძალების 18-სერიის კარიერის მართვის სფეროს გარეთ, მაგრამ იკავებს პოზიციებს სპეცდანიშნულების ძალების -გუნდში. ამ პოზიციებზე მყოფი ჯარისკაცები არ არიან „სპეციალური ძალების კვალიფიკაციის“, რადგან მათ არ გაუვლიათ სპეცდანიშნულების რაზმის საკვალიფიკაციო კურსი ( ან კურსი); თუმცა, მათ აქვთ პოტენციალი მიენიჭოთ სპეციალური კვალიფიკაციის იდენტიფიკატორი (სპეციალური ოპერაციები/სპეციალური ოპერაციების მხარდაჭერა) მას შემდეგ, რაც დაასრულებენ შესაბამის ქვედანაყოფში წვრთნას, გაატარებენ 24 თვეს თავიანთ სპეცდანიშნულების რაზმთან და საბაზისო საჰაერო-სადესანტო სკოლაში:

მომარაგების სერჟანტი, ჩვეულებრივ, შტაბის სერჟანტი, მეთაურის მთავარი ლოგისტიკური დამგეგმავი, მუშაობს ბატალიონ შტაბთან ერთად კომპანიის მომარაგებისთვის.
ქიმიური, ბიოლოგიური, რადიოლოგიური, ბირთვული ( თავდაცვა) ოფიცერი, ჩვეულებრივ სერჟანტი, ინახავს და მართავს კომპანიის -ის აღმოჩენისა და დეკონტამინაციის აღჭურვილობას და ეხმარება -ის თავდაცვითი ღონისძიებების ადმინისტრირებაში.
სხვა სამუშაოებიც შეიძლება არსებობდეს -გუნდი სტრუქტურებში. სპეციალისტთა გუნდის წევრები შეიძლება შეიცავდნენ (-6) პერსონალს და სამხედრო დაზვერვის ჯარისკაცებს, მათ შორის დაზვერვის ანალიტიკოსებს (35), დაზვერვის შემგროვებლებს (35), სიგნალების დაზვერვას (35 / - ასევე ცნობილია როგორც - და -. რაც დაკავშირებულია მათ პოზიციებთან და გუნდებში), დაზვერვის ოფიცრებსა (35 //) და კონტრდაზვერვის სპეციალურ აგენტებს (35/351).

ძირითადი ელემენტი – ოპერატიული რაზმი--ის შემადგენლობა
სპეციალური ძალების ასეული ჩვეულებრივ შედგება ექვსი ოპერატიული რაზმი- ( ან -გუნდები). თითოეული სპეციალიზებულია ინფილტრაციის უნარში ან კონკრეტულ მისიაში (მაგალითად: ნახტომი მაღალი სიმაღლიდან პარაშუტის დაბალ სიმაღლეზე გახსნით , საბრძოლო ყვინთვა, სამთო ომი, საზღვაო ოპერაციები და ა.შ.). იდენტიფიცირებულია მისი ჯგუფის, ბატალიონის, ასეულისა და თავად გუნდის მიხედვით. მაგალითად, 1234 იქნება მეოთხე გუნდი 1-ელი სპეცდანიშნულების ჯგუფის მეორე ბატალიონის მესამე ასეულში.

 შედგება 12 ჯარისკაცისაგან, რომელთაგან თითოეულს აქვს კონკრეტული ფუნქცია ( ან სამხედრო პროფესიული სპეციალობა) გუნდში; თუმცა, -ს ყველა წევრი ატარებს ჯვარედინი წვრთნებს. -ს ხელმძღვანელობს 18 (რაზმის მეთაური), კაპიტანი და 180 (რაზმის მეთაურის თანაშემწე), რომელიც არის მათი მეორე სარდალი, ჩვეულებრივ, პირველი კლასის ორდერის ოფიცერი ან მეორე კლასის უფროსი ორდერის ოფიცერი. გუნდში ასევე შედიან შემდეგი რეგისტრირებული ჯარისკაცები: ერთი 18 (ოპერაციების სერჟანტი) (ცნობილია როგორც გუნდის სერჟანტი), ჩვეულებრივ მასტერ-სერჟანტი, ერთი 18 (ოპერაციებისა და დაზვერვის სერჟანტის თანაშემწე), ჩვეულებრივ პირველი კლასის სერჟანტი და თითო, 18 (იარაღის სერჟანტი), 18 (ინჟინერი სერჟანტი), 18 (სამედიცინო სერჟანტი) და 18 (კომუნიკაციის სერჟანტი), ჩვეულებრივ, პირველი კლასის სერჟანტები, შტაბის სერჟანტები ან სერჟანტები. ეს ორგანიზაცია ხელს უწყობს 6 კაციანი „გაყოფილი გუნდის“ ოპერაციებს, ზედმეტობას და მენტორობას უფროს სერჟანტებსა და მათ უმცროს თანაშემწეს შორის.

კვალიფიკაცია
ძირითადი მოთხოვნები, რომლებიც გასათვალისწინებელია სპეციალურ ძალებში შესვლისთვის, არის:

იყავი 20-36 წლის
იყავი აშშ-ის მოქალაქე
იყავი საშუალო სკოლის კურსდამთავრებული
მიიღეთ ზოგადი ტექნიკური ქულა 110 ან მეტი ან საბრძოლო ოპერაციის ქულა 110 შეიარაღებული სამსახურების პროფესიული უნარების გამოცდაზე
საჰაერო-სადესანტო კვალიფიკაცია ან მოხალისე საჰაერო-სადესანტო წვრთნებისთვის
უნდა გაიაროს ფიზიკური ფიტნეს შეფასება მინიმუმ 49 აზიდვით, 59 ჩაჯდომით, 6 აწევით და ორი მილის სირბილით მაქსიმუმ 15 წუთსა და 12 წამში
დააკმაყოფილეთ სამედიცინო ფიტნეს სტანდარტები, როგორც ეს მოცემულია 40-501-ში
წარმატებით უნდა შეავსოთ წინასწარი ძირითადი ამოცანების სია
ექვემდებარება საიდუმლო უსაფრთხოების ნებართვას
ცურვა 50 მ ჩექმებითა და სრული სამხედრო უნიფორმით -მდე
უნდა ჰქონდეს 20/20 ან შესწორებული 20/20 მხედველობა ორივე თვალის ახლო და შორეულ ხედვაში
კოლეჯის ერთი წელი სასურველია, მაგრამ ჩარიცხვისთვის სავალდებულო არ არის

შერჩევა და წვრთნა
სპეცდანიშნულების ჯარისკაცი მთელი თავისი კარიერის განმავლობაში რეგულარულად ვარჯიშობს. პირველადი ფორმალური სასწავლო პროგრამა სპეციალურ ძალებში შესვლისთვის დაყოფილია ოთხ ფაზად, რომლებიც ერთობლივად ცნობილია, როგორც სპეციალური ძალების საკვალიფიკაციო კურსი ან, არაფორმალურად, „ კურსი“. კურსის ხანგრძლივობა იცვლება განმცხადებლის ძირითადი სამუშაო სფეროდან სპეცდანიშნულების რაზმებში და მათთვის მინიჭებული უცხო ენის ცოდნის უნარის მიხედვით, მაგრამ ჩვეულებრივ გაგრძელდება 55-დან 95 კვირამდე. სპეციალური ძალების საკვალიფიკაციო კურსის წარმატებით დასრულების შემდეგ, სპეცდანიშნულების რაზმის ჯარისკაცებს შეუძლიათ გაიარონ მრავალი მოწინავე უნარების კურსი. მათ შორისაა, სამხედრო თავისუფალი ვარდნის პარაშუტისტების კურსი , საბრძოლო ყვინთვის საკვალიფიკაციო კურსი, სპეციალური ოპერაციების საბრძოლო მედიკოსი და სპეციალური ძალების სნაიპერების კურსი და სხვები.

სპეციალური ძალების სამხედრო სპეციალობების აღწერილობები
18 – სპეციალური ძალების ოფიცერი
180 - სპეციალური ძალების ორდერის ოფიცერი
18 - სპეციალური ძალების იარაღის სერჟანტი
18 - სპეცდანიშნულების რაზმის ინჟინერი სერჟანტი
18 – სპეცრაზმის სამედიცინო სერჟანტი
18 – სპეციალური ძალების კომუნიკაციების სერჟანტი
18 - სპეციალური ძალების დაზვერვის სერჟანტი
18 – სპეცდანიშნულების რაზმის კანდიდატი (აქტიური სამსახური და ეროვნული გვარდიის ჩარიცხვის შესაძლებლობა)
18 – სპეცრაზმის ოპერაციების სერჟანტი

უნიფორმები და განმასხვავებელი ნიშნები
მწვანე ბერეტი
აშშ-ის არმიის სპეცრაზმმა მიიღო მწვანე ბერეტი არაოფიციალურად 1954 წელს, თავსაბურავის ძებნის შემდეგ, რომელიც მათ ვიზუალურად გამოარჩევდა. 77-ე -ის წევრებმა დაიწყეს დაგროვილი ბერეტების ძებნა და დასახლდნენ კაპიტან მიგელ დე ლა პენიას კოლექციის ჭაობისფერზე. კაპიტან ფრენკ დალასს ჰქონდა ახალი ბერეტი შექმნილი და წარმოებული მცირე რაოდენობით მე-10 და 77-ე სპეცდანიშნულების რაზმების წევრებისთვის.

მათი ახალი თავსაბურავი პირველად ეცვა 1955 წლის 12 ივნისს ფორტ ბრეგში გამართულ საპენსიო აღლუმზე გენერალ-ლეიტენანტი ჯოზეფ პ. კლელანდს, საჰაერო-სადესანტო კორპუსის ყოფილ მეთაურს. დამთვალიერებლებს ეგონათ, რომ ოპერატორები ნატოს უცხოური დელეგაცია იყო. 1956 წელს გენერალმა პოლ დ. ადამსმა, ფორტ ბრეგის მეთაურმა, აკრძალა გამორჩეული თავსაბურავის ტარება (თუმცა სპეცრაზმის წევრებმა განაგრძეს მისი ტარება ფარულად). ეს შეცვალა 1961 წლის 25 სექტემბერს, როდესაც არმიის დეპარტამენტის გზავნილი 578636, რომელმაც მწვანე ბერეტი დანიშნა არმიის სპეცრაზმის ექსკლუზიურ თავსაბურავად.

1961 წელს პრეზიდენტმა ჯონ კენედიმ მწავნე ბერეტის გამოყენების უფლება მხოლოდ აშშ-ის სპეცრაზმს მისცა. 12 ოქტომბერს სპეციალური ომის ცენტრში, ფორტ ბრაგში, ჩრდილოეთ კაროლინაში, ვიზიტისთვის მზადებისას, პრეზიდენტმა უბრძანა ცენტრის მეთაურს, პოლკოვნიკ უილიამ პ. იარბოროს, სპეციალური ძალების ყველა ჯარისკაცს ღონისძიების ფარგლებში დაეხურათ მწვანე ბერეტები. პრეზიდენტი თვლიდა, რომ რადგან მათ განსაკუთრებული მისია ჰქონდათ, სპეცრაზმს უნდა ჰქონდეთ რაღაც, რაც გამოარჩევდა მათ დანარჩენებისგან. 1962 წელს მან მწვანე ბერეტს უწოდა „აღმატებულობის სიმბოლო, გამბედაობის ნიშანი, თავისუფლებისთვის ბრძოლაში გამორჩეული ნიშანი.“

კენედის ქმედებებმა განსაკუთრებული კავშირი შექმნა სპეცრაზმის შიგნით, სპეციფიკური ტრადიციებით, რომელიც განხორციელდა მისი დაკრძალვის შემდეგ, როდესაც სერჟანტმა, რომელიც საფლავს იცავდა სპეცდანიშნულების ჯარისკაცების დეტალებს, თავისი ბერეტი კუბოზე დადო.

პირველი სპეცდანიშნულების რაზმის განმასხვავებელი ნიშანი არის გადაჯვარედინებული ისრების საყელო, მეორე მსოფლიო ომის, რომელიც შერწყმულია საბრძოლო დანასთან, რომელიც გამორჩეული ფორმისაა და ნიმუშია, რომელიც მხოლოდ პირველი სპეცსამსახურის ძალისთვისაა გაცემული. დევიზი ითარგმნება როგორც „ჩაგვრისგან ჩვენ გავათავისუფლებთ მათ“.

-ის 1-ელი სპეციალური ძალების სარდლობის დაარსებამდე, სპეცდანიშნულების რაზმები, რომლებიც 1952-1955 წლებში მსახურობდნენ, ატარებდნენ საჰაერო-სადესანტო -ის. აშშ-ის არმიის ჰერალდიკის ინსტიტუტის თანახმად, საჰაერო-სადესანტო აღდგა 1952 წლის 10 აპრილს, 1947 წელს დაშლის შემდეგ, და ნებადართული იყო გარკვეული კლასიფიცირებული ქვედანაყოფებისთვის, როგორიცაა ახლად ჩამოყალიბებული მე-10 და 77-ე სპეციალური ძალების ჯგუფები. სანამ 1955 22 აგვისტოს შეიქმნა 1-ელი საჰაერო-სადესანტო სპეციალური ძალების სარდლობა.

ჯილდოს კვალიფიკაცია:

იარაღები
მწვანე ბერეტები გაწვრთნილი არიან სხვადასხვა ტიპის იარაღის გამოყენებაში, პირველი მსოფლიო ომიდან ბოლო კონფლიქტებამდე. ასე რომ, ოპერატორებს შეუძლიათ გაეცნონ რამდენიმე სპეციფიკურ იარაღს, რომელსაც იყენებენ როგორც მტრები, ასევე მოკავშირეები სხვადასხვა მისიების დროს, ადვილად გამოიყენებენ ასეთ იარაღს ნებისმიერ ქვეყანაში და ავარჯიშებენ სხვადასხვა ფრაქციას ამ იარაღის გამოყენებით ბრძოლაში.

პისტოლეტები
1911
9 (გამოიყენება 1980-იანი წლების შუა პერიოდიდან, ჩანაცვლდება 17-ებით და 18-ებით)
 19 ( 27 0, სტანდარტული გამოშვება 2015 წლიდან, როგორც მეოთხე თაობის მოდელი, ხოლო მესამე თაობის მოდელები პირველად გამოიცა 2006 წლის ბოლოდან)
 17/18 (ჩაანაცვლებს 9)

პისტოლეტ-ტყვიამფრქვევები
 40 (ზოგიერთი ხელში ჩაიგდეს ამერიკულმა ძალებმა მეორე მსოფლიო ომის დროს, მოგვიანებით გამოიყენეს არმიის სპეციალური ძალების ოპერატორებმა და ოპერატორებმა ვიეტნამის ომის დასაწყისში)
 (გამოიყენებოდა 1968-73 წლებში მას შემდეგ, რაც -მ იყიდა 3000 სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიაში სპეციალური ოპერაციების ძალებისათვის)
 5 (ზოგიერთი ვარიანტი გამოიყენებოდა ვიეტნამის ომიდან, 1975 წლიდან, 21-ე საუკუნემდე ღამის ოპერაციებისთვის, ახლო მანძილზე, მძევლების გადასარჩენად და ესკორტისთვის)
 (მათი მცირე რაოდენობა დამზადებული .45 -სთვის შეიძინა მე-5 სპეციალური ძალების ჯგუფმა და შეზღუდულად გამოიყენეს მოქმედებებში ერაყში)

შაშხანები/კარაბინები
41 და 18 & & - პროგრამა
 -

ტყვიამფრქვევები
60
240
 100
249 
 48
-17/
2
-19

საფანტები
 37 (ზოგადად გამოიყენებოდა ვიეტნამის ომის დროს)
870
 500 (მათ შეიძინეს სამხედრო გაძლიერების კომპლექტები, რათა უზრუნველყოთ სტანდარტიზებული კონფიგურაცია 2009 წელს. კომპლექტებში მოიცავდა დასაკეც კონდახს, „შეკავების სისტემას“, 1913 წლის მიმღების ლიანდაგს, წინა ბოლოს პიკატინის ლიანდაგების სისტემას და გამრღვევ ლულებს. სულ გადაკეთდა 1301 თოფი, პირველი ერთეული აღიჭურვა 2009 წლის ივლისში. კომპლექტების უმეტესობა გარდაქმნის სტანდარტულ თოფს 14 დიუმიან კომპაქტურ მოდელად 16 დიუმიანი დამრღვევი ლულით, 92239-09--0113.)
1014

სნაიპერული სისტემები და ზუსტი შაშხანები
24 სნაიპერული იარაღის სისტემა 
 13
2010 გაძლიერებული სნაიპერული შაშხანა (გამოიყენება მე-3 და მე-7 სპეცრაზმის ჯგუფის მიერ)
 12 0
 11 0
25 სნაიპერული იარაღის სისტემა (თავდაპირველად შემუშავებული მე-10 სპეციალური ძალების ჯგუფის მიერ)
 14 0/ 1 
110 ნახევრად ავტომატური სნაიპერული სისტემა 
107 შორ მანძილზე სნაიპერული შაშხანა
 22 განვითარებული სნაიპერული შაშხანა
დრაგუნოვის სნაიპერული შაშხანა

ყუმბარსატყორცნები და სარაკეტო გამშვები სისტემები
79
203
ჩინეთის ტბის ყუმბარმტყორცნი (გამოიყენება მე-5 სპეცრაზმის ჯგუფის მიერ)
320
32 მრავალჯერადი ყუმბარმტყორცნი ( 14 0 მოდელი)
 19
 47 
72 მსუბუქი ტანკსაწინააღმდეგო იარაღი 
136 4
3 მრავალფუნქციური ჯავშანტექნიკა ტანკსაწინააღმდეგო იარაღის სისტემა 
-148 ჯაველინი
-92 
რპგ-7

სხვები
67 ყუმბარა
84 გამაოგნებელი ყუმბარა
-4 (ასაფეთქებელი)
181 კლეიმორის ნაღმი
224 ნაღმმტყორცნები

ტერმინი „სპეციალური ძალების“ გამოყენება
აშშ-ის გარდა, სხვა ქვეყნებში ტერმინი „სპეციალური ძალები“ ან „სპეციალური ოპერაციების ძალები“ ხშირად გამოიყენება ზოგადად ელიტარული წვრთნებისა და სპეციალური მისიების კომპლექტების მქონე დანაყოფებზე. აშშ-ის არმიაში „სპეციალური ძალები“ არის სათანადო (კაპიტალიზებული) არსებითი სახელი, რომელიც ეხება ექსკლუზიურად აშშ-ს არმიის სპეციალურ ძალებს („მწვანე ბერეტები“).

ტერმინი „ოპერატორის“ გამოყენება
ტერმინი „ოპერატორი“ თარიღდება ამერიკულ სპეცოპერაციებზე ძველია და გვხვდება წიგნებში, რომლებიც ეხება ფრანგულ სპეცოპერაციებს ჯერ კიდევ მეორე მსოფლიო ომის დროს. მაგალითებია ალისტერ ჰორნის „ველური მშვიდობის ომი“ და ჟან ლარტეგუის „ცენტურიონები“.

ამერიკულ სპეცოპერაციებში ტერმინის ოპერატორის წარმოშობა მომდინარეობს აშშ-ის არმიის სპეცრაზმიდან. არმიის სპეცრაზმი შეიქმნა 1952 წელს, -ებამდე ათი წლით ადრე და დელტამდე 25 წლით ადრე. ყველა სხვა თანამედროვე აშშ-ის სპეციალური ოპერაციების განყოფილება არმიაში, საზღვაო ძალებში, საჰაერო ძალებში და საზღვაო ქვეითებში დაარსდა 1977 წლის შემდეგ. : , ჩარლზ ჰ. ბრისკო აცხადებს, რომ არმიამ „სპეციალურმა ძალებმა არ მიითვისეს ეს დასახელება. არმიის სპეციალური ოპერაციების ძალების საზოგადოების წევრთა უმეტესობამ არ იცოდა რომ, ეს სახელი სპეციალური ძალების მიერ იქნა მიღებული 1950-იანი წლების შუა პერიოდში. ის აცხადებს, რომ ყველა კვალიფიციურ წვევამდელს და სპეცდანიშნულების რაზმის ოფიცერი „ნებაყოფლობით დაემორჩილება „სპეციალური ძალების ოპერატორის კოდექსს“ და დაედო ფიცი მისი პრინციპების მიმართ, დამოწმებული ხელმოწერით.“ ეს ყველა სხვა სპეციალური ოპერაციების ერთეულზე, რომელიც ამჟამად იყენებს ტერმინს/სათაურს ოპერატორს, ძველია.

შეერთებული შტატების სპეციალური ოპერაციების საზოგადოებაში, ოპერატორი არის -ის წევრი, რომელმაც დაასრულა შერჩევა და დაამთავრა (ოპერატორების მომზადების კურსი). ოპერატორი გამოიყენებოდა დელტას მიერ დანაყოფზე დანიშნულ ოპერატიული და არაოპერატიული პერსონალის გასარჩევად. სხვა სპეციალური ოპერაციების ძალები იყენებენ სპეციფიკურ სახელებს თავიანთი სამუშაოებისთვის, როგორიცაა არმიის რეინჯერები და საჰაერო ძალების პარამედიკოსები. საზღვაო ძალები იყენებს აკრონიმს როგორც მათი სპეციალური საომარი მოქმედებების განვითარების გუნდისთვის, ასევე მათი ცალკეული წევრებისთვის, რომლებიც ასევე ცნობილი არიან, როგორც სპეციალური ოპერატორები. 2006 წელს საზღვაო ფლოტმა შექმნა „სპეციალური საომარი მოქმედებების ოპერატორი“ , როგორც რეიტინგი ჩარიცხული პერსონალის შეფასებისთვის, რანკებში -4-დან -9-მდე. ოპერატორი არის ოპერატიული პერსონალის სპეციფიკური ტერმინი და გახდა სასაუბრო ტერმინი თითქმის ყველა სპეცოპერაციის ძალებისთვის აშშ-ის არმიაში, ისევე როგორც მთელ მსოფლიოში.