iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
სურამის მეორე საჯარო სკოლა

სურამის მეორე საჯარო სკოლა — საჯარო სკოლა დაბა სურამში. დაარსებულია 1939 წელს.

1902 წელს გაზეთ „ცნობის ფურცელის“ მიხედვით სურამში ორკლასიანი სამრევლო სკოლაა, რომლის ბაზაზეც 1908 წლის სექტემბერში ადგილობრივი მოსახლეობის თაოსნობით ჩამოყალიბდა ე. წ. პროგიმნაზია, რომელშიც 100 მოსწავლე სწავლობდა.

საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ ჩამოყალიბდა 7-წლიანი სკოლა, რომელიც 1936 წელს გადაკეთდა სურამის საშუალო სკოლად. სულ მალე სკოლას გამოეყო ასევე 7-წლიანი სკოლა და ეწოდა სურამის მეორე სკოლა, რომლის პირველი დირექტორიც გახდა ალექსანდრე ჭურაძე.

1938 წელს მეორე სკოლა გადავიდა სურამის ყოფილი ფოსტის შენობაში. სკოლის მოსწავლეთა რაოდენობის ზრდის გამო, 1939 წელს 7-წლიანი სკოლა გადაკეთდა საშუალო სკოლად და ეწოდა სურამის მეორე საშუალო სკოლა.

სურამის მეორე საჯარო სკოლაში დღეს სწავლობს 294 მოსწავლე, ასწავლის 27 მასწავლებელი.

დირექტორები
ალექსანდრე ჭურაძე — 1936-1938
ნიკოლოზ გოცირიძე — 1938
კონსტანტინე ორჯონიკიძე — 1938-1939
ალექსანდრე დიხამინჯია — 1939-1941
მექი თოფურია — 1941-1942
ივანე ჩახუნაშვილი — 1942-1965
კონსტანტინე მესხი — 1965–1979
გიორგი ხაჩიძე — 1979–2005
მარინა სახვაძე — 2005-2007
მიხეილ გიორგაძე — 2007-2014
დალი ბროლიძე — 2014-2023
თინათინ კაპანაძე — 2024-დან
ჰალაფის კულტურა

ჰალაფის კულტურა — ძვ. წ. ათასწლეულის დასასრულსა და ათასწლეულის ადრესამიწათმოქმედო კულტურა ჩრდილოეთ მესოპოტამიაში (ერაყი, სირიის ჩრდილოეთის რაიონები, თურქეთი სამხრეთ-აღმოსავლეთი ნაწილი). დასავლეთით მისი გავრცელების საზღვრებია მდინარე ევფრატის მარჯვენა სანაპირო, გავლენა კი ხმელთაშუა ზღვის აღმოსავლეთ სანაპიროს აღწევს. აღმოსავლეთით ვრცელდება დიდი ზაბის აუზამდე, სამხრეთით — მოსულის რაიონამდე, ჩრდილოეთით — ვანის ტბის მიდამოებამდე და დიარბაქირამდე. ერთეულების სახით ჰალაფის კულტურის ჭურჭელი ამიერკავკასიაშიც გვხვდება (ქიულთეფე ).

ეპონიმური ძეგლი თელ-ჰალიფი (-) მდებარეობს მდინარე ხაბურის ნაპირას, სირიისა და თურქეთის საზღვარზე. 1911 — 1914 გათხარა მაქს ოპენჰაიმმა. ქვედა ფენაში (4 მ სიმძლავრის) გამოვლინდა მანამდე უცნობი სტილის მოხატული კერამიკა. შედარებით მცირე ზომის ნამოსახლარები მდებარეობს მდინარის პირას ან მის მახლობლად. დამახასიათებელია წრიული, ზოგჯერ ოთხკუთხა კორიდორისებრმინაშენიანი სახლები. თიხატკეპნითა და ალიზით ნაგები შენობები ზოგჯერ ქვის საძირკველზე დგას. გათხრილია აგრეთვე ქურები და ღუმელები, სამეურნეო სათავსები. განირჩევა კულტურის 2 ვარიანტი: აღმოსავლეთის (არპაჩია, თეფე-ღავრის ქვედა ფენები და სხვა) და დასავლეთისა (თელ-ჰალაფი, ჩაგარ-ბაზარი, ტურლუ და სხვა). ამ ორი ზონის შუა ნაწილამდე, სინჯარის ველზე, არის ნამოსახლარი იარიმ-თეფე , რომელიც ორივე ვარიანტის ელემენტებს მოიცავს (გათხარიეს 1969—1976, სსრკ ექსპედიცია, რ. მუნჩაევი, ნ. მერპერტი).

ჰალაფის კულტურის მეურნეობა დაფუძნებული იყო მიწათმოქმედებასა (სპელტა, ორმაცვალა და რბილი ხორბალი, კილიანი, უკილო და ბოთლისებური ქერი) და მესაქონლეობაზე (შინაური მსხვილფეხა რქის საქონელი, თხა, ცხვარი, ღორი, ძაღლი და ვირი). ჰალაფის კულტურის ყველაზე დამახასიათებელი ელემენტია ბრწყინვალედ მოხატული კერამიკა. განვითარების ადრინდელ საფეხურზე გვხვდება შედარებით ნატურალისტური მცენარეული და ცხოველური სახეები. ხშირია აგრეთვე გეომეტრიული მოტივები, შესრულებული შავი ან წითელი საღებავით ღია ვარდისფერ ფონზე. განვითარების შუა საფეხურზე ფართოდ გავრცელდა „ორმაგი ცულისა“ და მალტური ჯვრის გამოსახულებანი.

გვიანდელ საფეხურზე აღმოსავლეთი ვარიანტის ძეგლებზე გავრცელებული იყო პოლიქრომულად მოხატული, ცენტრში როზეტიანი თეფშები. აღმოჩენილია აგრეთვე მოხატული ანთროპომორფული და ზოომორფული ჭურჭელი. გავრცელებულია ქალის სქემატური ქანდაკებები, რომლებიც ზოგჯერ ზოლებითა და ჯვრებითაა მოხატული. დამახასიათებელია სხვადასხვა ფორმის („ორმაგი ცული“, ფალოსი, ფრინველი) საკიდები, სახლების მოდელები, საბეჭდავები, კაჟის, ობსიდიანისა და ძვლის შრომის იარაღი, ლითონის ნაწარმი იშვიათია. ვანის ტბიდან შეტანილი ობსიდიანი და ინდოეთის ოკეანის ნიჟარები ფართო სავაჭრო ურთიერთობაზე მიუთითებს.

ჰალაფის კულტურისა და აღმოსავლეთ ამიერკავკასიის, კერძოდ ქვემო ქართლის, ადრინდელი სამიწათმოქმედო ძეგლებს შორის გარკვეული მსგავსება შეინიშნება როგორც წრიულ არქიტექტურაში, ისე ანთროპომორფულ ქანდაკებებსა და კერამიკულ ფორმებში. წარმომავლობის თვალსაზრისით ამ მსგავსებათა ახსნა ჯერჯერობით დაუდგენელია.

ჰალაფის კულტურა შეცვალა ობეიდის კულტურამ.
ფცა (მდინარე)

ფცა — მდინარე ქარელის მუნიციპალიტეტში. წარმოიქმნება მდინარეების შუა ფრონისა და დასავლეთის ფრონის შეერთებით, ერთვის მტკვარს მარცხნიდან. საკუთრივ ფცის სიგრძეა 10,8 კმ. აუზის ფართობი — 719 კმ². საზრდოობს თოვლის, წვიმისა და მიწისქვეშა წყლით. წყალდიდობა იცის გაზაფხულზე, წყალმცირობა — ზაფხულსა და ზმთარში. საშუალო წლიური ხარჯი 12,5 მ³/წმ. ფცას მის შემდგენელებთან ერთად მოსახლეობა ფცის წყალს ან ფცის ფრონესაც უწოდებს.
ტყიბულის წყალსაცავი

ტყიბულის წყალსაცავი — წყალსაცავი დასავლეთ საქართველოში, ტყიბულის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს ოკრიბის ქვაბულში. წყალსაცავი შექმნილია მიწაყრილის კაშხლით, რომლითაც დაგუბებულია მდინარე ტყიბულა იქ, სადაც ის ქვაბულის ფსკერზე, ე. წ. „წყალდასავალთან“ კარსტულ შახტში იკარგებოდა. წყალსაცავს აქვს პატარა უბეები, მის შუა და დასავლეთ ნაწილში კუნძულებია. წყალსაცავის სიგრძე 8,1 კმ, უდიდესი სიგანე 3,2 კმ, მაქსიმალური სიღრმე 12,5 მ, საშუალო სიღრმე 6,9 მ. ფართობი 12,1 კმ². წყლის მოცულობა 84 მლნ. მ³.

საზრდოობს მდინარე ტყიბულასა და სხვა შენაკადების წყლით, აგრეთვე ატმოსფერული ნალექებით (1750 მმ წელიწადში). წყალსაცავის ქვაბული და მიმდებარე სერები აგებულია იურული და ცარცული ასაკის ქვიშაქვებით, თიხაფიქლებით, მერგელოვანი კირქვებით. სანაპირო ძირითადად დაბალი და დამრეცია.

წყალსაცავში წყლის დონე ყველაზე მაღალია აგვისტო-სექტემბერში, დაბალია – თებერვალ-მარტში. დონეების საშუალო წლიური ამპლიტუდა 575 სმ. მდიდარია თევზით.
სექსტანტი

სექსტანტი (ლათ. , ნათ. ბრ. – მეექვსე) — კუთხესაზომი სარკულ-ამრეკლი ინსტრუმენტი, რომლითაც დაკვირვების ადგილის კოორდინატების განსაზღვრის მიზნით ზომავენ ციური სხეულების სიმაღლეს ჰორიზონტის მიმართ ან ნაპირზე მდებარე საგნებს შორის ხილულ კუთხეს.

სექსტანტს იყენებენ გემსა და თვითმფრინავზე; ემყარება მხედველობის ველში ორი საგნის (მნათობების ან მნათობისა და ჰორიზონტის) შეთავსების შესაძლებლობას.

სექსტანტი პირველად 1730-1731 წლებში ააგო ჯონ ჰედლიმ (ინგლისი) და მისგან დამოუკიდებლად ტომას გოდფრიმ (აშშ).
თუმცა იდეა გამოთქვა ისააკ ნიუტონმა (1699; გამოქვეყნდა 1742).

სექსტანტმა განდევნა ასტრონომიულ-გეოდეზიური ხელსაწყო ასტროლაბი, რომელიც მიიჩნეოდა მთავარ ნავიგაციურ ინსტრუმენტად.
ფოთის აეროპორტი

ფოთის აეროპორტი — აეროპორტი საქართველოში, საზღვაოსნო ქალაქ ფოთის აღმოსავლეთით. ქალაქისაგან გამოყოფილია მდინარე რიონით. აეროპორტის ტერიტორიის სამხრეთით ვრცელი ჭაობია, აღმოსავლეთიდან და ჩრდილოეთიდან კი იგი მინდვრებითა და ტყითაა შემოსაზღვრული.

ფოთის აეროპორტს საბჭოთა კავშირისათვის მნიშვნელოვანი სამხედრო სტრატეგიული ფუნქცია ჰქონდა — ფოთიდან შესაძლებელი ხდებოდა არა მარტო საზღვაო, არამედ საჰაერო სივრცის კონტროლი ნატოს წევრ თურქეთსა და ირანზე. 1990-იან წლებში, საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ, აეროპორტი დაიხურა, რადგან მისი ფუნქციონირება სახელმწიფოსთვის (საქართველოსთვის) ეკონომიკურად მომგებიანი აღარ იყო.

საქართველოს პრეზიდენტმა მიხეილ სააკაშვილმა ფოთის თავისუფალი ეკონომიკური ზონის გახსნისას განაცხადა ამბიციური მიზნის შესახებ, რომლის მიხედვითაც საქართველოში ბიზნესის განვითარების პროგრამის ფარგლებში დაიგეგმა ფოთის აეროპორტის გაფართოება და მისი კავკასიის მასშტაბით უმნიშვნელოვანეს და უდიდეს აეროპორტად ქცევა.

ფოთის აეროპორტის გაფართოება ხორციელდება არაბთა გაერთიანებული საამიროების ფინანსური მხარდაჭერით, რომელიც ერთ მილიარდ ამერიკულ დოლარს შეადგენს. მომავალ ფოთის საერთაშორისო აეროპორტს, გეგმის მიხედვით, ყველაზე გრძელი ასაფრენი ბილიკი ექნება კავკასიის რეგიონში. მშენებლობის დადებით წინაპირობად სახელდება აეროპორტის ახლოს მეჩხერი და მცირე რაოდენობის მოსახლეობა, ასევე ტოპოგრაფიულად ხელსაყრელი მდებარეობა. აეროპორტთან უკვე დამონტაჟებულია თანამედროვე სარადარო მოწყობილობა. ფოთის მომავალი საერთაშორისო აეროპორტი ძირითადად საქართველოს ტურისტული ცენტრებს, ბათუმს, მესტიასა და ფოთს მოემსახურება.
შაროარღუნი

შაროარღუნი — მდინარე რუსეთში, ჩეჩნეთში. წარმოადგენს მდინარე არღუნის მარჯვენა შენაკადს. სათავე აქვს პირიქითი ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე, ზღვის დონიდან 3050 მ სიმაღლეზე. სიგრძე — 86 კმ, აუზის ფართობი — 1150 კმ². საკმაოდ დიდი და სწრაფი მთის მდინარეა. შაროარღუნის სიგანე ადგილ-ადგილ 40 მეტრამდეა. მარჯვნიდან იერთებს რამდენიმე მთის მდინარეს. ქვემო დინებაში შაროარღუნსა და არღუნს ყოფს დარგენდუკის მთა, რომლის ფერდობები დაფარულია ტყით, ხოლო თხემი მთის მდელოებით.
კოვალენტური ბმა

კოვალენტური ბმა — ორ ატომს შორის ქიმიური ბმის ერთ–ერთი სახე, რომელიც ხორციელდება მათი საზიარო ელექტრონების ხარჯზე. კოვალენტური ბმა შეიძლება იყოს როგორც ერთგვარ ატომებს(2, 2, 2) ისევე სხვადასხვა ატომებს( და – ; და – 2) შორის. კოვალენტური ბმით წარმოქმნილი მოლეკულა ან ქიმიური ნაერთი მტკიცეა, ახასიათებს ნაკლები ქიმიური აქტივობა(მაგალითად პარაფინულ ნახშირწყალბადებს), მაღალი სისალე(მაგ., კარბიდებს, სილიციდებს, ბორიდებს, ნიტრიდებს) და ცვეთამედეგობა.

სიგმა– და პი– ბმები
სიგმა– და პი– ბმა კოვალენტური ბმის ტიპებია. ერთმანეთისგან განსხვავდებიან ელექტრონული სიმკვრივის განაწილებით და სიმეტრიით. მარტივი ბმები ქიმიურ ნაერთებში ჩვეულებრივ სიგმა ბმებია. ჯერად ბმებში მხოლოდ ერთია –ბმა. მაგალითად, სამმაგი ბმა(≡, ≡) შედგება ერთი სიგმა და ორი პი–ბმისგან.
ჭვანისწყალი

ჭვანისწყალი (ნაღვარევისწყალი) — მდინარე საქართველოში, აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის შუახევის მუნიციპალიტეტში, აჭარისწყლის მარჯვენა შენაკადი. სიგრძე 27 კმ, აუზის ფართობი 189 კმ². სათავე აქვს მესხეთის ქედის სამხრეთ კალთაზე, 2415 მ სიმაღლეზე. საზრდოობს თოვლის, წვიმისა და მიწისქვეშა წყლით. წყალდიდობა იცის გაზაფხულზე, წყალმცირობა — ზაფხულსა და ზამთარში. საშუალო წლიური ხარჯი შესართავთან 5,24 მ³/წმ.
ჭვიბერაზაუ

ჭვიბერაზაუ — უღელტეხილი საქართველოსა და რუსეთის (ყაბარდო-ბალყარეთი) საზღვარზე, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარეში, მესტიის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს სვანეთის კავკასიონის მთავარ ქედზე, მდინარე ნენსკრის (ენგურის მარჯვენა შენაკადი) სათავეში. სიმაღლე ზღვის დონიდან 3264 მ. აგებულია პალეოზოური გრანიტოიდებით. დამახასიათებელია ალპური და გლაციალურ-ნივალური ლანდშაფტი. აკავშირებს მდინარეების ნენსკრისა (ზემო სვანეთი) და ბაქსანის აუზებს (ყაბარდო-ბალყარეთი).
ხორაშისთავი

ხორაშისთავი — მთა საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარეში, ამბროლაურისა და ცაგერის მუნიციპალიტების ადმინისტრაციულ საზღვარზე. მდებარეობს ლეჩხუმის ქედის სამხრეთ კალთაზე, მდინარე ლაჯანურასა და ასკისწყლის (რიონის მარჯვენა შენაკადები) წყალგამყოფზე. სიმაღლე ზღვის დონიდან 2192 მ. აგებულია იურული თიხაფიქლებით, ქვიშაქვებით, იშვიათად — კირქვებით. კალთები შემოსილია სუბალპური მდელოს ბალახეულით.
ხევა

ხევა — მთა საქართველოსა და თურქეთის საზღვარზე. მოქცეულია აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის შუახევის მუნიციპალიტეტში. წარმოადგენს შავშეთის ქედის უმაღლეს მწვერვალს. სიმაღლე ზღვის დონიდან 2812 მ. მდებარეობს მდინარეების ჩირუხისწყლისა და იმერხევის სათავეებში. აგებულია ეოცენის ვულკანოგენური წყებებით. შემორჩენილია გამყინვარების კვალი. აქა-იქ არის ქვაყრილები. შემოსილია სუბალპური და ალპური მდელოს ბალახეულით. საზაფხულო საძოვრები.
ჰიბრიდიზაცია (ქიმია)

ჰიბრიდიზაცია — ატომური ორბიტალების შერწყმა და ახალი ორბიტალის წარმოქმნა. ჰიბრიდიზაციის კონცეფცია ჩამოაყალიბეს 1931 წელს პოლინგმა, სლეტერმა და, მათგან დამოუკიდებლად, მალიკენმა და ჰუნდმა მეთანის გეომეტრიის ასახსნელად.

ტეტრაგონალური ჰიბრიდიზაცია
ჰიბრიდიზაციის კონცეფციის ავტორებმა დაუშვეს, რომ მეთანში ნახშირბადი ქიმიურ ბმებს წარმოქმნის არა «სუფთა» და ორბიტალებით, არამედ მათი გადანაწილების („შერწყმის“) შედეგად მიღებული ოთხი ექვივალენტური 3 ჰიბრიდული ორბიტალით, რომლებიც მიმართულია ტეტრაედრის ცენტრიდან – ნახშირბადის ატომგულიდან – მისი წვეროებისკენ. ამას ტეტრაგონალური (ანუ 3) ჰიბრიდიზაცია ეწოდა . კუთხე 3 ჰიბრიდულ ორბიტალებს შორის 109°28'-ის ტოლია.

ტრიგონალური ჰიბრიდიზაცია
ორმაგი ნახშირბად-ნახშირბადი ბმის შემცველ ნაერთებში ხდება 2 ჰიბრიდიზაცია, რასაც ტრიგონალური ჰიბრიდიზაცია ეწოდება. ამ დროს ჰიბრიდიზაციაში მონაწილეობს ორი 2 და ერთი 2 ორბიტალი. ჰიბრიდული 2 ორბიტალები განლაგებულია ერთ სიბრტყეში და კუთხე მათ შორის 120°-ის ტოლია. დარჩენილი ერთი ორბიტალი განლაგებულია 2 ორბიტალების სიბრტყის მართობულად..

დიგონალური ჰიბრიდიზაცია
სამმაგი ნახშირბად-ნახშირბადი ბმის შემცველ ნაერთებში ხდება ჰიბრიდიზაცია, რასაც დიგონალური (წრფივი) ჰიბრიდიზაცია ეწოდება. ამ დროს ჰიბრიდიზაციაში მონაწილეობს ერთი 2 და ერთი 2 ორბიტალები. კუთხე ორბიტალებს შორის 180°-ია. დარჩენილი ორი 2 ორბიტალი განლაგებულია ჰიბრიდული ორბიტალების შემაერთებელი წრფის ურთიერთპერპენდიკულარულ ორ სიბრტყეში. ასე, რომ აცეტილენში დამყარებულია ორი სიგმა (ცჰ) ერთი სიგმა (ცც) და ორი პი ბმა. ≡ სამმაგი ბმის სიგრძეა 0.120 ნმ, ენერგია 810კჯ/მოლი.
ხედისმთა

ხედისმთა — მთა საქართველოში, აჭარის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს შავშეთის ქედის დასავლეთ ნაწილში, საქართველოსა და თურქეთის ართვინის პროვინციის საზღვარზე, მდინარე მაჭახელისწყლის მარცხენა შენაკადის — სკურდიდის სათავეში. სიმაღლე ზღვის დონიდან 2156 მ. აგებულია ეოცენური ტუფებითა და ტუფ-ბრექჩიებით. ქვემო და შუა კალთები შემოსილია შერეული ტყით, ზემო — მორეული სუბალპური მდელოს ბალახეულით. არის სათიბ-საძოვრები.
ხედანი

ხედანი — მთა საქართველოში, კახეთის მხარეში, საგარეჯოს მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს იალნოს ქედის სამხრეთ კალთაზე, მდინარე ივრის მარჯვენა შენაკადის — ძაღლიანთხევის ზემოთში. სიმაღლე 1280 მ. აგებულია ოლიგოცენური თაბაშირიანი თიხებითა და ქვიშაქვებით. გუმბათის ფორმისაა, აქვს დამრეცი კალთები. შემოსილია მეორეული ტყე-ბუჩქნარით.
ხევისწყალი

ხევისწყალი — მდინარე დასავლეთ საქართველოში, ჩოხატაურისა და სამტრედიის მუნიციპალიტეტებში. სათავე აქვს გურიის ქედის სამხრეთ კალთაზე, 850 მ სიმაღლეზე, მწვერვალ საყინულის (1204 მ) მახლობლად. ერთვის რიონს მარცხნიდან სოფელ ვაზისუბანთან. სიგრძე 32 კმ. საზრდოობს წვიმის, თოვლისა და მიწისქვეშა წყლით. საშუალო წლიური ხარჯი შესართავთან 4 მ³/წმ. ვახუშტი ბატონიშვილი ხევისწყალს საჯავახოსწყლად მოიხსენიებს. 1815 წლიდან ხევისწყალი წარმოადგენდა საზღვარს გურიის სამთავროსა და იმერეთს შორის. იმ პერიოდის დოკუმენტში ხევისწყალი მოხსენიებულა, როგორც ქვენათი და ქვაფათა.
ხელედულა

ხელედულა — მდინარე ლენტეხის მუნიციპალიტეტში, ცხენისწყლის მარჯვენა შენაკადი. სიგრძე 34 კმ, აუზის ფართობი 315 კვ.კმ. სათავე აქვს სვანეთის ქედის სამხრეთ კალთაზე, ზღვის დონიდან 2760 მ სიმაღლეზე. წყალდიდობა იცის გაზაფხულ-ზაფხულში, წყალმცირობა — შემოდგომა-ზამთარში.

საშუალო წლიური ხარჯი შესართავთან 14,1 მ³/წმ.
მსოფლიო რაგბის 20-წლამდელთა მსოფლიო ალაფი

მსოფლიო რაგბის 20-წლამდელთა მსოფლიო ალაფი - რაგბის მეორე დონის საერთაშორისო ტურნირი. შეჯიბრის ორგანიზატორი არის მსოფლიო რაგბი , და მონაწილეობას იღებს 8 ქვეყნის ახალგაზრდული ნაკრები რომელთა ასაკიც არის 20 წლამდე. პირველი ტურნირი ჩატარდა 2008 წელს ჩილეში და მისი გამარჯვებული გახდა ურუგვაის ნაკრები გუნდი.

ტურნირის შედეგები
სანაკრებო რეკორდები
IRB-ის 20-წლამდელთა მსოფლიო ალაფი 2011

-ის ოცწლამდელთა მსოფლიო ალაფი 2011 – რიგით მეოთხე ტურნირი რაგბის 20 წლამდე მორაგბეთა ნაკრებებს შორის რომლის ორგანიზატორია რაგბის საერთაშორისო საბჭო . ტურნირის მასპინძელი იყო საქართველო.

ჩატარების ადგილი
მატჩები მიმდინარეობდა თბილისში მდებარე ორ სტადიონზე. 16-დან 12 მატჩი გაიმართა ავჭალის სტადიონზე, ხოლო დანარჩენი 4 კი შევარდენის სტადიონზე.

ჯგუფური ეტაპი
ყველა მითითებული დრო ადგილობრივია (+4).

ჯგუფი 

----

----

----

----

----

ჯგუფი 

----

----

----

----

----

პლეი-ოფის ეტაპი
მატჩი მეშვიდე ადგილისათვის
მატჩი მეხუთე ადგილისათვის
მატჩი მესამე ადგილისათვის
ფინალი
ტორე-ჩივიკა

ტორე-ჩივიკა ან ტორე-დელა-გირლანდინა — იტალიის ქალაქ მოდენის კათედრალის სამრეკლო კოშკი. მისი სიმაღლე 86.12 მეტრია და ტრადიციულად ქალაქის სიმბოლოს წარმოადგენს, რომელიც მის ფარგლებს გარედანაც ჩანს.

ხუთსართულიანი კოშკი 1179 წელს აშენდა და მას ტორე-დი-სან-ჯემინიანო ერქვა. ქალაქ ბოლონიის ანალოგიურ კოშკთან შეჯიბრების პროცესში, - საუკუნეებში, კოშკს რვაკუთხა წვეტი დაამატეს, რომელიც გირლანდებითაა დეკორირებული, საიდანაც მოდის მისი სახელი.

2007-2010 წლებში, კოშკს მასშტაბური რესტავრაცია ჩაუტარდა.
მოდენა

მოდენა — ქალაქი და კომუნა იტალიაში, მდებარეობს ემილია-რომანიის რეგიონის მოდენის პროვინციაში, პოს დაბლობის სამხრეთ ნაწილში. 2009 წლის მონაცემებით, ქალაქის მოსახლეობა 183 069 ადამიანს შეადგენს.

დღეს მოდენა ყველასათვის ცნობილია როგორც „მანქანების დედაქალაქი", ვინაიდან აქ მდებარეობს ისეთი ცნობილი იტალიური სპორტული მანქანების საწარმოები, როგორებიცაა: ფერარი, დე-ტომაზო, ლამბორჯინი, პაგანი და მაზერატი.

ქალაქში არსებობს 1175 წელს დაარსებული უნივერსიტეტი, რომელიც 1686 მოდენის ჰერცოგმა ფრანჩესკო -მ გააფართოვა. უნივერსიტეტი ტრადიციულად ძლიერი იყო ეკონომიკურ, სამედიცინო და სამართლის მეცნიერებებში.

საქვეყნოდაა ცნობილი მოდენის კულინარია, განსაკუთრებით მისი ბალზამირებული ძმარი.

მოდენა არაერთი ცნობილი ადამიანის მშობლიური ქალაქია, მათ შორის არიან: მარია მოდენელი - ინგლისის, შოტლანდიის და ირლანდიის მეფე ჯეიმზ -ის მეუღლე, ლუჩანო პავაროტი - საოპერო ტენორი, მიერლია ფრენი - საოპერო სოპრანო, ენცო ფერარი - ფერარის საავტომობილო კომპანიის დამფუძნებელი და სხვები.
ამალფის სანაპირო

ამალფის სანაპირო, იტალიურად კოსტიერა-ამალფიტანა — სანაპირო ზოლი სამხრეთ იტალიაში, სორენტინის ნახევარკუნძულის სამხრეთ ნაწილში, გადაჭიმულია სოფელ პოზიტანოდან ქალაქ ვიტერი-სულ-მარემდე. სახელი ეწოდა მისი გეოგრაფიული და ისტორიული ცენტრის — ქალაქ ამალფისგან. ამჟამად სანაპიროს მთავარი ქალაქია სალერნო.

ტერიტორია გამოირჩევა უსწორმასწორო რელიეფით, პეიზაჟური მშვენიერებით, თვალწარმტაცი ქალაქებითა და მრავალფეროვნებით.

1997 წლიდან, სანაპირო შესულია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში.
პორტოვენერე

პორტოვენერე — ქალაქი და კომუნა იტალიაში, ლიგურიის რეგიონის სანაპირო ზოლში. 2004 წლის მონაცემებით, მისი მოსახლეობა 4 041 ადამიანს შეადგენს. კომუნა მოიცავს სამ დასახლებულ პუნქტსა და სამ კუნძულს: პალმარიას, ტინოს და ტინეტოს. 1997 წელს ქალაქი იუნესკომ მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შეიტანა.

ისტორია
ქალაქი ძვ. წ. საუკუნის შუა წლებში დაარსდა. ამბობენ, რომ მას სახელი ეწოდა ქალღმერთ ვენერასგან, რომლის რჩეული ადგილიც ის კონცხი იყო, სადაც დღეს წმინდა პეტრეს ეკლესია დგას. სახელს ასევე უკავშირებენ განდეგილ ბერს, წმინდა ვენერიუსს. რომანულ პერიოდში, ეს ქალაქი ძირითადად მეთევზეთა გაერთიანებას წარმოადგენდა.

დასავლეთ რომის იმპერიის დაცემის შემდეგ, პორტოვენერე ბიზანტიური ფლოტის ბაზა გახდა ტირენიის ზღვაში, მაგრამ ის 643 წელს ლომბარდიელებმა დაანგრიეს. 1494 წელს, გენუის ომის მიმდინარეობისას, ქალაქი არაგონების ფლოტის მასიური თავდასდხმის ობიექტი გახდა.

ძეგლები
1198 წელს აშენებული წმინდა პეტრეს გოთიკური ეკლესია.
1098 წლის წმინდა ლავრენტის რომანული ეკლესია, რომელიც იუპიტერის უძველესი ტაძირს ადგილასაა აშენებული.
დორიას ციხესიმაგრე
გროტა-დელ-არპაიას გამოქვაბული
ანტონ ნატროშვილი

ანტონ ივანეს ძე ნატროშვილი (რუსიფიცირებული ვარიანტი ანტონ ნატროევი, ; დ. დეკემბერი, 1852, ზემო მაჩხაანი, ახლანდელი დედოფლისწყაროს მუნიციპალიტეტი — გ. 18 ივნისი, 1930, ტფილისი) — ქართველი პედაგოგი, სახალხო განათლების და საზოგადო მოღვაწე, მწერალი, მეცნიერი, დამსახურებული მასწავლებელი.

ბიოგრაფია
დაიბადა მღვდლის, ივანე ნატროშვილის ოჯახში. დაამთავრა თელავის სასულიერო სასწავლებელი და ჩაირიცხა თბილისის სასულიერო სემინარიაში, სადაც მისი პედაგოგები იყვნენ იაკობ გოგებაშვილი და ნიკო ცხვედაძე. ანტონმა წარმატებით დაამთავრა სემინარია და გაიგზავნა ყაზანის სასულიერო აკადემიაში სახელმწიფო ხარჯზე. 1877 წელს დაამთავრა ყაზანის სასულიერო აკადემია, მაგისტრის ხარისხით და ითხოვა პედაგოგობა თბილისის სემინარიაში, მაგრამ, როგორც „ბუნტში“ შემჩნეულს, უარი უთხრეს და გაამწესეს სამარის სასულიერო სემინარიაში ფსიქოლოგიისა და პედაგოგიკის მასწავლებლად.

1884 წელს ა. ნატროშვილი გადმოიყვანეს ქუთაისის სასულიერო სასწავლებელში არითმეტიკისა და გეოგრაფიის პედაგოგად. ერთი წლის შემდეგ იგი უკვე თბილისშია, სადაც 34 წელი, ძირითადად, სასულიერო სასწავლებელში იღვაწა, პარალელურად მუშაობდა ხან ქართულ გიმნაზიაში, ხან - მე-2 კომერციულ სასწავლებელში.

1918 წელს საულიერო სასწავლებელი სასულიერო სემინარიას შეუერთდა და ეგრეთ წოდებული სასულიერო გიმნაზიად გადაკეთდა, სადაც, მოსწავლეთა მოთხოვნით, ა. ნატროშვილი დირექტორად დაინიშნა. მაგრამ ერთი წლის შემდეგ დაუბრუნდა მშობლიურ ქიზიყს. აქ იგი მოსამართლედ აირჩიეს. 1923 წლიდან კვლავ სკოლაშია. ჯერ ქვემო მაჩხაანის შვიდწლედში მასწავლებლობდა, შემდეგ - სოფ. ყანდაურის შრომის სკოლის გამგედ დაინიშნა, სადაც დაჰყო 1927 წლამდე, ვიდრე ჯანმრთელობა არ შეერყა.

ანტონ ნატროშვილი იყო ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების, ისტორიულ-ეთნოგრაფიული, სვეტიცხოვლის სარესტავრაციო კომიტეტისა და ბევრი სხვა საზოგადოების წევრი. თანამშრომლობდა გაზეთებში "" და " ". მის ნამოწაფართა შორის მრავალი სახელოვანი ადამიანი იყო: პოეტი გიორგი ლეონიძე, ინჟინერი გრიგოლ ქურდიანი, პროფესორი გრიგოლ მუხაძე და სხვები.

მისი შრომებიდან განსაკუთრებით აღსანიშნავია მონოგრაფია მცხეთაზე და სვეტიცხოვლის ტაძარზე, რომელიც პირველი ისტორიულ-არქეოლოგიური კვლევაა ამ საკითხში. ნაშრომს დღესაც არ დაუკარგავს თავისი სამეცნიერო მნიშვნელობა.

დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში.
ჯუთისწყალი

ჯუთისწყალი — მდინარე ყაზბეგის მუნიციპალიტეტში, სნოსწყლის მდგენელი. სიგრძე 13 კმ, აუზის ფართობი 79,7 კვ.კმ. სათავე აქვს ხევის კავკასიონის ჩრდილოეთ კალთაზე, ზღვის დონიდან 3275 მ-ზე. მარცხნიდან იერთებს მდინარე ქვენამთისწყალს და წარმოშობს სნოსწყალს.

საზრდოობს თოვლის, წვიმისა და მიწისქვეშა წყლით. წყალდიდობა იცის გაზაფხულ-ზაფხულში, წყალმცირობა — ზამთარში. საშუალო წლიური ხარჯი შესართავთან 2,39 მ³/წმ.
ჩხერი

ჩხერი (ჩხერე) — მდინარე აღმოსავლეთ საქართველოში, ყაზბეგის მუნიციპალიტეტში, მდინარე თერგის მარცხენა შენაკადი. სათავე აქვს მყინვარწვერის მასივის აღმოსავლეთ კალთაზე, ზღვის დონიდან 3565 მ სიმაღლეზე. სიგრძე 10 კმ, აუზის ფართობი 33 კმ². საზრდოობს მყინვარის, თოვლის, წვიმისა და მიწისქვეშა წყლით. წყალდიდობა გაზაფხულ-ზაფხულშია, წყალმცირობა — ზამთარში. საშუალო წლიური ხარჯი შესართავთან 1 მ³/წმ.
ქვენამთისწყალი

ქვენამთისწყალი — მდინარე ყაზბეგის მუნიციპალიტეტში, მდინარე სნოსწყლის მარცხენა შენაკადი (თერგის აუზი). სიგრძე 3,8 კმ, აუზის ფართობი 18,3 კმ². სათავე აქვს ხევის კავკასიონის ჩრდილოეთ კალთაზე, ზღვის დონიდან 3070 მ-ზე. საზრდოობს თოვლის, წვიმისა და მიწისქვეშა წყლით. წყალდიდობა იცის გაზაფხულ-ზაფხულში, წყალმცირობა — ზამთარში.
ჩინკვე-ტერე

ჩინკვე-ტერე ( - ხუთი მიწა) — იტალიის რივიერის უსწორმასწორო სანაპირო ზოლის მქონე მონაკვეთი. მდებარეობს ლიგურიის რეგიონში, ქალაქ ლა-სპეციის დასავლეთით. შედგება ხუთი სოფლისაგან: მონტეროსო-ალ-მარე, ვერნაცა, კორნილია, მანაროლა და რიომაჯორე. სანაპირო, ხუთივე სოფელი და მიმდებარე გორაკების ფერდები წარმოადგენს ჩინკვე-ტერეს ეროვნული პარკის ნაწილს, რომელიც თავის მხრივ იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაშია შესული.

ჩინკვე-ტერე გამოირჩევა თავისი განსაკუთრებული სილამაზით. საუკუნეთა განმავლობაში, მოსახლეობა ამ უსწორმასწორო, ჩაშვებულ რელიეფსა და კლდეებზე, რომლებიც ზღვას გადაჰყურებს ტერასებს აშენებდა. ამ ყველაფრის შარმი იმაში მდგომარეობს, რომ მოკლებულია თანამედროვე განვითარებას. სოფლებს ერთმანეთთან საცხენოსნო ბილიკები, მატარებლები და ნავები აკავშირებს, მანქანით მიდგომა შეუძლებელია.

ჩინკვე-ტერე პოპულარულ ტურისტულ ღირსშესანიშნაობას წარმოადგენს.

გალერეა
ხემაღალი

ხემაღალი — მთა საქართველოში, კახეთის მხარეში, თელავის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს კახეთის კავკასიონის სამხრეთ კალთაზე, მდინარეების სტორისა და საჯოგისხევის წყალგამყოფ საკანაფოს სერზე. სიმაღლე ზღვის დონიდან 1483 მ. აგებულია ქვედა და შუა ლიასური თიხაფიქლებითა და ქვიშაქვებით. ხემაღალი შემოსილია ფართოფოთლოვანი ტყით.
პალმარია

პალმარია — იტალიის კუნძული ლიგურიის ზღვაში, ლა-სპენზიის ყურის უკიდურეს დასავლეთ ნაწილში. მისი ფართობი 1.6 კმ²-ია და წარმოადგენს ქალაქ პორტოვენერეს სამხრეთით მდებარე სამი კუნძულისგან შემდგარი არქიპელაგის უდიდეს კუნძულს. დანარჩენი ორი კუნძულია ტინო და ტინეტო, რომლებიც პალმარიის სამხრეთით მდებარეობს.

1997 წელს, არქიპელაგი, ჩინკვე-ტერესა და პორტოვენერესთან ერთად იუნესკომ მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შეიტანა.
ტინო (კუნძული)

ტინო — იტალიის კუნძული ლიგურიის ზღვაში, ლა-სპენზიის ყურის უკიდურეს დასავლეთ ნაწილში. შედის ქალაქ პორტოვენერეს სამხრეთით მდებარე სამი კუნძულისგან შემდგარი არქიპელაგის შემადგენლობაში. უდიდესი კუნძული პალმარია მის ჩრდილოეთით მდებარეობს, ხოლო ტინეტო სამხრეთით.

1997 წელს, არქიპელაგი, ჩინკვე-ტერესა და პორტოვენერესთან ერთად იუნესკომ მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შეიტანა.

მიჩნეულია, რომ ტინოზე ცხოვრობდა ლა-სპენზიის ყურის მფარველი წმინდა ვენერიუსი, ჯერ როგორც განდეგილი, ხოლო შემდეგ როგორც აბატი, სანამ ის გარდაიცვლებოდა 630 წელს. ყოველი წლის 13 სექტემბერს მისი დღესასწაული აღინიშნება. წმინდანის საფლავზე აღმართული იყო სამლოცველო, რომელიც საუკუნეში მონასტრად გადაკეთდა. მისი ნანგრევების ხილვა კუნძულის ჩრდილოეთ სანაპიროზეა შესაძლებელი.

დღეს კუნძული სამხედრო ზონას წარმოადგენს.
ხიხათა

ხიხათა — მთა საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ონისა და იმერეთის მხარის საჩხერის მუნიციპალიტეტების ადმინისტრაციულ საზღვარზე. მდებარეობს რაჭის ქედის ჩრდილოეთ შტოქედ ხიხათაზე, მდინარე რიონის მარცხენა შენაკადის — ხეორის ზემოთში. სიმაღლე ზღვის დონიდან 2239 მ. ხიხათა აგებულია ქვედაცარცული კირქვებით. მთა დამრეცკალთებიანია, შემოსილია სუბალპური ბალახეულით.
ხიხათის უღელტეხილი

ხიხათის უღელტეხილი, შქმერის უღელტეხილი — უღელტეხილი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმის და ქვემო სვანეთისა და იმერეთის მხარეებში, ონისა და საჩხერის მუნიციპალიტეტების ადმინისტრაციულ საზღვარზე. მდებარეობს რაჭის ქედზე. სიმაღლე ზღვის დონიდან 2030 მ. აგებულია ქვედაცარცული კირქვებით, მერგელებითა და გლაუკონიტიანი ქვიშაქვებით. დამახასიათებელია სუბალპური ლანდშაფტი. აკავშირებს მდინარე ყვირილის მარჯვენა შენაკადის — ჯრუჭულისა და რიონის მარცხენა შენაკადის — ხეორის ხეობებს.