iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
დიმიტრი გაბუნია

დიმიტრი გაბუნია (დ. 10 თებერვალი, 1977) — ქართველი იურისტი, საქართველოს პრეზიდენტის სალომე ზურაბიშვილის საპარლამენტო მდივანი 2018-2021 წლებში.

დიმიტრი გაბუნიას მამა ერთ-ერთია იმ 2300 ადამიანიდან, რომელთა უმრავლესობა, 90-იანი წლების კონფლიქტისა და 2008 წლის აგვისტოს ომის შემდეგ, დაკარგულად ითვლება.

დიმიტრი გაბუნიამ პროფესიული მოღვაწეობა სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტისა და ამავე ფაკულტეტის სამოქალაქო სამართლის კათედრის ასპირანტურის დამთავრების შემდგომ, 1998 წელს, საჯარო სამსახურით — საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს იურიდიულ დეპარტამენტში დაიწყო და 2000 წლიდან გაგრძელდა იურიდიულ ფირმა „კორძაძე და სვანიძე – ადვოკატებში“.

დიმიტრი გაბუნიას პროფესიული მოღვაწეობის სფერო მოიცავდა სამოქალაქო, სახელშეკრულებო, ადმინისტრაციულ, კორპორაციულ და ინტელექტუალურ სამართალს. ამასთანავე, მისი საქმიანობის სფერო მოიცავდა ისეთი საკითხების დარეგულირებას, რაც დაკავშირებულია უძრავ ქონებასთან, შრომისა და საგადასახადო სამართალთან.

განცხადების ავტორები მიიჩნევენ, რომ სახელმწიფო სამსახურში ასეთ მაღალ თანამდებობას არ უნდა იკავებდეს ადამიანი, რომელიც გენდერულად არამგრძნობიარეა და და რომელმაც „სექსუალური შევიწროება ლამის ნორმად და მისსავე პირად პრაქტიკად წარმოგვიჩინა“; დიმიტრი გაბუნია სექსუალურ შევიწროებაში მხილებული ზვიად დევდარიანის უფლებების დამცველია.
ფანრების ხიდი

ფანრების ხიდი — ხიდი სანქტ-პეტერბურგში მდინარე მოიკაზე. მდებარეობს საადმირალოს რაიონში. აკავშირებს საადმირალოს მეორე კუნძულსა და ყაზანის კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა - 33 მეტრი, სიგანე - 20 მ.

მდებარეობა
ხიდი აკავშირებს ფანრებისა და ფოსტის შესახვევებს. მასთან ახლოს მდებარეობს მეკავშირეების კულტურის სახლი (ყოფილი გერმანული რეფორმატორული ეკლესიის შენობა).

დინების ზემოთ მდებარეობს ლურჯი ხიდი, ხოლო ქვემოთ — ფოსტის ხიდი.

უახლოესი მეტროსადგურია „საადმირალო“.

სახელწოდება
აღნიშნული სახელწოდება ცნობილია 1906 წლიდან და სახელი მიიღო ფანრების შესახვევიდან. 1920-იან წლებამდე ხიდს ერქვა ფანრების საფეხმავლო ხიდი.

ისტორია
 საუკუნის შუა წლებამდე ამ ადგილზე მოქმედებდა ხის ხიდი, რომელიც არაერთხელ გადააკეთეს. 1905-1906 წლებშ ააგეს ხის ორმალიანი საფეხმავლო ხიდი. პროექტი შეიმუშავა ინჟნერმა პ. ა. ლიხაჩიოვმა, რომელიც ასევე ტექნიკურად მეთვალყურეობდა მშენებლობის პროცესს. 1950 წელს ხის მალები შეცვალეს მეტალის საყრდენებით, ხოლო ხის ღობე მეტალის მოაჯირებით, რომელიც შემკული იყო უბრალო ფიგურებით.

ამჟამად არსებული ხიდის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1971 წლიდან 1973 წლამდე პერიოდში ინჟინერ ლ. ნ. სობოლევისა და არქიტექტორ ლევ ალექსანდრეს ძე ნოსკოვის პროექტის მიხედვით. 2003 წელს ქალაქის ხიდების გაფორმების პროექტის საფუძველზე, მხატვრულად გააფორმეს ქალქის ხიდები და მათ შორის მეფარნეების ხიდიც.

კონსტრუქცია
ხიდი ამჟამად ერთმალიანია, აგებულია რკინა-ბეტონით. ხიდი გამოიყენება როგორც საავტომობილოდ ასევე საფეხმავლოდ. ავტოტრანსპორტის სავალი ნაწილი ოთხი ზოლისაგან შედგება. სავალი ნაწილი მოასფალტებულია.
ფოსტამტის ხიდი

ფოსტამტის ხიდი — საფეხმავლო ხიდი სანქტ-პეტერბურგში მდინარე მოიკაზე. აკავშირებს ყაზანისა და საადმირალოს კუნძულებს. ეს არის ერთადერთი ჯაჭვის ხიდი სანქტ-პეტერბურგში. ხიდის სიგრძეა - 41,9 მეტრი, სიგანე - 2,1 მ.

მდებარეობა
მდებარეობს სამეცხაოს შესახვევის დასაწყისში, მთავარი ფოსტამტის შენობასთან.

დინების ზემო მიმართულებით მდებარეობს ფანრების ხიდი, ხოლო ქვემოთ კი - პოცელუევის ხიდი.

უახლოესი მეტროს სადგურია „საადმირალო“.

სახელწოდება
ხიდს სახელი ეწოდა ახლოს მდებარე ფოსტამტის ქუჩის და ფოსტამტის შესახვევის მიხედვით. თავდაპირველად ხიდს ოფიციალურად უწოდებდნენ „პატარა ჯაჭვის ხიდი მოიკაზე“. თანამედროვე სახელწოდება მიანიჭეს 1851 წელს.

ისტორია
ამ ადგილზე საუკუნის ბოლოდან მოქმედებდა ხის ხიდი.

არქიტექტორ ვ. ლ. ხრისტიანოვიჩის მონაწილეობით 1823 წელს მიიღეს და დაამტკიცეს ერთმალიანი ჯაჭვის ხიდის პროექტი. 1823 წლის 10 სექტემბერს ხის ხიდის ადგილზე ააგეს ახალი ხიდი ინჟინერ გ. მ. ტრეტერის ხელმძღვანელობით. ხიდის მშენებლობა გაგრძელდა 11 თვე.

1905 წელს ხიდის პროგრესირებად დეფორმაციასთან დაკავშირებით, რომელსაც თან დაერთო ეგვიპტის ხიდის ტრაგედია, ფოსტამტის ხიდი გაამაგრეს.

1953 წელს მალების ხის ნაწილები შეცვალეს მეტალის ნაწილებით.

1981-1983 წლებში ხიდს ისტორიული სახე დაუბრუნეს. ხიდის კონსტრუქცია კვლავ ერთმალიანი გახდა და ჯაჭვებიც დააბრუნეს.

2002 წელს ერთ-ერთი ჯაჭვი გაწყდა, რის მიზეზიც სავარაუდოდ გახდა ძალზედ დაბალი ტემპერატურა. 2003 წლის 29 დეკემბერს ხიდი სახელმწიფო კომისიამ რემონტის შემდეგ ჩაიბარა.
ბაგრატიონ-მუხრანელი

ბაგრატიონ-მუხრანელი შეიძლება აღნიშნავდეს:
გიორგი (ხორხე) ბაგრატიონ-მუხრანელი — ბაგრატიონთა მუხრანის შტოს წარმომადგენელი;
დავით ბაგრატიონ-მუხრანელი — საქართველოს სამეფო სახლის მეთაური, მუხრანბატონების შტოს წარმომადგენელი.
ირაკლი ბაგრატიონ-მუხრანელი — ქართველი საზოგადო და პოლიტიკური მოღვაწე;
ოთარ ბაგრატიონ-მუხრანელი — ქართველი არქიტექტორი
სიმონ (სიმონიკა) ბაგრატიონ-მუხრანელი — ქართველი ოფიცერი.
ანა ნაცვლიშვილი

ანა ნაცვლიშვილი (დ. 31 დეკემბერი, 1984) — ქართველი იურისტი და პოლიტიკოსი, სახელმწიფო საკონსტიტუციო კომისიის წევრი, საქართველოს ახალგაზრდა იურისტთა ასოციაციის თავმჯდომარე (2014 - 2017 წლებში), საქართველოს პრეზიდენტის გიორგი მარგველაშვილის საპარლამენტო მდივანი (2018 წლის 9 იანვარიდან 2018 წლის 18 დეკემბრამდე).

2006 წელს დაამთავრა თბილისის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტის საერთაშორისო სამართლის ფაკულტეტი, 2007 წელს მიენიჭა ევროპის ცენტრალური უნივერსიტეტის (უნგრეთი) სამართლის მაგისტრის წოდება, ხოლო 2013 წელს ესექსის (დიდი ბრიტანეთი) უნივერსიტეტის სამართლის მაგისტრის წოდება.

2020 წლიდან არის საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ლელო საქართველოსთვის“.

ფლობს ინგლისურ და რუსულ ენებს.

ჰყავს მეუღლე და ორი შვილი.
გიორგი მეგრელიშვილი

გიორგი მეგრელიშვილი (დ. 10 მარტი, 1976, თბილისი) — ქართველი მსახიობი, სცენარისტი და რეჟისორი.

ბიოგრაფია
მსახიობი გიორგი მეგრელიშვილი დაიბადა 1976 წლის 10 მარტს თბილისში. 1998 წელს დაამთავრა თბილისის შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრისა და კინოს სახელმწიფო უნივერსიტეტის კინოსა და დრამის ფაკულტეტი. 2002 წელს დაქორწინდა ნინო რუხაძეზე, რომელთანაც ჰყავს ერთი შვილი — ალექსანდრე მეგრელიშვილი.

ფილმოგრაფია
ფილმების დამდგმელი რეჟისორი
2013: „ტრაქტორი“
2013: „იბრძოლე“
სცენარის ავტორი ფილმებისა
2013: „ტრაქტორი“ რეჟ. გიორგი მეგრელიშვილი
2013: „იბრძოლე“ რეჟ. გიორგი მეგრელიშვილი
გადაღებულია ფილმებში
2011: „მესაათე“ რეჟ. გიორგი მასხარაშვილი
2013: „ტრაქტორი“ რეჟ. გიორგი მეგრელიშვილი
2013: „იბრძოლე“ რეჟ. გიორგი მეგრელიშვილი
2017: „ჰამლეტი“ რეჟ. გიორგი მეგრელიშვილი
2018: „ექვთიმე ღვთისკაცი“ რეჟ. ნიკოლოზ ხომასურიძე
სალვატნეტი

სალვატნეტი ან სალსვატნეტი — ტბა ნორვეგიაში. ადმინისტრაციულად მოქცეულია ტრენდელაგის საგრაფოს ფუსნესისა და ნერეის მუნიციპალიტეტების ტერიტორიაზე. მდებარეობს ნორვეგიის ზღვის სანაპიროს სიახლოვეს, ზღვის დონიდან 9 მ სიმაღლეზე. ზედაპირის ფართობი 44,77 კმ², წყლის მოცულობა 6,87 კმ³, საშუალო სიღრმე 156 მ, მაქსიმალური სიღრმე 464 მ. სალვატნეტი სიღრმის მიხედვით წარმოადგენს ნორვეგიისა და საერთოდ, ევროპის მეორე უღრმეს ტბას ჰორნინდალსვატნეტის შემდეგ. სხვადასხვა წყაროების შესაბამისად, ტბის მაქსიმალურ სიღრმედ სახელდება 464 მ ან 482 მ. სანაპირო ხაზის სიგრძეა 105 კმ. ტბიდან გამოედინება მდინარე მოსელვა. სალვატნეტი — მერომიქტული ტბაა.
ტროოდოსი

ტროოდოსი — უმსხვილესი მთათა სისტემა კუნძულ კვიპროსზე. უმაღლესი წერტილი — მთა ოლიმპო (1952 მ).

ტროოდოსის მთები კვიპროსის დასავლეთ ნაწილში მდებარეობს. ცნობილია თავისი მთის კურორტებით, პეიზაჟებითა და ბიზანტიური ეკლესია-მონასტრებით, საიდანაც ყველაზე ცნობილია საუკუნეში დაარსებული კიკოსის მონასტერი.

ჰავა
ტროდოოსის მთის მასივის ჰავა, ისევე როგორც კვიპროსისა, ხმელთაშუაზღვისაა: ზაფხული მშრალი და ცხელია, ხოლო ზამთარი — გრილი და ნესტიანი. სიმაღლისა და მთის რელიეფის გამო, ტროოდოსში მოდის ნალექების ყველაზე დიდი რაოდენობა კუნძულის მასშტაბით, ზოგჯერ 1000 მმ-ზე მეტიც. თოვლი ყოველ ზამთარს მოდის და ოლიმპოს მთა 3–4 თვით თოვლით იფარება. 1991–2005 წლებში, რეგიონის ყველაზე დაბალი რეგისტრირებული ტემპერატურაა −10,2 °, ყველაზე მაღალი — +35,4 °.

ბუნება
ტროდოსის მთების ბუნება ხასიათდება მსხვილი ტყის მასივებითა და მდიდარი ფლორით, სადაც დიდი რაოდენობით ენდემური მცენარეებია. იშვიათი ცხოველებიდან გამორჩეულია მუფლონი, რომელზე ნადირობა უკანასკნელ წლებში მთავრობის მიერაა აკრძალული. ტყიდ ზონებში გავრცელებულია მელა და კურდღელი.

ეკონომიკა
რეგიონის ეკონომიკა ძირითადად ეფუძნება სოფლის მეურნეობას (ხილისა და ყურძნის მოყვანა, ღვინის წარმოება). შეზღუდული მასშტაბებით მიმდინარეობს სპილენძის მადნის მოპოვება, რომელიც ჯერ კიდევ ანტიკურ ხანაში დაიწყო. ამ დროის კვიპროსი იყო სპილენძის მოპოვების ისეთი მნიშვნელოვანი ადგილი, რომ ლათინურ ენაში ამ ლითონს ეწოდა, რაც კუნძულის სახელიდან მომდინარეობს.
ფანიანო

ფანიანო ან კამი — ტექტონიკურ-მყინვარული წარმოშობის ტბა ცეცხლოვან მიწაზე, არგენტინისა და ჩილეს საზღვარზე. მდებარეობს ზღვის დონიდან 140 მ სიმაღლეზე. ზედაპირის ფართობი 645 კმ², მაქსიმალური სიღრმე 449 მ. აღმოსავლეთიდან დასავლეთისაკენ გადაჭიმულია დაახლოებით 98 კმ-ზე, რომელთაგან 72,5 კმ (606 კმ²) ეკუთვნის არგენტინას, კერძოდ, ცეცხლოვანი მიწის პროვინციას, ხოლო 13,5 კმ (39 კმ²) ჩილეს, კერძოდ, მაგალიანესი და ჩილეს ანტარქტიკის რეგიონს. სამხრეთი ნაპირი ჩრდილოეთთან შედარებით ციცაბოა. აქვს ფიორდის ფორმა. ტბიდან გამოედინება მდინარე ასოპარდო. ფანიანოს აღმოსავლეთი მხარის ბოლოს არის ქალაქი ტოლუინი. ტბის არგენტინული მონაკვეთი ცეცხლოვანი მიწის ეროვნული პარკის ნაწილია. სახელი ეწოდა კათოლიკე იტალიელი მისიონერის ხოსე ფანიანოს პატივსაცემად, რომელმაც ტბის ნაპირები 1886 წელს მოინახულა.
გურამ თუშიშვილი

გურამ თუშიშვილი (დ. 5 თებერვალი, 1995, კოჯორი, საქართველო) — ქართველი ძიუდოისტი, რომელიც 2018 წელს გახდა მსოფლიოს ჩემპიონი +100 კგ წონით კატეგორიაში, აგრეთვე 2017 წელს ის გახდა ევროპის ჩემპიონი ამავე წონის კატეგორიაში. 2019 წლის 27 მარტს გავრცელდა ინფორმაცია, რომ მან მიიღო ორთვიანი დისკვალიფიკაცია, რომლის ათვლაც 29 მარტიდან დაიწყო, ამის მიზეზი გახდა ის, რომ მან მიიღო მონაწილეობა კურაშის მსოფლიო ჩემპიონატზე, ხოლო სპორტსმენებს, ვინც არიან ძიუდოს საერთაშორისო რეიტინგში, ეკრძალებათ სპორტის სხვა ძალისმიერ სახეობებში მონაწილეობა.

მედლები
2017
გრანდ სლემი, ბაქო
მსოფლიო მასტერსი, პეტერბურგი
2018
გრან პრი, თბილისი
გრან პრი, ზაგრები
მსოფლიო მასტერსი, გუანჯოუ
2019
ევროპული თამაშები, მინსკი
2020
გრან სლემი დიუსელდორფი
ხმელთაშუა ზღვის ჰავა

ხმელთაშუა ზღვის ჰავა გარდა ხმელთაშუა ზღვის სანაპიროებისა გავრცელებულია ყირიმის სამხრეთ ნაპირზე, დასავლეთ კალიფორნიაში, სამხრეთ აფრიკაში, სამხრეთ-დასავლეთ ავსტრალიაში და სხვ. დამახასიათებელია ცხელი და მშრალი ზაფხული და ცივი და ნოტიო ზამთარი. ზაფხულის საშუალო ტემპერატურებია 20–25°, ზამთრისა 5–10°. ნალექები 400–600 მმ წელიწადში.
ტიბეტის მეფეები

ძველი ტიბეტის ისტორია მჭიდროდ უკავშირდება ცენპოს - იარლუნგის სამეფო დინასტიას, რომელიც ქვეყანას მართავდა სს. შუა ხანებამდე. ცენპოები ატარებდნენ აქტიურ საგარეო პოლიტიკას ახალი ტერიტორიების დაპყრობით და საკუთარი კულტურის მეზობელ ხალხებსა და ტომებზე გავრცელებით. მონარქიულ პერიოდში ისახებოდა ტიბეტის ცივილიზაციის საფუძვლები: შენდებოდა ახალი ქალაქები, ვითარდებოდა მეტალურგია, ყალიბდებოდა დამწერლობა, იწყებოდა ტიბეტის რელიგიის — ბუდიზმისა და ბონას —ინსტიტუციონალიზმის პროცესი.

ცენპოს ზუსტი რიცხვი, მათი სახელები, სიცოცხლის წლები და მეფობა უცნობია. ტრადიციულ (ბუდისტურ) ტიბეტურ ისტორიოგრაფიაზე დაყრდნობით, იარლუნგის მონარქთა სია ასე გამოიყურება.
ოლიმპი (კვიპროსი)

ოლიმპი, ოლიპმო — კვიპროსის უმაღლესი მწვერვალი. სიმაღლე ზღვის დონიდან — 1952 მ. მდებარეობს კვიპროსის რესპუბლიკის მიერ კონტროლირებად ტერიტორიაზე, ტროოდოსის ქედზე.

უშუალოდ სიმაღლე უკავია ბრიტანულ სამხედრო ბაზას, სადაც განლაგებულია შორი მანძილის რადარები, რომლებიც მნახველთათვის დახურულია.

იანვარ-მარტში ოლიმპის ფერდობზე მოწყობილია ოთხსაწეველიანი (ოთხნაწილიანი) სათხილამურო ტრასა.

ანტიკურ დროში მთის ერთ-ერთ კალთაზე აგებული იყო აფროდიტეს ტაძარი, სადაც ქალები არ დაიშვებოდნენ.
პროლეტარიატის დიქტატურა

პროლეტარიატის დიქტატურა — მარქისიტული ტერმინი, რომელიც აღნიშნავს გარდამავალ ფაზას კაპიტალიზმის კოლაფსსა და კომუნიზმის დამყარებას შორის, რომლის დროსაც პოლიტიკურ ძალაუფლებას ხელში იგდებს პროლეტარიატი. კარლ მარქსი თვლიდა, რომ კლასობრივი ბრძოლის შედეგი იქნებოდა პროლეტარული რევოლუცია კაპიტალიზმის წინააღმდეგ და უკლასო საზოგადოების დამყარება. შუალედურ პერიოდში ძალაუფლებას ხელში ჩაიგდებს პროლეტარიატი, ხოლო მმართველობის ფორმა იქნება დიქტატურა. მარქსის თქმით, პროლეტარიატის დიქტატურა არის ჭეშმარიტი დემოკრატიის ერთადერთი სახე, რადგან ამ დროს ძალაუფლება გადადის მოსახლეობის უმრავლესობის ხელში, როდესაც კაპიტალისტური წყობისას ძალაუფლება უმცირესობის — ბურჟუაზიის ხელშია (რასაც მარქსი ბურჟუაზიის დიქტატურას უწოდებდა). მან ასევე ივარაუდა, რომ ეს პროცესები წარიმართება მხოლოდ მაშინ, როდესაც პროლეტარიატი მოსახლეობის უმრავლესობაში მოექცევა.

პრაქტიკაში პროლეტარიატის დიქტატურა პირველად დამყარდა რუსეთში 1917 წლის რევოლუციათა სერიის შემდეგ ხელისუფლებაში კომუნისტური პარტიის მოსვლის გზით. ეს პერიოდი რუსეთის ისტორიაში ცნობილია წითელი ტერორის სახელით.
შანტარაკშიტა

შანტარაკშიტა (დევ. ा््ि, ტიბ. ི་་ོ , ვაილი ;) — ბუდისტი ფილოსოფოსი და წინასწარმეტყველი, ინდოეთში ნალანდას საერთაშორისო საგანმანათლრბლო ცენტრის დამფუძნებელი, ხანგრძლივად მოღვაწე ბერი ტიბეტში. სს. შუა ხანებში ტიბეტის მეფე ტრისონგ დეცენამ მოიწვია შანტარაკშიტა, როგორც ერთ-ერთი უძლიერესი ბუდისტი სწავლული და ბუდისტური ფილოსოფიური მცნებების მადჰიამაკის და იოგაცარის მოძღვარი. ტიბეტში თავისი შრომისა და ბუდიზმის გავრცელებისათვის შანტარაკშიტამ მიიღო "აჩარია-ბოდჰისატვას" ტიტული, რაც ნიშნავს ბოდჰისატვა-მოძღვარს".

შანტარაკშიტამ დააარსა ტიბეტის პირველი ბუდისტური მონასტრები. მათ შორის, პირველი მონასტერი სამიე ლჰასას მახლობლად. მან მოამზადა აგრეთვე, რამდენიმე ცნობილი ტიბეტური საგვარეულოს წარმომადგენელი პირველ ბუდისტ ბერად ვინაის შესაბამისი წესების დაცვით.

შანტარაკშიტამ მოაწყო ინდური ბუდისტური თხზულებების მასობრივი და კვალიფიციური თარგმანი.

თუმცა კლასიკური მაჰაიანა რომლის წარმომადგენელი იყო თავად შანტარაკშიტა, რთულად ვრცელდებოდა ურწმუნო ტიბეტელებში. ასევე, მრავალი დაბრკოლება ექმნებოდა ახალ რელიგიას რელიგია ბონის მღვდელმსახურებისა და შამანების მხრიდან. ამიტომ შანტარაკშიტამ ურჩია ტრისონგ დეცენას, მოეწვია ტანტრული მიმდინარეობის იოგა და სასწაულმოქმედი პადმასამბჰავა უდიანიდან.

შანტარაკშიტა და პადმასამბჰავა ითვლებიან ტიბეტში პირველი ბუდისტური სკოლის ნიინგმას დამაარსებლად, რომელსაც ასევე, უწოდებენ უძველესი ტარგმანების სკოლას.
კოლოკოლ

„კოლოკოლ“ — პირველი რუსული რევოლუციური გაზეთი; გამოდიოდა 1857–1865 წლებში ლონდონში, 1865–1867 წლებში — ჟენევაში რუსულ და ფრანგულ ენებზე. გამოსცემდნენ ალექსანდრე გერცენი და ნიკოლოზ ოგარიოვი. პირველ ხანებში „კოლოკოლი“ „პოლიარნაია ზვეზდას“ დამატებით ფურცლად ითვლებოდა, მაგრამ მალე იგი სათავეში ჩაუდგა ცენზურაგაუვლელ საერთო დემოკრატიულ ბეჭვდით სიტყვას. „კოლოკოლი“ მტკიცედ გაემიჯნა ლიბერალებს და მთლიანად რევოლუციურ-დემოკრატიულ პოზიციებზე დადგა. 1859–1861 წლებში „კოლოკოლის“ კორესპონდენტები იყვნენ ნ. დობროლიუბოვი, ნ. სერნო-სოლოვიოვიჩი, მ. მიხაილოვი, ი. აქსაკოვი, ი. სამარინი, ი. ტურგენევი, აგრეთვე გადასახლებიდან დაბრუნებული დეკაბრისტები. გაზეთს ჰქონდა დამატებები: „პოდ სუდი“ (1859–1861) და „ობშჩეე ვეჩე“ (1862–1864). 1867 წელს არახელსაყრელი პირობების გამო „კოლოკოლის“ გამოცემა შეწყდა. გამოცემის ტირაჟი იყო 2500 ც.
პოცელუევის ხიდი

პოცელუევის ხიდი — საფეხმავლო და საავტომობილო ხიდი სანქტ-პეტერბურგში მდინარე მოიკაზე, საადმირალოს რაიონში. აკავშირებს ყაზანისა და საადმირალოს მეორე კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა - 41,5 მეტრი, სიგანე - 23,5 მ.

მდებარეობა
ხიდი ერთმანეთთან აკავშირებს გლინკას ქუჩას მოიკის დასავლეთ სანაპიროსთან. ხიდთან ახლოს მდებარეობს ახალი ჰოლანდიის კომპლექსი და ცენტრალური სამხედრო-საზღვაო მუზეუმი. ამ ხიდიდან ისააკის ტაძრის პანორამა არაერთხელ გამოუყენებიათ მხატვრებს.

დინების ზემო მიმართულებით მდებარეობს ფოსტის ხიდი, ხოლო ქვემოთ კი - კრასნოფლოტის ხიდი.

უახლოესი მეტროს სადგურია (1,3 კმ) „სადოვაია“.

სახელწოდება
ხიდის სახელწოდება ცნობილია 1790 წლიდან. იგი ეწოდა მესამე გილდიის ვაჭრის ნიკიფორე პოცელუევის გვარის მიხედვით, რომელსაც ეკუთვნოდა სახლი მდინარე მოიკის სანაპიროზე გლინკას ქუჩის კუთხეში.

ისტორია
თავდაპირველად, საუკუნის პირველ ნახევარში ხიდის ადგილზე მოქმედებდა ბორანი, რომელიც მოქალაქეებმა საკუთარი ფინანსებით ააგეს.

1738 წელს მდინარე მოიკის სანაპიროს გრანიტით გაფორმებასთან დაკავშირებით ამ ადგილზე ააგეს საფეხმავლო ხის ხიდი.

1768 წელს ხიდი გადააკეთეს და მისი კონსტრუქცია გახდა ერთმალიანი, რომელიც ქვის საყრდენებზე იდგა.

1808-1816 წლებში ხიდი გადააკეთეს უილიამ გესტეს ტიპური პროექტის მიხედვით, ხოლო 1952 წელს ხიდი ალექსანდრ როტაჩის პროექტით გადააკეთეს.
კრასნოფლოტის ხიდი

კრასნოფლოტის ხიდი — საფეხმავლო ხიდი სანქტ-პეტერბურგში მდინარე მოიკაზე, საადმირალოს რაიონში. აკავშირებს ყაზანისა და საადმირალოს მეორე კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა - 29,8 მეტრი, სიგანე - 2,8 მ.

მდებარეობა
ხიდი მდებარეობს კრიუკოვის არხის მარცხენა სანაპიროზე, № 2 და № 4 სახლებს შორის. ქმნის ანსამბლს კრიუკოვს არხზე, ახლოს მდებარე მატვეევის ხიდთან. ხიდთან ახლოს მდებარეობს ახალი ჰოლანდიის კომპლექსი და ცენტრალური სამხედრო-საზღვაო მუზეუმი.

დინების ზემო მიმართულებით მდებარეობს პოცელუევის ხიდი, ხოლო ქვემოთ კი - ხრაპოვიცკის ხიდი.

უახლოესი მეტროს სადგურებია „სადოვაია“, „სენის მოედანი“ და „სპასკაია“.

სახელწოდება
კრასნოფლოტის ხიდს 1870-იანი წლებიდან 1930-იან წლებამდე ოფიციალური სახელი არ ჰქონია. 1915 წელს უწოდებდნენ პონტონის ხიდს, ასევე არსებობდა სახელწოდება სტარო-კონოჩნის ხიდი. 1960 წელს აგებულ საფეხმავლო ხიდს უწოდეს კრასნოფლოტის ხიდი, შორიახლოს მდებარე სამხედრო ყაზარმების გამო, სადაც 1920-1930-იან წლებში ცხოვრობდნენ საბჭოთა კავშირის სამხედრო-საზღვაო ფლოტის მატროსები - წითელფლოტელები.

ისტორია
1876 წელს ამ ადგილზე ააგეს ახალი ხიდი, რომელიც გათვალისწინებული იყო კონკას სასიარულოდ, ფეხით გადასვლა აკრძალული იყო. 1910-იან წლებში პოცელუევის ხიდზე ტრამვაის ხაზის გაყვანის შემდეგ ხიდმა სატრანსპორტო დანიშნულება დაკარგა და 1930-იან წლებში დაშალეს.

ამჟამად მოქმედი ხიდი ააგეს 1959-1960 წლებში მდინარე მოიკაზე სათბობის მილების გაყვანასთან დაკავშირებით. ხიდის პროექტი შეადგინა ლენენერგოს ინჟინერმა ა. ა. კულიკოვმა და არქიტექტორმა ლევ ნოსკოვმა. ხიდი ერთმალიანია და მეტალისგანაა აგებული. სავალი ნაწილი მოასფალტებულია.
ხრაპოვიცკის ხიდი

ხრაპოვიცკის ხიდი — საფეხმავლო და საავტომობილო ხიდი სანქტ-პეტერბურგში მდინარე მოიკაზე, საადმირალოს რაიონში. აკავშირებს კოლომენისა და საადმირალოს მეორე კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა - 45,4 მეტრი, სიგანე - 20,5 მ.

მდებარეობა
ხიდი აკავშირებს საადმირალოსა და ნოვო-საადმირალოს არხებს პისარევის ქუჩით. ხიდთან ახლოს მდებარეობს ახალი ჰოლანდიის კომპლექსი და დიდი თავადის ალექსი ალექსანდრეს ძის სასახლე.

დინების ზემო მიმართულებით მდებარეობს კრასნოფლოტის ხიდი, ხოლო ქვემოთ კი - გემების ხიდი.

უახლოესი მეტროს სადგურებია „სადოვაია“, და „საადმირალო“.

სახელწოდება
1738 წლიდან 1753 წლამდე ხიდს ეწოდებოდა ყვითელი ხიდი, საღებავის მიხედვით. 1753 წლიდან გალერების ან გემების ხიდი, ახლოს მდებარე გალერების ნავსადგურის გამო, რომელიც 1740 წელს გადაიტანეს ვასილევსკის კუნძულზე. 1798 წლის გეგმაზე ხიდს ეწოდება სინიავინის ხიდი. 1770 წლიდან ხიდს ეწოდა ხიდის ახლოს მდებარე სასახლის მფლობელის, ეკატერინე -ის მდივნის ალექსანდრე ხრაპოვიცკის სახელი.

ისტორია
1737 წლიდან აქ მოქმედებდა მრავალმალიანი ხის ხიდი, შუაში მვებარე გასახსნელი მალით. ხის ხიდი არაერთხელ გაარემონტეს (1875, 1894, 1907 წლებში). 1935 წელს მორიგი რემონტის დროს გასახსნელი მალა მუდმივი მალით ჩაანაცვლეს. 1965-1967 წლებში ინჟინერ ე. ა. ბოლტუნოვისა და არქიტექტორ ლევ ნოსკოვის პროექტის მიხედვით ხიდი გადააკეთეს და გახდა ერთმალიანი. ააგეს რკინა-ბეტონით. ხიდის სავალი ნაწილი მოასფალტებულია. მოაჯირები თუჯისაა.
რომეო და ჯულიეტა (ჩაიკოვსკი)

„რომეო და ჯულიეტა“ — ორკესტრული ნაწარმოები პეტრე ჩაიკოვსკის ავტორობით. ნაწარმოები აგებულია უილიამ შექსპირის იმავე სახელწოდების ლიტერატურულ ნაწარმოებზე. როგორც სხვა კომპოზიტორები (მაგ. ბერლიოზი და პროკოფიევი), ჩაიკოვსკიც ღრმა შთაგონებას იღებდა შექსპირის ნაწარმოებებიდან.

ჩაიკოვსკის სხვა კომპოზიციებისგან განსხვავებით, რომეო და ჯულიეტას არ გააჩნია საკუთარი ოპუსის ნომერი.
ოლიმპიური პარკი (სეული)

სეულის ოლიმპიური პარკი — ერთ-ერთი უდიდესი პარკი სეულში. მდებარეობს სეულის ერთ-ერთ რაიონში — პანი-დონგში. მოიცავს დაახლოებით 1,45 მილიონ მ² ფართობს. 1986 წლის აზიური თამაშების და 1988 წლის ოლიმპიური თამაშების სამზადისისას პარკში უამრავი სპორტული ობიექტი განთავსდა, აგრეთვე ოლიმპიური მუზეუმი, სეულის ოლიმპიური ხელოვნების მუზეუმი (მსოფლიოში ერთ-ერთი ყველაზე დიდი სკულპტურების ბაღი) და ციხე მონჩჰონთოსონი და ადრეული პექჩეს ეპოქის ხელოვნური ტბა მონჩჰონთეკზა .

სპორტული ობიექტები
ოლიმპიური პარკის ტერიტორიაზე განთავსებულია სტადიონები და სპორტული ობიექტები, სადაც 1986 წლის აზიური თამაშების შეჯიბრებები და 1988 წლის ოლიმპიური თამაშები ჩატარდა. სამი შიდა სპორტული სასახლე განკუთვნილია 15, 7 და 3,4 ათას მაყურებლისათვის. საერთაშორისო სტანდარტების მიხედვით, ჩოგბურთის სტადიონზე 10 000 მაყურებელის დატევაა შესაძლებელი. ასევე პარკში არის ოლიმპიური ველოდრომი და საცურაო აუზი. მასობრივი გამოყენებისათვის განკუთვნილია სარბენი ბილიკები და სათამაშო მოედანი როლიკებისთვის. ციხის კედლები, რომელიც აშენებულია არც ისე მაღალ ბუნებრივ გორაზე, ჩრდილოეთიდან განხორციელებული შეტევების მოსაგერიებლად, თიხისგან არის აშენებული და ახლავს ჩრდილოეთით აღმართული ხის მესერი. ციხესიმაგრის გარშემო ფართო და ღრმა თხრილია გათხრილი. 1983-1989 წლებში, გათხრებისას ციხესიმაგრეში ნაპოვნი იქნა პექჩეს ეპოქის იარაღი და ჭურჭელი. ციხესიმაგრიდან ჩრდილოეთის კარიბჭემდე მდებარეობს მონჩჰონის ისტორიული მუზეუმი, სადაც წარმოდგენილია პექჩეს ეპოქის არქეოლოგიური აღმოჩენები. პარკის სხვა მუზეუმებია ოლიმპიური მუზეუმი და სეულის სამხატვრო ოლიმპიური მუზეუმი .

ოლიმპიურ პარკში მდებარე ხელოვნების ცნობილი ნიმუშია რკინა-ბეტონით დამზადებული „მშვიდობის კარიბჭე დედამიწაზე“. სკულპტურის სიმაღლე 24 მ-ია, სიგრძე — 62 მ და სიგანე — 37 მ. კარიბჭისკენ მიმავალი ხეივნის გასწვრივ, 3 მეტრის სიმაღლის 30 სვეტია განლაგებული, რომელთა თავზე მოთავსებულია ბრინჯაოს ნიღბები. „მშვიდობის კარიბჭის“ მიღმა მდებარეობს მშვიდობის მოედანი, საიდანაც მატარებელი პარკის გავლით გადის მატარებელი „ჰოდორი“. 1988 წელს პარკში გაიხსნა სკულპტურა „მშვიდობის ჩირაღდანი“ — მარადიული ცეცხლი, რომელშიც საერთაშორისო ოლიმპიური კომიტეტის პრეზიდენტმა ხუან ანტონიო სამარანჩმა და კორეის რესპუბლიკის ეროვნული ოლიმპიური კომიტეტის პრეზიდენტმა იმავე წლის 12 სექტემბერს აანთეს.

კულტურული პროგრამა პარკის მნახველებს სთავაზობს ღიაცისქვეშა სკულპტურულ ბაღს, რომელიც მსოფლიოს უმსხვილეს ხუთეულშია შესული, და მუსიკალურ შადრევანს. პარკის ტერიტორიაზე იზრდება ორი ხე — გინკგო (თითქმის 500 წლისაა და მოჩოჰონტაკონის ციხესიმაგრის ჩრდილოეთ ნაწილში მდებარეობს) და ძელქვა (თითქმის 400 წლისაა და სკულპრურული ბაღის ახლოს მდებარეობს), რომელიც დაცულია კანონის ძალით. პარკის ტერიტორიაზე, ეკოსისტემის დაცვის მიზნით გაშვებულია შავი გარეული იხვი, საშუალო ოყარი, ხოხობი, გუგულები, კოდალები, კორეულ ენოტი, ციყვები და ბაყაყები.
ლუი ავგუსტ დე ბურბონი (1700-1755)

ლუი ავგუსტ დე ბურბონი (; დ. 4 მარტი, 1700 — გ. 1 ოქტომბერი, 1755) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. მაინის ჰერცოგ ლუი ავგუსტისა და მისი ცოლის, ლუიზ ბენედიქტას უფროსი ვაჟი და დომბეს პრინცი.

ბიოგრაფია
ლუი ავგუსტი დაიბადა 1700 წლის 4 მარტს ვერსალის სამეფო სასახლეში. იგი იყო საფრანგეთის მეფე ლუი -ისა და მისი საყვარლის, მადამ დე მონტესპანის უფროსი და უკანონო ვაჟის, მაინის ჰერცოგ ლუი ავგუსტ დე ბურბონისა და მისი მეუღლის, ლუიზ ბენედიქტა დე ბურბონ-კონდეს უფროსი ვაჟი. დაბადებისთანავე, მას მშობლებმა მიანიჭეს პრინცი დომბეს წოდება.

მამისაგან განსხვავებით, პრინც დომბეს საოცარი სამხედრო ნიჭი ჰქონდა. ლუი ავგუსტი პრინც ევგენი სავოიელთან ერთად გმირულად იბრძოდა ავსტრია-ოსმალეთის ომებში (1716-1718), პოლონეთის მემკვიდრეობის ომში (1733-1738) და ასევე ავსტრიის მემკვიდრეობის ომში (1740-1748).

1736 წელს მამის გარდაცვალების შემდეგ, ლუი ავგუსტმა მემკვიდრეობით მიიღო სკოქსის შატო და ასევე რამდენიმე წოდება, როგორებიცაა ლანგედოკის გუბერნატორი, ოს გრაფი, დ'ანეტის პრინცი და დრეს გრაფი.

მიუხედავად დიდი სამხედრო კარიერისა, თავისი ბიძაშვილის, საფრანგეთის მეფე ლუი -ის სამეფო კარზე ლუი ავგუსტი შეუმჩნეველი ფიგურა იყო, რის გამოც იგი გაეცალა ვერსალის სასახლეს და ანეტის შატოში გადასახლდა. ამ ამბიდან მალევე, ლუი ავგუსტი დაინიშნა თავისი ბიძაშვილის, ორლეანის ჰერცოგ ფილიპ -ისა და ფრანსუაზ მარი დე ბურბონის ასულ შარლოტ აგაე ორლეანელზე, თუმცა ნიშნობა ჩაიშალა, რის შემდეგაც იგი აპირებდა თავისი მამიდაშვილის, ლუიზ ფრანსუაზ დე ბურბონის ასულ ლუიზ ანა დე ბურბონზე ქორწინებას. მათ ქორწინებისათვის მზადებაც დაიწყეს, თუმცა მოულოდნელად, 1755 წლის 1 ოქტომბერს ლუი ავგუსტი გარდაიცვალა, 55 წლის ასაკში, უშვილოდ.