iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1868

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1868 ერთხმად მიიღეს 2009 წლის 23 მარტს.

რეზოლუცია
რეზოლუციის ტექსტში ნათქვამია:

ამ დილით მიღებული გადაწყვეტილებით, რომლის თანახმადაც ავღანეთში გაეროს დახმარების მისიის მანდატი ერთი წლით გახანგრძლივდა, უშიშროების საბჭომ მკაცრად დაგმო ყველა თავდასხმა სამოქალაქო პირებზე, ავღანურ და საერთაშორისო ძალებზე, ისევე როგორც თალიბანისა და სხვა ექსტრემისტული ჯგუფების მიერ მშვიდობიანი მოსახლეობის ცოცხალ ფარად, ხოლო ბავშვების ჯარისკაცებად გამოყენების ფაქტები.

1868 (2009) რეზოლუციის ერთხმად მიღებით, საბჭომ ასევე გადაწყვიტა, რომ და გენერალური მდივნის სპეციალური წარმომადგენელი ავღანეთში, თავიანთი მანდატის ფარგლებში და ავღანეთის საკუთრებისა და ლიდერობის გაძლიერების პრინციპით ხელმძღვანელობით, გააგრძელებდნენ საერთაშორისო სამოქალაქო ძალისხმევის წარმართვას, საბჭოს 1806 (2008) რეზოლუციის მე-4 პუნქტში ჩამოყალიბებული პრიორიტეტების შესაბამისად.

ტექსტის თანახმად, ეს ძალისხმევა მოიცავდა: ავღანეთისთვის უფრო თანმიმდევრული საერთაშორისო მხარდაჭერისა და დახმარების ეფექტურობის ხელშეწყობას; პოლიტიკურ მხარდაჭერას ავღანეთის ეროვნული განვითარების სტრატეგიისა და ნარკოტიკების კონტროლის ეროვნული სტრატეგიის იმპლემენტაციისთვის; მუშაობას მმართველობისა და კანონის უზენაესობის გასაუმჯობესებლად და კორუფციასთან საბრძოლველად; ცენტრალური საკოორდინაციო როლის შესრულებას ჰუმანიტარული დახმარების მიწოდების ხელშეწყობაში; ხელისუფლების დახმარებას იძულებით გადაადგილებულ პირთა დაცვაში და მათი ნებაყოფლობითი დაბრუნებისთვის ხელსაყრელი გარემოს შექმნაში; ასევე მომავალი გადამწყვეტი საპრეზიდენტო არჩევნების მომზადების მხარდაჭერას, კერძოდ, დამოუკიდებელი საარჩევნო კომისიის მეშვეობით.

ხაზგასმით აღნიშნა რა საპრეზიდენტო და პროვინციული საბჭოების არჩევნების მნიშვნელობა ავღანეთის დემოკრატიული განვითარებისთვის, საბჭომ მოუწოდა ყველა მხარეს მაქსიმალური ძალისხმევისკენ კენჭისყრის სანდოობისა და უსაფრთხოების უზრუნველსაყოფად. მან აღიარა -ს საკვანძო როლი საარჩევნო პროცესის მხარდაჭერაში და მოუწოდა ავღანეთის მთავრობასა და საერთაშორისო ორგანიზაციებს, სრულად განეხორციელებინათ „ავღანეთის შეთანხმება“ და მიეღწიათ პროგრესისთვის დადგენილი მაჩვენებლებისა და ვადებისთვის უსაფრთხოების, მმართველობის, კანონის უზენაესობის, ადამიანის უფლებების, სოციალურ-ეკონომიკური საკითხებისა და ნარკოტიკების წინააღმდეგ ბრძოლის სფეროებში.

რეზოლუციის მიღების შემდეგ, კოსტა-რიკის წარმომადგენელმა შეშფოთება გამოთქვა ტექსტის შერბილების გამო. ავღანეთის შესახებ წინა რეზოლუციებისგან განსხვავებით, მასში არ იქნა ასახული ფორმულირება, რომელიც გამოხატავდა შეშფოთებას მშვიდობიან მოსახლეობაში მსხვერპლის ზრდის გამო. მიუხედავად იმისა, რომ კოსტა-რიკა აღიარებდა, რომ სამოქალაქო პირების დაღუპვაზე ძირითადი პასუხისმგებლობა მეამბოხეებს ეკისრებოდათ, მან ყველა მხარეს მოუწოდა, თავი აერიდებინათ მსხვერპლისთვის.
თბილისის ბავშვთა ცენტრალური საავადმყოფო

თბილისის მურმან იაშვილის სახელობის ბავშვთა ცენტრალური საავადმყოფო, იაშვილის კლინიკა — მულტიპროფილური პედიატრიული სამედიცინო დაწესებულება თბილისში, სადაც სამედიცინო მომსახურების გაწევა 18 წლამდე პაციენტებისთვისაა შესაძლებელი. მდებარეობს დიღმის მასივში, ლიუბლიანას ქუჩაზე (№13/6).

საავადმყოფო გაიხსნა 1978 წელს პედიატრ მურმან იაშვილის ხელმძღვანელობით. დღეისათვის იაშვილის კლინიკა ერთადერთი პედიატრიული მრავალპროფილური, რეფერალური კლინიკაა საქართველოში და უზრუნველყოფს 24-საათიან სამედიცინო მომსახურებას. მოქმედებს გადაუდებელი დახმარების დეპარტამენტი, მულტიპროფილური სტაციონარული და ამბულატორიული სამსახურები. საავადმყოფოში რამდენიმე უნიკალური დეპარტამენტია: ონკოჰემატოლოგიის, ნეირომეცნიერების, ტოქსიკოლოგიის, რესპირაციული მედიცინის, თირკმლის, ადრეული ასაკის ბავშვთა გლობალური განვითარების. ასევე ფუნქციონირებს ნეონატოლოგიური, ნევროლოგიური, აბდომინური, ორთოპედია-ტრავმატოლოგიის, კრიტიკული მედიცინის დეპარტამენტები. კლინიკა აღჭურვილია კლინიკა აღჭურვილია კომპიუტერული და ბირთვულ-მაგნიტურრეზონანსული ტომოგრაფიით, ხელოვნური სუნთქვის აპარატებით და კიუვეზებით, ბიოქიმიური და კლინიკური ავტომატური ანალიზატორებით, ულტრაბგერითი და რენტგენოლოგიური დიაგნოსტიკის აპარატურით. კლინიკა ასევე წარმოადგენს რამდენიმე სამედიცინო უნივერსიტეტის დიპლომამდელი და დიპლომისშემდგომი სამედიცინო განათლების ბაზას.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1293

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1293, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 2000 წლის 31 მარტს, ერაყთან დაკავშირებული ყველა წინა რეზოლუციის გახსენების შემდეგ, მათ შორის 986 (1995), 1111 (1997), 1129 (1997), 1143 (1997), 1153 (1998), 1175 (1998), 1210 (1998), 1242 (1999), 1266 (1999), 1275 (1999), 1280 (1999), 1281 (1999) და 1284 (1999) რეზოლუციებისა, რომლებიც ეხებოდა „ნავთობი-საკვების სანაცვლოდ“ პროგრამას, საბჭომ გაზარდა თანხა, რომლის გამოყენებაც ერაყს შეეძლო ნავთობის ინდუსტრიის სათადარიგო ნაწილებისა და აღჭურვილობის შესაძენად — 600 მილიონ აშშ დოლარამდე.

გენერალური მდივანი კოფი ანანი 1999 წლის ბოლოდან მოუწოდებდა უშიშროების საბჭოს, გაეზარდა ეს ზღვარი 300 მილიონიდან 600 მილიონ აშშ დოლარამდე. რეზოლუცია, რომელიც მიღებულია გაეროს ქარტიის თავის ფარგლებში, ასევე გამოხატავდა მზადყოფნას, განეხილა აღნიშნული დებულების განახლება და გენერალური მდივნის დამატებითი რეკომენდაციები.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1312

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1312 ერთხმად მიიღეს 2000 წლის 31 ივლისს,
ერიტრეასა და ეთიოპიას შორის არსებული სიტუაციის შესახებ 1298 (1999) და 1308 (2000) რეზოლუციების ხელახლა დადასტურების შემდეგ. საბჭომ შექმნა გაეროს მისია ეთიოპიასა და ერიტრეაში სამშვიდობო ოპერაციის მოლოდინში, რომელიც მომავალში ავტორიზაციის პირობას წარმოადგენს.

უშიშროების საბჭომ შეაქო აფრიკის ერთობის ორგანიზაცია ეთიოპიასა და ერიტრეას შორის საომარი მოქმედებების შეწყვეტის შესახებ წარმატებული შეთანხმების ხელშეწყობისთვის. ორივე ქვეყანამ გაეროს დახმარება სთხოვა საომარი მოქმედებების შეწყვეტის შესახებ შეთანხმების განსახორციელებლად და გენერალურმა მდივანმა რეგიონში სადაზვერვო და საკავშირო ჯგუფი გაგზავნა.

შემდგომ, რეზოლუციით შეიქმნა , რომელიც მოიცავდა მაქსიმუმ 100 სამხედრო დამკვირვებელსა და დამხმარე პერსონალს, საწყისი პერიოდისთვის — 2001 წლის 31 იანვრამდე, მომავალი სამშვიდობო მისიის შექმნის წინაპირობით, შემდეგი მანდატის საფუძველზე:

(ა) მხარეებთან კონტაქტის დამყარება და შენარჩუნება;
(ბ) მხარეთა სამხედრო შტაბებისა და დანაყოფების სტუმრობა;
(გ) საომარი მოქმედებების შეწყვეტის მონიტორინგი;
(დ) სამხედრო კოორდინაციის კომისიის შექმნისთვის
მომზადება;
(ე)დახმარება მომავალი სამშვიდობო ოპერაციის გეგმებში.

მხარეებს მოუწოდეს, გაეროს სამეთვალყურეო სამსახურისთვის უზრუნველყოთ წვდომა, დახმარება და დაცვა, ასევე ხელი შეეწყოთ ნაღმების კონტროლის ექსპერტების განლაგებისათვის. 1298-ე რეზოლუციით დაწესებული იარაღის ემბარგო არ გავრცელდებოდა ნაღმების სამსახურის მიერ გამოსაყენებელ იარაღსა და მასალაზე.

რეზოლუციაში ასევე ხაზგასმულია ერიტრეასა და ეთიოპიას შორის საზღვრის დემარკაციის მნიშვნელობა საომარი მოქმედებების შეწყვეტის შესახებ შეთანხმებისა და აფრიკის ერთობის ორგანიზაციის ჩარჩო შეთანხმების შესაბამისად. ასევე, რეზოლუციაში მოწონებით შეფასებულია გაერთიანებული ერების ორგანიზაციისა და აუდიტორიის ორგანიზაციის სამდივნოები შეთანხმებების განხორციელების განხილვისთვის.

და ბოლოს, გენერალურ მდივანს კოფი ანანს სთხოვეს გაეგრძელებინა მზადება მომავალი სამშვიდობო მისიისთვის და პერიოდულად წარედგინა ანგარიშები საბჭოსთვის.
ლამუჟინი

} — უალკოჰოლო სასმელი, რომელიც ძირითადად ჯანჯაფილისა და ბრინჯისგან მზადდება. ის ძალიან პოპულარულია განას ჩრდილოეთსა და სამხრეთ ნაწილებში. ზოგჯერ უწოდებენ „ჰაუსას ლუდს“.
ინგრედიენტები
ჯანჯაფილი
ბრინჯი ან ფეტვი
ვანილის ესენცია (სურვილისამებრ)
მიხაკი
წყალი
შაქარი
ტამარინდი, რომელიც ჰაუსას ენაზე ასევე ცნობილია როგორც „სამია“.
მომზადების მეთოდი
ლამუჟინის მოსამზადებლად ბრინჯს ან ფეტვს ღამით (მოუხარშავად) წყალში დებენ, რათა დარბილდეს, შემდეგ კი წურავენ, ბლენდერში ასხამენ, უმატებენ წყალს, მიხაკს, ტამარინდსა და ჯანჯაფილს. მიღებულ მასას ერთგვაროვნებისთვის ცრიან და აყრიან შაქარს.
გამოყენება
ლამუჟინს ამზადებენ ნებისმიერ დროსა და შემთხვევაში, სპეციფიკური წესების გარეშე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1326

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1326, რომელიც მიღებულ იქნა კენჭისყრის გარეშე 2000 წლის 31 ოქტომბერს, იუგოსლავიის ფედერაციული რესპუბლიკის გაეროში წევრობის განაცხადის განხილვის შემდეგ, საბჭომ გენერალურ ასამბლეას რეკომენდაცია გაუწია, რომ იუგოსლავია მიღებულიყო ორგანიზაციაში წევრად.

2003 წელს იუგოსლავიის ფედერაციული რესპუბლიკა გაგრძელდა როგორც სერბია და მონტენეგრო. მას შემდეგ, რაც 2006 წელს მონტენეგრო გახდა სუვერენული სახელმწიფო, გაეროში სერბია და მონტენეგროს წევრობა გაგრძელდა როგორც სერბეთის რესპუბლიკა. ამგვარად, სერბეთი არის იუგოსლავიის ფედერაციული რესპუბლიკის (და სერბია და მონტენეგროს) სამართალმემკვიდრე გაეროში.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1746

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1746 მიღებულია 2007 წლის 23 მარტს, ავღანეთში არსებული ვითარების შესახებ ყველა რეზოლუციის, მათ შორის 1659-ე (2006) და 1662-ე (2006) რეზოლუციების დადასტურების შემდეგ, საბჭომ გაეროს დამხმარე მისიას ავღანეთში მანდატი დამატებითი თორმეტთვიანი პერიოდით, 2008 წლის 23 მარტამდე გაუგრძელა.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
1746-ე რეზოლუციის პრეამბულაში უშიშროების საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა ერთგულება ავღანეთის სუვერენიტეტის, ტერიტორიული მთლიანობის, დამოუკიდებლობისა და ერთიანობისადმი და მხარდაჭერა გამოუცხადა „ავღანეთის შეთანხმებისა“ და ავღანეთის ეროვნული განვითარების სტრატეგიის იმპლემენტაციას.

ამავდროულად, რეზოლუციამ აღიარა ავღანეთში არსებული პრობლემების ურთიერთდაკავშირებული ბუნება და ხაზი გაუსვა, რომ პროგრესი უსაფრთხოების, მმართველობისა და განვითარების საკითხებში ერთმანეთს განამტკიცებს. ასევე, მნიშვნელოვნად მიიჩნია თალიბანის, ალ-კაიდასა და სხვა დაჯგუფებების მხრიდან მომდინარე ნარკოტიკული და ტერორისტული საფრთხეების წინააღმდეგ ბრძოლა.

საბჭომ კვლავ დაადასტურა გაეროს როლი ავღანეთში, განსაკუთრებით -სა და უსაფრთხოების მხარდაჭერის საერთაშორისო ძალების მიზნების სინერგია, და მხარი დაუჭირა 2002 წლის „ქაბულის დეკლარაციას კეთილმეზობლური ურთიერთობების შესახებ“.

დადგენილებები
უშიშროების საბჭომ -ს მანდატი მიმდინარე რეზოლუციის მიღების დღიდან დამატებით თორმეტი თვით განაახლა. -ს დაევალა ავღანეთის მხარდასაჭერად უფრო „თანმიმდევრული საერთაშორისო ჩართულობის“ წახალისება, ხოლო მისი საქმიანობის პროვინციებში გაფართოება საბჭოს მიერ დადებითად იქნა შეფასებული. ავღანეთის ხელისუფლებასა და საერთაშორისო საზოგადოებას მოუწოდეს, სრულად განეხორციელებინათ „ავღანეთის შეთანხმება“ და მიეღწიათ დასახული ორიენტირებისთვის.

რეზოლუცია მიესალმა პროგრესს განიარაღების, დემობილიზაციისა და რეინტეგრაციის პროგრამაში, ასევე მართლმსაჯულების რეფორმისა და ოპიუმთან დაკავშირებული ნარკოტიკების კონტროლის ახალ სტრატეგიებს. ხაზი გაესვა ავღანური მხარეების ინკლუზიურ პოლიტიკურ დიალოგში ჩართვისა და კორუფციასთან ბრძოლის აუცილებლობას.

უშიშროების საბჭომ მოითხოვა ადამიანის უფლებებისა და საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის პატივისცემა მთელ ავღანეთში და მოუწოდა -სა და გაეროს ლტოლვილთა უმაღლეს კომისარიატს , დახმარებოდნენ ავღანეთის კონსტიტუციის ადამიანის უფლებათა ასპექტების იმპლემენტაციაში.

გარდა ამისა, ავღანეთს მოუწოდეს, ეთანამშრომლა -სთან მისი მანდატის ფარგლებში, უზრუნველეყო მისი უსაფრთხოება და გადაადგილების თავისუფლება. -ს, მათ შორის ოპერაცია „გამძლე თავისუფლების“ ფარგლებში, ეთხოვა, ყურადღება დაეთმოთ ალ-ქაიდას, თალიბანისა და სხვა დაჯგუფებების მხრიდან მომდინარე ტერორიზმისა და ექსტრემიზმის საფრთხეებისთვის. ამავდროულად, მხარეებს მოუწოდეს ავღანეთსა და მის მეზობელ ქვეყნებს შორის ნდობის აღდგენის ღონისძიებების გატარებისკენ.

საბოლოოდ, გენერალურ მდივან კოფი ანანს დაევალა ყოველ ექვს თვეში ერთხელ წარედგინა ანგარიში ავღანეთში არსებული ვითარების შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1671

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1671 მიღებულია 2006 წლის 25 აპრილს, მას შემდეგ რაც საბჭომ გაიხსენა კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში არსებული ვითარებასთან დაკავშირებული წინა რეზოლუციები, განსაკუთრებით რეზოლუციები 1565 (2004), 1592 (2005), 1621 (2005) და 1635 (2005), საბჭომ ავტორიზაცია მისცა ევროკავშირის ძალის — — განთავსებას, რათა დახმარებოდა გაეროს მისიას კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში 2006 წლის საერთო არჩევნების პერიოდში.

-ის 1,450-კაციანი ძალის პირველი ნაწილი კონგოში 2006 წლის ივლისში ჩავიდა.

რეზოლუცია
შეფასებები
რეზოლუციის პრეამბულაში საბჭომ შეაქო კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკა კონსტიტუციის პროექტის შესახებ რეფერენდუმის ჩატარებისთვის, რომელიც ძალაში შევიდა 2006 წლის 18 თებერვალს. აღნიშნა, რომ მდგრადი მშვიდობისა და სტაბილურობის მისაღწევად აუცილებელი იყო არჩევნების ჩატარება და სამართლის უზენაესობის აღდგენა.

უშიშროების საბჭოს წევრებმა მიესალმნენ ევროკავშირის განზრახვას, განეთავსებინა მისია -ის მხარდასაჭერად.

ქმედებები
გაეროს ქარტია თავის საფუძველზე მოქმედებით, საბჭომ ავტორიზაცია მისცა ევროკავშირის მისიის განთავსებას -ის მხარდასაჭერად ოთხი თვის ვადით პირველი საპრეზიდენტო და საპარლამენტო არჩევნების თარიღიდან. მისია კონცენტრირებული იქნებოდა დედაქალაქ კინშასაში (რაც -ს საშუალებას მისცემდა, ფოკუსირებულიყო ქვეყნის აღმოსავლეთ ნაწილზე), ასევე ექნებოდა ელემენტები ქვეყნის ფარგლებს გარეთ და მანდატი შეიძლებოდა გაგრძელებულიყო 2006 წლის 30 სექტემბრის შემდეგ, -თან კოორდინაციით. გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს, დაევალა საბჭოსთვის ეცნობებინა კონგოს ხელისუფლების მიერ არჩევნების ჩატარების გრაფიკის შესახებ.

 -ს მიენიჭა უფლებამოსილება, განეხორციელებინა შემდეგი ზომები:

დახმარებოდა -ს რთულ სიტუაციებში, რათა თავიდან აეცილებინა მათი ესკალაცია;

დაეცვა მოსახლეობა დაუყოვნებელი საფრთხის პირობებში;

მონაწილეობა მიეღო კინშასაში მდებარე ნდჟილის აეროპორტის დაცვაში;

უზრუნველეყო -ს პერსონალისა და ობიექტების უსაფრთხოება და გადაადგილების თავისუფლება;

ჩაეტარებინა შეზღუდული ოპერაციები საფრთხეში მყოფი პირების გამოსაყვანად.

იარაღის ემბარგო და სხვა სანქციები, რომლებიც განსაზღვრული იყო რეზოლუციებში 1493 (2003) და 1596 (2005), ამ ოპერაციაზე არ ვრცელდებოდა. კონგოს მთავრობასა და ევროკავშირს მოუწოდეს, დაედოთ შეთანხმება ძალების სტატუსის შესახებ. ასევე რეგიონულ სახელმწიფოებს სთხოვეს მხარდაჭერა, ხოლო -ს მიენიჭა უფლებამოსილება, უზრუნველეყო საჭირო ლოგისტიკური დახმარება.
საბოლოოდ, კონგოს ყველა მხარეს მოუწოდეს, დაეცვათ თავიანთი ვალდებულება დემოკრატიული პროცესის მიმართ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1439

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1439 ერთხმად მიიღეს 2002 წლის 18 ოქტომბერს, 864 (1993) რეზოლუციისა და ანგოლასთან დაკავშირებული ყველა შემდგომი რეზოლუციის, განსაკუთრებით 1127 (1997), 1173 (1998), 1237 (1999), 1295 (2000), 1336 (2001), 1348 (2001), 1374 (2001), 1404 (2002), 1412 (2002) და 1432 (2002) რეზოლუციების ხელახლა დადასტურების შემდეგ, საბჭომ ორი თვით — 2002 წლის 19 დეკემბრამდე — გაახანგრძლივა -ს წინააღმდეგ დაწესებული სანქციების მონიტორინგის მექანიზმი და გააუქმა მისი წევრებისთვის დაწესებული მოგზაურობის აკრძალვა.

უშიშროების საბჭომ გამოხატა შეშფოთება სამოქალაქო ომის გავლენაზე ჰუმანიტარულ მდგომარეობასთან დაკავშირებით და მიესალმა ანგოლის მთავრობის მიერ გადადგმულ ნაბიჯებს ლუსაკის პროტოკოლისა და სხვა შეთანხმებების განხორციელების მიმართულებით.
გაეროს ქარტიის თავის საფუძველზე მოქმედებით, საბჭომ კიდევ ორი თვით გაახანგრძლივა მონიტორინგის მექანიზმი და სთხოვა მას პერიოდულად წარედგინა ანგარიშები 864-ე რეზოლუციით შექმნილი კომიტეტისთვის, ასევე დამატებითი ანგარიში 2002 წლის 13 დეკემბრამდე.
ამასთან, მას დაევალა 10 დღის ვადაში წარმოედგინა ანგარიში თავისი მომავალი საქმიანობის სამოქმედო გეგმის შესახებ.
კომიტეტის თავმჯდომარეს დაევალა, რომ 2002 წლის 19 დეკემბრამდე საბჭოსთვის წარედგინა ანგარიში, განსაკუთრებით სანქციების დარღვევებთან დაკავშირებით.

გაეროს გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს, დაევალა დაენიშნა ორი ექსპერტი, რომლებიც იმუშავებდნენ მონიტორინგის მექანიზმში, და უზრუნველეყო შესაბამისი ფინანსური რესურსები.
ყველა ქვეყანას მოუწოდეს, ეთანამშრომლათ ამ მექანიზმთან მისი მანდატის შესრულების განმავლობაში.

საბოლოოდ, რეზოლუციამ დაადგინა, რომ -ს ოფიციალური პირებისთვის დაწესებული მოგზაურობის აკრძალვა დასრულდებოდა 2002 წლის 14 ნოემბერს და მის წინააღმდეგ დაწესებული ყველა სხვა სანქციის გადახედვა მოხდებოდა 2002 წლის 19 ნოემბრამდე.
თბილისის ბალნეოლოგიური კურორტი

თბილისის ბალნეოლოგიური სპა კურორტი — სამკურნალო-დიაგნოსტიკური, სარეაბილიტაციო და გამაჯანსაღებელი დაწესებულება თბილისში. კურორტის სერვისები ეფუძნება თერმულ-გოგირდოვან მინერალურ წყლებს, ვულკანური წარმოშობის სამკურნალო ტალახს და ფიზიოთერაპიულ ფაქტორებს.

დაარსდა 1938 წელს. მდებარეობს მტკვრის მარჯვენა სანაპიროზე, ისტორიულ უბან ხარფუხში. კურორტის ძირითადი შენობა სამსართულიანია (არქიტექტორები: ი. ჟიტკოვსკი, მ. კალაშნიკოვი, ბ. კარბინი), ვესტიბიულის ორივე მხარეს შიდა ეზოებია, რომელთა ირგვლივ განლაგებულია სააბაზანოები, სამკურნალო და დამხმარე სათავსოები. კომპლექსის ბირთვს წარმოადგენს შიდა ეზო, რომელსაც მთელ პერიმეტრზე კოლონადა გასდევს. 1998 წელს შენობას კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი მიენიჭა.

თბილისის ბალნეოლოგიური კურორტი იყენებს სულფიდურ-თერმული და ჰიპერთერმული ჯგუფის წყალს (30–470°), ასევე კუმისის ტბის ლამის და ახტალის ფსევდოვულკანური წარმოშობის ტალახს. სამედიცინო და ბალნეოლოგიური მიმართულებების გარდა კურორტის ბაზაზე მოქმედებს ასევე ე.წ. „ველნეს სპა“.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1232

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1232, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 1999 წლის 30 მარტს, დასავლეთ საჰარის საკითხთან დაკავშირებით ყველა წინა რეზოლუციის ხელახალი დადასტურების შემდეგ, საბჭომ გააგრძელა გაეროს მისიის — -ს (რეფერენდუმის ორგანიზების მისია დასავლეთ საჰარაში) მანდატი 1999 წლის 30 აპრილამდე.

უშიშროების საბჭომ -ს მანდატი გაახანგრძლივა იმისთვის, რომ მიღწეულიყო შეთანხმება მაროკოს, პოლისარიოს ფრონტსა და გაეროს შორის ამომრჩეველთა იდენტიფიკაციისა და საჩივრების პროცედურების განხორციელებასთან დაკავშირებით, ასევე გაგრძელებულიყო მოლაპარაკებები ლტოლვილთა დაბრუნების საკითხზე. საბჭომ მიესალმა გაეროს ლტოლვილთა უმაღლესი კომისარიატის მიერ წინასწარი რეგისტრაციის პროცესის განახლებას ალჟირის ქალაქ ტინდუფში. ასევე მიესალმა შეთანხმებას მაროკოს მთავრობასა და -ს ძალების მეთაურს შორის ნაღმებისა და აუფეთქებელი საბრძოლო მასალის საკითხზე.

დასასრულს, გენერალურ მდივან კოფი ანანს დაევალა 1999 წლის 23 აპრილამდე წარმოედგინა ანგარიში მიმდინარე რეზოლუციის განხორციელების შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1707

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1707 ერთხმად მიიღეს 2006 წლის 12 სექტემბერს, ავღანეთში არსებულ ვითარებასთან დაკავშირებული ყველა რეზოლუციის, განსაკუთრებით კი ტერორიზმის შესახებ: 1386 (2001), 1413 (2002), 1444 (2002), 1510 (2003), 1563 (2004), 1623 (2005) და 1659 (2006), 1368 (2001) და 1373 (2001) რეზოლუციების დადასტურების შემდეგ. 1707-ე რეზოლუციით საერთაშორისო უშიშროების დახმარების ძალების უფლებამოსილება 2007 წლის ოქტომბრის შუა რიცხვებამდე გაგრძელდა.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
უშიშროების საბჭომ აღიარა, რომ ავღანეთში უსაფრთხოების, კანონისა და წესრიგის უზრუნველყოფის პასუხისმგებლობა თავად ავღანელებს ეკისრებოდათ. საბჭომ აღიარა ქვეყანაში არსებული გამოწვევების ურთიერთდაკავშირებული ბუნება და კიდევ ერთხელ ხაზი გაუსვა პროგრესის მნიშვნელობას უსაფრთხოების, მმართველობისა და ნარკოტიკებით ვაჭრობის წინააღმდეგ ბრძოლისათვის. ხაზი გაუსვა ავღანეთის კომპაქტის მნიშვნელობას, როგორც ავღანეთსა და საერთაშორისო საზოგადოებას შორის თანამშრომლობის ჩარჩოს.

არსებობდა შეშფოთება ავღანეთში უსაფრთხოების მდგომარეობასთან, მათ შორის ალ-კაიდას, თალიბანის, შეიარაღებული დაჯგუფებების და ნარკოტიკებით უკანონო ვაჭრობაში ჩართული პირების აქტივობების გაზრდასთან დაკავშირებით.

ამ კონტექსტში, რეზოლუცია მოუწოდებს ავღანეთის ყველა მხარეს, თავი შეიკავონ ძალადობის ან შეიარაღებული დაჯგუფებების გამოყენებისგან და კონსტრუქციულად ჩაერთონ ქვეყნის განვითარებაში; უსაფრთხოების სექტორის რეფორმა აუცილებელია.

საბჭო რეზოლუციაში მიესალმა ავღანეთის ეროვნული უსაფრთხოების ძალების, -ისა და ოპერაცია „მდგრადი თავისუფლების“ წვლილს ავღანეთის უსაფრთხოების საქმეში, განსაკუთრებით -ის გაფართოებას ქვეყნის სამხრეთ და აღმოსავლეთ რაიონებში.
ასევე მადლობა გადაუხადა გაერთიანებულ სამეფოს იტალიის ნაცვლად -ის მისიის ხელმძღვანელობისთვის და შეაქო ქვეყნები, რომლებმაც წვლილი შეიტანეს ნატოში. საბჭომ ავღანეთში არსებული ვითარება საერთაშორისო მშვიდობისა და უსაფრთხოებისთვის საფრთხედ მიიჩნია.

აქტები
გაეროს წესდების თავის შესაბამისად, საბჭომ 2006 წლის 13 ოქტომბრის შემდეგ თორმეტი თვით განაახლა -ის მანდატი. ძალებში მონაწილე სახელმწიფოებს უფლება მიეცათ გამოეყენებინათ ყველა საჭირო ზომა მანდატის შესასრულებლად, ხოლო სხვა წევრ სახელმწიფოებს სთხოვეს ოპერაციაში პერსონალისა და რესურსების შეტანა.

ძალებს მოუწოდეს ემუშავათ ავღანეთის მთავრობასთან, საერთაშორისო ძალებთან და გენერალური მდივნის სპეციალურ წარმომადგენელთან. საბოლოოდ, -ის ხელმძღვანელობას მოეთხოვა კვარტალური ანგარიშების წარდგენა მანდატის შესრულების შესახებ.
მარიოტო ალბერტინელი

მარიოტო ალბერტინელი (; დ. 13 ოქტომბერი, 1474 — გ. 5 ნოემბერი, 1515) — იტალიელი რენესანსის ეპოქის მხატვარი, რომელიც მოღვაწეობდა ფლორენციაში. იგი იყო ფრა ბარტოლომეოს ახლო მეგობარი და თანამშრომელი.

მისი ნამუშევრები ზოგჯერ შეფასებულია როგორც „არქაული“ ან „კონსერვატიული“, თუმცა სხვები მათ მაღალი რენესანსის კლასიციზმის ერთ-ერთ მნიშვნელოვან ნიმუშად მიიჩნევენ.

ბიოგრაფია
მარიოტო ალბერტინელი დაიბადა ფლორენციაში, ოქროს დამამუშავებლის ოჯახში. იგი სწავლობდა მხატვარ კოზიმო როსელის სახელოსნოში, სადაც შეხვდა ბაჩო დელა პორტას — მომავალში ცნობილს, როგორც ფრა ბარტოლომეოს. მათი მეგობრობა იმდენად მჭიდრო იყო, რომ 1494 წელს შექმნეს ერთობლივი სახელოსნო, სადაც შემოსავალსაც თანაბრად ინაწილებდნენ. ეს თანამშრომლობა გაგრძელდა 1500 წლამდე, სანამ ბარტოლომეო დომინიკელთა ორდენს შეუერთდებოდა.

ალბერტინელის კარიერის დასაწყისში მას მფარველობდა მედიჩების ოჯახის წევრი ალფონსინა ორსინი. ამ პერიოდის მისი ნამუშევრები მცირე ზომისაა და გამოირჩევა დახვეწილი ტექნიკით. მის სტილზე გავლენა მოახდინეს პიერო დი კოზიმომ, ლორენცო დი კრედიმ და პერუჯინომ, ასევე ჩრდილოევროპულმა ფერწერამ.

ალბერტინელის ადრეულ ნამუშევრებს შორისაა მილანის პოლდი პეცოლის მუზეუმში გამოფენილი „მადონა და ყრმა“-ს მცირე ტრიპტიქი წმინდანებთან, ეკატერინესთან და ბარბარასთან ერთად (1500) და შარტრის ხელოვნების მუზეუმში გამოფენილი „მადონა და ყრმა“-ს კიდევ ერთი ტრიპტიქი წმინდანებთან, ანგელოზებთან და სხვადასხვა რელიგიურ სცენებთან ერთად. სავარაუდოდ, ამ პერიოდით თარიღდება რამდენიმე პანელი „დაბადებიდან სცენებით“, რომლებიც ლონდონის კურტოს ინსტიტუტში, ზაგრების სტროსმაიერის გალერეაში, ბერგამოს კარარას აკადემიასა და კემბრიჯის ჰარვარდის ხელოვნების მუზეუმებშია დაცული.

1503 წელს ალბერტინელმა შექმნა თავისი ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი ნამუშევარი — „მარიამის მონახულება“, რომელიც ამჟამად უფიცის გალერეაში ინახება. ამ ნამუშევარში ჩანს მისი სტილის განვითარება: კომპოზიციის სიმკაცრე, კლასიკური არქიტექტურა და სინათლისა და ჩრდილის კონტრასტი, რაც ნახატს მაღალი ხარისხის რენესანსის ხელოვნების ტიპურ ნიმუშად აქცევს.

ამავე პერიოდში მან თანამშრომლობა დაიწყო ჯულიანო ბუჯარდინთან, ხოლო მოგვიანებით კვლავ გაერთიანდა ფრაჰ ბარტოლომეოსთან. მათი სტილები იმდენად მსგავსი გახდა, რომ ზოგიერთი ნამუშევრის ავტორობა ხანდახან სადავოა. მაგალითად, კრეს ტონდო, რომელიც ამჟამად კოლუმბიის ხელოვნების მუზეუმშია დაცული, ადრე ფრა ბარტოლომეოს მიეწერებოდა, მაგრამ ახლა ითვლება, რომ ეს არის ალბერტინელის ნამუშევარი, რომელიც ფრა ბარტოლომეოს კარიკატურის, ანუ მასშტაბური მოსამზადებელი ნახატის გამოყენებით არის შექმნილი. ჟენევის ხელოვნებისა და ისტორიის მუზეუმში გამოფენილ ხარებას ორივე მხატვრის ხელმოწერა და თარიღი (1511) აქვს. ორი ხელოვანის პარტნიორობა 1513 წლის იანვარში შეწყდა, რაც მითითებულია დოკუმენტში, რომელიც სახელოსნოს ქონების გაყოფას ითვალისწინებდა.

ჯორჯო ვაზარის „ალბერტინელის ცხოვრების“ თანახმად, მხატვარი უზნეო ცხოვრების წესით ცხოვრობდა, უყვარდა გართობა და ქალები. როგორც ამბობენ, ალბერტინელის ფინანსური პრობლემები ჰქონდა და მხატვრის შემოსავლის შესავსებად ტავერნას მართავდა. სიცოცხლის ბოლოს მას არ შეეძლო ვალების ნაწილის დაფარვა, მათ შორის რაფაელის მიმართ. მისმა მეუღლემ ანტონიამ, რომელზეც ის 1506 წელს დაქორწინდა, მისი სესხების ნაწილი დაფარა. მის მრავალ სტუდენტს შორის იყვნენ ფრანჩაბიჯო, იაკოპო და პონტორმო და ინოჩენცო და იმოლა.

ფოტოგალერეა
პანაკამი

პანაკამი — სასმელი, რომელიც სამხრეთ ინდოეთში წარმოიშვა. მას ზოგჯერ უწოდებენ პანაკას ან პანაგამს, რაც „ტკბილ სასმელს“ ნიშნავს. მადჰურ ჯაფრის თქმით, პანაკამი უძველეს ტექსტებში მოხსენიებულია დაახლოებით ძვ. წ. 1000 წლიდან.

სასმელი ტრადიციულად რამა ნავამის დღესასწაულზე მზადდება, თუმცა ასევე მიირთმევენ სხვა ინდუისტურ ფესტივალებსა და რელიგიურ ცერემონიებზე, განსაკუთრებით ზაფხულის თვეებში. „ “-მ მას „სრი რამნავამის სინონიმი“ უწოდა. ინდოეთის ზოგიერთ ნაწილში პანაკამი ქორწინებისთვის სამზადისის ტრადიციული ნაწილია და რამას ფავორიტ სასმელად ითვლებოდა.

როგორც წესი, სასმელი შეიცავს ლიმონის წვენის, კარდამონისა და კოჭას კომბინაციას, რომელსაც ცივ წყალში ხსნიან. რეკომენდებულია პანაკამის სუფრასთან ცხლად მიტანა.