iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ვლადიმერ უზნაძე

ვლადიმერ უზნაძე (დ. 24 მაისი, 1938, თბილისი) — ქართველი მოცეკვავე და ჟურნალისტი.

ბიოგრაფია
1966 დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი (ჟურნალისტიკა).

ქართული ხალხური ცეკვები შეისწავლა ჯერ მ. რაქვიაშვილთან, შემდეგ თბილისის პიონერთა და მოსწავლეთა სასახლეში რ. ჭოხონელიძის ხელმძღვანელობით; 1957 წლიდან ი.სუხიშვილისა და ნ.რამიშვილის მიწვევით გახდა საქართველოს ხალხური ცეკვის ანსამბლის სოლისტი; განსაკუთრებული აღიარება მოუტანა ცეკვამ „ქართული“, რომელსაც ნ. რამიშვილთან ერთად ასრულებდა; 1962–1970 წლებში იყო „საქინფორმისა“ და გაზეთ „კომუნისტის“ სპეც კორესპონდენტი საზღვარგარეთ; ღვაწლი მიუძღვის „სუხიშვილების“ ანსამბლის ისტორიის შექმნაში; შექმნა ანსამბლის საგასტროლო ცხოვრების ამსახველი უნიკალური ფოტომატიანე; 1972–1974 წლებში მუშაობდა საქართველოს ჟურნალისტთა კავშირში; 1974–1988 წლებში საქართველოს უმაღლესი და სპეციალური განათლების სამინისტროში; 1988–1989 წლებში სახალხო განათლების სამინისტროში; 1989–2001 წლებში საქართველოს კულტურის სამინისტროში; 2001 წლიდან არის საქართველოს ქორეოგრაფიულ მიოღვაწეთა საერთო–ეროვნული კავშირის თავმჯდომარის მოადგილე, 2004 წლიდან თავმჯდომარე, პარალელურად საქართველოს თეატრის, კინოს, მუსიკისა და ქორეოგრაფიის მუზეუმში, ქორეოგრაფიული განყოფილების გამგე; ავტორია მრავალი პუბლიკაციის, რეპორტაჟის, მხატვრულ–დოკუმენტური ნოველის, ბროშურის; გადაღებული აქვს დოკუმენტური ტელეფილფილმი საქართველოს ცეკვის აკადემიური ანსამბლის გასტროლების შესახებ; არაერთი კონკურსისა და ფესტივალის მოთავე და ორგანიზატორია; 2005 წელს დააარსა „ქართული ქორეოგრაფიის დღე“(ყოველწლიურად 11 ივნისი); მონაწილეობდა კინოფილმში „ეთერის სიმღერა“ (1955, აბესალომი, რეჟისორი ს. დოლიძე); გასტროლები: მსოფლიოს 65 ქვეყანა ანსამბლთან ერთად.

ჯილდოები
2018 — თბილისის საპატიო მოქალაქე
1996 — ღირსების ორდენი
1966 — საქართველოს დამსახურებული არტისტი
ნაგოიის ოქმი

ნაგოიის ოქმი გენეტიკური რესურსების ხელმისაწვდომობისა და მათი გამოყენებით მიღებული სარგებლის სამართლიანი და თანაბარი განაწილების შესახებ ― ბიოლოგიური მრავალფეროვნების კონვენციის დამატებითი შეთანხმება. მიზნად ისახავს კონვენციის სამი მიზნიდან ერთ-ერთის განხორციელებას: ბიომრავალფეროვნების კონსერვაციისა და მდგრადი გამოყენების მეშვეობით გენეტიკური რესურსების გამოყენებით მიღებული სარგებლის სამართლიან და თანასწორ განაწილებას.

ხელშეკრულებას ხელი მოეწერეა 2010 წლის 29 ოქტომბერს, ნაგოიაში, იაპონიაში და ძალაში შევიდა 2014 წლის 12 ოქტომბერს. 2020 წლის ოქტომბრისთვის, ოქმი რატიფიცირებულია 128 მხარის მიერ (გაეროს 127 წევრი სახელმწიფოს და ევროპის კავშირი).

დამატებულმა ბიუროკრატიამ და კანონმდებლობამ შეიძლება დააზიანოს ბიომრავალფეროვნების შეგროვება და მონიტორინგი, კონსერვაცია, ინფექციურ დაავადებებზე საერთაშორისო რეაგირება და კვლევა.

მიღება და რატიფიკაცია
ნაგოიის ოქმს 2010 წლის 29 ოქტომბერს მოეწერა ხელი იაპონიის ქალაქ ნაგოიაში, მხარეთა კონფერენციის მეათე შეხვედრაზე, რომელიც 2010 წლის 18-29 ოქტომბრის შუალედში გაიმართა. ოქმი ძალაში შევიდა 2014 წლის 12 ოქტომბერს. 2020 წლის დეკემბრისთვის, ნაგოიის ოქმი რატიფიცირებულია 128 მხარის, გაეროს წევრი 127 სახელმწიფოსა და ევროპის კავშირის მიერ.

კრიტიკა
დამატებულმა ბიუროკრატიამ და კანონმდებლობამ შეიძლება დააზიანოს ბიომრავალფეროვნების შეგროვება და მონიტორინგი, კონსერვაცია, ინფექციურ დაავადებებზე საერთაშორისო რეაგირება და კვლევა. არაერთი მეცნიერის თქმით, გაზრდილი ბიუროკრატია ხელს შეუშლის დაავადებების პრევენციასა და კონსერვაციას, ხოლო მეცნიერთა შესაძლო დაპატიმრება უარყოფით გავლენას მოახდენს კვლევაზე.
ირენ კონდაჩი

ირენ კონდაჩი (მალტ. ;დ. 7 ივნისი, 1899 — გ. 3 სექტემბერი, 1970) — მალტელი ექიმი, მეორე მსოფლიო ომის დროს კუნძულზე მომუშავე ორი ქალი ექიმიდან ერთ-ერთი. სასკოლო სამედიცინო სამსახურის ერთ-ერთი დამფუძნებელი,  სამთავრობო სკოლის სამედიცინო ოფიცერი, რომელმაც დიდი წვლილი შეიტანა სკოლებში მუნის აღმოსაფხვრელად.

ბიოგრაფია
ირენ კონდაჩი დაიბადა ვალეტაში 1899 წლის 7 ივნისს. მისი ოჯახი საბერძნეთის კუნძულიდან ახალი ემიგრირებული იყო. მამა, კონსტანტინე კონდაჩი, ვაჭარი გახლდათ. გოგონა აღიზარდა ბერძნულ მართლმადიდებლურ ტრადიციებზე, რომელიც უფრო ტოლერანტული იყო სახლის გარეთ დასაქმებული ქალების მიმართ. 1916 წელს შევიდა მალტის უნივერსიტეტში, სადაც ეუფლებოდა მედიცინას, მაგრამ ერთი წლის შემდეგ მიატოვა. ათი წლის შემდეგ მან  სამედიცინო ხარისხი ნეაპოლის უნივერსიტეტში მიიღო. შემდეგ სწავლა გააგრძელა პავიას უნივერსიტეტში და  1928 წელს დაასრულა პედიატრის სპეციალობით.

კარიერა
სწავლის დამთავრების შემდეგ ირენ კონდაჩი მალტაზე დაბრუნდა, სადაც  ვალეტაში, მალტის უნივერსიტეტის მეანობა-გინეკოლოგიის პროფესორის ჯოზეფ ელულის ასისტენტად დაიწყო მუშაობა. 1938 წელს იგი დაიქირავეს სამედიცინო ოფიცერად სამთავრობო სკოლაში და დასახლდა ვია ლუსიოზე, სლიმაში. ომის დაწყებისთანავე, ბევრი მამაკაცი შეუერთდა მებრძოლთა რიგებს, ქალები უფრო მეტად ჩაერთნენ კუნძულის დაცვაში. ოფთალმოლოგთან და სტომატოლოგთან ერთად კონდაჩი ემსახურებოდა სკოლებს. სატრანსპორტო საშუალების არარსებობის გამო, ის ფეხით გაემგზავრა კუნძულის სხვადასხვა სკოლების მოსანახულებლად, 1941-დან 1942 წლამდე 20000-ზე მეტი სკოლის მოსწავლისთვის იმუნიზაციისა და სამედიცინო გამოკვლევების ჩასატარებლად. იგი გახლდათ პასუხისმგებელი საჯარო სკოლებში მუნის აღმოფხვრაზე ზეთის შემცველი მალამოებით.

ირენ კონდაჩის რთულ და სახიფათო პირობებში უწევდა მუშაობა, ვინაიდან 1941 წელს საჯარო სკოლები გადაკეთდა საავადმყოფოებად და ლტოლვილთა ცენტრებად. კორმის სამთავრობო სკოლაში საავადმყოფოს მონიტორინგის დროს დაწესებულება დაიბომბა და კონდაჩიმ, მისმა თანამშრომლებმა, ლტოლვილებმა და სტუდენტებმა ძლივს მოახერხეს  გოგონათა სკოლის ქვეშ არსებულ მიწისქვეშა თავშესაფარში გაქცევა. მეორე მსოფლიო ომის დროს მალტაზე მხოლოდ ორი პრაქტიკოსი ქალი ექიმი იყო და კონდაჩი მათგან ერთ-ერთი გახლდათ. მან განაგრძო მუშაობა განათლების სამინისტროში სამედიცინო ოფიცრად 1959 წლამდე. ის თავის დროზე ყველაზე მაღალანაზღაურებადი ქალი იყო საჯარო სამსახურში.

გარდაცვალება და ხსოვნა
ირენ კონდაჩი გარდაიცვალა 1970 წელს. 2014 წელს საიმონ კუზენსმა დაასრულა სამაგისტრო დისერტაცია „პირველი აკადემიური ნაშრომი“ მალტელი ქალების ისტორიაზე მეორე მსოფლიო ომის დროს. კვლევის დროს მან აღმოაჩინა კონდაჩის ისტორია, რომელიც 2016 წლის სახელმძღვანელოში უნდა შესულიყო.
ლადო არველაძე

ლადო არველაძე (გ. 17 ოქტომბერი, 1975) — ქართველი მწერალი.

ბიოგრაფია
თავის მოგონებათა წიგნში ლადო არველაძე „მშობლიურ მიწასა და უცხო მიწათა შორის“ საკმაოდ დაწვრილებით მოგვითხრობს საკუთარი ცხოვრების ამბავს. მაგრამ რადგანაც ამ წიგნების პირველი და მეორე ნაწილი ხელმიუწვდომელია, მწერლის ბიოგრაფიის ადრეული პერიოდის შესხაებ ძალიან ცოტა რამაა ცნობილი. იგი დაბადებული უნდა იყოს 1910-1920-იანი წლების მიჯნაზე იმერეთის ერთ-ერთ სოფელში სიმონ და ქრისტინე არველაძეების ოჯახში. დედა ორი წლის ასაკში გარდაეცვალა. უმცროსი და-ძმის მოვლა მამასთან ერთად უფროსმა დამ – მაგდანამ იკისრა, რომელიც იმხნად თვითონაც თერთმეტი წლისა ყოფილა. თექვსმეტი წლის ასაკში მაგდანა ცოლად გაჰყვა ჩრდილოეთ ჩინეთში მდებარე ქალაქ ხარბინში სამხედრო სამსახურში მყოფ ქართველს და იქ გადავიდა საცხოვრებლად, თუმცა ნაადრევად გარდაიცვალა და იქვე დაასაფლავეს.

სამამულო ომის დაწყებისთანავე ლადო არველაძე ფრონტზე გაუწვევიათ. ძირითადად ქერჩსა და სევასტოპოლში მიმდინარე საომარ ოპერაციებში იღებდა მონაწილეობას. 1942 წლის 6 ივლისს სევასტოპოლთან მომხდარი საბრძოლო შეტაკების დროს ალყაში მოქცეული ლადო არველაძე, სხვა თანამებრძოლებთან ერთად, გერმანელებს ტყვედ ჩაბარდა. ტყვეობის დროს უკრაინის, პოლონეთის და გერმანიის ტყვეთა ბანაკებში მოუხდა ყოფნა. შემდეგ ორწელიწადნახევარი იტალიაში იმყოფებოდა, სადაც 1943 წლის ზაფხულში მოხვდა ქართველ ტყვეთა ბატალიონის წევრებთან ერთად. იტალიაში ცხოვრების პერიოდში ლადო არველაძე იქაურ მანდილოსანზე დაქორწინებულა. 40-იანი წლების ბოლოს არველაძეების ოჯახში ნიუ-იორკში გადავიდა საცხოვრებლად. ამერიკაში ლადო არველაძის მეუღლეს იმდენად საქმიანი და გულთბილი ურთიერთობა დაუმყარებია იქაურ ქართულ დიასპორასთან, რომ 1954 წლის აგვისტოში იგი „საქართველოს დამოუკიდებლობის აღდგენის ამერიკული საბჭოს“ წვერადაც კი აურჩევიათ.

ლადო არველაძე აქტიურად იყო ჩართული ამერიკის ქართული სათვისტომოს საქმიანობაში. 1952 წლის 5 ოქტომბერს ნიუ-იორკში დააარსეს უპარტიო ნებაყოფლობითი ორგანიზაცია „ქართველთა დემოკრატიული კავშირი“, რომელსაც იმავე წლის 2 ნოემბერს შეუცვალეს სახელი და უწოდეს „საქართველოს დამოუკიდებლობის აღდგენის ამერიკული საბჭო“. ამერიკაში ცხოვრების პერიოდში ლადო არველაძე აქტიურად საქმიანობდა დასახელებული ორგანიზაციის და მისი პერიოდული ორგანიზაციების — ჟურნალ „ჩვენი გზისა“ და საინფორმაციო ბიულეტენ „ცნობის ფურცლის“ საქმიანობაში ზუსტად ცნობილი არ არის, რომელ წლამდე ცხოვრობდა ლადო არველაძე ამერიკაში. ცნობილია მხოლოდ ის რომ ბოლო წიგნი, რომელიც ნიუ-იორკში ცხოვრების პერიოდში გამოსცა 1966 წლით თარიღდება. სიცოცხლის ბოლო წლები მწერალმა რომში გაატარა, სადაც 1975 წლის 17 ოქტომბერს გარდაიცვალა.
არქიფო ლაბახუა

არქიფო მირონის ძე ლაბახუა (დ. 15 მაისი, 1910, რეკა — გ. 1993, თბილისი) — ქართველი ინჟინერი.

ბიოგრაფია
1936 წელს დაამთავრა სტალინის სახელობის მოსკოვის სამთო ინსტიტუტი მაღაროთა მშენებლობის სპეციალობით.

1936-1953 წლებში მუშაობს ტყვარჩელის მაღაროთა სამმართველოში. იყო შახტის უბნის უფროსის თანაშემწე, ვენტილაციის ქსელების უფროსი, მთავარი ინჟინრის თანაშემწე, შახტის მთავარი ინჟინერი, შახტის უფროსი და ტრესტ „ტყვარჩელნახშირის“ მმართველი. 1953 წელს დაინიშნა აფხაზეთის ასსრ მინისტრთა საბჭოს თავმჯდომარედ. 1956-1976 წლებში იყო საქართველოს მინისტრთა საბჭოს თავმჯდომარის მოადგილე მშენებლობის დარგში. 1976 წლიდან მუშაობდა საქართველოს სსრ სასოფლო მშენებლობის სამინისტროში მინისტრის უფროს მრჩევლად, ასევე, საქართველოს სსრ სასოფლო მშენებლობიოს სამინისტროს ტრესტ „ორგტექსოფმშენის“ მართვის სისტემების სრულყოფისა და ეკონომიკური ანალიზის განყოფილების მთავარ სპეციალისტად. იყო საქართველოს სამშენებლო დარგის გამორჩეული ორგანიზატორი. უდიდესი წვლილი აქვს შეტანილი მისი განვითარების საქმეში. 1954-1976 წლებში იყო საქართველოს კპ ტყვარჩელისა და სოხუმის საქალაქო კომიტეტის წევრი, აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის საოლქო კომიტეტის ბიუროს და საქართველოს კპ ცენტრალური კომიტეტის წევრი. 1954-1958 წლებში არჩეული იყო საბჭოთა კავშირის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატად. 1951-1959 წლებში აფხაზეთის ასსრ უმაღლესი საბჭოს სამი მოწვევის და 1959-1980 წლებში საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს ხუთი მოწვევის დეპუტატად. 12 წლის განმავლობაში იყო საქართველოს პროფკავშირების საბჭოს წევრი. დაჯილდოებული იყო მრავალი მედლითა და სიგელით.

ჯილდოები
საპატიო ნიშნის ორდენი
წითელი დროშის ორდენი (3 ორდენი)
აფხაზეთის ასსრ-ის დამსახურებული ინჟინერი
საქართველოს დამსახურებული ინჟინერი
გარეგინ ხაჟაკი

გარეგინ ხაჟაკი (; 6 ოქტომბერი, 1867 - 1915) — სომეხი ჟურნალისტი, მწერალი, პოლიტიკური აქტივისტი და პედაგოგი. სომხეთის რევოლუციური ფედერაციის წევრი, ხაჟაკი მოგზაურობდა მთელ მსოფლიოში რევოლუციური საქმიანობის მხარდასაჭერად. სიცოცხლის განმავლობაში ხაჟაკი ოთხჯერ იყო დაპატიმრებული. იყო მასწავლებელი და დირექტორი რეგიონის რამდენიმე სომხურ სკოლაში. 1915 წელს გარეგინ ხაჟაკი დააპატიმრეს და შემდეგ მოკლეს სომხების გენოციდის დროს.

ცხოვრება
გარეგინ ხაჟაკი (ჩაკალიანი) დაიბადა 1867 წლის 6 ოქტომბერს, რუსეთის იმპერიის ალექსანდროპოლში (დღევანდელი გიუმრი, სომხეთი). მას ეძახდნენ ჩაკალ ოღლი (თურქულად: ტურის ძე), რომელიც მოგვიანებით გარშემომყოფებმა ხაჟაკად გადააკეთეს. 1883 წელს, საწყისი განათლების მიღების შემდეგ, უმაღლესი განათლება მიიღო გევორქიანის სემინარიაში. სემინარია დაამთავრა 1886 წელს, რის მერე ხაჟაკი გახდა მასწავლებელი და შვიდი წლის განმავლობაში ასწავლიდა ბაქოს, აკულისის და განჯას სამრევლო სკოლებში. 1915 წლის 24 აპრილის ღამეს ხაჟაკი დააპატიმრეს და კონსტანტინოპოლის ციხეში ჩასვეს. შემდეგ მატარებლით გაგზავნეს აიასში, სოფელში, რომელიც მდებარეობს ოსმალეთის იმპერიის შიდა პროვინციებში. სავარაუდოდ, დიარბაქირში მათზე სამხედრო სასამართლო გაიმართებოდა; თუმცა, ხაჟაკი და სხვა პატიმპრები გზაში მოკლეს. ყარაჩურის მიდამოში ურფასა და სევერეკს შორის (დღევანდელი სივერეკი). მკვლელობის ბრძანება კაპიტანი შევქეთისგან სპეციალური ორგანიზაციის წევრს, ჰაჯი ონბაშის გადაეცა.
ნიკოლოზ რომანოვი (უმცროსი)

დიდი მთავარი ნიკოლოზ ნიკოლოზის ძე რომანოვი (უმცროსი) (; დ. , სანკტ-პეტერბურგი — გ. 5 იანვარი, 1929, ანტიბი, საფრანგეთი) — დიდი მთავრის ნინკოლოზ ნიკოლოზის ძისა (უფროსის) და ალექსანდრა პეტრეს ასულის პირველი ვაჟი, ნიკოლოზ -ის შვილიშვილი; გენერალ-ადიუტანტი (14 ნოემბერი, 1894), კავალერიის გენერალი (6 დეკემბერი, 1900).

პირველ მსოფლიო ომის დასაწყისში (1914-1915) და 1917 წლის მარტის დღეებში იყო სახმელეთო და საზღვაო ძალების უმაღლესი მთავარსარდალი; კავკასიის მეფისნაცვალი (1915-1917).

ბიოგრაფია
მოღვაწეობა კავკასიაში
1915 წლის 23 აგვისტოს დაინიშნა მეფისნაცვლად კავკასიაში. 1917 წლის 27 თებერვალს ბათუმში გაემგზავრა. 2 მარტს ნიკოლოზ ნიკოლოზის ძემ მეფისნაცვლის სასახლეში მოიწვია ადგილობრივი გაზეთების რედაქტორ-გამომცემელნი, სადაც მან პრესის მნიშვნელობაზე ისაუბრა. ასევე ყურადღება გაამახვილა, რომ ქვეყანაში არეული ვითარების დასაწყნარებლად და კავკასიის ფრონტზე წარმატებული კამპანიის საწარმოებლად საჭირო იყო რეგიონში ნაკლები ვნებათარელვა. 7 მარტს რუსეთის მხედრობათა მთავარსარდლად დანიშნული ნიკოლოზ ნიკოლოზის ძე, თავის ძმასთან პეტრე ნიკოლოზის ძესთან და სხვა პირებთან ერთად პეტროგრადში გაემგზავრა.

1917 წლის 11 (24) მარტს რუსეთის დროებითი მთავრობის მინისტრთა საბჭოს თავჯდომარემ ლვოვმა, ნიკოლოზ რომანოვს აუწყა, რომ ის უმაღლეს მთავარსარდლობიდან იქნა გადაყენებული ნიკოლოზ -ის გადადგომასთან ერთად.
იური კრივორუჩკო

იური კრივორუჩკო ( დ. 19 დეკემბერი, 1986, ლვივი, უკრაინის სსრ, სსრკ) ―
უკრაინელი მოჭადრაკე, დიდოსტატი (2006), უკრაინის ჩემპიონი (2013). უკრაინის სპორტის დამსახურებული ოსტატი. უკრაინის ნაკრების შემადგენლობაში, საჭადრაკო ოლიმპიადაზე, ვერცხლის მედლის მფლობელი.
ბიოგრაფია
იური ქალაქ ლვივში დაიბადა. ჭადრაკის თამაში 5 წლისას მამა გრიგორმა ასწავლა, ტურნირებზე გამოსვლა კი 7 წლისამ დაიწყო. 2003 წელს ლვივში „დამოუკიდებლობის“ ტურნირი მოიგო, ხოლო 2004 წელს ურგუპში ევროპის ასაკობრივ ჩემპიონატზე ბრინჯაოს მედალი მოიპოვა. მესამე ადგილზე გავიდა 2006 წელს ერევანში მსოფლიოს ახალგაზრდულ პირველობაზე. იმავე წელს უკრაინის 20 წლამდელთა ჩემპიონატი მოიგო.
2008 წელს კაპელ-ლა-გრანდის ტურნირზე სხვა 7 მოჭადრაკესთან ერთად პირველ-მერვე ადგილებს დასჯერდა.

2009 ხანტი-მანსიისკში ფიდეს მსოფლიოს თასზე გამოვიდა და პირველივე ტურში ივან ჩეპარინოვთან გამოვარდა 2,5:3,5. ტურნირის რეიტინგის მიხედვით 128 მონაწილეს შორის 93-ე იყო. იმავე წელს ნაკრებში მიიწვიეს და ნოვი-სადში ევროპის გუნდურ ჩემპიონატზე სარეზერვო დაფაზე იასპარეზა. მან ორი მოიგო, 1 წააგო, 3 ყაიმით დაასრულა და გუნდური ბრინჯაო აიღო. რეიკიავიკის ტუნრირზე სამ დიდოსტატთან ერთად პირველ-მეოთხე ადგილზე გავიდა.
მომდევნო წელს რეტიმნოს საერთაშორისო ტურნირზე გამოვიდა და პირველ-მეექვსე ადგილი აიღო. პირველ-მესამე ადგილებს დასჯერდა პალეოხორას ტურნირზე.

2013 წლის ივნისში კიევში უკრაინის ჩემპიონი გახდა. მან 4 მოიგო, 7 ყაიმით დაასრულა და რუსლან პონომარიოვის მსგავსად პირველზე გავიდა, თუმც ტაი-ბრეიკში აჯობა. აგვისტოში ტრომსეში ფიდეს მსოფლიოს თასზე იასპარეზა, სადაც 128 მონაწილეს შორის 51-ე იყო. პირველ ტურში პარიმარჯან ნეგი დაამარცხა 4:2, მეორეში მაიკლ ადამსი 2,5:1,5, თუმც მესამეში ვასილ ივანჩუკთან დამარცხდა 1:3.

2015 წელს ევროპის საკლუბო ჩემპიონატზე სკოპიეს -ის შემადგენლობაში იასპარეზა და ინდივიდუალური ბრინჯაო მოიგო, გუნდი კი მეექვსეს დასჯერდა. მომდევნო ორ წელიწადში ამავე კლუბის შემადგენლობაში მეექვსე დაფაზე მოთამაშემ სამი მედალი აიღო. 2016-ში გუნდური ოქრო მოიპოვა, ხოლო 2017-ში გუნდური ვერცხლი და ინდივიდუალური ოქრო.
2017 წლის მაისში ფიდეს რეიტინგში 33-ე ადგილზე აღზევდა, რაც საუკეთესოა მის კარიერაში.

2021 წლის ივლის-აგვისტოში სოჭში ფიდეს მსოფლიოს თასზე მეორე ეტაპიდან გამოვარდა. მან მაიკლ ადამსი ჩაანაცვლა და 206 მონაწილეს შორის რეიტინგით 27-ე იყო. პირველ ტური მეტოქის გარეშე გაიარა, მაგრამ მეორეში ანტე ბრკიჩთან დამარცხდა 1,5:2,5. დეკემბერში უკრაინის ჩემპიონატზე მოსინჯა ძალები და ვერცხლის მედალი მოიპოვა. 3 მოიგო, 1 წააგო, 5 ყაიმით დაასრულა და ჩემპიონ ანდრეი ვოლოკიტინს ნახევარი ქულით ჩამორჩა.

უკრაინის ნაკრები
2009-2018 წლებში უკრაინის ნაკრების შემადგენლობაში შვიდ ტურნირზე გამოვიდა. მედლები სამივე სახეობის შეჯიბრში აქვს მოპოვებული, ოლიმპიადაზე, ევროპის და მსოფლიოს გუნდურ ჩემპიონატებზე. აქედან ორჯერ ინდივიდუალურში, საკუთარ დაფაზეც იყო საუკეთესო და მონაგარს ვერცხლი და ბრინჯაოც შესძინა.
სულ 52 პარტია ითამაშა და ნაკრებს 33 ქულა შესძინა. აქედან 19 მოიგო, 5 წააგო და 28 დაასრულა ყაიმით. შედეგიანობა 63,5%.

განათლება
2008 წელს ლვივის ივან ფრანკოს სახელობის უნივერსიტეტში, მათემატიკისა და მანქანათმშენებლობის ფაკულტეტი დაამთავრა.
კახაბერ ბილაშვილი

კახაბერ ბილაშვილი (დ. 2 იანვარი, 1946, თბილისი) — ქართველი გეოლოგი, მეცნიერი, პედაგოგი, ტექნიკის დოქტორი, თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ჰიდროლოგიის ოკეანოლოგიისა და მეტეოროლოგიის კათედრის ასოცირებული პროფესორი.

ბიოგრაფია
1967 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტი ინჟინერ-ჰიდროლოგის სპეციალობით.

1968-1969 წლებში მუშაობდა ჰიდრომეტეოროლოგიის ინსტიტუტში ინჟინრის თანამდებობაზე. 1969-1972 წლებში გაიარა ასპირანტურის კურსი. 1975-1976 წლებში სტაჟირებას გადიოდა აშშ-ში. 1977 წლიდან მუშაობს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მეტეოროლოგია, კლიმატოლოგია, ოკეანოლოგიის კათედრაზე. 1993-1996 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის დოქტორანტი. გამოქვეყნებული აქვს 50-ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომი. ძირითადი მიმართულებაა წყალქვეშა ფერდობის ტრანსფორმაციის საკითხები, წყალქვეშა ტექნოლოგიების განვითარება, ეკოლოგია, „იუნესკოს“ პროგრამის „ოკეანოგრაფიული მონაცემების საერთაშორისო გაცვლა“ ეროვნული კოორდინატორი საქართველოში. 1997 წელს „სოროსის“ გრანტის მფლობელი პროექტისათვის „საქართველოში არსებული ოკეანოგრაფიული მონაცემების საძიებო-საცნობარო სისტემის „ლურჯი წიგნის“ შექმნა მისი ინტერნეტში ჩართვის მიზნით“, ნატოს პროგრამა „მეცნიერება მშვიდობისათვი“ს, შავი ზღვის აუზის ოკეანოგრაფიული ეკოლოგიური მონიტორინგისა და მონაცემთა ბაზის შექმნა, ოკეანოგრაფიულ მონაცემთა ცენტრების პანევროპული ქსელის შექმნა და შავი ზღვის აუზის ოპერატიული ოკეანოგრაფიული ქსელის გაუმჯობესება, რომლებშიც არის პროექტის ხელმძღვანელი ან თანახელმძღვანელი, ოკეანოლოგიურ მონაცემთა მენეჯმენტი, აგრეთვე ოკეანოგრაფიულ მონაცემთა მოპოვების დამუშავებისა და შენახვის ეროვნული ბიუროს (ოკბი) ხელმძღვანელი.

საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „ტერიგენული მასალის დინამიკა საზღვაო უბნებზე“, დაიცვა 1982 წელს.
თეიმურაზ ტორონჯაძე

თეიმურაზ ტორონჯაძე (დ. 3 აპრილი, 1949, თბილისი, — ქართველი პედაგოგი, ფიზიკა-მათემატიკის მეცნიერებათა დოქტორი (1998), პროფესორი.

ბიოგრაფია
1971 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მექანიკა-მათემატიკის ფაკულტეტი; 1972-1975 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ასპირანტი და სტაჟიორი მოსკოვის ვ. სტეკლოვის სახელობის მათემატიკის ინსტიტუტში.

1976-1983 წლებში — საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის პაატა გუგუშვილის სახელობის ეკონომიკისა და სამართლის უნივერსიტეტი, მეცნიერ-თანამშრომელი; 1976-1994 წლებში — თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი, მექანიკა-მათემატიკის ფაკულტეტის ალბათობის თეორიისა და მათემატიკური სტატისტიკის კათედრა, მიწვეული ლექტორი;
1994-2009 წლებში — საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტი, მიწვეული პროფესორი გამოყენებითი მათემატიკის კათედრაზე და შემდეგ ამავე კათედრის გამგე; 1983-2006 წლებში ანდრია რაზმაძის სახელობის მათემატიკის უნივერსიტეტი, ალბათობის თეორიისა და მათემატიკური სტატისტიკის განყოფილება, წამყვანი მეცნიერ-მუშაკი და შემდეგ ამავე განყოფილების გამგე; 2005 წლიდან — ქართულ-ამერიკული უნივერსიტეტის ბიზნესის სკოლის დეკანი, სრული პროფესორი. კვლევის თემა: სტოქასტური განტოლებები სემიმარტინგალის პარამეტრის შეფასების ამოცანებში. არის მრავალი სპეცკურსისა და პროექტის ავტორი მათემატიკის სფეროში; სხვადასხვა წლებში არაერთგზის აქვს მიღებული სოროსის ფონდის, ევრაზიის ფონდისა და საქართველოს ეროვნული სამეცნიერო ფონდის გრანტები; მონაწილეობდა მრავალ სიმპოზიუმში საქართველოში და საზღვარგარეთ; არის დაახლოებით 70 სამეცნიერო ნაშრომის, მათ შორის მონოგრაფიებისა და სახელმძღვანელოების ავტორი; გამოქვეყნებული აქვს მრავალი სტატია.
სილოვან ნარიმანიძე

სილოვან ნარიმანიძე (დ. 15 მარტი, 1925, მაღრაანი, ახმეტის რაიონი — გ. 13 აგვისტო, 2007) — ქართველი მწერალი. მწერალთა ასოციაცია „მწერალი“-ს ყოფილი თავმჯდომარე. გამომცემლობა „მწერალი“-ს ყოფილი დირექტორი.

ბიოგრაფია
1952 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი.

1953-1974 წლებში იყო გაზეთ „სამგორის“ რედაქტორი. 1974 წლიდან კი გამომცემლობა „მერანის“ დირექტორის მოადგილე. პირველი ლექსი გამოაქვეყნა 1955 წელს, პირველი პოეტური კრებული „როცა იღვიძებენ ტყეები“ კი 1958 წელს. მას ეკუთვნის ლექსებისა და პოემების, ნოველებისა და პუბლიცისტური წერილების კრებულები, მათ შორის აღსანიშნავია „ნისლებზე მაღლა“, „მაისის საღამო“ (1971), „დიდ სიჩუმეში“ (1972), „ის მწვერვალები“ (1976), „შორეული დღე“ (1977), „ფიქრო, მე რომ გითვალთვალე“ (1977), „მზის სიახლოვეს“ (1980) და სხვა. თავის შემოქმედებაში ძირითადად იყენებს ვერლიბრს, რომლის ჩარჩოებშიც ამუშავებს ქართული პოეზიის კლასიკურ თემებს - მამულის სიყვარულს, მშობელი ქვეყნის პეიზაჟს, უმღერის მაღალი კაცობისა და მოქალაქეობის იდეალებს. იგი არის 30–მდე პოეტური, პროზაული, პუბლიცისტური და პოეტური თარგმანების ავტორი. მისი ლექსები თარგმნილია რუსულ, უკრაინულ, აზერბაიჯანულ, უნგრულ, ბულგარულ, ესპანურ და სომხურ ენებზე.

ჯილდოები
1997 — ღირსების ორდენი
სერგეი სიდორჩუკი

სერგეი ოლექსანდრის ძე სიდორჩუკი (; დ. 2 მაისი, 1991) — უკრაინელი ფეხბურთელი, გამოდის კიევის „დინამოსა“ და უკრაინის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების რიგებში. თამაშობს ნახევარმცველის პოზიციაზე.

საკლუბო კარიერა
მეტალურგ ზაპორიჟია
სიდორჩუკი ზაპორიჟიაში დაიბადა და ზაპორიჟიის „მეტალურგის“ აღზრდილია. მისი დებიუტი გუნდში უკრაინის პრემიერ ლიგის შეხვედრაში, 2009 წლის 23 აგვისტოს დონეცკის „მეტალურგის“ წინააღმდეგ შედგა. სიდორჩუკი შეხვედრაში მეორე ტაიმში ჩაერთო.

დინამო კიევი
2012 წლის 21 დეკემბერს სიდორჩუკმა კიევის „დინამოსთან“ 5-წლიანი კონტრაქტი გააფორმა. 2013 წლის 11 აგვისტოს გაიტანა პირველი გოლი გუნდის რიგებში, ოდესის „ჩორნომორეცის“ წინააღმდეგ. 2015 წლის 29 სექტემბერს შედგა მისი დებიუტი უეფა-ს ჩემპიონთა ლიგაზე, თელ-ავივის „მაქაბის“ წინააღმდეგ გამართულ შეხვედრაში რომელიც კიეველთა გამარჯვებით 2–0 დასრულდა.

საერთაშორისო კარიერა
სიდორჩუკის დებიუტი საერთაშორისო დონეზე შედგა 2014 წლის 9 ოქტომბერს, ბელარუსის ეროვნულ საფეხბურთო ნაკრებთან გამართულ შეხვედრაში, სადაც მან 64-ე წუთზე რუსლან როტანი შეცვალა. დამატებით დროში მოახერხა გოლის გატანა და საბოლოო ანგარიში 2-0 დააფიქსირა.. სამი დღის შემდეგ ჩრდილოეთ მაკედონიასთან გამართულ შეხვედრაში მან კიდევ ერთხელ მოახერხა გოლის გატანა.
მასობრივი განადგურების იარაღი

მასობრივი განადგურების იარაღი — იარაღი, რომელიც გამოირჩევა ჩვეულებრივი იარაღისაგან შეუდარებლად მეტი გამანადგურებელი ძალით, ასევე, იმ ზიანის მასშტაბით, რაც მათ გამოყენებას მოსდევს (მაგალითად, ატომური ბომბის აფეთქების შედეგად, რადიაციის ადამიანის სიცოცხლისთვის საშიში დოზის გავრცელება).

როგორც წესი, ტერმინი „მასობრივი განადგურების იარაღი“ გამოხატავს სამი კლასის იარაღთა სისტემას: ატომურს (ბირთვულს), ბიოლოგიურსა და ქიმიურს.
მესამე სამყარო

მესამე სამყარო — სოციალ-ეკონომიკურად სუსტად განვითარებული სახელმწიფოების კრებითი სახელწოდება. ძირითადად მოიცავს ცენტრალური და სამხრეთ ამერიკის, ახლო აღმოსავლეთის, აზიისა და აფრიკის ქვეყნებს, რომლებიც ადრე განვითარებული სახელმწიფოების კოლონიები იყვნენ.

მესამე სამყაროს ცნება გაჩნდა ცივი ომის პერიოდში, რათა ზემოთ ნახსენები ქვეყნები გაემიჯნათ, ერთი მხრივ, განვითარებული კაპიტალისტური სახელმწიფოებისაგან („პირველი სამყარო“), ხოლო, მეორე მხრივ, კომუნისტური ბლოკისაგან („მეორე სამყარო“).

მესამე სამყაროს ქვეყნების დამახასიათებელ ნიშნებად მიიჩნევა არასტაბილური პოლიტიკური სისტემები, ეთნიკური სიჭრელე, სასაზღვრო დავები, ავტორიტარული ან ჰიბრიდული რეჟიმები და ნედლეულის მოპოვებაზე ორიენტირებული ეკონომიკები, რომლებშიც სოფლის მეურნეობა და მომპოვებელი დარგები ჭარბობს (იხ. ასევე, განვითარებადი სახელმწიფო).
მობინგი

მობინგი  — ფსიქოლოგიური ზეწოლა კოლეგების ან გვერდით მყოფებისაგან. მიზანი შეიძლება იყოს სხვადასხვა: შური, პოზიციის დაკარგვის შიში სხვისი წარმატების გამო ან, უბრალოდ, გავლენის მოპოვების სურვილი.

არსებობს მობინგის ორი სახე: ჰორიზონტალური და ვერტიკალური. ჰორიზონტალურ მობინგს ასევე ბოსინგი ჰქვია და წარმოადგენს შემთხვევას, როდესაც ხდება ერთ რომელიმე თანაჯგუფელზე ფსიქოლოგიური ზეწოლის განხორციელება ერთი ან რამდენიმე პირის მიერ. ვერტიკალურ მობინგში იგულისხმება პირის მიერ სხვა, იერარქიულად უფრო დაბალ საფეხურზე მდგომ ადამიანსა ან ადამიანთა ჯგუფზე ზეწოლა.
მონოპოლია

მონოპოლია ( — ერთი,  — ვყიდი) — ეკონომიკური საქმიანობის განსაკუთრებული უფლება, რომელიც თავმოყრილია კონკრეტული ადამიანის, გარკვეული ბიზნეს-ჯგუფის ან სახელმწიფოს ხელში. ეს უფლება შეიძლება მოიცავდეს სრულიად სხვადასხვა საქონელსა და მომსახურებას. მონოპოლიების წარმოქმნა, ფაქტობრივად, აუქმებს თავისუფალ კონკურენციას, რამდენადაც იმთავითვე უარეს პირობებში აყენებს სხვა საბაზრო სუბიექტებს. ამიტომ, განვითარებულ ქვეყნებში არსებობს სპეციალური ანტიმონოპოლიური სამსახურები, რომელთა ფუნქციაა კონკურენტუნარიანი გარემოს უზრუნველყოფა და წვრილი და საშუალო ბიზნესისთვის საარსებო სივრცის შენარჩუნება.
პარტიზანი

პარტიზანი ( — რომელიმე ჯგუფის, პარტიის მომხრე) — იმ შეიარაღებული ფორმირების წევრი, რომელიც არ წარმოადგენს სახელმწიფოს რეგულარული არმიის ნაწილს და აწარმოებს ბრძოლას მოწინააღმდეგის ტერიტორიაზე. საერთაშორისო სამართლის მიხედვით, პარტიზანულ ფორმირებებს არ გააჩნიათ რაიმე სამართლებრივი სტატუსი, თუმცა, დატყვევების დროს გარკვეულ პირობებში პარტიზანი შესაძლებელია მიჩნეულ იქნეს „სამხედრო ტყვედ“. პარტიზანული რაზმები და პარტიზანული ბრძოლის ტაქტიკა ხშირად გამოიყენებოდა სხვადასხვა ომში. განსაკუთრებით ფართო მასშტაბები ჰქონდა პარტიზანულ მოძრაობას მეორე მსოფლიო ომის დროს.