გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1917

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1917 მიღებულია 2010 წლის 22 მარტს, ავღანეთის შესახებ წინა, კერძოდ, 1868-ე (2009), 1662-ე (2006) და 1659-ე (2006) რეზოლუციების გახსენების შემდეგ. საბჭომ 2011 წლის 23 მარტამდე გააგრძელა ავღანეთში გაეროს დამხმარე მისიის მანდატი, ხოლო მისი უფლებამოსილებები ქვეყნის აღდგენის სამთავრობო ძალისხმევის მხარდასაჭერად შეცვალა.

დაკვირვებები
საბჭომ აღიარა, რომ ავღანეთში არსებული ვითარების წმინდა სამხედრო გადაწყვეტა არ არსებობდა და კიდევ ერთხელ დაადასტურა მხარდაჭერა ავღანელი ხალხის მიმართ ქვეყნის აღმშენებლობის საქმეში. მხარდაჭერა გამოეცხადა „ავღანეთის შეთანხმებას“ , ასევე ავღანეთის ეროვნული განვითარების და ნარკოტიკების კონტროლის ეროვნულ სტრატეგიას. ხაზი გაესვა, რომ გაეროს ცენტრალური როლი ავღანეთში იყო მშვიდობისა და სტაბილურობის ხელშეწყობა საერთაშორისო თანამეგობრობის ძალისხმევის წარმართვის გზით. საბჭო ასევე მიესალმა საერთაშორისო თანამეგობრობის მუდმივ მზაობას, განსაკუთრებით მათ, ვინც აძლიერებდა სამოქალაქო და ჰუმანიტარულ ძალისხმევას ავღანეთის მთავრობისა და მისი ხალხის დასახმარებლად.

რეზოლუციამ ხაზი გაუსვა გამჭვირვალე, სანდო და დემოკრატიული პროცესის აუცილებლობას 2010 წლის საპარლამენტო არჩევნების მოახლოებასთან დაკავშირებით. საბჭომ ასევე აღიარა ავღანეთში არსებული გამოწვევების ურთიერთდაკავშირებული ბუნება უსაფრთხოების, მმართველობის, ადამიანის უფლებების, კანონის უზენაესობისა და განვითარების კუთხით, ისევე როგორც კორუფციასთან ბრძოლის, ნარკოტიკების წინააღმდეგ ბრძოლისა და გამჭვირვალობის საკითხებში. 1890-ე (2009) რეზოლუციის გათვალისწინებით, -სა და უსაფრთხოების მხარდაჭერის საერთაშორისო ძალებს შორის აღინიშნა უფრო მჭიდრო თანამშრომლობის საჭიროება.

საბჭოსთვის მნიშვნელოვანი იყო როგორც ქვეყანაში არსებული ჰუმანიტარული ვითარება, ასევე ჰუმანიტარული დახმარების მიწოდება და კოორდინაცია. შეშფოთება გამოითქვა ქვეყანაში არსებული უსაფრთხოების მდგომარეობის, კერძოდ, თალიბანის, ალ-კაიდას, უკანონო შეიარაღებული დაჯგუფებების, კრიმინალებისა და ნარკოვაჭრობაში ჩართული პირების მხრიდან გაზრდილი ძალადობრივი და ტერორისტული საქმიანობის გამო.

ქმედებები
-ს მანდატი, რომელიც განსაზღვრული იყო 1662-ე, 1746-ე და 1806-ე რეზოლუციებით, გაგრძელდა 2011 წლის 23 მარტამდე. მისია ასევე ხელმძღვანელობდა ავღანეთის მხრიდან პროცესების მართვის გაძლიერების პრინციპით, შემდეგ საკითხებზე:
(ა) მთავრობის განვითარებისა და მმართველობის პრიორიტეტებისადმი უფრო თანმიმდევრული საერთაშორისო მხარდაჭერის ხელშეწყობა;
(ბ) საერთაშორისო უსაფრთხოების ძალებთან თანამშრომლობის გაძლიერება, გენერალური მდივნის, პან გი მუნის ანგარიშის რეკომენდაციების შესაბამისად;
(გ) პოლიტიკური კავშირებისა და კეთილი ნების მისიების განხორციელება ავღანეთის ხელმძღვანელობით მიმდინარე შერიგებისა და რეინტეგრაციის პროგრამების მხარდასაჭერად;
(დ) 2010 წლის იანვარში ლონდონის კონფერენციაზე შეთანხმებული საარჩევნო რეფორმის ვალდებულებების მხარდაჭერა და ამ მიმართულებით მიღწეული პროგრესის გათვალისწინება;
(ე) გენერალური მდივნის სპეციალურ წარმომადგენელთან თანამშრომლობა ჰუმანიტარული ძალისხმევის ხელშესაწყობად.

ასევე ხაზი გაესვა -სა და გაეროს სხვა სუბიექტების წარმომადგენლობის გაძლიერებისა და გაფართოების მნიშვნელობას; საბჭომ მოუწოდა გენერალურ მდივანს, ძალისხმევის გაგრძელებისკენ უსაფრთხოების საკითხების მოსაგვარებლად. საბჭო შეეხო ოპიუმის წარმოებასთან ბრძოლის, ადამიანის უფლებათა პატივისცემის, ჰუმანიტარული მუშაკების დაცვის, განაღმვის, რეგიონული თანამშრომლობისა და ავღანეთის ეროვნული პოლიციისა და ეროვნული არმიის შესაძლებლობების ამაღლების საკითხებს.