iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
მიხეილ იაშვილი

მიხეილ იაშვილი (დ. 1748 — გ. 1811) — ქართველი სამხედრო პირი.

ბიოგრაფია
თავადი მიხეილ ალექსის ძე იაშვილი წარმოშობით ამბროლაურის რაიონის სოფელ სხვავადან ყოფილა. მის შესახებ მხოლოდ ის ვიცით, რომ რუსეთის იმპერიის არმიის გენერალ-მაიორის წოდება ჰქონდა, მონაწილეობდა 1768-1774 წლებში რუსეთ-ოსმალეთის ომში, შემდგომში კი მსახურობდა სესტრორეცკის და სანქტ-პეტერბურგის დენთის ქარხნების უფროსად. ბევრად მეტი ვიცით მისი ვაჟების, ვლადიმერ და ლევან იაშვილების შესახებ. ძმების რუსეთის მეფის სამსახურში გამწესება იმპერატორ ეკატერინე -ის დროს მომხდარა. ორივემ სამხედრო კარიერის მწვერვალებს მიაღწია. ვლადიმერ იაშვილი გენერალ-მაიორი გახდა, მაგრამ რუსეთის იმპერატორის, პავლე -ის წინააღმდეგ მოწყობილ შეთქმულებაში მონაწილეობისთვის, ალექსანდრე -მა იგი თავის მამულში, კალუგის გუბერნიაში, სოფელ მურომცევოში გადაასახლა და პოლიციის მეთვალყურეობა დაუწესა. უფრო წარმატებული აღმოჩნდა უმცროსი ძმის, ლევანის სამხედრო კარიერა. მან მრავალ ბრძოლაში გამოიჩინა თავი, მათ შორის 1812 წლის ომში და 1819 წელს არტილერიის სრული გენერლის ტიტული დაიმსახურა. ლევან იაშვილმა 1832 წელს მიიღო უფლება, ეპოლეტებზე ეტარებინა იმპერატორ ნიკოლოზ -ის ვენზელი. მისი პორტრეტი, შესრულებული ინგლისელი მხატვრის ჯ. დოუს მიერ, განთავსებულია ზამთრის სასახლის სამხედრო გალერეაში.
მანანა ჟვანია

მანანა ჟვანია (დ. 15 ნოემბერი, 1942, თბილისი) — ქართველი ექიმი და მეცნიერი.

ბიოგრაფია
1965 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის პედიატრული ფაკულტეტი.

1965-1967 წლებში იყო მოსკოვის ი. ვ. სეჩენოვის სახელობის სამედიცინო უნივერსიტეტის ბავშვთა სნეულებათა კლინიკის სტაჟიორი; 1967-1970 წლებში ასპირანტი; 1971-1977 წლებში მოსკოვის სამედიცინო უნივერსიტეტის ბავშვთა სნეულებათა კლინიკის უმცროსი მეცნიერ-თანამშრომელი; 1977-1987 წლებში უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი; 1987-1994 წლებში თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის ჰოსპიტალური პედიატრიის კათედრის პროფესორი; 1994 წლიდან კათედრის გამგე. ავტორია 10 სამეცნიერო ნაშრომის. გამოცემული აქვს მონოგრაფიები. პედიატრი, მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი.

საკანდიდატო დისერტაციის თემა — დაიცვა 1970 წელს „დერმატომოზიტის კლინიკა და მიმდინარეობა ბავშვებში“;
სადოქტორო დისერტაციის თემა — დაიცვა 1986 წელს „საყრდენ-მამოძრავებელი სისტემის დაზიანება შემაერთებელი ქსოვილის დიფუზიური დაზიანების დროს ბავშვებში“.

ჯილდოები
2000 — ღირსების ორდენი
ვირაკი (კატანდუანესი)

ვირაკი (ოფიციალურად ვირაკის მუნიციპალიტეტი; ) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი კატანდუანესის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 76 520 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 63 ბარანგაის. კატანდუანესის მასშტაბით ვირაკი პირველ ადგილზეა მოსახლეობსი რაოდენობით, ხოლო მეხუთეზე - ფართობის მიხედვით.

კლიმატი
ლეიტე

ლეიტე ― კუნძული ვისაიასის კუნძულთა ჯგუფში, ფილიპინებში. ფილიპინების მასშტაბით სიდიდით მერვე და მოსახლეობის რაოდენობის მიხედვით მეექვსე კუნძულია. 2020 წლის აღწერით კუნძულზე 2 626 970 ადამიანი ცხოვრობს. მოსახლეობა თევზჭერითაა დაკავებული. მოჰყავთ ბრინჯი და სიმინდი, ქოქოსი, თამბაქო, ბანანი, შარქის ლერწამი და სართავი ბანანი. კუნძულზე მანგანუმის დეპოზიტებია. ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში ქვიშაქვისა და კირქვის კარიერებია.

პოლიტიკურად კუნძული ორ პროვინციად იყოფა: ჩრდილოეთ და სამხრეთ ლეიტედ. ტერიტორიულად სამხრეთი ლეიტე კუნძულ პანაონსაც მოიცავს. ლეიტეს ჩრდილოეთით კუნძული-პროვინცია ბილირანი მდებარეობს, რომელიც ლეიტეს ყოფილი ქვეპროვინცია იყო.

ლეიტეს მთავარი ქალაქებია: ტაკლობანი ― კუნძულის აღმოსავლეთ სანაპიროზე, ლეიტეს ყურის ჩრდილო-დასავლეთ კუთხეში, და ორმოკი ― კუნძულის დასავლეთ სანაპიროზე.

ლეიტე ცნობილია ორმოკის მახლობლად მდებარე გეოთერმული ელექტროსადგურებით.
ინკილაფის ხიდი

ინკილაფის ხიდი — ხიდი თუქეთში, სოფელ ინკილაფში.

მდებარეობს გუმუშხანეს რეგიონში, სოფელ ინკილაფში, ადგილ მუსალაში, მდინარე იქისუზე. იგი იქისუსა და მის მარცხენა შენაკადის სორეიანის ხერთვისიდან ზემოთ 3,5 კმ-ია. დღეისათვის შემორჩენილია ხიდის ბურჯები ორივე მხარეს. თაღოვანი ნაწილი დანგრეულია. შედარებით უკეთაა დაცული მარჯვენა მხარის ბურჯი 4,5 მ-ზე. მისი გარე კედლების წყობაში გამოყენებულია კარგად დამუშავებული საშუალო ზომის ქვები. ასეთივე ბურჯის შედარებით მცირე ნაწილია დაცული მარცხენა მხარესაც. ხიდის სიგრძე დაახლოებით 17-20 მეტრი უნდა ყოფილიყო. სიგანე დაცული ნაშთის მიხედვით 2,5 მ-ია. მარჯვენა ბურჯის სიმაღლე-3,5 მ-ია. ეს ხიდიც იქისუზე შირანისა და ერზინჯანისაკენ გამავალი ძველი სავაჭრო-საქარავნო გზის შემადგენელი ნაწილია.
ოლუჯაქის კოშკი

ოლუჯაქის კოშკი — კოშკი თუქეთში, მდებარეობს სოფელ ოლუჯაქის, გუმუშხანეს რეგიონის ცენტრალური გზის 33 კმ–ზე ჩრდილო–აღმოსავლეთით. იგი სოფლის შემაღლებულ ადგილზეა აშენებული. შენობა თარიღდება საუკუნის ბოლოთი.

იგი დაახლოებით კვადრატული ფორმისაა, რადგანაც მიწა სადაც კოშკი დგას არ იყო სწორი ამისათვის საძირკველია აშენებული. ქვედა სართულში სამხრეთ–აღმოსავლეთის მხრიდან კიბეებითაა შესასვლელი. ამ შენობის ზედაპირი თაღით არის გადახურული, მაგრამ სხვა კედლები, რადგანაც დანგრეულია არ ჩანს. ციხის საძირკველთან, სამხრეთით კლდეზე ორი პატარა ამბრაზურისთვის სიცარიელეა დატოვებული. შენობის შესასვლელი და კუთხეები ნათალი ქვებით არის ნაშენი, დანარჩენი სხვა ფორმის ქვით.
ნოდარ ჟვანია

ნოდარ ჟვანია (დ. 26 მარტი, 1945, ქუთაისი) — ქართველი მუსიკოსი, თბილისის მუსიკალური ათწლედის დირექტორი, თბილისის კონსერვატორიის პროფესორი, ალტისტი.

ბიოგრაფია
1968 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორია.

1964-1966 წლებში მუშაობდა სახელმწიფო კამერულ ორკესტრში; 1966 წლიდან სულხან ცინცაძის სახელობის სახელმწიფო სიმებიანი კვარტეტის წევრია; 1991-1993 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიაში ვიოლონოსა და ალტის კეთედრის გამგე; წლების მანძილზე მოღვაწეობდა გერმანიის ქ. ინგოლშტატის ქართულ კამერულ ორკესტრში. როგორც სოლისტი, გამოდის კამერულ ორკესტრებთან ერთად, ამასთანავე ეწევა აქტიურ პედაგოგიურ საქმიანობას.

ორგანიზაციის წევრი
1974 — საქართველოს დამსახურებული არტისტი
2001 — ღირსების ორდენი
საქართველოს სახალხო არტისტი
ზაქარია ფალიაშვილის სახელობის პრემია, საკონცერტო მოღვაწეობისა და საკვარტეტო ხელოვნებაში განსაკუთრებული შემოქმედებითი მიღწევებისათვის
შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო პრემია, საკონცერტო მოღვაწეობისა და საკვარტეტო ხელოვნებაში განსაკუთრებული შემოქმედებითი მიღწევებისათვის
ლეო ვაინერის სახელობის საერთაშორისო კონკურსი (ბუდაპეშტი)
ბანატი

ბანატი — ისტორიული ოლქი სამხრეთ-აღმოსავლეთ ევროპაში. მოქცეულია აღმოსავლეთიდან ტრანსილვანიას, დასავლეთიდან მდინარე ტისას, ჩრდილოეთიდან მდინარე მურეშს და სამხრეთიდან მდინარე დუნაის შორის. საუკუნიდან შედიოდა უნგრეთის სამეფოს შემადგენლობაში, საუკუნისთვის დაიპყრო ოსმალეთის იმპერიამ. 1718 წლის პოჟარევაცის საზავო ხელშეკრულებით გადავიდა ჰაბსბურგების ხელში. – საუკუნეების კოლონიზაციის პროცესების შედეგად ჩამოყალიბდა მოსახლეობის მრავალეროვნული შემადგენლობა: რუმინელები, სერბები, ხორვატები, უნგრელები, სლოვაკები, გერმანელები და სხვ. 1920 წლის ტრიანონის საზავო ხელშეკრულებით გაიყო რუმინეთს (აღმოსავლეთი ნაწილი) და სერბების, ხორვატებისა და სლოვენების სამეფოს (1929 წლიდან — იუგოსლავია; დასავლეთი ნაწილი) შორის; დღეს ბანატის ტერიტორია სერბეთისა და რუმინეთის შემადგენლობაშია.
მასბატე (კუნძული)

მასბატე ― მასბატეს პროვინციის უდიდესი კუნძული ფილიპინებში. პროვინციის დანარჩენი მთავარი კუნძულებია ტიკაო და ბურიასი. როგორც ფართობის, ისე მოსახლეობის რაოდენობის მიხედვით მასბატე მე-11 ადგილზეა ფილიპინების მასშტაბით. მოსახლეობის რაოდენობის მიხედვით მასბატე მსოფლიოში 70-ე ადგილზე, ხოლო ფართობის მიხედვით 155-ე ადგილზეა. კუნძული 14 მუნიციპალიტეტსა და 1 ქალაქს მოიცავს. 2020 წლის აღწერით კუნძულის მოსახლეობა 731 269 ადამიანს შეადგენს. კუნძულზე უდიდესი დასახლებაა ქალაქი მასბატე, სადაც 104 522 ადამიანი ცხოვრობს (2020).
ზაქათალის ოლქის ავტონომია

ზაქათალის ოლქის ავტონომია — ავტონომიური ერთეული საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის შემადგენლობაში, ყოფილი ზაქათალის ოკრუგის ტერიტორიაზე. ავტონომიის სტატუსი განისაზღვრა 1921 წლის კონსტიტუციით (მუხლი 107).

სადავო ტერიტორია საქართველოსა და აზერბაიჯანს შორის
1917 წლის რევოლუციის შემდეგ ზაქათალის ოკრუგის ტერიტორიაზე კონტროლი დაამყარა აზერბაიჯანმა. 26 ივნისს ზაქათალის ოკრუგში მოქმედმა აზერბაიჯანელთა ეროვნულმა საბჭომ მიიღო ოლქის აზერბაიჯანთან შეერთების დადგენილება, მაგრამ მოითხოვა ავტონომია. აზერბაიჯანის ხელისუფლებამ ეს მოთხოვნა არ შეასრულა. 1919 წლის 26 ნოემბერს გამართულმა მეორე ყრილობამ კატეგორიულად დააყენა ავტონომიის საკითხი. 1920 წლის აპრილამდე, აზერბაიჯანის საბჭოთა ოკუპაციამდე, ზაქათალის ოკრუგი დე-ფაქტო ორმხრივი მმართველობის ქვეშ იმყოფებოდა. 1920 წლის 7 მაისს მოსკოვში საქართველო-რსფსრ შორის დადებული მოსკოვის ხელშეკრულების თანახმად, რუსეთმა ზაქათალის ოლქი საქართველოს შემადგენლობაში აღიარა, თუმცა აზერბაიჯანელი ბოლშევიკების მოთხოვნით საქმე გადაისინჯა. 1920 წლის 3-6 და 9-12 ივნისს საქართველო-აზერბაიჯანს შორის დაიდო აღსთაფის საზავო შეთანხმება, რომლის თანახმად ზაქათალის საკითხი გადაწყდებოდა ორმხრივი კომისიის მიერ, მანამდე არცერთი მხარე ჯარებს არ შეიყვანდა ოლქში.

საქართველოს ოკუპაციისა შემდეგ ზაქათალის ოლქი საქართველოს სსრ-ის შემადგენლობაში 6 თვის განმავლობაში შედიოდა. რუსეთის კომპარტიის კავბიუროს ზეწოლის შედეგად, საქართველოს რევკომი დათანხმდა ზაქათალის ოლქის აზერბაიჯანის სსრ-სადმი გადაცემას. ეს ფაქტი დაფიქსირდა 1921 წლის 5 ივლისის საქართველო-აზერბაიჯანის დელეგაციათა კონფერენციაზე (დადგენილების მე-4 პარაგრაფი), შემდეგ იურიდიულად გაფორმდა საქართველოსა და აზერბაიჯანის სსრ-ებს შორის 1921 წლის 15 ნოემბერს ხელმოწერილ სასაზღვრო შეთანხმებით (მე-3 მუხლი).
ლორეს ნეიტრალური ზონა

ლორეს ნეიტრალური ზონა — სადავო ბუფერული ტერიტორია სომხეთის დემოკრატიულ რესპუბლიკასა და საქართველოს დემოკრატიულ რესპუბლიკას შორის. შეიქმნა 1919 წლის იანვარს სომხეთ-საქართველოს ომის შედეგებისა და ბრიტანეთის შუამავლობით. ადმინისტრაციულად ექვემდებარებოდა ბრიტანეთის გენერალ-გუბერნატორს.

1920 წლის ნოემბერში თურქეთის სომხეთის შეჭრის შემდეგ, სომხეთის მთავრობასთან შეთანხმებითა და თურქული ოკუპაციის მოლოდინით, ნეიტრალური ზონა ქართულმა მხარემ დაიკავა. თუმცა ქართული ჯარები აქ არ გაჩერებულან და განაგრძეს სვლა სამხრეთით და აიღეს ტერიტორიები, რომლზედაც თბილისს დამოუკიდებლობის მოპოვების დღიდან ჰქონდა პრეტენზიები. ადგილზე ნაჩქარევად გამართული პლებისციტის შედეგად საქართველომ მათი ანექსია მოახდინა.

1921 წლის 12 თებერვალს ლორეში პრო-კომუნისტურმა ძალებმა მოაწყვეს ამბოხი, რაც წითელარმიელებისთვის საბაბი გახდა რათა საქართველოს ტერიტორიაზე შეჭრილიყვნენ. საქართველოს გასაბჭოების შემდეგ, ლორეს ზონა, ჯერ საქართველოს შემადგენლობაში რჩებოდა (რაც გარკვეულწილად განპირობებული იყო „1921 წლის თებერვლალში შიდა ქართული აჯანყების“ მითის შესანარჩუნებლად), მოგვიანებით კი „ეთნიკური ნიშნით“ სომხეთის სსრ-ს გადაეცა.
სერანია-დე-ლა-ნებლინის ეროვნული პარკი

სერანია-დე-ლა-ნებლინის ეროვნული პარკი ― ეროვნული პარკი ამასონასის შტატში, ვენესუელაში.

მდებარეობა
სერანია-დე-ლა-ნებლინის ეროვნული პარკი ამაზონასის შტატში, პარიმა-ტაპირაპეკოს ეროვნული პარკის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში მდებარეობს. პარკის ტერიტორიაზე მდებარეობს სერო-დე-ლა-ნებლინა, რომლის უმაღლესი წერტილი, ფელფსის მწვერვალი (ზღვის დონიდან 2 992 მ.) ვენესუელის მხარესაა. მასივი ბრაზილიის ტერიტორიისკენაა გადაჭიმული, სადაც ბრაზილიის უმაღლესი მწვერვალი პიკო-და-ნებლინა (ზღვის დონიდან 3 014 მ.) მდებარეობს. ეკოსისტემის დასაცავად ბრაზილიის მხარესაც მდებარეობს პიკო-და-ნებლინის ეროვნული პარკი. პარკი გაიანის მთიანეთის ნისლიანი ტყეების ეკორეგიონშია მოქცეული.
იაპაკანის ეროვნული პარკი

აპაკანის ეროვნული პარკი (, ასევე ცნობილი როგორც სერა იაპაკანის ეროვნული პარკი) ― დაცული ტერიტორია ამასონასის შტატში, ვენესუელაში. ეროვნულ პარკად 1978 წლის 12 დეკემბერს გამოცხადდა, პრეზიდენტ კარლოს ანდრეს პერესის აღმასრულებელი დეკრეტის საფუძველზე. მდებარეობს მდინარე ვენტუარის ორინოკოსთან შესართავის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში.
პარიმა-ტაპირაპეკოს ეროვნული პარკი

პარიმა-ტაპირაპეკოს ეროვნული პარკი ― ეროვნული პარკი ამასონასის შტატში, ვენესუელაში.

მდებარეობა
პარიმა-ტაპირაპეკოს ეროვნული პარკი ატაბაპოსა და რიო-ნეგროს მუნიციპალიტეტების ტერიტორიაზე მდებარეობს. პარიმა-ტაპირაპეკოს ეროვნული პარკი ვენესუელის უდიდესი პარკია. სამხრეთ ამერიკის მასშტაბით მე-2, ხოლო მსოფლიოს მასშტაბით მე-5 ადგილზეა ფართობის მიხედვით. დაარსდა 1991 წელს. პარკის ფართობი 38 290 კმ²-ია. ეროვნული პარკის ტერიტორიაზე ორინოკოს სათავის წყლები და იანომამის ეთნიკური ჯგუფის კულტურა და ბუნებრივი სამყოფელია დაცულია.
ისააკ თუმანიშვილი

ისააკ თუმანიშვილი (დ. 1803, თბილისი — გ. 23 აპრილი, 1880) — ქართველი სამხედრო პირი.

ბიოგრაფია
რუსეთის იმპერიის არმიის ოფიცერი და საზოგადო მოღვაწე, „კოლეჟსკი ასესორის“ (კოლეჯის შემფასებელი, მე-8 კლასის სამოქალაქო წოდება რუსეთის იმპერიაში) შიოშბეკ სულხანის ძე თუმანოვის ოჯახში. მისი ძმა, ნიკოლოზ შიოშის ძე თუმანიშვილი, ასევე საჯარო პირი იყო, სახელმწიფო მრჩეველი და ამიერკავკასიის სახაზინო პალატის თავმჯდომარე.

ისააკ შიოს ძემ სამხედრო სამსახური დაიწყო 1826 წლის 27 ივლისს პრაპორშჩიკის წოდებით.

იგი მონაწილეობდა რუსეთ-ირანის (1826-1828), რუსეთ-ოსმალეთისა (1828-1929) და ყირიმის (1853-1856) ომებში.

1851 წელს, პოდპოლკოვნიკის ჩინით, იყო კავკასიის არმიის მთავარი შტაბის საველე აუდიტორიატის (სამხედრო სასამართლო) წევრი. 1852-1854 წლებში უკვე პოლკოვნოკის ჩინით იყო კავკასიის არმიის კორპუსის მთავარი შტაბის საველე აუდიტორიატის ქვეითი ჯარის ოფიცერი.

1860 წელს მიენიჭა გენერალ-მაიორის წოდება.
1863 წლიდან მეთაურობდა ნავაგინის 78-ე ქვეით პოლკს, ირიცხებოდა კავკასიის არმიაში.
1868-1869 წლებში თავმჯდომარეობდა კავკასიის სამხედრო ოლქის ჯარების მთავარი შტაბის საველე აუდიტორიატს. ამავე დროს იყო ტფილისის გუბერნიის ციხეების სამეურვეო კომიტეტის დირექტორი, ხოლო, 1871-1879 წლებში — კავკასიის არმიის გენერალურ შტაბთან არსებული დამხმარე კომიტეტის წევრი.
1869 წლიდან რუსეთის იმპერიის არმიის გენერალ-ლეიტენანტია.
ისააკ თუმანიშვილი აქტიურად იყო ჩაბმული საზოგადოებრივ საქმიანობაშიც: იგი მონაწილეობდა თბილისის სათავადაზნაურო-საადგილმამულო ბანკის დაარსებაში. 1871-1879 წლებში იყო ტფილისის ამიერკავკასიის საიმპერატორო ქალთა ინსტიტუტის სამეურვეო საბჭოსა და რუსეთის საიმპერატორო გეოგრაფიული საზოგადოების კავკასიის განყოფილების წევრი.

სამხედრო კარიერის მანძილზე ისააკ შიოს ძე დაჯილდოებული იყო თეთრი არწივის, წმ. ანას, წმ. გიორგის, წმ. სტანისლავისა და წმ. ვლადიმირის სხვადასხვა ხარისხის ორდენებით.

ორჯერ აქვს მიღებული ოქროს იარაღი 25 და 30-წლიანი სამსახურისთვის (1853, 1856). 1850 წელს წმ. ანას მე-2 ხარისხის ორდენზე დაუმატეს საიმპერატორო გვირგვინი. 1859 წელს კი ჯილდოდ მიიღო ბეჭედი მისი უდიდებულესობის გამოსახულებით.

მეგობრობდა გრიგოლ ორბელიანთან და ნიკოლოზ ბარათაშვილთან.

მისი მეუღლე იყო ნატალია დავითის ასული თამამშევი. მათ სამი ქალიშვილი ჰყავდათ — მარია, ნადეჟდა და მართა.

დაკრძალულია თბილისში, ვერის სასაფლაოზე.
ბიძინა ქუთათელაძე

ბიძინა ქუთათელაძე (დ. 1895 — გ. 5 მაისი, 1969) — ქართველი სამხედრო პირი.

ბიოგრაფია
ქართული ეროვნული ჯარისა და პოლონეთის ეროვნული არმიის მაიორი ბიძინა ქუთათელაძე 1895 წელს დაიბადა. საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ანექსია-ოკუპაციამდე იგი იყო ქართველ ოფიცერთა სამხედრო სასწავლებლის პედაგოგ-ინსტრუქტორი და იუნკერთა ასეულის მეთაური. 1921 წლის თებერვალში მონაწილეობდა კოჯორ-ტაბახმელას ბრძოლებში. საქართველოს გასაბჭოების შემდეგ ბიძინა ქუთათელაძე ჯერ თურქეთში გადავიდა, შემდეგ კი — პოლონეთში. 1923 წელს მან წარჩინებით დაამთავრა პოლონეთის გენშტაბის სამხედრო აკადემია. მეორე მსოფლიო ომის დაწყებამდე მცირე ხნით ადრე მიიღო გენშტაბის მაიორის სამხედრო ხარისხი და დაინიშნა დივიზიის შტაბის საოპერაციო დარგის უფროსად. ამ თანამდებობაზე მოუსწრო მას ომმა. იგი აქტიურ მონაწილეობას იღებდა ვარშავის დაცვაში. პოლონეთის ოკუპაციის შემდეგ ბიძინა ქუთათელაძე მსახურობდა დასავლეთის ფრონტზე, ინგლისის არმიის შემადგენლობაში. 1950-იანი წლების დამდეგს გადადგა სამხედრო სამსახურიდან. მიღებული ჰქონდა ინგლისის არმიის კაპიტნის ხარისხი, პოლონეთისა და დიდი ბრიტანეთის არაერთი სამხედრო ჯილდო. გადადგომის შემდეგ ცხოვრობდა და მოღვაწეობდა ლონდონში. ბიძინა ქუთათელაძე გარდაიცვალა 1969 წლის 5 მაისს, 74 წლის ასაკში. დაკრძალულია ლონდონის გარეუბანში.
მაია ოკუჯავა

მაია ოკუჯავა (დ. 15 სექტემბერი, 1966, ბათუმი) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი კარდიოლოგი, მედიცინის მეცნიერებათა კანდიდატი.

ბიოგრაფია
1989 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის სამკურნალო ფაკულტეტი.

1992–1994 წლებში იყო ექსპერიმენტული და კლინიკური თერაპიის სამეცნიერო კვლევითი უნივერსიტეტის უმცროსი მეცნიერ-თანამშრომელი; 1994 წლიდან ამავე უნივერსიტეტის უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი; 1994–1995 წლებში თერაპიის სამეცნიერო კვლევით უნივერსიტეტტთან არსებული სამეცნიერო სადისერტაციო საბჭოს მდივანი; 1998 წლიდან არის „ტასისის“ სამეცნიერო კვლევისა და დამუშავების მენეჯმენტის პროგრამის ექსპერტ-კონსულტანტი. ავტორია 12 სამეცნიერო ნაშრომის. „იაპონიის საერთაშორისო თანამშრომლობის სააგენტოს“ ეგიდით გაიარა საავადმყოფოთა ადმინისტრაციების კურსები იაპონიის „ჯანდაცვის ორგანიზაციის ეროვნულ უნივერსიტეტში“.

საკანდიდატო დისერტაციის თემა — დაიცვა 1993 წელს „დილზემის მოქმედების მექანიზმები, ექსპერიმენტული შესწავლა და ამ პრეპარატით მკურნალობის ოპტიმიზაციის ზოგიერთი კლინიკურ ფარმაკოლოგიური ასპექტი“.

ორგანიზაციის წევრი
ევროპის კარდიოლოგთა ასოციაცია, წევრი
საქართველოს ინტერნისტთა საზოგადოება, წევრი
პარიზის კონვენცია

სამრეწველო საკუთრების დაცვის პარიზის კონვენცია, რომელიც ხელმოწერილია პარიზში, საფრანგეთი, 1883 წლის 20 მარტს, იყო ერთ-ერთი პირველი ინტელექტუალური საკუთრების ხელშეკრულება. მან შექმნა სამრეწველო საკუთრების დაცვის კავშირი. კონვენცია ამჟამად ძალაშია. მისი არსებითი დებულებები იყოფა სამ ძირითად კატეგორიად: ეროვნული რეჟიმი, პრიორიტეტის უფლება და საერთო წესები.

შინაარსი
ეროვნული რეჟიმი
ხელშეკრულების მე-2 და მე-3 მუხლების თანახმად, იურიდიული და ფიზიკური პირები, რომლებიც არიან კონვენციის მონაწილე სახელმწიფოს მოქალაქეები ან ცხოვრობენ მოკავშირე ქვეყანაში, სამრეწველო საკუთრების დაცვასთან დაკავშირებით, კავშირის ყველა სხვა ქვეყანაში სარგებლობენ იმ უპირატესობებით. რასაც მათი შესაბამისი ქვეყნის კანონები ანიჭებენ მოქალაქეებს.

პრიორიტეტის უფლება
„კონვენციური პრიორიტეტის უფლება“, რომელსაც ასევე უწოდებენ „პარიზის კონვენციის პრიორიტეტულ უფლებას“ ან „კავშირის პრიორიტეტის უფლებას“, ასევე დაკანონდა პარიზის კონვენციის მე-4 მუხლით და ითვლება პარიზის კონვენციის ერთ-ერთ ქვაკუთხედად. იგი ითვალისწინებს, რომ ნებისმიერი პირი ან მისი უფლებამონაცვლე, რომელმაც დადგენილი მოთხოვნების დაცვით კავშირის ერთ-ერთ ქვეყანაში შეიტანა განაცხადი პატენტზე ან სასარგებლო მოდელის, სამრეწველო დიზაინის, ან სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციაზე, სხვა ქვეყნებში შეტანის მიზნით სარგებლობს პრიორიტეტის მოთხოვნის უფლებით დადგენილ ვადებში.

ზოგიერთ საერთაშორისო გამოფენაზე ნაჩვენები საქონლის დროებითი დაცვა
პარიზის კონვენციის მე-11 მუხლის 1-ლი პუნქტი მოითხოვს, რომ კავშირის ქვეყნებმა „დროებითი დაცვა მიანიჭონ დაპატენტებულ გამოგონებებს, სასარგებლო მოდელებს, სამრეწველო ნიმუშებს და სასაქონლო ნიშანს იმ საქონლის მიმართ, რომლებიც გამოფენილია ოფიციალურ ან ოფიციალურად აღიარებულ საერთაშორისო გამოფენებზე, რომლებიც ტარდება ნებისმიერი მათგანის ტერიტორიაზე."

პატენტებისა და სავაჭრო ნიშნების ურთიერთდამოუკიდებლობა კავშირის სხვადასხვა ქვეყნებში
მე-4 და მე-6 მუხლების მიხედვით (შესაბამისად, პატენტებისთვის და სასაქონლო ნიშნებისთვის), უცხოელებისთვის განცხადება პატენტზე ან სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაცია განისაზღვრება წევრი სახელმწიფოს მიერ მათი ეროვნული კანონმდებლობის შესაბამისად და არა ქვეყნის გადაწყვეტილებით, წარმოშობის ან სხვა. საპატენტო განაცხადები და სავაჭრო ნიშნების რეგისტრაცია დამოუკიდებელია ხელშეკრულების დამდებ ქვეყნებს შორის.

ისტორია
1880 წლის პარიზისი დიპლომატიური კონფერენციის შემდეგ, 1883 წლის 20 მარტს კონვენციას ხელი მოაწერა 11 ქვეყანამ. ესენია: ბელგია, ბრაზილია, საფრანგეთი, გვატემალა, იტალია, ნიდერლანდები, პორტუგალია, ელ სალვადორი, სერბეთის სამეფო, ესპანეთი და შვეიცარია. გვატემალამ, ელ სალვადორმა და სერბეთმა უარყვეს და შემდეგ ხელახლა მიიღეს კონვენცია.

ხელშეკრულება გადაიხედა ბრიუსელში, ბელგიაში, 1900 წლის 14 დეკემბერს, ვაშინგტონში (აშშ) 1911 წლის 2 ივნისს, ჰააგაში (ნიდერლანდები), 1925 წლის 6 ნოემბერს, ლონდონში, 1934 წლის 2 ივნისს, ლისაბონში, (პორტუგალია), 1958 წლის 31 ოქტომბერს და სტოკჰოლმში (შვედეთი) 1967 წლის 14 ივლისს. მასში ცვლილებები შევიდა 1979 წლის 28 სექტემბერს.

ხელშეკრულების მხარეები
2022 წლის 21 აპრილის მონაცემებით, კონვენციას ჰყავს 179 ხელშეკრულების დამდები წევრი ქვეყანა, რაც მას მსოფლიოში ერთ-ერთ ყველაზე ფართოდ მიღებულ ხელშეკრულებად აქცევს.

ადმინისტრაცია
პარიზის კონვენციას ადმინისტრირებას უწევს ინტელექტუალური საკუთრების მსოფლიო ორგანიზაცია , დაფუძნებული ჟენევაში, (შვეიცარია).
ინტელექტუალური საკუთრების დაცვის ბიურო

ინტელექტუალური საკუთრების დაცვის გაერთიანებული საერთაშორისო ბიურო იყო საერთაშორისო ორგანიზაცია. იგი შეიქმნა 1893 წელს ბერნის კონვენციის ლიტერატურისა და მხატვრული ნაწარმოებების დაცვის შესახებ და პარიზის სამრეწველო საკუთრების დაცვის კონვენციის ადმინისტრირების მიზნით. არის ინტელექტუალური საკუთრების მსოფლიო ორგანიზაციის წინამორბედი.

ისტორია
1883 — პარიზის კონვენცია სამრეწველო საკუთრების დაცვის შესახებ
1873 წელს შემოქმედთათვის წამოიჭრა აქტუალური საკითხი. მათ ეშინოდათ, რომ სხვები მოიპარავდნენ მათ იდეებს, რადგან არ არსებობდა ასეთი საკითხების რეგულირების საშუალება. ბევრმა არჩია არ დასწრებოდა გამოგონებების საერთაშორისო გამოფენას ვენაში (ავსტრია) იმ წელს. 1883 წელს პარიზის კონვენცია სამრეწველო საკუთრების დაცვის შესახებ მივიდა ამ საკითხის გადაწყვეტამდე და ეს იყო პირველი გადადგმული ნაბიჯი ინტელექტუალური საკუთრების დაცვის საქმეში.

1886 — ბერნის კონვენცია
პარიზის კონვენციის შემდეგ ჯერ კიდევ იყო გარკვეული ხარვეზები, ამიტომ 1886 წელს შედგა ბერნის კონვენცია ლიტერატურული და მხატვრული ნაწარმოებების დაცვის შესახებ. ეს იმას ნიშნავდა, რომ ისეთ შემოქმედებით ნამუშევრებს, როგორიცაა მუსიკა, წიგნები და ნახატები, ასევე ენიჭებოდა დაცვა.

1893 — -ს დაარსება
1893 წელს პარიზის კონვენციით დაარსებული საერთაშორისო ბიურო და ბერნის კონვენციით შექმნილი საერთაშორისო ბიურო, ორივე ადმინისტრაციული ამოცანების შესასრულებლად გაერთიანდნენ და ჩამოყალიბდა .

1960 — გადასვლა
თავდაპირველად ბერნში (შვეიცარია) დაფუძნებული გადავიდა ჟენევაში 1960 წელს.

1970 — სახელწოდების შეცვლის კონვენცია
 ჩაანაცვლა ინტელექტუალური საკუთრების მსოფლიო ორგანიზაციამ . კონვენციამ სახელი შეცვალა, თანაც ის სამთავრობათაშორისო ორგანიზაციად იქცა, რომელსაც წევრი სახელმწიფოები ხელმძღვანელობენ.

-ის ბოლო დირექტორი იყო გეორგ ბოდენჰაუზენი.
კინოსტუდია „ბელარუსფილმის“ ფილმები

კინოსტუდია „ბელარუსფილმის“ ფილმები — კინოსტუდიაში გადაღებული ფილმების სია ქრონოლოგიური თანმიმდევრობით, დაარსებიდან დღემდე.
1921-1930
1926 ტყის ლეგენდა
1927 კასტუს კალინოვსკი
1927 მისი აღმატებულება
1929 ხვალამდე
1930 რუბიკონი
1930 ქამელეონი
1930 სასამართლო უნდა გაგრძელდეს

1931-1940
1932 ნეითან ბეკერის დაბრუნება
1935 ინჟინერი გოფი
1935 ხომალდის გზა
1936 გოგონა პაემანზე მიიჩქარის
1936 ბეთჰოვენის კონცერტი
1938 დათვი
1938 ნიღაბი
1939 კაცი ფუტლიარში

1941-1950
1947 ახალი სახლი
1949 კონსტანტინე ზასლონოვი

1951-1960
1954 ვინ იცინის ბოლოს?
1954 პარტიზანის შვილები
1955 მწვანე შუქები
1957 ჩვენი მეზობლები
1959 გოგონა ეძებს მამას
1960 წინ სახიფათო მოსახვევია

1961-1970
1965 ალპური ბალადა
1965 ოსტატების ქალაქი
1966 აღმოსავლეთის კორიდორი
1969 მე, ფრანცისკ სკორინა…
1970 იმპერიის

1971-1980
1973 დაშნა
1974 ბრინჯაოს ფრინველი
1974 ბავშვობის უკანასკნელი ზაფხული
1975 ბურატინოს თავგადასავალი
1975 პატარა სერჟანტი
1976 საიდუმლოდ მთელ ქვეყანას
1977 წითელქუდა
1977 შავი არყის ხე
1977 პროფილში და ანფასში
1977 სამი მხიარული ნაკადი
1978 შეხვედრა ზამთრის ბოლოს
1978 გასული წლის კადრილი
1979 განრიგი ზეგისთვის
1979 ათვლის წერტილი
1979 მიიღეთ დეპეშა ნისიად
1979 ცისფერი კარბუნკული
1979 დენისკას საოცარი თავგადასავლები
1980 სახელმწიფო საზღვარი-1
1980 სახელმწიფო საზღვარი-2

1981-1990
1981 საკონტროლო სპეციალობაში
1981 გაყიდული სიცილი
1981 ფრუზა
1981 ჩვენი მოწოდება
1982 სახელმწიფო საზღვარი-3
1982 კათედრა
1983 ბელიე როსი
1983 მამები და შვილები
1984 ფერიას საშემოდგომო საჩუქარი
1984 სახელმწიფო საზღვარი-4
1986 სახელმწიფო საზღვარი-5
1987 სახელმწიფო საზღვარი-6
1987 პიტერ პენი
1987 რეპეტიტორი
1988 სახელმწიფო საზღვარი-7
1988 სახელმწიფო საზღვარი-8
1988 მე მქვია არლეკინი
1990 მარადი ქმარი
1990 ჩვენი კაცი სან-რემოში
1990 ადამიანი შავი „ვილგიდან“

1991-2000
1992 776-ე კილომეტრი
1995 შავი ყუთი
1997 ბოტანიკური ბაღი
1998 მოსაცდელი დარბაზი
2000 44-ის აგვისტოში

2001-2010
2001 ესკიზი მონიტორზე
2003 ანასტასია სლუცკაია
2003 გამოსასვლელი კაბა
2006 ფელინის წერილი
2009 კადეტი

2011-2020
2014 ბელიე როსი. დაბრუნება