ნავალ ელ საადავი

ნავალ ელ საადავი (, დ. 27 ოქტომბერი, 1931) — ეგვიპტელი ფემინისტი, აქტივისტი და ექიმი მწერალი ქალი. მან მრავალი წიგნი მიუძღვნა ქალებს ისლამში. განსაკუთრებით ყურადღებას აქცევს მის საზოგადოებაში გავრცელებული ქალების წინადაცეთის პრაქტიკას. მას არაბული სამყაროს სიმონ დე ბოვუარად მოიხსენებენ.

ის არის არაბი ქალების სოლიდარობის ასოციაციის დამფუძნებელი და პრეზიდენტი, ასევე ადამიანის უფლებათა არაბული ორგანიზაციის თანა-დამფუძნებელი. ის სამ კონტინენტზეა დაჯილდოებული საპატიო ორდენებით. 2004 წელს მიიღო ევროპის საბჭოს ჩრდილო-სამხრეთის პრიზი. 2005 წელს ბელგიაში მიიღო იანას საერთაშორისო ჯილდო. 2012 წელს მშვიდობის საერთაშორისო ბიურომ მშვიდობის პრიზით დააჯილდოვა.

ნავალი კაიროში იყო: სააავტორი ხელოვნებისა და სოციალურ მეცნიერებათა უმაღლესი საბჭოს წევრი; ჯანდაცვის სამინისტროს, ჯანდაცვის განათლების დეპარტამენტის ხელმძღვანელი; ეგვიპტის სამედიცინო ასოციაციის გენერალური მდივანი; -ინის მთავარი რედაქტორი და -ის რედაქტორი.

ცხოვრება
დაიბადა 1931 წელს პატარა სოფელ კაფრ-ტალაში.

კარიერა
ნავალმა კაიროს უნივერსიტეტი 1955 წელს ექიმის კვალიფიკაციით დაამთავრა. ამავე წელს დაქორწინდა აჰმედ ჰელმიზე. ქორწილი ორ წელწადში დასრულდა. სამედიცინო პრაქტიკაში ნავალი ხვდებოდა ქალების ფსიქოლოგიურ და ფიზიკურ პრობლემებს, რომელიც დაკავშირებული იყო საზოგადოების ქცევის წესებთან, პატრიარქალურ და კლასობრივ ზეწოლასთან.

თავიდან ის მუშაობდა საკუთარ მშობლიურ სოფელში, სადაც ერთ-ერთი ოჯახური ძალადობის მსხვერპლი ქალის დაცვის მცდელობის შემდეგ ნავალი დაიბარეს უკან ქაიროში. საბოლოოდ ის გახდა საზოგადოებრივი ჯანდაცვის ექიმი და შეხვდა თავის მესამე ქმარ შერიფ ჰატატას. ჰატატა ასევე ექიმი იყო და 13 წლის განმავლობაში პოლიტპატიმრობაში გაატარა. ისინი 1964 წელს დაქორწინდნენ და შეეძინათ ბიჭი და გოგო. ისინი 43 წლიანი ქორწინების შემდეგ გაშორდნენ.

1972 წელს გამოსცა "ქალი და სექსი" , სადაც ის უპირისპირდებოდა კულტურულ ნიადაგზე დამკვიდრებულ ქალის სხეულზე ძალადობის პრაქტიკას, მათ შორის ქალის წინადაცვეთასაც. წიგნი ფემინიზმის მეორე ტალღისთვის მნიშვნელოვანი ტექსტი გახდა. ამ წიგნის და მისი აქტივისტობის გამო ის ჯანდაცვის სამინისტროს სამსახურიდან გაანთავისუფლეს. მან ასევე დაკარგა ჯანდაცვის ჟურნალის მთავარი რედაქტორის და სამედიცინო ასოციაციის გენერალური მდივნის თანამდებობები. 1973-1976 წლებში იკვლევდა ქალების ნევროზს აინ შამსის უნივერსიტეტის მედიცინის ფაკულტეტზე. 1979-1980 წლებში იყო გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის აფრიკაში და შუა აღმოსავლეთში ქალების პროგრამების მრჩეველი.

პატიმრობა
თავისი ფემინისტური აქტივობის გამო ეგვიპტის მთავრობის მიერ ნავალი საშიშ პიროვნებად მიიჩნეოდა. 1981 წლის სექტემბერს ეგვიპტის პრეზიდენტის ანვარ ალ-სადათის ბრძანებით დააკავეს და იმავე წლის ბოლოს პრეზიდენტის მკვლელობიდან ერთ თვეში გაათავისუფლეს. პატიმრობა გაატარა ყატარის ქალთა ციხეში, რის შესახებაც 1983 წელს გამოსცა მოგონებები "მოგონებები ქალების ციხეზე" ( ‎ ). მას დაპატიმრებამდეც ჰქონდა კავშირი ყატარის ციხის მსჯავრდებულ ქალებთან, რის შესახებაც 1975 წელს გამოცემულ წიგნში "ქალი ნულოვან წერტილში" ( ‎) წერს.

ამერიკის შეერთებული შტატები და შემდგომი აქტივიზმი
1988 წელს, როდესაც მას ისლამისტები და სხვა პოლიტიკური ფიგურები დაემუქრნენ იძულებული გახდა ეგვიპტე დაეტოვებინა. მან ჩრდილოეთ კაროლინაში დიუკის უნივერსიტეტში და ვაშინგტონის უნივერსიტეტში აფრიკა აზიის ენების დეპარტამენტში მასწავლებლად დაიწყო მუშაობა.

1996-ში დაბრუნდა ეგვიპტეში. ის განაგრძობდა ქალთა უფლებების დაცვის მიმართულებით აქტივიზმს და აპირებდა 2005 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში მონაწილეობას, თუმცა კანდიდატის მიმართ კანონმდებლობით გათვალისწინებული მოთხოვნები ვერ დააკმაყოფილა. 2011 წელს ტაჰრირის მოედნის საპროტესტო გამოსვლებში მონაწილეობდა.

2016 წელს ის უძღვებოდა ლონდონში სამეფო აფრიკის საზოგადოების მიერ ორგანიზებულ აფრიკელი მწერლების ფესტივალს. სადაც მან მარგარეტ ბასბისთან (ბრიტანეთში მცხოვრები განელი მწერალი და გამომცემელი) ერთად ისაუბრა თემაზე - " " ("ქალ მწერლად ყოფნის შესახებ").

შეხედულება რელიგიაზე
2014-ში ინტერვიუს დროს ნავალიმ თქვა: "ქალებზე ძალადობის ფესვები პოსტ-მოდერნისტულ კაპიტალიზმის სისტემაში დევს, რომელსაც რელიგიური ფუნდამენტალიზმი უჭერს მხარს".

2015 წელს ჰაჯის დროს მოხდარ ჭყლეტაში ადამიანების დაღუპვის შესაებ თქვა: "ისინი საუბრობენ, რომ ჯაჯის რიტუალის ორგანიზებას მოახდენენ და მომლოცველები უფრო მცირე ჯგუფწებით იმოძრავებენ. რაც მათ არ თქვეს არის ის, რომ ადამიანები იბრძოდნენ ქვამდე მისაღწევად. რაში ჭირდებათ იმ შავი ქვის კოცნა? მედია ამას არ იტყვის. ეს რა არის, რელიგიის კრიტიკისგან თავის შეკავება? ეს ცენზურაა."