iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ასკონა

ასკონა — კომუნა შვეიცარიის სამხრეთით. მდებარეობს იტალიურენოვან ტიჩინოს კანტონში.

ზოგადი მონაცემები
ასკონა მდებარეობს შვეიცარიის სამხრეთ-აღმოსავლეთით, ტიჩინოს კანტონის ლოკარნოს ოლქის იზოლეს რაიონში. ქალაქის ფართობი 4,97 კმ²-ია. მოსახლეობა შეადგენს 5488 ადამიანს (2009 წლის დეკემბრის მონაცემებით). ქალაქი კურორტია. მოსახლეობის აბსოლუტურ უმრავლესობას იტალო-შვეიცარიელები შეადგენენ.

გეოგრაფია და კულტურა
ასკონა მდებარეობს ლაგო-მაჯორეს ტბის ჩრდილო-დასავლეთ სანაპიროზე, მდინარე მაჯას შესართავთან, იტალიის საზღვართან უშუალო სიახლოვეს, ზღვის დონიდან 196 მეტრ სიმაღლეზე.

 საუკუნის პირველ ნახევარში ბორცვი მონტე ვერიტა , რომელზეც ასკონა მდებარეობს, ევროპის კულტურულ ცხოვრებაში განსაკუთრებულ როლს ასრულებდა. აქ კონტინენტის ყველა კუთხიდან და ამერიკიდანაც კი იკრიბებოდნენ უტოპისტები და სხვადასხვა სახის „სამყაროს გამაუმჯობესებლები“. ბორცვზე წარმოითქმებოდა სიტყვები, იკითხებოდა ლექციები და ვრცელდებოდა იდეები პლანეტაზე სიყვარულის, თავისუფლების, ვეგეტარიანელობისა და საზოგადოებრივი საკუთრების სამეფოს დამყარების შესახებ. განსაკუთრებით აქტიურობდნენ ანარქისტები.

ყოველწლიურად, ზაფხულობით, ასკონაში იმართება ცნობილი „ახალი ორლეანის“ ჯაზ-ფესტივალი.

1980-იან წლებში ბორცვ მონტე ვერიტას ქვეშ გაიყვანეს საავტომობილო გვირაბი, რათა ასკონას ძველი ცენტრი მრავალრიცხოვანი ტრანზიტული და ტურისტული ავტოტრანსპორტისგან დაეცვათ.

ღირსშესანიშნაობები
სან-პიეტრო და პაოლოს საკათედრო ტაძარი ( საუკუნის დასაწყისი)
სანტა-მარია-დელა-მიზერიკორდიას ეკლესია ( საუკუნის დასაწყისი)
პაპის კოლეჯი (1602)
სან-მატერნოს ციხესიმაგრის ნანგრევები
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1900

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1900 ერთხმად იქნა მიღებული 2009 წლის 16 დეკემბერს, 827 (1993), 1581 (2005), 1597 (2005), 1613 (2005), 1629 (2005), 1660 (2006), 1668 (2006), 1800 (2008), 1837 (2008), 1849 (2008) და 1877 (2009) რეზოლუციების გახმოვანების შემდეგ, საბჭომ ყოფილი იუგოსლავიის საერთაშორისო სისხლის სამართლის ტრიბუნალის რამდენიმე მოსამართლეს უფლება მისცა, ემსახურათ უფლებამოსილების ვადის გასვლის შემდეგ, რათა მათ შეძლებოდათ იმ საქმეებზე მუშაობა, რომლებშიც ისინი მონაწილეობდნენ.

გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის წესდების თავის შესაბამისად მოქმედებისას, საბჭომ გადაწყვიტა, რომ მოსამართლეებს კიმბერლი პროსტს (კანადა) და ოლე ბიორნ სტოლეს (ნორვეგია), რომელთა უფლებამოსილების ვადა 2009 წლის 31 დეკემბერს იწურებოდა, შეეძლოთ პოპოვიჩის საქმის დასრულება, რაც 2010 წლის მარტისთვის იყო დაგეგმილი. ამავდროულად, აღინიშნა, რომ ტრიბუნალში მომსახურე მოსამართლეების საერთო რაოდენობა შესაძლოა დროებით აღემატებოდეს დადგენილ მაქსიმუმ 12-ს და 13-მდე გაიზარდოს. მოსამართლეთა რაოდენობა 2010 წლის მარტის ბოლოსთვის 12-მდე დაბრუნდებოდა.

ყოფილი იუგოსლავიის საერთაშორისო სისხლის სამართლის ტრიბუნალი, რომელიც შეიქმნა 827-ე რეზოლუციით (1993), იყო გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის სასამართლო, რომელიც იძიებდა იუგოსლავიის სოციალისტური ფედერაციული რესპუბლიკის დაშლის შემდეგ 1990-იანი წლების დასაწყისის კონფლიქტების დროს მომხდარ ომის დანაშაულებს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1145

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1145 მიღებულია 1997 წლის 19 დეკემბერს, 1120-ე (1997) რეზოლუციის შესაბამისად, აღმოსავლეთ სლავონიის, ბარანიასა და დასავლეთ სირმიუმის გაეროს გარდამავალი ადმინისტრაციის მანდატის 1998 წლის 15 იანვარს დასრულების აღნიშვნის შემდეგ.საბჭომ გასცა ნებართვა 180 სამოქალაქო პოლიციის დამკვირვებლისგან შემდგარი მხარდამჭერი ჯგუფის შექმნაზე. აღნიშნული ჯგუფი, რომელიც ცნობილია როგორც გაეროს სამოქალაქო პოლიციის მხარდაჭერის ჯგუფი , უფლებამოსილია კიდევ ცხრა თვის განმავლობაში დააკვირდეს აღმოსავლეთ ხორვატიაში არსებულ ვითარებას.

უშიშროების საბჭომ გაიხსენა, რომ ევროპის უსაფრთხოებისა და თანამშრომლობის ორგანიზაციამ (ეუთო) გააძლიერა თავისი მისია ხორვატიაში, რათა ის მოიცავდეს ლტოლვილთა და იძულებით გადაადგილებულ პირთა ორმხრივ დაბრუნებას და მათ ადამიანის უფლებათა დაცვაზე ფოკუსირებას. ამავდროულად, ხორვატიამ მოითხოვა გაეროს სამოქალაქო პოლიციის დამკვირვებლების ყოფნის გაგრძელება -ის მანდატის დასრულების შემდეგ.

ხორვატიის მთავრობას შეახსენეს მისი ვალდებულება, პატივი სცეს ადამიანის უფლებებსა და ძირითად თავისუფლებებს, ხაზგასმით აღინიშნა, რომ ამაზე პასუხისმგებლობა ეკისრება მთავრობას, პოლიციასა და სასამართლო ხელისუფლებას. საბჭომ ასევე მოუწოდა მას, შეესრულებინა თავისი ვალდებულებები, მათ შორის ისინი, რაც -თან შეთანხმებით იყო დაკისრებული. საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა ლტოლვილთა უფლება, დაუბრუნდნენ საკუთარ სახლებს, მიესალმა ხორვატიის მთავრობის მიერ ამ მხრივ მიღწეულ პროგრესს და მოუწოდა სამართლებრივი თუ სხვაგვარი დაბრკოლებების მოხსნისკენ, რაც ხელს უშლიდა ორმხრივი დაბრუნების პროცესს. ამავდროულად, ადგილობრივ სერბულ თემს შეახსენეს ხორვატიის დანარჩენ ნაწილთან ინტეგრაციის მიმართ კონსტრუქციული დამოკიდებულების ჩამოყალიბების აუცილებლობა.

უშიშროების საბჭომ 1998 წლის 16 იანვრიდან შექმნა 180 პოლიციელი დამკვირვებლისგან შემდგარი მხარდამჭერი ჯგუფი ცხრა თვის ვადით, რათა ზედამხედველობა გაეწიათ პოლიციის საქმიანობისთვის დუნაის რეგიონში (ხორვატიის ჩრდილო-აღმოსავლეთით, სერბეთისა და მონტენეგროს საზღვართან). დამკვირვებლებს დაევალათ კონკრეტულად იძულებით გადაადგილებულ პირთა დაბრუნების პროცესის მონიტორინგი და -ის მთელ პერსონალსა და ქონებაზე პასუხისმგებლობის აღება მისი მანდატის დასრულებამდე. რეზოლუციის დასასრულს, გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს, დაევალა 1998 წლის 15 ივნისამდე წარმოადგინოს ანგარიში არსებული ვითარების შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1099

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1099 ერთხმად მიიღეს 1997 წლის 14 მარტს. ტაჯიკეთში და ტაჯიკეთ-ავღანეთის საზღვარზე არსებულ ვითარებასთან დაკავშირებული ყველა რეზოლუციის გახსენების შემდეგ, საბჭომ 1997 წლის 15 ივნისამდე გააგრძელა ტაჯიკეთში გაეროს დამკვირვებელთა მისიის მანდატი და განიხილა ტაჯიკეთის სამოქალაქო ომის დასრულებისკენ მიმართული ძალისხმევა.

მოსკოვში გამართული მოლაპარაკებების დროს, ტაჯიკეთის პრეზიდენტმა ემომალი რაჰმონმა და ტაჯიკეთის გაერთიანებულმა ოპოზიციამ ხელი მოაწერეს შეთანხმებებს სამხედრო საკითხებზე, ასევე ოპოზიციის ქვედანაყოფების რეინტეგრაციის, განიარაღებისა და დაშლის შესახებ. უშიშროების საბჭომ ცნობად მიიღო ორივე მხარის თხოვნა აღნიშნული შეთანხმებების აღსრულებასთან დაკავშირებით. ამავდროულად, ტაჯიკეთში ჰუმანიტარული ვითარება გაუარესდა. განხორციელდა თავდასხმები -ზე, დამოუკიდებელ სახელმწიფოთა თანამეგობრობის სამშვიდობო ძალებსა და სხვა საერთაშორისო პერსონალზე, რის გამოც გენერალურმა მდივანმა კოფი ანანმა მიიღო გადაწყვეტილება ტაჯიკეთში გაეროს საქმიანობის შეჩერების შესახებ, გარდა -ის შეზღუდული წარმომადგენლობისა. სხვა თანამშრომლები დროებით უზბეკეთში გადაიყვანეს.

უშიშროების საბჭო მიესალმა ორივე მხარის მიერ მიღწეულ შეთანხმებებს და მოუწოდა მათ ნაკისრი ვალდებულებების სრული შესრულებისკენ. აგრეთვე აღინიშნა, რომ ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმი ზოგადად დაცული იყო. საბჭომ მკაცრად დაგმო -ის და სხვა საერთაშორისო პერსონალის მიმართ გამოვლენილი არასათანადო მოპყრობა და ტაჯიკეთის მთავრობას უსაფრთხოების საპასუხო ზომების მიღება მოსთხოვა. -ის მანდატი იმ პირობით გაგრძელდა, რომ თეირანის შეთანხმება ძალაში დარჩებოდა და სხვა შეთანხმებებით გათვალისწინებული ვალდებულებები შესრულდებოდა.

გენერალურ მდივანს დაევალა საბჭოს მუდმივი ინფორმირება არსებული ვითარების შესახებ. მას ასევე მოეთხოვებოდა, 1997 წლის 30 აპრილამდე წარედგინა ანგარიში იმ შესაძლო გზების თაობაზე, რომლებითაც გაერო სამშვიდობო შეთანხმებების სისრულეში მოყვანაში დაეხმარებოდა მხარეებს, ხოლო 1997 წლის 1 ივნისამდე წარედგინა რეკომენდაციები ქვეყანაში გაეროს წარმომადგენლობის სამომავლო ფორმატთან დაკავშირებით. დასასრულს, წევრ ქვეყნებს სთხოვეს წვლილის შეტანა 968-ე რეზოლუციით (1994) შექმნილ ნებაყოფლობით ფონდში, რომელიც ჰუმანიტარული საჭიროებების დასაკმაყოფილებლად იყო განკუთვნილი.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 806

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 806 ერთხმად მიიღეს 1993 წლის 5 თებერვალს; მას შემდეგ, რაც გაიხსენა 687-ე (1991), 689-ე (1991) და 773-ე (1992) რეზოლუციები, გენერალურ მდივან ბუტროს ბუტროს-გალის ანგარიშთან ერთად, საბჭომ, გაეროს წესდების თავის საფუძველზე მოქმედმა, გარანტია გასცა ერაყსა და ქუვეითს შორის საერთაშორისო საზღვრის ხელშეუხებლობაზე და მისი აღსრულების მიზნით გატარებულ ზომებზე, რაც მოჰყვა 1993 წლის იანვარში ერაყის შეჭრას დემილიტარიზებულ ზონაში.

რეზოლუციამ შემდეგ სთხოვა გენერალურ მდივანს, დაეგეგმა გაეროს ერაყ-ქუვეითის სადამკვირვებლო მისიის გაძლიერება და განეხორციელებინა პერსონალის ეტაპობრივი განლაგება. ამ დებულების თანახმად, „“-ი გარდაიქმნა შეიარაღებულ ძალად, სადაც სადამკვირვებლო ჯგუფს
დაემატა 908 წევრისგან შემდგარი ბენგალური ქვეითი ბატალიონი. ამავდროულად, მან „“-ს მიანიჭა უფლებამოსილება, აღეკვეთა დარღვევები დემილიტარიზებულ ზონაში.

საბჭომ დასასრულს კვლავ დაადასტურა, რომ „“-თან დაკავშირებული მოვლენების შემდეგი განხილვა 1993 წლის აპრილში გაიმართებოდა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 823

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 823 ერთხმად მიიღეს 1993 წლის 30 აპრილს; მას შემდეგ, რაც კიდევ ერთხელ დაადასტურა 696-ე (1991), 747-ე (1992), 785-ე (1992), 793-ე (1992), 804-ე (1993) და 811-ე (1993) რეზოლუციები, საბჭომ მხარდაჭერა გამოხატა აბიჯანში მიმდინარე სამშვიდობო მოლაპარაკებებისადმი ანგოლის მთავრობასა და „“-ს შორის, რომელიც გაეროს ეგიდით იმართებოდა, და გადაწყვიტა გაეროს ანგოლის საკონტროლო მისიის მანდატის გაგრძელება 1993 წლის 31 მაისამდე.

ამავდროულად, გამოითქვა შეშფოთება საერთაშორისო ჰუმანიტარულ რეისებზე მიმდინარე თავდასხმების გამო და აღინიშნა ქვეყნის აღმოსავლეთში „„-ს ამბოხებულების მიერ მსოფლიო სასურსათო პროგრამის თვითმფრინავის ბოლო დროს ჩამოგდება. საბჭომ მოითხოვა, რომ უზრუნველყოფილი იყოს ამ ფრენებისა და „ “-ის უსაფრთხოება და დაცულობა.

რეზოლუციამ ასევე სთხოვა გენერალურ მდივანს, ბუტროს ბუტროს-გალის, წარედგინა ანგარიში ანგოლაში არსებული ვითარებისა და ქვეყანაში გაეროს მომავალი როლის შესახებ, რაც გულისხმობდა ანგოლაში გაეროს წარმომადგენლობის გაფართოების საკითხსაც.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1101

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1101 მიიღეს 1997 წლის 28 მარტს. მას შემდეგ, რაც საბჭომ კიდევ ერთხელ გამოხატა შეშფოთება ალბანეთში არსებული ვითარების გამო, ქვეყანაში შეიქმნა მრავალეროვნული დაცვის ძალები, რათა ჩამოყალიბებულიყო პირობები ჰუმანიტარული დახმარების ხელშესაწყობად.

უშიშროების საბჭომ აღნიშნა, რომ ვითარება ალბანეთში, რომელიც მასშტაბური ფინანსური პირამიდების კრახმა გამოიწვია, გაუარესდა. ეუთო და ევროკავშირი ცდილობდნენ კრიზისის მშვიდობიან მოგვარებას. საბჭო დარწმუნებული იყო, რომ ალბანეთში შექმნილი მდგომარეობა საფრთხეს უქმნიდა რეგიონის მშვიდობასა და უსაფრთხოებას, რაც ასახავდა დიპლომატების შეშფოთებას იმის შესახებ, რომ არეულობა ბალკანეთის სხვა, ალბანელებით დასახლებულ ტერიტორიებზეც არ გავრცელებულიყო.

იტალიის მიერ მომზადებულმა რეზოლუციამ დაგმო ძალადობა და საბრძოლო მოქმედებების დაუყოვნებლივ შეწყვეტისკენ მოუწოდა. ზოგიერთმა ქვეყანამ გამოთქვა მზადყოფნა, შეექმნათ დროებითი და შეზღუდული მრავალეროვნული დაცვის ძალები, რათა ხელი შეეწყოთ ჰუმანიტარული დახმარების მიწოდებისთვის და შეექმნათ უსაფრთხო გარემო საერთაშორისო ჰუმანიტარული ორგანიზაციებისთვის. იტალიამ, რომელიც განსაკუთრებით შეშფოთებული იყო ალბანელთა შესაძლო მასობრივი გადინებით, როგორც ეს 1991 წელს მოხდა, ამ ძალების ხელმძღვანელობის ინიციატივა აიღო. საბჭომ ამ ოპერაციაში (ოპერაცია „ალბა“) მონაწილე სახელმწიფოებს მისცა უფლებამოსილება, მოქმედებები ნეიტრალურად და მიუკერძოებლად წარემართათ. გარდა ამისა, გაეროს წესდების თავის საფუძველზე, საბჭომ დაავალა სახელმწიფოებს, უზრუნველეყოთ მრავალეროვნული ძალების გადაადგილების თავისუფლება და უსაფრთხოება.

გადაწყდა, რომ ოპერაცია სამი თვის განმავლობაში გაგრძელდებოდა, ხოლო მისი ხარჯები მონაწილე ქვეყნებს უნდა დაეფარათ. ოპერაციაში ჩართულ სახელმწიფოებს დაევალათ, ყოველ ორ კვირაში ერთხელ წარედგინათ ანგარიში საბჭოსთვის ალბანეთის მთავრობასთან გამართული კონსულტაციების შესახებ და ეთანამშრომლათ ქვეყნის ხელისუფლებასთან.

1101-ე რეზოლუცია მიიღეს 14 მომხრე ხმით, არცერთის წინააღმდეგით. ერთმა ქვეყანამ, ჩინეთმა ხმის მიცემისგან თავი შეიკავა. ჩინეთის წარმომადგენელმა განაცხადა, რომ შექმნილი ვითარება ალბანეთის შიდა საქმეს წარმოადგენდა, თუმცა, თავად ალბანეთის მხრიდან დახმარების თხოვნის გათვალისწინებით, რეზოლუციას ვეტო არ დაადო.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1555

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1555, მიღებული ერთხმად 2004 წლის 29 ივლისს, კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში არსებული ვითარების შესახებ ყველა წინა რეზოლუციის გახსენების შემდეგ, მათ შორის 1493 (2003) და 1533 (2004), საბჭომ გააგრძელა კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში გაეროს მისიის მანდატი 2004 წლის 1 ოქტომბრამდე.

უშიშროების საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა თავისი მხარდაჭერა კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის გარდამავალი მთავრობისა და სამშვიდობო პროცესის მიმართ. მან გამოხატა შეშფოთება ქვეყნის აღმოსავლეთ ნაწილში არსებული დაძაბულობისა და სამხედრო დაპირისპირებების გამო, განსაკუთრებით იტურის, ჩრდილოეთ კივუსა და სამხრეთ კივუს რეგიონებში მიმდინარე კონფლიქტების გამო.

-ის მანდატის გაგრძელებასთან ერთად, საბჭომ დამატებით სთხოვა გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს, რომ 2004 წლის 16 აგვისტომდე წარედგინა ანგარიში -ის მანდატის შესრულების შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 873

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 873 ერთხმად მიიღეს 1993 წლის 13 ოქტომბერს; მას შემდეგ, რაც გაიხსენა 841-ე (1993), 861-ე (1993), 862-ე (1993) და 867-ე (1993) რეზოლუციები, საბჭომ აღნიშნა ჰაიტიში გაეროს მისიის ჩასვლის მუდმივი დაბრკოლება და ჰაიტის შეიარაღებული ძალების მიერ საკუთარი მოვალეობების შეუსრულებლობა, რის გამოც ხელახლა დააწესა ჰაიტის წინააღმდეგ მანამდე შეჩერებული საერთაშორისო სანქციები.

გადაწყვეტილება მიღებულ იქნა გაეროს წესდების თავის საფუძველზე, მას შემდეგ, რაც საბჭოსთვის ცნობილი გახდა, რომ სამხედრო და პოლიციურმა ძალებმა ვერ უზრუნველყვეს „გავერნორს-აილენდის შეთანხმების“ პირობების შესრულება, რაც საერთაშორისო მშვიდობისა და უსაფრთხოებისათვის საფრთხედ შეფასდა.სანქციების ამოქმედების ვადად განისაზღვრა 1993 წლის 18 ოქტომბრის 23:59 საათი (აღმოსავლეთის სტანდარტული დროით), გარდა იმ შემთხვევისა, თუ საბჭო მიიღებდა შეტყობინებას, რომ მხარეებმა შეთანხმებების იმპლემენტაცია დაიწყეს. გაყინული სახსრების გათავისუფლება შესაძლებელი იქნებოდა პრეზიდენტ ჟან-ბერტრან არისტიდის ან პრემიერ-მინისტრ რობერტ მალვალის მოთხოვნით, ხოლო 841-ე რეზოლუციით შექმნილ კომიტეტს მიენიჭა უფლებამოსილება, ინდივიდუალურ საფუძველზე განეხილა და დაეშვა გამონაკლისები დაწესებულ აკრძალვებზე.

რეზოლუციამ გამოხატა საბჭოს მზადყოფნა, განიხილოს შემდგომი ზომები, თუ ჰაიტის ხელისუფლება და სხვა პირები კვლავაც შეაფერხებენ „“-ის საქმიანობას, მის უფლებას გადაადგილების თავისუფლებაზე, კომუნიკაციაზე ან სხვა ნებისმიერ ქმედებაზე, რომელიც აუცილებელია მისი მანდატის შესასრულებლად.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 2812

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 2812 მიიღეს 2026 წლის 14 იანვარს, საბჭოს 10 089-ე სხდომაზე. დოკუმენტი წარმოადგენს საერთაშორისო სამართლებრივ აქტს, რომელიც ეხება იემენსა და წითელ ზღვაში არსებულ ვითარებას. რეზოლუცია ახანგრძლივებს რეზოლუცია 2722-ის მე-10 პუნქტში გათვალისწინებული ანგარიშგების მოთხოვნას 2026 წლის 15 ივლისამდე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1953

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1953, მიიღეს 2010 წლის 14 დეკემბერს, მას შემდეგ, რაც საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა ყველა წინა რეზოლუცია კვიპროსში არსებული ვითარების შესახებ, განსაკუთრებით 1251 (1999) რეზოლუცია, საბჭომ ექვსი თვით, 2011 წლის 15 ივნისამდე გააგრძელა კვიპროსში გაეროს სამშვიდობო ძალების მანდატი. რეზოლუციამ მოუწოდა ბერძენი და თურქი კვიპროსელების ლიდერებს, შეემუშავებინათ გეგმა არსებული უთანხმოებების დასაძლევად გენერალური მდივნის 2011 წლის იანვრის ვიზიტამდე.

რეზოლუცია მიიღეს 14 ხმით, თურქეთი კი წინააღმდეგი წავიდა (თავი არავის შეუკავებია). თურქეთის წარმომადგენელმა აღნიშნა, რომ კუნძულს 1963 წლის შემდეგ არ ჰყოლია ერთიანი მთავრობა, თუმცა დასძინა, რომ ქვეყანა გააგრძელებდა რეზოლუციის იმპლემენტაციას.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
უშიშროების საბჭომ აღნიშნა, რომ კვიპროსის მთავრობა დათანხმდა -ის კუნძულზე ყოფნის ვადის გაგრძელებას. კონფლიქტის მოგვარება თავად კვიპროსელების ხელში იყო და არსებობდა უნიკალური შესაძლებლობა ხანგრძლივი მშვიდობის მისაღწევად. სამშვიდობო მოლაპარაკებებში პროგრესი შეინიშნებოდა, თუმცა საბჭო შეშფოთებას გამოთქვამდა მისი ნელი ტემპის გამო. საბჭო მიესალმა ნდობის აღდგენის ღონისძიებების გატარებას როგორც კვიპროსის, ისე ჩრდილოეთ კვიპროსის მხრიდან და მხარი დაუჭირა ე.წ. „მწვანე ხაზის“ (გაეროს ბუფერული ზონა) გასწვრივ დამატებითი გამშვები პუნქტების გახსნას. განსაკუთრებით აღინიშნა ლიმნიტისის გადასასვლელის გახსნა 2010 წლის ოქტომბერში.

საბჭო დარწმუნებული იყო, რომ კვიპროსის დავის მუდმივი მოგვარება სასარგებლო იქნებოდა ყველა კვიპროსელისთვის, ხოლო ვითარება ბუფერულ ზონაში გაუმჯობესდებოდა, თუ ორივე მხარე მიიღებდა გაეროს მიერ გამოყენებულ 1989 წლის მემორანდუმს (-). აღინიშნა, რომ გაეროს ავტორიტეტისთვის ძირის გამოთხრა აზიანებდა სამშვიდობო პროცესს. გარდა ამისა, საბჭო მიესალმა პროგრესს განაღმვით სამუშაოებში, დაკარგულ პირთა კომიტეტის ძალისხმევას და დაეთანხმა მოსაზრებას, რომ სამოქალაქო საზოგადოების ჯგუფების აქტიური მონაწილეობა და თემთაშორისი კონტაქტები გადამწყვეტი იყო პოლიტიკური პროცესისთვის.

აქტები
რეზოლუცია მიესალმა მოლაპარაკებების პროგრესს და სამომავლო პერსპექტივებს. ამასთან დაკავშირებით, საბჭომ მოუწოდა კვიპროსის ორ ლიდერს, გააძლიერონ მოლაპარაკებები, გააუმჯობესონ ატმოსფერო და გაზარდონ სამოქალაქო საზოგადოების ჩართულობა. ასევე, ორივე მხარეს ეთხოვა კონსულტაციებში მონაწილეობა ბუფერული ზონის დემარკაციისა და 1989 წლის მემორანდუმის საკითხებზე.

თურქულ-კვიპროსულ მხარეს მოუწოდეს, აღედგინათ სტროვილიაში 2000 წლის 30 ივნისამდე არსებული სამხედრო სტატუს-კვო. საბოლოოდ, გენერალურ მდივანს, ბან გი მუნს, დაევალა 2011 წლის 1 ივნისამდე წარედგინა ანგარიში მიმდინარე რეზოლუციის შესრულების შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1134

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1134 ერთხმად მიიღეს 1997 წლის 23 ოქტომბერს. ერაყის შეიარაღების პროგრამის მონიტორინგის შესახებ წინა, 687-ე (1991), 707-ე (1991), 715-ე (1991), 1060-ე (1996) და 1115-ე (1997) რეზოლუციების გახსენების შემდეგ, საბჭომ მოსთხოვა ერაყს, ეთანამშრომლა გაეროს სპეციალური კომისიის ინსპექტორთა ჯგუფებთან. საბჭომ ასევე გამოხატა მზადყოფნა, მოთხოვნების შეუსრულებლობის შემთხვევაში, ერაყის ოფიციალური პირებისთვის მოგზაურობაზე აკრძალვა დაეწესებინა.

საბჭომ აღნიშნა, რომ 1115-ე რეზოლუციის მიღების შემდეგ დაფიქსირდა შემთხვევები, როდესაც ერაყის მთავრობამ -ის ინსპექტირების ჯგუფებს უარი უთხრა გარკვეულ ობიექტებსა და პირებთან დაშვებაზე. საბჭომ განაცხადა, რომ მსგავსი ინციდენტები მიუღებელია და გააფრთხილა ერაყი შემდგომი ზომების მიღების შესახებ, თუ ეს პროცესი გაგრძელდებოდა. მიუხედავად ამისა, კომისიამ მიაღწია პროგრესს ერაყის მასობრივი განადგურების იარაღის პროგრამის ლიკვიდაციის საქმეში.

გაეროს წესდების თავის საფუძველზე, საბჭომ დაგმო ერაყის ხელისუფლების უარი, დაეშვა გაეროს ინსპექტორები მათ მიერ მოთხოვნილ ობიექტებსა და პირებთან. ასევე დაიგმო -ის უსაფრთხოების საფრთხის ქვეშ დაყენება და მნიშვნელოვანი დოკუმენტების განადგურება ან გატანა. საბჭომ დაასკვნა, რომ ეს დაბრკოლებები უშიშროების საბჭოს წინა რეზოლუციების დარღვევას წარმოადგენდა და მოსთხოვა ერაყს, ეთანამშრომლა -თან. მოთხოვნების შეუსრულებლობის შემთხვევაში, ყველა ქვეყანას უნდა აეკრძალა ერაყის ოფიციალური პირების დაშვება თავის ტერიტორიაზე. რეზოლუციამ დაადგინა იმ პირთა სიის მომზადების დაწყება, რომლებზეც გავრცელდებოდა გადაადგილების შეზღუდვა ამ ზომების ამოქმედების შემთხვევაში.

1134-ე რეზოლუცია მიიღეს 10 მომხრე ხმით, არცერთი მოწინააღმდეგით. ხუთმა ქვეყანამ, ჩინეთმა, ეგვიპტემ, საფრანგეთმა, კენიამა და რუსეთმა კენჭისყრისგან თავი შეიკავეს, რადგან ისინი რეზოლუციის სხვადასხვა ასპექტს ეწინააღმდეგებოდნენ. ჩინეთმა და რუსეთმა ეჭვი გამოთქვეს სანქციების დაწესების პრაქტიკულ მიზანშეწონილობაზე, ხოლო ეგვიპტეს, საფრანგეთსა და კენიას სურდათ წინადადებებისა და ცვლილებების დამატებითი განხილვა რეზოლუციის კენჭისყრაზე დაყენებამდე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1995

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1995 ერთხმად მიიღეს 2011 წლის 6 ივლისს, რუანდის საერთაშორისო სისხლის სამართლის ტრიბუნალის შესახებ. 955 (1995), 1503 (2003) და 1534 (2003) რეზოლუციების გახმოვანების შემდეგ, საბჭომ ტრიბუნალის დროებით მოსამართლეებს უფლება მისცა, ხმა მიეცათ ან კანდიდატებად ყოფილიყვნენ -ის პრეზიდენტის არჩევნებში.

რეზოლუცია ტრიბუნალში პერსონალის დეფიციტის საპასუხოდ მიიღეს.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
რეზოლუციის შესავალ ნაწილში უშიშროების საბჭომ გაიხსენა 1966-ე (2010) რეზოლუცია, რომელმაც შექმნა ნარჩენი მექანიზმი და მოუწოდა -ს, დაესრულებინა ყველა საქმიანობა 2014 წლის 31 დეკემბრამდე. ასევე აღინიშნა, რომ მექანიზმის განყოფილებას, რომელიც იქნა დაკავშირებული -თან, უნდა დაეწყო ფუნქციონირება 2012 წლის 1 ივლისს.

ამასობაში, საბჭოს წევრებმა აღიარეს, რომ ოთხი მუდმივი მოსამართლე სასამართლო პროცესიდან სააპელაციო პალატაში გადანაწილდებოდა, ხოლო ორი საკუთარი საქმეების დასრულების შემდეგ დატოვებდა ტრიბუნალს. ტრიბუნალში პერსონალის დონესთან დაკავშირებით შეშფოთება იქნა გამოხატული.

აქტები
გაეროს წესდების თავის საფუძველზე მოქმედებით, საბჭომ გადაწყვიტა, რომ -ში დროებით მოსამართლეებს მიეცემოდათ ხმის მიცემისა და ტრიბუნალის თავმჯდომარის არჩევასთან დაკავშირებით არჩევნებში კანდიდატებად წარდგენის უფლება.
ამ მხრივ, პრეზიდენტად არჩეულ დროებით მოსამართლეებს ექნებოდათ იგივე უფლებამოსილებები, რაც მუდმივ მოსამართლეებს და, ვიცე-პრეზიდენტად არჩევის შემთხვევაში, საჭიროების მიზნით, შეეძლებოდათ პრეზიდენტის მოვალეობის შესრულება. ეს გავლენას არ იქონიებდა მოსამართლის დროებით სტატუსზე.

რეზოლუციამ მოსამართლე დენის ბაირონს სპეციალური ნებართვა მისცა, 2011 წლის 1 სექტემბრიდან მიმდინარე საქმის დასრულებამდე, სხვა სასამართლო საქმიანობასთან ერთად, ნახევარ განაკვეთზე ემუშავა. საბჭომ აღნიშნა ტრიბუნალის განზრახვა, საქმე 2011 წლის დეკემბრისთვის დაესრულებინა და მოუწოდა საერთაშორისო სასამართლოს პრეზიდენტს, უზრუნველყო მოსამართლე ბაირონის მიუკერძოებლობა და ინტერესთა კონფლიქტის ან საქმის განხილვის შეფერხების არარსებობა.

1995 წლის რეზოლუციამ კიდევ ერთხელ დაადასტურა საერთაშორისო სასამართლოს მიერ ბრალდებული ყველა პირის გასამართლების მნიშვნელობა და მოუწოდა ყველა სახელმწიფოს, განსაკუთრებით აფრიკის დიდი ტბების რეგიონის სახელმწიფოებს, ეთანამშრომლათ ტრიბუნალთან. კერძოდ, მოითხოვეს ფელისიენ კაბუგას, ავგუსტინ ბიზიმანას, პროტაის მპირანიას და სხვა ბრალდებულების დაპატიმრება.

ამასობაში, საბჭოს წევრებმა ხაზი გაუსვეს ტრიბუნალის სათანადოდ დაკომპლექტების აუცილებლობას საკუთარი საქმიანობის შესასრულებლად. და ბოლოს, საბჭომ შეაქო ის სახელმწიფოები, რომლებმაც დადეს შეთანხმებები საერთაშორისო სასამართლოს მიერ მსჯავრდებული პირების სასჯელის აღსრულების შესახებ, რათა მათ სასჯელი საკუთარ ტერიტორიებზე მოეხადათ და მოუწოდა იმ ქვეყნებს, რომლებსაც არ ჰქონდათ დადებული შეთანხმებები, ამის გაკეთებასთან დაკავშირებით.
კიკოსის მონასტერი

კიკოსის მონასტერი — მონასტერი კვიპროსში, მდებარეობს სოფელ პედულასიდან დასავლეთით 20 კმ-ში და წარმოადგენს კვიპროსის ერთ-ერთ ყველაზე მდიდარ მონასტერს.

ყოვლადწმინდა ღვთისმშობლის სახელობის კიკოსის მონასტერი დაარსდა საუკუნის მიწურულს, ბიზანტიის იმპერატორ ალექსი კომნენოსის (1081–1118 წწ.) მიერ. მონასტერი მდებარეობს ტროოდოსის მთების ჩრდილო-დასავლეთ კალთაზე, ზღვის დონიდან 1318 მეტრის სიმაღლეზე. თავდაპირველი მონასტრიდან არაფერია შემორჩენილი, რადგან ის არაერთხელ დაიწვა. კვიპროსის პირველმა პრეზიდენტმა, მთავარეპისკოპოსმა მაკარიოს -მ, თავისი სასულიერო მოღვაწეობა სწორედ აქ დაიწყო 1926 წელს, როგორც მონაზონმა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 855

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 855 რომელიც მიიღეს 1993 წლის 9 აგვისტოს, მას შემდეგ, რაც კვლავ დაადასტურა რეზოლუციები ყოფილ იუგოსლავიაში კონფლიქტის დასრულების შესახებ და მოისმინა ევროპის უსაფრთხოებისა და თანამშრომლობის ორგანიზაციისა და იუგოსლავიის ფედერაციული რესპუბლიკის (სერბეთი და მონტენეგრო) წარმომადგენელთა განცხადებები, საბჭომ მოუწოდა სერბეთსა და მონტენეგროს, გადაეხედათ თავიანთი უარისთვის მათ ტერიტორიაზე ეუთოს მისიების დაშვებასთან დაკავშირებით.

აღინიშნა, რომ ეუთოს მისიები იყო პრევენციული დიპლომატიის მაგალითი, რომელმაც დიდი წვლილი შეიტანა სტაბილურობის ხელშეწყობასა და ძალადობის რისკების აღკვეთაში კოსოვოში, სანჯაყსა და ვოევოდინაში. საბჭო მოწოდებული იყო, თავიდან აეცილებინა ყოფილ იუგოსლავიაში კონფლიქტის ნებისმიერი სახით გავრცელება და მნიშვნელოვნად მიიჩნია საერთაშორისო თანამეგობრობის მიერ კოსოვოში, სანჯაყსა და ვოევოდინაში არსებული ვითარების მონიტორინგი.

მოუწოდა სერბეთსა და მონტენეგროს, გადაეხედათ თავიანთი გადაწყვეტილებისთვის, საბჭომ გასცა რეკომენდაცია ეუთოსთან თანამშრომლობის შესახებ, რათა გადადგმულიყო ნაბიჯები მონიტორინგის განსაახლებლად და მიღწეულიყო შეთანხმება დამკვირვებელთა რაოდენობის გაზრდაზე. რეზოლუციის დასასრულს, საბჭომ მოუწოდა სერბეთისა და მონტენეგროს ხელისუფლებას, უზრუნველეყოთ დამკვირვებელთა უსაფრთხოება და დაცულობა, და მიეცათ მათთვის შეუფერხებელი წვდომა, რაც აუცილებელი იყო მათი მისიის შესასრულებლად.

855-ე რეზოლუცია მიღებულ იქნა 14 ხმით, არცერთის წინააღმდეგ; თავი შეიკავა ერთმა წევრმა — ჩინეთმა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 968

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 968 წარმოადგენს ფუნდამენტურ საერთაშორისო სამართლებრივ აქტს, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 1994 წლის 16 დეკემბერს. წინამდებარე რეზოლუციით ოფიციალურად დაფუძნდა გაეროს დამკვირვებელთა მისია ტაჯიკეთში , რომლის პირდაპირი მანდატი ითვალისწინებდა პოსტსაბჭოთა ცენტრალურ აზიაში მიმდინარე დესტაბილიზაციის პროცესების შეჩერებასა და სამოქალაქო ომის მშვიდობიან ტრანსფორმაციას.