iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
მარია იოზეფა ავსტრიელი (1751-1767)

მარია იოზეფა ავსტრიელი (; დ. 19 მარტი, 1751, ვენა, ავსტრია — გ. 15 ოქტომბერი, 1767, ვენა, ავსტრია) — ჰაბსბურგთა დინასტიის წარმომადგენელი. საღვთო რომის იმპერატორ ფრანც შტეფანისა და ავსტრიის იმპერატრიცა მარია ტერეზიას შუათანა ქალიშვილი. საღვთო რომისა და ავსტრიის ორი იმპერატორის: იოზეფ -ისა და ლეოპოლდ -ის, ასევე საფრანგეთის დედოფალ მარი ანტუანეტის და, ავსტრიის იმპერატორ ფრანც -ის მამიდა.

ბიოგრაფია
მარია იოზეფა დაიბადა 1751 წლის 19 მარტს ჰოფბურგის სასახლეში, ვენაში. იგი იყო ავსტრიის იმპერატრიცა მარია ტერეზიასა და მისი მეუღლის, საღვთო რომის იმპერატორ ფრანც შტეფანის შუათანა ქალიშვილი. თავისი მრავალი და-ძმიდან იგი განსაკუთრებულად ახლოს იყო თავის უმცროს დასთან, ერცჰერცოგინია მარია იოჰანა გაბრიელასთან, რომელიც მასზე მხოლოდ 1 წლით იყო უფროსი.

ის და იოზეფა გამუდმებით ერთად იყვნენ და შემდგომში განათლებასაც ერთად იღებდნენ. ერცჰერცოგინიები შეისწავლიდნენ: წერა-კითხვას, ლათინურს, უცხო ენებს, ისტორიას, გეოგრაფიას, სამხედრო არქიტექტურას, მათემატიკას, მუსიკას, ცეკვასა და გრამატიკას. მას შემდეგ, რაც სამი წელი შეუსრულდათ, ღრმადმორწმუნე დედის გავლენით შეისწავლიდნენ რელიგიასაც, თუმცა მხოლოდ კათოლიციზმს.

მას შემდეგ, რაც მისი რძალი, ერცჰერცოგინია იზაბელა პარმელი მშობიარობას გადაჰყვა, მარია იოზეფა დედის, თავისი დის, მარია ამალიასა და ძმისწულის, მარია ტერეზიას შემდეგ საიმპერატორო კარზე ყველაზე დიდი ძალაუფლების მქონე ქალი გახდა. მან ეს პოზიცია მას შემდეგ დაკარგა, რაც მისმა ძმამ, ერცჰერცოგმა იოზეფმა მეორედ იქორწინა პრინცესა მარია იოზეფა ბავარიელზე.

ავსტრია-ესპანეთის სამეფო კარებს შორის წლების განმავლობაში მიმდინარეობდა საქორწინო მოლაპარაკებები. თავიდან განიხილებოდა მარია იოზეფას დის, მარია ამალიას დაქორწინება ესპანეთის მეფე კარლოს -ის ვაჟზე, ნეაპოლისა და სიცილიის მეფე ფერდინანდ -ზე. ისინი დაინიშნენ კიდევაც, თუმცა რატომღაც კარლოსმა ნიშნობა ჩაშალა და მარია ამალია ავსტრიელი თავის შვილიშვილზე, პარმისა და პიაჩენცის ჰერცოგ ფერდინანდზე დააოქრინა, ნეაპოლ-სიცილიის მეფე ფერდინანდ -ის საცოლედ კი მარია ტერეზიას შემდეგი ქალიშვილი, მარია იოჰანა გაბრიელა გამოაცხადა. იგი უკვე უნდა გამგზავრებულიყო და ნეაპოლში დაქორწინებულიყო, როდესაც ყვავილი შეეყარა და 1762 წელს 12 წლის ასაკში გარდაიცვალა. იმპერატრიცა მარია ტერეზიამ კარლოსს სასწრაფოდ შესთავაზა თავისი მეორე ქალიშვილის, უკვე მარია იოზეფას ხელი, რაზეც ესპანელები დასთანხმდნენ. მისი იტალიაში გამგზავრება 1765 წელს მამამისის, იმპერატორ ფრანც -ის გარდაცვალებამ დააყოვნა, თუმცა როდესაც უკვე უნდა გამგზავრებულიყო, მსგავსად უფროსი დისა მარია იოზეფაც ყვავილით დაავადდა და მალევე, 1767 წლის 15 ოქტომბერს გარდაიცვალა ვენაში, 16 წლის ასაკში. საბოლოოდ, ფერდინანდ -ს ცოლად მარია ტერეზიას უმცროსი ქალიშვილი მარია კაროლინა ავსტრიელი შერთეს, რომელიც ნეაპოლისა და სიცილიის დედოფალი გახდა და მრავალი შვილი გააჩინა.
მაია მიჩელი

მაია მიტჩელი (; დ. 18 აგვისტო, 1993) — ავსტრალიელი მსახიობი და მომღერალი. სახელი გაითქვა ბრიტანი ფლიუნის როლით ავსტრალიური საბავშვო ტელესერიალში „“, აგრეთვე ნატაშა ჰემის როლით თინეიჯერულ დრამატულ ტელესერიალში „ხაფანგში“. 2013-2018 წლებში მონაწილეობდა ამერიკული ტელესერიალში „ფოსტერები“. იგი აგრეთვე გადაღებულია -ის ფილმებში — „ზაფხული. სანაპირო. კინო“ (2013) და „ზაფხული. სანაპირო 2“ (2015), სადაც მან მთავარი პერსონაჟის მაკენზის როლი შეასრულა. 2019 წლიდან მონაწილეობს ტელესერიალ „ფოსტერების“ სპინ-ოფში „სასარგებლო გასაჭირი“.

ადრინდელი ცხოვრება
მაია მიტჩელი 1993 წლის 18 აგვისტოს ავსტრალიის ქალაქ ლისმორში, ახალ უელსში დაიბადა. მამამისი — ალექსი ტაქსის მძღოლია, ხოლო დედამისი — ჯილი, საგანმანათლებლო სისტემაში მუშაობს მუშაობს. მიტჩელს ჰყავს ერთი უმცროსი ძმა, ჩარლი. მსახიობი უკრავს გიტარაზე, რაც ნაჩვენებია ფილმებსა თუ ტელესერიალებში. გიტარაზე დაკვრა ბავშვობაში ისწავლა დაამთავრა ლისმორის სამების კათოლიკური კოლეჯი.

კარიერა
მიტჩელმა სამსახიობო კარიერა ჯერ კიდევ სკოლის ასაკში, ადგილობრივ თეატრების სპექტაკლებში მონაწილეობით დაიწყო. 12 წლის იყო, როდესაც ნიჭიერთა სააგენტომ აღმოაჩინა იგი. იმავე წელს ითამაშა ბრიტანი ფლიუმის როლი ავსტრალიურ საბავშვო ტელესერიალში „“ სერიალის გადაღებები 2 სეზონის, 26 ეპიზოდის შემდეგ შეწყდა. შემდეგ იგი გადაიღეს ავსტრალიურ თინეიჯერულ სერიალში, „ხაფანგში“, რომლის გადაღებები 2009 წლის 18 აპრილს დამთავრდა, ხოლო პრემიერა 2008 წლის 30 ნოემბერს გაიმართა. 2011 წელს მონაწილეობდა ტელესერიალში „გარიყული“. იგი ასევე გადაიღეს ტელესერიალებში — „-9“, და „დოქტორი ვინ“.

მისი პირველი ტელეროლი ამერიკაში მიიღო 2011 წელს, დისნეის სერიალში „ჯესი. 2013 წელს მონაწილეობდა -ის ფილმში „ზაფხული. სანაპირო. კინო“ და მის გაგრძელებაში — „ზაფხული. სანაპირო 2“ (2015). 2013-2018 წლებში მონაწილეობდა დრამატულ ტელესერიალში „ფოსტერები“, სადაც თავიდან კელი ჯეკობსის, შემდეგ კი კელი ადამს ფოსტერის როლს ასრულებდა.

სამსახიობო კარიერასთან ერთად, მიტჩელს, ამავდროულად, წარმატებული მუსიკალური კარიერაც აქვს. მაიას რამდენიმე ფილმისთვის და ტელესერიალისთვის საუნდტრეკიც აქვს შექმნილი.

პერსონალური ცხოვრება
მაია მიტჩელის სასიყვარულო ცხოვრებაზე ცოტა რამ თუ არის ცნობილი. მას რომანტიკული ურთიერთობა, თავის კოლეგასთან, და „ზაფხული. სანაპირო. კინო“-ს მსახიობთან, როს ლანჩთან ჰქონდა. წყვილის ფოტოები ხშირ შემთხვევაში სოციალური ქსელის საშუალებით ვრცელდებოდა. 2015 წლიდან მაიას, მომღერალთან, რუდი მანკუსოსთან აქვს ურთიერთობა. -ზე, მაია თავის მეგობარ ბიჭთან ერთად, რეგულარუად ტვირთავს მხიარულ ვიდეოებსა და ფოტოებს.
ანა ლეოპოლდის ასული

ანა ლეოპოლდის ასული , დაბადების სახელია ელიზაბეთ კათარინა კრისტინა მეკლენბურგ-შვერინელი , აგრეთვე ცნობილია როგორც ანა კარლოვნა (; დ. 18 დეკემბერი, 1718, როსტოკი, გერმანია — გ. 19 მარტი, 1746, არხანგელსკი, რუსეთი) — გერმანელი პრინცესა. მეკლენბურგ-შვერინის ჰერცოგ კარლ ლეოპოლდისა და ეკატერინა ივანოვნას ქალიშვილი. რუსეთის იმპერატორ ივანე -ის შვილიშვილი. იმპერატორ ივანე -ის დედა და მისი რეგენტი 1740-1741 წლებში.

ბიოგრაფია
ანა ლეოპოლდის ასული დაიბადა 1718 წლის 18 დეკემბერს როსტოკში. იგი იყო მეკლენბურგ-შვერინის ჰერცოგ კარლ ლეოპოლდისა და მისი მესამე ცოლის, დიდ მთავარ ეკატერინა იოანეს ასულ რომანოვას ერთადერთი ქალიშვილი. დედის მხრიდან იგი თავად რუსეთის იმპერატორ ივანე -ის შვილიშვილი და იმპერატორ პეტრე -ის ძმის შვილიშვილი იყო.

1722 წელს დედამისმა მიატოვა ოჯახი და რუსეთში დაბრუნდა. სულ მალე ეკატერინამ ასევე რუსეთში წაიყვანა ანაც, რომელიც 1734 წელს მართლმადიდებლად გადანათლა. 1739 წელს დედამისმა ანა ლეოპოლდოვნა ცოლად შერთო ბრაუნშვაიგის ჰერცოგ ანტონ ულრიხს. ქორწინებიდან ერთ წელიწადში, 1740 წელს ანამ ვაჟი გააჩინა, რომელსაც ბაბუის პატივსაცემად ივანე დაარქვა. ამ პერიოდში რუსეთში მამრობითი სქესის მემკვიდრის კრიზისი იყო. ამავე წელს, უშვილოდ გარდაიცვალა იმპერატრიცა ანაც, რის გამოც ეკატერინა ივანოვნამ რუს დიდებულებს თავისი შვილიშვილი რუსეთის იმპერატორად გამოაცხადებინათ ივანე -ის სახელით. მისი მცირეწლოვანების გამო, იმპერატორს რეგენტად დედამისი, ანა ლეოპოლდის ასული დაენიშნა.

თავისი ხანმოკლე რეგენტობის პერიოდში ანა საერთოდ არ ერეოდა პოლიტიკაში, თუმცა უთანხმოება ჰქონდა პრემიერ-მინისტრთან. მოგვიანებით ცნობილი გახდა, რომ მას რომანი ჰქონდა საქსონიის ელჩ მორიც კარლ ცუ ლინართან. ამ ფაქტმა რუსებში საშინელი უკმაყოფილება გამოიწვია და სულ მალე იმ აზრმაც დაიწყო მუსირება, რომ შესაძლოა იმპერატორიც საყვარლისგან ჰყოლოდა გაჩენილი. ამის გამო რუსებმა შეთქმულების მზადება დაიწყეს ანას ბიძაშვილის, ელიზავეტა პეტროვნას მეთაურობით, რომელსაც ტახტზე ასვლა სურდა. 1741 წლის 5-6 დეკემბერს რუსეთში სახელმწიფო გადატრიალება განხორციელდა, რა დროსაც დაამხეს იმპერატორ ივანე -ისა და დედამისის, ანა ლეოპოლდოვნას მმართველობა და ტახტზე იმპერატორ პეტრე -ის ქალიშვილი, ელიზავეტა დასვეს.

ელიზავეტა -ის ბრძანებით ანა ლეოპოლდოვნა ქმარ-შვილთან ერთად გადაასახლეს რიგაში, სადაც მათ შინა პატიმრობაში ამყოფებდნენ. მოგვიანებით ისინი არხანგელსკის ოლქში გადაასახლეს, სადაც 1746 წლის 19 მარტს, 27 წლის ანა ლეოპოლდოვნა მეხუთე მშობიარობას გადაჰყვა. ამის შემდეგ ელიზავეტამ მისი შვილები რუსეთიდან გააძევა, რის შემდეგაც მისი შვილები დანიაში გადასახლდნენ და იქ გარდაიცვალნენ, შთამომავლების გარეშე.

შვილები
ივანე (1740-1764), რუსეთის იმპერატორი 1740-1741 წლებში. გარდაიცვალა დაუქორწინებელი და უშვილო;
ეკატერინე (1741-1807), გარდაიცვალა გაუთხოვარი და უშვილო;
ელიზავეტა (1743-1782), გარდაიცვალა გაუთხოვარი და უშვილო;
პეტრე (1745-1798), გარდაიცვალა დაუქორწინებელი და უშვილო;
ალექსეი (1746-1787), გარდაიცვალა დაუქორწინებელი და უშვილო;
კიბოჭამია სელაპი

კიბოჭამია სელაპი — ძუძუმწოვარი ცხოველი ნამდვილი სელაპების ოჯახისა. მისი სხეულის სიგრძეა 2,2–2,6 მეტრი, მასა 300 კილოგრამამდე, დედალი მამალს მცირედ აღემატება. სხეული და დინგი ზომიერად წაგრძელებულია. ზედა და ქვედა ყბის მრავალწვერიანი კბილები მჭიდროდაა მიჯრილი ერთმანეთზე, რაც წარმოქმნის ე. წ. „ცხაურას“, რომელიც საკვების გაფილტვრის საშუალებას იძლევა. ყოველწლიური ბეწვის ცვენის შემდეგ (იანვარ-მარტში) მოზარდი კიბოჭამიების ბეწვი ზურგზე რუხ-ყავისფერია, გვერდებზე, მხრებსა და ფარფლებზე ლაქებითა და რგოლებით, მუცელზე — ღია რუხი; ზაფხულისთვის ბეწვი ფერს იცვლის და კრემისფერ-თეთრი ხდება. ასაკთან ერთად ბეწვი ფერმკრთალდება, მუცელსა და ზურგს შორის კონტრასტი ქრება. ცირკუმპოლარულადაა გავრცელებული ანტარქტიკის წყლებში; მიჰყვება პაკის ყინულის საზღვარს და მიგრირებს მის სეზონურ ცვლილებასთან ერთად. ჩვეულებრივ, იკვებება ღამე, უმთავრესად კრილით, იშვიათად თევზითა და ფსკერის კიბოსნაირებით, რომელთა მოსაპოვებლადაც შეუძლია 400 მეტრზე მეტ სიღრმეზე ჩაყვინთვა და წყალქვეშ 11 წუთამდე გაჩერება. ხმელეთზე სწრაფად გადაადგილდება (25 კმ/სთ სიჩქარემდე), შეუძლია წყლიდან მაღალ ხორგებზე ან კლდეებზე ახტომა. ყინულზე (იშვიათად სანაპიროზე) გროვდებიან 3 ათასზე მეტი სულისაგან შემდგარ ჯგუფებად. კიბოჭამია სელაპის ბუნებრივი მტერია ზღვის ლეოპარდი და ცელნამგალა ვეშაპი. სარეწაო მნიშვნელობა არ გააჩნია. მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვანი სელაპის სახეობაა.
თინათინ ვირსალაძე

თინათინ (თინა) ბაგრატის ასული ვირსალაძე (დ. 26 ოქტომბერი, 1907, თბილისი, — გ. 28 ოქტომბერი, 1985, იქვე) — ქართველი ხელოვნების ისტორიკოსი, საქართველოს ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1976).

ბიოგრაფია
დაიბადა ეკონომისტ ბაგრატ ვირსალაძისა და ბიოლოგ ელენე მუსხელიშვილის ოჯახში. ბაგრატ ვირსალაძე საქართველოს რესპუბლიკის წლებში სახელმწიფო კონტროლის პალატას ედგა სათავეში, ელენე მუსხელიშვილი აქტიურად თანამშრომლობდა ქართველთა შორის წერა კითხვის გამავრცელებელ საზოგადოებაში. წერდა საბავშვო მოთხრობებს და აქვეყნებდა ჟურნალში „ჯეჯილი“. მისი და-ძმები იყვნენ თეატრის მხატვარი სოლიკო ვირსალაძე (1909) და ფოლკლორისტი ელენე ვირსალაძე (1911).

თინა ვირსალაძე 1925–1926 წლებში სწავლობდა თბილისის სამხატვრო აკადემიაში. 1929 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პედაგოგიური განყოფილება, 1936 წელს — ლენინგრადის ხელოვნებათმცოდნეობის ინსტიტუტის ასპირანტურა. 1937–1941 წლებში მუშაობდა მუზეუმ „მეტეხში”, 1941 წლიდან — ახლად დაარსებულ საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ქართული ხელოვნების ისტორიის ინსტიტუტში, იყო სახვითი ხელოვნების განყოფილების ხელმძღვანელი (1985 წლამდე).

ვირსალაძის სამეცნიერო მოღვაწეობის ძირითადი სფერო იყო შუა საუკუნეების ქართული ფერწერა. დიდი წვლილი შეიტანა მის შესწავლაში, სისტემატიზებასა და ევოლუციის გზების დადგენაში, გამოავლინა ქართული კედლის მხატვრობის ეროვნული თავისებურებანი, მისი მიმართება ბიზანტიურ მხატვრობასთან, მოხატულობათა თემატიკის კავშირი ქვეყნის თანადროულ ისტორიულ ვითარებასთან. ვირსალაძეს ეკუთვნის მნიშვნელოვანი ნაშრომები საუკუნის ქართული მხატვრობის თაობაზე. მონაწილეობდა ქართული ხელოვნებისადმი მიძღვნილ პირველ (1974, ბერგამო) და მეორე (1977, თბილისი) საერთაშორისო სიმპოზიუმებში.

ოჯახი
1935 წელს თინა ვირსალაძე ცოლად გაყვა ცნობილი მეცენატის, აკაკი ხოშტარიას ძმისშვილს — საგზაო ინჟინერ მეთოდე (ცაცა, ცაკა) ხოშტარიას (დ. 1910 — გ. 1938). ხოშტარია 1938 წელს დახვრიტეს. თინა ვირსალაძის ვაჟია ქართველი ხელოვნებათმცოდნე გიორგი (გოგი) ხოშტარია.
გრძელდინგა სელაპი

გრძელდინგა სელაპი, რუხი სელაპი — ძუძუმწოვარი ცხოველი ნამდვილი სელაპების ოჯახისა. ამავე დასახელების გვარის ერთადერთი სახეობა. მისი სხეულის სიგრძეა 2–2,5 (3-მდე) მეტრი, მასა 300 კილოგრამამდე. მამალი დედალზე დიდია. დინგი წაგრძელებულია (აქედან სახელწოდება), ცხვირის ფუძესთან რამდენადმე ამოზნექილი (განსაკუთრებით ზრდასრულ მამრებს). შეფერილობაში ჭარბობს რუხი ფერის სხვადასხვა ტონები მრავალრიცხოვანი წინწკლებითა და ლაქებით; ახალშობილი ღია კრემისფერია. ბინადრობს ატლანტის ოკეანის ჩრდილოეთ ნაწილის ზომიერ და სუბარქტიკულ სანაპირო წყლებში, ქმნის სამ იზოლირებულ პოპულაციას: დასავლეთატლანტურს (ჩრდილოეთ ამერიკის ჩრდილო-აღმოსავლეთ სანაპიროზე), აღმოსავლეთატლანტურს (ისლანდია, ფარერის კუნძულები, დიდი ბრიტანეთი, ნორვეგია, კოლის ნახევარკუნძულის ჩრდილოეთ სანაპიროზე) და ბალტიურს. იკვებება თევზითა და უხერხემლოებით. აღნიშნულია როგორც მონოგამია, ისე პოლიგამია. არეალის სხვადასხვა ნაწილში განსხვავებულ ვადებში (სექტემბრიდან მარტამდე) ჯვარდებიან და შობენ ხმელეთზე ან ყინულზე. ზოგ ადგილას გრძელდინგა სელაპს ადგილობრივი მოსახლეობა მოიპოვებს. შეტანილია -ის წითელ ნუსხაში.
ჟანინ ჰენის-პლასხარტი

ჟანინ ჰენის-პლასხარტი (; დ. 7 აპრილი, 1973, ჰერლენი, ნიდერლანდები) — ნიდერლანდელი პოლიტიკოსი და დიპლომატი, 2004 წლიდან 2010 წლამდე ევროპის პარლამენტის წევრი. პოლიტიკური მოღვაწეიობის დროს დაკავებული იყო სამოქალაქო უფლებების, ტრანსპორტისა და იუსტიციის საკითხებით. 2010-2012 და 2017-2018 წლებში ნიდერლანდების წარმომადგენელთა პალატის წევრია. 2012 წლის 5 ნოემბერს დაიკავა ნიდერლანდების თავდაცვის მინისტრის თანამდებობა და შეცვალა ჰანს ჰილენი. ამრიგად გახდა პირველი ქალი ნიდერლანდების ისტორიაში, რომელსაც ეკავა უმაღლესი სამხედრო თანამდებობა. მალიში სამხედრო სწავლების დროს ორი ჯარისკაცის გარდაცვალებასთან დაკავშირებული გამოძიების შემდეგ გადადგა თანამდებობიდან. 2017 წლის ოქტომბერში მის ადგილზე დანიშნეს კლაას დეიკჰოფი. 2018 წლის 1 ნოემბრიდან ერაყში გაეროს დახმარების მისიის სპეციალური წარმომადგენელია.

ბიოგრაფია
ჟანინ ჰენის-პლასხარტი დაიბადა 1973 წლის 7 აპრილს ნიდერლანდების ქალაქ ჰერლენში. დაასრულა უმაღლესი სკოლა წმინდა ანტონიას სახელობის კათოლიკურ კოლეჯში, ქალაქ გაუდში. ამის შემდეგ შევიდა უტრეხტის აკადემიაში. 2000 წლიდან არის სახალხო პარტია თავისუფლებისა და დემოკრატიისათვის წევრი.

2004-2007 წლებში სამოქალაქო უფლებათა, იუსტიციისა და შინაგან საქმეთა საკითხევბის კომიტეტის წევრია. 2004-2009 წლებში კი ევროკავშირი-თურქეთის ერთობლივი დელეგაციის საპარლამენტო კომიტეტის წევრია. 2007-2009 წლებში მოღვაწეობს ტრანსპორტისა და ტურიზმის კომიტეტში. ამავე წლებში ევროკავშირი-რუსეთის საპარლამენტო თანამშრომლობის კომიტეტის დელეგაციის წევრია. 2009-2010 წლებში კვლავ ტრანსპორტისა და ტურიზმის კომიტეტშია და პარალელურად ევროკავშირსა და ბელორუსის ურთიერთობების დელეგაციის წევრი და ასევე აღმოსავლეთის პარტნიორობის დელეგაციის წევრია.

თავდაცვის მინისტრის თანამდებობაზე მუშაობის დროს ბევრს მოგზაურობდა სამხედრო ბაზებზე ჰოლანდიის კონტინგენტის დისლოკაციის ადგილებზე, ამოწმებდა ფინანსურ ხარჯებსა და საბრძოლო მზადყოფნას. 2014 წელს ჟანინ ჰენის-პლასხარტმა ნიდერლანდების შეიარაღებული ძალების სახელით ბოდიში მოუხადა შვიდ ბოსნიელ ოჯახს ბოსნიის ომში ჰოლანდიელი ჯარისკაცების მონაწილეობის გამო.

2015 წელს ჰოლანდიის ფინანსთა მინისტრთან და ნიდერლანდების სამეფო არმიის თავდაცვის მეთაურთან ერთად სტუმრობდა მალიში ჰოლანდიელი ჯარისკაცების მშვიდობისმყოფელთა კონტინგენტს.

ჟანინ ჰენის-პლასხარტის მოღვაწეობა თავდაცვის მინისტრის თანამდებობაზე ზოგჯერ კრიტიკასაც იმსახურებდა. კრიტიკის მიზეზი იყო რადიკალური განცხადებები და მოქმედებები, 15 000 ჯარისკაცი დაითხოვა სამსახურიდან, სამხედრო ხარჯები შეამცირა, იარაღის შეძენა, ორი სატანკო ბრიგადის ჩამოყალიბება, ფინეთში და ლიეტუვაში 160 ტანკის („ლეოპარდის“) გაყიდვა, თურქეთიდან რაკეტსაწინააღმდეგო კომპლექსის პეტრიოტის გადატანა, რომლის განთავსებასაც იგი მოითხოვდა 2013 წელს.

2016 წლის 6 ივნისს სწავლების დროს გაეროს მშვიდობისმყოფელთა მისიის ჩარჩოში მალიში ნაღმტყორცნების მართვისას დაიღუპა ორი ჰოლანდიელი ჯარისკაცი და კიდევ ერთმა მიიღო სერიოზული ჭრილობა. ნიდერლანდების უსაფრთხოების კომისია ინსპექტირების შემდეგ აქვეყნებს ინციდენტის დასკვნას, სადაც საუბარია, რომ ეს იყო მინისტრის დანაშაული, რომელმაც ყურადღება არ მიაქცია უსაფრთხოების სტანდარტებს და მის ნაცვლად სტრატეგიული მიზნები წამოსწია წინ. ამის შემდეგ ჟანინი ქვეყნის პარლამენტის წინაშე გამოვიდა და გააკეთა გადადგომის განცხადება.
იოჰანე შმიდტ-ნილსენი

იოჰანე შმიდტ-ნილსენი (; დ. 22 თებერვალი, 1984, ოდენსე) — დანიელი საზოგადოებრივი და პოლიტიკური მოღვაწე. მემარცხენე ორგანიზაციის მოღვაწე, დანიის პარლამენტის, ფოლკეტინგის წევრი წითელი-მწვანე ალიანსის რიგებიდან. 2009 წლიდან თავისი პარტიის პირველი სპიკერი. დანიური პრესა მას „წითელ-მწვანე ალიანსის ახალ დედოფალს“ უწოდებს.

ბიოგრაფია
იოჰანე შმიდტ-ნილსენი დაიბადა 1984 წლის 22 თებერვალს, დანიის ქალაქ ოდენსეში, კუნძულ ფიუნზე. ამჟამად ცხოვრობს დანიის დედაქალაქ კოპენჰაგენის ნორებროს რაიონში. პოლიტიკურად აქტიურ მოღვაწეობას იწყებს 1997 წლიდან. 2002 წლიდან 2003 წლამდე იყო იმ ჯგუფის ხელმღვანელის მოადგილე, რომელიც დანიური გიმნაზიების მოსწავლეთა ინტერესებს წარმოადგენდა. 2006 წლის მაისში „წითელი-მწვანე კოალიციის“ ყოველწლიურ ყრილობაზე იოჰანე შმიდტ-ნილსენი აირჩიეს პარტიის აღმასრულებელ კომიტეტში, მიიღო ხმების უმრავლესობა (147) ვიდრე კჯამში სხვა კანდიდატებმა.

როგორც ჯგუფ -ის აქტივისტთა პრეს-მდივანი, მონაწილეობდა 200 კილოგრამი მაკარონისა და 40 ლიტრი კეტჩუპის ფინანსთა სამინისტროს შესასვლელ კიბეზე დაყრაში, რაც იყო პროტესტის ნიშანი იმის გამო რომ სახელწიფომ შეამცირა განათლების სისტემის დაფინანსება.

2007 წლის 30 ოქტომბერს, შმიდტ-ნილსენმა და სხვა ფემინისტებმა, ქალის წითელი წინდები ჩამოკიდეს სოციალურ კეთილდღეობის სამინისტროს შესასვლელში და მოუწოდეს მინისტრ კარენ იესპერსენს, რომ გააძლიეროს ძალისხმევა გენდერული თანასწორობის უზრუნველსაყოფად.

2007 წლის 5 ნოემბერს იოჰანე შმიდტ-ნილსენი გამოვიდა ინიციატივით მოეხდინათ საავტორო უფლებების მოდერნიზაცია, საავტორო უფლებების შესახებ კანონის დამუშავების კომისიის შექმნა მასალების არაკომერციული მიზნებისათვის უფასო გავრცელების მიზნით. ამ ინიციატივამ მასობრივი ინფორმაციის საშუალებების ყურადღება მიიქცია, განსაკუთრებით მას შემდეგ, რაც მან განაცხადა რომ ინტერნეტიდან უფასოდ იწერს და უსმენს მუსიკას.

არჩევნები
იოჰანე შმიდტ-ნილსენმა კენჭი იყარა კოპენჰაგენის მუნიციპალურ არჩევნებში, მაგრამ უშედეგოდ.

2007 წელს როდესაც პერნილე როზენკრანც-ტეილმა განაცხადა, რომ აღარ აპირებდა ფოლკეტინგში კენჭისყრას, შმიდტ-ნილსენმა განაცხადა, რომ დაიკავებდა მის ადგილს, როგორც წითელი-მწვანე კოალიციის კანდიდატი დედაქალაქის ოლქში. 2007 წლის საპარლამენტო არჩევნებში მან თავის წინასაარჩევნო კამპანიაში კონცენტრირება მოახდინა ისეთ საკითხებზე, როგორიცაა სოციალური უსაფრთხოების გაუმჯობესება და დისკრიმინაციის წინააღმდეგ ბრძოლა.

2007 წლის 12 ნოემბერს 23 წლის შმიდტ-ნილსონი მონაწილეობდა 2-ის სატელევიზიო არხზე პოლიტიკური ლიდერების დებატებში. იგი დანიის ისტორიაში იყო ყველაზე ახალგაზრდა კანდიდატი, რომელიც მონაწილეობდა დებატებში.

2007 წლის არჩევნებში იგი აირჩიეს პარლამენტში, მიიღო 8 964 ამომრჩევლის ხმა. 2011 წელს იგი ხელახლა აირჩიეს დეპუტატად 47 002 ხმით, რაც იყო 15 000 ხმით მეტი ვიდრე მიიღო პრემიერ-მინისტრმა ჰელე ტორნინგ შმიდტმა. მასზე მეტი ხმა ქვეყანაში მიიღო მხოლოდ ლარს ლიოკე რასმუსენმა. 2015 წელს იგი კვლავ აირჩიეს ფოლკეტინგის დეპუტატად 40 225 ხმით (მესამე საუკეთესო მაჩვენებელი ქვეყნის მასშტაბით კრისტიანა ტულესენ დალისა და ჰელე ტორნინგ-შმიდტის შემდეგ). მიუხედავად თავისი პოლიტიკური აქტიურობისა, მიიღო გადაწყვეტილება 2019 წლის შემდეგ პარლამენტი დაეტოვებინა და გამხდარიყო ორგანიზაცია -ის გენერალური მდივანი, ორგანიზაციისა, რომელიც დაკავებულია მსოფლიოში ბავშვთა უფლებების დაცვის საკიტხებით.
დიკე (მითოლოგია)

დიკე — სამართლიანობის ქალღმერთი ბერძნულ მითოლოგიაში. ; ჰესიოდის (თეოგონე, 901) თანახმად, იგი ზევსის და მისი საყვარლის, თემიდას ასულია. ის და მისი დედა სამართლიანობის ორი გამოხატულებაა. ხშირად გამოსახულია როგორც ახალგაზრდა, სუსტი ქალი, რომელსაც დაფნის გვირგვინით აქვს შემკობილი თავი და თან სასწორი დააქვს. იგი წარმოდგენილია სასწორის თანავარსკვლავედში, რომელსაც მისი სიმბოლოს (სასწორების) ლათინური სახელწოდება აქვს მინიჭებული. ხშირად ასოცირდება ასტრეასთან, უდანაშაულობისა და სიწმინდის ქალღმერთთან. ასტრეა ასევე მისი ერთ-ერთი ეპითეტია.

აღწერა
იგი არის ზევსის და თემიდას ასული, სამართლის ქალღმერთი, ერთ-ერთი ჰორა, ჰესიოდეს მიხედვით, მართლმსაჯულების მცველი და მზღვეველი, მუდამ მამის გვერდით მჯდომი. თუ მოსამართლე კანონს გაამრუდებდა, დიკე ზევსს შესჩივლებდა. სამართლისა და სიმშვიდის მცველს ჰყავს დები, სახელად: ევნომია და ირინე (ეირინე), ხოლო პინდარეს მიხედვით კი ასული ჰესქია — „სიმშვიდე“. ტრაგიკოსებისთვის დიკე სასტიკი შურისმგებელი ქალღმერთია, შეუპოვარი და დაუნდობელი, ჰორების მხლებელი, რომელიც დამნაშავეს დაუნდობლად პირდაპირ მკერდში უყრის მახვილს.

ოლიმპიაში, ზევსის ტაძარში, ქანდაკებები გვიქმნიან გარკვეულ წარმოდგენას დიკეს შესახებ. პოეზიაში ის ხშირად არის ზევსის დამსწრე . ათენის მე–5 საუკუნის ფილოსოფიურ შრომებში ნახსენებია, რომ დიკე შეიძლებოდა ყოფილიყო ანთროპომორფირებული (გაადამიანებული), როგორც მორალური სამართლიანობის ქალღმერთი. იგი ჰორების მეორე თაობის მესამე წარმომადგენელი იყო ევნოიმასა (წესრიგის ქალღმერთი) და ეირენისთან (მშვიდობის ქალღმერთი) ერთად:

რიტორიკის გვიანდელი ხელოვნება აბსტრაქტული ცნებების პერსონიფიკაციას განიხილავდა, როგორც მხატვრულ ხელსაწყოს, რომელიც გვიანი ანტიკურობა შეიცვალა ალეგორიულად და გადავიდა პატრისტიკაში. შემდგომი ევგენიალისტური ინტერპრეტაციით, დიკე დაიბადა, როგორც მოკვდავი და ზევსმა იგი დედამიწაზე მოათავსა, რომ უფრო კაცობრიობა სამართლიანი გაეხადა. მან სწრაფად გაიგო, რომ ეს შეუძლებელი იყო და თავის გვერდით, ოლიმპოს მთაზე მოისვა.

დიკე ასტრეა
მისი მეტსახელია „ასტრეა“ (ვარკვლავთქალწული). ოქროსა და ვერცხლის ხანებში, როცა დედამიწაზე ომი არ იყო, მშვიდობა სუფედა ადამიანთა შორის ცხოვრობდა, ბრინჯაოს ხანაში კი ცაში, ღმერთებთან გადასახლდა, სადაც ცხოველთა ზოდიაქოში, ქალწულის სახელწოდებით ციმციმებს მარადისობის გზაზე. ძირითად წყაროებში, ხელში სასწორი უჭირავს — ხომლად ქცეული სასწორი, დადის და სამართალს იცავს. ჰესიოდე ასე ახასიათებს:

ხელოვნებაში მკაცრი ქალია, ჯოხით ხელში, ხანაც ბადე და კომბალი უჭირავს — თავისი დამსჯელი ატრიბუტები. კიპსელოსის (კორინთის პირველი ტირანი) კიდობანზე გამოსახული დიკე მშვენიერი ქალია, რომელიც გუდავს მის საპირისპირო, უსამართლობის, უკეთურობის ქალღმერთს, მახინჯ დედაკაც ადიკიას.
ელიზბარ ლომდარიძე

ელიზბარ ლომდარიძე (დ. 22 ოქტომბერი, 1945, თბილისი, საქართველოს სსრ, სსრკ — გ. 14 თებერვალი, 2020) — ქართველი კომპოზიტორი, პედაგოგი.

1974 წელს დაამთავრა ვანო სარაჯიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორია.

1972–1974 წლებში ასწავლიდა თბილისის საესტრადო–საცირკო სასწავლებელში მუსიკის თეორიის საგნებს; 1974 წლიდან იყო თბილისის სამუსიკო სასწავლებლის პედაგოგი, 1975–1979წლებში ამავე სასწავლებლის თეორიული განყოფილების გამგე; 1981–1985 წლებში რესპუბლიკის ხალხური შემოქმედების სახლის დირექტორი; 1985-1990წწ. თბილისის 15 მუსიკალური სკოლის დირექტორი; 1992-1996 წლებში მოსკოვის მუსიკალური კოლეჯის დირექტორი; 1997-2004 მ. ფანიაშვილის სახელობის ხელოვნების აკადემიის რექტორი; 2008-2011წწ. საქართველოს კულტურისა და სპორტის სამინისტროს მუსიკალური დეპარტამენტის კონსულტანტი.

დაწერილი აქვს: სიმფონიური ნაწარმოებები – კონცერტები ფაგოტისა და სიმფონიური ორკესტრისათვის (1973, 1976), „ეპიტაფია“ სიმფონიური ორკესტრისათვის (1977, მიუძღვნა ვასო გოძიაშვილს), სიმფონია (1980); ვოკალურ–სიმფონიური და საგუნდო ნაწარმოებები – ვოკალურ–სიმფონიური პოემა ბარიტონისა და სიმფონიური ორკესტრისათვის (1975), ორატორია სოლისტების, შერეული გუნდისა და სიმფონიური ორკესტრისათვის (1976), „სამი ფრესკა“ ქალთა გუნდისათვის ა კაპელა (1977); კამერულ–ინსტრუმენტული ნაწარმოებები – „მუსიკალური ჩანახატები“ ფორტეპიანოსათვის (1969), მინიატურები კამერული ორკესტრისათვის (1970), სიმებიანი კვარტეტი (1974), მუსიკა კამერული ორკესტრისათვის (1975), სონატები ფორტეპიანოსათვის (1975, 1976); კამერულ–ვოკალური ნაწარმოებები – 4 რომანსი ხმებისა და ფორტეპიანოსათვის (1966), „სიყვარულის ლირიკა“ ვოკალური ციკლი სოპრანოსა და ინსტრუმენტული ანსამბლისათვის (1977); ინსტრუმენტული კონცერტი: საფორტეპიანო „თბილისური“ (1977), „იმერული“ (2000), „ერისიონი“ (2000), „მეგრული“ (2001), „გურული“ (2002), „ქართლ-კახური“, „აჭარული“; საბავშვო კონცერტები: „ენკი-ბენკი“ (2003).

ლონდარიძის ნაწარმოებები შესრულებულია: უნგრეთში, გერმანიაში, ავსტრიაში, აშშ და სხვ. მისი 4 სიმფონია აღიარებულია „წლის საუკეთესო მუისიკალურ ნაწარმოებად“ (2010), სამავშვო მუსიკის განვითარებაში შეტალი წვლილისთვის დაჯილდოებულია თბილისის მერიის ოქროს მედლით (2010).
ჯილდოები, პრემიები და პრიზები
2012: საქართველოს ეროვნული პრემია