iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოება

შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოება (შპს) — მსოფლიოში სამეწარმეო საზოგადოების ერთ-ერთი ყველაზე გავრცელებული ფორმაა, რომლის წარმოშობას საფუძვლად დაედო ორი მიზეზი. პირველი, მისი შექმნის პროცედურა გაცილებით ადვილი იყო, ვიდრე სააქციო საზოგადოებისა; და მეორე, მათ გააჩნიათ საწესდებო კაპიტალი, რომლითაც შემოიფარგლება საზოგადოების კრედიტორების წინაშე პასუხისმგებლობა. უმთავრესად, სწორედ ეს, მეორე მიზეზი გახდა შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოების შექმნის საფუძველი, რადგან დამფუძნებლები ხშირად გაურბიან თავიანთი პირადი ქონებით პასუხისმგებლობას.

შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოება (შპს) — ჰიბრიდული იურიდიული ფორმაა, რომელიც აერთიანებს როგორც სააქციო საზოგადოების, ასევე პარტნიორობის ან ინდივიდუალური მეწარმეობის მახასიათებლებს (მფლობელების რაოდენობის მიხედვით). შპს — არაინკორპორირებული გაერთიანების ტიპია, რომელიც განსხვავდება სააქციო საზოგადოებისგან. ძირითადი მახასიათებელი, რომელიც შპს‑ს აკავშირებს სააქციო საზოგადოებასთან, არის შეზღუდული პასუხისმგებლობა; ხოლო მახასიათებელი, რომელიც მას აკავშირებს პარტნიორობასთან, არის შემოსავლების პირდაპირი (‑) დაბეგვრის შესაძლებლობა. როგორც სავაჭრო სტრუქტურა, შპს ხშირად უფრო მოქნილია, ვიდრე სააქციო საზოგადოება და კარგად შეესაბამება კომპანიისთვის, რომელსაც აქვს ერთი მფლობელი. სიტუაციიდან გამომდინარე შპს‑ს შეუძლია აირჩიოს კორპორაციული საგადასახადო წესების გამოყენება იმის ნაცვლად, რომ ის აღიქმებოდეს როგორც პარტნიორობა, და გარკვეულ ‑ში შპს შეიძლება იბადებოდეს როგორც არაკომერციული ორგანიზაცია.

ფინანსური კაპიტალის მოზიდვა შპს‑ისთვის შესაძლოა უფრო რთული იყოს, რადგან ინვესტორები შეიძლება მიანიჭონ უპირატესობა ინვესტირებას უფრო კარგად გასაგებად კორპორაციულ ფორმაში, შემდგომი პირველადი საჯარო განთავსების მიზნით. ერთ-ერთი შესაძლო გამოსავალია ახალი სააქციო საზოგადოების შექმნა და მასთან შერწყმა, რის შემდეგაც შპს დაილიკვიდირება. კაპიტალში შეტანა შეიძლება სხვადასხვა ფორმით განხორციელდეს — ფული, საქონელი, მომსახურება, ქონება და ა.შ. თუ მონაწილე კაპიტალში შეტანას ახორციელებს არამონეტარული ფორმით, საწესდებო ხელშეკრულების ტექსტში უნდა აისახოს შენატანის ღირებულება.

შპს ემორჩილება ნაკლებ წესებს, ვიდრე ტრადიციული სააქციო საზოგადოებები, და, შესაბამისად, შეუძლია წევრებს შესთავაზოს უფრო მოქნილი მართვის სტრუქტურა, ვიდრე სხვა კორპორაციულ ფორმებშია შესაძლებელი. სანამ შპს მოქმედებს კანონმდებლობის ფარგლებში, საწესდებო ხელშეკრულება განსაზღვრავს ამ მოქნილობას, რომლითაც შპს‑ის მონაწილეები ხსნიან გადაწყვეტილებებს იმის შესახებ, თუ როგორ იქნება მართული მათი შპს.
ჭიათურისა და საჩხერის ეპარქია

ჭიათურისა და საჩხერის ეპარქია — საქართველოს ეკლესიის სამღვდელმთავრო იმერეთის მხარეში, ისტორიული არგვეთის საერისთავოში. იგი ჭიათურისა და საჩხერის მუნიციპალიტეტებს მოიცავს.

გეოგრაფია
ჭიათურისა და საჩხერის ეპარქიას აღმოსავლეთიდან ნიქოზისა და ცხინვალის ეპარქია ესაზღვრება, დასავლეთიდან ქუთაის-გაენათის ეპარქია, ჩრდილოეთიდან ნიკორწმინდის ეპარქია, სამხრეთიდან მარგვეთისა და უბისის ეპარქია, სამხრეთ-დასავლეთიდან კი - ურბნისისა და რუისის ეპარქია.

ისტორია
ისტორიულ წყაროთა ცნობით ჩვენს ქვეყანაში ქრისტიანობის გავრცელებისთანავე ეს კუთხეც გაქრისტიანდა. ეს მხარე თავიდანვე მცხეთის საყდრის იურისდიქციაში, ხოლო აფხაზეთის საკათალიკოსოს შექმნის შემდეგ მის შემადგენლობაში ითვლებოდა. 1810 წელს იმერეთის სამეფოს გაუქმების შემდეგ, შეიცვალა ადგილობრივი საეკლესიო წყობილება. მანამდე არსებულ ეპარქიათა რიცხვი ოთხამდე შემცირდა. 1821 წლის რუსეთის სინოდის 19 ნოემბრის ბრძანებით, იმერეთში არსებულ ეპარქიათაგან შეიქმნა მხოლოდ ერთი - იმერეთის ეპარქია. 1917 წელს საქართველოს ეკლესიის ავტოკეფალიის აღდგენა გაუქმებულ ეპარქიათა ამოქმედებითაც აღინიშნა. პირველ საეკლესიო კრებაზევე განახლებულ ეპარქიათა შორის მარგვეთის ეპარქიაც იყო, რომლის შემადგენლობაში აღნიშნული რეგიონიც შედიოდა.

ჭიათურის ეპარქია კი საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდა სინოდის 1995 წლის 5 აპრილის განჩინებით შეიქმნა. მის მართვას პირველ ეტაპზე მარგველი მიტროპოლიტი კონსტანტინე მელიქიძე ითავსებდა, 1998 წლის 8 ოქტომბრიდან მას მიტროპოლიტი აბრაამ გარმელია მართავდა, ხოლო 2002 წლის 17 ოქტომბრის წმიდა სინოდის განჩინებით მისი მართვა დაევალა ცხუმ-აფხაზეთის მიტროპოლიტს დანიელ დათუაშვილს. მას ჭიათურისა და საჩხერის ეპარქია ეწოდა
ცაგერისა და ლენტეხის ეპარქია

ცაგერისა და ლენტეხის ეპარქია — საქართველოს ეკლესიის სამღვდელმთავრო დასავლეთ საქართველოში, მოიცავს დასავლეთ საქართველოს ისტორიულ კუთხეებს - ლეჩხუმსა და ქვემო სვანეთს. მის შემადგენლობაში შედის მთიანი საქართველოს ორი პატარა ქალაქი: ლენტეხი და ცაგერი და მათი მუნიციპალიტეტები.

ისტორია
ეპარქიის მღვდელმთავართაგან ცაგერელი ეპისკოპოსი პირველად ტაოში, იშხნის ჯვარზე არსებულ წარწერაში იხსენიება. საუკუნეში ცაგერელი ანტონი იშხნელი მღვდელმთავარი გამხდარა. ცაგერელთაგან ასევე ცნობილია საუკუნის ნახევრის მოღვაწენი სერაპიონ აბაშიძე და ნიკოლოზ კუჭაიძე. საუკუნის მეორე ნახევრიდან ცაგერის საეპისკოპოსო კათედრაზე უმეტესად ჩიქვანთა საგვარეულოს წარმომადგენლები იყვნენ დადგენილნი, ზოგჯერ ისინი ცაგერლობას ჭყონდიდელობასაც უთავსებდნენ.

ცაგერის საკათედრო ტაძარი საუკუნეთა მანძილზე ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის საეპარქიო ცენტრი იყო. სვანეთის მეორე, ჩრდილო-დასავლეთი ნაწილი ცაიშელს ექვემდებარებოდა. საუკუნეში კი ცაგერელი ეპისკოპოსის იურისდიქციაში შედიოდა ქვემო სვანეთისა და ბალსზემო (შემდგომი ხანის თავისუფალი) სვანეთიც. საუკუნისათვის კი საცაგარელოდ ითვლებოდა ლეჩხუმი და მხოლოდ ქვემო სვანეთი.

ტრადიციულად, ცაგერელი ეპისკოპოსი, დასავლეთ საქართველოს სხვა ეპისკოპოსთა მსგავსად, იმერეთის (ანუ აფხაზეთის) კათოლიკოსს ემორჩილებოდა. ცაგერელი მღვდელმთავარი იმერეთის საეკლესიო კრებების აქტიური მონაწილე იყო.

 საუკუნის 20-იან წლებამდე ცაგერელი მღვდელმთავრის ტაძარი სამიტროპოლიტო კათედრა გამხდარა. რუსეთის მიერ დასავლეთ საქართველოს შეერთების და იქაურ ეპარქიათა გაუქმების შემდეგ სამიტროპოლიტო კათედრა საარქიმანდრიტო მონასტრად გადააქციეს.

ეპარქიის აღორძინება საქართველოს ეკლესიის ავტოკეფალიის აღდგენის შემდეგ დაიწყო. 1917 წლის სექტემბრის საეკლესიო კრებაზე განაახლებულ 13 ეპარქიას შორის, ცაგერისა და ლეჩხუმ-სვანეთის ეპარქიაც სახელდება. სამღვდელმთავრო სამწყსო ზემო და ქვემო სვანეთს აერთიანებდა. საუკუნის 20-იან წლებში დაწყებული რეპრესიების გამო, ეპარქიის აღდგენის მიუხედავად ცაგერისა და სვანეთის ეპარქიას 70 წლის განმავლობაში საკუთარი მღვდელმთავარი თითქმის არ ჰყოლია. სამწყსოს მართვა შეთავსებით ქუთათელ-გაენათელ მწყემსმთავარს ევალებოდა. 2002 წლის 17 ოქტომბრიდან საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის წმიდა სინოდის განჩინებით ცაგერისა და სვანეთის ეპარქიის განვრცობილი ტერიტორიის საფუძველზე ორი სამღვდელმთავრო სამწყსო ჩამოყალიბდა: ცაგერისა და ქვემო სვანეთისა და მესტიისა და ზემო სვანეთის.

ცაგერისა და ქვემო სვანეთის ახლადდაარსებული ეპარქიის მღვდელმთავრად გამორჩეულ იქნა ახალციხის ეპარქიის ჭულევის მონასტრის წინამძღვარი არქიმანდრიტი სტეფანე კალაიჯიშვილი.
სტენ სტურე უფროსი

სტენ სტურე უფროსი (დ. დაახლ. 1440 — გ. 14 დეკემბერი, 1503) — 1470 წლის 16 მაისიდან 1497 წლის 18 ოქტომბრამდე და მეორედ 1501 წლის ნოემბრიდან გარდაცვალებამდე — შვედეთის რეგენტი, რომელმაც თავისი მოღვაწეობით კალმარის უნიის დაშლისა და შვედეთის სახელმწიფოებრიობის აღდგენისთვის მოამზადა ნიადაგი.

წარმოშობით შვედეთის ფეოდალური ფენიდან იყო. კარლ კნუტსონის გარდაცვალების შემდეგ 1470 წელს შვედეთის რეგენტად აირჩიეს. გლეხობასა და ბიურგერებზე დამყარებულმა 26 წელიწადი გასძლო თანამდებობაზე კალმარის უნიის მომხრე სახელმწიფო საბჭოს ზეწოლის მიუხედავად.

ბევრი რამ გააკეთა ქვეყანაში კეთილდღეობისა და განათლების ასამაღლებლად, ასევე მმართველობითი აპარატის ცენტრალიზაციისა და გამაგრების საქმეში. 1477 წელს მან უფსალაში უნივერსიტეტი დააარსა, იმავე წელს შვედეთში წიგნის ბეჭდვას ჩაეყარა საფუძველი. 1483 წელს, მართალია კალმარის უნიის განახლებისთვის ხელის შეშლა ვერ შესძლო, მაგრამ, აღდგენა 1497 წლამდე მაინც გადაიტანა. მაშინ დანიის მეფე ჰანსმა, რომელიც შვედეთის სახელმწიფო საბჭომ იწვია, როტებროსთან შვედური მხედრობა დაამარცხა და სტურე სტოკჰოლმში გამოკეტა.

იგი ამის შემდეგაც პირველ ადგილს იკავებდა ქვეყანაში, სახელმწიფო საბჭოსაც შეურიგდა, რომელიც მოგვიანებით დარწმუნდა უნიის მიუღებლობაში, და როდესაც 1501 წელს შვედეთში საერთო ამბოხება დაიწყო იგი ისევ რეგენტად აირჩიეს.

გარდაცვალებისთანავე სტურეს ერესში დასდეს ბრალი, ამოთხარეს საფლავიდან და მისი ცხედარი კოცონზე დაწვეს.
ჰანსი (დანია)

ჰანსი (, დაბადების სახელი , დ. 2 თებერვალი, 1455 — გ. 20 თებერვალი, 1513) — დანიის მეფე 1481 წლიდან, ნორვეგიის მეფე 1483 წლიდან, ხოლო შვედეთის 1497–1501 წლებში იუჰან -ის სახელით. წარმოშობით ოლდენბურგების დინასტიიდან, შლეზვიგ-ჰოლშტეინის ჰერცოგი.

ჰანსი დანიის მეფის კრისტიან -ისა და მარკგრაფ ჰანს ბრანდებნბურგელის ქალიშვილის, დედოფალ დოროთეა ბრანდენბურგელის (, დაახლ. 1430–1495), ვაჟი იყო. 1478 წლის 6 სექტემბერს ქრისტინა საქსონელი შეირთო ცოლად (დან. , 1461–1521). მათი ოთხი შვილი შეეძინათ: ქრისტიანი. ფრანცისკი, კნუდი და ელისაბეთი.

ჰანსს სამი მთავარი პოლიტიკური მიზანი ჰქონდა: კალმარის უნიის აღდგენა, ჰანზას ქალაქბის წინააღმდეგ ბრძოლა და დანიაში ხელმწიფის მყარი მმართველობის დამყარება. ჰანსმა მეფობის მთელი პერიოდი ამ ამოცანების გადაჭრას მოანდომა.
გურჯაანისა და ველისციხის ეპარქია

გურჯაანისა და ველისციხის ეპარქია - საქართველოს ეკლესიის სამღვდელმთავრო აღმოსავლეთ საქართველოში, მდებარეობს გარე კახეთისა და ალაზნის ვაკის მიჯნაზე - გომბორის ქედის ჩრდილო-აღმოსავლეთ მთისწინეთის ტერიტორიაზე. მოიცავს ქალაქ გურჯაანსა და გურჯაანის მუნიციპალიტეტს. საქართველოს ამჟამინდელი საეპარქიო დანაწილების თანახმად, ესაზღვრება: აღმოსავლეთით - ბოდბის და ნეკრესის ეპარქიები; დასავლეთით - საგარეჯოსა და ნინოწმინდის ეპარქია; ჩრდილოეთით - ალავერდის ეპარქია.

ისტორია
გურჯაანის სამღვდელმთავრო ტერიტორია უძველეს დროს შედარებით მცირე მოცულობის ცენტრალურ ნაწილს წარმოადგენდა და ამ მხარის ადმინისტრაციულ პუნქტად ჭერემი ითვლებოდა.

გურჯაანის ეპარქიის ტერიტორია ისტორიული კახეთის სამეფოს მეორე და მესამე სადროშოს მიეკუთვნებოდა. ამ რეგიონში საქართველოს გაქრისტიანების ახლო ხანებიდან რამდენიმე მსხვილი სამღვდელმთავრო კათედრა არსებობდა, რომელთაც დასაბამი წმიდა მეფე ვახტანგ გორგასლის საეკლესიო რეფორმამ დაუდო, მათ შორის იყო ჭერემის საეპისკოპოსო, დღევანდელი გურჯაანი-ველისციხის ეპარქიის წინამორბედი. ჭერემის ეპარქია 1750-იან წლებში მოიშალა, მისი სამწყსო კი მეზობელ ეპარქიებს შეუერთდა. 1817-1917 წლებში ქართლ-კახეთის ეპარქიაში შედიოდა. 1917-1995 წლებში...

1995 წლის 5 აპრილის წმ. სინოდის განჩინებით დაარსდა საგარეჯოსა და გურჯაანის ეპარქია. საქართველოს ეკლესიის 2002 წლის 14 სექტემბრის წმ. სინოდის სხდომის განჩინებით ეს ეპარქია გაიყო ორად: საგარეჯოსა და ნინოწმინდის ეპარქია და გურჯაანისა და ველისციხის ეპარქია, რომლის მწყემსმთავრად დადგენილ იქნა ეპისკოპოსი ექვთიმე ლეჟავა.
ოლდენბურგები

ოლდენბურგების დინასტია (დან , გერმ ) — გერმანული წარმოშობის საგვარეულო, რომლის განშტოებებიც ევროპის სხვადასხვა ქვეყნებში მეფობდნენ. ოლდენბურგთა პირდაპირი ხაზი 1448-1863 წწ დანიაში მეფობდა, 1523 წლამდე კი დანიის პირად უნიაში შვედეთი და ნორვეგიაც ერთიანდებოდნენ (კალმარის უნია), ხოლო 1814 წლამდე დანია-ნორვეგიის უნიას უდგნენ სათავეში.

ოლდენბურგების მამრობითი ხაზით შთამომავლებად შეიძლება ჩაითვალონ უკანასკნელი რომანოვები (1762-1917), შვედეთის მეფეების ჰოლშტეინ-გოტორპის დინასტია 1751-1818 წწ, გლუქსბურგების დანიური, ნორვეგიული და ბერძნული შტო, ბერძენი გლუქსებურგებიდან კი მაუნთენბერი-უინძორების ბრიტანული განშტოება (ელისაბედ შვილებით დაწყებული).

საგვარეულოს ისტორია
დინასტიის ისტორია ჩრდილოეთ გერმანიის ოლდენბურგის საგრაფოს მმართველი გრაფების საგვარეულოდან იწყება. ოლდენბურგების დიდჰერცოგული სახლის პირველი ცნობილი წინაპარი მატიანეში 1091 წელს ნახსენები ეგილმარი იყო, ლერიგაუს გრაფი (გ. 1108). მისი ვაჟი გერმანიის ჩრდილო-დასავლეთით, ჩრდილოეთის ზღვის სანაპიროზე მდებარე ოლდენბურგის გრაფი გამხდარა; გვარის საგრძნობი ამაღლება საუკუნეში დაიწყო, როდესაც ეგილმარის შთამომავალი გრაფი დიტრიჰ ბედნიერი შლეზვიგ-ჰოლშტეინის ჰედვიგის ჰერცოგ გერჰარდ ქალიშვილზე დაქორწინდა. მათი უფროსი ვაჟი ქრისტიანი ბიძამისის, შლეზვიგ-ჰოლშტეინის ჰერცოგ ადოლფ თანადგომით 1448 წელს დანიის მეფედ აირჩიეს, 1450 წელს კი ნორვეგიის, ხოლო 1460 წლის მერე, ანუ ადოლფის გარდაცვალების შემდეგ, მისი საჰეროგოს მმართველადაც. მან დაუდო დანიურ სამეფო დინასტიას სათავე, რომელიც 1863 წელს მეფე ფრედერიკ გარდაცვალებით დასრულდა.
ფრისი

ფრისი (ყოფ. ოსური ფრისი) — სოფელი საქართველოში, ერედვის მუნიციპალიტეტის ერედვის ადმინისტრაციულ ერთეულში (შიდა ქართლი).

მდებარეობს შიდა ქართლის ვაკის ბოლოს, ჩრდილოეთით, ზღვის დონიდან 880 მ-ზე, ერედვიდან 7 კმ-ის და ცხინვალიდან 2 კმ-ის დაშორებით.

ისტორია
სოფელი ფრისი იხსენიება იოანე ბატონიშვილის „ქართლ-კახეთის აღწერაში“ ( საუკუნის მიწურული) სამაჩაბლოს სოფლებს შორის. საბჭოთა რეჟიმის დამყარების შემდეგ, 1922 წელს შეიყვანეს სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის ცხინვალის რაიონის შემადგენლობაში. საბჭოთა პერიოდში ფრისი გაიყო ორ სოფლად: აღმოსავლეთ ნაწილს ეწოდა ქართული ფრისი (შემდგომში — ზემო ფრისი), დასავლეთ ნაწილს — ოსური ფრისი (შემდგომში — ფრისი). ოლქის გაუქმების (1990) შემდეგ მიეკუთვნა გორის რაიონს (ბერულის თემი), 2006 წელს — ერედვის მუნიციპალიტეტს (ერედვის თემი) ფრისის სახელწოდებით. ფრისის ოსურ ნაწილზე საქართველოს ცენტრალური ხელისუფლების კონტროლი არ ვრცელდებოდა.

ცხინვალის რეგიონში კონფლიქტის აქტიურ ფაზაში ფრისში მოხდა არაერთი ტრაგიკული ფაქტი, მ. შ. 1990 წლის 3 იანვარს ქართულ ოჯახში 9 თვის ჩვილის მკვლელობა, 1992 წლის 12 მაისს ერედვის ქართულ და ფრისის ოსურ მოსახლეობას შორის სისხლისმღვრელი შეტაკება, 2008 წლის ივლისის ბოლოსა და აგვისტოში ფრისის სიმაღლეებიდან ქართული მოსახლეობის დაბომბვა.

დემოგრაფია
ქარჩითი

ქარჩითი — სოფელი საქართველოში, ერედვის მუნიციპალიტეტში, არცევის თემში.

გეოგრაფია
მდებარეობს შიდა ქართლის ჩრდილოეთ მთისწინეთში. ზღვის დონიდან 1200 მეტრი. ცხინვალიდან 20 კილომეტრი.

ისტორია
1991 წლამდე შედიოდა ცხინვალის რაიონში, ხოლო 2006 წლამდე შედიოდა გორის მუნიციპალიტეტში. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ, ხოლო სოფელს დე ფაქტო აკონტროლებს სეპარატისტული სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკა, რომლის ტერიტორიაზე სოფელს მიანიჭეს ოსური სახელწოდება .
ქვემო ოტრევი

ქვემო ოტრევი — სოფელი საქართველოში, ერედვის მუნიციპალიტეტში, არცევის თემში.

გეოგრაფია
მდებარეობს შიდა ქართლის ჩრდილოეთ მთისწინეთში. ზღვის დონიდან 1055 მეტრი. ცხინვალიდან 17 კილომეტრი.

ისტორია
1991 წლამდე შედიოდა ცხინვალის რაიონში, ხოლო 2006 წლამდე შედიოდა გორის მუნიციპალიტეტში. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ, ხოლო სოფელს დე ფაქტო აკონტროლებს სეპარატისტული სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკა, რომლის ტერიტორიაზე სოფელს მიანიჭეს ოსური სახელწოდება .
ქვემო ბიყარი

ქვემო ბიყარი — სოფელი საქართველოში. 1991 წლამდე შედიოდა ცხინვალის რაიონის შემადგენლობაში. მდებარეობს მდინარე მეჯუდის ხეობაში. ბიყარის საკრებულოს ცენტრი (სოფლები: არდისი, არკინარეთი, ახალისა, ბენდერი, დვალიანთკარი, ზემო ბიყარი, ზემო ვილდა, ისროლისხევი, ქვემო ვილდა, ქვემო მახისი, შუა მახისი, წიფორი, ჭალისუბანი). ზღვის დონიდან 1000 მეტრი. ცხინვალიდან 32 კილომეტრი.
ქვემო ვილდა

ქვემო ვილდა — სოფელი საქართველოში, ერედვის მუნიციპალიტეტში, ბიყარის თემში.

გეოგრაფია
მდებარეობს მდინარე მეჯუდის მარჯვენა მხარეს. ზღვის დონიდან 1320 მეტრი, ცხინვალიდან 48 კილომეტრი.

ისტორია
1991 წლამდე შედიოდა ცხინვალის რაიონში, ხოლო 2006 წლამდე შედიოდა გორის მუნიციპალიტეტში. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ, ხოლო სოფელს დე ფაქტო აკონტროლებს სეპარატისტული სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკა, რომლის ტერიტორიაზე სოფელს მიანიჭეს ოსური სახელწოდება .
ქვემო მახისი

ქვემო მახისი — სოფელი საქართველოში, ერედვის მუნიციპალიტეტში, ბიყარის თემში.

გეოგრაფია
მდებარეობს მდინარე მეჯუდის ხეობაში. ზღვის დონიდან 1140 მეტრი, ცხინვალიდან 39 კილომეტრი.

ისტორია
1991 წლამდე შედიოდა ცხინვალის რაიონში, ხოლო 2006 წლამდე შედიოდა გორის მუნიციპალიტეტში. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ, ხოლო სოფელს დე ფაქტო აკონტროლებს სეპარატისტული სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკა, რომლის ტერიტორიაზე სოფელს მიანიჭეს ოსური სახელწოდება .
ქვემო სარაბუკი

ქვემო სარაბუკი — სოფელი საქართველოში, ერედვის მუნიციპალიტეტში, ვანათის თემში.

გეოგრაფია
მდებარეობს მდინარე პატარა ლიახვის მარჯვენა მხარეს. ზღვის დონიდან 1100 მეტრი, ცხინვალიდან 12 კილომეტრი.

ისტორია
1991 წლამდე შედიოდა ცხინვალის რაიონში, ხოლო 2006 წლამდე შედიოდა გორის მუნიციპალიტეტში. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ, ხოლო სოფელს დე ფაქტო აკონტროლებს სეპარატისტული სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკა, რომლის ტერიტორიაზე სოფელს მიანიჭეს ოსური სახელწოდება .
ქვემო კორკულა

ქვემო კორკულა — სოფელი საქართველოში, ერედვის მუნიციპალიტეტში, ქსუისის თემში.

გეოგრაფია
მდებარეობს მდინარეების პატარა ლიახვისა და მეჯუდის წყალგამყოფი ქედის სამხრეთ-დასავლეთ კალთაზე. ზღვის დონიდან 1360 მეტრი, ცხინვალიდან 16 კილომეტრი.

ისტორია
1991 წლამდე შედიოდა ცხინვალის რაიონში, ხოლო 2006 წლამდე შედიოდა გორის მუნიციპალიტეტში. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ, ხოლო სოფელს დე ფაქტო აკონტროლებს სეპარატისტული სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკა, რომლის ტერიტორიაზე სოფელს მიანიჭეს ოსური სახელწოდება .
ქვემო გორეთი

ქვემო გორეთი — სოფელი საქართველოში, ერედვის მუნიციპალიტეტში, ღრომის თემში.

გეოგრაფია
მდებარეობს მდინარე მეჯუდის ხეობაში. ზღვის დონიდან 1000 მეტრი, ცხინვალიდან 40 კილომეტრი.

ისტორია
1991 წლამდე შედიოდა ცხინვალის რაიონში, ხოლო 2006 წლამდე შედიოდა გორის მუნიციპალიტეტში. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ, ხოლო სოფელს დე ფაქტო აკონტროლებს სეპარატისტული სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკა, რომლის ტერიტორიაზე სოფელს მიანიჭეს ოსური სახელწოდება .
ქვემო ქლივანა

ქვემო ქლივანა — სოფელი საქართველოში, ერედვის მუნიციპალიტეტის არცევის ადმინისტრაციულ ერთეულში (შიდა ქართლის მხარე).

მდებარეობს სამების ქედის სამხრეთ-აღმოსავლეთ კალთაზე, მდინარე აძურის (მეჯუდის მარჯვენა შენაკადი) ხეობაში, ზღვის დონიდან 1080 მ-ზე, ერედვიდან 32 კმ-ში.

ისტორია
1922–1990 წლებში შედიოდა სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის ცხინვალის რაიონში (ღრომის სასოფლო საბჭო). ოლქის გაუქმების (1990) შემდეგ ოფიციალურად მიეკუთვნა გორის რაიონს, 2006 წელს — ერედვის მუნიციპალიტეტს. საქართველოს ხელისუფლების მიერ სოფელი არ კონტროლდებოდა. 1989 წელს ქვემო ქლივანაში იყო 11 მცხოვრები, ეთნიკურად ოსები. ამჟამად სოფელში მუდმივი მოსახლეობა არაა.

სოფლის მიდამოებში დაზიანებული სახით შემორჩენილია - საუკუნეების სამეკლესიანი ბაზილიკა, ასევე შუა საუკუნეების ნაეკლესიარი. 1980-იან წლებში სოფლის მახლობლად გაითხარა ადრეანტიკური სამაროვანი.
ქვემო ზონკარი

ქვემო ზონკარი — სოფელი საქართველოში, ერედვის მუნიციპალიტეტში, ბელოთის თემში.

გეოგრაფია
მდებარეობს მდინარე პატარა ლიახვის ხეობაში, ზონკარის წყალსაცავის ნაპირზე. ზღვის დონიდან 1200 მეტრი, ცხინვალიდან 26 კილომეტრი.

ისტორია
1991 წლამდე შედიოდა ცხინვალის რაიონში, ხოლო 2006 წლამდე შედიოდა გორის მუნიციპალიტეტში. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ, ხოლო სოფელს დე ფაქტო აკონტროლებს სეპარატისტული სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკა, რომლის ტერიტორიაზე სოფელს მიანიჭეს ოსური სახელწოდება .
ქემერტი

ქემერტი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, ქურთის მუნიციპალიტეტში, 1991 წლამდე შედიოდა ცხინვალის რაიონში, 2006 წლამდე გორის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს მდინარე დიდი ლიახვის მარცხენა ნაპირზე. იყო თემის ცენტრი (სოფლები: ანდისი, ზალდა, მამითა, საბაწმინდა, სვერი, ქირწინა, ძარწემი, ჭალისუბანი, ხეითი). ზღვის დონიდან 1040 მეტრი, ცხინვალიდან 12 კილომეტრი. იხსენიება „ზემო ქართლის სადროშოს ხალხის აღწერის დავთარში“, სადაც ჩამოთვლილია 37 ქალაქი და სოფელი.
ქსუისი

ქსუისი — სოფელი საქართველოში, ერედვის მუნიციპალიტეტში.

გეოგრაფია
მდებარეობს შიდა ქართლის ვაკის უკიდურეს ჩრდილოეთ ნაწილში, მდინარე ჭარებულის მარჯვენა ნაპირზე. იყო თემის ცენტრი (სოფლები: ბერიჯვარი, დისევი, დმენისი, ზემო კორკულა, ზემო სნეკვი, ზემო ქერე, კულბითი, ნანიაური, სათიხარი, ქვემო კორკულა, ჭარები, ხელჩუა, ხუგასთა). ზღვის დონიდან 930 მეტრი, ცხინვალიდან 13 კილომეტრი.

ისტორია
1991 წლამდე შედიოდა ცხინვალის რაიონში, ხოლო 2006 წლამდე შედიოდა გორის მუნიციპალიტეტში. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ, ხოლო სოფელს დე ფაქტო აკონტროლებს სეპარატისტული სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკა.
ქურთა (ქურთის მუნიციპალიტეტი)

ქურთა — სოფელი ქურთის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფლები: გუჯაბაური, ზემო აჩაბეთი, ზემო მონასტერი, თამარაშენი, კეხვი, ქვემო აჩაბეთი, ქვემო მონასტერი). მდებარეობს მდინარე დიდი ლიახვის მარჯვენა ნაპირზე. ცხინვალი-ონის საავტომობილო გზაზე. ზღვის დონიდან 950 მეტრი, ცხინვალიდან 7 კილომეტრი. 1991 წლამდე შედიოდა ცხინვალის რაიონში. გავრცელებული იყო მემინდვრეობა, მებაღეობა, მეცხოველეობა. ამჟამად ოკუპირებულია რუსეთის მიერ.
ქვასათალი

ქვასათალი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, ქურთის მუნიციპალიტეტში (ხეთაგუროვის თემი), 1991 წლამდე შედიოდა ცხინვალის რაიონში. მდებარეობს მდინარეების დიდი ლიახვისა და ტილიანის წყალგამყოფზე. ზღვის დონიდან 1040 მეტრი, ცხინვალიდან 10 კილომეტრი.

არქეოლოგიური ძეგლები
სოფელში 1952-1953 წლებში გაითხარა ძვ. წ. - საუკუნეების სამაროვანი. შიდა ქართლის 1955 წლის დაზვერვითმა ექსპედიციამ აქ მიაკვლია გვიანი ბრინჯაოს ხანის სამოსახლო გორას. გათხრების დროს აგრეთვე აღმოჩნდა ენეოლითური ფენა და ტიპური ენეოლითური კერამიკა.
ღვრია

ღვრია — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში ერედვის მუნიციპალიტეტში (გერის თემი), 1991 წლამდე შედიოდა ცხინვალის რაიონში. მდებარეობს გუდისის ქედის სამხრეთ კალთაზე. მდინარე ღვრიის (პატარა ლიახვის მარჯვენა შენაკადი) ნაპირებზე. გერის თემის ცენტრი (სოფლები: გერი, გუდისი, კლარსი, მარალეთი, მიფარეთი, საბოლოკე, შელეური, წიარა). ზღვის დონიდან 1160 მეტრი, ცხინვალიდან 15 კილომეტრი.
ღორტევი

ღორტევი — სოფელი საქართველოში, ერედვის მუნიციპალიტეტში, ვანათის თემში.

გეოგრაფია
მდებარეობს გუდისის ქედის სამხრეთ კალთაზე, მდინარე ორტევის (პატარა ლიახვის მარჯვენა შენაკადი) ნაპირას. ზღვის დონიდან 1200 მეტრი, ცხინვალიდან 15 კილომეტრი.

ისტორია
1991 წლამდე შედიოდა ცხინვალის რაიონში, ხოლო 2006 წლამდე შედიოდა გორის მუნიციპალიტეტში. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ, ხოლო სოფელს დე ფაქტო აკონტროლებს სეპარატისტული სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკა, რომლის ტერიტორიაზე სოფელს მიანიჭეს ოსური სახელწოდება .
ტურნირი მსოფლიოს პირველობაზე ჭადრაკში ქალთა შორის

ტურნირი მსოფლიოს პირველობაზე ჭადრაკში ქალთა შორის

ფიდემ 1927 წლიდან გადაწყვიტა ჩაეტარებინა ტურნირები მსოფლიოს ჩემპიონის გამოსავლენად ქალთა შორის. 1927-1939 წლებში სულ ჩატარდა 7 ასეთი ტურნირი, რომლებშიც გამარჯვებული ერთი მოჭადრაკე - ვერა მენჩიკი გამოდიოდა.

1944 წელს მენჩიკი გარდაიცვალა და მსოფლიო უჩემპიონოდ დარჩა. ფიდემ გადაწყვიტა ჩაეტარებინა კიდევ ერთი ტურნირი მსოფლიოს ახალი ჩემპიონის გამოსავლენად. ეს ტურნირი 1950 წელს მოსკოვში გაიმართა და საბჭოთა მოჭადრაკე, ლიუდმილა რუდენკოს გამარჯვებით დასრულდა. ამის შემდეგ ტურნირები აღარ გამართულა და მოჭადრაკე ქალები ფიდეს მიერ შემუშვებული სისტემით (ზონალური ტურნირი, საზონათაშორისო ტურნირი, პრეტენდენტთა ტურნირი, პრეტენდენტთა მატჩები და მატჩი მსოფლიოს პირველობაზე) არკვევდნენ უძლიერესის ვინაობას.
შუა მახისი

შუა მახისი — სოფელი საქართველოში, ერედვის მუნიციპალიტეტში, ბიყარის თემში.

გეოგრაფია
მდებარეობს მდინარე მეჯუდის ხეობაში. ზღვის დონიდან 1120 მეტრი, ცხინვალიდან 38 კილომეტრი.

ისტორია
1991 წლამდე შედიოდა ცხინვალის რაიონში, ხოლო 2006 წლამდე შედიოდა გორის მუნიციპალიტეტში. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ, ხოლო სოფელს დე ფაქტო აკონტროლებს სეპარატისტული სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკა, რომლის ტერიტორიაზე სოფელს მიანიჭეს ოსური სახელწოდება .
ჩხარაული

ჩხარაული — სოფელი საქართველოში, ერედვის მუნიციპალიტეტში, არცევის თემში.

გეოგრაფია
მდებარეობს შიდა ქართლის ვაკეზე. ზღვის დონიდან 880 მეტრი. ცხინვალიდან 22 კილომეტრი.

ისტორია
1991 წლამდე შედიოდა ცხინვალის რაიონში, ხოლო 2006 წლამდე შედიოდა გორის მუნიციპალიტეტში. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ, ხოლო სოფელს დე ფაქტო აკონტროლებს სეპარატისტული სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკა, რომლის ტერიტორიაზე სოფელს მიანიჭეს ოსური სახელწოდება .
ძიყი

ძიყი — სოფელი საქართველოში, ერედვის მუნიციპალიტეტში, ვანათის თემში.

გეოგრაფია
მდებარეობს გუდისის ქედის სამხრეთ კალთაზე. ზღვის დონიდან 1100 მეტრი, ცხინვალიდან 15 კილომეტრი.

ისტორია
1991 წლამდე შედიოდა ცხინვალის რაიონში, ხოლო 2006 წლამდე შედიოდა გორის მუნიციპალიტეტში. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ, ხოლო სოფელს დე ფაქტო აკონტროლებს სეპარატისტული სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკა, რომლის ტერიტორიაზე სოფელს მიანიჭეს ოსური სახელწოდება .
წიფორი (ერედვის მუნიციპალიტეტი)

წიფორი — სოფელი საქართველოში, ერედვის მუნიციპალიტეტში, ბიყარის თემში.

გეოგრაფია
მდებარეობს მდინარეების პატარა ლიახვისა და მეჯუდის წყალგამყოფის ჩრდილო-დასავლეთ კალთაზე, პატარა ლიახვის ხეობაში. ზღვის დონიდან 1760 მეტრი, ცხინვალიდან 36 კილომეტრი.

ისტორია
1991 წლამდე შედიოდა ცხინვალის რაიონში, ხოლო 2006 წლამდე შედიოდა გორის მუნიციპალიტეტში. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ, ხოლო სოფელს დე ფაქტო აკონტროლებს სეპარატისტული სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკა, რომლის ტერიტორიაზე სოფელს მიანიჭეს ოსური სახელწოდება .
წყალწმინდა (ერედვის მუნიციპალიტეტი)

წყალწმინდა — სოფელი საქართველოში, ერედვის მუნიციპალიტეტში, ვანათის თემში.

გეოგრაფია
მდებარეობს გუდისის ქედის სამხრეთ კალთაზე. ზღვის დონიდან 1200 მეტრი, ცხინვალიდან 18 კილომეტრი.

ისტორია
1991 წლამდე შედიოდა ცხინვალის რაიონში, ხოლო 2006 წლამდე შედიოდა გორის მუნიციპალიტეტში. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ, ხოლო სოფელს დე ფაქტო აკონტროლებს სეპარატისტული სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკა, რომლის ტერიტორიაზე სოფელს მიანიჭეს ოსური სახელწოდება .