ადგილზე ხელმძღვანელობის ინსტიტუტი (ჩრდილოეთ კორეა)

ადგილზე ხელმძღვანელობა (ასევე ცნობილი როგორც „ადგილობრივი ხელმძღვანელობა“ ან „ველური ხელმძღვანელობა“) — ტერმინი, რომელსაც ჩრდილოეთ კორეას სახელმწიფო მედია იყენებს ქვეყნის უმაღლესი ლიდერის ვიზიტების აღსაწერად სხვადასხვა საწარმოო, სამხედრო ან სამოქალაქო ობიექტებზე, სადაც ლიდერი პირადად აძლევს ინსტრუქციებს და მითითებებს.

„ადგილზე ხელმძღვანელობა“ წარმოადგენს ჩრდილოეთ კორეის პროპაგანდის ერთ-ერთ ცენტრალურ ელემენტს და მჭიდროდ უკავშირდება კიმების დინასტიის პერსონალური კულტის ჩამოყალიბებასა და განმტკიცებას.

პირველად ეს პრაქტიკა სისტემატურად დანერგა კიმ ირ სენმა, რასაც შემდგომში აგრძელებდნენ კიმ ჩენ ირი და კიმ ჩენ ინი. ჩრდილოეთ კორეის ოფიციალური ნარატივის მიხედვით:

ასევე აღინიშნება, რომ ადგილზე ხელმძღვანელობაში მონაწილეობდა კიმ ჩენ ირის დედა და კიმ ილ სონის მეუღლე, კიმ ჩონ სუკი, რომელიც ჩრდილოეთ კორეის ოფიციალურ ისტორიაში წარმოდგენილია როგორც „ეროვნული გმირი და რევოლუციური დედა“.

ისტორია და საზოგადოებაში როლი
ჩრდილოეთ კორეაში „ადგილზე ხელმძღვანელობა“ წარმოჩენილია როგორც „ერთმხრივი წყალობა, რომელსაც უმაღლესი მმართველი ანიჭებს ხალხს“. ეს პრაქტიკა წარმოადგენს მაგალითს იმისა, თუ როგორ ემყარება ჩრდილოეთ კორეის პოლიტიკური სისტემა პატერნალისტურ და პატრიარქალურ მოდელს.სახელმწიფო პროპაგანდაში „ადგილზე ხელმძღვანელობა“ აძლიერებს ლიდერის „ზრუნვის, ყოვლისმცოდნეობისა და ნათელი შემოქმედებითი გონების“ სახეს, რომელიც თითქოს „მამობრივად“ უძღვება ხალხს სწორი მიმართულებით. მსგავსი ვიზიტების დროს, უმეტესად, წარმოდგენილია მაღალი რანგის ოფიცრები და პარტიული კადრები, რომლებიც ფიზიკურად იწერენ ლიდერის მითითებებს.

ტერმინი „ადგილზე ხელმძღვანელობა“ თავდაპირველად გამოიყენეს კიმ ირ სენის კონკრეტულ საწარმოო და საზოგადოებრივ ობიექტებზე ვიზიტების აღსაწერად. ჩრდილოეთ კორეის ოფიციალური ვერსიის თანახმად, მისი „პირველი“ ასეთი ტური გაიმართა ფხენიანის ქარხანაში 24 სექტემბერი 1945 წელს. თუმცა მკვლევრებისთვის საეჭვოა, რომ ამ ვიზიტს მართლაც ადგილი ჰქონდა „ხელმძღვანელობითი ტურის“ სახით, რადგან 1940-იან წლებში კიმის ადგილზე ვიზიტები იყო წყვეტილი და არარეგულარული; ისინი მხოლოდ 1950-იან და 1960-იან წლებში დამკვიდრდა როგორც გეგმური და ინსტიტუციონალიზებული პრაქტიკა. შემდგომში კიმი რეგულარულად იყენებდა ასეთ ტურს ახალი პოლიტიკის დასაწყებად და ფართო მასშტაბის სახელმწიფო ინიციატივების გასავრცელებლად.

კიმ ირ სენის მმართველობისას „ადგილზე ხელმძღვანელობა“ იქცა თანამედროვე ფორმის „სახალხო წარმოდგენად“, სადაც ხდებოდა უშუალო „შეხება“ ქარხნებსა და კოლმეურნეობებში დასაქმებულ მუშებთან, რაც მიზნად ისახავდა სახელმწიფოს ძალაუფლების ვიზუალურ დამკვიდრებას. ამგვარი ვიზიტები აღიქმებოდა როგორც „სისხლის კავშირის განმტკიცება“ ლიდერსა და ერს შორის — ნარატივი, რომელიც დღემდე რჩება ჩრდილოეთ კორეის ოფიციალური იდეოლოგიის საფუძვლად.

მკვლევარი ჯე-ჩეონ ლიმის მიხედვით:

1970-იან წლებში, მას შემდეგ, რაც კიმ ილ სონმა თავის მემკვიდრედ კიმ ჩენ ირი გამოაცხადა, სწორედ კიმ ჩენ ირმა დაიწყო მამის „ადგილზე ხელმძღვანელობის“ ვიზიტების ორგანიზებაზე პასუხისმგებლობის აღება. 1970-იანი და 1980-იანი წლების განმავლობაში, კიმ ილ სონის პიროვნების კულტის გაღრმავებასთან ერთად, ეს ვიზიტები თანდათან გადაიქცა წესრიგში მოქცეულ და თითქმის წმინდად აღქმულ რიტუალურ აქტად. ამ პერიოდში ჩამოყალიბდა სხვადასხვა სახის „ადგილზე ხელმძღვანელობის“ ფორმები. სტანდარტული ვიზიტი მოიცავდა რომელიმე ადგილის დათვალიერებას; იგი ხანგრძლივი იყო და მოითხოვდა შედარებით დიდი მოცულობის წინასწარ მომზადებას. სპეციალური ვიზიტი გულისხმობდა კონკრეტული საწარმოო ერთეულის შერჩევას, როგორც მასობრივი მობილიზაციის კამპანიის მოდელის.

1994 წელს, მამის გარდაცვალების შემდეგ, კიმ ჩენ ირი გახდა უმაღლესი ლიდერი და განაგრძო „ადგილზე ხელმძღვანელობის“ პრაქტიკა. კიმ ჩენ ირის ვიზიტები „უფრო სიმბოლური“ იყო, ვიდრე კიმ ირ სენის ვიზიტები, და ძე მათ უფრო მექანიკურად და წინასწარ დადგმული სქემის მიხედვით ატარებდა, ჩვეულებრივ მოქალაქეებთან უშუალო კონტაქტს ბევრად უფრო ერიდებოდა, ვიდრე მისი მამა. ერთდროულად, ჩრდილოეთ კორეის პროპაგანდა აღნიშნავდა კიმ ჩენ ირის ვიზიტების რაოდენობრივ სიდიდეს. ამასთან, კიმ ჩენ უნის იმ პროექტებთან ერთად, რომლებიც მიმართულია ურბანული ელიტების კეთილდღეობის გასაძლიერებლად — როგორიცაა სამშობიარო სახლი, სამედიცინო ცენტრი, საცურაო უგუნდი, საცხოვრებელი კომპლექსები და გასართობი პარკი — ანალიტიკოსები ამას მიიჩნევენ მცდელობად, რომ ლიდერმა საკუთარი მხარდაჭერა სწორედ ქალაქის პრივილეგირებულ ფენებში გაამყაროს. ან სამუშაო პირობების გაუმჯობესების შესახებ. ასეთი ადგილები მკაცრი პატივისცემის ობიექტად იქცევა.

ანალიტიკოსები აკვირდებიან, თუ რომელი ჩინოვნიკები ახლავდნენ ლიდერს „ადგილზე ხელმძღვანელობის“ ვიზიტების დროს, რათა გამოიკვეთოს ძალაუფლების დინამიკა ჩრდილოეთ კორეის ელიტაში. ამგვარი სოციალური ქსელის ანალიზით შესაძლებელია ინდივიდების აღმავლობისა და დაცემის, ასევე ასაკობრივი და ინსტიტუციური (პარტიული, სამთავრობო ან სამხედრო) ჯგუფების გავლენის შეფასება.