iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
დევონური სისტემა

დევონური სისტემა (პერიოდი) — პალეოზოური ჯგუფის რიგით მეოთხე სისტემა (გეოლოგიური წელთაღრიცხვის პალეოზოური ერის მეოთხე პერიოდი). მოსდევს სილურულ სისტემას და წინ უსწრებს კარბონულ სისტემას. იზოტოპური მეთოდით განსაზღვრული დევონური სისტემის ქანების წარმოქმნის დროის მონაკვეთი თავსდება 410-იდან 350-მდე მლნ. წლებს შორის.

დევონური სისტემა იყოფა სამ სექციად (ეპოქად) და შვიდ სართულად (საუკუნედ). ქვედა სამი სართულის არსებობა და დევონური სისტემის ქვედა სექციების საზღვრები დღესაც საკამათოა. დევონური პერიოდის დასაწყისისთვის დედამიწის ზედაპირზე მნიშვნელოვანი პალეოგრაფიული ცვლილებები მოხდა. გეოსინკლების ადგილზე ჩამოყალიბდა მთათა სისტემები (კალედონური დანაოჭება), ამიტომ ადრინდელი დევონურს გეოკრიტიულ პერიოდად მიიჩნევენ. შუა და გვიანდელ დევონურში მიმდინარეობდა დაძირვა, დაიწყო ზღვის ტრანსგრესიები (თალასოკრატიული პერიოდები). დევონური პერიოდის განმავლობაში აღინიშნებოდა ძლიერი მაგმური (განსაკუთრებით ეფუზიური) აქტივობა. ზღვისა და ხმელეთის პალეოგეოგრაფიული შეცვლის შედეგად შეიცვალა ჰავა და ორგანული სამყარო: დაიწყო გრაფტოლითებისა და ცისტოიდების გადაშენება, მომრავლდა ბრაქიოპოდები, ჯავშნიანი თევზები და გიგანტური კიბოსნაირები; გაჩნდნენ და განვითარედნენ გონიატიტები და კლიმენიები. გახშირდა მცენარეული სამყარო, გაჩნდა პირველი გვიმრები და შიშველთესლოვნები. დევონური პერიოდში გამოიყოფა ორი მკვეთრად გამოხატული პალეოზოოგეოგრაფიული ოლქი - ატლანტიკური და წყნაროკეანური.
ორდოვიციული სისტემა

ორდოვიციული სისტემა (პერიოდი) — პალეოზოური ჯგუფის რიგით მეორე სისტემა (გეოლოგიური წელთაღრიცხვის პალეოზოური ერის მეორე პერიოდი). მოსდევს კამბრიულ სისტემას (პერიოდს) და წინ უსწრებს სილურულ სისტემას (პერიოდს). აბსოლუტური გეოქრონოლოგიით ორდოვიციული პერიოდი დაიწყო 500 მლნ. წლის წინათ და გრძელდებოდა 60 მლნ. წელიწადს. ორდოვიციული სისტემა (პერიოდი) დამოუკიდებელ სისტემად (პერიოდად) გამოყვეს 1960 წელს საერთაშორისო გეოლოგიური კონგრესის სესიაზე, მანამდე შედიოდა სილურულ სისტემაში (პერიოდში) როგორც ქვედა სექცია (ეპოქა).

ორდოვიციული სისტემის (პერიოდის) საზღვრები, სექციები (ეპოქები) და სართულები (საუკუნეები) საყოველთაოდ არ არის მიღებული. ყველაზე მეტად გავრცელებულია მისი დანაწილება სამ სექციად (ეპოქად) და ექვს სართულად (საუკუნედ). ორდოვიციული სისტემის ნალექები მონაწილეობს თითქმის ყველა ბაქნის დანალექი საფრის აგებულებაში (ბაქნებზე ზღვის მაქსიმალური ტრანსგრესია შუა ორდოვიციულ ეპოქაზე მოდის) და ფართოდაა გავრცელებული ნაოჭა სისტემებში, სადაც ტერიგენულ და კარბონატულ ნალექებთან ერთად ვხვდებით ლავებისა და ტუფეების სახით. ორდოვიციული სისტემის ბოლოს აღინიშნება კალედონიური დანაოჭების ტაკონური ოროფაზისი.

ორდოვიციული სისტემის ორგანული სამყარო მეტად მრავალფეროვანია. ზღვებში გვხვდება უხერხემლოთა თითქმის ყველა კლასის წარმომადგენელი, უპირველეს ყოვლისა კი ორდოვიციული სისტემა გრაპტოლითების აყვავების ხანაა. წყალმცენარეთაგან აღსანიშნავია ლურჯ-მწვანე, მწვანე და წითელი წყალმცენარეები. ორდოვიციული სისტემაში გამოიყოფა ორი მკვეთრად გამოხატული პალეოზოოლოგიური სარტყელი - იმდროინდელი ეკვატორისპირა (ჩრდილოეთი ამერიკა, გრენლანდია, შოტლანდია, სკანდინავია, ბალტიისპირეთი, ციმბირი, ურალი) და პოლარეთისპირა (სამხრეთი ევროპა, აფრიკა, აზიის სამხრეთი, ავსტრალია და სამხრეთი ამერიკა). ზოგან ამ სარტყლის ფარგლებში შეიმჩნევა გამყინვარების ნიშნები.
ორდოვიციული სისტემის სტრატიგრაფიული დანაწილების სქემა
პალეოზოური ჯგუფი

პალეოზოური ჯგუფი (ერა) ( , და — სიცოცხლე) — დედამიწის ქერქის ფენათა სტრატიგრაფიული სკალის ერთ-ერთი ჯგუფი (გეოლოგიური წელთაღრიცხვის შესაბამისი ერა). აბსოლუტური გეოქრონოლოგიით პალეოზოური ერა დაიწყო 570 მლნ. წლის წინათ და გრძელდებოდა 340-350 მლნ. წელიწადს. პალეოზოური ჯგუფი (ერა) გამოყო ა. სეჯუიკმა 1837 წელს. პალეოზოური ჯგუფი (ერა)ში ექვსი სისტემა (პერიოდი) გამოიყოფა: კამბრიული სისტემა (პერიოდი), ორდოვიციული სისტემა (პერიოდი), სილურული სისტემა (პერიოდი), დევონური სისტემა (პერიოდი), კარბონული სისტემა (პერიოდი) და პერმული სისტემა (პერიოდი).

პალეოზოური ერის დასაწყისისსათვის უკვე არსებობდა კამბრიულისწინა მძლავრ დანაოჭებათა შედეგად ჩამოყალიბებული ბაქნური და გეოსინკლინური არეები. ჩრდილოეთი ნახევარსფეროში უმთავრესი ბაქნები იყო: აღმოსავლეთი ევროპა, ციმბირი, ჩინეთ-კორეა, სამხრეთი ჩინეთი და ჩრდილოეთი ამერიკისა. სამხრეთ ნახევარსფეროში პალეოზოური ერის დასაწყისიდანვე უნდა არსებულიყო უზარმაზარი კონტინენტი გონდვანა. ბაქნები დროდადრო იფარებოდა ეპიკონტინენტური ზღვებით, სადაც წარმოიქმნებოდა თხელი ნალექები. გეოსინკლინებში კი ილექებოდა დიდი სისქის ვულკანოგენური, კაჟიანი, აგრეთვე ტერიგენული ნალექები. პალეოზოური ერაში გამოვლინდა დანაოჭების ორი მძლავრი ეპოქა: კალედონიური დანაოჭება და ჰერცინული დანაოჭება.

პალეოზოური ერის დასაწყისიდანვე აღინიშნება დიდი ცვლილებები ორგანულ სამყაროში — გაჩნდა და სწრაფად განსახლდა მრავალრიცხოვანი მაგარჩონჩხიანი ფორმები (ჰიოლითები, გასტროპოდები, ბრაქიოპოდები, არქეოციათები). პალეოზოური ერა ტრილობიტების, ოთხქიმიანი მარჯნების, გრაპტოლითებისა და სხვა გაფურჩქვნის ხანაა. პალეოზოურ ერაში ჩნდება ხერხემლიანები — თევზები, მოგვიანებით კი — უძველესი ამფიბიები. მრავალფეროვანია აგრეთვე პალეოზოური ერის ფლორაც (განსაკუთრებით კარბონულ პერიოდში).

პალეოზოური ჯგუფის ნალექები გავრცელებულია საქართველოში — კავკასიონზე და ძველ კრისტალურ მასივებზე.

პალეოზოურ ჯგუფის ქანები მდიდარია წიაღისეულით: განსაკუთრებით ქვანახშირით (დონეცის, პეჩორის, ყარაღანდის, დასავლეთ ევროპას, აპალაჩებისა და სხვა აუზები), მარილებით, ბოქსიტებით, ფოსფორიტებით, ნავთობითა და სხვა.
მიხეილ საბინინი

გობრონი (საბინინი) (ერისკაცობაში — მიხეილ პავლეს ძე საბინინი [საბინაშვილი], ; დ. 1845 — გ. 10 მაისი, 1900, მოსკოვი) — ქართველი ბერი, ხატმწერი, ქართული ეკლესიის ისტორიკოსი და მოამაგე.

ბიოგრაფია
მისი მამა, ტვერელი მღვდელი პავლე საბინინი იყო, დედა — ქართველი ეკატერინე მირზაშვილი.

 საუკუნის 60-იან წლებიდან 1868 წლამდე თბილისის კლასიკურ გიმნაზიაში სწავლობდა, შემდეგ კი — პეტერბურგის სასულიერო აკადემიაში. პეტერბურგში ყოფნისას ბერად აღიკვეცა და მეორე სახელად აირჩია გობრონი.

მ. საბინინი იყო რედაქტორი, ვასილი ვასილი ბარვიტოვის მიერ დახატული ცნობილი ხატისა „საქართველოს დიდება“ („ქართული ეკლესიის დიდება“), რომლის ლითოგრაფიაც პირველად ლაიფციგში (1889) და შემდეგ ბერლინში (1895) დაბეჭდა. ხატის კომპოზიცია შემდეგია: ცენტრში ანგელოზს აღუმართავს სასწაულთმოქმედი სვეტი, რომლის ზემოთაც გამოსახულია მაცხოვარი ორმაგი კურთხევით, ქვევით — მწოლიარე სიდონია უფლის კვართთან ერთად, მარჯვნივ და მარცხნივ — შარავანდედით მოსილი ქართველი მეფეები და წმინდანები.

საბინინმა რუსულ ენაზე შეადგინა „ქართული ეკლესიის წმინდანების ცხოვრებათა სრული აღწერილობა“ (1872), რითაც საქართველოს გარეთ გაიტანა საქართველოს ეკლესიის წმინდანთა ღვაწლი.

1881 წელს მისი ინიციატივით, დოდორქის დანგრეული მონასტრიდან დავითის ლავრაში გადმოასვენეს დოდო გარეჯელის წმინდა ნაწილები. მონასტერს ასევე შესწირა რუსეთიდან ჩამოტანილი ხის კანკელი და სხვა საეკლესიო ინვენტარი.

გარდაიცვალა ფილტვების ანთებით, დაკრძალულია წმინდა დანიელის მონასტერში, მოსკოვში. მისი საფლავის კვალი დღეს მთლიანად გამქრალია.
პროტეროზოური ეონი

პროტეროზოური ეონი (ბერძნ. — უფრო ადრეული და ბერძნ. —სიცოცხლე), დედამიწის ქერქის შრეთა სტრატიგრადიული სკალის ერთ-ერთი ეონი. მოსდევს არქეულ ეონს და წინ უსწრებს ფანეროზოურ ეონს. პროტეროზოური ეონის ხანგრძლივობა 2000 მლნ. წელიწამდეა. პროტეროზოური ეონის ქანები მოიცავს კამბრიულისწინა წყებების უდიდეს ნაწილს. გამოყო ინგლისელმა გეოლოგმა ა. ს. სეჯუიკმა 1887 წელს. პროტეროზოური ჯგუფის ზედა ნაწილი ყოფილ სსრკ-ში რიფეული კომპლექსის სახელითაა ცნობილი.
GAAP

— საბუღალტრო აღრიცხვის სტანდარტები, რომლებიც იხმარებაა ამერიკის შეერთებულ შტატებსა და ზოგიერთ სხვა ქვეყნებში. თვისობრივად , ფინანსური აღრიცხვის საერთაშორისო სტანდარტებისგან განირჩევა კერძოდ იმით, რომ მასში განსაზღვრული წესებით, უფრო დეტალურად რეგულირდება ამა თუ იმ პრაქტიკულ სიტუაციათა აღრიცხვის წესები.

2008 წლის აგვისტოში, ფასიანი ქაღალდებისა და ბირჟების კომისიის მხრიდან წარდგენილი იყო გეგმა, რომელიც ითვალისწინებდა სტანდარტიდან, საერთაშორისო სტანდარტებზე გადასვლას. აღნიშნული გეგმის მიხედვით, 2010 წლიდან ამერიკის ტრანსნაციონალური კომპანიები (იმ დროისთვის მათი რიცხვი შესაძლოა შეადგენდეს 110-ს) აუცილებელი წესით გადასული უნდა იყოს საერთაშორისო ფინანსური აღრიცხვის სტანდარტებზე. ასევე იგულისხმება, რომ 2014 წლიდან, საერთაშორისო ფინანსური აღრიცხვის სტანდარტები აუცილებელი წესით შესრულდება ყველა ამერიკული კომპანიის მიერ.

ცნობილია, რომ აქტივების დათვლის მეთოდი, რომელიც იძლეოდა უფლებას, წინმსწრების პერიოდის შემოსავლების დღევანდელ დღეს დაანგარიშებისთვის; ისევე როგორც აქტივების სპეკულატიური შეფასებისა და გადაფასების მეთოდი — სახელდება მიმდინარე პერიოდში განვითარებადი გლობალური კრიზისის ერთ-ერთ მთავარ მიზეზად. აღნიშნულთან დაკავშირებით და აღნიშნულიდან გამომდინარე, მსოფლიოს მრავალის ქვეყნის საექსპერტო-ეკონომიკური წრეების მხრიდან, კრიზისის მთავარ მიზეზად სახელდება ამერიკული და მსგავსი, ეკონომიკური თვალსაზრისით ჭარბ მოხმარებაზე ორიენტირებული საზოგადოება. აღნიშნული საზოგადოების ეკონომიკური პრინციპებით გამართლებულია ის დღევანდელი, თუნდაც ჭარბი მოცულობის ხარჯი, თუ ხვალინდელი შემოსავლებით მის დაფარვას მოველით. სხვანაირად რომ ითქვას, დღეს ვცხოვრობთ ხვალის ხარჯზე.
ნეთივოთი

ნეთივოთი — ქალაქი ისრაელის სამხრეთში, აშკელონიდან 30კმ-ით დასავლეთით და ბეერ-შევამდე 30კმ აღმოსავლეთით. ნეთივოთი დაარსდა 1956 წელს ნეგევის უდაბნოს ჩრდილოეთი ნაწილის ათვისებისა და დასახლების პროგრამის ფარგლებში. 2000 წელს მან ქალაქის სტატუსი მიიღო. მისი პირველი მაცხოვრებლები გახდნენ ებრაელი რეპატრიანტები ჩრდილოეთ აფრიკიდან.
სკალა

სკალა — საზომი ხელსაწყოსი, ხელსაწყოს ასათვლელი მოწყობილობის ნაწილი, რომელიც წარმოადგენს გასაზომი სიდიდის თანამიმდევრული მნიშვნელობების რიგთან შესაბამისი ნიშნულებისა (გარკვეული თანამიმდევრობით განლაგებული წერტილები და შტრიხები) და ზოგიერთ მათგანთან დასმული ათვლის რიცხვების ან სხვა სიმბოლოების ერთობლიობას. სკალის პარამეტრები (მისი ზღვრები, დანაყოფის სხვაობა და მისთ.) განისაზღვრება ხელსაწყოს საზომი მექანიზმით რეალიზებული გაზომვის ზღვრებით, ხელსაწყოს მგრძნობიარობითა და საჭირო ათვლის სიზუსტით. ასათვლელი მოწყობილობის კონსტრუქციის მიხედვით სკალის დანაყოფები შეიძლება განლაგდეს წრიულად, რკალურად ან წრფივად, თვით სკალა კი შეიძლება იყოს თანაბარზომიერი, კვადრატიკული, ლოგარითმული და ა. შ.
ბორჯომისა და ბაკურიანის ეპარქია

ბორჯომისა და ბაკურიანის ეპარქია — საქართველოს ეკლესიის სამღვდელმთავრო აღმოსავლეთ საქართველოში. მდებარეობს ისტორიული პროვინციის თორის ტერიტორიაზე. იგი მოიცავს ბორჯომის მუნიციპალიტეტს. ეპარქიას აღმოსავლეთიდან ესაზღვრება მანგლისისა და წალკის, ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან - სამთავისისა და გორის და ურბნისისა და რუისის, ჩრდილო-დასავლეთიდან - მარგვეთისა და უბისის და ვანისა და ბაღდათის, დასავლეთიდან და სამხრეთ-დასავლეთიდან - ახალციხისა და ტაო-კლარჯეთის, სამხრეთიდან - ახალქალაქისა და კუმურდოს ეპარქიები.

ისტორია
ეპარქიის ისტორია იწყება 1978 წლიდან, როდესაც უწმინდესისა და უნეტარესის, სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის ილია -ის ძალისხმევით გახდა შესაძლებელი ამ მხარეში ეპარქიის დაარსება. 1978 წელს აღდგენილ სამცხე-ჯავახეთის ეპარქიის შემადგენლობაში შედიოდა ბორჯომის ხეობაც. 1995 წლის 5 აპრილს, საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდა სინოდის კრების განჩინებით, სამცხე-ჯავახეთის ტერიტორიულად მეტად განვრცობილი ეპარქიის საფუძველზე ჩამოყალიბდა ბორჯომისა და ახალქალაქის ეპარქია. 2002 წლის 17 ოქტომბერს კი, წმინდა სინოდის გადაწყვეტილებით, ბორჯომისა და ახალქალაქის ეპარქიის საფუძველზე დაარსდა ორი ეპარქია: ა) ახალქალაქისა და კუმურდოს და ბ) ბორჯომისა და ბაკურიანისა. ბორჯომისა და ბაკურიანის ეპარქიის მმართველ მღვდელმთავრად წმინდა სინოდმა მანამდე ბორჯომისა და ახალქალაქის ეპარქიის მმართველი, მაღალყოვლადუსამღვდელოესი მთავარეპისკოპოსი სერაფიმე ჯოჯუა დაადგინა. 2017 წლის 2 იანვრიდან ეპარქიის მმართველობა მანამდე გერმანიისა და ავსტრიის ეპარქიის მმართველს, მთავარეპისკოპოს ლაზარე სამადბეგიშვილს გადაეცა.
ბოლნისის ეპარქია

ბოლნისის ეპარქია — საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესის ეკლესიის ერთ-ერთი ეპარქია. მდებარეობს აღმოსავლეთ საქართველოში, ბოლნისის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე. მას აღმოსავლეთიდან ესაზღვრება მარნეულისა და ჰუჯაბის ეპარქია, დასავლეთიდან — დმანისისა და აგარაკ-ტაშირის, ჩრდილოეთიდან — მანგლისისა და თეთრიწყაროს ეპარქიები, ხოლო სამხრეთის საზღვარი საქართველო-სომხეთის საზღვარს ემთხვევა.

ისტორია
ბოლნისის ეპარქია ისტორიული ქვემო ქართლის ერთ-ერთი უძველესი ეპარქია და ის საუკუნეში ჩამოყალიბდა. „მოქცევაი ქართლისაის“ თანახმად, ბოლნისის სიონის ტაძარი საუკუნის ბოლო წლებში აუგია ელია მთავარეპისკოპოსს, ხოლო ბოლნისის საეპისკოპოსოს კათედრის დამაარსებლად ჯუანშერი ასახელებს ვახტანგ გორგასალს. პირველ ბოლნელ ეპისკოპოსად მიჩნეულია დავითი, რომელიც ბოლნისის სიონის აღმოსავლეთის ფასადის წარწერაშია მოხსენიებული კრებულითურთ. დავით ბოლნელი ყოფილა სწორედ ვახტანგ გორგასლის მეფობის დროს. იგივე დავითია დასახელებული „ეპისტოლეთა წიგნში“ 506 წლის დვინის საეკლესიო კრებაზე დამსწრე ქართველ მამამთავრებს შორის. იქ ჩამოთვლილ 24 ეპისკოპოსს შორის დავით ბოლნელი მეხუთე ადგილზეა.

ბოლნისის ეპისკოპოსთაგან საუკუნეში ჩანს ელია ბოლნელი, სიონის ერთ-ერთ წარწერაში მოხსენიებული, რომელსაც საყდარში ღამისთევა დაუწესებია. - საუკუნეებში აქვე მოღვაწეობდა იოანე ბოლნელი, ცნობილი მქადაგებელი და მჭერმეტყველი, ვისი ქადაგებანიც ჩვენამდე შემორჩა. საუკუნეში დარბაზობის წესის მიხედვით, ბოლნელ მამამთავარს 26-ე ადგილი ეჭირა ვალაშკერტელის შემდეგ. ვახუშტი ბატონიშვილის ცნობით ბოლნელის სამწყსო იყო ქართლის სომხითი.

 საუკუნის დასაწყისიდან ბოლნისის საეპისკოპოსო თბილელის კათედრას შეუერთდა და ამის შემდეგ იხსენიებიან თბილელ-ბოლნელი ეპისკოპოსები. 1747 წელს კათედრა ისევ აღდგენილი ჩანს, ხოლო 1749 წელს ანტონ კათალიკოსმა ბოლნისის საეპისკოპოსო ქართლის მთავარეპისკპოსს უბოძა.

 საუკუნის ნახევრაში ბოლნისის საეპისკოპოსო დმანისისა და წალკის საეპისკოპოსოებთან ერთად მოშლილი იყო. ამავე საუკუნის 80-იანი წლების საბუთებიდან ჩანს, რომ ბოლნელის მამულებს იქაური ერისკაცები დაეპატრონენ და მათგან ღალას უკვე მანგლელი ეპისკოპოსი ითხოვს. საბოლოოდ 1805 წლის ერთ საბუთში იხსენიება თბილელ-მანგლელ-ბოლნელი მიტროპოლიტი.

1917 წელს ავტოკეფალიის აღდგენის მიუხედავად, ეპარქიაში ქრისტიანული ცხოვრების გამოცოცხლება მხოლოდ 1980-იან წლებში დაიწყო. ძველი ბოლნისის ეპარქია, აგარაკ-წალკის ეპარქიაში იყო გაერთიანებული. ბოლნისისა და დმანისის ეპარქია ცალკე ეპარქიად გამოიყო 1995 წელს წმიდა სინოდის გადაწყვეტილების საფუძველზე. ეპარქიის მწყემსმთავრად მანამდე აგარაკ-წალკის მთავარეპისკოპოსი თადეოზი იქნა განწესებული.

2003 წლის 18 აგვისტოს, წმიდა სინოდის კრებაზე ბოლნისისა და დმანისის ეპარქია გაიყო და მის საფუძველზე ორი სამღვდელმთავრო ჩამოყალიბდა — ბოლნისის ეპარქია და დმანისის ეპარქია. კრებამ ბოლნელ მღვდელმთავრად მთავარეპისკოპოსი თადეოზი დაადგინა. 2006 წლის 31 დეკემბრიდან ბოლნისის სამწყსოს განაგებს მთავარეპისკოპოსი ეფრემი.
დმანისისა და აგარაკ-ტაშირის ეპარქია

დმანისისა და აგარაკ-ტაშირის ეპარქია — საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის სამღვდელმთავრო აღმოსავლეთ საქართველოში. ეპარქია ქვემო ქართლის ტერიტორიაზე, ე.წ. „ქვენა სოფელში“, მდინარეების მაშავერისა და ხრამის აუზში მდებარეობს.

გეოგრაფიული მდებარეობა
მოიცავს ქართლის განაპირა ქალაქ დმანისს და მის მუნიციპალიტეტს. დმანისის სამღვდელმთავრო სამწყსოს აღმოსავლეთიდან ესაზღვრება ბოლნისის და მანგლისისა და თეთრიწყაროს ეპარქიები, დასავლეთიდან — ახალქალაქისა და კუმურდოს, ჩრდილოეთიდან — წალკის ეპარქია, სამხრეთი საზღვარი საქართველო-სომხეთის სახელმწიფო საზღვარს ემთხვევა.

ისტორია
ქვემო ქართლის ეს ტერიტორია უძველესი დროიდან ქრისტიანული კულტურის ძლიერი ცენტრი იყო და შედიოდა აგარაკ-წალკის ეპარქიაში. თავისი გეოგრაფიული მდებარეობის გამო დმანისი და მისი მიმდებარე ტერიტორია გარეშე მტრის შემოსევების შედეგად თანდათან განადგურდა. თანამედროვე ეპარქიის ისტორიული წინამორბედია დმანისის საეპისკოპოსო.

1995 წმინდა სინოდის გადაწყვეტილებით აღდგა ბოლნისისა და დმანისის ეპარქიები, ხოლო აღნიშნული სახელწოდებით ეპარქია მხოლოდ 2003 წლის 18 აგვისტოს ურბნისის საკათედრო ტაძარში გამართულ საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის წმიდა სინოდის კრების განჩინებით აღდგა. განახლებული დმანისის ეპარქიის მმართველ მღვდელმთავრად წმიდა სინოდმა გამოირჩია მცხეთის სვეტიცხოვლის საპატრიარქო ტაძრის არქიმანდრიტი ზენონი (იარაჯული).
ნიკორწმინდის ეპარქია

ნიკორწმინდის ეპარქია — საქართველოს ეკლესიის სამღვდელმთავრო დასავლეთ საქართველოში, მოიცავს ისტორიულ კუთხეს - რაჭას. სამღვდელმთავროს აღმოსავლეთიდან ესაზღვრება ნიქოზისა და ცხინვალის ეპარქია, დასავლეთიდან - ცაგერისა და ლენტეხის, სამხრეთიდან - ქუთაის-გაენათისა და ჭიათურისა და საჩხერის ეპარქიები, ჩრდილოეთი მიჯნა კავკასიონის ცენტრალურ ქედს მიჰყვება საქართველო-რუსეთის სახელმწიფო საზღვარზე.

ისტორია
ისტორიული კუთხე - რაჭა და ნიკორწმინდის ეპარქია ერთსა და იმავე გეორგაფიულ საზღვრებში მდებარე ტერიტორიაა.

ნიკორწმინდის ეპარქია იმერეთის რეფორმატორი მეფის ბაგრატ (1510-1565) მეოხებით ჩამოყალიბდა. ბაგრატი სამეფოს გაერთიანებისათვის თავგასულ მთავრებთან ბრძოლაში მოკავშირედ ეკლესიას მიიჩნევდა და მუდამ მის მორალურ-მატერიალურ აღორძინებას ცდილობდა. მან საკუთრივ იმერეთის ტერიტორიაზე შექმნა და აღადგინა რამდენიმე საეპისკოპოსო. ამისათვის მეფემ ძველი ქუთაისის საეპისკოპოსო რამდენიმე სამწყსოდ დაჰყო და მის ბაზაზე დააარსა გელათის და შემდეგ ნიკორწმინდის საეპისკოპოსოები. ბაგრატს მანამდე არსებული, უკვე დაკნინებული, ნიკორწმინდის ტაძარი განუახლებია და მის ბაზაზე მონასტრის ნაცვლად საკათედრო, სამრევლო საყდარი დაუარსებია და პირველ ეპისკოპოსად მანოელი დაუდგენია.

ნიკორწმინდის ეპარქია საქართველოს ეკლესიის ავტოკეფალიის გაუქმებამდე (დას. საქართველოში 1821 წლამდე) არსებობდა. 1810 წელს კი იმერეთის სამეფოს გაუქმების შემდეგ შეიცვალა ადგილობრივი საეკლესიო წყობილება. მანამდე არსებულ ეპარქიათა რიცხვი 1819-1821 წლების ცნობილი იმერეთის აჯანყებისთვის ოთხამდე შემცირდა - ქუთაისის, გელათის, ხონის და ნიკორწმინდის - აჯანყების სასტიკად ჩახშობის შემდეგ 1821 წელს რუსეთის სინოდის 19 ნოემბრის ბრძანებით იმერეთი ერთ ეპარქიად გაერთიანდა. იმერეთში არსებული ეპარქიებიდან შეიქმნა მხოლოდ ერთი - იმერეთის ეპარქია, კათედრის ცენტრით ქუთაისში. ეპარქიის მმართველობა, იმპერატორის ნება-სურვილით, სოფრომს (წულუკიძეს), მანამდე ნიკორწმინდის ეპისკოპოსს მიანდვეს. სოფრომს რუსეთის სინოდმა არქიეპისკოპოსის წოდება მიანიჭა.

ავტოკეფალიის აღდგენის შემდეგ, 1917 წელს აღდგა ნიკორწმინდის ეპარქიაც. გასაგები მიზეზების გამო ს. 20-70 წწ. ეპარქია ფაქტობრივად მღვდელმთავრის გარეშე იყო, კათედრა შეთავსებული ჰქონდა ხან საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქს, ხან მეზობელ ეპარქიათა მღვდელმთავრებს.

ეპისკოპოსები
1980-1981 წლები — ქრისტეფორე (წამალაიძე)
1982-1992 წლები – ამბროსი (ქათამაძე)
2002-2015 წლები — მიტროპოლიტი ელისე (ჯოხაძე)
2015 წლის 25 მაისიდან — ვახტანგი (ლიპარტელიანი)
მარგვეთისა და უბისის ეპარქია

მარგვეთისა და უბისის ეპარქია — საქართველოს ეკლესიის სამღვდელმთავრო ქვეყნის დასავლეთ ნაწილში, ზემო იმერეთში, მოიცავს ისტორიული არგვეთის ტერიტორიის ნაწილს. მისი იურისდიქცია ვრცელდება ზესტაფონისა და ხარაგაულის მუნიციპალიტეტებზე. მარგვეთის ეპარქიას დასავლეთიდან ესაზღვრება თერჯოლისა და ტყიბულის ეპარქია, სამხრეთიდან ბორჯომისა და ბაკურიანის ეპარქია, ხოლო აღმოსავლეთიდან სურამისა და ხაშურის ეპარქია.

ისტორია
საქართველოში ქრისტიანობის სახელმწიფო რელიგიად გამოცხადების დროიდან ეს მხარე მცხეთის იურისდიქციის ქვეშ მყოფ მძლავრ ქართულ საეკლესიო კერად ითვლება. ვახტანგ გორგასლის დროსაც დასავლეთ საქართველოს კუთხეები: „ვაკე, არგუეთი და თაკუერი“ კვლავ მცხეთის საყდრის იურისდიქციას მიეკუთვნება. უძველესი ქრისტიანული საქართველოს უმნიშვნელოვანეს კერაზე ზემო იმერეთის ცნობილ არგვეთის საერისთავოში არგვეთის სამღვდელმთავრო კათედრის მღვდელთმთავარი — მარგველი არ იხსენიებოდა. მარგველი მღვდელმთავრის საეკლესიო წოდება მხოლოდ 1917 წელს საქართველოს ეკლესიის ავტოკეფალიის აღდგენის შემდეგ დამკვიდრდა. განახლებულ ეპარქიათა შორის საქართველოს ეკლესიის დიპტიხში არგვეთი მე-9 ადგილზე მოიხსენიებოდა. საუკუნის ცნობილი საეკლესიო რეპრესიების დროს არგვეთის სამღვდელმთავრო კათედრა უმეტესად თავისუფალი იყო. 1995 წლის 5 აპრილის წმ. სინოდის განჩინებით მარგვეთის ეპარქიას გამოეყო ჭიათურისა და საჩხერის ეპარქია. 2002 წლის 17 ოქტომბრის საქართველოს ეკლესიის წმიდა სინოდის განჩინებით მარგვეთის ეპარქიას შეეცვალა სახელი და ეწოდა მარგვეთისა და უბისის ეპარქია.

ეპისკოპოსები
ქრისტეფორე (წამალაიძე) (1979-1992)
კონსტანტინე (მელიქიძე) (1992-2000)
ვახტანგი (ახვლედიანი) (2002-2013)
დიმიტრი (კაპანაძე) (2013-2015)
მელქისედეკი (ხაჩიძე) (2015 წლიდან)

ღირსშესანიშნაობები
ტაბაკინის წმინდა გიორგის მონასტერი, ს
უდერბის წმიდა გიორგის ეკლესია
ფუთის წმინდა გიორგის სახელობის ეკლესია, ს.
ხოხოულას წმინდა გიორგის სახელობის ეკლესია (ნანგრევები), ს.
დილიკაურის ღვთისმშობლის სახელობის ეკლესია, ს.
ზორვეთის წმინდა გიორგის სახელობის ეკლესია, ს.
მსოფლიო ჩემპიონატი ჭადრაკში ქალთა შორის

მსოფლიო ჩემპიონატი ჭადრაკში ქალთა შორის იმართება 1927 წლიდან ფიდეს ეგიდით.

ისტორია
 საუკუნის დასაწყისში ჭადრაკმა საკმაო პოპულარობა მოიპოვა ქალთა შორის და ფიდემ გადაწყვიტა ჩაეტარებინა მსოფლიოს ჩემპიონატი ქალთა შორისაც. მსოფლიოს ჩემპიონატების ჩატარების სისტემა რამდენიმეჯერ შეიცვალა. 1927-1939 წლებში ჩატარდა 7 ტურნირი და ერთი მატჩი მსოფლიო პირველობაზე.

ვერა მენჩიკის გარდაცვალების 1944 შემდეგ ფიდემ 1949-1950 წლების გასაყარზე მოსკოვში ჩაატარა ტურნირი მსოფლიოს უპირველესი მოჭადრაკე ქალის გამოსავლენად. ამავე დროს შემოიღო მკაცრი სამწლიანი ციკლი. ეს ციკლი იწყებოდა ზონალური ტურნირებით, შემდეგ ზონებში გამარჯვებული მოჭადრაკეები პრეტენდენტთა ტურნირებში (მატჩებში) არკვევდნენ, თუ ვინ უნდა შეხვედროდა მომქმედ მსოფლიოს ჩემპიონს. 1971 წლიდან მსოფლიოში ქალთა ჭადრაკის სულ უფრო მზარდ პოპულარიზაციასთნ დაკავშვრებით, ფიდემ ზონალური ტურნირების შემდეგ დაუმატა კიდევ ერთი ეტაპი საზონათაშორისო ტურნირი, რომელიც არკვევდა პრეტენდენტთა ვინაობას. პრეტენდენტთა ტურნირის (მატჩების) გამარჯვებული კი ხვდებოდა მომქმედ მსოფლიოს ჩემპიონს 16 პარტიან მატჩში. 80-ანი წლების შუა ხანებიდან სამწლიანი ციკლი ორწლიანად გადაკეთდა. 2000 წლიდან ფიდემ შეცვალა სისტემა და მსოფლიოს ჩემპიონის გამოვლენა ე.წ. „ნოკაუტ-სისტემით“ დაიწყო.

2008 წელს ფიდემ კიდევ ერთხელ შეცვალა ჩემპიონატის ჩატარების სისტემა. 2009-2010 წლებში ჩატარდა 6 „გრან-პრის“ ტურნირი. მოჭადრაკეებს თავად არჩევდა ფიდე. თითოეული მოჭადრაკე ვალდებულია მონაწილეობა მიიღოს მინიმუმ ოთხ ტურნირში. შემოღებულ იქნა ქულათა დარიცხვის სისტემა. ტურნირების დამთავრების შემდეგ პირველ ადგილზე გასული მოჭადრაკე საჩემპიონო მატჩში შეხვდება მსოფლიოს ჩემპიონს.

ჩემპიონატის ჩატარების სისტემები
დასკვნითი მატჩები და ტურნირები
სდეროთი

სდეროთი — ქალაქი ისრაელის სამხრეთ რაიონში, ჩრდილო-დასავლეთ ნეგევში. სახელი ითარგმნება როგორც „გამზირი“, „ხეივანი“. სდეროთის დაარსების თარიღად ითვლება 1951 წელი, როდესაც აქ კარვებით დაიწყეს დასახლება ირანიდან, ქურთისტანიდან, მაროკოდან და ტუნისიდან ჩამოსულებმა. 2011 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა შეადგენს 24,000 კაცს. ქალაქის მოსახლეობის დიდი ნაწილი ყოფილი საბჭოთა კავშირის ქვეყნებიდან არის ჩასული.
ჯორჯ ფოქსი

ჯორჯ ფოქსი ( დ. ივლისი, 1624 — გ. 13 იანვარი, 1691) — ინგლისელი დისენტერი, მეგობართა რელიგიური საზოგადოების (ასევე კვაქერებე ან უბრალოდ მეგობრები) დამფუძნებელი.
პროვინციელი მეწისქვილეს შვილი, ფოქსი უნდა გამხდარიყო ქუჩის მეწაღე. ომისა და რევოლუციების დროს მცხოვრებმა, მან მოითხოვა ეკლესიაში ფასიანი შესვლის გაუქმება და ასევე ეკლესიის საიდუმლოებების გაუქმება. იგი დაქორწინდა თავისი ერთ-ერთი მხარდამჭერის ქვრივზე სახელად მარგარეტ ფელი, რომელიც შემდეგში გახდა ამ მოძრაობის ერთ-ერთი ლიდერი. მან რამდენიმეჯერ იმოგზაურა ჩრდილოეთ ამერიკაში და ევროპის სხვა ქვეყნებში. იმის მიუხედავად, რომ მის მოძრაობას ბევრი ზიზღითა და შუღლით უყურებდა, ოლივერ კრომველი მას საკმაოდ დადებითად აფასებდა.
ზონალური ტურნირი მსოფლიოს პირველობაზე ჭადრაკში ქალთა შორის

ზონალური ტურნირი მსოფლიოს პირველობაზე ჭადრაკში ქალთ შორის — ტურნირი შემოღებულია 1950 წელს ფიდეს 21-ე კონგრესზე, რომელიც კოპენჰაგენში ჩატარდა. ეს ტურნირები არჩევდა მოჭადრაკეებს ჯერ პრეტენდენტთა (1966 წლამდე), ხოლო შემდეგ საზონათშორისო ტურნირებისათვის (1969 წლიდან). ამისათვის (და სხვა საკითხების მოსაგვარებლად) ფიდეს მსოფლიო დაყოფილი ჰქონდა 14 ზონებად. 1992 წლამდე სსრ კავშირს ჰქონდა საკუთრი ზონა (შემდეგ ეს ზონა დაიყო რამდენიმე ქვეზონად). ზონალურ ტურნირებში მონაწილეობდნენ ზონაში შემავალი ქვეყნების უძლიერესი მოჭადრაკეები და ერთწრიან ტურნირში არკვევდნენ შემდეგ ეტაპზე გამსვლელ მოჭადრაკეთა ვინაობას.

სსრ კავშირის ზონალურ ტურნირად ითვლებოდა ქვეყნის ის ჩემპიონატები, რომლებიც იწყებდნენ ახალ საჩემპიონო ციკლს. ეს იყო 1951, 1954, 1957, 1960, 1963,1966, 1969, 1972, 1975, 1986 და 1988 წლების ჩემპიონატები. სამჯერ (1978, 1981, 1985 წლებში) ჩატარდა სპეციალური ზონალური ტურნირი.

სსრ კავშირის დაშლის შემდეგ ეს ზონაც დაიშალა და 1993 წელს თბილისში ჩატარდა ზონალური ტურნირი საქართველოსა და სომხეთის მოჭადრაკეების მონაწილეობით.

ჩვენ აქ ვეხებით მხოლოდ იმ ზონებს. სადაც თამაშობდნენ ქართველი მოჭადრაკეები.
ბნეი-ბრაკი

ბნეი-ბრაკი — ქალაქი ისრაელში, მდებარეობს თელ-ავივის რაიონში, შედის გუშ-დანის აგლომერაციაში, დაარსდა 1924 წელს. ქალაქის სტატუსი მიიღო 1950-იან წლებში. 2006 წლის მონაცემებით, მოსახლეობის რიცხვი შეადგენს 147 100 ადამიანს, რომელთა უმრავლესობა ებრაელია.

დამეგობრებული ქალაქები
ბრუკლინი, აშშ
ლეიკვუდი, აშშ