iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
პეტერგოფის სამების ეკლესია

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი =მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი = ანდრეი შტაკენშნეიდერი
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი = ნეობაროკო
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = საუკუნე
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 59.893675
| გრძედი = 29.848778
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
პეტერგოფის სამების ეკლესია — მოქმედი მართლმადიდებლური ეკლესია სანქტ-პეტერბურგში, პეტერგოფში. ეკლესია აგებულია 1858-1860 წლებში, ნეობაროკოს სტილში.

ეკლესია მიწერილია პეტერგოფის სერაფიმ საროველის ეკლესიაზე. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას.

ისტორია
პირველი ეკლესია
თავდაპირველად პირადი აგარაკის რაიონში არსებობდა ხის ეკლესია ვლადიმირის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე, რომელიც სასახლის დასავლეთით ააშენა ელისაბედ პეტრეს ასულმა 1748 წელს. ტაძარი იყო ერთგუმბათიანი, სამრეკლოს გარეშე. მისი სიგრძე იყო 12,8 მეტრი, ხოლო სიგანე - 6,4 მეტრი. კანკელი და ხატები გადმოიტანეს წმინდა პეტრესა და პავლეს საკათედრო ტაძრიდან. საუკუნის ბოლოს იგი გააუქმეს.

1797 წელს ტაძარი აღადგინეს და აკურთხეს სამების სახელზე. იგი დაშალეს 1858 წელს სიძველის გამო.

თანამედროვე ტაძარი
1858 წლის 4 ივლისს აღნიშნული ტაძრის ადგილზე საიმპერატორო ოჯახის მოძღვარმა პროტოპრესვიტერმა ვასილი ბაჟანოვმა შეასრულა ქვის ტაძრის საზეიმო საფუძვლის ჩაყრა, რომლის პროექტიც შეიმუშავა არქიტექტორმა ანდრეი შტაკენშნეიდერმა.

ტაძრის საზეიმო კურთხევა მოხდა 1860 წლის 27 ივლისს და მასში მონაწილეობდა სამეფო ოჯახიც.

ღვთისმსახურება ამ ტაძარში აღევლინებოდა წელიწადში ერტხელ - სამების დღესასწაულზე.

1918 წელს საბჭოთა ხელისუფლებამ ეკლესია დახურა და მას გამოიყენებდნენ როგორც ე. წ. საყოფაცხოვრებო მუზეუმის მოსაცდელ დარბაზად. აღნიშნული მუზეუმი განთავსებული იყო სასახლის შენობის ახლოს.

დიდი სამამულო ომის შემდეგ წლებში ეკლესია თანდათან ავარიული ხდებოდა და 1970-იან წლებში იგი დააკონსერვეს.

2005 წელს ეკლესიის შენობა გადაეცა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას და მიაწერეს პეტერგოფის სერაფიმ საროველის ეკლესიას, რომელიც ძველ პეტერგოფში მდებარეობდა. ტაძარში მიმდინარეობდა სარესტავრაციო სამუშაოები.
ბაქოს ველოპარკი

ბაქოს ველოპარკი — ტრასა, რომელიც მდებარეობს აზერბაიჯანის დედაქალაქში და გათვლილია ველასპორტისთვის. პარკის ტერიტორია 30 ჰექტარზე მეტია და მდებარეობს ბაქოს საბალის რაიონში. გზების საერთო სიგრძე 15 კმ-ს შეადგენს. ველოპარკში 990 ადგილია მაყურებელთათვის.

ისტორია
ველოპარკი აშენდა 1970 წელს, მაგრამ წლების განმავლობაში არ გამოიყნებოდა და იყო ნანგრევებში. 2011 წელს აზერბაიჯანის ველოსპორტის ფედერაციამ დაიწყო პარკის რეკონსტრუქცია. აქ აშენებული იყო გზატკეცილები და სამთო ტრასები. 2013 წლის აპრილში პარკი ხელახლა გაიხსნა საერთო მოხმარებისთვის.

ასევე 2012 წლის 1 ივნისს, ველოსიპედის პარკი გაიხსნა ზღვისპირა ბულვარზე, სპორტის სასახლის მახლობლად და გადაჭიმულია დროშის მოედნამდე, სადაც შეიძლება ველოსიპედების დაქირავება საათობის ან დღიურად.

2013 და 2014 წლებში „ ’“ - ის პროექტის მეორე ტური დაიწყო ველოპარკიდან.

2015 წელს ველოპარკში ჩატარდა ღონისძიება, რომლის ფარგლებშიც დარგეს დაახლოებით 4,000 ხე.

სექტემბერში ჩატარდა ღია ტურნირი ველოსპორტის მოყვარულთათვის, რომელშიც 26 ველომრბოლელი მონაწილეობდა. ტურნირის ორგანიზატორი იყო ველოსპორტის ეროვნული ფედერაცია.

2017 წელს დაიწყო ყოველწლიური „ ’“ ბაქოს ველოპარლკთან და დასრულდა ისმაილლიში.

ველოპარკი  
ბაქოს ველოსიპედის პარკის ტერიტორიაზე, ველოსიპედის პარკი აშენდა, რომელიც სპეციალურად 2015 წლის პირველი ევროპული თამაშებისთვის იყო განკუთვნილი. ველოპარკს ასევე გააჩნია რბოლის მოედანი. აქვე არის დოპინგ კონტროლის ჩატარების შენობა. პარკის გახსნის ცერემონია 2015 წლის 13 მაისს შედგა, სადაც აზერბაიჯანის პრეზიდენტმა და რესპუბლიკის პირველმა ლედიმაც მიიღეს მონაწილეობა.

პირველი შეჯიბრებები ჩატარდა 2015 წლის 26-28 ივნისის ჩათვლით პირველი ევროპული თამაშების ფარგლებში. თამაშების დასრულების შემდეგ გადაწყდა ტრასის საზოგადოებრივ მოხმარებაში გადაცემა.

2016 წელს ველომრბოლელთა საერთაშორისო კავშირმა შეიტანა ცვლილებები სტადიონების წესებსა და სტანდარტებში, რის შემდეგაც ბაქოს ველოპარკი გადაკეთდა. გაზარდეს მისი სიგრძე, სიგანე და დაბრკოლებების რაოდენობა ტრასებზე.

 -ის ჩემპიონატი
 -ის ჩემპიონატი - არის ველოსპორტის სახეობა, -ის ველოსიპედებზე. 2018 წლის   -ის ჩემპიონატი  ჩატარდება 5-9 ივნისს ბაქოში.

გალერეა
ტინამუ

ტინამუ ან დიდი ტინამუ — ფრინველთა გვარი ტინამუსებრთა ოჯახისა. მოიცავს საშუალო ზომის 5 სახეობის ფრინველს. გავრცელებულნი არიან ცენტრალურ და სამხრეთ ამერიკაში. მათი სხეულის სიგრძეა 35–40 სმ. შეფერილნი არიან მურა-ნაცრისფრად, ფეხები მოცისფრო-ნაცრისფერი აქვთ. უყვართ ბანაობა. სხვა ფრინველებისგან განსხვავებით, დედლები არიან აქტიურები შეჯვარების პერიოდში. საქორწილო რიტუალებს შემოდგომა–ზამთარში ატარებენ, ბუდობენ ოქტომბერ–დეკემბერში. ბუდეს იკეთებენ მიწაზე, ხის ჯირკებთან ახლოს. მამალი მას ფოთლებით ფარავს იმ დროს, როდესაც ტოვებს ბუდეს. დედალი რამდენიმე მამრისაგან დებს კვერცხებს. ბინადრობენ ნოტიო ტყეებში. ღამით ძინავთ ხეებზე.

სახეობები
სამთითა ტინამუ

სამთითა ტინამუ — ფრინველთა გვარი ტინამუსებრთა ოჯახისა. მოიცავს სამ სახეობას. საშუალო ზომის ფრინველებია. გავრცელებულნი არიან ცენტრალური და სამხრეთ ამერიკის ქვეყნებში. მათი სხეულის სიგრძეა 32–37 სმ. შეფერილნი არიან მურა-ზეთისხილისფრად ან ყავისფერ-ნაცრისფრად, ტანზე დასდევს შავი ზოლები. კარგად იმალებიან ბალახში. ცხოვრების უდიდეს ნაწილს მიწაზე ატარებენ, იშვიათად ფრენენ. პოლიგამები არიან. კრუხობს მამალი. იკვებებიან უმთავრესად უხერხემლოებით.

სახეობები
ერკოლე II დ’ესტე

ერკოლე დ’ესტე (დ. 5 აპრილი 1508 — გ. 3 ოქტომბერი 1559) — ალფონსო -ისა და ლუკრეცია ბორჯიას ვაჟი, რომის პაპ ალექსანდრე -ის შვილიშვილი. ფერარის, მოდენისა და რეჯოს ჰერცოგი 1534-1559 წლებში.

ბიოგრაფია
დედის ხაზით იგი იყო რომის პაპ ალექსანდრე -ის შვილიშვილი, ჩეზარე ბორჯიას დიშვილი და წმინდა ფრანცისკე ბორჯიას ბიძაშვილი. მამის ხაზით კი იგი იყო იზაბელა დ'ესტეს, ე.წ. "რენესანსის პირველი ქალბატონისა" და აგრეთვე კარდინალ იპოლიტო დ'ესტეს ძმიშვილი. მისი და-ძმები იყვნენ მილანის მთავარეპისკოპოსი და კარდინალი იპოლიტო დ'ესტე, აგრეთვე პრინცესა ელეონორა და მასალობრადას მარკიზი ფრანჩესკო. დედის ხაზით მას ჰყავდა ორი უფროსი ნახევარ-ძმა, ბესკელიეს ჰერცოგი ალფონსო არაგონელი და ჯოვანი ბორჯია.

1528 წელს იგი დაქორწინდა საფრანგეთის მეფე ლუი -ისა და მისი მეორე ცოლის, დედოფალ ანა ბრეტონელის ნაბოლარა ქალიშვილ რენე დე ვალუაზე. ცოლის საოცარმა მზითვებმა მას უამრავი პრივილეგია და საშუალება მისცა. ფერარის საჰერცოგო ვალებიდან ამოვიდა, ერკოლემ კი მასში ხელოვნების აღორძინება დაიწყო. 1531 წელს დაიბადა მათი პირველი შვილი, ანა დ’ესტე, რომელიც ფრანსუა დე გიზს გაჰყვა ცოლად, ამას მოჰყვა 1533 წელს პირველი ვაჟი ალფონსო დ’ესტე, 1535 წელს დაიბადა ლუკრეცია დ’ესტე, რომელიც შემდგომში ურბინოს ჰერცოგს გაჰყვა ცოლად, 1537 წელს დაიბადა ელეონორა, 1538 წელს კი ლუიჯი დ’ესტე.

1534 წელს ერკოლე ფერარის, მოდენისა და რეჯოს ჰერცოგი გახდა. იგი მეტად მძიმე ზეწოლის ქვეშ აღმოჩნდა. 1543 წლამდე იგი იმყოფებოდა საფრანგეთის გავლენის ქვეშ, აგრეთვე ძლიერი იყო კურიის გავლენებიც. კურიის მხრიდან ზეწოლა მას შემდეგ გაიზარდა რაც მისი ცოლი, რენე დე ვალუა ამხილეს კალვინიზმში. რენე ინკვიზიციას უნდა დაესაჯა, თუმცა ვინაიდან ამ დროს იგი უკვე საფრანგეთის მეფე ანრი -ის დეიდა იყო, მხოლოდ რელიგიის შეცვლით შემოიფარგლნენ. 1554 წელს რენემ აღიარა რომ იგი კალვინისტი იყო და კათოლიციზმზე მოექცა.

ერკოლე მხარს უჭერდა რომის პაპ პავლე -ის პროფრანგულ და ამავდროულად ანტიესპანურ პოლიტიკას, რომელიც 1558 წლამდე გრძელდებოდა. იგი ასევე იყო ხელოვნების ძლიერი მფარველი. აგრეთვე ზრუნავდა უმცროს ძმაზე, კარდინალ იპოლიტოზე. ცნობილია, რომ ერკოლემ იპოლიტოს ესტეს ვილა აუშენა ტივოლში.

ერკოლე გარდაიცვალა 1559 წლის 3 ოქტომბერს, 51 წლის ასაკში. მისი გარდაცვალების შემდეგ მისი ცოლი კვლავ მშობლიურ საფრანგეთში დაბრუნდა.

შვილები
ფარულკუდიანი

ფარულკუდიანი, ნამდვილი ტინამუ ან ტინამუ-კრიპტურელუსი — ფრინველთა გვარი ტინამუსებრთა ოჯახისა. მოიცავს 21 სახეობას. ლათინური სახელი მომდინარეობს ბერძნული სიტყვებიდან: — ფარული და — კუდი. მათი სხეულის სიგრძეა 20–32,5 სმ. როგორც წესი მდედრი უფრო მსხვილი და მძიმეა, ვიდრე მამრი. გავრცელებულნი არიან ურუგვაიდან მექსიკამდე. ბინადრობენ ტროპიკულ ტყეებში, ტროპიკულ და სუბტროპიკულ სავანებში. იკვებებიან ნაყოფებით, თესლებითა და მწერებით. არააქტიურ ცხოვრების წესს მისდევენ.

სახეობები
ჰერმან რორშახი

ჰერმან რორშახი ( ; დ. 8 ნოემბერი, 1884 — გ. 2 აპრილი, 1922) — შვეიცარიელი ფსიქიატრი და ფსიქოანალიტიკოსი. პიროვნების შესწავლის ტესტის — რორშახის ტესტის ავტორი (1921). დაამკვიდრა ტერმინი ფსიქოდიაგნოსტიკა. ბავშვობა და ახალგაზრდობა ქალაქ შაფჰაუზენში გაატარა. მედიცინა ძირითადად ციურიხში შეისწავლა, რის შემდეგაც მუშაობდა სხვადასხვა ფსიქიატრიულ საავადმყოფოში ასისტენტად. რორშახის ცნობილი ნაშრომი „ფსიქოდიაგნოსტიკა“ გამოიცა 1921 წელს. ჰერმან რორშახი გარდაიცვალა 1922 წლის 1 აპრილს 37 წლის ასაკში პერიტონიტით.
მიმოზა კუსარი-ლილა

მიმოზა კუსარი-ლილა (; დ. 16 ოქტომბერი, 1975, ჯიაკოვიცა, იუგოსლავიის სფრ) — კოსოვოელი პოლიტიკოსი, პარტია ალტერნატივას ლიდერი. 2011–2013 წლებში, კოსოვოს რესპუბლიკის ვიცე-პრემიერი და ვაჭრობისა და მრეწველობის მინისტრი და 2013 წლის ნოემბრიდან 2017 წლამდე, ქალაქ ჯიაკოვიცას მერი.

ოჯახი
მიმოზა კუსარი-ლილა დაიბადა 1975 წლის 16 ოქტომბერს, ჯიაკოვიცაში. მამამისი პულმონოლოგია, ხოლო დედამისი ალბანური ენისა და ლიტერატურის მასწავლებელია დაწყებით სკოლაში. მისი ოჯახი გარკვეული დრო ქალაქ პეჩში ცხოვრობდა. საბოლოოდ, 80-იანი წლების შუა რიცხვებში, ოთხ შვილიანი ოჯახი უკან ჯიაკოვიცაში დაბრუნდა.

განათლება
კუსარიმ დაასრულა „ჰაიდარ დუშის“ გიმნაზია, რის შემდეგაც ჩააბარა პრიშტინის უნივერსიტეტის ეკონომიკის ფაკულტეტზე. დაასრულა „მენეჯმენტისა და ინფორმაციულ სისტემების“ განხრა, რა დროსაც მუშაობდა სრულ განაკვეთზე თავისი სწავლის დაფინანსებისთვის, ეკონომიკური კრიზისისა და პოლიტიკური რეპრესიების დროს. 1998-1999 წლებში, კოსოვოში განვითარებული კონფლიქტის დროს, მუშაობდა ისეთ ორგანიზაციებში, როგორიცაა „ექიმები საზღვრებს გარეშე“ და ევროპის უშიშროებისა და თანამშრომლობის ორგანიზაცია (ეუთო).

კოსოვოს ომის დროს, როდესაც ის მუშაობდა ეროვნული საზოგადოებრივი რადიოსთვის (აშშ-ის რადიო, ეროვნული საზოგადოებრივი რადიო) მაკედონიაში მოქმედი ლტოლვილთა ბანაკში, კუსარიმ მოიგო აშშ-ის სახელმწიფო დეპარტამენტის პრესტიჟული რონ ბრაუნის სტიპენდია, რითაც უფლება მოიპოვა მაგისტრატურის ხარისხის მიღება აშშ-ში.

შეერთებულ შტატებში ყოფნის პერიოდში, განაგრძო სწავლა კოლორადოს უნივერსტიტეტის ეკონომიკის ფაკულტეტზე და დიუკეინის უნივერსიტეტში, სადაც დაასრულა თავისი სამაგისტრო პროგრამები. ამ პერიოდში იგი აქტიური იყო სტუდენტური საზოგადოების ორგანიზებაში და გამოავლინა მმართველის უნარ-ჩვევები. რონ ბრაუნის აღმოსავლეთ ევროპის სამი სტიპენდიანთაგან ერთ-ერთი გახდა, რომელიც ვაშინგტონში სახელმწიფო მდივნის მადლენ ოლბრაიტის მიერ ორგანიზებულ საერთაშორისო განათლების კვირეულზე მოიწვიეს. სწავლის დასრულების შემდეგ, მუშაობდა პიტსბურგში მდებარე ბაიერის კორპორაციაში, ელექტრონული გაყიდვების განყოფილებაში.
რკინის გვარდია

„რკინის გვარდია“ ცნობილია ასევე, როგორც „მიქაელ მთავარანგელოზის ლეგიონი“ ან „ლეგიონერთა მოძრაობა“, ასევე „მწვანე პერანგიანებსაც უწოდებნენ, სამოსის ფერის გამო — რუმინული ულტრანაციონალისტური პარტია, რომელიც შექმნა კორნელიუ ზელია კოდრეანუმ 1927 წელს. პარტია ორდენის ხასიათს ატარებდა, ცხოვრობდნენ მონაზონ-რაინდული ტიპის ცხოვრებით და ატარებდნენ რელიგიურ რიტუალებს.

მიზანი და ისტორია
რკინის გვარდია იყო ანტიკომუნისტური, ანტისემიტური და ანტიკაპიტალისტური იდეოლოგიის მატარებელი. მთავარი ნიშანი, რითაც განსხვავდებოდნენ დასავლელი ულტრანაციონალისტებისგან, იყო მათი რელიგიური მრწამსი, ისინი მართლმადიდებელი ქრისტიანები იყვნენ, რის გამოც ბევრი რუმინელი მართლმადიდებელი სასულიერო პირი მათი აქტიური წევრი იყო. თვითონ კოდრეანუ წარმოშობით ბუკოვინიდან იყო, რომელიც შემდგომ საბჭოთა კავშირმა რუმინეთს წაართვა ბესარაბიასთან ერთად და აქ მოლდავეთის სსრ შექმნა. კოდრეანუმ 1923 წელს ალექსანდრე გუზასთან ერთად შექმნა „ეროვნულ-ქრისტიანული ლიგა“, თუმცა გამაღიზიანებელი გახდა მისი აქტიურობა და ციხეში აღმოჩნდა, რა პერიოდშიც ლეგიონის შექმნაზე დაიწყო ფიქრი და გამოსვლის შემდგომ ეს მართლაც მოახერხა. პარტია საკმაოდ პოპულარული გახდა, რუმინეთში მას მოაზროვნეთა დიდი ნაწილიც უჭერდა მხარს. 1930 წლიდან დიდ წინააღმდეგობას უწევდნენ კომუნისტებს და სხვა პოლიტიკურ ოპონენტებს. ჩამოყალიბდა მებრძოლი ლეგიონი, რომელიც ხუთ ნაწილად იყო დაყოფილი, მოიერიშე ლეგიონერებს პირდაპირ ევალებოდათ თავიანთი მტრების ფიზიკური განადგურება. 1937 წელს რკინის გვარდია რეალური პოლიტიკური ძალა გახდა, რამაც შეაშინა მმართველი ხელისუფლება და 1938 წელს კორნელიუ კოდრეანუ ციხეში ჩასვეს, თუმცა ის მაინც საშიში იყო ხელისუფლებისთვის და ამავე წელს საიდუმლო ბრძანებით რამდენიმე თანამებრძოლთან ერთად მოკლეს. პარტია შესუსტდა, თუმცა არსებობა არ შეუწყვიტავს და 1939 წლის 21 სექტემბერს შურისძიების მიზნით მათ დაცხრილეს პრემიერ-მინისტრი კალინესკო. შურისძიების პროცესი გაგრძელდა. ამას იმანაც შეუწყო ხელი, რომ კაროლ -ის დროს (1930-1940) რუმინეთმა საკმაოდ დიდი ტერიტორიები დაკრგა და ხალხში მხარდაჭერა დაკარგა მთავრობამ, ხოლო არმიამ 1940 წელს მეფე გადააყენა და ხელისუფლების სათავეში გენერალი იონ ანტონესკუ მოვიდა, რის შემდეგ ქვეყანაში ოთხ თვიანი სამხედრო მმართველობა დამყარდა. ანტონესკუ იძულებული გახდა რკინის გვარდიასთან ერთად ემართა ქვეყანა. 1941 წლის იანვარში რკინის გვარდიამ აჯანყება მოაწყო ანტონესკუს წინააღმდეგ, თუმცა უშედეგოთ. აჯანყება დამარცხდა, იონ ანტონესკუ რუმინეთის ერთპიროვნული მმართველი გახდა, რკინის გვარდიის მოძრაობა აიკრძალა და მისი ცხრა ათასი წევრი დააკავეს.
ჭაბონამა

„ჭაბონამა“ — საქართველოს საფეხბურთო კლუბი ქალაქ ფოთიდან. თამაშობს „ფაზისის“ სტადიონზე.

ისტორია
დაარსდა ორი სამოყვარულო გუნდის „გადიას“ და „მალთაყვას“ გაერთიანებით 2017 წელს და დაერქვა სახელად „ჭაბონამა“.

„ჭაბონამამ“ პირველივე წელს შეძლო საქართველოს მოყვარულთა თასი 2017-ის მოგება. ფინალურ მატჩში ფოთელებმა თბილისის „ნახალოვკა“ დაამარცხეს ანგარიშით 4-0.

საქართველოს თასის გამარჯვების შედეგად „ჭაბონამამ“ მოიპოვა უეფას რეგიონთა თასის 2018/19-ზე მონაწილეობის უფლება, სადაც ქართველი ფეხბურთელების მეტოქეები სლოვენიის, შოტლანდიის და რუმინეთის წარმომადგენელი გუნდები იქნებიან.

ტიტულები
ფოთის მუნიციპალიტეტის ჩემპიონატი
ჩემპიონი: 2017, 2018, 2019
მოყვარულთა თასი
საქართველოს მოყვარულთა თასის გამარჯვებული 2017
უეფას რეგიონთა თასის მონაწილე 2018
საქართველოს მოყვარულთა თასის გამარჯვებული 2018
საქართველოს მოყვარულთა თასის ფინალისტი 2019 წელს.
ლუკრეცია დ’ესტე

ლუკრეცია დ’ესტე (დ. 16 დეკემბერი 1535 — გ. 1598) — ფერარას, მოდენასა და რეჯოს ჰერცოგ ერკოლე -ისა და მისი ცოლის, საფრანგეთის პრინცესა რენე დე ვალუას შუათანა ასული. ურბინოს ჰერცოგინია 1570-1578 წლებში როგორც ფრანჩესკო მარია -ის მეუღლე.

ბიოგრაფია
ლუკრეცია იყო ფერარას, მოდენასა და რეჯოს ჰერცოგ ერკოლე -ისა და მისი ცოლის, საფრანგეთის პრინცესა რენე დე ვალუას შუათანა ქალიშვილი. დედის ხაზით მისი ბებია-პაპა იყვნენ საფრანგეთის მეფე ლუი და მისი მეორე ცოლი, დედოფალი ანა ბრეტონელი. ხოლო მამის ხაზით მისი ბებია-პაპა იყვნენ ფერარას, მოდენასა და რეჯოს ჰერცოგი ალფონსო და მისი მეორე ცოლი, რომის პაპ ალექსანდრე -ის ასული ლუკრეცია ბორჯია, ვის პატივსაცემადაც ეწოდა მას სახელი.

ლუკრეციასა და მის უმცროს დას, ელეონორას ტორკუატო ტასომ მიუძღვნა თავისი ცნობილი ნოველა , ანუ რენატას ქალიშვილები (ლუკრეციას დედას, რენეს იტალიელები რენატას ეძახდნენ).

1570 წლის 18 თებერვალს იგი დაქორწინდა ურბინოს ჰერცოგ ფრანჩესკო მარია დელა როვერეზე. ქორწინება რვა წლის მანძილზე გაგრძელდა, მიუხედავად მათი ასაკობრივი სხვაობისა. ერთად-ერთი პრობლემა ის იყო, რომ ლუკრეციას გათხოვებამდე რომანი ჰქონდა გრაფ ერკოლე კონტრართან, რაც მისი გათხოვების შემდეგაც გაგრძელდა. მას შემდეგ რაც ეს ამბავი მისი ძმის, ჰერცოგ ალფონსო -ის ყურამდე მივიდა, ყველაფერი აირია. მან საჯაროდ განაცხადა ეს და მოკლა ლუკრეციას საყვარელი. ამის მიუხედავადაც, ლუკრეციას ოჯახი არ აინტერესებდა და ვერც ბავშვს ვერ აჩენდა. მალე მან ახალი საყვარელი გაიჩინა.

1578 წელს ფრანჩესკო მარია გასცილდა ლუკრეციას, რის შემდეგაც იგი ფერარაში დაბრუნდა. ამის შემდეგ ფრანჩესკომ მეორე ცოლი შეირთო, თავისი ბიძაშვილი ლივია დელა როვერე.

ლუკრეცია დ’ესტე გარდაიცვალა 1598 წელს, ფერარაში.
სტეპის ტინამუ (გვარი)

სტეპის ტინამუ ან მთის ტინამუ — ფრინველთა გვარი ტინამუსებრთა ოჯახისა. მოიცავს 6 (ან 7) სახეობას. გავრცელებულნი არიან სამხრეთ ამერიკაში, ძირითადად ანდებში. მათი სხეულის სიგრძეა 26–36 სმ. ნისკარტი გრძელი აქვთ, რომელიც ქვევით არის მოღუნული. შეფერილნი არიან ნაცრისფერ-ყავისფრად, ზედ შავ-თეთრი ლაქები აყრია. ცხოვრების უდიდეს ნაწილს მიწაზე ატარებენ, მცირედ გადაადგილდებიან. იკვებებიან თესლებითა და მწერებთ. ბუდეს იკეთებენ მიწაზე. კრუხობს მამალი, კვერცხები შეიძლება 4-მდე სხვადასხვა დედლისა იყოს. სახეობების უმრავლესობაში ინკუბაცია 2–3 კვირა გრძელდება. ზოგჯერ პერუული სტეპის ტინამუ განიხილება, როგორც მე-7 სახეობა, მაგრამ უმთავრესად მას მორთული სტეპის ტინამუს ქვესახეობად თვლიან.

სახეობები
ალექსანდრე ბერაია

ალექსანდრე ბერაია (დ. 8 მაისი, 1929 — გ. 10 მარტი, 2001) — ქართველი მეცნიერი, სოფლის მეურნეობის მუშაკი.

ბიოგრაფია
დაამთავრა სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტის აგრონომიული ფაკულტეტი. მუშაობდა საქართველოს მიწათმოქმედების სამეცნიერო კვლევითი ინსტიტუტის სენაკის სამეცნიერო საწარმოო საცდელი სადგურის დირექტორად (1958-1990). სოიასა და სიმინდის რამდენიმე დარაიონებული ჯიშისა და ჰიბრიდის ავტორი, მის მიერ გამოყვანილი სოიას ჯიში „კოლხიდა-4“ მიჩნეულია მაშინდელი საბჭოთა კავშირის მასშტაბით ერთ-ერთ საუკეთესო ჯიშად და შეყვანილია სოფლის მეურნეობის ენციკლოპედიაში, როგორც ათი საუკეთესო ჯიშიდან ერთ-ერთი. მისი ხელმძღვანელობით და უშუალო მონაწილეობით არის გამოყვანილი კიდევ რამდენიმე სოიას ჯიში: „უნივერსალი-1“, „მეგრული-2“, „სენაკი“ და სხვა. გამოქვეყნებული აქვს 123 სამეცნიერო ნაშრომი და სტატია, რომელიც იბეჭდებოდა საბჭოთა კავშირის წამყვან სამეცნიერო პოპულარულ გამოცემებში. იყო სოფლის მეურნეობის მეცნიერებათა კანდიდატი. „“-ის მიერ მინიჭებული ჰქონდა წამყვანი მეცნიერ მუშაკის ხარისხი.
ალბანოლოგია

ალბანოლოგია — ჰუმანიტარულ მეცნიერებათა ინტერდისციპლინარული განშტოება, რომელიც ალბანეთის ენას, ტრადიციულ სამოსს, ლიტერატურას, ხელოვნებას, კულლტურასა და ისტორიას შეისწავლის. კვლევის პროცესში ლიტერატურის, ლინგვისტიკის, არქეოლოგიის, ისტორიისა და კულტურის მეცნიერული მეთოდები გამოიყენება. უმთავრესი საკვლევი საკითხი ალბანური ენაა.

ისტორია
პირველ ალბანოლოგად მეთვრამეტე საუკუნეში მოღვაწე იოჰან ერიხ თუნმანი მიიჩნევა. მან ალბანელთა ავტოქთონობის თეორია წამოაყენა და ასევე წარმოადგინა ილირიული წარმოშობის თეორია. მოგვიანებით, გუსტავ მეიერმა დაამტკიცა, რომ ალბანური ენა ინდო-ევროპულ ენათა ოჯახს მიეკუთვნებოდა.

მეოცე საუკუნეში ალბანოლოგიაში ცოდნა უფრო გააღრმავეს ისეთმა მეცნიერებმა, როგორებიც ნორბერტ იოკლი, კარლ რეინჰოლდი, ფრანც ნოპჩა იყვნენ.

1939-1943 წლებში ალბანურის სწავლების სამეფო ინსტიტუტის დაარსების შემდეგ ალბანოლოგია ინსტიტუტციურ დონეზე ისწავლებოდა. ეს ინსტიტუტი 1972 წელს დაარსებული ალბანეთის მეცნიერებათა აკადემიის წინამორბედი იყო. 1960-იან წლებში კოსოვოში (მაშინდელი იუგოსლავიის ნაწილი) პრიშტინას ალბანოლოგიური ინსტიტუტიც დაარსდა, თუმცა ამ ინსტიტუტის ბირთვი ჯერ 1953 წლის 1 ივნისს პრიშტინას ცენტრში, ერთ-ერთ ძველ შენობაში ოთხმა ადამიანმა ჩამოაყალიბა. 1955 წლის 25 დეკემბერს პოლიტიკური რეპრესიების დროს ინსტიტუტი იუგოსლავიის ხელისუფლებამ დახურა. 1966 წელს ინსტიტუტი ბრიონი პლენუმმა ხელახლა დააარსა.
კაპეტრონის ბრძოლა

კაპეტრონის ბრძოლა (, ბასიანის ბრძოლა) — ბიზანტიურ-ქართულ გაერთიანებული ლაშქრის და თურქ-სელჩუკთა ლაშქრის ბრძოლა ბასიანის ველზე, რომელიც 1048 წლის 10/18 სექტემბერს გაიმართა. ბრძოლა იბრაჰიმ ინალის და ყუთლუმიშის ანატოლიაში ექსპედიციის ნაწილია.

ისტორიული მიმოხილვა
ბრძოლას წინ უსწრებდა თურქ-სელჩუკთა მიერ ბიზანტიის სასაზღვრო პროვინციის, იბერიის სამხედრო-ადმინისტრაციული ცენტრის არზრუმის (თეოდოსიპოლი) სრული განადგურება, რომელიც კომერციულ და სავაჭრო ცენტრსაც წარმოადგენდა. იმპერატორმა კონსტანტინე -მ სანამ ქართული დამხმარე ნაწილები მოვიდოდნენ, დაცვით სტრატეგიას მიმართა და კლდეკარის ერისთავის ლიპარიტ -ის ლაშქარის მოსვლას დაელოდა, რომელსაც ბიზანტიელები საქართველოს მეფე ბაგრატ -ის წინააღმდეგ ბრძოლაში ეხმარებოდნენ.

ბრძოლა
გაერთიანებული ბიზანტიურ-ქართული არმია 50,000 მეომარს ითვლიდა და მას აარონი, კატაკალონ კეკავმენოსი და ლიპარიტი სარდლობდნენ. გარკვეული მიზეზების გამო არ არის ახსნილი, თუ რატომ არჩიეს მოკავშირეებმა თურქ-სელჩუკებზე ღამით შეტევა. შესაძლოა თურქები რიცხობრივ უპირატესობაში იმყოფებოდნენ და ცდილობდნენ, რომ ღამე თავდასხმით მოულოდნელობის ეფექტი მოეხდინათ. აარონისა და კეკავმენოსის სარდლობით ბიზანტიურმა ლაშქარმა ორ ფლანგზე, „მამლის ყივილამდე“ თურქ-სელჩუკთა მოგერიება შეძლო, თუმცა ცენტრში ინალმა ქართველი სარდლის ლიპარიტის შეპყრობა მოახერხა, რის შესახებაც ორმა ბიზანტიელმა სარდალმა არაფერი იცოდა, სანამ ღმერთს გამარჯვებისთვის მადლობა არ შესწირეს. დანაკარგები ორივე მხარეს საკმაოდ დიდი იყო.

შედეგი
მიუხედავად იმისა, რომ იბრაჰიმ ინალს ბიზანტიის ტერიტორიის დატოვება უსაფრთხოდ არ შეეძლო, ის მაინც სავსე იყო ალაფითა და ტყვეებით. იმპერატორმა მოგვიანებით გამოსასყიდი გააგზავნა თურქებთან, რომლებმაც უარი თქვეს მასზე და გაათავისუფლეს ლიპარიტი იმ პირობით, რომ აღარასდროს იბრძოლებდა სელჩუკთა წინააღმდეგ.

ის განადგურება, რაც სელჩუკთა თავდასხმებმა დატოვა იმდენად საზარელი იყო, რომ ბიზანტიელი მაგნატი ევსტატიოს ბოილასი, რომელიც იბერიაში გადაადგილდებოდა 1051/52 წლებში აღწერს, რომ ეს მიწები „შელახული და უმართავი იყო… აქ დამკვიდრდნენ გველები, მორიელები და ველური მხეცები“. არაბი ისტორიკოსის იბნ ალ–ასირის გადმოცემით იბრაჰიმმა 100,000 ტყვე და უამრავი დავლა ათობით ათას აქლემზე აკიდული უკან დააბრუნა.
სანქტ-პეტერბურგის ელია წინასწარმეტყველის ტაძარი

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი =მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი = ნიკოლოზ ლვოვი
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = საუკუნე
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 59.964583
| გრძედი = 30.473306
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
სანქტ-პეტერბურგის ელია წინასწარმეტყველის ტაძარი — მოქმედი მართლმადიდებლური ტაძარი სანქტ-პეტერბურგში, რევოლუციის შოსეზე. ეკლესია აგებულია 1782-1785 წლებში.

ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას.

ისტორია
1715 წელს ქალაქიდან შორს, იქ, სადაც დღეს დგას ეს ეკლესია, დააარსეს ოხტინის დენთის ქარხანა. 1717 წელს მის ტერიტორიაზე ააგეს ხის სამლოცველო, რომელიც აკურთხეს ელია წინასწარმეტყველის სახელზე. 1721 წელს სამლოცველო დაშალეს და მის ადგილზე ააგეს ხის ეკლესია კვლავ ელია წინასწარმეტყველის სახელზე, რომელიც აკურთხეს 1722 წელს. 1742-1743 წლებში ხის ეკლესია შეცვალა, ასევე ხის, მაგრამ უფრო დიდმა ეკლესიამ, მაგრამ მისი ფუნდამენტი უკვე ქვისა იყო. მისი კურთხევა კი შედგა 1743 წლის 18 ივლისს. 1760 წელს ეკლესიას მიაშენეს თბილი ზამთრის ეგვტერი, რომელიც 1760 წლის 27 დეკემბერს აკურთხეს დიმიტრი როსტოველის სახელზე. ეკლესიის გალავნის შიგნით მცირე სასაფლაოც მოაწყვეს. თანამედროვე ეკლესიის მშენებლობა დაიწყეს 1782 წელს ნიკოლოზ ლვოვის პროექტის მიხედვით, რომელშიც სავარაუდოდ მონნაწილეობდა ივან სტაროვიც. ტაძრის მშენებლობა და კურთხევა მოხდა 1785 წელს.

ელია წინასწარმეტყველის ეკლესია ააგეს ადრეული რუსული კლასიციზმის სტილში და წარმოადგენს მრგვალ ნაგეობას, რომელიც გარშემორტყმულია თექვსმეტი იონური სვეტით. ყოველ ორ სვეტს შორის ფანჯრებია: ზემოთ მრგვალი, ქვემოთ თაღოვანი.

1805-1806 წლებში არქიტექტორ ფიოდორ ვემერცოვის პროექტის მიხედვით ეკლესიას მიაშენეს თბილი ეგვტერი, რომელიც აკურთხეს ალექსანდრე ნეველის სახელზე. ტაძრის ჩრდილოთისა და სამხრეთის ფასადები შემკული არის იონიური კოლონებით. ამ კოლონებზე დააშენეს ერთასრთულიანი სამრეკლო. 1875-1877 წლებში ალექსანდრე ნეველის ეგვტერი შეაერთეს ეკლესიის ძირითად შენობასთან. 1901-1902 წლებში კიდევ ერთხელ გადააკეთეს ტაძარი, რომლის დროსაც სამრეკლოს კიდევ ერთ იარუსი დაადგეს და რამდენადმე შეცვალეს გუმბათი. გადაკეთებული ეკლესიის კურთხევა შედგა 1911 წლის 8 ივლისს.

1923 წელს ეკლესიამ მიიღო ტაძრის სტატუსი. ამ მომენტიდან 1938 წლამდე იგი ეკუთვნოდა ობნოვლენცებს. 1938 წლის 11 ივნისს საბჭოთა ხელისუფლებამ ელიას ეკლესია დახურეს. შენობა გადაეცა ადგილობრივ ანტისაჰაერო თავდაცვას. 1974 წელს შენობაში ხანძარი გაჩნდა. 1983 წელს დაიწყო სარესტავრაციო სამუშაოები, რომელიც ეპარქიამ დაასრულა 1988 წელს. 1989 წელს აკურთხეს ტაძარი და მოქმედებს დღემდე.