iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 746

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 746 ერთხმად მიიღეს 1992 წლის 17 მარტს — 733-ე (1992) რეზოლუციის დადასტურების, მოგადიშოში ცეცხლის შეწყვეტის შესახებ შეთანხმებისა და გენერალური მდივნის ანგარიშის გაცნობის შემდეგ, საბჭომ მოუწოდა სომალიში გაეროს ჰუმანიტარული საქმიანობის გაგრძელებისკენ და მტკიცე მხარდაჭერა გამოუცხადა გენერალური მდივნის გადაწყვეტილებას იქ ტექნიკური ჯგუფის გაგზავნის შესახებ.

საბჭომ მოუწოდა სომალურ დაჯგუფებებს, დაეცვათ 1992 წლის 3 მარტის შეთანხმება ცეცხლის შეწყვეტის შესახებ და მათგან ასევე მოითხოვა გენერალურ მდივანთან, გაეროსა და საერთაშორისო ორგანიზაციებთან თანამშრომლობა, რათა ხელი შეეწყოთ გაჭირვებულთათვის ჰუმანიტარული დახმარების მიწოდებისთვის. საბჭომ ასევე მხარი დაუჭირა გენერალური მდივნის გადაწყვეტილებას სომალიში ტექნიკური ჯგუფის გაგზავნის შესახებ, რომელიც დახმარების მიწოდების მექანიზმებს შეიმუშავებდა, და მოუწოდა სომალურ დაჯგუფებებს, პატივი სცენ ამ ჯგუფის უსაფრთხოებასა და დაცულობას.

დასასრულს, 746-ე რეზოლუციამ წაახალისა თანამშრომლობა აფრიკის ერთობის ორგანიზაციას, არაბულ ლიგას, ისლამური კონფერენციის ორგანიზაციასა და გენერალურ მდივანს შორის, სომალიში ეროვნული შერიგებისა და ერთიანობის კონფერენციის მოწვევის იმედით.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 723

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 723 ერთხმად მიიღეს 1991 წლის 12 დეკემბერს, გაითვალისწინა გენერალური მდივნის მოხსენება იმის შესახებ, რომ არსებული გარემოებების გამო, კვიპროსში გაეროს სამშვიდობო ძალების ყოფნა კვლავაც აუცილებელი იქნებოდა მშვიდობიანი მოგვარებისთვის. საბჭომ სთხოვა გენერალურ მდივანს, წარედგინა მორიგი მოხსენება 1992 წლის 31 მაისამდე, რათა თვალყური ედევნებინათ რეზოლუციის იმპლემენტაციის პროცესისთვის.

საბჭომ დაადასტურა თავისი წინა რეზოლუციები, მათ შორის 365-ე რეზოლუცია (1974), გამოხატა შეშფოთება არსებული ვითარების გამო, მოუწოდა ჩართულ მხარეებს მშვიდობისთვის ერთობლივი მუშაობისკენ და კიდევ ერთხელ გააგრძელა კვიპროსში იმ ძალების განლაგების ვადა 1992 წლის 15 ივნისამდე, რომლებიც 186-ე რეზოლუციით (1964) იქნა ჩამოყალიბებული.

ავსტრიისა და კანადის წარმომადგენლებმა აღნიშნეს, რომ 698-ე რეზოლუცია (1991) მოითხოვდა ახალ ზომებს სამშვიდობო ძალების „საიმედო ფინანსურ საფუძველზე“ დასაყენებლად, თუმცა წინამდებარე რეზოლუციის მიღების მომენტისთვის ასეთი გეგმა არ განხორციელებულა. ვინაიდან საბჭოს მუდმივმა წევრებმა მხარი არ დაუჭირეს სამშვიდობო მისიისთვის დადგენილი შენატანების გამოყენებას, საბჭომ ვერ შეასრულა 698-ე რეზოლუციით აღებული საკუთარი ვალდებულება.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 747

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 747 ერთხმად მიიღეს 1992 წლის 24 მარტს. 696-ე რეზოლუციის (1991) გახსენებისა და გენერალურ მდივან ბუტროს ბუტროს-გალის მოხსენების განხილვის შემდეგ, საბჭომ დაამტკიცა ანგოლაში არჩევნებზე დაკვირვებისა და გაეროს ანგოლის ვერიფიკაციის მეორე მისიის გაფართოების გეგმა.

შეთავაზებების მიღებით, ანგოლაში დამატებით 100 დამკვირვებელი გაიგზავნა, ხოლო „ “-ს დაევალა ამომრჩეველთა რეგისტრაციის, წინასაარჩევნო კამპანიისა და არჩევნების შედეგების ვერიფიკაციის მონიტორინგი. თუმცა, მისიის განკარგულებაში არსებული რესურსები საკუთარი მანდატის სრულყოფილად შესასრულებლად ძალზედ მწირი იყო.

საბჭომ ანგოლის ყველა მხარეს მოუწოდა, ეთანამშრომლათ გენერალური მდივნის სპეციალურ წარმომადგენელთან და დაეცვათ „ბისესის შეთანხმებით“ განსაზღვრული პრინციპები. მან ასევე სთხოვა მხარეებს, 1991 წლის სექტემბრისთვის დაგეგმილ მრავალპარტიულ არჩევნებამდე დაესრულებინათ პოლიტიკური, ფინანსური და სამართლებრივი მოსამზადებელი სამუშაოები, ხოლო გაეროს წევრ ქვეყნებს მოუწოდა, წვლილი შეეტანათ საარჩევნო პროცესის მხარდამჭერ გაეროს პროგრამებში.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 762

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 762 რომელიც ერთხმად მიიღეს 1992 წლის 30 ივნისს, მას შემდეგ, რაც საბჭომ კვლავ დაადასტურა 713 (1991), 721 (1991), 724 (1991), 727 (1992), 740 (1992), 743 (1992), 749 (1992), 752 (1992), 757 (1992), 758 (1992), 760 (1992) და 761 (1992) რეზოლუციები, მოუწოდა ყველა მხარეს, პატივი სცენ ყოფილ იუგოსლავიაში გაეროს გეგმით ნაკისრ ვალდებულებებს და დაასრულონ საომარი მოქმედებები.

მან ასევე მოუწოდა ხორვატიას, გაეყვანა თავისი არმია დალმაციაში ბოლოდროინდელი შეტევის ადგილებიდან იმ პოზიციებზე, რომლებიც 1992 წლის 21 ივნისამდე ეკავა; ასევე მოუწოდა იუგოსლავიის სახალხო არმიის დარჩენილ ქვედანაყოფებს, ხორვატიაში არსებულ სერბეთის ტერიტორიული თავდაცვის ძალებსა და არარეგულარულ ფორმირებებს, მკაცრად დაეცვათ გაეროს სამშვიდობო გეგმა.

762-ე რეზოლუციამ ასევე გასცა რეკომენდაცია ერთობლივი კომისიის შექმნის შესახებ, რომელიც დაკომპლექტდებოდა ხორვატიის მთავრობისა და ადგილობრივი სერბების წარმომადგენლებით. კომისიას კონსულტაციები უნდა გაევლო ბელგრადის ხელისუფლებასთან „საჭიროების ან მიზანშეწონილობის შემთხვევაში“ თავის ფუნქციებთან დაკავშირებით, რაც შეეხებოდა პოლიციის ორგანოების მონიტორინგს და ორივე არმიის გაყვანას გაეროს დაცული ტერიტორიებიდან და გაეროს კონტროლს მიღმა არსებული „ვარდისფერი ზონებიდან“. მან ასევე გასცა ნებართვა გაეროს დამცავი ძალების შემადგენლობის 120 სამოქალაქო პოლიციელითა და 60 სამხედრო ოფიცრით გაზრდის შესახებ.

იარაღის ემბარგოსა და იმ შედეგების დადასტურებით, რაც შეიძლება მოჰყოლოდა იუგოსლავიაში გაეროს გეგმის ჩავარდნას, საბჭომ კვლავ მოუწოდა ყველა მხარეს, ეთანამშრომლათ იუგოსლავიის საკითხებზე გამართულ კონფერენციასთან, რომლის მიზანი იყო პოლიტიკური მოწესრიგების მიღწევა ევროპის უსაფრთხოებისა და თანამშრომლობის ორგანიზაციის პრინციპების შესაბამისად.

ხორვატია არ დაემორჩილა რეზოლუციას და არ გაიყვანა თავისი არმია მილევცის პლატოდან.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 760

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 760 მიიღეს 1992 წლის 18 ივნისს. საბჭომ ერთხმად დაადგინა, რომ 757-ე რეზოლუციით დაწესებული ეკონომიკური სანქციები არ უნდა გავრცელებულიყო მკაცრად ჰუმანიტარული დანიშნულების საქონელზე.

ისტორიული კონტექსტი
მას შემდეგ, რაც 757-ე რეზოლუციით იუგოსლავიას სრული ეკონომიკური ბლოკადა გამოუცხადეს, ბალკანეთის რეგიონში ჰუმანიტარული მდგომარეობა მკვეთრად გაუარესდა. საერთაშორისო ორგანიზაციებმა, მათ შორის „წითელმა ჯვარმა“, გამოხატეს შეშფოთება იმის გამო, რომ სანქციები აფერხებდა სამოქალაქო პირებისთვის სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანი პროდუქტების მიწოდებას. საჭირო გახდა იურიდიული ჩარჩოს შექმნა, რომელიც გამიჯნავდა პოლიტიკურ ზეწოლას და ადამიანის ფუნდამენტურ უფლებას — მიეღო საკვები და სამედიცინო დახმარება.

რეზოლუციის შინაარსი
რეზოლუციის თანახმად, იუგოსლავიის ფედერაციულ რესპუბლიკაში (სერბეთი და მონტენეგრო) ნებადართული გახდა შემდეგი პროდუქტების იმპორტი:
საკვები და წყალი: ნებისმიერი სახის საკვები პროდუქტი, რომელიც განკუთვნილი იყო მშვიდობიანი მოსახლეობისთვის.
სამედიცინო დახმარება: მედიკამენტები, ვაქცინები და საავადმყოფოებისთვის საჭირო აღჭურვილობა.
ჰუმანიტარული მომსახურება: დახმარება, რომელიც პირდაპირ კავშირში იყო ადამიანთა ტანჯვის შემსუბუქებასთან.

სანქციების კომიტეტის როლი
რეზოლუციამ დაადგინა, რომ ჰუმანიტარული ტვირთების მიწოდება უნდა მომხდარიყო უშიშროების საბჭოს მიერ შექმნილი სანქციების კომიტეტის ზედამხედველობით. ქვეყნებს, რომლებსაც სურდათ საკვებისა თუ მედიკამენტების გაგზავნა იუგოსლავიაში, წინასწარ უნდა ეცნობებინათ კომიტეტისთვის ტვირთის შემადგენლობისა და დანიშნულების შესახებ. ეს მექანიზმი შეიქმნა იმისათვის, რომ თავიდან აეცილებინათ სანქციების რეჟიმის დარღვევა და უზრუნველეყოთ, რომ დახმარება მართლაც მშვიდობიანი მოსახლეობის ხელში მოხვედრილიყო და არა სამხედრო შენაერთების.

გავლენა მოსახლეობაზე
მიუხედავად იმისა, რომ რეზოლუცია 760-მა შეამსუბუქა ბლოკადის პირობები, იუგოსლავიის მოსახლეობა მაინც მძიმე მდგომარეობაში რჩებოდა. ჰუმანიტარული დერეფნების მუშაობა ხშირად ფერხდებოდა საბრძოლო მოქმედებების გამო. თუმცა, ამ დოკუმენტის მიღებამ საშუალება მისცა საერთაშორისო საქველმოქმედო ორგანიზაციებს, დაეწყოთ მასშტაბური პროგრამები ბავშვთა კვებისა და გადაუდებელი ვაქცინაციის მიმართულებით, რამაც ათასობით ადამიანის სიცოცხლე გადაარჩინა ომის პერიოდში.

მნიშვნელობა და კენჭისყრა
საბჭომ რეზოლუცია ერთხმად მიიღო, რაც ხაზს უსვამდა საერთაშორისო თანამეგობრობის პრინციპს: სანქციების მიზანი არასოდეს უნდა იყოს უდანაშაულო ხალხის შიმშილი. ამ გადაწყვეტილებამ გზა გაუხსნა გაეროს სააგენტოებს, რათა მათ უფრო ეფექტურად ემუშავათ კონფლიქტის ზონებში.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 780

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 780 ერთხმად მიიღეს 1992 წლის 6 ოქტომბერს. 713-ე (1991) და ამავე თემაზე მომდევნო რეზოლუციების დადასტურების შემდეგ, საბჭომ გამოხატა შეშფოთება ბოსნია და ჰერცეგოვინაში „საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის ფართომასშტაბიანი დარღვევების“ გაგრძელების გამო და უფლებამოსილება მიანიჭა გენერალურ მდივანს, ბუტროს ბუტროს-გალის, ჩამოეყალიბებინა ექსპერტთა კომისია იმ ინფორმაციის შესასწავლად და გასაანალიზებლად, რომელიც წარდგენილი იყო 771-ე (1992) რეზოლუციის შესაბამისად რეგიონში ჟენევის კონვენციების დარღვევებთან დაკავშირებით.

რეზოლუციამ მოუწოდა წევრ სახელმწიფოებსა და საერთაშორისო ორგანიზაციებს, შეეგროვებინათ ინფორმაცია ბოსნიაში საერთაშორისო სამართლის დარღვევების შესახებ და წარედგინათ იგი მოცემული რეზოლუციის მიღებიდან 30 დღის განმავლობაში. შეგროვებული ინფორმაცია ექსპერტთა კომისიას უნდა გაეანალიზებინა. კომისია შედგებოდა ხუთი წევრისგან (კანადიდან, ეგვიპტიდან, ნიდერლანდებიდან, ნორვეგიიდან და სენეგალიდან), რომელმაც 1993 წლის თებერვალში წარადგინა პირველი შუალედური ანგარიში; ანგარიშის დასკვნით, ბოსნია-ჰერცეგოვინაში და, ზოგადად, ყოფილ იუგოსლავიაში მომხდარ მოვლენებთან დაკავშირებით ტრიბუნალის შექმნა უშიშროების საბჭოს ან გაეროს სხვა სტრუქტურული ერთეულის პრეროგატივა უნდა ყოფილიყო. საფრანგეთის მაშინდელმა საგარეო საქმეთა მინისტრმა, როლან დიუმამ, მიულოცა საბჭოს რეზოლუციის მიღება და აღნიშნა, რომ ეს იყო „მნიშვნელოვანი ნაბიჯი საერთაშორისო სამართლის ევოლუციაში“ და გაეროს დაარსების დღიდან უპრეცედენტო შემთხვევას წარმოადგენდა.

ექსპერტთა კომისიის დასკვნები გაეროს უშიშროების საბჭოს პრეზიდენტს გენერალური მდივნის წერილთან ერთად 1994 წლის 24 მაისს წარედგინა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 774

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 774 ერთხმად მიიღეს 1992 წლის 26 აგვისტოს, მას შემდეგ, რაც კიდევ ერთხელ დაადასტურა ყველა წინა რეზოლუცია კვიპროსის შესახებ, აღნიშნა, რომ მიუხედავად გარკვეული პროგრესისა, რომელსაც კვიპროსის ორ თემს შორის მოლაპარაკებების პროცესში იქნა მიღწეული, კვლავ არსებობდა გარკვეული სირთულეები 750-ე რეზოლუციის (1992) სრულად იმპლემენტაციის გზაზე.

საბჭომ კვლავ დაადასტურა, რომ კვიპროსის დავა უნდა გადაწყდეს ერთიანი კვიპროსის სახელმწიფოს ბაზაზე, ერთიანი სუვერენიტეტით, მოქალაქეობითა და ბითემობრივი და ბიზონალური ფედერაციით, რაც გამორიცხავს სხვა ქვეყანასთან ნაწილობრივ ან მთლიან გაერთიანებას, ან სეცესიას (გამოყოფას). საბჭომ მხარი დაუჭირა „იდეების ერთობლიობას“ და ტერიტორიულ კორექტირებას, როგორც ჩარჩო შეთანხმების საფუძველს, თუმცა დაეთანხმა გენერალურ მდივანს იმაში, რომ ეს იდეა ჯერ კიდევ საჭიროებდა სრულყოფას.

რეზოლუციამ მოუწოდა კვიპროსის რესპუბლიკასა და ჩრდილოეთ კვიპროსს, გააგრძელონ მოლაპარაკებები გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის შტაბ-ბინაში, როდესაც ისინი პირისპირ შეხვდებიან გენერალურ მდივანს, ბუტროს ბუტროს-გალის, 1992 წლის 26 ოქტომბერს. მოლაპარაკებების დამაკმაყოფილებლად დასრულების შემდეგ, საბჭომ კვლავ დაადასტურა თავისი პოზიცია იმის შესახებ, რომ უნდა გაიმართოს მაღალი დონის კონფერენცია ორი თემის ლიდერებისა და საბერძნეთისა და თურქეთის ლიდერების მონაწილეობით საერთო შეთანხმების დასასრულებლად. ამასთან, გამოითქვა მოლოდინი, რომ შეთანხმება 1992 წელს გაფორმდებოდა, ხოლო მისი იმპლემენტაცია 1993 წელს მოხდებოდა.

774-ე რეზოლუციამ ასევე განაცხადა, რომ არსებული სტატუს-კვო მიუღებელი იყო და იმ შემთხვევაში, თუ მომავალი მოლაპარაკებები ჩაიშლებოდა, გენერალურ მდივანს დაევალებოდა მარცხის მიზეზების დადგენა და საბჭოსთვის რეკომენდაციების წარდგენა დავის გადასაჭრელად საჭირო შემდგომი მოქმედებების შესახებ. რეზოლუციამ ასევე დაადასტურა 1960 წელს ხელმოწერილი „გარანტიის ხელშეკრულების“ მოქმედების გაგრძელება.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 767

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 767 რომელიც ერთხმად მიიღეს 1992 წლის 24 ივლისს, მას შემდეგ, რაც საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა 733 (1992), 746 (1992) და 751 (1992) რეზოლუციები, აღნიშნა გაეროს მიერ სომალიში მიმდინარე ჰუმანიტარული ძალისხმევა და ქვეყანაში პოლიტიკური სიტუაციის გაუარესება.

საბჭომ სთხოვა გენერალურ მდივანს, ბუტროს ბუტროს-გალის, სრულად გამოეყენებინა ყველა არსებული საშუალება, მათ შორის გადაუდებელი საჰაერო გადაზიდვების ოპერაცია, სომალის დაზარალებული მოსახლეობისთვის ჰუმანიტარული დახმარების მიწოდების დაჩქარებისა და ხელშეწყობის მიზნით, რომელიც მასობრივი შიმშილის საფრთხის წინაშე იდგა. მან ასევე სთხოვა შესაბამის მხარეებს, ფრაქციებსა და მოძრაობებს სომალიში, ხელი შეეწყოთ ჰუმანიტარული ძალისხმევისთვის ჰუმანიტარული მუშაკების უსაფრთხოებისა და გადაადგილების თავისუფლების გარანტირებით, ასევე დახმარებოდნენ ქვეყნის ზოგად სტაბილიზაციას. რეზოლუციამ გაიმეორა მსგავსი მოთხოვნები, რომლებიც ეხებოდა გაეროს ოპერაცია სომალიში -ის სამხედრო დამკვირვებლებს.

შემდგომ საბჭომ განიხილა ცეცხლის შეწყვეტასა და საომარი მოქმედებების შეჩერებასთან დაკავშირებული საკითხები და მოუწოდა ყველა დაინტერესებულ მხარეს, ფრაქციასა და მოძრაობას, შეეწყვიტათ ბრძოლა, ხოლო გენერალურ მდივანს სთხოვა ასეთი ზავის ხელშეწყობა. მან მიესალმა არაბული ქვეყნების ლიგის, ისლამური კონფერენციის ორგანიზაციისა და აფრიკის ერთობის ორგანიზაციის თანამშრომლობას სიტუაციის მოგვარების მცდელობაში, თუმცა ასევე ხაზი გაუსვა სომალიზე იარაღის ემბარგოს აღსრულების მუდმივ საჭიროებას, რომელიც მოქმედებდა 733-ე რეზოლუციის შემდეგ.

დაბოლოს, 767-ე რეზოლუციამ მხარი დაუჭირა გენერალური მდივნის გადაწყვეტილებას სპეციალური წარმომადგენლის ხელმძღვანელობით ტექნიკური ჯგუფის გაგზავნის შესახებ და დაადასტურა, რომ გაეროს ყველა ოფიციალური პირი სარგებლობს პრივილეგიებითა და იმუნიტეტით გაეროს პრივილეგიებისა და იმუნიტეტების შესახებ კონვენციის შესაბამისად; ამასთან, მხარი დაუჭირა მის ძალისხმევას შერიგების ეროვნული კონფერენციის მოწვევასთან დაკავშირებით. რეზოლუციას რეგიონში დამატებითი სამხედრო პერსონალის გაგზავნის ავტორიზაცია არ მოუხდენია, თუმცა განაცხადა, რომ იგი „არ გამორიცხავს სხვა ზომებს სომალიში ჰუმანიტარული დახმარების მისაწოდებლად“.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1221

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1221 მიიღეს ერთხმად 1999 წლის 12 იანვარს, ანგოლას შესახებ 696 (1991) რეზოლუციისა და ყველა მომდევნო რეზოლუციის, განსაკუთრებით 1196 (1998) და 1219 (1998) რეზოლუციების ხელახალი დამტკიცების შემდეგ, საბჭომ დაგმო ანგოლაში, -ს მიერ კონტროლირებად ტერიტორიაზე ორი კომერციული თვითმფრინავის ჩამოგდება და -ს ლიდერისგან, იონას სავიმბისგან მოითხოვა თანამშრომლობა ბოლო დროს მომხდარი ავიაკატასტროფების შედეგად გადარჩენილთა ძებნის პროცესში.

უშიშროების საბჭომ გამოხატა აღშფოთება 1999 წლის 2 იანვარს -ს მიერ კონტროლირებად ტერიტორიაზე მეორე „ “-ის საჰაერო ხომალდის ჩამოგდების გამო, რამაც ბოლო თვეებში დაკარგული თვითმფრინავების საერთო რაოდენობა ექვსამდე გაზარდა. გამოიხატა შეშფოთება საჰაერო ხომალდზე მყოფი მგზავრებისა და ეკიპაჟის ბედისა და ადამიანთა მსხვერპლის გამო. საბჭომ დაგმო -ს მხრიდან თანამშრომლობის ნაკლებობა ინციდენტების გარემოებების გარკვევისა და გაეროს სამძებრო-სამაშველო მისიების დაშვების კუთხით; მსგავსი თავდასხმები მიუღებელი და გაუმართლებელი იყო.

გაეროს წესდების თავის შესაბამისად მოქმედმა საბჭომ დაგმო საეჭვო გარემოებები, რომლებშიც გაეროს მიერ დაქირავებული ორი თვითმფრინავი და სხვა კომერციული საჰაერო ხომალდები იქნა ჩამოგდებული და მოითხოვა ყველა მსგავსი თავდასხმის დაუყოვნებლივ შეწყვეტა. საბჭობ ხელახლა დაადასტურა თავისი ვალდებულება, დაადგინოს სიმართლე ყველა ინციდენტთან დაკავშირებით ობიექტური საერთაშორისო გამოძიების გზით, რომელშიც -ს თანამშრომლობა მოუწია.

რეზოლუციაში კიდევ ერთხელ აღინიშნა, რომ იონას სავიმბი ითანამშრომლებდა გაეროსთან და შესაძლო გადარჩენილთა ძებნაში მას შემდეგ, რაც დადგინდა, რომ არ შეასრულა 1219 რეზოლუციის მოთხოვნები. საბჭო მიესალმა ანგოლის მთავრობა ვალდებულებებს, დახმარება გაეწია შესაძლო გადარჩენილთა სამძებრო-სამაშველო სამუშაოებში და სთხოვა სამოქალაქო ავიაციის საერთაშორისო ორგანიზაციას , დახმარებოდა გამოძიებას.

ყველა ქვეყანას შეახსენეს, შეესრულებინათ 864 (1993), 1127 (1997) და 1173 (1998) რეზოლუციებით -ს წინააღმდეგ დაწესებული სანქციები; საბჭომ განაცხადა, რომ რეაგირებას მოახდენდა დარღვევებზე და განიხილავდა დამატებითი ზომების შემოღებას, მათ შორის ტელეკომუნიკაციების სფეროში. საბოლოოდ, 864 რეზოლუციით შექმნილი კომიტეტის თავმჯდომარეს სთხოვეს კონსულტაციები გაემართა აფრიკის ერთობის ორგანიზაციასა და სამხრეთ აფრიკის განვითარების საზოგადოებასთან სანქციების აღსრულების საკითხებზე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 781

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 781მიიღეს 1992 წლის 9 ოქტომბერს. 713-ე (1991) და ყოფილ იუგოსლავიაში არსებული ვითარების შესახებ ყველა მომდევნო რეზოლუციის დადასტურების შემდეგ, საბჭომ გადაწყვიტა აეკრძალა სამხედრო ფრენები ბოსნია და ჰერცეგოვინის საჰაერო სივრცეში, 770-ე (1992) რეზოლუციით დადგენილი დებულებების შესაბამისად.

საბჭომ აღნიშნა, რომ აკრძალვა არ ვრცელდებოდა იმ ფრენებზე, რომლებიც დაკავშირებული იყო გაეროს დამცავ ძალებთან , გაეროს სხვა ოპერაციებთან ან ჰუმანიტარული დახმარების ტვირთების გადაზიდვასთან. საბჭომ სთხოვა „“-ს, გაეკონტროლებინა აკრძალვის შესრულება, მათ შორის, ყოფილი იუგოსლავიის ტერიტორიაზე არსებულ აეროდრომებზე დამკვირვებლების განთავსების შესაძლებლობის გზით, რათა უზრუნველყოფილიყო ბოსნია და ჰერცეგოვინის მიმართულებით განხორციელებული ფრენების მიზნების შესაბამისობა უშიშროების საბჭოს რეზოლუციებთან.

რეზოლუციამ მოუწოდა წევრ სახელმწიფოებს, მიეღოთ ყველა საჭირო ზომა დამცავი ძალების დასახმარებლად, ტექნიკური მონიტორინგისა და სხვა შესაძლებლობების გამოყენებით. მან ასევე სთხოვა გენერალურ მდივანს, ბუტროს ბუტროს-გალის, პერიოდულად წარედგინა ანგარიში უშიშროების საბჭოსთვის მოცემული რეზოლუციის იმპლემენტაციისა და მისი ნებისმიერი დარღვევის შესახებ. საბჭომ განაცხადა, რომ იღებდა ვალდებულებას, შეესწავლა ინფორმაცია 781-ე რეზოლუციის აღსრულებისა და მისი დარღვევების შესახებ, მათ შორის, განეხილა დამატებითი ზომების შემოღების პერსპექტივა აკრძალვის იძულებითი შესრულებისთვის. მოცემულ რეზოლუციაში მხოლოდ ის იყო აღნიშნული, რომ აკრძალვის მონიტორინგი „რეგიონულ სააგენტოებს“ შეეძლოთ, თუმცა 816-ე (1993) რეზოლუციამ ნატო-ს ძალებს უფლება მისცა, ჩამოეგდოთ დამრღვევები. აკრძალვა არაერთხელ დაირღვა, განსაკუთრებით ბოსნიელ სერბთა სამხედრო-საჰაერო ძალების მიერ მუსლიმურ ანკლავებში არსებული სამხედრო და სამოქალაქო სამიზნეების წინააღმდეგ.

781-ე რეზოლუცია მიღებულ იქნა 14 ხმით, არცერთის წინააღმდეგ, ხოლო ჩინეთმა თავი შეიკავა. ჩინეთის ეს პოზიცია იყო პროტესტი რეზოლუციის იმ ტექსტის მიმართ, რომელიც მიანიშნებდა, რომ აკრძალვის შეუსრულებლობის შემთხვევაში შესაძლოა გამოყენებული ყოფილიყო ძალა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 788

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 788 ერთხმად მიიღეს 1992 წლის 19 ნოემბერს, მას შემდეგ, რაც დაადგინა, რომ ლიბერიაში ვითარების გაუარესება საფრთხეს უქმნიდა საერთაშორისო მშვიდობასა და უსაფრთხოებას, ქვეყანას იარაღის ემბარგო დააწესა მშვიდობისა და სტაბილურობის დამყარების მიზნით.

საბჭომ მუშაობა დაიწყო დასავლეთ აფრიკის ქვეყნების ეკონომიკური თანამეგობრობის ძალისხმევის შექებით და კიდევ ერთხელ დაადასტურა 1991 წლის 30 ოქტომბერს ხელმოწერილი იამუსუკროს შეთანხმება, როგორც საუკეთესო შესაძლო ჩარჩო ლიბერიის კონფლიქტის მშვიდობიანი მოგვარებისთვის. შეთანხმება ითვალისწინებდა გარდამავალი მთავრობის ჩამოყალიბებას საკანონმდებლო, აღმასრულებელი და სასამართლო შტოებით, ასევე იძლეოდა საპრეზიდენტო არჩევნების ჩატარების შესაძლებლობას დოკუმენტის ხელმოწერიდან შვიდი თვის ვადაში.

შემდეგ რეზოლუციამ დაგმო 1990 წლის 28 ნოემბერს ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმის დარღვევა და თავდასხმები ლიბერიაში -ის სადამკვირვებლო ჯგუფზე, და მოუწოდა ყველა მხარეს, პატივი სცენ საერთაშორისო სამართალს და განახორციელონ შესაბამისი შეთანხმებები. მან ასევე სთხოვა გენერალურ მდივანს, ბუტროს ბუტროს-გალის, გაეგზავნა სპეციალური წარმომადგენელი ლიბერიაში არსებული მდგომარეობის შესაფასებლად და საბჭოსთვის რეკომენდაციების წარსადგენად.

შემდგომ, გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის წესდების თავის საფუძველზე, საბჭომ დაადგინა, რომ ყველა სახელმწიფომ დაუყოვნებლივ უნდა განახორციელოს ზოგადი და სრული ემბარგო ლიბერიაში იარაღისა და სამხედრო აღჭურვილობის ნებისმიერ მიწოდებაზე, ვიდრე უშიშროების საბჭო სხვაგვარ გადაწყვეტილებას არ მიიღებს.თუმცა, ემბარგო არ გავრცელდებოდა იმ იარაღსა და სამხედრო აღჭურვილობაზე, რომელიც განკუთვნილი იყო -ის სამშვიდობო ძალებისთვის; შემდგომში აღნიშნული ემბარგო დაირღვა, რამაც კონფლიქტი კიდევ უფრო გაამწვავა.საბოლოოდ, საბჭომ შექება გამოხატა საერთაშორისო ჰუმანიტარული ორგანიზაციებისა და წევრი სახელმწიფოების მუშაობის მიმართ, რომლებიც მოსახლეობას ჰუმანიტარულ დახმარებას უწევდნენ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1827

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1827 ერთხმად მიიღეს 2008 წლის 30 ივლისს.

რეზოლუცია
უშიშროების საბჭომ შეწყვიტა რვაწლიანი სამშვიდობო მისიის მანდატი, რომელიც ეთიოპიასა და ერიტრეას შორის სასაზღვრო დავას აკონტროლებდა და სთხოვა გაეროს გენერალურ მდივანს, პან გი მუნს, აფრიკის ამ ორ ქვეყანასთან ერთად შემდგომში განეხილა მოცემულ რეგიონში გაეროს შესაძლო ყოფნის პერსპექტივები.

ერთხმად მიღებული 1827-ე (2008) რეზოლუციით, საბჭომ გადაწყვიტა დაესრულებინა გაეროს მისია ეთიოპიასა და ერიტრეაში , როდესაც მისი მანდატი ხუთშაბათს, 31 ივლისს ამოიწურებოდა. საბჭომ ორივე მხარეს მოუწოდა სრულად ეთანამშრომლათ გაეროსთან ოპერაციის ლიკვიდაციის პროცესში. მან ასევე მოითხოვა, რომ ეთიოპიასა და ერიტრეას სრულად შეესრულებინათ ალჟირის შეთანხმებებით ნაკისრი ვალდებულებები, „გამოეჩინათ მაქსიმალური თავშეკავება ერთმანეთის წინააღმდეგ ძალის გამოყენებისგან ან ამგვარი მუქარისგან და თავი აერიდებინათ პროვოკაციული სამხედრო ქმედებებისთვის“.

საბჭომ ხაზგასმით აღნიშნა, რომ მისიის შეწყვეტა არ აუქმებდა ეთიოპიისა და ერიტრეის ვალდებულებებს ალჟირის შეთანხმებების ფარგლებში. ამ შეთანხმებებით ორივე ქვეყანა დათანხმდა, რომ ეთიოპია-ერიტრეის სასაზღვრო კომისიის გადაწყვეტილებები დელიმიტაციისა და დემარკაციის შესახებ იქნებოდა საბოლოო და სავალდებულო, ხოლო მათი შეიარაღებული ძალები პატივს სცემდნენ დროებითი უსაფრთხოების ზონის მთლიანობას.

საბჭომ გამოხატა სინანული, რომ ერიტრეის მხრიდან -ის (გაეროს მისია ეთიოპიასა და ერიტრეაში) საქმიანობის შეფერხებამ „მიაღწია იმ დონეს, რომელმაც ძირი გამოუთხარა მისიის მანდატს და აიძულა იგი დროებით გადაადგილებულიყო ერიტრეიდან“. საბჭომ მაღალი შეფასება მისცა მისიისა და მისი სამხედრო თუ სამოქალაქო პერსონალის ძალისხმევას, რომლებიც მოვალეობას რთული გარემოებების მიუხედავად ასრულებდნენ. მან ასევე გამოხატა ღრმა მადლიერება იმ ქვეყნების წვლილისა და თავდადების მიმართ, რომლებმაც საკუთარი სამხედრო კონტინგენტით უზრუნველყვეს -ის მუშაობა.

საბჭომ ასევე გამოხატა მტკიცე მხარდაჭერა გენერალური მდივნისა და საერთაშორისო თანამეგობრობის მხრიდან მიმდინარე ძალისხმევის მიმართ, რომლებიც მიზნად ისახავდა ეთიოპიასა და ერიტრეასთან თანამშრომლობას, რათა დახმარებოდნენ მათ ალჟირის შეთანხმებების იმპლემენტაციაში, ურთიერთობების ნორმალიზებაში, მათ შორის სტაბილურობის ხელშეწყობასა და საფუძვლის მომზადებაში ყოვლისმომცველი და ხანგრძლივი მშვიდობისთვის. საბჭომ ორივე ქვეყანას მოუწოდა, მიეღოთ გენერალური მდივნის კეთილი ნება.

ტექსტის სხვა პირობების თანახმად, საბჭომ ცნობად მიიღო გენერალური მდივნის 2008 წლის 28 ივლისის წერილი საბჭოსადმი. აღნიშნულ წერილში საუბარი იყო სამდივნოს კონსულტაციებზე მხარეებთან, რომლებიც ეფუძნებოდა მის წინა ანგარიშში ასახულ შემდეგ ვარიანტებს: (ა) მცირე სამხედრო დამკვირვებელთა მისია ეთიოპიაში; (ბ) მცირე პოლიტიკური და სამხედრო კავშირის ოფისი ეთიოპიაში და (გ) გენერალური მდივნის სპეციალური წარმომადგენელი ნიუ-იორკში.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 707

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 707, რომელიც ერთხმად მიიღეს 1991 წლის 15 აგვისტოს, გმობდა ერაყს 687-ე რეზოლუციით (1991) გათვალისწინებული ვალდებულებების დარღვევისა და შეუსრულებლობის გამო, და აფართოებდა სპეციალური კომისიისა და ატომური ენერგიის საერთაშორისო სააგენტოს უფლებამოსილებებს. რეზოლუცია მიიღეს 687-ე რეზოლუციის ხსენებისა და ატომური ენერგიის საერთაშორისო სააგენტოსა და გაეროს სპეციალური კომისიის წარმომადგენლების მოსმენის შემდეგ.

ამასთან დაკავშირებით, საბჭომ რამდენიმე მოთხოვნა წაუყენა ერაყის მთავრობას, კერძოდ:

(ა) წარმოადგინოს „სრული, საბოლოო და ყოვლისმომცველი ინფორმაცია“ მასობრივი განადგურების იარაღისა და 150 კილომეტრზე მეტი რადიუსის მქონე ბალისტიკური რაკეტების პროგრამების ყველა ასპექტის შესახებ, მათ შორის მათი კომპონენტების, ადგილმდებარეობის, საწარმოო ობიექტებისა და ყველა სხვა ბირთვული პროგრამის შესახებ;

(ბ) მისცეს -სა და სპეციალურ კომისიას შეუფერხებელი წვდომა ყველა იმ ტერიტორიაზე, რომლის შემოწმებასაც ისინი ისურვებენ, მათ შორის იმ ადგილებზეც, სადაც მათ მანამდე უარი ეთქვათ შესვლაზე;

(გ) შეწყვიტოს ბირთვული, ქიმიური თუ ბიოლოგიური იარაღის, ან ბალისტიკური რაკეტების პროგრამების დამალვის, გადაადგილების ან განადგურების მცდელობები;

(დ) მისცეს სპეციალურ კომისიასა და -ს უფლება, განახორციელონ სათვალთვალო და საინსპექციო ფრენები მთელი ქვეყნის მასშტაბით, მათ შორის აეროფოტოგადაღების მიზნით;

(ე) შეაჩეროს ნებისმიერი სახის ბირთვული საქმიანობა, გარდა სოფლის მეურნეობის, ინდუსტრიული ან სამედიცინო მიზნებისთვის განკუთვნილი საქმიანობისა;

(ვ) გარანტირებული გახადოს სპეციალური კომისიისა და -ს ყველა წარმომადგენლის უსაფრთხოება და იმუნიტეტი, და საჭიროების შემთხვევაში უზრუნველყოს ისინი ტრანსპორტირებით;

(ზ) უპასუხოს -სა და სპეციალური კომისიის ყველა კითხვას თუ მოთხოვნას.

707-ე რეზოლუციაში ხაზგასმით იყო აღნიშნული, რომ ერაყს დაუყოვნებლივ უნდა შეესრულებინა ზემოაღნიშნული დებულებები, ისევე როგორც „ბირთვული იარაღის გაუვრცელებლობის შესახებ შეთანხმების“ პირობები, რომლებსაც ის იმ პერიოდში არღვევდა.