ადოლფო ალეხანდრო ნოუელი

ადოლფო ალეხანდრო ნოუელ ი ბობადილია (დ. 12 დეკემბერი, 1862, სანტო-დომინგო — გ. 26 ივნისი, 1937) — არქიეპისკოპოსი, განმანათლებელი და დომინიკელთა რესპუბლიკის დროებითი პრეზიდენტი.

ადრეული წლები და განათლება
ნოელი დაიბადა სანტო-დომინგოში. მისი მამა იყო კარლოს რაფაელ ნოელ ი პიერე, ფრანგული წარმოშობის დომინიკელი დიპლომატი, სამართლის მასწავლებელი, ჟურნალისტი და ბიზნესმენი. დედა, კლემენსია ანტონია ბობადილია ი დემიე დ’ოლბრეზი. იყო პრეზიდენტ ტომას ბობადილია ი ბრიონესის (წმინდა ესპანური წარმოშობის დომინიკელთა რესპუბლიკის პირველი მმართველი) და მისი მეუღლის, ფრანგული კეთილშობილური წარმოშობის მარია ვირხინია დემიე დ’ოლბრეზ ი ალარის (დემიე დ’ოლბრეზის დინასტიიდან) ასული. თავად ნოელი ნახევრად ფრანგი და ნახევრად ესპანელი გახლდათ. მისი დიდი პაპა, ბარტელემი პიერე გრინე, იყო ფრანგი არტილერიის სერჟანტი, რომელიც კუნძულზე 1802 წლის 29 იანვარს ჩამოვიდა გენერალ ლეკლერკის მეთაურობით მოქმედი ფლოტით.

მან სწავლა დაიწყო სანტო-დომინგოს კოლეჯ „ელ ესტუდიოში“, რის შემდეგაც სწავლა დომინიკის დედაქალაქის სემინარიაში განაგრძო. საზღვარგარეთ სასწავლებლად გამგზავრებამდე იგი არქიეპისკოპოს ფერნანდო არტურო დე მერინიოს სტუდენტი გახლდათ. შემდეგ იგი გაემგზავრა იტალიაში, სადაც ათი წლის განმავლობაში სწავლობდა ლათინურ კოლეჯ „პიოში“ . ამ სასწავლებელში მან თავი გამოიჩინა, როგორც ერთ-ერთმა ყველაზე ბრწყინვალე სტუდენტმა. 1883 წელს გრიგორიანულ უნივერსიტეტში მიიღო ფილოსოფიის დოქტორის ხარისხი, ასევე ბაკალავრის ხარისხი თეოლოგიასა და კანონიკურ სამართალში. 1885 წელს, მონსენიორ მერინიოს თანხლებით, იგი სანტო-დომინგოში დაბრუნდა და სანტო-დომინგოს კათედრალში მღვდლად ეკურთხა.

მოღვაწეობა სამღვდელო ასპარეზზე
1888 წელს იგი სან-ხუანის მრევლის წინამძღვარი გახდა. 1890 წელს დაინიშნა სანტო-დომინგოს კათედრალის წინამძღვრად და წმინდა თომა აკვინელის კონცილიარული სემინარიის ვიცე-კანცლერად. ამ სემინარიაში იგი ასწავლიდა ფილოსოფიას, ლათინურ ენასა და თეოლოგიას. მოგვიანებით მსახურობდა სანტა-ბარბარას, ელ-სეიბოს სანტა-კრუსის, სან-ხუან-დე-ლა-მაგუანას და, საბოლოოდ, ლა-ვეგას სამრევლოებში. ამ უკანასკნელ ქალაქში მან საფუძველი ჩაუყარა ეკლესიის მშენებლობას, რის გამოც ქალაქმა იგი „საპატიო მოქალაქედ“ (შვილობილად) გამოაცხადა.

1903 წელს იგი ლა-ვეგას პროვინციის დეპუტატად აირჩიეს. იმავე წელს გაემგზავრა რომში, სადაც კარდინალ მერი დე ვალის მიერ მეთიმის არქიეპისკოპოსად და მონსენიორ მერინიოს მემკვიდრედ დაინიშნა. 1906 წლის 20 აგვისტოს, მერინიოს გარდაცვალების შემდეგ, მან სანტო-დომინგოს არქიეპისკოპოსის ტახტი დაიკავა.

პოლიტიკა
1912 წლის 30 ნოემბერს, ეროვნული კონგრესის დეკრეტით, იგი დომინიკელთა რესპუბლიკის დროებით პრეზიდენტად დასახელდა. მისი ხელისუფლებაში მოსვლა განპირობებული იყო მიმდინარე სამოქალაქო ომით და იმ აუცილებლობით, რომ პრეზიდენტის თანამდებოობა დაეკავებინა ნეიტრალურ პირს, რომელიც ნდობასა და პატივისცემას იმსახურებდა და შეძლებდა ქვეყნისთვის სტაბილური მშვიდობის შეთავაზებას. 1913 წლის 13 აპრილს მან ეროვნული ასამბლეის წინაშე გადადგომის შესახებ განაცხადა, რადგან ჩათვალა, რომ თავის მიზანს, ქვეყანაში მშვიდობის დამყარებას მიაღწია.

ამერიკული ჯარების მიერ დომინიკელთა რესპუბლიკაში ინტერვენცია მას რომში ყოფნისას დაატყდა თავს, სადაც ჯანმრთელობის მდგომარეობის გამო იმყოფებოდა. იგი სანტო-დომინგოში 1920 წელს დაბრუნდა და ამერიკის ელჩს საპროტესტო წერილი მისწერა, რომელშიც აშშ-ის ჩარევას გმობდა.

ლიტერატურული მოღვაწეობა
მისი ლიტერატურული შრომები არ გამოქვეყნებულა. საბეჭდ მანქანაზე შესრულებული ასლები ინახება სანტო-დომინგოს ავტონომიურ უნივერსიტეტში . იგი ხელმძღვანელობდა მამის ნაშრომის, „ “ რედაქტირებას.

1937 წელს, გარდაცვალებისას, იგი მუშაობდა „ “-ის რამდენიმე დოკუმენტის გადასინჯვაზე.

პატივი
ადოლფო ნოუელის პატივსაცემად დომინიკელთა რესპუბლიკის ერთ-ერთ პროვინციას მონსენიორ ნოელის პროვინცია ეწოდა.