სანტოს გუტიერესი

ხოსე სანტოს გუტიერეს პრიეტო (დ. 24 ოქტომბერი, 1820 - გ. 6 თებერვალი, 1872) — კოლომბიელი სახელმწიფო მოღვაწე და კოლომბიის შეერთებული შტატების მე-7 პრეზიდენტი

ბიოგრაფია
ადრეული ცხოვრება
სანტოს გუტიერესი დაიბადა ელ-კოკუიში 1820 წლის 24 ოქტომბერს, ხუან იგნასიო გუტიერეს ბოადას (ფრანსისკო გუტიერესისა და ხუანა ბოადას ვაჟი) და მარია რამოს პრიეტო კორედორის (გერტრუდის კორედორის ქალიშვილი) ვაჟი. სანტოსი მოინათლა 1821 წლის 2 ნოემბერს მშობლიურ ქალაქში. მისი ნათლიები იყვნენ ხუან ხოსე კვინტერო ტრუხილიო და მარია ნატივიდად ბარუეტო რომერო. დაწყებითი განათლება მიიღო მშობლიურ ქალაქში, ხოლო საშუალო განათლება ტუნიაში. შემდეგ განაგრძო სწავლა ბოგოტას რესპუბლიკის ცენტრალური უნივერსიტეტის იურიდიულ ფაკულტეტზე.

სამხედრო კარიერა
1851 წელს გუტიერესი ჩაირიცხა სამხედრო აკადემიაში, სადაც საოცარი ნიჭი და შესაძლებლობები გამოავლინა. მისი პირველი საბრძოლო მოქმედება 1854 წელს გენერალ ხოსე მარია მელოს ადმინისტრაციის წინააღმდეგ ომის დროს შედგა. გუტიერესმა გენერალ ტომას სიპრიანო დე მოსკერას სიცოცხლე გადაარჩინა. ბრძოლის ველზე გმირული შესრულების შემდეგ მას გენერლის წოდება მიენიჭა.

მოგვიანებით, 1859 წელს, გუტიერესი გენერალ მოსკერას ჯარებს ხელმძღვანელობდა სანტანდერის პროვინციაში (დღევანდელი სანტანდერის დეპარტამენტი), პრეზიდენტ მარიანო ოსპინა როდრიგესის ადმინისტრაციის წინააღმდეგ სამოქალაქო ომის დროს. 1860 წლის 29 აგვისტოს, „ლა კონსეფსიონის“ ბრძოლაში, სანტოსი დაიჭრა გენერალ მოსკერას სიცოცხლის გადარჩენის დროს.

პოლიტიკური კარიერა
1859-1860 წლების სამოქალაქო ომის შემდეგ, გუტიერესი თავდაპირველად ბოიაკას პროვინციის გუბერნატორად (1861-1862) და მოგვიანებით კუნდინამარკას პროვინციის გუბერნატორად (1864-1865) დაინიშნა.

გენერალ ტომას სიპრიანო დე მოსკერას რევოლუციურმა არმიამ კოლუმბიის კონსტიტუციური არმია დაამარცხა და მარიანო ოსპინა როდრიგესის საპრეზიდენტო ვადის შემდეგ, 1861 წლის 1 აპრილს, თავი პრეზიდენტად გამოაცხადა. გენერალმა მოსკერამ კონსტიტუციური კონგრესის ანუ „ “-ს შეკრების ნებართვა მისცა, ხოლო გენერალმა გუტიერესმა მასში მონაწილეობა მიიღო დელეგატის სახით საკუთარი თანხმობით.

კოლუმბიის პრეზიდენტი
გუტიერესი იყო კანდიდატი 1864 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში, სადაც დამარცხდა ლიბერალ მანუელ მურილიო ტოტოსთან. 1865 წელს სანტოსი გადაასახლეს. მან ვერ შეძლო 1866 წლის არჩევნებში მონაწილეობა.

1867 წლის 29 აპრილს მოსკერამ დაითხოვა კონგრესი და გამოაცხადა საომარი მდგომარეობა. მან ბოგოტა ფედერალურ ოლქად აქცია, მიმართა ხალხს და გაუგზავნა წერილი შტატების პრეზიდენტებს, რომელშიც დაარწმუნა ისინი სახელმწიფო ავტონომიის პატივისცემასა და მშვიდობის სურვილში, კონგრესს კი ღალატში დასდო ბრალი. მაგდალენას და სანტანდერის პრეზიდენტებმა იგი გადაყენებულად გამოაცხადეს. არმიის მეთაურმა და ბოიაკას პრეზიდენტმა, გენერალმა სანტოს აკოსტამ, პრეზიდენტი დაამხო. მოსკერას, რომელიც დააპატიმრეს 1867 წლის 23 მაისს, ბრალი ედებოდა არაკონსტიტუციურ ქმედებებში. მას ოთხი წლით გადასახლება მიესაჯა. გუტიერესი დაბრუნდა ევროპიდან 1868 წელს. მან მონაწილეობა მიიღო საპრეზიდენტო არჩევნებში, რომელშიც გადამწყვეტი გამარჯვება მოიპოვა.

პრეზიდენტობის დროს სანტოს გუტიერესმა გახსნა ნავიგაცია მაგდალენას მდინარეზე, გააუმჯობესა და გააფართოვა ეროვნული სატელეფონო ქსელი და ააშენა წყალქვეშა ტელეგრაფის ქსელი - სისტემა, რომელიც კოლომბიაში მურილიო ტოროს დროს დაინერგა. მან ასევე წამოიწყო კონცესია პანამაში ოკეანეთშორისი არხის მშენებლობისთვის.

მისი სოციალური პროგრამის ნაწილი ასევე მიეძღვნა ქვეყნის მასშტაბით საზოგადოებრივი განათლების გაუმჯობესებას.

გუტიერესი ასევე მხარს უჭერდა სოციალურ სტაბილურობას და ურთიერთგაგებას ორ პარტიას შორის, დადო პაქტი კონსერვატიულ პარტიასთან და შესთავაზა აღორძინების გეგმა „ქვეყნის დასამშვიდებლად“.

1870 წლის აპრილში გუტიერესმა პრეზიდენტობა დაუთმო თავის ყოფილ ლიბერალ მეტოქეს, ეუსტორხიო სალგარს, რომელსაც მხარს უჭერდნენ მურილო ტოტო და ლიბერალიზმის რადიკალური ფრთა. თანამდებობის დატოვების შემდეგ, ეროვნულმა კონგრესმა გუტიერესი ხელახლა დანიშნა პრემიერ-მინისტრად, რათა საჭიროების შემთხვევაში დახმარებოდა სალგარს მის მოვალეობებში. პენსიაზე გასვლის შემდეგ, გუტიარესი გადავიდა სცხოვრებლად თავის მამულში, ლა პრიმავერაში, გუადუასის მახლობლად.

სანტოს გუტიერესი გარდაიცვალა ბოგოტაში 1872 წლის 6 თებერვალს, 51 წლის ასაკში. დაკრძალეს ქალაქის ცენტრალურ სასაფლაოზე.

პირადი ცხოვრება
გუტიერესი ორჯერ იყო დაქორწინებული. პირველად დაქორწინდა ანა დეოდატა ბერნალ ბარბოზაზე 1849 წელს, რომელთანაც შეეძინა შვიდი შვილი: მარია ელოიზა დე ლას მერსედესი, ლასტენია, ანა როზა, მარია ევდოცია, მარია ემელინა, ანა დეოდატა კლემენტინა და კამპო ელიას გუტიერესი ბერნალი. ანა დეოდატა ბერნალი იყო ფრანცისკო დე გუზმან პონსე დე ლეონის ნათესავი, რომელიც იყო ესპანელი დიდებულების შთამომავალი, ფერნან პერეს პონსე დე ლეონის ქალიშვილი და ლეონის მეფე ალფონსო -ის შვილიშვილი.