iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1519

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1519 ერთხმად იქნა მიღებული 2003 წლის 16 დეკემბერს. სომალიში არსებული ვითარების შესახებ რეზოლუციების, კერძოდ, 733 (1992), 1356 (2001), 1407 (2002), 1425 (2002) და 1474 (2003) რეზოლუციების გახსენების შემდეგ, საბჭომ მოითხოვა მონიტორინგის ჯგუფის შექმნა ქვეყნის წინააღმდეგ იარაღის ემბარგოს დარღვევის გამოსაძიებლად.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
უშიშროების საბჭომ კიდევ ერთხელ გამოთქვა შეშფოთება სომალიში გარე წყაროებიდან იარაღისა და საბრძოლო მასალის მიწოდების გაგრძელებასთან დაკავშირებით, შესაბამისად, მნიშვნელოვანი იყო იარაღის ემბარგოს მონიტორინგისა და გაუმჯობესების გაგრძელება. ამასობაში, მან კიდევ ერთხელ დაადასტურა მხარდაჭერა ქვეყანაში შერიგების პროცესის მიმართ, მათ შორის ბოლო დროს გამართული შერიგების კონფერენციის მიმართ და მოითხოვა, რომ ყველა სახელმწიფომ, განსაკუთრებით რეგიონში მყოფმა სახელმწიფოებმა, თავი შეიკავონ სომალის შიდა საქმეებში ჩარევისგან, რადგან ასეთი ჩარევა ქვეყნის დესტაბილიზაციას გამოიწვევს. ქვეყანაში არსებული ვითარება კვლავ საფრთხეს უქმნის საერთაშორისო მშვიდობასა და უსაფრთხოებას.

აქტები
გაეროს წესდების თავის შესაბამისად მოქმედებისას, საბჭომ ხაზი გაუსვა ყველა სახელმწიფოს თანამონაწილეობას 733 და 1356 რეზოლუციებთან და რომ შეუსრულებლობა წარმოადგენდა გაეროს წესდების დარღვევას. მან გადაწყვიტა, ხელახლა შეექმნა გენერალური მდივნის მიერ დანიშნული ოთხი ექსპერტისგან შემდგარი პანელი, რომლებიც ექვსი თვის განმავლობაში ნაირობიში დასაქმდებოდნენ იარაღის ემბარგოს დარღვევის გამოსაძიებლად ხმელეთზე, ჰაერსა და ზღვაზე; დარღვევებთან და ემბარგოს აღსრულებასთან დაკავშირებული ინფორმაციის დეტალურად შესასწავლად; სომალისა და სხვა ქვეყნებში საველე კვლევის ჩასატარებლად; რეგიონის სახელმწიფოების იარაღის ემბარგოს სრულად განხორციელების შესაძლებლობების შესაფასებლად, მათ შორის ეროვნული საბაჟო და სასაზღვრო კონტროლის გადახედვის გზით; და მისი აღსრულების გაძლიერების ნაბიჯების რეკომენდაციისთვის. გარდა ამისა, პანელს მოეთხოვებოდა წვდომა სამოქალაქო ავიაციის, საზღვაო ტრანსპორტის, რეგიონული საკითხების სფეროებში ექსპერტიზაზე და ქვეყნის შესახებ ცოდნაზე და 751 (1992) რეზოლუციით შექმნილ კომიტეტს ანგარიში წარედგინა დამრღვევთა სიით, როგორც სომალის შიგნით, ასევე მის ფარგლებს გარეთ.

რეზოლუცია მოითხოვდა მეზობელი სახელმწიფოების, სომალის გარდამავალი ეროვნული მთავრობის და სხვა სუბიექტების ან ფიზიკური პირების სრულ თანამშრომლობას, ექსპერტთა ჯგუფისთვის და სახელმწიფოებისთვის ინფორმაციაზე შეუფერხებელი წვდომის უზრუნველყოფით, რათა მათ მიეწოდებინათ ინფორმაცია იარაღის ემბარგოს დარღვევის შესახებ; შეუსრულებლობის შემთხვევები საბჭოსთვის უნდა ეცნობებინათ. მეზობელ სახელმწიფოებს მოეთხოვებოდათ კვარტალურად ანგარიშის წარდგენა ემბარგოს განსახორციელებლად გადადგმული ნაბიჯების შესახებ და მოუწოდებდნენ მიეღოთ და განეხორციელებინათ კანონმდებლობა მისი განხორციელებისთვის. რეგიონულ ორგანიზაციებს, აფრიკის კავშირს და არაბულ სახელმწიფოთა ლიგას მოუწოდეს, დახმარებოდნენ სომალელ მხარეებს ემბარგოს განხორციელებასა და მონიტორინგის ჯგუფში.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1310

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1310 ერთხმად მიიღეს 2000 წლის 27 ივლისს. მას შემდეგ, რაც საბჭომ გაიხსენა წინა რეზოლუციები ისრაელისა და ლიბანის შესახებ, მათ შორის 425 (1978), 426 (1978), 501 (1982), 508 (1982), 509 (1982), 520 (1982) და ასევე 1308-ე რეზოლუცია (2000), მან გადაწყვიტა გაეგრძელებინა ლიბანში გაეროს დროებითი ძალების მანდატი კიდევ ექვსი თვით, 2001 წლის 31 იანვრამდე.

უშიშროების საბჭომ გაიხსენა გენერალური მდივნის, კოფი ანანის დასკვნა იმის შესახებ, რომ ისრაელმა თავისი ჯარები ლიბანიდან 2000 წლის 16 ივნისს, 425-ე რეზოლუციის შესაბამისად, გაიყვანა. საბჭომ მხარი დაუჭირა გენერალური მდივნის ანგარიშში მოცემულ პოზიციას, რომ „“ სრულად განლაგდებოდა თავისი ოპერაციების მთელ არეალში, ხოლო ლიბანის მთავრობა ამ ტერიტორიაზე საკუთარ წარმომადგენლობას გააძლიერებდა. საბჭო ასევე მიესალმა ისრაელის მთავრობის მიერ ჯარების გაყვანის ხაზის დარღვევის ფაქტების აღმოფხვრას და მხარეებს ამ ხაზის პატივისცემისკენ მოუწოდა.

ლიბანის მთავრობას მოუწოდეს მშვიდი გარემოს შექმნისა და სამხრეთ ლიბანში საკუთარი ავტორიტეტის აღდგენისკენ. საბჭო ასევე მიესალმა რეგიონში საკონტროლო-გამშვები პუნქტების მოწყობას. საბჭომ ხაზგასმით აღნიშნა „“-ის მისიის დროებითი ხასიათი და გამოთქვა მოლოდინი, რომ მისი მიზნები მალე შესრულდებოდა. იგი მიესალმა გენერალური მდივნის განზრახვას, 2000 წლის 31 ოქტომბრისთვის წარედგინა ანგარიში 425-ე რეზოლუციის ამოცანებისა და „“-ისთვის თავდაპირველად დაკისრებული მისიების შესრულების პროგრესის შესახებ. ვითარების ხელახალი განხილვა 2000 წლის ნოემბრის დასაწყისისთვის დაიგეგმა.

დასასრულს, რეზოლუციაში ხაზგასმით აღინიშნა ახლო აღმოსავლეთში სამართლიანი და ხანგრძლივი მშვიდობის დამყარების მნიშვნელობა, რომელიც უნდა დაეფუძნოს უშიშროების საბჭოს შესაბამის რეზოლუციებს, მათ შორის 242-ე (1967) და 338-ე (1973) რეზოლუციებს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1884

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1884 ერთხმად მიიღეს 2009 წლის 27 აგვისტოს.

რეზოლუცია
უშიშროების საბჭომ დღეს ლიბანში გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის დროებითი ძალების მანდატი ერთი წლით, 2010 წლის 31 აგვისტომდე გაახანგრძლივა და კატეგორიულად მოუწოდა ყველა დაინტერესებულ მხარეს, პატივი ეცათ საომარი მოქმედებების შეწყვეტისათვის და „ლურჯი ხაზისათვის“, სრულად ეთანამშრომლათ გაერთიანებულ ერებთან და ორგანიზაციის მისიასთან.

ლიბანში არსებული მდგომარეობის საერთაშორისო მშვიდობისა და უსაფრთხოებისთვის საფრთხედ შეფასების საფუძველზე, საბჭომ ერთხმად მიიღო 1884 (2009) რეზოლუცია, რომლითაც მხარეებს მოუწოდა, სრულად ეთანამშრომლათ 15-წევრიან ორგანოსთან და გენერალურ მდივანთან, რათა მიღწეულიყო მუდმივი ცეცხლის შეწყვეტა და გრძელვადიანი გადაწყვეტა, როგორც ეს გათვალისწინებულია 1701-ე(2006) რეზოლუციით.

საბჭომ შეაქო -ის პოზიტიური როლი და აღნიშნა, რომ მისმა განლაგებამ, ლიბანის შეიარაღებული ძალების განლაგებასთან ერთად, ხელი შეუწყო სამხრეთ ლიბანში ახალი სტრატეგიული გარემოს შექმნას. საბჭო მიესალმა -სა და ლიბანის შეიარაღებულ ძალებს შორის კოორდინირებული საქმიანობის გაფართოებას და წაახალისა ამ თანამშრომლობის შემდგომი გაღრმავება.

საბჭო გამოთქვამდა მზადყოფნას, უახლოეს თვეებში, რაც შეიძლება სწრაფად მიეღო -ის ოპერატიული შესაძლებლობების გადახედვის შედეგები, მათ შორის ძალების სტრუქტურის, რესურსებისა და მოთხოვნების შესახებ, როგორც ეს აღნიშნულია გენერალური მდივნის 6 აგვისტოს წერილში (დოკუმენტი /2009/407), რათა უზრუნველყოფილიყო მისიის რესურსებისა და შესაძლებლობების მაქსიმალურად ეფექტიანი და მიზნობრივი კონფიგურაცია.

ასევე, ტექსტით, საბჭო მიესალმა დროებითი ძალების ძალისხმევას, განეხორციელებინა გენერალური მდივნის ნულოვანი ტოლერანტობის პოლიტიკა სექსუალური ექსპლუატაციისა და ძალადობის მიმართ, უზრუნველყო პერსონალის სრული დაცვა გაეროს ქცევის კოდექსით.

ტექსტის მიღების შემდეგ სიტყვით გამოსვლისას, ისრაელის წარმომადგენელი,გაბრიელა შალევი, მიესალმა -ის მანდატის კიდევ ერთი წლით განახლებას და აღნიშნა, რომ მისია მნიშვნელოვან როლს ასრულებდა 1701 (2006) რეზოლუციის განხორციელებაში.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1104

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1104 მიიღეს 1997 წლის 8 აპრილს. საბჭომ განიხილა წევრი სახელმწიფოების მიერ წარდგენილი ნომინაციები ყოფილი იუგოსლავიის საერთაშორისო სისხლის სამართლის ტრიბუნალის მოსამართლეობის კანდიდატებზე. წინამდებარე დოკუმენტით უშიშროების საბჭომ ჩამოაყალიბა კანდიდატთა საბოლოო სია გაეროს გენერალური ასამბლეისთვის წარსადგენად.

კენჭისყრის შედეგები
რეზოლუცია მიღებულ იქნა ერთხმად, საბჭოს 15-ვე წევრის მიერ ყოველგვარი წინააღმდეგობის გარეშე. ეს ერთსულოვნება მიუთითებდა იმაზე, რომ იუგოსლავიის ტრიბუნალის ფუნქციონირება წარმოადგენდა საერთაშორისო მართლმსაჯულების პრიორიტეტულ საკითხს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1533

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1533 ერთხმად იქნა მიღებული 2004 წლის 12 მარტს, კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში არსებული სიტუაციის შესახებ ყველა წინა რეზოლუციის გახსენების შემდეგ, საბჭომ შექმნა კომიტეტი, რომელიც ქვეყნის აღმოსავლეთით მდებარე ყველა უცხოურ და კონგოურ ძალებზე დაწესებულ იარაღის ემბარგოს მონიტორინგს გაუწევდა.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
რეზოლუციის პრეამბულაში საბჭომ შეშფოთება გამოთქვა კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის აღმოსავლეთ ნაწილში, ჩრდილოეთ და სამხრეთ კივუსა და იტურიში შეიარაღებული დაჯგუფებებისა და მილიციის არსებობის გამო. შემდგომში საბჭომ დაგმო ქვეყანაში იარაღის უკანონო შემოდინება და გადაწყვიტა, 1493 (2003) რეზოლუციით დაწესებული იარაღის ემბარგოს მონიტორინგი გაეწია.

გარდა ამისა, კონგოელი ხალხის უფლება, აკონტროლონ თავიანთი ბუნებრივი რესურსები და კავშირი ბუნებრივი რესურსების ექსპლუატაციასა და იარაღით ვაჭრობას შორის.

აქტები
გაეროს წესდების თავის შესაბამისად მოქმედებისას, საბჭომ მოითხოვა, რომ ყველა სახელმწიფომ თავი შეიკავოს კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის აღმოსავლეთ ნაწილში მოქმედი შეიარაღებული დაჯგუფებებისთვის იარაღისა და მატერიალური საშუალებების მიწოდებისგან. კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში გაეროს მისიას მოეთხოვა ტვირთის ინსპექტირების გაგრძელება და იარაღის ემბარგოს დარღვევით მოქმედი ნებისმიერი ნივთის ჩამორთმევა. გარდა ამისა, საბჭომ მოითხოვა, რომ ყველა მხარეს მიეცეს -ის პერსონალისთვის შეუფერხებელი წვდომის საშუალება და დაგმო ბუნებრივი რესურსების მუდმივი ექსპლუატაცია, რაც რეგიონში კონფლიქტს ამწვავებდა. მეზობელ სახელმწიფოებს მოეთხოვათ უზრუნველყონ, რომ ქვეყანაში მოქმედი მოძრაობებისა და შეიარაღებული დაჯგუფებებისთვის პირდაპირი სამხედრო ან ფინანსური დახმარება არ გაეწიათ.

რეზოლუციამ შექმნა კომიტეტი, რომელიც წარმოადგენდა თავის დაკვირვებებსა და რეკომენდაციებს იარაღის ემბარგოსთან და მისი ეფექტურობის გაუმჯობესების გზებთან დაკავშირებით. ყველა ქვეყანას 60 დღის განმავლობაში უნდა წარედგინა ანგარიში 1493-ე რეზოლუციით გათვალისწინებული ემბარგოს განსახორციელებლად არსებული ქმედებების შესახებ.

გენერალური მდივნის სპეციალურ წარმომადგენელს სთხოვეს, მიეცა ინფორმაცია შეიარაღებული დაჯგუფებებისთვის იარაღის მიწოდებისა და კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში უცხოური ძალების ყოფნის ნებისმიერი შემთხვევის შესახებ. და ბოლოს, საერთაშორისო საზოგადოებას მოეთხოვა კომიტეტთან, ექსპერტთა ჯგუფთან და -თან თანამშრომლობა და კონგოს მთავრობისთვის დახმარების გაწევა საზღვრებისა და საჰაერო სივრცის კონტროლის მიზნით.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1125

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1125 მიიღეს 1997 წლის 6 აგვისტოს. საბჭომ გამოხატა ღრმა შეშფოთება ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკაში არსებული არასტაბილურობის გამო და მხარი დაუჭირა რეგიონული ძალისხმევას კრიზისის მოსაგვარებლად. წინამდებარე დოკუმენტით უშიშროების საბჭომ, გაეროს წესდების თავის შესაბამისად, გასცა ნებართვა ცენტრალური აფრიკის ქვეყნების სამხედრო მისიის საქმიანობაზე.

კენჭისყრის შედეგები
რეზოლუცია მიღებულ იქნა ერთხმად, უშიშროების საბჭოს 15-ვე წევრის მიერ. ეს მიუთითებდა საერთაშორისო თანამეგობრობის ნებაზე, რომ ცენტრალურ აფრიკაში ანარქია არ დაშვებულიყო.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1324

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1324 ერთხმად მიიღეს 2000 წლის 30 ოქტომბერს. მას შემდეგ, რაც საბჭომ გაიხსენა ყველა წინა რეზოლუცია დასავლეთ საჰარის საკითხზე, განსაკუთრებით 1108 (1997), 1292 (2000), 1301 (2000), 1308 (2000) და 1309 (2000) რეზოლუციები, მან გააგრძელა დასავლეთ საჰარაში რეფერენდუმის ჩატარების გაეროს მისიის მანდატი 2001 წლის 28 თებერვლამდე.

უშიშროების საბჭო მიესალმა გენერალური მდივნის პირადი წარმომადგენლის, ჯეიმს ბეიკერისა და „“-ს ძალისხმევას მოწესრიგების გეგმისა და იმ შეთანხმებების იმპლემენტაციისთვის, რომლებიც მაროკომ და პოლისარიოს ფრონტმა მიიღეს დასავლეთ საჰარის ხალხის თვითგამორკვევის შესახებ თავისუფალი და სამართლიანი რეფერენდუმის ჩასატარებლად. ამავდროულად, საბჭომ აღნიშნა, რომ მხარეებს შორის ფუნდამენტური უთანხმოებები კვლავ რჩებოდა.

„“-ს მანდატი გაგრძელდა უთანხმოების სფეროების გადასაჭრელად და ურთიერთმისაღები გამოსავლის მოსაძებნად. გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს, ეთხოვა ვითარების შეფასება მისიის მანდატის დასრულებამდე, 2001 წლის 28 თებერვლამდე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1130

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1130 მიიღეს 1997 წლის 29 სექტემბერს. საბჭომ დაადასტურა 1127 (1997) რეზოლუცია და განიხილა ანგოლაში სამშვიდობო პროცესის მიმდინარეობა. წინამდებარე დოკუმენტით უშიშროების საბჭომ, გაეროს წესდების თავის შესაბამისად, 1997 წლის 30 ოქტომბრამდე გადაავადა -ს (ანგოლის სრული დამოუკიდებლობისთვის მებრძოლი ეროვნული კავშირი) წინააღმდეგ დაწესებული სანქციების ამოქმედება.

კენჭისყრის შედეგები
რეზოლუცია მიღებულ იქნა ერთხმად, უშიშროების საბჭოს 15-ვე წევრის მიერ. ეს კიდევ ერთხელ უსვამდა ხაზს იმას, რომ საერთაშორისო თანამეგობრობა, მათ შორის ანგოლის მეზობელი ქვეყნებიც, ერთსულოვანი იყვნენ -ს დესტრუქციული ქმედებების შეფასებაში.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1331

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1331 ერთხმად მიიღეს 2000 წლის 13 დეკემბერს. მას შემდეგ, რაც საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა ყველა წინა რეზოლუცია კვიპროსის ვითარების შესახებ, მათ შორის 1251-ე რეზოლუცია (1999), მან გააგრძელა კვიპროსში გაეროს სამშვიდობო ძალების მანდატი კიდევ ექვსი თვით, 2001 წლის 15 ივნისამდე.

უშიშროების საბჭომ ყურადღება გაამახვილა გენერალური მდივნის, კოფი ანანის ანგარიშში მოცემულ მოწოდებაზე, რომ კვიპროსისა და ჩრდილოეთ კვიპროსის ხელისუფლებას სასწრაფოდ გადაეჭრა უგზო-უკვლოდ დაკარგულ პირებთან დაკავშირებული ჰუმანიტარული საკითხები. საბჭო ასევე მიესალმა ძალისხმევას, რომელიც მიმართული იყო გაეროს სამშვიდობო პერსონალის ინფორმირებულობისკენ აივ/შიდსისა და სხვა დაავადებების პრევენციისა და კონტროლის მიზნით.

„“-ის მანდატის გაგრძელებასთან ერთად, რეზოლუციამ დაავალა გენერალურ მდივანს, 2001 წლის 1 ივნისისთვის წარედგინა ანგარიში მიმდინარე რეზოლუციის შესრულების შესახებ. მან ასევე მოუწოდა თურქულ-კვიპროსულ მხარეს, მოეხსნა 2000 წლის 30 ივნისს „“-ის ოპერაციებზე დაწესებული შეზღუდვები და აღედგინა სამხედრო სტატუსი სტროვილიაში.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1136

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1136 მიიღეს 1997 წლის 6 ნოემბერს. საბჭომ დაადასტურა 1125 (1997) რეზოლუცია და განიხილა ცენტრალური აფრიკის ქვეყნების სამხედრო მისიის მიერ გაწეული საქმიანობა. წინამდებარე დოკუმენტით უშიშროების საბჭომ, გაეროს წესდების თავის საფუძველზე, სამი თვის ვადით გააგრძელა -ის მანდატი ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკაში.
თბილისის ბავშვთა პირველი მუნიციპალური საავადმყოფო

თბილისის პიმენ ყურაშვილის სახელობის ბავშვთა №1 მუნიციპალური საავადმყოფო — ბავშვთა საავადმყოფო თბილისში, ამ ტიპის პირველი სამედიცინო დაწესებულება სამხრეთ კავკასიაში. მოქმედებდა 1937-2011 წლებში.

დაარსდა 1937 წელს პროფესორ ილია ლორთქიფანიძის თაოსნობით. განთავსდა მეცენატ ნიკოლოზ ზუბალაშვილის მიერ 1902-1906 წლებში აგებული „უპოვართა სახლის“ შენობაში (ახლანდ. ძმები ზუბალაშვილების ქუჩა).

საავადმყოფოს უკავშირდება ქართული მეცნიერული და პრაქტიკული პედიატრიის და ბავშვთა ქირურგიის განვითარება საქართველოში. საავადმყოფოს სხვადასხვა დროს ხელმძღვანელობდნენ: ი. ლორთქიფანიძე, პ. ნანეიშვილი, ი. ჩიკვაიძე, ნ. მთვარაძე, ლ. შარაშიძე, ლ. ირემაძე, დ. გურიელი, დ. გერმესაშვილი, ა. ნაცვლიშვილი, დ. მაგრაქველიძე. აქ მოღვაწეობდნენ ცნობილი პედიატრები: ი. რცხილაძე, მ. ბოკერია, ვ. თოხაძე, მ. კოკოჩაშვილი, ს. მაჩაბელი, პ. ყურაშვილი, ფ. შოთაძე, მ. გელოვანი, გ. ნიჟარაძე, ი. კვაჭაძე, მ. მჭედლიშვილი, ი. ციციშვილი და სხვ. საავადმყოფო წარმოადგენდა სხვადასხვა სამედიცინო სასწავლებლის პედიატრიული კათედრების ბაზას. 1967 წელს მიენიჭა პიმენ ყურაშვილის სახელი. 2011 წელს ბავშვთა №1 მუნიციპალურმა საავადმყოფომ არსებობა შეწყვიტა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 790

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 790, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 1992 წლის 25 ნოემბერს, გენერალური მდივნის მიერ წარმოდგენილი ანგარიშის განხილვის შემდეგ, რომელიც ეხებოდა გაეროს განცალკევების მეთვალყურეთა ძალებს , საბჭომ აღნიშნა მისი ძალისხმევა ახლო აღმოსავლეთში მყარი და სამართლიანი მშვიდობის დამყარებისთვის.

რეზოლუციამ გადაწყვიტა მოუწოდოს მხარეებს დაუყოვნებლივ განახორციელონ 338-ე რეზოლუცია (1973), განაახლა მეთვალყურეთა ძალის მანდატი კიდევ ექვსი თვით — 1993 წლის 31 მაისამდე, და სთხოვა გენერალურ მდივანს, აღნიშნული პერიოდის ბოლოს წარადგინოს ანგარიში არსებული ვითარების შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1137

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1137 მიიღეს 1997 წლის 12 ნოემბერს. საბჭომ დაადასტურა 687 (1991), 707 (1991), 715 (1991), 1060 (1996) და 1115 (1997) რეზოლუციები ერაყის განიარაღების შესახებ. წინამდებარე დოკუმენტით უშიშროების საბჭომ, გაეროს წესდების თავის საფუძველზე, დააწესა დამატებითი სანქციები ერაყის ხელისუფლების წინააღმდეგ, გაეროს სპეციალური კომისიის მუშაობის ხელყოფისა და ინსპექტორთა დისკრიმინაციის გამო.

კენჭისყრის შედეგები
რეზოლუცია მიღებულ იქნა ერთხმად, უშიშროების საბჭოს 15-ვე წევრის მიერ. ეს იყო მძლავრი გზავნილი სადამ ჰუსეინის რეჟიმისთვის, რომ საერთაშორისო იზოლაცია კიდევ უფრო გაღრმავდებოდა ვალდებულებების შეუსრულებლობის შემთხვევაში.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1565

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1565 ერთხმად იქნა მიღებული 2004 წლის 1 ოქტომბერს, კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში არსებული სიტუაციის შესახებ ყველა წინა რეზოლუციის გამოხმოვანების შემდეგ, გაეროს მისიის კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში მანდატს 2005 წლის 31 მარტამდე აგრძელებდა და დამატებით 5,900 ჯარისკაცისა და პოლიციელის განლაგებას აძლევდა უფლებამოსილებას. მან კიდევ ერთხელ დაადასტურა კონგოსა და რეგიონის სახელმწიფოების „სუვერენიტეტის, ტერიტორიული მთლიანობისა და პოლიტიკური დამოუკიდებლობის“ პატივისცემის ვალდებულება.

-ის ზომის გაზრდა გენერალური მდივნის, კოფი ანანის მიერ დამატებითი ჯარების გაგზავნის მოწოდების შემდეგ განხორციელდა, თუმცა დამატებითი 5,900 პერსონალი მის მიერ რეკომენდებულზე ნაკლები იყო. 1565 რეზოლუციის მიღებამ გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის სამშვიდობო მისიის ერთ-ერთი ყველაზე მასშტაბური და სწრაფი რეკონფიგურაციის დასაწყისი აღნიშნა.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
რეზოლუციის პრეამბულაში ასახული იყო საბჭოს შეშფოთება კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის აღმოსავლეთით მიმდინარე საომარი მოქმედებებისა და ადამიანის უფლებებისა და საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის ფართომასშტაბიანი დარღვევების გამო. რეზოლუციის პრეამბულაში კიდევ ერთხელ დადასტურდა, რომ კონფლიქტში ჩართული ყველა მხარე პასუხისმგებელია რეგიონში მშვიდობიანი მოსახლეობის უსაფრთხოებაზე.

აქტები
გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის წესდების თავის შესაბამისად, საბჭომ გააგრძელა -ის მანდატი და დაამტკიცა პერსონალის 5,900-ით გაზრდა ჩრდილოეთ და სამხრეთ კივუში განლაგებით. -ის ახლად გაფართოებული მანდატი მოიცავდა: გარდა ამისა, -ს უფლება მიეცა გამოეყენებინა „ყველა საჭირო საშუალება“ თავისი მანდატის აღსასრულებლად. ამასობაში, ბურუნდის, კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის, რუანდისა და უგანდის მთავრობებს სთხოვეს, არ დაუშვან მათი ტერიტორიის გამოყენება სხვისი სუვერენიტეტის დარღვევისთვის. საბჭომ მოუწოდა მთავრობათაშორის სრულ თანამშრომლობას და დაგმო ადამიანის უფლებების ყველა დარღვევა. მან კიდევ ერთხელ დაადასტურა კავშირი ბუნებრივი რესურსების უკანონო ექსპლუატაციასა და შეიარაღებულ კონფლიქტს შორის და მიესალმა აფრიკის დიდი ტბების რეგიონში მშვიდობისა და უსაფრთხოების შესახებ საერთაშორისო კონფერენციის მოწვევას.

და ბოლოს, უშიშროების საბჭომ შეშფოთება გამოთქვა -ის პერსონალის სექსუალური ძალადობისა და არასათანადო ქცევის ბრალდებების გამო და გენერალურ მდივანს მოუწოდა, გამოიძიოს ასეთი ცნობები და მიიღოს შესაბამისი ზომები.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1438

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1438 ერთხმად მიიღეს 2002 წლის 14 ოქტომბერს. გაეროს ქარტიის პრინციპებისა და 1373 (2001) რეზოლუციის ხელახლა დადასტურების შემდეგ, დაიგმო ბალის (ინდონეზია) დაბომბვები.

უშიშროების საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა საერთაშორისო მშვიდობისა და უსაფრთხოების წინააღმდეგ მიმართული ტერორისტული აქტების წინააღმდეგ ბრძოლის აუცილებლობა. მან ასევე დაგმო ტერორისტული აქტები, რომლებიც სხვა ქვეყნებშიც განხორციელდა. საბჭომ გამოხატა თანაგრძნობა და სამძიმარი მსხვერპლთა, გადარჩენილთა ოჯახის წევრების, ინდონეზიის მთავრობისა და ინდონეზიელი ხალხის მიმართ.

რეზოლუცია ითვალისწინებს ინდონეზიის პოლიციასთან თანამშრომლობასა და დახმარებას, რათა დამნაშავეები მართლმსაჯულების წინაშე წარდგნენ, 1373 რეზოლუციით გათვალისწინებული ვალდებულებების შესაბამისად. ბოლოს კი, იგი გამოხატავს მტკიცე განზრახვას, რომ ებრძოლოს ტერორიზმის ყველა ფორმას.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1334

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1334 ერთხმად მიიღეს 2000 წლის 22 დეკემბერს. სიერა-ლეონეს შესახებ ადრე მიღებული რეზოლუციების, მათ შორის 1270-ე (1999), 1289-ე (1999), 1313-ე (2000), 1317-ე (2000) და 1321-ე (2000) რეზოლუციების გათვალისწინებით, საბჭომ გააგრძელა სიერა-ლეონეში გაეროს მისიის მანდატი 2001 წლის 31 მარტამდე. ეს იყო 2000 წელს მიღებული ბოლო რეზოლუცია.

უშიშროების საბჭომ შეშფოთება გამოხატა სიერა-ლეონეში არსებული ვითარების გამო. მან ყურადღება გაამახვილა 2000 წლის 10 ნოემბერს ნიგერიის დედაქალაქ აბუჯაში სიერა-ლეონეს მთავრობასა და რევოლუციურ გაერთიანებულ ფრონტს შორის ხელმოწერილ აბუჯის შეთანხმებაზე და აღნიშნა, რომ ეს უკანასკნელი არ ასრულებდა შეთანხმებით ნაკისრ ვალდებულებებს.

რეზოლუციამ შეახსენა მხარეებს, რომ „“-ის მთავარი მიზნები იყო სახელმწიფო ხელისუფლების გავრცელება, კანონისა და წესრიგის აღდგენა, ქვეყნის სტაბილიზაცია და სამშვიდობო ძალისხმევაში წვლილის შეტანა დემილიტარიზაციის, დემობილიზაციისა და რეინტეგრაციის პროგრამების მეშვეობით, შესაბამისად, მისიის გაძლიერება აუცილებლობას წარმოადგენდა. საბჭო მიესალმა გენერალური მდივნის, კოფი ანანის მცდელობებს „“-ისთვის დამატებითი სამხედრო კონტინგენტის მოსაზიდად და მოუწოდა სახელმწიფოებს, განეხილათ სამშვიდობო ძალებში საკუთარი წვლილის შეტანა. საბჭომ გამოხატა მზადყოფნა, ოპერატიულად მოეხდინა რეაგირება გენერალური მდივნის რეკომენდაციებზე ოპერაციის მასშტაბებისა და მანდატის შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1617

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1617 მიღებულია 2005 წლის 29 ივლისს, ტერორიზმის შესახებ 1267-ე (1999), 1333-ე (2000), 1363-ე (2001), 1373-ე (2001), 1390-ე (2001), 1452-ე (2002), 1455-ე (2003), 1526-ე (2004) და 1566-ე (2004) რეზოლუციების დადასტურების შემდეგ, საბჭომ კიდევ ჩვიდმეტი თვით გააგრძელა სანქციები ალ-კაიდას, თალიბანის, ოსამა ბინ ლადენის და მათთან დაკავშირებული პირებისა და ჯგუფების წინააღმდეგ.

აღნიშნულმა რეზოლუციამ, რომელიც ამერიკის შეერთებული შტატების მიერ იყო მომზადებული, განსაზღვრა ალ-კაიდასთან, თალიბანთან და ოსამა ბინ ლადენთან „ასოცირების“ პირობები.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
რეზოლუციის პრეამბულაში საბჭომ დაადგინა, რომ ტერორიზმი სერიოზულ საფრთხეს უქმნიდა საერთაშორისო მშვიდობასა და უსაფრთხოებას. მან დაგმო ალ-კაიდა და სხვა მასთან დაკავშირებული დაჯგუფებები მიმდინარე ტერორისტული თავდასხმების გამო და კიდევ ერთხელ გამოხატა საერთო მკაცრი პოზიცია ნებისმიერი ტერორისტული აქტის მიმართ. გამოითქვა შეშფოთება აღნიშნული დაჯგუფებების მიერ მედიის, მათ შორის ინტერნეტის, გამოყენების გამო ტერორისტული ძალადობის წახალისებისა და პროპაგანდის გავრცელების მიზნით.

საბჭომ მოუწოდა ყველა სახელმწიფოს 1373-ე რეზოლუციის შესრულებისკენ და დაადასტურა ტერორიზმთან ბრძოლის აუცილებლობა. მან ხაზი გაუსვა იმ პირთა და სუბიექტთა სიაში შეყვანის მნიშვნელობას, რომლებიც ალ-კაიდას საქმიანობასთან იყვნენ დაკავშირებულნი. სამოქალაქო ავიაციის საერთაშორისო ორგანიზაცია მუშაობდა იმისათვის, რომ ტერორისტებისთვის ხელმისაწვდომი არ ყოფილიყო სამგზავრო დოკუმენტები, ხოლო საბჭომ წაახალისა სახელმწიფოები, ეთანამშრომლათ ინტერპოლთან. გარდა ამისა, გამოითქვა შეშფოთება ალ-კაიდას, თალიბანის, ოსამა ბინ ლადენისა და მათთან დაკავშირებული ჯგუფების მიერ გადასატანი საზენიტო-სარაკეტო კომპლექსების შესაძლო გამოყენების გამო.

დადგენილებები
დადგენილებები მოქმედებდა გაეროს წესდების თავის საფუძველზე, საბჭომ მოუწოდა სახელმწიფოებს, გაეგრძელებინათ სანქციები ალ-კაიდას, თალიბანის, ოსამა ბინ ლადენისა და მათთან დაკავშირებული ჯგუფების წინააღმდეგ. სანქციები მოიცავდა აქტივების გაყინვას, გადაადგილების აკრძალვასა და იარაღის გაყიდვის აღკვეთას. რეზოლუციამ ასევე განსაზღვრა იმ სუბიექტების ბუნება, რომლებიც მიიჩნეოდნენ ალ-კაიდასთან, თალიბანთან და ოსამა ბინ ლადენთან „ასოცირებულ პირებად“.

შემდგომ რეზოლუცია შეეხო ალ-კაიდასა და თალიბანის სანქციების კომიტეტისა და მისი დამხმარე ორგანოს — მონიტორინგის ჯგუფის — როლს ტერორიზმში ეჭვმიტანილ პირებთან და დაჯგუფებებთან მუშაობის პროცესში. გატარებული ზომები მოიცავდა საკონტროლო სიას, რათა სახელმწიფოებს შეესრულებინათ თავიანთი ვალდებულებები კომიტეტის წინაშე; ხოლო იმ სახელმწიფოებს, რომლებსაც სიაში ახალი სახელები შეჰყავდათ, უნდა გამოეყენებინათ „საქმის აღწერა“, სადაც განმარტებული იქნებოდა მოთხოვნის მიზეზები.

მონიტორინგის ჯგუფის ამოცანები, რომლის მანდატიც 17 თვით გახანგრძლივდა, ჩამოთვლილი იყო რეზოლუციის დანართში.