იგნას შეინიუსი

} - ზურმუხტი), რომელიც, შეინიუსის სხვა ნაწარმოებთან ერთად, იმპრესიონიზმის ლიტერატურული მიმდინარეობის წინამძღოლი იყო ლიეტვურ ლიტერატურაში.

ბიოგრაფია
ადრეული წლები
იგნას იურკუნასი დაიბადა 1889 წლის 2 აპრილს ლიეტვუელი გლეხების ოჯახში სოფელ შეინიუნაიში, რომლის სახელისგანაც შემდგომში შექმნა თავისი ფსევდონიმი. ის სწავლობდა გელვონიასა და მუსნინკაის სკოლებში. 1908 წელს დაამთავრა მასწავლებლის კურსები კაუნასსა და ვილნიუსში, და იმავე წელს ჩააბარა გამოცდა სანკტ-პეტერბურგში, რაც ოფიციალურად უფლებას აძლევდა მასწავლებლად მუშაობისა. მაშინვე ჩაერთო პრესაში, ძირითადად ქმნიდა და აქვეყნებდა მოკლე ლექსებს.

სწავლა მოსკოვში
1912 წელს გადავიდა მოსკოვში, სადაც 1915 წლამდე სწავლობდა ხელოვნებასა და ფილოსოფიას შანიავსკის მოსკოვის სახალხო უნივერსიტეტში. ამ პერიოდში შეხვდა რამდენიმე ცნობილ ლიტველ მწერალს, როგორებიც იყვნენ იუოზას ტუმას-ვაიჟგანტასი და იურგის ბალტრუშაიტისი, რომლებმაც წაახალისეს ახალგაზრდა შეინიუსი წერაში. 1913 წელს გამოაქვეყნა თავისი ყველაზე ცნობილი რომანი „კუპრელისი“. რომანი არ იყო ძალიან პოპულარული ლიტვაში და 1932 წელს შეინიუსმა მნიშვნელოვნად შეცვალა და ხელახლა გამოაქვეყნა. მან ასევე თარგმნა ნიცშეს „ასე ილაპარაკა ზარათუსტრა“ გერმანულიდან ლიტვურად.

დიპლომატიური მუშაობა ჩრდილოეთ ევროპაში
1915 წელს გაიგზავნა სტოკჰოლმში, რათა წარმოედგინა ცნობილი ლიტვის ომის მსხვერპლთა დახმარების საზოგადოება. სტოკჰოლმში სწრაფად ისწავლა შვედური ენა და 1917 წელს გამოაქვეყნა „ლიტაუისკ კულტურ“ (ლიეტუვური კულტურა), სხვა სტატიებთან ერთად ლიტვური კულტურის შესახებ. 1915 წლის ზაფხულში დაქორწინდა გერტრუდ სიდოფზე, რომელიც შვედური წარმოშობისა იყო. მათი ვაჟი ირვისი დაიბადა 1922 წელს.
1919 წელს, ლიტვის დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ, დაინიშნა სტოკჰოლმში ლიტვის წარმომადგენლობის პრესის სამსახურის უფროსად. 1919-1920 წლებში მუშაობდა ლიეტუვის წარმომადგენლად კოპენჰაგენში, ხოლო 1922-1923 წლებში მოკლედ ფინეთში, სადაც ნაწილობრივ პასუხისმგებელი იყო ვარშავის ხელშეკრულების ხელმოწერის თავიდან აცილებაზე, რომლის მიხედვითაც ლიტვა თეორიულად იზოლირებული იქნებოდა ბალტიისპირეთის ქვეყნებისგან, პოლონეთისა და ფინეთისგან. 1923 წელს დაბრუნდა შვედურ საქმეებზე და 1927 წლამდე იყო ლიტვის წარმომადგენელი შვედეთში. შვედეთში დიპლომატიური მოღვაწეობის პერიოდში ხელი შეუწყო ლიტვასა და შვედეთს შორის ეკონომიკური და კულტურული ურთიერთობების განვითარებას, რათა მოეპოვებინა მხარდაჭერა ლიტვის პოზიციისთვის ვილნიუსისა და კლაიპედის საკითხებზე საერთაშორისო არენაზე.
1926 წლის დეკემბრის გადატრიალების შედეგად პოლიტიკური ხელმძღვანელობა შეიცვალა, რაც საშუალება მისცა ანტანას სმეტონასა და აუგუსტინას ვოლდემარასს ახალი მთავრობის ჩამოყალიბება. წარმოიშვა კონფლიქტი ვოლდემარასთან, რომელიც ახალი საგარეო საქმეთა მინისტრი იყო, და შეინიუსი იძულებული გახდა 1927 წელს დაეტოვებინა დიპლომატიური მუშაობა, ვინაიდან ლიეტუვის ნაციონალისტურმა პარტიამ დახურა საელჩოები ჩრდილოეთ ქვეყნებში. შეინიუსი შემდეგ 1930 წლამდე მუშაობდა კერძო ფირმებში და მეტ ყურადღებას უთმობდა შემოქმედებით მუშაობას.

ემიგრაცია და გვიანი წლები
1930-იან წლების დასაწყისში დაბრუნდა კაუნაში, ლიეტუვაში. მუშაობდა გაზეთ „ლიეტუვოს აიდასის“ რედაქტორად და ასევე მონაწილეობდა მსხვილ პირად შემოქმედებით პროექტებში. 1935 წლიდან მუშაობდა კლაიპედაში გუბერნატორის პრესის კონსულტანტად. ლიტვის 1940 წლის ოკუპაციის შემდეგ შეინიუსი ემიგრირებული შვედეთში, სადაც შეცვალა გვარი შეინიუსად და აღარ წერდა ლიტვურად, ძირითადად შვედურად წერდა რომანებს, რომელთაგან ყველაზე პოპულარული არის „ი ვანტან პო უნდრეტი“ (სასწაულის მოლოდინში). 1943 წელს მიიღო შვედური მოქალაქეობა და იქ ცხოვრობდა სიკვდილამდე 1959 წელს.

ლიტერატურული მოღვაწეობა
შეინიუსი უკვე 1910 წლიდან აქვეყნებდა მცირე ფელიეტონებს. აქტიური წლების განმავლობაში იყენებდა მრავალ სხვადასხვა ფსევდონიმს, როგორიცაა ირვის გედაინისი. შეინიუსი იყო იმპრესიონიზმის ინიციატორი ლიეტვურ ლიტერატურაში. მისი ადრეული რომანების მთავარი თემები ჩვეულებრივ იყო უბედური სიყვარული და მისი სტოიკური გადატანა. შეინიუსის პროზაში ასევე შედიოდა ფსიქოლოგიური თემები. მისი რომანები, როგორიცაა „ზიგფრიდ იმერზელბე ატსიიაუნინა“ (ზიგფრიდ იმერზელბეს განახლება), გამოქვეყნებული 1934 წელს, აერთიანებს სამეცნიერო ფანტასტიკის, პოლიტიკისა და სატირის ელემენტებს და გროტესკულად ასატირებს რასიზმის, ნაციზმისა და ევგენიკის თეორიებს. 1940 წლის შემდეგ ძირითადად აქვეყნებდა ანტისაბჭოთა თემატიკის წიგნებს შვედურად, დანიურად და ლიტვურად, როგორებიცაა „დენ როდა ფლოდენ სტიგერი“ (წითელი წყალდიდობა), „დენ როდა რეზანი“ (წითელი მგზავრობა).
„კუპრელისი“ არის შეინიუსის ყველაზე გამორჩეული ნაწარმოები. ის მოგვითხრობს ოლეზისზე, წისქვილის მფქვნელზე, რომელიც თანდათან უყვება თავის ცხოვრების ისტორიას სხვა პიროვნებას, როდესაც ქარის წისქვილში ფქვილი იფქვევა. ოლეზისი, ასევე ცნობილი როგორც კუპრელისი, ბავშვობიდანვე იყო ზურმუხტი და ასევე ღარიბი, მაგრამ ნიჭიერი იყო მხატვრული ნიჭით და მგრძნობიარე გულით. თავისი სევდიანი ბედის გაცნობიერების შემდეგ და ღვთისა და ხელოვნების უფრო ახლოს მისვლის სურვილით, გადაწყვეტს ეკლესიის ორგანისტი გახდეს. შეყვარდება კუნიგუნდა (გუნდე), მაგრამ ის მატყუებს და ტოვებს უფრო მიმზიდველი ადამიანისთვის, რომელსაც მოპარული ფული აქვს. ოლეზისი იმედგაცრუებული ხდება ღვთისმიერი, შორს მუშაობს თავისი სამშობლოდან და ხდება მარმიტი, რომელიც კითხულობს სხვადასხვა, ძირითადად გერმანულ ფილოსოფიურ წიგნებს. კუპრელისი არა მხოლოდ მოვლენებს თანმიმდევრულად აყვება, არამედ ყველაზე მნიშვნელოვან ადგილებზე ჩერდება, ფიქრობს მათზე და კომენტარს აკეთებს დროის პერსპექტივიდან. ასეთი სიუჟეტი და ნარატიული კომპოზიცია ახალი იყო ლიეტვურ ლიტერატურაში. რომანში მნიშვნელოვანია ბუნების თემაც - ბუნების ფერები და განწყობები შეესაბამება პერსონაჟების შინაგან გრძნობებს. რომანი ვითარდება ლიეტვური პრესის აკრძალვის დროს, ამიტომ ლიტვის თემა, ეროვნული ცნობიერებისთვის ბრძოლა განვითარებულია პარალელურად ახალგაზრდების სიყვარულის ხაზთან.