iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1233

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1233 მიღებულია 1999 წლის 6 აპრილს, გვინეა-ბისაუში არსებული ვითარების შესახებ რეზოლუცია 1216-ის (1998) დადასტურების შემდეგ. საბჭომ ჩამოაყალიბა გაეროს მშვიდობის მშენებლობის მხარდაჭერის ოფისი გვინეა-ბისაუში , რათა ხელი შეეწყო აბუჯას შეთანხმების იმპლემენტაციისთვის.

1223-ე რეზოლუციის პრეამბულაში უშიშროების საბჭო კვლავ გამოხატავდა შეშფოთებას გვინეა-ბისაუში არსებული ჰუმანიტარული ვითარების გამო. საბჭომ აღნიშნა გვინეა-ბისაუს პრეზიდენტის, ჟუან ბერნარდუ ვიეირასა და თვითგამოცხადებული სამხედრო ხუნტის ლიდერის განცხადებები იმის შესახებ, რომ ისინი არასოდეს დაუბრუნდებოდნენ იარაღის გამოყენებას, და მიესალმა ეროვნული ერთიანობის ახალი მთავრობის ფიცის დადებას. საბჭომ მიუთითა, რომ კვლავ რჩებოდა სერიოზული დაბრკოლებები, რაც ნაწილობრივ განპირობებული იყო სხვა ქვეყნებიდან საჯარო მოხელეებისა და სხვა ოფიციალური პირების გვინეა-ბისაუში დაუბრუნებლობით. მან მოიწონა დასავლეთ აფრიკის ქვეყნების ეკონომიკური თანამეგობრობის სადამკვირვებლო ჯგუფის ჯარების განლაგება და კიდევ ერთხელ გაუსვა ხაზი აბუჯას შეთანხმების შესაბამისად საყოველთაო და საპრეზიდენტო არჩევნების რაც შეიძლება მალე ჩატარების აუცილებლობას.

მხარეებმა სამშვიდობო პროცესში გადადგმული ნაბიჯებისთვის შექება დაიმსახურეს. მათ მოუწოდეს, მიეღოთ ზომები მთავრობის შეუფერხებელი ფუნქციონირებისა და ლტოლვილთა დაბრუნებისთვის. საბჭომ მხარეებს სთხოვა, დაუყოვნებლივ შეთანხმებულიყვნენ თავისუფალი, სამართლიანი და ინკლუზიური არჩევნების ჩატარების თარიღზე.

გენერალური მდივნის, კოფი ანანის გადაწყვეტილების მხარდასაჭერად, საბჭომ გასცა ნებართვა -ის ჩამოყალიბებაზე. ამ ოფისს დაევალა გვინეა-ბისაუში გაეროს საქმიანობის კოორდინაცია გარდამავალ პერიოდში (საყოველთაო და საპრეზიდენტო არჩევნებამდე), ასევე აბუჯას შეთანხმების იმპლემენტაციის ხელშეწყობა -თან, დასავლეთ აფრიკის ქვეყნების ეკონომიკურ თანამეგობრობასთან და საერთაშორისო ორგანიზაციებთან თანამშრომლობით.

რეზოლუციამ კიდევ ერთხელ გაუსვა ხაზი ყოფილი მეომარი მხარეების ჯარების განიარაღებისა და ბანაკებში განთავსების აუცილებლობას და მიესალმა ამ მიმართულებით -ის მიერ მიღწეულ პროგრესს, ასევე აღინიშნა ტერიტორიების განაღმვის საჭიროება ლტოლვილთა დაბრუნების ხელშესაწყობად. საბჭომ ყველა მხარეს მოუწოდა, პატივი სცენ საერთაშორისო სამართალს, განსაკუთრებით გაეროსა და ჰუმანიტარული პერსონალის საქმიანობასთან დაკავშირებით. საბჭო მიესალმა გაეროს განვითარების პროგრამის ორგანიზებით 1999 წლის 4-5 მაისს ჟენევაში დაგეგმილ კონფერენციას, რომლის მიზანიც გვინეა-ბისაუსთვის დახმარების მობილიზება იყო.

დასასრულს, გენერალურ მდივანს დაევალა, 1999 წლის 30 ივნისამდე, ხოლო შემდეგ ყოველ 90 დღეში ერთხელ, წარედგინა ანგარიში საბჭოსთვის გვინეა-ბისაუში მიმდინარე მოვლენების, აბუჯას შეთანხმების, -ისა და -ის შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1789

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1789 ერთხმად იქნა მიღებული 2007 წლის 14 დეკემბერს.

რეზოლუცია
უშიშროების საბჭომ კვიპროსში გაეროს სამშვიდობო ძალების მანდატი 2008 წლის 15 ივნისამდე გაახანგრძლივა.

რეზოლუცია 1789-ის (2007) ერთხმად მიღებით, საბჭომ ასევე შეშფოთებით აღნიშნა პროგრესის ნაკლებობა 8 ივლისის პროცესთან დაკავშირებით. მან მოუწოდა ყველა მხარეს, დაუყოვნებლივ ჩაერთონ გაეროს ძალისხმევაში კონსტრუქციულად და შეწყვიტონ ურთიერთბრალდებები.საბჭომ მოუწოდა ყველა მხარეს, მომდევნო თვეების განმავლობაში გამოიჩინონ მოქნილობა და პოლიტიკური ნება, რათა მიაღწიონ ხელშესახებ პროგრესს, რაც შესაძლებელს გახდის სრულმასშტაბიანი მოლაპარაკებების დაწყებას.

გასული წლის 8 ივლისს, კვიპროსელმა ბერძენმა და კვიპროსელმა თურქმა ლიდერებმა ხელი მოაწერეს პრინციპებისა და გადაწყვეტილებების ერთობლიობას. მათ აღიარეს, რომ არსებული სტატუსი მიუღებელია, ხოლო ყოვლისმომცველი მოწესრიგება — სასურველიცაა და შესაძლებელიც. ისინი შეთანხმდნენ დაუყოვნებლივ დაეწყოთ ორმიმართულებიანი პროცესი, რაც მოიცავდა ტექნიკური კომიტეტების მიერ მოსახლეობის ყოველდღიურ ცხოვრებაზე მოქმედი საკითხების განხილვას და, ამავდროულად, სამუშაო ჯგუფების მიერ არსებითი საკითხების შესწავლას, რაც საბოლოოდ ყოვლისმომცველ მოწესრიგებამდე მიიყვანდა მხარეებს. მათ ასევე აიღეს ვალდებულება, დაესრულებინათ ურთიერთბრალდებები.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 948

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 948 მიიღეს 1994 წლის 15 ოქტომბერს; მას შემდეგ, რაც გაიხსენა 841-ე (1993), 861-ე (1993), 862-ე (1993), 867-ე (1993), 873-ე (1993), 875-ე (1993), 905-ე (1994), 917-ე (1994), 933-ე (1994), 940-ე (1994) და 944-ე (1994) რეზოლუციები, საბჭომ მიესალმა ჰაიტის ლეგიტიმური პრეზიდენტის, ჟან-ბერტრან არისტიდის დაბრუნებას და გააუქმა ქვეყნის წინააღმდეგ დაწესებული სანქციები.

საბჭომ ასევე მიესალმა „გავერნორს-აილენდის შეთანხმებისა“ და „ნიუ-იორკის პაქტის“ იმპლემენტაციის პროცესს, ისევე როგორც გაერთიანებული ერების მიზნების განხორციელებას ჰაიტის ეროვნული პარლამენტის მოწვევით; ამასთან, გამოხატა სრული მხარდაჭერა ქვეყნის ყველა დემოკრატიული ინსტიტუტისა და ლიდერის, ასევე ყველა იმ სახელმწიფოსა და ორგანიზაციის მიმართ, რომლებმაც წვლილი შეიტანეს ამ შედეგის მიღწევაში. ასევე აღიარებულ იქნა 940-ე რეზოლუციით შექმნილი მრავალეროვნული ძალების ძალისხმევა.

ჰაიტიში გაეროს მისია შეცვლიდა მრავალეროვნულ ძალებს მას შემდეგ, რაც დამყარდებოდა სტაბილური გარემო, რაც ხელს შეუწყობდა გენერალური მდივნის, ბუტროს ბუტროს-გალის ძალისხმევას „“-ის ფორმირების დასასრულებლად. საბჭომ მიესალმა გენერალური მდივნის სპეციალური წარმომადგენლის ახალ დანიშვნას და მოუწოდა გაერთიანებული ერების ორგანიზაციისა და ამერიკის სახელმწიფოთა ორგანიზაციის გენერალურ მდივნებს შორის თანამშრომლობისკენ, განსაკუთრებით ჰაიტიში საერთაშორისო სამოქალაქო მისიის დაბრუნების საკითხთან დაკავშირებით.

948-ე რეზოლუცია მიღებულ იქნა 14 ხმით, არცერთის წინააღმდეგ; კენჭისყრისას თავი შეიკავა ბრაზილიამ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 949

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 949 ერთხმად მიიღეს 1994 წლის 15 ოქტომბერს, ერაყის შესახებ წინა რეზოლუციების, მათ შორის 678-ე (1990), 686-ე (1991), 687-ე (1991), 689-ე (1991) და 833-ე (1993) რეზოლუციების გახსენების შემდეგ, საბჭომ, მოქმედებდა რა გაეროს წესდების თავის საფუძველზე, მოსთხოვა ერაყს, გაეყვანა ქუვეითის საზღვართან ახლახან განლაგებული ჯარები, წინააღმდეგ შემთხვევაში კი დაემუქრა შემდგომი ზომების მიღებით.

საბჭომ აღნიშნა წარსულში ერაყის მხრიდან მეზობელი ქვეყნების წინააღმდეგ ძალის გამოყენებისა და მუქარის ფაქტები და მიუთითა, რომ ნებისმიერი მსგავსი მუქარა თუ პროვოკაციული ქმედება საფრთხეს უქმნის რეგიონულ მშვიდობასა და უსაფრთხოებას. საბჭო მტკიცედ იყო განწყობილი, არ დაეშვა ერაყის მხრიდან მეზობელი ქვეყნებისა და გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის მიმართ მუქარისა და დაშინების მცდელობები, და მიესალმა დიპლომატიურ ძალისხმევას. უშიშროების საბჭომ ხაზგასმით აღნიშნა, რომ წინამდებარე რეზოლუციის შეუსრულებლობის ნებისმიერ შედეგზე პასუხისმგებლობა ერაყს ეკისრებოდა.

აღინიშნა, რომ ერაყმა დაადასტურა მზადყოფნა ქუვეითის სუვერენიტეტის საკითხის დადებითად გადაჭრის შესახებ, თუმცა საბჭომ მოუწოდა ერაყს, პატივი სცეს ქუვეითის ტერიტორიულ მთლიანობას, სუვერენიტეტსა და საზღვრებს, როგორც ამას 687-ე და 833-ე რეზოლუციები მოითხოვს.ქუვეითის საზღვართან ერაყის სამხედრო ძალების ბოლოდროინდელი განლაგება დაიგმო, ხოლო რეზოლუციამ მოითხოვა სამხრეთ ერაყში განლაგებული ყველა ჯარის დაუყოვნებლივ გაყვანა. საბჭომ ასევე მოითხოვა, რომ მსგავსი ქმედებები აღარ განმეორდეს და ერაყმა ითანამშრომლოს გაეროს სპეციალურ კომისიასთან .

949-ე რეზოლუციის მიღებიდან მეორე დღესვე, ერაყმა თავისი შეიარაღებული ძალების გაყვანა დაიწყო.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 964

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 964 მიიღეს 1994 წლის 29 ნოემბერს, მას შემდეგ, რაც საბჭომ გაიხსენა რეზოლუციები 841 (1993), 861 (1993), 862 (1993), 867 (1993), 873 (1993), 875 (1993), 905 (1994), 917 (1994), 933 (1994), 940 (1994), 944 (1994) და 948 (1994), აღნიშნა ჰაიტიში მიღწეული პროგრესი და გააძლიერა გაეროს მისია ჰაიტიში მოვლინებული წინასწარი ჯგუფი.

მიესალმნენ მრავალეროვნული ძალების მცდელობებს ჰაიტიში უსაფრთხო და სტაბილური გარემოს შესაქმნელად გაეროს მისიის განლაგების მიზნით; ასევე მიესალმნენ პრეზიდენტ ჟან-ბერტრან არისტიდს, რომელიც ხელს უწყობდა ეროვნულ შერიგებას. გარდა ამისა, საბჭომ დადებითად შეაფასა წინასწარი ჯგუფის მიერ ერთობლივი სამუშაო ჯგუფის შექმნა, რომლის მიზანიც მრავალეროვნული ძალებიდან გაეროს მისიაზე გადასვლის მომზადება იყო.ამის შემდეგ, წინასწარი ჯგუფი 500-მდე თანამშრომლით გაძლიერდა, რაც აუცილებელი იყო გაეროს მისიაზე გადასვლის პროცესისთვის. გენერალურ მდივანს, ბუტროს ბუტროს-გალის, ეთხოვა საბჭოსთვის ანგარიშის წარდგენა -ის წინასწარი ჯგუფის შემადგენლობის გაზრდასთან დაკავშირებით, ხოლო მრავალეროვნულ ძალებსა და -ს შორის მჭიდრო თანამშრომლობისკენ მოუწოდეს.

964-ე რეზოლუცია მიღებულ იქნა 13 ხმით, არცერთი წინააღმდეგით; ბრაზილიამ და რუსეთმა კი ხმის მიცემისგან თავი შეიკავეს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 904

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 904 მიიღეს კენჭისყრის გარეშე 1994 წლის 18 მარტს. მას შემდეგ, რაც საბჭომ გამოხატა შეშფოთება დასავლეთ სანაპიროზე, ქალაქ ჰებრონში, პატრიარქთა მღვიმეში (იბრაჰიმის მეჩეთი) პალესტინელი მლოცველების წინააღმდეგ ჩადენილი მასობრივი მკვლელობის გამო, მან მოუწოდა შესაბამისი ზომების მიღებისკენ ოკუპირებულ ტერიტორიაზე მყოფი პალესტინელი სამოქალაქო პირების უსაფრთხოებისა და დაცვის უზრუნველსაყოფად.

გამოიხატა შეშფოთება პალესტინელთა შორის მსხვერპლის გამო, რაც მოჰყვა რამადანის თვის განმავლობაში მომხდარ ხოცვა-ჟლეტას; აღინიშნა, რომ ეს შემთხვევა კიდევ ერთხელ უსვამს ხაზს პალესტინელი ხალხის დაცვისა და უსაფრთხოების აუცილებლობას. საბჭომ კმაყოფილებით აღნიშნა სამშვიდობო პროცესის შეუფერხებელი მსვლელობისთვის მიმართული ძალისხმევა და საერთაშორისო თანამეგობრობის მიერ მომხდარი ინციდენტის დაგმობა. მან ასევე დაადასტურა ჟენევის მეოთხე კონვენციის მოქმედების ძალა და ისრაელის პასუხისმგებლობები.

საბჭომ დაგმო ჰებრონში მომხდარი მასობრივი მკვლელობა, რომელსაც 30 ადამიანის სიცოცხლე ემსხვერპლა (დამნაშავის ჩათვლით), ხოლო 125 პირი დაშავდა, და მოუწოდა ისრაელს იარაღის კონფისკაციისკენ, რათა თავიდან იქნას აცილებული ისრაელელი მოსახლეების მხრიდან ძალადობრივი ქმედებები. პალესტინელი სამოქალაქო პირების დასაცავად ზომების მიღებასთან ერთად, საბჭომ სთხოვა სამშვიდობო პროცესის თანასპონსორებს აშშ-სა და რუსეთს გააგრძელონ ძალისხმევა სამშვიდობო პროცესში ზემოაღნიშნული დებულებების იმპლემენტაციის მისაღწევად.

დასასრულს, რეზოლუციამ კიდევ ერთხელ დაადასტურა მხარდაჭერა პრინციპების დეკლარაციის მიმართ და მოუწოდა მისი დაუყოვნებლივი შესრულებისკენ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1098

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1098 ერთხმად იქნა მიღებული 1997 წლის 27 თებერვალს, 696-ე რეზოლუციის (1991) და ანგოლასთან დაკავშირებული ყველა შემდგომი რეზოლუციის ხელახლა დადასტურების შემდეგ, საბჭომ გაეროს ანგოლას ვერიფიკაციის მესამე მისიის მანდატი 1997 წლის 31 მარტამდე გააგრძელა.

რეზოლუციაში აღნიშნული იყო, რომ ეროვნული ერთიანობისა და შერიგების მთავრობის ფორმირება კვლავ გადაიდო, რადგან უნიტა არ იცავდა ლუსაკას ოქმის კონტექსტში დადგენილ გრაფიკს. ასევე გადაიდო სამშვიდობო შეთანხმებების პოლიტიკური და სამხედრო ასპექტების განხორციელება და ხაზგასმული იყო უნიტას მნიშვნელობა მისი ვალდებულებების შესრულებაში.

 -ის მანდატის გაგრძელების შემდეგ, საბჭომ მოუწოდა ანგოლას მთავრობას და უნიტას, გადაეჭრათ დარჩენილი საკითხები და შეექმნათ ეროვნული ერთიანობისა და შერიგების მთავრობა, გენერალურ მდივანს კი სთხოვა, 1997 წლის 20 მარტამდე წარედგინა ანგარიში ამ მხრივ მიღწეული პროგრესის შესახებ.

უშიშროების საბჭომ გამოთქვა მზადყოფნა, დაწესებულიყო უნიტას წინააღმდეგ ზომები, რომლებიც აღწერილია 864 (1993) რეზოლუციაში და ხაზგასმით აღნიშნა, რომ გენერალური მდივნის სპეციალური წარმომადგენლის ძალისხმევა, ერთობლივ კომისიასთან ერთად, აუცილებელია სამშვიდობო პროცესისთვის.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1456

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1456 ერთხმად მიიღეს 2003 წლის 20 იანვარს საგარეო საქმეთა მინისტრების დონეზე გამართულ შეხვედრაზე. საბჭომ მიიღო დეკლარაცია, რომელიც მოუწოდებდა ყველა სახელმწიფოს, აღეკვეთათ და აღმოეფხვრათ ტერორიზმის ნებისმიერი მხარდაჭერა. რეზოლუციას არ მიუცემია ტერორიზმის განმარტება, თუმცა, წინა რეზოლუციებისგან განსხვავებით, მასში პირველად იყო ნახსენები ადამიანის უფლებები.

უშიშროების საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა, რომ ტერორიზმი საერთაშორისო მშვიდობისა და უსაფრთხოების ერთ-ერთ უდიდეს საფრთხეს წარმოადგენს და მისი გამართლება ნებისმიერი მოტივით შეუძლებელია. გამოითქვა მზარდი შეშფოთება იმის გამო, რომ შესაძლოა გამოყენებულიყო ბირთვული, ქიმიური ან ბიოლოგიური იარაღი და დახვეწილი ტექნოლოგიები. ამასთან დაკავშირებით, უნდა გაძლიერებულიყო ტერორიზმის დაფინანსების აღკვეთის ზომები და ტერორისტებს უნდა აღეკვეთათ ნარკოტრაფიკის, ფულის გათეთრების, იარაღით უკანონო ვაჭრობისა და სხვა დანაშაულების გამოყენების შესაძლებლობა. გარდა ამისა, საბჭომ ხაზი გაუსვა თავის მტკიცე ნებას, ებრძოლა ასეთი ქმედებების წინააღმდეგ ყოვლისმომცველი მიდგომით, რომელიც მოიცავს ყველა ერსა და ორგანიზაციას, გაეროს წესდებისა და საერთაშორისო სამართლის შესაბამისად.

ყველა სახელმწიფოს უნდა შეესრულებინა 1373-ე (2001), 1390-ე (2002) და 1455-ე (2003) რეზოლუციები, გამხდარიყო ტერორიზმის შესახებ საერთაშორისო კონვენციების მხარე, დახმარებოდა ტერორისტული აქტების გამოძიებას და გაეტარებინა სანქციები ალ-კაიდას, თალიბანისა და მათთან დაკავშირებული პირების წინააღმდეგ, რაც ასახული იყო 1267-ე (1999), 1390-ე და 1455-ე რეზოლუციებში. საბჭომ ასევე მოითხოვა, რომ ყველა სახელმწიფოს პასუხისგებაში მიეცა ისინი, ვინც, სჩადიოდა, მხარს უჭერდა, აფინანსებდა ან გეგმავდა ტერორისტულ ქმედებებს და თანამშრომლობდა ანტიტერორისტულ კომიტეტთან. ამავდროულად, საერთაშორისო ორგანიზაციებს დაევალათ ტერორიზმის წინააღმდეგ მათი ქმედებების ეფექტურობის გაუმჯობესების გზების შეფასება. საბჭომ ხაზი გაუსვა ცივილიზაციებს შორის ურთიერთგაგების გაღრმავებისა და დიალოგის გაძლიერების მცდელობებს, რათა თავიდან ყოფილიყო აცილებული რელიგიებისა და კულტურების ამოჩემება (სამიზნედ ქცევა), და დასასრულს დაადასტურა თავისი მტკიცე განზრახვა ტერორიზმის წინააღმდეგ ბრძოლის გაძლიერების შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 959

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 959 ერთხმად მიიღეს 1994 წლის 19 ნოემბერს; მას შემდეგ, რაც გაიხსენა ყველა რეზოლუცია ბოსნია და ჰერცეგოვინაში არსებული ვითარების შესახებ, მათ შორის 824-ე (1993) და 836-ე (1993) რეზოლუციები, საბჭომ განიხილა გაეროს დამცავი ძალების ძალისხმევა ბოსნია და ჰერცეგოვინის უსაფრთხო ზონებში უშიშროების საბჭოს რეზოლუციების იმპლემენტაციის უზრუნველსაყოფად.

უშიშროების საბჭომ კვლავ დაადასტურა ბოსნიურ მხარეებს შორის მოგვარების აუცილებლობა და დაგმო ბოსნიელი სერბები მას შემდეგ, რაც მათ უარყვეს ტერიტორიული მოწყობის გეგმა. გამოითქვა შეშფოთება ბიჰაჩისა და უსაფრთხო ზონის გარშემო ბრძოლების ესკალაციისა და ამის შედეგად პირთა იძულებითი გადაადგილების გამო. საბჭომ კვლავ დაუდასტურა მხარეებს ადრინდელი მოწოდებები საომარი მოქმედებების შეწყვეტის შესახებ, რამაც შეიძლება გამოიწვიოს დაძაბულობის შემდგომი გამწვავება, და ხაზი გაუსვა სასწრაფო ცეცხლის შეწყვეტის აუცილებლობას. ხაზგასმით აღინიშნა სარაევოს, როგორც მულტიკულტურული, მრავალეთნიკური და რელიგიური ცენტრის მნიშვნელობა. საბჭომ მხედველობაში მიიღო ევროკავშირის, რუსეთის, გაერთიანებული სამეფოსა და შეერთებული შტატების განცხადება და მათი ერთგულება უსაფრთხო ზონების რეჟიმის გაძლიერებისადმი.

გამოიხატა შეშფოთება ბოსნია და ჰერცეგოვინაში მიმდინარე საომარი მოქმედებებისა და ხორვატიასთან მისი საერთაშორისო საზღვრის დარღვევის გამო, განსაკუთრებით კრაინის სერბთა ძალების მხრიდან. ყველა მხარეს მოუწოდეს, ითანამშრომლონ „“-თან უსაფრთხო ზონების შესახებ უშიშროების საბჭოს რეზოლუციების იმპლემენტაციის უზრუნველსაყოფად. გენერალურ მდივან ბუტროს ბუტროს-გალის მიემართა კითხვით ბიჰაჩში სიტუაციის სტაბილიზაციისთვის შესაძლო დამატებითი ზომების შესახებ. როგორც გენერალურ მდივანს, ისე „“-ს დაევალათ, გაეგრძელებინათ მოლაპარაკებები ბოსნიურ მხარეებთან სარაევოს დემილიტარიზაციისა და ქალაქში ნორმალური ცხოვრების აღდგენის თაობაზე, 900-ე (1994) რეზოლუციის შესაბამისად. დასასრულს, გენერალურ მდივანს ეთხოვა, 1994 წლის 1 დეკემბრისთვის წარედგინა ანგარიში საბჭოს წინაშე წინამდებარე რეზოლუციის შესრულების შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 945

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 945 გაეროს უშიშროების საბჭოს 945-ე რეზოლუცია, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 1994 წლის 29 სექტემბერს, მას შემდეგ, რაც საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა 696-ე (1991) რეზოლუცია და ყველა შემდგომი რეზოლუცია ანგოლას შესახებ, გააგრძელა გაეროს ანგოლის მეორე საკონტროლო მისიის მანდატი 1994 წლის 31 ოქტომბრამდე და განიხილა სამშვიდობო შეთანხმებების იმპლემენტაციის საკითხი.

საბჭომ აღნიშნა, რომ მისი მომავალი გადაწყვეტილებები გაეროს როლზე ანგოლაში დამოკიდებული იქნებოდა მხარეების ნებაზე, მიაღწიონ მშვიდობას. კვლავ არსებობდა სერიოზული შეშფოთება ქვეყანაში მიმდინარე საომარი მოქმედებების გამო, რაც საფრთხეს უქმნიდა სამშვიდობო მოლაპარაკებებს ლუსაკაში (ზამბია), აფერხებდა -ის მანდატის შესრულებას და ტანჯვას აყენებდა სამოქალაქო მოსახლეობას. საბჭომ ასევე გამოხატა შეშფოთება -ს წინააღმდეგ 864-ე (1993) რეზოლუციით დაწესებული იარაღის ემბარგოს დარღვევის გამო.

მას შემდეგ, რაც -ის მანდატი 1994 წლის 31 ოქტომბრამდე გაგრძელდა, ორივე მხარეს მოუწოდეს, იმავე თარიღისთვის დაესრულებინათ მოლაპარაკებები ლუსაკაში და ხელი მოეწერათ შეთანხმებისთვის. სამშვიდობო პროცესის ნებისმიერი შემდგომი დაყოვნება მიუღებლად გამოცხადდა. აღინიშნა, რომ -მ მიიღო გენერალური მდივნის სპეციალური წარმომადგენლისა და სამი დამკვირვებელი სახელმწიფოს მიერ წარდგენილი წინადადებები, რის გამოც ამ დაჯგუფების წინააღმდეგ დამატებითი ზომები აღარ გატარებულა. იმ შემთხვევაში, თუ შეთანხმება ვერ შედგებოდა, გაეროს ყოფნა ანგოლაში გადაიხედებოდა, ხოლო შეთანხმების მიღწევის შემთხვევაში — -ის პერსონალის რაოდენობა მანამდე ავტორიზებულ დონემდე გაიზრდებოდა.ამავდროულად, მხარეებს მოუწოდეს სამხედრო მოქმედებების დაუყოვნებლივ შეწყვეტისაკენ.

დაიგმო ისეთი ქმედებები, რომლებიც ხელს უშლიდა მოსახლეობისთვის ჰუმანიტარული დახმარების მიწოდებას, მათ შორის სახმელეთო ნაღმების დაგება. 1994 წლის 27 აგვისტოს ჰუმანიტარული სფეროს მუშაკთა გაუჩინარებამ შეშფოთება გამოიწვია და გაჟღერდა მათი გათავისუფლების მოთხოვნა. ყველა სახელმწიფოს კიდევ ერთხელ შეახსენეს -ს წინააღმდეგ 864-ე რეზოლუციით გათვალისწინებული დებულებების შესრულების აუცილებლობა. დასასრულს, გენერალურ მდივანს, ბუტროს ბუტროს-გალის, ეთხოვა 1994 წლის 20 ოქტომბრისთვის საბჭოსთვის წარედგინა ანგარიში ანგოლაში არსებული სამხედრო და ჰუმანიტარული ვითარების, ისევე როგორც ლუსაკის მოლაპარაკებების მიმდინარეობის შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1750

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1750 ერთხმად იქნა მიღებული 2007 წლის 30 მარტს.

რეზოლუცია
უშიშროების საბჭომ ლიბერიაში გაეროს მისიის მანდატი 30 სექტემბრამდე გაახანგრძლივა. ამავდროულად, საბჭომ გენერალურ მდივანს სთხოვა, მანდატის ამოწურვამდე არაუგვიანეს 45 დღით ადრე წარმოადგინოს ოპერაციის ეტაპობრივი დასრულების დეტალური გეგმა.

რეზოლუცია 1750-ის (2007) ერთხმად მიღებით, საბჭომ დამატებით გადაწყვიტა -ის მანდატში ახალი ელემენტის ჩართვა, რაც ითვალისწინებდა ადმინისტრაციულ და მასთან დაკავშირებულ მხარდაჭერას, ასევე უსაფრთხოების უზრუნველყოფას იმ საქმიანობისთვის, რომელსაც სიერა-ლეონეს სპეციალური სასამართლო ლიბერიის ტერიტორიაზე ანხორციელებდა. აღნიშნული საქმიანობა განხორციელდებოდა ხარჯების ანაზღაურების საფუძველზე და ლიბერიის მთავრობის თანხმობით.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1470

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1470 ერთხმად მიიღეს 2003 წლის 28 მარტს. სიერა-ლეონეში არსებული ვითარების შესახებ ყველა წინა რეზოლუციის განხილვის შემდეგ, საბჭომ გაეროს მისიის მანდატი ექვსი თვით, 2003 წლის 30 სექტემბრამდე გააგრძელა.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
უშიშროების საბჭომ შეშფოთება გამოთქვა მანოს მდინარის რეგიონში არსებული კვლავ არასტაბილური უსაფრთხოების ვითარების გამო, განსაკუთრებით ლიბერიაში მიმდინარე სამოქალაქო ომისა და მისი ჰუმანიტარული შედეგების გამო მეზობელ სახელმწიფოებზე, მათ შორის კოტ-დ’ივუარზე. საბჭომ აღიარა სიერა-ლეონეში არსებული მდგომარეობა და უსაფრთხოებისა და სტაბილურობის შესანარჩუნებლად სიერა-ლეონეს პოლიციის გაძლიერების აუცილებლობა. გარდა ამისა, ხაზი გაესვა სახელმწიფო ხელისუფლების გავრცელების მნიშვნელობას მთელ ქვეყანაში, განსაკუთრებით ალმასის საბადოებზე, ასევე ყოფილი მებრძოლების რეინტეგრაციას, ადამიანის უფლებებისა და კანონის უზენაესობის პატივისცემას, და ლტოლვილებისა და იძულებით გადაადგილებულ პირთა დაბრუნებას. მკაფიოდ აღინიშნა სიერა-ლეონეს სპეციალური სასამართლოს მნიშვნელობა და -ის მხარდაჭერის აუცილებლობაც.

ქმედებები
-ის მანდატის დამატებითი ექვსი თვით გაგრძელების შემდეგ, საბჭომ მადლობა გადაუხადა იმ ქვეყნებს, რომლებსაც წვლილი შეჰქონდათ შეიარაღებულ ძალებში და თავად -ს მისი ზომის, შემადგენლობისა და განლაგების კორექტირებისთვის. მას დაევალა პასუხისმგებლობის აღება ქვეყნის შიდა და საგარეო უსაფრთხოებაზე, ხოლო გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს, დაევალა მისიის ეტაპობრივი შემცირებისა და გაყვანის გეგმების დეტალურად წარმოდგენა.

რეზოლუციამ გამოხატა შეშფოთება შემოწირულობების დეფიციტის გამო და ხაზი გაუსვა, რომ სიერა-ლეონეს მთავრობის ადმინისტრაციული შესაძლებლობების განვითარება აუცილებელი იყო გრძელვადიანი მშვიდობისთვის. გარდა ამისა, მთავრობამ ძალისხმევა მიმართა სიერა-ლეონეში ალმასის მომპოვებელ ზონებზე ეფექტური კონტროლის უზრუნველსაყოფად და განხორციელდა -ის სამოქალაქო პოლიციის განლაგება.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 944

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 944 მიიღეს 1994 წლის 29 სექტემბერს, მას შემდეგ, რაც საბჭომ გაიხსენა რეზოლუციები 841 (1993), 861 (1993), 862 (1993), 867 (1993), 873 (1993), 875 (1993), 905 (1994), 917 (1994), 933 (1994) და 940 (1994), საბჭომ დაადასტურა მზადყოფნა ჰაიტის წინააღმდეგ დაწესებული სანქციების შეჩერების შესახებ მას შემდეგ, რაც სამხედრო ხუნტის გადაყენების შედეგად ლეგიტიმური პრეზიდენტი ჟან-ბერტრან არისტიდი თავის პოსტს დაუბრუნდებოდა.

საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა თავისი მიზნები: დე ფაქტო ხელისუფლების ჩამოცილება, ჟან-ბერტრან არისტიდის დაბრუნება და ჰაიტის ლეგიტიმური მთავრობის აღდგენა. საბჭო მიესალმა მრავალეროვნული ძალების პირველი ქვედანაყოფების მშვიდობიან განლაგებას 1994 წლის 19 სექტემბერს და გამოხატა მოლოდინი მათი მისიის დასრულებისა და გაეროს მისიის განთავსების მიმართ.

გენერალურ მდივანს, ბუტროს ბუტროს-გალის, ეთხოვა გადაედგა ნაბიჯები გაეროს მისიის 60-კაციანი წინასწარი ჯგუფის განლაგების დაუყოვნებლივ დასასრულებლად; ამავდროულად, მან მოუწოდა წევრ სახელმწიფოებს, წვლილი შეიტანონ -ის საქმიანობაში.მას ასევე ეთხოვა, ამერიკის სახელმწიფოთა ორგანიზაციასთან თანამშრომლობით, ეზრუნა ჰაიტიში საერთაშორისო სამოქალაქო მისიის დაბრუნებაზე, რომელიც მანამდე ქვეყნიდან გაძევებული იყო.

გაეროს წესდების თავის შესაბამისად მოქმედმა საბჭომ გადაწყვიტა, რომ პრეზიდენტ ჟან-ბერტრან არისტიდის დაბრუნების მომდევნო დღის 00:01 საათზე ( - აღმოსავლეთის სტანდარტული დროით) შეწყდეს ჰაიტისთან დაკავშირებით 841-ე, 873-ე და 917-ე რეზოლუციებით დაწესებული ზომები. იმავე დროს დაიშლება 841-ე რეზოლუციის საფუძველზე შექმნილი კომიტეტიც. დასასრულს, გენერალურ მდივანს ეთხოვა კონსულტაციები გაემართა ამერიკის სახელმწიფოთა ორგანიზაციის გენერალურ მდივანთან იმ ზომების შესახებ, რომლებსაც მოცემული რეზოლუციის შესაბამისად გაატარებდა.

944-ე რეზოლუცია მიღებულ იქნა 13 ხმით, არცერთი წინააღმდეგით; ბრაზილიამ და რუსეთმა კი ხმის მიცემისგან თავი შეიკავეს.