პონტე-სისტოს შადრევანი

პონტე-სისტოს შადრევანი — ოდესღაც ცნობილი როგორც ჩენტო პრეტის შადრევანი, არის ადრეული საუკუნის მონუმენტური შადრევანი, რომელიც ამჟამად მდებარეობს ტრილუსის მოედანზე, პონტე სისტოს სამხრეთ ბოლოს პირისპირ, ტრასტევერეში, რომში, იტალიაში. იგი რეკონსტრუირებულ იქნა აქ საუკუნის ბოლოს, თავდაპირველად კი აგებული იყო მდინარის მოპირდაპირე მხარეს, მიმაგრებული ყოფილი კოლეჯიო ეკლეზიასტიკოს შენობაზე.

ისტორია
1587 წელს, პონტე სისტოს ჩრდილოეთ ბოლოში პაპ სიქსტუს -ის მიერ დაარსდა თავშესაფარი ღარიბთათვის. შენობა, რომელიც აშენდა დომენიკო ფონტანის მიერ, მოიცავდა დიდ სამლოცველოს ან ეკლესიას (რომელიც აღარ არსებობს), რომელიც მიეძღვნა წმინდა ფრანცისკ ასიზელის (სან ფრანჩესკო ა პონტე სისტო ან სან ფრანჩესკო აი მენდიკანტი). თავდაპირველად ცნობილი როგორც ოსპიციო დეი მენდიკანტი, ამ თავშესაფრის შენობის გამოყენება საუკუნეების განმავლობაში იცვლებოდა. 1700-იანი წლების დასაწყისში, პაპ კლემენტ -ის დროს, მამაკაცი მათხოვრები გადაყვანილ იქნენ სან მიკელე ა რიპის თავშესაფარში და შენობის ნაწილი, რომელშიც შესვლა ხდებოდა დღევანდელი დელე ძოკოლეტეს ქუჩის გავლით, გახდა თავშესაფარი ან კონსერვატორია ძიტელე მენდიკანტი-სთვის (ქალიშვილები ან გოგონები, რომლებიც იყვნენ მათხოვრები). ეს თავშესაფარი, სახელწოდებით „ძოკოლეტე“, დაარსდა პაპ ინოკენტი -ის დროს, და ფუნქციონირებდა საუკუნემდე, როდესაც მას გადაერქვა სახელი კონსერვატორიო დი სანტი კლემენტე ე კრეშენტინო და მართავდნენ პიარისტები. სახელი ძოკოლეტე სავარაუდოდ წარმოდგება ხის ქოშებისგან, ძოკოლო, რომლებსაც აძლევდნენ გოგონებს ფეხსაცმელად. შენობის ნაწილი, რომელშიც შესვლა ხდებოდა დეი პეტინარის ქუჩიდან (სადაც ის კვეთდა ჯულიას ქუჩას), გახდა თავშესაფარი ღარიბი გადამდგარი მღვდლებისთვის (ოსპიციო დეი ჩენტი პრეტი), და მოგვიანებით გახდა სემინარია, კოლეჯიო ეკლეზიასტიკო. საუკუნის შუა ხანებში, ამ ერთეულის ნაწილი ფუნქციონირებდა როგორც სამხედრო ჰოსპიტალი.

დიზაინი
სწორედ ამ უკანასკნელი სემინარიის შენობისთვის, რომელიც მდებარეობდა რიონე რეგულაში, პაპ პავლე -ის ადმინისტრაციამ გადაწყვიტა ამ შადრევნის აშენება, რომელშიც უნდა გაეტარებინათ წყალი აკვა პაოლადან, მდინარის გავლით მილების საშუალებით, რომლებიც გადიოდა პონტე სისტოზე. ქვისა და ტრავერტინის მარმარილოსგან აშენებული შადრევანი გამოუშვებდა წყალს სხვადასხვა ადგილიდან: ზედა აუზი (რომელიც ჯერ კიდევ არსებობს, მაგრამ აღარ მონაწილეობს ჰიდრავლიკაში) ივსებოდა ზემოდან შადრევნებით, და შემდეგ გადმოდიოდა ქვემოთ მდებარე უფრო დიდ აუზში. დამატებით, წყალი გამოედინებოდა ორი ლომის პირიდან და დრაკონებიდან (ბორგეზეს ოჯახის სიმბოლოები), რომლებიც ამოკვეთილი იყო სვეტის საძირკვლის ქვებში. ინჟინერია განახორციელეს ჯოვანი ვასანციომ და ფლამინიო პონციომ, ხოლო შადრევანი, რომელიც მიმაგრებული იყო შენობის ფასადზე, დააპროექტა ჯოვანი ფონტანამ. ადრე, შადრევნის წინ მდებარე ტერიტორიას ერქვა სან ვინჩენცო პალოტის მოედანი. შადრევნის შექმნის ღირებულება იყო დაახლოებით 4000 სკუდი, რაც 2006 წლის შეფასებით უდრიდა 4 მილიონ ევროს.

შადრევანი ჩრდილოეთ ნაპირზე დაშალეს საუკუნის ბოლოს. რომის ნაპოლეონის ძალების მიერ ოკუპაციის დროს ამავე საუკუნის დასაწყისში შადრევნის თავზე მდებარე პაპის სიმბოლო მოხსნეს. 1870-იანი წლებისთვის, ტიბრის ჩრდილოეთი ნაპირები, მიწის ზოლი, რომელიც მიდრეკილი იყო წყალდიდობისკენ, გაიწმინდა ლუნგოტევერეს აშენების მიზნით, რამაც გამოიწვია შადრევნის დაშლა 1879 წელს. ბევრი ქვა გამოიყენეს ასევე მიწის ამოსავსებად. მომდევნო ათწლეულების განმავლობაში, ეს განიხილებოდა როგორც კულტურული სიამაყის აქტი და ამ ძეგლისადმი უპატივცემულობა. რომის საბჭომ გადაწყვიტა შადრევნის ხელახლა აგება მის ახალ ადგილას 1898 წელს, მიუხედავად იმისა, რომ არქიტექტორ ანჯელო ვესკოვალის შეეძლო ეპოვა მხოლოდ ძეგლის ორიგინალური ქვების დაახლოებით ნახევარი. შადრევანი, რომელიც ახლა უყურებს ხიდს მოპირდაპირე ნაპირიდან, არის გადატვირთული პარკი.