კლეტო გონსალეს ვიკესი

კლეტო გონსალეს ვიკესი (დ. 13 ოქტომბერი, 1858 – გ. 23 სექტემბერი, 1937) — კოსტა-რიკელი იურისტი, ისტორიკოსი და პოლიტიკოსი, რომელიც კოსტა-რიკის მე-18 და 26-ე პრეზიდენტის თანამდებობას იკავებდა (1906–1910 და 1928–1932 წლებში). რიკარდო ხიმენეს ორეამუნოსთან ერთად, გონსალესი მიჩნეულია საუკუნის კოსტა-რიკის ერთ-ერთ ყველაზე გავლენიან ლიბერალ პოლიტიკურ მოღვაწედ.

გონსალესი დაიბადა ბარვაში (ერედია), 1858 წლის 13 ოქტომბერს, კლეტო გონსალეს პერესისა და აურორა ვიკეს მურილიოს ოჯახში. მან კარიერა სამართლისა და საჯარო სამსახურის სფეროში აირჩია და ფართოდ გახდა ცნობილი კოსტა-რიკის პოლიტიკურ და ინსტიტუციურ განვითარებაში შეტანილი წვლილით.

1889 წელს მან ცოლად შეირთო ადელა ერან ბონილია. იგი გარდაიცვალა სან-ხოსეში 1937 წლის 23 სექტემბერს. სამშობლოს წინაშე გაწეული ღვაწლისთვის, 1944 წლის 5 ოქტომბერს გონსალეს ვიკესს სიკვდილის შემდეგ მიენიჭა „სამშობლოს ღირსეული მოღვაწის“ წოდება.

პოლიტიკური კარიერა
კლეტო გონსალეს ვიკესმა პოლიტიკური კარიერა ახალგაზრდობაშივე დაიწყო და რამდენიმე ათწლეულის განმავლობაში სხვადასხვა სახელმწიფო თანამდებობა ეკავა. კარიერის დასაწყისში, 1886 წელს, იგი იყო საგარეო საქმეთა, რელიგიისა და ქველმოქმედების მინისტრის მოადგილე, მოგვიანებით კი, 1887-1888 წლებში, პრეზიდენტ ბერნარდო სოტო ალფაროს მმართველობისას — შინაგან საქმეთა, პოლიციისა და საზოგადოებრივი სამუშაოების მინისტრი. იგი ასევე ორჯერ იყო დედაქალაქ სან-ხოსეს მუნიციპალიტეტის პრეზიდენტი (1904–1905 და 1922–1923 წლებში).

1892 წელს იგი აირჩიეს ალახუელას პროვინციის დეპუტატად „ნაციონალური პარტიიდან“. იგი მცირე ხნით იკავებდა საკონსტიტუციო კონგრესის ვიცე-პრეზიდენტის პოსტს, სანამ პრეზიდენტმა ხოსე ხოაკინ როდრიგეს სელედონმა კონგრესი არ დაითხოვა.

გონსალეს ვიკესი აქტიურად მოღვაწეობდა სამოქალაქო და პროფესიულ ინსტიტუტებშიც. 1898–1900 წლებში იყო კოსტა-რიკის ადვოკატთა ასოციაციის პრეზიდენტი, ასევე ხელმძღვანელობდა სან-ხოსეს საქველმოქმედო საბჭოს ( , ამჟამინდელი სოციალური დაცვის საბჭო). 1923 წელს იგი გახდა კოსტა-რიკის ენის აკადემიის ერთ-ერთი დამფუძნებელი და მისი პირველი დირექტორი.

1906 წელს გონსალეს ვიკესი პირველად აირჩიეს პრეზიდენტად. მიუხედავად იმისა, რომ კონგრესში უმრავლესობა არ ჰყავდა, იგი ქვეყანას დიდი პოლიტიკური ტაქტითა და პრაგმატიზმით მართავდა.1915 წელს იგი კვლავ აირჩიეს დეპუტატად, სადაც 1917 წლის სახელმწიფო გადატრიალებამდე მსახურობდა. ძმები ტინოკოების დიქტატურის დროს და 1920 წლამდე, იგი უზენაესი სასამართლოს წევრი იყო.

იგი პრეზიდენტის თანამდებობას მეორე ვადით 1928–1932 წლებში დაუბრუნდა, სწორედ „დიდი დეპრესიის“ სახელით ცნობილი გლობალური ეკონომიკური კრიზისის დროს. ამ პერიოდში გონსალეს ვიკესმა გაატარა პოლიტიკა, რომელიც ეფუძნებოდა განვითარებად კეინზიანურ ეკონომიკურ პრინციპებს; მან გაზარდა სახელმწიფო ხარჯები და წამოიწყო ინფრასტრუქტურული პროექტები ეკონომიკის სტიმულირებისა და კრიზისის შედეგების შესამსუბუქებლად.

მთავარი მიღწევები
მან 1910 წელს დაასრულა წყნარი ოკეანისკენ მიმავალი რკინიგზის მშენებლობა.
მან კარნახობდა რკინიგზის შესახებ პირველ კანონს.
მან გააფართოვა სან-ხოსეს მილსადენების სისტემა.
მან ააშენა ეროვნული ბიბლიოთეკის ძველი შენობა.
გააძლიერა მუნიციპალური მომსახურება.
1928 წელს მან შექმნა შრომის დებიტორული დავალიანება და სოციალური პროგნოზი და ხელი შეუწყო შრომის კოდექსის შექმნას.
1928 წელს მას დაეხმარა სოფლის მეურნეობის დებიტორული დავალიანების, მეცხოველეობისა და ელექტროენერგიის ეროვნული სამსახურის შექმნა.
მან შექმნა რესპუბლიკის გენერალური პროკურორის ოფისი.
მან დააარსა ჩვილობის ეროვნული მფარველობა.
1932 წელს მან დააარსა საჰაერო ტრანსპორტის პირველი ეროვნული ბიზნესი.
1928 წელს გახსნა პუნტარენასის დოკი.
მოასფალტა სან-ხოსეს ქუჩები.