iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ნიკოლოზ არჯევანიძე

ნიკოლოზ არჯევანიძე (დ. 28 მარტი, 1858, თბილისი — გ. 1 ივნისი, 1937) — ქართველი სამხედრო პირი, სასოფლო და საზოგადო მოღვაწე, კულტურტრეგერი.

ბიოგრაფია
წარმოშობით გარეკახეთის სოფელ ნორიოდან იყო. მამამისი თბილისის ოლქში საქართველოს საეკლესიო მამულების გამგებელი იყო, რომელმაც თბილისის ახლოს რამდენიმე სოფელი დაასახლა: პატარა ლილო, ახალსოფელი, მამკოდა, სვიმონიანთხევი, იკვლევი. ნიკოლოზ არჯევანიძემ პეტერბურგში ნიკოლოზის კავალერიის სასწავლებელი დაამთავრა. სამხედრო ასპარეზზე პოლკოვნიკის ხარისხამდე მიაღწია. სხვადასხვა დროს, ოთხი კორპუსის სარდლის (ზაქარია ჭაჭავაძის, ივანე ამილახვრის, ელ. ზეზემანისა და ს. ფადეევის) ადიუტანტი იყო. მსოფლიო ომის დროს (1914-1918) ლაზარეთების უფროსად მუშაობდა. სამხედრო ასპარეზზე სამსახურის დროსვე (პოლკოვნიკის ხარისხში მყოფმა) თავის ძმასთან, ანტონთან ერთად, ნორიოში სასოფლო მეურნეობა დააფუძნა. შტაბ-როტმისტრის ხარისხში მყოფი, 1890-1891 წლებში ნორიოს საზოგადოებამ მინდვრის მეველედ აირჩია, რაც ნიკოლოზ არჯევანიძემ სრულიად უფასოდ, სამაგალითოდ და სამართლიანად შეასრულა. 1891-1894 წლებში აირჩიეს თბილისის ხმოსნად (ნიკო ნიკოლაძესთან, ნ. ზუბალაშვილთან. ივანე და მიხეილ მაჩაბლებთან, სარაჯიშვილებთან ერთად, სულ 22 ქართველი ხმოსანი), რომლის დროსაც ნიკოლოზ არჯევანიძემ გააკეთა მოხსენებები ციციშვილის (ან ნიკოლოზ ბარათაშვილის) აღმართზე ქუჩის გაყვანის, ავჭალის წყალსადენის და ალექსანდრეს (კომუნართა) ბაღის მოვლის შესახებ. მრავალგზის არჩეული იყო ბანკის, სკოლისა და სხვა დაწესებულებათა სარევიზიო კომისიებში. მისი უშუალო მონაწილეობით განახლდა და აიგო თბილისის ქაშვეთის ტაძარი სოფელ ჭალის სამთავისის ტაძრის გეგმაზე, რომელიც თვით არჯევანიძემ მოითხოვა. ის აქტიურ მონაწილეობას იღებდა ქართული გიმნაზიის (თბილისის უნივერსიტეტი) აშენების საქმეში. 1914 წელს აირჩიეს გრიგოლ ორბელიანის ძეგლის დამდგმელი კომისიის წევრად, მაგრამ ძეგლის დადგმას ხელი შეუშალა პირველმა მსოფლიო ომმა. ნიკო ნიკოლაძემ ყველა ხმოსნის დახასიათების დროს ნიკოლოზ არჯევანიძე ალექსანდრე გრიბოედოვის სიტყვებით ასე დაახასიათა: „ , — “. კათალიკოს ამბროსის და საკათალიკოსო საბჭოს წევრთა გასამართლების დროს ნიკოლოზ არჯევანიძე პასუხისგებაში მისცეს, როგორც საკათალიკოსო საბჭოს წევრი და ბრალად წაუყენეს: „სამხედრო ტაძრის მთავრობაზე გადაცემის წინააღმდეგ წახვედიო“, რაზეც მან შემდეგი პასუხი გასცა: „არა თუ წინააღმდეგი ვიყავი, არამედ მე მომხრე ვარ ეგ ტაძარი დაინგრეს, როგორც გარეგნობით უშნო, ხატების აბანოდ წოდებული, ქუჩის შემავიწროვებელი, ჰაერის მოძრაობის შემაფერხებელი და რუსთა თვითმპყრობლობის ბატონობის სიმბოლო“ (ნ. არჯევანიძის ეს აზრი აღსრულდა კიდეც, 1930 წელს სამხედრო ტაძარი დაანგრიეს და მის ადგილას საქართველოს სსრ მთავრობის სასახლე ააგეს). პირველი მსოფლიო ომის შემდეგ სამსახურს ჩამოშორებული, ერთ დროს საკმაო ქონებისა და პენსიის მქონე ნიკოლოზ არჯევანიძე, სიღარიბეში გარდაიცვალა. დაკრძალვის ადგილი: კუკიის სასაფლაო.
კონსტანტინე ტაბატაძე

კონსტანტინე ტაბატაძე (დ. 29 მაისი, 1936, თბილისი) — ქართველი ინჟინერი.

ბიოგრაფია
1970 წელს დაამთავრა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტი სამრეწველო და სამოქალაქო მშენებლობის სპეციალობით ხოლო მოსკოვის ბიზნესის სკოლა ერთობლივი საწარმოებისა და საგარეო ეკონომიკური ურთიერთობების სპეციალობით 1989 წელს.

1957-1961 წლებში მუშაობდა საქართველოს მშენებლობის სამინისტროს სამშენებლო გაერთიანება „თბილქალაქმშენის“ სამშენებლო ორგანიზაციებში მშენებელ ოსტატად, თბილისის საქალაქო საბჭოს აღმასკომის ტექნიკურ ბიუროში; 1961-1965 წლებში საპროექტო ინსტიტუტ „თბილქალაქპროექტის“ პირველ არქიტექტურულ სექტორში — ინჟინრად, უფროს ინჟინრად; 1965-1970 წლებში იყო საქართველოს ტურიზმისა და ექსკურსიების რესპუბლიკური საბჭოს მშენებლობის განყოფილების უფროსი ინჟინერი; 1970-1972 წლებში ამავე განყოფილების გამგე; საქართველოს ტურიზმისა და ექსკურსიების რესპუბლიკური საბჭოს თავმჯდომარის მოადგილე მშენებლობის დარგში; 1997 წლიდან საქართველოს ურბანიზაციისა და მშენებლობის სამინისტროს მშენინდუსტრიის, საშენ მასალათა წარმოებისა და განვითარების სამმართველოს უფროსის მოადგილე; ხელმძღვანელობდა თბილისის, მცხეთის, ბაზალეთის, თელავის, ლაგოდეხის, ფასანაურის, ყაზბეგის, ბორჯომის, ბაკურიანის, ვარძიის, გორის, ქუთაისის, ჩაქვის, მწვანე კონცხის, ციხისძირის, ბათუმის, სოხუმის, ახალი ათონის და სხვა ტურისტული ბაზებისა და სასტუმროების მშენებლობას; დიდი წვლილი აქვს შეტანილი უნიკალური ახალი ათონის მღვიმის კეთილმოწყობაში; არის სხვადასხვა სახელმწიფო ჯილდოს მფლობელი.

ჯილდოები
საქართველოს დამსახურებული ინჟინერი
პატრისია ესპინოსა

}
| დაბადების ადგილი= მეხიკო, მექსიკა
| გარდაცვალების თარიღი =
| გარდაცვალების ადგილი=
| მოქალაქეობა =
პატრისია ესპინოსა კანტელიანო (დ. 21 ოქტომბერი, 1958; ) ― მექსიკელი პოლიტიკოსი და დიპლომატი. გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის კლიმატის ცვლილების შესახებ კონვენციის ამჟამინდელი აღმასრულებელი მდივანი. იყო მექსიკის ელჩი ავსტრიაში, გერმანიაში, სლოვენიასა და სლოვაკეთში და მსახურობდა მექსიკის საგარეო საქმეთა მინისტრად 2006-2010 წლებში.

დაამთავრა მექსიკის კოლეჯის საერთაშორისო ურთიერთობების საბაკალავრო პროგრამა ჟენევის საერთაშორისო და განვითარების კვლევების სამაგისტრო ინსტიტუტი. დაქორწინებულია და ორი შვილი ჰყავს.

კარიერა
ესპინოსა საგარეო სამსახურს 1981 წლის 16 სექტემბერს შეუერთდა. ჟენევაში გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის მექსიკის დელეგაციაში მსახურობდა. 1992-1997 წლებში ნიუ-იორკში გაეროს მექსიკის დელეგაციაში და იბერიულ-ამერიკული სამიტისა და ჩრდილოეთ და სამხრეთ ამერიკის სამიტის გენერალურ დირექტორად მუშაობდა.

2016 წლის მაისში გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის გენერალურმა მდივანმა, პან გი მუნმა, გაეროს კლიმატის ცვლილების კონვენციის აღმასრულებელ მდივნად დანიშნა.

არის -ის წევრი.
ელიზაბეთ მრემა

ელიზაბეთ მარუმა მრემა (დ. 5 იანვარი, 1957) ― ტანზანიელი ბიომრავალფეროვნების ლიდერი და იურისტი. ამჟამად მონრეალში, კანადაში ცხოვრობს. 2020 წლიდან არის გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის ბიოლოგიური მრავალფეროვნების კონვენციის აღმასრულებელი მდივანი. პირველი აფრიკელი ქალი, რომელმაც აღნიშნული თანამდებობა დაიკავა.

კარიერა
გაეროს გარემოსდაცვით პროგრამაში მუშაობის დაწყებამდე მრემა ტანზანიის საგარეო საქმეთა და საერთაშორისო თანამშრომლობის სამინისტროში მრჩევლად მუშაობდა. აგრეთვე მუშაობდა საგარეო ურთიერთობათა და დიპლომატიის ტანზანიის ცენტრში, სადაც საერთაშორისო საჯარო სამართალსა და საკონფერენციო დიპლომატიას ასწავლიდა.
სხვა საქმიანობა
მრემა ნაირობის უნივერსიტეტის სამართლის სკოლაში მოხალისე ლექტორად მუშობს, ხოლო წარსულში საერთაშორისო განვითარების სამართლის ორგანიზაციის მოხალისედ მუშაობდა რომში, იტალიაში.
გაეროს გენერალური ასამბლეის რეზოლუცია ES-11/1

გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის გენერალური ასამბლეის რეზოლუცია -11/1 — გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის გენერალური ასამბლეის მეთერთმეტე საგანგებო სესიის რეზოლუცია, რომელიც მიღებულია 2022 წლის 2 მარტს. რეზოლუცია გმობდა რუსეთის შეჭრას უკრაინაში და მოითხოვდა რუსული ძალების სრულ გაყვანას და დონეცკისა და ლუგანსკის თვითგამოცხადებული სახალხო რესპუბლიკების აღიარების შესახებ გადაწყვეტილების გაწვევას. გაეროს გენერალური ასამბლეის 2022 წლის 2 მარტის რეზოლუციის მე-10 პუნქტმა დაადასტურა ბელარუსის ჩართვა უკრაინის წინააღმდეგ ძალის უკანონო გამოყენებაში. რეზოლუციას მხარი დაუჭირა 141-მა სახელმწიფომ, წინააღმდეგ მისცა ხმა 5-მა, თავი შეიკავა 35-მა, ხოლო სხდომაზე არ გამოცხადდა – 12.
რესტორატორი

} ), რომელმაც 1952 წელს პარიზში დააარსა რესტორანი . ეს იყო პარიზში პირველი დაწესებულება, რომლის გამორჩეული მახასიათებლები იყო თეთრი გადასაფარებლები მაგიდისთვის, სუფთა ჭურჭელი და მომსახურების მაღალი დონე. სწორედ ეს რესტორანი გახდა ცნობილი ანიმაციური ფილმის „რატატუის“ შემქმნელებისთვის შთაგონების წყარო.
გველის კედელი

გველის კედელი — თიხის მიწის სამუშაოების უძველესი სისტემა, რომელიც მდებარეობს შუა დნეპრის უკრაინაში (ნადნიპრიანშჩინა), რომელიც გადაჭიმულია ძირითადად კიევის ოლქში. ისინი, როგორც ჩანს, დანიშნულებითა და ხასიათით ჰგავს ტრაიანეს კედელს, რომელიც მდებარეობს სამხრეთ-დასავლეთით ბესარაბიაში. დარჩენილი უძველესი კედლების საერთო სიგრძე 1000 კილომეტრია და წარმოადგენს თავდაპირველი კედლის სისტემის 20%-ზე ნაკლებს. დრაკონი (გველი) მოკვდა და ხვნისგან დარჩა თხრილები, რომელთა ორივე მხარეს ადიდებული იყო მიწის უზარმაზარი ნაწილები, რომლებსაც ხალხში გველის კედელი ეწოდა. ერთი გველის კედელი გადის დნეპრის მარცხენა სანაპიროზე და მის შენაკად სულაზე.

გალერეა
კრაკოვის ხანძარი (1850)

1850 წლის კრაკოვის ხანძარი — 18 ივლისს დაიწყო და რამდენიმე დღე გაგრძელდა. ვარაუდობენ, რომ მან გაანადგურა ქალაქ კრაკოვის დაახლოებით 10 პროცენტი, რომელიც მაშინ ავსტრიის იმპერიის ოლქის ნაწილი იყო.

ფონი
1850 წელს ქალაქი კრაკოვი კვლავ დიდწილად იყო დამოკიდებული ხეზე, როგორც სამშენებლო მასალაზე. ქალაქის 1700 შენობის უმეტესობა ხის იყო, ქვის შენობებში კი ბევრი ხის ელემენტი იყო. ქალაქს ჰქონდა ცუდი წყლის ინფრასტრუქტურა და არ იყო სრულ განაკვეთზე სახანძრო სამსახური.

ხანძარი
ხანძარი 18 ივლისს გაჩნდა ქალაქის გარეუბანში, კრუპნიცას ქუჩის მიმდებარედ, მარცვლეულის ქარხანაში. ხანძარი ავარიის შედეგი, რომელიც გამოიწვია წისქვილმა და მჭედელმა, რომლებმაც ტექნიკის შეკეთებისას ცეცხლი წისქვილის შენობაში გააჩინეს, რომელიც შემდეგ უკონტროლო გახდა. ხანძარი გაჩნდა ძლიერი ქარის გამო, რომელმაც ის მიმდებარე შენობებზე გაავრცელა და ქალაქის ცენტრიც დაზარალდა. რამდენიმე საათში იგი რვა ქუჩაზე გავრცელდა, თუმცა შემდგომში შეჩერდა. იაგელონის უნივერსიტეტის სტუდენტებმა თავიდან აიცილეს უნივერსიტეტის ბიბლიოთეკის დაზიანება. ხანძრის გავრცელება ერთ დღეში შეჩერდა, თუმცა მის სრულად ლიკვიდაციას კიდევ რამდენიმე დღე და სამხედროების დახმარება დასჭირდა.

შედეგი
ხანძარმა გამოიწვია ქალაქის შემდგომი ეკონომიკურ სტაგნაცია. ხანძარმა ასევე აიძულა ქალაქის მთავრობას გაეზარდა ხანძარსაწინააღმდეგო ბიუჯეტი, თუმცა პირველი (ნებაყოფლობითი) სახანძრო სამსახური 1865 წლამდე არ შეიქმნა. ყველა დაზარალებული შენობის საბოლოო რესტავრაცია დასრულდა მხოლოდ 1912 წელს.

დანგრეული ან დაზიანებული ღირშესანიშნაობები
ეპისკოპოსების სასახლე
ვიელოპოლსკის სასახლე
წმინდა ფრანცისკე ასიზელის ეკლესია
წმინდა სამების ბაზილიკა
ქრისტოფ რანსმაირი

ქრისტოფ რანსმაირი (დ. 20 მარტი, 1954) — ავსტრიელი ავტორი.

ბიოგრაფია
რანსმაირი ზემო ავსტრიის ქალაქ ველსში დაიბადა. 1972-78 წლებში ვენაში ფილოსოფიასა და ეთნოლოგიას სწავლობდა. 1978-1982 წლებში ჟურნალ-გაზეთებში რედაქტორად მუშაობდა. 1988 წელს გამოქვეყნდა მისი მეორე რომანი „უკანასკნელი სამყარო“, რის შემდეგაც ავტორმა იმოგზაურა ირლანდიაში, აზიაში, სამხრეთ და ჩრდილოეთ ამერიკაში. 1994 წელს იგი ირლანდიაში გადავიდა. 2006 წელს ავტორი დაქორწინდა და საცხოვრებლად ვენაში დაბრუნდა.

შემოქმედება
თავის ტექსტებში რანსმაირი ისტორიული ფაქტებს მხატვრულ გამონაგონთან აერთიანებს. მათში ისტორიული რეალობა და თანამედროვეობა ერთმანეთს ერწყმის. ავტორს პირველ ორ რომანში საენტერესო სიუჟეტებისა და ფორმების ერთობლიობამ ლიტერატურათმცოდნეთა ყურადღება და პრესტიჟული ჯილდოებიც მოუტანა.

„უკანასკნელი სამყარო“ მოგვითხრობს მაქსიმუს კოტას მოგზაურობის შესახებ შავიზღვისპირა ქალაქ ტომისში, აქ გადასახლებული პუბლიუს ოვიდიუს ნაზონის კვალდაკვალ. ტომისში კოტა „მეტამორფოზების“ არაერთ პერსონაჟს შეხვდება.

ქართულ ენაზე თარგმნილია მისი რომანი „უკანასკნელი სამყარო“.
პუენტე ნუევო

პუენტო ნუევე ( , „ახალი ხიდი“) — ქალაქ რონდაში არსებული ხიდი, რომელიც აკავშირებს ქალაქს გარე სამყაროსთან. ხიდი აშენებულია მდინარე გვადალევინის მიერ შექმნილი 120 მეტრიანი უფსკრულის თავზე. პუენტო ნუევე არის მესამე და ყველაზე დიდი ხიდი ამ ადგილას არსებულ სამ ხიდს შორის. ხიდის მშენებლობა 1793 წელს დასრულდა. მისი არქიტექტორი იყო ხოსე მარტინ დე ალდეჰუელა, ხოლო მთავარი მშენებელი - ხუან ანტონიო დიას მაჩუკა.

პუენტო ნუევეს მშენებლობა 1759 წელს დაიწყო და 34 წელი გაგრძელდა. ცენტრალური თაღის ზემოთ არის მცირე ოთახი, რომელიც გამოიყენებოდა სხვადასხვა დანიშნულებით, მათ შორის, ციხედ. 1936-1939 წლების ესპანეთის სამოქალაქო ომის დროს ორივე მხარე იყენებდა ამ ოთახს მოწინააღმდეგეების საწამებელ ადგილად. გარკვეული მონაცემებით არაერთი ადამიანი წამების შემდეგ 120 მეტრიანი სიმაღლიდან მდინარეში ჩააგდეს.

გალერეა
ვიქტორ გელოვანი

ვიქტორ გელოვანი ( დ. 8 ოქტომბერი, 1944, ნიკოლაევი) — ქართველი მათემატიკოსი.

ბიოგრაფია
ვიქტორ გელოვანი საბჭოთა კავშირის საინჟინრო ჯარების მარშალ არჩილ გელოვანის ვაჟია. დედა — ცნობილი ქირურგი ქეთევან ალხაზიშვილი. 1961 წელს ვიქტორ გელოვანმა დაამთავრა სევასტოპოლის პირველი საშუალო სკოლა; 1967 წელს — მოსკოვის ფიზიკა-ტექნიკური ინსტიტუტის აეროფიზიკისა და კოსმიურ გამოკვლევათა ფაკულტეტი; 1967–1974 წლებში მუშაობდა სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის გამოყენებითი მათემატიკის ინსტიტუტში. 1971 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია თემაზე: „კოსმოსური საფრენი აპარატის ნავიგაცია და მართვა“ და გახდა ფიზიკო-მათემატიკურ მეცნიერებათა კანდიდატი. 1974 წლიდან მოღვაწეობდა მოსკოვის მართვის პრობლემების ინსტიტუტში, სადაც კურირებდა მოდელირებისა და რეგიონული განვითარების სფეროებს. 1975 წლიდან მუშაობდა რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის სისტემური ანალიზის ინსტიტუტში განყოფილების გამგედ. მისი განყოფილება იკვლევდა მანქანური მოდელირების რთულ სისტემებს. 1980 წელს ვიქტორ გელოვანი ტექნიკურ მეცნიერებათა დოქტორი გახდა. მისი სადოქტორო თემა გახლდათ: „ქვეყანასა და რეგიონებში სოციალურ-ეკონომიკური ობიექტების განვითარების ანალიზი“. 1985 წელს მიენიჭა პროფესორის წოდება ინფორმატიკისა და გამოთვლითი ტექნიკის დარგში.

1987–1997 წლებში ვიქტორ გელოვანი იყო რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი. მუშაობდა სისტემური ანალიზისა და მათემატიკური მოდელირების ურთულეს ტექნიკურ და სოციალურ-ეკონომიკურ საკითხებზე. 1997 წელს გახდა რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის ნამდვილი წევრი. ხელმძღვანელობდა მეცნიერებათა აკადემიის სისტემური ანალიზის კომიტეტს, იყო ინტელექტუალური რესურსების საერთაშორისო ფონდის დირექტორთა საბჭოს თავმჯდომარე და საერთაშორისო კვლევითი ცენტრების აღმასკომის წევრი. აგრეთვე, რუსეთის სახელმწიფო პრემიების კომიტეტის წევრი მეცნიერებისა და ტექნიკის სფეროში. 2002 წლის 20 ივნისიდან ვიქტორ გელოვანი არის საქართველოს მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის უცხოელი წევრი. 2003 წლის 29 სექტემბრის საქართველოს პრეზიდენტის განკარგულებით დაჯილდოვდა ღირსების ორდენით. ვიქტორ გელოვანის კვლევების დიდი ნაწილი მსოფლიოში სტაბილურობას, კერძოდ კი, ბირთვული განიარაღების საკითხებს ეძღვნება. ის აქტიურად მუშაობს სტაბილურობის, პარიტეტულობისა და დინამიკის თემებზე. რუსეთის ფართო საზოგადოებისთვის კარგად არის ცნობილი მისი ნაშრომები ხელოვნური ინტელექტის, კერძოდ, სამედიცინო ექსპერტიზის სფეროში. გამოქვეყნებული აქვს 150-მდე სამეცნიერო ნაშრომი. რაც შეეხება თანამედროვე აღმოჩენებს, აკადემიკოსი აცხადებს, რომ მან, რამდენიმე მეცნიერთან ერთად ლაზერის ისეთი მოდელი შექმნა, რომლის სიმძლავრე მსოფლიოში არსებულ ლაზერებისას რამდენჯერმა აღემატება. ვიქტორ გელოვანის მეუღლეა ექიმი-კარდიოლოგი ნანა ანჯაფარიძე. მათი ვაჟი, არჩილი — კინოპროდიუსერია.
იაგორ კალანდაძე

იაგორ კალანდაძე (დ. 26 ოქტომბერი, 1964) — ქართველი ბიოლოგი, მეცნიერი, პედაგოგი, ბიოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი.

ბიოგრაფია
1986 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი ბიოფიზიკის სპეციალობით, 1990 წელს საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ანდრონიკაშვილის სახელობის ფიზიკის ინსტიტუტის ასპირანტურა.

1990-1996 წლებში იყო საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ანდრონიკაშვილის სახელობის ფიზიკის ინსტიტუტი სამედიცინო ბიოფიზიკის განყოფილების უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი. 1995-1997 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სამედიცინო დიაგნოსტიკური ცენტრის ექსპერიმენტული დიაგნოსტიკის ლაბორატორიის ხელმძღვანელი. 1995-1997 წლებში საქართველოს პარლამენტის, განათლების, მეცნიერების, კულტურისა და სპორტის კომიტეტის წამყვანი სპეციალისტი. 1997-2000 წლებში იყო საქართველოს ჯანმრთელობის დაცვის სამინისტროს, საზოგადოებრივი ჯანდაცვის დეპარტამენტის თავმჯდომარის პირველი მოადგილე. 2000-2002 წლებში საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს, სტანდარტიზაციის, ლიცენზირებისა და ნორმირების დეპარტამენტის უფროსი. 2002-2004 წლებში იყო საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს მინისტრის მოადგილე. 2004-2005 წლებში ა(ა)იპ სექტორალური კვლევების ცენტრის დირექტორია. 2005-2007 წლებში თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ადამიანური რესურსების მართვის დეპარტამენტის უფროსია. 2007-2009 წლებში სამეცნიერო კვლევებისა და განვითარების დეპარტამენტის უფროსია. 2009-2012 წლებში იყო ტუბერკულოზის ეროვნული პროგრამის და ტუბერკულოზის და ფილტვის დაავადებათა ეროვნული ცენტრის აღმასრულებელი დირექტორი. 2012-2015 წლებში საქართველოს დავით აღმაშენებლის სახელობის უნივერსიტეტის, მედიცინის და სტომატოლოგიის სკოლის ბიომედიცინის პროფესორი, 2012-2013 წლებში იყო რექტორის მოადგილე. 2013-2015 წლებში აკად. ოთარ ღუდუშაურის სახელობის ეროვნული სამედიცინო ცენტრის განვითარების დირექტორია. 2015 წლიდან იყო პინეო სამედიცინო ეკოსისტემის გენერალური დირექტორი და პარტნიორი. 2012 წლიდან იყო სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის მრჩეველი ჯანდაცვის საკითხებში. 2012 წლიდან არის საუნივერსიტეტო კვლევების კორპორაციის (, აშშ) კონსულტანტი. 2011 წლიდან — საერთაშორისო ფონდი „კურაციო“-ს დირექტორთა საბჭოს წევრია. 1999-2004 წლებში იყო საქართველოს ჯანდაცვის სისტემის რეფორმის მსოფლიო ბანკის პროექტის კონსულტანტი. კვლევის თემა: ანტიკანცეროგენური და კანცეროგენური ნაერთების მოქმედება გენეტიკურ მასალაზე. სამეცნიერო პუბლიკაციების რაოდენობა — 74, მათ შორის იმპაქტ-ფაქტორის მქონე გამოცემებში — 45.
არჯევანიძე

საკუთარი სახელი არჯევანიძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

გიორგი არჯევანიძე — ქართველი სამხედრო მოღვაწე
ეთერ არჯევანიძე — ქართველი ლიტერატურათმცოდნე
ზაქარია არჯევანიძე — ქართველი პუბლიცისტი, ლიტერატორი
ივანე არჯევანიძე — ქართველი მთარგმნელი, მწერალი
მიხეილ არჯევანიძე — ქართველი მსახიობი
ნიკოლოზ არჯევანიძე — ქართველი სამხედრო პირი, სასოფლო და საზოგადო მოღვაწე
სიმონ ქათამაძე

სიმონ ქათამაძე (დ. 14 მარტი, 1938, ჭავანა) — ქართველი ინჟინერი.

ბიოგრაფია
1963 წელს დაამთავრა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის სამშენებლო ფაკულტეტი ხიდებისა და გვირაბების მშენებლობის სპეციალობით.

1957 წლიდან მუშაობდა საქართველოს მშენებლობის სამინისტროს 5 სამშენებლო ტრესტში დურგლად, კომპლექსური ბრიგადის ბრიგადირად, პარალელურად სწავლობდა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის ბათუმის ფილიალის საღამოს განყოფილებაზე; 1963 წელს მუშაობა გააგრძელა 5 სამშენებლო ტრესტში სამუშაოთა მწარმოებლად; 1966 წლიდან ამავე ტრესტის კადრების განყოფილების უფროსი იყო; 1976-1980 წლებში მუშაობდა ტრესტის მმართველის მოადგილედ; 1980-1986 წლებში ამავე ტრესტის სამშენებლო-სამონტაჟო სამმართველოს უფროსი იყო; მისი მონაწილეობითა და კურატორობით აშენდა ხიხაძირის, ხულოს, ჭვანის, ერგეს, ქ. ბათუმის (ლეონიძის დასახლებაში) სკოლები, ბათუმის უნივერსიტეტის ახალი კორპუსი, ჭოროხის ინერტული მასალების ქარხანა, ბათუმის მაღალი ძაბვის ლაბორატორია, შუახევისა და ქედის რაიონული სავადმყოფოები, რამდენიმე მრავალსართულიანი საცხოვრებელი სახლი ბათუმში, ხიდი ბარცხანასა და ხელვაჩაურის რაიონში; მიღებული აქვს სახელმწიფო და საუწყებო ჯილდოები.

ჯილდოები
ღირსების მედალი
ილარიონ კვარაცხელია

ილარიონ კვარაცხელია (დ. 21 ოქტომბერი, 1907, ნაკიფუ — გ. 17 ივნისი, 1993) — ქართველი გეოგრაფი, მათემატიკოსი და მეცნიერი. გეოგრაფიულ მეცნიერებათა დოქტორი.

ბიოგრაფია
1930 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფიზიკა-მათემატიკის ფაკულტეტი.

მუშაობა დაიწყო ქალაქ თბილისში მათემატიკის მასწავლებლად. 1931-1934 წლებში ლენინგრადის მთავარ გეოფიზიკის ობსერვატორიაში ასპირანტურის კურსი გაიარა. 1934 წელს დაინიშნა თბილისის გეოფიზიკური ობსერვატორიის აეროლოგიური განყოფილების გამგედ, მისი ხელმძღვანელობით და უშუალო მონაწილეობით დაიწყო ატმოსფეროს მაღალი ფენების რადიოზონდირება. მის სახელთან არის დაკავშირებული ამიერკავკასიის ატმოსფეროს მაღალი ფენების მეცნიერული გამოკვლევების დაწყება და ეროვნული კადრების მომზადება. 1941-1945 წლებში მეორე მსოფლიო ომში მონაწილეობდა, სადაც სამხედრო ქვეგანაყოფებს უზრუნველყოფდა მეტეოროლოგიური ინფორმაციით და ამინდის პროგნოზით. 1945 წლიდან მუშაობას განაგრძობს თბილისის გეოფიზიკურ ობსერვატორიაში. მის საკანდიდატო ნაშრომში მოცემულია თავისუფალ ატმოსფეროში ტემპერატურის განაწილების თავისებურება თბილისის აეროლოგიური მასალების საფუძველზე. მის სადოქტორო ნაშრომში შესწავლილია მეტეოროლოგიური ელემენტების განაწილების თავისებურებანი სიმაღლის მიხედვით ამიერკავკასიაში და მათზე რთული ფიზიკურ-გეოგრაფიული პირობების გავლენა. 1953 წელს შეიქმნა თბილისის ჰიდრომეტეოროლოგიური სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტი, რომლის შექმნის ერთ-ერთი ინიციატორია. იგი დაინიშნა დირექტორის მოადგილედ სამეცნიერო დარგში. არის 60-ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომის ავტორი. მათში მოცემულია სითბოსა და სიცივის ტალღების გავრცელების გზები ამიერკავკასიაში. აეროსინოპტიკური მასალის საფუძველზე დადგენილია ჩრდილოეთიდან კავკასიაში ცივი და თბილი ჰაერის მასების გადმოსვლის შესაძლებლობა, დასავლეთ საქართველოში ფიონების წარმოქმნის ორიგინალური თეორია, აგრეთვე ნაკადური დინებების წარმოქმნის აეროსინოპტიკური პირობები და ტროპოპაუზის სტრუქტურული თავისებურება.

საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „ტემპერატურული ველის თავისებურება თბილისში და მისი ურთიერთკავშირი აღმოსავლეთ საქართველოს მაღალმთიანი მეტეოროლოგიური სადგურების მონაცემებთან“, დაიცვა 1948 წელს.

სადოქტორო დისერტაციის თემა — „ამიერკავკასიის აეროლოგიური გამოკვლევა“, დაიცვა 1965 წელს.
პრაღის წმინდა გიორგის ბაზილიკა

პრაღის წმინდა გიორგის ბაზილიკა — უძველესი, დღემდე შემორჩენილი საეკლესიო ნაგებობა პრაღის ციხესიმაგრეში, ჩეხეთში, პრაღაში. ბაზილიკა დააარსა ვრატისლავ ბოჰემიელმა 920 წელს. ბაზილიკა წმინდა გიორგის სახელობისაა.

ბაზილიკა აგებულია რომაული სტილით და არის შენობების კომპლექტის ნაწილი, რომელიც მოიცავს ციხესიმაგრეს, ქვეყნის პოლიტიკურ დედაქალაქს და ჩეხეთის სახელმწიფოს სასულიერო ცენტრს.

ისტორია
ბაზილიკა აკურთხეს 921 წელს. ის არის ერთ-ერთი უძველესი ეკლესია პრაღაში, რომელიც აშენებულია რომაული სტილით. ეკლესიის მშენებლობა დაიწყო ვრატისლავ -მა. 921 წელს, ვრატისლავ -ის გარდაცვალებისას ეკლესია უკვე დასრულებული იყო, მაგრამ მის სიკვდილამდე არ უკურთხებიათ. ვენცალიუს -მა დაასრულა პროექტი და ბაზილიკაში დაკრძალა თავისი ბებია, ლუდმილა ბოჰემიელი.

ბაზილიკა ეკლესია ბოჰემიის ცენტრი იყო პრაღის საეპისკოპოსოს დაარსებამდე 973 წელს. 976 წელს ბაზილიკის ჩრდილოეთ მხარეს აშენდა ბენედიქტელთა წმინდა გიორგის სააბატოს პირველი შენობა და ის გახდა ამ სააბატო ეკლესია. წმინდა გიორგის მონასტერი მდებარეობს ბაზილიკის გვერდით, რომელიც დააარსა 973 წელს მლადამ (აბატმა). ბოჰემის დედოფლის კურთხევის უფლება ამ თემის აბატსს ჰქონდა.

1142 წელს კონრად შევიდა ბოჰემიაში, რათა დაენიშნა თავისი სიძე ვლადისლავ ჰერცოგად. კონრადმა ალყა შემოარტყა პრაღის ციხეს. ალყის დროს ეკლესიამ და მონასტერმა ხანძრის შედეგად დიდი ზიანი მიიღეს. დაზიანებები შეკეთდა 1145-1151 წლებში და ამ დროს ეკლესიას ორი კოშკი შეემატა. ჩრდილოეთის, უფრო პატარა კოშკს მეტსახელად „ევა“, ხოლო სამხრეთის, უფრო დიდ კოშკს მეტსახელად „ადამი“ ჰქვია. ბაროკოს ფასადი თარიღდება მე-17 საუკუნის ბოლოთი.

1364–1378 წლებში აბატმა ელისაბეტამ დაასრულა სანტა ლუდმილას სამლოცველოს განახლება გოტიკურ სტილში, ხოლო სამლოცველოს საკურთხეველი აკურთხა 1371 წელს ვლაშიმის არქიეპისკოპოსმა იან ოჩკომ. საუკუნეში მონასტერი განადგურდა ჰუსიტური ომების დროს და აღადგინეს ბენედიქტინელების დაბრუნების შემდეგ. საუკუნის დასაწყისში აშენდა ახალი სამხრეთის პორტალი. 1541 წლის ხანძრის დროს ბაზილიკა კვლავ დაიწვა და შემდეგ კვლავ აღადგინეს. 1608-დან 1612 წლამდე ჰელფენბურგის აბას სოფიას ბრძანებით დასავლეთ ნაწილში აშენდა მონაზვნების დიდი საგუნდო კუთხე. მე-17 საუკუნის ბოლოს აშენდა ბაროკოს ფასადი, სავარაუდოდ ფრანჩესკო კარატის ხელმძღვანელობით. 1717-1722 წლებში წმინდა იოანე ნეპომუქელის სამლოცველო ააგო ფრანტიშეკ მაქსმილიან კანკამ. შენობის სამხრეთ პორტალზე ბარელიეფი გამოსახავს წმინდა გიორგის და გველეშაპს.

1780-იან წლებში შენობების მდგომარეობა გაუარესდა, როდესაც იოზებ -მ დაშალა სამონასტრო ორდენები და მონასტერი და ბაზილიკა გადაკეთდა და გამოიყენა არმიამ. ფასადის და ეკლესიის ინტერიერის ზოგიერთი ელემენტის გარდა, ბაზილიკამ შეინარჩუნა რომაული სტილი 1142 წელს პრაღის ციხეში ხანძრის შემდეგ განხორციელებული რესტავრაციის შემდეგ. შენობის გარედან ბარელიეფი განასახიერებს წმინდა გიორგის და გველეშაპს.

ინტერიერი
პრაღის ბაროკოსა და როკოკოს სტილის ეკლესიებისგან განსხვავებით, ბაზილიკის ინტერიერი კირქვისგანაა აგებული.

ახლანდელი გამოყენება
ბაზილიკა არის პრაღის ციხე-კომპლექსის შენობების ნაწილი. ციხე იყო ქვეყნის პოლიტიკური დედაქალაქი, ხოლო ბაზილიკა მისი სასულიერო ცენტრის ნაწილი. 1962 წელს შენობა გამოცხადდა ეროვნულ კულტურულ ძეგლად და გადაკეთდა საკონცერტო დარბაზად. 1969-1975 წლებში იგი გადაკეთდა საგამოფენო სივრცედ.
ბალიგლასი

ბალიგლასი (; , „მწვანე სოფელი“) — სოფელი ირლანდიაში, მდებარეობს მეიოს საგრაფოს ცენტრალურ ნაწილში, კონაქტის პროვინციაში. ქალაქ კასლბარიდან დაშორებულია 17 კმ-ით.

სოფელში მდებარეობს ერთი მაღაზია, ორი პაბი, დაწყებითი სკოლა, თემის ცენტრი, ჩოგბურთის კორტები და საფეხბურთო მოედანი, სადაც თამაშობს 1975 წელს დაარსებული საფეხბურთო კლუბი.
ბელკარა (ირლანდია)

ბელკარა — სოფელი ირლანდიაში, მდებარეობს მეიოს საგრაფოში, კონაქტის პროვინციაში, ქალაქ კასლბარის სამხრეთ-აღმოსავლეთით 10 კმ-ში.

სოფელში მდებარეობს 2 მაღაზია, 2 ბარი, ფოსტის ოფისი, საბჭოს ცენტრი და კათოლიკური ეკლესია.

ბელკარამ მეიოს ყველაზე სუფთა სოფლის ჯილდო პირველად 1977-ჯერ მოიგო და ჯამში 14-ჯერ წარადგინა საკუთარი საგრაფო ირლანდიის სუფთა ქალაქის ჯილდოზე.