iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
მოსტისკის რაიონი

მოსტისკის რაიონი — გაუქმებული რაიონი უკრაინაში, ლვივის ოლქში. მისი ფართობი 845 კმ² იყო. 2015 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 57 358 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 68 კაცს კმ²-ზე. მოსტისკის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი იყო ქალაქი მოსტისკა.

2020 წლის 17 ივლისს შეუერთდა იავორივის რაიონს.
იავორივის რაიონი (1940-2020)

იავორივის რაიონი — გაუქმებული რაიონი უკრაინაში, ლვივის ოლქში. მისი ფართობი 1 548 კმ² იყო. 2015 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 124 764 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 80 კაცს კმ²-ზე. იავორივის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი იყო ქალაქი იავორივი.

2020 წლის 17 ივლისს შეუერთდა მოსტისკის რაიონი.
ჟიდაჩივის რაიონი

ჟიდაჩივის რაიონი — გაუქმებული რაიონი უკრაინაში, ლვივის ოლქში. მისი ფართობი 996 კმ² იყო. 2015 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 69 423 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 72 კაცს კმ²-ზე. ჟიდაჩივის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი იყო ქალაქი ჟიდაჩივი.

2020 წლის ადმინისტრაციული რეფორმის შემდეგ შეუერთდა სტრიის რაიონს.
გრიგოლ შირმა

}
| დაბადგილი = შაკუნი
| ეროვნება = ბელორუსი
| მოქალაქეობა = რუსეთის იმპერია
| გარდთარიღი =
გრიგოლ რომანის ძე შირმა (; დ. 20 იანვარი/ ძვ. სტ. 8 იანვარი, 1892, სოფელი შაკუნი — გ. 23 მარტი, 1978, მინსკი) — ბელორუსი საგუნდო დირიჟორი, ფოლკლორისტი, მუსიკოსი და საზოგადო მოღვაწე. სსრკ სახალხო არტისტი (1955), სოციალისტური შრომის გმირი (1977), სკკპ წევრი 1959 წლიდან. 1918 წელს დაამთავრა სიედლცეს სამასწავლებლო ინსტიტუტი. 1940–1970 წლებში ხელმძღვანელობდა ბელორუსიის სსრ სახელომწიფო საგუნდო კაპელას. ბელორუსიის სსრ კომპოზიტორთა კავშირის თავმჯდომარე (1966 წლიდან). შეადგინა მრავალი ფოლკლორული კრებული. გამოცემულია მის მიერ დამუშავებული ბელორუსული ხალხური სიმღერები 2 ტომად (1971–1973). მიღებული აქვს ბელორუსიის სსრ სახელმწიფო პრემია (1966, 1974). დაჯილდოებულია 2 ლენინის ორდენით, ოქტომბრის რევოლუციის ორდენით.
შისტოსომოზი

შისტოსომოზი, შისტოსომატოზი — ადამიანისა და ცხოველების ჰელმინთოზი, რომელსაც იწვევენ ტრემატოდების კლასის შისტოსომატიდების ოჯახის ჰელმინთები. ადამიანის შისტოსომოზი გავრცელებულია უმეტესად ტროპიკულ ქვეყნებში. შისტოსომების გვარის დედალი გამომწვევი დებს კვერცხებს შარდის ბუშტისა და ნაწლავების წვრილ კაპილარებში, საიდანაც კვერცხები გამოიყოფა.
ვანდა შიუკაშვილი

ვანდა ნიკოლოზის ასული შიუკაშვილი (დ. 21 აგვისტო, 1905, ახალციხე — გ. 26 მაისი, 2001) — ქართველი საბჭოთა პიანისტი და პედაგოგი, საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი (1967). ღირსების ორდენის კავალერი (1995).

1927 წელს დაამთავრა თბილისის კონსერვატორია (პროფესორ ა. თულაშვილის კლასი). წლების განმავლობაში ეწეოდა საკონცერტო მოღვაწეობას, როგორც სოლისტი და კონცერტმაისტერი (საქართველოს რადიოგადაცემები, 1935–1952, ძირითადად, თავის ძმასთან, მევიოლინე ლ. შიუკაშვილთან ერთად ასრულებდა ლუდვიგ ვან ბეთჰოვენის, იოჰანეს ბრამსის, რობერტ შუმანის სონატებს და სხვა ნაწარმოებების).

ჯილდოები და აღიარება
1967 : საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი
1995 : ღირსების ორდენი
ლევან შიუკაშვილი

ლევან (ლეო) ნიკოლოზის ძე შიუკაშვილი (დ. 25 მარტი, 1908, ახალციხე — გ. 5 იანვარი, 2000) — ქართველი საბჭოთა მევიოლინე და პედაგოგი, საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტი (1979), სკკპ-ის წევრი 1951 წლიდან. ღირსების ორდენის კავალერი (1995).

1925 წელს დაამთავრა თბილისის კონსერვატორია (პროფესორ ვ. ვილშოუს კლასი), ხოლო 1933 წელს — მოსკოვის კონსერვატორია (პროფესორ ა. იამპოლსკის კლასი). წლების განმავლობაში ეწეოდა მრავალმხრივ საკონცერტო მოღვაწეობას, როგორც სოლისტი და სახელმწიფო სიმებიანი კვარტეტის მუსიკოსი (პირველი ვიოლინო). 1927 წლიდან პედაგოგია, 1933 წლიდან — თბილისის კონერვატორიაში მუშაობს, ხოლო 1950 წლიდან კი — ამავე კონსერვატორიის პროფესორია.

საქართველოს რადიოგადაცემებში, 1935-1952 წლებში, ძირითადად, თავის დასთან, პიანისტ ვანდა შიუკაშვილთან ერთად ასრულებდა ბეთჰოვენის, ბრამსის, შუმანის სონატებს და სხვა ნაწარმოებებს.

ჯილდოები და აღიარება
1979 : საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი
1995 : ღირსების ორდენი
ნიკოლოზ შიუკაშვილი

ნიკოლოზ ივანეს ძე შიუკაშვილი (დ. 17 მაისი, 1870, სოფელი ზემო ხოდაშენი — გ. 14 აგვისტო, 1938 , თბილისი) — ქართველი დრამატურგი, მწერალი, პედაგოგი, საზოგადო მოღვაწე. ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების გორის განყოფილების გამგეობის თავმჯდომარე (1914–15), საქართველოს სსრ ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1932).

ბიოგრაფია
ნიკოლოზ შიუკაშვილი დაიბადა 1870 წელს თელავის მაზრის სოფელ ზემო ხოდაშენში. 8 წლის ასაკში მშობლებმა თელავის სასულიერო სასწავლებელში მიაბარეს, რომელიც 1885 წელს დაამთავრა და მამამ სწავლის გასაგრძელებლად თბილისში ჩაიყვანა. იმავე წლის სექტემბერში სასულიერო სემინარიაში ჩაირიცხა. ამ დროისთვის თბილისის სასულიერო სემინარიაში რექტორი იყო ჩუდეცკი, რომელმაც სასწავლებელში იეზუიტური წესები და მოსწავლეთა სულის შემხუთავი ატმოსფერო გაამეფა. ნიკო შიუკაშვილი ვერაფრით შეეგუა სემინარიის წესებს და 1886 წელს სწავლას თავი მიანება. ამის შემდეგ იგი შედის თბილისის ე. წ. ალექსანდრეს სახელობის სამასწავლებლო ინსტიტუტში.

წერდა მცირე ზომის მოთხრობებს, მინიატურებსა და ნოველებს, რომლებსაც საიდუმლოდ ინახავდა. ეს ხელნაწერი რვეული შემთხვევით ხელში ჩაუვარდა მის დიასახლისს და ნიკოს უკითხავად ვალერიან გუნიას წააკითხა, რომელმაც ჟურნალ „თეატრში“ გამოაქვეყნა. აქედან იწყება მისი სამწერლო მოღვაწეობა.

1892 წელს სამასწავლებლო ინსტიტუტის დამთავრებისთანავე ნიკო შიუკაშვილი დანიშნეს სახალხო სკოლის მასწავლებლად ჯერ სოფელ საცხენისში, ხოლო შემდეგ ახალციხეში, სადაც მისვლისთანავე დაუახლოვდა ადგილობრივ ინტელიგენციას. სათავეში ჩაუდგა სცენისმოყვარეთა დასს და მისი ინიციატივით ხშირად ეწყობოდა საქველმოქმედო წარმოდგენები. ახალციხეში მან დიდი ამაგი დასდო სახალხო განათლების საქმეს, ეხმარებოდა ღარიბი ოჯახებიდან გამოსულ ნიჭიერ ახალგაზრდებს. ახალციხიდან იგი გადაიყვანეს ახალქალაქში, შემდეგ კი ზაქათალაში დაწყებითი კლასების მასწავლებლად.

ზაქათალაში ნიკო შიუკაშვილი ნაყოფიერ კულტურულ-საგანმანათლებლო მუშაობას ეწეოდა, როგორც სამაზრო სასწავლებლის ინსპექტორი. ზაქათალის სამაზრო სკოლასთან მან ჩამოაყალიბა მუსიკალური წრე და შეადგინა მუდმივი დრამატული დასი.

1912 წელს ნიკო დაინიშნა გორის სამოქალაქო სკოლის ინსპექტორად და მოსამზადებელი კლასების მასწავლებლად. ილია ჭავჭავაძის დავალებით იგი იყო ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების რწმუნებული ქალაქ გორში, სადაც საქველმოქმედო მიზნით წარმოდგენებს მართავდა. შიუკაშვილი გორში 1918 წლამდე მოღვაწეობდა.

საქართველოში საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ იგი დიქციისა და მეტყველების შესახებ ლექციებს კითხულობდა თბილისის თეატრალურ ინსტიტუტსა და და სახელმწიფო კონსერვატორიაში, ხოლო შემდეგ ქართულ ენასა და ლიტერატურას ასწავლიდა პედაგოგიურ ინსტიტუტსა და სამხატვრო აკადემიაში.

ნიკო შიუკაშვილს ეკუთვნის ოცდაათამდე სხვადასხვა ჟანრის პიესა, რამდენიმე მოთხრობა, მინიატურა და ლექსი. მასვე ეკუთვნის ქართულ ენაზე შედგენილი სახელმძღვანელო „დიქცია და მხატვრული მეტყველება“.

1932 წელს მას საქართველოს სსრ ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწის წოდება მიენიჭა. გარდაიცვალა 1938 წლის 14 აგვისტოს. დაკრძალულია ვაკის სასაფლაოზე, ქართველ მოღვაწეთა პანთეონში.
შიუცკორი

} — დამცველი კორპუსი) — ფინეთის გასამხედროებული ორგანიზაცია. ოფიციალურად დაარსდა 1921 წელს, შედგებოდა მოხალისეთა რაზმებისაგან (თეთრი გვარდია), რომლებიც მონაწილეობდნენ ფინეთის სოციალისტური ამბოხის (1918) ჩახშობაში. 1927 წლის 22 დეკემბრის კანონით შიუცკორი ეროვნული თავდაცვის დამხმარე ნაწილად გამოცხადდა (სათავეში ედგა ფინეთის რესპუბლიკის პრეზიდენტი). 1939 წელს შიუცკორში გაერთიანებული იყო ასი ათასი კაცი. არსებობდა შიუცკორის ქალთა ორგანიზაციაც. მეორე მსოფლიო ომის დროს შიუცკორმა მონაწილეობა მიიღო საბჭოთა ჯარების წინააღმდეგ ბრძოლაში. დაშალეს სსსრკ-ფინეთის 1944 წლის 3 ნოემბრის დაზავების პირობების თანახმად.
ირაკლი ელიავა

ირაკლი იასონის ძე ელიავა (დ. 23 დეკემბერი, 1928, თბილისი — გ. 30 ნოემბერი, 2021, იქვე) — ქართველი ბიოლოგი.

1953 წელს დაამთავრა მოსკოვის უნივერსიტეტის ბიოლოგია-ნიადაგმცოდნეობის ფაკულტეტი. 1953-1955 წლებში იყო ზოოლოგის ინსტიტუტის ლაბორანტი, 1958-1962 წლებში უმცროსი მეცნიერ-თანამშრომელი, 1962-1972 წლებში უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი, 1972-1982 წლებში ლაბორატორიის გამგე, 1982-1989 წლებში თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ზოოლოგიის კათედრის გამგე, 1987-1989 წლებში ბიოლოგიის ფაკულტეტის დეკანი, 1989-2005 წლებში ზოოლოგიის ინსტიტუტის დირექტორი, 2005-2006 წლებში ამავე ინსტიტუტის დირექციის მრჩეველი. 2006 წლიდან არის ნემატოლოგიის ლაბორატორიის გამგე.

1984 წელს დაიცვა დისერტაცია თემაზე „დორილაიმიდას რიგის ნემატოდების სისტემატიკა, ფილოგენია და ეკოლოგია“.

1985 წელს მიანიჭეს პეტრე მელიქიშვილის სახელობის პრემია, ხოლო 2001 წელს ღირსების ორდენით დააჯილდოეს.
ჰუგო შიფი

ჰუგო შიფი ( დ. 26 აპრილი, 1834, მაინის ფრანკფურტი, — გ. 8 სექტემბერი, 1915, ფლორენცია) — იტალიელი ქიმიკოსი, წარმოშობით გერმანელი. ფ. ველერის მოწაფე, ბერნის უნივერსიტეტის პრივატ-დოცენტი (1857). ემიგრაციაში იყო იტალიაში და მუშაობდა ფლორენციაში (1863-1876 და 1879-1915 წლებში). ტურინის უნივერსიტეტის პროფესორი (1876-1879). შიფის ძირითადი შრომები ეძღვნება ორგანული ქიმიის საკითხებს. ფართოდაა ცნობილი შიფის ფუძე, შიფის რეაქტივი.

შიფი ფრიდრიჰ ვოლერის სტუდენტი იყო გიოტინგენის უნივერსიტეტში. მან თავისი დისერტაცია დაიცვა (სათაურით: "ზოგიერთი ნაფთილ- და ფენილ-დერივატების შესახებ"), რომლის ხელმძღვანელიც ასევე ვოლერი იყო 1857 წელს. იმავე წელს, არეულობების გამო, შიფმა დატოვა გერმანია და გაემგზავრა შვეიცარიაში, ბერნის უნივერსიტეტში. თავისი პოლიტიკური შეხედულებებით, შიფი სოციალიზმს უჭერდა მხარს, როგორც ჩანს, მიმოწერა ჰქონდა კარლ მარქსთან და ფრიდრის ენგელსთან. შიფი გახდა იტალიური სოციალისტური გაზეთის, "ავანტის" თანადამფუძნებელი 1894 წელს.

შიფი გადავიდა იტალიაში 1863 წელს და დაიკავა სამეცნიერო თანამდებობები ჯერ პიზაში, ხოლო შემდეგ კი — ფლორენციაში (ბუნების ისტორიის მუზეუმში). 1870 წელს მანდ დააფუძნა (იტალიის ქიმიური ჟურნალი) სტანისლაო კანიცაროსთან ერთად. 1877 წელს გახდა ზოგადი ქიმიის პროფესორი ტურინში და 1879 წელს კი დაბრუნდა ისევ ფლორენციაში, უკვე ზოგადი ქიმიის პროფესორად იმ დაწესებულებაში, რომელიც მალე ფლორენციის უნივერსიტეტი გახდებოდა. აქ მან დააარსა ფლორენციის უნივერსიტეტის ქიმიის ინსტიტუტი. შიფი იქვე ფლორენციაში ცხოვრობდა სიცოცხლის ბოლომდე, 1915 წლამდე.

ფლორენციის უნივერსიტეტში ჯერ კიდევ არსებობს ჰუგო შიფის სახელობის საერთაშორისო საწყობი.
აბიბო შიშინაშვილი

აბიბო ერასტის ძე შიშინაშვილი (დ. 25 დეკემბერი, 1919, სოფ. მეორე ტოლა, ამბროლაურის რაიონი — გ. 14 სექტემბერი 1944, ბაუსკა, ლატვია) — ქართველი საბჭოთა კავშირის გმირი (24 მარტი 1945, სიკვდილის შემდეგ), უფროსი ლეიტენანტი, სკკპ წევრი 1942 წლიდან. მონაწილეობდა სსრკ-ფინეთის ომში და მეორე მსოფლიო ომში. 1944 წელს 14 სექტემბერს ერთ-ერთმა პირველმა გადაიყვანა თავისი ასეული მდინარე მემელეს მარჯვენა ნაპირზე და დაიკავა პლაცდარმი საკუთარი სიცოცხლის ფასად, რისთვისაც საბჭოთა კავშირის გმირის წოდება მიენიჭა.
სერგეი შიშკო

სერგეი თედორეს ძე შიშკო (; დ. 25 ივნისი [ ძვ. სტ. 12 ივნისი], 1911, ნოსოვკა — გ. 26 აპრილი, 1997) — უკრაინელი საბჭოთა ფერმწერი, სსრკ სახალხო მხატვარი (1974). სკკპ წევრი 1952 წლიდან. სწავლობდა კიევის სამხატვრო ინსტიტუტსა (1929-1933) და ლენინგრადის სამხატვრო აკადემიაში (1936-1943). მისი ლირიკული პეიზაჟები ძირითადად კიევს ეძღვნება: „დნეპრი დილით“ (1953, უკრაინის სახვითი ხელოვნების მუზეუმი), „ახალი კიევი“ (1960, ვოროშილოვგრადის სამხატვრო მუზეუმი) და სხვა.

ნაწარმოებები
„ვლადიმირის გორაკი“ (1946, ხარკოვის მხატვრობის მუზეუმი)
„დნეპრი. ხედი პოდოლზე“ (1950, უკრაინის ეროვნული მხატვრობის მუზეუმი)
„დნეპრი დილით“ (1953, უკრაინის ეროვნული მხატვრობის მუზეუმი)
„ახალი კიევი“ (1960, ვოროშილოვგრადის არტემის სახელობის მხატვრობის მუზეუმი)
„კიევის შორი ხედი“ (1974)
„ხეივანი ხოსტინსკის პარკში“ (სერიიდან „კავკასია“). 1973, ქაღალდი, პასტელი.

ჯილდოები და პრემიები
სსრკ სახალხო არტისტი (1974)
უკრაინის სსრ სახალხო მხატვარი (1964)
ტ.გ. შევჩენკოს სახელობის უსსრ სახელმწიფო პრემია (1982) — ნახატების ციკლისათვის „კიევური სუიტა“
ლენინის ორდენი (1971)
ხალხთა მეგობრობის ორდენი (1981)
ორდენი „დამსახურებებისათვის“ (უკრაინა) (1995)
სხვა მედალები
შკედერი

შკედერი — მთა საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარეში, მესტიის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს მდინარეების ენგურისა და ხალდეჭალის წყალგამყოფზე, კარეტის ქედზე. სიმაღლე ზღვის დონიდან 3132 მ. აქვს კონუსური ფორმა, მკვეთრადაა ამაღლებული ირგვლივ მდებარე მოვაკებული ზედაპირიდან. აგებულია ზედა-იურული მერგელოვანი ფიქლებით, კირქვებითა და ქვიშაქვებით. დასავლეთი კალთა ციცაბოა, აღმოსავლეთი — დამრეცი. შემოსილია ალპური მცენარეულობით.
ხოროსანი

ხოროსანი — სამკურნალო მრავალწლოვანი მცენარე რთულყვავილოვანთა ოჯახის ავშანის გვარის. ნახევრად ბუჩქია, სუსტად შეფოთლილი, ძირში გახევებული მოწითალო-მოყვითალო (შემოდგომით) ღეროები აქვს.

ხოროსნის სიმაღლე 25 — 70 სანტიმეტრია. ქვედა ფოთლები ფრთართული და ვიწროხაზურია, მორუხო, ზედა — მარტივი, ხაზური და ღია მწვანე. მოყვითალო წვრილი კალთები კვერცხისებრია, წებოვანი მეჭეჭები აყრია, ქაფურის სუნი აქვს. ხოროსანი კავკასიაში არ იზრდება.

გავრცელებულია მხოლოდ შუა აზიის ველებზე. ყვავის შუა სექტემბერში, თესლი მწიფდება ოქტომბერ-ნოემბერში; ფოთოლი, ნორჩი ღერო და განსაკუთრებით ყვავილი შეიცავს ტერპენოიდ სანტონინს. გაუშლელი კალთები, რომელიც ცნობილია ხორასნის თესლის სახელით, იხმარება სამკურნალოდ.
აპიაკა

აპიაკა — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ესპირიტუ-სანტუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან - მეტრზე. მიეკუთვნება ესპირიტუ-სანტუს შტატის სამხრეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კაშეირუ-დი-იტაპამერინის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 512 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 38,72 კმ²-ზე. ფართობი 193 991 კმ²-ია.
ატილიუ-ვივაკუა

ატილიუ-ვივაკუა — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ესპირიტუ-სანტუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 87 მეტრზე. მიეკუთვნება ესპირიტუ-სანტუს შტატის სამხრეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კაშეირუ-დი-იტაპამერინის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 9 850 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 44,08 კმ²-ზე. ფართობი 223 447 კმ²-ია.
ბონ-ჟეზუს-დუ-ნორტი

ბონ-ჟეზუს-დუ-ნორტი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ესპირიტუ-სანტუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 70 მეტრზე. მიეკუთვნება ესპირიტუ-სანტუს შტატის სამხრეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კაშეირუ-დი-იტაპამერინის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 9 476 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 106,37 კმ²-ზე. ფართობი 89 084 კმ²-ია.
კაშეირუ-დი-იტაპამერინი

კაშეირუ-დი-იტაპამერინი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ესპირიტუ-სანტუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 22 მეტრზე. მიეკუთვნება ესპირიტუ-სანტუს შტატის სამხრეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კაშეირუ-დი-იტაპამერინის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 209 878 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 216,6 კმ²-ზე. ფართობი 876 792 კმ²-ია.
კასტელუ (ესპირიტუ-სანტუ)

კასტელუ — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ესპირიტუ-სანტუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 100 მეტრზე. მიეკუთვნება ესპირიტუ-სანტუს შტატის სამხრეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კაშეირუ-დი-იტაპამერინის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 37.331 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 0,06 კმ²-ზე. ფართობი 664 062 კმ²-ია.
ჟერონიმუ-მონტეირუ

ჟერონიმუ-მონტეირუ — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ესპირიტუ-სანტუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 140 მეტრზე. მიეკუთვნება ესპირიტუ-სანტუს შტატის სამხრეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კაშეირუ-დი-იტაპამერინის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 10 879 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 67,16 კმ²-ზე. ფართობი 161 980 კმ²-ია.
მიმოზუ-დუ-სული

მიმოზუ-დუ-სული — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ესპირიტუ-სანტუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 80 მეტრზე. მიეკუთვნება ესპირიტუ-სანტუს შტატის სამხრეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კაშეირუ-დი-იტაპამერინის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 25 902 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 29,79 კმ²-ზე. ფართობი 869 431 კმ²-ია.
მუკი

მუკი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ესპირიტუ-სანტუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 235 მეტრზე. მიეკუთვნება ესპირიტუ-სანტუს შტატის სამხრეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კაშეირუ-დი-იტაპამერინის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 14 396 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 43,96 კმ²-ზე. ფართობი 327 490 კმ²-ია.
სან-ჟოზე-დუ-კალსადუ

სან-ჟოზე-დუ-კალსადუ — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ესპირიტუ-სანტუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 320 მეტრზე. მიეკუთვნება ესპირიტუ-სანტუს შტატის სამხრეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კაშეირუ-დი-იტაპამერინის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 10 408 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 38,06 კმ²-ზე. ფართობი 273 489 კმ²-ია.
ვარჟენ-ალტა

ვარჟენ-ალტა — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ესპირიტუ-სანტუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 600 მეტრზე. მიეკუთვნება ესპირიტუ-სანტუს შტატის სამხრეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კაშეირუ-დი-იტაპამერინის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 19 130 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 46,25 კმ²-ზე. ფართობი 413 631 კმ²-ია.
დურბეს ბრძოლა

დურბეს ბრძოლა — გაიმართა 1260 წლის 13 ივლისს ერთი მხრივ ტევტონთა ორდენის რაინდებსა და მათ მოკავშირეებს, ხოლო მეორე მხრივ კურშებს, ლატვიელებს, ესტებს, დანიელებსა და შვედებს შორის, თანამედროვე ქალაქ დურბეს მახლობლად, დასავლეთ ლატვიაში. ბრძოლა დასრულდა ლიეტუველებისა და კურშების სრული გამარჯვებით. ტევტონების დამარცხება განაპირობა ბალტიისპირელი ხალხის გამჭრიახობამ. ისინი გაერთიანდნენ ლიეტუვის გარშემო რათა ებრძოლათ ერთიანი ძალებით გერმანელთა წინააღმდეგ.
კრევოს უნია

კრევოს უნია — ხელშეკრულება, რომლითაც შეიქმნა დინასტიური გაერთიანება პოლონეთსა და ლიტვას შორის. ლიტვის მეფე იაგაილო დაქორწინდა პოლონეთის დედოფალ იადვიგაზე.

კრევოს უნიას ხელი მოაწერეს 1385 წლის 14 აგვისტოს კრევოს ციხესიმაგრეში (თანამედროვე ბელარუსი, სოფელი კრევო). ხელშეკრულების თანახმად იაგაილომ აიღო რამდენიმე ვალდებულება: ლიტვა გადაიყვანა ლათინურ დამწერლობაზე; ხელს შუეწყბდა პოლონეთისათვის დაკარგული ტერიტორიების დაბრუნებას; იადვიგას ყოფილ ქმარს გადაუხდიდა კომპესაციას საქორწინო ხელშეკრულების დარღვევისათვის. ჯარი, საამართლო და საკანონმდებლო ხელისუფლება, აგრეთვე ხაზინა შეინარჩუნა ორივე სამეფომ.

უნიამ იარსება 1569 წლამდე, როდესაც ორივე სახელმწიფომ ხელი მოაწერა ლუბლინის უნიას, რომლის ძალითაც ჩამოყალიბდა არჩევითი მონარქია რეჩ პოსპოლიტა.
იტაპემერინი

იტაპემერინი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ესპირიტუ-სანტუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 4 მეტრზე. მიეკუთვნება ესპირიტუ-სანტუს შტატის სამხრეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ იტაპემერინის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 30 988 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 55,15 კმ²-ზე. ფართობი 561 872 კმ²-ია.
მარატაიზესი

მარატაიზესი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ესპირიტუ-სანტუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 მეტრზე. მიეკუთვნება ესპირიტუ-სანტუს შტატის სამხრეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ იტაპემერინის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 34 140 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 256,55 კმ²-ზე. ფართობი 133 075 კმ²-ია.
პრეზიდენტი-კენედი (ესპირიტუ-სანტუ)

პრეზიდენტი-კენედი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ესპირიტუ-სანტუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 55 მეტრზე. მიეკუთვნება ესპირიტუ-სანტუს შტატის სამხრეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ იტაპემერინის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 10 314 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 17,66 კმ²-ზე. ფართობი 583 933 კმ²-ია.
გიორგი კუხალაშვილი

გიორგი კუხალაშვილი (დ. 5 ნოემბერი, 1982, ქუთაისი) — ქართველი ფერმწერი და გრაფიკოსი.

ბიოგრაფია
გიორგი კუხალაშვილი დაიბადა 1982 წლის 5 ნოემბერს, ქუთაისში, მხატვარ ჯემალ კუხალაშვილის ოჯახში.

2002 წელს დაამთავრა იაკობ ნიკოლაძის სახელობის სამხატვრო სკოლა, ფერწერის ფაკულტეტი. 1998 წელს, სამხატვრო სკოლაში სწავლის პერიოდში გიორგი კუხალაშვილმა შექმნა ნამუშევარი სახელწოდებით „იერუსალიმში შესვლა“, რომელმაც გამოკვეთა მისი შემოქმედებითი მისწრაფებები და ინტერესი რელიგიური თემების მიმართ, უფრო მოგვიანებით კი, 2000 წელს, დაასრულა ფერწერული ტილო „შობის მისტერია“, რომელიც დღემდე განსაკუთრებულ ადგილს იკავებს მხატვრის შემოქმედებაში.

2005 წელს, თბილისის სამხატვრო აკადემიაში სწავლის პარალელურად გიორგი კუხალაშვილმა, ძველი თბილისის ისტორიულ უბანში გახსნა საკუთარი სახელოსნო, სადაც ინტენსიურად დაიწყო მუშაობა.

2007 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემია, ფერწერის ფაკულტეტი.

2010 წელს საკუთარი სახელოსნოს ბაზაზე დააფუძნა ახალგაზრდა ხელოვანთა გაერთიანება „ხელოვნების ენა“, სადაც უამრავი ახალგაზრდა მხატვარი და მოქანდაკე აქტიურად ჩაერთო შემოქმედებით საქმიანობაში. 2010 წლიდან გიორგი კუხალაშვილი, შემოქმედებით გუნდთან ერთად, იწყებს სხვადასხვა მნიშვნელოვანი შემოქმედებითი პროექტების განხორციელებას. ის აქტიურად მონაწილეობს ქვეყნის კულტურულ ცხოვრებაში და წარმოადგენს საკუთარ შემოქმედებას როგორც საქართველოში, ასევე მის საზღვრებს გარეთ.

შემოქმედება
გიორგი კუხალაშვილის შემოქმედებითი ინტერესის სფეროს ძირითადად წარმოადგენს ისეთი რელიგიურ-მისტერიალური თემები როგორიცაა: გოლგოთას მისტერია, ჯვრიდან გარდამოხსნა, ღვთის კრავი, რექვიემი, ბარაბას ჯვარი, განკითხვის დღე, ამაღლება, საიდუმლო სერობა და სხვა. ამ მრავალფიგურიანი კომპოზიციების ძირითადი თავისებურება ფერწერული ენის ორიგინალურობა და ღრმა შინაარსობრივი მრავალწახნაგოვანებაა. მხატვრის შემოქმედებაში აღსანიშნავია ასევე ლირიკულ-ალეგორიული შინაარსის კომპოზიციები, ისეთები როგორიცაა: დონ კიხოტი, მეჯლისი, კაზინო, ჩაშლილი წარმოდგენა და სხვა.

გამოფენები და ჯილდოები
2015 — ხელოვნებაში შეტანილი განსაკუთრებული წვლილისთვის გიორგი კუხალაშვილი დაჯილდოვდა ახალგაზრდა პროფესიონალის წოდებით.
2014 — „ახალი სიცოცხლე“. პროექტი განხორციელდა პაატა ბურჭულაძის ფონდ „იავნანასთან“ და ზურაბ წერეთლის სახელობის თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმთან ერთად. გიორგიმ და მისმა მეგობრებმა წარმოადგინეს საკუთარი ნამუშევრები „იავნანას“ ბენეფიციარების დასახმარებლად.
2013 — „თბილისი და თბილისელები“. ახალგაზრდა მხატვრებმა შექმნეს დამსახურებულ ხელოვანთა პორტრეტები ფერწერასა და ქანდაკებაში. პორტრეტების გამოფენა მოეწყო საქართველოს ეროვნულ მუზეუმში. პროექტის ფარგლებში შეიქმნა დოკუმენტური ფილმი და დაიბეჭდა კატალოგი.
2011 — ახალგაზრდა მხატვართ ჯგუფური გამოფენა „წარსულისა და აწმყოს შეხვედრა“. თბილისის ისტორიის მუზეუმი ქარვასლა.
2011 — გიორგი კუხალაშვილმა გაიმარჯვა კონკურსში „ლევ ტოლსტოის სამყარო“. ის, როგორც პირველი ადგილის მფლობელი, მიწვეული იქნა ლევ ტოლსტოის შვილთაშვილის, ვლადიმერ ტოლსტოის მიერ „იასნაია-პოლიანა“-ში, სადაც მწერალმა თავის ცხოვრების მნიშვნელოვანი პერიოდი გაატარა.

პერსონალური გამოფენები
2014 — ისტორიის მუზეუმი ქარვასლა, თბილისი, საქართველო;
2012 — გალერეა "გრემი" , სანქტ-პეტერბურგი, რუსეთი;
2009 — გალერეა "ვერნისაჟი", თბილისი, საქართველო.
მონტენეგროს პარლამენტი

მონტენეგროს პარლამენტი  — მონტენეგროს საკანონმდებლო ორგანო.

პარლამენტი ამტკიცებს პრემიერ-მინისტრის კანდიდატურას, რომელსაც წარუდგენს ქვეყნის პრეზიდენტი. პარლამენტს შეუძლია უნდობლობის ვოტუმი გამოუცხადოს მთავრობას, ამტკიცებს ყველა კანონს, ახდენს საერთაშორისო აქტების რატიფიკაციას, ნიშნავს ყველა დონის მოსამართლეს, იღებს ბიუჯეტს და ასრულებს სხვა მოვალეობებს რომელიც ასახულია ქვეყნის კონსტიტუციაში.

დეპუტატებს ირჩევენ 4 წლის ვადით. 2006 წლიდან პარლამენტის პრეზიდენტია რანკო კრივოკაპიჩი.
ბიელო-პოლე

ბიელო-პოლე (სერბულ კირილიცაზე: ) — მონტენეგროს ჩრდილო–აღმოსავლეთში მდინარე ლიმიზე მდებარე ქალაქი. 2011 წლის აღწერის მიხედვით მისი მოსახლეობა შეადგენს 15,883 ადამიანს. ის ჩრდილოეთი მონტენეგროს ადმინისტრაციული, კულტურული, საგანმანათლებლო და ეკონომიკური ცენტრია. ბიელო-პოლე წარმოადგენს ბიელო-პოლეს მუნიციპალიტეტის (მოსახლეობა: 46,081) ცენტრს. მისი სახელი სერბულიდან ითარგმნება როგორც – "თეთრი მდელო".

ისტორია
ბიელო-პოლე ბალკანეთის ომებამდე (1912) ოსმალეთის იმპერიის შემადგენლობაში შედიოდა. ოსმალეთის მმართველობის დროს მისი სახელი იყო აკოვა. ქალაქში არსებულ წმინდა პეტრე–პავლეს ეკლესიაში დაიწერა ცნობილი მიროსლავის სახარება (1186).

მოსახლეობა
ქალაქის მოსახლეობა წლების მიხედვით:
1981 - 11,927
1991 - 16,464
2003 - 15,883
2010 - 15,400

მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა წლების მიხედვით:
1948 - 36,795
1953 - 41,432
1961 - 46,651
1971 - 52,598
1981 - 55,634
1991 - 55,268
2003 - 50,284
2011 - 46,051

რელიგიური შემადგენლობა:
მართლმადიდებელი (53.55%)
მუსლიმი (45.18%)
კათოლიკე (0.17%)
ათეისტი (0.17%)
ქრისტიანი (0.17%)

ეთნიკური შემადგენლობა 2003