iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
წკრიალა საზამთრო (სატელევიზიო სერიალი)

„წკრიალა საზამთრო“(კორ: ინგ. ) — 2023 წლის სამხრეთ კორეული სატელევიზიო სერიალი, რომელიც დადგა სონ ჯონგ-ჰიუნმა და მთავარ როლებში მონაწილეობენ რიოუნი, ჩოი ჰიუნვუკი, სოლ ინა და შინ იუნსუ. სერიალი გადიოდა -ის ეთერში 2023 წლის 25 სექტემბრიდან 14 ნოემბრამდე, ყოველ ორშაბათსა და სამშაბათს, 20:50 საათზე , სულ 16 სერიით. იგი ასევე ხელმისაწვდომია სტრიმინგ პლატფორმებზე და არჩეულ რეგიონებში.

მოკლე აღწერა
2023 წელში იუნგიოლი მუსიკალური ნიჭით დაჯილდოებული სკოლის მოსწავლეა. მას გიტარაზე დაკვრა ძალიან უყვარს, მაგრამ პირველ ადგილას სწავლასა და ოჯახს აყენებს. ბიჭის მთელი ოჯახი სმენადაქვეითებულია, ამიტომ იუნგიოლი ერთადერთია, ვინც მათ გარესამყაროსთან აკავშირებს. ერთ დღეს იუნგიოლი იდუმალ მუსიკალურ მაღაზიაში შედის და შემთხვევით დროში მოგზაურობს. ბიჭი აღმოჩნდება 1995 წელში და ახალგაზრდა მამამისს, იჩანს შეხვდება - მამამისს წარსულში სმენის უნარი დაკარგული ჯერ არ აქვს!. საშინელება ისაა რომ იჩანს გულცივი ვიოლონჩელისტი, სეგიონი მოსწონს და არა ბიჭის მომავალი დედა! მომავალ მამამისთან ერთად იუნგიოლი ბენდს ქმნის.
მსახიობები
მთავარი პერსონაჟები
ჰა ეუნ-გიოლი (რიოუნი) — მუსიკის ნიჭით დაჯილდოებული ბიჭი, რომელიც დროში მოგზაურობს.
ჰა ი-ჩანი (ჩოი ჰიონ-უკი) — ეუნ-გიოლის მამა ახალგაზრდობაში, ენერგიული და მხიარული.
ჩოი სე-გიონგი / ონ იუნ-იუ (სოლ ინა) — დედა და ქალიშვილი; ორივე დაკავშირებულია მუსიკასთან და ეუნ-გიოლთან.
იუნ ჩუნ-ა (შინ იუნ-სუ) — ეუნ-გიოლის დედა, რომელიც სმენადაქვეითებული დაიბადა და მარტოსულ ცხოვრებას ეწეოდა.

მხარდამჭერი პერსონაჟები:
შეიცავს ბენდის წევრებს, ეუნ-გიოლის ოჯახს, ბებიას, მეგობრებს, მუსიკის მაღაზიის მფლობელებს და სხვა ადამიანებს, რომლებიც დაკავშირებულნი არიან ეუნ-გიოლის მუსიკალურ და ემოციურ მოგზაურობასთან.

წარმოება
2023 წლის 5 სექტემბერს, საწარმოო კომპანიამ -მა გამოაცხადა, რომ სერიალ „წკრიალა საზამთრო“-ზე გააფორმა წარმოებისა და მიწოდების კონტრაქტი -თან, რომლის ღირებულება 15.6 მილიარდ ვონს შეადგენს.
მაყურებელი
„წკრიალა საზამთრო“ სერიალი რეცენზიის ფინალური ეპიზოდის კვირაში მაყურებლობით პირველ ადგილზე გავიდა 12 ქვეყანაში, მათ შორის: აშშ, კანადა, დიდი ბრიტანეთი, გერმანია, ნიდერლანდები, ბელგია, ჩეხეთი, დანია, შვედეთი, ახალი ზელანდია, საუდის არაბეთი და სხვ.
გარდა ამისა, სერიალი მაყურებლობის ტოპ ხუთეულში მოხვდა 64 ქვეყანაში.
ასინუს ღვთისმშობლის ეკლესია

ასინუს ღვთისმშობლის ეკლესია , ასევე ცნობილი როგორც ფორვიოტისის ღვთისმშობლის ეკლესია — ეკლესია კვიპროსში. იმყოფება კვიპროსის ეკლესიის მმართველობის ქვეშ. იგი შედის იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში, 1985 წლიდან, როგორც ტროოდოსის რეგიონის მოხატული ეკლესიების ერთ-ერთი წარმომადგენელი.

ეკლესია მდებარეობს სოფელ ნიკიტარის სამხრეთით ტროოდოსის მთებში, დაახლოებით 5 კილომეტრში და მიძღვნილია ღვთისმშობლისადმი. ითვლება, რომ ძველად ეკლესია მონასტრის ნაწილი იყო, თუმცა საუკუნეში მონასტერი მიატოვეს.

ეტიმოლოგია
სახელწოდება „ფორვიოტისა“ სავარაუდოდ უკავშირდება რეგიონში ფართოდ გავრცელებულ მცენარეს — რძიანა. ხოლო „ასინუ“ შესაძლოა მომდინარეობდეს ანტიკური დასახლების — ასინეს სახელიდან.

არქიტექტურა
არქიტექტურული სტრუქტურა
ეკლესია წარმოადგენს ერთნავიან ნაგებობას, რომელიც დაფარულია თაღოვანი გადახურვით. მისი აპსიდი აშენდა საუკუნის დასაწყისში, ხოლო ნართექსი, აგრეთვე ჩრდილოეთ და სამხრეთ აპსიდები, სავარაუდოდ დაემატა საუკუნის ბოლოს. ხისგან ნაგები სახურავი არაერთხელ შეიცვალა — ამჟამინდელი სახურავი აშენებულია 1959 წელს.

ფრესკები
ეკლესიის კედლებს ამშვენებს მრავალფეროვანი ფრესკები, რომელთა ნაწილი თარიღდება საუკუნით, ხოლო ნაწილი — საუკუნით. ეკლესიის სამხრეთ კედელზე მდებარე ნიშში შემონახულია წარწერა, რომლის მიხედვითაც ფრესკები შესრულებულია 1105–1106 წლებში მხატვარ ნიკოლაოს ისქირიოსის მიერ, ალექსი კომნენოსის მმართველობისას.

აღმოსავლეთ აპფსიდის ფრესკაზე წარმოდგენილია საიდუმლო სერობა, სადაც იესო იოანეს ოქროს თასს უწვდის, ხოლო იუდა ამ დროს სხვა მხარეს იყურება. ეკლესიის ჩრდილოეთ კედლის დასავლეთ ნაწილში გამოსახულია ოთხმოცდაცამეტი წამებული.

გალერეა
ნინა გენკე-მელერი

ნინა გენკე-მელერი ან ნინა გენკე (დ. 19 აპრილი, 1893, მოსკოვი - გ. 25 ივლისი, 1954, კიევი) — რუსი და უკრაინელი მხატვარი-ავანგარდისტი (სუპრემატისტი, ფუტურისტი), წიგნის გრაფიკოსი, ინტერიერის დიზაინერი და სცენოგრაფი.

ბიოგრაფია
ნინა გენკე 1893 წელს დაიბადა მოსკოვში. მამა ჰაინრიხ ჰენკე ჰოლანდიიდან იყო, დედა კი ნადეჟდა ტიხანოვა — რუსი. 1914 წლიდან სწავლობდა კიევში ალექსანდრა ექსტერის სამხატვრო სახელოსნოში.

1915 წელს, სხვა ავანგარდისტებთან ერთად აქტიურად მონაწილეობდა კაზიმირ მალევიჩის შემოქმედებით ექსპედიციებში თანამედროვე უკრაინის დასავლეთის ქალაქებსა და სოფლებში, კერძოდ, კოსივსა და ჩერნოვციში. იგი სათავეში ჩაუდგა კუსტარულ არტელს სოფელ ვერბოვკაში, რომელთანაც თანამშრომლობდნენ ცნობილი სუპრემატისტი მხატვრები კაზიმირ მალევიჩი, ნატალია დავიდოვა, ალექსანდრა ექსტერი, ნადეჟდა უდალცოვა, ლიუბოვ პოპოვა, ივან პუნი, ოლგა როზანოვა , ევგენია ივანკოლლაბორაია და სხვები.

1915 წლის ნოემბერში მოსკოვში, ლემერსიეს გალერეაში გაიმართა სამხრეთ რუსეთის თანამედროვე დეკორატიული ხელოვნების გამოფენა, რომლის ორგანიზებაშიც აქტიურად მონაწილეობდნენ ნ. დავიდოვა, ნ. გენკე და ა. ექსტერი. ამ გამოფენაზე წარმოდგენილი იყო ვერბოვკას და სკოპცის სოფლების სამხატვრო კოოპერატივების (ხელმძღვანელი ნ. დავიდოვა) ნამუშევრები.

1917 წელს მოსკოვში, მიხაილოვას სალონში გაიმართა რუსეთის თანამედროვე დეკორატიული ხელოვნების მეორე გამოფენა, რომელიც ორგანიზებული იყო ნატალია დავიდოვასა და ნინა გენკეს მიერ. პირველი გამოფენის მსგავსად, მეორე გამოფენასაც დიდი წარმატება ხვდა წილად.

1919 წლის აპრილიდან იყო ხელოვნების კოლეჯის წევრი და კიევის პროვინციული განათლების დეპარტამენტის დეკორატიული და გამოყენებითი ხელოვნების განყოფილების ხელმძღვანელი. მონაწილეობდა რევოლუციური დღესასწაულების, სააგიტაციო მატარებლების და ორთქლმავალი გემების გაფორმებასი. 1920-იანი წლების დასაწყისში მუშაობდა ბეჭდური გამოცემებისა და სლოგანების შრიფტების დიზაინზე, იყო ფუტურისტული გამომცემლობა „გოლფსტრიმის“ (კიევი) მთავარი მხატვარი, რომელსაც ხელმძღვანელობდა პოეტი მიხაილ სემენკო.

1924 წელს ოჯახური ტრაგედიის (პირველი შვილის გარდაცვალების) შემდეგ, ის მოსკოვში გადავიდა საცხოვრებლად და გაზეთ „იზვესტიას“ სარეკლამო განყოფილებაში დაიწყო მუშაობა მხატვრად. ამავდროულად, თანამშრომლობდა ნ. ლამანოვას სახელოსნოსთან, აკეთებდა ესკიზებს შპალერის ქარხნისთვის, ასევე მუშაობდა ფაიფურის ქარხანაში, აკეთებდა ნახატებს სუპრემატისტურ სტილში (ჩვეულებრივ, თეფშებისთვის).

1926 წელს ის ხარკოვში გადავიდა თეატრ „ბერეზილში“, სადაც მეუღლესთან, თეატრის მთავარ მხატვარ ვადიმ მელერთან ერთად დაიწყო მუშაობა.

ნინა გენკე-მელერი გარდაიცვალა კიევში1954 წელს. იგი დაკრძალეს ბაიკოვოს სასაფლაოზე.

ოჯახი
მეუღლე — ვადიმ მელერი (1884 - 1962)
შვილიშვილი — ნინა ვეტროვა-რობინსონი
და — მარგარიტა გენკე — მხატვარი, თეატრის მხატვრის — შიფრინ ნისონის მეუღლე.
სიმონ ფანჩულიძე

სიმონ დავითის ძე ფანჩულიძე (რუს. 2-; დ. 1767 — გ. 17 დეკემბერი, 1817, მოსკოვი) — წარმოშობით ქართველი რუსი სამხედრო მოღვაწე, რუსეთის იმპერიის არმიის გენერალ-მაიორი (1807).

ბიოგრაფია
სიმონ ფანჩულიძემ 1785 წლის 14 თებერვალს დაამთავრა აზნაურთა სახმელეთო კადეტთა კორპუსი პორუჩიკის წოდებით და სამხედრო სამსახური დაიწყო ჩერნიგოვის 29-ე ქვეითთა პოლკში.

საბრძოლო ნათლობა მიიღო 1791 წელს, რუსეთ-თურქეთის ომში, ანაპის ციხესიმაგრის შტურმისას. ამ ბრძოლაში სიმონთან ერთად მონაწილეობდა მისი უფროსი ძმა ივანე. სიმონი იყო 1794 წლის პოლონეთის კამპანიისა და 1799 წლის ალექსანდრე სუვოროვის შვეიცარიის ლაშქრობის მონაწილე, სადაც გენერალ ალექსანდრე რიმსკი-კორსაკოვის ჯარების შემადგენლობაში მან ბრძოლით გაიარა გალიცია, სილეზია, მორავია, ბოჰემია და შვაბია. 1799 წლის 29 ნოემბერს მას მიანიჭეს პოლკოვნიკის ჩინი. 1803 წლის 9 იანვარს სიმონ ფანჩულიძეს მიანდეს პავლოდარის მე-2 ლეიბ-ჰუსართა პოლკის ხელმძღვანელობა.

1805-1807 წლებში პოლკოვნიკი ფანჩულიძე მონაწილეობდა ნაპოლეონის წინააღმდეგ ომებში. მათ შორის აუსტერლიცის ბრძოლაში, რისთვისაც წმინდა გიორგის კლასის ორდენი დაიმსახურა. განსაკუთრებით გამოიჩინა თავი 1807 წლის 7-8 თებერვალს პროისიშ-აილაუს ბრძოლაში. სამი წლის მანძილზე მან იმპერიის 5 ჯილდო მიიღო, ხოლო 1807 წლის 12 დეკემბერს კავალერიის გენერალ-მაიორის წოდება მიენიჭა.

სიმონ ფანჩულიძე უფროს ძმასთან, ივანე ფანჩულიძესთან ერთად, მონაწილეობდა 1812 წლის სამამულო ომში. ინგერმანლანდიის დრაგუნთა პოლკი, რომელსაც იგი მეთაურობდა, როგორც წესი, მოქმედებდა ყველაზე მძიმე უბნებზე. ბოროდინოს ველზე გენერალ-მაიორი ფანჩულიძე ხელმძღვანელობდა რუსების მარცხენა ფრთის კავალერიას. სმოლენსკის, ბოროდინოს, მალოიაროსლავეცისა და სხვა ბრძოლებში თავის გამოჩენისათვის მან წმინდა გიორგის ხარისხის ორდენი დაიმსახურა, ხოლო, ბოროდინოს ბრძოლისთვის ალმასებით მოჭედილი ოქროს ხმალი ებოძა.

1813-1814 წლებში სიმონ ფანჩულიძე მონაწილეობდა რუსეთის არმიის საზღვარგარეთულ ლაშქრობაში, კერძოდ, გერმანიისა და საფრანგეთის კამპანიებში, მათ შორის ბაუცენის, კაცბახის, დრეზდენის, ლაიფციგის, ლა როტიერისა და კრაონის ბრძოლებში.

ხანგრძლივმა სამსახურმა და სისხლისმღვრელ ბრძოლებში მიღებულმა ჭრილობებმა სიმონ ფანჩულიძის ჯანმრთელობა შეარყია. 1814 წლისთვის მას უკვე აღარ შეეძლო მოქმედ არმიაში სამსახური. პირადი თხოვნის საფუძველზე, 1815 წლის 1 ივნისის ბრძანებით გენერალ-მაიორი ფანჩულიძე ავადმყოფობის გამო სამსახურიდან გაათავისუფლეს. მას შეუნარჩუნდა მუნდირი და დაენიშნა ნახევარი ჯამაგირის ოდენობის პენსია.

სიმონ ფანჩულიძე გარდაიცვალა 1817 წლის 17 დეკემბერს მოსკოვში. დაკრძალულია იქვე, ვოლკოვოს სასაფლაოზე.

1812 წლის სამამულო ომში გამოჩენილი გმირობისა და დამსახურებისთვის, ძმების, ივანე და სიმონ ფანჩულიძეების პორტრეტები გამოფენილი იყო პეტერბურგის ზამთრის სასახლეში.
ესპანეთის მუნიციპალიტეტები

ესპანეთის მუნიციპალიტეტები — ადგილობრივი თვითმმართველობის ერთეული ესპანეთში. სულ არის 8131 მუნიციპალიტეტი.

ესპანეთის ადგილობრივი თვითმმართველობის კანონის თანახმად მუნიციპალიტეტი წარმოადგენს სახელმწიფოს ტერიტორიული მოწყობის ძირითად სუბიექტს, რომლის ძირითადი ელემენტებია ტერიტორია, მოსახლეობა და ადგილობრივი ადმინისტრაცია.

მუნიციპალიტეტის საკრებულო აირჩევა პირდაპირ 4 წლის ვადით, პროპორციული არჩევნების გზით. საკრებულოს და აღმასრულებელ კომიტეტს ხელმძღვანელობს მერი , რომელიც აირჩევა საკრებულოს მიერ საკუთარი შემადგენლობიდან და ის ამავდროულად, თავმჯდომარეობს საკრებულოს. მუნიციპალიტეტებისუფლებამოსილები განსხვავდება მათი მოსახლეობის რაოდენობის მოხედვით. მუნიციპალიტეტებს მრავალრიცხოვანი მოსახლეობით უფრო მეტი კომპეტენციები აქვთ მინიჭებული.
შვეიცარიის თემები

შვეიცარიის თემები (, , , ) — ადგილობრივი თვითმმართველობის ერთეული შვეიცარიაში. 2025 წლის მონაცემებით სულ არის 2115 მუნიციპალიტეტი. მუნიციპალური სისტემა განსხვავებულია კანტონის მიხედვით. ზოგიერთ თემში იკრიბება მუნიციპალური ასამბლეა, რომელშიც ყველა ამომრჩეველი მონაწილეობს. ზოგიერთ თემში აირჩევა საკრებულო. თემების უფლებამოსილებები დამოკიდებულია კანტონზე.
თენგიზ სვანიძე

თენგიზ სვანიძე (დ. 20 თებერვალი, 1937 – გ. 4 მაისი, 2025) — ქართველი ინჟინერი და პოეტი

ბიოგრაფია
თენგიზ სვანიძე დაიბადა 1937 წლის 20 თებერვალს, ქუთაისში. გარდაიცვალა 2025 წლის 4 მაისს. დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი 1961 წელს.

გამოცემული აქვს არაერთი პოეტური კრებული, რომელთა შორის აღსანიშნავია: "თოვლის ყვავილი" 1991, "სევდის ნათელი" 2002, "ბობის გახსენება" 2003, "ათოვს მოწყენას" 2006, "101 ლექსი სიყვარულზე" 2006. დაჯილდოებულია ქალაქ თბილისის მერიის საპატიო სიგელითა და მედლით, კულტურასა და განათლებაში განსაკუთრებული ღვაწლისათვის.
ჩანკომის მუნიციპალიტეტი

ჩანკომის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი იუკატანის შტატში, იუკატანის ნახევარკუნძულის ჩრდილოეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 4 686 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 5%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 443.5 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 10.6 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია იუკატანის შტატის შემადგენლობაში 1935 წლის 8 მარტს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ჩანკომი. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 31017.
ცილამ-დე-ბრავოს მუნიციპალიტეტი

ცილამ-დე-ბრავოს მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი იუკატანის შტატში, იუკატანის ნახევარკუნძულის ჩრდილოეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 2 936 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 19.2%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 432.3 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 6.8 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია იუკატანის შტატის შემადგენლობაში 1867 წლის 24 ივლისს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ცილამ-დე-ბრავო. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 31028.
ცილამ-გონსალესის მუნიციპალიტეტი

ცილამ-გონსალესის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი იუკატანის შტატში, იუკატანის ნახევარკუნძულის ჩრდილოეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 6 240 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 5.7%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 506.5 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 12.3 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია იუკატანის შტატის შემადგენლობაში 1867 წლის 24 ივლისს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ცილამ-გონსალესი. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 31029.
ციტასის მუნიციპალიტეტი

ციტასის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი იუკატანის შტატში, იუკატანის ნახევარკუნძულის ჩრდილოეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 4 015 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 13.4%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 309.6 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 13 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია იუკატანის შტატის შემადგენლობაში 1867 წლის 24 ივლისს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ციტასი. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 31030.
ცონკაუიჩის მუნიციპალიტეტი

ცონკაუიჩის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი იუკატანის შტატში, იუკატანის ნახევარკუნძულის ჩრდილოეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 2 818 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 1.7%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 133.4 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 21.1 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია იუკატანის შტატის შემადგენლობაში 1867 წლის 24 ივლისს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ცონკაუიჩი. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 31031.
პრედრაგ რისტიჩი

პრედრაგ რისტიჩი (, დ. 17 იანვარი, 1931, ბელგრადი — გ. 5 აგვისტო, 2019, ბელგრადი) — სერბი არქიტექტორი და პროფესორი, ცნობილია თავისი ნამუშევრებით საკრალური (რელიგიური) არქიტექტურის სფეროში.

ბიოგრაფია
პრედრაგ რისტიჩი დაიბადა 1931 წლის 17 იანვარს, ბელგრადში. მისი მშობლები წარმოშობით ჰერცეგოვინადან იყვნენ. მამა, პეტარ რისტიჩი, პირველი მსოფლიო ომის ვეტერანი და მექანიკოს-ინჟინერი იყო. მის ოჯახურ სახლს სენჯაკში იუგოსლავიის კომუნისტურმა ხელისუფლებამ კონფისკაცია გაუკეთა, ხოლო თავად პეტარი, როგორც მტკიცე ანტიკომუნისტი, ექვსი წელი ციხეში გამოკეტა. რისტიჩმა ბელგრადის უნივერსიტეტის არქიტექტურის ფაკულტეტი დაამთავრა. მისი სადიპლომო ნამუშევარი დავის საგანი გახდა, რადგან მასში წარმოდგენილი იყო „საფესტივალო დარბაზი“, რომელიც, სინამდვილეში, ადაპტირებული მართლმადიდებლური ეკლესია იყო ჯვრის გარეშე. 1980 წელს მან გრაცის უნივერსიტეტში „ “ (მეზოლითური მონადირეების სადგომი, რომელიც სერბეთის ტერიტორიაზეა აღმოჩენილი.) არქიტექტურაზე დისერტაცია წარმატებით დაიცვა.

მსოფლიოს მასშტაბით რისტიჩის პროექტების მიხედვით აშენებულია 150-ზე მეტი ეკლესია და მონასტერი. ორიგინალური პროექტების შექმნის გარდა, ის აქტიურად მონაწილეობდა ისტორიული შენობებისა და ტაძრების აღდგენაში და არაერთი რესტავრაციის ხელმძღვანელი იყო. ზოგიერთი რესტავრაცია იმ პროექტისა, რომელსაც ის კოორდინაციას უწევდა, ბოსნიის ომის დროს ფრონტის ხაზის მახლობლად ხორციელდებოდა. რისტიჩი მიჩნეული იყო საკრალური არქიტექტურის ერთ-ერთ ლიდერად და ამ დარგის ძველი სტანდარტებისა და ტექნიკის ღრმა მცოდნედ. ის ასევე კითხულობდა ლექციებს პრიშტინის, ვენის, გრაცისა და პარიზის უნივერსიტეტებში და მუშაობდა ავტორად და ხელოვნებათმცოდნედ ყოველდღიურ გათეთ „პოლიტიკაში“ და სხვა ჟურნალებსა და გაზეთებში. მათ შორის ეკლესია ხორვატიის ქალაქ სლავონსკი-ბროდში. გაზეთ „დანასის“ ინტერვიუში რისტიჩი ამტკიცებდა, რომ სლავონსკი-ბროდის ეკლესია ხორვატიის პარლამენტის დეპუტატმა ანტე პრკაჩინმა ააფეთქა.

2012 წელს მან გამოსცა წიგნი „კოლაჩი“, სადაც თავისი შეხედულებები გამოთქვა მართლმადიდებლურ არქიტექტურაზე.

რისტიჩი გარდაიცვალა 2019 წლის 5 აგვისტოს, ხანგრძლივი ავადმყოფობის შემდეგ. მის ხსოვნას მიტროპოლიტმ ამფილოხიემ (რადოვიჩი) აღუნიშნა.

პრედრაგ რისტიჩი დაჯილოდოვებულია სერბეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის უმაღლესი ჯილდოთი, „ “, განსაკუთრებული დამსახურებისთვის ეკლესიისა და სერბული კულტურის წინაშე და რამდენიმე სხვა ეროვნული და საერთაშორისო ჯილდოთი. რიგი ავტორები მას მომირ კორუნოვიჩს ადარებდნენ, რადგან ორივე არქიტექტორი სერბული შუასაუკუნოვანი არქიტექტურისა და რომანტიზმის გავლენის ქვეშ იყო მოქცეული.
ესპიტის მუნიციპალიტეტი

ესპიტის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი იუკატანის შტატში, იუკატანის ნახევარკუნძულის ჩრდილოეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 16 779 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 7.8%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 735.3 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 22.8 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია იუკატანის შტატის შემადგენლობაში 1837 წლის 24 მაისს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ესპიტა. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 31032.
ჰალაჩოს მუნიციპალიტეტი

ჰალაჩოს მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი იუკატანის შტატში, იუკატანის ნახევარკუნძულის ჩრდილოეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 21 255 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 11.4%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 586.3 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 36.3 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია იუკატანის შტატის შემადგენლობაში 1867 წლის 24 ივლისს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ჰალაჩო. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 31033.
ჰოკაბის მუნიციპალიტეტი

ჰოკაბის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი იუკატანის შტატში, იუკატანის ნახევარკუნძულის ჩრდილოეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 6 514 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 7.5%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 94.9 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 68.6 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია იუკატანის შტატის შემადგენლობაში 1867 წლის 24 ივლისს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ჰოკაბა. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 31034.
ჰოკტუნის მუნიციპალიტეტი

ჰოკტუნის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი იუკატანის შტატში, იუკატანის ნახევარკუნძულის ჩრდილოეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 6 384 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 12.1%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 120.7 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 52.9 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია იუკატანის შტატის შემადგენლობაში 1867 წლის 24 ივლისს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ჰოკტუნი. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 31035.
ჰომუნის მუნიციპალიტეტი

ჰომუნის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი იუკატანის შტატში, იუკატანის ნახევარკუნძულის ჩრდილოეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 8 090 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 11.5%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 199.8 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 40.5 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია იუკატანის შტატის შემადგენლობაში 1867 წლის 24 ივლისს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ჰომუნი. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 31036.
მონაკა

მონაკა — იაპონური ტკბილეულობა, რომელიც დამზადებულია აზუკის ლობიოს პასტით, რომელიც მოთავსებული არის მოჩისგან დამზადებულ ორ თხელ ვაფლს შორის. ვაფლს შიძლება ჰქონდეს ოთხკუთხედის და სამკუთხედის ფორმა, ან შეიძლება ჰქონდეს ალუბლის ყვავილების, ქრიზანთემების, ადგილობრივი ღირსშესანიშნაობების, დარუმას ან სხვა წარმატების სიმბოლოების ფორმები.

მონაკა არის ვაგაშის ტიპის დესერტი, რომელიც მიირთმევა ჩაისთან ერთად. იაპონიაში ჯერ კიდევ ბევრი ძალიან ცნობილი მონაკას სპეციალიზებული მაღაზიაა. მონაკაში აზუკის ლობიოს პასტის შიგთავსი შეიძლება შეიცავდეს სეზამის მარცვლებს, წაბლს ან ბრინჯის ნამცხვარს (მოჩი).

თანამედროვე ვარიაციები
თნამედროვე მონაკას შეიძლება ჰქონდეს ნაყინის შიგთავსი (აზუკის ლობიოს პასტის მაგივრად). ჩოკო მონაკა ჯამბო არის ნაყინის დესერტი, რომელიც დამზადებულია ნაყინით და შოკოლადის შიგთავსით ხრაშუნა მოჩის ვაფლში. იგი შეიქმნა 1972 წელს და წარმოებულია მორინაგას მიერ.
პორტა-სან-პაოლოს რკინიგზის მუზეუმი

პორტა-სან-პაოლოს რკინიგზის მუზეუმი — მუზეუმი რომში, იტალიაში, რომელიც სტუმრებს მატარებლებისა და ტრამვაის სხვადასხვა მოდელების დათვალიერებას სთავაზობს. იგი მდებარეობს რომის პორტა სან პაოლოს რკინიგზის სადგურისა და მეტროს ხაზის მახლობლად.

მუზეუმი, რომელიც 2004 წლის 18 სექტემბერს გაიხსნა, ნაწილობრივ ღია სივრცეშია განთავსებული, სადაც მცირე მარშრუტზე მოძრავი ტრანსპორტის მოდელების ნახვაა შესაძლებელი, ნაწილობრივ კი შენობაში, სადაც მასშტაბური მაკეტები, მოწყობილობები და ტექნიკური ნიმუშებია გამოფენილი. ეს მუზეუმი რომის ტერიტორიაზე არსებული საზოგადოებრივი ტრანსპორტის ისტორიის სრულ მიმოხილვას გვთავაზობს.
გალერეა
კაპოჩის კოშკი

} ) ― კოშკი სან მარტინო აი მონტის მოედანზე, რომში, იტალიაში.

მე-12 საუკუნეში არჩიონის ოჯახის მიერ აგებული შენობა შემდგომში ვიტერბოელი დიდგვაროვნების, კაპოჩის ოჯახს გადაეცა. მათ კოშკის გარშემო რამდენიმე სახლი ააშენეს, რომლებიც ამჟამად აღარ არსებობს, მაგრამ ადრე კოშკს ერთგვარ ციტადელად აქცევდა.

კოშკის სიმაღლე 36 მ-ია, შვიდი სართულით, კვადრატული ფუძითა და ტრავერტინით მოპირკეთებული ფანჯრებით. აგურის პარაპეტით დეკორირებული ტერასა ორივე მხარეს კბილანებიანი საბრძოლო კედლებით არის შემოსაზღვრული და აქვს საკუთარი ხიდიც.
პიაცა დელა-რეპუბლიკა

პიაცა დელა-რეპუბლიკა — წრიული მოედანი რომში, მდებარეობს ვიმინალის ბორცვის მწვერვალზე, ტერმინის სადგურის გვერდით. მასზეა აღმართული სანტა მარია დელი ანჯელე და დეი მარტირი. ამ მოედანს ემსახურება რესპუბლიკა-ოპერის თეატრის მეტროსადგური. მოედნიდან იწყება რომის ერთ-ერთი მთავარი ქუჩა, ვია ნაციონალე.

ისტორია
მოედნის ყოფილი სახელი, პიაცა დელ ესედრა, რომელიც დღესაც ძალიან გავრცელებულია, დიოკლეტიანეს აბანოებში მდგარი ექსედრიდან მომდინარეობს, რაც მოედნის ფორმას წააგავდა. დიოკლეტიანეს აბანოებში არსებული ექსედრა კარდინალ ჟან დიუ ბელეს მიერ აშენებულ ბაღებში გადაიტანეს. მისი გარდაცვალების შემდეგ, 1560 წელს, ბაღის მიწები კარდინალმა კარლო ბორომეომ შეიძინა და საბოლოოდ, 1579 წელს, კარდინალ ალესანდრო სფორცას საკუთრებაში გადავიდა. 1598-დან 1600 წლამდე ექსედრა ეკლესიად გადაკეთდა. შემდეგ, 1885 წელს, ის მოედნის ნაწილი გახდა.
ზელიონკის თავდასხმა

ზელიონკას თავდასხმა — პროტესტის, პროვოკაციისა ან ძალადობრივი თავდასხმის ფორმა, რომლის დროსაც თავდამსხმელი მსხვერპლს (როგორც წესი, უმიზნებს მის სახეს) ასხამს ბრილიანტის მწვანე ხსნარს . მხედველობის დაკარგვის პოტენციური საფრთხის გარდა, ხსნარის სწრაფად მოშორება უაღრესად რთულია; ბრილიანტის ხსნარის ბუნებრივად მოშორებას შეიძლება ერთ კვირამდე დრო დასჭირდეს.

2010-იან წლებში რუსეთსა და უკრაინაში ფართოდ გავრცელდა „ზელიონკის“ ტიპის თავდასხმები, რომლებიც მთავრობის მომხრე აქტივისტებმა და ტიტუშკებმა ანტისამთავრობო პოლიტიკური და სხვა პიროვნებების წინააღმდეგ განახორციელეს.

2025 წლის მაისში, აქტივისტ ნუცა მახარაძეს ერთი პირი ლიფტის კართან დახვდა, წიწაკის სპრეი და ბრილიანტის ხსნარი შეასხა და შეურაცხმყოფელი სიტყვებით მიმართა.
გერმანიის კაპიტულაციის აქტი

გერმანიის უპირობო კაპიტულაციის აქტი — იურიდიული დოკუმენტი, რომლითაც მესამე რაიხის დარჩენილმა შეიარაღებულმა ძალებმა გამოაცხადეს უპირობო კაპიტულაცია და მეორე მსოფლიო ომის ევროპის ფრონტზე მოკავშირეთა უპირობო გამარჯვება დადგინდა. აქტს ხელი მოეწერა 1945 წლის 8 მაისს, ცენტრალური ევროპის დროით 22:43 საათზე, ხოლო ძალაში შევიდა იმავე დღეს, ცენტრალური ევროპის დროით 23:01 საათზე.

კაპიტულაციის აქტზე ხელმოწერამდე ერთი დღით ადრე, გერმანიამ საფრანგეთის ქალაქ რეიმსში უკვე მოაწერა ხელი კაპიტულაციის ერთ დოკუმენტზე, მაგრამ საბჭოთა კავშირმა ის დოკუმენტი არ ცნო და კაპიტულაციის აქტის ხელმოწერა გერმანიაში მოითხოვა. ამიტომ, სხვა დოკუმენტის ხელმოწერა გახდა აუცილებელი. გარდა ამისა, პირველი დოკუმენტის ხელმოწერისთანავე, გერმანულმა ძალებმა მიიღეს დასავლეთით ცეცხლის შეწყვეტის, მაგრამ აღმოსავლეთით - ბრძოლის გაგრძელების ბრძანება. გერმანიის ფლენსბურგის მთავრობამ ადმირალ კარლ დენიცის ხელმძღვანელობით მიიღო მოკავშირეთა წინადადება ახალი დოკუმენტის ხელმოწერის შესახებ. დოკუმენტს ხელი მოაწერეს საბჭოთა სამხედრო ადმინისტრაციის გერმანიაში ( კარლსჰორსტი, ბერლინი ).

დოკუმენტზე ხელმომწერები გახდნენ: გერმანიის ვერმახტის ობერკომანდოს , ბრიტანელების მიერ წარმოდგენილი მოკავშირეთა საექსპედიციო ძალები და საბჭოთა წითელი არმიის უმაღლესი მთავარსარდლობის წარმომადგენლობა, ასევე დოკუმენტს ხელი მოაწერეს საფრანგეთისა და ამერიკის სხვა წარმომადგენლებმა. ხელმოწერის ცერემონიაზე გერმანიის უმაღლესი რანგის წარმომადგენელი ფელდმარშალი ვილჰელმ კაიტელი იყო. ამ დოკუმენტით ასევე ფორმალურად გაფორმდა ნაცისტური გერმანიის ფორმალური დამარცხება. გერმანიის დამარცხების ერთ-ერთი შედეგი გახდა მოკავშირეების მიერ მისი ტერიტორიის დე ფაქტო ოკუპაცია, რაც, მოგვიანებით, 1945 წლის 5 ივნისს, ბერლინის დეკლარაციით დადასტურდა.

კაპიტულაციის დოკუმენტის სამი ვერსია შეიქმნა ინგლისური, რუსული და გერმანული. ინგლისური და რუსული ვერსიები უპირატესად გამოცხადდა.