იმპერატორის სასახლე (ტოკიო)

იმპერატორის სასახლე (, კო:კიო) — იაპონიის იმპერატორის სასახლე, რომელიც მდებარეობს ტოკიოს მეტროპოლიის სპეციალურ რაიონ ჩიოდაში. ის განთავსებულია ყოფილი ედოს ციხესიმაგრის ტერიტორიაზე. საუკუნის მეორე ნახევრიდან გამოიყენება როგორც იმპერატორებისა და საიმპერატორო კარის რეზიდენცია. სასახლე იმყოფება იაპონიის საიმპერატორო კარის სამმართველოს კონტროლის ქვეშ. კომპლექსის შენობების არქიტექტურა შერეულია: ზოგიერთი ნაგებობა ევროპულ, ხოლო დანარჩენები ტრადიციულ სტილშია აშენებული.

მოკლე ცნობები
ადრეული სასახლეები
წმინდა ნაგებობები „მია“ იძუმოში (იძუმო, შიმანე). ტრადიციულად, იაპონურ ენაზე იმპერატორის ადგილსამყოფელს აღნიშნავდნენ სიტყვით „მია“. ეტიმოლოგიურად, ის შედგება თავაზიანობის პრეფიქსისგან „მი“ და დაბოლოებისგან „ია“, და ნიშნავს პატივცემული პირის საცხოვრისს. ეს სიტყვა ასევე გამოიყენება შინტოისტური სალოცავების აღსანიშნავად, სადაც, იაპონელების წარმოდგენით, ღვთაებები ბინადრობენ. გარდა ამისა, „მია“ გულისხმობს შენობების განსაკუთრებულ ტიპს -ის ფორმის ორფერდა კონსტრუქციებით, რომლებიც სახურავის ორივე მხრიდანაა გადმოშვერილი. ასეთი ნაგებობები დამახასიათებელია - საუკუნეების დიდებულთა საცხოვრებლებისა და სალოცავებისთვის. სიტყვიდან „მია“ — „იმპერატორის სახლი“ — მომდინარეობს ძველ იაპონური სიტყვა „მიაკო“ ( „დედაქალაქი“, „იმპერატორის სახლის ადგილი“). ძველად ეს ორი ტერმინი სინონიმებად გამოიყენებოდა.

ძველი იმპერიული სასახლეები „მია“ ხისგან შენდებოდა და ქვის ფუნდამენტი არ გააჩნდა. შენობა ეყრდნობოდა ბოძებს, რომლებიც დროთა განმავლობაში ლპებოდა. ამიტომ, ერთი იმპერატორის მმართველობის პერიოდში სასახლეებს არაერთხელ აშენებდნენ ახალ ადგილას. მათ ასევე გადაიტანდნენ იმპერატორის გარდაცვალების შემთხვევაში. პირველი სასახლეების სახურავი ჩალით იყო დაფარული, რომელიც 642 წლიდან ხის გონტამ ჩაანაცვლა. საუკუნემდე სასახლეები იმპერატორების პირად სახლებს წარმოადგენდა. 603 წლიდან მათ ახალი ფუნქცია შეიძინეს და გახდნენ იაპონიის მთავრობის სხდომათა ადგილები. ასე რომ, საუკუნის ბოლოს სასახლეში იგულისხმებოდა არა მხოლოდ იმპერატორის საცხოვრებელი, არამედ სამთავრობო შენობების კომპლექსი, რომლის ცენტრს ეს რეზიდენცია წარმოადგენდა. იმპერატორის საცხოვრებელს კედელი ერტყა, რომლის სამხრეთით დიდი კარიბჭე იყო განლაგებული. კარიბჭის მიღმა გადაშლილი იყო ბაღი სამთავრობო სახლებითა და ბეღლებით, რომელიც ასევე კედლით იყო შემოსაზღვრული. ბაღის სამხრეთით მდებარეობდა სამხრეთის კარიბჭე. ბაღში ტარდებოდა საელჩოების მიღებები და სახელმწიფო ცერემონიები.

ტოკიოს სასახლე
1868 წელს, სიოგუნატის დამხობისა და მეიძის რესტავრაციის შედეგად, დედაქალაქის მორიგი გადატანა მოხდა. ქალაქი ედო — სიოგუნატის ცენტრი და იაპონიის უდიდესი დასახლებული პუნქტი — ტოკიოდ („აღმოსავლეთ დედაქალაქი“) გადაკეთდა. 1869 წელს საქალაქო ციხესიმაგრე იმპერიულ სასახლედ გადააქციეს, ხოლო იმპერიული სახლი დასავლეთ ციხესიმაგრის ეზოში განთავსდა. 1873 წელს ეს ეზო დაიწვა, რის გამოც იმპერატორი გარკვეული დროის განმავლობაში დროებით სასახლეში, აკასაკას რაიონში ცხოვრობდა. 1879 წელს იაპონიის მთავრობამ გადაწყვიტა ყოფილი ედოს ციხესიმაგრის დასავლეთ ეზოს აღდგენა და იქ ახალი მონარქის აპარტამენტების აშენება. 1888 წელს ეზოს ტერიტორიაზე გაჩნდა ე.წ. მეიძის სასახლე. ის შედგებოდა სატახტო დარბაზისგან, ფენიქსების დარბაზისგან აუდიენციებისთვის, დასავლეთისა და აღმოსავლეთის მისაღებებისგან, მოსავლის დარბაზისგან და დარბაზისგან ბანკეტებისთვის, ასევე შორეული დარბაზისგან. 1945 წლის მაისში მეიძის სასახლე დაიწვა მეორე მსოფლიო ომის დროს, აშშ-ის არმიის საჰაერო ძალების მიერ ტოკიოს დაბომბვისას.