iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
პარტიზანული ომი

პარტიზანული ომი — მტრის მიერ ოკუპირებულ ტერიტორიაზე მოქალაქეების მიერ ნებაყოფლობით შექმნილი შეიარაღებული ფორმირების ან სპეციალურად მომზადებული სამხედრო შენაერთების — პარტიზანული რაზმების — არარეგულარული სამხედრო მოქმედებები. პარტიზანული ომი მმართველი რეჟიმის წინააღმდეგ საკუთარი ქვეყნის ტერიტორიაზეც შეიძლება ხდებოდეს — დამოუკიდებლობის მოსაპოვებლად ან ხელისუფლების შეცვლის მიზნით.
პირადი საიდუმლოება

პირადი საიდუმლოება — ამ ცნების სამართლებრივი განსაზღვრა საკმაოდ რთულია, რადგან ეს დამოკიდებულია იმაზე, ესა თუ ის პიროვნება რას მიიჩნევს საკუთარ პირად საიდუმლოებად.

საქართველოს კანონმდებლობით, პირად საიდუმლოებად მიიჩნევა საჯარო დაწესებულებაში დაცული პერსონალური მონაცემები, რომელთა გასაიდუმლოების შესახებ მოთხოვნა დაყენებულია თვით ამ პირის მიერ, გარდა კანონით გათვალისწინებული შემთხვევებისა. ასევე, ყველა ის ინფორმაცია და გარემოება, რომელთან დაკავშირებითაც ადამიანს აქვს კერძო ცხოვრების ხელშეუხებლობის გონივრული მოლოდინი. ადმინისტრაციული ორგანოს შესახებ ინფორმაცია არ წარმოადგენს პირად საიდუმლოებას.

კერძო პირების შესახებ არსებული ყველა ინფორმაცია, რომელიც დაცულია საჯარო დაწესებულებაში, დახურულია, ვინაიდან საქართველოს კონსტიტუციის მე-20 მუხლის თანახმად, ადამიანის პირადი ცხოვრება ხელშეუხებელია. საჯარო დაწესებულება, რომელიც, კონკრეტული საზოგადოებრივი საჭიროებიდან გამომდინარე, აგროვებს და ინახავს ამ ინფორმაციას, ვალდებულია, უზრუნველყოს მისი დაცულობა. პირად საიდუმლოებად ჩაითვლება ისეთი ინფორმაცია, რომელიც პირის იდენტიფიკაციის საშუალებას იძლევა, შესაბამისად, საჯარო დაწესებულებამ ავტომატურად უნდა გაასაიდუმლოოს ეს ინფორმაცია და ის ხელმიუწვდომელი უნდა იყოს სხვა ნებისმიერი პირისათვის.
პოლიტიკური თანამდებობის პირი

პოლიტიკური თანამდებობის პირი — თანამდებობის პირები, რომელთა არჩევის ან დანიშვნის წესი განისაზღვრება ქვეყნის ძირითადი კანონით - კონსტიტუციით. როგორც წესი, ამ ტერმინის ქვეშ მოიაზრებიან უმაღლესი თანამდებობის პირები: პრეზიდენტი, პრემიერ-მინისტრი, მთავრობის წევრები (მინისტრები), რეგიონების ხელმძღვანელები (გუბერნატორები) და პარლამენტის წევრები.

საქართველოს კანონმდებლობით, სახელმწიფო-პოლიტიკური თანამდებობის პირები არიან ასევე აფხაზეთისა და აჭარის უმაღლესი წარმომადგენლობითი ორგანოს წევრები და აფხაზეთისა და აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკების მთავრობათა ხელმძღვანელები.
პოლიტიკური კულტურა

პოლიტიკური კულტურა — საზოგადოებაში დამკვიდრებული შეხედულებებისა და ცხოვრებისეული პრაქტიკის ერთობლიობა, რომელიც აყალიბებს გარკვეულ ტრადიციას იმის თაობაზე, თუ როგორი უნდა იყოს საზოგადოება და რა ღირებულებებია პრიორიტეტული პოლიტიკურ პროცესში. ეს ცნება ასევე გულისხმობს გარკვეულ ქცევის წესებს, რომელშიც აისახება საზოგადოების დამოკიდებულება პოლიტიკური პროცესებისა და, ზოგადად, სახელმწიფოს მიმართ.

ტერმინი „პოლიტიკური კულტურა“ პირველად გამოყენებული იქნა ს-ში გერმანელი განმანათლებლის იოჰან ჰერდერის მიერ, ხოლო მისი მეცნიერული გაგება შემოიტანა ამერიკელმა პოლიტოლოგმა გაბრიელ ალმონდმა 1956 წელს დაწერილ სტატიაში „შედარებითი პოლიტიკური სისტემები”.

პოლიტიკური კულტურა, ზოგადად, საზოგადოების კულტურის ორგანული ნაწილი და პოლიტიკური სისტემის აუცილებელი ელემენტია. პოლიტიკური კულტურის განვითარების დონე (ტიპი) დიდწილად განსაზღვრავს საზოგადოების დემოკრატიზაციის ხარისხსა და პოლიტიკური რეჟიმის ხასიათს.
რობერტ ლანდსბურგი

რობერტ ემერსონ ლანდსბურგი (დ. 13 ნოემბერი, 1931 - გ. 18 მაისი, 1980) — ამერიკელი ფოტოგრაფი, რომელიც დაიღუპა 1980 წლის სენტ-ჰელენზის ვულკანის ამოფრქვევის გადაღებისას. ლანდსბურგი დაიბადა სიეტლში, ვაშინგტონი, გარდაცვალების დროისათვის კი ცხოვრობდა პორტლენდში, ორეგონი.

ამოფრქვევამდე რამდენიმე კვირით ადრე ლანდსბურგმა ბევრჯერ მოინახულა ტერიტორია ვულკანის მიერ გარემოზე მოხდენილი ზეგავლენის ფოტოგრაფირების მიზნით. 1980 წლის 18 მაისს, დილით, იგი ვულკანიდან რამდენიმე მილის დაშორებით იმყოფებოდა. როდესაც ამოფრქვევა დაიწყო, ლანდსბურგმა მოასწრო სწრაფად მოახლოებული ღრუბლის გადაღება. მან იცოდა, რომ ვეღარ გადარჩებოდა და ამიტომ, სანამ იგი ვულკანურ ნაკადში მოყვებოდა, მან გადაახვია ფოტოფირი ფოტოაპარატის კორპუსში, ჩაიდო კამერა ზურგჩანთაში, შემდეგ კი ზურგჩანთას გადაეფარა - ეს ყველაფერი ემსახურებოდა მხოლოდ მის მიერ გადაღებული ფოტოების გადარჩენას.

მისი ცხედარი 17 დღის შემდეგ იპოვეს, ნაცარში ჩაფლული, ზურგჩანთა კი უვნებლად იყო შენარჩუნებული. ფირის დამუშავების შემდეგ შესაძლებელი გახდა, ამ ისტორიული ამოფრქვევის შესახებ ღირებული ფოტომასალის აღდგენა.
ირინა ასათიანი

ირინა ასათიანი (დ. 1960, თბილისი) — ქართველი მწერალი.

ბიოგრაფია
ირინა ასათიანი დაიბადა თბილისში. 1982 წლიდან ცხოვრობს პარიზსა და მაიამიში. იგი სუნამოს შემოქმედია, როგორც საფრანგეთში უწოდებენ - - და ამიტომაც სუნამოს დიზაინერთა და პარფიუმერთა მიკროსამყაროში ტრიალებს. საფრანგეთში შემთხვევით აღმოჩნდა. თბილისში გაიცნო ფრანგი ქართველი, რომელიც იმ პერიოდში საქართველოში ხშირად ჩამოდიოდა. ახალგაზრდებს ერთმანეთი შეუყვარდათ, დაძლიეს ყველა ბიუროკრატიული წინააღმდეგობა და დაქორწინდნენ. ასე აღმოჩნდა 22 წლის ასაკში პარიზში, ქართველ ემიგრანტთა ოჯახში. პირველი შვილის დაბადების შემდეგ მუშაობა დაიწყო ქართულის მასწავლებლად სორბონის უნივერსიტეტის აღმოსავლური ენების ფაკულტეტზე გოგი შარაშიძესთან. ირინა ასათიანი იგონებს, რომ სტუდენტების საშუალო ასაკი 50–დან 60 წლამდე იყო, თუმცა რამდენიმე ახალგაზრდაც სწავლობდა და მათ ძალიან შეიყვარეს საქართველო და ქართული ენა. მეორე ბავშვის შეძენის შემდეგ სორბონის უნივერსიტეტში სადოქტორო დაიცვა ხელოვნების ისტორიაში. ამავე პერიოდში ჩაერთო ბიზნესში. ქართული კინოს ექსპორტისათვის ფრანგ თანადამფუძნებლებთან ერთად შექმნა ფირმა.

ბიზნესში პირველი წარმატების შემდეგ გადაწყვიტა, გაეღრმავებინა თავისი ცოდნა. გაიარა მარკეტინგისა და მენეჯმენტის კურსები და მუშაობა დაიწყო პარფიუმერულ ფირმაში. ერთ-ერთ ძველებურ ლაბორატორიაში ისწავლა სუნამოს წარმოება და ისე შეიყვარა ეს საქმე, რომ სუნამოს დიზაინერი გახდა. უკვე ოც წელზე მეტია ირინა ასათიანი ამ პროფესიას ემსახურება. 1993 წელს პარიზის მერვე უბანში ფრანგ დიზაინერთან ერთად დააარსა პარფიუმერული კომპანია, რომელიც ქმნის, აწარმოებს და დისტრიბუციას უკეთებს საკუთარ ბრენდებს მსოფლიო მასშტაბით. მისი პირველი კომპანიის პროდუქტი „ “ 90–იან წლებში თბილისშიც იყო ცნობილი. 2000 წლის პირველ ნახევარში ევროპამ, საუდის არაბეთმა და ამერიკამ გამოიჩინა დიდი ინტერესი და მოთხოვნა მათ პროდუქციაზე გაიზარდა. შემდეგ ჩინეთის პატენტების კონკურენციამ შეუძლებელი გახადა საფრანგეთში მუშაობა და 2007 წლიდან ამერიკაში, მაიამიში გადაიტანეს წარმოება. სუნამოს შექმნის პროცესზე ირინა დიდი აღტაცებით საუბრობს:

ცხოვრების გარკვეულ ეტაპზე ირინა ასათიანი მიხვდა, რომ ქართულად მეტყველება და აზროვნება უჭირდა. ეს მისთვის მძიმე გადასატანი აღმოჩნდა. გადაწყვიტა აღედგინა მშობლიური ქართული. ყოველდღიური მეცადინეობით ეს შეძლო და დაიბადა მისი პირველი წიგნი „ფლირტი... ელექსირი“ . შემდგომ წლებში კიდევ ორი რომანი გამოსცა: „, , ...“ და „ზაფხული პარიზში“. მას ეამაყება, რომ დღეს აზროვნებს, წერს და მეტყველებს, როგორც ნამდვილი ქართველი. კიდევ ერთი სანუკვარი მიზანი აქვს — აპირებს დააარსოს პირველი ქართულ-ფრანგული პარფიუმერული კომპანია, რომელიც სუნამოებს ძველი, ნამდვილი, ტრადიციული მეთოდით დაამზადებს. ირინა ასათიანს პირველ მეუღლესთან ორი შვილი ჰყავს. უფროსი ვაჟი ამერიკელ ცოლსა და პატარა ქალიშვილთან ერთად მაიამიში ცხოვრობს, ცნობილი ფარმაცეფტული ლაბორატორიის დიზაინერ-პუბლიცისტია. ქალიშვილი მამასთან არის პარიზში და ბაგაში აღმზრდელად მუშაობს. მეორე მეუღლესთან ჰყავს ოცი წლის ვაჟი, რომელმაც ისე კარგად იცის საქართველოს ისტორია, რომ სკოლის პერიოდში ვიკიპედიაში დაწერილმა მისმა სტატიამ „დავით ” ოქროს ვარსკვლავი აიღო.
ნიკოლოზ რთველიაშვილი

ნიკოლოზ რთველიაშვილი (დ. 23 მარტი, 1956, თბილისი) — ქართველი გეოგრაფი, დიპლომატი, მეცნიერი და პედაგოგი.

ბიოგრაფია
1978 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტი ეკონომიკური და სოციალური გეოგრაფიის სპეციალობით.

1979-1983 წლებში იყო მოსკოვის ლომონოსოვის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფიის ფაკულტეტის ასპირანტი. 1996-1997 წლებში ფულბრაიტის სტიპენდიატი ჯორჯ ვაშინგტონის უნივერსიტეტში (აშშ). 2001 წელს გაიარა რომის ნატოს თავდაცვის კოლეჯის პარტნიორობა მშვიდობისათვის და ეუთოს ინტეგრირებული კურსი. 1983-1992 წლებში მუშაობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონომიკური და სოციალური გეოგრაფიის კათედრის უფროს მეცნიერ-თანამშრომლად. 1992 წლიდან იყო საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროს ნატოსა და განიარაღების სამმართველოს უფროსი. 1993 წლიდან ვენის საერთაშორისო ორგანიზაციებსა და ეუთოში საქართველოს მუდმივი წარმომადგენლობის პირველი მდივანი. 1993-1995 წლებში ერთობლივი საწარმო „მეტეხის“ გენერალური დირექტორი და ავიაკომპანია „ორბი საქართველოს ავიახაზების“ კომერციული დირექტორი. 1995-1996 წლებში საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროს ამერიკის სამმართველოს უფროსი. 1997-2001 წლებში ავსტრიის რესპუბლიკაში საქართველოს საელჩოს უფროსი მრჩეველი. 2001 წლიდან საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროს სამხედრო-პოლიტიკური დეპარტამენტის დირექტორის მოადგილე. პარალელურად, 1983-1992 წლებში გეოგრაფიულ საგნებში ლექციებს კითხულობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში, თბილისის უცხო ენათა ინსტიტუტში და გორის ეკონომიკის ინსტიტუტში. 2011-2017 წლებში დანიის სამეფოში საქართველოს საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროს ლევან მიქელაძის სახელობის დიპლომატიურ-სასწავლო და კვლევითი ინსტიტუტის მკვლევარი.

საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „მსხვილი ქალაქის ვაჭრობის გეოგრაფია (თბილისის მაგალითზე)“, დაიცვა 1985 წელს (ქალაქი მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტი).
ოი უ ლუზი ჩერვონა კალინა

ოჰ, წითელი ძახველი მინდორში — უკრაინული პატრიოტული მარში, რომლის ავტორია სტეფან ჩარნეცკი. ტექსტი დაიწერა 1914 წელს უკრაინელი სიჩის მსროლელების პატივსაცემად.

ტექსტში მოხსენიებული წითელი ძახველი არის ფოთლოვანი ბუჩქი, რომელიც ხშირად გვხვდება უკრაინულ ფოლკლორში.

2022 წლის რუსეთის შეჭრა უკრაინაში
2022 წლის მარტში სიმღერამ საერთაშორისო ყურადღება მიიქცია მას შემდეგ, რაც -ზე გამოქვეყნდა ვიდეო, რომელშიც უკრაინული მუსიკალური ჯგუფი „“-ის წევრი ანდრეი ხლივნიუკი მღერის სიმღერის პირველ სტროფს.

რუსეთის უკრაინაში შეჭრის მომენტში ამერიკის შეერთებულ შტატებში გასტროლებზე იყო, თუმცა ხლივნიუკმა შეწყვიტა ტური, დაბრუნდა უკრაინაში და საკუთარი ქვეყნის შეიარაღებულ ძალებს შეუერთდა. მანდ გადაიღო ზემოთხსენებული ვიდეო გადაიღო კიევში სოფიას მოდენის სიახლოვეს და ატვირთა ის საკუთარ არხზე 27 თებერვალს.

2022 წლის აპრილში პინკ ფლოიდის წევრებმა, დეივიდ გილმორმა და ნიკ მეისონმა, გაი პრეტის და ნიტინ სონის დახმარებით, უკრაინელების ჰუმანიტარული დახმარების მიზნით ხლივნიუკის ჩანაწერზე ჩაწერეს სიმღერა „, , !“. ვიდეოში ხლივნიუკის შესრულება პროექტირებულია ჯგუფის უკან, რა დროსაც მისი ვოკალის ფონზე ისინი ასრულებენ მუსიკას.

ტექსტი
ალექსანდრე ველიჯანაშვილი

ალექსანდრე ველიჯანაშვილი (დ. 10 იანვარი, 1968, თბილისი) — ქართველი არქიტექტორი, მეცნიერი.

ბიოგრაფია
1993 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის არქიტექტურის ფაკულტეტი არქიტექტურის სპეციალობით, 1994 წელს ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სპეცფაკულტეტი — „ბიზნესის უმაღლესი სკოლა“, ბიზნეს ორგანიზაციისა და მენეჯმენტის სპეციალობით. 1993-1997 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის არქიტექტურის ფაკულტეტის ასპირანტი.

1985-1989 წლებში მუშაობდა საქართველოს ჯანდაცვის სამინისტროს საპროექტო-სახარჯთაღრიცხვო ორგანიზაციაში „საქმედრემპროექტი“ არქიტექტორად. 1989-1994 წლებში მუშაობდა საწარმოო გაერთიანება „ორიონის“ კაპიტალური მშენებლობის განყოფილების არქიტექტორად. 1993-1995 წლებში მუშაობდა საპროექტო ჯგუფში, საქართველოს დამსახურებული არქიტექტორის ო. ჯაყელის ხელმძღვანელობით, არქიტექტორად. 1995-1998 წლებში ახორციელებდა სხვადასხვა ობიექტების დაპროექტებას, ინტერიერების დიზაინის დამუშავებას, მშენებლობის ტექნიკურ და საავტორო ზედამხედველობას, კერძო პრაქტიკის ფორმით. 1999-2006 წლებში იყო კომპანია „“-ის და კომპანია „“-ის სერტიფიცირებული ტრენერი და მათი ოფიციალური წარმომადგენელი საქართველოში. 2007-2009 წლებში მუშაობდა არქიტექტორად შპს „“-ში და ახორციელებდა პროექტების მენეჯმენტს, პროექტების ექსპერტიზასა და მშენებლობის ტექნიკურ ზედამხედველობას. 2009-2011 წლებში იყო შპს „ოპტიმალ გრუპ“-ის მთავარი ინჟინერი. 2011 წლიდან შპს „ოპტიმალ გრუპ+“-ის თანადამფუძნებელი და ტექნიკური დირექტორია. ხელმძღვანელობს ინსპექტირების ორგანოს. აღნიშნული ორგანიზაცია, საერთაშორისო სტანდარტით აკრედიტირებული, სამშენებლო სფეროს ინსპექტირების ერთ-ერთი პირველი ორგანიზაციაა. 2017 წლიდან ინსპექტირების ორგანოების საერთაშორისო ასოციაცია „“-ის წევრია. მისი უშუალო მონაწილეობით დამუშავებულ იქნა მნიშვნელოვანი ობიექტების პროექტები, მათ შორის: კინოთეატრ „კარიბჭეს“ მუზეუმად რეკონსტრუქციის მცხეთაში, მთათუშეთის სოფელ დართლოს რეკონსტრუქცია-რეაბილიტაციის, თბილისის ზღვის მიმდებარე ტერიტორიაზე „“-ს სტანდარტით მშენებარე ბუნებრივსაფარიანი საფეხბურთო სტადიონის, სასტუმრო „მარკო პოლო“-ს, დაბა გუდაურში, საფეხბურთო კლუბ „ზესტაფონის“ საწვრთნელი ბაზის და სხვა. განხორციელებული აქვს საქართველოს მასშტაბით მნიშვნელოვანი ობიექტების მშენებლობის პროექტებისა და მიმდინარე სამშენებლო პროცესების ინსპექტირება, მათ შორის: ა„ნაკლიის ღრმაწყლოვანი პორტის“ პროექტს, თბილისის მეტროს ახალი სადგურის „ვაჟა-ფშაველას“ და „უნივერსიტეტის“, კოპიტნარისა და თბილისის აეროპორტების ტექნიკური სამსახურის შენობების, იუსტიციის სახლების და სხვა. ავტორია 21 სამეცნიერო ნაშრომის, ავტომატიზებული დაპროექტებისა და გეომეტრიული მოდელირების თემატიკაზე. მრავალწლიანი შემოქმედებითი საქმიანობისა და დამსახურებისათვის მიღებული აქვს საუწყებო ჯილდოები და საპატიო სიგელები. დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია და მიენიჭა პედაგოგიურ მეცნიერებათა კანდიდატის ხარისხი 2002 წელს.
დავით ძოწენიძე

დავით ძოწენიძე (დ. 24 აპრილი, 1957, თერჯოლა) — ქართველი თანამდებობის პირი, ინჟინერი, მეცნიერი. ინჟინერ-მექანიკოსი. ტექნიკის მეცნიერებათა დოქტორი.

ბიოგრაფია
1978 წელს დაამთავრა სახელმწიფო პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ავტომექანიკის ფაკულტეტი.

1978-1992 წლებში იყო სახელმწიფო პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ავტომობილების კათედრის ინჟინერი, მეცნიერ-თანამშრომელი, დოცენტი. სააქციო საზოგადოება "მერსედეს-ბენცის" წარმომადგენლობის გენერალური დირექტორი 1992-1996 წლებში. აგრეთვე იყო ტრანსპორტის სამინისტროს სამმართველოს უფროსი 1996-1997 წლებში, დეპარტამენტის უფროსი, 1997-1998 კი წლებში საავტომობილო ტრანსპორტის თავმჯდომარის პირველი მოადგილე. დეპარტამენტის თავმჯდომარე იყო 1998 წლიდან. არის 26 სამეცნიერო ნაშრომისა და ერთი გამოგონების ავტორი. კვლევის თემა: საქართველოს სამგზავრო საავტომობილო გადაზიდვების სისტემის სრულყოფის მეთოდების დამუშავება.

ჯილდოები
2001 - ღირსების ორდენი
იერუსალიმის პრემია

იერუსალიმის პრემია საზოგადოებაში ინდივიდის თავისუფლებისთვის — ლიტერატურული ჯილდო. მისი მფლობელები ხდებიან მწერლები, რომლებიც თავიანთ შემოქმედებაში მხარს უჭერენ ინდივიდის თავისუფლებას.

პრემია იერუსალიმის საერთაშორისო წიგნის ფორუმზე გაიცემა. საპრიზო ფონდი 10, 000 დოლარს შეადგენს.

პრემია 1963 წლიდან ყოველ მეორე წელს გაიცემა. მისი პირველი ლაურეატი გახდა ბერტრან რასელი, რომელმაც 1950 წელს ნობელის პრემია მიიღო. აგრეთვე ერთდროულად იერუსალიმის პრემიისა და ნობელის პრემიის ლაურეატები არიან ოქტავიო პასი, ვიდიადჰარ ნაიპოლი, ჯონ მაქსველ კუტზეე და მარიო ვარგას ლიოსა.

ლაურეატების სია
ჯოის კეროლ ოუტსი

ჯოის კეროლ ოუტსი (; დ. 16 ივნისი, 1938) — ამერიკელი მწერალი. ლიტერატურული მოღვაწეობა 1963 წელს დაიწყო და მას შემდეგ 58 რომანი, პიესები, ნოველები, მემუარები და მრავალი მოთხრობების, ლექსებისა და ესეების კრებული გამოაქვეყნა. მისი ორი რომანი და ორი მოთხრობათა კრებული პულიცერის პრემიის ფინალისტებს შორის მოხვდა. მწერალი არაერთი ჯილდოს მფლობელია, მათ შორისა წიგნის ეროვნული პრემია (1970), ორი ო. ჰენრის პრემია და იერუსალიმის პრემია (2019).

1978-2014 წელებში ოუტსი პრინსტონის უნივერსიტეტში ასწავლიდა. ამჟამად იგი მოწვეული პროფესორია კალიფორნიის უნივერსიტეტში, სადაც მცირე პროზას ასწავლის.

2016 წელს ოუტსი ამერიკის ფილოსოფიური საზოგადოების წევრი გახდა.

ადრეული ცხოვრება და განათლება
დაიბადა ნიუ-იორკის შტატის ქალაქ ლოკპორტში. იზრდებოდა მშობლების ფერმაში.

ახლო ურთიერთობა ჰქონდა ბებიასთან, ბლანშე ვუდსაიდთან. მისი სიკვდილის შემდეგ, ოუტსმა შეიტყო, რომ მისმა მამამ სიცოცხლე თვითმკვლელობით დაასრულა, რის შემდეგაც ბლანშე თავის ებრაულ წარმოშობას მალავდა. ოუტსმა ბებიის ცხოვრების შესახებ დაწერა რომანი „მესაფლავის ქალიშვილი“ (2007). მოზარდობის წლებში ეცნობოდა შარლოტა და ემილი ბრონტეების, ფიოდორ დოსტოევსკის, უილიამ ფოლკნერის, ერნესტ ჰემინგუეისა და ჰენრი დეივიდ თოროუს შემოქმედებას. ამ მწერლებმა მასზე ძლიერი გავლენა მოახდინეს. ოუტსმა წერა 14 წლის ასაკში დაიწყო, როცა ბებიამ საბეჭდი მანქანა აჩუქა. იგი პირველი იყო ოჯახში, ვინც სრული საშუალო განათლება მიიღო.
მამია მალაზონია

მამია მალაზონია (დ. 19 მარტი, 1936, ოზურგეთი) — ქართველი მხვატარი.

ბიოგრაფია
1962 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის სახვითი ხელოვნების ფაკულტეტი.

1962 წლიდან მონაწილეობს გამოფენებში; 1967-1968 წლებში იყო რუსთაველის თეატრის, 1969-1976 წლებში მარჯანიშვილის თეატრის, ხოლო 1976-1984 წლებში ზაქარია ფალიაშვილის სახელობის ოპერისა და ბალეტის თეატრის მთავარი მხატვარი; გაფორმებული აქვს რუსთავის დრამატული, მინსკის ოპერისა და ბალეტის თეატრების სპექტაკლები; შექმნილი აქვს კოსტიუმების ესკიზები კინოფილმებისათვის, მუშაობს წიგნის გრაფიკაში. 1984 წლიდან თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის პროფესორი, მულტიპლიკაციის განყოფილების ხელმძღვანელი. მისი ნამუშევრები დაცულია: საქართველოს ეროვნულ გალერეაში, საქართველოსხელოვნების სახელმწიფო მუზეუმში, მოსკოვის თეატრალურ მუზეუმში, ტრეტიაკოვის გალერეაში, აღმოსავლეთის ხალხთა ხელოვნების მუზეუმში, მოსკოვის პუშკინის სახელობის ნატიფი ხელოვნების მუზეუმში, საქართველოს, საფრანგეთის, ინგლისის, გერმანიის, აშშ კერძო კოლექციებში.

ორგანიზაციის წევრი
საქართველოს თეატრის მოღვაწეთა კავშირი, წევრი
საქართველოს კინემატოგრაფისტთა შემოქმედებითი კავშირი, წევრი
საქართველოს მხატვართა კავშირი, წევრი

ჯილდოები
გალაკტიონ ტაბიძის სახელობის პრემია
შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო პრემია
საქართველოს სახალხო მხატვარი
პაატა ცხადაია

პაატა ცხადაია (დ. 25 აპრილი, 1937, ჯვარი, წალენჯიხის რაიონი — გ. 6 სექტემბერი, 2021) — ქართველი ენათმეცნიერი, მეცნიერი, პედაგოგი. ფილოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი. ლექტორი. სამეცნიერო შრომებისა და მონოგრაფიების ავტორი.

ბიოგრაფია
1960 წელს დაამთავრა ქუთაისის პედაგოგიური ინსტიტუტი ისტორია-ფილოლოგის ფაკულტეტი, თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის აღმოსავლეთმცოდნეობის ფაკულტეტი კი 1968 წელს.

1969-1976 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი, უფროსი ლაბორანტი. 1976-1984 წლებში კი ამავე უნივერსიტეტის ტოპონიმიკის ლაბორატორიის გამგე. იყო წამყვანი მეცნიერ-თანამშრომელი ტოპონიმიკის ლაბორატორიაში 1984-1987 წლებში. აგრეთვე იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის, ლაბორატორიის გამგე 1987 წლიდან. საკანდიდატო დისერტაციის თემა „მთიანი სამეგრელოს ტოპონიმია“, დაიცვა 1975 წელს. სადოქტორო დისერტაციის თემა - „საკუთარი სახელი კოლხურ ენაში“, დაიცვა 2002 წელს.
გოჩა მიქიაშვილი

გოჩა მიქიაშვილი (დ. 2 აპრილი, 1954, თბილისი) — ქართველი არქიტექტორი, მეცნიერი.

ბიოგრაფია
1976 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის არქიტექტურის ფაკულტეტი.

1976-1983 წლებში მუშაობდა სსრკ მშენებლობის სამინისტროს სახელმწიფო საპროექტო ინსტიტუტ „საქსახპროექტის“ არქიტექტორად. 1983-1987 წლებში იყო საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის არქიტექტურული დაგეგმარების კათედრის ასპირანტი. 1987 წლიდან იყო საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამოქალაქო შენობების არქიტექტურის №97 კათედრის ასისტენტი, დოცენტი და სრული პროფესორი. 1989-1991 წლებში იყო იმავე ინსტიტუტის არქიტექტურის ფაკულტეტის დეკანი. 1993-1998 წლებში არქიტექტურული ფირმის, სააქციო საზოგადოება „გეოს“ პრეზიდენტი. 1998-1999 წლებში თბილისის მერიის არქიტექტურისა და ქალაქთმშენებლობის დეპარტამენტის თავმჯდომარის მოადგილე. 1998-2002 წლებში მუშაობდა თბილისის მერიის „არქიტექტურისა და ქალაქთმშენებლობის კომპანიის“ გენერალური დირექტორის მოადგილედ, შემდგომ გენერალურ დირექტორად. 2002-2004 წლებში თბილისის გენერალური გეგმის და პერსპექტიული განვითარების სამოქალაქო სამსახურის უფროსის მოადგილედ. 2004-2010 წლებში სამშენებლო-დეველოპერული კომპანია „იბერიის“ არქიტექტურული სტუდიის ხელმძღვანელი იყო. 2005 წლიდან არის საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის არქიტექტურის, ურბანისტიკისა და დიზაინის ფაკულტეტის დეკანი. 65-ზე მეტი განხორციელებული არქიტეტურული პროექტისა და 35 გამოქვეყნებული სამეცნიერო ნაშრომის ავტორია. მის მიერ შესრულებულ პროექტებს მიღებული აქვს არაერთი პროფესიული არქიტექტურული პრემია, მათ შორის: სასტუმრო 110 ნომერზე ბაკურიანში, „ვაზიანის საჯარო სკოლის პროექტი“ (2007), ოზურგეთის სამეცნიერო ცენტრის პროექტი, „ქართუ ჯგუფის“ მიერ ორგანიზებული კონკურსის პირველი პრემია (2006), „ქართული სახლის პროექტი საჩხერეში“, „საცხოვრებელი სახლების ჯგუფი ბაგებში“, საქართველოს არქიტექტირთა კავშირის ყოველწლიური არქიტექტურული კონკურსი „წლის საუკეთესო პროექტი“, პრემია ნომინაციაში „ქალაქგეგმარება“ (2005). 1991, 2006, 2008 წლებში მონაწილეობდა ვენეციის (იტალია) ხელოვნების მსოფლიო ბიენალეში, 1997 წელს — ბერლინის (გერმანია) მსოფლიო კონგრესში, 2008 წელს არქიტექტორთა საერთაშორისო კავშირის მსოფლიო კონგრესში ტურინში (იტალია), 2009 წელს არქიტექტორთა საერთაშორისო კონგრესში (ტრაბზონი, თურქეთი), არქიტექტურის საერთაშორისო აკადემიის მსოფლიო კონგრესში — „ინტერარქ-2012“ სოფია (ბულგარეთი). 2004-2008 წლებში იყო შავი ზღვის რეგიონის არქიტექტორთა ფორუმის სამდივნოს დირექტორი. 2006 წლიდან არქიტექტორთა საერთაშორისო კავშირის განათლების კომისიის ვალიდაციის ჯგუფის წევრია. მის მიერ ქართულ ენაზეა თარგმნილი არქიტექტორთა საერთაშორისო კავშირის „არქიტექტურული განათლების ქარტია“.

სადისერტაციო თემა — „საქართველოს შავი შღვისპირა ქალაქების გეგმარების ორგანიზაცია-განახლების სისტემა“, დაიცვა მოსკოვში 1987 წელს.
მალტის კლიმატი

მალტას აქვს ხმელთაშუა ზღვის კლიმატი, კიოპენის კლიმატის კლასიფიკაციის მიხედვით , ძალიან რბილი ზამთრით და თბილი ზაფხულით. წვიმა ძირითადად ზამთარში მოდის, ზაფხული ძირითადად მშრალია. ტროლ-პაფენის კლიმატის კლასიფიკაციის და ზიგმუნდ/ფრანკენბერგის კლიმატის კლასიფიკაციის მიხედვით, მალტა მდებარეობს სუბტროპიკულ ზონაში, 35 განედზე.

ტემპერატურა
საშუალო წლიური ტემპერატურა დღის განმავლობაში დაახლოებით გახლავთ 23 ° და ღამით 16 °. ყველაზე ცივ თვეში – იანვარში – ტიპური მაქსიმალური ტემპერატურა მერყეობს 12-დან 20 °-მდე დღის განმავლობაში, ხოლო მინიმალური ტემპერატურა მერყეობს 6-დან 12 °-მდე ღამით. ყველაზე თბილ თვეში – აგვისტო – ტიპური მაქსიმალური ტემპერატურა მერყეობს 28-დან 34 °-მდე დღის განმავლობაში და მინიმალური 20-დან 24 °-მდე ღამით.

ზოგადად, აპრილში ტემპერატურა არის 17–22 ° დღის განმავლობაში და 10–14 ° ღამით. ნოემბერში ტემპერატურა არის 17–23 ° დღის განმავლობაში და 11–18 ° ღამით. თუმცა, ზამთარში ტემპერატურა ზოგჯერ აღწევს 20 °-ს. მარტში ყოველდღიური მაქსიმალური ტემპერატურა ხშირად აღემატება 20 °-ს.

მალტას აქვს ყველაზე თბილი საშუალო ტემპერატურა ევროპაში. ევროპის კონტინენტის ყველა დედაქალაქს შორის, ვალეტას - მალტის დედაქალაქს აქვს ყველაზე თბილი ზამთარი, სადაც საშუალო ტემპერატურა დაახლოებით არის 16 ° დღის განმავლობაში და 10 ° ღამით. მარტსა და დეკემბერში საშუალო ტემპერატურა არის დაახლოებით 17 ° დღის განმავლობაში და 11 ° ღამით. მალტაში ტემპერატურის დიდი რყევები იშვიათია.

მალტა არის ერთ-ერთი იმ მცირერიცხოვან ადგილთაგანი ევროპაში, რომელსაც აქვს გამძლეობის ზონა 11, ანუ ყოველწლიურად დაფიქსირებული საშუალო აბსოლუტური მინიმალური ტემპერატურა არის 4,4-დან 7,2 °-მდე.

დღის სინათლე
მალტაში ზამთრის დღეები არც ისე მოკლეა, როგორც ევროპის ჩრდილოეთ ნაწილში, დეკემბერში, იანვარსა და თებერვალში დღის სინათლის საშუალო დრო 10,3 საათი (შედარებისთვის: ლონდონში, მოსკოვსა და ვარშავაში დღის სინათლის საშუალო დრო 8 საათია). წლის უმოკლეს დღეს - 21 დეკემბერს - მზე ამოდის დაახლოებით 7:00 საათზე და ჩადის დაახლოებით 17:00 საათზე. წლის ყველაზე გრძელ დღეს - 21 ივნისს - მზე ამოდის დაახლოებით 5:30-ზე და ჩადის დაახლოებით 20:30-ზე.

ზღვის ტემპერატურა
ზღვის საშუალო წლიური ტემპერატურა არის 20 ° (ყველაზე მაღალი წლიური ზღვის ტემპერატურა ევროპაში). ივნისიდან ნოემბრის ჩათვლით 6 თვეში ზღვის საშუალო ტემპერატურა აჭარბებს 20 °. მაისში და დეკემბერში - გარდამავალ თვეებში - საშუალო ტემპერატურა დაახლოებით არის 18 °. აპრილის მეორე ნახევარში, რომელიც არის ზაფხულის/დასვენების სეზონის დასაწყისი, ზღვის საშუალო ტემპერატურაა 17 °. ზღვის ყველაზე მაღალი ტემპერატურაა 27 ° აგვისტოს შუა მე-3 კვირაში. აგვისტოს ბოლოს და სექტემბრის დასაწყისში ტემპერატურა ეცემა 26°-მდე, ხოლო სექტემბრის მეორე ნახევარში 25°-მდე. დაახლოებით ოქტომბრის შუა რიცხვებში ის ეცემა 24 °-მდე, ხოლო ოქტომბრის ბოლო კვირაში ეცემა 23 °-მდე. ნოემბრის დასაწყისში ტემპერატურა ეცემა 22 ° (2010 წლის მონაცემები).