iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
წვერი (ქარელის მუნიციპალიტეტი)

წვერი — სოფელი საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის ქარელის მუნიციპალიტეტში, ბრეთის თემში. მდებარეობს შიდა ქართლის ვაკეზე, მდინარე აღმოსავლეთის ფრონის მარჯვენა ნაპირას. ზღვის დონიდან 700 მეტრი, ქარელიდან 7 კილომეტრზე. სოფელი მოხსენიებულია იოანე ბაგრატიონის 1794-1799 წლების აღწერაში. სოფელში დაიბადნენ ალექსანდრე და გრიგოლ ყიფშიძეები.

ისტორია
1919 წლის 15 დეკემბერს სოფელ წვერის გლეხობა შეიკრიბა სოფლის ცენტრში და უარი განუცხადა გორის მაზრის საადგილმამულო ბანკის მმართველობას უკანონოდ შეწერილი გადასახადის გადახდაზე.

დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 592 ადამიანი.
ხეობა (ქარელის მუნიციპალიტეტი)

ხეობა — სოფელი საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის ქარელის მუნიციპალიტეტში (ზემო ხვედურეთის თემი). მდებარეობს თრიალეთის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე, მდინარე ხვედრულის (მტკვრის მარჯვენა შენაკადი) ნაპირებზე. ზღვის დონიდან 770 მეტრი, ქარელიდან 8 კილომეტრი. სოფელში 1939 წელს აღმოაჩინეს სელჩუკური და მონღოლური მონეტების განძი.

დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 179 ადამიანი.
ძაძვისმონასტერი

ძაძვისმონასტერი — ნასოფლარი საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის ქარელის მუნიციპალიტეტში (ზღუდერის თემი). მდებარეობს თრიალეთის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე, მდინარე ღვანანის (ძამის მარჯვენა შენაკადი) მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 1160 მეტრი. ქარელიდან 14 კილომეტრი.

დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში არავინ ცხოვრობს.
ძვილეთი

ძვილეთი — სოფელი საქართველოში, თიღვის მუნიციპალიტეტში, ავნევის თემში.

გეოგრაფია
მდებარეობს მდინარეების შუა ფრონისა და აღმოსავლეთის ფრონის წყალგამყოფზე. ზღვის დონიდან 840 მეტრი, ყორნისიდან 9 კილომეტრი.

ისტორია
1991 წლამდე შედიოდა ზნაურის რაიონის შემადგენლობაში. იყო სასოფლო საბჭოს ცენტრი (სოფლები: ბაღიანი, გვირგვინა, გობოზაანი, ველეები, ზემო ქვათეთრი, იონჩა, ლაშე, სხლითი, ყორუღი, შუა ქვათეთრი, წნელისი, ხაბელაანი). 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის მიერ და დე-ფაქტო აკონტროლებს სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკა. სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკის ადმინისტრაციული დაყოფით შედის ზნაურის რაიონში.

მოსახლეობა
წითელსოფელი (ქარელის მუნიციპალიტეტი)

წითელსოფელი (ყოფ. შავსოფელი) — სოფელი საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის ქარელის მუნიციპალიტეტში (ზღუდერის თემი). მდებარეობს თრიალეთის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე, მდინარე ძამის ნაპირას. ზღვის დონიდან 800 მეტრი. ქარელიდან 13 კილომეტრი.

დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 26 ადამიანი.
წიფლოვანა

წიფლოვანა — სოფელი საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის ქარელის მუნიციპალიტეტში (ზღუდერის თემი). მდებარეობს თრიალეთის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე, მდინარე ტყემლოვანისწყლის (ძამის მარჯვენა შენაკადი) ხეობაში. ზღვის დონიდან 1000 მეტრი. ქარელიდან 23 კილომეტრი.

დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 7 ადამიანი.
ხუნდისუბანი

ხუნდისუბანი — სოფელი საქართველოში, ქარელის მუნიციპალიტეტში (თიღვის თემი). 1991 წლამდე შედიოდა ზნაურის რაიონის შემადგენლობაში. მდებარეობს მდინარე შუა ფრონის (დასავლეთის ფრონის მარცხენა შენაკადი) ხეობაში. ზღვის დონიდან 810 მეტრი, ყორნისიდან 1,5 კილომეტრი. შიდა ქართლის 1955 წლის დაზვერვითმა ექსპედიციამ ხუნდისუბანში მიაკვლია გვიანი ბრინჯაოს ხანის სამოსახლო გორას.
შუა ქვათეთრი

შუა ქვათეთრი — სოფელი საქართველოში, თიღვის მუნიციპალიტეტის ავნევის ადმინისტრაციულ ერთეულში (შიდა ქართლის მხარე).

მდებარეობს მდინარეების შუა ფრონისა და აღმოსავლეთის ფრონის წყალგამყოფზე, ზღვის დონიდან 800 მ-ზე, სოფელ თიღვიდან 9 კმ-ის დაშორებით.

ისტორია
სოფელი „ქვათეთრისის“ სახელით იხსენიება იოანე ბატონიშვილის „ქართლ-კახეთის აღწერაში“ ( საუკუნის მიწურული) ფცის ხეობის სოფლებს შორის. საბჭოთა პერიოდში, 1922–1990 წლებში შედიოდა სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის ზნაურის (ყორნისის) რაიონში. არსებობდა ზემო ქვათეთრი, ლაშე ქვათეთრი (ლაშე) და შუა ქვათეთრი (ძვილეთის სასოფლო საბჭო). 1991 წელს ოფიციალურად გადაეცა ქარელის რაიონს, 2006 წელს — თიღვის მუნიციპალიტეტს. საქართველოს ცენტრალური ხელისუფლების მიერ სოფელი ვერ კონტროლდებოდა. 2014 წელს ცხინვალის სეპარატისტულმა მთავრობამ ზემო ქვათეთრს და შუა ქვათეთრს უწოდა „ურსდურთა“ . 1989 წლის აღწერით შუა ქვათეთრში იყო 36 მცხოვრები (ოსები).
წორბისი

წორბისი — სოფელი საქართველოში, თიღვის მუნიციპალიტეტის ნულის ადმინისტრაციულ ერთეულში (შიდა ქართლის მხარე).

მდებარეობს მდინარე აღმოსავლეთის ფრონის მარჯვენა ნაპირას, ზღვის დონიდან 920 მ-ზე, თიღვიდან 15 კმ-ის და ყორნისიდან 13 კმ-ის დაშორებით.

ისტორია
სოფელი წორბისი წერილობით წყაროებში საუკუნიდან იხსენიება. ვახუშტი ბატონიშვილის მიხედვით: „ყორნისს ზეით, წორბისს, ერთვის ამ წყალს ხტანის-ხევი. წორბისს ზეით... მთასა შინა, არს ციხე საქართლისა, მაგარი“. წორბისი მოხსენიებულია იოანე ბატონიშვილის „ქართლ-კახეთის აღწერაში“ (1794-1799) დვანისწყლის ხეობის სოფლებს შორის. საუკუნის ბოლოს წორბისი ამილახვართა მფლობელობაშია.

საბჭოთა პერიოდში, 1922–1990 წლებში შედიოდა სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის ზნაურის (ყორნისის) რაიონის ყორნისის სასოფლო საბჭოში. ოლქის (1990) და ყორნისის რაიონის (1991) გაუქმების შემდეგ სოფელი ოფიციალურად მიეკუთვნა ქარელის რაიონს, 2006 წელს კი — ახალშექმნილ თიღვის მუნიციპალიტეტს. 1990-იანი წლების დასაწყისიდან სოფელზე საქართველოს ხელისუფლების კონტროლი ვერ ხორციელდება. 1989 წლის საბჭოთა აღწერით სოფელში იყო 107 მცხოვრები (ოსები), 2015 წელს „სამხრეთ ოსეთის“ დე-ფაქტო რეჟიმის მიერ ჩატარებული აღწერით (მოხსენიებულია, როგორც „ქვემო წორბისი“) — 88 მცხოვრები.

კულტურული მემკვიდრეობა
წორბისის ტერიტორიაზე, მდ. აღმოსავლეთი ფრონეს მარჯვენა ნაპირზე, შემაღლებულ ადგილზე აღმართულია საუკუნის ექვსსართულიანი კოშკი — წორბისის კოშკი. სოფლის მიდამოებში, ადგილ „საბაჟოზე“ შემორჩენილია საუკუნის ოთხსართულიანი კოშკის ნაშთები და - საუკუნეების დარბაზული ეკლესია. წორბისიდან ჩრდილოეთით 8 კმ-ის დაშორებით, მდ. ფრონეს მარცხენა ნაპირზე, ტყეში არის სამონასტრო კომპლექსის ნანგრევები, რომელთა შორის აღმოჩენილია საუკუნის ქართული წარწერა.

მოსახლეობა
ხეობის განძი

ხეობის განძი — აღმოაჩინეს 1939 წელს ქარელის მუნიციპალიტეტის სოფელ ხეობაში. შედგება 265 ცალი სელჩუკური და მონღოლური ვერცხლის მონეტისაგან. მის შემადგენლობაშია რუმის (მცირე აზიის) სელჩუკების 21 მონეტა, ჩინგიზიდ მენგუ-ყაენის — 94 ცალი, თბილური მონეტა, თბილისში მოჭრილი და ტიპის ყაანურები — 147 ცალი. დავით ულუს (1247-1269 წწ.), ტრაპიზონის კეისარ მანუელ კომნენოსისა და (1236-1263 წწ.) და ალეპოს (ჰალაბის) მმართველის სალაჰ ალ-დინ იუსუფის (1236-1260 წწ.) თითო მონეტა. განძის დიდი ნაწილი თბილისში მოჭრილი მონღოლური ფულია, ქრონოლოგიურად იგი საუკუნის ნახევარს განეკუთვნება და ასახავს ამ დროის აღმოსავლეთ საქართველოს ფულადი მიმოქცევის სურათს. დაცულია გორის ისტორიულ-ეთნოგრაფიულ მუზეუმში.
საოცარი ადამიანი ობობა

„საოცარი ადამიანი ობობა“ — ნახევართვიური გამოცემა, შექმნილი -ის „ადამიანი ობობას“ მიხედვით. პირველი ნომერი გამოვიდა 1963 წლის მარტში. მას მომდევნო 38 ნომერში კურირებას უწევდნენ სტენ ლი და სტივ დიტკო. გარდა ამისა, ამ კომიქსზე მუშაობდა სხვა ბევრი ცნობილი მწერალი (კომიქსების) და მხატვარი.

ამ კომიქსის მოტივებზე შეიქმნა ანიმაციური ტელესერიალი, რადიოდადგმა, ყოველდღიური საგაზეთო კომიქსი და რამდენიმე ვიდეო თამაში.
სტენ ლი

სტენ ლი (; ნამდვილი სახელი სტენლი მარტინ ლიბერი; დ. 28 დეკემბერი, 1922, ნიუ იორკი, აშშ — 12 ნოემბერი, 2018, კალიფორნია, აშშ) — ამერიკელი მწერალი, რედაქტორი და კომიქსების პერსონაჟთა შემქმნელი. მედია კომპანიის „ “ ყოფილი პრეზიდენტი და გამომცემელი .

უმუშავია ბევრ ცნობილ მხატვართან (ყველაზე ცნობილები — ჯეკ კირბი და სტივ დიტკო). მან შექმნა ბევრი ცნობილი გმირი კომიქსებისთვის, ისეთები როგორიცაა: „ადამიანი ობობა“, „ფანტასტიკური ოთხეული“, „იქს ადამიანები“ და სხვა.
სოფისტები

სოფისტები (ბერძნ.  — ბრძენი, ცრუბრძენი, გამომგონებელი) — ფართო მნიშვნელობით — მახვილგონიერი, პრაქტიკულად გაწაფული, მოხერხებული ადამიანები; ვიწრო მნიშვნელობით — სიბრძნისა და მჭერმეტყველების მასწავლებლები, ფილოსოფოსები, რომლებიც მოღვაწეობდნენ საბერძნეთში ძვ. წ. საუკუნის მეორე ნახევარსა და საუკუნის პირველ ნახევარში. მონათმფლობელური დემოკრატიის განვითარების პირობებში სოფისტებმა განმანათლებლური როლი შეასრულეს. მათ სიბრძნის მასწავლებლობა პროფესიად გაიხადეს. სოფისტებმა ფილოსოფოსიური კვლევის ცენტრში ადამიანი დააყენეს. განასხვავებენ სოფისტთა ორ თაობას: უფროსი თაობის სოფისტები (პროტაგორა, ჰიპია, გორგია) და უმცროსი თაობის სოფისტებს (ევთიმედე, თრასიმაქე, კრიტონი, კალიკლე).

სოფისტები — „ცრუბრძენები“
ძვ. წ. საუკუნიდან უმცროსი თაობის სოფისტებმა ხელი აიღეს ჭეშმარიტების ძიებაზე და პრაგმატული მიზნით თავიანთთვის სასარგებლო შეხედულების მოჩვენებითი გამართლება დაიწყეს. ამ დროიდან სოფისტური მოძრაობა ცრუმეცნიერული გახდა, სახელი გაუტყდა. სოფისტებს ებრძოდნენ სოკრატე და პლატონი. არისტოტელემ „მოჩვენებითი სიბრძნე“ უწოდა სოფისტიკას, სოფისტი კი — იმას, ვინც იცის, თუ „როგორ მოიგოს ფული“. სოფისტებს დიდხანს უარყოფითად აფასებდნენ. მხოლოდ ჰეგელმა აღნიშნა მათი ცნებითი აზროვნების ”მოქნილობა” და დიალექტიკურობა.

სოფისტებმა საფუძველი მოუმზადეს ლოგიკის მეცნიერების განვითარებას, ხელი შეუწყვეს დასკვნა-დასაბუთების ფორმათა დამუშავებასა და ენის გრამატიკული ფორმების კვლევას.
სოხუმის ყურე

სოხუმის ყურე — ყურე შავი ზღვის სანაპიროზე, სოხუმის რაიონში. დასავლეთით ესაზღვრება სოხუმის კონცხი. აღმოსავლეთით მდინარე კელასური. სანაპიროს გასწვრივ რკალის სიგრძე 10 კმ-ს აღწევს. ყურის სანაპიროზე მდებარეობს ქალაქი სოხუმი. ერთვის მდინარე ბესლეთი და რამდენიმე მცირე ნაკადი. ყურე არ იყინება და სოხუმის საზღვაო პორტი მთელი წლის განმავლობაში ფუნქციონირებს.
წინასწარმეტყველი

უფალი ხშირად მიმართავდა ისრაელთ განსაკუთრებული მოწოდების ადამიანთა - წინასწარმეტყველთა პირით. ისინი მხოლოდ მომავლის შემტყობნი არ იყვნენ. ღმერთი დროდადრო აგზავნიდა თავის რჩეულებს ებრაელთა შორის, რათა მათ ღვთის გამოცხადებით ეუწყებინათ ხალხისათვის მისი ნება, გაეფრთხილებინათ, აეცილებინათ ცოდვისა და კერპთაყვანისცემისაგან და დაემოწმებინათ ღვთის დიადი საქმეები წარსულსა და მომავალში. წინასწარმეტყველნი ხშირად მაშინ გამოდიოდნენ, როდესაც ხალხი, მეფენი, მღვდლები სცდებოდნენ და უფლის გზიდან გადაუხვევდნენ, როდესაც ებრაელთა ორივე სამეფოს ემუქრებოდა ომები, შიმშილი, თუ სხვა უბედურებანი. უფლის წარსულ საქმეთა შეხსენებით წინასწარმეტყველნი ხალხში აღვივებდნენ ღმერთის სრული მორჩილების შეგრძნებას და არა მხოლოდ წეს-ჩვეულებათა შესრულებას; ისინი იუწყებოდნენ მომავალ სასჯელს - წარმართი ხალხების თავდასხმებს გაურჩებულ ისრაელ ერზე და აგრეთვე უფლის შურისძიებაზე, რომელიც თავს დაატყდებათ წარმართებს იმ ბოროტებისათვის, რაც მათ ისრაელთ შეამთხვიეს; ისრაელთა გაფანტვაზე მთელ მსოფლიოში და მათ დაბრუნებაზე აღთქმულ ქვეყანაში. ისინი წინასწარმეტყველებდნენ მესიის მოსვლაზე, მის სიკვდილს ისრაელისა და მთელი კაცობრიობის გადასარჩენად, მის მკვდრეთით აღდგომას; ლაპარაკობდნენ ნათელი მომავლის დღეებზე, როდესაც მესია მეორედ მოვა და იმეფებს.

ზოგიერთი მათგანი წინასწარმეტყველურ წიგნებსაც წერდა. ბიბლია 17 ასეთ წიგნს შეიცავს. ისინი 16 წინასწარმეტყველმა დაწერა, მათ შორის იერემიამ ორი. აი ამ წინასწარმეტყველთა სახელები მიახლოებითი ქრონოლოგიური რიგით: იოელი, იონა, ამოსი, ოსე, ესაია, მიქეა, სოფონია, ნაუმი, იერემია, აბაკუმი, აბდია, დანიელი, ეზეკიელი, ანგია, ზაქარია, მალაქია. ბიბლიაში წინასწარმეტყველებითი წიგნების რიგი არ შეესატყვისება მათი დაწერილ ქრონოლოგიას.
ინფანტერიის გენერალი

ინფანტერიის გენერალი — სამხედრო წოდება, რომელიც გამოიყენებოდა რუსეთის იმპერიაში 1796-1917 წლებში. ის იყო უმაღლესი წოდება ქვეით რაზმში. ჩინთა იერარქიის გათვალისწინებით ის შეესაამებოდა გენერალ-ანშეფის წოდებას. ეს წოდება შემოიღო პავლე -მა 1796 წლის 29 ნოემბერს. ინფანტერიის-გენერალი ჩინთა იერარქიაში შეესაბამება მეორე კლასს და მას მიმართავენ „თქვენო უმაღლესობათი“ და შეუძლია დაიკავოს გენერალ-ინსპექტორის, სამხედრო ოლქის მთავარსარდლის და მსხვილი შენაერთის მმართველის თანამდებობები.

ეს ჩინი გააუქმეს 1917 წლის 29 დეკემბერს საბჭოთა რუსეთში.
სახალხო გაზეთი

„სახალხო გაზეთი“ — ქართული ყოველდღიური პოლიტიკური და ლიტერატურული გაზეთი, ქართველი სოციალისტ-ფედერალისტების ცენტრალური ორგანო; გამოდიოდა 1909–1914 წლებში თბილისში. რედაქტორ-გამომცემლები იყვნენ: დ. ხრამელაშვილი, ი. სონღულაშვილი, ნ. კურდღელაშვილი, ა. ჭუმბაძე. 1910–1914 წლებში გაზეთს ჰქონდა სურათებიანი დამატება. 1914 წლიდან „სახალხო გაზეთის“ ნაცვლად გამოდიოდა „სახალხო ფურცელი“.
დავიდ ვოლფსონი

დავიდ ვოლფსონი (დ. 9 ოქტომბერი, 1856 — გ. 15 სექტემბერი, 1914) — ებრაელი ბიზნესმენი და ცნობილი სიონისტი. სიონისტთა მსოფლიო ორგანიზაციის მეორე პრეზიდენტი.

დაიბადა დარბენაიში (ლიტვა), ღრმად მორწმუნე ისააკისა და ფეიგას ოჯახში, რომელთა უშუალო ჩარევით მიიღო რელიგიური განათლება. 1872 წელს გაემგზავრა გერმანიაში, სადაც ისწავლა გერმანული ენა და მათემატიკა და გაერთიანდა ხოვევეი ციონში.

ვოლფსონი 1905 წელს, მსოფლიო სიონისტთა კონგრესზე აირჩიეს სიონისტთა ორგანიზაციის ვიცე-პრეზიდენტად, ხოლო 1907 წელს გახდა პრეზიდენტი.

გარდაიცვალა ჰამბურგში (გერმანია).
ოთხი კვარტეტი

„ოთხი კვარტეტი“ — ბრიტანელი პოეტის, მწერლის, დრამატურგის და კრიტიკოსის ტომას სტერნზ ელიოტის ოთხი ლექსის კრებული. „ოთხ კვარტეტს“ მრავალი თანამედროვე ინტელექტუალი თუ კულტურის მოღვაწე განიხილავს, როგორც საუკუნის ყველაზე ფილოსოფიურ ნაშრომს.

„ოთხ კვარტეტში“ განხილულია ისეთ უკიდურესობათა ურთიერთკავშირი, როგორც სიცოცხლე დროში და კონტინუუმში; მონობა და თავისუფლება; მწუხარება და ბედნიერება; დროებითობა და მარადისობა და ა. შ.

მიუხედავად ელიოტის ტრადიციული ქრისტიანული მსოფლმხედველობისა, „ოთხი კვარტეტის“ ინსპირაციაზე მნიშვნელოვნად იმოქმედეს ძველინდურმა მოძღვრებებმა. მრავლისმომცველი ვედური მოძღვრება აღმოსავლურ ფილოსოფიაში ყველაზე უფრო ფართედ და თვალსაჩინოდ განიხილავს მრავალ ფილოსოფიურ პრობლემას და მათ ურთიერთშეფარდებას.

„ოთხი კვარტეტის“ პირველი ოთხი სტრიქონი წარმოაჩენს ელიოტისეულ დროის გაგებას, მის სულიერ მნიშვნელობას და რთულ ფილოსოფიურ ბუნებას, რომელსაც პოეტი განსჭვრეტს სტრიქონში: „...დრო მარად აწმყოა“. ამ ფრაზაში მოიაზრება დროის როგორც ფარდობითი, ისე აბსოლუტური თვისებები; მასში ერთიანდება განსხვავებული ფორმები — წარსული, რომელიც მარად გვშორდება, მომავალი, რომელიც მარად იბადება, და აწმყო, რომელიც მარად ახლდება ცალკეულ მომენტებში. აერთიანებს რა დროს და მარადისობას, ელიოტი ყურადღებას ამახვილებს მათ ახლო ურთიერთკავშირზე. მაგრამ, აერთიანებს რა წარსულს, აწმყოს და მომავალს, ელიოტი გვიხატავს მარადიულ აწმყოს - ფართობით და აბსოლუტურ რეალობას.

„ოთხ კვარტეტში“ გამოთქმულია უკვდავების შესაძლებლობა — დროის მარადისობასთან ლოგიკური გაერთიანება. თუ ევროპული აკადემიური მოაზროვნისთვის უკვდავება ტრანსცენდენტური მოვლენაა, ან მხოლოდ პოეტური მეტაფორა — შთამაგონებელი, თუმც არარეალური — ელიოტის შემოქმედებაში ის უბრალო მეტაფორაზე გაცილებით დიდ მნიშვნელობას იძენს.
ქვაცხელები

ქვაცხელები ტვლეპია ქოხი — ადგილი სოფელ ურბნისის აღმოსავლეთით 2,5 კილომეტრზე, მდინარე მტკვრის მარცხენა ნაპირის ტერასაზე, სადაც 1953 წელს ნ. ბერძენიშვილმა აღმოაჩინა და 1954-1965 წლებში ა. ჯავახიშვილმა და ლ. ღლონტმა გათხარეს ერთიმეორეზე მდებარე 3 კულტურული ფენის ( და - ადრინდელი ბრინჯაოს ხანა, - ადრინდელი ფეოდალური ხანის) ნასოფლარი და 2 სამაროვანი. ხანძრისაგან განადგურებულ ფენაში (ძვ.წ. 2800 წ.) აღმოჩნდა 25 შენობის ნაშთი, ადგილზევე იყო დარჩენილი საყოფაცხოვრებო და საწესო მოწყობილობანი. ალიზით ნაგები ან თიხით შელესილი შენობები იდგა კომპაქტურ ჯგუფებად პატარა „მოედნების“ და „ქუჩების“ ირგვლივ, ფასადი მიქცეული იყო იმ ადგილებში გაბატონებული ქარების საწინააღმდეგოდ. ერდოიან-გვირგვინიანი ბანური გადახურვა დედაბოძს ეყრდნობოდა.

კვადრატულ კუთხეებმომრგვალებულ სახლს ფასადის მხარეზე გრძელი სამეურნეო დერეფანი ჰქონდა. სახლის ცენტრში, ერდოს ქვეშ, მოწყობილი იყო წრიული, შიდაშვერილებიანი კერა უქრობი ცეცხლისათვის, რომელიც ოჯახის ნაყოფიერების სიმბოლოდ ენთო. მხოლოდ ერთ წრიულ შენობას, რომელიც შესაძლებელია იყო ტაძარი, არ გააჩნდა დერეფანი. და ფენები შეიცავდნენ ანალოგიური შენობის ნაშთებს. ზედა ფენაში გადარჩენილი იყო ურბნისის ქალაქობისდროინდელი (- სს.) შენობის რიყის ქვის საძირკვლის, სარტყლებიანი ქვევრების, თიხისა და მინის ჭურჭლის ნაშთები და ინვენტარი და 4 ქრისტიანული სამარხი.

ნასოფლარის ჩრდილოეთით მდებარეობდა ტვლეპია ქოხის სამაროვანი. ნაწილობრივ შენობების ქვეშ მოქცეულ ორსამარხებში მიცვალებულები (1 ან 2) დაკრძალულნი იყვნენ გვერდზე ხელ-ფეხ მოკეცილები. ჩატანებული ჰქონდათ კერამიკული ჭურჭელი, ბრინჯაოსა და ვერცხლის იარაღ-სამკაული (მათ შორის მზის, წეროებისა და ირმების გამოსახულებიანი დიადემა).

ნასოფლარის ჩრდილო-აღმოსავლეთით მდებარეობდა ტვლეპია წყაროს სამაროვანი. გამოვლენილია ქვაყრილიანი 4 ორმოსამარხის ნაშთი. სამარხებში აღმოჩნდა თიხის ჭურჭლის ნატეხები, ქვის, წიდისა და ბრინჯაოს მძივები, ხიშტისებური შუბისპირი.

ნასოფლარის და ფენებში და სამაროვნებზე მოპოვებული სამეურნეო იარაღი (ირმის რქის კავისებური სახნისი, კაჟის ნამგლის პირები, ქვის ნავისებური ხელსაფქვავები), ხორბლის, ქერისა და წიპწის ნაშთები, მსხვილფეხა და წვრილფეხა პირუტყვის ძვლები, მრავალფეროვანი თიხის ჭურჭელი, ბრინჯაოს იარაღ-სამკაული, კერის სხვადასხვაგვარი სადგარი, საწესო ლარნაკები, სანათურები, ქვის ფალოსები, ნაყოფიერების მამაკაცი ღვთაების თიხის ფიგურები, ირმების, წეროებისა და ასტრალური გამოსახულებები მოწმობს, რომ აქ ცხოვრობდა წყვილადი ოჯახებისაგან შემდგარი პატრიარქალური გვარი, რომელიც მისდევდა გუთნურ მიწათმოქმედებასა და მწყემსურ მესაქონლეობას, კერამიკის წარმოებას, იცნობდა ბრინჯაოს მეტალურგიას. მის სარწმუნოებრივ წარმოდგენაში ტოტემიზმის გადმონაშთებთან ერთად ჩანს წარმართული პანთეონის მთავარი ღმერთების ტრიადა (მზე, მთვარე და ცისკრის ვარსკვლავი), საფიქრებელია ასევე ნაყოფიერების მცირეაზიური ღვთაების - ტელეფისის - ტვლეფიას - ტვლეპიას კულტი.
ქვენიფნეველები

ქვენიფნეველები — ფეოდალური საგვარეულო საქართველოში, ცხრაზმისხევის (ცხრაზმისხევი; ქსნის ხეობის ნაწილი) ერისთავები. საგვარეულოს დამფუძნებელი (ქსნის ერისთავთა საგვარეულო მატიანის „ძეგლი ერისთავთა“ ცნობით) იყო როსტომ ბიბილური. როსტომს ( ს.) ცხრაზმისხევში სამფლობელოდ მიუღია ქვენიფნევი, რის შემდეგაც მის გვარისშვილებს ეწოდათ ქვენიფნეველები (ქვენიფნეველი ზოგჯერ სახელადაც გვხვდება ამ საგვარეულოში). როსტომმა სამარხად მიიღო ლარგვისის მონასტერი, რომელიც იქცა ქვენიფნეველების საგვარეულო მონასტრად (ამის გამო ამ საგვარეულოში ხშირად გვხვდება სახელი „ლარგველი“). ბიზანტიის კეისარმა იუსტინიანემ როსტომი დაამტკიცა ცხრაზმისხევის ერისთავად. მის საერისთავოში შედიოდა 7 ხევი. ცხრაზმისხევის საერისთავო თავდაპირველად შედიოდა ქართლის საერისთავოში, საუკუნის ნახევრიდან კი თვით იქცა საერისთავთერისთავოდ. მოგვიანებით (- სს.) ცხრაზმისხევის საერისთავო გადაიქცა ქსნის საერისთავოდ, ხოლო ქვენიფნეველები — ქსნის ერისთავებად. რაკი ქვენიფნევი აღარ იყო ქსნის ერისთავთა რეზიდენცია, საგვარეულოსაც აღარ ეწოდებოდა ქვენიფნეველები, თუმცა სახელი ქვენიფნეველი - საუკუნეებშიც გვხვდება ამ გვარში.
საქასრია

საქასრია — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ხარაგაულის მუნიციპალიტეტში (ბორითის თემი). მდებარეობს მდინარე ძირულის მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 420 მეტრი. ხარაგაულიდან 25 კილომეტრი. სოფელში მოიპოვება საშენი მასალები.

ღირსშესანიშნაობები
სოფელში, გზის განაპირას დგას საქასრიის ღვთისმშობლის მიძინების დედათა მონასტერი.

დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 323 ადამიანი.
სარგვეში

სარგვეში — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ხარაგაულის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფლები: საბე, მირონწმინდა, ჭარტალი, ხორითი). მდებარეობს მდინარე ყარნების (ჩხერიმელის მარჯვენა შენაკადი) მარჯვენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 560 მეტრი. ხარაგაულიდან 10 კილომეტრი. 1917 წელს სოფელთან შემთხვევით აღმოაჩინეს სარგვეშის განძი. სოფელში არის საბაზო სკოლა, ბიბლიოთეკა.

დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 233 ადამიანი.
საღანძილე

საღანძილე — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ხარაგაულის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფლები: ვანი, ზარანი, სხლითი, ჩხერი, ჯაფარაული). მდებარეობს მდინარე ჩხერიმელის მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 520 მეტრი. ხარაგაულიდან 3 კილომეტრი.

დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 365 ადამიანი.
ფრანც ქსავერ ზიუსმაირი

ფრანც ქსავერ ზიუსმაირი (გერმ. ; (დ. 1766, შვანენშტადტი, ავსტრია — გ. 17 სექტემბერი, 1803, ვენა, ავსტრია) — ავსტრიელი კომპოზიტორი. განთქმული კომპოზიტორი ვოლფგანგ ამადეუს მოცარტის მოსწავლე.

ბიოგრაფია
დაიბადა შვანენშტადში, ქალაქ ავსტრიაში — მასწავლებლის ოჯახში. დედამისი გარდაიცვალა, როდესაც ფრანც ქსავიერი 6 წლის იყო და 13 წლის ასაკში დატოვა სახლი. ის იყო ბენედიქტური ეკლესიის კანტორი (1779-1787). შემდეგ, როდესაც მისი ხმა შეიცვალა ის გახდა კრემსმიუნსტერის ორკესტრის ერთ-ერთი მევიოლინე. აქ ასრულებდნენ ოპერას, რამაც ფრანც ქსავერს შესაძლებლობა მისცა კარგად შეესწავლა ანტონიო სალიერის და ქრისტოფ ვილიბალდ გლუკის მუსიკა.

1787 წლის შემდეგ, ვენაში გახდა ანტონიო სალიერის მოსწავლე. ასევე, 1792 წელს გახდა კარნტერტორთეატრის დირექტორი და კომპოზიტორი.

ასევე ის ეხმარებოდა ვოლფგანგ ამადეუს მოცარტს კლემენცა დი ტიტოსა და ჯადოსნური ფლეიტის გადაწერაზე, როგორც დაამთავრა მისი რეკვიემი. როგორც ჩანს, მათ ახლო ურთიერთობა ჰქონდათ.

1800 წლამდე ის იყო წარმატებული და განთქმული კომპოზიტორი ვენაში. შემდეგ მისი ჯანმრთელობა გაუარესდა. ტუბერკულოზის გამო გაუჭირდა მუსიკის წერა ან სცენაზე გასვლა. ზიუსმაირი თხოვდა თეატრის დირექტორს დაედგა მისი ბოლო ნაწარმოები - .

მისი დაქორწინების გეგმები ჩაშალა ავადმყოფობამ და ადრეულმა სიკვდილმა. დღეს ის განთქმულია მოცარტის რეკვიემის დასრულებისთვის.
შირვანი (ქალაქი)

შირვანი — ქალაქი (1954 წლიდან) აზერბაიჯანში. მდებარეობს მდინარე მტკვარზე. 2008 წლამდე ეწოდებოდა ალიბაირამლი ალი ბაირამოვის პატივსაცემად.

მოსახლეობა
მოსახლეობა შეადგენს 68,7 ათ. კაცს (2002), რომელთა უმრავლესობა არის ეთნიკური აზერბაიჯანელი (97,9 %), ასევე ცხოვრობენ თათრები, თურქი-მესხები და რუსები (სულ 2,1 %). მოსახლეობის ძირითადი ნაწილი მუსლიმი შიიტი და მუსლიმი სუნიტია.

ეკონომიკა
განვითარებულია მანქანათმშენებლობა, მძიმე და კვების მრეწველობა. ქალაქი შირვანი შირვანის რეგიონის ნავთობმოპოვების მთავარი ცენტრია.
ჩინური ენა (HSK)

ჩინურის ენის გამოცდა (ჩინურად / , სიტყვასიტყვით „ჩინურის დონის გამოცდა“, შემოკლებით ) არის მთავარი სტანდარტიზებული ტესტი ჩინურ ენაში მათთვის, ვინც ჩინურს როგორც უცხო ენას შეისწავლის. ამ ტესტის მიხედვით დგინდება თუ ენის შემსწავლელი რამდენად კარგად ფლობს ენას. გამოცდა ტარდება ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკასა და მის საზღვრებს გარეთ აკრედიტებულ სპეციალურ სასწავლო ცენტრებში. გამოცდას წინ უძღვის მოსამზადებელი კურსი. კურსგავლილ უცხოელებს უფლება ეძლევათ ისწავლონ ჩინეთის უნივერსიტეტებში.

სასერტიფიკატო საფეხურები დონეების მიხედვით
ელემენტარული დონე
ენის დონე 100-დან 800 აკადემიურ საათამდე.
გამოცდა ელემენტარული დონის შესამოწმებლად სამ ნაწილად დაიყოფა:
აუდირება (35 წუთი)
გრამატიკა (40 წუთი)
კითხვა (60 წუთი)

400-დან 3000-მდე ლექსიკური ერთეული შესაბამისი გრაფიკული გამოსახულებების ცოდნით.

ძირითადი და საშუალო დონე
ენის დონე 400-დან 2000 აკადემიურ საათამდე.
გამოცდა ძირითადი და საშუალო საფეხურის შესამოწმებლად სამ ნაწილად დაიყოფა:
მოსმენილი ტექსტის გაგება (35 წუთი)
გრამატიკა (20 წუთი)
წაკითხული ტექსტის გაგება (60 წუთი): ენის შემსწავლელმა უნდა შეძლოს უცნობი ტექსტის წაკითხვა და მისი გაგება. შეფასების დროს მთავარი კრიტერიუმია; ტონების სიზუსტე, გამართული ინტონაცია და წაკითხვის პროცესში გათანაბრებული ტემპო-რიტმი.
შესავსები ტექსტი (30 წუთი): ამ შემთხვევაში მოცემულია ტექსტი, რომელშიც გამოტოვებულია იეროგლიფები, ანდა ზოგი მათგან არასრულადაა დაწერილი, ენის შემსწავლელი უნდა მიხვდეს ამას და გაასწოროს შეცდომები)

მაღალი დონე
ენის დონე 3000-ზე მეტ აკადემიურ საათამდე.
პარიზის სინდრომი

პარიზის სინდრომი — ნიშნებისა და სიმპტომების ერთობლიობა, რომელიც გამოუვლინდებათ ტურისტებს პარიზში, საფრანგეთში მოგზაურობის დროს. დადგენილია, რომ ამ სინდრომის მიმართ განსაკუთრებით მგრძნობიარები არიან იაპონელები. თავდაპირველად პარიზის სინდრომის აღწერა გამოქვეყნდა ფრანგულ ჟურნალში - ჟ. ფსიქიატრია - ა. ვიალასა და თანაავტორების მიერ. პარიზის სინდრომი სტენდალის სინდრომთან ერთად კლასიფიცირდება, როგორც მოგზაურთა სიდრომი და განსაკუთრებით დიდი რაოდენობით რეპორტირდება.

სინდრომის აღწერა
პარიზის სინდრომისათვის დამახასიათებელია:
ენობრივი ბარიერის არსებობა - ტურისტმა არ იცის ფრანგული ან ფრანგებს არ ესმით მისი. მდგომარეობას ართულებს იდიომებისა და ყოველდღიური გამარტივებული ფრაზების გამოყნება. განსაკუთრებით მძაფრია ენობრივი ბაერიერი იაპონელებისათვის, რადგან ფრანგული და იაპონური ენები ძალიან განსხვავდება ჟღერადობით.
კულტურული განსხვავებულობა გამოიხატება ადამიანურ ურთიერთობებში, მანერულობაში, ტემპერამენტში, იუმორში. ამას განსაკუთრებით გრძნობენ იაპონელები, როდესაც ფორმალური იაპონური ურთიერთობების საპირისპიროდ ფრანგულ გულღიაობას ხვდებიან.
პარიზის იდეალიზირებული ხატი - ტურისტები, განსაკუთრებით იაონელები, პარიზს აიდიალებენ.
გადაღლა - ტურისტები ხანმოკლე სამსახურეობრივი ან დასასვენებელი ვიზიტის დროს მიზნად ისახავენ რაც შეიძლება ბევრი რამის ნახვა მოასწრონ, არ დაკარგონ არც ერთი წამი, რაც იწვევს ემოციურ გადატვირთვას, გადაღლას, ენერგიულ გამოფიტვას და საბოლოოდ მათი ფსიქოლოგიური მდგომარეობა უარსედება.

პარიზის სინდრომი არის ტურისტთა ფსიქოპათოლოგია და არა მოგზაურთა. ტურისტს აღენიშნება ემოციური აღგზნება, გულის რიტმის აჩქარება, შემოკლებული სუნთქვა, თავბრუ და სტენდალის სინდრომის მსგავსი ნიშნები, რომელიც აღწერა იტალიელმა ფსიქოლოგმა გრაციელა მაგერინიმ 1989წ. თავის წიგნში «სტენდალის სინდრომი» .