iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ამნისტიები

საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ამნისტიები — საქართველოს პირველ რესპუბლიკაში ამინისტია დამფუძნებელი კრების მიერ გატარდა ორჯერ: 1920 წლის 27 იანვარს და 1921 წლის 11 თებერვალს. 27 იანვრის ამინისტია დადგენილების შრომით იქნა მიღებული. ორივე აქტი მიეძღვნა საქართველოს დამოუკიდებლობის საერთაშორისოდ აღიარების ფაქტს. პასუხისმგებლობისაგან გათავისუფლდნენ ან სასჯელი შეუმსუბუქდა სასამართლოს მიერ პოლიტიკურ, სისხლის სამართლისა და სამხედრო სფეროში დამნაშავედ ცნობილ პირებს, ასევე, ამინისტიები შეხოთ იმ პირებსაც, რომლებიც კანონით დადგენილი წესით არ იყვნენ მსჯავრდებულნი, მაგრამ მათი საკითხი იხილებოდა სასამართლო წესით.

1920 წლის დადგენილების მიხედვით, სიკვდილით დასჯა შეიცვალა 15 წლით თავისუფლების აღკვეთით. მე-4 პუნქტის თანახმად, ყველა მსჯავრდებული პირი განთავისუფლდა სასჯელისაგან, თუ დანაშაული 1918 წლის 26 მაისამდე ჰქონდათ ჩადენილი, გარდა იმ პირებისა რომლებსაც თავისუფლების აღკვეთა კატორღით ჰქონდათ მისჯილი. ამინისტიის მიხედვით, სასჯელისაგან განთავისუფლება პირს არ ათავისუფლებდა ზიანისა და ზარალის ანაზღაურებისგან, გადასახადის გადახდის ან სასამართლოს ხარჯების დაფარვისგან, დადგენილება ითვალისწინებდა შეღავათებს ციხიდან გაქცეული პირებისათვის, რომლებსაც კვლავ დაუბრუნდებოდნენ ციხეს ან საცხოვრებელ სახლს. დადგენილების მე-17 მუხლის მიხედვით,თუ პირი, რომელიც მსჯავრდებული იყო ან მისი საქმეს საგამოძიებო ორგანოები იკვლევდენ, უარს იტყოდა დადგენილებით გათვალისწინებული პასუხისმგებლობისაგან განთავისუფლებაზე, უფლება ჰქონდა, შუამდგომლობა წარედგინა „გამოძიებისა და სამართლის განახლებისათვის“, გამამტყუნებელი განაჩენის დადგომის შემთხვევაში, დაუშვებელი იყო დადგენილებით გათვალისწინებული ნორმების მათზე გავრცელება.
აღსანიშნავია ის გარემოება, რომ დადგენილების მე-18 მუხლის თანახმად, არ შეიძლებოდა სასჯელისაგან განთავისუფლება ან სასჯელის შემსუბუქება, თუ პირს „სპეკულაციასთან ბრძოლის შესახებ“ საქართველოს დემოკრატიული რესბუბლიკის 1918 წლის 17 სექტემბრის კანონის ძალით სასჯელი ჰქონდა დადგენილი. ასევე, ამინისტია არ შეეხო იმ პირებს, რომლებიც გასამართლებულნი იყვნენ ანგრების მიზნით ჩადენილი თანამდებობრივი დანაშაულისათვის.

პასუხისმგებლობის ყოველგვარი ფორმისაგან განთავისუფლდნენ მსჯავრდებულები 1919 წლის 27 ივნისის „ჯარის ნაწილებიდან გაქცევისა და ნებადაურთველად წასვლისათვის“ და 1919 წლის 2 აგვისტოს „სამხედრო ბეგარის აუსრულებლობისა და ამ დანაშაულის დაფარვის და წაქეზების“ დასჯის შესახებ დეკრეტებით გათვალისწინებული დანაშაულებისათვის.

შინარსობრივად 1920-1921 წლების ამინისტიებს შორის თითქმის არ არსებობს განსხვავება. უბრალოდ, 1921 წლის ამინისტიაში საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს დაევალა „ანარქიის საწინააღმდეგო ზოგიერთ ზომების“ შესახებ 1919 წლის 21 ნოემბრის დეკრეტის მიხედვით დაპატიმრებული პირების მიმართ დადგენილი სასჯელის შემსუბუქების უზრუნველყოფა.

საქართველოს 1921 წლის 21 თებერვლის კონსტიტუცის 54-ე მუხლის (ე) ქვეპუნქტის თანახმად, ამინისტიის უფლება საქართველოს პარლამენტს ჰქონდა.
აფხაზთა სახალხო საბჭო

აფხაზთა სახალხო საბჭო — ნახევრად ლეგიტიმური წარმომადგენლობითი ორგანო აფხაზეთში. 1917 წლის 8 ნოემბერს სოხუმში ჩატარებულ აფხაზი ხალხის ყრილობაზე აირჩია აფხაზთა სახალხო საბჭო. ყრილობაზე მიღებული დეკლარაციის თანახმად, საბჭო გამოხატავდა აფხაზი ხალხის ინტერესებს და წარმოადგენდა მის ეროვნულ-პოლიტიკურ ორგანოს. საბჭო არ ითვალისწინებდა აფხაზეთში მცხოვრები დანარჩენი ერების ინტერესებს, რომლებიც მოსახლეობის დიდ უმრავლესობას შეადგენდნენ.

აფხაზთა სახალხო საბჭო არ თანამშრომლობდა აფხაზეთში არსებულ ქართველთა, სომეხთა, ბერძენთა ეროვნულ საბჭოებთან. 1918 წლის 9 თებერვალს ამ საბჭოს დელეგაცია (ა. შერვაშიძე, მ. ემუხვარი, ნ. მარღანია, ნ. ჩხოტუა, მ. ცაგურია) ტფილისში შეხვდა საქართველოს ეროვნული საბჭოს აღმასკომის წევრებს (ა. ჩხენკელი, კ. მესხი, გ. გვაზავა, პ. საყვარელიძე) და მოითხოვა აფხაზეთის სახელმწიფოს შექმნაში მხარდაჭერა. ეროვნულმა საბჭომ მათ შესთავაზა ავტონომიის სტატუსი საქართველოს შემადგენლობაში. ხანგრძლივი დისკუსიის შემდგომ მხარეები შეთანხმდენ, რომ უნდა აღდგენილიყო აფხაზეთის ტერიტორიული მთლიანობა მდ. ენგურიდან მდ. მზიმთამდე. აფხაზეთის პოლიტიკური მოწყობის საკითხს კი გადაწყვეტდა არჩევნების შედეგად შექმნილი აფხაზეთის სახალხო კრება. 1918 წლის მარტში აფხაზეთში მოხდა ბოლშევიკური გადატრიალება. აფხაზთა სახალხო კრება გარეკეს. დახმარებაზე მათი თხოვნის პასუხად, ამიერკავკასიის მთავრობამ 1918 წლის მაისში ჯარი გაგზავნა და აღადგინა სახალხო საბჭოს ძალაუფლება. ამ პერიოდში აფხაზთა სახალხო საბჭოში მუშავდება კავკასიის კონფედერაციის შექმნის პროექტი, რომელსაც მხარს უჭერდა თურქეთი. საქართველოს დამოუკიდებლობის გამოცხადების შემდგომ, 1918 წლის 2 ივნისს, აფხაზთა სახალხო საბჭომ მიიღო საქართველოსგან დამოუკიდებლობის გამოცხადების გადაწყვეტილება. მოლაპარაკებების შემდგომ, 1918 წლის 11 ივნისს, საქართველოს მთავრობასა და აფხაზთა სახალხო საბჭოს შორის დაიდო ხელშეკრულება შემდეგი პირობებით:
საქართველოს მთავრობასთან დაინიშნა აფხაზეთის საქმეთა მინისტრი, პოლკოვნიკი რაფაელ ჩხოტუა, რომელსაც ევალებოდა აფხაზეთში საშინაო მმართველობის მოწყობა;
აფხაზთა სახალხო საბჭო გამოცხადდა მმართველ ორგანოდ;
საქართველოს მთავრობა ფინანსურ კრედიტს გადასცემს აფხაზთა სახალხო საბჭოს;
აფხაზეთში წესრიგის და მშვიდობის უზრუნველსაყოფად ჩადგება სახალხო გვარდია;
მომზადდეს აფხაზეთის სახალხო ყრილობა. რომელიც აირჩევს აფხაზეთის სახალხო საბჭოს.

ბოლშევიკებმა დაიწყეს არეულობა აფხაზეთში პარალელურად აფხაზთა სახალხო საბჭოს სეპარატისტული ფრთა იწვწვს ა. დენიკინს დახმარების თხოვნით, სიტუაციის მოსაგვარებლად საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის მთავრობამ 19 ივნისს აფხაზეთში გააგზავნა სახალხო გვარდიის და არმიის ნაწილები გ. მაზნიაშვილის სარდლობით. აფხაზეთის გენერალ-გუბერნატორად დაინიშნა გ. მაზნიაშვილი. 1918 წლის 9 აგვისტოს აფხაზთა სახალხო საბჭოს დემოკრატიულმა ფრთამ საბჭო გაუქმებულად გამოაცხადა და შექმნა დროებითი საბჭო, რომელმაც დაგმო პროთურქული ორიეტანცია. სოხუმის ოკრუგის კომისარმა მარღანიამ და რ. ჩხოტუამ მოინდომეს სახალხო გადატრიალების მოწყობა, ამიტომ საქართველოს დრ-ის მთავრობამ 1918 წლის 10 ოქტომბერს მათ შეუწყვიტა უფლებამოსილება, დაითხოვა აფხაზთა სახალხო საბჭო. არჩევნებამდე სოხუმის ოკრუგის უფროსად დანიშნა ბენია ჩხიკვიშვილი. 1918 წლის 27 დეკემბერს საქართველოს პარლამენტმა მიიღო აფხაზეთის სახალხო საბჭოს დებულება.
აფხაზეთის სახალხო საბჭო

აფხაზეთის სახალხო საბჭო — ლეგიტიმური საკანონმდებლო ორგანო, რომელიც აირჩა აფხაზეთის ტერიტორიაზე პირველი საყოველთაო არჩევნების შედეგად 1919 წლის 13 თებერვალს.

აფხაზეთის სახალხო საბჭო იყო მრავალპარტიული და მრავალეროვნული. შედეგებოდა 40 დეპუტატისგან, რომელიც 7 ფრაქციაში იყვნენ განაწილებული (27 სოციალ-დემოკრატი, 4 დამოუკიდებელი სოციალისტი, 3 უპარტიო მემარჯვენე, 3 ესერი, 1 ეროვნული-დემოკრატი, 1 სოციალისტ-ფედერალისტი, 1 უპარტიო კოლონისტი), 20 იყო ეთნიკური აფხაზი. 40 დეპუტატიდან 7 (4 დამოუკიდებელი სოციალისტი, 3 უპარტიო მემარჯვენე) იყო რადიკალურად ანტიქართულად განწყობილი. მათ შექმნეს „დამოუკიდებელი ფრაქცია“, რომლის მიზანიაფხაზეთისათვის მაქსიმალური სუვერენიტეტის მოპოვება იყო. საბჭოს პირველი სხდომა გაიმართა 1919 წლის 18 მარტს. საბჭოს თავმჯდომარედ აირჩიეს არზაყან ემუხვარი. შემდეგომში ის იყო აგრეთვე აფხაზეთის მთავრობის თავმჯოდამრე. 20 მარტის სხდომაზე მირებულ იქნა "აქტი აფხაზეთის ავტონიმიის შეახებ", დოკუმენტი ითვალისწინებდა აგრეთვე აფხაზეთის სახალხო საბჭოს და საქართველოს დამფუძნებელი კრების წარმომადგენელთა მონაწილეობით შექმნილი პარიტეტული კომისიის მიერ აფხაზეთის კონსტიტუციის შემუშავებას. კონსტიტუციის მიღება გაჭიანურდა ოპოზიციის უკომპრომისო პოლიტიკის გამო. 1920 წლის ოქტომბერში აფხაზეთის სახალხო საბჭომ დაამტკიცა „დებულება აფხაზეთის ავტონიმიური მართვის შესახებ“.

წითელი არმიის აფხაზეთში შეჭრის და 1921 წლის 4 მარტს სოხუმის დაკავების შემდგომ აფხაზეთის სახალხო საბჭომ შეწყვიტა საქმიანობა.
არასოციალისტურ პარტიათა გამაერთიანებელი კონფერენცია

არასოციალისტურ პარტიათა გამაერთიანებელი კონფერენცია — კონფერენცია გაიმართა თბილისში 1921 წლის 23-27 იანვარს, დაესწრო 220 დელეგატი, მათგან 150 ეროვნულ-დემოკრატი იყო, 50 ეროვნულ პარტიას წარმოადგენდა, 15 რადიკალ-დემოკრატიულს, ხოლო 5 უპარტიოთა კავშირს. კონფერენცია პარტიის უხუცეს წევრმა ვასილ წერეთელმა გახსნა. პრეზიდიუმში აირჩიეს: სპირიდონ კედია, გრიგოლ ვეშაპელი, ალექსანდრე ასათიანი, კოტე აფხაზი და სანდრო შანშიაშვილი, რომელიც მორიგეობით თავჯდომარობდნენ სხდომებს. კონფერენციამ ერთხმად მიიღო რეზოლუცია. რომელთაც დადასტურა არასოციალისტურ პარტიათა პაქტი. ახლად გაერთიანებულ პოლიტიკურ ორგანიზაციას ეწოდა „საქართველოს დემოკრატიული პარტია“. კონფერეციამ აირჩია დემოკრატიული პარტიის მთავარი კომიტეტი 36 წევრის შემადგენლობით.

კონფერენციამ მიიღო პარტიის ახალი პროგრამაც პროგრამა 6 მცირე განაყოფილებისაგან შედგება და შეიცავს 36 მუხლს. პროგრამის თანახმად, „საქართველო არის სუვერენულისახელმწიფო - დემოკრატიული რესპუბლიკა. უმაღლესი ძალაუფლება რესპუბლიკაში ეკუთვნის სრულიად საქქართველოს ხალხს“. პროგრამა მოითხოვდა სასამართლოს ადმინისტრაციისაგან დამოუკიდებლობას, ყოველგვარი უფლებრივიდავის დავის სასამარეთლო წესით გადაწყვეტას და მოხელეების და თვით მთავრობის უკანონო მოქმედებათა გასაჩივრების შესაძლებლობას. რესპუბლიკას უმამულო და მცირემამულიანი მოქალაქენი სახაზინო მიწის ფონდიდან უნდა დაეკმაყოფილებინა. მიწის ნაკვეთები გლეხობას შეღავათიანი ფასით სრულ საკუთრებაში უნდა გდასცემოდათ. ვაჭრობისა და მრეწველობის განვითრებაში უპირატესობა თავისუფალი პიროვნების კერძო ინიციატივას ენიჭებოდა, სახელმწიფოს კი თავისი ქვეყნოს აღებმიცემობა და მეწარმეობა უცხო კონკურენციისაგან უნდა დაეცვა და სხვ.

მემარჯვენე ძალათა კონსოლიდაცია სოციალისტურმა პარტიებმა კრიტიკულად აღიქვეს. მათი გამაერთიანებელი კონფერენცია მმართველი უმრავლესობის ოფიციოზმა, გაზეთმა „ერთობამ“ რეაქციულ ძალთა თავმოყრად შაფასა. ასეთივე იყო ქართველ სოციალისტურ-რევულუციონერთა დამოკიდებულებაც, რომლებმაც მომხდარ ფაქტს „ბურჟუზიულ-რეაქციონურიელემენტების ძალის მოკრება“. „ფეოდალური კონტრრევოლუციისრაზმების გაერთიანება“ უწოდეს. მემარჯვენე ძალების კონსოლიდაციას მოწონებით არც ფედერალისტები შეხვედრიან. პარტიის ერთ-ერთი ლიდერი სამსონ ფირცხალავა მიიჩნევდა,რომ ბურჟუაზიული პარტიების არსებობამ დრო მოჭამდა და მათი მოღვაწეობა დღევანდელ სინამდვილეს აღარ შესაბამება. მისი სიტყვით, ქართული ბურჟუაზიული პარტიების „შეიარღებამ და ფაცი-ფუცმა ქართველი ხალხის საჭის ხელში ასაღებად“ მეტად დააგვიანა და იგი მხოლოდ „პათეტიკურ ახმაურებას“ წარმოადგენდა. თვით გაერთიანებული პარტიის მესვეურები მემარჯვენე სპექტრის შეკავშირებას ოპტიმისტურად უცქერდნენ და მომავალ საპარლამენტო არჩევნებში წარმატების იმედიც ჰქონდათ. არასოციალისტური პარტიების ერთ პოლიტიკურ ორგანიზაციაში გაერთიანება პროგრესული მოვლენა იყო. ამით საქართველოს საზოგადოებრივ-პოლიტიკურ სისტემის დახვეწისა და სრულყოფის გზაზე მნიშვნელოვანი ნაბიჯი გადაიდგა. ქვეყნის მშვიდობიანი განვითარების პირობებში დაწყებულ პროცესს შეიძლებოდა ხელი შეეწყო დამოუკიდებლობის შემდგომი განმტკიცებისა და დემოკრატიული სახელმწიფოებრივი აღმშენებლობისათვის.
კურაკინის აგარაკი

კურაკინის აგარაკი — პარკი სანქტ-პეტერბურგის ნევის რაიონში. მდებარეობს ობუხოვის თავდაცვის პროსპექტს, ლესნოზავოდსკის ქუჩას, ბაბუშკინის ქუჩას, კრაზნი-ზორის ბულვარსა, პირდაპირ პროსპექტსა და ივანოვსკის ქუჩებს შორის. პარკის ტერიტორიაზე მდებარეობს ჭაობი.

ისტორია
პარკმა სახელწოდება მიიღო აქ განთავსებული ძმების ალექსიდრე და ალექსი კურაკინების გვარის მიხედვით.

კურაკინის აგარაკის ტერიტორიაზე მდებარეობს ნიკოლაევსის ინსტიტუტის შენობა, რომელიც აგებულია საუკუნის დასასრულსა და საუკუნის დასაწყისში და გადაკეთებულია 1869 წელს არქიტექტორ ივან იოჰანსონის პროექტის მიხედვით.შენობის პირველი სართული, რომელიც ატარებს არქიტექტურის ძეგლის სტატუსს, აგებულია ქვს მასალით, ხოლო მეორე ნაგებობა აგებულია ხის მასალით. დიდი ხნის განმავლობაში შენობა მიტოვებული იყო, ხოლო 2006 წლის 12 ივლისს მას ხანძარი გაუჩნდა და თითქმის მთლიანად დაიწვა. ერთი წლის მერე 2007 წლის 24 ივნისს შენობაში კივევ ერთი ხანძარი გაჩნდა. მომდევნო წლის გაზაფხულზე შენობა უკანონოდ დაანგრიეს, ამის შემდეგ შენობა კვლავ უკანონოდ აღადგინეს ქვის მასალით სანქტ-პეტერბურგის ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა სახელმწიფო კონტროლის, გამოყენებისა და დაცვის კომიტეტთან შეთანხმების გარეშე. შენობის მშენებლობა დასრულდა 2010 წლის ბოლოსაკენ.

ახლად გარემონტებულ შენობაში დაგეგმეს განეთავსებინათ ბავშვთა თავშესაფარი. თავშესაფრის დირექტორად დანიშნეს სასულიერო პირი ალექსანდრე ტკაჩენკო.

გარემონტებულ ქვის შენობაში ამჟამადგანთავსებულია საბნქტ-პეტერბურგის № 328 საშუალო სკოლა.
გონსალო დე ბურბონი

გონსალო დე ბურბონი (; დ. 24 ოქტომბერი, 1914 — გ. 13 აგვისტო, 1934) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. ესპანეთის მეფე ალფონსო -ისა და დედოფალ ვიქტორია ევგენია ბატენბერგელის ნაბოლარა ვაჟი.

ბიოგრაფია
გონსალო დაიბადა 1914 წლის 24 ოქტომბერს მადრიდში. იგი იყო ესპანეთის მეფე ალფონსო -ისა და მისი მეუღლის, დედოფალ ვიქტორია ევგენია ბატენბერგელის ნაბოლარა შვილი და მეოთხე ვაჟი. მისი ნათლობის სრული სახელია გონსალო მანუელ მარია ბერნარდო ნარსისო ალფონსო მაურისიო. ბოლო სახელი მას ბიძამისის, მორის ბატენბერგელის პატივსაცემად დაარქვეს, რომელიც პირველ მსოფლიო ომში მოკლეს გონსალოს ნათლობამდე სულ ცოტა ხნით ადრე. დედისაგან მას გენეტიკური დაავადება ერგო ჰემოფილიის სახით, რაც მას მთელი ცხოვრება სტანჯავდა, თუმცა იგი ასევე საკმაოდ სპორტული და აქტიური პიროვნება იყო. იგი ღრმა ბავშვობიდანვე ოცნებობდა ესპანეთის არმიაში მსახურობაზე.

1924 წლის მაისში, ცხრა წლის გონსალომ გაჭრა რეალ მადრიდის საფეხბურთო გუნდისათვის განკუთვნილი ახალი ჩამარტინის სტადიონი, სადაც მას უფლება მიეცა პირველად ეთამაშა ფეხბურთი.

1931 წელს ესპანეთში მონარქია დაამხეს, რესპუბლიკა ჩამოაყალიბეს და სამეფო ოჯახი ქვეყნიდან გააძევეს. გონსალო დედას გაჰყვა შვეიცარიაში, სადაც დაასრულა განათლების მიღება. 1934 წელს საზაფხულო არდადაგების გასატარებლად, გონსალო ავსტრიაში გაემგზავრა, სადაც იგი თავის დას, ბეატრისს შეხვდა. გონსალო და ბეატრისი ალპებში სრიალებდნენ და ჩამოსასრიალებლად საბაგიროთი გადაწყვიტეს მთაზე ასვლა, სადაც ბაგირი გაწყდა და ის საბაგირო, რომელშიც გონსალო და მისი და ისხდნენ ჩამოვარდა. ბეატრისი არ დაშავებულა, თუმცა გონსალოს მდგომარეობა მძიმედ იყო. მას მკერდის ძვალი ჰქონდა ჩამსხვრეული და შინაგანი სისხლდენა ჰქონდა, რამაც ორ დღეში, 1934 წლის 13 აგვისტოს, 19 წლის გონსალოს გარდაცვალება გამოიწვია. იგი გადაასვენეს და დაკრძალეს მადრიდში, ესკორიალის სამეფო აკლდამაში.
პილარ დე ბურბონი

პილარ დე ბურბონი (; დ. 30 ივლისი, 1936 — გ. 8 იანვარი, 2020, მადრიდი) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. ესპანეთის მეფე ალფონსო -ის ვაჟის, ბარსელონას გრაფ ხუან ესპანელისა და მარია დე ლას მერსედეს დე ბურბონ სიცილიელის უფროსი ასული. ბადახოსისა და ესტრადას ჰერცოგინია. ესპანეთის მეფე ხუან კარლოს -ის უფროსი და და ესპანეთის დღევანდელი მეფის, ფილიპე -ის მამიდა.

ბიოგრაფია
პილარი დაიბადა 1936 წლის 30 ივლისს, საფრანგეთის ქალაქ კანში. იგი იყო ესპანეთის ჩამოგდებული მეფე ალფონსო -ის უმცროსი ვაჟის, ბარსელონას გრაფ ხუან ესპანელისა და მისი მეუღლის, მარია დე ლას მერსედეს დე ბურბონ-სიცილიელის პირველი შვილი. საფრანგეთის შემდეგ, მშობლებთან ერთად იგი დროებით ცხოვრობდა ჯერ შვეიცარიაში, შემდეგ კი პორტუგალიაში.

1962 წელს პილარი ათენში დაესწრო მისი ძმის, ინფანტი ხუან კარლოსისა და საბერძნეთისა და დანიის პრინცესა სოფია ბერძენის ქორწინებას. ამის შემდეგ პილარმა თავის ქორწინებაზეც დაიწყო ფიქრი, თუმცა მას ნებისმიერზე ქორწინება არ შეეძლო, რასაც კარლ -ის მიერ გამოცემული პრაგმატული სანქცია უკრძალავდა, რომლის მიხედვითაც სამეფო ოჯახის წევრებს მათზე დაბალი წოდების ხალხზე ქორწინების უფლება არ აქვთ. მიუხედავად ამისა, 1967 წლის 5 მაისს, პორტუგალიის დედაქალაქ ლისაბონში პილარი დაქორწინდა ესპანელ დიდგვაროვანზე, ესტრადასა და ლა ტორეს ჰერცოგ ლუის გომეს-ასებოზე, რომელთანაც ხუთი შვილი შეეძინა:
სიმონეტა (1968-ცოცხალია), ცოლად გაჰყვა ხოსე მიგელ ფერნანდეს-სასტრონს, რომელსაც ქორწინებიდან 22 წელიწადში გაშორდა, თუმცა მისგან სამი შვილი დარჩა;
ხუანი (1969-ცოცხალია), დე ლა ტორეს ვიკონტი, ცოლად შეირთო ელიზაბეთ კარნეი, რომელთანაც ორი ვაჟი შეეძინა;
ბრუნო (1971-ცოცხალია), ცოლად შეირთო ბარბარა კანო ი დე ლა პლასა, რომელთანაც სამი ვაჟი შეეძინა;
ლუისი (1973-ცოცხალია), ცოლად შეირთო ლაურა პონტე ი მარტინესი, რომელთანაც შეეძინა ორი ვაჟი და ერთი ქალიშვილი;
ფერნანდო (1974-ცოცხალია), ცოლად შეირთო მონიკა მარტინა ლუკი, რომელსაც ქორწინებიდან 11 წელიწადში გაშორდა, ამის შემდეგ იგი დაქორწინდა ბერძენ ჟურნალისტ ნადია ჰალამანდარზე, რომელთანაც ერთი ვაჟი შეეძინა;

1975 წელს ესპანეთში მონარქია აღდგა და ტახტზე მისი ძმა, ხუან კარლოს -ავიდა, რომელმაც თავის დას ბადახოსის ჰერცოგინიის წოდება უბოძა. 1991 წელს გარდაიცვალა პილარის მეუღლე.

1996-2006 წლებში პილარი იყო საერთაშორისო ოლიმპიური კომიტეტის თავმჯდომარე. ასევე მან დააარსა ესპანური დაფის თამაშების ოლიმპიური კომიტეტი.

2014 წელს პილარი დაესწრო თავისი ვაჟის, ბრუნოს ქორწინებას, რის შემდეგაც მან ბრუნოს თავისი კომპანიის „ხაზინადრობა“ უბოძა.
მარგარიტა დე ბურბონი

მარგარიტა დე ბურბონი (; დ. 6 მარტი, 1939) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. ესპანეთის მეფე ალფონსო -ის ვაჟის, ბარსელონას გრაფ ხუან ესპანელისა და მარია დე ლას მერსედეს დე ბურბონ-სიცილიელის უმცროსი ასული. სორიასა და ერნანის ჰერცოგინია. ესპანეთის მეფე ხუან კარლოს -ის უმცროსი და და ესპანეთის დღევანდელი მეფის, ფილიპე -ის მამიდა.

ბიოგრაფია
მარგარიტა დაიბადა 1939 წლის 6 მარტს რომში. იგი იყო ესპანეთის ჩამოგდებული მეფე ალფონსო -ისა და დედოფალ ვიქტორია ევგენია ბატენბერგელის უმცროსი ვაჟის, ბარსელონას გრაფ ხუან ესპანელისა და მისი მეუღლის, მარია დე ლას მერსედეს დე ბურბონ-სიცილიელის მესამე შვილი და მეორე გოგონა. მარგარიტა დაბადებიდანვე ბრმა იყო.

1972 წლის 12 ოქტომბერს, პორტუგალიის ზღვისპირა ქალაქ ეშტორილში მარგარიტა დაქორწინდა პორტუგალიელ ფიზიკოსზე, კარლოს სურიტაზე, რომელთანაც ბედნიერი ქორწინება აქვს. მათ მრავალწლიანი ქორწინებიდან სულ ორი შვილი ჰყავთ:
ალფონსო (დ. 9 აგვისტო, 1973);
მარია (დ. 16 სექტემბერი, 1975), იგი გათხოვდა და 2018 წელს შეეძინა ვაჟიც, სახელად კარლოსი;

1989 წელს მეუღლესთან ერთად დააარსა "სორიას ჰერცოგისა და ჰერცოგინიის კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის ფონდი". იგი ასევე არის იუნისეფის ესპანეთის დელეგაციის პრეზიდენტი და ესპანეთის ჯანმრთელობის ფონდის პრეზიდენტი.

მარგარიტამ, იმისათვის რომ კარლოს სურიტაზე დაქორწინებულიყო, უარი განაცხადა თავის უფლებებზე ესპანეთის სამეფო ტახტზე, ვინაიდან ამის გარეშე მას უფლება არ ჰქონდა თავისზე დაბალი წოდების კაცზე ექორწინა.

1979 წელს მისი ბიძაშვილი, ერნანის ჰერცოგი მანფრედო დე ბურბონი უშვილოდ დაიღუპა, რის გამოც მისი მემკვიდრეობა მარგარიტას გადაეცა, რომელიც დღემდე ატარებს ერნანის ჰერცოგინიის წოდებას. 1981 წელს კი მისმა ძმამ, ესპანეთის მეფე ხუან კარლოს -მა მას სორიის ჰერცოგინიის წოდებაც მიანიჭა.
ელენა ესპანელი

ელენა ესპანელი (; დ. 20 დეკემბერი, 1963) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. ესპანეთის მეფე ხუან კარლოს -ისა და დედოფალ სოფია ბერძენის უფროსი ასული. ესპანეთის სამეფო ტახტის რიგით მესამე მემკვიდრე, თავისი ძმიშვილების შემდეგ. იგი არის ესპანეთის მეფე ფილიპე -ის უფროსი და. იგი ოფიციალური ვიზიტითაა ნამყოფი დიდ ბრიტანეთში, გერმანიაში, აშშ-ში, არგენტინაში, იაპონიაში, პერუსა და ფილიპინებში.

ბიოგრაფია
ელენა დაიბადდა 1963 წლის 20 დეკემბერს მადრიდში. იგი იყო ესპანეთის მეფე ალფონსო -ის შვილიშვილის, ასტურიის პრინც ხუან კარლოსისა და მისი მეუღლის, დანიისა და საბერძნეთის პრინცესა სოფია გლიუქსბურგის პირველი შვილი. 1975 წელს მამამისი ესპანეთის მეფე ხდება ხუან კარლოს -ის სახელით, ელენა კი ესპანეთის ინფანტას წოდებას იღებს. ამის შემდეგ იგი პარიზში გაემგზავრა განათლების მისაღებად, სადაც იგი ფრანგული ლიტერატურის ფაკულტეტზე სწავლობდა სორბონას უნივერსიტეტში. იგი სწორედ აქ, 1987 წელს შეხვდა თავის მომავალ მეუღლეს, ხაიმე დე მარიჩალარს, რომელიც ასევე სასწავლებლად იყო ჩასული პარიზში.

ხაიმე და ელენა 1995 წლის 18 მარტს დაქორწინდნენ ქალაქ სევილიის კათედრალში. ხაიმე რიპალდას გრაფისა და გრაფინიის უფროსი ვაჟი იყო და მასზე დასაქორწინებლად, ელენას არ მოუხდა ტახტზე თავის უფლებებზე უარის თქმა. საქორწინო საჩუქრის სახით, მამამისმა მას ლუგოს ჰერცოგინიის წოდება უბოძა. წყვილს სულ ორი შვილი შეეძინა: ფელიპე (დაიბადა 1998 წლის 17 ივლისს მადრიდის ჰოსპიტალში) და ვიქტორია (დაიბადა 2000 წლის 9 სექტემბერს მადრიდის ჰოსპიტალში).

2007 წლის 13 ნოემბერს იგი ქმარს განშორდა და განქორწინებაზე დაიწყო ფიქრი. 2009 წლის ნოემბერში მან უკვე ოფიციალურად გამოაცხადა მოსალოდნელი განქორწინების შესახებ, რამაც მალევე გაჟონა მედიაში და 25 ნოემბრისათვის მთელი ესპანური გაზეთები მხოლოდ ამ ამბავზე წერდნენ. ლუგოს ჰერცოგინია ქმარს 2009 წლის დეკემბერში გაშორდა, თუმცა ესპანეთის სამეფო ოჯახმა მათი ქორწინების ანულირება მხოლოდ 2010 წლის 21 იანვარს მოახდინა. ოფიციალური განქორწინების საბუთზე კი ხელი 2010 წლის 9 თებერვალს მოაწერა ხელი ორივე მხარემ. ცხადია ხაიმეს მაშინვე ჩამოართვეს ჰერცოგის წოდება და სამეფო კარიდან გააძევეს.
ალექსანდრე პროხოროვი

}, ათერტონი, ავსტრალია — გ. 8 იანვარი, 2002, მოსკოვი, რუსეთი) — საბჭოთა და რუსი ფიზიკოსი, კვანტური ელექტრონიკის ერთ-ერთი ფუძემდებელი, სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1966), პრეზიდიუმის წევრი (1970), ზოგადი ფიზიკისა და ასტრონომიის განყოფილების აკადემიკოს-მდივანი (1973). სოციალისტური შრომის გმირი (1969). სკკპ წევრი 1950 წლიდან.

ბიოგრაფია
დაიბადა რევოლუციონერი მუშის ოჯახში. მამამისი რევოლუციური მოღვაწეობისათვის გადაასახლეს ციმბირში, საიდანაც შემდეგ გადავიდა ავსტრალიაში. პროხოროვმა დაამთავრა ლენინგრადის სახელმწიფო უნივერსიტეტი (1939). 1941–1943 წლებში საბჭოთა არმიაში იყო. 1946 წლიდან მუშაობდა სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის ფიზიკის ინსტიტუტში (1954 წლიდან ლაბორატორიის გამგე, 1968 წლიდან — დირექტორის მოადგილე), 1959 წლიდან მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პროფესორი, 1971 წლიდან მოსკოვის ფიზიკა-ტექნოლოგიური ინსტიტუტის კათედრის გამგე. 1969 წლიდან დიდი საბჭოთა ენციკლოპედიის მთავარი რედაქტორი. ნიკოლოზ ბასოვთან ერთად დაამუშავა კვანტური სისტემების საშუალებით ელექტრომაგნიტური ტალღების გენერირების პრინციპულად ახალი მეთოდი და ამიაკის კონის გამოყენებით შექმნა მოლეკულური გენერატორი — მაზერი (1954–1955). მისი შრომები ეძღვნება ინფრაწითელი და ხილული გამოსხივების მძლავრი ლაზერების შექმნას, არაწრფივ ოპტიკას, ნივთიერებასთან მძლავრი ლაზერული გამოსხივების რეზონანსულ და არარეზონანსულ ურთიერთქმედებას. მიღებული აქვს ლენინური პრემია (1959), ნობელის პრემია (1964). იყო ამერიკის მეცნიერებათა და ხელოვნებათა აკადემიის წევრი (1971). დაჯილდოებულია 2 ლენინის ორდენითა და მედლებით.
იური პროხოროვი

იური ვასილის ძე პროხოროვი (; დ. 15 დეკემბერი, 1929, მოსკოვი, სსრკ — გ. 16 ივლისი, იქვე) — საბჭოთა და რუსი მათემატიკოსი, სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1972). დაამთავრა მოსკოვის უნივერსიტეტი (1949), პროფესორი იქვე (1957 წლიდან). 1949 წლიდან მუშაობდა სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის ვ. სტეკლოვის სახელობის მათემატიკის ინსტიტუტში (1969 წლიდან დირექტორის მოადგილე). მისი შრომები ძირითადად ეძღვნება ალბათობის თეორიას, განსაკუთრებით ამ თეორიის ასიპტოტურ მეთოდებს. იყო დიდი საბჭოთა ენციკლოპედიის მესამე გამოცემის მთავარი რედაქციის წევრი. მიღებული აქვს ლენინური პრემია (1970).
ალექსი პროხოროვი

ალექსი ნიკოლოზის ძე პროხოროვი (დ. 19 იანვარი, 1923, სოფ. როჟდესტვენსკოე, ახლანდ. ვორონეჟის ოლქი — გ. 27 მაისი, 2002, მოსკოვი, რუსეთი) — ორგზის საბჭოთა კავშირის გმირი (19 აპრილი, 1945 და 29 ივნისი, 1945), პოლკოვნიკი (1957). სკკპ წევრი 1943 წლიდან. საბჭოთა არმიაში ოყო 1940 წლიდან. დაამთავრა ბალაშოვის სამხედრო საავიაციო სკოლა (1942) და სამხედრო-საავიაციო აკადემია (ახლა ი. გაგარინის სახელობისა) (1950). დიდი სამამულო ომის (1941–1945) დროს იბრძოდა ჯერ ლენინგრადის, შემდეგ კი ბელარუსის მე-3 ფრონტებზე (1943–1945). იყო მფრინავი, რგოლის მეთაური, ესკადრილიის მეთაური (მე-15 გვარდიის მოიერიშე საავიაციო პოლში). მოახდინა 238 საბრძოლო გადაფრენა. ომის შემდეგ პასუხსაგებ თანამდებობაზე იყო სამხედრო-საჰაერო ძალებში. 1967 წლიდან ეწეოდა პედაგოგურ მოღვაწეობას. დაჯილდოებულია ლენინის ორდენით, 7 სხვა ორდენით, აგრეთვე მედლებით.
აქილევს ტატიოსი

აქილევს ტატიოსი — საუკუნის ძველი ბერძენი მწერალი, მან დაწერა რომანი „ლევკიპე და კლიტოფონტი“, რომელსაც საფუძვლად უდევს ელინისტური სატრფიალო-სათავგადასავლო ტიპური სიუჟეტური სქემა: მიჯნურთა იძულებითი განშორება, მრავალი ფათერაკისა და ცდუნების დაძლევა, ბოლოს ერთმანეთის პოვნა და შეუღლება.

ეს თხზულება დიდად პოპულარული იყო ბიზანტიაში და მნიშვნელოვანი გავლენაც მოახდინა საუკუნის ბიზანტიურ რომანებზე.
პერცოვის სახლი

პერცოვის სახლი — საუკუნის არქიტექტურის ძეგლი, ისტორიული შენობა. საშემოსავლო სახლი. აგებულია მოდერნის არქიტექტურულ სტილში. მდებარეობს ქალაქ სანქტ-პეტერბურგში. მისამართი ლიგოვსკის პროსპექტი, სახლი № 44. არის სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონული ობიექტი. აგებულია 1910-1912 წლებში.

ისტორია
იმ მიწის ნაკვეთის ისტორია, რომელზეც მდებარეობს პერცოვის სახლი, იწყება საუკუნის დასაწყისიდან. თანამედროვე ლიგოვსკის პროსპექტის ადგილზე მდებარეობდა ლიგოვსკის არხი, რომელიც გათხარეს ჯერ კიდევ 1718-1725 წლებში, გენერალ გრიგორ სკორნიაკოვ-პისარევის ხელმძღვანელობით. 1891 წელს არხი მილში მოაქციეს და ამოავსეს. 1882 წელს ააშენეს სამსართულიანი ქვის სახლი და ასეთივე სახლი ფლიგელით. ამ სახლში განათავსეს ვერცხლისა და ბრინჯაოს სამკაულების ფაბრიკა. 1906 წელს შენობაში განათავსეს გამომცემლობა „ “.

სახლის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1911-1912 წლებში. სახლი აღჭურვეს ამერიკულ სტილში, 400 სხვადასხვა ზომის ბინა, 18 ლიფტი, ტელეფონები, სამკითხველო და სხვა. სასტუმროსთან არსებული რესტორანი საკმაოდ ძვირი იყო ლიგოვკის ღარიბი მოსახლეობისათვის.

სხვადასხვა წლებში სახლში განთავსებული იყო: 1915-1917 წლებში გამომცემლობა „“, 1917-1918 წლებში ცენტრალური კომიტეტის მემარცხენე ესერების ჟურნალ „ “-ის რედაქცია. 1920-1930-იან წლებში შენობა დაიკავეს ოქტომბრისა და მურმანსკის რკინიგზის მუშებმა. 1993 წელს განათავსეს დრამატული თეატრი, რომელიც დააარსეს 1989 წელს და მუშაობდა რეჟისორ მიხეილ ლევიშინის ხელმძღვანელობით.