iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1502

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1502 ერთხმად მიიღეს 2003 წლის 26 აგვისტოს. 1265-ე (1999), 1296-ე (2000) და 1460-ე (2003) რეზოლუციების განხილვის შემდეგ, საბჭომ დაგმო ძალადობა ჰუმანიტარული მუშაკების წინააღმდეგ და მოუწოდა ყველა სახელმწიფოს, ემუშავათ იმაზე, რომ მსგავსი ინციდენტები დაუსჯელი არ დარჩენილიყო.

რეზოლუციაზე კენჭისყრა, რომელიც მექსიკის მიერ იყო ინიცირებული, შეფერხდა ამერიკის შეერთებული შტატების წინააღმდეგობის გამო სისხლის სამართლის საერთაშორისო სასამართლოსთან დაკავშირებული ფორმულირების ჩართვაზე, რომელსაც ეს უკანასკნელი არ აღიარებდა. სასამართლოზე მითითებები მოგვიანებით ამოიღეს.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
უშიშროების საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა თავისი პირველადი პასუხისმგებლობა საერთაშორისო მშვიდობისა და უსაფრთხოების შენარჩუნებაზე და საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის პატივისცემის უზრუნველყოფაზე. ის მიესალმა გენერალური ასამბლეის რეზოლუციებს გაეროსა და ჰუმანიტარული პერსონალის დაცვის შესახებ. ამავდროულად, გაეროსა და ჰუმანიტარულ პერსონალს მოეთხოვებოდა იმ ქვეყნის კანონების პატივისცემა, სადაც ისინი საქმიანობდნენ.

რეზოლუციის პრეამბულამ ასევე ხაზი გაუსვა გაეროს სამშვიდობო ან ჰუმანიტარულ პერსონალზე თავდასხმების აკრძალვის არსებობას, რაც სამხედრო დანაშაულს წარმოადგენდა. გამოითქვა შეშფოთება მთელ მსოფლიოში გაეროს, მასთან დაკავშირებული და ჰუმანიტარული პერსონალის წინააღმდეგ განხორციელებული თავდასხმების გამო, მათ შორის 2003 წლის 19 აგვისტოს ერაყში გაეროს დამხმარე მისიის შტაბ-ბინის წინ მომხდარი აფეთქების გამო.

ქმედებები
რეზოლუციამ მკაცრად დაგმო ყოველგვარი ძალადობა, რომლის წინაშეც ჰუმანიტარულ ოპერაციებში ჩართული პირები აღმოჩნდნენ, მათ შორის თავდასხმები კოლონებზე და მათი ქონების ძარცვა. მან მოუწოდა ყველა სახელმწიფოს, რომ მსგავსი დანაშაულები დაუსჯელი არ დაეტოვათ, და კიდევ ერთხელ დაადასტურა შეიარაღებულ კონფლიქტში ჩართული მხარეების ვალდებულება, დამორჩილებოდნენ საერთაშორისო სამართალს. მხარეებს მოუწოდეს, უზრუნველეყოთ ჰუმანიტარული პერსონალის შეუფერხებელი წვდომა დახმარების საჭიროების მქონე ადამიანებთან, მათი უსაფრთხოება, გადაადგილების თავისუფლება და სათანადო პირობების შექმნა მათი საქმიანობისთვის. საბჭო მტკიცედ იყო განწყობილი, მიეღო მსგავსი ზომები შემდეგი გზებით:

ა)გენერალური მდივნისადმი თხოვნით, ემოქმედა იმისათვის, რომ ქვეყნებს შესძლებოდათ გაეროსა და მასთან დაკავშირებული პერსონალის უსაფრთხოების შესახებ კონვენციის ძირითადი დებულებების ჩართვა და შესრულება;
ბ) გენერალური მდივნის წახალისებით, უშიშროების საბჭოს ყურადღება გაემახვილებინა ჰუმანიტარული დახმარების მიწოდებაზე უარის თქმის შემთხვევებზე;
გ)დეკლარაციების გამოცემით კონვენციის ფარგლებში განსაკუთრებული რისკის შესახებ.

დასასრულს, გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს, დაევალა საბჭოსადმი წარდგენილ ანგარიშებში განიხილა ჰუმანიტარული პერსონალის, გაეროსა და მასთან დაკავშირებული პერსონალის უსაფრთხოებისა და დაცვის საკითხები, მათ შორის რეკომენდაციები მომავალი ინციდენტების პრევენციისა და იმ პირთა პასუხისმგებლობის შესახებ, ვინც ძალადობა ჩაიდინა.
აზავადის განთავისუფლების ფრონტი

აზავადის განთავისუფლების ფრონტი (; ; , ) — ჩრდილოეთ მალიში მოქმედი პოლიტიკური და სამხედრო ორგანიზაცია, რომელიც 2024 წლის 30 ნოემბერს დაარსდა. ორგანიზაცია ჩამოყალიბდა „აზავადის ხალხის დაცვის სტრატეგიული ჩარჩოს“ დაშლის შემდეგ და მოიცავს აზავადის განმათავისუფლებელ ეროვნულ მოძრაობას , აზავადის ერთიანობის უმაღლეს საბჭოს , აზავადის არაბულ მოძრაობას და იმღადის ტუარეგთა თავდაცვის ჯგუფსა და მოკავშირეებს . ორგანიზაცია დაფუძნდა აზავადის დამოუკიდებლობის ან ავტონომიის მოთხოვნის საფუძველზე.

ისტორია
აზავადის განთავისუფლების ფრონტის შექმნა პრესრელიზით დაანონსდა, რაც მოჰყვა 26-დან 30 ნოემბრამდე გამართულ შეხვედრას, რომელსაც აზავადის ხალხის დაცვის სტრატეგიული ჩარჩოს (-) დაახლოებით 180 ოფიციალური პირი და წევრი ესწრებოდა. ჯგუფმა საკუთარ მიზნად „აზავადის სრული გათავისუფლება და აზავადის ხელისუფლების ჩამოყალიბება“ გამოაცხადა. ორგანიზაციამ მიიღო ახალი დროშა და გამოვიდა აზავადის თვითგამორკვევის მოწოდებით.

ორგანიზაცია ჩამოყალიბდა ოთხი მოძრაობის ერთ სტრუქტურად გაერთიანების შედეგად. ეს მოძრაობებია: აზავადის განმათავისუფლებელი ეროვნული მოძრაობა ; აზავადის ერთიანობის უმაღლესი საბჭო ; აზავადის არაბული მოძრაობის ნაწილი; იმღადის ტუარეგთა თავდაცვის ჯგუფისა და მოკავშირეების ნაწილი.

აზავადის განთავისუფლების ფრონტის შექმნის მომდევნო დღეს, ტინზაუატენის მახლობლად, „ბაირაქტარ 2“-ის დრონით განხორციელებული დარტყმის შედეგად, ორგანიზაციის შვიდიდან რვა ლიდერამდე დაიღუპა. მათ შორის იყვნენ ფაჰად აგ ალმაჰმუდი, -ს მეამბოხე ფრთის ხელმძღვანელი, და ჩოგიბე აგ ატაჰერი, იდნანესის ტუარეგთა ტომის ამენუკალი.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1100

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1100 ერთხმად მიიღეს 1997 წლის 27 მარტს, ლიბერიაში არსებული ვითარების შესახებ ყველა წინა რეზოლუციის, განსაკუთრებით კი 1083-ე (1996) რეზოლუციის მოხმობის საფუძველზე, საბჭომ ლიბერიაში გაეროს დამკვირვებელთა მისიის მანდატი 1997 წლის 30 ივნისამდე გააგრძელა.

გენერალური მდივნის, კაოფი ანანის ანგარიშის თანახმად, ლიბერიაში ვითარება გაუმჯობესდა, დაიწყო ლიბერიული საზოგადოების გამოცოცხლება და 1997 წლის საყოველთაო არჩევნებისთვის მზადება. დასავლეთ აფრიკის ქვეყნების ეკონომიკურ თანამეგობრობასთან შეთანხმებით, არჩევნები 1997 წლის 30 მაისს დაინიშნა, რაც მშვიდობის პროცესისთვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე იყო.

უშიშროების საბჭომ შეშფოთება გამოთქვა ეროვნული საარჩევნო კომისიის ჩამოყალიბებისა და უზენაესი სასამართლოს რეორგანიზაციის პროცესში არსებული შეფერხებების გამო. საერთაშორისო თანამეგობრობას ეთხოვა არჩევნების, ასევე -ისა და დასავლეთ აფრიკის ქვეყნების ეკონომიკური თანამეგობრობის სადამკვირვებლო ჯგუფის ოპერაციების დაფინანსება. რეზოლუციამ ხაზი გაუსვა ადამიანის უფლებების დაცვისა და ლტოლვილთა დაბრუნების უფლების მნიშვნელობას, მაშინ როდესაც მეომარი ფრაქციების განიარაღება უკვე დაწყებული იყო.გარდა ამისა, ყველა ქვეყანას შეახსენეს მოვალეობა, მკაცრად დაიცვან ლიბერიის წინააღმდეგ 788-ე (1992) რეზოლუციით დაწესებული იარაღის ემბარგო და დარღვევების შესახებ აცნობონ 985-ე (1995) რეზოლუციით შექმნილ კომიტეტს.

1100-ე რეზოლუცია დასრულდა გენერალური მდივნისადმი მიმართული თხოვნით, რომ 1997 წლის 20 ივნისამდე საბჭოს წარუდგინოს ანგარიში ლიბერიაში მოვლენათა განვითარების, განსაკუთრებით კი საარჩევნო პროცესის მიმდინარეობის შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1459

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1459 ერთხმად იქნა მიღებული 2003 წლის 28 იანვარს, ბრილიანტებით უკანონო ვაჭრობის შესახებ 1173 (1998), 1295 (2000), 1306 (2000), 1343 (2001), 1385 (2001) და 1408 (2002) რეზოლუციების გახმოვანების შემდეგ, საბჭომ მხარდაჭერა გამოუცხადა კიმბერლის პროცესის სერტიფიცირების სქემას .

რეზოლუციის პრეამბულაში უშიშროების საბჭო კვლავ შეშფოთებული იყო დაუმუშავებელი ბრილიანტებით უკანონო ვაჭრობასა და შეიარაღებული კონფლიქტების გაღვივებას შორის კავშირის გამო. რეზოლუციაში ხაზგასმული იყო კონფლიქტების პრევენციისა და კიმბერლის პროცესში მონაწილე ძირითადი ბრილიანტების მწარმოებელი, ვაჭრობისა და გადამამუშავებელი ქვეყნების მნიშვნელობა. გარდა ამისა, დაფასდა ინდუსტრიისა და სამოქალაქო საზოგადოების წვლილი სქემის შემუშავებაში.

რეზოლუციაში გამოთქმული იყო მხარდაჭერა კიმბერლის პროცესის სერტიფიცირების სქემისა და რეჟიმის დანერგვისა და დახვეწის მიმდინარე ძალისხმევის მიმართ, როგორც სისხლიანი ბრილიანტებით ვაჭრობის წინააღმდეგ მნიშვნელოვანი წვლილისა. რეზოლუცია ასევე მიესალმა ნებაყოფლობით თვითრეგულირების სისტემას და ხაზგასმით აღნიშნა, რომ სქემაში მაქსიმალურად ფართო მონაწილეობა აუცილებელია.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1048

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1048, მიიღეს 1996 წლის 29 თებერვალს, მას შემდეგ, რაც გაიხსენეს ჰაიტის შესახებ მანამდე არსებული რეზოლუციები: 841 (1993), 861 (1993), 862 (1993), 867 (1993), 873 (1993), 875 (1993), 905 (1994), 917 (1994), 933 (1994), 940 (1994), 944 (1994), 948 (1994), 964 (1994), 975 (1995) და 1007 (1995). საბჭომ ოთხი თვით, 1996 წლის 30 ივნისამდე გააგრძელა ჰაიტიში გაეროს მისიის მანდატი და შეამცირა მისი შემადგენლობა.

უშიშროების საბჭომ გაიხსენა „გავერნორს აილენდის“ შეთანხმება და „ნიუ-იორკის პაქტი“ და ხაზგასმით აღნიშნა, რომ ჰაიტიში ხელისუფლება მშვიდობიანად უნდა გადაცემოდა ახალ, დემოკრატიულად არჩეულ პრეზიდენტს. საბჭომ მიესალმა ამერიკის სახელმწიფოთა ორგანიზაციის ძალისხმევას და აღნიშნა პროგრესი ეროვნული პოლიციის ფორმირებისა და სამართლებრივი სისტემის აღდგენის საქმეში.

რეზოლუციამ მოიწონა რენე პრევალის არჩევა და 1996 წლის 7 თებერვალს ხელისუფლების მშვიდობიანი გადაცემის ფაქტი. გენერალურმა მდივანმა, ბუტროს ბუტროს-გალიმ, გასცა რეკომენდაცია, რომ გაეროს კვლავაც გაეგრძელებინა ჰაიტის მთავრობის დახმარება; ასევე, ხაზი გაესვა სრულად ფუნქციონირებადი პოლიციის მნიშვნელობას. მთავრობის დახმარების, უსაფრთხო გარემოს შენარჩუნებისა და ჰაიტის ეროვნული პოლიციის წვრთნის მიზნით, -ის მანდატი ოთხი თვით გახანგრძლივდა. მისიის ჯარისკაცების რაოდენობა 1,200-მდე, ხოლო პოლიციელების 300-მდე შემცირდა.

დასასრულს, გენერალურ მდივანს დაევალა განეხილა -ის გაყვანის გეგმები და 1996 წლის 15 ივნისამდე წარედგინა ანგარიში საბჭოსთვის ჰაიტის განვითარების ხელშეწყობის მიზნით გაეროს მიერ გაწეული საქმიანობის შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1475

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1475 ერთხმად იქნა მიღებული 2003 წლის 14 აპრილს, კვიპროსში არსებული ვითარების შესახებ ყველა რეზოლუციის, განსაკუთრებით კი 1250-ე (1999) რეზოლუციის დადასტურების შემდეგ, საბჭომ სინანული გამოთქვა ქვეყნისთვის დასახლების გეგმაზე შეთანხმების მიღწევის შეუძლებლობის გამო, კვიპროსელი თურქების ხელმძღვანელობის „ნეგატიური მიდგომის“ გამო.

რეზოლუციაში კიდევ ერთხელ იქნა ხაზგასმული კვიპროსში ყოვლისმომცველი პოლიტიკური მოგვარების მიღწევის მნიშვნელობა და აღინიშნა გენერალური მდივნის, კოფი ანანის, მიერ კვიპროსის რესპუბლიკასა და ჩრდილოეთ კვიპროსს შორის არსებული უთანხმოების შესამცირებლად მოგვარების გეგმის წარდგენის ინიციატივის გამოყენებისთვის. რეზოლუციამ სინანული გამოთქვა კვიპროსელი თურქების ხელმძღვანელობის მიდგომის გამო, რომელმაც გადადო ერთდროული რეფერენდუმების გეგმაზე შესაძლო შეთანხმება, რითაც თურქ და ბერძენ კვიპროსელებს არ მისცეს საშუალება, თავად გადაეწყვიტათ, რაც ნიშნავდა, რომ დასკვნა არ იქნებოდა მიღწეული 2003 წლის 16 აპრილამდე, როდესაც ხელი მოეწერებოდა კვიპროსის ევროკავშირში გაწევრიანებას. საბჭომ გენერალური მდივნის გეგმა შეაფასა, როგორც შემდგომი მოლაპარაკებებისთვის „უნიკალური საფუძვლის“ მომწოდებელი.

უშიშროების საბჭომ მხარი დაუჭირა კოფი ანანის 2003 წლის 26 თებერვლის გეგმას და მოუწოდა ყველა დაინტერესებულ მხარეს, მოლაპარაკებები აწარმოონ მისი კეთილი სამსახურის ფარგლებში.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1102

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1102 ერთხმად მიიღეს 1997 წლის 31 მარტს, 696-ე (1991) რეზოლუციისა და ანგოლის შესახებ ყველა შემდგომი რეზოლუციის დადასტურების შემდეგ, საბჭომ ანგოლაში გაეროს მესამე საკონტროლო მისიის მანდატი 1997 წლის 16 აპრილამდე გააგრძელა.

უშიშროების საბჭომ მუშაობა დაიწყო ანგოლის სუვერენიტეტისა და ტერიტორიული მთლიანობის, ასევე სამშვიდობო შეთანხმებების, მათ შორის ლუსაკის პროტოკოლის, იმპლემენტაციის მნიშვნელობის დადასტურებით. საბჭომ ხაზგასმით აღნიშნა, რომ ანგოლის მთავრობასა და -ს (ანგოლის სრული დამოუკიდებლობისთვის ეროვნული კავშირი) უნდა გადაედგათ გადამწყვეტი და გადაუდებელი ნაბიჯები სამშვიდობო პროცესში, რათა უზრუნველეყოთ საერთაშორისო თანამეგობრობის შემდგომი ჩართულობა.

მიესალმნენ გენერალური მდივნის, კოფი ანანის ძალისხმევას ანგოლაში მისი ვიზიტის დროს, ისევე როგორც -ს დეპუტატებისა და ერთიანობისა და ეროვნული შერიგების მთავრობის მომავალი ოფიციალური პირების ჩამოსვლას დედაქალაქ ლუანდაში. ანგოლის მთავრობის ინფორმაციით, -ი 1997 წლის 11 აპრილისთვის უნდა ჩამოყალიბებულიყო, რის გამოც ყველა მხარეს მოუწოდეს, სწორედ ამ თარიღისთვის შეექმნათ მთავრობა. ორივე მხარეს ასევე დაჟინებით მოეთხოვა სამშვიდობო პროცესის დარჩენილი სამხედრო და პოლიტიკური ასპექტების შესრულება, როგორიცაა -ს მებრძოლების ინტეგრაცია ანგოლის შეიარაღებულ ძალებში, დემობილიზაცია და სახელმწიფო ადმინისტრირების გაუმჯობესება მთელი ქვეყნის მასშტაბით.

გენერალურ მდივანს დაევალა 1997 წლის 14 აპრილამდე მოხსენების წარდგენა ერთიანობისა და ეროვნული შერიგების მთავრობის ჩამოყალიბების შესახებ. ამასთან, 1098-ე (1997) რეზოლუციის შესაბამისად, აღინიშნა, რომ თუ -ი დათქმულ ვადაში არ შეიქმნებოდა, ამოქმედდებოდა 864-ე (1993) რეზოლუციით გათვალისწინებული ზომები.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1353

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1353 მიღებულია 2001 წლის 13 ივნისს, 1318-ე (2000) და 1327-ე (2000) რეზოლუციების დადასტურების შემდეგ, საბჭო შეთანხმდა წინადადებებზე, რომლებიც მიზნად ისახავდა გაეროს კავშირების გაძლიერებას ჯარების მომწოდებელ ქვეყნებსა და სამდივნოსთან სამშვიდობო ოპერაციების განხორციელების პროცესში.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
2001 წლის 16 იანვარს გაიმართა დებატები სამშვიდობო მისიებში ჯარების მომწოდებელ ქვეყნებთან თანამშრომლობის გაძლიერების შესახებ. გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის წესდების დებულებების, განსაკუთრებით საერთაშორისო მშვიდობისა და უსაფრთხოების შენარჩუნების მიმართ ერთგულების დადასტურებით, საბჭომ ხაზი გაუსვა გაეროს სამშვიდობოების უსაფრთხოებისა და დაცულობის უზრუნველყოფის მნიშვნელობას და ჯარების მომწოდებელ ქვეყნებთან ურთიერთობის გაუმჯობესების აუცილებლობას.

დადგენილებები
უშიშროების საბჭო დასთანხმდა რეზოლუციის დანართებში მოცემული დებულებების მიღებას. მან სთხოვა სამშვიდობო ოპერაციების სამუშაო ჯგუფს, გაეგრძელებინა მუშაობა გაეროს სამშვიდობო ოპერაციების ეფექტურობის ასამაღლებლად და ექვსი თვის ვადაში შეეფასებინა და მოემზადებინა ანგარიში ამ რეზოლუციის მიღების შესახებ.

დანართი 322
ჯარების მომწოდებელ ქვეყნებთან თანამშრომლობის პრინციპები აღიარებულ იქნა, რომ ჯარების მომწოდებელ ქვეყნებთან პარტნიორობა აუცილებელი იყო მათთვის დაკისრებული მანდატების შესასრულებლად. ასევე აღინიშნა, რომ ამ ქვეყნებს ესაჭიროებოდათ ეფექტური წვრთნა და დახმარება სამდივნოსგან. თავად სამდივნოს კი ესაჭიროებოდა შესაბამისი ადამიანური და ფინანსური რესურსები დაკისრებული ამოცანების შესასრულებლად.

ოპერატიული საკითხები

წახალისებულ იქნა რეგიონული სამშვიდობო ცენტრების ჩამოყალიბება, ხოლო გენერალურ მდივანს სთხოვეს, სამშვიდობო მისიების მსვლელობისას გამართულიყო დისკუსიები ჯარების მომწოდებელ ქვეყნებთან, რათა მომხდარიყო არსებული გამოცდილების შეფასება და გაკვეთილების გამოტანა მომავალი მისიებისთვის და აღნიშნული ინფორმაცია ასახულიყო საბჭოსთვის წარდგენილ რეგულარულ ანგარიშებში. საბჭომ სადაზვერვო მისიები სამშვიდობო ოპერაციების განვითარებისათვის აუცილებელ პირობად მიიჩნია. საჭირო იყო სამდივნოს შესაძლებლობების გაძლიერება ინფორმაციის შეგროვებისა და ანალიზის მიმართულებით, რათა მას უკეთესი კონსულტაციები გაეწია უშიშროების საბჭოსა და ჯარების მომწოდებელი ქვეყნებისთვის. ასევე, აუცილებელი იყო საზოგადოებრივი ინფორმაციის ეფექტური პროგრამა სამშვიდობო მისიებისადმი მხარდაჭერის მოსაპოვებლად.

სხვა მექანიზმები

ერთ-ერთ შესაძლებლობას წარმოადგენდა სამშვიდობო ოპერაციების გაძლიერება სამხედრო-შტაბის კომიტეტისა და ისეთი არაფორმალური მექანიზმების გამოყენებით, როგორიცაა „მეგობართა ჯგუფი“.

შემდგომი ღონისძიებები

ექვსი თვის ვადაში უნდა შეფასებულიყო ჯარების მომწოდებელ ქვეყნებთან გამართული შეხვედრების ეფექტურობა, სისტემის შესაძლო გაუმჯობესების მიზნით.

დანართი 

უშიშროების საბჭომ წარადგინა წინადადება, რომ ჯარების მომწოდებელ ქვეყნებთან კონსულტაციები შეიძლება გაიმართოს უშიშროების საბჭოსა და ჯარების მომწოდებელი ქვეყნების საჯარო ან დახურულ სხდომებზე; ასევე, საკონსულტაციო შეხვედრები ჯარების მომწოდებელ ქვეყნებთან და შეხვედრები სამდივნოსა და ჯარების მომწოდებელ ქვეყნებს შორის.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1050

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1050, მიიღეს 1996 წლის 8 მარტს, რუანდის შესახებ ყველა წინა რეზოლუციის გახსენების შემდეგ, საბჭომ განიხილა რუანდაში გაეროს დამხმარე მისიის გაყვანის ღონისძიებები.

უშიშროების საბჭომ ხაზგასმით აღნიშნა ლტოლვილთა უსაფრთხო და ნებაყოფლობითი დაბრუნებისა და ეროვნული შერიგების მნიშვნელობა, ასევე რუანდის მთავრობის როლი ნდობისა და უსაფრთხოების განმტკიცებაში. ლტოლვილთა კრიზისთან დაკავშირებით კონფერენციები გაიმართა კაიროსა და ადის-აბებაში; საბჭომ ხაზი გაუსვა რეგიონული კონფერენციის ჩატარების აუცილებლობას ამ საკითხის გადასაჭრელად. ყველა ქვეყანას მოუწოდეს, ეთანამშრომლათ 1013-ე რეზოლუციით შექმნილ საგამოძიებო კომისიასთან და რუანდაში ადამიანის უფლებათა დაცვის ოპერაციასთან. საბჭო კვლავ დარწმუნებული იყო იმაში, რომ გაერომ ქვეყანაში თავისი როლის შესრულება უნდა განაგრძოს.

1029-ე რეზოლუციის მოთხოვნის შესაბამისად, გენერალურ მდივანს, ბუტროს ბუტროს-გალის, 1996 წლის 9 მარტს უნდა დაეწყო -ის გაყვანა რუანდიდან. მისიის ყველა დარჩენილი ელემენტი ხელს შეუწყობდა რუანდის საკითხებზე მომუშავე საერთაშორისო სისხლის სამართლის ტრიბუნალის უსაფრთხოებასა და დაცვას. რუანდის მთავრობის თანხმობით, გენერალურ მდივანს მიეცა რეკომენდაცია, გაეგრძელებინა საკომუნიკაციო სისტემისა და რადიოსადგურის მუშაობა ეროვნული შერიგების ხელშესაწყობად, სასამართლო სისტემის გასაძლიერებლად, ლტოლვილთა დაბრუნების გასაადვილებლად და ქვეყნის ინფრასტრუქტურის აღსადგენად.

დასასრულს, გენერალურ მდივანს ეთხოვა, 1996 წლის 5 აპრილამდე წარედგინა ანგარიში რუანდასთან მიღწეული შეთანხმებების შესახებ, რომლებიც ეხებოდა ტრიბუნალის დაცვას -ის გაყვანის შემდეგ და სხვა ზემოაღნიშნულ საკითხებს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1489

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1489 ერთხმად იქნა მიღებული 2003 წლის 26 ივნისს, რეზოლუცია 1291-ის (2000) და კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში არსებული სიტუაციის შესახებ სხვა რეზოლუციების, კერძოდ, რეზოლუციების 1468 (2003) და 1484 (2003) გახმოვანების შემდეგ, საბჭომ გაეროს მისიის კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში მანდატი 2003 წლის 30 ივლისამდე გააგრძელა.

საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა თავისი ერთგულება კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის სუვერენიტეტის, ტერიტორიული მთლიანობისა და დამოუკიდებლობის მიმართ. შეშფოთება გამოითქვა ქვეყნის აღმოსავლეთით, განსაკუთრებით ჩრდილოეთ კივუს პროვინციაში მიმდინარე საომარი მოქმედებების გამო. უშიშროების საბჭომ წინა თვეში იტურის პროვინციაში ოპერაცია „არტემისის“ ჩატარება დაამტკიცა ამ რეგიონში მიმდინარე ბრძოლების გამო.

სამშვიდობო პროცესის მხარდაჭერით, რეზოლუციამ -ის მანდატი ერთი თვით გაახანგრძლივა, ამასთან ერთად განიხილებოდა გენერალური მდივნის, კოფი ანანის რეკომენდაციით, 2004 წლის 30 ივნისამდე გაგრძელების საკითხი და -ის პერსონალის 8,700-დან 10,800-მდე გაზრდა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1103

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1103 ერთხმად მიიღეს 1997 წლის 31 მარტს, ყოფილი იუგოსლავიის კონფლიქტების შესახებ ყველა რეზოლუციის, განსაკუთრებით კი 1035-ე (1995) და 1088-ე (1996) რეზოლუციების მოხმობის შემდეგ, საბჭომ გასცა ნებართვა ბოსნია და ჰერცეგოვინაში გაეროს მისიაში პერსონალის რაოდენობის გაზრდაზე.

უშიშროების საბჭომ კვლავ დაადასტურა დეიტონის შეთანხმების სრულად განხორციელების მნიშვნელობა, განსაკუთრებით კი იმ დებულებების, რომლებიც ყოფილ იუგოსლავიაში საერთაშორისო სისხლის სამართლის ტრიბუნალთან თანამშრომლობას ეხება. 1997 წლის 14 თებერვალს, საარბიტრაჟო ტრიბუნალმა მიიღო გადაწყვეტილება ბოსნია და ჰერცეგოვინის ორ სუბიექტს შორის სადავო ბრჩკოს ოლქის შესახებ.

შემდგომ, გენერალური მდივნის რეკომენდაციის საფუძველზე, რეზოლუციამ გასცა ნებართვა -ის შემადგენლობის 186 პოლიციელითა და 11 სამოქალაქო პირით გაზრდაზე, რათა მისიას შეძლებოდა 1088-ე (1996) რეზოლუციით განსაზღვრული მანდატის შესრულება.ყველა მხარეს მოუწოდეს სამშვიდობო შეთანხმების იმპლემენტაციისა და გაეროს საერთაშორისო პოლიციურ ძალებთან (-) თანამშრომლობისკენ. ასევე ხაზი გაესვა --ის სტაბილიზაციის ძალებთან თანამშრომლობის მნიშვნელობას, განსაკუთრებით ბრჩკოს ოლქში.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1051

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1051, მიიღეს 1996 წლის 27 მარტს, მას შემდეგ, რაც კიდევ ერთხელ დადასტურდა 687 (1991), 707 (1991) და 715 (1991) რეზოლუციები ერაყის შეიარაღების პროგრამის მონიტორინგის შესახებ. საბჭომ დაამტკიცა ერაყის მიერ „ორმაგი დანიშნულების“ საქონლის იმპორტისა და ექსპორტის მონიტორინგის მექანიზმი.

1995 წლის 7 დეკემბერს მიღებულ წერილში უშიშროების საბჭომ გაითვალისწინა 661 (1991), 687 (1991) და 715 (1991) რეზოლუციებიდან გამომდინარე წინადადებები, რათა გაეროს სპეციალურ კომისიასა და ატომური ენერგიის საერთაშორისო სააგენტოს დირექტორს შეემუშავებინათ ერაყის მიერ იარაღის იმპორტისა და ექსპორტის მონიტორინგის მექანიზმი.

გაეროს წესდების თავის შესაბამისად მოქმედმა უშიშროების საბჭომ დაამტკიცა წერილში მოცემული წინადადებები, წინამდებარე რეზოლუციის დებულებების გათვალისწინებით. დადასტურდა, რომ ეს მექანიზმი ხელს არ შეუშლიდა მომავალი ან არსებული გაუვრცელებლობის შესახებ შეთანხმებების მოქმედებას და რომ სხვა ქვეყნების მხრიდან ერაყისთვის საქონლის მიყიდვის მოთხოვნები, ისევე როგორც თავად ერაყის მოთხოვნები ექსპორტზე, უნდა წარდგენოდა 661-ე რეზოლუციით შექმნილ კომისიას.

ყველა ქვეყანას ეთხოვა ინფორმაციის მიწოდება ერაყისთვის იარაღის მიწოდების შესახებ კომისიისა და -ს ერთობლივი ქვედანაყოფისთვის. მათ ასევე უნდა ეცნობებინათ ამ ქვედანაყოფისთვის კომპანიების მხრიდან მექანიზმის გვერდის ავლის ნებისმიერი მცდელობისა და იმ შემთხვევების შესახებ, როდესაც ერაყმა არ დაიცვა დადგენილი პროცედურები. 45 დღის ვადაში წევრი სახელმწიფოებისთვის ხელმისაწვდომი უნდა გამხდარიყო შესაბამისი ინფორმაცია სპეციალური კომისიისა და -ს გენერალური დირექტორისგან მექანიზმის პროცედურების იმპლემენტაციის თაობაზე. უშიშროების საბჭომ მოითხოვა ერაყისგან, შეესრულებინა ამ მექანიზმით გათვალისწინებული ყველა ვალდებულება.

1996 წლის 11 აპრილიდან მოყოლებული, გენერალურ მდივანს, ბუტროს ბუტროს-გალის და -ს გენერალურ დირექტორს დაევალათ პერიოდულად, ყოველ ექვს თვეში ერთხელ, წარედგინათ ანგარიში მიღწეული პროგრესის შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1044

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1044 რომელიც ერთხმად მიიღეს 1996 წლის 31 იანვარს, მას შემდეგ, რაც მხედველობაში მიიღეს 1995 წლის 26 ივნისს ეთიოპიის დედაქალაქ ადის-აბებაში აფრიკის ერთობის ორგანიზაციის სამიტზე ეგვიპტის პრეზიდენტ ჰოსნი მუბარაქზე განხორციელებული მკვლელობის მცდელობა, მოითხოვდა, რომ სუდანის მთავრობას შეესრულებინა აფრიკის ერთობის ორგანიზაციის მოთხოვნები ქვეყანაში შეფარებული ეჭვმიტანილების ეთიოპიაში ექსტრადიციის შესახებ.

რეზოლუციის პრეამბულამ გამოხატა უკმაყოფილება საერთაშორისო ტერორიზმის გამო, რომელმაც უდანაშაულო ადამიანების სიკვდილი, საერთაშორისო ურთიერთობების გაუარესება გამოიწვია და ქვეყნების უსაფრთხოება რისკის ქვეშ დააყენა. არსებობდა საერთაშორისო თანამშრომლობის გაძლიერების საჭიროება ისეთი ზომების მისაღებად, რომლებიც უზრუნველყოფდა ტერორიზმის ყველა ფორმის პრევენციას, მასთან ბრძოლასა და მის აღმოფხვრას. საბჭომ აღნიშნა აფრიკის ერთობის ორგანიზაციის ადრინდელი შეფასება, რომლის მიხედვითაც თავდასხმა მიმართული იყო არა მხოლოდ მუბარაქის, არამედ ეთიოპიის სუვერენიტეტისა და მთლიანად აფრიკის წინააღმდეგ. საბჭო გამოთქვამდა სინანულს იმის გამო, რომ სუდანმა არ შეასრულა აფრიკის ერთობის ორგანიზაციის მოთხოვნები ეჭვმიტანილთა ექსტრადიციის შესახებ.

უშიშროების საბჭომ დაგმო მკვლელობის მცდელობა და მწუხარება გამოთქვა ეთიოპიის სუვერენიტეტის დარღვევისა და ამ ქვეყანასა და მთლიანად რეგიონში მშვიდობისა და უსაფრთხოების დარღვევის მცდელობის გამო. საბჭომ მიესალმა ეთიოპიის ძალისხმევას საკითხის ორმხრივ და რეგიონულ დონეზე გადასაჭრელად, ხოლო სუდანს მოუწოდა, მოეხდინა 3 ეჭვმიტანილის ექსტრადიცია ეთიოპიაში ორ ქვეყანას შორის 1964 წელს დადებული ექსტრადიციის ხელშეკრულების შესაბამისად და არ დაეჭირა მხარი ტერორიზმის ფორმებისთვის ან არ შეეფარებინა ტერორიზმში ეჭვმიტანილი პირები.

საერთაშორისო თანამეგობრობას მოუწოდეს, წაეხალისებინათ სუდანი, რათა მას დადებითად ეპასუხა აფრიკის ერთობის ორგანიზაციის მოთხოვნებისთვის, ხოლო გენერალურ მდივანს, ბუტროს ბუტროს-გალის, დაევალა 60 დღის ვადაში საბჭოსთვის წარედგინა ანგარიში არსებული ვითარების შესახებ.

მას შემდეგ, რაც სუდანმა უარი თქვა მოთხოვნების შესრულებაზე, მას სანქციები დაეკისრა გაეროს უშიშროების საბჭოს 1054-ე და 1070-ე რეზოლუციებით.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1106

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1106 ერთხმად მიიღეს 1997 წლის 16 აპრილს, 696-ე (1991) რეზოლუციისა და ანგოლის შესახებ ყველა შემდგომი რეზოლუციის დადასტურების შემდეგ, საბჭო მიესალმა ერთიანობისა და ეროვნული შერიგების მთავრობის ჩამოყალიბებას და ანგოლაში გაეროს მესამე საკონტროლო მისიის მანდატი 1997 წლის 30 ივნისამდე გააგრძელა.

რეზოლუციამ აღნიშნა ანგოლაში სამშვიდობო პროცესის კუთხით ვითარების გაუმჯობესება. ეროვნულმა ასამბლეამ დაამტკიცა -ს ლიდერის, ჟონას სავიმბის სტატუსი, როგორც უმსხვილესი ოპოზიციური პარტიის ლიდერისა, და ამავდროულად, დაამტკიცა -ს დეპუტატების უფლებამოსილება ასამბლეაში. -მ 29 მინისტრიდან 4, ხოლო 58 ვიცე-მინისტრიდან 7 პორტფელი მიიღო.

უშიშროების საბჭო მიესალმა ერთიანობისა და ეროვნული შერიგების მთავრობის ჩამოყალიბებას, როგორც ამას 1102-ე (1997) რეზოლუცია მოითხოვდა. მხარეებს მოუწოდეს სამშვიდობო პროცესის სხვა ასპექტების შესრულებისკენ, როგორიცაა -ს მებრძოლების ინტეგრაცია ანგოლის შეიარაღებულ ძალებში, დემობილიზაცია და სახელმწიფო ადმინისტრირების გაუმჯობესება მთელი ქვეყნის მასშტაბით. ამასთან დაკავშირებით, საბჭო იმედოვნებდა, რომ ანგოლის პრეზიდენტ ჟოზე ედუარდუ დუშ სანტუშისა და -ს ლიდერ ჟონას სავიმბის შორის შეხვედრა ხელს შეუწყობდა ეროვნული შერიგების პროცესს.

 -ის მანდატი გაგრძელდა, რათა მას ხელი შეეწყო სამშვიდობო პროცესის დარჩენილი ასპექტების განხორციელებისთვის. მოსალოდნელი იყო, რომ დაიწყებდა გარდამავალ ეტაპს სადამკვირვებლო მისიისკენ, რაც მისიის სამხედრო კომპონენტის გაყვანას გულისხმობდა. საბოლოოდ, გენერალურ მდივან კოფი ანანს დაევალა, 1997 წლის 6 ივნისამდე საბჭოსთვის წარედგინა ანგარიში შემოთავაზებული სადამკვირვებლო მისიის ხარჯების, სტრუქტურისა და მიზნების შესახებ.