ელენე ორლეანელი

პრინცესა ელენე ორლეანელი (; დ. 13 ივნისი, 1871 — გ. 21 იანვარი, 1951) — ორლეანელების სამეფო ოჯახის წევრი და ქორწინებით, იტალიის სამეფო ოჯახის კადეტების (ოჯახის უმცროსი ვაჟების) შტოს მეთაური, აოსტას ჰერცოგინია. მას ხელს სთხოვდნენ რუსეთის იმპერიის, გაერთიანებული სამეფოსა და ავსტრიის ტახტის მემკვიდრეები.

ოჯახი
ელენე პარიზის გრაფის, ფილიპესა და ინფანტა მარი იზაბელ ესპანელის რვა შვილიდან მესამე იყო. მისი დიდი ბაბუა ლუი-ფილიპ ორლეანელი, ფრანგთა მეფე გახლდათ. 1842 წლიდან 1848 წლამდე (დინასტიის განდევნამდე) ის ტახტის მემკვიდრე იყო. ორი უფროსი დედმამიშვილის მსგავსად, ელენე იორკის სახლში, ტვიკენჰემში დაიბადა; ცოტა ხნით ადრე, სანამ მის საგვარეულოს გადასახლების იძულება მოეხსნებოდა. ოჯახი საფრანგეთში 1871 წელს დაბრუნდა და პარიზში, ელენეს ბიძის, ანრი ორლეანელის მდიდრულ სასტუმროში დაბინავდა, რომლის ქონებაც 1852 წელს კონფისკაციას გადარჩენოდა.

შესაძლო საქმროები
ელენეს დედმამიშვილების უმრავლესობა კარგ პირობებში დაქორწინდა, მათ შორის ამელია, პორტუგალიის დედოფალი; ფილიპე, ორლეანელი ჰერცოგი (რომელმაც ცოლად ერჰერცოგინია მარია დოროთეა ავსტრიელი მოიყვანა) და იზაბელა, გუიზის ჰერცოგინია. ელენეს მშობლები იმედოვნებდნენ, რომ მათი ქალიშვილი რომელიმე ტახტის მემკვიდრეს გაჰყვებოდა. ამ იმედებს ხელს უწყობდა ელენეს სილამაზე.
ურთიერთობა კლარენსის ჰერცოგთან
პრინცი ალბერტ ვიქტორი, კლარენსისა და ავონდალის ჰერცოგი (ედი) მომავალი ედვარდ უფროსი ვაჟი და დედოფალ ვიქტორიას შვილიშვილი იყო. 1890 წლის გაზაფხულზე და ზაფხულში, ედისა და ელენეს უფლება მიეცათ ერთმანეთს ალბერტის და, პრინცესა ლუიზას სახლში გაცნობოდნენ, 28 აგვისტოს, შოტლანდიაში, ბალმორალის სასახლეში, ალბერტმა ბებიამისთან პირადი აუდენცია მოითხოვა, და ელენე თან წაიყვანა. კათოლიკესთან ქორწინება პრინცს ტახტის მემკვიდრეობაში ხელს შეუშლიდა, მაგრამ ელენემ აღუთქვა, რომ მრწამსს შეიცვლიდა და ანგლიკანი გახდებოდა. როდესაც დედოფალმა ვიქტორიამ ამ დაპირების შესახებ გაკვირვება გამოხატა, ელენე ატირდა და უპასუხა, რომ ამას სიყვარულის გულისთვის აკეთებდა. წყვილის გრძნობებით დაფიქრებულმა ვიქტორიამ მათ მფარველობა აღუთქვა, მაგრამ დაურთო, რომ მსგავსი გეგმის წარმატების შანსი ძალიან მცირე იქნებოდა, სულ ცოტა იმის გამო, რომ, სავარაუდოდ, ელენეს მამა ქალიშვილის რელიგიის შეცვლას იუარებდა. 1892 წელს, ძმა ფილიპესთან ერთად ეგვიპტეში მოგზაურობისას, ელენე ერნსტ განტერს, შლესვიგ-ჰოლსტეინის ჰერცოგს შეხვდა, რომელმაც მისი ცოლად მოყვანა გადაწყვიტა, რამაც მისი დის, გერმანიის იმპერატრიცა ავგუსტა ვიქტორიას რისხვა გამოიწვია. გერმანულმა ზეწოლამ ერნსტის იმედები გააქარწყლა, რომლებსაც, სავარაუდოდ, ისედაც არ ექნებოდა გასაქანი, რადგან ელენე მის მიმართ არანაირ ინტერესს არ გამოხატავდა. მოგვიანებით, ოჯახს სურდა პრინცესა ავსტრიელ ერცჰერცოგ ფრანც ფერდინანდზე გაეთხოვებინა, მაგრამ ერცჰერცოგი მალე მომავალ მეუღლეს, გრაფინია სოფია ხოტეკს შეხვდა, და ელენეზე ფიქრს თავი დაანება.
ქორწინება და შვილები
1895 წლის 25 ივნისს, ელენე პრინც ემანუელე ფილიბერტო სავოიელს, აოსტის მეორე ჰერცოგს გაჰყვა ცოლად.

სამხედრო ექთანი
როდესაც იტალია-თურქეთის ომი დაიწყო, ელენემ საექთნო კურსები გაიარა და უცხოეთში საავადმყოფო გემ „მემფით“ გაემგზავრა. აქ ის დაჭრილ და დაავადებულ მეომრებს უვლიდა. პირველი მსოფლიო ომის დროს, ის იტალიელ წითელი ჯვრის ექთნებს ჩაუდგა სათავეში და ომის დიდი ნაწილი ფრონტის ხაზზე გაატარა. მან ძლიერ განავითარა სამხედრო საავადმყოფოების სანიტარია და საცხოვრებელი პირობები, აამაღლა ქალი ექთნების როლი საზოგადოებაში, და სიმამაცისათვის მრავალი ორდენი მიიღო. მის მიერ დაწერილი ომის დღიურები მოგვიანებით დაიბეჭდა ბენიტო მუსოლინის წინასიტყვაობით და იტალიური წითელი ჯვრისთვის გამოიცა.