ფედერიკო გარსია ლორკა

ფედერიკო დელ საგრადო კორასონ დე ხესუს გარსია ლორკა (დ. 5 ივნისი, 1898 — გ. 19 აგვისტო, 1936) — ესპანელი პოეტი, დრამატურგი და თეატრის რეჟისორი. გარსია ლორკამ საერთაშორისო აღიარება მოიპოვა, როგორც ’27-იანელთა თაობის გამორჩეულმა წევრმა. ეს იყო ძირითადად პოეტებისგან შემდგარი ჯგუფი, რომელმაც ესპანურ ლიტერატურაში ევროპული მიმდინარეობების (სიმბოლიზმი, ფუტურიზმი და სიურეალიზმი) პრინციპები დანერგა.

მან თავდაპირველად სახელი გაითქვა კრებულით „ბოშური რომანსერო“ ( , 1928), რომელიც მისი მშობლიური ანდალუსიის ცხოვრებას ასახავდა. მის პოეზიაში გაერთიანებული იყო ტრადიციული ანდალუსიური მოტივები და ავანგარდული სტილი. 1929-1930 წლებში ნიუ-იორკში ხანმოკლე ცხოვრების შემდეგ — რაც სიკვდილის შემდეგ დოკუმენტირებული იქნა კრებულში „პოეტი ნიუ-იორკში“ ( , 1942) — იგი დაბრუნდა ესპანეთში და დაწერა თავისი ყველაზე ცნობილი პიესები: „სისხლიანი ქორწილი“ (1932), „იერმა“ (1934) და „ბერნარდა ალბას სახლი“ (1936).

გარსია ლორკა იყო ჰომოსექსუალი და აწუხებდა დეპრესია მოქანდაკე ემილიო ალადრენ პეროხოსთან ურთიერთობის დასრულების შემდეგ. გარსია ლორკას ასევე გარკვეული პერიოდის განმავლობაში ჰქონდა ახლო ემოციური ურთიერთობა სალვადორ დალისთან, რომელიც ამბობდა, რომ მან უარყო ლორკას სექსუალური ინტერესი.

გარსია ლორკა მოკლეს ესპანეთის სამოქალაქო ომის დასაწყისში ნაციონალისტურმა ძალებმა. მისი ნეშტი დღემდე არ არის ნაპოვნი, ხოლო მკვლელობის მოტივი კამათის საგნად რჩება; ზოგიერთი ვარაუდობს, რომ იგი მიზანში ამოიღეს იმის გამო, რომ იყო გეი, სოციალისტი, ან ორივე ერთად, სხვები კი მიიჩნევენ, რომ პირადი დავა უფრო სავარაუდო მიზეზია.

ცხოვრება და კარიერა
ადრეული წლები
ფედერიკო დელ საგრადო კორასონ დე ხესუს გარსია ლორკა დაიბადა 1898 წლის 5 ივნისს, სამხრეთ ესპანეთში, გრანადადან დასავლეთით 17 კილომეტრში მდებარე პატარა ქალაქ ფუენტე-ვაკეროსში. სამივე ეს სახლი — ფუენტე-ვაკეროსში, ვალდერუბიოსა და უერტა-დე-სან-ვისენტეში — დღეს მუზეუმია.

1915 წელს, საშუალო სკოლის დამთავრების შემდეგ, გარსია ლორკამ სწავლა გრანადის უნივერსიტეტში განაგრძო. ამ პერიოდში მისი სწავლება მოიცავდა სამართალს, ლიტერატურასა და კომპოზიციას. მთელი მოზარდობის განმავლობაში ის უფრო დიდ მიდრეკილებას მუსიკისკენ გრძნობდა, ვიდრე ლიტერატურისკენ. 11 წლის ასაკიდან ექვსი წლის განმავლობაში ფორტეპიანოს გაკვეთილებს გადიოდა ანტონიო სეგურა მესასთან, ადგილობრივი კონსერვატორიის ჰარმონიის მასწავლებელთან და კომპოზიტორთან. სწორედ სეგურამ შთააგონა ფედერიკოს ოცნება მუსიკალურ კარიერაზე. მისი პირველი შემოქმედებითი შთაგონების წყარო კლოდ დებიუსის, ფრედერიკ შოპენისა და ლუდვიგ ვან ბეთჰოვენის ნაწარმოებები გახდა. მისი ახალგაზრდა ინტელექტუალთა წრე გრანადაში, კაფე „ალამედასთან“ არსებულ „ელ რინკონსილიოში“ იკრიბებოდა. 1916 და 1917 წლებში გარსია ლორკა თავის პროფესორთან ერთად მოგზაურობდა კასტილიაში, ლეონსა და გალისიაში, ჩრდილოეთ ესპანეთში. პროფესორმა მას ასევე უბიძგა პირველი წიგნის, „“ (დაიბეჭდა მამის ხარჯით 1918 წელს), დაწერისკენ. ფერნანდო დე ლოს რიოსმა დაარწმუნა გარსია ლორკას მშობლები, რომ ნება დაერთოთ მისთვის 1919 წელს გადასულიყო მადრიდის პროგრესულ, ოქსბრიჯით შთაგონებულ სტუდენტთა რეზიდენციაში , სადაც ის ფორმალურად მადრიდის უნივერსიტეტის ლექციებს ესწრებოდა. 1922 წლის დასაწყისში, გრანადაში, გარსია ლორკა შეუერთდა კომპოზიტორ მანუელ დე ფალიას, რათა პოპულარიზაცია გაეწიათ კანტე ხონდოს კონკურსისთვის — ფესტივალისთვის, რომელიც ეძღვნებოდა ფლამენკოსა და მისი კანტე ხონდოს სტილის განვითარებას. „ამ პერიოდში ლორკამ გამოიკვლია სიმღერების მოკლე ჟანრი, რისი მაგალითიცაა ლექსი „ბაღი, მარტი“, რომელიც დაიწერა 1921-1924 წლებში და მოგვიანებით შევიდა მის წიგნში „სიმღერები“ .“ ერთი წლით ადრე გარსია ლორკამ დაიწყო თავისი„კანტე ხონდოს პოემის“ (') წერა (არ გამოქვეყნებულა 1931 წლამდე), ამიტომ მან დაწერა ესსე ფლამენკოს ხელოვნებაზე და დაიწყო საჯარო გამოსვლები კონკურსის მხარდასაჭერად. ივნისის მუსიკალურ ფესტივალზე იგი შეხვდა ცნობილ მანუელ ტორეს, ფლამენკოს მომღერალს . მომდევნო წელს გრანადაში იგი ასევე თანამშრომლობდა ფალიასთან და სხვებთან საბავშვო სპექტაკლის მუსიკალურ დადგმაზე „გოგონა, რომელიც რეჰანს რწყავს და ცნობისმოყვარე პრინცი“ , რომელიც ლორკამ ანდალუსიური ზღაპრის მიხედვით მოამზადა. კანტე ხონდოს, ანუ „ღრმა სიმღერის“ სტრუქტურული ფორმით შთაგონებული მისი კრებული „სიუიტები“ (1923) არასოდეს დასრულებულა და არ გამოქვეყნებულა 1983 წლამდე. ლორკას ჩანახატები ხალხური და ავანგარდული სტილის ნაზავი იყო, რაც ავსებდა მის „სიმღერებს“. როგორც მის პოეზიაში, ისე ნახატებში აისახებოდა ტრადიციული ანდალუსიური მოტივების გავლენა, კუბისტური სინტაქსი და სექსუალური იდენტობის საკითხებით დაინტერესება. რამდენიმე ნახატი შედგებოდა ერთმანეთზე გადაფარებული სიზმრისეული სახეებისგან (ან ჩრდილებისგან). მოგვიანებით მან ეს ორმაგი სახეები აღწერა როგორც ავტოპორტრეტები, რომლებიც აჩვენებდნენ „ადამიანის უნარს როგორც ტირილის, ისე გამარჯვებისა“, რაც შეესაბამებოდა მის რწმენას, რომ მწუხარება და სიხარული ისევე განუყოფელია, როგორც სიცოცხლე და სიკვდილი.

„ბოშური რომანსერო“ ( , 1928), რომელიც მისი „სიმღერების“ სერიის ნაწილია, გახდა მისი ყველაზე ცნობილი პოეტური კრებული. ეს იყო ესპანეთის სოფლებში შემორჩენილი ბალადებისა და ლექსების ძლიერ სტილიზებული იმიტაცია. გარსია ლორკა ამ ნაწარმოებს აღწერს, როგორც ანდალუსიის „გამოკვეთილ საკურთხეველს“, სადაც არიან „ბოშები, ცხენები, მთავარანგელოზები, პლანეტები, მისი ებრაული და რომაული ნიავები, მდინარეები, დანაშაულებები, კონტრაბანდისტის ყოველდღიური ყოფა და კორდობის შიშველი ბავშვების ზეციური ნოტები. წიგნი, რომელიც თითქმის არ გამოხატავს ხილულ ანდალუსიას, მაგრამ სადაც დაფარული ანდალუსია თრთის“.

მისი მეორე პიესა, „მარიანა პინედა“, რომლის სცენოგრაფიაც სალვადორ დალის ეკუთვნოდა, დიდი წარმატებით დაიდგა ბარსელონაში 1927 წელს. მიუხედავად იმისა, რომ დალის მეგობრობა ლორკასთან ორმხრივი ვნების ძლიერ ელემენტებს შეიცავდა, დალი ამბობდა, რომ მან უარყო პოეტის ეროტიკული ლტოლვა. „ბოშური რომანსეროს“ წარმატებას მოჰყვა დალისთან გაუცხოება და მოქანდაკე ემილიო ალადრენ პეროხოსთან სასიყვარულო ურთიერთობის გაწყვეტა. ამან გამოიწვია მზარდი დეპრესია, სიტუაცია კი კიდევ უფრო დაამძიმა საკუთარი ჰომოსექსუალობის გამო განცდილმა ტანჯვამ. იგი გრძნობდა, რომ გაჭედილი იყო წარმატებული ავტორის იმიჯსა (რომლის შენარჩუნებაც საჯაროდ უწევდა) და თავის ნამდვილ, ტანჯულ ბუნებას შორის, რომლის აღიარებაც მხოლოდ პირად ცხოვრებაში შეეძლო. მას ასევე ჰქონდა განცდა, რომ მას მხოლოდ „ბოშა პოეტად“ აღიქვამდნენ. იგი წერდა: „ბოშები მხოლოდ თემაა. და მეტი არაფერი. მე ისევე შემიძლია ვიყო საკერავი ნემსების ან ჰიდრავლიკური პეიზაჟების პოეტი. გარდა ამისა, ეს ბოშობა მაძლევს უსწავლელი, უვიცი და პრიმიტიული პოეტის იერს, რაც კარგად იცით, რომ არ ვარ. არ მინდა, რომ ერთ ჩარჩოში ჩამკეტონ“. ამავე პერიოდში დალიმ გაიცნო თავისი მომავალი ცოლი გალა. ამ პრობლემების გაცნობიერების შემდეგ (თუმცა, შესაძლოა, არა მათი გამომწვევი მიზეზებისა), გარსია ლორკას ოჯახმა მოაწყო მისი ხანგრძლივი ვიზიტი აშშ-ში 1929–1930 წლებში.

1929 წლის ივნისში გარსია ლორკა ფერნანდო დე ლოს რიოსთან ერთად გაემგზავრა აშშ-ში გემით , რომელიც „ტიტანიკის“ ტყუპი ხომალდი იყო. მან დრო ასევე გაატარა ვერმონტში, მოგვიანებით კი ჰავანაში, კუბაში.

მისი კრებული „პოეტი ნიუ-იორკში“ ( , გამოქვეყნდა სიკვდილის შემდეგ, 1940 წელს) იკვლევს გაუცხოებასა და იზოლაციას გრაფიკულად ექსპერიმენტული პოეტური ტექნიკით; მასზე გავლენა იქონია უოლ-სტრიტის კრახმა, რომლის მოწმეც თავად გახდა.

ურბანული კაპიტალისტური საზოგადოებისა და მატერიალისტური თანამედროვეობის ეს დაგმობა მკვეთრად განსხვავდებოდა მისი ადრეული ნამუშევრებისგან და ფოლკლორისტის იმიჯისგან. მისი იმდროინდელი პიესა „პუბლიკა“ 1970-იანი წლების ბოლომდე არ გამოქვეყნებულა და არასოდეს გამოცემულა სრულად, რადგან ხელნაწერი, როგორც ჩანს, დაიკარგა. თუმცა, ნიუ-იორკში მდებარე ამერიკის ესპანურ საზოგადოებაში დაცულია მისი რამდენიმე პირადი წერილი.
მეორე რესპუბლიკა
1930 წელს გარსია ლორკას დაბრუნება ესპანეთში დაემთხვა პრიმო დე რივერას დიქტატურის დამხობას და ესპანეთის მეორე რესპუბლიკის დამყარებას.

1933 წელს ბუენოს-აირესში გამგზავრებისას, სადაც ლექციებს კითხულობდა და „სისხლიანი ქორწილის“ არგენტინულ პრემიერას ხელმძღვანელობდა, გარსია ლორკამ თავისი თეორიები მხატვრული შემოქმედებისა და შესრულების შესახებ ჩამოაყალიბა ცნობილ ლექციაში „დუენდეს თამაში და თეორია“. აქ ის შეეცადა მხატვრული შთაგონების სქემის განსაზღვრას და ამტკიცებდა, რომ დიდი ხელოვნება დამოკიდებულია სიკვდილის მძაფრ შეგრძნებაზე, ეროვნულ ნიადაგთან კავშირსა და ლოგიკური მსჯელობის შეზღუდულობის აღიარებაზე.

თეატრის კლასიკურ ფესვებთან დაბრუნებასთან ერთად, გარსია ლორკამ პოეზიაშიც ტრადიციულ ფორმებს მიმართა. მისი ბოლო პოეტური ნამუშევარი, „ბნელი სიყვარულის სონეტები“ ( , 1936), დიდხანს მიიჩნეოდა რაფაელ როდრიგეს რაპუნისადმი — „ლა ბარაკას“ ახალგაზრდა მსახიობისა და მდივნისადმი — მისი ვნებით შთაგონებულად. 2012 წელს გამოქვეყნებული დოკუმენტებისა და სამახსოვრო ნივთების მიხედვით, ნამდვილი შთაგონების წყარო იყო ხუან რამირეს დე ლუკასი, 19 წლის ახალგაზრდა, რომელთან ერთადაც ლორკა მექსიკაში ემიგრაციას გეგმავდა. სასიყვარულო სონეტები შთაგონებულია საუკუნის პოეტის, სან-ხუან დე ლა კრუსის შემოქმედებით. 1934 წელს არჩეულმა მემარჯვენე მთავრობამ „ლა ბარაკას“ სუბსიდია გაუნახევრა, მისი ბოლო წარმოდგენა კი 1936 წლის აპრილში გაიმართა.

1926-დან 1936 წლამდე ლორკა ზაფხულებს უერტა-დე-სან-ვისენტეში ატარებდა. აქ მან მთლიანად ან ნაწილობრივ დაწერა თავისი ზოგიერთი უმნიშვნელოვანესი ნაწარმოები, მათ შორის „როცა ხუთი წელი გავა“ (1931), „სისხლიანი ქორწილი“ (1932), „იერმა“ (1934) და „ტამარიტის დივანი“ (1931–1936). პოეტი უერტა-დე-სან-ვისენტეში ცხოვრობდა 1936 წლის აგვისტოში მის დაპატიმრებამდე და მკვლელობამდე რამდენიმე დღით ადრე.

მიუხედავად იმისა, რომ გარსია ლორკას ნახატებს ხშირად ნაკლებ ყურადღებას აქცევენ, იგი ნიჭიერი მხატვარიც იყო.
მკვლელობა
პოლიტიკური და სოციალური დაძაბულობა მკვეთრად გამწვავდა 1936 წლის ივლისში, მას შემდეგ, რაც რესპუბლიკელმა მოიერიშეებმა მოკლეს გამოჩენილი მონარქისტი და სახალხო ფრონტის საწინააღმდეგო მოძრაობის სპიკერი ხოსე კალვო სოტელო. გარსია ლორკამ იცოდა, რომ მზარდი მემარჯვენე ფრთა მას აითვალწუნებდა მისი ღია სოციალისტური შეხედულებების გამო.

მიჩნეულია, რომ გარსია ლორკა ნაციონალისტურმა მილიციამ დახვრიტა 1936 წლის 19 აგვისტოს. მწერალი იან გიბსონი თავის წიგნში „გარსია ლორკას მკვლელობა“ ამტკიცებს, რომ იგი სამ სხვა ადამიანთან ერთად (ხოაკინ არკოლას კაბესასი, ფრანსისკო გალადი მელგარი და დიოსკორო გალინდო გონსალესი) დახვრიტეს ადგილზე, რომელსაც („დიდი წყარო“) ეწოდება და მდებარეობს ვისნარსა და ალფაკარს შორის მიმავალ გზაზე. 2015 წლის აპრილში რადიოსადგურ -ის მიერ გამოქვეყნებული პოლიციის ანგარიშების მიხედვით, დასტურდება, რომ ლორკა ფაშისტურმა ძალებმა სიკვდილით დასაჯეს. ფრანკოს ეპოქის ანგარიში, დათარიღებული 1965 წლის 9 ივლისით, მწერალს აღწერს, როგორც „სოციალისტს“ და „ალჰამბრას ლოჟის წევრ მასონს“, რომელიც ეწეოდა „ჰომოსექსუალურ და არანორმალურ პრაქტიკას“.

გარსია ლორკას მკვლელობის მოტივებისა და დეტალების შესახებ მნიშვნელოვანი აზრთა სხვადასხვაობა არსებობს. გამოითქვა მოსაზრებები პირადი, არაპოლიტიკური მოტივების შესახებაც. გარსია ლორკას ბიოგრაფი სტეინტონი აღნიშნავს, რომ მისმა მკვლელებმა გააკეთეს კომენტარები მის სექსუალურ ორიენტაციაზე, რაც მიუთითებს, რომ ამან გარკვეული როლი ითამაშა მის სიკვდილში. იან გიბსონი ვარაუდობს, რომ გარსია ლორკას მკვლელობა იყო მასობრივი მკვლელობების კამპანიის ნაწილი, რომელიც მიზნად ისახავდა მემარცხენე სახალხო ფრონტის მხარდამჭერების განადგურებას. გარსია ლორკამ ეს მანიფესტი წაიკითხა პოეტ რაფაელ ალბერტის პატივსაცემად გამართულ ბანკეტზე 1936 წლის 9 თებერვალს.

ბევრი ანტიკომუნისტი თანაუგრძნობდა გარსია ლორკას ან ეხმარებოდა მას. დაპატიმრებამდე რამდენიმე დღით ადრე მან თავშესაფარი ჰპოვა მხატვრისა და ფალანგის წამყვანი წევრის, ლუის როსალესის სახლში. არსებობს მტკიცებულება, რომ გარსია ლორკას დახმარებისთვის სამოქალაქო გუბერნატორ ვალდესს როსალესის დახვრეტაც კი ჰქონდა გადაწყვეტილი. პოეტი გაბრიელ სელაია თავის მემუარებში წერს, რომ ერთხელ გარსია ლორკა ფალანგისტ ხოსე მარია აისპურუას კომპანიაში ნახა. სელაია ასევე წერს, რომ ლორკა ყოველ პარასკევს სადილობდა ფალანგის დამფუძნებელთან და ლიდერთან, ხოსე ანტონიო პრიმო დე რივერასთან. 1937 წლის 11 მარტს ფალანგისტურ პრესაში გამოქვეყნდა სტატია, რომელიც გმობდა მკვლელობას და გარსია ლორკას განადიდებდა; სტატია ასე იწყებოდა: „მოკლეს იმპერიული ესპანეთის საუკეთესო პოეტი“. ჟან-ლუი შონბერგმა ასევე წამოაყენა „ჰომოსექსუალური ეჭვიანობის“ თეორია.
ნეშტის ძებნა
 საუკუნის ბოლოს და, განსაკუთრებით, საუკუნეში გარსია ლორკას ნეშტის პოვნის არაერთი უშედეგო მცდელობა განხორციელდა. პირველი გამოქვეყნებული ცნობა ამის შესახებ გვხვდება ბრიტანელი ისპანისტის, ჯერალდ ბრენანის 1949 წლის წიგნში „ესპანეთის სახე“ . საუკუნეში ტექნოლოგიურმა პროგრესმა ფრანკოს რეპრესიების მსხვერპლთა იდენტიფიცირების შესაძლებლობა გააჩინა. 2000 წელს დაარსდა ისტორიული მეხსიერების აღდგენის ასოციაცია, რომელიც შეიქმნა სოციოლოგ ემილიო სილვა-ბარერას მცდელობის შედეგად, ეპოვა და მოეხდინა თავისი პაპის ნეშტის იდენტიფიცირება, რომელიც ფრანკოს ძალებმა 1936 წელს დახვრიტეს.

 საუკუნეში გარსია ლორკას ცხედრის მოსაძებნად სამი მცდელობა განხორციელდა. პირველი — 2009 წელს, გარსია ლორკას მემორიალურ პარკში; მეორე — 2014 წელს, პირველი გათხრების ადგილიდან ერთ კილომეტრზე ნაკლებ მანძილზე, ხოლო ბოლო — 2016 წელს, ალფაკარში. 2008 წელს ესპანელმა მოსამართლემ გარსია ლორკას სიკვდილის ფაქტზე გამოძიება დაიწყო. გარსია ლორკას ოჯახმა უარი თქვა წინააღმდეგობაზე ალფაკარის მახლობლად სავარაუდო სამარხის გათხრასთან დაკავშირებით, თუმცა ადამიანის ნეშტი ვერ იქნა ნაპოვნი. გამოძიება საბოლოოდ შეწყდა, ხოლო 2016 წელს დაწყებული ხელახალი ძიება ასევე წარუმატებლად დასრულდა.

2009 წლის ოქტომბრის ბოლოს, გრანადის უნივერსიტეტის არქეოლოგებისა და ისტორიკოსების ჯგუფმა ალფაკარის შემოგარენში გათხრები დაიწყო. ეს ადგილი სამი ათწლეულის წინ მიუთითა ადამიანმა, რომელიც ამტკიცებდა, რომ ლორკას საფლავის გათხრაში მონაწილეობდა. ვარაუდობდნენ, რომ ლორკა დაკრძალული იყო მინიმუმ სამ სხვა მამაკაცთან ერთად მთის დაკლაკნილი გზის პირას, რომელიც სოფლებს — ვისნარსა და ალფაკარს აკავშირებს.

გათხრები კიდევ ერთი მსხვერპლის ოჯახის მოთხოვნით დაიწყო. ლორკას ნათესავებმა, რომლებიც თავიდან ექსჰუმაციის წინააღმდეგნი იყვნენ, განაცხადეს, რომ ისინი მზად იყვნენ დნმ-ის ნიმუში ჩაებარებინათ ნეშტის იდენტიფიცირებისთვის.

2009 წლის ნოემბრის ბოლოს, ორკვირიანი გათხრების შემდეგ, ნაპოვნი იქნა ორგანული მასალა, რომელიც ადამიანის ძვლებად მიიჩნიეს. ნიმუშები გამოსაკვლევად გრანადის უნივერსიტეტში გადაიტანეს. თუმცა, 2009 წლის დეკემბრის შუა რიცხვებში ეჭვები გაჩნდა იმის შესახებ, მართლა პოეტის ნეშტი იყო თუ არა ეს. გათხრების შედეგად „არც ერთი ძვალი, ტანსაცმლის ნაწილი ან ტყვიის მასრა“ არ იქნა აღმოჩენილი, — განაცხადა ანდალუსიის იუსტიციის მინისტრმა ბეგონია ალვარესმა. მან დაამატა, რომ „ნიადაგი მხოლოდ 40 სმ სიღრმის იყო, რაც ზედმეტად თხელია სამარხისთვის“. ამ უშედეგო გათხრებზე დახარჯულმა თანხამ 70 000 ევრო შეადგინა.

2012 წლის იანვარში ადგილობრივმა ისტორიკოსმა მიგელ კაბალიერო პერესმა, წიგნის „გარსია ლორკას ბოლო 13 საათი“ ავტორმა, მოითხოვა ნებართვა გათხრების ჩასატარებლად სხვა ტერიტორიაზე, წინა ადგილიდან ნახევარ კილომეტრზე ნაკლებ მანძილზე, სადაც მას სჯერა, რომ ლორკას ნეშტი ასვენია.

2016 წელს სტივენ რობერტსმა, ნოტინგემის უნივერსიტეტის ესპანური ლიტერატურის ასოცირებულმა პროფესორმა და სხვებმა განაცხადეს, რომ ლორკას ცხედარი ალფაკარში, ერთ-ერთ ჭაში იყო დამარხული, თუმცა ეს ვერსია არ დადასტურდა.

2021 წელს გავრცელდა ინფორმაცია ვისნარის ხევში ( — დასახლება ვისნართან ახლოს, სადაც ლორკას მემორიალი დგას) არსებული საძმო საფლავების გამოკვლევის შესახებ. ამ პროექტს მხარი დაუჭირეს იმ ოჯახებმა, რომლებსაც სჯეროდათ, რომ მათი ახლობლები იქ იყვნენ დაკრძალულნი. არქეოლოგმა, რომელიც ხელმძღვანელობდა გამოძიებას, განმარტა, რომ პოეტი მხოლოდ ერთ-ერთი იყო იმ ასობით ადამიანს შორის, რომელთა ნეშტიც შესაძლოა აღმოჩენილიყო. გათხრები ამ ადგილზე დიდხანს გაგრძელდა და 2025 წლისთვისაც კვლავ მიმდინარეობდა.
მემორიალები
გრანადაში მის ხსოვნას ეძღვნება ფედერიკო გარსია ლორკას პარკი, რომელიც მოიცავს უერტა-დე-სან-ვისენტეს — ლორკას ოჯახის საზაფხულო სახლს, რომელიც 1995 წელს მუზეუმის სახით გაიხსნა. ტერიტორია, რომელიც თითქმის ორ ჰექტარ მიწას მოიცავს, ორი მომიჯნავე სახლი, ხელოვნების ნიმუშები და ორიგინალური ავეჯი სრულად არის შენარჩუნებული. ქალაქის ცენტრში, ავენიდ-დე-ლა-კონსტიტუსიონზე, დგას ლორკას ქანდაკება, ხოლო 2015 წელს გაიხსნა მისი სახელობის კულტურის ცენტრი.

ალფაკარში მდებარე ფედერიკო გარსია ლორკას პარკი ფუენტე გრანდესთან ახლოსაა; 2009 წელს იქ ჩატარებულმა გათხრებმა ლორკას ცხედრის პოვნა ვერ შეძლო. ზეთისხილის ხესთან, რომელიც ზოგიერთი წყაროს მიხედვით სამარხის ადგილს მიანიშნებს, დგას ფედერიკო გარსია ლორკასა და 1936–1939 წლების სამოქალაქო ომის ყველა სხვა მსხვერპლის ქვის მემორიალი. ყოველ წელს, მისი გარდაცვალების წლისთავზე, მემორიალთან ყვავილები მიაქვთ, პარკში კი იმართება სამგლოვიარო ღონისძიება, რომელიც მოიცავს მუსიკასა და პოეტის ნაწარმოებების კითხვას. 2011 წლის 17 აგვისტოს, ლორკას მკვლელობის 75-ე წლისთავის აღსანიშნავად და მისი ცხოვრებისა და მემკვიდრეობის პატივსაცემად, ჩატარდა ღონისძიება ცეკვით, სიმღერითა და პოეზიის კითხვით, რამაც ასობით მაყურებელი მიიზიდა. ვისნარის ხევში, ვისნარსა და ალფაკარს შორის, დგას მემორიალური ქვა წარწერით: „ , 18-8-2002“ („ყველა ლორკა იყო...“). ვისნარის ხევი საძმო საფლავების ადგილია და განიხილება პოეტის ნეშტის კიდევ ერთ შესაძლო ადგილსამყოფელად.

ლორკას პატივს მიაგებენ ქანდაკებით, რომელიც მადრიდის სანტა-ანას მოედანზეა აღმართული. პოლიტიკურმა ფილოსოფოსმა დევიდ კროკერმა 2014 წელს აღნიშნა, რომ „ქანდაკება მაინც რჩება სადავო წარსულის სიმბოლოდ: ყოველდღე მემარცხენეები ქანდაკებას ყელზე წითელ ყელსახვევს აბამენ, მოგვიანებით კი ვიღაც მემარჯვენე მოდის და მას ხსნის“. პარიზში ლორკას სახელი ჰქვია ფედერიკო გარსია ლორკას ბაღს, რომელიც სენის ნაპირზე მდებარეობს.

ბუენოს-აირესში (არგენტინა), სასტუმრო კასტელარში მდებარე ოთახი, სადაც ლორკა 1933 წელს ექვსი თვის განმავლობაში ცხოვრობდა, მუზეუმის სახითაა შენარჩუნებული. 2014 წელს ლორკა გახდა ერთ-ერთი პირველი ნომინანტი „ცისარტყელას დიდების ხეივანში“ , რომელიც სან-ფრანცისკოს კასტროს უბანში მდებარეობს და ეძღვნება ლგბტ ადამიანებს, რომლებმაც „მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანეს თავიანთ სფეროებში“. ინდონეზიელმა კომპოზიტორმა ანანდა სუკარლანმა 2016 წელს, პოეტის გარდაცვალების 80-ე წლისთავთან დაკავშირებით, მისი რამდენიმე ლექსის საფუძველზე მუსიკა დაწერა, რაც ინდონეზიაში ესპანეთის საელჩოსა და უბუდის მწერალთა და მკითხველთა ფესტივალის (ბალი) დაკვეთით შესრულდა.

ფედერიკო გარსია ლორკას ფონდი , რომელსაც პოეტის ძმის შვილიშვილი ლაურა გარსია ლორკა ხელმძღვანელობს, მწერლის შემოქმედების პოპულარიზაციას ეწევა და ამჟამად მადრიდში აშენებს . ლორკას ოჯახმა ფედერიკოსთან დაკავშირებული ყველა მათ ხელთ არსებული დოკუმენტი ფონდს გადასცა შესანახად.

შემოქმედება
ლექსები და კრებულები
 (შთაბეჭდილებები და პეიზაჟი, 1918)
 (ლექსების წიგნი, 1921)
 (ოდა სალვატორე დალის, 1926)
 (ბოშური რომანსერო, 1928)
 (პოეტი ნიუ-იორკში, 1930)
 (პოემა კანტე ხონდოზე, 1931)
 (1935)
 (დივან ტამარიტი, 1936)
 (სონეტები სიყვარულზე, 1936)

პიესები
 (1927)
 (1930)
 
 (1930)
 (ხუთი წლის შემდეგ, 1930)
 (დონ პერლიმპლინის სიყვარული, 1933)
 (სისხლიანი ქორწილი, 1933)
 (იერმა, 1934)
 
 (ბერნარდა ალბას სახლი, 1936)