iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ნორ-ვარაგა

ნორ-ვარაგა — მონასტერი სომხეთში. მდებარეობს ტავუშის პროვინციის სოფელ ვარაგავანის მახლობლად.

ისტორია
შუა საუკუნეების სამონასტრო კომპლექსი ნორ-ვარაგა მდებარეობს მთის ტყიან ფერდუბზე, უახლოეს სოფელ ვარაგავანიდან 2 კილომეტრში. მონასტრის დამაარსებლად ითვლება ნორ-ბერდის მთავარმა დავითმა რომელიც კვირიკიდების დინასტიის წარმომადგენელი იყო. თავდაპირველად 1193—1198 წლებში ააშენა მონასტრის უძველესი ეკლესია ანაპატი და მავზოლეუმი. 1224-1237 წლებში თავად დავითის შვილმა ვასაკ -მ ღვთისმშობლის სახელზე ააგო ეკლესია. კედელზე არსებული წარწერის მიხედვით ირკვევა, რომ მან 1253 წელს წყალსადენი ააშენა.

არქიტექტურული ანსამბლი
ეკლესია ანაპატი
ეკლესია ანაპატი აგებულია მოყვითალო ქვით, რაც საკმაოდ უცნაურია სომხური არქიტექტურისთვის (მეორე მსგავსი ქვით აგებული ტაძარია სანაინი). განსაკუთრებით ყურადღებას იმსახურებს ეკლესიის შესასვლელი, რომელიც მოჩუქურთმებულია და მის ორივე მხარეს ხაჩქარებია გამოსახული. ეკლესიის ჩრდილოეთით მავზოლეუმია, ხოლო სამხრეთით, მცირე ზომის ერთნავიანი სამლოცველო, დასავლეთით - გავიტი, კედელი და სახურავი დღემდე არ შემონახულა.

ღვთისმშობლის ეკლესია
სურბ-ასტვაწაწინის (ღვთისმშობლის; ) ეკლესია აგებულია 1224-1237 წლებში მონასტრის დამაარსებლის დავითის შვილის მიერ. ეკლესია გარედან მართკუთხედის ფორმისაა, მაგრამ შიგნიდან ჯვრის ფორმისაა, რადგან კუთხეებში განლაგებულია ოთხი ორსართულიანი სამლოცველო. შესასვლელი დასავლეთიდან და სამხრეთიდან აქვს. დასავლეთის შესასვლელი შემკულია მუქი იისფერი და ღია ცისფერი ქვებით შედგენილი მოზაიკით, რომელიც გარედან მოჩუქურთმებულია სხვადასხვა მცენარეული თუ ზოომორფოლოგიური ორნამენტებით. დასავლეთის მხრიდან ეკლესიაზე მიდგმულია გავითი, რომელიც აგებულია 1237-1261 წლებში ოვანეს ტაეცის მიერ. ღვთისმშობლის ეკლესიის გუმბათი დგას ცილინდრულ ბარაბანზე. საკურთხეველი განათებულია ორი სარკმლით.

სასაფლაო
მონასტრიდან ჩრდილოეთით 200 მეტრში მდებარეობს სასაფლაო და მცირე სამლოცველო.
ოძუნის მონასტერი

ოძუნის მონასტერი — საუკუნის მონასტერი სომხეთში. მდებარეობს ლორეს პროვინციის სოფელ ოძუნში. ისტორიულ გოგარენეს რეგიონში.

ისტორია
მონასტრის აშენების შესახებ პირველადი წყაროები არ მოგვეპოვება, თუმცა არქიტექტურული სტილისა და ეკლესიის კონსტრუქციის მიხედვით ეკლესია საუკუნეს განეკუთვნება. ეკლესიას რამდენიმეჯერ ჩაუტარეს რესტავრაცია და რეკონსტრუქცია. უკანასკნელი რესტავრაცია მილანის პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სპეციალისტების მიერ 2014 წელს ჩაუტარდა.

გალერეა
გიორგი ალიბეგაშვილი

გიორგი ალიბეგაშვილი (დ. 26 მაისი, 1959, თბილისი) — ქართველი ფილოლოგი, წმიდა ანდრია პირველწოდებულის სახელობის ქართული უნივერსიტეტის პროფესორი, 2014-2017 წლებში თბილისის საკრებულოს თავმჯდომარე. 2017 წლიდან საქართველოს ენის სახელმწიფო დეპარტამენტის თავმჯდომარე.

ბიოგრაფია
გიორგი ალიბეგაშვილი დაიბადა 1959 წლის 26 მაისს, თბილისში. 1976 წელს დაამთავრა თბილისის 47–ე საშუალო სკოლა. ამავე წელს ჩაირიცხა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტზე. სწავლების მანძილზე დანიშნული ჰქონდა შოთა რუსთაველის სახელობის სტიპენდია. 1989 წელს დაიცვა დისერტაცია ფილოლოგიის მეცნიერებათა კანდიდატის სამეცნიერო ხარისხის მოსაპოვებლად თემაზე ,,ეფრემ მცირის ლიტერატურული შეხედულებანი”, ხოლო 1999 წელს — ფილოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორის სამეცნიერო ხარისხი თემაზე ,,შატბერდის კრებული ” და ქრისტიანული ეგზეგეტიკა”.

1982 წლიდან 2006 წლამდე მუშაობდა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში გამომცემლობის უმცროს რედაქტორად, სამეცნიერო-კვლევითი ნაწილის სპეციალისტად, ძველი ქართული ლიტერატურის ისტორიის კათედრის ლაბორანტად, ქრისტიანული კულტურის კვლევის ლაბორატორიის უფროს მეცნიერ-თანამშრომლად, ქრისტიანული კულტურისა და სიტყვიერების ისტორიის კათედრის დოცენტად და შემდგომ პროფესორად (წოდება მიენიჭა 2001 წელს).

1991-1992 წლებში იყო სულხან-საბა ორბელიანის სახელობის პედაგოგიური უნივერსიტეტის სასწავლო დარგის პრორექტორი, ხოლო 1994-1995 წლებში — თბილისის მერიის განათლების სამმართველოს უფროსი.

1997 წლიდან 2005 წლამდე იყო ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტის დეკანის მოადგილე სამეცნიერო დარგში; 2004-2005 წლებში ამავე ფაკულტეტის დეკანი, ხოლო 2005 წლიდან 2006 წლამდე ჰუმანიტარული ფაკულტეტის დეკანის მოადგილე ფილოლოგიის მიმართულებით.

იყო ქართული ენისა და ლიტერატურის მასწავლებელი 1983 წლიდან 2009 წლამდე თბილისის სხვადასხვა საჯარო სკოლაში.

2009 წლიდან დღემდე მუშაობს საქართველოს საპატრიარქოს წმიდა ანდრია პირველწოდებულის სახელობის ქართულ უნივერსიტეტში. კითხულობს სალექციო კურსებს: ,,თარგმანის თეორია”, ,,აკადემიური წერა“, ,,თარგმანის ისტორია და ტრადიციები, ლექსიკოლოგია“, ,,შუა საუკუნეების ქართული ლიტერატურის ისტორია“, ,,ქრისტიანობა და ქართული კულტურა“, ,,ქრისტიანული კულტურის საფუძვლები“ და სხვა. მისი ხელმძღვანელობით მზადდება სამაგისტრო ნაშრომები და სადოქტორო დისერტაციები. ქართულ, რუსულ, და ინგლისურ ენებზე გამოქვეყნებული აქვს 100-მდე ნაშრომი, სტატია და მასალები, აგრეთვე, სასკოლო და საუნივერსიტეტო დამხმარე სახელმძღვანელოები.
ალ-ზუბაირი

ალ-ზუბაირი , ასევე ცნობილია ზუბაირის სახელით — ქალაქი სამხრეთ-აღმოსავლეთ ერაყში. ის შედის ბასრის მუჰაფაზის შემადგენლობაში და არის ფართობით უდიდესი ქალაქი საკუთარ მუჰაფაზაში. 2013 წლის აღწერის მონაცემებით, მისი მოსახლეობა 95 056 ადამიანს შეადგენდა. მოსახლეობით ის 22-ე ადგილზეა ერაყში. ქალაქს მართავს მერი.

ზუბაირი მდებარეობს ქუვეითის საზღვართან. მას იგი სამხრეთით ესაზღვრება. ამას გარდა, ალ-ზუბაირს საკუთარი მუჰაფაზის ხუთი ქალაქი ესაზღვრება, მათ შორის ბასრის მუჰაფაზის ადმინისტრაციული ცენტრი ქალაქი ბასრა.
ტეღერის მონასტერი

ტეღერის მონასტერი — მონასტერი სომხეთში. მდებარეობს არაგაწოტნის პროვინციის არაგაწის სამხრეთ-აღმოსავლეთით, სოფელ ტეღერში. დაარსებულია საუკუნეში.

მონასტერი შედგება სურბ-ასტვაწაწინის (ღვთისმშობლის) გუმბათოვანი ტაძრის (აგებულია 1213 წელს) და გავითისაგან, რომელიც აგებულია 1221 წელს. სამონასტრო კომპლექსის ავტორია ხუროთმოძღვარი ახბაირიკი.

გალერეა
ბალადი

ბალადი , ასევე ცნობილია ბელედის ან ბელადის სახელით — ქალაქი ცენტრალურ ერაყში. შედის სალაჰ-ედ-დინის მუჰაფაზის შემადგენლობაში. მდებარეობს 52 მეტრზე ზღვის დონიდან. 2012 წლის აღწერის მონაცემებით, ბალადის მოსახლეობა 56 401 ადამიანს შეადგენდა. ქალაქი მდებარეობს დაახლ. 80 კილომეტრში ქვეყნის დედაქალაქ ბაღდადიდან. ქალაქ ბალადს აქვს მერია და მისი მერი არის ამირ აბდულ ჰადი.

2014 წელს ქალაქი ბალადი ოკუპირებულ იქნა ერაყისა და ლევანტის ისლამური სახელმწიფოს მიერ და დღემდე ოკუპირებულად რჩება.
ვაჟა ლორთქიფანიძე

ვაჟა ლორთქიფანიძე (დ. 29 ნოემბერი, 1949, თბილისი) — ქართველი მეცნიერი, პედაგოგი, პოლიტოლოგი, სოციოლოგი, საქართველოს სახელმწიფო მინისტრი 1998–2000 წლებში, საქართველოს მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის ნამდვილი წევრი (2018), წმიდა ანდრია პირველწოდებულის სახელობის ქართული უნივერსიტეტის და თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პროფესორი.

ბიოგრაფია
ვაჟა ლორთქიფანიძე დაიბადა 1949 წლის 29 ნოემბერს, თბილისში. 1973 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კიბერნეტიკის ფაკულტეტი, შემდეგ სწავლა განაგრძო ასპირანტურაში სოციოლოგიის მიმართულებით. 1972–1973 წლებში მუშაობდა თსუ გამოყენებითი მათემატიკის ინსტიტუტის მეცნიერ-თანამშრომლად. დაამთავრა მოსკოვის საზოგადოებრივ მეცნიერებათა აკადემია (ისტორია-პოლიტოლოგია).

1983–1990 წლებში იყო საქართველოს კომკავშირის ცკ-ის პირველი მდივანი, საქართველოს მინისტრთა საბჭოს თავმჯდომარის მოადგილე. 1991-1995 წლებში საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის დემოგრაფიისა და სოციოლოგიის ინსტიტუტის უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი. 1992 წელს იყო საქართველოს რესპუბლიკის სახელმწიფო საბჭოს წევრი. 1992-1995 წლებში იყო საქართველოს სახელმწიფოს მეთაურის ადმინისტრაციის ხელმღძვანელი. 1995-1998 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირის სიით“. 1995-1998 წლებში საქართველოს საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი რუსეთში. სადოქტორო დისერტაცია დაიცვა 1998 წელს. თემა — „ისტორიული მესხეთის დემოგრაფიული განვითარების პრობლემები საქართველოში“. 1998-2000 წლებში იყო საქართველოს სახელმწიფო მინისტრი. 2001 -2004 წლებში იყო საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი (ბაღდათის მაჟორიტარი). 2001–2004 წლებში იყო საქართველოს პარლამენტის პოლიტიკური ფრაქციის „ქრისტიან დემოკრატები-ახალი აფხაზეთი“ თავმჯდომარე.

1999 წლიდან სამეცნიერო ჟურნალის „დემოგრაფია“ დამაარსებელი; 2000 წლიდან თეორიული ჟურნალის „ქრისტიან-დემოკრატია“ ერთ-ერთი დამაარსებელი და გამომცემელი; 2003 წლიდან აღმოსავლეთ-დასავლეთის ურთიერთობათა კვლევის საერთაშორისო ცენტრის ერთ-ერთი დამფუძნებელი და პრეზიდენტი. 2000-2006 წლებში თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის დემოგრაფიის კათედრის დამაარსებელი და გამგე. 2010 წლიდან არის საპატრიარქოს უნივერსიტეტის პროფესორი, საბაკალავრო პროგრამის — „დემოგრაფია, სოციოლოგია“ ავტორი და ხელმძღვანელი. 2014 წლიდან არის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სრული პროფესორი, სამაგისტრო პროგრამის „დემოგრაფია და მოსახლეობის გეოგრაფია“ ავტორი და ხელმძღვანელი. თბილისის სხვადასხვა უნივერსიტეტებში კითხულობს ლექციათა კურსებს დემოგრაფიაში, სოციოლოგიასა და პოლიტოლოგიაში. არის 70-ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომის ავტორი, მათ შორის 6 მონოგრაფიის ავტორი.

ორგანიზაციები და ასოციაციები
აფხაზეთის მეცნიერებათა აკადემია, წევრი (2002)
აღმოსავლეთ-დასავლეთის ურთიერთობათა კვლევის საერთაშორისო ცენტრი, ერთ-ერთი დამფუძნებელი და პრეზიდენტი (2003)
თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სამეურვეო საბჭო, თავმჯდომარე (2003-2005)
პოლიტიკური ორგანიზაცია „საქართველოს ქრისტიან-დემოკრატიული კავშირი“, თავმჯდომარე (2002)
რუსეთის საბუნებისმეტყველო მეცნიერებათა აკადემია, წევრი (2006)
საქართველოს დემოგრაფთა ასოციაცია, დამაარსებელი და პრეზიდენტი (1998)
საქართველოს ეკონომიკურ მეცნიერებათა აკადემია, წევრი (1999)
საქართველოს მე-4 და მე-5 მოწვევის პარლამენტი, წევრი (1995-2003)
საქართველოს სპეციალური ოლიმპიური კომიტეტი, პრეზიდენტი (2001)
ხორანაშატის მონასტერი

ხორანაშატის მონასტერი — მონასტერი სომხეთში. მდებარეობს ტავუშის პროვინციის სოფელ ჩინარში.

ისტორია
ხორანაშატის მონასტერი საუკუნეში დააარსა ვანაკანმა ჰოვჰანეს ვარდაპეტმა. მონასტრის მთავარი ეკლესია სურბ ასტვაწაწინის (ღვთისმშობლის) სახელობისაა. იგი ააშენეს 1211-1222 წლებში. იგი კუპელჰალეს არქიტექტურულ სტილში აგებული, რომელიც დამახასიათებელია შუა საუკუნეების სომხეთისათვის.

მონასტერში გადაწერეს სახარება, რომელშიც შემონახულია „საიდუმლო სერობის“ უნიკალური ვერსია. ამჟამად სახარება ინახება გერმანიის ქალაქ ჰალეში. ცნობილია, რომ 1215-1225 წლებში აქ ცხოვრობდა კირაკოს განძაკეცი. მან მონასტერი 1225 წელს მონღოლთა შემოსევის შემდეგ მიატოვა.

თანამედროვე მდგომარეობა
სოფელ ჩინარიდან მონასტრამდე მიდის გზა, მაგრამ რადგანაც მონასტერი აზერბაიჯანის საზღვართან მდებარეობს კონფლიქტის პერიოდში მონასტრამდე მისვლა შეუძლებელი იყო. ადგილობრივი მცხოვრებლების თქმით 2005 წელს თვით კათოლიკოსმაც ვერ შეძლო მისვლა, რადგან აზერბაიჯანელმა სამხედროებმა ცეცხლი გაუხსნეს.

მონასტრის კარი ჩაკეტილია, ყოველ 2 მაისს კარები იღება ჩინარის, აიგეძორისა და არწვაბერდის მოსახლეობისათვის და იმართება საღვთო ლიტურგია.
ხორ-ვირაპი

ხორ-ვირაპი — მონასტერი სომხეთში. მდებარეობს არარატის პროვინციის ქალაქ არტაშატთან, თურქეთის საზღვართან ახლოს, არარატის მთის ძირში.

ისტორია
მონასტერი მდებარეობს მიწისქვეშა სატუსაღოს თავზე, სადაც სომხეთის მეფე თრდატ -ს 15 წლის განმავლობაში დატუსაღებული ჰყავდა გრიგოლ განმანათლებელი. 301 წელს თრდატ -მ ქრისტიანობა მიიღო და გრიგოლ განმანათლებელი გაათავისუფლა.

ხორ-ვირაპის ბორცვი მდებარეობს სომხეთის ძველი დედაქალაქის არტაშატის ადგილზე, რომელიც არტაშეს -მა ააგო დაახლ. ძვ. წ. 180 წელს. მიწისქვეშა სატუსაღოს შესასვლელში, რომელიც დღემდეა შემონახული, დგას 1662 წელს აგებული წმინდა გრიგოლის ეკლესია. მიწისქვეშა სატუსაღოს სიღრმე 3-დან 6 მეტრამდეა. მონასტრის ტერიტორიაზე ასევე მდებარეობს ღვთისმშობლის ეკლესია.

გალერეა
გარნის ტაძარი

გარნის წარმართული ტაძარი — ძვ. წ. საუკუნის წარმართული ტაძარი სომხეთში. მდებარეობს ერევნიდან 28 კილომეტრში კოტაიქის პროვინციის დაბა გარნისში, მდინარე აზატის ხეობაში.

გარნის ტაძარი ერთადერთი წარმართული ტაძარია სომხეთის ტერიტორიაზე. ტაძარი აგებულია დიდი ზომის ბაზალტის ქვებით. ტაძარი აგებულია ელინიზმისათვის დამახასიათებელ არქიტექტურულ სტილში. გარნის ტაძარი აღადგინეს 1966-1976 წლებში. ტაძრის გარშემო შემონახულია ძველი ციხესიმაგრისა და სამეფო სასახლის, ასევე აბანოს ნანგრევები, რომლებიც საუკუნეს განეკუთვნება.

ისტორია
გარნის ციხესიმაგრეს იხსენიებს ტაციტუსი სომხეთის ამბების თხრობის დროს საუკუნეში. ტაძარი აუშენებია თრდატ -ს 76 წელს, რაც დასტურდება აქ აღმოჩენილი ბერძნული წარწერის მიხედვითაც:

მოვსეს ხორენაცი ამ წარწერასაც და ციხესიმაგრის აგებასაც თრდატ -ს მიაწერს.

1679 წლის ძლიერმა მიწისძვრამ ტაძარი თითქმის მთლიანად გაანადგურა. გარნის წარმართულთა ტაძარმა სწავლულთა ყურადღება საუკუნეში მიიპყრო. საუკუნის დასაწყისიდან კი დაიწყო არქეოლოგიური გათხრები. პირველ გათხრებს ხელმძღვანელობდა აკადემიკოსი ნიკო მარი. 1930-იან წლებში ერევნის მთავარმა არქიტექტორმა ნიკოლოზ ბუნიათიანმა შეიმუშავა ტაძრის რეკონსტრუქციის გეგმა. გარნიში წარმართული ტაძრის აღდგენის საკითხებით დაინტერესდა იოსებ ორბელი. 1966 წელს დაიწყო აღდგენითი სამუშაოები, რომელსაც ხელმძღვანელობდა არქიტექტორი ა. საინიანი. აღდგენითი სამუშაოები გაგრძელდა 1976 წლამდე და კომპლექსმა მიიღო დღევანდელი სახე.

გალერეა
ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატი 2004: ჯგუფი A

ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატი 2004: ჯგუფი — ევრო 2004-ის ფინალური ტურნირის ერთ-ერთი ჯგუფი. თამაშები დაიწყო 12 ივნისს და დასრულდა 20 ივნისს. ჯგუფში ასპარეზობდა და პირველ ადგილზე გავიდა მასპინძელი პორტუგალიის ნაკრები, რომელმაც სენსაციურად წააგო პირველი მატჩი საბერძნეთთან.

ცხრილი
პორტუგალია საბერძნეთი
ესპანეთი რუსეთი
საბერძნეთი ესპანეთი
რუსეთი პორტუგალია
ესპანეთი პორტუგალია
რუსეთი საბერძნეთი
ნორატუსის ღვთისმშობლის ეკლესია

ნორატუსის ღვთისმშობლის ეკლესია — ეკლესია სომხეთში. მდებარეობს გეღარქუნიქის პროვინციის სოფელ ნორატუსში.

სურბ-ასტვაწაწინის (ღვთისმშობლის) ეკლესია მდებარეობს სოფელ ნორატუსის ცენტრში. სამშენებლო წარწერის მიხედვით ტაძარი ააგო საჰაკ გეღაქუნიქელმა. იგი კლასიკური კუპელჰალეს სტილის ტაძარია. საუკუნეში ტაძარი დაანგრიეს სპარსელებმა, ხოლო აღადგინეს საუკუნეში.

ეკლესიის გარშემო მრავალი ხაჩქარია. მათგან ყველაზე უძველესი 996 წელს განეკუთვნება.
გელა ოთარაშვილი

გელა ოთარაშვილი (დ. 12 აგვისტო, 1953) — ქართული კინოსა და თეატრის მსახიობი. დაამთავრა შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო თეატრალური ინსტიტუტის სამსახიობო ფაკულტეტი.

რუსთაველის თეატრის მსახიობია 1980 წლიდან. აღსანიშნავი როლებია: ტრეტილევიჩი („შეთქმულება“, გ. ქავთარაძე), აშორდია („კვაჭი კვაჭანტირაძე“, ა. ვარსიმაშვილი), ჯარისკაცი („მაკბეტი“, რ. სტურუა), მაცნე (ბ. ბრეხტი „კავკასიური ცარცის წრე“, რეჟისორი — რ. სტურუა), ელდარ ბაწაშვილი („სულიერი არსებები“, დ. საყვარელიძე).
მონაწილეა სპექტაკლებისა: „სტიქსი“, „ვგავართ ახლა ჩვენ ლტოლვილებს?!“, „მეფე ლირი“, „მერი პოპინსი“.
ფილმოგრაფია
1992: „თვინიერი“ რეჟ. ავთანდილ ვარსიმაშვილი
1994: „შემსრულებელი“ (გოგი) რეჟ. როლანდ (მიხო) ბორაშვილი
ნათამაშები როლები
რუსთაველის თეატრი
თამაზ ჭილაძე ,,როლი დამწყები მსახიობი გოგონასათვის“ (უჩა) რეჟ. რობერტ სტურუა
მიხეილ შატროვი „ლურჯი ცხენები წითელ ბალახზე“ (კრების მონაწილე) რეჟ. რობერტ სტურუა
ა. ჭიჭინაძე, რობერტ სტურუა „კონცერტი ორი ვიოლინოსათვის აღმოსავლური საკრავების თანხლებით“ (მუშა, გლეხი) რეჟ. რობერტ სტურუა
ედუარდო დე ფილიპო „აჩრდილები“ (მეორე მუშა) რეჟ. რევაზ ჩხაიძე
გურამ ბათიაშვილი „შეთქმულება“ (ტრეტილევიჩი) რეჟ. გიორგი ქავთარაძე
მიხეილ ჯავახიშვილი „კვაჭი კვაჭანტირაძე“ (აშორდია) რეჟ. ავთანდილ ვარსიმაშვილი
ანტონ ჩეხოვი „პალატა 16“ ( სანიტარი) რეჟ. დავით ანდღულაძე
კალდერონ დე ლა ბარკა „ცხოვრება სიზმარია“ (მოქალაქე, დიდებული) რეჟ. რობერტ სტურუა
ბერტოლტ ბრეხტი „სეჩუანელი კეთილი ადამიანი“ (ვუნი) რეჟ. რობერტ სტურუა
უილიამ შექსპირი „მაკბეტი“ (ჯარისკაცი) რეჟ. რობერტ სტურუა
კარლო გოცი „ქალი-გველი“ ( მცველი) რეჟისორები რობერტ სტურუა, დავით საყვარელიძე
უილიამ შექსპირი „შობის მეთორმეტე ღამე ანუ როგორც გენებოთ“ (ჯარისკაცი) რეჟ. რობერტ სტურუა
ბერტოლტ ბრეხტი „კავკასიური ცარცის წრე“ (მაცნე) რეჟ. რობერტ სტურუა
ლაშა ბუღაძე „სულიერი არსებები“ (ელდარ ბაწაშვილი) რეჟ. დავით საყვარელიძე
მონაწილეა სპექტაკლებისა
რუსტამ იბრაგიმბეკოვი „დაკრძალვა კალიფორნიაში“ რეჟ. რობერტ სტურუა
მიხეილ კვესელავა „ას ერგასის დღე“ რეჟ. რობერტ სტურუა
უილიამ შექსპირი „მეფე ლირი“ რეჟ. რობერტ სტურუა
პამელა ლინდონ ტრევერსი „მერი პოპინსი“
გრიგოლ რობაქიძე „ლამარა“ რეჟ. რობერტ სტურუა
იაკობ გოგებაშვილის დედაენის მიხედვით „იაკობის სახარება“ რეჟ. რობერტ სტურუა
„სტიქსი“ რეჟ. რობერტ სტურუა
„ვგავართ ახლა ჩვენ ლტოლვილებს?!“ რეჟ. ალეკი ბლაითი
ჰორომაირის მონასტერი

ჰორომაირის მონასტერი — სამონასტრო კომპლექსი სომხეთში. მდებარეობს ლორეს პროვინციის სოფელ ოძუნიდან სამხრეთით 1 კმ-ში.

მონასტერი აგებულია კლდეზე. ასევე კლდეზეა აშენებული სამრეკლო, რომელიც მონასტრიდან ოდნავ მოშორებით დგას. მონასტერთან არის ასევე კლდეში ნაკვეთი გამოქვაბულები, ხაჩქარები, შემკულია ჩუქურთმებით. წმინდა მარკოზის სახელობის ეკლესია აგებულია ზაქარია და ივანე მხარგრძელების მიერ 1187 წელს. დანარჩენი შენობა-ნაგებობები კი ააშენა იღუმენმა სამუელმა 1206 წელს.

გალერეა
ჰალაბჯა

ჰალაბჯა — ქალაქი ჩრდილო-აღმოსავლეთ ერაყში. მდებარეობს ქურთისტანში და შედის სულეიმანიის მუჰაფაზის შემადგენლობაში. რახან ქალაქი ქურთისტანშია, მისი მოსახლეობის უდიდეს ნაწილს ქურთები წარმოადგენენ. ჰალაბჯა მდებარეობს ირან-ერაყის საზღვარზე და არის 721 მეტრზე ზღვის დონიდან. ქალაქს აქვს მერია და მისი მერი არის აბდულა ნავროლი.

ჰალაბჯის ფართობი 1 599 კმ²-ია. ქალაქის მოსახლეობა 2013 წლის მონაცემებით, 117 000 ადამიანს შეადგენდა. ჰალაბჯა პირველად ძვ. წ. 1650 წელს გვხვდება.
გრიგორ I აშოტიანი

გრიგორ აშოტიანი (; დ. უცნობია — გ. 1072 ან 1084) — სიუნიქის სამეფოს მეოთხე მეფე 1044/1051—1072/1084 წლებში.

ბიოგრაფია
გრიგოლი გახდა თავისი ძმის სმბატ აშოტიანის მემკვიდრე. განამტკიცა ურთიერთობა ტაშირ-ძორაგეტის სამეფოსთან. 1046 წელს გრიგოლისა და ტაშირ-ძორაგეტის მეფე დავით უმიწაწყლოს ერთიანმა ჯარმა მოიგერია დვინის ამირის აბუ-ლ ასვარის შემოტევა.

არ ჰყავდა მემკვიდრე და სამეფო ტახტი გადასცა უფროს ცოლის ძმას სენექერიმს, რომელიც ხაჩენის სამთავროდან იყო წარმოშობით.
სენექერიმი

სენექერიმი (; დ. უცნობია — გ. 1094 ან 1096) — სიუნიქის სამეფოს მეხუთე მეფე 1072—1094/1096 წლებში.

ქვეყანას მართავდა თავის და შაჰანდუხტთან ერთად. მეცენატობდა ტათევის მონასტერს. ძალაუფლების განტკიცების მიზნით იგი ჩავიდა ისპაანში და მელიქ-შაჰის ვასალობა იკისრა. მელიქ-შაჰის გარდაცვალების შემდეგ სიუნიქში სელჩუკები შემოიჭრნენ და სენექერიმი მოკლეს.

სტეფანოს ორბელიანის მიხედვით სენექერიმი თავს სომხეთის მეფეს უწოდებდა.
პრეტიბიალური მიქსედემა

პრეტიბიალური მიქსედემა (მიქსოედემა , ასევე ცნობილია როგორც, გრეივსის დერმოპათია, თიროიდული დერმატოპათია, ჯადასონ-დოზეკერის დაავადება ან მიქსოედემა ) არის ინფილტრაციული დერმოპათია, გრეივსის დაავადების იშვიათი გართულება. სიხშირე გრეივსის დაავადებიან პაციენტებში 1-5 %.

გამოვლინება
ის ჩვეულებრივ გამოვლინდება თავისით, როგორც ცვილი, კანის გაუფერულებით და გამკვრივებით — კლასიკური აღწერილობით მას ეწოდება — ფორთოხლის ქერქი, ქვედა კიდურის წინა ზედაპირზე, ვრცელდება ტერფის დორსალურ ზედაპირამდე, არა სიმსივნური ედემა კანის სხვა და სხვა ადგილას.  გავრცელებულ შემთხვევებში, ის შეიძლება გავრცელდეს ტორსზე, ზედა კიდურებზე, სახეზე, კისერზე, ზურგზე, მკერდზე და ყურებზე.

დაზიანებები, როგორც ცნობილია ძალიან ნელა იკურნება. მალამოს წასმით დაზიანებულ ადგილას მსუბუქდება წვის შეგრძნება და ტკივილი. იგი ზოგჯერ თან ერთვის არა-ტოქსიკურგრეივსის დაავადებას, ჰაშიმოტოს თიროიდიტს და  -ს. შრატი შეიცავ მოცირკულირე ფაქტორებს, რომლებიც ასტიმულირებს ფიბრობლასტებს გაზარდოს გლიკოზამინოგლიკანების სინთეზი.

რისკ ფაქტორები
არსებობს სამედიცინო ლიტერატურაში ასეთი მოსაზრება რომ, გრეივსის დაავადების დროს ჰიპერთირეოდიზმის შემთხვევაში რადიოაქტიური იოდით მკურნალობა არის გამშვები მექანიზმი პრეტიბიალური მიქსედემის  განვითარებაში. გრეივსის ოთალმოპათიას და პრეტიბიალურ მიქსედემას აქვთ განვითარების ერთი და იგივე მექანიზმი.

სხვა გამშვები მექანიზმი ოფთალმოპათიის მოიცავს თირეოიდული ჰორმონების დისბალანსს, თამბაქოს წევას, მაგრამ ამ ფაქტორებს, როგორც კვლებებით დამტკიცდა აქვთ მცირე დამამტკიცებელი საფუძველი პრეტიბიალური მიქსედემის განვითარებაში.

დიაგნოზი
ბიოფსიით დაზიანებულ კანში ვლინდება მუცინი დერმაში. ის არ იზრდება ფიბრობლსტებში. დროთა განმავლობაში შესაძლოა განვითარდეს მეორადი ჰიპერკერატოზი. ბევრ პაციენტს აღენიშნება თანა არსებული . ელასტიური ლაქები გამოვლინდება შემცირებით ელასტიურ ქსოვილში.
მარსის სიცრუე

მარსის სიცრუე — დეზინფორმაცია, რომელიც ელექტრონული ფოსტებისა და თუ სხვადასხვა სოციალური ქსელების საშუალებით ვრცელდება. პროცესი დაიწყო 2002 წელს, როდესაც განცხადებაში ეწერა, რომ 2003 წლის 27 აგვისტოს, მარსი სავსე მთვარის ზომის გამოჩნდებოდა შეუიარაღებელი თვალისთვის. სიცრუემ, რომელიც მას შემდეგ ყოველთვის გრძელდებოდა 2005-დან 2015-მდე, გამოიწვია არასწორი ინტერპრეტაცია და გაზვიადება ელექტრონულ ფოსტაში არსებული მესიჯის წინადადებისა, რომელიც ამბობდა, რომ დედამიწა და მარსი ერთმანეთთან ძალიან ახლოს იქნება 2003 წლის აგვისტოში. ამ დროს ორ პლანეტას შორის მანძილი დაახლოებით 55 758 000 კილომეტრი იყო, რაც უახლოესი მანძილი იყო, მათ შორის ძვ. წ. 57 617 წლის 24 სექტემბრის შემდეგ, როცა დედამიწასა და მარსს შორის მანძილი 55 718 000 კილომეტრი იყო.
სიმონ ვრაციანი

სიმონ ვრაციანი (; დ. 1882 — გ. 1969) — სომეხი პოლიტიკური მოღვაწე, სომხეთის დემოკრატიული რესპუბლიკის უკანასკნელი პრემიერ-მინისტრი (25 ნოემბერი-2 დეკემბერი, 1920).

ბიოგრაფია
დაიბადა სოფელ ბოლშიე-სალში. განათლება მიიღო დონის ნახიჩევანში. 1906 წელს ეჩმიაძინის სასულიერო სემინარიის დასრულების შემდეგ დაბრუნდა ნახიჭევანში. ჩაება რევოლუციურ მოძრაობაში, მაგრამ დევნის გამო გადავიდა ჯერ ბათუმში, შემდეგ ტრაპიზონში და ბოლოს კონსტანტინოპოლში. 1908 წელს დაბრუნდა რუსეთში და სწავლა განაგრძო სანქტ-პეტერბურგის უნივერსიტეტში იურიდიულ და პედაგოგიურ ფაკულტეტებზე. 1911-1913 წლებში იყო ამერიკაში გამომავალი გაზეთ „სამშობლო“-ს რედაქტორი. პირველი მსოფლიო ომის დასაწყისში იმყოფებოდა თბილისში, იბრძოდა კავკასიის ფრონტზე.

1918 წელს აირჩიეს ამიერკავკასიის სეიმის წევრად. სომხეთის დემოკრატიული რესპუბლიკის დამოუკიდებლობის გამოცხადების შემდეგ კი - ქვეყნის პარლამენტში. მოგვიანებით გახდა დაშნაკური მთავრობის სოფლის მეურნეობისა და შრომის მინისტრი.

1920 წლის 25 ნოემბერს დანიშნეს ქვეყნის პრემიერ-მინისტრად, მაგრამ რსფსრ-ს მიერ ქვეყნის გასაბჭოების გამო 2 დეკემბერს დატოვა თანამდებობა. 1921 წელს დააარსა სამშობლოს ხსნის კომიტეტი. აქტიურად მონაწილეობდა ანტისაბჭოთა აჯანყებებში, რომელშიც დამარცხების გამო დატოვა ქვეყანა და თან გაიყოლა ქვეყნის პირველი დროშა, რომელსაც 8 დღე ფლობდა, როგორც პრემიერ-მინისტრი.

სამშობლოდან წასვლის შემდეგ ცხოვრობდა საფრანგეთში, აშშ-ში, ახლო აღმოსავლეთში და ა. შ. 1951 წლიდან გარდაცვალებამდე იყო ბეირუთში სომხური სემინარიის დირექტორი. გარდაიცვალა 1969 წელს ბეირუთში.
გრიგორ II სენექერიმიანი

გრიგორ სენექერიმიანი (; დ. უცნობია — გ. 1166) — სიუნიქის სამეფოს მეხუთე მეფე. სხვადასხვა მონაცემებით მისი გამეფების თარიღია 1096, 1103 ან 1105 წლები.

ბიოგრაფია
გრიგოლმა სამეფო ტახტზე შეცვალა საკუთარი მამა სენექერიმი. მისი ძალაუფლება ვრცელდებოდა მხოლოდ სიუნიქის სამხრეთ ტერიტორიაზე. გრიგორ -ის მმართველობის დოს ქვეყანა მნიშვნელოვნად შესუსტდა. განჯის სელჩუკმა ამირამ დაიპყრო ქვეყნის რამდენიმე ციხესიმაგრე. იმის გამო, რომ მამრობითი სქესის მემკვიდრე არ ჰყავდა მემკვიდრედ დანიშნა თავისი შვილის კატას და ხაჩენის სამთავროს მთავრის, ვახტანგის შვილი ჰასან ხაჩენცი, რომელიც ქვეყანას მართავდა გრიგორ -ის გარდაცვალების შემდეგ.