iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
მეჰდი მამედოვი

მეჰდი ასადულა-ოღლუ მამედოვი (; 1918, შუშა — 1985, ბაქო) — საბჭოთა, აზერბაიჯანელი მსახიობი, თეატრალური რეჟისორი, პედაგოგი, პუბლიცისტი. სსრკ სახალხო არტისტი (1974).

ბიოგრაფია
მეჰდი მამედოვი დაიბადა ქალაქ შუშაში 1918 წლის 22 მაისს. 1936 წელს დაამთავრა ბაქოს თეატრალური ტექნიკუმის სამსახიობო განყოფილება (ამჟამად — აზერბაიჯანული კულტურისა და ხელოვნების სახელმწიფო უნივერსიტეტი). 1941 წელს დაამთავრა რუსეთის თეატრალური ხელოვნების ინსტიტუტის სარეჟისორო ფაკულტეტი (ნ. მ. გორჩაკოვის კლასი). 1941-1945 წლებში — ჯ. ჯაბარლის სახელობის კიროვაბადის დრამატული თეატრის რეჟისორი და სამხატვრო ხელმძღვანელი, 1945—1956 წლებში — რეჟისორი, 1960‒1963 წლებში — მთავარი რეჟისორი მ. აზიზბეკოვის სახელობის აზერბაიჯანული დრამატული თეატრისა, 1956—1960 წლებში — მ. ახუნდოვის სახელობის აზერბაიჯანის ოპერისა და ბალეტის თეატრის მთავარი რეჟისორი, 1978—1982 წლებში — ს. ვურგუნის სახელობის აზერბაიჯანის რუსული დრამატული თეატრის რეჟისორი.

1946 წლიდან მ. ა. ალიევის სახელობის აზერბაიჯანის თეატრალურ ინსტიტუტში ასწავლიდა (ამჟამად — კულტურისა და ხელოვნების სახელმწიფო უნივერსიტეტი) (1960 წლიდან — პროფესორი, სარეჟისორო კათედრის გამგე), 1963‒1970 წლებში — ბაქოს უნივერსიტეტში. 1971—1976 წლებში — აზერბაიჯანის თეატრალური საზოგადოების თავმჯდომარე (ამჟამად თეატრალურ მოღვაწეთა კავშირი).

არის მთელი რიგი შრომების ავტორი ხელოვნების თეორიასა და ესთეტიკაში, აქვს თარგმანები. გარდაიცვალა ბაქოში, 1985 წლის 28 იანვარს. დასაფლავებულია საპატიო დაკრძალვის ხეივანში.

ჯილდოები და აღიარება
1949 — აზერბაიჯანის სსრ-ის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე
1958 — აზერბაიჯანის სსრ სახალხო არტისტი
1959 — შრომის წითელი დროშის ორდენი
1968 — ხელოვნებათმცოდნეობის დოქტორი
1974 — სსრკ სახალხო არტისტი
1978 — ოქტომბრის რევოლუციის ორდენი
1984 — აზერბაიჯანის სსრ-ის სახელმწიფო პრემია ჰუსეინ ჯავიდიის ტრაგედიის — ეშმაკი დადგმისთვის
სხვადასხვა მედლები
მინვარ რზაევა

მინავარ მეჯიდ კიზი რზაევა (; 6 ივნისი 1929, შუშა — 6 ივნისი 2004, ბაქო) — აზერბაიჯანელი სკულპტორი, აზერბაიჯანის დამსახურებული მხატვარი (1992).

ბიოგრაფია
მინავარ რზაევა წარმოსდგება ყარაბახის სახანოს დამფუძნებელი პანახ-ხანის საგვარეულოდან. ის დაიბადა 1929 წელს ქალაქ შუშაში. რზაევას დედამ განათლება მიიღო ქალთა გიმნაზიაში, იყო დიასახლისი და დაკავებული იყო ბავშვთა აღზრდით. მამა იყო ხალიჩების გამოჩენილი სპეციალისტი. მას კონსულტაციებისათვის ხშირად მიმართავდა თვით ლიატიფ კერიმოვი, თვალსაჩინო ხალიჩების მქსოველი, რესპუბლიკის სახალხო მხატვარი და სტალინის პრემიის ლაურეატი.

ადრეული ასაკიდან მინავარს უყვარდა თიხასთან თამაში, რაც ძალიან ბევრი იყო მათი სახლის წინ მდებარე ნაკვეთზე. მათგან ის ძერწავდა ფიგურებს, სხვადასხვა სათამაშოებს თავისთვის, აგრეთვე თავისებურ სურათებს ქმნიდა.

მინავარ რზაევა ქმნიდა თითქმის სიცოცხლის ბოლომდე. სიკვდილამდე ორი წლით ადრე რზაევა იძულებული იყო შეეწყვიტა თავისი საქმიანობა მხედველობის გაუარესების გამო. მინავარ რზაევა გარდაიცვალა 2004 წელს, საკუთარი 75-წლისთავზე.
კათრინ უინიკი

კათრინ უინიკი (; დ. 17 დეკემბერი, 1977, ეტობიკოკი, ონტარიო, კანადა) — კანადელი მსახიობი. ცნობილი გახდა ისეთ ფილმებსა და სერიალებში მონაწილეობით, როგორებიცაა: „გასაოცარი“ (2008), „ძვლები“ (2010), „ვიკინგები“ (2013-2020), „ქურდობის ხელოვნება“ (2013) და „„ვუ“ ძალის მფლობელი მკვლელები“ (2019).

ადრეული ცხოვრება
კათრინ უინიკი დაიბადა 1977 წლის 17 დეკემბერს ონტარიოს ქალაქ ეტობიკოკში, კანადაში. იგი წარმოშობით უკრაინელია და მისი პირველი ენაც სწორედ უკრაინული იყო. აღსანიშნავია, რომ მან ინგლისური ენის სწავლა მხოლოდ რვა წლის ასაკში დაიწყო. მალევე მშობლებმა იგი საბრძოლო ხელოვნების კურსებზე შეიყვანეს და 13 წლის ასაკში მან თავისი პირველი შავი ქამარიც მოიპოვა. 21 წლის ასაკში დაიწყო ტაეკვონდოს შესწავლაც.

კარიერა
კათრინ უინიკის სამსახიობო კარიერა 1999 წელს დაიწყო. იგი ამ წელს ჯერ სერიალში „პარანორმალური ქრონიკები“ სიუზის ეპიზოდურ როლზე დაამტკიცეს, შემდეგ კი ასევე სერიალში „სტუდენტთა სხეულები“ ჰოლი ბენსონის როლზე, რომელსაც იგი 5 სერიის განმავლობაში ასრულებდა.

ამის შემდეგ იგი თამაშობდა ისეთ ფილმებში, როგორებიცაა: „ის ფაქტორი“ (2002), „მამიკოს პატარა გოგონა“ (2002), „ორი კვირის შეცდომა“ (2002, ჰქონდა ტიფანის როლი), „რა იპოვა ალისამ“ (2003, ჰქონდა ჯულის როლი), „პირველი 50 პაემანი“ (2004, ასრულებს ახალგაზრდა ქალის როლს), „სატანის პატარა დამხმარე“ (2004, ასრულებს ჯენა ვულის როლს), „ჩვენი დრო ამოიწურა“ (2004, ასრულებს უეიფის როლს), „კიდევ მაკოცე“ (2006, ასრულებს ჩელისის როლს), „როცა ნიცშე ტიროდა“ (2007, ჰქონდა მთავარი, ლუ სალომეს როლი), „ცივი სულები“ (2009, ასრულებს სვეტას როლს), „ღამე და დღე“ (2010, ასრულებს ჯულის როლს) და ა.შ.

2005 წელს იგი სერიალში „ტრამპის აკრძალვები“ გამოდიოდა დონალდ ტრამპის პირველი ცოლის, ივანა ტრამპის როლში. ამის შემდეგ იგი რამდენიმე სერიალში გადაიღეს ეპიზოდურ როლში, რასაც მოჰყვა 2010 წელს ტელესერიალში „ძვლები“ მისი ჰანა ბარლის როლზე დამტკიცება. სერიალში მისი პერსონაჟი ერთ-ერთი მთავარი გმირის, აგენტი სილი ბუთის შეყვარებულია, რომელიც პროფესიით ჟურნალისტია და მას ავღანეთში შეხვდა, როდესაც ბუთი ომში იყო. იგი სერიალში 2011 წლამდე აქტიურად გამოდიოდა და სულ 11 ეპიზოდში იქნა გადაღებული. ამას მოჰყვა 2013 წელს ისტორიულ ტელესერიალში „ვიკინგები“ ერთ-ერთ მთავარ, ლაგერტას როლზე დამტკიცება. მას მთავარი გმირის, რაგნარ ლოდბროკის პირველი ცოლის როლი აქვს, რის გამოც ის სერიალის ყველა ეპიზოდში აქტიურად მონაწილეობდა. სერიალის პოპულარობიდან გამომდინარე, ლაგერტას როლი კათრინისათვის განსაკუთრებული პოპულარობისა და აღიარების მომტანი აღმოჩნდა. „ვიკინგების“ ბოლო სეზონი 2020 წელს გადაიღეს.

2019 წელს უინიკი სერიალში „„ვუ“ ძალის მფლობელი მკვლელები“ დაამტკიცეს მთავარ, კრისტინა გევინის როლზე. ამას მოჰყვა 2020 წელს ტელესერიალში „დიდი ცა“ შესრულებული ჯენი ჰოიტის მთავარი როლი.
ჯუზეპე დე სანტისი

ჯუზეპე დე სანტისი ( დ. 11 თებერვალი, 1917 — გ. 16 მაისი, 1997) — იტალიელი კინორეჟისორი, სცენარისტი და კინოკრიტიკოსი. ნეორეალიზმის ერთ-ერთი წამომწყები და ლიდერი. მისი ძმა პასკუალინო დე სანტისი იყო კინოოპერატორი, ხოლო მეუღლე ჯორდანა მილეტიჩი მსახიობი და ბალეტის ყოფილი მოცეკვავე.

ბიოგრაფია
ჯუზეპე დე სანტისი დაიბადა 1917 წლის 11 თებერვალს, ქალაქ ფონდიში. რომის უნივერსიტეტში სწავლობდა ფილოსოფიას, სამართალსა და ჟურნალისტიკას. სწავლობდა „ ­­­­“-ის უმაღლეს კინოსკოლაში. მეორე მსოფლიო ომის დროს ასისტენტად მუშაობდა ლუკინო ვისკონტისთან, რობერტო როსელინისთან და სხვებთან. იბეჭდებოდა ჟურნალ „“-ში. წინააღმდეგობის მოძრაობის მონაწილე. იყო იტალიის კომუნისტური პარტიის წევრი.

ჯუზეპე დე სანტისის შემოქმედების მწვერვალია ფილმი „რომი, 11 საათი“ (1952), რომელიც გახდა ნეორეალისტური კინოწარმოების ერთ-ერთი საუკეთესო მაგალითი. ხელისუფლებამ ფილმი რეჟისორ-კომუნისტის რადიკალური და უკომპრომისო პოზიციის გამო აკრძალა და შესაბამისად არ ყოფილა წარდგენილი კანის კინოფესტივალზე. 1964 წელს გადაიღო სსრკ-იტალიის ერთობლივი ფილმი „ისინი აღმოსავლეთისაკენ მიდიოდნენ“ (1964), სადაც ერთ-ერთ როლს ასრულებს ქართველი მსახიობი ოთარ კობერიძე. ჯუზეპე დე სანტისი თითქმის ყველა თავისი ფილმის სცენარის ავტორიცაა. 1995 წელს ვენეციის კინოფესტივალზე მსოფლიო კინემატოგრაფში შეტანილი წვლილისთვის მიიღო ოქროს ლომი.

ფილმოგრაფია
ტრაგიკული ნადირობა (1947)
მწარე ბრინჯი (1949)
არ არის სიმშვიდე ზეთის ხილისხეებქვეშ (1950)
რომი, 11 საათი (1952)
მიეცით ქმარი ანა ძაკეოს (1953)
სიყვარულის დღეები (1954)
ადამიანები და მგლები (1957)
სიკვდილამდე დანიშნული (1957)
წლისოდენა გზა (1958)
მარტოხელა ბინა (1960)
ისინი აღმოსავლეთისაკენ მიდიოდნენ (1964)
ფასეული სპეციალისტი უზრუნველყოფილი მომავლით (1972)
ჰანკოს ნახევარკუნძული

ჰანკოს ნახევარკუნძული — ნახევარკუნძული ფინეთის სამხრეთ ნაწილში.

ისტორია
1714 წელს ჰანკოს ნახევარკუნძულზე მოხდა განგუტის ბრძოლა. 1809-1917 წლებში შედიოდა რუსეთის იმპერიაში. 1917 წლის დეკემბრიდან შედიოდა ფინეთის შემადგენლობაში. ზამთრის ომის შემდეგ, 1940 წელს 30 წლიანი იჯარით გადაეცა სსრკ-ს. საბჭოთა კავშირმა ნახევარკუნძულზე შექმნა სამხედრო-საზღვაო ბაზა. ბაზა დიდი სამამულო ომის დასაწყისში 5 თვე იგერიებდა მოწინააღმდეგის შეტევებს. საბჭოთა არმიის მიერ ტალინიდან უკანდახევის შემდეგ ჰანკოს ნახევარკუნძული ევაკუირებულ იქნა. 1947 წელს საბჭოთა კავშირმა ნახევარკუნძული დაუბრუნა ფინეთს.
სტენ ბრეკიჯი

ჯეიმზ სტენლი ბრეკიჯი (ინგლ. ; დ. 14 იანვარი, 1933, კანზას-სიტი, მისურის შტატი, აშშ — გ. 9 მარტი, 2003, ვიქტორია, ბრიტანული კოლუმბია, კანადა) — ცნობილი, როგორც სტენ ბრეკიჯი — ამერიკელი რეჟისორი, უნარატივო კინოს წარმომადგენელი. იგი მეოცე საუკუნის ექსპერიმენტორული კინოს ერთ-ერთ ყველაზე მნიშვნელოვან ფიგურად ითვლება. მუშაობდა ბევრ სხვადასხვა ფორმატში. მისი ნამუშევრები 3 წუთიანი მოკლემეტრაჟიანი ფილმებიდან ოთხსაათიან ფილმებამდე მერყეობს. მისი ნამუშევრების უმეტესობა ავტობიოგრაფიულია. მათ შორის არის „ღამის მოლოდინი“ (1958).

ადრეული ცხოვრება
ბრეკიჯი ბავშვთა სახლში დაიბადა. მას თავდაპირველად რობერტ სანდერსი ერქვა. დაბადებიდან სამი კვირის შემდეგ, იგი შვილად აიყვანეს ლუდვიგ და კლარა ბრეკიჯებმა. სწორედ მათ მისცეს მას ახალი სახელი - ჯეიმზ სტენლი ბრეკიჯი.

ბრეკიჯმა სწავლა დართმუზის კოლეჯში დაიწყო, თუმცა გადაწყვიტა, რომ კინო-კარიერას მიყოლოდა და კოლეჯიდან წამოვიდა.

კინო-კარიერა და სტილი
მან თავისი პირველი ფილმი, „დროებითი“, 1952 წელს გადაიღო. 1953 წელს სან-ფრანცისკოში, ხოლო 1954 წელს ნიუ-იორკ-სიტიში გადავიდა, სადაც სხვადასხვა თანამედროვე ხელოვანებს შეხვდა, მათ შორის, მაია დერენს, მარი მენკენს, ჯოსეფ კორნელს და ჯონ კეიჯს. „როცა 50-იანებსა და 60-იანებში ნიუ-იორკში ვცხოვრობდი, ძალიან ხშირად დავდიოდი გალერეებში. აღმოვაჩინე ტერნერი, რომელსაც, მგონი, ახლაც კი ყველაზე დიდი გავლენა აქვს ჩემზე იმის გამო, თუ როგორ რეპრეზენტაციებს უკეთებს სინათლეს. ასევე ძალიან მომწონდა აბსტრაქტული ექსპრესიონისტები - პოლოკი, როტკო, კლაინი - მათი შინაგანი ხედვის გამო.“ - სტენ ბრეკიჯი.

ბრეკიჯი ხშირად იღებდა მუნჯ ფილმებს და არ იყენებდა კონვენციურ თხრობას. მის ფილმებს ხშირად ახასიათებენ როგორც ვიზუალურ პოეზიას.

ბრეკიჯის ფილმები სხვადასხვა თემებსა და ტექნიკებს შეეხება. „ “ (1959) მისი პირველი შვილის დაბადების ჩანაწერია, ხოლო „23 “ (1966-1967) მეორე მსოფლიო ომის კადრებს შეიცავს.

ბრეკიჯის გვიანდელი პერიოდის ფილმებს მიეკუთვნება „ფაუსტის სერიები“ (1987-1989), ოთხნაწილიანი „ხილვები მედიტაციისას“ (1989-1990) და „ვარკოვერის კუნძულის კვარტეტი“ (1991-2002). ჰქონდა კოლაბორაციები ცნობილ მუსიკოსებთანაც, მათ შორის, ჯეიმზ ტენისთან.

ბრეკიჯს დაწერილი აქვს რამდენიმე წიგნი, მათ შორის „ხედვის მეტაფორები“ (1963), „დროის მოყოლა: ფანტაზიორი რეჟისორის ესეები“ (2003). ატარებდა ლექციებს უნივერსიტეტებში, მუზეუმებში, გალერიებსა და კინოფესტივალებზე. 1969 წლიდან ასწავლიდა კინოს ისტორიას და ესთეტიკას ჩიკაგოს ხელოვნების ინსტიტუტში. მიუხედავად იმისა, რომ ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი ამერიკელი ავანგარდისტი რეჟისორი იყო, საკუთარი ფილმებით თავის რჩენა არ შეეძლო.

გარდაცვალება
ბრეკიჯს 1996 წელს სიმსივნის დიაგნოზი დაუსვეს, რის შედეგადაც ოპერაციის მეშვეობით მოაშორეს მისი შარდის ბუშტი. ოპერაცია წარმატებული ჩანდა, თუმცა სიმსივნე მალევე დაუბრუნდა. 2002 წელს პენსიაზე გავიდა და თავის ცოლთან, მერილინთან და ორ ვაჟიშვილთან ერთად, კანადაში გადავიდა. იგი გარდაიცვალა 2003 წლის 9 მარტს, 70 წლის ასაკში. თავისი კინო-კარიერის განმავლობაში გადაიღო ოთხასზე მეტი ფილმი.
გლაუბერ როშა

გლაუბერ დე ანდრადე როშა (პორტ. ; დ. 14 მარტი, 1939, ვიტორია-და-კონკისტა, ბაიას შტატი, ბრაზილია — 22 აგვისტო, 1981, რიო-დე-ჟანეირო, ბრაზილია) — ცნობილი, როგორც გლაუბერ როშა — ბრაზილიელი კინორეჟისორი, მსახიობი და სცენარისტი. ბრაზილიური კინოს ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი წარმომადგენელი და „ “-ს წამყვანი ფიგურა.

მის ფილმებში მნიშვნელოვანია პოლიტიკური საკითხები. როშამ 1969 წელს კანის კინოფესტივალზე გაიმარჯვა საუკეთესო რეჟისორის კატეგორიაში, ფილმისთვის „ანტონიო დას მორტეს“. როშას სამი ფილმი ნომინირებული იყო ოქროს პალმის რტოზე, მათ შორის „ტანჯული მიწა“, რომელმაც ლოკარნოს კინოფესტივალზე გრან პრი მიიღო.

ადრეული ცხოვრება
როშა ვიტორია-და-კონკისტაში, ბაიას შტატში, ბრაზილიაში დაიბადა. 9 წლის მისი ოჯახი სალვადორში გადავიდა, სადაც ის პრესვიტერიანულ სკოლაში სწავლობდა.

16 წლის ასაკში იგი ადგილობრივი გაზეთისათვის ფილმების განხილვებს წერდა. შემდგომში, ორი წლის განმავლობაში, სამართლის სკოლაში სწავლობდა. 1959 წელს გადაიღო თავისი პირველი მოკლემეტრაჟიანი ფილმი, „ტერასა“. როშამ ბაიაში მალევე გაითქვა სახელი თავისი რეცენზიებითა და შემოქმედებითი საქმიანობით და გადაწყვიტა, კოლეჯიდან წამოსულიყო, გაეგრძელებინა ჟურნალისტური საქმიანობა კინო-კარიერასთან ერთად.

კინო-კარიერა და სტილი
როშას ავანგარდული ფილმები ხშირად ეხება ბრაზილიის ისტორიას, აჩვენებს ქვეყანაში მომხდარ სოციალურ და პოლიტიკურ მოვლენებს. 1961 წელს გადაიღო თავისი პირველი სრულმეტრაჟიანი ფილმი, „ტალახიანი“, მას მოჰყვა 1964 წელს გადაღებული ფილმი „შავი ღმერთი, თეთრი ეშმაკი“ და სხვ. ყველა მათგანი ბრაზილიის პრობლემებს ასახავდა.

1969 წელს როშა მოსკოვის საერთაშორისო კინოფესტივალის ჟიურის წევრი იყო. იგივე წელს ის მსახიობის როლში გამოჩნდა ძიგა ვერტოვის ჯგუფის მიერ გადაღებულ ფილმში, „აღმოსავლეთის ქარი“.

1970 წელს, ბრაზილიის მთავრობასთან პრობლემების გამო, მან ქვეყანა დატოვა. როშა თავის წიგნში, „ბრაზილიური კინოს კრიტიკული მიმოხილვა“ (1963), ბრაზილიურ კინოზე მრავალი ასპექტიდან მსჯელობს. მისი გვიანდელ ფილმებს შორის, რომლებიც საზღვარგარეთ გადაიღო, არის „სუფთა“ (1975), „თავების მოჭრა“ (1970) და „დედამიწის ასაკი“ (1980).

როშა თავის ქვეყანაში არ დაბრუნებულა იქამდე, სანამ ფილტვის ინფექციის გართულებების გამო მისი მდგომარეობა არ დამძიმდა. როშა ლისაბონიდან, სადაც იგი კლინიკურ დახმარებას იღებდა, რიო-დე-ჟანეიროში ჩამოიყვანეს, თუმცა იგი რამდენიმე დღეში, 1981 წლის 22 აგვისტოს, 42 წლის ასაკში გარდაიცვალა.

ფილმოგრაფია
დოკუმენტური, მხატვრული და მოკლემეტრაჟიანი ფილმები
ტობი რეგბო

ტობი ფინ რეგბო (; დ. 18 ოქტომბერი, 1991, ლონდონი, ინგლისი, გაერთიანებული სამეფო) — ინგლისელი მსახიობი და მუსიკოსი. ცნობილი გახდა ფილმში „მისტერ არავინ“ შესრულებული ახალგაზრდა ნემოს და ტელესერიალში „სამეფო“ შესრულებული საფრანგეთის მეფე ფრანსუა -ის როლებით.

ადრეული ცხოვრება
ტობი რეგბო დაიბადა 1991 წლის 18 ოქტომბერს ჰამერსმითის რაიონში, ლონდონში, ინგლისში. მამამისის ოჯახი ნორვეგიული წარმოშობისაა. დედის მხრიდან ბაბუამისი იყო იტალიელი, რომელიც საკრუიზო გემის კაპიტნად მუშაობდა, მისი ცოლი კი ავსტრალიელი ბალერინა იყო. ამ ფესვების მიუხედავად, დედამისი ლონდონში აღიზარდა.

იგი ლონდონის დასავლეთ ნაწილში მდებარე ზემო ლეტიმერის სკოლაში დადიოდა. რეგბო მსახიობობით ბავშვობიდანვე იყო გატაცებული, რის გამოც სასკოლო სპექტაკლებში ყოველთვის მონაწილეობდა. ამის გამო იგი მშობლებმა ახალგაზრდული თეატრის წრეზე შეიყვანეს.

კარიერა
ტობი რეგბოს სამსახიობო კარიერა 2006 წლიდან იწყება. მისი დებიუტი ფილმში „შარპის ნიშანი“ შესრულებული ენზინგის როლით შედგა.

უკვე 2009 წელს რეგბოს ფილმში „მისტერ არავინ“ ამტკიცებენ ერთ-ერთი მთავარი გმირის, ნემოს როლზე, თუმცა აღსანიშნავია, რომ ძირითადი მსახიობი სხვა იყო, ის კი პერიოდულად გამოდიოდა ხოლმე 15 წლის ნემოს როლში. ამ როლმა მას ცნობადობა მოუტანა და იგი იმავე წელს ფილმში „დიდებული 39“ დაამტკიცეს მაიკლ უოლტონის როლზე.

2010 წელს ფილმში „ჰარი პოტერი და სიკვდილის საჩუქრები - ნაწილი 1“ იგი ასრულებდა ახალგაზრდა ალბუს დამბლდორის როლს. აქ იგი მონაწილეობდა ისეთ ცნობილ მსახიობებთან ერთად, როგორებიც არიან: ემა უოტსონი, დენიელ რედკლიფი, რუპერტ გრინტი და ა.შ.

2011 წელს მინისერიალში „განძის კუნძული“ ჰქონდა მთავარი, ჯიმ ჰოუკინსის როლი. ამავე წელს რეგბოს იღებენ ორ ფილმში: „ერთი დღე“ (ასრულებს სამუელ კოუპის როლს) და „ერთ დღეს ეს ტკივილი შენვე დაგეხმარება“ (ასრულებს ჯეიმზ სვეკის როლს).

უკვე 2013 წელს ტობი რეგბო ისტორიულ სერიალში „სამეფო“ დაამტკიცეს ერთ-ერთ მთავარ, საფრანგეთის მეფე ფრანსუა -ის როლზე. ვინაიდან სერიალი დედოფალ მერი სტიუარტის ახალგაზრდობაზეა, ტობი სერიალში ბოლომდე მონაწილეობდა. ეს როლი მისთვის განსაკუთრებული წარმატებისა და პოპულარობის მომტანი აღმოჩნდა. აქ იგი მონაწილეობდა ისეთ ცნობილ მსახიობებთან ერთად, როგორებიც არიან: მეგან ფოლოვსი, ანა პოპლუელი, ადელაიდა კეინი, ტორანს კუმბსი, კეიტლინ სტეისი და ა.შ. სერიალის გადაღებები 2017 წელს დასრულდა.

იმავე წელს იგი სერიალში „უკანასკნელი სამეფო“ დაამტკიცეს ეპიზოდურ, მერსიელთა ბატონ ეთელრედის როლზე. სერიალში იგი 2017-2020 წლებში, სულ 15 ეპიზოდში მონაწილეობდა. ამის პარალელურად, 2019 წელს სერიალში „მედიჩი: ფლორენციის მბრძანებლები“ შეასრულა ტომასო ბერუძის როლი.
ლარისა შეპიტკო

ლარისა ეფიმოვნა შეპიტკო (რუს. ́ ́ ́; უკრ. ; დ. 6 იანვარი, 1938, არტემოვსკი, უკრაინის საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკა, საბჭოთა კავშირი — 2 ივლისი, 1979, ტვერის ოლქი, რუსეთის საბჭოთა ფედერაციული სოციალისტური რესპუბლიკა, საბჭოთა კავშირი) — საბჭოთა რეჟისორი, სცენარისტი და მსახიობი.

ადრეული ცხოვრება
შეპიტკო 1938 წლის 6 იანვარს არტემოვსკში (ბახმუტი) დაიბადა. 1954 წელს ლვოვში სკოლა დაამთავრა, შემდეგ კი მოსკოვში, გერასიმოვის სახელობის კინემატოგრაფის ინსტიტუტში დაიწყო სწავლა. იგი ალექსანდრ დოვჟენკოს მოსწავლე 18 თვის განმავლობაში, დოვჟენკოს გარდაცვალებამდე იყო (1956). შეპიტკომ ინსტიტუტში სწავლა 1963 წელს დაასრულა.

პირველი ფილმი გადაიღო 1963 წელს, 22 წლის ასაკში, სახელწოდებით „სიცხე“. ფილმი მოგვითხრობს 1950-იანებში ცენტრალურ აზიაში დასახლებული ფერმერების საზოგადოებაზე. ფილმის მონტაჟში მას დაეხმარა ელემ კლიმოვი, რომელიც თავადაც ინსტიტუტის სტუდენტი იყო. 1963 წელს ისინი დაქორწინდნენ, ხოლო 1973 წელს შვილი, ანტონი შეეძინათ.

კინო-კარიერა
შეპიტკომ თავისი პირველი ფერადი ფილმი 1969 წელს გადაიღო, სახელწოდებით „13 საათზე“, რომელშიც მთავარ როლებს ვლადიმირ ბასოვი, გეორგ ვიცინი, სპარტაკ მიშულინი და ანატოლი პაპანოვი ასრულებენ.

შეპიტკოს მესამე ფილმი იყო „მე და შენ“ (1971). ეს იყო მისი მეორე და ბოლო ფერადი ფილმი. იგი ვენეციის კინოფესტივალზე დადებითად მიიღეს, თუმცა საერთაშორისო აღიარება არ მოუპოვებია.

1977 წელს გადაიღო ფილმი „ასვლა“, რომელმაც იგი დასავლეთის საზოგადოებას გააცნო. მსახიობებისთვის, ბორის პლოტნიკოვისთვისა და ვლადიმირ გოსტიუკინისთვის ეს პირველი მნიშვნელოვანი როლი იყო. ამ ფილმში შეპიტკო მეორე მსოფლიო ომის ტრაგედიებზე, კონკრეტულად კი ბელარუსიელ პარტიზანებზე მოგვითხრობს. „ასვლამ“ 1977 წელს ბერლინის საერთაშორისო კინოფესტივალზე „ოქროს დათვი“ მოიპოვა.

ლარისა მეგობრობდა ისეთ დასავლური კინოს ისეთ ცნობილ წარმომადგენლებთან, როგორებიც არიან ფრენსის კოპოლა, ბერნარდო ბერტოლუჩი, ლაიზა მინელი.

გარდაცვალება
შეპიტკო 1979 წლის 2 ივლისს ავტო-ავარიაში დაიღუპა თავის გადამღები ჯგუფის ოთხ წევრთან ერთად. შეპიტკომ ვერ მოასწრო თავისი ფილმის გადაღება, სახელწოდებით „მშვიდობით“. ის იყო ვალენტინ რასპუტინის რომანის ადაპტაცია. შეპიტკოს ქმარმა, რეჟისორმა ელემ კლიმოვმა, დაასრულა ფილმის გადაღება. 1980 შექმნა 25 წუთიანი მიძღვნა შეპიტკოს მიმართ, რომელსაც „ლარისა“ დაარქვა.

ფილმოგრაფია
სრულმეტრაჟიანი ფილმები
ჩვეულებრივი წყრომი

ჩვეულებრივი წყრომი — ფრინველი ბუსნაირთა რიგისა. გავრცელებულია საქართველოს მთელს ტერიტორიაზე. წყრომი საკმაოდ ცვალებადი შეფერილობისაა, რომელიც მერყეობს მურა-რუხიდან, მოწაბლისფრო-ქარც ფერამდე. თავის ზემოთა ნაწილი და ზურგი აჭრელებულია ნაზი, წვრილი წინწკლებით და მოგრძო, რუხი, ვიწრო ლაქებით. ფრთებზე მრავლადაა მსხვილი თეთრი ან ჟანგმიწისფერი ლაქები. ფრთების წვეროებზე აქვს მოშავო ფერის არშიები. სხეულის ქვედა მხარე ზედაზე უფრო ღია შეფერილობისაა და ისიც ჭრელია. ის სხვა მონათესავე სახეობებთან შედარებით მომცრო ზომის ფრინველია, მისი სიგრძე 19-20 სანტიმეტრია ხოლო გაშლილი ფრთების სიგანე 47–54 სანტიმეტრია, რაც ჭოტის ფრთების სიგანეზე მცირეა.

ჩვეულებრივი წყრომი გავრცელებულია ევროპაში, აზიაში ბაიკალის ტბამდე და ჩრდილო-დასავლეთ ჩინეთამდე. აგრეთვე აფრიკაში, კანარის კუნძულებსა და კავკასიაში. ჩვეულებრივი წყრომის საბინადრო არეალია ფოთლოვან და შერეულ ტყეთა კორომები, ქვეტყითა და ხშირი ფუღუროიანი ხეებით. აგრეთვე ბაღები, პარკები და მცირე დასახლებული პუნქტები. ის გვხვდება ზღვის დონიდან 1 600 მეტრ სიმაღლემდე.

ჩვეულებრივი წყრომი ბუდობს წყვილებად, ის ბუდეს აწყობს ფუღუროებში, იშვიათად შენობებსა და კედლებში. ზოგჯერ იკავებს ყვავების მიერ მიტოვებულ ძველ ბუდეებს. მაისში ან ივნისის დასაწყისში დებს 2-3 თეთრ, მონაცრისფრო შეფერილობის კვერცხს. ჩვეულებრივი წყრომი ძირითადად მწერებით იკვებება, იშვიათად მცირე ზომის ცხოველებით ან ფრინველებით.
ჩვეულებრივი მაქცია

ჩვეულებრივი მაქცია — კოდალასნაირთა რიგის კოდალასებრთა ოჯახის მაქციათა გვარის წარმომადგენელი ფრინველი, გავრცელებულია საქართველოში. გადამფრენი, მიმომფრენი ან მობუდარი ფრინველია. ჩვეულებრივი მაქცია მცირე ზომის ფრინველია. ზურგი მორუხო-მურაა, თხემზე წცრილი, განივი მურა წინწკლებია, ხოლო ზურგზე მოშავო-მურა ზოლები. ეს ზოლები ხშირად ერთმანეთს ერთ მთლიან მუქ ლაქად ერწყმიან. კუდის ზედა მფარავები რუხი-ქვიშისფერია, ნიკაპი, ყელი და ჩიჩახვი - ჟანგმიწისფერი, წვრილი მურა, განივი წინწკლებით. დანარჩენი ქვედა მხარე მოთეთრო ან ჟანგმიწისფერია წვრილი სამკუთხა ლაქებით. საჭის ბუმბულებზე ვიწრო მოშავო და ფართო მორუხო განივი ზოლებია. ფეხები და ნისკარტი ღია ყავისფერია. ტალღისებურად დაფრინავს და აქვს შესანიშნავი უნარი თავი 180°-ით შემოაბრუნოს. ჩვეულებრივი მაქციას სიგრძე დაახლოებით 16-18 სანტიმეტრია და 23-დან 52 გრამამდე იწონის.

ევრაზიული მაქცია პირველად აღწერა კარლ ლინეუსმა 1758 წელს თავისი ნაშრომის -ის მეათე გამოცემაში. ტიპური ნიმუში შვედეთიდან იყო მიღებული.

გავრცელება
ჩვეულებრივი მაქცია ფართოდაა გავრცელებული მთელ ევროპაში, კუნძულ დიდი ბრიტანეთიდან ურალის მთებამდე, აგრეთვე ჩრდილოეთით ნორვეგიიდან სამხრეთის მიმართულებით ხმელთაშუა ზღვის კუნძულებამდე. ის გვხვდება აფრიკაში, კერძოდ ტუნისში, ალჟირსა და მაროკოში. აზიაში ჩვეულებრივი მაქცია ბინადრობს კონტინენტის ცენტრალურ ნაწილში ურალის მთებიდან იაპონიის არქიპელაგამდე. გამოსაზამთრებლად ჩვეულებრივი მაქცია აფრიკის ცენტრალურ ნაწილში მიფრინავს და ზამთარს კამერუნიდან ეთიოპიამდე და სამხრეთით კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ტერიტორიამდე ატარებს.

ბიოტიპი
მისი საბინადრო არეალი ძირითადად მეჩხერი და შერეული ტყეებია. ის აგრეთვე გვხვდება პარკებსა და სასოფლო სამეურნეო მიწებზე. ჩვეულებრივ მაქციას განსაკუთრებით იზიდავს დიდი ასაკის ხეები. ჩვეულებრივი მაქცია აგრეთვე გვხვდება ფოთლოვან და წიწვოვან ტყეებში.

ცხოვრების წესი
ჩვეულებრივი მაქცია ბუდეს ძირითადად ხის ფუღუროებში იკეთებს. ისინი ძირითადად წყვილებად ცხოვრობენ, თუმცა გადაფრენის პერიოდში პატარა გუნდებსაც ქმნიან. ჩვეულებრივი მაქციები გამრავლებისთვის ტერიტორიებს წინასწარ არჩევენ, მდედრი ჩვეულებრივ 6-12 თეთრი ფერის კვერცხს დებს. ჩვეულებრივ მაქციათა დასახლებულ პუნქტებთან სიახლოვეს ადამიანისთვის დადებითი ეფექტი აქვს. აღსანიშნავია, რომ ტყეების გაჩეხვა, ქიმიური სასუქების და პესტიციდების გამოყენება ჩვეულებრივი მაქციებისთვის დიდ პრობლემას წარმოადგენს.

საკვები
ჩვეულებრივი მაქცია ძირითადად ჭიანჭველებითა და მცირე ზომის მწერებით იკვებება, თუმცა უარს არ ამბობს არც ხოჭოებზე, ლარვებზე, პეპლებზე, ობობებზე და ხის ბუგრებზე. ჩვეულებრივი მაქცია სხვა კოდალასნაირების მსგავსად ხეებს საკვების მოსაპოვებლად არ ბურღავს, თუმცა სწრაფი მონადირეა.
მარიანო დიასი

მარიანო დიას მეხია (დ. 1 აგვისტო, 1993) — ესპანელ-დომენიკელი ფეხბურთელი. თამაშობს ლა ლიგის მადრიდის „რეალში“. 2013 წელს ჩაატარა ერთი შეხვედრა დომენიკის რესპუბლიკის ეროვნულ ნაკრებში. ამის შემდეგ მას დომენიკის რესპუბლიკის ნაკრებში აღარ უთამაშია და აქვს იმედი რომ შეეძლება ითამაშოს ესპანეთის ეროვნულ საფეხბურთო ნაკრებში.

ტიტულები
რეალ მადრიდი
ლა ლიგა: 2016-17, 2019-20
ესპანეთის საფეხბურთო სუპერთასი: 2019-20
უეფა-ს ჩემპიონთა ლიგა: 2016-17
ფიფა-ს მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატი: 2016
ნონა მამულაშვილი

ნონა მამულაშვილი (დ. 13 მარტი, 1977) — ქართველი პოლიტიკოსი. საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი. უკრაინაში ქართული ლეგიონის მეთაურის მამუკა მამულაშვილის და.

ბიოგრაფია
დაიბადა 1977 წლის 13 მარტს. 1999 წელს დაამთავრა შავი ზღვის საერთაშორისო უნივერსიტეტი, მრეწველობის მართვის სპეციალობით. მოგვიანებით სწავლა განაგრძო პარიზის სორბონის უნივერსიტეტში, სპეციალობით ისლამური ცივილიზაცია, არაბები. ამის შემდეგ სწავლა განაგრძო ვესტმინსტერის უნივერსიტეტში, სადაც გახდა დიპლომატიურ მეცნიერებათა მაგისტრი. 2007-2013 წლებში მუშაობდა ბრიტიშ-ამერიკან ტობაკოს კავკასიის წარმომადგენლობაში. 2012-2015 წლებში იყო საქართველოში ფაიზერის წარმომადგენლობის რეგიონული დირექტორი. 2015-2020 წლებში მუშაობდა „ფილიპ მორის საქართველოში“.

2020 წლიდან არის საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა — გაერთიანებული ოპოზიცია „ძალა ერთობაშია“.

2022 წლის 16 ნოემბერს შეუწყდა უფლებამოსილება მას შემდეგ, რაც თავად გააკეთა განცხადება პარტიისა და პარლამენტის დატოვების შესახებ.
ტარიელ ნაკაიძე

ტარიელ ნაკაიძე (დ. 20 მარტი, 1976, ხულო) — ქართველი პოლიტიკოსი. საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი.

უმაღლესი განათლება მიიღო თურქეთის რესპუბლიკის ქ. ანკარაში „გმირთა სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტში“ უცხო ენეთა ფაკულტეტზე, არაბული ენისა და ლიტერატურის განხრით (1994–1999).

2001–2005 წლებში მუშაობდა ბათუმის ნიკო ბერძენიშვილის სახელობის სამეცნიერო კვლევით ინსტიტუტში, მეცნიერ-თანამშრომლის პოზიციაზე. 2008–2020 წლებში იყო რელიგიურ ორგანიზაცია „ქართველ მუსლიმთა კავშირის“ თავმჯდომარე. 2018–2020 წლებში შპს „თარჯიმანი“-ის დირექტორი.

2020 წლიდან არის საქართველოს მეათე მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკიდან „ბაქრაძე, უგულავა, ბოკერია — ევროპული საქართველო — მოძრაობა თავისუფლებისთვის“.
აბდულა ისმაილოვი

აბდულა ისმაილოვი (დ. 20 იანვარი, 1991) — ქართველი პოლიტიკოსი. საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი.

2011-2020 წლებში იყო შპს „“-ს პროცესკონტროლიორი. 2020 წლიდან არის საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა — გაერთიანებული ოპოზიცია „ძალა ერთობაშია“.