ნინა ალიოშინა

ნინა ალექსანდრეს ასული ალიოშინა (; დ. 17 ივლისი, 1924, მოსკოვი — გ. 17 ნოემბერი, 2012, იქვე) — საბჭოთა და რუსი არქიტექტორი, მოსკოვის მეტროპოლიტენის მიწისზედა და მიწისქვეშა ობიექტების დამპროექტებელი. რსფსრ დამსახურებული არქიტექტორი (1985 წლის 31 ივლისი). პლაკატების მხატვრის ბორის უსპენსკის და.

ბიოგრაფია
დაიბადა 1924 წლის 17 ივლისს მოსკოვში. 1942 წელს მოეწყო დ. მენდელეევის სახელობის მოსკოვის ქიმია-ტექნოლოგიის ინსტიტუტში, სადაც 2 წელი სწავლობდა, შემდეგ მიატოვა ინსტიტუტი და მისაღები გამოცდები ჩააბარა მოსკოვის არქიტექტურულ ინსტიტუტში, რომელიც 1950 წელს დაამთავრა. არქიტექტურულ ინსტიტუტში სწავლობდა ბ. ს. მეზენცევთან. კარიერა დაიწყო ალექსეი დუშკინთან, ნოვოსლობოდსკაიას სადგურის პროექტზე მუშაობით. მან მოამზადა ნახაზები ლიანდაგის კედლებისა და პილონების საყრდენების მოსაპირკეთებლად, ღიობებისა და ვიტრაჟების ლითონებით გასაფორმებლად, ხოლო მისი მეუღლე, მხატვარი ნიკოლაი ივანეს ძე ალიოშინი, დაეხმარა პავლე კორინს ვიტრაჟებისთვის მუყაოს დამზადებაში.

მან თავისი არქიტექტურული კრედო შემდეგნაირად ჩამოაყალიბა: „უნდა გააკეთო ისე, თითქოს ცოტა რაღაც აკლია“. 19 მეტროსადგურის პროექტის ავტორი, რომელთაგან ცხრა ნატალია.სამოილოვასთან ერთად შეასრულა. 1975 წელს გახსნილი „კუზნეცკი-მოსტის“ სადგურის პროექტისთვის ალიოშინას და სამოილოვას 1977 წელს მიენიჭათ სსრკ მინისტრთა საბჭოს პრემია . ამავდროულად, „ძერჟინსკაიას“ სადგურის რეკონსტრუქციის საპროექტო გადაწყვეტა, რათა შეიქმნას ცენტრალური დარბაზი და გადავიდეს კუზნეცკი-მოსტში (ალექსანდრე სტრელკოვი ) გააკრიტიკეს ნ. ა. ლადოვსკი.

1970-იანი წლების დასაწყისიდან, მისი საყვარელი ტექნიკა მეტროსადგურების დიზაინში იყო ლითონის აქტიური გამოყენება. სადგურზე „ოქტიაბრსკოე პოლე“ (1972), პირველად მეტროში, მან გამოიყენა ანოდირებული ალუმინი სვეტების მოსაპირკეთებლად. სამი წლის შემდეგ, „შჩუკინსკაიას“ გახსნაზე, ტრასის კედლები უკვე ბრინჯაოში ანოდირებული ალუმინით იყო მოპირკეთებული. რიგის ხაზის სადგურზე „მედვედკოვო“ (1978), ღია ბრინჯაოს ფერში ჭედური ალუმინის ანოდირებული ლითონის პირამიდები, ყინულის შვერილების სიმბოლოა.

კალინინის ხაზის „მარქსისტსკაიას“ სადგურის სვეტებისა და ლიანდაგის კედლების მოსაპირკეთებლად (1979, თანაავტორები ვ. ვოლოვიჩი, ნ. სამოილოვა, რ. ტკაჩოვა) ირკუტსკის რეგიონის კარიერზე პირადად მონიშნა ქვის საჭირო ბლოკები სხვა ფერების მინიმალური რაოდენობის ჩანართებით. სადგურის ნათურები წარმოადგენს ვერტიკალურად განლაგებულ ფლუორესცენტური ნათურების სპირალებს, რომლებიც განასახიერებენ მარქსიზმის ერთ-ერთ კანონს — სპირალური განვითარების პრინციპს. იატაკისთვის ნაცრისფერი მარმარილო იყო აღებული „ბეთლემის ვარსკვლავის“ სადგურის მთელ პერიმეტრზე (რვაქიმიანი).

ალიოშინა დაინიშნა სერპუხოვსკო-ტიმირიაზევსკაიას ხაზის მთავარ არქიტექტორად 1981 წელს, ამავე დროს იგი რეალურად ხელმძღვანელობდა „მეტროგიპროტრანსის“ ინსტიტუტის არქიტექტურულ განყოფილებას. იყო ინსტიტუტის მთავარი არქიტექტორი 1985 წლიდან 1991 წლამდე. ეს მისთვის რთული პერიოდი იყო, რადგან მას ლიდერის მოვალეობები საკუთარი სადგურების დიზაინთან უნდა შეეთავსებინა. ის არასოდეს დასთანხმდებოდა უარი ეთქვა შემოქმედებით საქმიანობაზე. ალბათ ამიტომაც ეპყრობოდა კოლეგების თითოეულ სადგურს, როგორც საკუთარს. იმ დროისთვის მისი სახელი უკვე იმდენად ცნობილი იყო, რომ მის აზრს ითვალისწინებდნენ და მისი ავტორიტეტული სიტყვა კონკრეტული პროექტის დასაცავად ჭეშმარიტებად აღიქმებოდა.

მოსკოვის მეტროში ჩატარებული ბოლო სამუშაო იყო „ჩკალოვსკაია“ (1995, თანაავტორები ლ. ლ. ბორზენკოვი და ა. ლ. ვიგდოროვი). ნეროდრამას ჯიშის მოსაპირკეთებელი ქვის - მარმარილოს ბლოკების შესარჩევად — ის თავად წავიდა ჩრდილოეთ საბერძნეთში მდებარე საბადოში.

გალერეა