iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
სოხუმის რესპუბლიკური სტადიონი

სოხუმის რესპუბლიკური სტადიონი — მდებარეობს აფხაზეთის ქალაქ სოხუმში, იგი არის აფხაზეთისა და ნარტ სოხუმის საშინაო არენა. სტადიონზე ეტევა 2 000 ადამიანი.

ისტორია
1978 წელს სტადიონზე ჩატარდა სსრ-ის ჩემპიონატის შეხვედრა: სპარტაკი-ცსკა. მატჩი დასრულდა ანგარიშით 1-1, სტადიონი მასპინძლობს ე. წ. აფხაზეთის ჩემპიონატს და ე. წ. აფხაზეთის ნაკრების თამაშებს.
კიკინის დარბაზი

კიკინის დარბაზი — ერთ-ერთი უძველესი შენობა სანქტ-პეტერბურგში, სტავროპოლის ქუჩაზე. მშენებლობა 1714 წელს, ალექსანდრე კიკინის დაკვეთით დაიწყო, თუმცა მისი თავდაპირველი პროექტის ავტორი უცნობია. ერთ-ერთი ვერსიით მიჩნეულია, რომ პროექტის ავტორია ანდრეას შლიუტერი. ეს არის ჩვენს ეპოქამდე შემორჩენილი ერთადერთი სახლი, რომელიც ეკუთვნოდა ალექსანდრე კიკინს.

ისტორია
ალექსანდრე კიკინმა სასახლის დასრულება ვერ შეძლო, რადგან მას 1718 წელს ჩამოართვეს კუთვნილი შენობა, შემდგომში ჩამორთმეული ქონება გადაეცა სამეფო ხელისუფლებას. გარკვეული დროის განმავლობაში შენობაში განთავსებული იყო სამეფო ბიბლიოთეკა და მეცნიერებათა აკადემიის კაბინეტი, მოგვიანებით კი შენობაში კუნსტკამერა განთავსდა. თავდაპირველად შენობა, ორიგინალურ ორსართულიან რეზიდენციას წარმოადგენდა, თუმცა შემდგომში იგი გაფართოვდა და მას 1720-იან წლებში დაემატა მესამე სართული.

1733 წლის შემდეგ, კიკინის დარბაზი დაიკავა მეფის დაცვის სამსახურმა და აქვე აშენდა მათთვის განკუთვნილი საავადმყოფოც. 1829 წელს შენობა არქიტექტორ ალექსანდრე შტაუბერტის მიერ გადაკეთდა.

ლენინგრადის ბლოკადის დროს შენობა საგრძნობლად დაზიანდა. 1952-1956 წლებში შენობა კვლავ აღადგინეს, ბენუების ცნობილი ოჯახის წარმომადგენელმა არქიტექტორმა — ირინა ბენუამ. მან დაუბრუნა შენობას თავდაპირველი ბაროკოს სტილის ხასიათი. შენობის რესტავრაციის დროს აღდგა სახლის ფასადები და შეიცვალა შიდა ინტერიერი.

დღეისათვის შენობაში განთავსებულია მუსიკალური სკოლა.
Glovo

— ესპანური სტარტაპი, რომელიც 2015 წელს ბარსელონაში დაფუძნდა. წარმოადგენს მიტანის სერვისს აპლიკაციაში შეკვეთის გაკეთების საფუძველზე. სერვისს საათზე ნაკლებ პერიოდში ახორციელებენ დამოუკიდებელი კურიერები, სახელად „გლოვერები“. სერვისი ამჟამად ხელმისაწვდომია შემდეგ ქვეყნებში: ესპანეთი, საფრანგეთი, პორტუგალია, იტალია, რუმინეთი, თურქეთი, საქართველო, უკრაინა, ეგვიპტე, მაროკო, ჩილე, არგენტინა, ურუგვაი, ბრაზილია, პერუ, კოსტა-რიკა, პანამა, გვატემალა, დომინიკელთა რესპუბლიკა. აპლიკაცია უფასოდ არის ხელმისაწვდომი -სა და -ში. გარდა ამისა, შესაძლებელია საიტიდან შეკვეთაც.

აღწერა
აპლიკაცია მომხმარებელს საშუალებას აძლევს შეუკვეთონ ნებისმიერი ნივთი, რაც მოტოციკლზე მოთავსდება. პროდუქტების ტიპებს შორის არის საკვები, მედიკამენტები და ა. შ. მას შემდეგ, რაც -ზე შეკვეთას გააკეთებთ, მომხმარებელი გეოლოკაციის საშუალებით ხედავს, რომელ გლოვერს მიაქვს მასთან შეკვეთა და სად იმყოფება კონკრეტულ მომენტში. გლოვერთა აბსოლუტური უმრავლესობა მოტოციკლსა და ველოსიპედს იყენებს.

ქვეყნები
ესპანეთი
საფრანგეთი
პორტუგალია
იტალია
რუმინეთი
თურქეთი
საქართველო
უკრაინა
ეგვიპტე
მაროკო
ჩილე
არგენტინა
ურუგვაი
ბრაზილია
პერუ
კოსტა-რიკა
პანამა
გვატემალა
დომინიკელთა რესპუბლიკა.
კლერ კლემენს დე მაიე-ბრეზე

კლერ კლემენს დე მაიე-ბრეზე (; დ. 25 თებერვალი, 1628 — გ. 16 აპრილი, 1694) — ფრანგი არისტოკრატი, ბრეზის ოჯახის წარმომადგენელი. კარდინალი რიშელიეს დის შვილი. კონდეს პრინცესა 1646-86 წლებში როგორც ლუი -ის მეუღლე. კონდეს პრინც ანრი ჟიულის დედა.

ბიოგრაფია
კლერ კლემენსი დაიბადა 1628 წლის 25 თებერვალს, საფრანგეთის ისტორიულ რეგიონ ანჟუში. იგი იყო ბრეზის მარკიზ ურბან დე მაილესა და მისი მეუღლის, კარდინალ რიშელიეს ღვიძლი დის, ნიკოლ დიუ პლესის ასული. კლერ კლემენსი მხოლოდ ერთი უმცროსი ძმა ჰყავდა, ჟან არმან დე მაილე-ბრეზი, რომელიც შემდგომში საფრანგეთის სამეფო ფლოტილიის ადმირალი გახდა.

როდესაც მას ხუთი წელი შეუსრულდა, ბიძამისმა, კარდინალმა რიშელიემ იგი მეფის ბიძაშვილზე, კონდეს პრინც ანრი -ის უფროს ვაჟზე, ენგიენის ჰერცოგ ლუი დე ბურბონზე დანიშნა. ვინაიდან ამით კლარა სამეფო ოჯახის წევრი უნდა გამხდარიყო, მისმა მშობლებმა იგი საუკეთესო განათლებით უზრუნველყვეს.

ცნობილია, რომ ენგიენის ჰერცოგს საერთოდ არ მოსწონდა თავისი საცოლე, რაც მთელი ცხოვრება ასე იყო, რის გამოც ქორწინებამდე და მას შემდეგაც ლუის უამრავი საყვარელი ჰყავდა. თუმცა იმავეს ვერ ვიტყვით ანრი -ზე, რომელსაც სარძლო ძალიან მოსწონდა და ყოველთვის მფარველობდა მას.

1641 წლის 11 თებერვალს შედგა კლერ კლემენსისა და ლუი დე ბურბონის ქორწინება, რის შემდეგაც კლარა ენგიენის ჰერცოგინიად გვევლინება. 1646 წელს მამამთილის გარდაცვალების შემდეგ კონდეს პრინცი მისი ქმარი ლუი ხდება, თავად კი კონდეს ახალი პრინცესა გახდა. მისი მეუღლე პირველი რანგის სამეფო სისხლის წარმომადგენელი და მაშასადამე სამეფო ოჯახის ერთ-ერთი წარმომადგენელი იყო. თუმცა ამას ლუისათვის ხელი არ შეუშლია მეფისა და დედა-დედოფალ ანა ავსტრიელის წინააღმდეგ მრავალწლიანი სამოქალაო ომი გაეჩაღებინა, რაც ისტორიაში "ფრონდას" სახელითაა ცნობილი.

1651 წელს ანა ავსტრიელის ბრძანებით ლუი, მისი ძმა და სიძე დააპატიმრეს. კლარამ თავიდან პარლამენტს მიმართა და ქმრის განთავისუფლება მოსთხოვა, რაზეც მან უარი მიიღო. ამის შემდეგ იგი ბორდოში წავიდა და დიდი ჯარების შეგროვება დაიწყო, რის გამოც დედა-დედოფალი კომპრომისზე წამოვიდა და ლუი გაანთავისუფლა.

ამის შემდეგ ის და მისი ქმარი თავდაპირველად შატო დე შანტილში დასახლდნენ, რის შემდეგაც ლუი მეფესა და ანა ავსტრიელს შეურიგდა და კვლავ შორეულ ბრძოლებში გაემართა, რომლიდანაც 1675 წელს საბოლოოდ დაბრუნდა და კლარასთან ერთად იგი კვლავ შანტილში დასახლდა. აქ იგი 11 წლის შემდეგ, 1686 წელს გარდაიცვალა, რის შემდეგაც კონდეს პრინცი კლარას ვაჟი ანრი ჟიული გახდა, რომელიც დედასთან ერთად გადასახლდა ვერსალის სამეფო კარზე.

კლერ კლემენსი გარდაიცვალა 1694 წლის 16 აპრილს, 66 წლის ასაკში.

შვილები
ანრი ჟიული (1643-1709), კონდეს პრინცი. ცოლად შეირთო ანა ჰენრიეტა კურპფალცელი, რომელთანაც ათი შვილი შეეძინა;
ლუი (1652-1653), ბურბონის ჰერცოგი. გარდაიცვალა მცირეწლოვანი;
უსახელო გოგონა (1657-1660), მადმუაზელ დე ბურბონი, გარდაიცვალა მცირეწლოვანი.

ტიტულატურა
25 თებერვალი 1628 - 11 თებერვალი 1641: მადმუაზელ დე ბრეზი;
11 თებერვალი 1641 - 26 დეკემბერი 1646: მისი უაღრესად მშვიდი უდიდებულესობა ჰერცოგინია დე ენგიენი;
26 დეკემბერი 1646 - 11 ნოემბერი 1686: მისი უაღრესად მშვიდი უდიდებულესობა პრინცესა დე კონდე;
11 ნოემბერი 1686 - 16 აპრილი 1694: მისი უაღრესად მშვიდი უდიდებულესობა ქვრივი პრინცესა დე კონდე;
ჯარისკაცის სინაგოგა (ტომსკი)

ჯარისკაცის სინაგოგა — სინაგოგა ტომსკში. იგი ჯარისკაცის პირველი სინაგოგაა რუსეთში და ერთადერთი ხის მსგავსი ტიპის ნაგებობაა მსოფლიოში. წარმოადგენს რეგიონული მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლს.

ისტორია
1865 წელს შეიძინეს თორის გრაგნილი და ზატეევის შესახვევში იჯარით აღებულ სახლში გახსნეს სამლოცველო სახლი, რომელიც ქორალური და კამინერის სინაგოგების შემდეგ მესამე იყო ქალაქში. 1872 წელს ნეჩაევის ქუჩაზე (ამჟამად ფრუნზეს პროსპექტი, 15) ააგეს ახალი ხის შენობა. შენობის სარდაფის სამხრეთ ნაწილში განათავსეს რელიგიური პურის — მაცის საცხობი.

1906 წელს მეზობელი ვაჭრის სახლში გაჩნდა ხანძარი და სინაგოგის შენობა ძალიან დაზიანდა. სინაგოგა საკუთარი თანხით აღადგინეს და გადააკეთეს ჯარისკაცებმა. მშენებლობას ხელმძღვანელობდა გადამდგარი კაპიტანი გ. ი. ცამი, მშენებლობის კომისიის შემადგენლობაში შედიოდა არქიტექტორი ტ. ლ. ფიშელი. მშენებლობის პროექტი მავრიტანული სკოლის სტილში შეასრულა საგუბერნიო არქიტექტორმა ანდრეი ლანგერმა. 1907 წელს სინაგოგა ხელახლა გახსნეს.

საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ, 1920-იან წლებში სინაგოგის შენობა გადაეცა უსახლკაროთა სკოლას. შენობის სახურავზე მდებარე სამივე გუმბათი მოანგრიეს. 1930-იან წლებში კი შენობაში განათავსეს ტომსკის სახელმწიფო უნივერსიტეტის თანამშრომელთა საერთო საცხოვრებელი, რომელიც არსებობდა 1990-იან წლებამდე. შემდეგ მასში ცხოვრობდნენ ტომსკის რიგითი მოქალაქეები.

2018 წლის დასაწყისში ქალაქის ადმინისტრაციამ მიიღო გადაწყვეტილება არქიტექტურის ძეგლი, ჯარისკაცის სინაგოგა, გადაეცა ებრაული თემისთვის. შეთანხმება ქალაქის მერს ივან კლიაინსა და რუსეთის მთავარ რაბინ ბერლ ლაზარს შორის გაფორმდა ამავე წლის 1 თებერვალს.
ტრანსფერაზები

ტრანსფერაზები ( — გადამაქვს) — ფერმენტების კლასი, რომლებსაც ცოცხალ უჯრედებში სხვადასხვა ქიმიური ჯგუფი ერთი ნაერთიდან (ჯგუფის დონორი) მეორეზე (ჯგუფის აქცეპტორი) გადააქვთ. ფართოდაა გავრცელებული მცენარეულ და ცხოველურ ქსოვილებში, აგრეთვე მიკროორგანიზმებში; წამყვან როლს თამაშობენ შუალედურ ნივთიერებათა ცვლაში, რადგან მონაწილეობენ ნახშირწყლების, ამინომჟავების, ნუკლეინის მჟავების, ლიპიდების და სხვა ბიოლოგიურად მნიშვნელოვანი ნაერთების გარდაქმნაში. ტრანსფერაზების კლასი მოიცავს 450-ზე მეტ ფერმენტს და დაყოფილია ქვეკლასებად იმ ჯგუფების ქიმიური ბუნების მიხედვით, რომლის გადატანის კატალიზსაც აწარმოებენ. მაგალითად, ერთნახშირბადიანი ჯგუფის გადამტანი ტრანსფერაზები (მეთილტრანსფერაზები), შაქრების ნაშთის გადამტანი ტრანსფერაზები (გლიკოზილტრანსფერაზები) და სხვა. სხვადასხვა ქვეკლასის ტრანსფერაზებს სხვადასხვა კოფერმენტი აქვთ. ზოგიერთი ტრანსფერაზი მიღებულია კრისტალის სახით.
ანრი ჟიული (კონდეს პრინცი)

ანრი ჟიულ დე ბურბონ-კონდე (; დ. 29 ივლისი, 1643 — გ. 1 აპრილი, 1709) — ბურბონთა დინასტიის კონდეს შტოს წარმომადგენელი. კონდეს პრინც ლუი -ის ვაჟი. კონდეს პრინცი 1686-1709 წლებში. ჰქონდა კლინიკური ლიქანთროპია და ახასიათებდა შეშლილის თვიბები.

ბიოგრაფია
ანრი ჟიული დაიბადა 1643 წლის 29 ივლისს პარიზში. იგი იყო კონდეს პრინც ლუი -ისა და მისი მეუღლის, კლარა კლემენს დე მაილე-ბრეზის უფროსი და ერთადერთი გადარჩენილი შვილი. იგი საფრანგეთის მეფე ლუი -ის ბიძაშვილი და მასზე ხუთი წლით უმცროსი იყო. იგი მშობლებთან ერთად იზრდებოდა ჯერ ოტელ დე კონდეში, შემდეგ კი შატო დე შანტილში. დედამისი იყო გამოჩენილ კარდინალ რიშელიეს დის შვილი. იგი მოინათლა სენ-სალპის ეკლესიაში, დაბადების დღესვე.

1646 წელს მისი ბაბუის, ანრი -ის გარდაცვალების შემდეგ მამამისი ლუი კონდეს პრინცი ხდება, თავად ანრი ჟიულს კი ენგიენის ჰერცოგობა მიენიჭა.

მთელი ცხოვრების მანძილზე ანრი ჟიული ფსიქიკურად არასტაბილური იყო. იგი იყო დაბალი, შეუხედავი, დაჩაგრული და ბუნებით სასტიკი.

1673 წლიდან ანრი ჟიული ფრანგულ არმიაში წევრიანდება და მამასთან ერთად იბრძვის ჰაბსბურგების წინააღმდეგ რაინის ფრონტზე. მან ბრძოლაში თავი ისახელა და მამაც გადაარჩინა, რომელიც გერმანელებმა ცხენიდან ჩამოაგდეს.

თავდაპირველად მის საცოლედ განიხილებოდა მეფე ლუი -ის ძმის, ორლეანის ჰერცოგ გასტონ დე ბურბონის შუათანა ასული ელიზაბეტ მარგარიტა ორლეანელი, თუმცა საპატარძლომ უარი თქვა ქორწინებაზე სასიძოს ცნობილი გამოხტომების გამო. მალევე იგი დანიშნეს ინგლისის, ირლანდიისა და შოტლანდიის მეფე ჯეიმზ -ის ასულ ელიზაბეთ სტიუარტისა და მისი ქმრის, ბოჰემიის მეფე ფრიდრიხ -ის ვაჟის, პფალცის კურფიურსტ ედუარდისა და მისი ცოლის, ანა გონძაგას ასულ ანა ჰენრიეტა კურპფალცელზე. ახალგაზრდა პრინცესა დიდი სილამაზით არ გამოირჩეოდა და ბევრი მთხოვნელიც არ ჰყავდა, ამიტომაც მისმა მშობლებმა სასიძოს ხასიათის მიუხედავად მისი ანრი ჟიულზე დაქორწინება გადაწყვიტეს. ანა ჰენრიეტასა და ანრი ჟიულის ქორწინება 1663 წლის 11 დეკემბერს შედგა პარიზში. მრავალწლიანი და არც ისე ბედნიერი ქორწინებიდან წყვილს ათი შვილი შეეძინა. ცნობილია, რომ ანრი ჟიული, რომელსაც საშინელი ბრაზისაკენ მიდრეკილება ჰქონდა, ხშირად სცემდა თავის ჩუმ მეუღლეს.

1686 წლიდან ანრი ჟიული კონდეს პრინცი ხდება. მან საყვარელიც კი გაიჩინა, რომელთანაც შეეძინა ერთი უკანონო ქალიშვილი, სახელად ფრანსუაზ შარლოტი, რომლის ლეგიტიმაციაც 1693 წელს მოხდა.

ანრი ჟიული გარდაიცვალა 1709 წლის 1 აპრილს, 65 წლის ასაკში.

შვილები
ტიტულატურა
29 ივლისი 1643 - 26 დეკემბერი 1646: ალბრეს ჰერცოგი;
26 დეკემბერი 1646 - 11 ნოემბერი 1686: ენგიენის ჰერცოგი;
11 ნოემბერი 1686 - 1 აპრილი 1709: კონდეს პრინცი;
უჩა კორძაია

უჩა კორძაია (დ. 10 დეკემბერი, 1953, ქუთაისი — გ. 10 იანვარი, 2019, თბილისი) — ქართველი მუსიკოსი.

ბიოგრაფია
1979 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიის საორკესტრო ფაკულტეტი.

1974–1975 წლებში იყო ანსამბლების — „ორერა“, 1975–1985 წლებში „ვია 75“, 1985–1990 წლებში „ნატვრისხე“, 1997–2005 წლებში „ბიგ-ბენდი“ სოლისტი. 1997 წლიდან იყო რესტორან „ოვაციოს“, „მარკო პოლოს“, „ქართული სახლის“ მუსიკოსი. ჩაწერილი აქვს მრავალი დისკი. არის სსრკ-ის საესტრადო სიმღერების ფესტივალის ლაურეატი (1978, 1980 და 1982 წლებში).

მიღებული აქვს ღირსების ორდენი (2000).
ანა ჰენრიეტა კურპფალცელი

ანა ჰენრიეტა კურპფალცელი , ან ბავარიელი (; დ. 13 მარტი, 1648 — გ. 23 თებერვალი, 1723) — ვიტელსბახების დინასტიის წარმომადგენელი. ინგლისის მეფე ჯეიმზ -ის ასულ ელიზაბეთ სტიუარტისა და მისი ქმრის, ბოჰემიის მეფე ფრიდრიხ -ის ვაჟ ედუარდ კურპფალცელისა და მისი მეუღლის, ანა გონძაგას ქალიშვილი. კონდეს პრინცესა 1686-1709 წლებში როგორც ანრი ჟიულ დე ბურბონის მეუღლე და მისი ათი შვილის დედა.

ბიოგრაფია
ანა ჰენრიეტა დაიბადა 1648 წლის 13 მარტს პარიზში. იგი იყო სიმერნის პფალცგრაფ ედუარდ კურპფალცელისა და მისი მეუღლის, ანა გონძაგას ქალიშვილი. მამამისი იყო ინგლისის, ირლანდიისა და შოტლანდიის მეფე ჯეიმზ -ისა და ანა დანიელის ასულ ელიზაბეთ სტიუარტისა და მისი ქმრის, ბოჰემიის მეფე და პფალცის კურფიურსტ ფრიდრიხ -ის ვაჟი, ხოლო დედამისი იყო პოლონეთისა და ლიტვის დედოფალ მარია ლუიზა გონძაგას ღვიძლი და.

თხუთმეტი წლის ასაკში იგი დანიშნეს კონდეს პრინც ლუი -ის ერთადერთ ვაჟზე, ენგიენის ჰერცოგ ანრი ჟიულზე. იგი კონდეს ტახტის მემკვიდრე და საფრანგეთის მეფის ბიძაშვილი იყო. მისი და ანა ჰენრიეტას ქორწინება 1663 წლის 11 დეკემბერს შედგა პარიზის პალას დე როიალში. საქორწინო ცერემონიალი მოგვიანებით კვლავ შედგა ვერსალის სასახლეში, სადაც მას ლუი , დედოფალი მარია ტერეზა ესპანელი, დედა-დედოფალი ანა ავსტრიელი, ორლეანის ჰერცოგი ფილიპ , მისი ცოლი ჰენრიეტა ინგლისელი და სხვა მრავალი მონარქი და არისტოკრატი დაესწრო.

მრავალწლიანი და უბედური ქორწინებიდან, წყვილს ათი შვილი შეეძინა. ანრი ჟიულს კლინიკური ლიქანთროპია სჭირდა, რაც იმას ნიშნავს, რომ მას სადისტური ბუნება და პერიოდულად გიჟური გამოხტომები ჰქონდა. ანა ჰენრიეტა აღწერილია როგორც სათნო, განათლებული, დახვეწილი, ქველმოქმედი და ღვთისმოსავი ქალი, რომელსაც სამეფო კარზე ბევრი მეგობარი ჰყავდა, რომლებიც უთანაგრძნობდნენ ქმრის გამო. მიუხედავად ასეთი ხასიათისა, ანრი ჟიული ანა ჰენრიეტას ხშირად სცემდა, თანაც ამას იგი არც მსახურების და არც დიდგვაროვნების თვალწინ ერიდებოდა.

1671 წელს ანა ჰენრიეტას ბიძაშვილი, ელიზაბეთ შარლოტა კურპფალცელი ცოლად გაჰყვა ლუი -ის დაქვრივებულ ძმას, ორლეანის ჰერცოგ ფილიპ -ს. ანა ჰენრიეტა და ელიზაბეთ შარლოტა ძალიან მალე დამეგობრდნენ და დიდ დროს ატარებდნენ ერთად. 1708 წელს, როდესაც მისი ბიძაშვილი, მანტუას ჰერცოგი კარლო გარდაიცვალა, ანამ მისგან მემკვიდრეობით არჩეს პრინცესობა მიიღო, მანტუას კი ავსტრიელები დაეპატრონნენ. მომდევნო 1709 წელს, 65 წლის ასაკში გარდაიცვალა ანრი ჟიული, რის შემდეგაც კონდეს პრინცი მათი ვაჟი ლუი გახდა.

ანა ჰენრიეტა კურპფალცელი გარდაიცვალა 1723 წლის 23 თებერვალს, 74 წლის ასაკში, პარიზში.

ტიტულატურა
13 მარტი 1648 - 11 დეკემბერი 1663: მისი უდიდებულესობა პრინცესა ანა კურპფალცელი;
11 დეკემბერი 1663 - 11 ნოემბერი 1686: მისი უდიდებულესობა ენგიენის ჰერცოგინია;
11 ნოემბერი 1686 - 1 აპრილი 1709: მისი უდიდებულესობა კონდეს პრინცესა;
1 აპრილი 1709 - 23 თებერვალი 1723: მისი უდიდებულესობა ქვრივი კონდეს პრინცესა;

წინაპრები
ანა ჰენრიეტა კურპფალცელის წინაპრები

შვილები
ძმები ელისეევების სავაჭრო ამხანაგობის სახლი

ძმები ელისეევების სავაჭრო ამხანაგობის სახლი — დიდი საცალო და გასართობი კომპლექსი, რომელიც მდებარეობს სანქტ-პეტერბურგში ნევის გამზირის 56-ში. სახლი ააშენა 1902-1903 წლებში არქიტექტორმა გაბრიელ ბარანოვსკიმ. შენობა არტ-ნუვოს არქიტექტურული სტილის პროექტის ერთ-ერთი საუცხოო მაგალითია.

შენობის დახასიათება
დღევანდელი შენობა და აქ განთავსებული ობიექტები 1902-1903 წლებიდან 1917 წლის რევოლუციამდე ეკუთვნოდა ძმებ ელისეევებს, ხოლო 1917 წლიდან 1990-იან წლებამდე შენობაში მდებარე მაღაზია იყო ერთ-ერთი სახელმწიფო კომპანიის საკუთრება და მას უწოდებდნენ ნომერ პირველ გასტრონომს. სახლი აშენდა 1902-1903 წლებში არქიტექტორ გავრილ ვასილის ძე ბარანოვსკის მიერ ძმები ელისეევის სავაჭრო ასოციაციის კოლონიური ნაწარმის მაღაზიისათვის.

1990-იანი წლების შუა რიცხვებში მაღაზიაში ფუნქციონირებდა შპს „ელისეევების მაღაზია“. შემდგომში კი მფლობელი იყო ჰოლდინგური კომპანია „პარნას-მ“, რომელმაც 1995 წელს შეისყიდა სავაჭრო ობიექტი, 49 წლის ვადით.

შენობის სტილი მიზნად ისახავდა პარტნიორების სიმდიდრის გამოხატვასა და პოტენციური მყიდველის ყურადღების მიპყრობას. შენობის ფასადზე განთავსებულია ა. გ. ადამსონის მიერ შესრულებული სკულპტურები: „მრეწველობა“, „ვაჭრობა“, „ხელოვნება“ და „მეცნიერება“.

შენობის შიგნით იყო სამი სავაჭრო ოთახი, სარკისა და ბრინჯაოს სანათებით გაფორმებული. სახლის სარდაფში განთავსებული იყო საწყობები, მაცივრები და ერთ-ერთი საუკეთესო მარანი ევროპაში.

ისტორია და თანამედროვეობა
 საუკუნის ბოლოს, ნევის გამზირისა და მალაია-სადოვაიის ქუჩის კუთხეში, მდებარეობდა ვაჭარ ი. აპაიშჩიკოვის სამსართულიანი სახლი. შემდეგ აღნიშნული მიწის ნაკვეთი ეკუთვნოდა: სენატორ დ. ო. ბარანოვს (1820 წლიდან), გრაფ გ. ფ. მენგდენს (1850-1870 წლებში). საუკუნის შუა წლებში შენობაში განთავსდა ჟურნალ „სამხედრო კოლექციის“ ოფისი, რომლის რედაქტორი იყო ნიკოლაი ჩერნიშევსკი.

1863 წელს, შეიცვალა შენობის პროექტი და დააშენეს კიდევ ორი სართული (არქიტექტორი ა. ტიხობრაზოვი).

საბჭოთა პერიოდში მაღაზიის ოფიციალური სახელწოდება იყო „ნომერ პირველი გასტრონომი“, თუმცა სანქტ-პეტერბურგის მცხოვრებნი, მას მაინც ელისეევების სავაჭრო ამხანაგობის სახლს ეძახდნენ.

1929 წელს შენობის მეორე სართულზე თეატრი გაიხსნა დ. გ. გუტმანის ხელმძღვანელობით. 1931 წელს აქ განთავსდა სატირისა და კომედიის თეატრი. 1987-1988 წლებში აღდგა სავაჭრო დარბაზის გაფორმება.

2002 წელს განხორციელდა ფასადებისა და თეატრის აღდგენითი სამუშაოები (არქიტექტორები ვ. პ. გოლუბი და სხვები).

2010 წლის 30 ნოემბერს მთავრობის დადგენილებით, შენობა შეიტანეს სპეციალურად დაცული ობიექტების ფედერალური ძეგლთა სიაში. 2011 წლის 15 თებერვლიდან, შენობაში განახლდა აღდგენითი სამუშაოები.

2012 წლის 8 მარტს მაღაზია კვლავ გაიხსნა მომხმარებლებისათვის.
სამოქალაქო მშენებლობა

სამოქალაქო მშენებლობა — პროფესიული საინჟინრო დისციპლინა, რომელიც ეხება ფიზიკურად და ბუნებრივად შექმნილი გარემოს პროექტირებას, მშენებლობასა და მოვლა-შენახვას, მათ შორის: რეზიდენციების, ინსტიტუციონალური შენობების, გზების, ხიდების, არხების, კაშხლების, აეროპორტების, საკანალიზაციო სისტემების, მილსადენების და რკინიგზის. სამოქალაქო მშენებლობა იყოფა ბევრ დისციპლინად (მიმართულებად). იგი ითვლება მეორე უძველეს საინჟინრო დისციპლინად სამხედრო ინჟინერიის შემდეგ, და განსხვავდება მისგან. სამოქალაქო მშენებლობა გვხვდება ყველგან, როგორც საჯარო სექტორში, დაწყებული მუნიციპალიტეტებიდან, დამთავრებული აღმასრულებელი ორგანოებით, ასევე კერძო სექტორში, იქნება ეს ინდივიდუალური მშენებლობა (კერძო სახლი, რეაბილიტაცია/რეკონსტრუქცია და ა.შ) თუ ეროვნული ან საერთაშორისო კომპანიების მშენებლობა.
ტომსკის საოლქო სამხატვრო მუზეუმი

ტომსკის საოლქო სამხატვრო მუზეუმი — კულტურული დაწესებულება ტომსკის ტერიტორიაზე, დაარსებულია 1979 წელს. მუზეუმის დირექტორია ელენა იანინა.

ისტორია
ტომსკის საოლქო სამხატვრო მუზეუმი დაარსდა 1979 წლის 1 ოქტომბერს ტომსკის ოლქის აღმასრულებელი კომიტეტის გადაწყვეტლების საფუძველზე. მუზეუმის ძირითად ექსპოზიციას შეადგენდა ტომსკის საოლქო მხარეთმცოდნეობის მუზეუმის სამხატვრო განყოფილების ექსპონატები. 1982 წელს მუზეუმს გადაეცა ვაჭარ ნატალია ივანეს ასული ორლოვას ყოფილი საშემოსავლო სახლი (არქიტექტორი კ. კ. ლიგინი, 1903 წელი).

მუზეუმის კოლექციის ფორმირება დაიწყო 1920-იანი წლებიდან. იმ პირველ 50 ნახატს შორის, რომელიც მხარეთმცოდნეობის მუზეუმის კულტურისა და ხელოვნების დაცვის სექციიდან მიიღო ახალმა მუზეუმმა, იყო ვასილი სურიკოვის ნახატი „გოგონას თავი“ და პეტრე კონჩალოვსკის „ნატურმორტი ბეგონიებით“. 1929 წელს სახელმწიფო სამუზეუმო ფონდიდან და ტრეტიაკოვის გალერეიდან გადაეცა ვასილი ტროპინინის „მაზურინების პორტრეტები“, ვ. ა. სეროვის „ა. ვ. კასიანოვის პორტრეტი“, ორესტ კიპრენსკის „ა. ი. კორსაკოვის პორტრეტი“, ვასილი პოლენოვის, ლევ კამენევის და ასევე – საუკუნეების ფერმწერთა პეიზაჟები. ასევე მიიღეს სურათები და აკვარელი, მათ შორის ფილიპ მალიავინისა და არისტარხ ლენტულოვის ნამუშევრები. 1940-იან წლებში ტომსკში შეიძინეს პავლე სვედომსკისა და მიხაილ კლოდტის ნამუშევრები. საჩუქრად მიღეს პავლე პლეშჩანოვის პორტრეტული ნამუშევრები. მუზეუმების ფონდებში არის აგრეთვე მაქსიმილიან ვოლოშინის ექვსი აკვარელი.

ფილიალები
საოლქო სამხატვრო მუზეუმის ფილიალებია ტომსკის ხის ხუროთმოძღვრების მუზეუმი (კიროვის პროსპექტი, სახლი 7), ჩაინსკის სურათების გალერეა (სოფელი პოდგორნოე, ჩაინსკის რაიონი) და ჩრდილოეთის ხალხთა ხელოვნების მუზეუმი (სოფელი კარგასოკი, კარგასოკის რაიონი).
ტომსკის ისტორიის მუზეუმი

ტომსკის ისტორიის მუზეუმი — მუზეუმი ქალაქ ტომსკში. დაარსდა 1997 წლის 16 ივლისს ტომსკის საქალაქო ადმინისტრაციის გადაწყვეტილების საფუძველზე.

ისტორია
ტომსკის ისტორიის მუზეუმი შეიქმნა 1997 წელს. 6 წლის განმავლობაში მიმდინარეობდა მოსამზადებელი სამუშაოები: შენობის რეკონსტრუქცია, კოლექციის ფორმირება და ა. შ. 2003 წლის 7 ივნისს საზეიმო ღონისძიების შემდეგ მუზეუმი გაიხსნა დამთვალიერებლებისათვის. სტუმრების ყურადღება მიიპყრობ პირველმა დროებითმა გამოფენამ „ძველი ტომსკის პორტრეტი“, ერთი წლის შემდეგ მუზეუმში გაიხსნა მუდმივი ექსპოზიცია „ტომსკის პირველი საუკუნე“.

ამჟამად მუზეუმში განთავსებულია ექსპონატების ფართო კოლექცია, სულ 4 206 ერთეული. მუზეუმი სტუმრებისთვის გახსნლია ყოველდღე 10:00-დან 19:00-მდე, გარდა ორშაბათისა. ბილეთის ღირებულებაა 15-დან 105 რუბლამდე.

ტომსკის ციხესიმაგრე
ტომსკის ციხესიმაგრე დაარსდა 1604 წელს რუსეთის მეფე ბორის გოდუნოვის ბრძანებით, რამდენჯერმე გადააკეთეს და საუკუნეში დაანგრიეს საჭრიოების არ ქონის გამო. 2004 წელს მუზეუმის ტერიტორიაზე ააგეს ტომსკის ციხესიმაგრის სპასკის კოშკის რეკონსტრუქცია და ასევე კედლის ნაწილი.

შენობა
მუზეუმის შენობა აგებულია 1856 წელს ინჟინერ ვ. კ. ფადეევის პროექტის მიხედვით. თავდაპირველად შენობაში განთავსებული იყო პოლიციის სამმართველო.
სპუტნიკი (საინფორმაციო სააგენტო)

სპუტნიკი (შექმნილია რუსეთის საერთაშორისო რადიო „რუსეთის ხმა“-სა და საერთაშორისო ინფორმაციის რუსული სააგენტოს რია ნოვოსტის ბაზაზე) — საინფორმაციო სააგენტო, საინფორმაციო ონლაინ პლატფორმა და რადიოსამსახური, რომელიც ეკუთვნის რუსეთის მთავრობის დადგენილებით შექმნილ საინფორმაციო სააგენტოს რასია სეგოდნა.

სათაო ოფისი განთავსებულია მოსკოვში. რეგიონალური რედაქციები მდებარეობს ვაშინგტონში, კაიროში, პეკინში, სინგაპურში, ლონდონსა და ედინბურგში. „სპუტნიკი“ ყურადღებას ამახვილებს გლობალურ პოლიტიკასა და ეკონომიკაში მიმდინარე პროცესებზე. მისი აუდიტორია, როგორც წესი, რუსეთის გარეთ მცხოვრები ადამიანებია. ნიუ-იორკ ტაიმსის შეფასებით, სპუტნიკი მიკერძოებულობისა და დეზინფორმაციის მაღალი დოზით ხასიათდება და ხშირად ავრცელებს რუსულ პროპაგანდას.
თბილისის ძველი სამების ეკლესია

თბილისის წმიდა სამების სახელობის ეკლესია — - საუკუნეების ქართული მართლმადიდებლური ეკლესია თბილისში, ქალაქის ძველ ნაწილში (კალოუბანი). მდებარეობს ეროსი მანჯგალაძის ქუჩაზე (№6), საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკის შენობის უკან. სახელწოდება „ძველი სამების ეკლესია“ გავრცელდა თბილისის წმინდა სამების საკათედრო ტაძრის აგების (1995–2004 წლები) შემდეგ.

ეკლესია რამდენჯერმე არის მნიშვნელოვნად გადაკეთებული. ამ ადგილზე ტაძარი საუკუნეშიც მდგარა; თბილისის გეგმაზე ვახუშტის აღნიშნული აქვს „ქართული ეკლესია კალოუბანი“. დღევანდელი ტაძრის წინამორბედი ეკლესიის მშენებლობა 1790 წელს დასრულდა. პლატონ იოსელიანის მიხედვით, მისი აგება პეტრე „ყარაულას“ — პეტრე აღნიაშვილს მიეწერება (აღნიაშვილი მეფე ერეკლე -ის მიერ ღართისკარის დარაჯად იყო დანიშნული). პეტრეს შვილმა, მღვდელმა შიო აღნიაშვილმა 1836 წელს ტაძარს დასავლეთის მხრიდან სვეტებიანი კარიბჭე და სამრეკლო მიუშენა, ხოლო 1850 წელს კარიბჭეზე სამრეკლო დააშენეს; მცირე ხნის შემდეგ ეკლესიის შენობა ისევ განაახლეს. ტაძარი 1863 წელს აკურთხეს. 1863 წლის 10 აპრილს აქ ჯვარი დაიწერეს ილია ჭავჭავაძემ და ოლღა გურამიშვილმა. საუკუნის 60-იან წლებში კი შემოწირულობითა და საკუთარი სახსრებით დეკანოზმა პეტრე არდაზიანმა (მწერალ ლავრენტი არდაზიანის მამა) ტაძარი არქიტექტურულად განაახლა და ჯვარ-გუმბათოვანი ეკლესიის სახე მისცა. 1988 წელს სამრეკლოს გუმბათი ქართული ხურმოთმოძღვრული ტრადიციების მიხედვით გადააკეთეს.

სამების ეკლესია „ჩახაზული ჯვრის ტიპის“ ნაგებობაა. აგურით ნაშენი ეკლესიის ფასადების გაფორმება სადაა. ზოგადი ფორმები და სამრეკლო შუა საუკუნეების ქართული საეკლესიო არქიტექტურის ტრადიციებს მიჰყვება, კარიბჭეს კი კლასიცისტური სტილის გავლენა ემჩნევა. ინტერიერის მხატვრობა 1890-იან წლებში იტალიელმა მხატვარმა ლუდვიგ ლონგომ შეასრულა.
ბუფ-ბაღი

ბუფ-ბაღი — ქალაქის პარკი ტომსკში, კიროვის რაიონში. მდებარეობს გოგოლის, გერცენის, ვერშინინისა და კარტაშოვის ქუჩებს შორის.

ისტორია
ბაღი მოწყობილია 1907 წელს, ვაჭარ ვ. პ. მოროზოვის მიერ შეძენილ მიწის ნაკვეთზე. ბაღის მოწყობამდე ქალაქის ამ ტერიტორიაზე შემონახული იყო ტაიგის აბორიგენული მცენარეულობა.

ბაღში 1908 წლიდან მუშაობდა საზაფხულო თეატრი „ფარსი“ და რესტორანი კავკასიური სამზარეულოთი. ბაღი განათებული იყო. დღისით ბაღში შესვლა თავისუფალი იყო, ხოლო ღამით შესასვლელი ბილეთი 30 კაპიკი ღირდა.

საბჭოთა პერიოდში ბაღს პროფილი შეუცვალეს და ბავშვთა პარკი უწოდეს, 1930-იან წლებში კი — გოგოლის პარკი.

1949 წლის 30 მაისს, ალექსანდრე პუშკინის დაბადებიდან 150-ე წლისთავთან დაკავშირებით ბაღს უწოდეს „ალექსანდრე პუშკინის სახელობის ბავშვთა დასვენებისა და კულტურის პარკი“. 1930-იანი წლებიდან პარკში იყო ლენინის, სტალინის, მარქსისა და ენგელსის ბიუსტები, რომლებიც პარკის კუთხეებში იყო განთავსებული. შემდეგ დაამატეს პუშკინის ბიუსტიც.

2003 წელს ტომსკის 400 წლისთავთან დაკავშირებით ბაღის კურატორი გახდა „ტომსკნავთობქიმია“, რომლის ფინანსებითაც მოხდა ბაღის რეკონსტრუქცია, აღადგინეს გაზონები, გაარემონტეს ბილიკები, დააყენეს სკამები, განაახლეს ხის ქანდაკებები, მოაწყვეს შადრევნები და კასკადური ჩანჩქერი.

2006 წელს გერმანულ-რუსულ სამიტთან დაკავშირებით ბაღის სამხრეთ-დასავლეთ კუთხეში ააშენეს ლუთერანული ეკლესია, რომელსაც სამიტის პერიოდში ესტუმრა გერმანიის კანცლერი ანგელა მერკელი.

2011 წელს დაიგეგმა, რომ პარკში დადგმულიყო ალექსანდრე პუშკინის ძიძის, არინა როდიონოვნას ძეგლი.