iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ზაფხულის ღამის სიზმარი

ზაფხულის ღამის სიზმარი ( ' ) — უილიამ შექსპირის კომედია. იგი დაწერილი უნდა იყოს 1594–1595 წლებს შორის. პიესა დაიწერა რომელიმე დიდგვაროვანის საქორწინო ცერემონიალზე წარსადგენად, რომელსაც შესაძლოა თვით დედოფალი ელიზაბეთიც ესწრებოდა. აღნიშნავენ დედოფლის მიმართ პიესაში ჩაქსოვილ რამდენიმე ქათინაურს. ერთი ვერსიით, შექსპირმა კომედია მიუძღვნა სამოც წელს მიღწეულ სერ თომას ჰენიჯის დაქორწინებას საუთჰემპტონის გრაფის ქვრივ მერიზე. მერი იყო იმ გრაფ საუთჰემპტონის დედა, რომელიც მფარველობას უწევდა შექსპირს და რომელსაც მიეძღვნა პოემები ვენერა და ადონისი და ლუკრეციას გაუპატიურება.

კომედიაში ნაგულისხმებია ზაფხულის ბუნიაობის ღამე , 23 ივლისი, რომლის დროსაც თითქოს სულები გადმოდიოდნენ საფლავიდან და ოინებს უმართავდნენ ადამიანებს. ამ დროს ტარდებოდა ტრადიციული რიტუალები, ანთებდნენ კოცონს, რაც წინაქრისტიანული ბრიტანეთის ნაყოფიერების დღესასწაულის გადმონაშთი იყო.

შექსპიროლოგთა შორის გამოითქვა მოსაზრება რომეო და ჯულიეტასა და ზაფხულის ღამის სიზმრის ურთიერთმიმართების შესახებ, რომლის თანახმადაც ორივე პიესა ერთიან გენეტიკურ ტიპს განეკუთვნება, ორივეში დახატულია მტრული ოჯახის შვილების ბედ–იღბალი.

კომედიის სიუჟეტის წყაროები მრავლად მოიძებნება კლასიკური ლიტერატურიდან. შექსპირი აერთიანებს განსხვავებულ სიუჟეტურ მოტივებს პლუტარქეს ქრონიკებიდან, ჯეფრი ჩოსერის კენტერბერიული მოთხრობებიდან, აპულეუსის ოქროს ვირიდან. სახელი ტიტანია შექსპირმა ალბათ ნახა ოვიდიუსთან და ა.შ. საერთოდ, პიესის სამყარო სავსეა შუა საუკუნეების ფოლკლორული სახეებით, ანგლო–საქსური წარსულის ფურცლებიდან გაცოცხლებული წარმოდგენებით. მეტად ძლიერი და აქტიურია პიესაში მითური არქეტიპების სიღრმისეული შრე.

პერსონაჟები
თეზევსი – ათენის მთავარი
ეგეოსი – ჰერმიას მამა
ლისანდრე – ჰერმიას მოტრფიალე
დემეტრიოსი – ჰერმიას მოტრფიალე
ფილოსტრატე – თეზევსის დღესასწაულის გამგებელი
კომშა – დურგალი
კოხტაპრუწა – ხურო
კოჭა – ფეიქარი
სტვირა – მესაბერვლე
დრუნჩა – თოქმაჩი
კნაჭა – თერძი
ჰიპოლიტა – ამორძალების დედოფალი
ჰერმია – ეგეოსის ქალი, ლისანდრეს შეყვარებული
ელენე –დემეტრიოსის მოტრფიალე
ობერონი–ფერიების მეფე
ტიტანია – ფერიების დედოფალი
პაკი – ანუ საყვარელი ბიჭი რობინ გუდფელოუ
მდოგვის მარცვალი – ფერია
ფარვანა – ფერია
აბლაბუდა – ფერია
მუხუდო – ფერია
სხვა ფერიები, თეზევისისა და ჰიპოლიტას ამალა

გალერეა
ყველაფერი კარგად იქნება (2009 წლის ფილმი)

„ყველაფერი კარგად იქნება“ — 2009 წლის ქართული კომედიური ფილმი, რომლის რეჟისორი ავთანდილ ვარსიმაშვილია. ფილმი აწარმოა კომპანია ვარს-სტუდიომ. მონაწილეობენ ნიკო გომელაური, შორენა ბეგაშვილი, ლარისა რეშეტკო, სანდრო მარგალიტაშვილი, გოგა ბარბაქაძე, ირაკლი აფაქიძე, დუტა სხირტლაძე, აპოლონ კუბლაშვილი და სხვები.

სიუჟეტი
სიუჟეტის მიხედვით საქართველოს პრეზიდენტი (დუტა სხირტლაძე) გზავნის საქართველოს ერთ-ერთ მინისტრს (ნიკო გომელაური) ინდოეთში ქეთევან დედოფლის ნეშტის ჩამოსასვენებლად. მას უთვალთვალებენ რუსეთის სპეცსამსახურებისა და სომეხთა მასონური ლოჟის აგენტები. თბილისის აეროპორტში მან გაიცნო ახალგაზრდა გოგონა ანი (შორენა ბეგაშვილი), რომელიც კიევში მიემგზავრებოდა, მაგრამ ვერ წავიდა, რადგან მეუღლემ პასპორტი წაართვა. იქვე გადაწყდა, რომ ანი მინისტრს წაჰყვება „საიდუმლო საქმეზე“ გოას მიმართულებით.
რაზგრადის ოლქი

რაზგრადის ოლქი — ოლქი ჩრდილო-დასავლეთ ბულგარეთში.

ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი რაზგრადი.

ოლქის ტერიტორიის ფართობი შეადგენს 2 637 კმ²-ს, აქ ცხოვრობს 140 743 ადამიანი, მოსახლეობის მნიშვნელოვან ნაწილს შეადგენენ თურქები და ბულგარელები.

თემები
ადმინისტრაციული დაყოფის თვალსაზრისით, ოლქი იყოფა 7 თემად.

ზავეტი (11 919 მცხოვრები).
ისპერიხი (25 095 მცხოვრები).
კუბრატი (21 555 მცხოვრები).
ლოზნიცა (10 127 მცხოვრები).
რაზგრადი (58 338 მცხოვრები).
სამუილი (8263 მცხოვრები).
ცარ-კალოიანი (6777 მცხოვრები).
პლოვდივის ოლქი

პლოვდივი — ოლქი სამხრეთ ბულგარეთში, ეს ტერიტორია იყო აღმოსავლეთი რუმელიის ნაწილი. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი პლოვდივი.

პლოვდივის ფართობი შეადგენს 5972,89 კმ²-ს.

თემები
პლოვდივის ოლქი იყოფა 18 თემად:
ასენოვგრადი (69 032 მცხოვრები).
ბრეზოვო (8118 მცხოვრები).
კალოიანოვო (12 328 მცხოვრები).
კარლოვო (56 960 მცხოვრები).
ხისარია (13 828 მცხოვრები).
კუკლენი (6876 მცხოვრები).
კრიჩიმი (9026 მცხოვრები).
ლიკი (3674 მცხოვრები).
მარიცა (30 506 მცხოვრები).
პერვომაი (29 666 მცხოვრები).
პერუშტიცა (5342 მცხოვრები).
პლოვდივი (376 663 მცხოვრები).
რაკოვსკი (27 803 მცხოვრები).
როდოპი (32 018 მცხოვრები).
სადოვო (15 145 მცხოვრები).
სიედინენიე (11 042 მცხოვრები).
სოპოტი (11 123 მცხოვრები).
სტამბოლიისკი (21 728 მცხოვრები).
ვარშავის საჰერცოგო

ვარშავის საჰერცოგო (პოლ. ) — 1807 წელს დადებული ტილზიტის ზავის შემდეგ ჩამოყალიბებული სახელმწიფო პოლონეთის იმ ნაწილზე, რომელიც პრუსიას ჰქონდა დაპყრობილი. ვარშავის საჰერცოგო ნაპოლეონ ბონაპარტმა ჩამოაყალიბა და ამიტომ ეს პოლონური სახელმწიფო საფრანგეთის ვასალი იყო საქსონიის მეფის ეგიდით. საჰერცოგო 1813 წლამდე აგრძელებდა არსებობას, სანამ მეექვსე ანტიფრანგული კოალიციის ჯარებმა არ დაიკავეს. ვენის კონგრესმა პოლონეთი კვლავ დაშალა და მისი უდიდესი ნაწილი რუსეთმა ჩაიგდო ხელთ, თუმცა პოლონელებს ავტონომიური უფლებები მიეცათ.

გეოგრაფია
ვარშავის საჰერცოგოს ფართობი 103 ათასი კმ² იყო, მოსახლეობის რაოდენობა 2,6 მილიონი (1807 წ). ავსტრიაზე გამარჯვების შემდეგ ვარშავის საჰერცოგომ შეიერთა პოლონეთის ის ნაწილი, რომელიც ავსტრიის იმპერიას ჰქონდა დაპყრობილი. ვარშავის საჰერცოგოს დედაქალაქი ვარშავა იყო.

პოლიტიკა
ვარშავის საჰერცოგოს კონსტიტუცია 1807 წლის 22 ივლისს ქალაქ დრეზდენში იმპერატორმა ნაპოლეონ ბონაპარტმა შეადგინა. საჰერცოგოს მმართველად დაინიშნა ფრიდრიხ ავგუსტ , რომელიც ასევე საქსონიის მეფეც იყო. ნაპოლეონის შედგენილი კონსტიტუციით საჰერცოგოს ჰქონდა სახელმწიფო საბჭო, პარლამენტი (ორი პალატით), მთავრობა და დამოუკიდებელი სასამართლო. საჰერცოგო ექვს დეპარტამენტად იყოფოდა.

ომი ავსტრიასთან
1809 წელს ვარშავის საჰერცოგომ ავსტრიასთან ომში გაიმარჯვა. რა თქმა უნდა, საჰერცოგოს არ ჰქონდა საკმარისი ძალები, რათა იმპერია დაემარცხებინა, მაგრამ იმავე წელს ნაპოლეონმა დაამარცხა ავსტრიელთა არმია და აიღო ვენა, ამან ხელი შეუწყო პოლონელ სარდლებს, დაებრუნებინათ ავსტრიის მფლობელობაში მყოფი ძველი პოლონური მიწები. ამით ვარშავის საჰერცოგოს 4 ახალი დეპარტამენტი შეემატა.

ომი რუსეთთან
1812 წლის 28 ივნისს ვარშავის საჰერცოგომ გამოაცხადა პოლონეთის სამეფოს აღდგენის შესახებ, რომელიც ნაპოლეონის უერთგულეს მოკავშირედ იქცა. პოლონელებმა საფრანგეთის დასახმარებლად 100 000 მეომარი გამოიყვანეს. ეს მეომრები ნაპოლეონს ელბაზე გადასახლებამდე ერთგულად ემსახურნენ. 1815 წელს ვენის კონგრესმა პოლონეთი კვლავ დაშალა და ანტიფრანგული კოალიციის ქვეყნებს გაუნაწილა. რუსეთის მფლობელობაში პოლონეთის ნაწილმა ავტონომია შეინარჩუნა.
გოლდფინგერი (საუნდტრეკი)

ჯეიმზ ბონდის სერიის ფილმის „გოლდფინგერი“ საუნდტრეკი გამოვიდა 1964 წელს. მასში შეტანილი მუსიკის კომპოზიტორი არის ჯონ ბარი (კომპოზიტორი)ჯონ ბარი.

ფილმის მთავარ მუსიკალურ თემას ასრულებს შირლი ბეისი. შემქმნელებს იმდენად მოეწონათ მისი ხმა, რომ იგი დაბრუნდა ფილმებში „ალმასები სამუდამოდ“ და „მუნრეიკერი“ შეტანილი მთავარი სიმღერების ჩასაწერად.

სიმღერების სია
რაინის კავშირი

რაინის კავშირი — 1806 წელს პარიზში ნაპოლეონის მიერ ჩამოყალიბებული რაინის გერმანული სამთავროების (საღვთო რომის იმპერიიდან გამოსული) კავშირი.

 საუკუნის დასაწყისში გერმანია კვლავ გერმანელი ერის საღვთო რომის იმპერიად რჩებოდა, რომელშიც 350-მდე სახელმწიფო შედიოდა. გერმანული ქვეყნებიდან გამოირჩეოდნენ პრუსია, საქსონია, ბავარია, ვიურტემბერგი და განსაკუთრებით ავსტრია, რომლის მეფეები საღვთო რომის იმპერატორის ტიტულსაც ითავსებდნენ. საღვთო რომის იმპერიის ქვეყნები ფორმალურად ერთიან გერმანულ სახელმწიფოს ქმნიდნენ, მაგრამ ეს მხოლოდ ფორმალობა იყო, რადგან ავსტრიის გარდა ფაქტობრივად არც ერთი სახელმწიფო საღვთო რომის იმპერიის იმპერატორს არ ემორჩილებოდა. მაშინდელი გერმანული მოსახლეობა მდიდარი პატრიციული ოჯახების, ქალაქელი ბიურგერების, ოსტატებისა და შეგირდებისგან შედგებოდა, რომლებიც ოსტატებს ემორჩილებოდნენ. გლეხები უმეტესად ციხე-სიმაგრეებში და სოფლებში ცხოვრობდნენ.

ნაპოლეონის ომების პერიოდში ნაპოლეონმა რაინის გერმანული ქალაქებიდან მხოლოდ 5-ს დაუტოვა ავტონომია, დანარჩენი კი შეიერთა და 1806 წელს მათგან რაინის კავშირი შექმნა. რაინის კავშირს ნაპოლეონი პირადად ხელმძღვანელობდა. რაინის კავშირის შექმნამ საღვთო რომის იმპერატორი ფრანც , ავსტრიის იმპერატორ ფრანც -ად იქცა. რაინის კავშირის შექმნით ნაპოლეონმა ბოლო მოუღო ათასწლოვან გერმანულ ტრადიციას. ავსტრიელმა ჰაბსბურგებმა კი საპატიო ტიტული დაკარგეს. 1806 წელს პრუსიის განადგურების შემდეგ ნაპოლეონმა რაინის კავშირს კიდევ 23 გერმანული სამთავრო შეუერთა. 1808 წელს რაინის კავშირმა მაქსიმალურ ზომას მიაღწია. მასში შედიოდა ოთხი სამეფო, ხუთი დიდი საჰერცოგო, ცამეტი საჰერცოგო, ჩვიდმეტი სამთავრო და ასევე ჰანზას კავშირის ქალაქები, ჰამბურგი, ლუბეკი და ბრემენი. ყველაზე ბოლოს კავშირს გერმანეული თავადი, ანჰალტ-დესაუ შეუერთდა, რომელმაც სამაგიეროდ ჰერცოგის ტიტული მიიღო. რაინის კავშირს მიღმა დარჩნენ მხოლოდ პრუსია, ავსტრია და დანიის კუთვნილი გერმანული სამთავრო გოლშტეინი და შვედეთის პომერანია.

რაინის კავშირი ნაპოლეონმა თავის სასარგებლოდ ჩამოაყალიბა. კავშირის ყველა ქვეყანა ვალდებული იყო ეღიარებინა კონტინენტური ბლოკადა ინგლისის წინააღმდეგ, ამას გარდა რაინის კავშირი ვალდებული იყო ნაპოლეონის დასახმარებლად მთელი თავისი სამხედრო ძალა გამოეყვანა.

რაინის კავშირი 1813 წელს, ლაიფციგის ბრძოლაში ნაპოლეონის დამარცხების შემდეგ დაიშალა. დღეს რაინის კავშირის ერთადერთი დამოუკიდებელი სახელმწიფო რომელმაც სახელი არ შეიცვალა არის ლიხტენშტაინი.

წევრი მონარქიები
ქვემოთ მოცემულ ცხრილში მოცემულია კონფედერაციის წევრები, მათი შეერთების თარიღი, აგრეთვე ფრჩხილებში მითითებულია ჯარის რაოდენობა. კავშირი შედგებოდა 9 სამეფოსგან და 28 სათავადოსგან.

სამეფოები
გვარი

გვარი — მემკვიდრეობითი საგვარეულო სახელი, რომელიც ძირითადად მამიდან შვილზე გადადის. ზოგ სახელმწიფოებში გვარი დედიდან გადადის.

ისტორია
გვარების ისტორია შუა საუკუნეების იტალიიდან მოდის. სავარაუდოდ — საუკუნეებში იტალიის განვითარებულ, სავაჭრო ოლქებში პირველი გვარები წარმოიშვა. შემდეგ სამხრეთ საფრანგეთში. ინგლისში სავარაუდოდ 1066 წელს, ნორმანებთან ომის შემდეგ გაჩნდა

ქართველთა გვარები
ქართველების გვარი ისტორიულ-გეოგრაფიული რეგიონებითაა დაყოფილი. ისინი სახელებისაგან, მეტსახელებისაგან ან წარმომავლობისაგან წარმოიშვნენ. მაგალითად დავითაშვილი: დავითი → დავითის შვილი → დავითშვილი, გიორგაძე: გიორგი → გიორგის ძე → გიორგაძე ან ცხვადიანი: ცხვედი → ცხვედიანი.

საქართველოს კანონმდებლობის მიხედვით ადამიანის გვარი განისაზღვრება მშობლების გვარის მიხედვით.ადამიანს მიეკუთვნება დედის ან მამის გვარი, ან შეერთებული გვარი მშობლების შეთანხმებით. ადამიანს გააჩნია სახელისა და გვარის შეცვლის უფლება.
პროტექტორატი

პროტექტორატი დაფუძნებულია ორ სახელმწიფოს შორის ხელშეკრულებაზე, რომლის თანახმადაც ერთი მხარე თავის თავზე იღებს ვალდებულებას, რომ დაიცავს მეორე მხარეს საგარეო თავდასხმის შემთხვევაში. ამის საპასუხოდ, პროტექტორატში მყოფი სახელმწიფო ვალდებულებას იღებს არ იმოქმედოს პროტექტორის წინააღმდეგ და მესამე სახელმწიფოსთან ურთიერთობაში გაითვალისწინოს პროტექტორი სახელმწიფოს ინტერესები. სახელმწიფო, რომლის მიმართაც ხორციელდება პროტექტორატი, არ კარგავს თავის სახელმწიფოებრიობას.

იტალიის ყოფილი პროტექტორატები
ევროპაში:
ალბანეთი, 1917-1920, 1939-1940.
ხორვატიის დამოუკიდებელი სახელმწიფო, 1941-1943.
მონაკო 20 ნოემბერი 1815 - 1860.

კოლონიალური იმპერია:

ეთიოპია: 2 მაისი, 1889 - 1896.
ლიბია: 15 ოქტომბერი, 1912 – 17 მაისი, 1919.
სომალი: 3 აგვისტო 1889 - 16 მარტი 1905.
მაჯერტინის სასულთნო: 7 აპრილი 1889 - 1927, შემდეგ გახდა იტალიის კოლონია.
ჰობიოს სასულთნო: 1888 წლის დეკემბრიდან - 1925 წლის ოქტომბრამდე. შემდეგ გახდა იტალიის კოლონია.

იაპონიის ყოფილი პროტექტორატები
კორეა იაპონიის გავლენის ქვეშ (1905–1910)

პორტუგალიის ყოფილი პროტექტორატები
კონგოს სამეფო (1390-1914)
კაბინდა (1885–1974)
გაზას იმპერია (1824-1895)
ანგოჩის სასულთნო (1903-1910)

რუსეთის ყოფილი პროტექტორატები
ქართლ-კახეთის სამეფო (1783–1801)
იმერეთის სამეფო (1804–1810)
ორგანული რეგლამენტი (1834–1858)
ბუხარის საამირო (1873–1920)
ხივის სახანო (1873–1920)
სოციალისტური რესპუბლიკა

სოციალისტური რესპუბლიკა — სოციალისტური წყობის ქვეყნებისათვის დამახასიათებელი რესპუბლიკური მმართველობის ფორმა. ასეთი სახის რესპუბლიკები ადრე უფრო მეტი იყო (საბჭოთა კავშირისა და სოციალისტური ბანაკის გაქრობის შემდგომ მათი რიცხვი მნიშვნელოვნად შემცირდა), მაგრამ ისინი დღესაც არიან შემორჩენილნი, როგორებიცაა კუბის რესპუბლიკა, კორეის სახალხო დემოკრატიული რესპუბლიკა და ა.შ. რესპუბლიკური მმართველობის ამ სახეს შემდეგი დამახასიათებელი ნიშნები აქვს:
სრულხელისუფლებიანობა და ზემდგრადობა საბჭოებისა (წარმომადგენლობითი ორგანოები).
ყველა დანარჩენი სახელმწიფო ორგანო ყალიბდება შესაბამისი დონის საბჭოების მიერ, რომლებიც დაქვემდებარებულნი და პასუხისმგებელნი არიან მათ წინაშე.
ხელისუფლების დანაწილების პრინციპი თეორიულადაც კი არ არის აღიარებული, მას უპირისპირდება პრინციპი მშრომელი ხალხის ერთიანი ხელისუფლებისა, გამოხატული საბჭოებში.
საბჭოებში გაერთიანებულია საკანონმდებლო და აღმასრულებელი ფუნქციები. სასამართლოების დამოუკიდებლობა ზოგიერთ შემთხვევაში აღიარებულია, თუმცა წმინდა დეკლარაციულად.
რუსეს ოლქი

რუსე — ოლქი ჩრდილოეთ ბულგარეთში, ჩრდილოეთით მდინარე დუნაიზე გადის ბულგარეთ-რუმინეთის ოფიციალური საზღვარი. ოლქის ადმინისტრაციული ცენტრი და ყველაზე დიდი ქალაქია რუსე, ოლქი შედგება რვა თემისგან: ბოროვო, ბიალა, დვე-მოგილი, ივანოვო, სლივო-პოლე, ცენოვო და ვეტოვო.

აქ მდებარეობს რუსე-გიურგის მეგობრობის ხიდი, ეს ხიდი ერთმანეთს აკავშირებს ბულგარეთს და რუმინეთს, ხიდი შეიქმნა 1954 წელს.
ახმად კადიროვი

ახმად კადიროვი (დ. 23 აგვისტო, 1951, ყარაგანდა — გ. 9 მაისი, 2004, გროზნო) — ჩეჩნეთის სასულიერო და პოლიტიკური მოღვაწე, ჩეჩნეთის რესპუბლიკის პირველი პრეზიდენტი. რამდენიმე წელი იჩქერიის ყადის თანამდებობა ეკავა. თავდაპირველად ჩეჩნეთის პირველი ომის დროს რუსეთის წინააღმდეგ იბრძოდა, ხოლო შემდგომ ჩეჩნეთის მეორე ომის დაწყებისთანავე რუსეთის მხარეს გადავიდა, რაც ყოფილმა თანამებრძოლებმა არ აპატიეს და სეპარატისტთა თავდასხმის შედეგად დაიღუპა 2004 წლის 9 მაისს, აღლუმის დროს. ლიკვიდაცია მოხდა დასასხდომის ქვეშ ნაღმის დამალვით, რომელიც ცემენტით იყო დაფარული, დეტონაცია მოხდა დისტანციურად.

მის შემცვლელად რუსეთის პრეზიდენტმა, ვლადიმერ პუტინმა, ახმად კადიროვის შვილი, რამზან კადიროვი დანიშნა, რომელიც დღემდე ჩეჩნეთის რესპუბლიკის ხელმძღვანელია.
სამხედრო ხუნტა

სამხედრო ხუნტა — შეიარაღებული ძალების მიერ სახელმწიფო ხელისუფლების ხელში აღების (სამხედრო გადატრიალებების) შედეგად მოსული სამხედრო მმართველობა, რომელიც დროებითი მთავრობის ფუნქციას ასრულებს და ახორციელებს საკანონმდებლო, აღმასრულებელი, სასამართლო და მაკონტროლებელი ორგანოების მოვალეობებს.

სამხედრო ხუნტა აძლიერებს პოლიტიკური კლიენტელიზმის სისტემას და სოციალურ-პოლიტიკური და ეკონომიკური რეჟიმის პერმანენტულ არასტაბილურობაზე მიუთითებს. არც თუ ისე დიდ ქვეყნებში და გარეშე ძალების დახმარებით, როგორც ეს ჩილეში იყო. სამხედრო ხუნტამ შეიძლება შექმნას პირობები ქვეყნის კაპიტალისტური მოდერნიზაციისათვის. გასული საუკუნის 80-იან წლებში ლათინური ამერიკის თითქმის ყველა ქვეყანაში დემოკრატიული მოძრაობის ზემოქმედების შედეგად სამხედრო ხუნტებმა დამარცხება განიცადეს.

ცნობილი სამხედრო გადატრიალებები
წარუმატებელი სამხედრო ხუნტა
გენერლების პუტჩი

ქვეყნები მიმდინარე ხუნტით
(2021 წლიდან)
(2021 წლიდან)
(2021 წლიდან)
(2021 წლიდან)
(2022 წლიდან)
(2023 წლიდან)
ინკვიზიცია

ინკვიზიცია — კათოლიკური ეკლესიის ტრიბუნალი, რომელიც საუკუნეში შეიქმნა ერესთან საბრძოლველად. ინკვიზიციური ტრიბუნალი რთული დაწესებულება იყო, რომელიც საგამომძიებლო და სასამართლო ხელისუფლებას აერთიანებდა. ინკვიზიცია სრულიად დამოუკიდებელი იყო საერო ხელისუფლებისაგან. ის განსაკუთრებით მძვინვარებდა ესპანეთში და გამოიყენებოდა როგორც კონტრრეფორმაციის იარაღი.

საინკვიზიციო სასამართლო
1215 წლის ლატერანის კრების კანონების მიხედვით საეპისკოპოსო სასამართლოებს ევალებოდათ ბრალდებულის პროცესზე დასწრება. ბრალდებულს ეძლეოდა შესაძლებლობა, ბრალდებაზე პასუხი გაეცა. აუცილებელი იყო მოწმეების სახელების ცოდნა, რადგანაც მათი გასაიდუმლოება ხელს უწყობდა ცილისწამებას.

განსხვავებული იყო ერეტიკოსობაში ბრალდებულის მდგომარეობა. ეჭვმიტანილს წინასწარ დამნაშავედ აცხადებდნენ. ინკვიზიტორი დამნაშავეს აიძულებდა, ეღიარებინა დანაშაული და მოეთხოვა ეკლესიის წიაღში დაბრუნება.

საინკვიზიციო სასამართლოსგან თავის დახსნა ძნელი საქმე იყო. საბოლოო განაჩენის გამოტანამდე თეორიულად შესაძლებელი იყო რომის პაპთან ჩივილი. თუმცა, ინკვიზოტორზე იყო დამოკიდებული, მიიღებდა თუ არა პაპისათვის გასაგზავნ წერილს. იყო რამდენიმე შემთხვევა, როცა ოქროსმოყვარული პაპი ჩაერია საქმეში. 1245 წლის ლანგედოკის ეპისკოპოსების წერილიდან ირკვევა, რომ ისინი ჩივიან პაპ ინოკენტი –სთან რომ ბევრმა ერეტიკოსმა სასამართლოსგან თავის დაღწევა მოახერხა. თუმცა, ასეთი შემთხვევა იშვიათი ხდებოდა. კარკასონის ინკვიზიციის რეესტრში, 1249–1258 წლებში ორასზე მეტი საქმიდან ბრალდებული არც ერთ შემთხვევაში გასამართლებული არაა.

ინკვიზიციისგან თავის დაღწევა იმდენად რთული საქმე იყო, რომ ფრანცისკანელი ბერის ბერნარ დელისიეს სიტყებით, წმინდა პეტრე და წმინდა პავლე ერეტიკოსობაში დადანაშაულების და საქმის აღძვრის შემთხვევაში ვერანაირად გაიმართლებდნენ თავს.
კაიმანის კუნძულები

კაიმანის კუნძულები — გაერთიანებული სამეფოს ტერიტორია ვესტ-ინდოეთში, კარიბის ზღვაში.

სამფლობელოს შემადგენლობაში შედის დიდი კაიმანი, მცირე კაიმანი და კაიმანი-ბრაკი.

ფართობი — 264 კმ². მოსახლეობა — 49 ათ. ადამიანი (2009 წელი) — მულატები, ევროპული რასა, ნეგროიდები. მოსახლეობის 80 % კუნძულ დიდ კაიმანზე ცხოვრობს. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ჯორჯტაუნი.

მოსახლეობის ძირითადი სამუშაო — ტურისტების მომსახურება, კუთა აღზრდა.
ეროვნული ინტერესები

ეროვნული ინტერესები — საგარეო პოლიტიკის ძირითადი განმსაზღვრელი კონცეფცია, რომელსაც საფუძვლად ეროვნული უშიშროებისა და გადარჩენის პრინციპები უდევს; იხმარება მხოლოდ სახელმწიფოების მიმართ. ეროვნული ინტერესების ცნებამ დროთა განმავლობაში შეცვალა სახელმწიფო ინტერესის ( ’) დოქტრინა. ამ ცვლილებების არსი, ერთი მხრივ, ერი სახელმწიფოს წარმოშობისა და ნაციონალიზმის აღმავლობას უკავშირდებოდა, მეორე მხრივ კი, სახელმწიფოს დინასტიური ინტერესების მთელი საზოგადოების ინტერესებით ჩანაცვლებას.

ეროვნული ინტერესების კონცეფცია პოლიტიკური რეალიზმის სკოლასა და მის ერთ-ერთ მთავარ წარმომადგენელს ჰანს მორგენთაუს სახელს უკავშირდება. მან ეროვნული ინტერესები სახელმწიფოს მიერ ძალაუფლების მოპოვებასა და შენარჩუნებასათან გააიგივა. მორგენთაუს მიხედვით, ამგვარად განსაზღვრული ეროვნული ინტერესები, როგორც სახელმწიფოს მოღვაწეობის მთავარი მიმართულება, ობიექტურ რეალობას წარმოადგენდა.

მოგვიანებით მორგენთაუს თვალსაზრისი ეროვნული ინტერესებისა და ძალაუფლებისაკენ სწრაფვის გაიგივების შესახებ უარყოფილ იქნა. ეჭვქვეშ დადგა მისი, როგორც ობიექტური რეალობის საკითხიც. ამის ნაცვლად საერთაშორისო ურთიერთობების თეორიაში ფეხი მოიკიდა ეროვნული ინტერესების უფრო სუბიექტური აღქმის თვალსაზრისმა, რომლის მიხედვითაც, კონკრეტულ ისტორიულ პირობებში მის ჩამოყალიბებაზე გავლენას ახდენს როგორც ქვეყნის შიგნით მიმდინარე პროცესები, ასევე ცვლილებები საერთაშორისო გარემოში. კომპლექსური ურთიერთდამოკიდებულებების თეორიებისა და საერთაშორისო პოლიტიკის მოქმედი პირების პლურალისტური აღქმის გავრცელების კვალდაკვალ, ეროვნული ინტერესების კონცეფცია, როგორც სუვერენული სახელმწიფოსათვის დამახასიათებელი ატრიბუტი, კიდევ უფრო მეტი კრიტიკის საგანი გახდა. ამის მიუხედავად, ეროვნულ ინტერესებზე დაფუძნებულმა პოლიტიკური რეალიზმის კონცეფციამ დიდი გავლენა მოახდინა საერთაშორისო ურთიერთობების თეორიის, როგორც სამეცნიერო დისციპლინის განვითარებაზე.
სილისტრის ოლქი

სილისტრის ოლქი — ოლქი ჩრდილო-აღმოსავლეთ ბულგარეთში, ოლქის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი სილისტრა. ამ ქალაქიდან ბულგარეთ-რუმინეთის საზღვარი მდინარე დუნაის მიუყვება.

სილისტრას ოლქი იყოფა შვიდ თემად: ალფატარი, დულოვო, გლავინიცა, კაინარჯა, სიტოვო და ტუტრაკანი.

2011 წლის მონაცემებით ოლქში ცხოვრობს 119 474 ადამიანი. სილისტრას ოლქის ფართობი შეადგენს 2846 კმ².

მოსახლეობა
2001 წელს ოლქის მოსახლეობა შეადგენდა 142,000 ადამიანს, საიდანაც 49.7% იყო კაცი, ხოლო 50.3% ქალი.
2009 წლისთვის მოსახლეობა შეადგენდა 127,659 ადამიანს, საიდანაც საიდანაც 25.6% 60 წელს გადაცილებული იყო.

ეთნიკური ჯგუფები
2011 წლის მონაცემებით ოლქის მოსახლეობა შედგება შემდეგი ეთნიკური ჯგუფებისგან:
ბულგარელები: ( 57,40 % )
თურქები: ( 36,09 % )
ბოშები: 5 697 ( 5,11 % )
სხვა ან განუსაზღვრელი: 1 571 ( 1,41 % )

რელიგია
2011 წლის მონაცემებით მოსახლეობის რელიგიური შეხედულება ნაწილდება შემდეგნაირად:
საქართველოს საპარლამენტო არჩევნები 2004

საქართველოს საკანონმდებლო ორგანოს არჩევნები (2004) — საქართველოს პარლამენტის ხელახალი არჩევნები, რომელიც ჩატარდა 2004 წლის 28 მარტს. ამ არჩევნებს წინ უძღოდა ვარდების რევოლუცია და 2003 წლის საპარლამენტო არჩევნების შედეგების ნაწილობრივი გაუქმება. არჩევნებში გაიმარჯვა საარჩევნო ბლოკმა „ნაციონალური მოძრაობა–დემოკრატები“, რომელიც აერთიანებდა პრეზიდენტ მიხეილ სააკაშვილის პარტია „ნაციონალურ მოძრაობას“, „გაერთიანებულ დემოკრატებს“, რესპუბლიკურ პარტიასა და ეროვნულ ძალთა გაერთიანებას. საპარლამენტო მანდატები ასევე მოიპოვა ბლოკმა „მემარჯვენე ოპოზიცია“, რომელიც მეორე ადგილზე გავიდა.

წინაპირობა
2003 წლის ნოემბრის არჩევნების შედეგებმა მოსახლეობის მასობრივი პროტესტი გამოიწვია. ნოემბრის განმავლობაში თბილისში საპროტესტო აქციები მიმდინარეობდა. 22 ნოემბერს მანიფესტანტებმა ხელი შეუშალეს ახალარჩეული პარლამენტის შეკრებას. 23 ნოემბერს გადადგა პრეზიდენტი ედუარდ შევარდნაძე, ხოლო უზენაესმა სასამართლომ გააუქმა არჩევნების შედეგები. მომავალი არჩევნების ორგანიზებამდე, რამდენიმე თვის განმავლობაში მოქმედებას განაგრძობდა 1999 წლის მოწვევის პარლამენტი.

ხელახალი არჩევნები დაინიშნა 2004 წლის 28 მარტს. არჩევნები ტარდებოდა მხოლოდ პროპორციული, რადგანაც საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ გაუქმებული იყო 2003 წლის ნოემბრის არჩევნების შედეგები მხოლოდ პროპორციული სისტემით, ხოლო მაჟორიტარული არჩევნების შედეგები სასამართლომ ძალაში დატოვა.

შედეგები
სლივენის ოლქი

სლივენი — ოლქი ცენტრაულ ბულგარეთში. ოლქის ადმინისტრაციული ცენტრი და უდიდესი ქალაქია სლივენი. სლივენის ესაზღვრება ბულგარული ექვსი ოლქი, ეს ტერიტორია იყოფა სამ თემად: კოტელი, ნოვა-ზაგორა და ტვირდიცა.

ოლქიდან 288 კილომეტრში მდებარეობს ქვეყნის დედაქალაქი სოფია, 108 კილომეტრში მდებარეობს ქალაქი ბურგასი, ხოლო 108 კილომეტრში ვარნა.

მოსახლეობა
2001 წლის აღწერის შედეგად, ოლქში ცხოვრობს 218 474 ადამიანი. აქედან 163 188 ადამიანი არის ბულგარელი, 22 971 თურქი, ხოლო 26 777 ადამიანი რომას ეთნიკური ჯგუფის წარმომადგენელი.
თბილისის ცენტრალური სადგური

თბილისის ცენტრალური სადგური, ყოფ. თბილისის ვაგზალი — ქალაქ თბილისის მთავარი სარკინიგზო კვანძი. მისი ძირითადი დანიშნულებაა მგზავრების გადაყვანა და საბარგო გადაზიდვა. ორლიანდაგიანი მაგისტრალით ემსახურება სამტრედიის, ბაქოსა და ერევნის მიმართულებებს. შედგება მიმღებ-გამგზავნი ლიანდაგებისა და სარანჟირო ფარეხისაგან. ყოველწლიურად ემსახურება 3 მილიონზე მეტ მგზავრს.

ისტორია
თბილისის რკინიგზის ვაგზალი ამოქმედდა 1872 წელს, როდესაც გაიხსნა ამიერკავკასიაში პირველი ფოთი–თბილისის რკინიგზა (ინჟინერი პ. ბელი). შენობას რამდენჯერმე ჩაუტარდა რეკონსტრუქცია. 1952 წელს ის კაპიტალურად გადააკეთეს და ააშენეს კოშკი მოოქრული შპილით (არქიტ. გ. ტერ-მიქელოვი). 1980-იანი წლების ბოლოს მოხდა ვაგზლის ძველი შენობის სრული დემონტაჟი. მის ადგილას აღიმართა მსხვილმასშტაბიანი ნაგებობა თანამედროვე ტექნოლოგიით, ქალაქის ორივე მხარესთან კარგად დაკავშირებული მისასვლელებით (1988; არქიტექტორები: რ. ბაირამაშვილი, ი. ყავლაშვილი, გ. შავდია, ა. ჯიბლაძე, ინჟინერი შ. გაზაშვილი; მიენიჭა საქართველოს სახელმწიფო პრემია, 1992).

2006 წელს მანამდე სააქციო საზოგადოება „საქართველოს რკინიგზის“ დაქვემდებარებაში მყოფი თბილისის ცენტრალური სადგურის შენობა 49-წლიანი იჯარით გადაეცა ტენდერში გამარჯვებულ კომპანიას — სააქციო საზოგადოება „თბილისი ცენტრალს“. მანვე განახორციელა სადგურის სარეკონსტრუქციო სამუშაოები. ამავე შენობაში 2010 წელს გაიხსნა სავაჭრო ცენტრი „თბილისი ცენტრალი“, ხოლო 2014 წელს — იმავე სახელწოდების სასტუმრო.

გალერეა
სმოლიანის ოლქი

სმოლიანი — ოლქი სამხრეთ ბულგარეთში.

ადმინისტრაციული ცენტრია — ქალაქი სმოლიანი, ოლქის ჩრდილო-დასავლეთით მდებარეობს ქვეყნის დედაქალაქი სოფია.

სმოლიანის ფართობი შეადგენს 3193 კმ².

სმოლიანის ოლქს ესაზღვრება:
დასავლეთით ბლაგოევგრადი;
ჩრდილო-დასავლეთით პაზარჯიკი;
ჩრდილოეთით პლოვდივი;
აღმოსავლეთით კირჯალი;
სამხრეთით საბერძნეთი.

თემები
სმოლიანის ოლქი იყოფა 10 თემად:
ბანიტე (5337 მცხოვრები).
ბორინო (3834 მცხოვრები).
დევინი (13 599 მცხოვრები).
დოსპატი (9634 მცხოვრები).
მადანი (13661 მცხოვრები).
ნედელინო (7677 მცხოვრები).
რუდოზემი (10 533 მცხოვრები).
სმოლიანი (44 233 მცხოვრები).
ჩეპელარე (8260 მცხოვრები).
ზლატოგრადი (13 275 მცხოვრები).

ინტერენტ რესურსები
ოფიციალური საიტი