სან-კარლო-ალ-კორსო

სან-კარლო-ალ-კორსო — ბაზილიკას ტიპის ეკლესია რომში, იტალიაში, რომელიც მდებარეობს ვია დელ კორსოს ცენტრალურ ნაწილზე. ეკლესიის აფსიდა გადახედულია ქუჩისპირა, სადაც განლაგებულია ავგუსტუსის სამარხი ვია დი რიპეტაზე.

ეს ეკლესია არის წმინდა ამბროჯიოსა და წმინდა კარლო ბორრომეოს, მილანის პატრონ წმინდანების, მიძღვნილი. ეს არის მინიმუმ სამი ეკლესიის ნაწილი რომში, რომლებიც ეძღვნება ბორრომეოს, დანარჩენები კი არის სან კარლო აუ კატინარი და სან კარლო ალე კვატრო ფონტანე.

მშენებლობა
წმინდა ამბროჯიო და კარლო ალ კორსოს ეკლესია არის ლომბარდიელთა ეროვნული ეკლესია, რომელთათვის 1471 წელს პაპმა სიქსტე მიანიჭა პატარა ეკლესია ს. ნიკოლო დელ ტუფო, როგორც მათი სისიელის კაპელის მშენებლობისათვის გაწეული მნიშვნელოვანი სამუშაოს აღიარება. ეკლესია პირველად აღდგენილი იყო და შემდეგ მიეძღვნა წმინდა ამბროჯიოს, მილანის პატრონ წმინდანს..

მისი მშენებლობა დაიწყო წმინდა კარლო ბორრომეოს წმინდანად შერაცხვის აღსანიშნავად 1610 წელს, ონორიო ლონგის ხელმძღვანელობით, ხოლო მისი სიკვდილის შემდეგ, მისი შვილის, მარტინო ლონგი უმცროსის მეთვალყურეობით. მშენებლობის ადგილი იყო ყოფილი ეკლესია სან ნიკოლო დელ ტუფო. გეგმის საფუძველი იყო ლათინური ჯვარი. გუმბათი, რომელიც მსგავსია სანტი ლუკა ე მარტინას გუმბათთან, დაისახა პიეტრო დე კორტონა (1668), რომელიც ასევე იყო პასუხისმგებელი აფსიდისა და მდიდარი შიდა დეკორაციების დიზაინზე. ფასადი დაისახა კარდინალმა ლუიჯი ალესანდრო ომოდეიმ, რომელმაც დააფინანსა ეკლესიის დასრულება და არ მოსწონდა კარლო რაინალდის მიერ მომზადებული პროექტი..

1906 წლიდან ბაზილიკის მოვლა დაემატა მხატვრული ინსტიტუტის მამათა ზედამხედველობას.

დეკორაციები
ცენტრალური გუმბათი ფრესკით არის მოხატული, სადაც გამოსახულია ანგელოზთა აჯანყების დაცემა (1677–1679) ჯაჩინტო ბრანდის მიერ. ალტარპიესია, რომელშიც გამოსახულია წმინდა ამბროჯიო და კარლო ბორრომეო წმინდა მარიამთან და იესოსთან ერთად, დააპროექტა კარლო მარატამ 1685–1690 წლებში. სტუკოს დეკორაციები შექმნეს ჯაკომო და კოზიმო ფანჩელიმ. წმინდანთა ქანდაკება შექმნა ფრანჩესკო კავალინიმ. სამართლიანობის და მშვიდობის ფრესკები დახატა ჯიროლამო ტროპამ. ეკლესიაში ასევე არიან ბაროკოს ხატმწერ -ის ნამუშევრები.

სან კარლო არის ერთადერთი ეკლესია რომში, რომელიც გააჩნია ამბულატორია, რომელშიც ინახება წმინდა კარლო ბორრომეოს გული, რომელიც 1 ნოემბერს 1610 წელს შერაცხა პაპმა პავლე -მა. ეს გული 1614 წელს შეაწირა ეკლესიას მისი ბიძაშვილმა, ფედერიკო ბორრომეომ.

მე-16 საუკუნის ორატორიუმი წმინდა ამბროჯიოს ეკლესიიდან მარცხენა ტრანსეფტის მიღმა მდებარეობს. პირველი კაპელა მარჯვენა მხარეს მიეძღვნა ჯვარცმას, და მასში ვიგილანტობის ფრესკაა, რომელიც პაოლო ალბერტონის მიერ არის შექმნილი. მეორე კაპელა მარჯვენა მხარეს მიეძღვნა მარიამ, ქრისტიანთა დახმარებას , და მასში არის ქალწული მარიამი, რომელიც წმინდა ვინჩენცო პალოტიმ მე-19 საუკუნეში შემოწირა ეკლესიას. მესამე კაპელა მარჯვენა მხარეს მიეძღვნა წმინდა ოჯახის. მის მარცხენა მხარეს არის გამოსახულება განკაცებისა და წმინდა ამბროჯიოსა და წმინდა კარლო ბორრომეოს, ასევე ფედერიკო ბორრომეოს საფლავის მემორიალი.

ეკლესიის გარე ნაწილში, აფსიდის ორივე მხარეს და ავგუსტუსის ძველ სამარხზე მოპირდაპირედ, დგას ორი გიგანტური ქანდაკება ტიტულური წმინდანების, რომელთა ზომები ერთ-ერთია ყველაზე დიდის ში რომში.

ეკლესიაში აქტიური სხვა მხატვრები არიან: პასკუალე დე' როსი, ლუიჯი გარაზი, ფრანჩესკო როზი, ჯოვანი ბატისტა ბუონოკორე და ფაბრიციო კიარი.

წმინდა ოლავის სამლოცველო
წმინდა ოლავის ნორვეგიელის კაპელა, რომელიც მარცხენა ნავში მდებარეობს, მიეძღვნა მეფე-მარტვილს, რომელიც ქრისტიანობას შეეწირა და 1030 წელს სტიქლესთადის ბრძოლაში მოკლდა. კაპელა გაიხსნა კარდინალმა ლუჩიდო მარია პაროკჩიმ 1893 წლის 9 აპრილს, ნორვეგიაში რეფორმაციის შემდეგ პირველი კანონიკური საღმრთო ლიტურგიის 50 წლის იუბილეზე.

ხატმძღვარი, პოლონელი მხატვრის პიუს ველოუნსკის მიერ შექმნილი, ასახავს ვიკინგ მეფის გამარჯვებას თავისი პაგანური წარსულის წინააღმდეგ, რომელიც ნემსითაა გამოსახული. ეს იყო საჩუქარი, რომელიც 1893 წლის 3 მარტს პაპ ლეო -ს გაუწია, მისი ეპისკოპოსი კურთხევის 50 წლის იუბილეზე. ბისმკი იოჰანეს ოლავ ფალიზე, იმ დროს ნორვეგიის აპოსტოლური ვიკარი, ითხოვდა რომ ეს ხატი ყოფილიყო ამ კაპელაში, და მას წარადგინა პაპის პალატრის ხელმძღვანელი, ბარონი ვილჰელმ ვედელ-იარლსბერგი. პაპმა მხარდაჭერა გამოუცხადა ნორვეგიული კაპელის იდეას რომში.

ლიტურგიის ალტარზე პატარა სურათზე გამოსახულია წმინდა ანა და მისი ქალიშვილი, მარიამწმინდა. წმინდა ანა იყო ძალიან პოპულარული წმინდა წინარე რეფორმაციულ ნორვეგიაში.

ალტარში განისვენებს რომაელი მოწამე წმინდა სატურნინუსის წმინდა ნაწილები. მის შესახებ მხოლოდ მისი სახელი არის ცნობილი.

კაპელა აღდგენილია და 1980 წელს იგი ხელახლა გაიხსნა ოსლოს ეპისკოპოსმა, ჯონ უილემ გრანმა. ამ აღდგენის ინიციატივა წამოაყენა "" --მა (რომელიც თავად არ იყო კათოლიკე და 1978 წელს გარდაიცვალა, სანამ აღდგენა დასრულდებოდა), ოლგა ტერეზა "ოლგესე" მოვინკელ რინგლერმა და მისმა იტალიურმა ქმარმა ანდრეა რინგლერმა. რიბერ-მოჰნმა ასევე შეინარჩუნა კაპელა 1960-იანი წლების განმავლობაში, როდესაც ის გახლდათ განხილული სხვა მიზნებისთვის გამოყენებისათვის.

მშვიდობის წირვა აღავლინება ნორვეგიულ ენაზე შობის დღესასწაულზე, 17 მაისს (კონსტიტუციის დღე) და 16 ოქტომბერს (წმინდა ოლავის გარდაქმნის დღესასწაული), და მრავალი ნორვეგიელი ემიგრანტი, მათ შორის არაკათოლიკეები, იღებს მონაწილეობას. რეკვიემის წირვები აღავლინება ნორვეგიელებისთვის, რომლებიც დაკავშირებულნი არიან რომთან. ნორვეგიელი მწირველთა ჯგუფები შეიძლება შეთანხმდნენ წირვის აღსრულებაზე. ზოგჯერ ტურისტული ჯგუფები მოდიან ეკუმენური მსახურებებისთვის.

ლისტის ქორწინება
სან კარლო ალ კორსო არის ეკლესია, სადაც დაგეგმილი იყო ქორწინება ფერენც ლისტისა და კარლინ ზუ საინ-ვიტგენშტაინის შორის. 1849 წლიდან, ამ პოლონელმა პრინცესამ ჰოსტელობა მიიწვია ლისტს, რომელიც მისი დიდი შეყვარებული იყო, ალტენბურგში, ვიამარში. 1860 წელს იგი წავიდა რომში, რათა გაეწყვიტა თავისი ქორწინება რუსი ოფიცერთან, ნიკოლოზთან, რომელიც უკვე ხუთი წლით ადრე მოხდა რუსეთში. როდესაც ეს განხორციელდა 1861 წლის იანვარში, მან 22 ოქტომბერს, 1861 წლის 50 წლის იუბილზე, დაიგეგმა თავისი კავშირი ლისთან სან კარლოში, მის საშობაო ეკლესიაში. 20 ოქტომბერს ლისტი ჩავიდა რომში და გააფორმა ქორწინების განცხადება კარლინთან. ამ დროს, ეპისკოპოსმა ფონ ჰოჰენლოჰმა, კარლინის სიძე-სამძიმრის ძმამ, კარლინის ნათესავების დახმარებით, მოახერხა ქორწინების რიტუალის პრევენცია. და ასე, კარლინმა შეინარჩუნა თავისი კაპიტალი ოჯახებში: ქორწილის წინ კარლინმა მიიღო შეტყობინება სან კარლოს პასტორიდან, რომ მათი თხოვნა ხელახალი განხილვის ქვეშ იყო და ქორწილი გადადებულიყო. ამის შემდეგ მან შეწყვიტა ურთიერთობა ლისთან, რომელიც დარჩა რომში, სადაც იგი სწავლობდა თეოლოგიას, მეგობრობდა ფონ ჰოჰენლოჰესთან, მიიღო მცირე წოდებები მისგან და განაგრძო ცხოვრება როგორც "აბბე ლისტი".