გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1460

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1460 მიღებულია 2003 წლის 30 იანვარს, მას შემდეგ რაც გაიხსენა რეზოლუციები 1261 (1999), 1265 (1999), 1296 (2000), 1306 (2000), 1308 (2000), 1314 (2000), 1325 (2000) და 1379 (2001), მოუწოდებდა ბავშვთა ჯარისკაცების გამოყენების დაუყოვნებლივ შეწყვეტას და მხარი დაუჭირა საერთაშორისო ნორმებისა და სტანდარტების „გამოყენების ეპოქის“ დაწყებას ომით დაზარალებული ბავშვების დაცვის მიზნით.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
უშიშროების საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა თავისი ვალდებულება, გაეთვალისწინებინა შეიარაღებული კონფლიქტების გავლენა ბავშვებზე და ხაზი გაუსვა ყველა მხარის პასუხისმგებლობას, დაეცვათ გაეროს ქარტია და საერთაშორისო სამართალი, ასევე დაესრულებინათ დაუსჯელობა იმ პირებისთვის, რომლებიც პასუხისმგებელნი არიან გენოციდზე, კაცობრიობის წინააღმდეგ დანაშაულებზე, ომის დანაშაულებზე და ბავშვების წინააღმდეგ ჩადენილ დანაშაულებზე.

მნიშვნელოვანი იყო, რომ ჰუმანიტარულ პერსონალს ჰქონოდა უსაფრთხო და შეუფერხებელი წვდომა, ხოლო შეიარაღებულ კონფლიქტებში ბავშვების ჩართულობის შესახებ დამატებითი პროტოკოლის ძალაში შესვლა დადებითად შეფასდა. საბჭომ ასევე აღნიშნა, რომ 15 წლამდე ასაკის ბავშვების ეროვნულ შეიარაღებულ ძალებში გაწვევა რომის წესდების მიხედვით ომის დანაშაულად ითვლება.

ქმედებები
რეზოლუცია მხარს უჭერდა გენერალური მდივნის, კოფი ანანის მოწოდებას საერთაშორისო სტანდარტების „გამოყენების ეპოქის“ დაწყების შესახებ, რომლებიც ეხებოდა შეიარაღებულ კონფლიქტებში ბავშვების დაცვას. კონფლიქტში ჩართული მხარეები, რომლებიც იყენებდნენ ბავშვთა ჯარისკაცებს, მოუწოდეს დაესრულებინათ ეს პრაქტიკა, ხოლო მათთან უნდა დაწყებულიყო დიალოგი, რათა შემუშავებულიყო გეგმები მათი გაწვევისა და გამოყენების დასრულებისათვის. შეშფოთება გამოიწვია იმ მხარეების სიამ, რომლებიც არღვევდნენ საერთაშორისო ვალდებულებებს და რომელიც გენერალური მდივნის ანგარიშის დანართში იყო მოცემული, და ითქვა, რომ შემდგომი ნაბიჯები იქნებოდა გადადგმული.

წევრ სახელმწიფოებს მოუწოდეს, ეროვნული კანონმდებლობის მეშვეობით მიეღოთ ზომები იარაღის ტრეფიკინგის კონტროლისათვის იმ სახელმწიფოებში, რომლებიც არ იცავდნენ საერთაშორისო სამართალს (მეოთხე ჟენევის კონვენციას), განსაკუთრებით ბავშვების სამხედრო გამოყენებასა და ომის დროს სამოქალაქო მოსახლეობის დაცვასთან დაკავშირებით. საბჭო ასევე მზად იყო, სამშვიდობო ოპერაციების მანდატებში შეეტანა ბავშვთა დაცვის შესახებ დებულებები. გამოხატული იყო შეშფოთება ქალებისა და ბავშვების სექსუალური ექსპლუატაციის შესახებ ცნობებთან დაკავშირებით, განსაკუთრებით იმ შემთხვევებში, რომლებიც ჰუმანიტარულ მუშაკებსა და გაეროს სამშვიდობოებს ეხებოდა.

უშიშროების საბჭომ მოითხოვა, რომ გაეროს სამშვიდობოებისთვის, პოლიციისა და ჰუმანიტარული პერსონალისთვის განხორციელებულიყო კონსულტაციისა და აივ/შიდსზე ტესტირების სერვისები. ყველა დაინტერესებულ მხარეს და სხვა სახელმწიფოებს მოუწოდეს, უზრუნველეყოთ ბავშვთა უფლებების გათვალისწინება მშვიდობის პროცესებში და განიარაღების, დემობილიზაციისა და რეინტეგრაციის პროგრამებში, ასევე დაეცვათ ვალდებულებები გენერალური მდივნის სპეციალური წარმომადგენლის — ბავშვებისა და შეიარაღებული კონფლიქტების საკითხებში ოლარა ოტუნუს მიმართ.

საბოლოოდ, გენერალურ მდივანს დაევალა 2003 წლის 31 ოქტომბრამდე წარედგინა ანგარიში მიმდინარე რეზოლუციის განხორციელების შესახებ, მათ შორის სპეციალური სექციით ბავშვთა დაცვის თემაზე ყველა მომავალ, კონკრეტული ქვეყნების შესახებ მომზადებულ ანგარიშებში.

ასევე იხილეთ
ბავშვის უფლებათა კონვენცია