iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ისლანდიის ტურიზმი

ტურიზმი ისლანდიაში ეროვნული ეკონომიკის უფრო და უფრო მნიშვნელოვანი სექტორი ხდება. 2006 წელს ტურიზმის ინდუსტრიამ ქვეყნის მთლიანი ეროვნული პროდუქტის 4,1% შეადგინა. 2010 წელს ისლანდიას 500 000 ტურისტი ეწვია.

ისტორია
ისლანდიაში ტურიზმმა 1990-იანი წლებიდან დაიწყო ზრდა. 2000 წელს, ტურისტთა რიცხვმა პირველად გადააჭარბა მთლიან ადგილობრივ მოსახლეობას. აქედან მოყოლებული, ტურიზმმა ყოველწლიურად საშუალოდ 11%-ით ზრდა დაიწყო. 2004 წელს ქვეყანას დაახლოებით 360 000 ადამიანი ესტურმა, 2007 წელს 485 000, 2008-ში კი 500 000.

2000 წელს, ტურიზმის სექტორში შექმნილი სამუშაო ადგილების რაოდენობა 7 385 იყო, 2006 წელს 8 211 (მთლიანი სამუშაო ძალის 4,5%).

ისლანდიის ავიახაზების გაყიდვების სამსახურის დირექტორის ინფორმაციით, უცხოელ ტურისტებს შორის ისლანდიაში ყველაზე მეტ დროს ისრაელელები ატარებენ, რომლებიც ქვეყანაში საშუალოდ 10-12 დღე ჩერდებიან.
ლიეტუვის ტურიზმი

ლიეტუვა ყოველწლიურად მრავალ ტურისტს იზიდავს, როგორც მეზობელი ქვეყნებიდან, ისე მთელი მსოფლიოდან.

სტატისტიკა
ლიეტუვაში უცხოელ ვიზიტორთა მუდმივი ზრდა შემიჩნევა. 2006 წლის პირველ ნახევარში, ვიზიტორთა რაოდენობამ 11,1 %-ით მოიმატა 2005 წელთან შედარებით და 985 ათასი შეადგინა. ლიეტუვაში ტურისტები ძირითადად ჩადიან რუსეთიდან, გერმანიიდან, პოლონეთიდან, ლატვიიდან, ბელარუსიდან, გაერთიანებული სამეფოდან, ესტონეთიდან და ფინეთიდან. მათი დიდი ნაწილი სასტუმროებსა და საოჯახო სასტუმროებში ჩერდება.

2006 წლის იანვრიდან სექტემბრამდე, ლიეტუვის სასტუმროების დატვირთულობის მაჩვენებელმა წინა წელთან შედარებით 13,7%-იანი ზრდა აჩვენა. ტურისტთა 51% უცხოელი იყო.

როგორც ადგილობრივებში, ისე უცხოელებში ძალზედ პოპულარულია აგროტურიზმი.

იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები
ლიეტუვაში იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის სამი ძეგლი მდებარეობს:
კერნავე — ბორცვზე მდებარე ციხესიმაგრეთა კომპლექსი და არქეოლოგიური ძეგლი, რომელსაც ზედმეტსახელად „ლიეტუვის ტროასაც“ კი უწოდებენ.
კურშის ცელა
ძველი ქალაქი ვილნიუსი — ლიტვის დიდი სამთავროს ძველი დედაქალაქი, უდიდესი აღმოსავლეთ ევროპაში.

ტურიზმის რეიტინგები
ლიეტუვამ 2-ჯერ მიაღწია გლობალურ ტურნირში „ტურისტული წოდება“ 2017-ში.
ჩრდილოეთ მაკედონიის ტურიზმი

ტურიზმი ჩრდილოეთ მაკედონიაში ეროვნული ეკონომიკის ერთ-ერთი მსხვილი სექტორია. ბუნებრივი და კულტურული ღირსშესანიშნაობების სიუხვე მაკედონიას ტურისტულად საკმაოდ მიმზიდველს ხდის.

ყოველწლიურად, ჩრდილოეთ მაკედონია საშუალოდ 700 000 ტურისტს იღებს.

სტატისტიკა
ქვეყანაში ვიზიტორთა რიცხვის მუდმივი მატების ტენდენცია შეიმჩნევა. 2008 წლის იანვარ-მარტში, შიდა ტურისტების რიცხვი 23,5%-ით გაიზარდა წინა წლის იგივე პერიოდის მაჩვენებელთან შედარებით. ამევე დროს, 2008 წელს, უცხოელ ტურისტთა რაოდენობა 2007 წელთან შედარებით 44,7%-ით გაიზარდა. 2007 წელს, ოჰრიდის ტბამ სულ 250 000 ადგილობრივი და უცხოელი ტურისტი მიიღო.

2009 წლის თებერვალში, ჩრდილოეთ მაკედონიას 28 000 ტურისტი ეწვია, წინა წლის იგივე თვის მაჩვენებელზე 3,2%-ით მეტი. ამავე წელს, უცხოელ ტურისტთა რიცხვი 8%-ით გაიზარდა.

2009 წლის ზაფხული საუკეთესო სეზონი აღმოჩნდა ქალაქ დოირანისთვის, რომელმაც წინა წლის მაჩვენებელი 12,5%-ით გააუმჯობესა და 135 000 ვიზიტორი მიიღო.

2010 წლის მაისში, წინა წლის მაჩვენებელთან შედარებით ტურისტთა ოდენობამ 0,8%-ით მოიმატა, 2011 წლის პირველ ნახევარში კი 25%-ით.

2012 წლის პირველ ოთხ თვეში, ჩრდილოეთ მაკედონიაში ტურისტთა რაოდენობამ 130 083-ს მიაღწია, რითაც წინა წლის მაჩვენებელი 4,6%-ით გაიზარდა.

ღირსშესანიშნაობები
ჩრდილოეთ მაკედონიის ყველაზე პოპილარულ ტურისტულ ღირსშესანიშნაობებს შორისაა:
სკოპიე — ქვეყნის დედაქალაქი და უმსხვილესი ქალაქი.
ქალაქი ოჰრიდი — იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლი.
ბიტოლა — ჩრდილოეთ მაკედონიის მეორე უდიდესი ქალაქი, მდებარეობს ქვეყნის სამხრეთ ნაწილში.
შტიპი — აღმოსავლეთ მაკედონიის უდიდესი ქალაქი.

ქვეყანაში შექმნილია სამი ეროვნული პარკი და 33 ბუნების ნაკრძალი, რომლებიც ტურისტებს შორის ასევე პოპულარულია.
მალტის ტურიზმი

ტურიზმი მალტის ეკონომიკის ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი სექტორია, რომელზეც მოდის ქვეყნის მთლიანი შიდა პროდუქტის 15%. სექტორი იმართება მალტის ტურიზმის სამმართველოს მიერ, რომელიც ექვემდებარება პარლამენტის ტურიზმის, გარემოსა და კულტურის სამდივნოს. მალტის მრავალი ტურისტული ღირსშესანიშნაობა ქვეყნის მდიდარ ისტორიასა და კულტურას წამორაჩენს, ასევე პოპულარულია წყალქვეშა სპორტის სახეობები ხმელთაშუა ზღვაზე. ბოლო წლებში, მალტაში პოპულარული გახდა სამედიცინო ტურიზმი, განსაკუთრებით მას შემდეგ, რაც ამ სფეროსკენ ძალისხმევა მთავრობამ მიმართა.

2008 წელთან შედარებით, 2009 წელს მალტას მნიშვნელოვნად ნაკლები ტურისტი ეწვია და ქვეყნის ტურიზმის ინდუსტრია 8%-ით დაეცა. უფრო მნიშვნელოვნად შემცირდა ვიზიტები ევროკავშირის არაწევრი სახელმწიფოებიდან, ვიდრე ამ უკანასკნელიდან. მალტაში ჩასასვლელად, მრავალი ქვეყნის მოქალაქეს ვიზა ესაჭიროება. მას შემდეგ, რაც მალტის ვიზის ევროკავშირის სტანდარტებთან მორგებაზე მოთხოვნა გაიზარდა, ვიზიტორებს უკვე შეუძლიათ შენგენის ვიზით სარგებლობა ყოველგვარი დამატებითი ფორმალობების გარეშე. ამასთან, ევროკავშირის მოქალაქეებს მალტაში შესასვლელად ვიზა არ ესაჭიროებათ. ბოლო წლებში, ქვეყნის ტურისტული ინდუსტრია ისეთი გამოწვევების წინაშე აღმოჩნდა, როგორებიცაა მალტის როგორც ტერიტორიული, ისე მოსახლეობის რაოდენობის სიმცირე; ეს ყოველივე კი რესურსებსა და ინფრასტრუქტურაზე აისახება.

ღირსშესანიშნაობები
მალტას ხანგრძლივი და მდიდარი ისტორია გააჩნია, რაც აისახება კიდეც კუნძულების კულტურულ ღირსშესანიშნაობებში. ისტორიის გარკვეულ ეტაპზე, მალტა ხელიდან ხელში გადადიოდა ფინიკიელებს, კართაგენელებს, რომაელებსა და ბიზანტიელებს შორის, რომელთაც მრავალი განსხვავებული სტილის არქიტექტურისა და არტეფაქტების ნაზავი დატოვეს. 1530–1798 წლებში ჰოსპიტალიერების მმართველობამ მალტას გაუმჯობესებული ხელოვნებისა და არქიტექტურის მემკვიდრეობა დაუტოვა. ქვეყნის თანამედროვე მუზეუმებსა და არტ-გალერეებში ტურისტთათვის გამოფენილია მალტის ისტორიის რელიკვიები.

კუნძულ მალტაზე, გოცოსა და კომინოზე შესაძლებელია სხვადასხვა საწყლოსნო საქმიანობების განხორციელება. ჩრდილოეთ მალტაში წარმოდგენილია სანაპირო კურორტები საუცხოო პლაჟებით, სადაც განთავსებულია მრავალი კაფე და რესტორანი.

იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები
მალტაში იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის რამდენიმე ძეგლი მდებარეობს:
ვალეტა
ჰალ-საფლიენი
მალტის მეგალითური ტაძრები: ჯგანტია, ჰაჯარ-კიმი, მნაიდრა და ტარშიენი
მოლდოვის ტურიზმი

ტურიზმი მოლდოვაში ყურადღებას ამახვილებს როგორც გეოგრაფიულ ობიექტებზე, ასევე ქვეყნის ისტორიაზე.

მიმოხილვა
2007 წლის იანვრიდან მოლდოვამ უვიზო მიმოსვლა დააწესა აშშ-ის, კანადის, იაპონიის, შვეიცარიისა და ევროკავშირის ქვეყნების მოქალაქეთათვის, რისი მიზანიც ქვეყანაში უფრო მეტი ტურისტის მოზიდვა იყო. თუმცა, მოლდოვის სასტუმროების ფასი საკმაოდ მაღალია, მიუხედავად იმისა, რომ მომსახურების ხარისხი საშუალო ან მასზე დაბალია.

მოლდოვა ცნობილია მეღვინეობის მდიდარი ტრადიციებით. ტურისტებს ღვინის ტურებს სთავაზობენ როგორც კიშინიოვში, ისე მთელი ქვეყნის მასშტაბით.
საქართველოს ტურიზმი

ტურიზმი საქართველოში — კავკასიის უძველეს ქვეყანაში, აქტიურადაა წახალისებული ქვეყნის მთავრობის მიერ. ამ სექტორის მართვას საქართველოს ტურიზმის ეროვნული ადმინისტრაცია ახორციელებს.

საქართველოს კულტურა უძველესია, ადგილობრივი მოსახლეობა კი სიძველისა და თანამედროვების ნაზავია .

— კალპანა შაჰნის ციტატა საქართველოს ტურიზმის ეროვნული ადმინისტრაცია ვებ-გვერდიდან.

ეკოტურიზმი
საქართველოს ტერიტორიის 25% დაცულ ეროვნულ პარკებს უჭირავს, 40% კი ტყითაა დაფარული იმ ქვეყნებს შორის, რომლებმაც თავიანთ მოქალაქეები ამ რისკების შესახებ გააფრთხილეს, არის ახალი ზელანდია, თუმცა ამ უკანასკნელს ტურისტებისთვის საქართველოში წასვლა არ აუკრძალავს.

პრაქტიკული ინფორმაცია
საქართველოში სტანდარტულ -ს იყენებენ (220 , 50 ), საერთაშორისო სატელეფონო კოდია +995, გამოიყენება მეტრული სისტემა, ეროვნული ვალუტაა ლარი .
ჯოზეფ მერიკი

ჯოზეფ კერი მერიკი ( დ. 5 აგვისტო, 1862 — გ. 11 აპრილი, 1890), ზოგჯერ არასწორად მოიხსენიებენ როგორც ჯონ მერიკს, — ინგლისელი მამაკაცი, რომელიც განიცდიდა სხეულის ძლიერ სიმახინჯეს, ამასთანავე იგი „ადამიანი-სპილოს“ სახელით გამოჰყავდათ მახინჯების შოუში. ლონდონის საზოგადოებისთვის ცნობილი გახდა მას შემდეგ, რაც დასახლდა ლონდონის სამეფო საავადმყოფოში. დაიბადა ქალაქ ლესტერში. სხეულის არასწორი განვითარება დაეწყო დაბადებიდან პირველ წლებში. კანი სქელი და ხორკლიანი ჰქონდა, კარგად განვითარებული ტუჩები და ძვლოვანი დიდი გამონაზარდი შუბლზე. მარჯვენა ხელი და ორივე ფეხი მეტად გაფართოებული ჰქონდა; ბავშვობაში მან დაცემის შედეგად თეძო დაიზიანა, რაც კოჭლობის მიზეზი გახდა. 11 წლის ასაკში დედა გარდაეცვალა, ხოლო მამამისი სხვა ქალზე დაქორწინდა. მერიკმა სკოლა 13 წლის ასაკში მიატოვა, მისთვის რთული იყო სამსახურის პოვნაც. მამამისმა და დედინაცვალმა ბავშვს ზურგი შეაქციეს და მერიკმა სახლი მიატოვა. 1879 წლის ბოლოს 17 წლის ასაკში შევიდა ლესტერის სამუშაო სახლის კავშირში (საქველმოქმედო დაწესებულება).

1884 წელს სამუშაო სახლში გატარებული 4 წლის შემდეგ, იგი დაუკავშირდა შოუმენს, სახელად სემ ტორს, რომელმაც გარკვეული ადამიანებისგან შემდგარი ორგანიზაცია შექმნა და ამასთანავე უზრუნველყო მისი ჩვენებებზე გამოყვანა; მათვე შეარქვეს მერიკს — „ადამიანი-სპილო“. აღმოსავლეთ მიდლენდში გატარებული მოგზაურობის შემდეგ იგი ქალაქ ლონდონში გაემგაზვრა, სადაც იაფფასიან თეატრში მოუწია გამოსვლა. აღნიშნული დაწესებულება ლონდონის სამეფო საავადმყოფოს სიახლოვეს მდებარეობდა, რომელიც ერთხანს ქირურგმა ფრედერიკ ტრივზმა მოინახულა, რომელმაც მას დაკვირვებების ჩასატარებლად და ფოტოსურათების გადასაღებად საავადმყოფოში მისვლა შესთავაზა. ერთი პერიოდი მერიკს გადანაცვლება მოუწია ბელგიაში, სადაც იგი მისმა მენეჯერმა გაძარცვა და მას ქალაქ ბრიუსელში მოუწია დარჩენა. მოგვიანებით ტრივზმა იგი ხელმეორედ მოათავსა თავისთან საავადმყოფოში.

განუკურნებელი მდგომარეობის მიუხედავად, მერიკს მისცეს საავადმყოფოში მუდმივად დარჩენის უფლება. ექიმი ტრივზი ყოველდღიურად ნახულობდა მას და მათ შორის კარგი მეგობრული ურთიერთობა ჩამოყალიბდა. მერიკი აგრეთვე თავისთან იღებდა მდიდარ ქალბატონებსა და ლონდონის საზოგადოების ჯენლტმენებს.

ჯოზეფ მერიკი გარდაიცვალა 1890 წლის 11 აპრილს, 27 წლის ასაკში. გარდაცვალების მიზეზი ასფიქსია გახდა, თუმცა ტრივზი ირწმუნებოდა, რომ იგი დისლოცირებული კისრის გამო გარდაიცვალა.
შვეიცარია რომაულ ხანაში

შვეიცარია რომაულ ხანაში — ტერმინი გამოიყენება დაახლოებით საუკუნის განსასაზღვრავად, როდესაც თანამედროვე შვეიცარიის ტერიტორია შედიოდა რომის რესპუბლიკის და შემდგომ იმპერიის ფარგლებში. პროცესი დაიწყო ძვ. წ. საუკუნიდან რომის არმიის მიერ ტერიტორიის ნაბიჯ-ნაბიჯ ანექსიით და დასრულდა საუკუნეში, როდესაც რომმა დატოვა ალპები.

კელტური ტომების უმეტესობა დაიმორჩილა რომმა, რათა შეძლებოდათ რაინისა და გალიისაკენ მიმავალი სტრატეგიული გზების კონტროლი. გადამწყვეტი მომენტი იყო ძვ. წ. 58 წელს იულიუს კეისრის მიერ ჰელვეტების გაერთიანებული ლაშქრის დამარცხება. ამის შემდგომ სწრაფი ტემპით მოხდა შვეიცარიის ტერიტორიის -ში (რომაული სამყარო) ინტეგრაცია. მოახდინეს მოსახლეობის რომანიზაცია, არისტოკრატია ჩაერთო ადგილობივ მთავრობებში, ააშენეს გზები ახლად დაარსებულ კოლონიურ ქალაქებს შორის და ტერიტორია დაყვეს რომაულ პროვინციებს შორის.

რომმა ტერიტორიების დატოვება დაიწყო მას შემდეგ რაც ის გახდა სასაზღვრო ტერიტორია, განსაკუთრებით მესამე საუკუნის კრიზისის დროს. რომის კონტროლი შვეიცარიაზე გრძელდებოდა 401 წლამდე, რის შემდეგაც მისი ოკუპაცია დაიწყეს გერმანულმა ტომებმა.
ნორვეგიის ტურიზმი

ნორვეგიის მთავარი ტურისტული ღირსშესანიშნაობებია ფიორდები, რომლებიც სანაპირო ზოლს ქსელავენ და მთები, ისევე როგორც ქვეყნის შიდა ნაწილის ხელუხლებელი ბუნება, ქალაქები და სხვა პატარა დასახლებები.

2008 წლის მსოფლიო ეკონომიკურ ფორუმზე ნორვეგიას მოგზაურობისა და ტურიზმის კონკურენტუნარიანობის ინდექსის მაჩვენებლით მე-17 ადგილი მიაკუთვნეს.

ღირსშესანიშნაობები
ნორვეგიის მთავარი ღირსშესანიშნაობები წარმოდგენილია არქტიკული წრის სხვადასხვა ლანდშაფტში. ქვეყანა განთქმულია ფიორდებით, მთებით, სათხილამურო კურორტებით, ტბებითა და ტყეებით. მთავარი ტურისტული ქალაქებია ოსლო, ბერგენი, სტავანგერი, ტრონჰეიმი და ტრომსე. ბუნების უდიდესი ნაწილი ხელუხლებელია, რის გამოც ის მრავალ ფეხით მოხეტიალეს იზიდავს. ყოველწლიურად, ასობით ათას უცხოელ ტურისტს იზიდავს დასავლეთ და ჩრდილოეთ ნორვეგიის ფიორდები, მთები, ჩანჩქერები. ქალაქებში წარმოდგენილია კულტურული ტურიზმისათვის მიმზიდველი ობიექტები.

ნორვეგიის კულტურა ჩამოყალიბდა მეჩხერი მოსახლეობის, მკაცრი კლიმატისა და ევროპისგან შედარებითი იზოლაციის გავლენით. შესაბამისად, ევროპის სხვა ქვეყნებისგან ის ბევრი მახასიათებლით განსხვავდება. ქვეყანა ფლობს ცოტა ციხესიმაგრეებსა და სასახლეები, მცირე სასოფლო-სამეურნეო არეალებს, მაგრამ იძლევა დიდ მანძილზე მოგზაურობის საშუალებას.
პეტრე ცისკარიშვილი

პეტრე ცისკარიშვილი (დ. 27 თებერვალი 1974, თბილისი) — ქართველი ეკონომისტი, პოლიტიკოსი, საქართველოს სოფლის მეურნეობის მინისტრი (2006-2008).

ბიოგრაფია
დაიბადა 1974 წელს ქალაქ თბილისში. 1991 წელს კოლორადოში (აშშ) დაამთავრა ბასალტის საშუალო სკოლა. 1991-1992 წლებში სწავლობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის საერთაშორისო ურთიერთობებისა და სამართლის ფაკულტეტზე. 1993-1997 წლებში სწავლობდა აუგსბურგის ინსტიტუტში (მინეაპოლისი, აშშ). 1998 წელს დაამთავრა თბილისის საერთაშორისო ეკონომიკურ ურთიერთობათა სახელმწიფო ინსტიტუტი მარკეტინგისა და კომერციის სპეციალობით; ხოლო 2002 წელს - თბილისის პოლიტიკური სწავლების სკოლა.

აშშ-ში სწავლის პარალელურად იყო კერძო რეპეტიტორი გეოგრაფიაში, ისტორიაში და რუსულ ენაში; და კურსის სტუდენტთა დამხმარე პედაგოგი ეკონომიკასა და პოლიტიკურ მეცნიერებაში; იურიდიული ფირმა „, & “ რეფერენტი ბიზნესის საკითხებში; საგამომცემლო ფირმის „ “. თანადამფუძნებელი.

1997-1998 წელს მუშაობდა საქართველოს მრეწველობის სამინისტროში. 1998-1999 წლებში იყო სააქციო საზოგადოება „ქართუ ჯგუფის“ ფინანსური მენეჯერი. 1999-2004 წლებში იყო საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი“. 2003 წელს, ვარდების რევოლუციის შემდეგ დაინიშნა შინაგან საქმეთა მინისტრის მოადგილედ. 2004-2006 წლებში იყო საქართველოს პრეზიდენტის რწმუნებული კახეთის მხარეში. 2006 წლიდან არის საქართველოს კრივის ფედერაციის პრეზიდენტი. 2006 წლის 10 ნოემბერს დაინიშნა საქართველოს სოფლის მეურნეობის მინისტრად. 2008-2012 წლებში იყო საქართველოს მე-7 მოწვევის პარლამენტის წევრი (ახმეტის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა — გამარჯვებული საქართველოსთვის“ და საპარლამენტო უმრავლეობის ლიდერი.

2012 წლის საპარლამენტო არჩევნებში წარდგენილ იყო კვლავ ახმეტის მუნიციპალიტეტის მაჟორიტარობის კანდიდატად, თუმცა დამარცხდა კოალიცია ქართული ოცნების მიერ წარდგენილ ზურაბ ზვიადაურთან. მიუხედავად ამისა, ცისკარიშვილი 2012-2016 წლებში მაინც გახდა საქართველოს მე-8 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით (ის მეორე ნომრად იყო წარმოდგენილი), საარჩევნო ბლოკი: „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა — „მეტი სარგებელი ხალხს“. 2012 წლის საპარლამენტო არჩევნებში ახმეტის მაჟორიტარობის კანდიდატი იყო („ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა“), სადაც ხმათა 45,32% მიიღო (8080 ხმა) და მეორე ადგილი დაიკავა.

2022 წლის 10 იანვარს აირჩიეს „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობის“ გენერალურ მდივნად, ამ პოსტზე შეცვალა კობა ნაყოფია.

ჰყავს მეუღლე და ერთი ვაჟი — ნიკოლოზი. ფლობს ინგლისურ, რუსულ, იტალიურ და ესპანურ ენებს.
პოლონეთის ტურიზმი

პოლონეთი გლობალური ტურისტული ბაზრის შემადგენელი ნაწილია, სადაც მუდმივად იზრდება ვიზიტორთა რაოდენობა, განსაკუთრებით მას შემდეგ, რაც ქვეყანა ევროკავშირს შეუერთდა. ტურიზმს მნიშვნელოვანი წილი შეაქვს პოლონეთის საერთო ეკონომიკაში. ყველაზე პოპულარული ქალაქებია: კრაკოვი, ვროცლავი, გდანსკი, ვარშავა, პოზნანი, ლუბლინი, ტორუნი და გერმანელ ნაცისტთა საკონცენტრაციო ბანაკი ოსვენციმში. საუკეთესო რეკრეაციულ დესტინაციებს შორისაა მაზურის ტბების რაიონი, ბალტიის ზღვის სანაპირო, ტატრები, სუდეტები და ბელოვეჟის ტევრი. პოლონეთის მთავარი ტურისტული შემოთავაზებაა ღირსშესანიშნავი ადგილების დათვალიერება ქალაქებში და მათ მიღმა არსებულ ისტორიულ მონუმენტებთან, ბიზნეს-ტურები, კვალიფიცირებული ტურიზმი, აგროტურიზმი, მთაში ხეტიალი, მთაზე ცოცვა და ა. შ. უცხოელი ტურისტების რაოდენობის თვალსაზრისით, პოლონეთი მე-14 ყველაზე მონახულებადი ქვეყანაა.

გალერეა
პორტუგალიის ტურიზმი

პორტუგალია ყოველწლიურად მრავალ ტურისტს იზიდავს. 2006 წელს ქვეყანა 12,8 მილიონმა ტურისტმა მოინახულა. ტურიზმი მზარდად მნიშვნელოვან როლს თამაშობს პორტუგალიის ეკონომიკაში და მთლიანი შიდა პროდუქტის დაახლოებით 5%-ს აწარმოებს.

მნიშვნელობის თვალზრისით, მთავარი ტურისტული არეალებია: ლისაბონი, ალგარვი, პორტუ, ჩრდილოეთი პორტუგალია, ატლანტის ოკეანეში მდებარე აზორისა და მადეირის კუნძულები, ასევე ალენტეჟუს რეგიონი.

ლისაბონი, ბარსელონის შემდეგ ევროპაში ტურისტების მიერ მეორე ყველაზე მონახულებადი ქალაქია. 2006 წელს, ქალაქის სასტუმროებში ტურისტთა მიერ ღამის გათევის 7 მლნ შემთხვევა დაფიქსირდა, რაც წინა წლის მაჩვენებელზე 11,8%-ით მეტი იყო. ბოლო წლებში, ლისაბონმა გადააჭარბა ალგარვის — პორტუგალიის მთავარ ტურისტულ რეგიონს. პორტუმ და ჩრდილოეთ პორტუგალიამ, განსაკუთრებით კი მდინარე დუეროს ჩრდილოეთით მდებარე ურბანულმა არეალებმა მნიშვნელოვანი ტურისტული ზრდა აჩვენეს და გადაუსწრეს მადეირას, 2010 წელს ისინი ქვეყნის მესამე ყველაზე მონახულებადი დესტინაცია იყო. დღეისათვის, პორტუგალიაში ჩამსვლელ ტურისტთა შორის სჭარბობენ ბრიტანელები, ესპანელები და გერმანელები, რომლებიც დაბალი ღირებულების ავიახაზებით სარგებლობენ და ძირითადად მიილტვიან არა მხოლოდ პლაჟებისა და მზის ხათრით, არამედ ძირითადად ეძებენ კულტურულ ძეგლებს, ქალაქებს, კავდებიან გასტრონომიული და საწყლოსნო ტურიზმით.
თუნის ტბა

თუნის ტბა — ტბა შვეიცარიაში, ბერნის კანტონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 560 მეტრზე. ფართობი 48.3 კმ². სიგრძე 17.5 კმ, სიგანე 3.5 კმ, მაქსიმალური სიღრმე 217 მ. უერთდება ბრიენცის ტბას მდინარე აარეს მეშვეობით. ტბას ერთვის რამდენიმე მდინარე და მცირე ნაკადული. ტბაში ბინადრობს რამდენიმე სახეობის თევზი. სამხრეთ სანაპიროსთან გაყვანილია რკინიგზა.
რუმინეთის ტურიზმი

ტურიზმი რუმინეთში ფოკუსირდება ქვეყნის ბუნებრივ ლანდშაფტსა და მის მდიდარ ისტორიაზე. ტურისტთა რაოდენობა ყოველწლიურად იზრდება, ტურიზმი კი ქვეყნის მთლიანი შიდა პროდუქტისთვის მზარდად მნიშვნელოვანი წყარო ხდება. ყოველ წელს რუმინეთს 7-9 მლნ ადამიანი სტუმრობს. რუმინეთის ეკონომიკა ტურიზმისათვის უზარმაზარი პოტენციალით ხასიათდება. ვიზიტორთა რაოდენობა, 2002 წელს 4,8 მლნ იყო, 2008 წელს კი ამ რიცხვმა 8,9 მლნ შეადგინა. შემოსავალი კი 2002 წლიდან 400 მლნ-დან 2004 წლისთვის 607 მლნ-მდე გაიზარდა. 2005 წელს, ტურიზმმა რუმინეთში €880 მლნ ევროს ინვესტიცია მოიზიდა.

რუმინეთის ეკონომიკაში ტურიზმს მნიშვნელოვანი წვლილი შეაქვს. 1990-იანი წლებიდან, ქვეყნის ხელისუფლებამ რუმინეთის კარპატებში სათხილამურო სპორტის განვითარების აქტიური მხარდაჭერა დაიწყო. ადგილობრივი და საერთაშორისო ტურიზმის წილი ქვეყნის მშპ-ში 4%-ია, მისი წყალობით კი შექმნილია 0,8 მლნ სამუშაო ადგილი. კომერციის შემდეგ, ტურიზმი მეორე უმსხვილესი კომპონენტია რუმინეთის მომსახურების სფეროში. 2006 წელს, ქვეყანაში რეგისტრირებული იქნა 20 მლნ ღამისთევა საერთაშორისო ტურისტების მიერ, რაც წინა წლის მაჩვენებელზე 4%-ით მეტი იყო. ცენტრალური ევროპის სავაჭრო ბაზრების დაახლოებით ორი მესამედი თავს რუმინეთში იყრის, რის გამოც ყოველწლიურად ფიქსირდება 2-3 მლნ ბიზნეს-მოგზაურობა, რომელთაგან 20% უცხოელები არიან.

2006 წელს, რუმინეთში 14 122 798 ტურისტმა დაისვენა. მთლიანმა შემოსავლებმა 4,2 მლრდ აშშ დოლარი შეადგინა; თითოეული ტურისტის მიერ დახარჯულმა თანხამ კი საშუალოდ 679$. დროთა განმავლობაში, რუმინეთი ევროპელ ტურისტთათვის პოპულარულ ტურისტულ დანიშნულებად ჩამოყალიბდა, რომელსაც ხშირად უწევს შეჯიბრება საბერძნეთთან, იტალიასთან და ესპანეთთან.

რუმინეთს მაღალგანვითარებული ტურისტული ინფრასტრუქტურა გააჩნია, რაც მას ტურიზმთან დაკავშირებული აღჭურვილობისა და სერვისისათვის კარგ ბაზრად აქცევს.
ვინტერთური

ვინტერთური — ქალაქი ჩრდილოეთ შვეიცარიაში, ციურიხის კანტონში. 2011 წლის მონაცემებით, მისი მოსახლეობა 100 000 ადამიანია და ამ მხრივ წარმოადგენს შვეიცარიის სიდიდით მე-6 ქალაქს. დღეისათვის, ვინტერთური მომსახურებისა და მაღალი ტექნოლოგიების ცენტრია. მდებარეობს ციურიხის სიახლოვეს, 30 კმ-ით სამხრეთ-დასავლეთით, მატარებლით 18 წუთის სავალ მანძილზე.

ვინტერთური გერმანიასთან და იტალიასთან დაკავშირებულია პირდაპირი სარკინიგზო ხაზით, ასევე ემსახურება ციურიხის აეროპორტი. ამავე დროს, წარმოადგენს რეგიონულ სატრანსპორტო კვანძს. მისი სარკინიგზო სადგური ერთ-ერთი ყველაზე გადატვირთულია მთელს შვეიცარიაში.
სანქტ-გალენი

სანქტ-გალენი — ქალაქი შვეიცარიაში, სანქტ-გალენის კანტონის დედაქალაქი. დაარსდა საუკუნეში, წმინდა გალის განდეგილობის ადგილის გარშემო. დღეისათვის ის დიდი ურბანული აგლომერაციაა (160 000 მოსახლით) და წარმოადგენს აღმოსავლეთ შვეიცარიის ცენტრს.

ქალაქის მთავარი ტურისტული ღირსშესანიშნაობაა წმინდა გალის სააბატო, რომელიც იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაშია შესული. მის განთქმულ ბიბლიოთეკაში ინახება საუკუნით დათარიღებული წიგნები.

ქალაქს კარგი სატრანსპორტო კავშირი აქვს დანარჩენ ქვეყანასთან, ისევე როგორც გერმანიასა და ავსტრიასთან.
ზაზა კედელაშვილი

ზაზა კედელაშვილი (დ. 12 ნოემბერი, 1985, თბილისი , საქართველოს სსრ, სსრკ) — ქართველი იურისტი, პოლიტიკოსი, სპორტსმენი. 3-გზის ევროპის ჩემპიონი 66 კგ. წონით კატეგორიაში (2006, 2007, 2008). საქართველოს ორი მოწვევის პარლამენტის (2012, 2016) წევრი.

2006 წელს დაამთავრა საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს აკადემია.
მონაწილეობა მიიღო 2008 წლის პეკინის ოლიმპიურ თამაშებზე, თუმცა პირველივე ეტაპზე, უნგრელ მიკლოშ უნგვართან დამარცხდა და ტურნირს გამოეთიშა. 2012-2016 წლებში იყო საქართველოს მე-8 მოწვევის პარლამენტის წევრი (დედოფლისწყაროს მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა — „მეტი სარგებელი ხალხს“. 2016-2020 წლებში — საქართველოს მე-9 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა“, ხოლო 2017 წლიდან „ევროპული საქართველოს“ მანდატით.
ჯილდოები, პრემიები და პრიზები
2017: ღირსების ორდენი
მთავარი შედეგები
ლუცერნი

ლუცერნი — ქალაქი ჩრდილო-ცენტრალურ შვეიცარიაში, ქვეყნის გერმანულენოვან ნაწილში. ლუცერნის კანტონისა და თავისივე სახელწოდების რაიონის დედაქალაქი. 2010 წლის მონაცემებით, მისი მოსახლეობა 76 200 ადამიანია და ამ მხრივ წარმოადგენს ცენტრალური შვეიცარიის უდიდეს ქალაქსა და რეგიონის სატრანსპორტო, სატელეკომუნიკაციო და პოლიტიკურ ცენტრს. ურბანული არეალი მოიცავს 17 ქალაქს და განთავსებულია სამი სხვადასხვა კანტონის ტერიტორიაზე; მისი მთლიანი მოსახლეობა 250 000 ადამიანს შეადგენს.

ფირვალდშტეტის ტბის ნაპირებზე, შვეიცარიის ალპების პილატუსისა და რიგის მთების ძირში მდებარეობის გამო, ლუცერნი მნიშვნელოვანი ტურისტული დანიშნულებისაა. მისი ერთ-ერთი მთავარი ღირსშესანიშნაობაა კაპელაპბრიუკი — საუკუნის ხის ხიდი.

ლუცერნის დაარსების ზუსტი თარიღი უცნობია. ისტორიკოსების აზრით, რომაულ ხანაში, იმ ადგილას, სადაც ფირვალდშტეტის ტბიდან მდინარე როისი გამოედინებოდა, უკვე არსებობდა პატარა დასახლება.

დემოგრაფიული ისტორია
დაძმობილებული ქალაქები
ლუცერნი დაძმობილებულია შემდეგ ქალაქებთან:
ბორნმუთი, გაერთიანებული სამეფო (1981)
ჩიკაგო, აშშ (1999)
ცეშინი, პოლონეთი (1994)
გებვილერი, საფრანგეთი(1978)
ოლომოუცი, ჩეხეთი (1994)
პოტსდამი, გერმანია (2002)
ლუგანო

ლუგანო — ქალაქი სამხრეთ შვეიცარიაში, იტალიურენოვან ტიჩინოს კანტონში, იტალიის საზღვართან. 2010 წლის მონაცემებით, ქალაქის მოსახლეობა 54 667 ადამიანს შეადგენს, ურბანული აგლომერაციის კი 145 000-ს. მოსახლეობის რაოდენობის მხრივ, წარმოადგენს შვეიცარიის მე-9 ქალაქს და იტალიის ფარგლებს გარეთ არსებულ უდიდეს იტალიურენოვან ქალაქს.

გაშენებულია ლუგანოს ტბის ნაპირებზე. მისი თბილი კლიმატი მრავალ ადამიანს იზიდავს, ბოლო წლებში კი განსაკუთრებით ცნობილ ადამიანებს. ხშირად მას ზედმეტსახელად „შვეიცარიის მონტე-კარლოს“ უწოდებენ.

ისტორია
უკვე საუკუნეში, ლუგანო ვაჭრობის მნიშვნელოვანი ცენტრი იყო. იტალიურ ომებში, 1512 წელს ქალაქი შვეიცარიის კავშირს გადაეცა. საფრანგეთის რევოლუციის დროს, ლუგანო იგივე ჰელვეციის რესპუბლიკაში შედიოდა და თავისივე სახელწოდების კანტონის მთავარი ქალაქი იყო. 1803 წელს ის ტიჩინოს კანტონს გადაეცა. მიუხედავად იმისა, რომ 1881 წელს ადმინისტრაციული უფლებები ქალაქ ბელინცონას გადაეცა, ლუგანო მაინც დარჩა პოლიტიკური, კულტურული, ვაჭრობისა და კომერციის ცენტრად.

დემოგრაფიული ისტორია
ვლადიმერ რუბაშვილი

ვლადიმერ გრიგოლის ძე რუბაშვილი (დ. 2 დეკემბერი, 1940, თბილისი — გ. 2 თებერვალი, 1964, თბილისი) — ქართველი სპორტსმენი (თავისუფალი ჭიდაობა), საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატი (1961).

ბიოგრაფია
თბილისის 35-ე სპორტული სკოლის დამთავრების შემდეგ, 1959 წლიდან სწავლობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონომიკის ფაკულტეტზე. მსოფლიოს ჩემპიონი (1961, იოკოჰამა, იაპონია). ოლიმპიური თამაშების (1960, რომი) ბრინჯაოს მედლის მფლობელი. საბჭოთა კავშირის სამგზის (1961, 1962, 1963) ჩემპიონი. გამოირჩეოდა ჭიდაობის აქტიური სტილით და უაღრესად თავისებური ტექნიკით. მსოფლიოს ერთ-ერთი ყველაზე ტექნიკური და თვითმყოფადი მოჭიდავე.

ტრაგიკულად დაიღუპა 1964 წლის 2 თებერვალს, ავტოკატასტროფის შედეგად.

ძირითადი შედეგები
ალტდორფი

ალტდორფი ( ძველი ქალაქი) — ქალაქი შვეიცარიაში, ურის კანტონის დედაქალაქი. ფართობი 10,23 კმ²-ს შეადგენს და მდებარეობს ზღვის დონიდან 462 მეტრზე, მდინარე როისის მარჯვენა ნაპირზე, ლუცერნიდან 55 კმ-ის დაშორებით. 2010 წლის მონაცემებით, ქალაქის მოსახლეობა 8 861 ადამიანს შეადგენს.

უძველესი დასახლებების კვალი ძვ. წ. საუკუნით თარიღდება.

ისტორიული მოსახლეობა
აარაუ

აარაუ — ქალაქი ჩრდილოეთ შვეიცარიაში, აარგაუს კანტონისა და თავისივე სახელწოდების რაიონის დედაქალაქი. მოსახლეობა ძირითადად გერმანულენოვანი პროტესტანტია. ქალაქი მდებარეობს შვეიცარიის ზეგანზე, მდინარე აარეს ხეობაში, მარჯვენა ნაპირზე, იურის მთების სამხრეთ მთისწინეთში, ციურიხის დასავლეთით. დასავლეთით ესაზღვრება ზოლოთურნის კანტონი. წარმოადგენს არგაუს მეორე უდიდეს ქალაქს ვეტინგენის შემდეგ. 2010 წლის დასაწყისში, ქალაქი რორი აარაუს გარეუბანი გახდა.

ისტორია
აარაუს ტერიტორიაზე აღმოჩენილია ნეოლითის ხანის არტეფაქტები და ბრინჯაოს ხანის ნასახლარები, რომაული ხანის ხის ხიდის ნაშთები.

ქალაქი დაახლოებით 1240 წელს დაარსდა. წერილობით წყაროებში პირველად 1256 წელს მოიხსენიება, ქალაქის სტატუსი კი 1283 წელს მიენიჭა.