iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1003

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1003 მიიღეს 1995 წლის 5 ივლისს, მას შემდეგ, რაც დაადასტურეს ყველა რეზოლუცია იუგოსლავიის ვითარების შესახებ, განსაკუთრებით რეზოლუციები 943 (1994), 970 (1995) და 988 (1995), საბჭომ აღნიშნა იუგოსლავიის ფედერაციული რესპუბლიკის (სერბეთი და ჩერნოგორია) მიერ გატარებული ზომები ბოსნია და ჰერცეგოვინასთან საზღვრის ჩაკეტვის გასაგრძელებლად და, შესაბამისად, სერბეთისა და ჩერნოგორიის წინააღმდეგ დაწესებული სანქციების ნაწილობრივი შეჩერება კიდევ 75 დღით, 1995 წლის 18 სექტემბრამდე გაახანგრძლივა.

აღინიშნა, რომ საზღვარი რჩებოდა ჩაკეტილი, გარდა ჰუმანიტარული დახმარებისა და ამ მიმართულებით სერბეთისა და ჩერნოგორიის მიერ გაწეული ძალისხმევისა. საბჭომ ხაზგასმით აღნიშნა ის დიდი მნიშვნელობა, რომელსაც იგი ანიჭებდა ბოსნიელ სერბთა ძალებისთვის სამხედრო დახმარების გაწევის დაუშვებლობას. ამავდროულად, საბჭო მიესალმა 724-ე რეზოლუციით (1991) შექმნილი კომიტეტის მიერ მიღებულ გამარტივებულ პროცედურებს, რომლებიც ეხებოდა კანონიერ ჰუმანიტარულ მოთხოვნებსა და ტვირთების გადაზიდვას მდინარე დუნაიზე.

გაეროს წესდების თავის საფუძველზე მოქმედმა საბჭომ სერბეთისა და ჩერნოგორიის წინააღმდეგ დაწესებული საერთაშორისო სანქციები 1995 წლის 18 სექტემბრამდე შეაჩერა. რეზოლუციამ ასევე მოუწოდა იუგოსლავიის სახელმწიფოებს ურთიერთაღიარებისკენ, სადაც ბოსნია და ჰერცეგოვინასა და სერბეთსა და ჩერნოგორიას შორის ურთიერთაღიარება ამ პროცესის მნიშვნელოვან პირველ ნაბიჯად იქნა მიჩნეული. უშიშროების საბჭო განაგრძობდა ვითარების მუდმივ კონტროლს.

1003-ე რეზოლუცია მიიღეს 14 ხმით, არცერთი წინააღმდეგი; კენჭისყრისას თავი შეიკავა ერთმა წევრმა — რუსეთმა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1669

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1669 — ერთხმად მიღებული 2006 წლის 10 აპრილს. ბურუნდისა და კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ვითარებასთან დაკავშირებული წინა რეზოლუციების, განსაკუთრებით რეზოლუცია 1650 (2005)-ის გახსენებით, საბჭომ დართო ნება გაეროს ოპერაციის ბურუნდიში პერსონალის გაეროს მისიაში კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში გადანაწილებაზე 2006 წლის 1 ივლისამდე.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
რეზოლუციის პრეამბულამ ხელახლა დაადასტურა ბურუნდის სუვერენიტეტი, ტერიტორიული მთლიანობა და დამოუკიდებლობა, ასევე აფრიკის დიდი ტბების რეგიონში კეთილმეზობლობის, ჩაურევლობისა და თანამშრომლობის პრინციპები. გარდა ამისა, მიესალმა ბურუნდიში გარდამავალი პერიოდის დასასრულს და დემოკრატიული და წარმომადგენლობითი მთავრობისა და ინსტიტუტების ჩამოყალიბებას. თუმცა, საბჭოს წევრებმა აღიარეს, რომ რეგიონში კვლავ რჩებოდა „არასტაბილურობის ფაქტორები", რომლებიც საერთაშორისო მშვიდობასა და უსაფრთხოებას საფრთხეს უქმნიდა.

ქმედებები
გაეროს წესდების თავის ფარგლებში მოქმედებით, საბჭომ -იდან -ში გადანაწილება მოახდინა 50 სამხედრო დამკვირვებლის, სამხედრო ბატალიონისა და სამხედრო საავადმყოფოს, შემდგომი განახლების განზრახვით, იმის მიხედვით, ავტორიზებდა თუ არა საბჭო სამშვიდობო ოპერაციების შესაბამისი მანდატების გაგრძელებას.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1913

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1913 — ერთხმად მიღებული 2010 წლის 12 მარტს. 1769 (2007), 1778 (2007), 1834 (2008) და 1861 (2009) რეზოლუციების გახსენებით, საბჭომ აღნიშნა, რომ სუდანის დარფურის რეგიონში, ჩადსა და ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკაში შექმნილი ვითარება საერთაშორისო მშვიდობასა და უსაფრთხოებას საფრთხეს უქმნიდა, და ამიტომ გაახანგრძლია გაეროს მისიის ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკასა და ჩადში მანდატი კიდევ ორი თვით, 2010 წლის 15 მაისამდე.

 2007 წელს რეზოლუცია 1778-ის საფუძველზე შეიქმნა სუდანის ომდარტყმული დარფურის რეგიონიდან გადაადგილებული ასობით ათასი ლტოლვილის, სხვა გადაადგილებული პირებისა და ჰუმანიტარული მუშაკების უსაფრთხოების უზრუნველსაყოფად. მიმდინარე რეზოლუცია მიღებულია -ის მომავალზე მსჯელობის ფონზე. ჩადმა მოითხოვა მანდატის განუახლებლობა (თუმცა შემდგომ ორთვიანი გაგრძელება მიიღო), ხოლო გაერო მიუთითებდა, რომ ძალების ნაადრევი გაყვანა ლტოლვილებს დაუცველს დატოვებდა და ჰუმანიტარულ ოპერაციებს შეაფერხებდა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 970

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 970, მიღებული 1995 წლის 12 იანვარს, ადასტურებს ყველა წინა რეზოლუციას ბოსნია და ჰერცეგოვინაში არსებული მდგომარეობის შესახებ, განსაკუთრებით კი რეზოლუცია 943-ს (1994), რომელიც ეხებოდა საზღვრის ჩაკეტვას იუგოსლავიის ფედერაციულ რესპუბლიკას (სერბეთი და მონტენეგრო) და ბოსნია და ჰერცეგოვინას შორის.
საბჭომ გადაწყვიტა, რომ აღნიშნულ რეზოლუციაში გათვალისწინებული ზომები კიდევ 100 დღით შეჩერებულიყო.

უშიშროების საბჭომ დადებითად შეაფასა ის ნაბიჯები, რომლებიც სერბეთმა და მონტენეგრომ გადადგეს ბოსნია და ჰერცეგოვინასთან საზღვრის ჩაკეტვის შესანარჩუნებლად. ხაზგასმული იყო, რომ საზღვარი უნდა დარჩენილიყო ჩაკეტილი და რომ მისი დარღვევები უნდა დასჯილიყო. ასევე აღნიშნული იყო, რომ რეზოლუცია 757 (1992)-ის ზოგიერთი დებულება კვლავ ძალაში რჩებოდა.
საბჭომ ასევე დაადასტურა რეზოლუცია 820 (1993)-ის მოთხოვნები, რომლის მიხედვითაც ხორვატიის გაეროს დაცულ ტერიტორიებზე და ბოსნიელი სერბების კონტროლქვეშ მყოფ ბოსნია და ჰერცეგოვინის ნაწილებში იმპორტი, ექსპორტი და ტრანზიტი უნდა ყოფილიყო ორივე ქვეყნის მთავრობის მიერ დამტკიცებული, გარდა ჰუმანიტარული დახმარებისა.

საბჭომ მოუწოდა უშიშროების საბჭოს კომიტეტს, რომელიც შეიქმნა რეზოლუცია 757 (1992)-ის საფუძველზე, გაემარტივებინა ჰუმანიტარული დახმარების მოთხოვნების განხილვის პროცედურები, მათ შორის საერთაშორისო წითელი ჯვრის <კომიტეტის, გაეროს ლტოლვილთა უმაღლესი კომისრისა და სხვა ორგანიზაციების მხრიდან.

გენერალურ მდივანს ბუტროს ბუტროს-ღალის დაევალა ყოველ 30 დღეში ანგარიში წარედგინა საბჭოსთვის იმის შესახებ, ასრულებდა თუ არა სერბეთი და მონტენეგრო საზღვრის ჩაკეტვის ვალდებულებას. თუ ეს არ შესრულდებოდა, შეჩერებული შეზღუდვები და სხვა ზომები 5 სამუშაო დღის განმავლობაში გაუქმდებოდა.
საბჭომ დაასკვნა, რომ გააგრძელებდა სიტუაციის მონიტორინგს.
კენჭისყრისას რუსეთი თავს იკავებდა, ხოლო დანარჩენმა 14 წევრმა რეზოლუციას მხარი დაუჭირა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1317

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1317 ერთხმად მიიღეს 2000 წლის 5 სექტემბერს. მანამდე მიღებული რეზოლუციების — 1270 (1999), 1289 (1999) და 1313 (2000) გახსენების შემდეგ, რომლებიც ეხებოდა სიერა-ლეონეში არსებულ მდგომარეობას, საბჭომ გაეროს სიერა-ლეონეში მისიის მანდატი გახანგრძლივა 2000 წლის 20 სექტემბრამდე.

რეზოლუცია 1317-ის მიღების დროს -ის მანდატი უკვე ორჯერ იყო გადახედილი და გაზრდილი.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1580

გაეროს უშიშროების საბჭოს 1580-ე რეზოლუცია მიღებულია 2004 წლის 22 დეკემბერს, გვინეა-ბისაუს ვითარებასთან დაკავშირებული 1216 (1998) და 1233 (1999) რეზოლუციების დადასტურების შემდეგ, საბჭომ გაახანგრძლივა გაეროს მშვიდობის მშენებლობის მხარდაჭერის ოფისის მუშაობა გვინეა-ბისაუში და გადახედა მის საქმიანობას. ეს უშიშროების საბჭოს 2004 წელს მიღებული უკანასკნელი რეზოლუციაა.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
უშიშროების საბჭომ პირველ რიგში გამოთქვა შეშფოთება გვინეა-ბისაუში ბოლო დროს განვითარებული მოვლენების გამო, განსაკუთრებით 2004 წლის 6 ოქტომბრის მეამბოხეობის გამო, რომელსაც შედეგად მოჰყვა გენერალური შტაბის უფროსის, გენერალ ვერისიმო კორეია სეაბრა და შეიარაღებული ძალების პრესსპიკერის, პოლკოვნიკ დომინგოს დე ბაროსის დაღუპვას, და რომელმაც უკან დასწია 2004 წლის მარტში გამართული საკანონმდებლო არჩევნების შემდეგ მიღწეული წარმატებები.

განაცხადა, რომ ასეთი ინციდენტები ხაზს უსვამდა ქვეყანაში მიმდინარე პროცესების სისუსტეს და რომ ასეთი მოვლენები აზიანებდა სოციალურ და ეკონომიკურ განვითარებას და ნდობას.

ქმედებები
-ის მანდატი, რომელიც სპეციალური პოლიტიკური მისიისა, გაგრძელდა ერთი წლით შემდეგნაირი განახლებული მანდატებით:

პოლიტიკური დიალოგის გაძლიერება, ეროვნული შერიგებისა და კანონის უზენაესობისა და ადამიანის უფლებების პატივისცემის ხელშეწყობა;

ნორმალურ მდგომარეობაზე დაბრუნების უზრუნველყოფა, მათ შორის საპრეზიდენტო არჩევნების ჩატარება;

უსაფრთხოების სექტორის რეფორმისა და ეროვნული ინსტიტუტების განმტკიცების მცდელობების მხარდაჭერა.

გვინეა-ბისაუს ეროვნულ სახალხო კრებას მოუწოდეს, 1980 წლიდან სამხედრო ინტერვენციებში მონაწილეთათვის ამნისტიის განხილვისას გაეთვალისწინებინა სამართლიანობისა და დაუსჯელობის დასრულების პრინციპები.

მთავრობას მოუწოდეს, განეხილა უსაფრთხოების სექტორის რეფორმის გეგმა. ამასობაში, გენერალური მდივანი კოფი ანანი ვალდებული გახდა შეექმნა გვინეა-ბისაუსთვის ფონდი, რომელშიც სხვა ქვეყნებს შეეძლოთ შენატანების განხორციელება. ასევე სთხოვეს, საბჭო ინფორმირებული ყოფილიყო ქვეყანაში განვითარებული მოვლენების შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 972

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 972, მიღებული ერთხმად 1995 წლის 13 იანვარს, ადასტურებდა რეზოლუციებს 813 (1993), 856 (1993), 866 (1993), 911 (1994) და 950 (1994). საბჭომ განიხილა მშვიდობის პროცესი ლიბერიაში და გაახანგრძლივა გაეროს დამკვირვებელთა მისიის ლიბერიაში მანდატი 1995 წლის 13 აპრილამდე.

საბჭომ დასაწყისში შეაქო დასავლეთ აფრიკის სახელმწიფოთა ეკონომიკური თანამეგობრობა და მისი პრეზიდენტი, განის პრეზიდენტი ჯერი როულინგსი, ლიბერიაში გაწეული ძალისხმევისთვის და 1994 წლის 21 დეკემბერს მიღწეული აკრას შეთანხმებისთვის. ასევე აღინიშნა მადლიერება იმ სახელმწიფოების მიმართ, რომლებმაც მონაწილეობა მიიღეს დასავლეთ აფრიკის სახელმწიფოთა ეკონომიკური თანამეგობრობის მონიტორინგის ჯგუფში . იმედოვნებდნენ, რომ ჩატარდებოდა სამიტი -ის წევრ სახელმწიფოებს შორის პოლიტიკის კოორდინაციის მიზნით.

გამოხატული იყო შეშფოთება ქვეყანაში იარაღის მუდმივი ნაკადის გამო, რომელიც არღვევდა იარაღის ემბარგოს, და ასევე აღინიშნა, რომ არასაკმარისი უსაფრთხოების პირობების გამო ჰუმანიტარული მდგომარეობა გაუარესდა. ლიბერიის ლიდერებსა და მხარეებს მოუწოდეს, დაეცვათ აკრას შეთანხმებით მიღწეული ცეცხლის შეწყვეტა.

შემდგომში მხარეებს სთხოვეს თანამშრომლობა ცეცხლის შეწყვეტის, განიარაღების, დემობილიზაციისა და ახალი სახელმწიფო საბჭოს შექმნის საკითხებში. -ის დაბრუნება ადრე დამტკიცებულ სრულ შემადგენლობამდე დამოკიდებული იქნებოდა ცეცხლის შეწყვეტის განხორციელებაზე. გენერალურ მდივანს ბუტროს ბუტროს-ღალის დაევალა ანგარიში წარმოედგინა 1995 წლის 1 მარტამდე არსებული ვითარების შესახებ.

ყველა ქვეყანას მოეთხოვებოდა მკაცრად დაეცვა ლიბერიაზე იარაღის ემბარგო და შეეტანა წვლილი ნდობის ფონდში, ასევე დახმარება გაეწია -ისთვის.
რეზოლუციის დასასრულს საბჭომ მოუწოდა ლიბერიის მხარეებს, უზრუნველეყოთ გაეროს პერსონალის უსაფრთხოება და პატივისცემა გამოეცხადებინათ საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლისადმი.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1093

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1093 მიღებულია 1997 წლის 14 იანვარს. მასში მოიხსენიეს წინა რეზოლუციები, 779 (1992), 981 (1995), 1025 (1995), 1038 (1996) და 1066 (1996), რომლებიც ხორვატიას უკავშირდება. საბჭომ უფლება მისცა გაეროს დამკვირვებელთა მისიას პრევლაკაში გაეგრძელებინა ხორვატიის პრევლაკის ნახევარკუნძულის დემილიტარიზაციის მონიტორინგი 1997 წლის 15 ივლისამდე.

საბჭომ აღნიშნა ხორვატიისა და იუგოსლავიის ფედერაციული რესპუბლიკის პრეზიდენტებს შორის პრევლაკის ნახევარკუნძულის დემილიტარიზაციის შესახებ შეთანხმება და მისი წვლილი რეგიონში დაძაბულობის შემცირებაში. გამოითქვა შეშფოთება გაეროს დანიშნულ ზონაში მომხდარი დარღვევების გამო, რამაც დაძაბულობა გაზარდა. 1996 წლის 23 აგვისტოს ორივე მხარემ ხელი მოაწერა დიპლომატიური ურთიერთობების ნორმალიზების შეთანხმებას და ვალდებულება აიღო დავა მშვიდობიანი გზით გადაეჭრა.

მხარეებს მოუწოდეს სრულად შეესრულებინათ დადებული შეთანხმება, თავი შეეკავებინათ ძალადობისგან, უზრუნველეყოთ გაეროს დამკვირვებელთათვის გადაადგილების თავისუფლება და მოეხსნათ ხმელეთზე განთავსებული ნაღმები. გენერალური მდივანი კოფი ანანი მოთხოვნილ იქნა, რომ 1997 წლის 5 ივლისამდე გაეკეთებინა მოხსენება ვითარების შესახებ. რეზოლუცია 1088 (1996)-ით უფლებამოსილ სტაბილიზაციის ძალებს დაევალათ -თან თანამშრომლობა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1607

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1607 , მიღებულია 2005 წლის 21 ივნისს, ლიბერიის ვითარებასთან დაკავშირებული ყველა წინა რეზოლუციის გახსენების შემდეგ, საბჭომ გაახანგრძლივა ლიბერიის ალმასებზე ემბარგო კიდევ ექვსი თვით.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
უშიშროების საბჭომ აღიარა კავშირი ისეთი რესურსების უკანონო ექსპლუატაციას, როგორიცაა ალმასები და ხე-ტყე, იარაღის უკანონო ვაჭრობასა და დასავლეთ აფრიკაში, განსაკუთრებით ლიბერიაში მიმდინარე კონფლიქტებს შორის. ამასთან დაკავშირებით, აღნიშნა, რომ 1521 (2003) რეზოლუციით დაწესებული ღონისძიებები მიმართული იყო კონფლიქტის გაღვივების შეჩერებისკენ.

რეზოლუციის პრეამბულაში ასევე გამოთქვეს შეშფოთება იმის გამო, რომ ყოფილი პრეზიდენტი ჩარლზ ტეილორი და მისი მჭიდრო თანამოაზრეები ეწეოდნენ საქმიანობას, რომელიც აზიანებდა მშვიდობასა და სტაბილურობას რეგიონში. აღნიშნა განიარაღებისა და დემობილიზაციის პროცესების დასრულება, ცეცხლის შეწყვეტის პატივისცემა და სამშვიდობო შეთანხმების შესრულება. გამოიხატა შეშფოთება გარდამავალი მთავრობის შეზღუდული კონტროლის გამო ქვეყნის ზოგიერთ რაიონზე და გრძელდებოდა გამოწვევები.

ქმედებები
გაეროს წესდების თავის შესაბამისად მოქმედებისას, საბჭომ გადაწყვიტა განეახლებინა სანქციები ლიბერიის მიმართ ალმასებთან დაკავშირებით, და ამასთანავე კვლავ განაცხადა, რომ გააუქმებდა ღონისძიებებს მას შემდეგ, რაც მთავრობა დააკმაყოფილებდა მის პირობებს, მათ შორის წარმოშობის სერტიფიკატის რეჟიმის დამყარებას.

მთავრობას მოუწოდეს, განეხორციელებინა სატყეო რეფორმები და მიეღო რჩევები ხე-ტყისა და ალმასების მართვის შესახებ. 1532 (2004) რეზოლუციით ჩარლზ ტეილორის მიმართ დაწესებული ფინანსური სანქციები ძალაში იქნებოდა.
ამასობაში, 1549 (2004) რეზოლუციის შესაბამისად გენერალური მდივანი კოფი ანანის მიერ დანიშნული ხუთი წევრისაგან შემდგარი ექსპერტთა პანელი კვლავ სანქციების განხორციელებისა და მათი გავლენის მონიტორინგისთვის. პანელი ანგარიშს წარუდგენდა იმის შესახებ, დააკმაყოფილა თუ არა ლიბერიამ სანქციების გაუქმების პირობები.

1521-ე რეზოლუციით შექმნილი კომიტეტი და ექსპერტთა პანელი განაგრძობდა ღონისძიებების განხორციელებისა და ნებისმიერი დარღვევის მონიტორინგს, ასევე ყოფილი მებრძოლების დაქირავებასა და გადაადგილებაში გარდამავალი მთავრობის მონიტორინგს.
ეუჯენიო ანიენი

ეუჯენიო ანიენი (; დ. 26 იანვარი, 1816 წელი — გ. 25 მაისი, 1879 წელი) — იტალიელი მხატვარი, ძირითადად ისტორიული ტილოებისა და ფრესკების ავტორი.

ბიოგრაფია
ეუჯენიო ანიენიმ მუშაობა რომში 1833 წელს დაიწყო, სადაც ის ერზოჩესთან და ბერგამოს მხატვარ ბერეტასთან თანამშრომლობდა, მოგვიანებით ის სწავლობდა ფრანჩესკო კოგეტისთან.

1847 წელს მან მონაწილეობა მიიღო კვირინალის სასახლის ფრესკებით მორთვაში. მან ასევე დახატა ფრესკები პიის კარიბჭეში მდებარე ტორლონიას ვილაში. მან მონტეჩიტორიოში მდებარე სამლოცველოსთვის დახატა ეპიზოდები სან ვიჩენცო დი პაოლას ცხოვრებიდან.

ეუჯენიო ანიენი 1849 წელს შეუერთდა აჯანყებას, რომლის შედეგადაც შეიქმნა რომის რესპუბლიკა. ამ სახელმწიფომ ძალიან მცირე ხნის განმავლობაში იარსება — 1849 წლის 9 თებერვლიდან იმავე წლის 2 ივლისამდე.

როდესაც პაპის მმართველობა აღდგა, ანიენი იძულებული გახდა გაქცეულიყო და ის ჯერ სავონაში გაემგზავრა, შემდეგ გენუაში (სადაც მან როკას სასახლის ფრესკები მოხატა). გენუიდან ის ფლორენციაში გადავიდა. შემდეგ პარიზში და ბოლოს ლონდონში.

რომში პაპმა პიუს -მ იგი სამოქალაქო გვარდიის კაპიტნად დანიშნა. პაპის ოლქის იტალიის სახელმწიფოში შესვლის შემდეგ, მან განაგრძო მუშაობა ქალაქ რომის მთავრობისთვის.

ანიენიმ ტურინის სამოქალაქო მუზეუმში მან დახატა ნახატი სახელად „დიდ განსვენებულ ფლორენციელთა ჩრდილები აპროტესტებენ უცხოელთა შემოსევებს“.

ფოტოგალერეა
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 744

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 744 — მიიღეს კენჭისყრის გარეშე 1992 წლის 25 თებერვალს, სან-მარინოს რესპუბლიკის გაერთიანებული ერების ორგანიზაციაში წევრობის განაცხადის განხილვის შემდეგ. საბჭომ გენერალურ ასამბლეას რეკომენდაცია გაუწია სან-მარინოს მიღებას. საბოლოო ჯამში სან მარინო მიიღეს, როგორც გაეროს სრულუფლებიანი წევრი.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 753

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 753 მიიღეს კენჭისყრის გარეშე 1992 წლის 18 მაისს, ხორვატიის რესპუბლიკის გაერთიანებული ერების ორგანიზაციაში წევრობის განაცხადის განხილვის შემდეგ. საბჭომ გენერალურ ასამბლეას რეკომენდაცია გაუწია ხორვატიის მიღებაზე. რეკომენდაცია გაკეთდა იუგოსლავიის დაშლის ფონზე. საბოლოო ჯამში, ხორვატია გახდა გაეროს სრულ უფლებიანი წევრი ქვეყანა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 800

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 800 — მიიღეს კენჭისყრის გარეშე 1993 წლის 8 იანვარს, ჩეხოსლოვაკიის დაშლის შემდეგ, სლოვაკეთის რესპუბლიკის გაერთიანებული ერების ორგანიზაციაში წევრობის განაცხადის განხილვის შემდეგ. გენერალურმა ასამბლეამ რეკომენდაცია გაუწია სლოვაკეთის მიღებას.

ეს იყო ერთ-ერთი იმ რეზოლუციათაგანი, რომელიც მიიღეს ჩეხოსლოვაკიის დაშლით წარმოქმნილი ახალი სახელმწიფოების (ჩეხეთი და სლოვაკეთი) საერთაშორისო აღიარებისთვის. რეზოლუციამ ხელი შეუშალა რეგიონში სხვადასხვა საომარი და ტერორისტული ქმედებებს კერების წარმოქმნას, რამაც უამრავი ადამიანის სიცოცხლე გადაარჩინა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 850

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 850 მიიღეს ერთხმად 1993 წლის 9 ივლისს. მოზამბიკის შესახებ რეზოლუცია 782 (1992), 797 (1992) და 818 (1993) ხელახალი დადასტურების შემდეგ, საბჭომ განიხილა რომის საერთო სამშვიდობო შეთანხმების იმპლემენტაცია და ქვეყანაში ახალი შეიარაღებული ძალების ჩამოყალიბების საკითხი.

საბჭომ კიდევ ერთხელ გაუსვა ხაზი სამშვიდობო შეთანხმების მნიშვნელობას, თუმცა შეშფოთება გამოთქვა ზოგიერთი ასპექტის შესრულების დაგვიანების გამო. ამავდროულად, საბჭო იმედოვნებდა მოზამბიკის მთავრობასა და -ს შორის არსებული ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმის შენარჩუნებას; მიესალმა მოზამბიკსა და გაეროს შორის ძალების სტატუსის შესახებ შეთანხმებას და მოზამბიკში გაეროს ოპერაციის სამხედრო კომპონენტების სრულ განლაგებას. ასევე დადებითად შეფასდა ჯარების გაყვანა მალავიდან და ზიმბაბვედან.

პატივი მიეგო გენერალური მდივნის სპეციალურ წარმომადგენელს, -ის ძალების სარდალს, ასევე -ის სამხედრო და სამოქალაქო პერსონალს იმ თავდადებისთვის, რომელსაც იჩენდნენ მოზამბიკელი ხალხის დასახმარებლად ქვეყანაში დემოკრატიის მისაღწევად. სამშვიდობო შეთანხმების იმპლემენტაციის პროცესში მიღწეული პროგრესი დადებითად შეფასდა, თუმცა გამოითქვა შეშფოთება გარკვეული შეფერხებების გამო, რაც განსაკუთრებით ეხებოდა ჯარების შემცირებასა და დემობილიზაციას, ახალი არმიის ქვედანაყოფების ფორმირებასა და 1994 წლის ოქტომბრისთვის დაგეგმილი არჩევნების მომზადებას.საბჭო მიესალმა მოზამბიკის მთავრობასა და -ს შორის ამ საკითხებზე დაგეგმილ შეხვედრას. ორივე მხარეს მოუწოდეს, დაეწყოთ საკუთარი ძალების შემცირება და დემობილიზაცია, სამხედრო პერსონალის გაგზავნა ნიანგაში (ზიმბაბვე) და მოზამბიკის თავდაცვის ძალების პირველი ახლად გადამზადებული ელემენტების დისლოკაცია.

საბჭომ დაამტკიცა გენერალური მდივნის რეკომენდაცია იმის შესახებ, რომ -ს ეხელმძღვანელა მოზამბიკის თავდაცვის ძალების ფორმირების ერთობლივი კომისიისთვის; საბჭომ მოუწოდა -ს თანამშრომლობისკენ იმ პირობით, რომ ეს პროცესი არ დააკისრებდა გაეროს რაიმე ვალდებულებას ახალი შეიარაღებული ძალების წვრთნასა თუ ჩამოყალიბებასთან დაკავშირებით. ხაზი გაესვა სახელმწიფო ადმინისტრაციის კომისიის შექმნის მნიშვნელობას, ისევე როგორც რომის საერთო სამშვიდობო შეთანხმების იმ დებულებების გავრცელებას მთელ ქვეყანაში, რომლებიც საჯარო მართვას ეხებოდა. ამავდროულად, საბჭო მიესალმა ყველა უცხოურ შემოწირულობას სამშვიდობო პროცესის მხარდასაჭერად, განსაკუთრებით კი იტალიის წვლილს ნდობის ფონდში .

რეზოლუციის დასასრულს, გენერალურ მდივან ბუტროს ბუტროს-გალის ეთხოვა, 1993 წლის 18 აგვისტოსთვის წარედგინა ანგარიში გამართული დისკუსიების შედეგების შესახებ.
(90377) სედნა

სედნა (მცირე პლანეტის აღნიშვნა: 90377 სედნა) — ჯუჯა პლანეტა მზის სისტემის უკიდურეს ნაწილში, რომელიც მზის გარშემო ბრუნავს ნეპტუნის ორბიტის მიღმა. ის 2003 წელს აღმოაჩინეს და მისი დიამეტრი დაახლოებით 1000 კმ-ია. სპექტროსკოპულმა ანალიზმა აჩვენა, რომ მისი ზედაპირი შედგება წყლის, ნახშირორჟანგისა და ეთანის მყარი ყინულის ნარევისგან, ასევე მეთანისგან მიღებული, მოწითალო ფერის თოლინების დანალექი დეპოზიტებისგან, ქიმიური შემადგენლობით, რომელიც სხვა ტრანსნეპტუნური ობიექტების ზედაპირების მსგავსია. სედნას, სავარაუდოდ, არ გააჩნია მნიშვნელოვანი ატმოსფერო. გაურკვევლობის დიაპაზონში, ის ცერერასთან ერთად ასტეროიდულ სარტყელში ყველაზე დიდ ჯუჯა პლანეტად ითვლება, რომელსაც ბუნებრივი თანამგზავრი არ გააჩნია, რის გამოც, სედნას შედარებით ზუსტი მასისა და სიმკვრივის დადგენა ჭიანურდება.
ვარდციხე

ვარდციხე — ციხესიმაგრე საქართველოში, აჭარაში, ეროვნული მნიშვნელობის ისტორიული ძეგლი. მდებარეობს ხულოს მუნიციპალიტეტის სოფელ ხიხაძირში. აგებულია - საუკუნეებში, სავარაუდოდ ტბელ აბუსერიძეთა მიერ. წერილობითი წყაროები ციხის შესახებ არ არის შემორჩენილი. მის ზემოთ, 150 მეტრში მდებარე ციხისყელის ციხესთან ერთად ერთიან სათავდაცვო სისტემას წარმოადგენდა და სამხედრო-საკონტროლო ფუნქცია ჰქონდა. ციხე განადგურდა ოსმალთა შემოსევების დროს.

არქიტექტურა
აშენებულია მაღალ ბორცვზე, რომელსაც წაგრძელებული სწორკუთხედის მოყვანილობის ფორმა აქვს. ციხე კარგად არის მორგებული გარემოს. მისასვლელი გზა სამხრეთ-აღმოსავლეთიდანაა. ციხის ცენტრალური შესასვლელი სამხრეთ მხარეს არის მოქცეული. ნაშენია ფლეთილი ქვით.

ციხის ჩრდილოეთი კედელი არცთუ ისე კარგადაა დაცული. შუა ნაწილში ოდნავ გარეთკენაა გაზნექილი და ამჟამად 2,8 მ სიგრძეზეა ჩაქცეული. გალავნის დასავლეთი კედელი კლდის თხემზეა დაშენებული. ახლა იგი თითქმის საძირკვლის დონემდეა მორღვეული. შემორჩენილი ნაწილის სიმაღლე 0,8 მ-ია. შედარებით უკეთესადაა დაცული გალავნის აღმოსავლეთი კედელი. შემორჩენილი სიმაღლე 4,5 მ; სიგანე 0,8 მ. კედლის ცენტრალურ მონაკვეთში გაჭრილია ციხის კარები. გალავნის ჩრდილო-აღმოსავლეთ კუთხეში დატანებულია ნახევარწრისებური კონტრფორსი. ვარციხეს ჰქონია ორი კოშკი. მდებარეობს სამხრეთ-დასავლეთ კუთხეში. იგი ნახევარწრისებური მოყვანილობისაა და ორსართულიანი მაინც უნდა ყოფილიყო. 4,2 მ-ის სიმაღლეზე კედელში გაკეთებულია კოჭების დასალაგებელი ფოსოები. კოშკი მდებარეობს ციხის სამხრეთ-აღმოსავლეთ კუთხეში, ისიც ნახევარწრიული მოყვანილობისა. ჩანს, რომ ეს უკანასკნელიც, სულ მცირე, ორსართულიანი უნდა ყოფილიყო.

ვარდციხის კედლებში სპოლიოებია გამოყენებული - მცენარეულ-გეომეტრიული რელიეფებით მონიშნული თლილი ეკლესიის ქვები. სწორედ ასეთი ორი ჩუქურთმიანი ქვაა ჩაყოლებულიციხის აღმოსავლეთ ბურჯზე.
თხილვანის მენჰირი

თხილვანის მენჰირი — ისტორიული ძეგლი საქართველოში, ხულოს მუნიციპალიტეტის სოფელ ზედა თხილვანაში. თარიღდება ძვ.წ. - საუკუნეებით. მენჰირი აღმართულია ბოლქვაძეების უბანში, კერძო საკარმიდამო ნაკვეთში. ვერტიკალურად აღმართული ქვის ლოდი კარგადაა დამუშავებული, თუმცა ზედაპირი არ არის გლუვი, იგრძნობა ქვის ფაქტურა. მენჰირის ერთი მხარე საფასადოა, რადგან ზედაპირი მოსწორებულია და ერთიან სიბრტყეს ქმნის, მეორე მხარე კი ფლეთილია, ყოველგვარი დამუშავების გარეშე. საფასადო მხარის შუა ნაწილში ამოკვეთილია ოთხკუთხა ფორმის ფოსო, ერთგვარი სამსხვერპლო ნიში. მენჰირი ქვემოდან ზემოთკენ ოდნავ ვიწროვდება. მენჰირის ძირის სიმაღლე მიწის სიღრმეში უცნობია. მიწის ზემოთ სიმაღლე 1,8 მ-ია. სიგანე 1 მეტრი, სისქე კი - 0,6 მ.
კალოთის სამსხვერპლო

კალოთის სამსხვერპლო — ისტორიული ძეგლი საქართველოში, ხულოს მუნიციპალიტეტის სოფელ კალოთაში. მდებარეობს სოფლის განაპირას, ძველი ნაეკლესიარის ახლომდებარე ბორცვის სამხრეთ ფერდობის ძირში, რომელსაც მოსახლეობა სერს უწოდებს. მიეკუთვნება მეგალითური ძეგლების ჯგუფს, დათარიღებულია ძვ.წ. - საუკუნეებით. კომპლექსი ლაზარეს კულტთან ჩანს დაკავშირებული. ნაგებობა ამჟამად მთლიანად დაფარულია მიწით.

ძეგლის ისტორია
 ს-ის 60-იან წლებში ამ ტერიტორიაზე დაიწყეს სასილოსე კოშკის მშენებლობა. სამუშაოების წარმოების პროცესში აღმოჩნდა დიდი რაოდენობით დამუშავებული ქვები. ისინი ადგილობრივმა მოსახლეობამ წაიღო საბუხრეების მოსაწყობად, სამუშაოები კი შეწყვიტეს. 1988 წელს ჩატარდა არქეოლოგიური გათხრები.

ძეგლის აღწერა
გათხრების შედეგად დადასტურდა ათასწლეულის მეოთხედის საკურთხეველ-სამსხვერპლოს ნაშთები. თავდაპირველად ნაგებობისათვის წინასწარ მოუმზადებიათ საამშენებლო მოედანი. საკურთხეველ-სამსხვერპლოს სამხრეთი ნაწილი ღია ყოფილა, აღმოსავლეთი და დასავლეთი კედლები გარკვეულ დონემდე დამუშავებული თუ უბრალო ქვებით ამოუყვანიათ. ამჟამად მხოლოდ ამ კედლების საძირკვლებია შემორჩენილი. საკურთხევლის ჩრდილოეთი ნაწილი შედარებით კარგადაა შემონახული. მის ჩრდილო-აღმოსავლეთ კუთხეში ჩაუშენებიათ დამუშავებული ქვა, რომლის გვერდითაც აღუმართავთ ქვის ფალოსი. იქვე ახლოს დაფიქსირდა სამკუთხა მოყვანილობის ფალოსის თავიც. ფალოსის გვერდით დასავლეთით ჩაუშენებიათ შესანიშნავად დამუშავებული მოზრდილი ქვა, რომელზეც მდგარა ქვის კერპი, ე.წ. ქვაკაცი. იქვე ახლოს აღმოჩნდა კიდევ ერთ, უფრო დიდი ქვაკაცი, იგი ჩრდილოეთ კედელში ყოფილა ჩაშენებული. შემდეგ მოდის სხვადასხვა ზომის დამუშავებული ქვებისაგან შედგენილი კედლის წყობა, რომელზედაც იდგა ოთხკუთხა მოყვანილობის ქვის ტრაპეზი. იატაკის დონეზე აღმოჩნდა ბრტყელი ქვა, რომელზეც, სავარაუდოდ, მსხვერპლად შეწირული ცხოველის დაკვლა ხდებოდა. დამატებით აღმოჩნდა ორი პატარა ზომის კერპი და ფალოსის თავი.
კვატიის ეკლესია

კვატიას ეკლესია — ისტორიული ძეგლი საქართველოში, ხულოს მუნიციპალიტეტის სოფელ კვატიაში. მიეკუთვნება - საუკუნეებს.

მდებარეობა
მდებარეობს მდინარე სხალთის მარცხენა სანაპიროზე, სოფლის ცენტრიდან 200 მეტრის დაცილებით. ამ ადგილს ადგილობრივი მოსახლეობა საყდარს უწოდებს. ნასაყდრალისათვის განკუთვნილი ტერიტორია წარმოადგენს შემაღლებულ ბორცვს, საიდანაც შესანიშნავად ჩანს მთელი სოფელი.

არქიტექტურა
ტერიტორია, სადაც ნანგრევებია მოფანტული, საკმაოდ დიდია. დაცულია სხვადასხვა ზომის დამუშავებული თუ სწორზედაპირიანი ქვებით ამოყვანილი სამხრეთი და ჩრდილოეთი კედლების წყობის 3, ზოგან 4 რიგი. დაცული კედლების მაქსიმალური სიმაღლე 1,5-2 მ-ია; სისქე - 0,7-0,8 მ. ეკლესიის დანარჩენი მასა ნაგებობის შიგა თუ გარე ტერიტორიაზეა ჩამოწოლილ-მიმოფანტული, ამიტომაც ნაგებობის გეგმის დადგენა შეუძლებელია.