iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
პეტროპავლოვსკ-კამჩატსკი

პეტროპავლოვსკ-კამჩატსკი — ქალაქი რუსეთში, კამჩატკის მხარის ადმინისტრაციული ცენტრი. 2018 წლის მდგომარეობით ქალაქის მოსახლეობა შეადგენს 181 216 ადამიანს. განლაგებულია კამჩატკის ნახევარკუნძულის სამხრეთ-აღმოსავლეთ სანაპიროზე, წყნარი ოკეანის ავაჩის უბის ჩრდილო ნაპირზე. საზღვაო პორტია. ავტოგზით დაკავშირებულია უსტ-კამჩატსკთან და ოზერნოვსკისთან. ქალაქიდან 29 კმ-შია ელიზოვოს საერთაშორისო აეროპორტი. პეტროპავლოვსკ-კამჩატსკი რუსეთის საზღვაო-საჰაერო ფლოტის წყნაროკეანური ფლოტის ბაზაა. ქალაქია 1812 წლიდან.
ფილმების კლასიფიკაციის ბრიტანული საბჭო

ფილმების კლასიფიკაციის ბრიტანული საბჭო (; აბრევიატურა ; ადრე კინოცენზურის ბრიტანული საბჭო) — არასამთავრობო ორგანიზაცია, რომელიც დაარსდა 1912 წელს და პასუხისმგებელია ფილმების, ვიდეო თამაშებისა და სხვადასხვა ვიდეონამუშევრების (ტელეპროგრამების, ტრეილერების, სარეკლამო რგოლების და ა.შ.) კლასიფიკაციასა და ცენზურაზე გაერთიანებულ სამეფოში.
ნერპიჩიე (კამჩატკის მხარე)

ნერპიჩიე — მარილიანი ტბა რუსეთში, კამჩატკის მხარეში. მდებარეობს კამჩატკის ნახევარკუნძულზე, ზღვის დონიდან 0,4 მ სიმაღლეზე. ფართობით კამჩატკის მხარის უდიდესი ტბაა. ზედაპირის ფართობი 552 კმ², მაქსიმალური სიღრმე 12 მ. ტბის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილს ეწოდება კულტუჩნოეს ტბა, რომლის ფართობია 104 კმ². ლაგუნური ტიპისაა. წარმოადგენს ზღვის ყურის რელიქტს, რომელიც ზღვას გამოეყო ნაპირის ნელი აზევების შედეგად. აქვს არასწორი ფორმა. ნაპირები ძლიერაა დაჭაობებული. ტბიდან გამოედინება მდინარე კამჩატკის შენაკადი მდინარე — ოზერნაია. ნერპიჩიეს ერთვის 117 მცირე მდინარე და ნაკადული. საზრდოობს თოვლისა და წვიმის წყლით. წყლის მინიმალური მარილიანობა ფიქსირდება ივნისში, ხოლო მაქსიმალური ზამთარში. ტბის სამხრეთ ნაპირზეა მუშათა დაბა და ნავსადგური უსტ-კამჩატსკი.
ვიზუალური ეფექტების საზოგადოება

ვიზუალური ეფექტების საზოგადოება (; აბრევიატურა ) — კინოორგანიზაცია, რომელიც დაარსდა 1997 წელს. ორგანიზაცია აერთიანებს 3700-ზე მეტ წევრს 35 ქვეყნიდან, რომლებსაც კავშირი აქვთ ვიზუალურ ეფექტებთან. 2003 წლიდან იგი მართავს სპეციალური კინოდაჯილდოების ცერემონიას „ “. გარდა ამისა, ვიზუალური ეფექტების საზოგადოების პატრონაჟით ტარდება 25-მდე საგანმანათლებლო ღონისძიება.
ანა დანიელი (1532-1585)

ანა დანიელი (, ; დ. 22 ნოემბერი, 1532 — გ. 1 ოქტომბერი, 1585) — ოლდენბურგების დინასტიის წარმომადგენელი. დანიის მეფე კრისტიან -ისა და დედოფალ დოროთეა საქსენ-ლაუენბურგელის ქალიშვილი. საქსონიის კურფიურსტი 1553-85 წლებში როგორც ავგუსტ საქსონიელის მეუღლე.

ბიოგრაფია
ანა დაიბადა 1532 წლის 22 ნოემბერს. იგი იყო დანიისა და ნორვეგიის მეფე კრისტიან -ისა და მისი ცოლის, დედოფალ დოროთეა საქსენ-ლაუენბურგელის უფროსი ქალიშვილი. იგი იყო მეფე ფრედერიკ -ის შვილიშვილი და ფრედერიკ -ის უფროსი და. მის პატივსაცემად დაარქვეს სახელი ინგლისისა და შოტლანდიის დედოფალ ანა დანიელს.

ანა ბავშვობიდანვე მიდრეკილი იყო ბოტანიკის, საოჯახო საქმეებისა და სოფლის მეურნეობისაკენ. 1548 წელს იგი დააქორწინეს საქსონიის პრინც ავგუსტზე, რომელთანაც თხუთმეტი შვილი შეეძინა, თუმცა მათგან თერთმეტი ბავშვობაშივე დაიღუპა. წყვილი ქორწინების პირველ წლებში ვაიზენფელში ცხოვრობდა. მის ქმარს იგი ძალიან უყვარდა, რის გამოც მას შემდეგ, რაც ავგუსტი კურფიურსტი გახდა, ანას დიდი გავლენა ჰქონდა პოლიტიკაზე. სახელმწიფო მოხელეებს არ მოსწონდათ „ქალის დომინირება საქსონიის სამეფო კარზე“.

ანას გავლენით, ავგუსტმა მისი მოწინააღმდეგე სამეფო კანცლერი აწამა, დანარჩენი მტრები კი სახელმწიფოს მოღალატეებად გამოაცხადა და დააპატიმრა. ანა დიდად კმაყოფილი იყო იმ პრივილეგიებით, რომელთაც მას ავგუსტი ანიჭებდა. იგი სერიოზულად მხოლოდ ერთხელ ეჩხუბა ქმარს, როდესაც მან მათი უფროსი ასული, ელიზაბეთი სიმერნის კალვინისტ პფალცგრაფს მიათხოვა.

იგი ყოველთვის დაინტერესებული იყო მედიცინით, რის გამოც თავადაც სწავლობდა და თავის ქალიშვილებსაც შეასწავლა ეს დარგი. მისი ბრძანებით ააგეს ავადმყოფების, ორსულებისა და უსახლკაროების თავშესაფარი. მანვე ააგო დრეზდენის საკათედრო ტაძარი. იგი 1585 წელს გარდაიცვალა, რის შემდეგაც ავგუსტი მეორედ დაქორწინდა აგნეს ჰედვიგ ანჰალტელზე.

შვილები
იოჰან ჰაინრიხი (1550), გარდაიცვალა ჩვილი;
ელეონორა (1551-1553), გარდაიცვალა მცირეწლოვანი;
ელიზაბეთი (1552-1590), ცოლად გაჰყვა სიმერნის პფალცგრაფ იოჰანს;
ალექსანდრე (1554-1565), საქსონიის ტახტის მემკვიდრე, დაიღუპა ახალგაზრდა და უშვილო;
მაგნუსი (1555-1558), გარდაიცვალა მცირეწლოვანი;
იოაკიმი (1557), გარდაიცვალა ჩვილი;
ჰექტორი (1558-1560), გარდაიცვალა მცირეწლოვანი;
კრისტიან (1560-1591), საქსონიის კურფიურსტი, ცოლად შეირთო სოფია ბრანდენბურგელი;
მარია (1562-1566), გარდაიცვალა მცირეწლოვანი;
დოროთეა (1563-1587), ცოლად გაჰყვა ბრაუნშვაიგ-ლიუნებურგის ჰერცოგ ჰაინრიხ იულიუსს;
ამალია (1565), გარდაიცვალა ჩვილი;
ანა (1567-1613), ცოლად გაჰყვა საქსენ-კობურგ-აიზენახის ჰერცოგ იოჰან კაზიმირს;
ავგუსტი (1569-1570), გარდაიცვალა ჩვილი;
ადოლფი (1571-1572), გარდაიცვალა ჩვილი;
ფრიდრიხი (1575-1577), გარდაიცვალა მცირეწლოვანი;
დოროთეა დანიელი (1546-1617)

დოროთეა დანიელი (, ; დ. 29 ივნისი, 1546 — გ. 6 იანვარი, 1617) — ოლდენბურგების დინასტიის წარმომადგენელი. დანიის მეფე კრისტიან -ისა და დედოფალ დოროთეა საქსენ-ლაუენბურგელის ქალიშვილი. ბრაუნშვაიგ-ლიუნებურგის ჰერცოგ ვილჰელმის მეუღლე.

ბიოგრაფია
დოროთეა დაიბადა 1546 წლის 29 ივნისს კოლდინგში. იგი იყო დანიისა და ნორვეგიის მეფე კრისტიან -ისა და მისი ცოლის, დედოფალ დოროთეა საქსენ-ლაუენბურგელის ნაბოლარა ქალიშვილი. 1561 წლის 12 ოქტომბერს, იგი ცოლად გაჰყვა ბრაუნშვაიგ-ლიუნებურგის ჰერცოგ ვილჰელმს, რომელთანაც თხუთმეტი შვილი შეეძინა.

1592 წელს, როდესაც მისი ქმარი გარდაიცვალა, იგი თავისი ვაჟის, გეორგის რეგენტი გახდა. იგი მეტად ენერგიული რეგენტი იყო, მაგრამ მისი უცხოური წარმომავლობის გამო, ადგილობრივი დიდებულები არ ენდობოდნენ. იგი გარდაიცვალა 1617 წლის 6 იანვარს, ვინზენში, გერმანიაში.

შვილები
სოფია (1563-1639), ცოლად გაჰყვა ბრანდენბურგ-ანსბახის მარკგრაფ გეორგ ფრიდრიხს;
ერნსტი (1564-1611);
ელიზაბეთი (1565-1621), ცოლად გაჰყვა ჰოენლოჰ-ლანგენბურგის მთავარ ფრიდრიხს;
კრისტიანი (1566-1633);
ავგუსტი (1568-1636), ბრაუნშვაიგ-ლიუნებურგის ჰერცოგი, გარდაიცვალა დაუოჯახებელი;
დოროთეა (1570-1649), ცოლად გაჰყვა ბირკენფელდის პფალცგრაფ კარლს;
კლარა (1571-1658), ცოლად გაჰყვა შვარცბურგ-ბლანკენბურგის გრაფ ვილჰელმს;
ანა (1572-1601), გარდაიცვალა გაუთხოვარი;
მარგარეტი (1573-1643), ცოლად გაჰყვა საქსენ-კობურგის ჰერცოგ იოჰან კაზიმირს;
ფრიდრიხი (1574-1648);
მარია (1575-1610), გარდაიცვალა გაუთხოვარი;
მაგნუსი (1577-1632);
გეორგი (1582-1641);
იოჰანი (1583-1628);
სიბილა (1584-1652), ცოლად გაჰყვა ბრაუნშვაიგ-ლიუნებურგის ჰერცოგ იულიუს ერნესტს;
ჰენრი კევილი

ჰენრი უილიამ დალგლიშ კევილი (; ; დ. 5 მაისი, 1983, სენტ-ჰელიერი) — ბრიტანელი კინო- და ტელემსახიობი. 2013 წელს ჟურნალმა „გლამურმა“ იგი „მსოფლიოს ყველაზე სექსუალურ მამაკაცად“ დაასახელა.

ბიოგრაფია
ჰენრი კევილი დაიბადა სენტ-ჰელიერში, ჯერზიში (ნორმანდიის კუნძულები), კოლინ კევილისა და მარიანა დალგლიშის ოჯახში. სწავლობდა წმინდა მიქაელის მოსამზადებელ სკოლაში, შემდეგ სწავლა განაგრძო სტოუს სკოლაში.

მისი დებიუტი კინოში შედგა 2001 წელს ფილმში „ლაგუნა“. 2002 წელს მონაწილეობდა ფილმში „გრაფი მონტე კრისტო“, 2003 წელს კი — „მე დავიპყარი სასახლე“. მოგვიანებით გამოჩნდა რამდენიმე ტელესერიალში, მათ შორის — -ის „ინსპექტორ ლინლის საიდუმლოებანი“, -ის „წმინდა ინგლისური მკვლელობები“ და „-ის „ტიუდორები“. მას შემდეგ მონაწილეობა მიიღო რამდენიმე ჰოლივუდურ ფილმში, როგორებიცაა „ტრისტანი და იზოლდა“ (2006), „ვარსკვლავური მტვერი“ (2007), „მეწამული ნაკადული“ (2009) და „ღმერთების ომი: უკვდავები“ (2011).

კევილმა საყოველთაო აღიარება მოიპოვა სუპერმენის როლის განსახიერებით -ის გაფართოებული სამყაროს ფილმებში: „ფოლადის ადამიანი“ (2013), „ბეტმენი სუპერმენის წინააღმდეგ: სამართლიანობის გარიჟრაჟი“ (2016) და „სამართლიანობის ლიგა“ (2017). 2018 წელს მიიღო როლი ფილმში „შეუსრულებელი მისია: მემკვიდრეობა“. 2018 წელს ცნობილი გახდა, რომ კევილი განსახიერებს გერალტ რივიელის როლს -ის ტელესერიალში „მხედვარი, რომელიც გამოვდა 2019 წელს.

2014 წელს გადაეცა & -ის ჯილდო, აგრეთვე სხვადასხვა დროს ნომინირებული იყო სხვადასხვა კინოდაჯილდოების ცერემონიებზე. კევილი არის ჯერალდ დარელის სახელობის ველური ბუნების დაცვის ფონდის წარმომადგენელი.

ფილმოგრაფია
რესურსები ინტერენტში

ჰენრი კევილი — .
სპარტები

სპარტები — ბერძნული მითოლოგიის მეომრები, რომლებიც მიწიდან აღმოცენდნენ მას შემდეგ, რაც კადმოსმა დრაკონის კბილები დათესა.

ისტორია
როდესაც კადმოსმა ციხე-სიმაგრე ააგო ბორცვზე, მას კადმეა უწოდა, მასში სამსხვერპლოც აღმართა. მსხევრპლშეწირვისთვის აუცილებელი იყო წყალი, ამიტომაც კადმოსმა მსახურები წყაროზე გაგზავნა. როდესაც ისინი არ დაბრუნდნენ თვითონვე წავიდა და წყაროზე არესის და ტილფოსას ნაშიერი დრაკონი დახვდა. დრაკონმა კადმოსის მსახურები მოკლა და კადმოსთან საბრძოლველად ემზადებოდა. კადმოსმა ამ ბრძოლაში დაამარცხა არესის დრაკონი და ათენას რჩევით მისი კბილები დათესა. დათესვის შემდეგ მიწიდან მეომრები აღმოცენდნენ, რომლებმაც ერთმანეთში დაიწყეს ბრძოლა. ბრძოლაში ხუთი მეომრის გარდა ყველა დაიხოცა ეს ხუთი მეომარი კი კადმოსმა თავის არმიაში მიიღო და მათ სპარტები (დანათესები) უწოდა.

მეომართა სახელები:
ექიონი ანუ გველისეული.
ხთონიოსი ანუ მიწისეული.
უდაიოსი ანუ მიწისქვეშეთისეული.
პელორი ანუ გოლიათი.
ჰიპერენორი ანუ ძალზე ძლიერი.
ელიზაბეთ დანიელი (1573-1625)

ელიზაბეთ დანიელი (, ; დ. 25 აგვისტო, 1573 — გ. 19 ივლისი, 1625) — ოლდენბურგების დინასტიის წარმომადგენელი. დანიის მეფე ფრედერიკ -ისა და დედოფალ სოფია მეკლენბურგ-გიუსტროველის ქალიშვილი. ბრაუნშვაიგ-ვოლფენბიუტელის ჰერცოგინია 1590-1613 წლებში როგორც ფრიდრიხ იულიუსის მეუღლე.

ბიოგრაფია
ელიზაბეთი დაიბადა 1573 წლის 25 აგვისტოს. იგი იყო დანიისა და ნორვეგიის მეფე ფრედერიკ -ისა და მისი მეუღლის, დედოფალ სოფია მეკლენბურგ-გიუსტროველის პირველი შვილი. მას სახელი დედამისის დედის, ელიზაბეთ დანიელის პატივსაცემად დაარქვეს. იგი თავდაპირველად თავის ბებია-ბაბუასთან იზრდებოდა და დანიაში მხოლოდ 1579 წელს დაბრუნდა.

1588 წელს დანიაში შოტლანდიის მეფე ჯეიმზ -ის ელჩობა ჩავიდა, რათა მისთვის საცოლე აერჩიათ. ელჩებმა თავიდან ყურადღება ელიზაბეთზე გაამახვილეს, თუმცა მამამისმა მისი გათხოვება ბრაუნშვაიგში გადაწყვიტა და შოტლანდიელებს დედოფლად თავისი მეორე ასული, ანა დანიელი შესთავაზა, რაზეც დათანხმდნენ.

1590 წელს, ელიზაბეთი ცოლად შერთეს ბრაუნშვაიგ-ვოლფენბიუტელის ჰერცოგ ფრიდრიხ იულიუსს. როგორც ცნობილია, მისი ქმარი მას თავიდან იულველირად გადაცმული შეხვდა, რადგან აინტერესებდა მისი საცოლე როგორი იყო რეალურად. როგორც ცნობილია, მან ელიზაბეთს ჯერ სამკაულები, შემდეგ კი თავისი სხეული შესთავაზა, რისთვისაც მეფის ბრძანებით იგი დილეგში ჩააგდეს და მხოლოდ მისი ვინაობის დადგენის შემდეგ გაათავისუფლეს. მან ახსნა, რომ ეს ხუმრობა იყო, რის შემდეგაც ელიზაბეთის ძმამ, მეფე კრისტიან -მ იგი გაათავისუფლა და თავის დაზე დააქორწინა.

ფრიდრიხ იულიუსსა და ელიზაბეთს სულ ათი შვილი შეეძინათ. 1613 წელს ფრიდრიხი გარდაიცვალა. დანიელების გავლენით 1616 წელს ახალ ჰერცოგს, ფრიდრიხ ულრიხს რეგენტად ელიზაბეთი დაენიშნა, რადგანაც იგი ალკოჰოლიკი იყო. 1617 წელს მან წმ. ელიზაბეთის სამრეკლო ააგო, რომელიც ოცდაათწლიანი ომის დროს დაანგრიეს. იგი გარდაიცვალა 1625 წლის 19 ივლისს, 51 წლის ასაკში.

შვილები
ფრიდრიხ ულრიხი (1591-1634), ბრაუნშვაიგ-ლიუნებურგის ჰერცოგი;
სოფია ჰედვიგი (1592-1642), ცოლად გაჰყვა ნასაუ-დაიცის მთავარ ერნესტ კაზიმირს;
ელიზაბეთი (1593-1650), საქსონიის ჰერცოგ ავგუსტს, მისი გარდაცვალების შემდეგ კი საქსენ-ალტენბურგის ჰერცოგ იოჰან ფილიპს;
ჰედვიგი (1595-1650), ცოლად გაჰყვა პომერანიის ჰერცოგ ულრიხს;
დოროთეა (1596-1643), ცოლად გაჰყვა ვილჰელმ ბრანდენბურგელს;
ჰაინრიხ იულიუსი (1597-1606), გარდაიცვალა მცირეწლოვანი;
კრისტიანი (1599-1626), ბრაუნშვაიგ-ვოლფენბიუტელის ჰერცოგი;
რუდოლფი (1602-1616);
ჰაინრიხ კარლი (1609-1615);
ანა ავგუსტა (1612-1673), ცოლად გაჰყვა ნასაუ-დილენბურგის ჰერცოგ გეორგ ლუდვიგს;
ჰედვიგ დანიელი

ჰედვიგ დანიელი (; დ. 5 აგვისტო, 1581 — გ. 26 ნოემბერი, 1641) — ოლდენბურგების დინასტიის წარმომადგენელი. დანიის მეფე ფრედერიკ -ისა და დედოფალ სოფია მეკლენბურგ-გიუსტროველის ასული. საქსონიის კურფიურსტი 1602-11 წლებში როგორც კრისტიან -ის მეუღლე.

ბიოგრაფია
ჰედვიგი დაიბადა 1581 წლის 5 აგვისტოს. იგი იყო დანიისა და ნორვეგიის მეფე ფრედერიკ -ისა და მისი მეუღლის, დედოფალ სოფია მეკლენბურგ-გიუსტროველის უმცროსი ქალიშვილი. მისი უფროსი და, ელიზაბეთი ბრაუნშვაიგის ჰერცოგინია გახდა, ხოლო მეორე და, ანა ინგლისის დედოფალი, მათი ძმა, კრისტიან კი დანიისა და ნორვეგიის მეფე იყო. მისი და-ძმების მსგავსად, თავისი ბავშვობა დანიიდან შორს, დედის მეკლენბურგელ ნათესავებთან ერთად გაატარა.

1602 წლის 12 სექტემბერს, იგი ცოლად გაჰყვა საქსონიის კურფიურსტ კრისტიან -ს. მათი ქორწინება ცხრაწლიანი და უნაყოფო იყო. კრისტიანი 1611 წელს გარდაიცვალა.

ახალი კურფიურსტი მისი მაზლი გახდა, რომელთანაც ჰედვიგს ყოველთვის თბილი ურთიერთობა ჰქონდა. ამის გამო, იგი სიცოცხლის ბოლომდე ფუფუნებაში ცხოვრობდა. ამასთან, ჰედვიგი აარსებდა ეკლესიებს, ღარიბების, დაავადებულებისა და ობლების თავშესაფრებს და ა.შ. როგორც დანიის მეფის და და ინგლისის მეფის ცოლის და, იგი საქსონიაში ყოველთვის დიდი პატივითა და ავტორიტეტით სარგებლობდა. ცნობილია, რომ მისმა მაზლმა თავისი ქალიშვილების აღზრდა სწორედ მას მიანდო.

დაქვრივების შემდეგ იგი ლიხტენბერგის სასახლეში გადავიდა, დრეზდენთან ახლოს. 1631 წელს იგი დანიაში ჩავიდა და დედამისის დაკრძალვას დაესწრო. 1634 წელს დანიაში კვლავ ჩავიდა, რათა დასწრებოდა თავისი ძმისწულის, კრისტიანისა და თავისი მაზლიშვილის, მაგდალენა სიბილა საქსონიელის ქორწინებას. იგი გარდაიცვალა 1631 წლის 26 ნოემბერს, 60 წლის ასაკში.
ანა კათარინა ბრანდენბურგელი

ანა კათარინა ბრანდენბურგელი (, ; დ. 26 ივნისი, 1575 — გ. 8 აპრილი, 1612) — ჰოენცოლერნთა დინასტიის წარმომადგენელი. დანიისა და ნორვეგიის დედოფალი 1597-1612 წლებში როგორც კრისტიან -ის პირველი მეუღლე. მეფე ფრედერიკ -ის დედა.

ბიოგრაფია
ანა კათარინა დაიბადა 1575 წლის 26 ივნისს ჰალეში. იგი იყო ბრანდენბურგის კურფიურსტ იოაკიმ ფრიდრიხისა და მისი ცოლის, კათარინა ბრანდენბურგ-კუიშტრინელის ქალიშვილი. 1595 წელს, გერმანიაში მოგზაურობისას მას დანიისა და ნორვეგიის მეფე კრისტიან შეხვდა, რომელმაც მაშინვე გადაწყვიტა მასზე დაქორწინება. 1596 წელს ანა კათარინა და მისი მშობლები კრისტიანის კორონაციას დაესწრნენ.

1597 წლის 27 ნოემბერს, კრისტიან და ანა კათარინა დაქორწინდნენ, რითაც იგი დანიისა და ნორვეგიის დედოფალი გახდა. საქორწილო ცერემონია ქვემო იუტლანდში, ჰადერსლევჰუსის სასახლეში შედგა. იგი დედოფლად 1598 წელს ეკურთხა. მასა და კრისტიანს სულ ექვსი შვილი შეეძინათ, რომელთაგან მხოლოდ სამმა ვაჟმა მიაღწია სრულწლოვანებამდე. მისი გადარჩენილი ვაჟებიდან უფროსი მამის გარდაცვალებამდე გარდაიცვალა უშვილოდ, ნაბოლარა მოკლეს, ხოლო შუათანა კი ტახტზე ავიდა.

მართალია ანა კათარინა კრისტიან -ის ერთადერთი დედოფალია, მაგრამ მის შესახებ ბევრი არაფერია ცნობილი. ეს იმის გამოა, რომ იგი მეტად წყნარი და აპოლიტიკური ქალი იყო. დედოფალი მეფეს ყოველთვის თან დაჰყვებოდა ოფიციალურ ვიზიტებსა და მიღებებზე. ცნობილია, რომ ანა კათარინა ღრმად მორწმუნე ადამიანი იყო. არც ისაა ცნობილი, ქორწინებაში ბედნიერი იყო თუ არა, მაგრამ მის ქმარს უამრავი საყვარელი ჰყავდა. დედოფალ ანა კათარინას ბრძანებით წამოიწყეს როზენბორგის სასახლის მშენებლობა და მისი ინტერიერიც დედოფლის გემოვნებითაა მოწყობილი.

დედოფალი ანა კათარინა გარდაიცვალა 1612 წლის 8 აპრილს, 36 წლის ასაკში, კოპენჰაგენში. 1615 წელს, კრისტიანმა მეორედ იქორწინა თავის საყვარელზე.

შვილები
მკვდარშობილი ვაჟი (1598);
ფრედერიკი (1599), გარდაიცვალა ჩვილი;
კრისტიანი (1603-1647), დანიისა და ნორვეგიის კრონპრინცი, ცოლად შეირთო მაგდალენა სიბილა საქსონიელი, მაგრამ შვილები არ ჰყოლია;
სოფია (1605), გარდაიცვალა ჩვილი;
ელიზაბეთი (1606-1608), გარდაიცვალა მცირეწლოვანი;
ფრედერიკ (1609-1670), დანიისა და ნორვეგიის მეფე, ცოლად შეირთო სოფია ამალია ბრაუნშვაიგ-ლიუნებურგელი, რომელთანაც შეეძინა შვილები;
ულრიკი (1611-1633), შვერინის მთავარ-ეპისკოპოსი;
მამხუტის ზედა ეკლესია

მამხუტის ზედა ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ქვემო ქართლის მხარის ბოლნისის მუნიციპალიტეტის სოფელ მამხუტში (ყოფილი სარაჩლო), სოფლის განაპირას, ზღვის დონიდან 707 მეტრზე. ეკლესია აგებულია საუკუნეში.

ეკლესია დარბაზული ტიპისაა, რომელსაც აქვს ერთნავიანი მინაშენი ჩრდილოეთის კედელზე. სამშენებლო მასალად გამოყენებულია ადგილობრივი ქვა, რომელიც დუღაბითაა ნაშენი, ხოლო სამშენებლო წყობა თარაზულია. ეკლესიის ფასადზე გამოხატულია ცხოველების რელიეფური გამოსახულებები. შენობა გადახურულია კრამიტით. ფასადების მორთულობა რელიეფურია. ტაძარი დგას ორსაფეხურიან ცოკოლზე. სარკმლის თავსართებზე და ლავგარდანზე (იგივე კარნიზი) გამოსახულია გეომეტრიული ორნამენტები. კარნიზი აგურისგანაა გამოყვანლი და ერთსაფეხურიანია. სამხრეთი კედლის დასავლეთ ნაწილში მდებარე კარი სწორკუთხა ანუ არქიტრავულია. ტაძრის ძირითადი დარბაზსა და ასევე ჩრდილოეთის მინაშენის სარკმლები თაღოვანია. დარბაზის აღმოსავლეთში მდებარე საკურთხეველი ნახევრაწრიული ნალსებური აფსიდითაა გადახურული. საკურთხეველში მდებარე ნიშა სწორკუთხაა.

ეკლესიის შიდა გადახურვა ცილინდრულია. აფსიდი სრულდება კონქით. ეკლესიის კედელს გრძივი თაღები დაუყვება. პილასტრები სრულდება ორნამენტირებული სვეტისთავებით. ეკლესია რესტავრირებულია. აღმოსავლეთი სარკმლის თავზე წვრილი ორნამენტირებული წარბია, რომლის თავზეც ბოლნური ჯვარია გამოკვეთილი. ეკლესია ამჟამად ძალზედ დაზიანებულია.

მამხუტის ზედა ეკლესიას 2006 წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია.
მამხუტის ქვედა ეკლესია

მამხუტის ქვედა ეკლესია — არქიტექტურული კომპლექსი, ძეგლი ქვემო ქართლის მხარის ბოლნისის მუნიციპალიტეტის სოფელ მამხუტში (ყოფილი სარაჩლო), სოფლის მოშორებით, ზღვის დონიდან 688 მეტრ სიმაღლეზე. ეკლესია აგებულია - საუკუნეებში.

ეკლესია დარბაზული ტიპისაა, შვერილ აფსიდიანი. სამშენებლო მასალად გამოყენებულია ქვა და დუღაბი. სამშენებლო წყობა თარაზულია. ეკლესია გადახურულია კრამიტით. შენობა დგას ორსაფეხურიან მაღალ ცოკოლზე. სარკმლები შემულია თავსართებით; სამხრეთის კედლის დასავლეთ ნაწილში მდებარე კარი — სწორკუთხა ანუ არქიტრავულია. შესასვლელი შიგნიდან თაღოვანია. სამხრეთი კედლისა და საკურთხევლის სარკმლები თაღოვანია; შენობის ფასადი სრულდება კარნიზით (იგივე ლავგარდანი). აფსიდი ნალისებურია; აფსიდი ერთი ან ორი საფეხურით ამაღლებულია. ეკლესიის შიდა გადახურვა თაღოვან-კამაროვანი და ცილინდრულია. აფსიდის სრულდება თაღოვანი კონქით. დარბაზის გადახურვა კამაროვანი შეისრულია. იატაკი — მიწისაა. ძეგლი საკმაოდ დაზიანებულია, მინიჭებული აქვს დაზიანების პირველი კატეგორია.

ეკლესია რესტავრირებულია. აღსანიშნავია, ინტერიერის მაღალი, აზიდული, კლასიკური პროპორციები; კედლის პერანგის ლამაზი, მოხდენილი წყობა; აფსიდის, სარკმლის თაღისა და კონქის თაღის ნალისებური მოყვანილობა. ეკლესიას კბილანა ლავგარდანი შემოუყვება.

მამხუტის ქვედა ეკლესიას 2006 წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია.
სათხის ეკლესია

სათხის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ბოლნისის მუნიციპალიტეტის დაბა კაზრეთის სამხრეთით 4 კმ-ში, ტყეში. აგებულია - საუკუნეებში.

პირველი ცნობა სათხის ეკლესიის შესახებ მოცემულია ალექსანდრე ჯაბაკურ-ორბელიანის ჩანაწერებში (1846 წ.), რომლებიც ექვთიმე თაყაიშვილმა გამოსცა 1951 წელს. ეკლესია და მისი წარწერები მოხსენიებული აქვს აგრეთვე ცნობილ ნუმიზმატს ნ. ბართლომეის ქართულ სიძველეებისადმი მიძღვნილ მ. ბროსეს გამოცემაში, რომელიც გამოიცა 1854 წელს. უფრო მნიშვნელოვანია ე. თაყაიშვილის ცნობები სათხის ეკლესიის შესახებ. ავტორი სათხეში 1896 წელს ყოფილა. მაშინ შეუმოწმებია და გადმოუღია წარწერები. მანვე 1900 წელს გადმოიტანა თბილისში სათხის კანკელის ნანგრევები.

ეკლესია წარმოადგენს დიდი ზომის (156,7მ) ერთნავიან შენობას, რომელსაც გარს ეკვრის დამატებითი სადგომები, სამხრეთით, დასავლეთით და ჩრდილოეთით. ყველა ერთად გართულებული მოხაზულობის გეგმას იძლევა: მთავარი, შუა კორპუსის სწორკუთხედის აღმოსავლეთი ნაწილი გამოწეულია გვერდითი სადგომების მიმართ, დასავლეთით კი მათი კედლები ერთ ხაზზეა. დასავლეთ სადგომი, რომლისგანაც ჩვენამდე ნაწილია შემორჩენილი, გადაბმული წყობით ერთვის სამხრეთის მინაშენს (სტოას).

ნაგებობის გარეგანი, ზოგადად დამახასიათებელი ასახულობა სამხრეთ–დასავლეთიდან წარმოგვიდგება: ესაა უგუმბათო ნაგებობა, რომლის მთავარი წაგრძელებული კორპუსის მოცულობას სამხრეთით საფეხურად ეკვრის სტოა, შუაში გამოყოფილი შემაღლებული კარიბჭით, ხოლო დასავლეთით–სტოასთან კუთხით ორგანულად დაკავშირებული ფრონტონიანი სადგომი. ყველა სადგომს კამარა ჩაქცეული აქვს. სიძველისაგან ჟანგმოკიდებული კედლებიც არაა სრულად მოღწეული ჩვენამდე. მაგრამ არც შეკეთება–გადაკეთების კვალია სადმე.

მთავარი კორპუსის ფასადებზე ეკლესიის აშენების თანადროული ასომთავრული წარწერებია შემონახული. ყველა წარწერა თითქმის დაუზიანებლადაა ჩვენამდე მოღწეული. წარწერებში არაა აღნიშნული არც ერთი ისტორიულად ცნობილი პირი. მშენებლობას უთუოდ ხელმძღვანელობდა ხუროთმოძღვარი, რომელიც სამხრეთი ფასადის აღმოსავლეთ კუთხის ქვაზეა მოხსენებული: წარწერის ეპიგრაფიკის ანალიზი - საუკუნეების მიჯნაზე მიგვანიშნებს.

ფასადებიდან შეუმკობელია ჩრდილოეთი. დანარჩენი ფასადების გაფორმებაში სრული მხატვრული მთლიანობაა. ეკლესია „მეორედ აღუშენებიათ 1662 წელს“, ამაზე გვამცნობს ეკვდერის აღმოსავლეთ ფასადზე ჩართული წარწერიანი ქვა, სადაც მოხსენიებულია ვინმე ზურაბაშვილი.

სათხის ეკლესიას 2006 წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია.
თალია (მუზა)

თალია(// ან //) — ბერძნული მითოლოგიის თანახმად ერთ-ერთი ნერეიდა, ერთ-ერთი ქარიტთაგანი და ცხრა მუზათაგანი. კომედიის მფარველი მუზა, გამოისახებოდა მსუბუქ ტანსაცმელში გამოწყობილ ახალგაზრდა ლამაზ ქალად, რომელსაც მარცხენა ხელში კომიკოსის ნიღაბი, მარჯვენაში კი მწყემსის კომბალი ეჭირა თავზე კი გვირგვინი ედგა.გადატანითი მნიშვნელობით „თალიას აღზრდილს“ მსახიობზე იტყვიან, ხოლო „თალიას ტაძარს“ — თეატრზე.
ტერფსიქორა

ტერფსიქორა — ცეკვის და გუნდური გალობის მუზა. წარმოდგენილია ქალად, რომელსაც ხელში ლირა უჭირავს. სახელი ტერფსიქორა მომდინარეობს ბერძნულიდან, ნიშნავს „სიამოვნებას“ და „ცეკვა“. მას ასევე მოიხსენიებენ როგორც სირინოზების და წყლის ღმერთის დედას.

წყარო
ჭაბაშვილი, მიხეილ, უცხო სიტყვათა ლექსიკონი, მე-3 შესწ. და შევს. გამოც., თბ.: განათლება, 1989.
ივ ეინჯელი

ივ ეინჯელი (დ. 19 მაისი, 1983, ბუდაპეშტი, უნგრეთი) — უნგრელი მსახიობი და ყოფილი პორნომსახიობი. პირველად ეროტიკულ ფილმში გადაიღეს 2002 წელს, აქტიური იყო 2014 წლამდე. 2009 წელს მიიღო „“-ის საუკეთესო უცხოელი ქალი მსახიობის ჯილდო. ნომინირებული იყო 10 ჯილდოზე, რომელთაგანაც ორი მოიპოვა.

პირადი ცხოვრება
ჰყავს უნგრელი მეუღლე ნორბერტ ტოტი.
აბასყული-აღა ბაქიხანოვი

აბასყული-აღა ბაქიხანოვი (ფსევდონიმი გუდსი ) (დ. 21 ივნისი, 1794, სოფ. ამირაჯანი, ბაქოს მახლობლად — გ. 31 მაისი, 1847, მექასა და მედინას შორის მდებარე ადგილი ვადი-ფათიმე) — აზერბაიჯანელი მეცნიერი და მწერალი.

დაიბადა ბაქოს ხანის ოჯახში. ბაქიხანოვი წლების განმავლობაში სწავლობდა სპარსულ, არაბულ, რუსულ ენებს, აღმოსავლურ ლიტერატურასა და ფილოსოფიას. მიიღო ფართო ენციკლოპედიური განათლება. 1819 წელს მთავარმართებელმა ალექსი ერმოლოვმა თბილისში მიიწვია თარჯიმნად. ბაქიხანოვს ახალი ურთიერთობა ჰქონდა გრიგოლ ორბელიანთან, ალექსანდრე ჭავჭავაძესთან, ალექსანდრე გრიბოედოვთან, ალექსანდრე ბესტუჟევ-მარლინსკისთან, ვილგელმ კიუხელბეკერთან, მირზა ფათალი ახუნდოვთან, ხაჩატურ აბოვიანთან და სხვებთან. პირადად იცნობდა ნიკოლოზ ბარათაშვილსა და ალექსანდრე პუშკინს. რუსეთის სამხედრო და დიპლომატიურ სამსახურში ყოფნისას 1826–1829 წლებში მონაწილეობდა რუსეთ-ოსმალეთისა და რუსეთ-ირანის ომებში. რუსეთ-ირანს შორის თურქმანჩაის საზავო მოლაპარაკების დროს თარჯიმნად იყო. ბაქიხანოვი ფეოდალთა პრივილეგიებს იცავდა, მაგრამ ამასთანავე დაგმო 1837 წელს ყუბის პროვინციაში აჯანყებულ გლეხთა წინააღმდეგ ხელისუფალთა დამსჯელი ღონისძიებები.

1841 წელს ბაქიხანოვმა დაამთავრა ისტორიული ნაშრომი „გულისტანი-ირამი“ („სამოთხის ყვავილნარი“), რომელიცაშუქებდა ჩრდილოეთ აზერბაიჯანისა და დაღესტნის ისტორიას უძველესი დროიდან 1813 წლამდე. წიგნზე მუშაობისას ბაქიხანოვი ქართულ წყაროებსაც იყენებდა. „გულისტანი-ირამში“ უმთავრესად მოცემულია პოლიტიკური ისტორია. წიგნში მოტანილია უამრავი ფაქტობრივი მასალა და გატარებულია არაერთი ორიგინალური აზრი. ბაქიხანოვი წერდა ლექსებსა და მოთხრობებსაც (სატირა „მიმართვა თავრიზელებისადმი“, მოთხრობა „წიგნი ასკერის შესახებ“ ), ავტორია ეთიკურ-მორალური ტრაქტატებისა („აღზრდა ზნეობისა“ და „წიგნი ზნეობრივი აღზრდის შესახებ“). მნიშვნელოვანია მისი გამოკვლევები სპარსული ენის შესახებ („კანონები გუდსისა“),. დაწერილი აქვს ასტროლოგიურ-ფილოსოფიური ნაშრომი „ციური იდუმალებანი“ (კოპერნიკის ჰელიოცენტრული სისტემის საფუძველზე).