კარლ ბერნშტაინი

კარლ მილტონ ბერნშტაინი ( დ. 14 თებერვალი, 1944) — ამერიკელი საგამოძიებო ჟურნალისტი და ავტორი. 1972 წელს, როდესაც იგი ახალგაზრდა რეპორტიორი იყო გაზეთ ვაშინგტონ პოსტში, ბერნშტაინი თანამშრომლობდა ბობ ვუდვორდთან და მათ ერთად შეასრულეს ძირითადი ჟურნალისტური გამოძიება უოტერგეიტის სკანდალთან დაკავშირებით. აღნიშნულმა სკანდალმა გამოიწვია მრავალი სამთავრობო გამოძიება და საბოლოოდ პრეზიდენტ რიჩარდ ნიქსონის გადადგომა. ვუდვორდისა და ბერნშტაინის საქმიანობა გამოცდილმა ჟურნალისტმა ჯინ რობერტსმა შეაფასა, როგორც „შესაძლოა ყველა დროის უდიდესი საგამოძიებო მუშაობა“.

უოტერგეიტის შემდეგ ბერნსტინის კარიერა კვლავ კონცენტრირებული იყო ძალაუფლების გამოყენებისა და ბოროტად გამოყენების თემაზე —რასაც იგი წიგნებისა და სტატიების მეშვეობით აშუქებდა. იგი ასევე მუშაობდა ტელეჟურნალისტიკაში და გამოდიოდა პოლიტიკურ კომენტატორად. ბერნსტინი არის ექვსი წიგნის ავტორი ან თანაავტორი:„პრეზიდენტის მთელი მხედრიონი“ (1974) და „უკანასკნელი დღეები“ (1976), ორივე ბობ ვუდვორდთან ერთად; „ერთგულება: ვაჟის მემუარები“ (1989); „მისი უწმინდესობა: იოანე პავლე და ჩვენი დროის ისტორია“ (1996) მარკო პოლიტისთან ერთად; „ქალი მეთაური: ჰილარი როდემ კლინტონის ცხოვრება“ (2007) და „ისტორიის დევნაში: ბავშვი რედაქციაში“ (2022), რომელიც მისი ჟურნალისტური მოღვაწეობის ადრეულ წლებს ეხება. გარდა ამისა, იგი -ის რეგულარული პოლიტიკური კომენტატორია.
ადრეული ცხოვრება და კარიერა
ბერნშტაინი დაიბადა ვაშინგტონში, სეკულარულ ებრაულ ოჯახში. იგი იყო სილვია (ქალიშვილობის გვარი უოკერი) და ალფრედ ბერნშტაინების შვილი. მისი ორივე მშობელი სამოქალაქო უფლებების აქტივისტი და 1940-იან წლებში აშშ-ის კომუნისტური პარტიის წევრი იყო. ტირაჟისა და გაცვლის მენეჯერად მუშაობდა. მან ჟურნალისტური კარიერა 16 წლის ასაკში დაიწყო, როდესაც ვაშინგტონ სტარის კურიერი გახდა და იერარქიულ საფეხურებზე სწრაფად დაწინაურდა. თუმცა, 1964 წლის იგი უნივერსიტეტიდან გარიცხეს დაბალი აკადემიური შედეგების გამო.
1965 წელს ბერნსტინმა დატოვა ვაშინგტონ სტარი და გახდა სრულგანაკვეთიანი რეპორტიორი -ში (ნიუ-ჯერზი). იქ მუშაობისას მან მოიპოვა პირველი ადგილი ნიუ ჯერსის პრესის ასოციაციის კონკურსში საგამოძიებო ჟურნალისტიკაში, მხატვრულ წერასა და ოპერატიულ სიახლეებში.
უოტერგეიტი
1972 წლის ივნისის ერთ შაბათს ბერნშტაინს, ბობ ვუდვორდთან ერთად, დაავალეს უოტერგეიტის კომპლექსში მომხდარი შეჭრის გაშუქება. ადგილზე დაკავებული ხუთი პირიდან ოთხი ყოფილი -ს აგენტი აღმოჩნდა, რომლებიც რესპუბლიკელებისთვის მუშაობდნენ. გამოძიების შედეგად ჟურნალისტებმა დაადგინეს კავშირი ფარულ ფონდებთან და კორუმპირებულ გენერალურ პროკურორთან. სწორედ ბერნშტაინი იყო პირველი, ვინც ივარაუდა პრეზიდენტ ნიქსონის შესაძლო მონაწილეობა და აღმოაჩინა ფულის გათეთრების კვალი, რომელიც მას სკანდალთან აკავშირებდა. მათი გამოძიების შედეგად დაწყებულმა პროცესებმა საბოლოოდ ნიქსონის გადადგომა გამოიწვია 9 აგვისტოს 1974 წელს, იმპიჩმენტის თავიდან ასაცილებლად.

1974 წელს, უოტერგეიტის მოვლენებიდან ორი წლის შემდეგ, ბერნსტინმა და ვუდვორდმა გამოსცეს წიგნი „პრეზიდენტის მთელი მხედრიონი“, რომელიც ექვსი თვის განმავლობაში ბესტსელერების სიაში რჩებოდა. 1975 წელს იგი გადაიღეს ფილმად, რომელშიც ბერნსტინის როლი დასტინ ჰოფმანმა, ხოლო ვუდვორდის — რობერტ რედფორდმა შეასრულა; ფილმი ნომინირებული იყო ოსკარზე, „ოქროს გლობუსსა“ და -ზე. 1976 წელს გამოვიდა გაგრძელება — „უკანასკნელი დღეები“, რომელიც აღწერს ნიქსონის ბოლო დღეებს პრეზიდენტის პოსტზე.
უოტერგეიტის შემდეგ
ბერნშტაინმა 1977 წელს დატოვა ვაშინგტონ პოსტი და უოტერგეიტის გაშუქებით მოპოვებული რეპუტაციის საფუძველზე საქმიანობა სხვა სფეროებშიც გააფართოვა. იგი გადავიდა სატელევიზიო ჟურნალისტიკაში, რომელიც იმ პერიოდში სწრაფად ვითარდებოდა. მუშაობდა , და -ში როგორც პოლიტიკური კომენტატორი და მონაწილეობდა სატელევიზიო რეკლამებში სპიკერის როლში. მან დაიწყო -სა და ამერიკულ მედიას შორის ცივი ომის პერიოდში არსებული ფარული თანამშრომლობის გამოძიება, რასაც ერთი წელი მიუძღვნა; შედეგი იყო 25,000-სიტყვიანი სტატია ჟურნალ როლინგ სტოუნში.

შემდეგ იგი მუშაობდა -ში. 1980–1984 წლებში იყო ვაშინგტონის ბიუროს ხელმძღვანელი, შემდეგ — უფროსი კორესპონდენტი. 1982 წელს, ნაითლაინში, პირველმა გაავრცელა ინფორმაცია
, რომ ლიბანში ისრაელის შეჭრის დროს არიელ შარონმა „კაბინეტი შეცდომაში შეიყვანა ოპერაციის რეალურ მიზანთან დაკავშირებით — პალესტინელების ლიბანიდან განდევნა და არა მხოლოდ 25-კილომეტრიანი უსაფრთხოების ზონის შექმნა საზღვრის ჩრდილოეთით“.

 -ის დატოვებიდან ორი წლის შემდეგ ბერნშტაინმა გამოსცა მემუარი „ერთგულება: ვაჟის მემუარები“, სადაც აღნიშნა, რომ მისი მშობლები ამერიკის კომუნისტური პარტიის წევრები იყვნენ, რამაც საზოგადოებაში გაოცება გამოიწვია, რადგან ჯ. ედგარ ჰუვერმაც ვერ შეძლო ამის დამტკიცება.

1992 წელს ჟურნალ ტაიმისთვის დაწერა სტატია პაპ იოანე პავლე -სა და რონალდ რეიგანს შორის თანამშრომლობაზე. მოგვიანებით მარკო პოლიტისთან ერთად გამოსცა ბიოგრაფია „მისი უწმინდებულესობა“, სადაც აღნიშნა, რომ პაპის როლი, მხარდაჭერა და მისი გავლენა ერთ-ერთი მთავარი ფაქტორი იყო ევროპაში კომუნიზმის დაცემაში.

იმავე წელს -ში გამოაქვეყნა კრიტიკული სტატია „ “, სადაც თანამედროვე ჟურნალისტიკას სენსაციონალიზმსა და ჭორებზე ორიენტაციაში ადანაშაულებდა.

მისი წიგნი „ქალი მეთაური: ჰილარი როდემ კლინტონის ცხოვრება“ გამოიცა 2007 წლის 5 ივნისს, სამი კვირა იყო -ის ბესტსელერი. -ის შეფასებით, იგი „წარუმატებელ“ პროექტებს შორის მოხვდა, გაყიდვებით დაახლოებით 55,000–65,000 ეგზემპლარი.

ბერნშტაინი ხშირად მონაწილეობს ტელეგადაცემებში. 2011 წელს / -ში რუპერტ მერდოკის -ის სკანდალი უოტერგეიტს შეადარა.

2012 წელს ის სიტყვით გამოვიდა ირანის სახალხო მოჯაჰედების ორგანიზაციის შეკრებაზე და აღნიშნა, რომ „ნამდვილი ტერორიზმი თეირანშია და არა ამ დარბაზში“.

2024 წელს -ზე განაცხადა, რომ პრეზიდენტ ჯო ბაიდენს 2024 წლის დასაწყისში ჰქონდა კოგნიტური დაქვეითების 15–20 შემთხვევა, რამაც გააძლიერა მოწოდებები მისი კანდიდატურის მოხსნისკენ.

პერსონალური ცხოვრება
ბერნშტაინი სამჯერ იყო დაქორწინებული: კეროლ ჰონსაზე, შემდეგ ნორა ეფრონზე (1976–1980), ხოლო 2003 წლიდან — კრისტინ კიუჰბეკზე.

ნორა ეფრონთან ქორწინების პერიოდში მას ჰქონდა ურთიერთობა მარგარეტ ჯეისთან, ბრიტანეთის პრემიერ-მინისტრის ჯეიმზ კალაჰანის ქალიშვილთან. ბერნსტაინსა და მის მეორე ცოლს, ეფრონს, უკვე ჰყავდათ ჩვილი ვაჟი, იაკობი, ხოლო 1979 წელს, როდესაც მან შეიტყო თავისი ქმრის რომანის შესახებ ჯეისთან, ის ორსულად იყო მათ მეორე ვაჟზე, მაქსზე. ამის გაგების შემდეგ ეფრონმა მაქსი ნაადრევად გააჩინა. ეს ისტორია ეფრონმა ასახა რომანში „ეჭვიანობა“, რომელიც 1986 წელს რომელიც 1986 წელს გადაიღეს ფილმად, სადაც მთავარ როლებში მერილ სტრიპი და ჯეკ ნიკოლსონი მონაწილეობდნენ.
1980-იან წლებში ბერნშტაინი ასევე იყო ბიანკა ჯაგერთან, მართა სტიუარტთან და ელიზაბეთ ტეილორთან., ხოლო 1999 წლის კომედიაში „“ — ბრიუს მაკკალოხმა.
ასევე, პერსონაჟი, რომელიც მასზეა დაფუძნებული, გვხვდება ფილმში „ეჭვიანობა“.
განსხვავებები ბერნშტაინსა და ვუდვორდს შორის
მიუხედავად იმისა, რომ ისინი ერთად აშუქებდნენ უოტერგეიტის სკანდალს, ბერნშტაინსა და ვუდვორდს განსხვავებული პიროვნებები ჰქონდათ. ვუდვორდი გაიზარდა ტრადიციულ რესპუბლიკურ ოჯახში, იყო კარგად განათლებული და ხასიათდებოდა სიმშვიდით. იელის უნივერსიტეტის დამთავრების შემდეგ შეუერთდა ვაშინგტონ პოსტს, ხოლო ცხრა თვის შემდეგ დაევალა უოტერგეიტის საქმეზე მუშაობა. ბერნშტაინი კი კომუნისტურ ებრაულ ოჯახში დაიბადა; იგი მეამბოხე იყო, რის გამოც კოლეჯი ვერ დაასრულა. სკანდალის დროს იგი ვუდვორდზე ათი თვით უფრო გამოცდილიც იყო.

მათ მუშაობის სტილიც განსხვავებული ჰქონდათ. ვუდვორდის ძლიერი მხარე იყო საგამოძიებო საქმიანობა და იგი კონცენტრირებული იყო ფაქტების მოპოვებაზე, მათ შორის „ “-თან ფარულ შეხვედრებზე. მისი წერითი სტილი იყო სერიოზული და ფაქტებზე ორიენტირებული. ბერნშტაინი კი პირველი იყო, ვინც ივარაუდა, რომ საქმე შესაძლოა პრეზიდენტ რიჩარდ ნიქსონს უკავშირდებოდა. იგი უფრო ძლიერი ავტორი იყო და სტატიებს ხშირად ვუდვორდის მიერ მოპოვებულ ინფორმაციაზე დაყრდნობით წერდა. განსხვავებული უნარების გამო ისინი იდეალურ გუნდად მიიჩნეოდნენ. როგორც ალისია შეფერდმა აღნიშნა: „კარლი იყო დიდი იდეების ავტორი, ხოლო ვუდვორდი — ის, ვინც საქმეს ბოლომდე მიჰყავდა... მათ იცოდნენ, რომ თითოეულს ჰქონდა უნარები, რაც მეორეს არ გააჩნდა, და ერთმანეთს ეყრდნობოდნენ.“