ვინტარი

ვინტარი (ოფიციალურად ვინტარის მუნიციპალიტეტი; ) ― პირველი კლასისი მუნიციპალიტეტი ჩრდილოეთ ილოკოსის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 33 339 ადამიანს შეადგენს.

ვინტარი ჩრდილოეთ ილოკოსის უდიდესი მუნიციპალიტეტია. მისი მფარველ წმინდანად წმინდა ნიკოლოზ დე ტოლენტინო ითვლება. აქვე მდებარეობს წმინდა ნიკოლოზის აკადემია. მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე მდებარეობს ვინტარის კაშხალი, რომელიც მსოფლიო ბანკის მიერ სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიაში დაფინანსებული პირველი კაშხალია და კულტურისა და ხელოვნების ეროვნული კომიის მიერ შედგენილ მნიშვნელოვანი კულტურული მემკვიდრეობის სიაშია შეტანილი. მუნიციპალიტეტში მდებარეობს უმოკ-ნი-სივავერის ეკოტურისტული ეროვნული პარკი, რომელიც ქალაქის პოპულარული საპიკნიკე დანიშნულების ადგილია.

ეტიმოლოგია
ვინტარის სახელწოდება ილოკანური სიტყვიდან, „ინტარ“, მომდინარეობს, რაც მმართველის მიერ სუბიექტისთვის ფორმირების ან გაცემული ბრძანების აღსანიშნავად გამოიყენებოდა და დაქვემდებარებულებისგან ყურადღებას მოითხოვდა. გადმოცემის თანახმად, ერთ-ერთმა ესპანელმა მისიონერმა აღნიშნული სიტყვის გაგონების შემდეგ მას ვ ასო დაუმატა, რადგანაც მისიონერმა ფორმაცია ლათინურ -ს მიამსგავსა.

ისტორია
ქალაქის უძველესი მკვიდრები მალაიური წარმოშობის იყვნენ. ისინი თავდაპირველად ბორცვზე დასახლდნენ, რომელიც ბისლაკს გადაჰყურებდა. ქალაქი ესპანელმა მისიონერებმა დააარსეს, რომლებიც სარატსა და პიდიგს შორის ნადირობისას ტყეში დაიკარგნენ. მოგვიანებით ვინტარი სან ნიკოლოზ დე ტოლენტინოს სამრევლოს ნაწილი გახდა. ვინტარი დამოუკიდებლად 1774 წელს გამოცხადდა.

1903 წელს ვინტარის ანექსირების შემდეგ მას ბაკარის ბარიო ეწოდა. ქალაქმა დამოუკიდებლობა 1909 წელს აღიდგინა.

ქალაქი ჩრდილოეთ ილოკოსის მასშტაბით გამოირჩევა ღვთისმსახურების რაოდენობით. 1931 წელს მიწისძვრამ ეკლესია და კონვენტი ნაწილობრივ გაანადგურა, თუმცა ნაგებობები 5 წლის შემდეგ აღადგინეს. კონვენტი, რომელშიც წმინდა ნიკოლოზის აკადემიაა განთავსებული, 1982 წელს განაახლეს.

ვინტარი ილოკოსის რეგიონის ერთ-ერთი მუნიციპალიტეტი იყო, სადაც ფერდინანდ მარკოსის დიქტატურის დროს, საგანგებო მდგომარეობისას, ადამიანის უფლებების დარღვევები დაფიქსირდა, მიუხედავად საზოგადოებრივი აღქმისა, რომ რეგიონი მარკოსის ადმინისტრაციის მხარდამჭერი იყო. 1984 წელს ადგილობრივი თემის სამი წევრი მოკლეს. ამავე წელს, ბანგიდან 8 ფერმერი გაუჩინდა. ასევე დასტურდება ფერმერთა წამების შემთხვევები ვინტარში, დუმალნეგში, სოლსონში, მარკოსსა და პიდინგში.

გეოგრაფია
ვინტარი ვაკეზე მდებარეობს, რომელის მთებითაა გარშემორტყმული. ჩრდილოეთიდან ბანგი, ადამსი, დუმალნეგი, ბურგოსი და პაგუდპუდი ესაზღვრება; სამხრეთიდან ― ლაოაგი, სარატი, პიდიგი და კარასი; დასავლეთიდან ― პასუკინი და ბაკარა, ხოლო აღმოსავლეთიდან ― კალანასანი და აპაიაო.

ქალაქი რეგიონში მეექვსე უმთავრეს სამდინარო სისტემად მიიჩნევა. ქალაქის მდინარეები დასავლეთ კორდილიერის ფერდობებზე იღებენ სათავეს, კალინგისა და აპაიაოს საზღვართან. მდინარეები აღმოსავლეთით მიედინებიან, ჩრდილოეთ ილოკოსის დაბლობების დიდ ნაწილს რწყავენ და სამხრეთ-აღმოსავლეთ ჩინეთის ზღვაში ჩაედინებიან. ვინტარს ყველაზე დიდი ფართობი აქვს ჩრდილოეთ ილოკოსის მუნიციპალიტეტებს შორის.

ბარანგაები
ვინტარი 33 ბარანგაიდ იყოფა. ყოველი ბარანგაი პუროკებს მოიცავს, ნაწილს კი სიტიოები აქვს.

კლიმატი
ვინტარში კლიმატის ორი ტიპია: დასავლეთი ნაწილი (90%) ორი გამოხატული სეზონით გამოირჩვა. მშრალი სეზონი დეკემბრიდან მაისამდე გრძელდება, ხოლო წვიმების სეზონი ივნისიდან ნოემბრამდეა. წვიმების მაქსიმუმი ივნისიდან სექტემბრამდეა; აღმოსავლეთ ნაწილისთვის (10%) წვიმების მაქსიმალური პერიოდი არ არის გამოხატული, ხოლო მშრალი სეზონი მოკლეა და 1-დან 3 თვემდე გრძელდება.