iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ჭრიჭინა მეჩალია

ჭრიჭინა მეჩალია — ფრინველთა გვარი ჭრიჭინა მეჩალიასებრთა ოჯახისა. მათი სხეულის სიგრძეა 12–16 სმ. შეფერილია მურა ან ზეთისხილისფერ ტონებში, მკერდი და ზურგი ზოგჯერ აჭრელებული აქვს. გავრცელებული არიან ევროპაში, აზიასა (სამხრეთი ნაწილის გარდა) და ჩრდილოეთ აფრიკაში. იზამთრებენ აფრიკასა და სამხრეთ აზიაში. ბინადრობენ ტყისპირების ბუჩქნარებში და მაღალ ბალახში, უმეტესად ნესტიან ადგილებში. ბუდეს იკეთებენ მიწაზე ან ბუჩქებზე ძალიან დაბლა. დებენ 4–6 წინწკლებიან თეთრ ან ვარდისფერ კვერცხს. იკვებებიან მწერებით, ობობებით. ზოგიერთი სახეობის გალობა წააგავს ჭრიჭინის ან კუტკალიის ხმას (აქედან სახელწოდება).
ნოვო-ანდრეევსკის ხიდი

ნოვო-ანდრეევსკის ხიდი — საფეხმავლო ხიდი სანქტ-პეტერბურგში, ვასილეოსტროვსკის რაიონში, მდინარე სმოლენკაზე. ერთმანეთთან აკავშირებს ვასილევსკისა და დეკაბრისტების კუნძულებს. ხიდის საერთო სიგრძეა 30 მეტრი, ხოლო სიგანე — 3 მეტრი.

მდებარეობა
დინების ზემო მიმართულებით მდებარეობს სმოლენსკის ხიდი, ხოლო ქვემო მიმართულენით — ნაღდი ხიდი.

უახლოესი მეტროს სადგურია „პრიმორსკაია“.

სახელწოდება
ხიდის აგების პერიოდისათვის ქალაქში უკვე არსებობდა ანდრეევსკის ხიდი. ორი მსგავსი ტოპონიმის თავიდან აცილების მიზნით, მდინარე სმოლენკაზე არსებულ ხიდს უწოდეს ნოვო-ანდრეევსკის ხიდი, აღნიშნული დადგენილება მიიღეს 2010 წლის 28 ივლისს.

ისტორია
პირველი ხიდი ამ ადგილზე ააგეს 1960-იან წლებში, ჯერ კიდევ მაშინ, როცა დეკაბრისტების კუნძულის განაშენიანება ახალი დაწყებული იყო. ახლოს მდებარე სახლების მაცხოვრებლებმა შეაგროვეს თანხა და ააგეს აუცილებელი გადასასვლელი. ამის შემდეგ ხიდს უწოდეს კოოპერატიული ხიდი, ან რკინის ხიდი. ასევე არსებობდა სახელწოდება ანდრეევსკის ხიდი, რომელიც ეწოდა ხიდის შემქმნელის იგორ ანდრეევის გვარის მიხედვით. ანდრეევი იყო ბალტიის ქარხნის ინჟინერი, რომელმაც ხიდი ააგო პრაქტიკულად თვითნებურად, ამისათვის მიიღო საკუთარი ქარხნის არასაჭირო მეტალის ძელები და დაუკვეთა მისი ტრანსპორტირება და დამონტაჟება.

2005 წლის გაზაფხულზე გავრცელდა განცხადება, რომ ხიდი დაიკეტებოდა სამი თვით სმოლენკის კალაპოტის გასუფთავების მიზნით, ხოლო მოხდებოდა ხიდის დემონტაჟი. სანაპირო ზოლის გაწმენდისა და მშენებლობის სამუშაოების დასრულების შემდეგ, ხიდი არ დუმონტაჟებიათ და 2006 წლის შემოდგომაზე დაიკრაგა. იგი არ ირიცხებოდა „ხიდტრესტის“ ბალანსზე.

2009 წელს მიიღეს გადაწყვეტილება ხიდი აღედგინათ. მშენებლობა დაიწყო 2009 წლის სექტემბრის დასაწყისში. ხიდი ოფიციალურად გაიხსნა 2009 წლის 17 დეკემბერს.
აპრაქსინის ეზო

აპრაქსინის ეზო — არქიტექტურული კომპლექსი სანქტ-პეტერბურგის ცენტრალურ ნაწილში. ქალაქის ერთ-ერთი უდიდესი ისტორიული სავაჭრო ცენტრი. უკავია 14 ჰა ფართობი. სახელი ეწოდა მიწის ნაკვეთის პირველი მფლობელის გრაფ თედორე აპრაქსინის გვარის მიხედვით.

ისტორია
ისტორიულად, დღევანდელი აპრაქსინის ეზოს ტერიტორია შედგება ორი ნაწილისაგან — შუკინის ეზო (სადაც სოფლის მეურნეობის პროდუქტი იყიდება, აღნიშნული მიწა მეწარმე ივან შუკინმა იყიდა საუკუნის შუა რიცხვებში) და თვითონ აპაქსინის ეზო, რომელიც ეკუთვნოდა ფიოდორ აპრაქსინს.

პირველი ბაზარი აღნიშნულ მიწაზე, ჯერ კიდევ საუკუნის შუა რიცხვებში წარმოიშვა. პირველი ბაზრის შენობები ხისგან იყო აშენებული და 1782 წელს დაიწვა.
1863 წელს ამ ადგილზე გაიხსნა ახალი საწყობი. შენობები აშენდა დიზაინერ ჯერონიმო კორსინის მიერ. მომდევნო ათწლეულში აღნიშნული საწყობების, სიახლოვეს 45-ზე მეტი მაღაზიის შენობა აშენდა. 1833 წელს ნიკოლოზ -ის ბრძანებით, აპრაქსინის და შუკინის ეზოებში არსებული სავაჭრო შენობები, ერთ დიდ ბაზრად გაერთიანდა.

1862 წელს ძლიერი ხანძრის შედეგად სავაჭრო შენობების უმრავლესობა დაიწვა და შემდგომ დაანგრიეს. ხანძრის შემდეგ, ბაზარი აშენდა გეგმის მიხედვით:

1863 წელს ალექსანდრეს ხაზი აშენდა სადავოიას ქუჩამდე (არქიტექტორი ი. დ. კორსინი)
1864 წელს — მარიინსკის ხაზი (არქიტექტორი ა. კრაკაუ).
1870-1880 წლებში აშენდა აპრაქსინის ბაღის ძირითადი შენობები, რომლებიც დღემდე შენარჩუნებულია.
 საუკუნის დასაწყისში სავაჭრო ობიექტები მესამე და მეოთხე სართულებზე აშენდა, მათი საერთო რაოდენობა კი — 660-ია.

1913 წელს, აპრაქსინის ეზოში შედიოდა დაახლოებით 500-ზე მეტი მაღაზია, ხოლო შუკინის ეზოში მდებარეობდა 270 პატარა საბითუმო საწარმო.

ამჟამად აპრაქსინის ეზოში შედის 57 შენობა, რომელთა უმრავლესობაც ქალაქს ეკუთვნის. წარმოადგენს სანქტ-პეტერბურგის ერთ-ერთ უდიდეს სავაჭრო ცენტრს. საუკუნის დასაწყისში დაიწყო მუშაობა სავაჭრო კომპლექსის ტერიტორიის ფუნდამენტური რეკონსტრუქციზე ქალაქის პერიფერიაზე არსებული საცალო სივრცის გაყვანის გზით. აქ აშენდა არაერთი დიდი კომპანიის ფილიალი და სასტუმროები.
მიხაილ ავაქიანი

მიხაილ (მიქაელ) ავაქიანი ( დ. 19 აპრილი, 1957, ბუღაშენი, საქართველოს სსრ — გ. 6 მარტი, 1994, ჰორადიზი, აზერბაიჯანი) — სომეხი მებრძოლი, ყარაბაღის ომის მონაწილე.

ბიოგრაფია
მიხაილ ავაქიანი დაიბადა საქართველოში, ახალქალაქის მუნიციპალიტეტის სოფელ ბუღაშენში. სოფლის 8-წლიანი სკოლის დამთავრების შემდეგ, სწავლა სომხეთში, ქალაქ რაზდანის ტექნიკურ სასწავლებელში გააგრძელა. სავალდებულო სამხედრო სამსახურის მოხდის შემდეგ, ჩააბარა სვერდლოვსკის შინაგან საქმეთა სასწავლებელში, ხოლო შემდეგ აფხაზეთში დაიწყო მუშაობა შინაგან საქმეთა ორგანოებში. მოგვინებით გადასახლდა სოფელ აღბულაგში, სადაც დაქორწინდა კიდეც.

როდესაც ომი დაიწყო მთიან ყარაბაღში, მონაწილეობდა სამხედრო მოქმედებებში ჰორადიზში, ხოჯალში, ჰადრუთსა და ფიზულში. ცნობილი იყო მეტსახელით „კობრა“, რადგან იცოდა აზერბაიჯანული, რაც მას სადაზვერვო საქმიანობაში ეხმარებოდა. მიხაილ ავაქიანი სასიკვდილოდ დაჭრა სნაიპერმა ჰორადიზის ხიდთთან ბრძოლაში და გარდაიცვალა საავადმყოფოსკენ მიმავალ გზაზე 1994 წლის 6 მარტს 36 წლის ასაკში. 2019 წლის 20 იანვარს შედგა რესტავრირებული ძეგლისა და მისი სახელობის საბავშვო მოედნის საზეიმო გახსნა, თუმცა ამას საზოგადოებაში არაერთგვაროვანი რეაქცია მოჰყვა. 20 იანვარს ძეგლის გახსნის ცერემონიალს ადგილობრივებთან ერთად დაესწრნენ: საქართველოს პარლამენტის წევრები — ენზელ მკოიანი და სამველ მანუკიანი, სომხეთის ელჩი საქართველოში რუბენ სადოიანი, ახალქალაქის საკრებულოს თავმჯდომარე და ახალქალაქის მერი იურიკ უნანიანი. აღსანიშნავია, რომ ბიუსტი ავაქიანის ნათესავმა საკუთარი ფინანსებით აღადგინა.

2019 წლის 8 თებერვალს ყარაბაღის ომის მონაწილის ძეგლის აღების მოთხოვნით პარლამენტის ყოფილ შენობასთან აქცია გაიმართა; თბილისის პარალელურად, ეთნიკურად სომეხი ახალგაზრდების საპროტესტო აქცია გაიმართა ახალქალაქის მუნიციპალიტეტის სოფელ ბუღაშენშიც, მიხეილ ავაქიანის ძეგლის მიმდებარე ტერიტორიაზე.
იაშილქოლი

იაშილქოლი — მაღალმთიანი ტბა ტაჯიკეთში, მთიანი ბადახშანის ავტონომიურ ოლქში. გაწოლილია სამხრეთ პამირში, ჩრდილოეთ და სამხრეთ ალიჩურის ქედებს შორის, ზღვის დონიდან 3734 მ სიმაღლეზე. ზედაპირის ფართობი 36,1 კმ². მაქსიმალური სიღრმე 50 მ. საზრდოობს თოვლისა და მყინვარული წყლით. წარმოიქმნა ჩამონაზვავის შედეგად, რომელმაც გზა გადაუღობა მდინარე ღუნდს. ტბის ჩამოყალიბება უნდა მომხდარიყო საუკუნემდე, რაზეც ტბის კლდეებზე არსებული გაშიფრული არაბული წარწერები მეტყველებს. იაშილქოლიდან გამოედინება მდინარე ფანჯის მარჯვენა შენაკადი ღუნდი. ტბის წყალი მტკნარია. ზამთარში იყინება. ტბაში გვხვდება მარინკა და გოჭალა.
სესტრორეცკის წმინდა პანტელეიმონის ეკლესია

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი = მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = 1906
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 60.069278
| გრძედი = 29.972778
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
სესტრორეცკის წმინდა პანტელეიმონის ეკლესია — მართლმადიდებლური ტაძარი, სესტრორეცკში, სანქტ-პეტერბურგი. აგებულია 1905-1906 წლებში.

ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას.

ისტორია
რევოლუციამდე სოფელ ტარხოვკის წმინდა პანტელეიმონის ეკლესია მიწერილი იყო სესტრორეცკის პეტრესა და პავლეს ეკლესიაზე. იგი მდებარეობდა სააგარაკო ნაწილში. ტაძარი ააგეს აგარაკის მფლობელებისა და ტარხოვსკის საკურორტო ზონის კეთილმოწყობის საზოგადოების შემოწირულობებით.

1937 წელს ეკლესიას, ისევე როგორც დიდმოწამე პანტელეიმონს, თავი წაჰკვეთეს. 1938 წელს ეკლესიის ნგრევა კვლავ მიმდინარეობდა. მიწაზე დაანარცხეს გუმბათი და ჯვარი. სესტრორეცკში საბჭოთა მმართველობის პერიოდში ყველა ეკლესია დაანგრიეს. ტარხოვსკის პანტელეიმონის ეკლესია თავდაპირველად გადააკეთეს კლუბად, შემდეგ გადაეცა შინაგან საქმეთა სახალხო კომისარიატს და მასშ 1948 წლამდე განთავსებული იყო სასამართლო, რომელიც წარმოადგენდა ცნობილ სამეულს. ახლო მაცხოვრებლებს ესმოდათ დახვრეტების ხმა, დახვრეტილებს მარახევდნენ იქვე, საძმო სასაფლაოზე, ხოლო ბლოკადის დროს არც კი მარხავდნენ. 1952 წელს შენობა გადაეცა სახანძრო სამსახურის სამმართველოს.

1990 წელს დაიწყო ეკლესიის დაბრუნების მოძრაობა. 1991 წლის 4 იანვარს დარეგისტრირდა საზოგადოების წესდება. პირველი ლოცვა ტაძარში აღევლინა 1991 წლის 1 იანვარს. 1991 წელს აღმასკომმა შენობა გაათავისუფლა. 1992 წელს გადასცეს რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას. შენობა საკმაოდ ავარიულ მდგომარეობაში იყო. დანგრეული იყო თითქმის 60 % სამრეკლო, გუმბათი და აფსიდა.

2004 წლის აგვისტოში ეკლესია აკურთხა სანქტ-პეტერბურგისა და ლადოგის მიტროპოლიტმა ვლადიმირმა.
სესტრორეცკის პეტრესა და პავლეს ეკლესია

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი = მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =ე. ფ. შაპოვალოვა
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = 2004-2009
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 60.089281
| გრძედი = 29.967239
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
სესტრორეცკის პეტრესა და პავლეს ეკლესია — მართლმადიდებლური ტაძარი, სესტრორეცკში, სანქტ-პეტერბურგი. აგებულია 2004-2009 წლებში.

ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას.

ისტორია
ხის პირველი, პეტრე-პავლეს სახელობის ეკლესია სესტრორეცკში ააგეს 1722-1725 წლებში. იგი დაიწვა 1730 წელს.

ახალი ქვის იგივე წმინდანების სახელობის ეკელსია ააგეს 1781 წელს პეტრე -ის დანგრეული სასახლის მასალებისაგან. იგი დაიწვა 1868 წელს. მსახურება გადაიტანეს დროებით ბარაკული ტიპის შენობაში.

1871 წელს ქალაქის ცენტრში (ამჟამად თავისუფლების მოედანი) ააგეს ახალი ქვის პეტრე-პავლეს ეკლესია არქიტექტორ გ. ი. კარპოვის პროექტის მიხედვით. ტაძრის მშენებლობის ფინანსები გაიღო იმპერატორმა ალექსანდრე -მ და სინოდმა, ასევე გარკვეული ნაწილი იყო შემოწირულობა. მისი საზეიმო გახსნა გაიმართა 1874 წლის 21 ივნისს. 1924 წელს აღნიშნულმა ეკლესიამ მიიღო საკათედრო ტაძრის სტატუსი.

1931 წელს ტაძარი დახურეს, ხოლო 1932-1933 წლებში დაანგრიეს. მის ადგილზე კი ააშენეს № 6 (№ 433) სკოლის შენობა, რომლის ახლოსაც 1963 წელს დადგეს ლენინის ძეგლი.

ახალი, ამავე სახელწოდების ეკლესია ქალაქ სესტრორეცკში ააგეს ახალ ადგილზე ადრე არსებული ტაძრის სამახსოვროდ. ტაძრის ასაგები ადგილის კურთხევა შედგა 2002 წლის 12 ივლისს, ხოლო საფუძვლის საზეიმოდ ჩაყრა გაიმართა 2004 წლის 14 ივნისს. ტაძარი ააშენეს არქიტექტორ ელენა შაპოვალოვას პროექტის მიხედვით.

ახლად აგებულ ტაძარში პირველი ღვთისმსახურება გაიმართა 2009 წლის 12 ივლისს, ხოლო საზეიმო კურთხევა შედგა ამავე წლის 11 ოქტომბერს.
სესტრორეცკის ღვთისმშობლის შობის ტაძარი

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი = მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =ა. ე. შრეტერი
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = 2004-2005
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 60.051953
| გრძედი = 29.978872
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
სესტრორეცკის ღვთისმშობლის შობის ტაძარი — მართლმადიდებლური ტაძარი, სესტრორეცკში, სანქტ-პეტერბურგის საკურორტო რაიონში. აგებულია 2004-2005 წლებში.

ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას.

ისტორია
ტაძარი აგებულია დასახლება ალექსანდროვსკაიას მოსახლეობის ინიციატივით, რომელთა შორის ერთ-ერთი ყველაზე აქტიური იყო ქალაქ სესტრორეცკის მოქალაქე ევგენი ლიტოვკა. ეკლესიის მშენებლობას საფუძველი ჩაუყარეს 2004 წელს და ააშენეს საკურორტო რაიონის წამყვანი საწარმოების თანამონაწილეობით, ასევე ცალკეული პირების შემოწირულობებით (მათ შორის გამოსარჩევია საოპერო მომღერალი ირინა ბოგაჩიოვა და ბალერინა ირინა კოლპაკოვა).

პირველი ღვთისმსახურება ტაძარში აღევლინა 2005 წლის 21 სექტემბერს, ტაძრის დღესასწაულზე —ღვთისმშობლობას.

არქიტექტურა
ტაძარი აგებულია „პეტერბურგის არქიტექტურული ამხანაგობის“ საავტორო კოლექტივის მიერ, რომელსაც ხელმძღვანელობდა ახალგაზრდა არქიტექტორი ალექსანდრე ევგენის ძე შრეტერი. თავად ტაძარი შეტანილია სანქტ-პეტერბურგის თეთრ წიგნში, როგორც ქალაქის ღირსშესანიშნაობა.

ტაძარი შიგნიდან შეღებილია თეთრი საღებავით. კანკელი ხისაა, მოჩუქურთმებული. კანკელი ხუთიარუსიანია, მოხატულია ტრადიციულ რუსულ სტილში. ტაძარი შემკულია მოზაიკური ხატებით.

ტაძრის სიწმინდეებს შორისაა: უფლის ცხოველმყოფელი ჯვრის ნაწილი და კიკოსის ღვთისმშობლის ხატი, რომელიც კვიპროსელმა ბერძნებმა აჩუქეს ტაძარს კიკოსის მონასტრიდან. ტაძარში ასევე შენახულია კიდობანი წმინდანთა წმინდა ნაწილებით.

ტაძრის სიახლოვეს გაშენებულია კეთილმოწყობილი სკვერია საბავშვო მოედნით.
სესტრორეცკის ტიხვინის ღვთისმშობლის ხატის ტაძარი

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი = მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = 2004-2005
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 60.092905
| გრძედი = 29.959143
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
სესტრორეცკის ტიხვინის ღვთისმშობლის ხატის ტაძარი — მართლმადიდებლური ტაძარი, სესტრორეცკში, სანქტ-პეტერბურგის საკურორტო რაიონში. აგებულია 2004-2005 წლებში.

ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას.

ისტორია
ტაძარი ააგეს 2005 წლის 9 მაისს, მეორე მსოფლიო ომშ გამარჯვების 60 წლისთავისათვის. იგი ააგეს ლადოგისა და სანქტ-პეტერბურგის მიტროპოლიტ ვლადიმირის ლოცვა-კურთხევით ტიხვინის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე.

2004 წლის 27 სექტემბერს მომავალი ტაძრის ადგილზე მამა სერგიმ მამა მორტირისთან ერთად აღავლინა ლოცვა უფლის ჯვრის ამაღლების სახელზე, დაამონტაჟეს ჯვარი და სესტრორეცკში დიდი ხნის შემდეგ კვლავ გაისმა ზარების ხმა. უკვე 2005 წლის 4 მაისს, ბრწყინვალე შვიდეულში, ახალ ტაძარში შედგა პირველი ღვთისმსახურება.

ტიხვინის ღვთისმშობლის ხატი
თითქმის ნახევარი საუკუნე, ტიხვინის ღვთისმშობლის ხატი, რომლის სახელზე ააგეს ტაძარი სესტრორეცკში, იმყოფებოდა საზღვარგარეთ, უკანასკნელი ათი წელი კი ჩიკაგოს სამების ტაძარში. ამერიკის შეერთებული შტატების მიწაზე ხატი მოხვდა მეორე მსოფლიო ომის დროს, როცა ტიხვინი დაიპყრო ფაშისტურმა გერმანიამ. ხატი ტაძარში დააბრუნეს 2004 წლის ივლისში.

სასულიერო ცენტრი
მოგვიანებით ტაძართან გაიხსნა სასულიერო ცენტრი. თავდაპირველად ტაძრის ქტიტორის ფინანსებით გაიხსნა სასულიერო ტიხვინის ღვთისმშობლის ტაძრის ბიბლიოთეკა, რომლის ფონდიც მოიცავდა 6 000 წიგნს. ბიბლიოთეკასთან მუშაობდა საკვირაო სკოლა.
სამპსონიევსკის საკათედრო ტაძარი

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი = მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = 1728-1740
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 59.968369
| გრძედი = 30.34281
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
სამპსონიევსკის საკათედრო ტაძარი — მართლმადიდებლური ტაძარი სანქტ-პეტერბურგში. აგებულია 1728-1740 წლებში.

სამხრეთის ეგვტერი ნაკურთხია მიქაელ მთავარანგელოზის სახელზე, ჩრდილოეთის ეგვტერი კი იოანე ღვთისმეტყველის სახელზე.

ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას.

ისტორია
1710 წელს მომავალი ტაძრის ადგილზე პოლტავის ბრძოლაში გამარჯვების წლისთავზე ააგეს და აკურთხეს ხის სამპსონიევსკის ეკლესია, რომელიც აკურთხეს სამსონ უცხოთშემწყნარებლის სახელზე, რომლის ხსენების დღესაც (27 ივნისი) რუსეთმა გამარჯვება მოიპოვა ბრძოლაში. ეკლესიის საკათედრო ტაძრად გადაკეთება მიმდინარეობდა 1728-1740 წლებში. ხანგრძლივი პერიოდი განაპირობა ფინანსების არქონამ და სამუშაოების გაყინვამ, რომელიც განახლდა იმპერატორ ანა იოანეს ასულის მმართველობის პერიოდში.

ტაძრის ეზოში დაკრძალულია 27 ივნისს დაღუპულები: არტემ ვოლინსკი, ანდრეი ხრუშჩიოვი და არქიტექტორი პეტრე ეროპკინი. 1885 წელს საფლავზე დაამონტაჟეს ძეგლი.

1830-იან წლებში ტაძრის შიდა ინტერიერი გაარემონტეს, რომლის შედეგადაც თუჯის იატაკი შეცვალეს ქვის იატაკით. 1935 წლის 20 მარტს ტაძარი სახელმწიფო დაცვის ქეშ აიყვანეს, როგორ ძეგლი. 1938 წლის ივლისში ტაძარში ღვთისმსახურება შეწყდა ვიბორგის კომიტეტის ადმინისტრაციული კომიტეტის გადაწყვეტილებით. ამის შემდეგ შენობაში განათავსეს მზა ტანსაცმლის მაღაზია. 1942 წლის 10 თებერვლის საჰაერო დარტყმის შემდეგ ეკლესია ძლიერ დაზიანდა.

1984 წელს გიორგი ბუტიკოვის ინიციატივის წყალობით ტაძარი შევიდა ისააკის ტაძრის სახელმწიფო მუზეუმ-ნაკრძალის შემადგენლობაში, რამაც გამოიწვია ტაძრის მშენებლობის დაწყება. ხანგრძლივი პაუზის შემდეგ ტაძარმა სტუმრები მიიღო 1999 წელს, პოლტავის ბრძოლის 290-ე წლისთავზე. მუზეუმის ხარისხში იგი გაიხსნა 2000 წელს. გახსნიდან ორ წელიწადში აღადგინეს მთავარი საკურთხევლის ინტერიერის კედლების დეკორატიული მოხატულობა.

2002 წლის 21 მაისს, იოანე ღვთისმეტყველის ხსენების დღეს, რომლის სახელზეც აკურთხეს ტაძრის ერთ-ერთი ეგვტერი, ტაძრის წინამძღვარმა იოანე მალინინმა აღასრულა ხანგრძლივი შესვენების შემდეგ პირველი საღვთო ლიტურგია. 2010 წლიდან კი ტაძარში მიმდინარეობს ყოველდღიური ღვთისმსახურება. 2017 წლის 5 თებერვალს ტაძარი გადაეცა რუსეთის მართლმადიდებელს ეკლესიას 49 წლით გამოყენების უფლებით.
ალექსანდრ ლუკომსკი

ალექსანდრ ლუკომსკი ( დ. 1868 — გ. 1939) — რუსი სამხედრო მოღვაწე, გენერალ-ლეიტენანტი, თეთრი მოძრაობის ერთ-ერთი ხელმძღვანელი.

ბიოგრაფია
1898 წლის იანვრიდან იყო მე-12 ქვეითი დივიზიის შტაბის უფროსი ადიუტანტი. 1902 წლიდან კიევის სამხედრო ოლქის შტაბის უფროსი ადიუტანტი. 1907 წლიდან პოლკოვნიკი. 1907 წლის 4 დეკემბრიდან 42-ე ქვეითი დივიზიის შტაბის უფროსი. 1909 წლიდან გენერალური შტაბის სამბილიზაციო სამმართველოს უფროსი. 1913 წლის 29 იანვარს დაინიშნა სამხედრო სამინისტროს კანცელარიის უფროს თანაშემწედ. 1914 წლის აპრილიდან იყო გენერალ-მაიორი, იმავე წლის ნოემბრიდან — გენერალ-ლეიტენანტი. 1915 წლის ივნისიდან სამხედრო მინისტრის მოადგილე. 1916 წლის 2 აპრილიდან 32-ე ქვეითი დივიზიის მეთაური. 1916 წლის ოქტომბრიდან უმაღლესი მთავარსარდლის შტაბის გენერალ-კვარტერმაისტერი. თებერვლის რევოლუციის შემდეგ, 1917 წლის 2 აპრილს გახდა 1-ლი საარმიო კორპუსის სარდალი. ბოლშევიკური გადატრიალების შემდეგ, 1917 წლის 27 დეკემბერს გახდა მოხალისეთა თეთრი არმიის შტაბის უფროსი.
სერგეი მარკოვი

სერგეი მარკოვი ( დ. 1878 — გ. 1928) — რუსი სამხედრო მოღვაწე, გენერალ-ლეიტენანტი, თეთრი მოძრაობის ერთ-ერთი ხელმძღვანელი.

ბიოგრაფია
იყო რუსეთ-იაპონიისა და პირველი მსოფლიო ომების მონაწილე. 1914-1915 წლებში იყო მე-4 რკინის დივიზიის შტაბის უფროსი. 1915-1916 წლებში მე-13 მსროლელი პოლკის მეთაური. 1916 წლიდან უმაღლესი მტავარსარდლის შტაბის ოპერატიული განყოფილების უფროსის მოადგილე, შემდეგ დასავლეთის და სახმრეთ-დასავლეთის ფრონტების შტაბის უფროსი. 1917 წლიდან გენერალ კორნილოვის გამოსვლის მხარდამჭერი. 1917 წლის ზაფხულიდან გახდა თეთრი მოძრაობის წევრი, სადაც იყო ოფიცერთა პოლკის მეთაური. თეთრ მოძრაობაში თავი გამოიჩინა ყუბანში წითელარმიელთა წინააღმდეგ ბრძოლით. იყო ყუბანში წარმოებული „ყინულოვანი მარშის“ ერთ-ერთი ხელმძღვანელი.

იხილეთ აგრეთე
სერგეი მარკოვის ძეგლი
ეპიფან კოვტიუხი

ეპიფან კოვტიუხი ( დ. 1890 — გ. 1938) — რუსი სამხედრო მოღვაწე, გიორგის ჯვრის კავალერი.

ბიოგრაფია
დაამთავრა თბილისის სამხედრო სასწავლებლის პრაპორშჩიკთა სკოლა. იყო პირველი მსოფლიო ომის მონაწილე. იბრძოდა კავკასიის ფრონტზე, ნავაგინსკის ქვეითი პოლკის შემადგენლობაში. მიაღწია შტაბს-კაპიტნის წოდებას. 1918 წლიდან გახდა რსდმპ წევრი, ბოლშევიკი. მეთაურობდა წითელგვარდიულ რაზმს ყუბანში, იბრძოდა თეთრგვარდიელთა წინააღმდეგ ჩრდილოეთ კავკასიაში. 1918 წლის 27 აგვისტოს არჩეულ იქნა ტამანის არმიის პირველი კოლონის ფროსად და არმიის სარდლის მოადგილედ. იმავე წლის ოქტომბერ-დეკემბერში იყო ტამანის არმიის სარდალი. 1919 წლის სექტემბრიდან იყო ტამანის 48-ე დივიზიის მეთაური. 1920 წლის იანვარში დაინიშნა შერეული ცხენოსანი კორპუსის სარდლად. 1920 წლის აგვისტოდან იყო ქალაქ ეკატერინოდარის გარნიზონის უფროსი. 1922 წელს დაამთავრა მუშურ-გლეხური წითელი არმიის აკადემია. 1936 წლიდან იყო წითელი არმიის ინსპექტორი და ბელორუსის სამხედრო ოლქის სარდლის მოადგილე.
სანქტ-პეტერბურგის ფერისცვალების საკათედრო ტაძარი

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი = მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი = ვასილი სტასოვი
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = 1825-1829
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 59.943056
| გრძედი = 30.3525
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
სანქტ-პეტერბურგის ფერისცვალების საკათედრო ტაძარი — მართლმადიდებლური ტაძარი სანქტ-პეტერბურგში. აგებულია 1825-1829 წლებში ვასილი სტასოვის პროექტის მიხედვით ადრე არსებული ტაძრის ადგილზე. არის კლასიციზმის არქიტექტურული ძეგლი. ღვთისმსახურება არასოდეს შეწყვეტილა ტაძარში. 1920-1940-იან წლებში იყო ობნოვლენცების გავლენის ქვეშ.

სამხრეთის ეგვტერი ნაკურთხია სერგი რადონეჟელის სახელზე, ჩრდილოეთის ეგვტერი კი რომის პაპ კლემენტ -ისა და მთავარეპისკოპოს პეტრე ალექსანდრიელის სახელზე.

ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას.

ისტორია
თავდაპირველად ეკლესია ააგეს ელისაბედ პეტრეს ასულის ბრძანებით 1743-1754 წლებში არქიტექტორ მიხეილ ზემცოვის პროექტის მიხედვით. სამეგვტერიანი ტაძრის საფუძვლის ჩაყრა გაიმართა 1743 წლის 9 ივნისს. მიხეილ ზემცოვის გარდაცვალების შემდეგ მშენებლობას ხელმძღვანელობდა არქიტექტორი პიეტრო ტრეზინი, რომელმაც არაერთხელ შეცვალა პროექტი ბაროკოს სტილში. ტაძარი აკურთხა მთავარეპისკოპოსმა სილვესტერმა 1754 წლის 16 აგვისტოს. ხუთსართულიანი კანკელი შესრულებულია მოსკოველი ხელოსნების მიერ არქიტექტორ ფრანჩესკო ბართოლომეო რასტრელის ესკიზის მიხედვით.

1796 წელს, იმპერატორ პავლე -ის მეფობის პერიოდში ფერისცვალების ეკლესიას მიენიჭა „მთელი გვარდიის ტაძრის“ წოდება.

1825 წლის 20 აგვისტოს ტაძარში ხანძარი გაჩნდა, თუმცა გადაარჩინეს ძირითადი სიწმინდეები. ტაძრიდან მხოლოდ კედლებიღა დარჩა. 1825-1829 წლებში იგი აღადგინა არქიტექტორმა ვასილი სტასოვმა ამპირის სტილში, სწორედ ამ სახითაა ტაძარი მოღწეულ ჩვენს ეპოქამდე. აღდგენილი ტაძარი ხელახლა აკურთხეს 1829 წლის 17 აგვისტოს.

ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ ტაძარი კვლავ მოქმედი იყო. 1935-1944 წლებში ტაძარი ობნოვლენცების ხელშო იყო და 1939 წელს მათი საკათედრო ტაძარი გახდა. ლენინგრადის ბლოკადის პერიოდში სარდაფში მოწყობილი იყო თავშესაფარი.

1946-1948 წლებში მიმდინარეობდა ფასადებისა და ინტერიერის რესტავრაცია.