iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ალექსანდრე პუშკინის ძეგლი (პუშკინი)

ალექსანდრე პუშკინის ძეგლი — პუშკინის ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი ძეგლი. სწორედ ცარსკოე-სელოში, ლიცეისტებს შორის მომწიფდა აზრი პუშკინის ძეგლთან დაკავშირებით, მაგრამ გადაწყვიტეს პოეტის პირველი ძეგლი მოსკოვში დაედგათ, იქ სადაც იგი დაიბადა. ძეგლი არის სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტი. აგებულია 1900 წელს მოქანდაკე რობერტ ბახის მიერ.

ისტორია
1860 წელს, ლიცეუმის 50 წლისთავის ზღურბლზე, ლიცეისტებს შორის ჩამოყალიბდა იდეა პუშკინი ძეგლის დადგმის შესახებ. თავიდან უნდოდათ მისი დადგმა ლიცეისტების ფინანსებით, მაგრამ აღმოჩნდა, რომ ეს შეუძლებელი იყო. გამოაცხადეს კონკურსი და რამდენიმე პროექტიც წარმოადგინეს. აღნიშნული პროექტები პრესაში განიხილეს და გააკრიტიკეს კიდეც. წარმატებით მიმდინარეობდა ფინანსების შეგროვება.

პუშკინის პირველი ძეგლი პირველად მოსკოვში, ტვერის ბულვარში, დადგეს 1880 წელს. პოეტის 100 წლის იუბილესთან დაკავშირებით, ცარსკოე-სელოს მცხოვრებლებმა წამოაყენეს წინადადება ძეგლი დადგმულიყო იქაც, სადაც ბავშვობა გაატარა პოეტმა. გამოცხადებული კონკურსიდან იმპერატორმა ნიკოლოზ -მ შეარჩია რობერტ ბახის ესკიზი. 1899 წელს მოხდა მონუმენტის საფუძვლის ჩაყრა. ამ დღეს წმინდა ეკატერინეს ტაძარში აღევლინა ლიტურგია და პანაშვიდი.

ძეგლის გახსნა გაიმართა 1900 წლის 15 ოქტომბერს. ძეგლი საკმაოდ დაზიანდა დიდი სამამულო ომის დროს. იგი გაარემონტეს 1945 წელს და 17 ივნისს ხელახლა გახსნეს.
პუშკინის წმინდა ეკატერინეს საკათედრო ტაძარი

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი =მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი = კონსტანტინ ტონი
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი = ფეევდორუსული
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = 1840
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 59.720428
| გრძედი = 30.407367
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
პუშკინის წმინდა ეკატერინეს საკათედრო ტაძარი — მართლმადიდებლური ეკლესია პუშკინში, ტაძრის მოედანზე. ეკლესია აღდგენილია 2007-2010 წლებში, დანგრეული მართლმადიდებლური ტაძრის ადგილზე.

ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას.

ისტორია
ცარსკოე-სელოს საქალაქო ტაძრის დიდმოწამე ეკატერინეს სახელზე მშენებლობა დაიწყო 1835 წელს ნიკოლოზ -ის ბრძანებით. მშენებლობა მიმდინარეობდა არქიტექტორ კონსტანტინ ტონის პროექტის მიხედვით.

ტაძრის კურთხევა გაიმართა 1840 წლის 6 დეკემბერს, რომელსაც ესწრებოდა იმპერატორი და უფლისწული ალექსანდრე ნიკოლოზის ძე. 1842 წლისათვის ყველანაირი მოსაპირკეთებელი სამუშაო დასრულდა. ტაძარი დაზიანდა 1862 წელს გაჩენილი ხანძრის გამო.

1890 წლის აპრილში ტაძრის 50 წლის იუბილესთან დაკავშირებით დაიწყო ტაძრის მასშტაბური რემონტი, რომელიც ამავე წლის ნოემბერში დასრულდა.

1917 წლის 31 ოქტომბერს ბოლშევიკები შევიდნენ ცარსკოე-სელოში და დააპატიმრეს მღვდლები. მამა იოანე აეროდრომზე დახვრიტეს საკუთარი შვილის თვალწინ.

1938 წლის 12 მარტს ტაძრის წინამძღვარი გაათავისუფლეს თანამდებობიდან, ხოლო ტაძარი საბოლოოდ დახურეს 1938 წლის 11 ივლისს. 1939 წლის 10 ივნისს ტაძარი ააფეთქეს. აფეთქების სამუშაოებს ხელმძღვანელობდა ინჟინერი ე. ნ. ნილსენი. ტაძრის ტერიტორიაზე გააშენეს სკვერი, ხოლო 1960 წელს ტაძრის ადგილზე დადგეს ლენინის ძეგლი.

1994 წელს რუსეთის მართლმადიდებელმა ეკლესიამ მამა იოანეს კანონიზაცია მოახდინა, ამასთან დაკავშირებით 1995 წლის 5 თებერვალს ტაძრის ადგილზე აღმართეს შვიდმეტრიანი ჯვარი.

2007 წელს დაიწყო და 2010 წელს დასრულდა ახალი ტაძრის მშენებლობა. 2010 წლის 27 ივნისს პატრიარქმა კირილემ აკურთხა ტაძარი. 2014 წლის 19 იანვარს დასრულდა ყველა გუმბათის მოოქროება.
ეკატერინე II-ის ძეგლი (სანქტ-პეტერბურგი)

ეკატერინე -ის ძეგლი — ეკატერინე -ის ძეგლი სანქტ-პეტერბურგში. არის სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტი. აგებულია 1873 წელს მოქანდაკე მიხეილ მიკეშინის მიერ.

ისტორია
1860-იანი წლების დასაწყისში წარმოიშვა იდეა ეკატერინე -ის ტახტზე ასვლის 100 წლისთავთან დაკავშირებით ქალაქში დაედგათ მისი ქანდაკება. ერთ-ერთი ქანდაკება შესრულებული მასშტაბით 1:16, მდებარეობდა ცარსკოე-სელოს პავილიონ „“-ში. ალექსანდრეს მოედნის სკვერის ცენტრში იმპერატორ ეკატერინე -ის ძეგლი გაიხსნა 1873 წელს, მისი ავტორი იყო მხატვარი მიხეილ მიკეშინი, სამუშაოებს ასევე ასრულებდნენ მატვეი ჩიჟოვი და ალექსანვრე ოპეკუშინი. ძეგლის კვარცხლბეკის პროექტის ავტორი იყო დავიდ გრიმი, რომელიც ასევე ხელმძღვანელობდა ძეგლის შექმნის სამუშაოებს. ორნამენტული დეტალები კი დაამზადა არქიტექტორმა ვიქტორ შრიოტერმა.

სხვადასხვა სახეობის გრანიტი კვარცხლბეკისთვის საზღვაო გზით შემოიტანეს კარელიიდან ნევის სანაპირომდე, ხოლო შემვეგ რკინიგზის საშუალებით. ძეგლის აგება დაჯდა 316 000 რუბლი. მისი მშენებლობა გაგრძელდა 1862 წლიდან 1873 წლამდე, ხოლო ძეგლის კურთხევა გაიმართა 1873 წლის 6 დეკემბერს.

1960-იან წლებში ძეგლი ვანდალების სამიზნე გახდა. 1988 წლიდან ეკატერინეს ბაღი სახელმწიფო დაცვის ქვეშ აღმოჩნდა. 1989-2001 წლებში აქ მიმდინარეობდა რეკონსტრუქცია. საუკუნის დასაწყისში ძეგლი კვლავ ვანდალების სამიზნე გახდა, თუმცა 2003 წლისათვის ყველა მოპარული ფრაგმენტი დააბრუნეს ადგილზე.
კრილოვის ძეგლი (სანქტ-პეტერბურგი)

კრილოვის ძეგლი — ივანე კრილოვის ძეგლი სანქტ-პეტერბურგში. მდებარეობს ქალაქის საზაფხულო ბაღში. არის სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტი. აგებულია 1855 წელს მოქანდაკე პეტრე კლდოტის მიერ. კვარცხლბეკის სიმაღლეა 3,5 მეტრი, ხოლო ძეგლის — 3 მეტრი.

ძეგლზე წარმოდგენილია მჯდომარე მეიგავარაკე. იგი არის ერთ-ერთი პირველი რუსი ლიტერატორის ძეგლი (ლომონოსოვისა და დერჟავინის ძეგლების შემდეგ) და პირველი, რომელიც დადგეს სანქტ-პეტერბურგში.

ისტორია
ძეგლი აღმართეს ცნობილი რეფორმატორის, გენერალ იაკობ როსტოვცოვის ინიციატივითა და შემოწირულობით, რომელიც იყო ივანე კრილოვის ცხოვრების უკანასკნელი წლების მეგობარი. 1848 წელს სამხატვრო აკადემიამ გამოაცხადა კონკურსი მწერლის ძეგლის პროექტის შესამნელად, რომელშიც მონაწილეობა მიიღო ამ პერიოდის თითქმის ყველა წამყვანმა არქიტექტორმა. პარალელურად მიმდინარეობდა ფინანსების შეგროვება, შეაგროვეს 30 ათასი რუბლი.

კონკურსში გამარჯვება მოიპოვა ცნობილი მოქანდაკის ბარონ ფონ კლოდტის პროექტმა. თავდაპირველი ესკიზი ჩამოასხეს ანტიკური ხანის მონუმენტალური ტრადიციებით: ძლევამოსილი პოეტი რომაულ ტოგაში.

კლოდტმა შეადგინა მეიგავის ბრინჯაოს ფიგურა. გრანიტის კვარცხლბეკზე კი გამოსახა იმ ხალხისა და ცხოველების ბრინჯაოს ფიგურები, რომლებიც მოხსენიებულნი არიან კრილოვის იგავ-არაკებში.

თავად ივანე კრილოვი გამოსახულია ქვაზე მჯდომარე, რომელსაც ხელში უჭირავს კალმისტარი და რვეული.
ინტერნეტი აზერბაიჯანში

ინტერნეტი აზერბაიჯანში — ინტერნეტის ნაწილი აზერბაიჯანის ტერიტორიაზე და მასთან დაკავშირებული საქმიანობა, სოციალური აქტივობა, კულტურა, პოლიტიკური და კრიმინალური საქმიანობა. ბევრ საიტს აზერბაიჯანში ენების სხვადასხვა ვერსია გააჩნია, განსაკუთრებით ინგლისური და რუსული.

1996 წელს აზერბაიჯანში ინტერნეტ მედია გამოჩნდა. აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ინტერნეტ ფორუმის პრეზიდენტი ოსმან გუნდუზია.

ზოგადი ცნებები
აზერბაიჯანში ფუნქციონირებს ორი სახელმწიფო საკუთრებაში მყოფი პროვაიდერი - და . ქვეყანაში 40-ზე მეტი პროვაიდერია, რომელთა შორის ყველაზე გავრცელებულია - ის პროვაიდერია. გაფილტრული ინტერნეტი, სხვა სიტყვებით „ჰალალ ინტერნეტი“ ხუთი პროვაიდერის მიერ მიეწოდება აზერბაიჯანის მოსახლეობას.

უმსხვილესი ფართოზოლოვანი უკაბელო ინტერნეტის ქსელი ქვეყანაში არის 4. 2010 წლიდან, 4 ფუნქციონირებს 4 ტექნოლოგიით. ინტერნეტის სიჩქარე 10 მბ/წმ.

პირველი აზერბაიჯანული საიტები გამოჩნდნენ მე-20 საუკუნის ბოლოს. დღესდღეობით მათი რიცხვი 10 000-ს აღემატება.

2009 წელს აზერბაიჯანმა დაიწყო 3, 4 ქსელების ახალი თაობების გამოყენება. მაღალსიჩქარიანი ინტერნეტი ასევე ხელმისაწვდომია აზერბაიჯანის სხვა ნაწილში.

საკანონმდებლო ბაზა
2016 წელს, ცვლილებები შევიდა აზერბაიჯანის რესპუბლიკის კანონში „სატელეკომუნიკაციო საკითხების შესახებ“. მომხმარებლებს მიეცათ უფლება მოითხოვონ ოპერატორებისაგან უსაფრთხო ინტერნეტის უზრუნველყოფა).

ინტერნეტის განვითარების საკოორდინაციო საბჭო
აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის განკარგულებით ილჰამ ალიევმა, 2004 წელს, კავშირგაბმულობისა და მაღალტექნოლოგიების სამინისტროში შექმნა რესპუბლიკის ინტერნეტის განვითარების საკოორდინაციო საბჭო.

საკოორდინაციო საბჭო აკონტროლებს დომენური სახელების რეგისტრაციას, უზრუნველყოფს ამ სფეროში მომუშავე მუშაკების სამეცნიერო და მეთოდურ დახმარებას.

საკოორდინაციო საბჭოს საქმიანობა ხორციელდება აზერბაიჯანის რესპუბლიკის კანონმდებლობის შესაბამისად, საერთაშორისო სატელეკომუნიკაციო კავშირის, , და სხვა ორგანიზაციების რეკომენდაციების გათვალისწინებით.

საკოორდინაციო საბჭოს მთავარი ამოცანაა, ხელი შეუწყოს ინტერნეტის განვითარებას ქვეყანაში.

სტატისტიკა
2012 წელს აზერბაიჯანში ინტერნეტის შეღწევადობა დაახლოებით 54% იყო.

2013 წელს დაახლოებით 291 მილიონი დაიხარჯა ინტერნეტის ინფრასტრუქტურის გაფართოებაზე.

რესპუბლიკაში არსებობს 600-ზე მეტი ინტერნეტ კაფეა. მათგან ნახევარზე მეტი მდებარეობს დედაქალაქში.

ინტერნეტის სარგებლობით ყოველ 100 ადამიანზე აზერბაიჯანი 36-ე ადგილზეა (77%). სტატისტიკის მიხედვით, რესპუბლიკაში 100-დან 77 ადამიანი სარგებლობს ინტერნეტით.

 -ისა და -ის ინტერნეტ ტრაფიკი საზღვარგარეთ იყიდება, კერძოდ, მეზობელ ქვეყნებში - საქართველოში, ირანში და ასევე ახლო აღმოსავლეთის ქვეყნებში.
აფხაზეთის მოსახლეობა

აფხაზეთის მოსახლეობაზე ინფორმაცია სხვადასხვა დროს ჩატარებული მოსახლეობის აღწერების შედეგებს ეფუძნება. მის დემოგრაფიულ მახასიათებლებზე უდიდესი გავლენა იქონია აფხაზეთის ომმა და თანმხლებმა ეთნოწმენდამ ქართველების წინააღმდეგ.

სიდიდე
აფხაზეთის ახლანდელი მოსახლეობის ზუსტი სიდიდე დაუდგენელია. დე-ფაქტო ხელისუფლების ცნობით მისი რიცხვი 2003 წელს იყო 215,972, 2011 წელს კი – 240,705. მონაცემები არ არის სანდო ქართული მხარისათვის. საქსტატმა 2003 წელს ივარაუდა რომ რეგიონში 179 000 ადამიანი ცხოვრობდა, უკანასკნელად, 2005 წელს კი – 178 000. გაეროს განვითარების პროგრამა 1998 წელს 180 000-ისა და 220 000-ის შუალედში ვარაუდობდა, საერთაშორისო კრიზისების ჯგუფი 2006 წელს კი – 157 000-სა და190 000-ს შორის.

ეთნიკური შემადგენლობა
აფხაზეთი გამოირჩევა მრავალეროვნებით. მხარის უადრესი დემოგრაფიული სტატისტიკა 1886 წლის საოჯახო სიებშია, რომლის მიხედვითაც ქუთაისის გუბერნიის სოხუმის ოკრუგში ცხოვრობდა 68 773 ადამიანი, მათგან 4166 ქართველი (3558 მეგრელი), 28 323 აფხაზი, 30 640 „სამურზაყანოელი“, 2149 ბერძენი, 1090 სომეხი, 1090 რუსი და 637 ესტონელი.

1897 წლის აღწერით აფხაზეთში 58 697 ადამიანისთვის იყო აფხაზური მშობლიური ენა, 23 810-ისათვის მეგრული, 1971-ისათვის კი ქართული. სოხუმის ოკრუგის დაახ. 100 000-იანი მოსახლეობის 3,5 %, 2 % და 1,5 %-ს შესაბამისად შეადგენდნენ ბერძნები, რუსები და სომხები. რუსეთის დროებითი მთავრობის 1917 წლის აღწერით რეგიონის სოფლის მაცხოვრებლებიდან 41,7 % (54 760) ქართველი და 30,4 % (39 915) აფხაზი იყო.

2008 წლის აგვისტოს ომის კოდორის ბრძოლის შედეგად 2000-მა სვანმა დატოვა კოდორის ხეობა. 2013 წელს ჭუბერის თემის მცხოვრებლები ამბობდნენ, რომ ხეობაში სულ 20-მდე ქართველიღა ცხოვრობდა.
მარსელო ბროზოვიჩი

მარსელო ბროზოვიჩი (დ. 16 ნოემბერი, 1992) — ხორვატი პროფესიონალი ფეხბურთელი. თამაშობს იტალიურ კლუბ მილანის „ინტერში“.

საერთაშორისო დონეზე ბროზოვიჩი ხორვატიის ეროვნულ ნაკრებში თამაშობს. მან ითამაშა 2014 და 2018 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატებზე და უეფას ევროპის 2016 წლის ჩემპიონატზე.

საკლუბო კარიერა
ბროზოვიჩი დაიბადა ზაგრებში. მისი პროფესიონალური დებიუტი შედგა 2010 წლის 24 ივლისს, ზაგრების „დინამოს“ წინააღმდეგ. მან 90 წუთი ითამაშა თუმცა გუნდი დამარცხდა ანგარიშით 1–4. 2011 წლის 18 მარტს მან გაიტანა თავისი პირველი კარიერული გოლი, „კარლოვაცის“ წინააღმდეგ.

საერთაშორისო კარიერა
ბროზოვიჩმა ითამაშა ხორვატიის 18 წლამდელთა, 19 წლამდელთა, 20 წლამდელთა და 21 წლამდელთა გუნდებში.

2014 წლის 31 მაისს ნიკო კოვაჩმა დაასახელა შემადგენლობა მსოფლიოს თასისათვის, იგი მოხვდა შემადგენლობაში. ნაკრებში მისი დებიუტი შედგა ამავე წლის 7 ივნისს ავსტრალიის წინააღმდეგ, გუნდმა 1–0 გაიმარჯვა. ხუთი დღის შემდეგ მისი დებიუტი შედგა მსოფლიოს თასზე, მან ითამაშა ბოლო 26 წუთი ბრაზილიის წინააღმდეგ, მისმა გუნდმა 1–3 წააგო.

პირადი ცხოვრება
ბროზოვიჩი დაქორწინდა სილვია ბროზოვიჩზე (ნეე ლიჰტარი) 2016 წელს. მათი ქალიშვილი, არორა, დაიბადა ერთი წლის შემდეგ.

საერთაშორისო კარიერა
2018 წლის 12 სექტემბრის მონაცემებით

საერთაშორისო გოლები
ტიტულები
დინამო ზაგრები:
 : 2012-13 , 2013-14
ხორვატიის სუპერ თასი : 2013

ხორვატია
ფიფას მსოფლიო თასის ფინალისტი: 2018

ორდენები
ბრანიმირის ორდენი : 2018
საქართველოს ახალგაზრდა მწვანეები

საქართველოს ახალგაზრდა მწვანეები — ახალგაზრდული, წევრობაზე დაფუძნებული, მემარცხენე ორგანიზაციაა. ორგანიზაცია დაფუძნდა 2008 წელს, როგორც მწვანეთა პარტიის ახალგაზრდული ფრთა, თუმცა მნიშვნელოვანი განსხვავებების გამო „ახალგაზრდა მწვანეები“ პარტიას გამოეყვნენ და დამოუკიდებელ ორგანიზაციად ჩამოყალიბდნენ.

მიზნები და ამოცანები
ორგანიზაციის მთავარ მიზნებს წარმოადგენს:
ახალგაზრდა მწვანეების წევრებსა და საქართველოს მოსახლეობაში ეკოლოგიის, სოციალიზმის, დემოკრატიულ, თანასწორობისა და არაძალადობის საკითხებთან დაკავშირებით ცნობიერების გაზრდა.
ახალგაზრდების აქტიური ჩართვა სოციალურ თუ პოლიტიკურ პროცესებში.
ადგილობრივი და რეგიონალური პრობლემატიკის დროული გამოვლენა და მათზე მყისიერი რეაგირება.
გენდერული და ეკონომიკური თანასწორობისთვის ბრძოლა.
მწვანე ცხოვრების წესის პოპულარიზაცია.

ორგანიზაციის მთავარ ამოცანას წარმოადგენს განსხვავებულ შესაძლებლობათა მქონე ახალგაზრდებისთვის თანაბრად უსაფრთხო და კომფორტული გარემოს შექმნა თვითრეალიზაციისთვის; ახალგაზრდების ერთმანეთთან დაკავშირდების ხელშეწყობა და მათთვის კულტურულ-საგანმანათლებლო გაცვლითი პროგრამებისა თუ სხვა აქტივობების საშუალებით არააკადემიური გამოცდილების მიცემა და მწვანე პოლიტიკური ცნობიერების გამომუშავება.

აქტივობები
ახალგაზრდა მწვანეების საქმიანობა მოიცავს ფესტივალებს, კითხვის კლუბებს, ფილმის ჩვენებებს, ადვოკატირების კამპანიებს, რეგიონალურ შეხვედრებს, დემონსტრაციებს, არაფორმალური განათლების პლატფორმებს, პუბლიკაციებისა თუ საინფორმაციო ბუკლეტების ბეჭდვას, ონლაინ კამპანიებს და სხვა.
ყოველწლიურად იმართება მწვანე ფესტი, რომელიც სხვადასხვა თემატიკას ეძღვნება. მაგალითად, 2018 წელს გამართული ფესტივალის მთავარი თემა ურბანული საკითხები იყო; მოხსენებებისა და პანელ-დისკუსიების საშუალებით კი ქალაქის სხვადასხვა ასპექტის - გენდერული, სოციალური, ეკონომიკური - გაანალიზება მოხდა.

სტრუქტურა
„ახალგაზრდა მწვანეების“ უმაღლესი გადაწყვეტილების მიმღები ორგანო გენერალური ასამბლეაა, რომელიც წევრთა საერთო კრებას წარმოადგენს. ასამბლეაზე ხდება პოლიტიკური პლატფორმის, წესდების, სტრუქტურების, შინაგანაწესისა და სხვა დოკუმენტების მიღება/დამტკიცება. ასევე ხდება აღმასრულებელი კომიტეტისა და თანათავმჯდომარეების არჩევა, რომელიც წარმოადგენს ორგანიზაციის მმართველ სტრუქტურას გენერალური ასამბლეიდან გენერალურ ასამბლემადე.

პარტნიორები
ორგანიზაცია მჭიდროდ თანამშრომლობს ქართულ გარემოსდაცვით, მემარცხენე, ფემინისტურ და ქვიარ ორგანიზაციებსა თუ ფონდებთან. ამ დროისთვის „ახალგაზრდა მწვანეებს“ არის 3 საერთაშორისო ორგანიზაციის წევრი: აღმოსავლეთ ევროპის თანამშრომლობისა და განვითარების ქსელი , ევროპის ახალგაზრდა მწვანეების ფედერაცია და მსოფლიოს ახალგაზრდა მწვანეები .
კუზმინის სასაფლაოს ხარების სამლოცველო

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი = მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი = ეკლექტიკა
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = 2005-2007
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 59.747472
| გრძედი = 30.395306
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
კუზმინის სასაფლაოს ხარების სამლოცველო — მართლმადიდებლური ტაძარი ქალაქ პუშკინში, მდებარეობს კუზმინის სასაფლაოს ტერიტორიაზე. აგებულია 2005-2007 წლებში.

ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას.

ისტორია
პირველი ტაძარი სლობოდა ბოლოშოე-კუზმინოში ააგეს 1749 წელს, როცა აქ გადაიტანეს მიძინების ეკლესია სასაფლაოსთან ერთად. გადატანის შემდეგ იგი აკურთხეს ღვთისმშობლის ხარების სახელზე.

1783 წლის 8 აპრილს მღვდელმა სტეფანე ივანოვმა შეასრულა ახალი ქვის ტაძრის საფუძვლის ჩაყრის ცერემონია. ტაძარი ააგეს ჯაკომო კვარნეგის პროექტის მიხედვით. ტაძრის კურთხევა შედგა 1785 წელს. ძველი ტაძარი დაშალეს 1787 წელს.

1923 წლის 17 მარტს დიმიტრი თესალონიკელისა და მარიამ მეგვიპტელის ეკლესიების დახურვის შემდეგ მათი საკურთხეველი გადაიტანეს ხარების ეკლესიაში.

31 მაისის ღამეს ტაძარი გაძარცვეს: დაიკარგა ბევრი ძველი ჭურჭელი და ხატები. ტაძარი იმყოფებოდა სახელმწიფო დაცვის ქვეშ, როგორც არქიტექტურის ძეგლი.

1939 წელს ლენინგრადის საოლქო აღმასრულებელი კომიტეტის დადგენილებით ღვთისმშობლის ხარების ეკლესია დახურეს და 1943-1944 წლებში დაანგრიეს.

1996 წელს დანგრეული ტაძრის ადგილზე აკურთხეს ხის ჯვარი. სამლოცველოს საფუძველი ჩაუყარეს 2005 წელს ტაძრის სარძიკველზე. სამლოცველოს მშენებლობა დასრულდა 2007 წელს.

არქიტექტურა
ტაძარი იყო ქვისგან აგებული ნახევარწრიული პორტიკით, რომელიც ეკავა ოთხ სვეტს. ტაძარში იყო სამი შესასვლელი. ტაძრის სიგრძე იყო 30 მეტრი, ხოლო სიგანე — 17 მეტრი. ხის კანკელი იყო მაღალი, ოთხიარუსიანი.
ეკატერინეს სასახლის აღდგომის ეკლესია

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი = მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი = ბაროკო
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = 1746-1756
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 59.717143
| გრძედი = 30.396975
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
ეკატერინეს სასახლის აღდგომის ეკლესია — კარის მართლმადიდებლური ტაძარი ქალაქ პუშკინში, მდებარეობს ეკატერინეს სასახლის ტერიტორიაზე. აგებულია 1746-1756 წლებში.

ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას.

ისტორია
მას შემდეგ რაც სარსკის მიწა გადაეცა ეკატერინეს, მის სასახლეში ჩამოაყალიბა ეკლესია წმინდა ეკატერინეს სახელზე. ეს იყო პირველი ეკლესია ცარსკოე-სელოში.

სასახლის მარჯვენა ფლიგელში, პირველ სართულზე, იმპერატორმა ელისაბედ პეტრეს ასულმა 1740-იან წლებში აკურთხებინა მცირე, ოთახის, ეკლესია. ეკლესია გააუქმეს 1761 წლის შემდეგ. 1796 წელს ეკატერინე -მ ბრძანა ოთახის ეკლესიის მოწყობა სასახლესა და ცივ აბანოს შორის. ეკლესია ააგეს 1797 წელს, მაგრამ ალექსანდრე -ის ბრძანებით დაშალეს.

1746 წლის ზაფხულში პეტრე -მ და მისმა ცოლმა ეკატერინე ალექსის ასულმა საზეიმოდ ჩაუყარეს საფუძველი ეკლესიის მშენებლობას. ტაძრის კურთხევა მოხდა 1756 წლის 10 აგვისტოს. კურთხევის აღასანიშნად ქვემეხებიდან 51-ჯერ გაისროლეს.

1820 წლის ხანძრის გამო ეკლესია დაიწვა, განადგურდა ინტერიერის დიდი ნაწილი. ტაძრის რესტავრაცია წარიმართა არქიტექტორ ვ. პ. სტასოვის ხელმძღვანელობით. აღდგენილი ტაძარი ხელახლა აკურთხეს 1822 წლის 14 აპრილს.

1863 წლის 28 ივნისს ტაძარი კვლავ ხანძარმა გაანადგურა. ხანძარმა გაანადგურა სტასოვისეული გუმბათი. განახლებული ტაძარი აკურთხეს 1864 წლის 8 ნოემბერს. ტაძარში ღვთისმახურება შეწყდა 1917 წელს, თუმცა ოფიციალურად ტაძრის ლიკვიდაცია მოხდა 1922 წლის 22 მაისს.

1957 წელს დაიწყო ტაძრის რესტავრაცია. 1963 წელს აღადგინეს გუმბათი, თუმცა ტაძარი დღევანდელ დღემდე სრულად არ არის რესტავრირებული.
ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის ეკლესია (პუშკინი)

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი = აღდგენილი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი = ნეორუსული
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = 1912-1914
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 59.724897
| გრძედი = 30.410458
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის ეკლესია — მართლმადიდებლური ეკლესია ქალაქ პუშკინში, ცარსკოე-სელოს ყოფილ წითელი ჯვრის საზოგადოებასთან. აგებულია 1912-1914 წლებში.

ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას.

ისტორია
წითელი ჯვრის საზოგადოების წარმომადგენლობა დაარსდა 1877 წელს. იგი არსებობდა რუსეთ-ოსმალეთის ომის დასრულებამდე. 1899 წელს დაარსდა ცარსკოე-სელოს წითელი ჯვრის კომიტეტი. მისი შექმნის ინიციატორი იყო გენერალი პ. ფ. რერბერგი. საზოგადოების ჩამოყალიბების შემდეგ მათ გახსნეს ამბულატორია, ხოლო რუსეთ-ოსმალეთის ომის დაწყების შემდეგ ლაზარეთი 10 კაცზე. 1908 წელს საზოგადოებისათვის არქიტექტორ ს. ა. დანინის პროექტით ააშენეს ორსართულიანი შენობა. ახალ შენობაში 1908 წელს განათავსეს ქირურგიული განყოფილება რვა საწოლზე.

1912 წლის 21 ივნისს ეკატერინეს სახელობის საკათედრო ტაძრის წინამძღვარმა დედოფალ ალექსანდრა თედორეს ასულის მონაწილეობით საფუძველი ჩაუყარა ახალი ქვის შენობას. მშენებლობა, რომელიც არქიტექტორ ს. ა. დანინის პროექტით მიმდინარეობდა, გაგრძელდა 1913 წლამდე. მასში განათავსეს ამბულატორია, საერთო საცხოვრებელი დებისთვის და ეკლესია.

ეკლესია აკურთხეს ღვთისმშობლის ხატის „ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის“ სახელზე 1914 წლის 13 ოქტომბერს. 1922 წლის 7 მარტს ეკლესია გაძარცვეს. ტაძარი კი დახურეს 1923 წლის 11 ნოემბერს.

1923 წლიდან შენობაში მუშაობდა ბავშვთა სანატორიუმი, ხოლო თავად ეკლესიის შენობაში განათავსეს სააქტო დარბაზი.

ტაძარში ღვთისმსახურება აღსდგა 2006 წლის 6 ნოემბერს. ამჟამად მიმდინარეობს ტაძრის რესტავრაცია.
ცარსკოე-სელოს სერგი რადონეჟელის ეკლესია

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი = მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი = ა. გ. უსპენსკი
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი = ნეორუსული
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = 1889
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 59.707469
| გრძედი = 30.381108
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
ცარსკოე-სელოს სერგი რადონეჟელის ეკლესია — მართლმადიდებლური ეკლესია ქალაქ პუშკინში. აგებულია 1889 წელს.

ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას.

ისტორია
თავდაპირველი ტაძარი დააარსეს ბატალიონში და განათავსეს ყაზარმის ხის შენობაში. ტაძრის კურთხევა შედგა 1857 წლის 29 აპრილს.

1863 წელს ბატალიონი გადავიდა ვარშავაში, ხოლო ეკლესიის შენობა გადაეცა ლეიბ-გვარდიის პირველ მსროლელთა პოლკს.

1871 წელს ცარსკოე-სელოში ლეიბ-გვარდიის დაბრუნების შემდეგ ეკლესია განათავსეს ყოფილი მაღაზიის შენობაში. ოდიკი, კანკელი და მოლაშქრეთა ეკლესიის ჭურჭელი ვარშავიდან ჩამოიტანეს.

1879 წელს აკურთხეს კარის ეკლესია სერგი რადონეჟელის სახელზე. ტაძრის მოწყობაზე ზრუნავდა ბატალიონის მეტაური რ. ტ. ფონ-მევესი. ეკლესია განათავსეს სამსართულიანი სახლის მეორე სართულზე.

1889 წლის 2 სექტემბერს აკურთხეს ახალი ქვის ტაძარი, რომელიც ააგეს სოფიას მოედანზე ხაზინის თანხებით. ეკლესია განათავსეს შენობაში, სადაც მასთან ერთად მოათავსეს სასწავლო დარბაზი. 1903 წელს არქიტექტორ ა. გ. უსპენსკის პროექტით შენობას მიაშენეს ცალკე საკურთხეველი, ხოლო ქუჩის მხრიდან მიაშენეს სამრეკლო. ტაძარსა და სასწავლო დარბაზს შორის გააკეთეს თაღოვანი კედელი. 1904 წელს ეკლესია აკურთხა პროტოპრესვიტერმა ალექსანდრე ჟელობოვსკიმ. კურთხევის ცერემონიალს ესწრებოდა იმპერატორი ნიკოლოზ .

1917 წლის 17 მარტს ეკლესია დახურეს. დიდი სამამულო ომის დროს შენობა ძალიან დაზიანდა. ამ მდგომარეობაში 1972 წელს შენობა გადასცეს ავტოსკოლას. სამშენებლო სამუშაოები გაგრძელდა 7 წელი და დასრულდა 1980 წელს. საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ შენობას ფლობდა ტრანსპორტის სამინისტრო.

2012 წლის 21 სექტემბერს ტაძარი ოფიციალურად დაუბრუნდა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას.