ერივანის პროვინცია (სეფიანთა სპარსეთი)

ერივანის პროვინცია (სპარს. , რომანიზებული: - ), აგრეთვე, ცნობილი, როგორც - ' (სპარს. ) — სეფიანთა სპარსეთის ყოფილი პროვინცია, რომელიც ძირითადად მდებარეობდა დღევანდელი სომხეთის ტერიტორიაზე. ერივანი (ერევანი) იყო პროვინციული დედაქალაქი და სეფიანი მმართველების სამყოფელი.

საკუთარი მმართველობის დასასრულს, სეფიანთა ადმინისტრაციული იურისდიქცია მოიცავდა შემდეგ ტერიტორიებს: ბაიაზიდი, მაღაზბერდი (ამჟამად, არპაჩაის რაიონის სოფელ უჩბოლუქის მახლობლად), მაკუ, ნახიჩევანი, სადარაკი, შადიდლუ, ზარუზბილი და დონბოლისის ტომობრივი რაიონი.

ისტორია
პროვინციის ალტერნატიული სახელწოდებაა - ', რომელიც გამოიყენებოდა მე-14 საუკუნიდან მოყოლებული. სახელწოდება გადმოღებულია თურქული საადლუს ტომის ლიდერის, ცნობილი ამირ საადის სახელიდან, რომელიც თემურლენგს წამოჰყვა ცენტრალური აზიიდან. საადლუს ტომმა ამირ საადის ლიდერობის წყალობით მოიხვეჭა სახელი და დასახლდა ერივანის ტერიტორიაზე, სადაც ამირ საადი პროვინციის მმართველი გახდა. 1502 წელს სპარსეთის შაჰმა, ისმაილ -მა დანიშნა ერივანის პირველი მმართველი, ხოლო სეფიანთა სამეფოს განკარგულებაში პროვინცია აღნიშნულია ჯერ კიდევ 1505 და 1506 წლებში. 1555 წლის ამასიის ზავის შედეგად, სეფიანები თამაზ -ის (მეფ. 1524–1576 წლებში) მეთაურობით იძულებული გახდნენ შეჭრილიყვნენ ისტორიული სომხეთის დასავლეთ ნაწილში, რათა წინ აღდგომოდნენ ოსმალთა იმპერიის გაფართოებას.

1578 წელს ოსმალები შეიჭრნენ სპარსეთში და 1583 წლისთვის ისინი დაეპატრონენ ერივანის პროვინციას. 1604 წელს სეფიანთა შაჰ-აბას -მა (მეფ. 1588–1629 წლებში) ისინი გააძევა და ხელახლა დაამყარა სეფიანთა გამგებლობა.

დაახლოებით ამავე დროს, შაჰ-აბას -მა გამოსცა ბრძანება სომხური ტერიტორიებიდან სპარსეთის მიწის სიღრმეში სომხების მასობრივი დეპორტაციისა და ადგილმონაცვლეობის თაობაზე (რომელიც მოიცავდა ერივანის პროვინციასაც).

მე-17 საუკუნის დასაწყისიდან, კათოლიციზმში მოქცეული დაახლოებით 19 000 სომეხი ცხოვრობდა სამ ქალაქსა და ნახიჩევანის, ელინჯას, ჯაჰრის რეგიონების 12 სოფელში და რელიგიური მსახურება მიმდინარეობდა 10 კათოლიკურ ეკლესიაში. როდესაც სეფიანთა მთავრობამ დაიწყო დაღმასვლა, მე-17 საუკუნის მეორე ნახევარში, შაჰ სულეიმან -ის მეფობის დროს (1666–1694 წლები), ნახიჩევანის კათოლიკე სომხების მდგომარეობა გაუარესდა.

1724 წელს, ოსმალები და რუსები შეიჭრნენ ნგრევის ზღვარზე მყოფ იმპერიაში. 1724 წლის კონსტანტინოპოლის ხელშეკრულების თანახმად, ისინი შეთანხმდნენ დაპყრობილი ტერიტორიების განაწილებაზე. ხელშეკრულების მიხედვით, ოსმალებმა მიიღეს ერივანის პროვინციის ტერიტორია.

1735 წელს, ნადირ-ყოლი ბეგმა (მოგვიანებით, ცნობილი, როგორც ნადირ-შაჰი) აღადგინა სეფიანთა ბატონობა კავკასიაზე, რომელთა შორის იყო ერივანის პროვინცია. 1736 წელს, ნადირ-შაჰმა დაამხო სეფიანთა დინასტია, თავად გახდა შაჰი და, ამასთანავე, სათავე დაუდო აფშარიდების დინასტიის მმართველობას.

ზარაფხანა
პროვინციული დედაქალაქი ერივანი სეიფანთა ზარაფხანის საცავი იყო. რამდენადაც სპარსეთში ოქრო და ვერცხლი ოსმალეთიდან შემოდიოდა, საზღვართან ახლოს მყოფი ქალაქების (ერივანი, თავრიზი და ტიფლისი) ზარაფხანები მნიშვნელოვან როლს თამაშობდნენ სპარსული მონეტების მოჭრის საქმეში. 1660-იან და 1670-იან წლებში ერივანის ზარაფხანის მეპატრონეს პოზიცია ადგილობრივ სომხებს ეკავათ. 1691 წელს ნახიჩევანის ზარაფხანის მეპატრონეც სომეხი იყო.

რელიგიური და ეთნიკური კუთვნილება
პროვინციაში უმრავლესობას შეადგენდნენ მუსლიმები, ხოლო ეთნიკური სომხები უმცირესობაში იყვნენ. მე-14 საუკუნის შუა პერიოდამდე, სომხები წარმოადგენდნენ აღმოსავლეთ სომხეთის მოსახლეობის უმრავლესობას. მე-14 საუკუნის დასასრულს, თემურლენგის კამპანიების შემდგომ, ისლამი გაბატონებული სარწმუნოება გახდა, ხოლო სომხები მოექცნენ უმცირესობაში აღმოსავლეთ სომხეთის ტერიტორიაზე.

მმართველების სია