iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
მაღრაანი

მაღრაანი — სოფელი საქართველოში, ახმეტის მუნიციპალიტეტში, მდებარეობს მდინარე მაჭარეულის (ალაზნის მარცხენა შენაკადი) ნაპირებზე. თემის ცენტრი (სოფლები: არგოხი, ფიჩხოვანი). ზღვის დონიდან 500 მეტრი, ახმეტიდან 25 კილომეტრი.

სოფლის მიდამოებშია ბაბანეურის სახელმწიფო ნაკრძალი.

დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 411 ადამიანი.
ნინოს ცხოვრების რედაქციები

„ნინოს ცხოვრების“ რედაქციები, ძველი ქართული მწერლობის ძეგლი, რომელშიც მოთხრობილია ქართლში ნინო განმანათლებლის მიერ ქრისტიანობის გავრცელების ამბავი. ჩვენამდე მოღწეულია 5 რედაქცია. ყველაზე ადრინდელია შატბერდულ-ჭელიშური ( ს.), რომელშიც ამბავი არათანამიმდევრულად, ნაწყვეტ-ნაწყვეტად არის გადმოცემული. ცალკეული თავების ავტორებად გამოცხადებული არიან თვით ნინო, რომელიც ნაამბობი თითქოს სალომე უჟარმელს ჩაუწერია, აბიათარ მღვდლის ასული სიდონია, აბიათარ მღვდელი, იაკობ მღვდელი და მირიან მეფე. ზედწარწერების მიხედვით თხზულება თითქოსდა საუკუნის ნახევარში დაუწერიათ (ნაწილი ნინოს სიცოცხლეში, 332 წლამდე, ნაწილიც — მისი გარდაცვალების შემდეგ), მაგრამ ტექსტზე დაკვირვება აშკარად მეტყველებს შატბერდულ-ჭელიშური რედაქციის გვიანდელობას. სავარაუდოა, რომ საუკუნეში ქართულ ენაზე მართლაც არსებობდა ქართლის გაქრისტიანების ისტორია, რომელშიც ჩართული იქნებოდა ნინოს მისიონერული მოღვაწეობა. - საუკუნეების ბიზანტიელი ისტორიკოსებიც (გელასი კესარიელი, რუფინუსი, თეოდორიტე კვირელი, სოკრატე სქოლასტიკოსი და ერმია სოზომენე) მოგვითხრობენ ქართლში ვინმე ტყვე ქალის მისიონერულ მოღვაწეობაზე. შატბერდულ-ჭელიშური რედაქცია ძველი წყაროების ლიტერატურული გადამუშავება უნდა იყოს. ავტორი ამჟღავნებს თავისი ეპოქის შესაბამის მკვეთრ ეროვნულ-პოლიტიკურ ტენდენციას.

 რედაქცია ეკუთვნის ლეონტი მროველს, რომლის ისტორიულ ნაშრომში „ცხოვრება ქართუელთა მეფეთა და პირველთაგანთა მამათა და ნათესავთა“ მირიან მეფის მოღვაწეობასთან დაკავშირებით ნინო განმანათლებლის ამბავიც არის გადმოცემული. ლეონტი მროველის რედაქცია შატბერდულ-ჭელიშურის თავისებური გადაკეთებაა. ორივე რედაქციის ნაკლი (ქრონოლოგიური თანამიმდევრობის, მწყობრი კომპოზიციის უქონლობა) გაითვალისწინა ახალი მეტაფრასული რედაქციის საუკუნის დასაწყისში ავტორმა, როგორც ვარაუდობენ, არსენ იყალთოელმა. მან დიდი პატრიოტული შემართებით შექმნა ისტორიულ-ლიტერატურული დოკუმენტი, რომელიც შეიცავს საინტერესო და ზოგჯერ უნიკალურ ცნობებს ქართლის მოქცევასა და განმანათლებელთა ვინაობაზე.

 რედაქცია არსენ იყალთოელის თხზულების შემოკლებული და გამარტივებული (პერიფრაზირებული) ვარიანტია, ეკუთვნის დაახლოებით საუკუნის უცნობ რედაქტორ-გადამწერს.

ნიკოლოზ გულაბერიძის ორიგინალური თხზულებაც „საკითხავი სუეტისა-ცხოველისა“ „ნინოს ცხოვრების“ ერთ-ერთ რედაქციად ითვლება, რადგან მასშიც აღწერილია ნინოს საგანმანათლებლო მოღვაწეობა. აქ პირველად არის განხილული საკითხი, თუ რატომ მოავლინა ღმერთმა „ღვთისმშობლის წილხვდომილ“ საქართველოში ქალი განმანათლებელი. კორნელი კეკელიძის ვარაუდით, ავტორმა თამარის ტახტისა და ავტორიტეტის განსამტკიცებლად დაწერა ეს თხზულება.

ქართულ მწერლობაში ძეგლის 5 რედაქციის არსებობა მოწმობს, რომ ქართველებს ძველთაგანვე აინტერესებდათ ქართლის მოქცევის ისტორია. ეს ინტერესი განსაკუთრებით გაცხოველდა - საუკუნეებში, როდესაც ქართველმა მოღვაწეებმა ხელი მოჰკიდეს ჩვენი ისტორიული წარსულის შესწავლას და იმის გამორკვევას, თუ რა ადგილი ეჭირა ქართველ ხალხს მსოფლიო საქრისტიანო კულტურის ისტორიაში.
ვარდგინეთი

ვარდგინეთი — სოფელი სამხრეთ საქართველოში, სამცხე-ჯავახეთის მხარის ბორჯომის მუნიციპალიტეტში (ყვიბისის ადმინისტრაციული ერთეული).

მდებარეობს ბორჯომის ხეობაში, მდინარე მტკვრის მარჯვენა ნაპირზე, ზღვის დონიდან 940 მეტრზე, ბორჯომიდან დაშორებულია 6 კილომეტრით.

ისტორია
სახელწოდება „ვარდგინეთი“ ბორჯომის ხეობაში ისტორიულ წყაროებში არ მოიხსენიება. ძველ თორში, რომლის ნაწილს შეადგენდა ხეობა, იყო ვარდის სოფელი, რომელიც ვახუშტი ბატონიშვილის ( ს.) სოფლების სიაში და რუკაზეც თორის ციხისჯვართანაა აღნიშნული. ვარდის სოფელი ასევე შეტანილია იოანე ბატონიშვილის „ქართლ-კახეთის აღწერაში“.

სოფლის სახელი „ვარდგინეთი“ ახალია და იგი საუკუნეში აქაურ მოახალშენეებს შეურქმევიათ ძველი ნასახლარისათვის: ქართულ „ვარდ“ სიტყვას დართვია ოსური „-გინა“ სუფიქსი, ხოლო შემდგომ მას გეოგრაფიული „-ეთ“ სუფიქსიც მიმატებია.

სოფლის განაპირას წმ. გიორგის ეკლესიის ნანგრევია. იგი კლდის ლოდებით ნაშენი ერთნავიანი ნაგებობაა, რომელსაც ემჩნევა ხშირი გადაკეთების კვალი. ირგვლივ ძველი და ამჟამადაც მოქმედი სასაფლაოა. საფლავებს შორის ხუთამდე მეტ-ნაკლებად დანგრეული, მცირე ზომის ქვის კონუსური ნაგებობაა, მათ გვირგვინ-ერდოიანი გადახურვა ჰქონდათ. ეკლესია და სასაფლაო ამ შენობათა დანგრევის შემდგომ დროს — განვითარებული ფეოდალიზმის ხანას — უნდა ეკუთვნოდეს.
დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 118 ადამიანი.
ვარდევანი

ვარდევანი — სოფელი საქართველოში (სამცხე-ჯავახეთის მხარე), ბორჯომის მუნიციპალიტეტში (წაღვერის ადმინისტრაციული ერთეული).

მდებარეობს თორის ქვაბულში, მდინარე გუჯარეთისწყლის (მტკვრის მარჯვენა შენაკადი) ნაპირას, ზღვის დონიდან 1500 მ-ზე, ბორჯომიდან 33 კმ-ში, წაღვერიდან (უახლოესი რკინიგზის სადგური) 19 კმ-ში. 2014 წლის აღწერით მუდმივი მოსახლეობა არ არის. სოფლის მიდამოებში არის მინერალური წყარო (ჰიდროკარბონატულ-ქლორიდულ-ნატრიუმიანი ჯგუფი).

ისტორია
სოფლის სახელწოდება ახალია. ვახუშტი ბატონიშვილის ( ს.) სოფლების სიისა და რუკის მიხედვით, ამ სოფლის ძველი სახელწოდება შესაძლოა ლელისუბანი იყო.

სოფლის სამხრეთით, შემაღლებულ ადგილზე, შემორჩენილია საუკუნის შუა პერიოდის ერთნავიანი ეკლესიის ნანგრევები. შიგნით და გარედან ნაგებია სწორად ნაწყობი მოვარდისფრო ტუფის გათლილი მოზრდილი კვადრებით. შესასვლელი სამხრეთიდან ჰქონდა. იქვე გდია დიდი ზომის, კარგად დამუშავებული ვარდისფერი ქვის არქიტრავი, რომელზედაც გამოსახულია ორი ლილვით შექმნილ წრეში ჩასმული ტოლმკლავებიანი, ბოლოებგაშლილი ჯვარი. კედლებთან პროფილიანი კარნიზის ქვები ყრია, იქვეა კედლიდან ჩამოვარდნილი ქვა ასომთავრული წარწერის ფრაგმენტით: „მშლი“ (მშობელი?, მაშენებელი?). კარნიზი სოფელ გვერდისუბნის ეკლესიის კარნიზის მსგავსია — აქაც მის პროფილს მაღალი შეზნექილი არე და ვიწრო თარო შეადგენს. ეკლესიას ირგვლივ სასაფლაო აკრავს.

სოფლის მიდამოებში აღმოჩენილია ძვ.წ. - საუკუნეების სამაროვანი.

დემოგრაფია
ზანავი (ბორჯომის მუნიციპალიტეტი)

ზანავი — სოფელი სამხრეთ საქართველოში, სამცხე-ჯავახეთის მხარის ბორჯომის მუნიციპალიტეტში (ყვიბისის ადმინისტრაციული ერთეული).

მდებარეობს ბორჯომის ხეობაში, მდინარე მტკვრის მარცხენა ნაპირზე, ზღვის დონიდან 840 მეტრზე, ბორჯომიდან დაშორებულია 9 კილომეტრით. სოფელში მოიპოვება მინერალური წყალი.

ისტორია
ზანავ მდებარეობს ისტორიულ ხეობაში, რომელიც თორის მხარეში მტკვრის ხეობის სოფლებს აერთიანებდა. ოსმალეთის მიერ სამცხის დაპყრობის შემდეგ „გურჯისტანის ვილაიეთის დიდი დავთრის” (1595) მიხედვით, ზანავი პეტრეს ლივის ქაშუეთის ნაჰიეში შედიოდა და 9 500 ახჩა გადასახადს იხდიდა. 1639 წელს, ირან-ოსმალეთის ზავის შემდეგ, თორი და ხეობა ქართლს შეუერთდა, მაგრამ საუკუნემდე თითქმის დაცლილი იყო. ამჟამად იქ ქართლიდან და იმერეთიდან მოსული მოსახლეობა ცხოვრობს.

ზანავის ისტორიული ძეგლებიდან აღსანიშნავია წმინდა გიორგის დარბაზული ეკლესია და ღვთისმშობლის ეკლესიის ნანგრევები (გადარჩენილი მხოლოდ აღმოსავლეთი კედელი). სოფლის დასავლეთით, რველისა და ზანავის გამყოფ ქედზე არის ასევე სალოცავი — ელიობა, რომლის ნანგრევებში გამოირჩევა სამხრეთი შესასვლელი, საკურთხევლის ორი კვადრატული თახჩა და საშუალო ზომის გათლილი ქვების ჰორიზონტალური წყობა. სამივე სალოცავი განვითარებული ფეოდალიზმის ხანისაა.

დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 251 ადამიანი.
ლიბანი (ბორჯომის მუნიციპალიტეტი)

ლიბანი — სოფელი ბორჯომის მუნიციპალიტეტში (ტბის თემში). მდებარეობს მდინარე ბორჯომულის (მტკვრის მარჯვენა შენაკადი) ნაპირზე. ზღვის დონიდან 1370 მეტრი, ბორჯომიდან 11 კილომეტრი. ლიბანი ადგილობრივი მნიშვნელობის კურორტია. სამკურნალო ფაქტორია მთის ჰავა და მინერალური წყაროების წყალი, რომელსაც იყენებენ აბაზანებისათვის.

დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 31 ადამიანი.
მზეთამზე

მზეთამზე — სოფელი ბორჯომის მუნიციპალიტეტში (წაღვერის ადმინისტრაციული ერთეული).

მდებარეობს თორის ქვაბულში, ციხისჯვრის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე, მდინარე გუჯარეთისწყლის (მტკვრის მარჯვენა შენაკადი) მარცხენა მხარეს, ზღვის დონიდან 1250 მ-ზე, ბორჯომიდან დაშორებულია 18 კმ-ით. სოფელს მინიჭებული აქვს მაღალმთიანი დასახლების სტატუსი. განსაკუთრებული მდებარეობისა და მრავალფეროვანი ბუნების წყალობით უნიკალური ადგილობრივი კურორტია.

დაარსებულია საუკუნეში ქართლიდან და იმერეთიდან გადმოსახლებულთა მიერ ძველ ნასოფლარებზე. შუა საუკუნეებში აქ არსებობდა დასახლება სამძივისხევი, ვახუშტის ატლასიდან კი ცნობილია ზეამზიის სახელით ცნობილი 3 პუნქტი. სოფელსა და მის შემოგარენში შემორჩენილია შუა საუკუნეების რამდენიმე ქვაჯვარი და ნაეკლესიარი, მათ შორის ქვემო მზეთამზის ღვთისმშობლის ნაეკლესიარი. ზემო მზეთამზეში, სასაფლაოზე დგას 1901 წელს აგებული წმ. გიორგის მოზრდილი, დარბაზული ეკლესია. 1983-1997 წლებში სოფლის ტერიტორიაზე გ. ნასიძისა და ვ. ლიჩელის ხელმძღვანელობით გაითხარა მზეთამზის სამაროვანი, რომელიც მოიცავს ხანგრძლივ პერიოდს, დაწყებული ადრებრინჯაოს ხანიდან, განვითარებული შუა საუკუნეების ხანის ჩათვლით.

დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 346 ადამიანი.
იკვნევი

იკვნევი — ნასოფლარი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის გორის მუნიციპალიტეტში (ატენის თემი). მდებარეობს თრიალეთის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე. ზღვის დონიდან 1400 მეტრი, გორიდან 15 კილომეტრი. ისტორიულ წყაროებში პირველად მოიხსენიება 1658 წელს. სოფლის მახლობლად ეკლესიის ნანგრევებია. იკვნევის ტერიტორიაზე მიკვლეულია გვიანდელი ბრინჯაოს ხანის ბალთა.

დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით, სოფელში არავინ ცხოვრობს.
იკორთა (ერედვის მუნიციპალიტეტი)

იკორთა — სოფელი საქართველოში, ერედვის მუნიციპალიტეტში, არცევის თემში.

გეოგრაფია
მდებარეობს ორბოძალის მთის სამხრეთ კალთაზე. ზღვის დონიდან 1000 მეტრი. ცხინვალიდან 35 კილომეტრი.

ისტორია
ფეოდალურ ხანაში იკორთა იყო ქსნის ერისთავთა ერთ-ერთი რეზიდენცია შიდა ქართლში. 1732 წელს იკორთასთან ბრძოლაში მოიგერიეს ლეკი ფეოდალების თავდასხმა. 1736 წელს ქსნის ერისთავი შანშე ირანს განუდგა და იკორთის ციხეში გამაგრდა. ქართველთა ლაშქარმა დაამარცხა მტერი, მაგრამ ერთი წლის შემდეგ იგი დაეუფლა ციხეს. სოფლის განაპირას მდებარეობს იკორთის ტაძარი. 1991 წლამდე შედიოდა ცხინვალის რაიონში, ხოლო 2006 წლამდე შედიოდა გორის მუნიციპალიტეტში. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ, ხოლო სოფელს დე ფაქტო აკონტროლებს სეპარატისტული სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკა, რომლის ტერიტორიაზე სოფელს მიანიჭეს ოსური სახელწოდება .
ინაური

ინაური — სოფელი საქართველოში, ერედვის მუნიციპალიტეტში, ბელოთის თემში.

გეოგრაფია
მდებარეობს მდინარე პატარა ლიახვის ხეობაში. ზღვის დონიდან 1280 მეტრი, ცხინვალიდან 50 კილომეტრი.

ისტორია
1991 წლამდე შედიოდა ცხინვალის რაიონში, ხოლო 2006 წლამდე შედიოდა გორის მუნიციპალიტეტში. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ, ხოლო სოფელს დე ფაქტო აკონტროლებს სეპარატისტული სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკა, რომლის ტერიტორიაზე სოფელს მიანიჭეს ოსური სახელწოდება .
ლაცაური

ლაცაური — სოფელი საქართველოში, ერედვის მუნიციპალიტეტში, ბელოთის თემში.

გეოგრაფია
მდებარეობს მდინარე პატარა ლიახვის მარჯვენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 1750 მეტრი, ცხინვალიდან 35 კილომეტრი.

ისტორია
1991 წლამდე შედიოდა ცხინვალის რაიონში, ხოლო 2006 წლამდე შედიოდა გორის მუნიციპალიტეტში. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ, ხოლო სოფელს დე ფაქტო აკონტროლებს სეპარატისტული სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკა, რომლის ტერიტორიაზე სოფელს მიანიჭეს ოსური სახელწოდება .
მალძიგათა

მალძიგათა — სოფელი საქართველოში, ერედვის მუნიციპალიტეტში, ბელოთის თემში. მდებარეობს მდინარე ფაჩურისწყლის (პატარა ლიახვის მარცხენა შენაკადი) ზემოთში. ზღვის დონიდან 1870 მეტრი, ცხინვალიდან 45 კილომეტრი.

ისტორია
1991 წლამდე შედიოდა ცხინვალის რაიონში, ხოლო 2006 წლამდე შედიოდა გორის მუნიციპალიტეტში. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ, ხოლო სოფელს დე ფაქტო აკონტროლებს სეპარატისტული სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკა, რომლის ტერიტორიაზე სოფელს მიანიჭეს ოსური სახელწოდება .
მიკის საშობაო სიმღერა

მიკის საშობაო სიმღერა — სტუდიის მოკლემეტრაჟიანი ანიმაციური ფილმი, რომელიც გამოვიდა 1983 წლის 20 ოქტომბერს, კომპანიის დისტრიბუციით. ეს იყო ამ ლეიბლის უკანასკნელი ფილმი, რომელიც გამოვიდა კინოთეატრებში. შემდგომში უოლტ დისნეის კომპანიის ყველა ფილმი კინოთეატრებში ვრცელდებოდა თავად კომპანიის მიერ. საგულისხმოა, რომ მიკის საშობაო სიმღერა და მაშველები კინოთეატრებში ერთად გავიდა.

ფილმი ეფუძნება ჩარლზ დიკენსის კლასიკურ ნაწარმოებს საშობაო სიმღერა. მისი მთავარი გმირი არის სკრუჯ მაკდაკი, რომელიც განასახიერებს პერსონაჟ ებენეზერ სკრუჯს, ხოლო მიკი მაუსი წარმოდგენილია ბობ კრეტჩიტის როლში. ფილმი აგრეთვე ეფუძნება 1972 წლის აუდიოდადგმას, რომელშიც ასევე მონაწილეობდნენ დისნეის პერსონაჟები. ანიმაციური ვერსიის შექმნამდე, აუდიოვერსიაში სხვადასხვა დროის სულების როლში წარმოდგენილები იყვნენ - მერლინი (ხმალი ქვაში), ცისფერი ფერია (პინოქიო და დედოფალი (ფიფქია და შვიდი ჯუჯა).

მიკის საშობაო სიმღერა იყო 30 წლიანი პაუზის შემდეგ პირველი ფილმი მიკი მაუსის მონაწილეობით. სხვადასხვა დროს იგი ნაჩვენები იქნა ტელეეთერით. 2008 წლის 10 დეკემბერში ტელეარხმა წარმოადგინა იგი საშობაო პროგრამების ფარგლებში, მაგრამ შემოკლებული სახით. ტელეარხმა იგი აჩვენა შემოკლებების გარეშე.

სიუჟეტი
ებენეზერ სკრუჯი (სკრუჯ მაკდაკი) — ძალიან მდიდარი, მაგრამ მეტად ძუნჭი. იგი უხეშად ექცევა ყველა გარშემომყოფს. შობის წინ იგი გამოისტუმრებს ბობ კრეტჩიტს (მიკი მაუსი), რომელიც მასთან მსახურობს, ისე რომ არც კი იფიქრებს მის გაჭირვებულ ოჯახზე. მიკი დაღონებული ბრუნდება ოჯახში.

სკრუჯი ბრუნდება შინ, მაგრამ ღამით მას გამოეცხადება სამი სხვადასხვა სული. პირველია წარსულის სული, რომელიც უჩვენებს მას წარსულს და მის შეცდომებს. მეორეა აწმყოს სული, რომელიც უჩვენებს თუ როგორ ცხოვრობს ბობი. მესამეა მომავლის სული, რომელიც შეაშინებს სკრუჯს იმით რომ საკუთარ საფლავს უჩვენებს. ებენეზერი მიხვდება, რომ მისი სიძუნწე ცუდ შედეგებს მოუტანს. დილით გაღვიძებული, იგი გარბის ქუჩაში, გახარებული ესალმება ყველას, ხოლო კრეტჩიტის ბავშვებს ასაჩუქრებს სხვადასხვა სათამაშოებით, ბობს კი აწინაურებს თანამდებობით.

პერსონაჟები
სკრუჯ მაკდაკი - ებენეზერ სკრუჯი
მიკი მაუსი - ბობ კრეტჩიტი
დონალ დაკი - ფრედ ჰანიუელი (ებენეზერის ძმისშვილი)
ვირთხა და თხუნელა - გაჭირვებულთათვის დახმარების შემგროვებლები
გუფი - ჯეიკობ მარლი
კალია ჯიმინი - წარსული შობის სული
დეიზი დაკი - იზაბელა
გიგანტი უილი - აწმყო შობის სული
მინი მაუსი - მისის კრეტჩიტი
მორტი ფილდმაუსი - პატარა ტიმი
ფერდი ფილდმაუსი - პიტერ კრეტჩიტი
მელოდი მაუსი - მართა კრეტჩიტი
შავი პიტი - მომავალი შობის სული
მისტერ ბაყაყი - მისტერ ფეზივიგი
სხვა გმირები
ჰიუი, დიუი და ლუი
ცხენი ჰორასი
ძროხა კლარაბელა
ბებია დაკი
ჩიპი და დეილი
ბატი გასი
სინდიოფალები
კრიახა კლარა
დიდი ცუდი მგელი
სამი პატარა გოჭი
სკიპი, სისი, დედა კურდღელი, კუ ტობი (ფილმიდან რობინ ჰუდი)
ლედი კრიახა
ენგუს მაკ-მაჩვი
ჩიტი ნაბუმბუ (ფილმიდან საწოლის სახელურები და ცოცხების ტარები)
ძია ვალდო (ფილმიდან არისტოკატები)

ამ ფილმში ჩნდება ბევრი პერსონაჟი დისნეის ძველი ფილმებიდან, რომელიც არც კი ჩანს ეკრანზე. მაგალითად, სამი პატარა გოჭი მღერის სიმღერას ფილმის დასაწყისში.
ისროლისხევი

ისროლისხევი — სოფელი საქართველოში, ერედვის მუნიციპალიტეტში, ბიყარის თემში.

გეოგრაფია
მდებარეობს მდინარე მეჯუდის ზემოთში. ზღვის დონიდან 1600 მეტრი, ცხინვალიდან 48 კილომეტრი.

ისტორია
1991 წლამდე შედიოდა ცხინვალის რაიონში, ხოლო 2006 წლამდე შედიოდა გორის მუნიციპალიტეტში. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ, ხოლო სოფელს დე ფაქტო აკონტროლებს სეპარატისტული სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკა, რომლის ტერიტორიაზე სოფელს მიანიჭეს ოსური სახელწოდება .
იფნარა

იფნარა — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის გორის მუნიციპალიტეტში (ბოშურის თემი). მდებარეობს თრიალეთის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე. ზღვის დონიდან 1200 მეტრი, გორიდან 32 კილომეტრი. სოფელში შემორჩენილია ფეოდალური ხანის ეკლესიის ნანგრევები.

დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 6 ადამიანი.
ჯერმუკი

ჯერმუკი — ქალაქი სომხეთში ვაიოც-ძორის პროვინციაში. მდებარეობს მდინარე არფაზე, ზანგეზურის ქედის დასავლეთ პლატოზე. ერევნიდან 175 კილომეტრი. ჯერმუკი მაღალმთიანი ბალნეოლოგიური და კლიმატური კურორტია. საბჭოთა პერიოდში ქალაქი პოპულარული დასასვენებელი ადგილი იყო, განთქმული თბილი გაზაფხულით. აქ აწარმოებენ ცნობილ მინერალურ წყალ „ჯერმუკს“. სომხეთის ხელისუფლება აქტიურად ცდილობს კვლავ შესძინოს ქალაქს ტურიზმის ცენტრის მნიშვნელობა. გარდა ამისა, ასევე დაგეგმილია, რომ ჯერმუკი გახდეს მნიშვნელოვანი საჭადრაკო ცენტრი, სადაც გაიმართება მრავალი საერთაშორისო ტურნირი.

დაძმობილებული ქალაქები
სენ-რაფაელი, საფრანგეთი, 1997-დან.
ალექსანდრე ნეველი

ალექსანდრე ნეველი (დ. დაახლოებით 1220, პერესლავ-ზალესკი — გ. 14 ნოემბერი, 1263, გოროდეცი) — რუსი სახელმწიფო მოღვაწე, მხედართმთავარი, ნოვგოროდის მთავარი (1236-1251), ვლადიმირის დიდი მთავარი (1252-იდან), შვილი იაროსლავ ვსევოლოდის ძისა. მეთაურობდა რუსთა მხედრობას, რომელმაც რუსეთის ჩრდილოეთ-დასავლეთის მიწები დაიცვა გერმანელ და შვედ ფეოდალთა შემოსევებისაგან. 1240 წლის 15 ივლისს ალექსანდრე ნეველის რაზმმა და ნოვგოროდის სახალხო ლაშქარმა სასტიკად დაამარცხა შვედები მდინარე ნევაზე. ამ გამარჯვებისთვის შეარქვა მას ხალხმა „ნეველი“ (ნევის ბრძოლა). 1242 წლის 5 აპრილს ალექსანდრე ნეველმა ჩუდის ტბაზე გაანადგურა გერმანელი რაინდები და შეაჩერა მათი აგრესია აღმოსავლეთით (ყინულზე ბრძოლა). მას კარგად ესმოდა, რომ იმ დროს თათარ-მონღოლებთან შებმა უაზრო იყო და ოქროს ურდოსთან ურთიერთობაში ფრთხილ, შორს გამიზნულ პოლიტიკას ადგა, ამით თავიდან აიცილა ოქროს ურდოს გამანადგურებელი შემოსევები და იმასაც მიაღწია, რუსთა ჯარს მონაწილეობა არ მიეღო თათარ-მონღოლთა ლაშქრობებში. ალექსანდრე ნეველმა გააერთიანა რუსეთის ჩრდილოეთ-აღმოსავლეთი და ჩრდილოეთ-დასავლეთი მიწები. 1251 წელს პირველი სამშვიდობო ხელშეკრულება დადო ნორვეგიასთან, 1256 წელს წარმატებით ილაშქარა ფინეთში შვედების წინააღმდეგ, რომლებმაც ერთხელ კიდევ სცადეს ბალტიის ზღვაზე გასასვლელი ჩაეკეტათ რუსეთისათვის. ალექსანდრე ნეველი სასტიკად უსწორდებოდა იმ მთავრებსა და ფეოდალებს, რომლებიც დიდი მთავრის ხელისუფლების განმტკიცებას ეწინააღმდეგებოდნენ, ამავე დროს მკაცრად ახშობდა ანტიფეოდალურ გამოსვლებს. სიკვდილის შემდეგ რუსულმა ეკლესიამ იგი წმინდანად შერაცხა. 1724 წელს პეტრე -ის ბრძანებით ალექსანდრე ნეველის ნეშტი პეტერბურგში გადაასვენეს. 1725 წლის 21 მაისს რუსეთში დაწესდა ალექსანდრე ნეველის ორდენი. 1942 წლის 29 ივლისს კი — ალექსანდრე ნეველის საბჭოთა სამხედრო ორდენი.
ნინოშვილი

საკუთარი სახელი ნინოშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ჩამოთვლილთაგან:

გვარი
ეგნატე ნინოშვილი (ინგოროყვა) — მწერალი
თამარ ნინოშვილი — იურისტი, პოლიტიკოსი

გეოგრაფია
ნინოშვილი — სოფელი ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტში
ნინოშვილი — ისტორიული სოფელი სამტრედიის მუნიციპალიტეტში
ნინოშვილის მწვერვალი — კლდოვანი მწვერვალი სვანეთის კავკასიონზე
ნიორი

ნიორი — ერთწლოვანი ბოლქვიანი მცენარე ამარილისისებრთა ოჯახისა. ველურად გვხვდება შუა აზიის მთებში, სამხრეთ ყაზახეთში, კავკასიაში. აქვს მუქი მწვანე, ვიწრო და ლანცეტისებრი ფოთოლი. ბოლქვი 2-50-მდე კბილისაგან შედგება. კბილი დაფარულია თხელი აპკით, ხოლო მთლიანად ბოლქვი — 2-8 მბზინავი აპკით ან ქერქლით. ნიორის ზოგი ჯიში ივითარებს 60-150 სმ სიმაღლის საყვავილე ყლორტს, ყვავილში 60-450-მდე პატარა საჰაერო ბოლქვაკია.

ნიორი თესლს თითქმის არ იძლევა, მრავლდება კბილით და ბოლქვაკით. ბოლქვსა და მწვანე მასას იყენებენ საჭმელად, კულინარიასა და საკონსერვო მრეწველობაში. ნიორის კბილი შეიცავს 35-42% მშრალ ნივთიერებას, 6,0-7,9% ნედლ ცილას, 7,0-28,8 მგ ვიტამინს, 0,5% რედუცირებულ შაქარს, 20-27% პოლისაქარიდებს და სხვა.

ნიორს სპეციფიკურ გემოსა და სუნს აძლევს ეთერზეთი (0,23-0,74%), რომელიც ფიტოციდს შეიცავს (ამიტომ მას იყენებენ ფარმაკოლოგიაში). საქართველოში ნიორის ჯიშია გორული, იმერული და იმერული 23.
ბაქტრია-მარგიანეს არქეოლოგიური კომპლექსი

ბაქტრია-მარგიანეს არქეოლოგიური კომპლექსი (ოქსის ცივილიზაცია) — ცენტრალური აზიის ბრინჯაოს ხანის ცივილიზაციის თანამედროვე არქეოლოგიური აღნიშვნა, რომელიც დათარიღებულია ძველი წელთაღრიცხვის დაახლოებით 2300-1700 წლებით. ბაქტრია-მარგიანეს არქეოლოგიური კომპლექსი ლოკალიზდება ჩრდილოეთ ავღანეთის, აღმოსავლეთ თურქმენეთის, სამხრეთ უზბეკეთისა და დასავლეთ ტაჯიკეთის ტერიტორიებზე, ხოლო ცენტრირებულია ამუდარიის ზემო წელზე. ეს ადგილი აღმოაჩინა და სახელი უწოდა საბჭოთა არქეოლოგმა ვიქტორ სარიანიდიმ (1976). ბაქტრია არის ბაქტრის არეალის ბერძნული სახელწოდება (თანამედროვე ბალხი), ის, რაც დღეს ჩრდილოეთ ავღანეთს წარმოადგენს და მარგიანე მარგუს სპარსული სატრაპიის ბერძნული სახელწოდება, რომლის დედაქალაქი იყო მერვი, ესე იგი თანამედროვე თურქმენეთის სამხრეთ-აღმოსავლური ტერიტორია.

ვიქტორ სარიანიდის 1970-აიანი წლების ბოლოდან დაწყებულმა არქეოლოგიურმა გათხრებმა შემდგომში მრავალ ადგილას გამოააშკარავა მრავალრიცხოვანი მონუმენტური სტრუქტურები, რომლებიც გამაგრებული იყო შთამბეჭდავი კედლებითა და ჭიშკრებით. ბაქტრია-მარგიანეს არქეოლოგიური კომპლექსის საკითხებთან დაკავშირებული ანგარიშები მეტწილად შეზღუდული იყო საბჭოთა ჟურნალისტების მიერ საბჭოთა კავშირის არსებობის უკანასკნელ წლებამდე, რის გამოც, კვლევის შედეგები დასავლეთში მნიშვნელოვნად უცნობი იყო, მანამ სანამ სარიანიდის შრომის თარგმნა დაიწყებოდა 1990-იან წლებში.

გალერეა
კარბი

კარბი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის გორის მუნიციპალიტეტში (მერეთის თემი), მდებარეობს შიდა ქართლის ვაკეზე, მდინარე პატარა ლიახვის მარცხენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 860 მეტრი, გორიდან 28 კილომეტრი.

კარბსა და მის შემოგარენში შემორჩენილი არქიტექტურული ძეგლები ძირითადად - საუკუნეებს განეკუთვნება, მათ შორის არის წმინდა სამების ეკლესიაც. ამ ძეგლებზე მწირი ინფორმაცია არსებობს, მიუხედავად იმისა, რომ თავად კარბი წერილობით წყაროებში საუკუნიდან ჩანს.

სოფლის მიდამოებში ასევე გვხვდება რამდენიმე კოშკი: გნოლიძეების ციხე, დავითაშვილების ციხე, ხუბაშვილების ციხე და კიდევ სამი კოშკი.

ისტორია
1068 წელს სოფელში დაბანაკდა თურქ-სელჩუკთა სულთანი ალფ-არსლანი, რომელიც თავისი ლაშქრით შემოესია ქართლის სოფლებს. საუკუნის ნახევარში კარბი, რომელიც კასპთან ერთად მითვისებული ჰქონდა ბარძიმ ამილახვარს, უკან დაიბრუნა სიმონ მეფემ.

დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 613 ადამიანი.
ივრეთი

ივრეთი — სოფელი საქართველოში, ერედვის მუნიციპალიტეტში, ღრომის თემში.

გეოგრაფია
მდებარეობს მდინარე მეჯუდის მარცხენა ნაპირას. ზღვის დონიდან 900 მეტრი, ცხინვალიდან 32 კილომეტრი.

ისტორია
1991 წლამდე შედიოდა ცხინვალის რაიონში, ხოლო 2006 წლამდე შედიოდა გორის მუნიციპალიტეტში. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ, ხოლო სოფელს დე ფაქტო აკონტროლებს სეპარატისტული სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკა, რომლის ტერიტორიაზე სოფელს მიანიჭეს ოსური სახელწოდება .
ლამისყანა

ლამისყანა — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის კასპის მუნიციპალიტეტში.

 საუკუნის ბოლოს რუსეთის პირველი რევოლუციის პერიოდში, ზაფხულში ხშირად ეწყობოდა კლასობრივი ხასიათის შეტაკებები.

1905 წლის 23 სექტემბერს ლამისყანაში პოლიციამ გაჩხრიკა თავად ერისთავის კარ-მიდამო, სადაც აღმოაჩინა რევოლუციონერების მიერ გადამალული იარაღი და 50 ცალი პროკლამაცია.

1906 წელს მარტში კაზაკებმა ააოხრეს და გაძარცვეს მოსახლეობა, ცემით მოკლეს სამი კაცი. იარაღის ჩაუბარებლობისათვის სოფელს გადაახდევინეს 600 მანეთი ჯარიმა.

1908 წლის 17 აგვისტოს გლეხთა რევოლუციონერული გამოსვლების პასუხად ლამისყანაში დამსჯელი რაზმი ჩააყენეს.

1913 წელს ივანე ჯავახიშვილმა ლამისყანაში ჯამბაკურ ორბელიანის სასახლის ბიბლიოთეკაში მიაკვლია „ქართლის ცხოვრების“ ჩვენამდე მოღწეულ ხელნაწერთა შორის უძველესს, რომელიც გადაწერილია ალექსანდრე კახთა მეფის მეუღლის დედოფალ ანას ბრძანებით საუკუნის ნახევარში (ანასეული ხელნაწერი).

დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1095 ადამიანი.

ლამისყანაში მცხოვრებ გვარებს შორის არიან მთის სოფლებიდან ჩამოსახლებულები. ქენქაძეები მოსული არიან ხარბლიდან და ქენქათიდან, კობაურები — საძეგურიდან, ზარიძეები — მონასტრიდან (ახლანდ. ლარგვისი).

ღირსშესანიშნაობა
სოფლის ჩრდილო-აღმოსავლეთით გეგმით მართკუთხა ციხე-გალავანი ( საუკუნე) და ორბელიანების სასახლეა ( საუკუნე), დასავლეთით ღვთისმშობლის ეკლესიაა, ხოლო სამხრეთ-დასავლეთით „ზედაველას“ ტყეში, ივლიტას ნიში. წმინდა გიორგის სახელობის ეკლესია მდებარეობს ორბელიანების სასახლის გვერდით.
ჩემი მშვენიერი ლედი

ჩემი მშვენიერი ლედი  — ჯორჯ კიუკორის 1964 წლის ფილმი, ბერნარდ შოუს ნაწარმოებ „პიგმალიონის“ კინოადაპტაცია. ადაპტირება მოახდინა ალან ჯეი ლერნერმა. მთავარ როლებში — ოდრი ჰეპბერნი და რექს ჰარისონი.

ჯილდოები
ოსკარი
საუკეთესო ფილმი
საუკეთესო რეჟისორი: ჯორჯ კიუკორი
საუკეთესო მსახიობი კაცი: რექს ჰარისონი
საუკეთესო ორიგინალური მუსიკა: ანდრე პრევინი
საუკეთესო ხმა: ჯორჯ გროუვზი
საუკეთესო მხატვრული გაფორმება: ჯინ ალენი, სესილ ბიტონი, ჯორჯ ჯეიმზ ჰოპკინზი
საუკეთესო მსახიობი ოპერატორი: ჰარი სტრედლინგი
საუკეთესო კოსტიუმების დიზაინი: სესილ ბიტონი

ოქროს გლობუსი
საუკეთესო მიუზიკლი ან კომედია
საუკეთესო რეჟისორი: ჯორჯ კიუკორი
საუკეთესო მსახიობი კაცი მიუზიკლსა ან კომედიაში: რექს ჰარისონი