iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
მატათა მოციქული

}, კათოლიკურში — 14 მაისი.

ცხოვრება
მატათა მოციქული წარმოშობით იუდას ტომიდან დაიბადა ბეთლემში; იგი ბავშვობიდან ეუფლებოდა საღმრთო სჯულს, რომელსაც იერუსალიმში სიმონ მიმრქმელი ასწავლიდა. მას შემდეგ რაც ქრისტემ ქადაგება და ირგვლივ მოწაფეთა შეგროვება დაიწყო, მატათა მოციქულმაც სხვა მოციქულებისამებრ მიატოვა ამქვეყნიური საზრუნავი და შეუდგა ღმერთს. მაშინ მატათა მოციქული ქრისტეს სამოცდაათ მოციქულთა რიცხვში აღმოჩნდა.

უფლის ზეცად ამაღლების შემდეგ მოციქულებმა კრება გამართეს სადაც გადაწყდა იუდა ისკარიოტელის მაგივრად აერჩიათ სხვა მეთორმეტე მოციქული. მოიწვიეს ორი სამოცდაადთაგანი მოციქული: ერთი უფლის ძმა იოსები და მეორე მატატა მოციქული.

სულთმოფენობის შემდეგ მოციქულებმა კენჭი ყარეს თუ ვის სად ექადაგა. მატათა მოციქულს ქადაგება წილად ხვდა: იუდეაში. გადმოცემის თანახმად მან სახარება ასევე იქადაგა მაშინდელ პონტოს სამეფოსა და კოლხეთის სამეფოში, რომელიც მეორე ეთიოპიის სახელით არის ცნობილი.
სხვა წყაროტა მიხედვით მან მაკედონიაში იქადაგა სადაც წარმართმა ბერძნებმა ბევრი განსაცდელი შეამთხვიეს.

მოწამეობრივი აღსასრული
წმინდა მოციქულის სიკვდილთან დაკავშირებით რამდენიმე წყარო არსებობს: ერთი წყაროს მიხედვით ის იუდეველებმა ქვებით ჩაქოლეს და შემდგომ თავი მოკვეთეს. ზოგიერთი ბერძნული წყაროს ცნობით კი წმინდა მატათა ჯვარცმით აღესრულა ისევე როგორც სხვა მოციქულები. ხოლო წმიდა ეპიფანე კვიპრელის ცნობით კი მატათა მოციქულმა სახარება იქადაგა მეორე ეთიოპიაში (კოლხეთში), რომელიც იქვე გარდაიცვალა და დაასაფლავეს გონიოს ციხე-სიმაგრეში. სწორედ ამიტომაა გამოსახული წმ. მოციქული მატათა მიხეილ საბინინის მიერ დახატულ საქართველოს ეკლესიის დიდების ხატზე წმ. ანდრია პირველწოდებულთან ერთად.

ცნობები მატათა მოციქულზე
მატათა მოცილულის მოღვაწეობა ნახსენებია შემდეგ წყაროებში:
თირის ეპისკოპოსი დოროთე - "მაშინ მატათა მოციქული ერთი ათორმეტ მოციქულთაგანი იყო როდესაც სახარებას ქადაგებდა პირველ ეთიოპიაში. ის მოწამეობრივად აღესრულა და დასაფლავებულია იქვე".

ნიკიტა პაფლაგონიანელი - "მატათა მოციქულილ იყო პირველი ვინც იქადაგა პირველ ეთიოპიაში.

სოფრონე - "მატათა მოციქულმა იქადაგა სხვა ეთიოპიაში მდინარეები აფსარუსსა და ჰიშს შორის. სადაც არის დასაფლავებული".

ეკუმენია - "მატათა მოციქული ქადაგების შემდეგ გარდაიცვალა ეთიოპიაში იქ სადაც მდინარე აპსარი მოედინება".

წმინდა ნაწილები
წმინდა ნაწილების ადგილსამყოფელთან დაკავშირებით აზრი რამოდენიმედ იყოფა:
გონიოს ციხე
იუდეა
გერმანია
მერიტოკრატია

მერიტოკრატია — მმართველობის ფორმა ან სხვა სტრუქტურა, სადაც თანამდებობები გადაიცემა და პასუხისმგებლობა მიენიჭებათ ადამიანებს, მათ დემონსტრირებულ ნიჭსა და შესაძლებლობებზე (დამსახურებაზე) დაყრდნობით. მერიტოკრატიის დროს, საზოგადოება აჯილდოებს (სიმდიდრით, პოზიციით ან სოციალური სტატუსით) მათ, ვინც საკუთარ ნიჭსა და კომპეტენციას წარმოაჩენს თავისი წარსული ცხოვრებისეული გამოცდილებით ან რაიმე შეჯიბრში გამარჯვებით. შეფასების სისტემები, როგორიცაა, მაგალითად, ფორმალური განათლება პირდაპირ კავშირშია მერიტოკრატიულ შეხედულებებთან.

ეს ყველაფერი, ეწინააღმდეგება სხვა ღირებულებით სისტემებს, სადაც ლეგიტიმურობა ემყარება სიმდიდრის ფლობას (პლუტოკრატია), ოჯახობრივ კავშირებს (ნეპოტიზმი), საკუთრებას (ოლიგარქია), მეგობრობას (ქრონიზმი), უფროს-უმცროსობას (გერონტოკრატია), პოპულარობას (დემოკრატია) ან სხვა სოციალური სტატუსისა და პოლიტიკური ძალაუფლების დეტერმინანტებს.

ტექნოკრატია არის მერიტოკრატიის ფორმა, სადაც თანამდებობებზე დანიშნვა ხდება დემონსტრირებული ტექნიკური ექსპერტიზის საფუძველზე.

ტერმინის წარმოშობა
ტერმინი „მერიტოკრატია“ პირველად ნახმარი იქნა მაიკლ იანგის 1958 წელს გამოშვებულ წიგნში „მერიტოკრატიის აღორძინება“. წიგნში აღწერილია სოციალური სისტემა, რომელიც მაშინ მიისწრაფვის სოციალური რევოლუციისკენ, როდესაც ელიტები ამპარტავნები ან საჯარო აზრთან დაპირისპირებულნი ხდებიან. ამ შემთხვევაში მათ მასებისაგან დამხობა ემუქრებათ.

ტერმინის უარყოფითი მნიშვნელობის მიუხედავად, არსებობენ ადამიანები, რომელთაც მიაჩნიათ, რომ მერიტოკრატიული სისტემა დადებითი მოვლენაა. ეს უკანასკნელნი ამბობენ, რომ მერიტოკრატია უფრო სამართლიანი და პროდუქტიული სიტემაა, ვიდრე სხვა სისტემები. მერიტოკრატია ყოველთვის კრიტიკის საგანი იყო, როგორც მითი, რადგან ძალიან მარტივად ახდენს სტატუს კვოს განმტკიცებას; ღირსება (დამსახურება) ყოველთვის შეიძლება განისაზღვროს ნებისმიერი შედეგის მომტანად წარმატებისათვის. უფრო მეტიც, წარმატებული ადამიანი, ვინც არ უნდა იყოს ის, შეიძლება დამსახურებულ წარმატებულად ფორმულირდეს, მით უმეტეს, როდესაც წარმატების წინასწარგანსაზრვრა ხდება, როგორც ღირსების (დამსახურების) კრიტერიუმის.
თომა მოციქული

წმიდა მოციქული თომა (გ. 3 ივლისი, 72) — ქრისტეს თორმეტ მოციქულთაგანი, მარჩბივად წოდებული, დაიბადა გალილეის ქალაქ პანეადაში. ხსენება - 6 (19) ოქტომბერი.

ცხოვრება
სახელი „თომა“ არამეულია. ბერძნულად გამოითქმის როგორც „დიდიმ“. ორივე სახელი ნიშნავს „ტყუპისცალი ანუ მარჩბივი“ (იოან.21:2). გადმოცემით თომა მოციქული გალილეას პენეადიდან იყო. თომა მოციქული გამოირჩეოდა სკეპტიციზმით (იოან.14:4-5), (იოან.20:25-29).

ქადაგება
სულიწმიდის გარდამოსვლის შემდეგ, თომა მოციქული ქადაგებდა პალესტინასა და მესოპოტამიაში. იმას, რომ თომა მოციქული ქადაგებდა სპარსეთში, წერენ ორიგენე, ევსები, რუფინუსი. ეთიოპიაში ქადაგების შესახებ წერს იოანე ოქროპირი, ხოლო გრიგოლ ღვთისმეტყველი კი მის ინდოეთში მოღვაწეობაზე წერს.

წმინდა თომას ასევე ურწმუნო თომას სახელითაც მოიხსენიებენ, რადგანაც არ სჯეროდა ქრისტეს ხორცით აღდგომა და მოითხოვა, რომ დარწმუნებულიყო თავად. მხოლოდ მას შემდეგ, რაც ხელით შეეხო აღმდგარი ქრისტეს ჭრილობებს, მხოლოდ მაშინ იწამა ქრისტეს აღდგომა. სასწაულია, მაგრამ ღვთის განგებით იდენტური შემთხვევა მოხდა, როცა †48 წელს მიიძინა ღვთისმშობელმა მარიამმა. იმ დროს, როცა თომა მოციქული სახარებას ინდოეთში ქადაგებდა, ქრისტეს ყველა მოციქული სხვადასხვა ქვეყნებიდან სულიწმიდის მიერ ზეცად იქნა აღტაცებული და გადმოყვანილნი იყვნენ გეთსიმანიის ბაღში, სადაც განისვენებდა ყოვლადკურთხეული მარადის ქალწული მარიამი. მაშინ თომა ინდოეთში მყოფ სხვა მოციქულთა მსგავსად აღტაცებულ იქნა ზეცად და გადმოყვანილი იერუსალიმში, მაგრამ მან მაინც ვერ ჩამოუსწრო ღვთისმშობლის დაკრძალვას. ის დაკრძალვიდან მხოლოდ მესამე დღეს ჩამოვიდა და დიდად მწუხარებდა. მაშინ წმიდა მოციქულებმა საერთო შეთანხმებით გადაწყვიტეს, გაეხსნათ თომასათვის ღვთისმშობლის საფლავი, რათა მასაც ენახა უკანასკნელად მისი ყოვლადპატიოსანი სხეული და თაყვანი ეცა მისთვის. მაგრამ, როდესაც საფლავი გახსნეს, საფლავი ცარიელი დახვდათ, იქ მხოლოდ ღვთისმშობლის მოსასხამი იყო დარჩენილი. ამით ყველანი მტკიცედ დარწმუნდნენ იმაში, რომ დედა ღვთისა, თავისი ღვთაებრივი ძის მსგავსად, მკვდრეთით აღდგა მესამე დღეს და სხეულით იქნა აყვანილი ზეცად. იგივე ზეცად აყვანა მოხდა წმინდა იოანე ღვთისმეტყველისაც. ერთადერთი მოციქული რომელიც ქრისტე ღმერთს ძალზედ უყვარდა და რომელმაც მხოლოდ ერთმა არ მიატოვა უფალი განსაცდელში სხვა მოციქულების მსგავსად.

მოწამეობრივი აღსასრული
წმინდა ნაწილები
თომა მოციქულის თავის ქალა ინახება საქართველოში - თბილისის სიონში.
იაკობ ალფესი

წმინდა მოციქული იაკობ ალფესი (,  — იაკობ უმცროსი) — ქრისტეს თორმეტ მოციქულთაგანი, მათე მოციქულის ძმა. ხსენება - 9 (22) ოქტომბერი.

ცხოვრება
იაკობ ალფესს იაკობ ზებედესაგან განსასხვავებლად მას შეარქვეს იაკობ მცირე. იაკობ მცირე იყო კლეოპასა (ალფე) და მარიას შვილი. ახალ აღთქმაში არაფერი არ მოიპოვება მისი მოღვაწეობის შესახებ. იგი ფიგურირებს მხოლოდ მოციქულთა ჩამონათვალში (მათ.10:3, 27:56; მარ.3:18, 15:40; ლუკ.6:15, 24:10; საქ. 1:13). ევანგელიეში მხოლოდ ისაა ნახსენები რომ მარია, დედა იაკობისა, იყო ღვთისმშობლის დეიდაშვილი.

ქადაგება
სულიწმიდის გარდამოსვლის შემდეგ მოციქული იაკობ ალფესი, ჯერ იერუსალიმში ქადაგებდა, შემდეგ კი წმიდა ანდრია პირველწოდებულთან ერთად ედესაში, ღაზასა და ელეფთეროპოლში. შემდეგ ის ეგვიპტეში გაემგზავრა და პალესტინის მოსაზღვრე ზღვისპირა ქალაქ ოსტარცინში ჯვარცმით დაასრულა თავისი ცხოვრება.
საბჭოთა მასწავლებელი

„საბჭოთა მასწავლებელი“ — ქართული სამდღიური გაზეთი, სსრკ განსახკომის თბილისის განათლების განყოფილების, დაწყებითი და საშუალო სკოლების მუშაკთა ცკ-ის უმაღლესი სკოლისა და სკოლამდელი აღზრდის მუშაკთა კავშირების ცენტრალური გამგეობათა ორგანო. გამოდიოდა 1938–1941 წლებში თბილისში. სხვადასხვა დროს რედაქტორები იყვნენ ვ. გოგოლაძე, მ. ბურჭულაძე, გ. გაბისონია. აშუქებდა პოლიტიკის, პროფკავშირის, სასკოლო-მეთოდურ, პედაგოგიურ და უმაღლესი სკოლების ცალკეული დისციპლინების სწავლების საკითხებს.
საბჭოთა მედიცინა

„საბჭოთა მედიცინა“ — საქართველოს ჯანმრთელობის დაცვის სამინისტროს ორთვიური ჟურნალი. გამოდიოდა 1929 წლიდან (1941–1957 წლებში არ გამოდიოდა). „საბჭოთა მედიცინაში“ ქვეყნდებოდა მოწინავე და ისტორიული თარიღებისადმი მიძღვნილი წერილები, შუქდებოდა ჯანდაცვის ორგანიზაციის, კლინიკური მედიცინის, ზოგადბიოლოგიის და მედიცინის თეორიის საპრობლემო და სადისკუსიო საკითხები. ჟურნალს ჰქონდა რუბრიკები: მედიცინის ისტორია, გამოგონება, რაციონალიზაცია, რეცენზიები, მიმოხოლვა, რეფერატები, ქრონიკა და სხვა. სტატიებს ახლავდა რეზიუმე რუსულ და ინგლისურ ენებზე.

„საბჭოთა მედიცინა“ ქვეყნდებოდა ჟურნალების საკავშირო ინდექსით, ტირაჟი — 20 ათასი ცალი. სხვადასხვა დროს ჟურნალის რედაქტორები იყვნენ გ. კუჭუხიძე, გ. გელაშვილი, ი. ქოჩიაშვილი, ო. თოდაძე, ლ. დადუნაშვილი, გ. ფიცხელაური, დ. მამამთავრიშვილი, გ. მარუაშვილი, ვ. კახიანი, ჯ. მამალაძე.
ქრისტეს სამოცდაათი მოციქული

სამოცდაათი მოციქული (ანუ 72) — ქრისტეს სამოცდაათი მოციქული რომელიც მან საქადაგებლად მიავლინა.
(ლუკ.10:1-3)

სამოცდაათ მოციქულთა სია
17 იანვარი. კრება სამოცდაათთა მოციქულთა, რომელნი იყვნენ: იაკობ - ძმა უფლისა, მარკოზ და ლუკა მახარებლები, კლეოპა, სვიმეონ - ნათესავი უფლისა, ბარნაბა, იოსია (იოსტოსი), თადეოზ, ანანია, სტეფანე პირველმოწამე მთავარდიაკონი, ფილიპე, პროხორონ, ნიკანორ, ტიმონ და პარმენ - შვიდთა დიაკონთაგანი, ტიმოთე, ტიტე, ფილიმონ, ონისიმე, ეპაფრასი, არქიპო, შილა, სილოვანე, კრისკენტი, კრისპე, ეპენტი, ანდრონიკე, სტაქო, ამპლი, ურვანი, ნარკისი, აპელი, არისტობულე, იროდიონ, აგაბო, როფე, ასინკრიტე, ფლეგონტი, ერმი, პატროვი, ერმიოს, ლინე, გაიოზ, ფილოლოგი, ლუკი, იასონი, სოსიპატრე, ოლიმპი, ტერტი, ერასტი, კვარტი, ებოდი, ონისიფორე, კლიმენტი, სოსთენი, აპოლო, ტვიქიკე, ეპაფროდიტე, კარპე, კოდრატე, მარკოზი, არტემი, აკვილა, ფორტუნატე და აქაიკი, დიონისე არეოპაგელი და სვიმეონ ნიგერი
გილანის ოსტანი

გილანის ოსტანი — ირანის 31 ოსტანიდან ერთ-ერთი. ესაზღვრება ირანის 4 ოსტანი: არდებილი, ზენჯანი, ყაზვინი და მაზანდარანი. გილანის ოსტანს გასასვლელი აქვს კასპიის ზღვაზე. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი რეშთი. გილანის ოსტანის მოსახლეობა შეადგენს 2,404,861 ადამიანს.

გილანის ოსტანში ყველაზე გავრცელებული ენაა თალიშური და სპარსული.

ადმინისტრაციული დაყოფა
წითელი წიგნი (იუნგი)

„წითელი წიგნი“, ასევე ცნობილი სახელწოდებით („ახალი წიგნი“) — ფსიქოლოგისა და ფილოსოფოსის — კარლ გუსტავ იუნგის მანუსკრიპტი, შექმნილი 1914-30 წლებში; ითვლის 205 გვერდს, რომელთა ნაწილი საკუთრივ ავტორის მიერ არის ილუსტრირებული. წიგნზე მუშაობა იუნგმა დაიწყო ფროიდთან ურთიერთობის გაწყვეტის შემდეგ, რაც 1913 წელს მოხდა. ფსიქოლოგის ახლობლები და მემკვიდრეები დიდი ხნის განმავლობაში ფსიქოლოგიისთვის ამ მეტად მნიშვნელოვანი წიგნის პუბლიკაციას ეწინააღმდეგებოდნენ. მანუსკრიპტთან მკვლევარების დაშვება შესაძლებელი გახდა მხოლოდ 2001 წელს, ხოლო ფართო საზოგადოებისთვის წიგნის მისაწვდომი გახდა 2009 წელს პუბლიკაციის შემდეგ.
ყაზვინის ოსტანი

ყაზვინის ოსტანი — ირანის 31 ოსტანიდან ერთ-ერთი. ესაზღვრება ირანის 6 ოსტანი: მაზანდარანი, გილანი, ზენჯანი, ჰამადანი, მარკაზი და თეირანი. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ყაზვინი. ყაზვინის ოსტანის მოსახლეობა შეადგენს 1,143,200 ადამიანს. ყაზვინის ოსტანში საკმაოდ ბევრი ენაა გავრცელებული. მოსახლეობის უმრავლესობა საურობს: სპარსულ და აზერბაიჯანულ ენებზე. სწორედ ყაზვინის ოსტანში მდებარეობს სპარსული იმპერიის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი ციხესიმაგრე ალამუთი.

ადმინისტრაციული დაყოფა
ყაზვინის ოსტანი იყოფა 4 შაჰრესტნად.

აბიაკი
ბუინ-ზეჰრე
ყაზვინი
ტეკესტანი
ფრიდონ საყვარელიძე

ფრიდონ საყვარელიძე (დ. 3 სექტემბერი, 1954, თბილისი — გ. 6 თებერვალი, 2018) — ქართველი პოლიტიკოსი, მედიკოსი და პუბლიცისტი, საქართველოს პარლამენტის ორი მოწვევის დეპუტატი (1992, 2012).

ბიოგრაფია
წარჩინების დიპლომით დაამთავრა თბილისის საშუალო სკოლა 1971 წელს, ხოლო 1978 წელს — თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტი ექიმ-კარდიოლოგის სპეციალობით. არის მედიცინის დოქტორი. 1992-2016 წლებში რესპუბლიკური პარტიის და მისი ეროვნული კომიტეტის წევრი. 1989 წლიდან იყო რამდენიმე არასამთავრობო ორგანიზაციის („დასი”, „საქართველოს კონსტიტუციის დაცვის ლიგა”, „პლურალიზმის ცენტრი”, „რესპუბლიკური ინსტიტუტი") — დამფუძნებელი და მმართველი ორგანოს წევრი. არის „ქრისტიანული განათლების ფონდის” დირექტორი. საზოგადოებრივ საქმეთა ინსტიტუტის ლექტორი, საგანი — „დიადი წიგნები” 2011-2016 წლებში, 2017 წლიდან "პოლიტიკური იდეოლოგიები". 1992-1995 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „11 ოქტომბერი“. 2012 -2016 წლებში — საქართველოს მე-8 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ბიძინა ივანიშვილი — ქართული ოცნება“.

საყვარელიძე ავტორია რამდენიმე სამეცნიერო შრომისა და მონოგრაფიისა მედიცინაში. 1998 წელს შეადგინა და გამოსცა „ადამიანის უფლებათა ლექსიკონი”. წერდა საქართველოს სახალხო დამცველის ეგიდით გამომავალ ჟურნალ „სოლიდარობაში“ ადამიანის უფლებების, სამოქალაქო საზოგადოების, რელიგიის, პოლიტიკური იდეოლოგიების და დემოკრატიის საკითხებზე.

სხვადასხვა დროს მისი რედაქტორობით გამოიცა: „შენიშვნები ადამიანის უფლებებისა და ადამიანის უფლებების მონიტორინგის შესახებ“, „ადამიანის უფლებათა და თავისუფლებათა საფუძვლები“, „ადამიანის უფლებათა მონიტორინგი“, „ადამიანის უფლებათა ევროპის სასამართლო წამების წინააღმდეგ“.

არის ავტორი წიგნისა „მადამ გილიოტინას საყვარლები“, თანაავტორი წიგნებისა — „საქართველოს კონსტიტუცია (შინაარსისა და საფუძვლების მიმოხილვა)“, „ადამიანის უფლებები და ქართული კულტურა“, „დემოკრატია და ქართული კულტურა“.

ოთარ ზოიძესთან ერთად ქართულ ენაზე თარგმნა მეოცე საუკუნის ღვთისმეტყველის, პროტოპრესვიტერ ალექსანდრე შმემანის წიგნები: „მართლმადიდებლობის ისტორიული გზა“, „ცოცხალი რწმენის შესახებ“, „ევქარისტია“, „ღვთისმსახურება და ღვთისმეტყველება“. ჰყავს მეუღლე, ოთხი შვილი და სამი შვილიშვილი.
საბჭოთა მწერლობა

„საბჭოთა მწერლობა“ — საქართველოს საბჭოთა მწერლების კავშირის ყოველთვიური მხატვრულ-ლიტერატურული და საზოგადოებრივ-პოლიტიკური ჟურნალი. გამოდიოდა 1932-1933 წლებში თბილისში, ჟურნალ „პროლეტარული მწერლობის“ (1927–1932) შემდეგ, გამოვიდა 4 ნომერი, გამოსცემდა სარედაქციო კოლეგია, პასუხისმგებელი რედაქტორი იყო შალვა რადიანი.

ჟურნალში შუქდებოდა ქართული საბჭოთა მწერლობის აქტუალური საკითხები, მისი მიზანი იყო ინტერნაციონალური კავშირის განმტკიცება, საბჭოთა მწერლობის პრინციპების დაცვა, ყოველგვარი სახის ოპორტუნიზმის წინააღმდეგ ბრძოლა. დაიბეჭდა ე. პოლუმორდვინოვის (ე. ზედგინიძე), კ. კალაძის, ბ. ჩხეიძის, გ. შატბერაშვილის, ვ. რუხაძის და სხვათა მხატვრული ნაწარმოებები. მ. ჩიქოვანის, გ. ყურულაშვილის, გ. ნატროშვილისა და სხვათა წერილები. ტირაჟი 3 ათასი ცალი.
საბჭოთა სამართალი

„საბჭოთა სამართალი“— ქართული მეცნიერულ-პრაქტიკული იურიდიული ჟურნალი, საქართველოს სსრ იუსტიციის სამინისტროს, პროკურატურისა და უმაღლესი სასამართლოს ორგანო. გამოდიოდა თბილისში 1926 წლიდან. 1930–1957 წლებში არ გამოდიოდა, განახლდა 1957 წელს. ჟურნალის ამოცანა იყო ხელი შეეწყო სოციალისტური კანონიერებისა და მართლწესრიგის განმტკიცებას, საბჭოთა მოქალაქეების, დაწესებულება-ორგანიზაციებისა და საწარმოების უფლებებისა და კანონიერი ინტერესების დაცვას, მოსახლეობის სამართლებრივ აღზრდას. ჟურნალი აქვეყნებდა თეორიული ხასიათის წერილებს, საკანონმდებლო წინადადებებს. აშუქებდა დანაშაულთან და სოციალისტური მართლწესრიგის დარღვევებთან ბრძოლის საკითხებს, საპროკურორო მუშაობის და სასამართლოების პრაქტიკას და სხვა საკითხებს.

ჟურნალის პირველი რედაქტორი იყო ი. ვარძიელი, განახლების შემდეგ — მ. ლომიძე. 1959 წლიდან რედაქტორობდა ო. კაციტაძე, გამოდიოდა 2 თვეში ერთხელ. საშუალო ერთჯერადი ტირაჟი იყო 16-18 ათასი.
შარუბანაშვილები

შარუბანაშვილები — ქართული გვარი რომელიც მოდის ქართლიდან. არსებობს ამ გვარის ძირძველი სახე რომელიც მოდის „გვარი“ ადუაშვილისგან , როგორც ამ გვარის ისტორიაშია მოხსენებულია იმდროინდელ ქართლის მთავარს რამდენიმე გამოჩენილი მრჩევლისთვის რომლებიც იყვნენ მანამდე "ადუაშვილები" მიუნიჭებია ახალი გვარი „შარუბანაშვილი“ რადგან გამორჩეულები ყოფილიყვნენ ადუაშვილებისგან და დაასახლა ქართლში რომელთაც დაურიგა დიდძალი მიწები და საქონელი და იყვნენ იმდროინდელი ქართლის გამოჩენილი პირები (წამოსულები არიან ჯავახეთის მხრიდან) . საქართველოში სულ ცხოვრობს 54 შარუბანაშვილი, მათ შორის ქალაქ თბილისში 50.
საბჭოთა საქართველო

„საბჭოთა საქართველო“ — საქართველოს სსრ ერთ-ერთი უნივერსალური გამომცემლობა. შედიოდა საქართველოს სსრ მინისტრთა საბჭოს გამომცემლობათა, პოლიგრაფიისა და წიგნის ვაჭრობის საქმეთა სახელმწიფო კომიტეტის სისტემაში. დაარსდა 1921 წელს თბილისში. ერქვა „სახელმწიფო გამომცემლობა“ (სახელგამი), 1965 წლიდან „საბჭოთა საქართველო“. გამომცემლობა ყოველწლიურად გამოსცემდა 400-ზე მეტი დასახელების (ტირაჟი 3 მლნ.) წიგნს.
საბჭოთა ხელოვნება

„საბჭოთა ხელოვნება“ — საქართველოს სსრ კულტურის სამინისტროს ყოველთვიური საზოგადოებრივ-პოლიტიკური, ლიტერატურულ-მხატვრული და მეცნიერულ-თეორიული ჟურნალი. გამოდიოდა თბილისში 1921 წლიდან. მეორე მსოფლიო ომის დაწყების შემდეგ, 1941 წლიდან, ჟურნალის გამოცემა შეწყდა. განახლდა 1953 წელს. ჟურნალი აშუქებდა ხელოვნების ყველა დარგის (თეატრი, მუსიკა, სახვითი ხელოვნება, კინო, არქიტექტურა, ქორეოგრაფია) საკითხებს. თანამშრომლობდნენ ხელოვნებათმცოდნეები, თეატრმცოდნეები, მუსიკათმცოდნეები, კინომცოდნეები, მწერლები, კრიტიკოსები, ჟურნალისტები. ჟურნალის ძირითადი მიზანი იყო თანამედროვე ქართული და მოკავშირე საბჭოთა რესპუბლიკების, აგრეთვე საზღვარგარეთის ქვეყნების პროგრესული ხელოვნების პოპულარიზაცია და კრიტიკული შეფასება. „საბჭოთა ხელოვნებას“ ერთვოდა სტატიების რუსულად ანოტაცია. ტირაჟი 6 ათასი. 1990-2004 წლებში გამოდიოდა სახელწოდებით „ხელოვნება“.
საბჭოური მერინოსი

საბჭოური მერინოსი — წმინდამატყლიანი ცხვრის ჯიში. გამოყვანილია 1920-1952 წლებში სსრკ-ის ევროპის ნაწილის სამხრეთ რაიონებში მაზაევური და ახალკავკასიური მერინოსების შეჯვარების შედეგად მიღებული ნაჯვარების გადარჩევისა და შერჩევის გზით, აგრეთვე ადგილობრივი უხეშმატყლიანი ნერბებისა და მერინოსული ერკემლების შთანთქმითი შეჯვარებით მიღებული ნაჯვარების მონაწილეობით.

ჯიშში განასხვავებენ 2 ტიპს — სამატყლესა და სამატყლე-სახორცეს. მატყლი მერინოსისაა, ხშირი, სიმსხოსა და სიგრძის მიხედვით თანაბარი. თანაბარზომიერად კლაკნილი, უპირატესად 64-ე ხარისხისა, სიგრძით 7,5-10 სმ. ერკემლის ნაპარსი შეადგენს 13-16 კგ (უდიდესია 24 კგ-მდე), ნერბისა 5-7 კგ (უდიდესია 12 კგ-მდე). სუფთა მატყლის გამოსავალი 36-42%. ნაყოფიერება 100 ნერბზე 120-140 ბატკანია. ცხვარი კარგად ეგუება ზამთრის საძოვრებზე სამომთაბარო პირობებს. საბჭოური მერინოსის მოშენებას მისდევენ სტავროპოლის მხარეში, როსტოვისა და ასტრახანის ოლქებში, დასავლეთ ციმბირში, ყაზახეთში.
ბორის კოლკერი

ბორის კოლკერი (; დ. 15 ივლისი, 1939, მოლდავეთის სსრ) — მთარგმნელი, ენათმეცნიერების დოქტორი, ინტერლინგვისტი და ესპერანტოს სამი სახელმძღვანელოს ავტორი. 1993 წლამდე საბჭოთა კავშირისა და რუსეთის მოქალაქე იყო, ხოლო 1993 წლიდან ცხოვრობს ოჰაიოს შტატის ქალაქ კლივლენდში (აშშ) ცხოვრობს.

ესპერანტო 1957 წელს ისწავლა და დაიცვა დისერტაცია ესპერანტოლოგიის განხრით. გამოცემული აქვს ესპერანტოს სამი სახელმძღვანელო, ასევე ავტორია მრავალი სტატიისა და რეცენზიისა ინტერლინგვისტიკის სფეროში. მისი ერთ-ერთი სახელმძღვანელო თარგმნილია ქართულ ენაზე. დიდი პოპულარობა მოუტანა მას წიგნმა „მოგზაურობა ესპერანტოს სამყაროში“, რომელიც ამავე დროს ესპერანტოს სრულყოფილ სახელმძღვანელოსა და ესპერანტო-კულტურის მეგზურს წარმოადგენს. ამ წიგნმა იგი ცნობილი გახადა როგორც გიდი ესპერანტოს სამყაროში.

ბორის კოლკერი ესპერანტოს აკადემიისა და უეა-ს (უნივერსალური ესპერანტო-ასოციაცია) წევრი და ჟურნალ „ონატოს“ თანარედაქტორია. იგი ოცი წლის მანძილზე რუსეთში ესპერანტოს დაუსწრებელი სწავლების კურსს ხელმძღვანელობდა. მან ამ ხნის მანძილზე 900-მდე დიპლომირებული ესპერანტისტი გამოზარდა, მათ შორის რამდენიმე საქართველოდან. სხვადასხვა დროს საბჭოთა კავშირსა და რუსეთში ესპერანტო-ორგანიზაციების ერთ-ერთი დამაარსებელი და ხელმძღვანელი იყო. 1982 წელს იგი საქართველოს ეწვია და ქართველ ესპერანტისტებს თბილისსა და ბათუმში შეხვდა.

შემდეგ ესპერანტოს აშშ-ის უნივერსიტეტებში სან-ფრანცისკოსა და ჰარტფორდში ასწავლიდა. ამჟამად ბორის კოლკერი ინტერნეტში დახელოვნების საერთაშორისო კურსს ხელმძღვანელობს.
Fundamental (ალბომი)

— ჯგუფ -ის მეცხრე სტუდიური ალბომი, რომელიც გამოვიდა 2006 წელს.

ბრიტანეთის ჩარტში იგი მოხვდა მეხუთე ადგილზე. აშშ-ში გამოცემიდან პირველი კვირის განმავლობაში იგი გაიყიდა 7500, ხოლო აპრილში - 46.000 ასლის ოდენობით. ბრიტანეთში იგი მხოლოდ 66.000 ასლის სახით გაიყიდა, თუმცა მაინც დაიმსახურა ’გრემის’ ორი ჯილდო, საუკეთესო საცეკვაო/ელექტრონული ალბომისა და საუკეთესო საცეკვაო ჩანაწერის კატეგორიაში (სინგლი ' ). მსოფლიო მასშტაბით ალბომი 1 მილიონი ასლის ოდენობით გაიყიდა.

ალბომის ბუკლეტზე მითითებულია, რომ იგი ეძღვნება ორი ირანელი ბიჭის, მაჰმუდ ასგარისა და აიაზ მარჰონის ხსოვნას, რომლებიც 2005 წლის 19 ივლისს სიკვდილით დასაჯეს. ზოგიერთი თვლიდა, რომ მიზეზი გახდა მათი ჰომოსექსუალური ორიენტაცია, მაგრამ, მოარული ხმებით, ამას წინ ახლდა მათ მიერ 13 წლის ბიჭის გაუპატიურება. საბოლოოდ, რეალური მიზეზი დღემდე უცნობია.

სიმღერების სია
შეზღუდული გამოცემა
რემასტერი
ჩარტები
ყოველკვირეული ჩარტები
წლის საბოლოო ჩარტი
სერტიფიცირებები და გაყიდვები
სვიმონ კანანელის ტაძარი

წმინდა სვიმონ კანანელის სახელობის ტაძარი — ტაძარი საქართველოში, გუდაუთის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს სოხუმთან ახლოს, თანამედროვე ახალი ათონის ტერიტორიაზე, ივერიის მთაზე, მდინარე ფსირცხის მარცხენა ნაპირზე. მისი თავდაპირველი მშენებლობა - საუკუნეებით თარიღდება, ხოლო დღევანდელი ნაგებობა ქართული ხუროთმოძღვრების - საუკუნეების ნიმუშს წარმოადგენს.

ისტორია
ქართული და უცხოური ისტორიული წყაროების თანახმად, იესო ქრისტეს მოწაფეებმა წმინდა სვიმონ კანანელმა და წმინდა ანდრია პირველწოდებულმა ახალი წელთაღრიცხვის საუკუნეში პირველებმა იქადაგეს ქრისტიანობა სამხრეთ და დასავლეთ საქართველოში, მათ შორის აფხაზეთშიც. წმინდა მამათა გადმოცემით, ახალი წელთაღრიცხვის 55 წელს მოციქული წმინდა სვიმონ კანანელი წარმართებმა ჯვარზე გააკრეს და დაასაფლავეს ნიკოფსიაში, ისტორიული საქართველოს ჩრდილოეთ საზღვართან ახლოს (ნიკოფსია — ამჟამინდელი რუსეთის ფედერაცია, კრასნოდარის მხარე). საუკუნეში მოციქულის სახელზე ახალ ათონში პატარა ეკლესია ააგეს, რომელიც სავარაუდოდ, ხის უნდა ყოფილიყო. მომდევნო საუკუნეებში აქ თეთრი თლილი ქვისგან ააშენეს ტაძარი, რომელსაც რესტავრაცია რამდენიმეჯერ ჩაუტარდა, მათ შორის საუკუნის 80-იან წლებში. დღეისათვის ტაძრის ფრესკული მოხატულობა შემორჩენილი არ არის. არქიტექტურული დეკორიდან ყურადღებას იქცევს ქრისტიანული სიმბოლოების — თევზის, ლომისა და ჯვრის რელიეფური გამოსახულებები.

1875 წლის 26 აგვისტოს კავკასიის მეფისნაცვლის ნებართვით ტფილისში ჩამოვიდნენ ათონის პანტელეიმონის რუსული მონასტრის იღუმენი არსენი და ბერები — მამა აღაპი და იოანე. მათ დავალებული ჰქონდათ აერჩიათ აფხაზეთში შავიზღვისპირას შესაფერისი ადგილი ახალი მონასტრის დასაარსებლად. 6 სექტემბერს მოხდა ადგილის შერჩევა და 27 ნოემბერს კავკასიის მეფისნაცვლის ბრძანებულებით მონასტერს გამოეყო შესაბამისი ტერიტორია. სწორედ რუსეთ-ოსმალეთის 1877-1878 წლების ომამდე მოხდა სვიმონ კანანელის ტაძრის ნანგრევების აღმოჩენა, რომელიც მთლიანად მცენარეულობით იყო დაფარული. ომის დროს ტერიტორიაზე აფხაზეთი კვლავ ოსმალეთის გავლენის ქვეშ მოექცა და მონასტერმა თავისი ფუნქციონირება მხოლოდ ომის დამთავრების შემდეგ განაახლა.

სვიმონ კანანელის ეკლესიას 2006 წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია.
რაჭა, ჩემო სიყვარულო

რაჭა, ჩემო სიყვარულო — 1977 წლის ქართული საბჭოთა ფილმი. ფილმის პრემიერა გაიმართა 1977 წლის 8 ივლისს.

სიუჟეტი
რაჭველი მევენახეები სლოვაკეთის სოფელ რაჭის მევენახეებთან გამოცდილების გასაზიარებლად გაემგზავრებიან. ზაურს იქაური გოგონა, დარინა შეუყვარდება. მოსვენებას არ აძლევს. ცდილობს სიყვარულში დაარწმუნოს. მალე სლოვაკები საპასუხო ვიზიტით საქართველოს ესტუმრებიან. ქართული სტუმართმოყვარეობით და რაჭით მოხიბლულ დარინას, რომელსაც ზაური მართლა შეუყვარდება, განშორება უჭირს.

როლებში
ანდრეა ჩუნდერლიკოვა — დარინა
ბადრი კაკაბაძე — ზაური
გურამ ლორთქიფანიძე — ვანო
ბესარიონ ხიდეშელი — ვალიკო
იან გრეშო — იოზეფი
დოდო აბაშიძე — ვარლამი
იპოლიტე ხვიჩია — სილიბისტრო
რამაზ ჩხიკვაძე – აფრასიონი
კარლო საკანდელიძე — ზაურის მამა
სესიკა კუპრაშვილი — ზაურის ბაბუა
ვასილ ჩხაიძე — ზაურის პაპა (დიდი ბაბუა)
ფრანტიშეკ პაპი — ორლიკი
ტუვური ყელისმიერი სიმღერა

ტუვური ყელისმიერი სიმღერა — ობერტონული სასიმღერო ხელოვნების ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული სახეობა. მისი წარმოშობა დაკავშირებულია ტუველი ხალხის ძველ ანიმისტურ წეს-ჩვეულებთან და ბუნების ხმების მიბაძვასთან. არსებობს ტუვური ყელისმიერი სასიმღერო სტილის რამდენიმე სახეობა:
ხოომეი
სიგიტი
კარგირაა
ბორბანადირი
ეზენგილეერი
ტუვურ ტრადიციულ სასიმღერო ტექნიკას მრავალი ადგილობრივი მუსიკალური კოლექტივი იყენებს, მათ შორის ანსამბლები ალაში, ჰუნ-ჰუურ-ტუ და პოპულარული როკ-ჯგუფი იატ-ხა