ტინკუ

ტინკუ ​​ბოლივიური კეჩუას ტრადიციაა ნორტე პოტოსიდან, რომელიც რიტუალური ბრძოლის ფორმად დაიწყო. კეჩუას ენაზე ეს ნიშნავს „შეხვედრას“.ამ რიტუალის დროს სხვადასხვა თემის მამაკაცები და ქალები ხვდებიან ერთმანეთს და დღესასწაულს ცეკვით იწყებენ. შემდეგ ქალები წრეებს ქმნიან და გალობას იწყებენ, სანამ მამაკაცები ერთმანეთს ებრძვიან; საბოლოოდ ქალებიც შეუერთდებიან ბრძოლას. მაისის პირველ კვირებში პოტოსში დიდი ტინკუები იმართება.

პუტუტუს საყვირებს ხალხი იყენებდა ტინკუს შეხვედრის მოსაწვევად, ასევე გლეხების შესაკრებად, როდესაც ჰასენდადოს მათი ყოფნა სჭირდებოდა.ტინკუს საცეკვაო კოსტიუმები ფერადი და დეკორატიულია. ქალები კაბას, აბარკასს და ქუდს ატარებენ, ხოლო კაცები პერანგს, შარვალს, ქურთუკს, სანდლებს (აბარკას) და მყარ ჩაფხუტის მსგავს ქუდებს ატარებენ.

რიტმული მანერის გამო, რომლითაც მამაკაცები ერთმანეთს მუშტებს ესვრიან და რადგან ისინი მოხრილი პოზაში დგანან და წრეზე მოძრაობენ, ცეკვა იქმნებოდა. ეს ცეკვა, სახელწოდებით „სადღესასწაულო ტინკუ“, ტრადიციულ ბრძოლას ბაძავს და საომარ რიტმს ატარებს.ანდების ტრადიციასა და ცეკვას შორის განსხვავება კოსტიუმებში, ქალების როლსა და იმ ფაქტშია, რომ მოცეკვავეები სინამდვილეში ერთმანეთს არ ებრძვიან. სადღესასწაულო ტინკუ ​​მთელი ბოლივიის კულტურულ ცეკვად იქცა, თუმცა ის პოტოსიში წარმოიშვა.

ტინკუს ბრძოლა
ისტორია
ბოლივიური ტრადიცია პაჩამამას, ანუ დედა ბუნებისადმი ადგილობრივი რწმენით დაიწყო. ბრძოლა პაჩამამას სადიდებელია და ბრძოლის დროს დაღვრილი ნებისმიერი სისხლი მსხვერპლად ითვლება, ნაყოფიერი მოსავლისა და ნაყოფიერების იმედით. ტრადიციის ძალადობრივი ხასიათის გამო, ყოფილა მსხვერპლიც, მაგრამ თითოეული სიკვდილი მსხვერპლად ითვლება, რომელიც სიცოცხლეს შობს და მიწისთვის შეწირულად, რომელიც მას ანაყოფიერებს.ჩხუბი ასევე განიხილება, როგორც ცალკეულ თემებს შორის იმედგაცრუებისა და ბრაზის განტვირთვის საშუალება. ტინკუები, როგორც წესი, ორ-სამ დღეს გრძელდება.ამ დროის განმავლობაში მონაწილეები დროდადრო ჩერდებიან საჭმელად, დასაძინებლად ან დასალევად.

ბრძოლის მეთოდები
ჩხუბის დროს მამაკაცები ხშირად ქვებს ატარებენ ხელში, რათა დარტყმები უფრო ძლიერი იყოს, ან უბრალოდ მოწინააღმდეგეებს ესვრიან. ზოგჯერ, განსაკუთრებით პოტოსის მაჩას ქალაქში, სადაც ჩხუბი ყველაზე სასტიკი ხდება, მამაკაცები ქსოვილის ნაჭრებს, რომლებზეც მიმაგრებულია მინის ნამსხვრევები, მუშტებზე ახვევენ, რათა უფრო მეტი ზიანი მიაყენონ. ასევე გამოიყენება შურდული და შოლტები, თუმცა არა იმდენად ხშირად, როგორც ხელჩართულ ბრძოლაში.ბრძოლის ბოლო დღე ყველაზე ძალადობრივად ითვლება და პოლიციას თითქმის ყოველთვის უწევს სისხლიანი მამაკაცებისა და ქალების მასის ერთმანეთისგან განცალკევება.

ჩაცმულობა
მამაკაცები ტინკუს წვეულებებზე ტრადიციული მონტერებით, ანუ სქელი ტყავისგან დამზადებული სქელი ჩაფხუტის მსგავსი ქუდებით დადიან, რომლებიც კონკისტადორების ჩაფხუტებს მოგვაგონებს. ეს ჩაფხუტები ხშირად შეღებილი და ბუმბულით მორთულია.მათი შარვლები, როგორც წესი, უბრალო შავი ან თეთრია, ფეხებთან ტრადიციული ნაქარგებით. ხშირად მამაკაცები წელზე და მუცელზე შეკრულ ფართო, სქელ ქამრებს ატარებენ მეტი დაცვისთვის.

სადღესასწაულო ტინკუს ცეკვა
სადღესასწაულო ტინკუს, რომელიც გაცილებით სასიამოვნო გამოცდილებაა, ვიდრე საზეიმო ტინკუს, მრავალი განსხვავება აქვს. ის ბოლივიის მთელ ქვეყანაში კულტურულ ცეკვად არის მიღებული. ტინკუს მუსიკას აქვს ხმამაღალი, მუდმივი დასარტყამი ინსტრუმენტების დარტყმა, რაც მას მშობლიურ საომარ ელფერს სძენს, ხოლო ჩარანგოები, გიტარები და ზამპონიები (პან-სტრიპები) მელოდიებს უკრავენ.მოცეკვავეები საბრძოლო მოძრაობებით ასრულებენ, დასარტყამი ინსტრუმენტების მძიმე დარტყმის შესაბამისად.

კოსტიუმები
მამაკაცებისთვის კოსტიუმები უფრო ფერადია. მათი მონტერები, როგორც წესი, გრძელი, ფერადი ბუმბულებით არის მორთული. ტინკუს კოსტიუმები, ანუ სამოსი, რომელსაც მამაკაცები სადღესასწაულო ტინკუს წარმოდგენების დროს ატარებენ, როგორც წესი, მკვეთრი ფერებითაა დამზადებული ძალაუფლებისა და ძლიერების სიმბოლოდ, ნაცვლად ნეიტრალური ფერებისა, რომლებსაც ცერემონიალურ ტინკუებში ატარებენ და მონაწილეებს ეხმარებიან შერწყმაში. ქალები ატარებენ გრძელ ნაქარგ კალთებს და ფერად ზედას. მათ კოსტიუმებს ავსებს ექსტრავაგანტული ქუდები, რომლებიც შეღებილი და მორთულია სხვადასხვა გრძელი და ფერადი ბუმბულითა და ლენტებით. მამაკაცები და ქალები ატარებენ სასეირნო სანდლებს, რათა მათ ადვილად შეძლონ გადაადგილება და ხტომა.

ცეკვა
ცეკვა სრულდება მოხრილი პოზით, წელში მოხრილი. ხელები წინ არის გაშლილი და სხვადასხვა დარტყმები ისმის, ხოლო შემსრულებლები წრეზე მოძრაობენ დოლურას დარტყმის შემდეგ. ყოველი ნახტომი ერთი ფეხიდან მეორეზე მოჰყვება ძლიერი ბაკუნი და მუშტის დარტყმა, რაც ცერემონიალური ტინკუს ძალადობის ნიშნად გამოხატავს. ბევრჯერ მოცეკვავეები ხელში უჭირავთ ძირითად და ტრადიციულ ინსტრუმენტებს, რომლებსაც ბაკუნისას იყენებენ, რათა უფრო მეტი ხმაური დაამატონ უფრო დიდი ეფექტისთვის.