iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ჩრდილოეთი დავაო

ჩრდილოეთი დავაო (; , ოფიციალურად ჩრდილოეთ დავაოს პროვინცია) ― პროვინცია ფილიპინებში. მდებარეობს დავაოს რეგიონში. პროვინციის დედაქალაქი და უდიდესი ქალაქია ტაგუმი. პროვინციის შემადგენლობაში შედის დავაოს ყურეში მდებარე კუნძული სამალიც. ჩრდილოეთ დავაოს ზოგჯერ „ფილიპინების ბანანის დედაქალაქად“ მოიხსენიებენ.

1967 წლამდე ხუთი პროვინცია: დავაო-დე-ორო, ჩრდილოეთი დავაო, სამხრეთი დავაო, დასავლეთი დავაო და აღმოსავლეთი დავაო, და გიპუსკოა ერთ პროვინციაში შედიოდა, რომელიც მინდანაოსა და სულუს დეპარტამენტის პროვინციული რაიონი იყო.
სამხრეთი დავაო

სამხრეთი დავაო (, ოფიციალურად სამხრეთ დავაოს პროვინცია) ― პროვინცია ფილიპინებში. მდებარეობს მინდანაოზე, დავაოს რეგიონში. ფართობისა და მოსახლეობის რაოდენობის მიხედვით უდიდესი ქალაქი დავაო პროვინციის იურისდიქციის ქვეშაა, თუმცა ადმინისტრაციულად მისგან დამოუკიდებელია და პროვინციის შემადგენლობაში მხოლოდ გეოგრაფიული და სტატისტიკური დანიშნულებით აჯგუფებენ.

პროვინციას ჩრდილოეთიდან ჩრდილოეთი დავაო ესაზღვრება, სამხრეთ-აღმოსავლეთიდან ― დასავლეთი დავაო, დასავლეთიდან ― ჩრდილოეთი კოტაბატო და სულთან-კუდარათი, სამხრეთ-დასავლეთიდან ― სამხრეთი კოტაბატო და სარანგანი, ხოლო აღმოსავლეთიდან ― დავაოს ყურე.
ამიერკავკასიის საბჭოების IV ყრილობა

ამიერკავკასიის საბჭოების ყრილობა (5 — 9 აპრილი, 1927, თბილისი) — ამიერკავკასიის საბჭოების რიგით მეოთხე ყრილობა. ესწრებოდა 655 დელეგატი, მათ შორის: კომუნისტი — 525, უპარტიო — 130; ეროვნული შემადგენლობა: აზერბაიჯანელი — 155, ქართველი — 194, სომეხი — 155, რუსი — 90, აფხაზი — 8, ოსი — 8 და სხვა — 45.

დღის წესრიგი:
მოხსენებები სსრ კავშირის მთავრობის მოღვაწეობის (ი. რუძუტაკი), ასფსრ მთავრობის მოღვაწეობის (მ. ორახელაშვილი) შესახებ;
მოხსენებები:
გზატკეცილებისა და საჭაპანო გზების (შ. ელიავა),
ამიერკავკასიის სასოფლო-სამეურნეო კრედიტის (ა. ჩხენკელი),
ასფსრ 1926-27 სახელმწიფო ბიუჯეტის (მ. ჰუსეინოვი) შესახებ;
საკონსტიციიო საკითხები;
ამიერკავკასიის სფსრ-ის ცაკის არჩევნები;
სსრ კავშირის საბჭოების ყრილობის დელეგატთა არჩევნები.

ყრილობამ მოიწონა სსრ კავშირის მთავრობის საშინაო და საგარეო პოლიტიკა და ასფსრ მთავრობის მოღვაწეობა; აღნიშნა წარმატებები ხალხთა შორის ეროვნული მშვიდობიანობის და მუშათა კლასისა და გლეხობის კავშირის განმტკიცების საქმეში, სოციალისტური ინდუსტრიალიზაციის პოლიტიკის გატარებასა და მშრომელთა მატერიალურ-კულტურული დონის ამაღლებაში; დაევალა სათანადო ორგანოებს გზატკეცილებისა და საჭაპანო გზების კეთილმოწყობა, საგზაო მშენებლობისათვის ასიგნებათა გადიდება და საგზაო მშენებლობაში მოსახელობისა და სამეურნეო ორგანიზაციების ფართო ჩაბმა.

ამიერკავკასიის რეპუბლიკების სოფლის მეურნეობის აღდგენა-განვითარებაში დიდი როლი ეთმობოდა სასოფლო-სამეურნეო კრედიტს და ყრილობამ მიუთითა სასოფლო-სამეურნეო ბანკებისა და სასოფლო-სამეურნეო საკრედიტო ამხანაგობათა მუშაობაში არსებულ ცალკეულ ნაკლულოვანებზე, დასახა მათი მუშაობის გაუმჯობესების ღონისძიებები.

ყრილობამ დაამტკიცა ასფსრ-ის 1926-27 წლების სახელმწიფო ბიუჯეტი, სწორედ მიიჩნია, რომ ბიუჯეტში მთავარი ადგილი სამრეწველო ხარჯებს ეჭირა, ამასთან ერთ-ერთ უმთავრეს ამოცანად დასახა ასიგნებათა გადიდება სოფლის მეურნეობის კოლექტივიზაციისა და სახელმწიფო განათლების საქმის გაუმჯობესებისათვის; აუცილებლად მიიჩნია სახელმწიფო აპარატის შემდგომი გამარტივება და გაიაფება; რედაქციული ხასიათის ცვლილებები შეიტანა ასფსრ-ის კონსტიტუციის ზოგიერთ მუხლში.

ყრილობამ აირჩია ასფსრ-ის ცაკი (257 წევრი და 143 კანდიდატი) და სსრ კავშირის საბჭოების ყრილობის დელეგატები.

ამიერკავკასიის ცაკის სესიები
სულ გაიმართა ამიერკავკასიის მოწვევის ცენტრალური აღმასრულებელი კომიტეტის ოთხი სესია:
ამიერკავკასიის ცაკის მოწვევის პირველი სესია — 9.4.1927, თბილისი;
ამიერკავკასიის ცაკის მოწვევის მეორე სესია — , თბილისი;
ამიერკავკასიის ცაკის მოწვევის მესამე სესია — 13 - 17.3.1928, ბაქო;
ამიერკავკასიის ცაკის მოწვევის მეოთხე სესია — 29.10 - 1.11.1928, თბილისი.
წმინდა სილვესტრის დღე

წმინდა სილვესტრის დღე, ასევე ცნობილი როგორც სილვესტრი (სილვესტერი) ან სილბესტრი ან წმინდა სილვესტრის დღესასწაული — რომის პაპ სილვესტერ -ის ხსოვნისადმი მიძღვნილი დღესასწაული. წმ. სილვესტრი არის ქრისტიანული წმინდანი, რომელიც იყო რომის პაპი 314-დან 335 წლამდე.

შუა საუკუნეების გადმოცემის თანახმად, სწორედ სილვესტრის წყალობით მოხდა ბიზანტიის იმპერატორ კონსტანტინე დიდის მიერ ქრისტიანობის მიღება. დასავლური ეკლესიები დღესასწაულს აღნიშნავენ წმინდა სილვესტრის გარდაცვალების დღეს, 31 დეკემბერს.

ეს თარიღი ახალი წლის ღამეს ემთხვევა და ახალი წლის ღამეს ხშირად სილბესტერს უწოდებენ. დასავლური ქრისტიანული კონფესიებისთვის, წმინდა სილვესტერის დღე ლიტურგიულად აღინიშნება შობის მეშვიდე დღეს. აღმოსავლეთის ეკლესიები სილვესტრის დღესასწაულს დასავლეთის ეკლესიებისგან განსხვავებულ დღეს აღნიშნავენ, როგორც წესი - 2 იანვარს.
აკვარელი

აკვარელი ( < — „საღებავი წყალზე“ < — „წყალი“) — წყალში ხსნადი საღებავები (ჩვეულებრივ, მცენარეულ წებოზე დამზადებული); ასევე, ამ საღებავებით შექმნილი ფერწერული ნამუშევრები. აკვარელის გამოსარჩევი თავისებურებაა ღია ფუძეზე (ქაღალდი, იშვიათად მუყაო, აბრეშუმი, სპილოს ძვალი, პერგამენტი) დატანილი საღებავების გამჭვირვალობა, ფერთა და ტონალურ გადასვლათა სიმდოვრე. რიგი ნიშნების მიხედვით წარმოადგენს ფერწერას, თუმცა სამუზეუმო კლასიფიკაციაში გრაფიკას მიაკუთვნებენ. შესრულების ტექნიკის მიხედვით განარჩევენ „სუფთა“ აკვარელს და თეთრადამატებულს. აკვარელის ფერწერა არის მრავალფენიანი ან ერთჯეროვანი; შეიძლება შესრულდეს როგორც მშრალად (იტალიური აკვარელი), ისე სველად, რა დროსაც ქაღალდს ასველებენ (ინგლისური აკვარელი). აკვარელი ხშირად ერწყმის კალმით ან ფანქრით შესრულებულ ნახატებს, ზოგჯერ დატანილია ესტაპის ზემოდან; არსებობს ფერადი და მონოქრომული. აკვარელისათვის დამახასიეთებელი ფერთა შერწყმული, ერთმანეთში გადასული ლაქები ქმნის გამოსახულების მოძრაობის ეფექტს და გადმოსცემს ფერისა და შუქ-ჩრდილის უწვრილეს ნიუანსებს. სპეციფიკური ეფექტების მისაღებად აკვარელში შეჰყავთ ცვილი, ეთეროვანი გამზავებლები და სხვა ნივთიერებები, იყენებენ ბრინჯაოსფერ და ვერცხლისფერ საღებავებს, უხამებენ გუაშს, ტემპერას ან პასტელს, აკეთებენ ფუძის ვარიაციებს.

მცენარეულ წებოზე დამზადებული წყალში ხსნადი საღებავებით ფერწერა ჯერ კიდევ ძველ ეგვიპტეში იყო ცნობილი (ძვ. წ. ათასწლეული). გამოიყენებოდა შუა საუკუნეების საწიგნე მინიატიურაში (ევროპასა და აზიაში), უფრო მეტად თეთრასთან და სხვა გაუმჭვირვალე საღებავებთან შერწყმით. ევროპაში სუფთა აკვარელი საუკუნის დასაწყისიდან გავრცელდა და საუკუნემდე უპირატესად დამხმარე მნიშვნელობა ჰქონდა, თუმცა, ალბრეხტ დიურერიდან დაწყებული, გადაიქცა ხელოვნების ცალკე სახეობად; მას იყენებდნენ ნიკოლა პუსენი, კლოდ ლორენი, პეტერ პაულ რუბენსი, რემბრანდტი (მისი სწრაფად შესრულებული მონახაზები სხვა არაფერია, თუ არა მონოქრომული აკვარელი). საუკუნეში გავრცელდა იტალიასა (ფრანჩესკო გვარდი) და საფრანგეთში (ჟან-ონორე ფრაგონარი, იუბერ რობერი). საუკუნის ნახევარში დიდ ბრიტანეთში შეიქმნა აკვარელის ეროვნული სკოლა (უილიამ ბლეიკი, რიჩარდ პარქს ბონინგტონი, ჯონ კონსტებლი, უილიამ ტერნერი და სხვ.). აკვარელი მნიშნველოვან ადგილს იკავებს ადოლფ ფონ მენცელის, მარიანო ფორტუნის, ეჟენ დელაკრუას, ონორე დომიეს, პოლ გავარნის, პოლ სეზანის, ვინსენტ ვან გოგისა და პოლ სინიაკის შემოქმედებაში; საუკუნეში ფართოდ გამოიყენებოდა ექსპრესიონიზმის, ფოვიზმის, აბსტრაქციონიზმის მიმდევარი ოსტატების მიერ, რომლებიც ცდილობდნენ ფერის ემოციური ჟღერადობისა და დეკორატიულობის მიღებას.
ამიერკავკასიის საბჭოების VI ყრილობა

ამიერკავკასიის საბჭოების ყრილობა (20 — 26 თებერვალი, 1931, თბილისი) — ამიერკავკასიის საბჭოების რიგით მეექვსე ყრილობა. ესწრებოდა 695 დელეგატი, მათ შორის: აზერბაიჯანელი — 194, ქართველი — 205, სომეხი — 162, რუსი — 77 და სხვა — 57.

დღის წესრიგი:
ასფსრ მთავრობის საანგარიშო მოხსენება (მ. ტერეგიაზარიანი);
მოხსენებები:
ამიერკავკასიის 1931 წლის სახალხო-მეურნეობის გეგმა (ს. ფირუმოვი),
მებამბეობისა და წყლისმეურნეობის განვითარების შესახებ (დ. ბუნიათზადე),
ასფსრ კონსტიტუციის ცვლილებებისა და დამატებების შეტანის შესახებ (ა. შავერდოვი).
ამიერკავკასიის სფსრ-ის ცაკის არჩევნები;
სსრ კავშირის საბჭოების ყრილობის დელეგატთა არჩევნები.

ყრილობამ მოიწონა მთავრობის მოღვაწეობა საანგარიშო პერიოდში და აღნიშნა წარმატებები სახალხო მეურნეობის განვითარების, კერძოდ, ინდუსტრიალიზაციისა და სოფლის მეურნეობის სოციალისტური რეკონსტრუქციის საქმეში. საანგარიშო მოხსენების გამო მიღებულ რეზოლუციაში ყრილობამ აუცილებლად ჩათვალა სოციალისტური მშენებლობის ტემპის ზრდა.

სერიოზული ყურადღება დაეთმო მებამბეობისა და წყლის მეურნეობის განვითარების საკითხებს.

ყრილობამ იმსჯელა საკონსტიტუციო საკითხებზე და მიიღო დადგენილება ასფსრ კონსტიტუციაში ცვლილებებისა და დამატებათა შეტანის შესახებ, აირჩია ასფსრ ცაკი 485 კაცის შემადგენლობით და სსრ კავშირის საბჭოების ყრილობის დელეგატები.

ამიერკავკასიის ცაკის სესიები
სულ გაიმართა ამიერკავკასიის მოწვევის ცენტრალური აღმასრულებელი კომიტეტის სამი სესია:
ამიერკავკასიის ცაკის მოწვევის პირველი სესია — 27.2.1931, თბილისი;
ამიერკავკასიის ცაკის მოწვევის მეორე სესია — 25 - 28.1.1932, თბილისი;
ამიერკავკასიის ცაკის მოწვევის მესამე სესია — 25 - 28.2.1933, თბილისი.
ამიერკავკასიის საბჭოების VII ყრილობა

ამიერკავკასიის საბჭოების ყრილობა (15 — 18 იანვარი, 1935, თბილისი) — ამიერკავკასიის საბჭოების რიგით მეშვიდე ყრილობა. ესწრებოდა 765 დელეგატი, მათ შორის: კომუნისტი — 559, უპარტიო — 206; ეროვნული შემადგენლობა: აზერბაიჯანელი — 174, ქართველი — 223, სომეხი — 166, რუსი — 112, ებრაელი — 32, აფხაზი — 13, ოსი —8 და სხვა.

დღის წესრიგი:
ასფსრ მთავრობის საანგარიშო მოხსენება (გ. მუსაბეკოვი);
მოხსენებები:
ამიერკავკასიაში მეცხოველეობის განვითარება (დ. ბუნიათზადე),
საგზაო მეურნეობის განვითარება (ნ. ილიუშინი)
ასფსრ კონსტიტუციაში ცვლილებების შეტანა (ს. თოდრია).
ამიერკავკასიის სფსრ-ის ცაკის არჩევნები;
სსრ კავშირის საბჭოების ყრილობის დელეგატთა არჩევნები.

ყრილობამ მოიწონა მთავრობის მოღვაწეობა საანგარიშო პერიოდში და მიიღო დადგენილება მრეწველობის, სოფლის მეურნეობის და კულტურული მშენებლობის შემდგომი განვითარების შესახებ. მეცხოველეობის განვითარების საკითხებზე მსჯელობისას დელეგატებმა აღნიშნეს, რომ მიუხედავად ბოლო წლებში მოპოვებული ერთგვარი წარმატებებისა, სოფლის მეურნეობის ეს მნშვნელვანი დარგი მაინც ჩამარჩენილი იყო. ყრილობამ დაავალა მთავრობას, უახლოეს ხანში შეემუშავებინა ამიერკავკასიაში მეცხოველეობის განვითარების გეგმა. განსაკუთრებული ყურადღება დაეთმო საგზაო მშენებლობის საკითხებს. ამ საკითხზე მიღებულ დადგენილებაში დაისახა საგზაო მეურნეობათა ნაკლულევანებათა აღმოფხვრის ღონისძიებები, აღინიშნა, რომ სათანადო ორგანოებს უნდა ეზრუნათ საგზაო სპეციალისტების მომზადებაზე, მგზავრთა კულტურულ მომსახურების გაუმჯობესებასა და გზების გამწვანებაზე.

ყრილობამ იმსჯელა საკონსტიტუციო საკითხებზე და მიიღო დადგენილება ასფსრ კონსტიტუციაში ცვლილებებისა და დამატებათა შეტანის შესახებ, აირჩია ასფსრ ცაკი 400 კაცის შემადგენლობით და სსრ კავშირის საბჭოების ყრილობის დელეგატები.

ამიერკავკასიის ცაკის სესიები
სულ გაიმართა ამიერკავკასიის მოწვევის ცენტრალური აღმასრულებელი კომიტეტის სამი სესია:
ამიერკავკასიის ცაკის მოწვევის პირველი სესია — 18.1.1935, თბილისი.
ამიერკავკასიის ცაკის მოწვევის მეორე სესია — 5 მარტი, 1935, თბილისი.
ამიერკავკასიის ცაკის მოწვევის მესამე სესია (3 სხდომა) — 5, 6, 7 თებერვალი, 1936, თბილისი.
გუაში

გუაში ( < – წყლის საღებავი) — წყალსა და წებოში (გუმიარაბიკი, ხორბლის სახამებელი, დექსტრინი და სხვ.) თეთრასა და სუფთად გალესილი პიგმენტის შერევით მიღებული საღებავი, აგრეთვე ამ საღებავით შესრულებული ნახატები. ჩვეულებრივ გუაშით ხატავენ ქაღალდზე, მუყაოზე, ფიცარზე, ტილოზე, აბრეშუმზე, ძვალზე. გამოიყენებოდა დიდ სადაზგ ქმნილებებზე მუშაობისას; მის თავისებურებებს (ტონების სიმკვრივე და მქრქალობა) დეკორატიული ეფექტების მისაღებად იყენებდნენ. გუაშით ასევე ასრულებენ პლაკატების ორიგინალებს, დეკორაციების ესკიზებს, გაფორმებით სამუშაოებს.
იუკაგირის ზეგანი

იუკაგირის ზეგანი — ზეგანი რუსეთში, იაკუტიასა და მაგადანის ოლქში, მდ. კოლიმის მარჯვენა ნაპირზე. ჩრდილოეთ ნაწილში აგებულია მეზოზოური ეფუზივებით, სამხრეთში — მეტამორფული კამბრიულისწინა, პალეოზოური და ტრიასული ნალექებით. შუამდინარეთების საშუალო სიმაღლე 300–700 მ-ია, ცალკეული მასივებისა — 1000 მ-ზე მაღალი (1128 მ, ჩუბუკულახი). არის მეჩხერი ფოთლოვანი ტყეები, 400–600 მ-ზე მაღლა — ქონდარა ფიჭვის რაყები და ტუნდრა.
პანტერა (წიგნი)

პანტერა პოლონელი ნობელიანტი ავტორის, ვლადისლავ რეიმონტის 1911 წლის მოდერნისტული საშინელებათა რომანი.

სათაური
ნაწარმოები რამდენიმე წლის განმავლობაში ეტაპობრივად იქმნებოდა. 1904 წელს პირველად გამოჩნდა ნაწარმოები კურიერ ვარშავსკიში­, სახელწოდებით ნისლებში, რითაც ავტორი ხაზს უსვამდა ნაწარმოებში მოქმედების არეალის ლონდონის კლიმატურ მდგომარეობას, თუმცა შვიდი წლის შემდეგ, მრავარი რედაქტირებისა და შესწორების ფონზე, ავტორმა ნაწარმოებს სახელი შეუცვალა და დაარქვა ვამპირი.

ფონი
მე-19 საუკუნის ვროცლავში  სპირიტუალური საზოგადოება აყვავებულიყო, რამაც დიდი დაღი დაასვა თავად ავტორსაც. ვლადისლავი გატაცებული იყო სპირიტუალური სეანსებით და თავად მკითხავებთანაც საკმაოდ ახლო შეხება ჰქონდა. ერთხელ, ერთი ასეთი სეანსისას, რიგითმა მკითხავმა მას დიდი ქონება და ნობელის პრემია უწინასწარმეტყველა. ავტორის ბიოგრაფები ღრმად არიან დარწმუნებულნი, რომ ვროცლავში გატარებულმა პერიოდმა და მისმა ოკულტისტური თემებით დაინტერესებამ შთააგონა მას შეექმნა ეს საშინელებათა ჟანრის ნაწარმოები.

ცნობილ ჰომეოპათ ექიმ იოზეფ დრჟევიცკიესთან ერთად, 1894 წლის ივლისში მომავალი ნობელის პრემიის ლაურეატი გაემგზავრა ლონდონში, თეოსოფიური საზოგადოების კონგრესზე. თეოსოფისტების შეხვედრისას რეიმონტი გაეცნო ოკულტისტ თეოსოფოსსა და მწერალს, ელენა პეტროვნა ბლავატსკაიას და მისი გავლენის ქვეშ მოექცა. მისმა თეოსოფიურმა იდეებმა მყისვე მიიპყრო რეიმონტის ყურადღება და მისი გავლენის ქვეშ მყოფმა, ბლავაცკაიას ნააზრევიც საკუთარ ნაწარმოებშიც ასახა.

მდებარეობა
რეიმონტმა მოქმედების არეალად აირჩია ლონდონი შეიძლება ითქვას, იმდროინდელი მსოფლიოს დედაქალაქი და კულტურული ცენტრი, სადაც წარმატების, სიყვარულისა და ფულის მაძებარი ემიგრანტები ჩადიოდნენ. ავტორმა ქალაქი წარმოაჩინა, როგორც საიდუმლო დაწასაბეულებების მქონე ადგილი, სავსე ქუჩის მქადაგებლებითა და მასონური ლოჟებით. ეს არის ერთგვარი ლაბირინთი, საიდანაც, ავტორის თქმით, დახვეული დერეფნებიდან გამოსვლა რთულია. თავის მხრივ, ქალაქში გაბატონებული სპეციფიკური კლიმატი ამ ადგილს უსიამოვნოსა და შემზარავს ხდის. ნისლიანი ლონდონი ემსგავსება უფსკრულს, რომელშიც ადგილობრივიც კი მარტივად იკარგება.

სიუჟეტი
ნაწარმოების მთავარი გმირი ზენონი ლონდონში მცხოვრები პოლონელი ემიგრანტია, რომელიც ყოველდღიურად ეწევა ლიტერატურულ საქმიანობას. მალე, ის საკუთარი საცოლის, ბეცის ძმის ჯონის გავლენით უერთდება ადგილობრივ სპირიტუალისტურ დაჯგუფებას. აქ იგი შეხვდება მშვენიერ, იდუმალებით მოცულ დეიზის, რომელიც ყოველთვის თან შავ პანტერასთან ერთად დადის. სეანსის წევრები განიცდიან ჰალუცინაციებს, შფოთვებს, ხილვებს, ტრანსებს, გაორებას შედეგად, ზღვარი რეალობასა და სიზმარს შორის ბუნდოვანი ხდება. ზენონი ავტომატურად ემორჩილება დეიზის ხიბლს, რომელიც, როგორც ვამპირი საშინელებათა რომანიდან, იწოვს მის შინაგან ენერგეტიკას და ხდება მისი უბედურებისა და არასწორი არჩევანის მიზეზი. თანდათანობით, მწერალი სატანიზმის გავლენის ქვეშ ექცევა, ესწრება შავ მესას. როგორც ერთ-ერთი ლიტერატურათმცოდნე წერს: „ის ხდება არა იმდენად სატანის მიმდევარი, რამდენადაც სატანის მქადაგებლისა“. საქმე იქამდეც მიდიც, რომ ზენონი საკუთარ სიყვარულსაც უარყოფს იმისთვის, რომ დეიზისთან ყოველდღიურ სიახლოვეში იყოს. მას აღარც ის ადარდებს, რომ მამაა და წითური ქალბატონით დატყვევებული ზენონი სამშობლოში დაბრუნებაზეც კი უარს ამბობს, რომ მიხედოს საკუთარ ქალიშვილ ვანძიას და დედას ადას.

იხილეთ ასევე
ვლადისლავ რეიმონტი
ელენა ბლავატსკაია
ოკულტიზმი
მომის ქედი

მომის ქედი — ქედი რუსეთში, იაკუტიაში. მდებარეობს ჩერსკის მთაგრეხილის სისტემაში, მდ. ინდიგირკის მარჯენა ნაპირზე. სიგრძე 470 კმ. სიმაღლე 2480 მ-მდე. ჭარბობს საშუალო მთის რელიეფი; ქედის ამაღლებულ ნაწილში — ალპური. ადგილ-ადგილ შემორჩენილია ძველი მოსწორების ზედაპირები, რომლებმა განიცადეს ინტენსიური ეროზიული დანაწევრება მდინარეთა ღრმა ხეობებით. განვითარებულია მრავალწლოვანი მზრალობა და რელიეფის მასთან დაკავშირებული ნივალურ-სოლიფლუქციური ფორმები. მდინარე ინდიგირკისა და მისი შენაკადების ხეობებში გავრცელებულია დიდი მინაყინები (ტარინები), მ.შ. უდიდესია მდინარე მომაზე — ულახან-ტარინი (სისქე 4 მ-მდე, ფართობი წლის მონაკვეთის მიხედვით 76-დან 112 კმ²-მდე). ქედის ქვემო კალთებზე ჭარბობს მთა-ველის ლანდშაფტები — მეჩხერი ფოთლოვანი ტყეები, რომლებსაც 1000 მ-ზე მაღლა ქონდარა ფიჭვის, მურყნის, ტირიფის შეკრული რაყები ცვლის; 1500 მ-ზე მაღლა — მაღალმთის ლიქენიანი ტუნდრა, ქვიანი მასივები, ისლიანი და ჭაობის ბამბიანი დაჭაობებული ტუნდრა.
მომა (მდინარე)

მომა — მდინარე რუსეთში, იაკუტიაში (სახაში), მდ. ინდიგირკის მარჯვენა შენაკადი. სიგრძე 406 კმ, აუზის ფართობი 30 200 კმ². ულახან-ჩისტაის ქედზე (ჩერსკის მთაგრეხილის სისტემა) სათავეს იღებს ორ ნაწილად: ილინ-იურიახი და კიენგი, მიედინება ფართო მთათაშორის ხეობაში. კალაპოტი შუა და ქვემო წელზე უხვადაა ჭორომები. უპირატესად იკვებება წვიმის წყლით. ზამთარში მომის ხეობაში წარმოიქმნება გიგანტური მინაყინები. მდინარის აუზში ქვანახშირის საბადოებია.
ულახან-ჩისტაი

ულახან-ჩისტაი — ქედი რუსეთში, იაკუტიაში (სახაში), ჩერსკის მთაგრეხილის სისტემაში. სიგრძე 250 კმ, სიმაღლე ზღვის დონიდან 3147 მ-მდე (მთა პობედა). ძირითადად აგებულია გრანიტებით. რელიეფი ალპინოტიპურია, ვიწრო შუამდინარეთებით (ცირკები, ტროგები, დაკიდული ხეობები). წარმოდგენილია თანამედროვე გამყინვარება (საერთო ფართობი დაახლ. 100 კმ²). 900–1000 მ სიმაღლემდე მეჩხერი ფოთლოვანი ტაიგაა, 1300–1600 მ-მდე — ქონდარა ფიჭვი და მთის ტუნდრა, უფრო მაღლა — მთის ქვიანი უდაბნო.
კონდაკოვის ზეგანი

კონდაკოვის ზეგანი — ზეგანი რუსეთში, იაკუტიაში (სახაში), მდინარე ინდიგირკის ქვემო წელის მარჯვენა ნაპირზე. სამხრეთიდან შემოსაზღვრულია ულახან-სისის ქედით. სიგრძე დაახლ. 200 კმ, სიგანე 150 კმ. სიმაღლე 480–490 მ-მდე. აქებულია ზედა იურული პერიოდის ქვიშაქვებით, ალევროლითებითა და ფიქლებით. ზედაპირი ძლიერაა დანაწევრებული მდინარეთა ხეობებით და დაფარულია მთა-ტუნდრის მცენარეულობით; სამხრეთ ნაწილის ხეობებში ლარიქსის ტყეტუნდრაა.
ზემო ოშორის ეკლესია

}). აბანოს ზემოთ იმავე მხარეს კლდის ძირში მდებარეობს ნაეკლესიარი. 1930-იან წლებში გიორგი ბოჭორიძის მოგზაურობის დროს შემორჩენილი იყო ჩრდილოეთი კედელი 6 მ სიგრძით, სიმღლით 1.5 მ. სამხრეთის კედელი ნანგრევებში იყო მოყოლილი. დაზიანებული ეკლესიის ნანგრევებიდან გამომდინარე გ. ბოჭორიძე ვარაუდობდა, რომ ეკლესიის ზომები უნდა ყოფილიყო 62.5 მ-ზე. ეკლესიის ქვები ზოგი გატანილია, ხოლო ნაშთი ნანგრევებითაა სავსე და ტყემლის ხეებია ბუჩქებად ამოზრდილი.

ექვთიმე თაყაიშვილმა 1902 წლის არქეოლოგიური ექსპედიციის დროს მოინახულა და აღწერა ზემო ოშორის ეკლესიაც.
ზემო ოშორის წმინდა ელიას ეკლესია

}
| რელიგიური_წევრობა =
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი =მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება =
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =დიახ
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი =41.658708
| გრძედი =43.273533
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
ზემო ოშორის წმინდა ელიას ეკლესია — დარბაზული ეკლესია საქართველოში, ასპინძის მუნიციპალიტეტის სოფელ ოშორაში.

ეკლესია დგას სოფლის აღმოსავლეთით, ოშორის წყლის მარჯვენა კუთხეში, დიდ ხევის ხაზიდან 4 ვერსით ჩრდილოეთით, სოფლიდან 8 ვერსით მოშორებით, მაღალი მთის მაღალსავე კალთაზე, რომელსაც ეს მთა იკეთებს სამხრეთით.

ეკლესია ერთნავიანი ნაგებობაა, რომელსაც ჩრდილოეთიდან მიშენებული აქვს ოთახი. ნაშენია კლდის ქვისა და კირისაგან. კუთხეებს, კარებს, კამარებს და პილასტრებს შეხმარებული აქვს თლილი ქვა. კარი აქვს სამხრეთიდან. ჩრდილოეთის და სამხრეთის მარეს აქვს ორ-ორი ყალბი კამარა. დგას მარტო კედლები, ისიც ნაწილობრივ დანგრეულია. თაღი შერჩენილი აქვს მხოლოდ დასავლეთ ნაწილს1.5 მ-ის სიგანით, ჰხურებია ლორფინი. კედლებიდან აღმოსავლეთ-სამხრეთი და ჩრდილოეთის კედლის ზედა ნაწილი დაქცეულია. სარკმელი აღმოსავლეთით, დასავლეთით და სამხრეთით თითო-თითო აქვს. ეკლესიას საკურთხეველში სამხრეთ კედელში ჰქონია ღრმა და მაღალი თახჩა. ეკლესიის დაახლოებითი ზომებია 104.5 მ. ჩრდილოეთის სარკმელი დაზიანებული კედლის გამო არ ჩანს. სამხრეთ ოთახს აქვს თაღი, ოღონდ აღმოსავლეთ, სამხრეთ და დასავლეთ-ჩრდილოეთ კუთხეში დაზიანებულია.

აღმოსავლეთის სარკმელი შემკული იყო ჩუქურთმებით. შემორჩენილია სარკმლის ქვედა ჩუქურთმიანი ქვა და მასზე მდებარე სამხრეთით მარჯვენა ჩუქურთმიანი ქვა ხვეული ჩუქურთმით. თვით ეკლესია აღმოსავლეთ მხარეს დიდი თლილი ქვებით არის ნაშენი.
ბადიარიხა

ბადიარიხა — მდინარე რუსეთში, იაკუტიაში (სახაში); მდ. ინდიგირკის მარჯვენა შენაკადი. სიგრძე 545 კმ, აუზის ფართობი 12,2 ათ. კმ². სათავეს იღებს მომის ქედის ჩრდილო-აღმოსავლეთ კალთებზე. მიედინება აბიის დაბლობზე, დასავლეთიდან ეკვრის ალაზეის ზეგანს. ძირითადი შენაკადებია: ოგოროხა (გოროხა), ორტო-ტირეხტიახი, ანტი. ძირითადად იკვებება თოვლისა და წვიმის წყლით. წყლის საშუალო წლიური ხარჯი ქვემო წელზე დაახლ. 60 მ³/წმ. გაყინულია ოქტომბრიდან მაისის ბოლომდე. მდინარის აუზში 2000-მდე მცირე ზომის ტბაა საერთო ფართობით 461 კმ².
სელენიახი

სელენიახი — მდინარე რუსეთში, იაკუტიაში (სახაში); მდ. ინდიგირკის მარცხენა შენაკადი. სიგრძე 796 კმ, აუზის ფართობი 30,8 ათ. კმ². სათავეს იღებს ჩერსკის მთაგრეხილის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში, მიედინება მომა-სელენიახის ღრმულში და აბიის დაბლობზე. მდინარის აუზში მრავალი ტბაა. უპირატესად იკვებება წვიმის წყლით. წყლის საშუალო ხარჯი შესართავში 180 მ³/წმ. იყინება ოქტომბრის დასაწყისში, ლღვება მაისის ბოლოს. ზამთარში გვხვდება მინაყინები.
უიანდინა

უიანდინა — მდინარე რუსეთში, იაკუტიაში (სახაში); მდ. ინდიგირკის მარცხენა შენაკადი. სიგრძე 586 კმ, აუზის ფართობი 177 ათ. კმ². წარმოიქმნება მდინარეების ირგიჩიანისა და ბაკის შეერთებით. ძირითადად მიედინება აბიის დაბლობზე, სადაც ძლიერაა დაკლაკნილი, არის მრავალი ტბა. იკვებება თოვლისა და წვიმის წყლით. წყალდიდობა ივნისიდან სექტემბრის დასაწყისამდეა. იყინება ოქტომბერში, ლღვება მაისის ბოლოს – ივნისის დასაწყისში. ზამთრის ბოლოს მთლიანად იყინება; დამახასიათებელია მინაყინები.
გოშთელიანების მაჩუბი და საცხოვრებელი სახლი

გოშთელიანების მაჩუბი და საცხოვრებელი სახლი — კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის რეგიონში, მესტიის მუნიციპალიტეტში. იგორ გოშთელიანის საკუთრებაში არსებული საცხოვრებელი კომპლექსი დაბა მესტიის ერთ-ერთ მეტად საგულისხმო არქიტექტურულ სიძველეს წარმოადგენს, რომლის ძირითადი ნაწილი დღემდე ფუნქციონირებს. ხუთსართულიანი კოშკისა და სამსართულიანი სახლის ერთიან ქვის კორპუსად შეკრული კომპლექსი ლანჩვალის არქაულ ნაგებობათა შორის მასშტაბურობითა და მრავალგზის გადაკეთებებით იქცევს ყურადღებას. კარმიდამოს ჩრდილო-დასავლეთ პერიმეტრზე აღმართული ნაგებობები ერთმანეთს ედგმის და ღიობებით დანაწევრებული მასიური კედლები სამხრეთის მხარეს, შიდა ეზოსკენ არის გახსნილი. კვადრატული გეგმარების კოშკი სამხრეთ-დასავლეთ კუთხეშია მოქცეული. კოშკი განზე გასული, რამდენადმე ტლანქი პროპორციებით იქცევს ყურადღებას. სამხრეთ-ჩრდილოეთის მიმართულებით ორიენტირებული კედლები ზურგით ოდნავ მიწაშია შეჭრილი. კოშკის დასავლეთ კედელს ახალი დროის, ერთსართულიანი ნაგებობა ედგმის, ხოლო ჩრდილოეთის ფასადს თითქმის სანახევროდ ფარავს მე-19 საუკუნის მეორე ნახევრის, ან მეოცე საუკუნის დასაწყისის დროინდელი საცხოვრებელი სახლი. საცხოვრებელი სახლი აღმოსავლეთ-დასავლეთის ღერძზე წაგრძელებულ, სწორკუთხა გეგმარების შენობას წარმოადგენს. მეტწილად ყორე ქვით ნაშენი კედლები გარედან კირით, ან უფრო გვიანდელი, გაჯის ნალესობით არის დაფარული. სახლის დასავლეთ ფრთას პერპენდიკულარულად ედგმის თითქმის ყრუ კედლებით წარმოდგენილი კიდურა რიზალითის მსგავსი მინაშენი. ეს უკანასკნელი უშუალოდ ედგმის კოშკს და მხოლოდ პირველი სართულზე შესასვლელი ღიობებით დანაწევრებული; მათ შორის მარცხენა თაღოვან-ტიმპანიანი, ვიწრო და მაღალი კარი მინაშენის შიდა სივრცეს უკავშირდება, ხოლო მარჯვნივ გაჭრილი მაღალი და განიერი თაღი ქვის კორპუსში გაყვანილ გვირაბს მონიშნავს. ორფერდა ხის ჭერით გაფორმებული გვირაბი მაღალი ჭიშკრით ეზო/გზისკენ იხსნება; ყურადღებას იქცევს რადიალურად დაწყობილი ფიქალით გამოყვანილი გაშლილი თაღი, რომელშიც ტმპანის სადა ფილაა ჩადგმული. სახლის აღმოსავლეთ ფრთა ორსართულიანი ლალჩის მსგავსად არის კონსტრუირებული, რომლის ეზოსპირა, სამხრეთის კედლები ღია არის დატოვებული. ამავე მინაშენის ზურგის კედელში, პირველ სართულზე ეზოსკენ გამავალი თაღოვანი გასასვლელია დატოვებული. ლალჩის მეორე სართულზე მოწყობილია კიბის უჯრედი, რომლითაც სახლის მეორე სართულის ფართო აივანი მესამეს უკავშირდება. საკუთრივ სახლის სამხრეთ ფასადი აივნებზე გამომავალი, მაღალი და განიერი კარ-სარკმლის ღიობებით არის დანაწევრებული; მათი გეგმარების ხასიათი მეოცე საუკუნის შუა ხანებს, ან შემდგომ პერიოდს უკავშირდება - შესაძლოა, სახლის მშენებლობაც ამავე პერიოდს უკავშირდებოდეს. სახლის ამჟამინდელი ხის კონსტრუქციები, როგორიცაა აივნის კვადრატული ბოძები, სადად შეფიცრული მოაჯირი და საბურავის კოჭები, შედარებით ახალია. პირველი სართული სამეურნეო დნაიშნულებით, მაჩუბად გამოიყენება. მისი კედლები დაზიანებულია, მრავლად არის ნესტის და გამომარილების კვალი, ასევე მაჩუბში შემორჩენილია ხის ლეჭუნდირი.