iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
პოლიქსენა ჰესენ-როტენბურგელი

პოლიქსენა ჰესენ-როტენბურგელი (, ; დ. 21 სექტემბერი, 1706, დარმშტადტი, გერმანია — გ. 13 იანვარი, 1735, ტურინი, იტალია) — გერმანელი პრინცესა. სარდინიის დედოფალი 1730-1735 წლებში როგორც მეფე კარლო ემანუელე -ის მეორე მეუღლე. მომდევნო მეფის, ვიტორიო ამადეო -ის დედა.

ბიოგრაფია
პოლიქსენა დაიბადა 1706 წლის 21 სექტემბერს დარმშტადტში. იგი იყო ჰესენ-რაინფელდზ-როტენბურგის ლანდგრაფ ერნესტ ლეოპოლდისა და მისი მეუღლის, ლანდგრაფინია ელეონორა ლოივენშტაინ-ვერთაიმ-როხეფორდელის შუათანა ქალიშვილი.

1723 წელს სარდინიის ტახტის მემკვიდრის, კარლო ემანუელე სავოიელის პირველი ცოლი, პრინცესა ანა კრისტინა ზულცბახელი გარდაიცვალა, რომლისგანაც პრინცს მხოლოდ ერთი ვაჟი დარჩა, რომელიც მალევე გარდაიცვალა. ამის გამო, მემკვიდრის გასაჩენად მან მეორე ცოლის შერთვა გადაწყვიტა და ამჯერადაც გერმანელის, თუმცაღა მისი კატეგორიული მოთხოვნა იყო, რომ საპატარძლო კათოლიკე უნდა ყოფილიყო.

ამგვარ პირობებში, პიემონტის პრინცისათვის ყველაზე შესაფერის საცოლედ პოლიქსენა მოიაზრებოდა, რადგანც იგი კათოლიკეც იყო, გერმანელიც და თანაც ჰესენელების ძლევამოსილი საგვარეულოს წარმომადგენელიც. საქორწინო მოლაპარაკებები ძალიან მალე, თანაც წარმატებულად დასრულდა, რასაც 1724 წლის 23 ივლისს მარიონეტული, ხოლო 20 აგვისტოს ნამდვილი ქორწინება მოჰყვა ტურინში.

პოლიქსენას საკმაოდ ახლო და თბილი ურთიერთობა ჰქონდა თავის დედამთილთან, დედოფალ ანა მარი ორლეანელთან, რომელთან ერთადაც ხშირად დადიოდა ქალაქგარე რეზიდენციებში. ანა მარი სწორედ ერთ-ერთი ასეთი გასვლისას გარდაიცვალა 1728 წელს.

ცოლის გარდაცვალებიდან მალევე, მეფე ვიტორიო ამადეო -მ მეორე ქორწინება გადაწყვიტა ანა კანალის დი კუმიანაზე, რომელზეც მალევე იქორწინა, რის შემდეგაც 1730 წელს ტახტიდან თავისი ნებით გადადგა კარლო ემანუელე -ის სასარგებლოდ, რითაც პოლიქსენა სარდინიის დედოფალი გახდა.

დედოფალ პოლიქსენას ძალიან უყვარდა ხელოვნება, რის გამოც თავის სამეფოში ხელს უწყობდა ხელოვანი ადამიანების განვითარებას.

1734 წლის ივნისიდან მოყოლებული პოლიქსენა მძიმედ ავადმყოფობდა, რის გამოც 1735 წლის 13 იანვარს, 28 წლის ასაკში გარდაიცვალა კიდეც. მის შემდეგ კარლო ემანუელე მალევე მესამედ დაქორწინდა საღვთო რომის იმპერატორ ფრანც -ის დაზე, პრინცესა ელიზაბეტ ტერეზა ლოთარინგიელზე, რომელიც მისი ბოლო მეუღლე გახდა.

შვილები
ვიტორიო ამადეო (1726-1796), სარდინიის მეფე 1773-1796 წლებში. ცოლად შეირთო მარია ანტონია ფერნანდა ესპანელი, რომელთანაც შეეძინა თორმეტი შვილი, მათ შორის სამი მეფე: კარლო ემანუელე , ვიტორიო ემანუელე და კარლო ფელიჩე;
ელეონორა (1728-1781), გარდაიცვალა გაუთხოვარი;
მარია ლუიზა (1729-1767), გარდაიცვალა გაუთხოვარი;
მარია ფელიჩიტა (1730-1801), გარდაიცვალა გაუთხოვარი;
ემანუელე ფილიბერტო (1731-1735), აოსტას ჰერცოგი, გარდაიცვალა მცირეწლოვანი;
კარლო (1733), კაბლეზის ჰერცოგი, გარდაიცვალა ჩვილობაში;
ზაიდიტები

ზაიდიტები — რელიგიური მიმდინარეობა ისლამში. ზაიდიტების სახელი უკავშირდება შიიტთა მეხუთე იმამის მუჰამად ალ ბაკირის ძმას, ზაიდს. 739 წელს ამ უკანასკნელმა დაიწყო შეიარაღებული აჯანყება უმაიანთა წინააღმდეგ, მაგრამ დამარცხდა ამ ბრძოლაში და მოკლეს. მისი სიკვდილის შემდგომ მისმა მომხდრეებმა შექმნეს რელიგიურ-პოლიტიკური დაჯგუფება, რომელიც მიზნად ისახავდა თეოკრატიული სახელმწიფობას დაფუძნებას ალის მემკვიდრეთა მეთაურობით.

ზაიდიტების თქმით ალი, მორალური და პოლიტიკური თვალსაზრისით მოციქულის ჭეშმარიტი მემკვიდრეა. ზაიდიზმი შიიზმის ყველაზრ ზომიერ ფრთად ითვლება. საერთოდ რელიგიური თვალსაზრისით, ისინი საკმაოდ შემწყნარებლები იყვნენ სუნიტთა მიმართ, ისინი საერთოდ არ წყევლიდნენ პირველ ორ ხალიფას აბუ ბაქრსა და უმარს, თუმცა უსმანის მიმართ კი მათი აზრი იყოფა. ისინი უარყოფდნენ შიიტთა მიერ აღიარებულ დროებითი ქორწინების ინსტიტუტს. ასევე დასაშვებად მიიჩნევენ მუსლიმურ ქვეყანაში ერთდროულად რამდენიმე იმამის არსებობასაც. მათ რელიგიურ წარმოდგენებზე, საკმაოდ დიდი გავლენა მოახდინა მუთაზილიტთა რაციონალიზმაც.

ამ მიმდინარეობიდან რამდენიმე თემი, რომელთა შორის ყველაზე ცნობილია ჯარუდიტები და ბუტრიტები. მათ პოლიტიკურ საქმიანობას მართალი, რომ ვთქვათ საერთოდ არ ჩაუვლია უკვალოდ. შრიწმნა რამდენიმე სახელმწიფო: იდრისიანების - ჩრდილოეთ აფრიკაში (789-926), ასევე ტაბარისტანსა.

ღვთისმეტყველების საკითხებში, ზაიდიები ახლოს არიან მუტათილის სკოლასთან, თუმცა ისინი ზუსტად მუტაზილიტები არ არიან. ორივე სკოლას შორის რამდენიმე საკითხია, განსაკუთრებით კი იმამიტის ზაიდის მოძღვრება, რომელიც უარყოფილია მუათაზიელების მიერ.

შეიძლება ითქვას, რომ ზაიდებს უჭირთ პასიურად დარჩენა უსამართლო სამყაროში, სწორედ თანამედროვე გავლენიანი ზაიდი ლიდერის, ჰუსეინ ბადრედდინ ალ-ჰუთის სიტყვებით, რომ "ზაიდი ვერ დაჯდება მის სახლში".

2004 წლიდან, იემენში, ზაიდის მებრძოლები აჯანყებას ეწევიან ქვეყანაში სუნიტური უმრავლესობის ჯგუფების კუთვნილ ფრაქციების წინააღმდეგ. ჰუტები, როგორც მათ ხშირად უწოდებენ, ირწმუნებოდნენ, რომ მათი ქმედებები მათი საზოგადოების დაცვა მთავრობისა და დისკრიმინაციისგან ხდება, თუმცა იემენის მთავრობა, თავის მხრივ, მათ ადანაშაულებდა, რომ სურდათ მისი ჩამოგდება და რელიგიური კანონის დაწესება.

ზაიდის სასულიერო ლიტერატურა აქცენტს აკეთებს სამართლიანობასა და ადამიანის პასუხისმგებლობაზე და მის პოლიტიკურ გავლენას, ანუ მუსლიმებს აქვთ რელიგიური ეთიკური და სამართლებრივი ვალდებულება აღდგეს და დააკავონ უსამართლო ლიდერები, მათ შორის უსამართლო სულთნები და ხალიფები.

აღსანიშნავია, რომ ზაიდები 2014 წლის მდგომარეობით, მსოფლიოში მუსლიმი მოსახლეობის დაახლოებით 0,5% -ს შეადგენენ.

ამჟამად ზაიდიტები ძირითადად ცხოვრობენ ჩრდილოეთ იემენში, სადაც ისინი შეადგენენ მოსახლეობის თითქმის ნახევარზე მეტს. ზაიდიტების ცნობილი თემებია აგრეთვე სამხრეთ იემენში, საუდის არაბეთში, პაკისტანსა და სხვა ქვეყნებში.
წითელი მთიულა

წითელი მთიულა — ფრინველი ბეღურასნაირთა რიგის მთიულასებრთა ოჯახისა.

მისი სხეულის სიგრძეა 21 სმ, იწონის 50–60 გრამს. მამალს თავი, მკერდი და კუდის ზემოთა მიდამოები წითელი აქვს, ზურგი მორუხო-მურა; დედალი მორუხო მურაა, კუდის ზემოთა მიდამოები მომწვანო ფერისა აქვს. გავრცელებულია ცენტრალური აზიის მთების ალპურ და სუბალპურ სარტყლებში. ზამთარში მომთაბარეობს ვერტიკალურად. ბუდეს კლდეების ნაპრალებში იკეთებს. დედალი დებს 4 კვერცხს და მხოლოდ ის კრუხავს. იკვებება მცენარეთა თესლებით.
გრძელკუდა სტვენია

გრძელკუდა სტვენია — ფრინველი მთიულასებრთა ოჯახისა.

მისი სხეულის სიგრძეა 16–19 სანტიმეტრი, მასა 14–20 გრამი, ფრთის შლილი 20–23 სმ. ახასიათებს კომპაქტური კორპუსი, გრძელი კონტრასტული კუდი, მოკლე მომრგვალებული ფრთები. ნისკარტი სტვენიასავით გაბერილი აქვს (აქედან სახელწოდება). შებუმბვლა ფაფუკია, მამალი შეფერილია ვერცხლისფერ-ვარდისფრად, დედალი და ახალგაზრდა ინდივიდები მურა ფერისანი არიან, კუდის ზემოთა მიდამო ვარდისფერი აქვთ და ჭრელი ლაქები აყრიათ სხეულზე. გალობა სასიამოვნო მოსასმენია, დუდუნ-ჟღურტულის მსგავსი, ბოლოვდება წრიპინით. ფრენის დროს ფრთები მკვეთრ ხმას გამოსცემენ.

გავრცელებულია სამხრეთ ტაიგაში, ფოთლოვან ტყეებსა და ტყესტეპებში ურალიდან ჩინეთსა და კურულიმდე. ზამთარში ჩრდილოეთ რაიონებიდან სამხრეთისკენ მომთაბარეობს. უპირატესობას ანიჭებს ბუჩქნარიან ჭალებს, ბუდობის სეზონის გარდა — აგროლანდშაფტებს. იკვებება თესლებით.

წყვილები იქმნება შემოდგომა-ზამთრის მომთაბარეობის დროს; გამრავლების სეზონი ფოთლების გამოსვლის შემდეგ იწყება. ბუდე ფინჯნის ფორმის აკურატული ნაგებობაა, რომელიც ბუჩქის სიღრმეშია (მიწიდან არაუმეტეს 3 მეტრისა) აგებული გამხმარი ბალახისაგან. დედალი დებს 4–5 და მხოლოდ ის კრუხავს. პოპულარული გალიის ფრინველია.
მარია ტერეზია ავსტრიელი (1801-1855)

მარია ტერეზია ავსტრიელი (, ; დ. 21 მარტი, 1801, ვენა, ავსტრია — გ. 12 იანვარი, 1855, ტურინი, იტალია) — ჰაბსბურგ-ლოთარინგიის დინასტიის წარმომადგენელი. ტოსკანის დიდ ჰერცოგ ფერდინანდო -ისა და ლუიზა მარია ნეაპოლელის ქალიშვილი. კარინიანოს პრინცესა 1817-1831 წლებში და სარდინიის დედოფალი 1831-1849 წლებში როგორც კარლო ალბერტო -ის მეუღლე. გაერთიანებული იტალიის პირველი მეფის, ვიტორიო ემანუელე -ის დედა.

ბიოგრაფია
მარია ტერეზა დაიბადა 1801 წლის 21 მარტს ვენაში. იგი იყო ტოსკანის დიდ ჰერცოგ ფერდინანდო -ისა და მისი ცოლის, ლუიზა მარია ნეაპოლელის ქალიშვილი. მამამისი იყო ავსტრიის იმპერატრიცა მარია ტერეზიას ვაჟი (ვის პატივსაცემადაც დაარქვეს მას სახელი) და ავსტრიის იმპერატორ ფრანც -ის ბიძა. მას შემდეგ, რაც ნაპოლეონმა ტოკსნა დაიპყრო, იგი თავის ცოლ-შვილთან ერთად ცხოვრობდა ვენის საიმპერატორო კარზე.

მარია ტერეზიას დაბადებიდან ერთ წელიწადში დედამისი მშობიარობას გადაჰყვა, რის შემდეგაც მამამისს მეორე ცოლი აღარ შეურთავს.

1814 წელს, ნაპოლეონის ჩამოგდების შემდეგ ევროპაში ძველი საზღვრები აღდგა და ფერდინანდოსაც დაუბრუნდა ტოსკანის ტახტი, რის შემდეგაც იგი თავის შვილებთან ერთად ფლორენციაში გადასახლდა. 1817 წლის 30 სექტემბერს, ფლორენციაში შედგა მარია ტერეზიასა და კარინიანოს პრინც კარლო ალბერტო სავოიელის ქორწინება.

1820-22 წლებში მარია ტერეზიამ ზედიზედ ორი ვაჟი გააჩინა. ამას მალევე მოჰყვა მესამე გოგონას დაბადება, თუმცა იგი ჩვილობაში გარდაიცვალა. 1824 წელს სარდინიის უშვილო მეფე კარლო ფელიჩე -მა თავის მემკვიდრედ საკუთარი ბიძაშვილი, ანუ კარლო ალბერტო სავოიელი დაასახელა. 1831 წელს კარლო ფელიჩე უშვილოდ გარდაიცვალა, რის შემდეგაც კარლო ალბერტო და მარია ტერეზია სარდინიის მეფე-დედოფალი გახდნენ.

1849 წელს, ქმრის გარდაცვალების შემდეგ იგი სარდინიის დედა-დედოფალი გახდა. მარია ტერეზია იმდენად განიცდიდა მეუღლის გარდაცვალებას, რომ საჯაროდ საერთოდ აღარ გამოდიოდა და მთელ დღეებს საკუთარ ოთახში ატარებდა. დარჩენილი ცხოვრება ტურინის სამეფო კარზე გაატარა, სადაც გარდაიცვალა კიდეც 1855 წლის 12 იანვარს, 53 წლის ასაკში. იგი დაკრძალეს კარლო ალბერტოს გვერდით, სუპერგის ბაზილიკაში.

შვილები
ვიტორიო ემანუელე (1820-1878), გაერთიანებული იტალიის პირველი მეფე. ცოლად შეირთო ადელჰაიდ ავსტრიელი, რომელთანაც შეეძინა შვილები;
ფერდინანდო მარია (1822-1855), გენუის ჰერცოგი. ცოლად შეირთო ელიზაბეთ საქსონიელი, რომელთანაც შეეძინა შვილები, მათ შორის იტალიის დედოფალი მარგერიტა სავოიელი;
მარია კრისტინა (1826-1827), გარდაიცვალა მცირეწლოვანი;

წინაპრები
ლაშა ბექაური

ლაშა ბექაური (დ. 26 ივლისი, 2000, არხილოსკალო, საქართველო) — ქართველი ძიუდოისტი. საერთაშორისო ტურნირებზე ასპარეზობს საქართველოს სახელით. 2020 და 2024 წლების ორგზის ოლიმპიური ჩემპიონი, ასევე არის 2021 წლის ევროპის ჩემპიონატის გამარჯვებული. პირველი ადგილი 2019 წლის მსოფლიოს ახალგაზრდულ ჩემპიონატზე 90 კგ წონით კატეგორიაში და ასევე პირველი ადგილი 2019 წლის ევროპის ახალგაზრდულ ჩემპიონატზე 90 კგ წონით კატეგორიაში. აღსანიშნავია, რომ ლაშა ბექაური ძიუდოში მსოფლიოს ახალგაზრდული ჩემპიონატის გამარჯვებული 2018 წელსაც გახდა, ბაჰამის კუნძულების დედაქალაქ ნასაუში

ტოკიოს 2020 წლის ოლიმპიადაზე, 2021 წლის 28 ივლისს, -90 კგ წონით კატეგორიაში, ლაშა ბექაური ოქროს მედლის მფლობელი გახდა.

პარიზის 2024 წლის ოლიმპიადაზე, -90 კგ წონით კატეგორიაში, ლაშა ბექაური ოქროს მედლის მფლობელი გახდა.
ბიანკა მონფერატელი

ბიანკა მონფერატელი (; დ. 1472 — გ. 30 მარტი, 1519) — მონფერატოს მარკიზის ასული. სავოიის ჰერცოგინია, კვიპროსის, სომხეთისა და იერუსალიმის ტიტულარული დედოფალი 1485-1490 წლებში როგორც კარლო -ის მეუღლე. ჰერცოგ კარლო -ის დედა და მისი რეგენტი 1490-1496 წლებში.

ბიოგრაფია
ბიანკა დაიბადა 1472 წელს. იგი იყო მონფერატოს მარკიზ გულიელმო -ისა და მისი მეორე ცოლის, ელიზაბეტა სფორცას უფროსი ქალიშვილი. მას მხოლოდ ერთი უმცროსი და, ჯოვანა ჰყავდა. აღსანიშნავია, რომ დედამისი იყო მილანის ჰერცოგ ფრანჩესკო სფორცასა და ბიანკა მარია ვისკონტის ქალიშვილი, ვის პატივსაცემადაც დაარქვეს მას სახელი. მეორე ქალიშვილის გაჩენიდან მალევე, 17 წლის ელიზაბეტა გარდაიცვალა, რა დროსაც ბიანკა ჯერ ერთი წლისაც არ იყო. ამის გამო მარკიზი გულიელმო მესამედ დაქორწინდა ფრანგ დიდგვაროვან ბერნარდა დე ბროსზე.

1485 წლის 1 აპრილს ბიანკა მიათხოვეს სავოიის ჰერცოგ კარლო -ს, რომელთანაც ხუთწლიანი ქორწინებიდან ხუთი შვილი შეეძინა:

მკვდარშობილი ვაჟი (1486);
იოლანდა ლუიზა (1487-1499), ცოლად გაჰყვა სავოიის ჰერცოგ ფილიბერტო -ს, თუმცა უშვილოდ გარდაიცვალა;
მკვდარშობილი ვაჟი (1488);
კარლო (1489-1496), სავოიის ჰერცოგი 1490-96 წლებში.
მკვდარშობილი გოგონა (1490);

1490 წლის 13 მარტს ბიანკას მეუღლე, ჰერცოგი კარლო გარდაიცვალა. ამის შემდეგ ტახტი მათმა ჩვილმა ვაჟმა, კარლო -მ დაიკავა, რომლის რეგენტიც თავად ბიანკა გახდა. იგი სავოიას ამ სტატუსით ექვსი წლის მანძილზე, ანუ თავისი ვაჟის გარდაცვალებამდე მართავდა. მას შემდეგ, რაც კარლო ექვსი წლის ასაკში გარდაიცვალა, ტახტი ბიანკას ქმრის ბიძამ, ფილიპო -მ დაიკავა. იგი სულ ერთ წელიწადში გარდაიცვალა, რის გამოც ტახტი მისმა ვაჟმა, ფილიბერტო -მ დაიკავა, რომელმაც ცოლად ბიანკას ქალიშვილი, იოლანდა ლუიზა შეირთო, რომელიც ამ ამბიდან ორ წელიწადში, 12 წლის ასაკში გარდაიცვალა.

თავისი დარჩენილი ცხოვრება ბიანკამ ჩრდილში, ტურინის სამეფო კარზე გაატარა. 1518 წლიდან მისი ჯანმრთელობის მდგომარეობა დამძიმდა. მალევე მას ტუბერკულოზის დიაგნოზი დაუსვეს, რამაც 1519 წლის 30 მარტს გარდაიცვალა. მისივე ანდერძის თანახმად, იგი დაკრძალეს კარინიანოში, წმინდა მარიამის სახელობის ეკლესიაში.
ლუი პასტერის ქუჩა

ლუი პასტერის ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს ჩუღურეთის რაიონში, დავით აღმაშენებლის გამზირსა და დიმიტრი უზნაძის ქუჩას შორის. წარმოიქმნა საუკუნეში. მისი პირვანდელი სახელია აფთიაქის ქუჩა, სწორედ ამ სახელითაა დატანილი თბილისის 1876 წლის გეგმაზე. 1902 წელს სამედიცინო საზოგადოების ინიციატივით, ეწოდა ლუი პასტერის ქუჩა. შეტანილია თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში. ამ მიდამოებში იყო პასტერიზაციის დისპანსერი.
ახარდანი

ახარდანი , ხარდანი — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში სამეგრელო-აფხაზეთიდან.

გავრცელება
საკმაოდ ჰგავს იმერულ ჯიშს სამჭაჭას, რის გამოც ზოგიერთ სოფელში მას „სამჭაჭას“ ეძახიან. აფხაზეთში კი ეს ჯიში სამეგრელოდანაა შეტანილი და „ახარდანის“ სახელითაა ცნობილი. ხარდანის სახელით ფართოდ გავრცელებული იყო შუა და გურიაში, თუმცა მისი ღვინო მდარედ მიიჩნეოდა.

ბოტანიკური აღწერა
ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ან საშუალოზე დიდია, მომრგვალო, სამ-ხუთნაკვეთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე ქეჩისებრად სქლადაა შებუსული. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო სიდიდისაა, კონუსური ან ცილინდრული, ფრთიანი, კუმსი ან ძალიან კუმსი. მარცვალი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, მუქი-ლურჯი შეფერილობის. თხელკანიანია, ცვილისებრი ფიფქით უხვად დაფარული. რბილობი წვნიანია, წვენი — უფერული, სასიამოვნო გემოთი.

ახარდანი ძლიერი ზრდა-განვითარებისაა. სრულ სიმწიფეში ოქტომბრის პირველ ნახევარში შედის. სავეგეტაციო პერიოდი კვირტის გაშლიდან სრულ სიმწიფემდე 180-200 დრეა. მტევნის საშუალო წონა 150-160 გრამია. საჰექტარო მოსავლიანობა 8.0-9.0 ტონაა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 19-20%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 8-9 გ/ლ-ს.

მიიღება საშუალოდ ექსრაქტული, კარგი ფერის, სასიამოვნო გემოს სუფრის წითელი ღვინო.
მოსკოვის კონსერვატორია

მოსკოვის კონსერვატორია, ოფიციალურად პ. ი. ჩაიკოვსკის სახელობის მოსკოვის სახელმწიფო კონსერვატორია — საგანმანათლებლო მუსიკალური დაწესებულება რომელიც მდებარეობს მოსკოვში, რუსეთში. იგი გასცემს საბაკალავრო და სამაგისტრო დიპლომებს მუსიკალურ წარმოდგენასა და მუსიკალურ კვლევაში. კონსერვატორია ხალხს სთავაზობს სხვადასხვა ხარისხს, მათ შორის მუსიკის შესრულების ბაკალავრის, მუსიკის მაგისტრისა და კვლევაში კვლევის დოქტორანტის ხარისხს.

ისტორია
მოსკოვის საიმპერატორო კონსერვატორია დაარსდა 1866 წელს; მისი თანადამფუძნებლები იყვნენ ნიკოლაი რუბინშტეინი და ნიკოლოზ ტროუბეცკი. სანქტ-პეტერბურგის კონსერვატორიის შემდეგ იგი რუსეთის ყველაზე ძველი კონსერვატორიაა. მისი გახსნის დროს პეტრე ილას ძე ჩაიკოვსკი დაინიშნა თეორიისა და ჰარმონიის პროფესორად. 1940 წლიდან კონსერვატორია მის სახელს ატარებს.

დარბაზები
დიდი დარბაზი (დარბაზის განახლება დასრულდა 2011 წელს)
მცირე დარბაზი
რახმანინოვის დარბაზი (აშენდა 1890 წელს)
კონფერენც-დარბაზი
ნ. ი. მიასკოვსკის სახელობის საკონცერტო დარბაზი
ოვალური და საგამოფენო დარბაზები ნ. გ. რუბინშტეინის სახელობის მუზეუმში
სწრაფი სორტირება

სწრაფი სორტირება — დახარისხების ეფექტიანი ალგორითმი, რომელიც 1959 წელს შეიმუშავა ბრიტანელმა კომპიუტერულმა მეცნიერმა ტონი ჰოარმა. ეს ალგორითმი დღესდღეობით ყველაზე გამოყენებადი ალგორითმია. მიჩნეულია, რომ კარგად იმპლემენტირებული სწრაფი სორტირების ალგორითმი 2-3-ჯერ სწრაფია მის მთავარ კონკურენტებზე,შერწყმით სორტირებასა და გროვის სორტირებაზე.

სწრაფი სორტირების მათემატიკური ანალიზი აჩვენებს, რომ საშუალოდ, ეს ალგორითმი (\ ) შედარებას აკეთებს. თუმცა, უარეს შემთხვევას თუ განვიხილავთ, ის თითქოს არაფრითაა განსაკუთრებული, რადგან (^2)-ში შედარებას აკეთებს. უნდა აღვნიშნოთ, რომ ეს მომენტი ძალიან იშვიათია, სწორედ ამიტომაა ის ყველაზე ეფექტიანი.

ალგორითმი
სწრაფი დახარისხების ალგორითმი „დაჰყავი და იბატონეს“ პრინციპით მუშაობს. ის ჯერ აირჩევს კონკრეტულ ელემენტს მოცემულ სიმრავლეში, შემდეგ სიმრავლეს სამ ნაწილად დაჰყოფს, არჩეულ ელემენტებზე ნაკლებ, ტოლ და მეტ ელემენტებად. ალგორითმი რეკურსიულად მოქმედებს ამ პრინციპით.
სანქტ-პეტერბურგის კონსერვატორია

ნ. ა. რიმსკი-კორსაკოვის სანქტ-პეტერბურგის სახელმწიფო კონსერვატორია — მუსიკალური სკოლა რომელიც მდებარეობს სანქტ-პეტერბურგში, რუსეთში. 2004 წელს კონსერვატორიას ჰყავდა ფაკულტეტთა 275 წევრი და 1,400 სტუდენტი.

ისტორია
კონსერვატორია 1862 წელს რუსმა პიანისტმა და კომპოზიტორმა ანტონ რუბინშტეინმა დააარსა. რუბინშტეინის გადადგომიდან, 1867 წლიდან კონსერვატორიას ზარემბა განაგებდა. ნიკოლოზ რიმსკი-კორსაკოვი პროფესორად დაინიშნა 1871 წელს, ხოლო კონსერვატორიამ მისი სახელი 1944 წელს მიიღო. 1887 წელს, საერთო სტანდარტების გაუმჯობესების მიზნით, რუბინშტეინი დაბრუნდა კონსერვატორიაში. მან გადახედა სასწავლო პროგრამას, უნივერსიტეტიდან გაუშვა დაბალი მოსწრების სტუდენტები, თანამდებობიდან გაათავისუფლა მრავალი პროფესორი, ხოლო მისაღები გამოცდის მოთხოვნები უფრო მკაცრი გახადა. 1891 წელს მან კვლავ დატოვა დირექტორის პოსტი.

ამჟამინდელი შენობა აშენებულია 1890-იან წლებში სანქტ-პეტერბურგის ძველი დიდი თეატრის ადგილზე.

სკოლის კურსდამთავრებულთა შემადგენლობაში შედიან ისეთი შესანიშნავი კომპოზიტორები, როგორებიცაა: პეტრე ჩაიკოვსკი, სერგეი პროკოფიევი, არტურ კაპი და რუდოლფ ტობიასი და დმიტრი შოსტაკოვიჩი, რომლებიც 1960-იან წლებში კონსერვატორიაში ასწავლიდნენ; ამან კონსერვატორიას დამატებითი „პოპულარობა/დიდება“ მოუტანა.

კომპოზიტორი ნიკოლაი რიმსკი-კორსაკოვი თითქმის ორმოცი წლის განმავლობაში ასწავლიდა კონსერვატორიაში; მისი ბრინჯაოს ძეგლი შენობის გარეთ თეატრის მოედანზე მდებარეობს.
დოგერ-ბენკი

დოგერ-ბენკი — დიდი ქვიშიანი მარჩხობი ჩრდილოეთის ზღვის თავთხელ ზონაში, ინგლისის აღმოსავლეთი სანაპიროდან დაახლოებით 100 კმ-ში. გამყინვარების უკანასკნელი პერიოდის განმავლობაში იყო ევროპისა და ბრიტანეთის კუნძულების დამაკავშირებელი ხმელეთის დიდი მასივის ნაწილი, რომელიც დღეს დოგერლენდის სახელწოდებითაა ცნობილი. დოგერ-ბენკი მეთევზეებისათვის დიდი ხანია ცნობილი როგორც ნაყოფიერი სათევზაო მარჩხობი. სახელი ეწოდა ჰოლანდიური თევზსაჭერი გემის დოგერის მიხედვით, რომელსაც შუა საუკუნეებში ძირითადად ვირთევზას დასაჭერად იყენებდნენ. გადაჭიმულია სამხრეთ-დასავლეთიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთისაკენ 260 კმ-ზე, სიგანე 30-60 კმ. სიღრმე მერყეობს 15-36 მ-ის ფარგლებში, რაც დაახლოებით 20 მ-ით ნაკლებია, ვიდრე გარემომცველი წყლების სიღრმე. ფართობი დაახლოებით 17,600 კმ². მნიშვნელოვანი სათევზაო რაიონია; დიდი რაოდენობით იჭერენ ვირთევზასა და ქაშაყს.

მარჩხობის სიახლოვეს გაწოლილია რამდენიმე ჩაძირული ხომალდი. დოგერ-ბენკი იდენტიფიცირებულია როგორც ოკეანური გარემო, რომელიც უჩვენებს ფიტოპლანქტონის ფორმების მაღალ, პირველრიგით ნაყოფიერებას მთელი წლის განმავლობაში. ამასთან დაკავშირებით, სხვადასხვა ჯგუფებმა წამოწიეს აზრი დოგერ-ბენკის ზღვის ნაკრძალის შექმნასთან დაკავშირებით. გეოლოგიური თვალსაზრისით, დოგერ-ბენკი უფრო მეტად პლეისტოცენის განმავლობაში ჩამოყალიბებული მორენაა.

1931 წელს დოგერ-ბენკთან მოხდა რიხტერს შკალით 6,1 ბალიანი მიწისძვრა. მარჩხობის სამხრეთითაა კლივერ-ბენკი. მარჩხობის ტერიტორია იქცა რამდენიმე საზღვაო ბრძოლის არენად, რომელთაგან პირველი მოხდა 1781 წლის 5 აგვისტოს ბრიტანულ და ნიდერლანდურ ფლოტებს შორის. 1904 წლის 21 ოქტომბერს დოგერ-ბენკის რაიონში ადმირალ ზინოვი როჟესტვენსკის რუსულმა ესკადრამ ცეცხლი გაუხსნა ბრიტანულ თევზსაჭერ გემებს, რომლებიც შეცდომით მიიღო მხედველობაში როგორც იაპონური ნაღმოსნები. პირველი მსოფლიო ომის მსვლეობისას, 1915 წლის 24 იანვარს აქ ბრძოლა გაიმართა ბრიტანულ და გერმანულ ფლოტებს შორის. საუკუნის დასაწყისიდან დოგერ-ბენკის ტერიტორია განიხილება როგორც დიდი ბრიტანეთის მე-3 წრის ქარის ელექტროსადგურის პოტენციური ადგილმდებარეობა.
ივანე მიჩურინის ქუჩა

ივანე მიჩურინის ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს ჩუღურეთის რაიონში (ახალი კუკია); ართვინისა და როსტოვის ქუჩებს შორის. წარმოიქმნა საუკუნის დასასრულს. თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში შეტანილია როგორც არდაგანის შესახვევი. 20-იან წლებში დაერქვა არტაანის ქუჩა და გრძელდებოდა ნორიოს აღმართამდე. ასევეა დატანილი თბილისის 1934 წლის გეგმაზეც. 40-იან წლებში ივანე მიჩურინის სახელი ეწოდა და 90-იან წლებამდე გრძელდებოდა ვასილ კიკვიძის ქუჩამდე, ხოლო მონაკვეთს ამ ქუჩიდან როსტოვის ქუჩამდე როსტოვის გასასვლელი ერქვა. აქვს ერთი შესახვევი (თბილისის 1934 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც ფარავნის შესახვევი) და ერთი ჩიხი.
გიორგი მინდელის ხიდი

გიორგი მინდელის ხიდი — დიდი დიღმისა და ზღვისუბნის (ყოფილი თემქა) მიმდებარე ტერიტორიების დამაკავშირებელი ხიდი თბილისში, მდინარე მტკვარზე. ადრე დიღმის ხიდი ერქვა. აშენდა 1989 წელს; კონსტრუქტორი — ხ. ხაჭაპურიძე. 1994 წელს ხიდს ინჟინერ-მშენებელ გიორგი მინდელის სახელი დაერქვა. 592-მეტრიანი, თორმეტმალიანი ნაგებობა ერთ-ერთი ყველაზე გრძელი ხიდია საქართველოში. ფაქტობრივად, ის ორი პარალელური ხიდისგან შედგება - თითოეულის სიგანეა 17 მ.
ეკლესიის ქუჩა

ეკლესიის ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს ნაძალადევის რაიონში (ლოტკინი); კაჭრეთისა და ნიკოლოზ დობროლიუბოვის ქუჩებს შორის. წარმოიქმნა საუკუნეში. 1925 წლამდე საეკლესიო ქუჩა ერქვა.

 საუკუნის დასაწყისში ნაძალადევი რევოლუციური მოძრაობის ერთ-ერთი მძლავრი კერა იყო თბილისში, სადაც ხშირად იმართებოდა მიტინგები; ქუჩის სახელწოდებაც ამ ფაქტთანაა დაკავშირებული. 2017 წლის 29 სექტემბერს ეკლესიის ქუჩა ეწოდა.
რკინის რიგი

რკინის რიგი — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს კრწანისის რაიონში (კალა); ბამბის რიგიდან ვახტანგ გორგასლის მოედნამდე. საუკუნემდე რკინის რიგის უმეტესი ნაწილი ეჭირა ყასაბხანას (ხორცის რიგს). 10-იან წლებში კავკასიის მთავარმმართველის ალექსანდრე პეტრეს ძე ტორმასოვის ბრძანებით სასაკლაოები გადაიტანეს გარეთუბანში. შემდგომ წლებში აქ განლაგდა რკინის ნაწარმის ოსტატ-ხელოსანთა სავაჭრო-სახელოსნოები. დატანილია თბილისის 1876 წლის გეგმაზე. 1981 წელს ჩატარდა რკინის რიგის განაშენიანება-რეგენერაციის სამუშაოები.
კოტე მესხის ქუჩა

კოტე მესხის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, მთაწმინდის რაიონში (მთაწმინდა); დიმიტრი ყიფიანის ქუჩიდან რიწის ქუჩამდე. წარმოიქმნა საუკუნეში. თბილისის 1867 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც მთის ქუჩა. 1900 წელს თავშესაფრის ქუჩა დაერქვა. შეტანილია თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში. 30-იან წლებში დაერქვა კოტე მესხის სახელი. დატანილია თბილისის 1934 წლის გეგმაზე (გრძელდებოდა ალექსანდრე ჭავჭავაძის ქუჩამდე, ხოლო ქუჩის ბოლო მონაკვეთი, ალექსანდრე ჭავჭავაძის ქუჩიდან რიწის ქუჩამდე, დატანილია როგორც გრაკალის შესახვევი). აქვს ორი აღმართი და ერთი ჩიხი.
მიხეილ ლერმონტოვის ქუჩა

მიხეილ ლერმონტოვის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, მთაწმინდისა და კრწანისის რაიონებში (კალა, სოლოლაკი); ლადო გუდიაშვილის მოედნიდან ივანე მაჩაბლის ქუჩამდე (2014 წლამდე გრძელდებოდა დანიელ ჭონქაძის ქუჩამდე). წარმოიქმნა საუკუნის 20-30-იან წლებში. 1843 წელს შედგენილ თბილისის ქუჩების სიაში შეტანილია როგორც მთის ქუჩა. 1900 წელს დაერქვა მიხეილ ლერმონტოვის სახელი და მაშინვე მიიერთა ყოფილი დიდი მრუდე (ახლანდელი აბო თბილელის) ქუჩის პატარა მონაკვეთი (გადმოცემით თბილისში ყოფნისას ქუჩის ამ მონაკვეთზე მდებარე სახლში ცხოვრობდა მიხეილ ლერმონტოვი). 2014 წელს ქუჩის ერთ მონაკვეთს გიგა ლორთქიფანიძის ქუჩა ეწოდა. ქუჩა განაშენიანებულია საუკუნის ნახევრისა და საუკუნის დასაწყისის რენესანსულ-ბაროკოული სტილისა და თბილისური საცხოვრებელი სახლის ტიპის შენობებით.
მიხეილ მესხის ქუჩა

მიხეილ მესხის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ნაძალადევის რაიონში (ნაძალადევი); მიხეილ მესხის შესახვევიდან ნიკოლოზ ხუდადოვის ქუჩამდე. წარმოიქმნა საუკუნის დამდეგს. ქუჩას, მოსახლეობის მოთხოვნით, დაერქვა შოთა რუსთაველის სახელი. შეტანილია თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში. დატანილია თბილისის 1934 წლის გეგმაზე, შემდეგ „პრავდის“ ქუჩა ერქვა. ასეა შეტანილია თბილისის ქუჩების 1940 წლის ცნობაში. 1992 წელს მიხეილ მესხის სახელი ეწოდა. აქვს სამი შესასვლელი (თბილისის 1934 წლის გეგმაზე შესახვევი დატანილია როგორც მორის ქუჩა).