iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ზურაბ დავითაშვილი

ზურაბ ვახტანგის ძე დავითაშვილი (დ. 24 ივლისი, 1953, თელავი) — ქართველი პოლიტოლოგი, გეოგრაფი, მეცნიერი. პოლიტიკურ მეცნიერებათა დოქტორი (2003), პროფესორი (2004).

დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტი სოციალურ-ეკონომიკური გეოგრაფიის სპეციალობით (1976). იმავე უნივერსიტეტის საზოგადოებრივ პროფესიათა მეორადი ფაკულტეტი საერთაშორისო ურთიერთობათა ისტორიის სპეციალობით (1978). სხვადასხვა პერიოდში სწავლობდა და მოღვაწეობდა მოსკოვის მიხეილ ლომონოსოვის სახელობის, რაბატის (მაროკო), ჯონზ ჰოპკინზის და ტაფტის (აშშ) უნივერსიტეტებში. 1979 წლიდან მუშაობს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში. იყო საერათაშორისო ურთიერთობების კათედრის გამგე (1996–2005), მიმართულების ხელმძღვანელი (2005 წლიდან). 1987–2004 წლებში პარალელურად მუშაობდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ეროვნული ურთიერთობების კვლევების ცენტრის ეთნოსოციოლოგიის განყოფილების გამგედ (1991–1996) და პოლიტოლოგიის ინსტიტუტის გეოპოლიტიკის განყოფილების ხელმძღვანელად (2000–2004). 2004-2008 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ნაციონალური მოძრაობა - დემოკრატები“. გამოქვეყნებული აქვს შრომები საერთაშორისო ურთიერთობების თეორიის, გეოპოლიტიკის, გლობალიზაციის, ნაციონალიზმის, ეთნიკური გეოგრაფიისა და ეთნოსოციოლოგიის პრობლემების შესახებ, რამდენიმე საუნივერსიტეტო და სასკოლო სახელმძღვანელო.
ჯეიმზ სამნერი

ჯეიმზ სამნერი (; დ. 19 ნოემბერი, 1887 — გ. 12 აგვისტო, 1955) — ამერიკელი ქიმიკოსი. მან აღმოაჩინა რომ ფერმენტები შესაძლოა კრისტალიზდეს, რის გამოც ჯონ ნორთროპთან და უენდელ მერედით სტენლთან ერთად, 1946 წელს მიენიჭა ნობელის პრემია ქიმიის დარგში. იგი პირველი იყო, რომელმაც აღნიშნა რომ ფერმენტები ცილები არიან.

ბიოგრაფია
სამნერი 1887 წლის 19 ნოემბერს, კანტონში, მასაჩუსეტსში დაიბადა. 1910 წელს, ჰარვარდის უნივერსიტეტმა მიანიჭა ბაკალავრის წოდება. ჰარვარდის უნივერსიტეტში სწავლის დროს იგი გაეცნო გამოჩენილ ქიმიკოსებს: როჯერ ადამსს, ფარინგტონ დენიელსს, ფრენკ უიტმერს, ჯეიმზ ბრაიან კონანტს და ჩარლზ ლორინგ ჯექსონს. იგი ბიძამისის ბამბის ქარხანაში მცირე პერიოდი მუშაობდა, ამის შემდეგ ასწავლიდა „ელისონის კოლეჯში“, კანადაში. 1912 წელს ბიოქიმიის სწავლა დაიწყო ჰარვარდის სამედიცინო სკოლაში, 1914 წელს ოტო ფოლინთან ერთად აიღო დოქტორანტის ხარისხი. ამის შემდეგ ბიოქიმიის ასისტენტ პროფესორად მუშაობდა ქორნელის სამედიცინო სკოლაში, ნიუ-იორკში.

1915 წლის 10 ივლისს დაქორწინდა ბერტა ლუის რიკეტზე, წყვილს მოგვიანებით ეყოლა 4 ბავშვი. ისინი 1930 წელს განქორწინდნენ. 1931 წელს სამნერი დაქორწინდა აგნეს ლუნდკვისტზე, თუმცა წყვილის ურთიერთობა 1943 წელს განქორწინებით დასრულდა. მოგვიანებით ჯეიმზმა იქორწინა მერი ბეიერზე, რომელთანაც მას 2 შვილი ეყოლა.
ჯონ ნორთროპი

ჯონ ჰოვარდ ნორთროპი (; დ. 5 ივლისი, 1891 — გ. 27 მაისი, 1987) — ამერიკელი ბიოქიმიკოსი. 1946 წელს ჯეიმზ სამნერთან და უენდელ მერედით სტენლისთან ერთად მიენიჭა ნობელის პრემია ქიმიის დარგში. ჯილდო გადაეცათ კრისტალიზაციისა და ფერმენტების, ცილების და ვირუსების გამოკვლევისთვის. კალიფორნიის უნივერსიტეტში (ბერკლი) იყო ბაქტერიოლოგიის და სამედიცინო ფიზიკის პროფესორი.
რობერტ რობინსონი

სერ რობერტ რობინსონი (; დ. 13 სექტემბერი, 1886 — გ. 8 თებერვალი, 1975) — ბრიტანელი ორგანული ქიმიკოსი. მცენარეთა საღებავებზე და ალკალოიდებზე ჩატარებული კვლევებით, 1947 წელს მიენიჭა ნობელის პრემია ქიმიის დარგში. 1947 წელს სილვერ პალმასთან ერთად იგი დაჯილდოვდა მშვიდობის მედლით.

ბიოგრაფია
დაიბადა ჩესტერფილდის მახლობლად. იყო ჯეიმზ რობინსონის და მისი მეუღლის, ჯეინ დევინპორტის ვაჟი.

სწავლობდა „ჩესტერფილდის გრამატიკის სკოლასა“ და „ფულნიკის სკოლაში“. ქიმია შეისწავლა მანჩესტერის უნივერსიტეტში. 1907 წელს მოიგო სტიპენდია, რომელმაც მას საშულება მისცა რომ მანჩესტერის უნივერსიტეტში კვლევების ჩატარება გაეგრძელებინა. 1912 წელს, სიდნეის უნივერსიტეტში დაინიშნა გამოყენებითი ორგანული ქიმიის პირველ პროფესორად. 1930 წლიდან იყო ოქსფორდის უნივერსიტეტის ქიმიის პროფესორი და „მაგდალინას კოლეჯის“ წევრი.

რობინსონმა ორჯერ იქორწინა. 1912 წელს ის დაქორწინდა გერტრუდ ვოლშზე. მისი მეუღლის გარდაცვალების შემდეგ, 1957 წელს იქორწინა ქვრივვ მისის სტერნ სილვია ჰილსტრომზე.
რომან მელია

რომან მელია (დ. 19 მარტი, 1944) — ქართველი ინჟინერი, პოლიტიკოსი.

დაამთავრა შრომის წითელი დროშის ორდენოსანი, ვ. ი. ლენინის სახელობის საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი. 1961-1962 წლებში იყო ქ. ფოთის № 201 გემთმშენებელი ქარხანაში ზეინკლად. 1963-1965 წლებში იყო თბილისის № 2 ტრესტის ს.ს.ს. – 10, მუშა-მემონტაჟე. 1965-1967 წლებში იყო თბილისის № 2 პურის ქარხანაში ზეინკლად. 1968 წელს მუშაობდა შამპანური ღვინოების ქარხანაში. 1968-1970 წლებში იყო კვ. მრ. საკონსტრუქტორო ბიუროში ინჟინერ-კონსტრუქტორი. 1971-1975 წლებში იყო ამიერკავკასიის სპეციალიზებული გამშვებ-გამმართავი სამმართვლოში მშენებარე ობიექტების კომპლექსის უფროსად. 1977-1984 წლებში იყო ქ. ფოთის მშენებარე ბიუროს ქარხნის დირექტორი. 1984–1992 იყო ქ. ფოთის ჩაის კომბინატის დირექტორი. 1993-1995 წლებში იყო ქალაქ ფოთის მერი. 1999-2002 წლებში იყო ქ. ფოთში სააქციო საზოგადოება „არგოს“, გენერალური დირექტორი.

1992-1995 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი (ფოთის მაჟორიტარი). 2004-2008 წლებში — საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი (ფოთის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი „ბურჯანაძე - დემოკრატები“.
ტყის ტოროლა

ტყის ტოროლა საქართველოში მობუდარია. ბინადრობს მშრალ ტყისპირებში, ფიჭვნარში, გაკაფულ ადგილებში, მეჩხერ ტყეებში. იკვებება მწერებითა და თესლებით. ქმნიან ტერიტორიულ წყვილებს. ბუდე შენიღბულია მიწაზე. დედალი დებს 4–5 კვერცხს; ბუდობს ისვე 12–15 დღის მანძილზე. ბარტყებს ორივე მშობელი კვებავს. სპორადულად გავრცელებული მცირერიცხოვანი სახეობაა.
ლუკა გუგეშაშვილი

ლუკა გეგუშაშვილი (დ. თარიღი უცნობია, ონი) — ქართველი სპორტსმენი (თავისუფალი ჭიდაობა). ჭაბუკებს შორის საქართველოს ჩემპიონი (2019, 48 კგ). ჭაბუკებს შორის ევროპის ჩემპიონატის ბრინჯაოს მედლის პრიზიორი (2019, ფაენცა. იტალია).

მონაწილეობა აქვს მიღებული 2023 წელს რუსეთში გამართულ ვლადიმერ სემენოვის თასის საერთაშორისო ტურნირზე თავისუფალ ჭიდაობაში (თორნიკე გელაშვილთან და გიორგი რევაზიშვილთან ერთად), სადაც საქართველოს დროშასთან ერთად რუსეთის მიერ ოკუპირებული აფხაზეთის დროშაც იყო წარმოდგენილი. კულტურის, სპორტისა და ახალგაზრდობის სამინისტროს ცნობით, სპორტსმენები საქართველოს ჭიდაობის ეროვნულ ფედერაციის სახელით არ გამოდიოდნენ.

ძირითადი შედეგები
როზ რაპონდა

როზ რაპონდა (; დ. 1963 ან 1964) — გაბონელი პოლიტიკოსი, გაბონის ვიცე-პრეზიდენტი 2023 წლის 9 იანვრიდან 30 აგვისტომდე. პირველი ქალი ამ თანამდებობაზე. გაბონის პრემიერ-მინისტრი 2020 წლის 16 ივლისიდან 2023 წლის 9 იანვრამდე. ქვეყნის პირველი ქალი პრემიერ-მინისტრი, მანამდე იგი იყო ლიბრევილის მერი, ხოლო შემდეგ ქვეყნის თავდაცვის მინისტრი 2019-2020 წლებში.

ბიოგრაფია
როზ რაპონდა დაიბადა 1963 ან 1964 წელს. ბანტუს წარმომადგენელი მპონგვეს ეთნიკური ჯგუფის წევრი.

კარიერა
როზ რაპონდა მუშაობდა გაბონის საბინაო ბანკის გენერალური დირექტორის მოადგილედ და შემდეგ გენერალურ დირექტორად. დედაქალაქის მერად აირჩიეს 2014 წლის 26 სექტემბერს და წარმოადგენდა გაბონის დემოკრატიულ პარტიას. იგი 1959 წლიდან პირველი ქალია, რომელსაც ეს თანამდებობა ეკავა. იგი ასევე გახდა აფრიკის გაერთიანებული ქალაქებისა და ადგილობრივი მმართველობების პრეზიდენტი.

2019 წლის 12 თებერვალს, იანვრის წარუმატებელი სამხედრო გადატრიალების შემდეგ როზ რაპონდა ქვეყნის პრეზიდენტმა ალი ბონგო ონდიმბამ დანიშნა ქვეყნის თავდაცვის მინისტრად. რაპონდამ შეცვალა ეტიენ მასარ კაბინდა მაკაგა, ბონგოს ოჯახის წევრი, რომელსაც თანამდებობა ეკავა 2016 წლიდან. 2020 წლის 16 ივლისს იგი დანიშნეს პრემიერ-მინისტრად, მას შემდეგ რაც წინამორბედი ჟულიენ ნკოგე ბეკალე გადადგა.
ელიზაბეთ ვიურტემბერგელი

ელიზაბეთ ვიურტემბერგელი (; დ. 21 აპრილი, 1767, ტრეპტოვ-ან-დერ-რეგა, პრუსიის სამეფო — გ. 18 თებერვალი, 1790, ვენა, ავსტრიის იმპერია) — ვიურტემბერგის ჰერცოგ ფრიდრიხ ევგენის უმცროსი ქალიშვილი. საღვთო რომისა და ავსტრიის იმპერატორ ფრანც -ის პირველი მეუღლე.

ბიოგრაფია
ელიზაბეთი დაიბადა 1767 წლის 21 აპრილს ტრეპტოვ-ან-დერ-რეგაში, პრუსიის სამეფოში, თანამედროვე ტრჟებიატოვში, პოლონეთში. იგი იყო პრინც ფრიდრიხ ევგენ ვიურტემბერგელისა და მისი ცოლის, პრინცესა ფრედერიკა დოროთეა ბრანდენბურგ-შვედტელის უმცროსი ქალიშვილი. დედის ხაზით იგი პრუსიის მეფე ფრიდრიხ დიდისა და შვედეთის დედოფალ ლუიზა ულრიკა პრუსიელის დის შვილიშვილი იყო.

15 წლის ასაკში ელიზაბეთი ავსტრიისა და საღვთო რომის იმპერატორმა იოზეფ -მ ვენაში, თავის კარზე ჩაიყვანა განათლების მისაღებად, სადაც მისი გავლენით იგი კათოლიკე გახდა. ამის შემდეგ უნაყოფო იმპერატორმა წამოჭრა ახალგაზრდა ელიზაბეთისა და თავისი ძმისწულის, ერცჰერცოგი ფრანცის ქორწინების იდეა, რომელიც მომავალი იმპერატორი იყო.

1788 წლის 6 იანვარს ვენაში ელიზაბეთი და ფრანცი დაქორწინდნენ. ამ დროისათვის იმპერატორ იოზეფის ჯანმრთელობის მდგომარეობა უკვე საგრძნობლად იყო შერყეული. ახალგაზრდა ერცჰერცოგინია მალევე დაუახლოვდა იოზეფს, რომელსაც იგი თავისი შარმითა და ქარიზმით ხიბლავდა. 1789 წელს ელიზაბეთი დაორსულდა. მიუხედავად იმისა, რომ ასაკი ხელს უწყობდა, მისი ორგანიზმი არ აღმოჩნდა მზად მსგავსი დიდი ცვლილებებისათვის, რის გამოც სიტუაცია გართულდა. 1790 წლის 18 თებერვალს 22 წლის ელიზაბეთი მშობიარობას გადაჰყვა. ცნობილია, რომ ბავშვის დაბადების პროცესი 24 საათზე მეტ ხანს გაიწელა, რასაც ვეღარ გაუძლო. მან გოგონა გააჩინა, რომელსაც ლუდოვიკა ელიზაბეთი უწოდეს და რომელიც 1791 წლის ივნისში გარდაიცვალა.

იგი დაკრძალეს ვენაში, საიმპერატორო მავზოლეუმში. მის შემდეგ ფრანცი კიდევ სამჯერ დაქორწინდა და მრავალი შვილიც შეეძინა. თავად იმპერატორი იოზეფი ელიზაბეთის გარდაცვალებიდან რამდენიმე დღეში თავადაც გარდაიცვალა, რითაც იმპერატორი ელიზაბეთის მამამთილი ხდება.
ოთარ მელქაძე

ოთარ მელქაძე (დ. 8 აპრილი, 1938, თბილისი) — ქართველი პოლიტიკოსი.

1962 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი, ხოლო 1968 წელს ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. მუშაობდა მინისტრთა საბჭოს თავმჯდომარის მოადგილედ. გამოქვეყნებული აქვს 80-მდე პუბლიკაცია საქართველოს, რუსეთის, ჩეხეთის, უნგრეთის იურიდიულ, გაეროსა და ტასისის ინგლისურ ენოვან ჟურნალებში. იურიდიულ მეცნიერებათა დოქტორი. 1995 წელს დაიცვა სადისერტაციო თემა „სახელმწიფო კონტროლის სამართლებრივი პრობლემები“. 1992-1995 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „ეროვნულ–დემოკრატიული პარტია“. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „ეროვნულ–დემოკრატიული პარტია“.
რატი ხოზრევანიძე

რატი ხოზრევანიძე — ქართველი სპორტსმენი (ბერძნულ-რომაული ჭიდაობა). ჭაბუკებს შორის ევროპის ჩემპიონატის ბრინჯაოს მედლის ორგზის მფლობელი (დიორი, 2018; სამაკოვი, 2021). ჭაბუკებს შორის მსოფლიო ჩემპიონატის ბრინჯაოს პრიზიორი (ბუდაპეშტი, 2021). ჭაბუკებს შორის საქართველოს ჩემპიონი (2019, 52 კგ). 23-წლამდელებს შორის საქართველოს ჩემპიონატის ვერცხლის პრიზიორი (2022, 63 კგ).

ძირითადი შედეგები
ბერისაყდრების ეკლესია

ბერისაყდრების ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ბორჯომის მუნიციპალიტეტის სოფელ ყვიბისის აღმოსავლეთით 4 კილომეტრზე. განეკუთვნება განვითარებულ შუა საუკუნეებს. მის მშენებლობას ბორჯომის ხეობაში გრიგოლ ხანძთელის მოწაფეების თეოდორესა და ქრისტეფორეს მოღვაწეობას უკავშირებენ და შესაბამისად მისი აგების თარიღად, - საუკუნეებს მიიჩნევენ.

ადგილობრივი მოსახლეობის გადმოცემით, ეკლესია წმინდა გიორგის სახელობის ყოფილა. ეკლესია დანგრეულია, შემორჩენილია მხოლოდ მთავარი ნავის ჩრდილოეთ კედლის ფრაგმენტი, კამარის ძალზედ მცირე ნაწილი და აფსიდი. ჩრდილოეთის კედელზე შემორჩენილია ორი სამ საფეხურიანი პილასტრი კაპიტელებით, ხოლო მესამე პილასტრი შემორჩენილია ნაწილობრივ. ეკლესიის სამხრეთისა და დასავლეთის კედლები მთლიანად დანგრეულია. ეკლესიაში დევს სავარაუდოდ კანკელის ორი ფილა. ერთ-ერთზე ბოლნური ჯვრებია ამოკვეთილი. 2003 წლის ივლისში ჩრდილოეთის კედელთან აღმოაჩინეს სარკოფაგი. შემორჩენილია გალავნის ნაშთი. ეკლესიის ირგვლივ, მინდორში მრავლადაა ნაგებობები, სავარაუდოდ ბერების კელიებისა და სხვადასხვა სამეურნეო ნაგებობათა ნაშთები. 2010 წლიდან ბერისსაყდრების მონასტერში აღსდგა სამონასტრო ცხოვრება, აშენდა ათანასე ათონელის სახელობის ეკლესია და მის საფუძველზე დაფუძნდა მამათა მონასტერი.
ჰამბურგის სამუსიკო და საშემსრულებლო ხელოვნების უმაღლესი სკოლა

ჰამბურგის სამუსიკო და საშემსრულებლო ხელოვნების უმაღლესი სკოლა (, (შემოკლებით ჰა-ეფ-ემ-ტე - ) — სახელოვნებო უმაღლესი სკოლა ქალაქ ჰამბურგში.

სასწავლებელი ამზადებს მომავალ თაობას სახელოვნებო აკადემიური და სამეცნიერო პროფილის მიხედვით მუსიკისა და თეატრის ყველა სფეროში. უმაღლეს სასწავლებელში დღესდღეობით 1300 სტუდენტი ირიცხება იმატრიკულაციის წესით და იგი წარმოადგენს ერთ-ერთ ყველაზე დიდ სახელოვნებო სასწავლებელს გერმანიაში.

სპეციალობები და დარგობრივი მიმართულებები
აკადემიური დეკანატი 
სახელოვნებო მიმართულებები: კომპოზიცია, თეორია, მულტიმედია

საინსტრუმენტო დარგობრივი მიმართულებები
სადირიჟორო ხელოვნება
ჯაზი
საეკლესიო მუსიკა

აკადემიური დეკანატი 
ჰამბურგის საშემსრულებლო და სასცენო ხელოვნების აკადემიური მიმართულებები

ვოკალის ხელოვნება
საოპერო ხელოვნება
მუსიკალური თეატრის რეჟისურა
სამსახიობო ხელოვნება
სამსახიობო თეატრის რეჟისურა
დრამატურგია (აღნიშნული სპეციალობა გულისხმობს არა დრამის მწერლის როგორც ასეთის, არამედ თეატრის ლიტერატურული ნაწილის გამგის (მენეჯერის როგორც თეატრალური პოლიტიკის დამგეგმარებელის) მომზადებას.

აკადემიური დეკანატი 
სამეცნიერო და პედაგოგიური აკადემიური მიმართულებები

მუსიკათმცოდნეობა
სახელმწიფო პედაგოგიური სამსახური
მუსიკის პედაგოგიკა (დიპლომი) ჰამბურგის კონსერვატორიასთან კოოპერაციაში
მუსიკალური თერაპია
Pop Idol

— ბრიტანული ვოკალისტების რეალითი შოუ, რომლის ავტორია საიმონ ფულერი. გადაიცემოდა ტელეკომპანია -ზე 2001-2003 წლებში. შოუს კონკურსანტები იყვნენ ახალგაზრდა პოპის ჟანრის მომღერლები.

მას შემდეგ უამრავ ქვეყანაში შეიქმნა მისი ანალოგები, მათ შორის აშშ-ში, ავსტრალიაში, ლიბანში, ინდონეზიაში, კანადაში, ინდოეთში, პაკისტანში, შვედეთში, პორტუგალიაში, ბრაზილიაში, საქართველოში და ა.შ.

შოუს მხოლოდ ორი სეზონი გავიდა ეთერში — პირველი 2001-2002 წლებში და მეორე — 2003 წელს. 2004 წელს -მა ჩაანაცვლა.

ფორმატი
როგორც ერთ-ერთმა პოპულარულმა ბრიტანულმა სატელევიზიო ფორმატმა, -მა შექმნა პრემიუმ-ფასად ღირებული ტელემაყურებლის ინტერაქტივაციის ვრცელი გამოყენება: ტელემაყურებლები ხმას აძლევდნენ ტელეფონით, ასევე ისინი ხმას აძლევდნენ მობილურ ტელეფონებში -ების წერით და ციფრულ ტელევიზიაზე და ოფიციალურ ვებსაიტზე წითელი ღილაკის დაჭერით, რომლებიც მეორე სეზონში დაემატა. პირველი სეზონის ფინალში, რომელიც გაიმართა 2002 წლის 9 თებერვალს, იყო ძალიან ბევრი ხმები, რის გამოც შოუ ერთ-ერთი გახდა -ის პოპულარულ ტელეპროგრამებს შორის. დამატება შოუმ 2-ზე, -მ, რომლის წამყვანი კეიტ თორნთონი იყო, ასევე შექმნა მობილური ტელეფონის -ების ვრცელი გამოყენება, რათა ამაღლებულიყო დამატებითი შემოსავალი. პირველ სეზონში იყო ძალიან ბევრი ხმები ტელეფონიდან და ინტერნეტიდან.

დამატება შოუ ეთერში გადიოდა კასტინგების შემდეგ, სადაც მომღერლები მღეროდნენ, სანამ მათ ოთხი ჟიური შეაფასებდა. კასტინგები ტარდებოდა გაერთიანებული სამეფოს სხვადასხვა ადგილზე. წარმატებული მომღერლების მიღმა, არაწარმატებული მომღერლების კასტინგებსაც უშვებდნენ ეთერში. არაწარმატებული მომღერლები ჟიურისგან ცუდ შეფასებებს იღებდნენ, განსაკუთრებით საიმონ კოუელისგან (რომლის გამო ის ცნობილი გახდა -ზე). ჟიურის შეფასებები ზოგს არ მოსწონდა, დანარჩენებს სასაცილოდ ეჩვენებოდათ. ჟიურის შეფასებების გამო შოუს ბევრი მტერი გამოუჩნდა, მათ შორის -ის მენეჯერი ნაიჯელ მარტინ სმითი.

როცა კასტინგები სრულდებოდა, შოუ გადადიოდა -ში, სადაც ჟიური ადგენდა 50 მომღერლისგან შედგენილ ჯგუფს. ეს იყო უკანასკნელი რაუნდი, სადაც ჟიურს მომღერლების კონტროლი შეეძლო.

შოუს მესამე რაუნდი ტარდებოდა კონვენციონალურ სატელევიზიო სტუდიაში. 50 მომღერალი ხუთ ჯგუფად იყოფოდა, თითოეულში ათი მომღერალი იყო. თითო მომღერალი ჟიურის წინაშე ერთ სიმღერას მღეროდა, ასევე უკრავდა პიანინოც. თითო ჟიური თავის ოპონენტს სთავაზობდა, და ბოლოს მაყურებლის ხმებიც ირკვეოდა. თითო ჯგუფიდან ლაივ შოუებში ორი მომღერალი გადადიოდა. მეორე სეზონში დაემატა ვაილდქარდ რაუნდი, რომელიც პირველად -ში გამოჩნდა. ლაივ შოუებში მოსახვედრად ერთ მომღერალს ხალხი ირჩევდა, ხოლო მეორეს - ჟიური.

ბოლო რაუნდზე, შოუ გადადიოდა უფრო დიდ სატელევიზიო სტუდიაში, სადაც მომღერალი დიდ სცენაზე მღეროდა. ასევე მღეროდნენ უკანა მომღერლები და უკრავდა ბენდი. თითო ლაივ შოუს თავისი თემა ჰქონდა და მომღერლები თემასთან დაკავშირებულ სიმღერებს მღეროდნენ. ჟიური მომღერალს ისევ აძლევდა შეფასებას, მაგრამ შედეგებს ხალხი წყვეტდა თავიანთი ხმებით. ვინც ყველაზე ცოტა ხმას იღებდა, შოუს ეთიშებოდა. დანარჩენები აგრძელებდნენ შოუში მონაწილეობას, სანამ გამარჯვებულს გამოავლენდნენ.

სერიების მიმოხილვა
თეიმურაზ დავითაშვილი

თეიმურაზ პავლეს ძე დავითაშვილი (დ. 16 თებერვალი, 1949, სოფ. სიონი, ახლანდ. ყაზბეგის მუნიციპალიტეტი) — ქართველი ფიზიკოსი. ფიზიკა-მათემატიკის მეცნიერებათა დოქტორი (1997), პროფესორი (2001).

დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის (თსუ) მექანიკა-მათემატიკის ფაკულტეტი (1972). 1974–1996 წლებში მუშაობდა თსუ-ის ი. ვეკუას სახელობის გამოყენებითი მათემატიკის ინსტიტუტში, 1994–2006 წლებში — თსუ-ში, 2007 წლიდან — ჰიდრომეტეოროლოგიის სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტში. მისი კვლევის თემაა ატმოსფეროს ფიზიკის ამოცანების რიცხვითი მოდელირება.
რომან მიმინოშვილი

რომან მიმინოშვილი (დ. 3 მაისი, 1928, სოფელი სუჯუნა, აბაშის რაიონი — გ. 3 მარტი, 1998) — ქართველი ლიტერატურათმცოდნე, მთარგმნელი, ფილოლოგი.

1952 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი. 1958 წლიდან იყო შოთა რუსთაველის სახელობის ქართული ლიტერატურის ინსტიტუტის უფროსი მეცნიერ თანამშრომელი, 1974 წლიდან — საქართველოს კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის კულტურის განყოფილების გამგის მოადგილეა. პირველი ლექსი 1945 წელს გამოაქვეყნა, პირველი წიგნი „ელადის მუზა“ (ანტიკური ბერძნული პოეზიის ანთოლოგია) —1963 წელს. მასვე ეკუთვნის ნაშრომები „იოანე დამასკელის „გარდამოცემის“ ქართული თარგმანები“ (1966), „მოძმე ლიტერატურათა მეგობრობა“ (1972, რუსულ ენაზე; თანაავტორი იგორ ბოგომოლოვი), „გვიამბობს მოხუცი ჰომეროსი“ (1978), იუმორისტულ ნაწარმოებთა კრებული „ბურთი ჩვენი არსობისა“ (1970). ქართულად თარგმნა ვერგილიუსის „ენეიდა“ (1976) და ჰომეროსის „ილიადა“ (1979). ფილოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი (1968). 1992-1995 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „სრულიად საქართველოს აღორძინების კავშირი“. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი“.

თბილისში არსებობს რომან მიმინოშვილის ქუჩა.
ნუგზარ მიხანაშვილი

ნუგზარ მიხანაშვილი (დ. 2 მაისი, 1956, გორი — გ. 3 ნოემბერი, 1992) — ქართველი აგრონომი, პოლიტიკოსი. ვახტანგ გორგასლის ხარისხის ორდენის კავალერი (1994, სიკვდილის შემდეგ).

1979 წელს დაამთავრა საქართველოს სახელმწიფო სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტის აგრონომიის ფაკულტეტი.

იყო ნიადაგმცოდნეობისა და აგროქიმიის სამეცნიერო კვლევითი ინსტიტუტის მეცნიერ-თანამშრომელი. 1992 წელს იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „ერთობა“. უფლებამოსილება შეუწყდა გარდაცვალების გამო.
ვახტანგ მუსელიანი

ვახტანგ მუსელიანი (დ. 13 ოქტომბერი, 1959, თბილისი) — ქართველი იურისტი, სპორტსმენი.

1982 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი, 1984 წელს — თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემია ქანდაკების სპეციალობით. 1986 წელს იყო სამართლის ინსტიტუტის ასპირანტი, მეცნიერ-თანამშრომელი. 1988 წლიდან საქართველოს მკლავჭიდის ფედერაციის დამფუძნებელი, პრეზიდენტი, მთავარი მწვრთნელი. 1994 წლიდან თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ლექტორი. არის ავტორი წიგნისა „რინგი 90“, სტატიებისა კრივის, მკლავჭიდის და სპორტის სხვა სახეობებზე. ქართველი მკლავჭიდელი. 1992-1995 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი (თბილისი, კრწანისის მაჟორიტარი).
ამირან ნადარაია

ამირან ნადარაია (დ. 2 მაისი, 1927, სოფ. დიდჭყონი, მარტვილის რაიონი — გ. 9 აპრილი, 2012) — ქართველი ექიმი, პოლიტიკოსი.

1951 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სანიტარულ-ჰიგიენური ფაკულტეტი. 1956–1959 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკური სანეპიდ-სადგური, სანეპიდ. განყოფილების გამგე, მთავარი ექიმის მოადგილე. 1959–1961 წლებში იყო თბილისის ჯანდაცვის სამმართველო, ექიმი-ინსპექტორი. 1961–1962 წლებში იყო თბილისის მე-11 პოლიკლინიკა, კარდიოლოგ-რენდგენოლოგი. 1962–1978 წლებში იყო თბილისის მე-7 კლინიკური საავადმყოფო, თერაპევტი. 1978–1991 წლებში იყო თბილისის მე-5 კლინიკური საავადმყოფო, კარდიოლოგიური განყოფილების გამგე, ხოლო 1991 წლიდან დღემდე – ამავე საავადმყოფოს პოლიკლინიკური გაერთიანების კარდიოლოგიური განყოფილების გამგე. 1992–1994 წლებში იყო ბოგდანოვკის სანეპიდსადგურის სანიტარული ექიმი. 1994 წელს იყო ტყვარჩელის საქალაქო სანეპიდსადგური, მთავარი ექიმი. 1994–1996 წლებში იყო სოხუმის საქალაქო სანეპიდსადგური, მთავარი ექიმი. 1992 წელს აირჩიეს საქართველოს სახელმწიფოებრივ-ეროვნული მთლიანობის პარტია „სამშობლოს ფარის“ თავმჯდომარედ. 1992–1995 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „სახელმწიფო პარტია – საქართველოს ეროვნული ერთიანობა „სამშობლოს ფარი“. იყო ჯანდაცვის კომიტეტის თავმჯდომარის მოადგილე, ქვეკომიტეტის თავმჯდომარე და აგრეთვე თავდაცვისა და ეროვნული უშიშროების კომიტეტის წევრი.
ვერის სასაფლაოს წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია

ვერის სასაფლაოს წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია — ეკლესია თბილისში ყოფილი ვერის სასაფლაოზე, ახლანდელი ვერის ბაღში.

ისტორია
ძველად ვერაზე ხეხილის ბაღები, ვენახები და ბოსტნები ლურჯი მონასტრიდან მდინარე ვერესა და მტკვრის შესართავამდე ვრცელდებოდა. „ვერა ვკითხულობთ ძველ აღწერაში – ძევს ქალაქის ჩრდილოეთ ნაწილში. ვერა მდიდარია ვენახებითა და ბაღებით, რომელნიც ქალაქის მცხოვრებთ ეკუთვნით”.

შემდეგ ვერის ბაღების ნაწილი სასაფლაოს დაეთმო. ამ სასაფლაოს პლატონ იოსელიანი მოიხსენიებს როგორც „ვერის ძველ სასაფლაოს”. სასაფლაო ვერაზე გახსნილა ქაშვეთის ეკლესიის გარშემო მდებარე სასაფლაოს დახურვის შემდეგ. პლატონ იოსელიანი წერს, რომ ქაშვეთის ირგვლივ არსებული საზოგადო სასაფლაო ტფილისის კომენდანტს 1804 წელს მოუშლია სასულიერო მთავრობის თხოვნით და გადაუტანია ვერაზე, სადაც შემდეგში აგებულა წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია.

1898 წელს, როდესაც ქალაქურმა განაშენიანებამ ვერისუბნის ნაწილი დაიპყრო, ეგზარქოსის თანხმობით ქალაქის გამგეობამ სასაფლაო გააუქმა და ბაღის განაშენიანება დაიწყო.

კალისტრატე ცინცაძე წიგნში „ქვაშვეთის წმიდის გიორგის ეკლესია ტფილისში” წერს:

თბილისის ცენტრალურ არქივში დაცულია 1925 წლით დათარიღებული ვერის წმინდა ნიკოლოზის ეკლესიის რელიგიური საბჭოს შუამდგომლობა:
. შუამდგომლობას ხელს აწერს ტფილისის ვერის წმინდა ნიკოლოზის ეკლესიის რელიგიური საზოგადოების საბჭოს თავმჯდომარე – დეკანოზი ანტონ თოთიბაძე.

კალისტრატე ცინცაძე წიგნში „ქვაშვეთის წმიდის გიორგის ეკლესია ტფილისში” ვერის ნიკოლოზის ეკლესიის მღვდელმსახურებზე წერს: „…დეკანოზი სოლომონ ელიოზოვი, აზნაური. 1884-1889 წლებში მსახურობდა. აქვეა დაკრძალული“.

„…პროტოპრესვიტერი ანტონ თოთიბაძე – 1918 წელს დანიშნულ იქნა ტფილისის სამხედრო ტაძრის წინამძღვრად და ქართული ლაშქრის უფროს მღვდლად. 1921 წელს სამხედრო ტაძარი მიეწერა ვერის ნიკოლოზის ეკლესიაზე და მ. თოთიბაძეც დანიშნულ იქნა ვერის სამრევლოს წინამძღვრად”.

„დეკანოზი გრიგოლ გამდლიშვილი (გიორგიძე) 1899 წელს 8 აგვისტოს გადმოყვანილი იქნა ქაშვეთიდან ვერის ნიკოლოზის ეკლესიის წინამძღვრად, გარდაიცვალა იქვე 1921 წელს”.

„…1928 წელს პროდიაკონი ამბროსი ახობაძე… გამწესებულ იქნა ტფილისის ვერის წმინდა ნიკოლოზის ეკლესიაში შტატგარეშე დიაკონად”.

თბილისის ვერის ძველი სასაფლაოს წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია დაანგრიეს 1933 წელს.
მიხეილ დავითაშვილი (ჟურნალისტი)

მიხეილ დანიელის ძე დავითაშვილი (დ. 15 ივნისი, 1914, ქუთაისი, — გ. 5 სექტემბერი, 1991, თბილისი) — ქართველი პუბლიცისტი, მწერალი. საქართველოს დამსახურებული ჟურნალისტი (1965).

მონაწილეობდა მეორე მსოფლიო ომში. დაამთავრა თბილისის პედაგოგიური ინსტიტუტის რუსული ენისა და ლიტერატურის ფაკულტეტი (1953). მუშაობდა გაზეთ „ზარია ვოსტოკას“ სოფლის მეურნეობის განყოფილების გამგედ (1938–1960), გაზეთ „სოფლის ცხოვრების“ რედაქტორად (1960–1985), ჟურნალ „საქართველოს სოფლის მეურნეობის“ მთავარ რედაქტორად (1985-1988). 1960-იანი წლებიდან იყო საქართველოს ჟურნალისტთა კავშირის პრეზიდიუმის წევრი. გამოქვეყნებული აქვს წიგნები სოფლის მეურნეობის თემებზე, მათ შორის: „საქართველოს გზებსა და სოფლებში“, „რეპორტაჟი საქართველოდან“, „ოქროს თაროები“, „საქართველოს ცის ქვეშ“, „ჩაი ჩვენი ქართული“ (1967, საკავშირო ჟურნალისტთა კავშირის პრემია).დ-ის წიგნები თარგმნილია რუსულ, უკრაინულ და სლოვაკურ ენებზე. „კონსტანტინე ლესელიძის“ მიხედვით კი გადაღებულია დოკუმენტური ტელეფილმი. დავითაშვილის ინიციატივით თბილისში აშენდა „ჩაის სახლი“. მიღებული აქვს ჟურნალისტთა საერთაშორისო ფედერაციის ი. ფუჩიკის სახელობის მედალი (1984).
დავითიშვილი

საკუთარი სახელი დავითიშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

ანასტასია ბაგრატიონ-დავითიშვილი — საზოგადო მოღვაწე
გიორგი ბაგრატიონ-დავითიშვილი — სახელმწიფო მოხელე
ელიზბარ დავითიშვილი — დიდგვაროვანი, პოლიტიკოსი
მიხეილ დავითიშვილი — სამხედრო მოღვაწე, ავტორი
სოლომონ დავითიშვილი — პოლიტიკოსი