ადამიანის უფლებები კამბოჯაში

ადამიანის უფლებები კამბოჯაში — ადამიანის უფლებების მდგომარეობა მზარდი კრიტიკის წინაშე დგას ქვეყნის შიგნით, ასევე სულ უფრო საგანგაშო ხდება დამოკიდებულება საერთაშორისო საზოგადოების მხრიდან. ადამიანის ძირითადი უფლებების აშკარა დარღვევის შემდეგ, ქვეყნის მიმართულების მიმართ უტყუარობის შეგრძნება იჩენს თავს, ზოგჯერ იქ არსებულ სიტუაციას ადარებენ ახალშობილ მიანმარს. კამბოჯის შესახებ მოხსენებაში -მა აღნიშნა, რომ „ხელისუფლება აგრძელებს საზოგადოებრივი დემონსტრაციების აკრძალვას და დაშლას. მთავრობის მიმართ კრიტიკულ პოლიტიკოსებსა და ჟურნალისტებს ემუქრებათ ძალადობა და დაშინება, მათ ეკრძალებათ თანაბარი წვდომა სამაუწყებლო მედიაზე. გარდა ამისა, სასამართლო სისტემა კვლავ სუსტია და ექვემდებარება პოლიტიკურ გავლენას. კამბოჯაში ქალთა და ბავშვთა სექსუალური ტრეფიკინგი არის ფართო მასშტაბით, პოლიციის ან მთავრობის წარმომადგენლების მიერ დაცული ან მხარდაჭერილი ქსელების საშუალებით. მთავრობა აგრძელებს თვალის დახუჭვას ფერმერების მიწის თაღლითური ჩამორთმევის, უკანონო ჭრებისა და ბუნებრივი რესურსების ფართოდ გაძარცვაზე“.

ისტორიული ფონი
კამბოჯაში ადამიანის უფლებები შეიძლება განვიხილოთ მისი ტრადიციების, ძირითადად, ინდური კულტურისა და ღმერთ-მეფეთა აბსოლუტური მმართველობიდან გამომდინარე და ბუდიზმიდან, რომელიც არის მთავარი რელიგია კამბოჯის საზოგადოებაში.

უფრო თანამედროვე დროში, ქვეყანაზე დიდი გავლენა მოახდინა საფრანგეთის კოლონიალიზმმა და ნახევარსაუკუნოვანმა რადიკალურმა ცვლილებებმა კონსტიტუციური მონარქიიდან საპრეზიდენტო რეჟიმამდე ლონ ნოლის მმართველობით, რადიკალურმა მარქსიზმ-ლენინიზმმა „წითელი ქმერების“ დროს, ვიეტნამელთა ოკუპაციამ კომუნისტური პარტიის მმართველობისას, კამპუეას სახალხო რესპუბლიკა და ბოლოს კონსტიტუციური მონარქიის აღდგენა გაეროს მიერ განხორციელებული გარდამავალი პერიოდის პირობებში, 1991 წელს ხელმოწერილი პარიზის შეთანხმების შედეგი. წითელი ქმერების მმართველობის დროს ადამიანის უფლებათა ფართო დარღვევები განხორციელდა.

1993 წელს კონსტიტუციის მიღების შემდეგ, გაერომ დანიშნა ადამიანის უფლებათა გენერალური მდივნის სპეციალური წარმომადგენელი კამბოჯაში, ხოლო გაეროს ადამიანის უფლებათა უმაღლესმა კომისარმა გახსნა კამბოჯის ოფისი. ამ ინსტიტუციებმა ადამიანის უფლებათა ადგილობრივ და საერთაშორისო ჯგუფებთან ერთად დააფიქსირეს ადამიანის უფლებათა დარღვევების ფართო სპექტრი, შეზღუდული შედეგებით, რეფორმისა და კომპენსაციის თვალსაზრისით.

საკითხები
გამოხატვისა და შეკრების თავისუფლება
გამოხატვის თავისუფლების დარღვევები, მათ შორის მედიის ხელმისაწვდომობის არარსებობა, ენდემურია. კამბოჯის კონსტიტუციით მინიჭებული შეკრების თავისუფლების მკაცრი შეზღუდვები არსებობს, რასაც ადგილობრივი ორგანიზაციები განიხილავენ, როგორც კამბოჯის სამოქალაქო საზოგადოების რეპრესიას და მიზანმიმართულ კამპანიას. 2018 წლის 14 მარტს, გაეროს ექსპერტმა კამბოჯაში ადამიანის უფლებების მდგომარეობის საკითხებში, გაერთიანებულ სამეფოს პროფესორმა რონა სმიტმა „გამოხატა სერიოზული შეშფოთება მედიის შეზღუდვის, გამოხატვის თავისუფლებისა და პოლიტიკური მონაწილეობის შესახებ ივლისში ჩატარებული ეროვნული არჩევნების წინ და მოუწოდა მთავრობას აირჩიოს ადამიანის უფლებების გზა“. მან ხელისუფლებას მოუწოდა მოხსნას აკრძალვა პოლიტიკაში მონაწილე 118 პოლიტიკოსის მიმართ.

სუსტი სასამართლო სისტემა
დამოუკიდებელი სასამართლო სისტემის შექმნის მცდელობები მნიშვნელოვანი იყო ათი წლის განმავლობაში, მაგრამ ჯერ ვერ მიაღწიეს სასურველ შედეგებს. სასამართლო ხელისუფლება რჩება კორუმპირებული, არაეფექტური და ძირითადად კონტროლდება მმართველი პარტიის მიერ. გამოვლენილია სახელმწიფო აგენტების მიერ ადამიანის უფლებების აშკარა დარღვევები, მაგრამ დევნა იშვიათია.

ქალთა უფლებები
კამბოჯაში გენდერული როლები მკაცრად დანაწილებულია და ქალთა მიმართ ოჯახში ძალადობა ძალზე სერიოზული პრობლემაა. რამდენიმე წლის განმავლობაში, კამბოჯის ქალთა საქმეთა სამინისტრომ მნიშვნელოვანი ვალდებულება აჩვენა გენდერული სპეციფიკური და ოჯახური ძალადობის წინააღმდეგ ბრძოლაში.

ლგბტ უფლებები
ლესბოსელი, გეი, ბისექსუალი და ტრანსგენდერი ( ლგბტ ) კამბოჯელები განიცდიან დისკრიმინაციასა და ძალადობას: ძალადობის, სამუშაო ადგილზე დისკრიმინაციის, სოციალური და ოჯახური გარიყვის ჩათვლით. 2010 წლის დეკემბერში, კამბოჯის ადამიანის უფლებათა ცენტრმა გამოაქვეყნა საფუძვლიანი მოხსენება ლგბტ ადამიანების მდგომარეობის შესახებ კამბოჯაში.

კამბოჯაში ერთნაირსქესიანთა სექსუალური ქმედებები არ წარმოადგენს სისხლის სამართლის დანაშაულს. ამასთან, არ არსებობს ანტიდისკრიმინაციული კანონმდებლობა, ან სხვა სანქციები მათთვის, ვინც არღვევს ლგბტი ადამიანების უფლებებს. გარდა ამისა, ქორწინება მკაცრად შემოიფარგლება საპირისპირო სქესის წყვილებით. ეს განმარტება ასევე გამოიყენება ქორწინებისა და ოჯახის შესახებ კანონში, სადაც მე–3 მუხლში ნათქვამია: „ქორწინება არის საზეიმო ხელშეკრულება ქალსა და მამაკაცს შორის“, ხოლო მე–6 მუხლში „ქორწინება აკრძალულია ერთნაირი სქესის პირებს შორის“. ჯერჯერობით არ არსებობს იურიდიული ჯგუფი, რომელიც დაიცავს ლგბტ პირებს, რომლებიც არიან სამართალდარღვევების, აგრეთვე ადამიანის უფლებათა დარღვევის მსხვერპლნი.