ხერუსკები

ხერუსკები (; ; ) — ძველი ანტიკური გერმანული ტომი; სახლობდნენ მდინარე ზემო ვეზერის ორივე ნაპირზე, თანამედროვე აღმოსავლეთ ვესტფალიისა და ქვემო საქსონიის ტერიტორიაზე მდინარე ელბამდე. მათ შესახებ ისტორიაში მხოლოდ მცირე რაოდენობით ცნობებია დაცული.

ეტიმოლოგია
სიტყვა „ხერუსკის“ ან „ჰერუსკის“ ეტიმოლოგიური წარმომავლობა უცნობია. დაახლოებით მე-16 საუკუნეში კეთდებოდა თამამი განცხადებები იმის შესახებ, რომ „ჰერუსკი“ უკავშირდება ჰარცის მთიანეთს და ჰარცზე მცხოვრებს უნდა ნიშნავდეს. ამ თეორიისა უკვე მარტინ ლუთერს სჯეროდა, როდესაც იგი არმინიუსზე საუბრისას აღნიშნავდა, რომ იგი ჰარციდან ან ჰარცის ქვეყნიდან უნდა ყოფილიყო.

 და საუკუნეების კვლევების შედეგად არაერთი განსხვავებული თეორია ჩამოყალიბდა. იაკობ გრიმი „ხერუსკს“ აკავშირებდა გუთურ სიტყვასთან , ასევე ბერძნულ -სთან, რაც მახვილს ნიშნავს. სავარაუდო კავშირზე მიუთითებდნენ ასევე ძველ სკანდინავიურ სიტყვასთან , რაც ბრძენს აღნიშნავს. სხვა მკვლევარები, მაგალითად რუდოლფ მუხი, ედვარდ შრედერი და ოტო ჰეფლერი, მიიჩნევდნენ, რომ ტომის სახელწოდება უფრო მეტად ტოტემისტური იყო და წარმოსდგებოდა საერთო ძველგერმანული ირმის აღმნიშვნელი სიტყვიდან . ეს მკვლევარები საკუთარ ვარაუდს ამყარებენ იმით, რომ ირემს ძველ გერმანულ სიმბოლიკაში განსაკუთრებული ადგილი უკავია. ეს თეორია, რომელიც ეთნონიმს უშუალოდ გერმანიკულ წარმომავლობას უძებნის, დღეს ყველაზე მეტადაა აღიარებული. ჰანს კუნს მიაჩნდა, რომ სუფიქსი -სკ გერმანული წარმოშობის არ უნდა იყოს; იგი „ჰერუსკში“ ხედავს რთულ შედგენილ სიტყვას, რომელიც წარმოშობით არც სუფთა რომანულია, არც გერმანული და უფრო მეტად უკავშირდება ჩრდილო-დასავლური ჯგუფის ინდოევროპულ ენებს.

განსახლების არეალი
ხერუსკები პირველად მოიხსენიებიან გაიუს იულიუს კეისრის ნაწარმოებში „ჩანაწერები გალიის ომზე“. აქ კეისარი მოგვითხრობს, რომ ხერუსკებსა და სვებებს ერთმანეთისაგან ჰყოფთ დიდი ტყე . სხვა მინიშნებები ხერუსკების გეოგრაფიული საცხოვრებელი ადგილის შესახებ ძალიან მცირეა. სტრაბონი იუწყება, რომ ისინი ერთ-ერთი ყველაზე მცირერიცხოვანი გერმანული ხალხია, პლინიუს უფროსი კი ხერუსკებს სვებებთან, ხატებთან და ჰერმუნდურებთან ერთად ჰერმინონის ხალხის სახელით აერთიანებს. ტაციტუსი ხერუსკებს ხატებისა და ხაუკების მეზობლებად მიიჩნევს. ყველაზე ზუსტ მონაცემებს იძლევა კაუდიუს პტოლემე, რომელიც აღნიშნავს, რომ ხერუსკები ცხოვრობდნენ ელბას ნაპირებზე მცხოვრები კალუკონების სამხრეთით და მათი მიწები ჰარცის მთებამდე აღწევდა. აქედან მკვლევარებს ის დასკვნა გამოაქვთ, რომ ხერუსკები მდინარე ვეზერს, ელბასა და ჰარცის მთიანეთს შორის სახლობდნენ. თუმცა არსებობს რამდენიმე გადმოცემაც იმის შესახებ, რომ ეს ტერიტორია ვეზერის დასავლეთითაც ვრცელდებოდა. ჩრდილოეთით ხერუსკებს ანგრივარიების ტომი ესაზღვრებოდა.

ისტორია
ძვ. წ. 12 წლიდან ახ. წ. 16 წლამდე რომაელები ხერუსკების წინააღმდეგ ომებს აწარმოებდნენ დრუსუსის, ტიბერიუსის, ვარუსისა და გერმანიკუსის მეთაურობით. ყველაზე მნიშვნელოვანი იყო 9 წელს გამართული ბრძოლა ტევტობურგის ტყეში, სადაც სამი რომაული ლეგიონი განადგურდა. ამ ბრძოლებში ხერუსკებთან გერმანულმა ტომებმა ბრუკტერებმა, უზიპეტებმა, ხატებმა, ხატუარებმა, ტუბანტებმა, ანგრივარიებმა, მატიაკებმა და ლანდებმა შექმნეს კოალიცია, რომლის სათავეშიც ხერუსკების ბელადი არმინიუსი იდგა. 21 წელს არმინიუსის გარდაცვალების შემდეგ შიდა შუღლმა და მტრობამ იმსხვერპლა თითქმის მთელი დიდგვაროვნები ხერუსკებისა, ამიტომ 47 წელს მათ რომს სთხოვეს, მიეცათ მეფედ კურთხევის უფლება იტალიკუსისა, რომელიც არმინიუსის გვარიდან ერთადერთ გადარჩენილ პიროვნებას წარმოადგენდა. ამ უკანასკნელის წარმატებები მალე დასრულდა და მისი ერთ-ერთი შთამომავალი, მეფე ხარიომერუსი, 88 წლისათვის ხატებმა დაიმორჩილეს. ხატების წინააღმდეგ დახმარება ხარიომერუსმა იმპერატორ დომიციანეს სთხოვა.

ხერუსკების შემდეგი პერიოდის ისტორია დიდწილად უცნობია. თუმცა ტაციტუსი იუწყება, რომ ხერუსკები ხატებმა დაიმორჩილეს, მაგრამ ისინი სხვა ისტორიკოსებთან უფრო გვიან პერიოდშიც არიან დამოწმებული. საუკუნეში ხერუსკებმა სხვა რემდენიმე გერმანულ ტომთან გაერთიანების შედეგად ახალი საქსთა ტომი შექმნეს.