iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გამჭოლი დამუშავება

გამჭოლი დამუშავება (ინგლ. - , ) — ინფორმაციის დამუშავების უწყვეტი, სრულად ავტომატიზებული პროცესი. პირველადი მონაცემები შეიძლება ჩამოყალიბდეს როგორც ავტომატური სისტემების მიერ, აგრეთვე ხელით შეყვანის გზით, მაგრამ მათი შემდგომი გადაცემა და დამუშავება ხდება სრულად ავტომატურად.

უფრო ვიწრო გაგებით ტექნოლოგია გულისხმობს, რომ საბროკერო კომპანია გამოდის კლიენტებსა და გარე ბაზრის შორის ავტომატური შუამავლის როლში. კლიენტების ორდერები ავტომატურად გადამისამართდება გარე ბაზარზე გარიგებების დასადებად ან მსხვილ კონტრაგენტზე.

ტრანზაქციები
 შემუშავებულ იქნა 1990-იან წლების დასაწყისში ლონდონში აქციებით ვაჭრობისათვის საფონდო ბაზრებზე ავტომატური დამუშავებისათვის.

წარსულში გადახდების გატარება ყოველთვის მოითხოვდა ხელით მუშაობას. პროცესი ხშირად რამდენიმე საათს იკავებდა. ამასთანავე ადამიანის დამატებითი ჩარევა იწვევდა შეცდომების დიდ საფრთხეს.

-ს მეშვეობით ფულთან ან ფასიან ქაღალდებთან დაკავშირებული ოპერაციები შეიძლება დამუშავდეს და დაიდოს იმავე დღეს.

გადახდები ჯერ კიდევ შეიძლება იყოს არა - სხვადასხვა მიზეზთა გამო.

უპირატესობანი
სრული დანერგვისას -მ შეიძლება შესთავაზოს აქტივების მმართველებს ისეთი უპირატესობანი, როგორიცაა დამუშავების უფრო მოკლე ციკლები, დაანგარიშების რისკების შემცირება და უფრო დაბალი საოპერაციო ხარჯები.

ზოგიერთი დარგის ანალიტიკოსი მიიჩნევს, რომ 100% ავტომატიზაცია მიუწვდომელი მიზანია. ამის ნაცვლად ისინი წინ წევენ ფირმაში შიდა -ს დონეების ამაღლებას და უბიძგებენ ფირმების ჯგუფებს ერთად ერთმანეთში ან ორმხრივ საფუძველზე ანდა მომხმარებელთა საზოგადოების (გარე ) სახით იმუშაონ სატრანზაქციო ინფორმაციის ხარისხის გაუმჯობესებაზე. თუმცა სხვა ანალიტიკოსები მიიჩნევენ, რომ მიღწეულ იქნება ბიზნეს-პროცესების ფუნქციონალური თავსებადობის გამოჩენასთან ერთად.
გოჩა კურდღელია

გოჩა კურდღელია (დ. 24 ივლისი, 1965) — ფოთის მუნიციპალიტეტის მერი.

ბიოგრაფია
დაიაბადა 1965 წლის 24 ივლისს. 1990 წელს დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი, ინჟინერ-ეკონომისტის სპეციალობით. 1992 წელს ქალაქ ფოთის საზღვაო სავაჭრო ნავსადგური – ტექნიკოსი. 1994-1997 წლებში საზღვაო სავაჭრო ნავსადგურის სატვირთო განყოფილების უფროსი. 1997-2011 წლებში – შპს „დოკტრანსშიპმენტის” დირექტორი. 2005-2011 წლებში იყო შპს „პრომეტკო ჯორჯიას” და შ.პ.ს „ჯეეკოს” ხელმძღვანელი. 2006-2010 წლებში ქალაქ ფოთის საკრებულოს წევრი. 2012 წლიდან „კავკასუს მეტალს ტერმინალის“ დირექტორი. 2017 წლის 13 ნოემბრიდან არის ქალაქ ფოთის მუნიციპალიტეტის მერი.

პირადი ცხოვრება
ჰყავს მეუღლე და ორი შვილი. ფლობს ქართულ, ინგლისურ და რუსულ ენებს.
ბაჰრეინის ეროვნული მუზეუმი

ბაჰრეინის ეროვნული მუზეუმი — ბაჰრეინის უდიდესი და უძველესი საჯარო მუზეუმი მანამაში. ის ბაჰრეინის დედაქალაქში ბაჰრეინის ეროვნული თეატრის მიმდებარედ მდებარეობს. ის 1988 წლის 15 დეკემბერს გაიხსნა ბაჰრეინის ემირის, ისა იბნ სალმან ალ ხალიფას მიერ. მუზეუმის 30 მილიონი აშშ დოლარის ღირებულების შენობა 27 800 კვადრატულ მეტრს მოიცავს და ბაჰრეინში ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული ტურისტული ღირსშესანიშნაობა. ბაჰრეინის ეროვნული მუზეუმი რეგიონში (სპარსეთის ყურის არაბულ ქვეყნებს შორის) პირველ თანამედროვე მუზეუმად მიიჩნევა.

ისტორია
.

1957 წელს ბაჰრეინში მოეწყო არქეოლოგიური ობიექტების პირველი გამოფენა, კონკრეტულად კი მუჰარაქში, ჰიდაიას ვაჟთა სკოლაში. ეს გამოფენა კალათ-ალ-ბაჰრეინში მომუშავე დანიური არქეოლოგიური ექსპედიციის ხელშეწყობით მოეწყო. დროებითი გამოფენა რამდენიმე დღე გაგრძელდა და საერთო ჯამში, ბაჰრეინელი საზოგადოების დიდი ინტერესი გამოიწვია. 1967 წელს გაფორმდა კულტურული ხელშეკრულება იუნესკოსა და ბაჰრეინის მთავრობას შორის, რამაც შემდგომში ბაჰრეინის ეროვნული მუზეუმის ჩამოყალიბებას შეუწყო ხელი. ეროვნული მუზეუმი პირველად სამთავრობო სახლში, მანამაში გაიხსნა 1970 წლის 4 მარტს, მაშინდელი სახელმწიფო საბჭოს ხელმძღვანელის, ხალიფა ბინ სალმან ალ ხალიფას მიერ.

თანამედროვე სტანდარტების მუზეუმი შეიქმნა დანიელი არქიტექტორების, კრონისა და ჰართვიგ რასმუნსენების მიერ და ოფიციალურად 1988 წლის დეკემბერში გაიხსნა. ნაგებობა აშენდა ხელოვნურ ნახევარკუნძულზე, რომელიც ქალაქ მუჰარაქს გადაჰყურებს.

მუზეუმი დამთვალიერებლებისათვის ღიაა 10 საათიდან 18 საათამდე. დაწესებულება არ მუშაობს სამშაბათობით. მუზეუმი ვიზიტორებს ასევე სთავაზობს ნავის ტურებს მუჰარაქზე მდებარე აბუ-მაჰერის ციხესიმაგრემდე და ბაჰრეინის მარგალიტების ბილიკამდე. აღსანიშნავია დურანდის ქვა, გრძელი შავი ბაზალტისაგან შექმნილი ქანდაკება, რომელიც ბაბილონეთის პერიოდით თარიღდება. ასევე დაცულია „ცოცხალი სურათი“, რომელიც გილგამეშის ეპოსს ასახავს (რომელზედაც ბაჰრეინი მითითებულია როგორც დილმუნის სამოთხე).

დილმუნის ყორღანების დარბაზი
დილმუნის ყორღანების გამოფენა კონცენტრირებულია დილმუნის ცივილიზაციაში დაკრძალვის ტრადიციებზე. მუზეუმში დაცულია რეალური სამარხი, რომელიც თავდაპირველი ადგილიდან, აალიდან ბაჰრეინის ეროვნულ მუზეუმში გადაიტანეს. 2019 წელს დილმუნის ყორღანები იუნესკომ მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა შორის დაასახელა.

ტილოსისა და ისლამის დარბაზი
ტილოსისა და ისლამის დარბაზი მოიცავს ელინური გავლენის მქონე ბაჰრეინის ისტორიას ძვ.წ. საუკუნიდან, ასევე სელევკიდების სახელმწიფოსა და ხარაკენას სამეფოს დროინდელ არტეფაქტებს. გამოფენილია მოჭიქული ჭურჭელი და ჭიქები, ალებასტრის კონტეინერები, ასევე ამ პერიოდის ძვრიფასეულობა. გამოფენის ისლამური ნაწილი ბაჰრეინში საუკუნეში ისლამის მიღებიდან საუკუნემდე პერიოდს მოიცავს. ბაჰრეინის ეროვნულ მუზეუმში დაცულია ხამის მეჩეთის, ბაჰრეინის უძველესი მეჩეთის არტეფაქტები, ასევე ქუფის ხელნაწერები, კერამიკისა და შუშის ნაკეთობები.

დოკუმენტებისა და ხელნაწერების დარბაზი
ბაჰრეინის ეროვნული მუზეუმის ამ ნაწილში დაცულია მე-13 და მე-14 საუკუნეებით დათარიღებული ყურანის იშვიათი ხელნაწერები, ასტრონომიული და ისტორიული დოკუმენტები, ასევე ალ ხალიფას ოჯახის წერილები.
თბილისის დემონსტრაციები (1988)

თბილისის 1988 წლის 5-29 ნოემბრის დემონსტრაციები — საპროტესტო გამოსვლები თბილისში, საბჭოთა კავშირის კონსტიტუციაში მოკავშირე რესპუბლიკათა სუვერენული უფლების შემცირების მცდელობის საპასუხოდ.

ისტორია
საბჭოთა ხელისუფლებამ მიიღო გადაწყვტილება ცვლილებები შეეტანა საბჭოთა კავშირის კონსტიტუციაში, რომლის მეშვეობითაც სერიოზულად იზღუდებოდა მოკავშირე რესპულიკათა სუვერენული უფლება. პირველი მიტინგი თბილისში, იპოდრომზე, 1988 წლის 5 ნოემბერს „ილია ჭავჭავაძის საზოგადოების“ ინიციატივით გაიმართა, რომელშიც 2 ათასამდე ადამიანი მონაწილეობდა.

11-12 ნოემბერს ასევე იპოდრომზე გრანდიოზული აქცია დაიგეგმა. ხალხმა დილიდანვე დაიწყო შეკრება, შემოსასვლელებიდან ახალ-ახალი კოლონები მოდიოდნენ, ამ დროს უნივერისტეტთანაც უამრვი ხალხი იყო შეკრებილი.

23 ნოემბერს მთავრობის სახლის შენობასთან ეროვნულ-დემოკრატიული პარტიის ინიციატივით დაიწყო შიმშილობის აქცია, რომელსაც შეუერთდა ირაკლი შენგელიას „ეროვნული სამართლიანობის კავშირი“, მეორე დღეს კი სტუდენტები და პირველი სკოლის მოწაფეები. მთავრობის სახლთან კარვებიც გაიშალა, თუმცა მომიტინგეთა უმრავლესობას ღია ცის ქვეშ ეძინა. თითქმის ყოველდღე იმართებოდა მრავალათასიანი მიტინგი. რუსთაველის გამზირი ავტომანქანებისთვის ჩაიკეტა. მეოთხე დღეს უკვე ოთხასამდე ადამიანი შიმშილობდა, აქციას შეუერთდნენ სხვა პარტიის ლიდერებიც, ირაკლი წერეთელი, ზვიად გამსახურდია, მერაბ კოსტავა, ირაკლი ბათიაშვილი.

25 ნოემბრის ღამეს მიტინგის ერთ-ერთი აქტივისტი მთავრობის სასახლის თავზე ავიდა და საბჭოთა დროშა ჩამოხსნა. აქციაზე ვითარება უფრო და უფრო იძაბებოდა, თუმცა მომიტინგეები რუსთველის პროსპექტს არ ტოვებდნენ.

29 ნოემბერს აქციის მონაწილეებს რუსთაველის გამზირის რადიოქსელით გააცნეს საბჭოთა კავშირის გენერალური მდივნის მიხეილ გორბაჩოვის სიტყვა, სადაც იგი ითვალისწინებდა ქართველი ახალგაზრდების მოთხოვნას და წყვეტდა საბჭოთა კავშირის კონსტიტუციაში ცვლილებებისა და დამატებების შეტანას. 29 ნოემბერს ნაშაუადღევს საპროტესტო აქცია შეწყდა.
კაშკადარია

კაშკადარია (; სათავეში შინგასოი, ქვემოთში მაიმანაქდარია) — მდინარე უზბეკეთში. სიგრძე 378 კმ, აუზის ფართობი 8780 კმ². სათავე აქვს ზარაფშანისა და ჰისარის ქედების დასავლეთ შტოქედებზე. სოფელ დუაბის შემდეგ მიედინება ფართო ხეობაში და მარცხნიდან იერთებს რიგ შენაკადებს, რომელთაგან ბევრი წყლოვანებით კაშკადარიაზე დიდია. მთავარი შენაკადებია: აქსუ, თანხაზდარია, იაქაბაგდარია (ყიზილდარია) და ღუზარდარია. საზრდოობს თოვლისა და წვიმის წყლით. წყალდიდობა იცის გაზაფხულზე, წყალმცირობა ზაფხულში. წყლის საშუალო ხარჯი შესართავიდან 266 კმ-ზე 24,9 მ³/წმ. ფართოდ იყენებენ სარწყავად, ყარშის ოაზისის შემდეგ მდინარის კალაპოტი თანდათან იკარგება. მდინარე ზარაფშანიდან დამატებით წყალს იღებს ესქიანხორის არხის მეშვეობით. კაშკადარიაზე აგებულია ჩიმყორღანის წყალსაცავი.
შეწყვეტილი სიმღერა

შეწყვეტილი სიმღერა — რეჟისორ ნიკოლოზ სანიშვილის მიერ 1960 წ. გადაღებული ფილმი, რომელიც სსრკ-ჩეხოსლოვაკიის კინოსტუდიების „ქართული ფილმის“ და „კოლიბას“ ერთობლივი ნამუშევარია.

სიუჟეტი
კინოფილმი მოგვითხრობს უბრალო ადამიანების მეგობრობისა და სიყვარულის ნამდვილ ამბავს.

ფილმის მთავარი გმირია სლოვაკი მეომარი — მიშო ზვარა, რომელიც სკოლის მუსიკის მასწავლებელია და მეორე მსოფლიო ომის დროს ჰიტლერული სლოვაკური დივიზიის შემადგენლობაში აღმოსავლეთის ფრონტზე გააგზავნიან. სლოვაკებს არ სურთ ნაცისტური გერმანიის არმიის რიგებში ყოფნა და ყოველდღე გადარბიან ფრონტის ხაზზე საბჭოთა ჯარებთან. ასე აღმოჩნდება მიშოც საბჭოთა ტყვეთა ბანაკში. იქ ქართველ სამხედრო ექიმს, ელიკო გელოვანს გაიცნობს. გერმანელების საჰაერო თავდასხმის დროს მიშო საზენიტო ქვემეხით იგერიებს მტერს, რითაც საბჭოთა არმიელების ნდობა დაიმსახურა და გენერლისგან საპატიო დავალებაც მიიღო.

სოხუმში დაჭრილი ამხანაგის სანახავად ჩასული მიშო ისევ შეხვდება ელიკოს. მაგრამ ომი გრძელდება და ჯარისკაცი ფრონტზე ბრუნდება. ელიკო მისი თანამებრძოლის — გურამის და აღმოჩნდა. გურამი მძიმე ბრძოლაში იღუპება. დაჭრილ მიშოს სოხუმის ჰოსპიტალში მოათავსებენ. მაგრამ ამპუტირებული ფეხის გამო საყვარელ ქალთან შეხვედრას გაურბის. ელიკო თვითონ მოძებნის და ერთად აგრძელებენ ცხოვრებას.

დამდგმელი ჯგუფი
რეჟისორი — ნიკოლოზ სანიშვილი
სცენარის ავტორები — კონსტანტინე ლორთქიფანიძე, ალბერტ მარენჩინი, ნიკოლოზ სანიშვილი
დამდგმელი ოპერატორი — დუდარ მარგიევი
დამდგმელი მხატვარი — ევგენი მაჭავარიანი, რუდოლფ კოვაჩი
კომპოზიტორები — რევაზ ლაღიძე, ტიბორ ანდრაშოვანი

მთავარ როლებში
იულიუს პანტიკი — მიშო ზვარა
ლია ელიავა — ელიკო
ვერიკო ანჯაფარიძე — მარიამი
დოდო ჭიჭინაძე — დოდო
ოთარ კობერიძე — გურამი
ალექსანდრე ომიაძე — მამუკა
კაროლ მახათა — იანო
ზურაბ (კუკური) ლაფერაძე — მამედოვი

ფაქტები
ფილმის რეჟისორი, ნიკოლოზ სანიშვილი დაჯილდოვებულია ჩეხოსლოვაკიის შრომის ორდენით.

2015 წელს, ფილმის გამოსვლიდან 55 წლის იუბილესთან დაკავშირებით, სლოვაკეთის რესპუბლიკაში, საქართველოს საელჩოს ორგანიზებით გაიმართა ჩვენება, რომელსაც ესწრებოდა რეჟ. ნიკოლოზ სანიშვილის ვაჟი მეუღლითურთ, აგრეთვე მთავარი გმირის ქალიშვილი და შვილიშვილები და სხვა საპატიო სტუმრები.
რეზიაპოვო

რეზიაპოვო — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ჩეკმაგუშის რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 532 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ჩეკმაგუშიდან დაშორებულია 26 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ბუზდიაკი, რომელიც დაშორებულია 85 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას თათრები (67%) და ბაშკირები (33%) შეადგენენ.
ბესო სოლომანაშვილი

ბესო სოლომანაშვილი (დ. 14 აგვისტო, 1964, თბილისი) — ქართველი მწერალი, კინორეჟისორი და სცენარისტი.

ბიოგრაფია
ბესო სოლომანაშვილი დაიბადა 1964 წლის 14 აგვისტოს, თბილისში.

1987 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის მეტალურგიის ფაკულტეტი, ხოლო 1996 წელს კი შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრისა და კინოს ინსტიტუტის კინოფაკულტეტი (გიორგი შენგელაიას სახელოსნო).

1988-1990 წლებში მუშაობდა ომალოს სკოლაში ფიზიკისა და მათემატიკის მასწავლებლად; 1996-2000 წ.წ. - ტელეფილმების სტუდიაში გადაცემა „სატელევიზიო კინოდარბაზის“ რეჟისორად; 2003-2016 წწ. - ტელეკომპანია „იმედის“ მთავარ რეჟისორად; 2017 წ. იყო საზოგადოებრივი არხისთვის მხატვრული სერიალის „ვაკანსია მკვლელის თანამდებობაზე“ დამდგმელი რეჟისორი; 2018-2020 წწ. - სერიალის „ჩემი ცოლის დაქალების“ რეჟისორი.

ბესო სოლომანაშვილი კარგად იცნობს საქართველოს ძველ და უახლეს ისტორიას, რაც მის ნაწარმოებებშიც ვლინდება.

წიგნები
„ლუმპენ მილენიუმი“, რომანი, 2023, სულაკაუის გამომცემლობა
სხვისი კინო (მოთხრობები), თბილისი, ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობა, 2021, 242 გვ., 9789941307522
ამბავი ძველი დახვრეტილებისა და ამბავი ახალი დასახვრეტებისა: ანუ ამბავი ჯალათი პაპაჩემისა, დედაჩემის მამა რომ იყო (ალუზიური მისტიფიკაცია: რომანი), თბილისი, ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობა, 2019, 172 გვ., 9789941304859
რეისი ლონდონი-ზუზუმბო (მოთხრობები), თბილისი, დიოგენე, 2010, 232 გვ., 9789941112188
ზამორა (სნაიპერა) (მოთხრობები), თბილისი, დიოგენე, 2007, 121 გვ., 9789994092215

რეჟისორული ნამუშევრები
მხატვრული ფილმები
ვერნისაჟი (1996)
სისხლიანი სცენარი (2000)
დეტონატორი (2012)
ბოსტანი კონფლიქტის ზონაში (2021), თამრი ფხაკაძის ამავე სახელწოდების მოთხრობის მიხედვით, ხანგრძლივობა: 86'

მხატვრულ-დოკუმენტური ფილმები
მოდით, ყველამ ერთად ვცადოთ (1998)
მამა, მე ალბათ ჯარში დავრჩები (2002)
გრიგოლ რობაქიძე
პრინცი მაჩაბელი (2006);

გადაღებულია ფილმებში
დაბადების დღე (ვ. ვარაზი, 1995)
სამოთხე ჩვენი ქალაქის ქუჩებში (გ. გაჩეჩილაძე, 2000)
ნუცას სკოლა (მერაბ კოკოჩაშვილი, 2000)
ფანჯარა (რუსუდან პირველი, 2006)
რენე მიდის ჰოლივუდში (ალეკო ცაბაძე, 2010)
ცუდი ხალხი (გიორგი თავართქილაძე, 2017)

პრემიები და ჯილდოები
საბა (ლიტერატურული პრემია), ნომინაცია: „წლის საუკეთესო რომანი“ ნაწარმოებისათვის: ამბავი ძველი დახვრეტილებისა და ამბავი ახალი დასახვრეტებისა, 2020
სოჭის კინოფორუმის პრიზი მხატვრული ფილმისთვის ვერნისაჟი (1995)
ანჟეს სკფ-ის ფესტივალის პრიზი ფილმისთვის სისხლიანი სცენარი (1997)
ნოვორასიისკის სადებიუტო ფილმების ფესტივალის პრიზი დოკ. ფილმისთვის მოდით ყველამ ერთად ვცადოთ (1998)
რესმეკეევო

რესმეკეევო (; ; 1992 წლამდე ზაგოტსკოტი) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ჩეკმაგუშის რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 95 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ჩეკმაგუშიდან დაშორებულია 6 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ბუზდიაკი, რომელიც დაშორებულია 74 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას თათრები (61%) შეადგენენ.
მანჩესტერის სამხატვრო გალერეა

მანჩესტერის სამხატვრო გალერეა — საჯარო ხელოვნების მუზეუმი, მოსლის ქუჩაზე, მანჩესტერის ქალაქის ცენტრში. გალერეის მთავარი შენობა აშენდა განათლებული საზოგადოებისთვის, 1823 წელს და დღეს მისი კოლექცია იკავებს სამ ერთმანეთთან დაკავშირებულ შენობას, რომელთაგან ორი შეიქმნა სერ ჩარლზ ბერის მიერ. შენობა, რომელიც ამ ორ შენობას აკავშირებს, შემუშავებულია -ის მიერ არქიტექტურული დიზაინის კონკურსის შემდეგ, რომელსაც მართავს კონკურსები. მუზეუმი გაიხსნა 2002 წელს, სამხატვრო გალერეის მიერ განხორციელებული ძირითადი რემონტისა და გაფართოების შემდეგ.

მანჩესტერის სამხატვრო გალერეაში შესვლა შესაძლებელია კვირაში შვიდი დღის განმავლობაში. მასში განთავსებულია მრავალი ადგილობრივი და საერთაშორისო მნიშვნელობის ნამუშევარი და აქვს 25000 -ზე მეტი ნივთის კოლექცია. 2014 წლის აპრილში გამოქვეყნებული მონაცემების თანახმად, მუზეუმს წელიწადში ნახევარ მილიონზე მეტი ადამიანი ეწვია.

ისტორია
მანჩესტერის სამეფო ინსტიტუტი
სამეფო მანჩესტერის ინსტიტუტი იყო მეცნიერული საზოგადოება, რომელიც ჩამოყალიბდა 1823 წელს. ის განთავსებული იყო ხელოვნების გალერეის მთავარი გალერეის შენობაში, მოსლის ქუჩაზე. კოლექციისთვის შეძენილი პირველი ობიექტი, ჯეიმზ ნორტკოტის (ცნობილი ფერადკანიანი მსახიობის ირა ოლდრიჯის პორტრეტი), ინსტიტუტმა შეიძინა 1827 წელს. დაწესებულება საბჭოს იმ პირობით გადაეცა, რომ მომედვნო ოცი წლის განმავლობაში, ყოველწლიურად 2000 ფუნტი დაიხარჯებოდა მუზეუმის ხელოვნებაზე.

მმართველობა
გალერეას მართავს მანჩესტერ სიტის საბჭო, რომელიც ასევე პასუხისმგებელია -ისა და -ის დაცვაზე. გალერეების დირექტორია ალისტერ ჰადსონი, რომელიც ასევე მართავს მანჩესტერის უნივერსიტეტის ვიტვორთის სამხატვრო გალერეას. ჰადსონი მუზეუმების დირექტორი 2018 წელს გახდა, უნივერსიტეტსა და ქალაქის საბჭოს თანამშრომლობის შედეგად.

გალერეის ბიუჯეტს აკონტროლებს ქალაქის საბჭო, მაგრამ ასევე აფინანსებს , საქველმოქმედო ორგანიზაცია, რომელიც მხარს უჭერს მუზეუმის ხარისხიან მუშაობას. ამჟამად გალერეა ღიაა ყოველდღე და ყოველი თვის პირველ ოთხშაბათს იხსნება საღამოს 9 საათამდე.

არქიტექტურა
მანჩესტერის სამხატვრო გალერეა განთავსებულია სამ დაკავშირებულ შენობაში. ქალაქის სამხატვრო გალერეის შენობა, შეიქმნა და აშენდა 1824–1835 წლებში. აქ თავდაპირველად განთავსებული იყო მანჩესტერის სამეფო ინსტიტუტი. შექმნილია არქიტექტორის, სერ ჩარლზ ბარის მიერ, ბერძნული იონური სტილით.

მეორე შენობა, ასევე ჩარლზ ბარის დიზაინით, აშენდა 1837 წელს, 1938 წელს შეიძინა მანჩესტერის საბჭომ. აშენებულია იტალიური პალაცოს სტილში

კოლექციები
გალერეას აქვს სახვითი ხელოვნების კოლექცია, რომელიც შეიცავს 2000-ზე მეტ ზეთის ნახატს, 3000 აკვარელსა და სხვა ნამუშევრებს, 250 ქანდაკებას და 90 მინიატურას.. მას ეკუთვნის 13000 -ზე მეტი დეკორატიული ხელოვნების ნივთი, მათ შორის კერამიკა, მინა, მინანქარი, ავეჯი, ლითონის ნაწარმი, იარაღი და ჯავშანი, თოჯინების სახლები და მასთან დაკავშირებული ნივთები. მუზეუმის უძველესი ობიექტია ეგვიპტური კანოპიანი ქილა, რომელიც თარიღდება ჩვენს წელთაღრიცხვამდე 1100 წელით.

გარდა ნახატებისა, მუზეუმში ინახება მინის, ვერცხლისა და ავეჯის კოლექციები, მათ შორის ვიქტორიანელი არქიტექტორისა და დიზაინერის უილიამ ბურჟესის მიერ შექმნილი ნივთები.
ჰერმესი (მოდის სახლი)

ჰერმესი — ფრანგული მოდის სახლი, რომელიც 1837 წელს დაარსდა.

თავდაპირველად ფირმა საცხენოსნო და ეკიპაჟების აღკაზმულობის დასამზადებელი სახელოსნო იყო. იგი დააარსა ტერი ჰერმესმა (1801-1878) და ემსახურებოდა მხოლოდ არისტოკრატიული წრის წარმომადგენლებს. 1880 წელს ტერის შვილმა, შარლ-ემილმა გადაიბარა მამის ბიზნესი და ასორტიმენტი გააფართოვა. ფირმა უკვე ყველა მსურველს ემსახურებოდა.

1951 წელს კომპანიას სათავეში ჩაუდგა რობერ დიუმა. მისი მმართველობის პერიოდში შეიმუშავეს ბრენდის ლოგო, ასევე ამ პერიოდში იქნა არჩეული საფირმო ფერი — ნარინჯისფერი.

ტყავის ნაწარმთან მუშაობასთან ერთად „ჰერმესმა“ თანდათან შეცვალა ასორტიმენტი. დაიწყო პარფიუმერიის, ტანსაცმლის და სხვადასხვა აქსესუარების გამოშვება.

1937 წელს ფირმამ გამოუშვა შარფები. ჰერმესის თანამედროვე შარფები აბრეშუმისაა ზომით 90*90 სმ და იწონის 65 გრამს. მოტივები ძალიან განსხვავებულია. წელიწადში აბრეშუმის შარფების 2 კოლექციას, ზოგჯერ კი ძველი დიზაინის ხელახალ, შეზღუდული ტირაჟსაც უშვებენ. 1937 წლიდან კომპანიამ შარფების 2000 უნიკალური დიზაინი შექმნა.

ჰერმესის შარფებს ატარებდნენ ცნობილი ქალბატონები: დედოფალი ელისაბედ და მისი და პრონცესა მარგარეტი, პრინცესა გრეის კელი, ჟაკლინ კენედი, ოდრი ჰეპბერნი, შერონ სტოუნი, კამერონ დიასი, ენ ჰეთეუეი.

1946 წელს ბრენდმა წარმოადგინა მამაკაცის აბრეშუმის ჰალსტუხების ფართე ასორტიმენტი. კომპანიის გაყიდვების 10% სწორედ ჰალსტუხებზე მოდის.

ჰერმესი ცნობილია თავისი ჩანთებით. თითოეულ ჩანთაზე მუშაობა 18-დან 24 საათამდე გრძელდება. მსურველებს რიგში ჩადგომაც კი უწევთ მათ შესაძენად. ეს კი 6 თვიდან 1 წლამდე გრძელდება.

1951 წლიდან კომპანია უშვებს ქალისა და მამაკაცის არომატებს, აქვს ასევე უნისექსის ხაზიც.

ფირმა ცნობილია თავისი ფუფუნების საგნებით. 2008 წელს ჰქონდა 14 ქვეგანყოფილება, რომელიც მოიცავდა ტყავებს, შარფებს, ჰალსტუხებს, ქალისა და მამაკაცის ტანსაცმელს, პარფიუმერიას, საათებს, საკანცელარიო საქონელს, ფეხსაცმელს, ხელთათმანებს, დეკორატიულ ხელოვნებას, ჭურჭელს და საიუველირო ნაწარმს.

კომპანიის გაყიდვების 30% ტყავის ნაწარმზე მოდის, 15% ტანსაცმელზე, 12% შარფებზე, 43% დანარჩენ პროდუქციაზე. ფირმა თავის პროდუქციას ლიცენზირებას არ უკეთებს და მის დიზაინსა და დამზადებაზე მკაცრი კონტროლი აქვს დაწესებული. ფირმის პროდუქცია თითქმის მთლიანად საფრანგეთში მზადდება ხელით, რაც ხარისხისა და უნიკალურობის გარანტიას იძლევა.

2012 წელს ჰერმესის სავაჭრო ცენტრებმა შეცვალეს თავიანთი პოლიტიკა საქონლის დაბრუნებასთან დაკავშირებით. მყიდველებს შეუძლიათ პროდუქციის გაცვლა მისი შეძენიდან 10 დღის განმავლობაში, მხოლოდ სხვა ფერის იგივე პროდუქტზე. სხვაგვარი გაცვლა და თანხის უკან დაბრუნება კატეგორიულად იკრძალება.

თავისი არსებობის მანძილზე კომპანიის დიზაინერები იყვნენ ლოლა პრუსაკი, ჟაკ დილეი, კატრინ დე კაროლი, ნიკოლ დე ვესიანი, ერიკ ბერჟე, ჟან-პოლ გოტიე, კრისტოფ ლემერი და სხვები.
ნოქალაქევის მისარონის ეკლესია

ნოქალაქევის მისარონის ეკლესია — არქეოლოგიური ძეგლი სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის სენაკის მუნიციპალიტეტის სოფელ ნოქალაქევში.

ეკლესიის დარბაზი აბსიდიანად მოქცეულია გარე სწორკუთხედში. საკურთხევლის აფსიდა ნახევარწრიულია. იგი იატაკის დონიდან ორი საფეხურითაა აწეული. ქვედა საფეხური სრულად, ხოლო ზედას მხოლოდ შუა ნაწილია შემორჩენილი. განსაკუთრებით ყურადღებას იქცევს ბრწყინვალედ ნაგები კონქი. მისი თლილი ქვები ერთმანეთთან კარგადაა მორგებული. კონქის ქვები ეკლესიის ინტერიერისა და ფასადების ქვებისაგან განსხვავდება. კონქის თაღის თითოეული ქვა წყობის რიგების შესაფერისია. კონქის სფერო მიღებულია თლილი ქვის რიგებით. რიგების ზომები თანდათანობით მცირდება და ბოლოს, ცენტრში თაღის კლიტით მთავრდება. საკურთხეველი თავისი კონქით დაბალი და განიერია. საკურთხევლის ორივე მხარეს, გეგმაში ტრაპეციული ორი პატარა ნიშაა, ეკლესიას ჰქონდა კანკელი. ეკლესიის დარბაზი მართკუთხა ფორმისაა, მისი სივრცის გადაწყვეტაში არავითარი დეკორატიული ელემენტი არ არის გამოყენებული. დარბაზს შიგნიდან ქვის სწორკუთხა ჩამოსაჯდომი შემოუყვება. ეკლესია განათებულია სამი პატარა სარკმლით. ეკლესიას შემოსასვლელი ჰქონდა დასავლეთ და ჩრდილოეთ მხრიდან. ეკლესია სადაა, მხოლოდ დასავლეთის კარის არქიტრავზე ამოკვეთილია ოთკუთხედი, შიგნით ჩახაზული ორი დიაგონალური ხაზით, რომლებიც ერთმანეთ კვეთს. დარბაზი ცილინდრული კამარითაა გადახურული, ხოლო აფსიდი ნახევარწრიული კონქით მთავრდება. დარბაზი და საკურთხეველი გადახურული იყო ცალ-ცალკე, სხვადასხვა დონეზე, ორფერდა სახურავით. ეკლესიის ორივე დონის სახურავებს ერთნაირი ქანობები ჰქონიათ. ეკლესიის შიდა კედლებზე ნალესობა არ არის, მაგრამ კონქის მიმდებარე ჩრდილო კედელზე შეიმჩნევა მოხატულობის კვალი. ძეგლი თავისი სიმარტივით და დახვეწილი ფორმით ადრეული პერიოდის ნაგებობების შთაბეჭდილებას ტოვებს. კონქის წყობაც ადრეული პერიოდისთვისაა დამახასიათებელი. ასევე იგივეზე მეტყველებს ის, რომ დარბაზის გადახურვისას არაა გამოყენებული საბჯენი თაღები. ეკლესიის არქიტექტურულ-შედარებითმა ანალიზმა გვიჩვენა, რომ ეკლესია საუკუნის ბოლო საუკუნის დასაწყისით თარიღდება.
მენჯის ციხე

მენჯის ციხე — არქეოლოგიური ძეგლი სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის სენაკის მუნიციპალიტეტის სოფელ მენჯში.

ციხის კომპლექსი მდებარეობს ქალაქ სენაკის ცენტრიდან დასავლეთით 4 კმ-ში, გზის პირა უნაგირა მთაზე. სწორედ უნაგირა მთის ამ სამხრეთ დაბოლოებაზეა აღმართული მენჯის ციხე. კომპლექსს სამხრეთ და დასავლეთ მხრიდან ციცაბო ფერდობი შემოფარგლავს, ხოლო ჩრდილოეთ და აღმოსავლეთ მხრიდან უნაგირა მთის კალთები ეკვრის. კომპლექსი შედგება კლდის ქვით ნაგები 1 მეტრი სისქის გალავნისაგან მასში ჩადგმული მართკუთხა კოშკისგან, ციხის ეზოში, აღმოსავლეთ ნაწილში მდგარი მცირე დარბაზული ეკლესიისგან და გალავნებს დასავლეთ და აღმოსავლეთ მხრიდან შემოვლებული 4 მეტრი სიგანის ხელოვნური თხრილისგან. ციხის ჭიშკარი გაჭრილი უნდა ყოფილიყო დასავლეთ გალავანში, კოშკის სამხრეთით, თუმცა მისი ზომები და ფორმები ზედაპირული დაზვერვით არ დგინდება. ციხის ჩრდილოეთ პერიმეტრზე გალავნის კვალი არ ჩანს. სავარაუდოდ გალავნის ადგილას იკვეთება 0,5 მ სიმაღლის ბორცვი, რომელიც დასავლეთით კოშკს უერთდება. ციხის სამხრეთ პერიმეტრზე გალავნების ხაზი სრულად ფიქსირდება, საშუალოდ 2 მეტრის სიმაღლეზე, მას შიგნიდან მთელ პერიმეტრზე შემოუყვება გამოწეული ბაზისი, სავარაუდოდ კოშკს შესასვლელი უნდა ჰქონოდა აღმოსავლეთ მხრიდან. ნაგებია კარგად გათლილი სწორკუთხა კლდის ქვით, რიგების დაცვით. ციხის ეკლესია დარბაზული ტიპისაა. ეკლესიის დარბაზი, აფსიდიანად მოქცეულია გარე სწორკუთხედში. 2005 წლიდან ტაძარში მიმდინარეობს აღდგენითი სამუშაოები, რის გამოც ძველი სამშენებლო ფენები სრულად არ იკვეთება. შემორჩენილი ნაწილების მიხედვით, შეიძლება ითქვას, რომ ტაძარი ნაშენი იყო კლდის კარგად გათლილი ქვებით, ასევე ჩანს მოგვიანო - საუკუნეების გადაკეთებების კვალი, რის თქმის საფუძველსაც გვაძლევს ტაძრის გარშემო გამოვლენილი ფრესკის ანაბეჭდიანი ბათქაშები და განვითარებული შუა საუკუნეებისთვის დამახასიათებელი ორნამენტიანი საპირე ქვის ფრაგმენტები.
სარი-აიგირი

სარი-აიგირი — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ჩეკმაგუშის რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 16 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ჩეკმაგუშიდან დაშორებულია 30 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ბუზდიაკი, რომელიც დაშორებულია 89 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები (89%) შეადგენენ.
ეკალღიჭი (გვარი)

ეკალღიჭი — მცენარეთა გვარი ეკალღიჭისებრთა ოჯახისა. ლიანასებრი ფესურიანი ბუჩქებია ეკლიანი ყლორტებით (სიგრძე 30–40 სმ-მდე); ხშირად წარმოქმნიან ძნელად გასავლელ ბარდებს; იშვიათად შედარებით დაბალი ბალახებია. ფოთლებს ყუნწის ძირში, ჩვეულებრივ, მოსაჭიდი ულვაშების წყვილი აქვს. ერთსქესიანი ყვავილები შეკრებილია იღლიურ ყვავილედებში. ნაყოფი კენკრაა. ცნობილია 300-მდე სახეობა. გავრცელებული არიან სუბტროპიკებსა და ტროპიკებში, იშვიათად ორივე ნახევარსფეროს თბილზომიერ და ჭარბტენიან რაიონებში. სამკურნალო (. ), ჩინური (. ) და სხვა სახეობის ეკალღიჭის ფესვები შეიცავს სტეროიდული ხასიათის საპონინებს, სახამებელს, ფისს და ძველი დროიდან გამოიყენება ხალხურ მედიცინაში.