ისლამი ყაზახეთში

ყაზახეთში მოსახლეობის დაახლოებით 72% ისლამის მიმდევარია, შესაბამისად, ქვეყანაში ყველაზე გავრცელებული რელიგია არის ისლამი. ეთნიკური ყაზახები უმეტესწილად ჰანაფიტური სკოლის სუნიტი მუსლიმები არიან, თუმცა, მათ შორის მცირე რაოდენობით შიიტებიც მოიძებნებიან. გეოგრაფიული თვალსაზრისით, ყაზახეთი მსოფლიოს ჩრდილოეთ ნაწილში ყველაზე მრავალრიცხოვანი და ტერიტორიულად ყველაზე დიდი მუსლიმური ქვეყანაა. ყაზახები მთელი მოსახლეობის დაახლოებით ნახევარს შეადგენენ და მათ გარდა, მუსლიმი ეთნიკური ჯგუფები არიან უზბეკები, უიღურები და თათრები. ისლამი პირველად რეგიონში გავრცელდა სამხრეთი საზღვრიდან მე-8 საუკუნეში, არაბების წყალობით. კონსტიტუციის თანახმად, ყაზახეთის რესპუბლიკა საკუთარ თავს აღიარებს დემოკრატიულ, სეკულარულ, სამართლებრივ და სოციალურ სახელმწიფოდ, რომლის უმთავრესი ღირებულებებია - პიროვნება, მისი სიცოცხლე, უფლებები და თავისუფლებები. მიუხედავად იმისა, რომ ყაზახები იდენტიფიცირდებიან ისლამურ მემკვიდრეობასთან, რელიგიური საქმიანობა, ზოგადად, ძალიან თანამედროვეა და თავსაბურავების ტარება და მეჩეთებში მსახურებაზე ყოველდღიური დასწრება, იშვიათია.

ისტორია
ისლამი ყაზახეთში გავრცელდა მე-8 საუკუნეში, როცა არაბები მივიდნენ ცენტრალურ აზიაში. თავდაპირველად, ისლამი დამკვიდრდა თურქესტანის სამხრეთ ნაწილებში და შემდეგ, თანდათანობით ფეხი მოიკიდა ჩრდილოეთში. ისლამმა, ასევე, ფესვები გაიდგა სამანიდების დინასტიის მმართველების გულმხურვალე თაყვანისცემის გამო, განსაკუთრებით ტარაზის მიმდებარე ადგილებში, სადაც მკვიდრი მოსახლეობის დიდმა ნაწილმა მიიღო ისლამი. გარდა ამისა, მე-14 საუკუნის მიწურულს, ოქროს ურდომ დაიწყო ისლამის გავრცელება თათრებსა და ცენტრალური აზიის სხვა ტომებში. მე-18 საუკუნეში კი, რეგიონში სწრაფად გაიზარდა რუსული გავლენა. იმპერატრიცა ეკატერინეს თაოსნობით, რუსებმა თავდაპირველად სურვილი გამოთქვეს, რომ ისლამი აყვავებულიყო. შესაბამისად, რეგიონში ყაზახებისთვის საქადაგებლად მოიწვიეს მუსლიმი სასულიერო პირები, რომლებსაც ისინი უყურებდნენ, როგორც "ველურებს", მორალისა და ეთიკის უარმყოფელებს.

რუსული პოლიტიკა თანდათანობით შეიცვალა ისლამის შესუსტების მიმართულებით, რამდენადაც მათ მოსახლეობაში დაიწყეს წინაისლამური კოლექტიური ცნობიერების ელემენტების დანერგვა. ასეთი მცდელობები მოიცავდა წინაისლამური ისტორიული ფიგურების განდიდებასა და ელიტარულ რუსულ სამხედრო დაწესებულებებში გაგზავნით, ყაზახებში არასრულფასოვნების გრძნობის გაჩენას. საბჭოთა კავშირის ეპოქის დროს კი, მუსლიმთა დაწესებულებები შემორჩა მხოლოდ იმ ადგილებში, სადაც ყაზახები ყოველდღურ მსახურებაში მონაწილეობის შედეგად მნიშვნელოვნად აჭარბებდნენ არამუსლიმურ მოსახლეობას. იმისთვის, რომ ყაზახები გადაეყვანათ კომუნისტურ იდეოლოგიაზე, სქესობრივი ურთიერთობები და ყაზახური კულტურის სხვა ასპექტები იყო სოციალური ცვლილების მთავარი მიზანი. და კიდევ უფრო მეტი თავდადებით ამას აკეთებენ სოფელში. ისინი, რომლებიც ამტკიცებენ, რომ მე-8 საუკუნის დროინდელი მუსლიმი მეომრების და მისიონერების შთამომავლები არიან, დიდი პატივისცემით სარგებლობენ თავიანთ თემებში. ყაზახი პოლიტიკური ფიგურებიც, აგრეთვე, ხაზს უსვამენ ისლამური ცნობიერების დაფინანსების საჭიროებას. მაგალითად, ყაზახეთის საგარეო საქმეთა მინისტრი, მარატ ტაჟინი, ბოლო დროს დიდ მნიშვნელობას ანიჭებს "დადებითი პოტენციალის მქონე ისლამის გამოყენებას და მისი ისტორიის, კულტურისა და მემკვიდრეობის შესწავლას".

საბჭოთა ხელისუფლება ცდილობდა წაეხალისებინა ისლამის კონტროლირებადი ფორმა "ცენტრალური აზიისა და ყაზახეთის მუსლიმების სულიერი ადმინისტრაციის" ფარგლებში, როგორც ცენტრალური აზიის საზოგადოებების გამაერთიანებელი ძალა. თუმცა, ამავე დროს კრძალავდა ნამდვილ რელიგიურ თავისუფლებას. დამოუკიდებლობის გამოცხადების შემდეგ, რელიგიური აქტივობა მკვეთრად გაიზარდა. თურქეთის, ეგვიპტისა და უპირველესად, საუდის არაბეთის ფინანსური მხარდაჭერით, მეჩეთებისა და რელიგიური სკოლების მშენებლობა დაჩქარდა 1990-იან წლებში. 1991 წელს 170 მეჩეთი ფუნქციონირებდა, რომელთაგან ნახევარზე მეტი ახალი აშენებული იყო. ამ დროს დაახლოებით 230 მუსლიმური თემი იყო აქტიური ყაზახეთში. მას შემდეგ, 2013 წლისთვის მეჩეთების რაოდენობა გაიზარდა 2320-მდე. 2012 წელს, ყაზახეთის პრეზიდენტმა დედაქალაქში საზეიმოდ გახსნა "ხაზრათის სულთნის მეჩეთი", რომელიც მუსლიმებისთვის ყველაზე დიდი თაყვანისცემის ადგილია ცენტრალურ აზიაში.

ისლამი და სახელმწიფო
1990 წელს ნურსულთან ნაზარბაევმა, ყაზახეთის მაშინდელმა კომუნისტური პარტიის პირველმა მდივანმა, ყაზახეთი გამოიყვანა "ცენტრალური აზიის მუსლიმთა საბჭოს" ხელისუფლებიდან და ამით შექმნა სახელმწიფოს საფუძველი ისლამისთვის. "ცენტრალური აზიის მუსლიმთა საბჭო", თავის მხრივ, წარმოადგენდა საბჭოთა კავშირის მიერ დამტკიცებული და პოლიტიკურად ორიენტირებული მთელი ცენტრალური აზიის რელიგიურ ადმინისტრაციას, რომლის მაგივრადაც ნაზარბაევმა შექმნა განცალკევებული "მუფტიატი", ანუ რელიგიური ხელმძღვანელობა ყაზახი მუსლიმებისთვის.

ახლომდებარე ირანისა და ავღანეთის ისლამური მთავრობების შემყურე 1993 წლის კონსტიტუციის ავტორებმა სპეციალურად აკრძალეს რელიგიური პოლიტიკური პარტიების არსებობა. 1995 წლის კონსტიტუცია კრძალავს ორგანიზაციებს, რომლებიც აღვივებენ რასობრივ, პოლიტიკურ, რელიგიურ შუღლს და აწესებს მკაცრ სამთავრობო კონტროლს უცხოურ რელიგიურ ორგანიზაციებზე. როგორც ეს მისმა წინამორბედმა გააკეთა, 1995 წლის კონსტიტუცია ადგენს, რომ ყაზახეთი არის სეკულარული სახელმწიფო; ამდენად, ყაზახეთი არის ცენტრალური აზიის ერთადერთი ქვეყანა, რომლის კონსტიტუცია არ ანიჭებს ისლამს სპეციალურ სტატუსს. თუმცა, ყაზახეთი იმავე წელს შეუერთდა ისლამური თანამშრომლობის ორგანიზაციას. ეს პოზიცია ეფუძნებოდა ნაზარბაევის მთავრობის საგარეო პოლიტიკას და, ასევე, საშინაო განხილვებსაც. ახლო აღმოსავლეთის მუსლიმური ქვეყნებიდან ინვესტიციების მოზიდვის პოტენციალის გაცნობიერების შედეგად, ნაზარბაევი ეწვია ირანს, თურქეთს და საუდის არაბეთს; ამავე დროს, მან ყაზახეთი წარმოაჩინა, როგორც დამაკავშირებელი ხიდი მუსლიმურ აღმოსავლეთსა და ქრისტიანულ დასავლეთს შორის. მაგალითად, მან თავიდანვე მიიღო მხოლოდ დამკვირვებლის სტატუსი ეკონომიკური თანამშრომლობის ორგანიზაციაში, რომლის წევრებიც უპირატესად არიან მუსლიმი ერები. პრეზიდენტის პირველი ვიზიტი მუსლიმთა წმინდა ქალაქ მექაში, რომელიც შედგა 1994 წელს, იყო იმ მარშრუტის ნაწილი, რომელიც ითვალისწინებდა ვატიკანში პაპ იოანე პავლე -სთან ვიზიტსაც.

იხილეთ ასევე
რელიგია ყაზახეთში