iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ქვემო ყარაბულაღის წმინდა სალომეს ეკლესია

}
| რელიგიური_წევრობა =
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი = დმანისის მუნიციპალიტეტი
| კურთხევის_წელი = 1718
| სტატუსი =
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება =
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =დიახ
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 41.438953
| გრძედი = 44.123629
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
ქვემო ყარაბულაღის წმინდა სალომეს ეკლესია — საუკუნის ქართული ქრისტიანული ხუროთმოძღვრების ძეგლი ქვემო ქართლში, ახლანდელი დმანისის მუნიციპალიტეტის სოფელ ქვემო ყარაბულაღის ტერიტორიაზე. შემორჩენილია ნანგრევების სახით.

ეკლესია დგას სოფლის ჩრდილოეთით, მდინარე შავწყაროსწყლის მარცხენა მხარეს. ეკლესია დარბაზულია, გეგმით მართხკუთხაა (8,3 5,5 მ), ნაგებია ყორე ქვით, წყობა ქაოსურია, კუთხეებშიც დაუმუშავებელი ქვებია გამოყენებული. ეკლესიას აღმოსავლეთით აქვს წახევარწრიული აფსიდა, რომელიც კონქით მთავრდება. კარი სამხრეთ კედელში, სარკმელები კი აღმოსავლეთ და დასავლეთ კედლებშია გაჭრილი. საკურთხეველში ორი ნიშაა. ეკლესიის კარს გათლილი ქვის არქიტრავი აქვს, დღეს მიწაზე ჩამოვარდნილი.

არქიტრავზე ათსტრიქონიანი ქართული მხედრული წარწერაა, რომელსაც მეხუთე სტრიქონიდან მეათე სტრიქონამდე გვერდით მიჰყვება სომხური წარწერა. ეს უკანასკნელი, მცირე სხვაობით, არსებითად ქართულის მოკლე შინაარს წარმოადგენს. ტექსტში მოხსენებულნი არიან ეკლესიის აღმშენებლები: მამუკა, რამაზ, მზეჭაბუკ და რევაზ ორბელიანები. აქვე თარიღიცაა მითითებული — 1167 (ე. ი., 1718 წ.).
ერიხ ცეპლერი

ერიხ ერნესტ ცეპლერი (; დ. 27 იანვარი, 1898, ჰერფორდი — გ. 13 მაისი, 1980, საუთჰემპტონი) — გერმანული წარმოშობის ინგლისელი ფიზიკოსი და საჭადრაკო კომპოზიტორი. საერთაშორისო ოსტატი (1973) და საერთაშორისო არბიტრი (1957).

ბიოგრაფია
ერნესტ ცეპლერი დაიბადა გერმანიაში. ფიზიკას ეუფლებოდა ბერლინისა და ბონის უნივერსიტეტებში. 1935 წლამდე ცხოვრობდა და მოღვაწეობდა გერმანიაში, თუმცა ნაცისტური რეჟიმის დამყარების შემდეგ, ებრაული წარმომავლობის გამო, საცხოვრებლად გადავიდა ინგლისში. ცეპლერი იყო რადიოელექტრონიკის პიონერი. საუთჰემპტონის უნივერსიტეტში მან დააარსა ელექტრონიკის ფაკულტეტი, რომელიც პირველი იყო მსოფლიოში. მისი სახელი ეწოდა ამავე უნივერსიტეტის ერთ-ერთ კორპუსს .

საჭადრაკო კომპოზიცია
ჭადრაკის სფეროში ცეპლერი ითვლება ლოგიკური სტილის ამოცანების ერთ-ერთ უდიდეს თეორეტიკოსად. სულ შედგენილი აქვს 800-მდე ნაწარმოები. მისი კომპოზიციების უმრავლესობას სამსვლიანი და მრავალსვლიანი ამოცანები შეადგენს. იგი მჭიდროდ თანამშრომლობდა ადოლფ კრაემერთან, რომელთან ერთადაც გამოსცა ორი ცნობილი წიგნი: „საჭადრაკო ამოცანის ფორმირების ხელოვნება“ (, 1952) და „საჭადრაკო ამოცანის პრობლემა“ (, 1962)
ბერკანი

ბერკანი (არაბ. , ფრანგ. ) — ქალაქი ჩრდილო-აღმოსავლეთ მაროკოში, რეგიონში. ის არის ბერკანის პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრი და ცნობილია, როგორც „კლემენტინის დედაქალაქი“, რადგან რეგიონში ფართოდ მოჰყავთ კლემენტინის ხილი.

გეოგრაფია
ბერკანი მდებარეობს ხმელთაშუაზღვისპირეთში, ზღვის დონიდან დაახლოებით 35 მეტრის სიმაღლეზე და მდინარე -ს პირას.

ისტორია
ქალაქი სწრაფად განვითარდა 20-ე საუკუნეში, კოლონიური პერიოდის შემდეგ, და მნიშვნელოვნად უკავშირდება სოფლის მეურნეობის განვითარებას.

ეკონომიკა
ქალაქის ეკონომიკის საფუძველს წარმოადგენს ციტრუსების წარმოება და ექსპორტი.

კულტურა
ბერკანის კულტურა მდიდარია ადგილობრივი ბაზრებით, ფესტივალებით და სოფლის მეურნეობის თემატიკის ღონისძიებებით.

ტრანსპორტი
ქალაქი დაკავშირებულია რკინიგზითა და საავტომობილო გზებით დანარჩენ მაროკოსთან.

მოსახლეობა
ბერკანის მოსახლეობა დაახლოებით 109,237 ადამიანია 2014 წლის აღწერის მიხედვით.

იხილეთ ასევე
მაროკო — მაროკოს სამეფო
ემა გრატანი

ემა გრატანი (დ. 1835 — გ. 9 აგვისტო, 1893) — საუკუნის ინგლისელი თეატრის მსახიობი და მომღერალი.

დაიბადა ემა ჰანტის სახელით; გვარი „გრატანი“ მოგვიანებით მოირგო. ბენჟამინ ვებსტერმა, კანადელმა კომიკოსმა და მენეჯერმა, გოგონას თეატრალურ მისწრაფებებს ხელი შეუწყო. გათხოვდა ჰენრი კურტაინზე. ცოლ-ქმარმა 1859 წელს კალიფორნია, ხოლო მოგვიანებით ჩინეთი და ინდოეთი მოიარა. გრატანი ორი წლის განმავლობაში ხელმძღვანელობდა მუმბაის ერთ-ერთ თეატრს. მოგვიანებით ინგლისში დაბრუნდა, თუმცა მალევე გაემგზავრა ნიუ-იორკში, სადაც ლიდია ტომპსონის ბურლესკის დასთან ერთად დგამდა წარმოდგენებს.

გარდაიცვალა ნიუ-იორკში, 1893 წელს.
ტერეზა ფურტადო

ტერეზა ელიზაბეთ ფურტადო (დ. 1845 — გ. 9 აგვისტო, 1877) — ინგლისელი მსახიობი. ცხრა სეზონის განმავლობაში მოღვაწეობდა ლონდონის ადელფის თეატრში, უმეტესად ჩნდებოდა მელოდრამატულ როლებში.

იყო ჩარლზ ფურტადოს, მუსიკის პროფესორისა და ბალადების ავტორის ქალიშვილი. ადელფის თეატრში მონაწილეობდა დადგმებში: „არანაირი გასავალი“ (ჩარლზ დიკენსისა და უილკი კოლინსის ავტორობით) (1868) და „ესმერალდა ნოტრ-დამში“ ან „პარიზის ბოშა ქალი“ (ვიქტორ ჰიუგოს ნოველის დრამატიზირებული ვერსია) (1875). ასევე გამოჩნდა უ. შ. გილბერტის ორ ადრეულ ნამუშევარში: 1867 წლის ბურლესკ „რობინზონ კრუზოში“ (პოკაჰონტასის როლში; დაიდგა ჰეიმარკეტის თეატრში) და იმავე წლის პანტომიმაში „არლეკინი მამალი რობინი და ჭინჭრაქა ჯენი“ (ჭინჭრაქა ჯენის როლში; დაიდგა ლიცეუმის თეატრში).

1873 წელს გათხოვდა ინგლისელ მსახიობ ჯონ კლარკეზე. ფურტადოს 32 წლის ასაკში გარდაცვალებამ მძიმე ტრამვა მიაყენა კლარკეს, რომელიც ორ წელიწადში დარდს გადაჰყვა. ტერეზა ფურტადო ჰაიგეიტის სასაფლაოს დასავლეთ ნაწილში დაკრძალეს.
ფავა

}), (ასევე ცნობილია, როგორც ბაქლა ეზმესი) — ტრადიციული თურქული აპეტაიზერი, რომელიც მზადდება გამომშრალი ფავას ლობიოსგან. კერძს ორი სახელი აქვს, რადგან თურქულად ფავას ლობიოს ბაქლა ეწოდება. მას ასველებენ და გარსს აცლიან, რის შედეგადაც რჩება უფრო მწვანე, შიდა თესლი. ლობიოს თესლს ხარშავენ ხახვთან ერთად, დარბილებამდე.

ფავას მოსამზადებლად მოხარშულ ბოსტნეულს ურევენ მარილს, პილპილს, შაქარს, ლიმონის წვენსა და ზეითუნის ზეთს, ხოლო ამ ნაზავისგან ამზადებენ პიურეს. მიღებულ მასას აცივებენ, სანამ არ გამაგრდება და კუბებად ჭრიან. კერძს მიირთმევენ ცივად, ზეითუნის ზეთისა და დაჭრილი კამის გარნირით.
დობლადა

დობლადა ― მექსიკური სამზარეულოსთვის დამახასიათებელი კერძი, რომელიც წარმოადგენს ზეთში შემწვარ სიმინდის ან ხორბლის ტორტილას. შეწვამდე ტორტილას კეცავენ ერთხელ ან ორჯერ – ერთხელ გადაკეცვის შემთხვევაში დობლადას ნახევარწრის ფორმა აქვს, ხოლო ორჯერ გადაკეცვის შემთხვევაში მეოთხედი წრის.

მომზადებულ კერძს ასხამენ საწებელს და გარნირად აყრიან ყველს. დობლადა ზოგიერთ საკვებთან, მაგალითად, კარნე ა ლა ტამპიკენიასთან ერთად სუფრასთან მიტანის შეთხვევაში გარნირად ითვლება, ზოგჯერ კი აპეტაიზერია. ის წააგავს ენჩილადას ან ენფრიხოლადასს ქათმის შიგთავსის გარეშე. კერძი წარმოიშვა ჩიხუახუაში.
ყულარი

ყულარი — მარნეულის მუნიციპალიტეტის სოფლების ზემო ყულარისა და ქვემო ყულარის ძველი საერთო სახელწოდება; საქართველოს თანამედროვე ტერიტორიული მოწყობით — მარნეულის მუნიციპალიტეტის ერთ-ერთი ადმინისტრაციული ერთეული.

 საუკუნეში „ყულარის“ სახელით ცნობილი იყო მომთაბარე თურქმანული ტომების (ელების) განსახლების ადგილები სომხითში, მდინარე შულავრის ხეობაში, მისი და მდინარე ხრამის (ქციის) შესართავთან. ვახუშტი ბატონიშვილის მიხედვით: „ქციის პირს, სად ერთვის წყალი შულავრისა, მუნ არიან ელნი ყულარად წოდებული“. იოანე ბატონიშვილის „ქართლ-კახეთის აღწერაში“ ( საუკუნის მიწურული) შულავრის ხეობის დასახლებებს შორის დასახელებულია „ყულარი თავისის ობაებით ანუ სოფლით“ („ობა“ თურქმანული ელის სოციალური უჯრედია). შემდგომში აქ ჩამოყალიბდა რამდენიმე სოფელი, მათ შორის: ზემო ყულარი და ქვემო ყულარი, რომლებიც 1929 წლამდე შედიოდა ბორჩალოს მაზრაში, შემდეგ კი — მარნეულის რაიონში.

1968 წელს მარნეულის რაიონის შულავერის სასოფლო საბჭოს გამოეყო რამდენიმე სოფელი (ზემო ყულარი, ქვემო ყულარი, დაშთაფა, ბუდიონოვკა, ყირმიზქენდი, კირიხლო) და შეიქმნა ყულარის სასოფლო საბჭო (შემდეგ — თემი), ცენტრით სოფელ ქვემო ყულარში. 2000-იან წლებში ჩამოყალიბებული ტერიტორიულ-ადმინისტრაციული დაყოფით მარნეულის მუნიციპალიტეტის ყულარის ადმინისტრაციულ ერთეულში გაერთიანებულია სოფლები: დაშტაფა, ზემო ყულარი, კირიხლო, მარადისი, მეწამულა (ყოფ. ბუდიონოვკა), ქვემო ყულარი, წითელსოფელი (ყოფ. ყირმიზქენდი). 2014 წლის აღწერით ყულარის სოფლების მოსახლეობის საერთო რიცხოვნება იყო 4 980.
ჩრდილო-დასავლეთის რეგიონი

ჩრდილო-დასავლეთის რეგიონი — განის 16 რეგიონიდან ერთ-ერთი, პირველი დონის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული. ადმინისტრაციული ცენტრი — ვიავსო.

ჩრდილოეთიდან ესაზღვრება ბონოს, აჰაფოს და აშანტის რეგიონებს, სამხრეთიდან ცენტრალურ და დასავლეთის რეგიონებს, დასავლეთით კოტ-დ’ივუარს.

1957 წლის 6 მარტს დიდი ბრიტანეთისგან განის დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ, ყოფილი ბრიტანული კოლონია ოქროს ნაპირის სანაპირო რეგიონი 1958 წელს გაიყო აღმოსავლეთ და დასავლეთის რეგიონებად. 1959 წელს დასავლეთის რეგიონის შემადგენლობიდან გამოიყო ცენტრალური რეგიონი.

2018 წლის 27 დეკემბერს გაიმართა რეფერენდუმი, რის შედეგადაც ბრონგ-აჰაფოს რეგიონი დაიყო ბონოს, აღმოსავლეთ ბონოს და აჰაფოს რეგიონებად, ჩრდილოეთის რეგიონს გამოეყო ჩრდილო-აღმოსავლეთისა და სავანის რეგიონები, ვოლტის რეგიონს — ოტის რეგიონი, დასავლეთის რეგიონს — ჩრდილო-დასავლეთის რეგიონი. ახალი რეგიონების შექმნა გახდა 2016 წლის 7 დეკემბრის განის საყოველთაო არჩევნებამდე ახალი პატრიოტული პარტიის წინასაარჩევნო დაპირებების აღსრულება, რომელზეც პარტიამ გამარჯვება მოიპოვა. ამ არჩევნების შედეგების მიხედვით პარტიის ლიდერი ნანა აკუფო-ადო გახდა პრეზიდენტი. ახალმა პრეზიდენტმა შექმნა რეგიონების რეორგანიზაციისა და განვითარების სამინისტრო. ახალი რეგიონები შეიქმნა 2019 წლის 13 თებერვალს.
დე ბოუფი (სალათა)

სალათა დე ბოუფი — ტრადიციული რუმინული კერძი, რომელსაც, როგორც წესი, თითქმის ყველა სადღესასწაულო და განსაკუთრებულ შემთხვევაში ამზადებენ. ის წარმოადგენს წვრილად დაჭრილი საქონლის ხორცის (ზოგჯერ ქათმის ან ინდაურის ფილის) და ძირხვენას კომბინაციას, რომელიც მაიონეზითა და მურატურითაა შეზავებული. სალათის მომზადება ასევე შესაძლებელია ვეგეტარიანული მეთოდით.

კერძი, როგორც წესი, დიდი რაოდენობით მზადდება წვეულებებისთვის, მაგალითად, შობის წინა დღეს. მას მიირთმევენ მთავარ კერძად, შემწვარი ხორცის გარნირად ან აპეტაიზერად.

მისი სახელი შესაძლოა რუმინულ კერძებზე არსებული ფრანგული კულინარიის გავლენის ნიშანი იყოს, რადგან სიტყვა „ბჟუფი“ ფრანგულად საქონლის ხორცს ნიშნავს. ის ძალიან ჰგავს რუსულ ოლივიეს სალათს.
ჩრდილო-აღმოსავლეთის რეგიონი

ჩრდილო-აღმოსავლეთის რეგიონი — განის 16 რეგიონიდან ერთ-ერთი, პირველი დონის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული. ადმინისტრაციული ცენტრი — ნალერიგუ.

ჩრდილოეთიდან ესაზღვრება ზემო აღმოსავლეთის რეგიონს, სამხრეთიდან ჩრდილოეთისა და სავანის რეგიონებს, დასავლეთიდან ზემო დასავლეთის რეგიონს, აღმოსავლეთიდან ტოგოს.

1957 წლის 6 მარტს დიდი ბრიტანეთისგან განის დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ, ყოფილი ბრიტანული კოლონია ოქროს ნაპირის ჩრდილოეთი ტერიტორიები გახდა ჩრდილოეთი რეგიონი. 1959 წელს ჩრდილოეთის რეგიონის შემადგენლობიდან გამოიყო ზემო რეგიონი. იმავე წელს ზემო და ჩრდილოეთის რეგიონების შემადგენლობაში შევიდა ყოფილი კოლონია ბრიტანული ტოგოლენდის ჩრდილოეთი რაიონები.

2018 წლის 27 დეკემბერს გაიმართა რეფერენდუმი, რის შედეგადაც ბრონგ-აჰაფოს რეგიონი დაიყო ბონოს, აღმოსავლეთ ბონოს და აჰაფოს რეგიონებად, ჩრდილოეთის რეგიონს გამოეყო ჩრდილო-აღმოსავლეთისა და სავანის რეგიონები, ვოლტის რეგიონს — ოტის რეგიონი, დასავლეთის რეგიონს — ჩრდილო-დასავლეთის რეგიონი. ახალი რეგიონების შექმნა გახდა 2016 წლის 7 დეკემბრის განის საყოველთაო არჩევნებამდე ახალი პატრიოტული პარტიის წინასაარჩევნო დაპირებების აღსრულება, რომელზეც პარტიამ გამარჯვება მოიპოვა. ამ არჩევნების შედეგების მიხედვით პარტიის ლიდერი ნანა აკუფო-ადო გახდა პრეზიდენტი. ახალმა პრეზიდენტმა შექმნა რეგიონების რეორგანიზაციისა და განვითარების სამინისტრო. ახალი რეგიონები შეიქმნა 2019 წლის 13 თებერვალს.
ჩრდილო-აღმოსავლეთის რეგიონი (მრავალმნიშვნელოვანი)

ჩრდილო-აღმოსავლეთის რეგიონი შეიძლება აღნიშნავდეს:

ჩრდილოეთ-აღმოსავლეთი რეგიონი (ბრაზილია) — ქვეყნის 5 ადმინისტრაციული რეგიონიდან ერთ-ერთი;
ჩრდილო-აღმოსავლეთის რეგიონი (განა) — ქვეყნის 16 ადმინისტრაციული რეგიონიდან ერთ-ერთი;
ჩრდილო-აღმოსავლეთის რეგიონი (სინგაპური) — ქვეყნის 5 ადმინისტრაციული რეგიონიდან ერთ-ერთი;
ჩრდილო-აღმოსავლეთი რეგიონი (ჩრდილოეთი მაკედონია) — ქვეყნის 8 ადმინისტრაციული რეგიონიდან ერთ-ერთი.
ბისტრჟიცე-ნად-პერნშტეინემი

ბისტრჟიცე-ნად-პერნშტეინემი — ქალაქი ჩეხეთის რესპუბლიკის ვისოჩინის მხარეში, ქალაქი ჟდიარ-ნად-საზავოუს რაიონში მდებარეობს.

ადმინისტრაციული დაყოფა
ბისტრჟიცე-ნად-პერნშტეინემი 12 მუნიციპალური ერთეულისგან შედგება, ესენია:

ბისტრჟიცე-ნად-პერნშტეინემი
ბრატრუშინი
დვორჟიშტე
დივიშოვი
დომანინი
დომანინეკი
ვიტოხოვი
კარასინი
კოზლოვი
ლესონოვიცე
პივონიცე
როვნე

სახელწოდება
სახელწოდება „ბისტრიცე“ სიტყვა „ბისტინიადან“ მომდინარეობს, რაც მდინარის სწრაფ ჩქერს ნიშნავს. აქ მდებარე პატარა მდინარეს თავდაპირველად რჟიჩკა (ანუ „პატარა მდინარე“) ერქვა, მოგვიანებით კი ქალაქის სახელი ეწოდა. 1881 წელს სახელწოდებას დაემატა „ნად პერნშტინემი“, რათა განესხვავებინათ სხვა ამავე სახელწოდების ადგილებისგან, ხოლო 1925 წელს ის შეიცვალა და გახდა „ნად პერნშტეინემი“.

გეოგრაფია
ბისტრჟიცე-ნად-პერნშტეინემი ქალაქ ჟდიარ-ნად-საზავოუდან აღმოსავლეთით, დაახლოებით 23 კილომეტრში მდებარეობს, ხოლო ბრნოდან 41 კილომეტრითაა დაცილებული. მისი ტერიტორია ზემო სვრატკის მთიანეთშია. მისი მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე ყველაზე მაღლა მდებარე წერტილია პრჟედნი-სკალა, რომლის სიმაღლე 716 მეტრია ზღვის დონიდან. ქალაქში მიედინება მდინარე ბისტრჟიცე.

ისტორია
ბისტრჟიცე-ნად-პერნშტეინემი ისტორიულ წყაროებში პირველად 1238 წელს არის მოხსენიებული. ის მედლოველმა დიდგვაროვნებმა საუკუნეში დაარსეს. საუკუნეში ის პერნშტეინის ციხესიმაგრის მიმდებარე სოფლების ადმინისტრაციული, ეკონომიკური და სავაჭრო ცენტრი გახდა. 1348 წელს იგი პირველად მოიხსენიება სავაჭრო ქალაქად.

ბისტრჟიცე-ნად-პერნშტეინემის წმინდა სამების ერთნავიანი ეკლესია 1615 წელს აშენდა და 1735 წელს აღადგინეს. ეს გოტიკური სტილის ნაგებობა ჩეხეთის კულტურული ძეგლია.

ქალაქის მერიის შენობა პირველად 1493 წელს მოიხსენიება. ის ამჟამინდელი სახით 1808 წელს აღადგინეს. დღეს შენობაში ბისტრჟიცე-ნად-პერნშტეინემის მუზეუმია განთავსებული.
ზემო აღმოსავლეთის რეგიონი

ზემო აღმოსავლეთის რეგიონი — განის 16 რეგიონიდან ერთ-ერთი, პირველი დონის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული. ადმინისტრაციული ცენტრი — ბოლგატანგა.

დასავლეთიდან ესაზღვრება ზემო დასავლეთის რეგიონი, სამხრეთიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთის რეგიონი, ჩრდილოეთიდან ბურკინა-ფასო და აღმოსავლეთიდან ტოგო.

1957 წლის 6 მარტს დიდი ბრიტანეთისგან განის დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ, ყოფილი ბრიტანული კოლონია ოქროს ნაპირის ჩრდილოეთი ტერიტორიები გახდა ჩრდილოეთი რეგიონი. 1959 წელს ჩრდილოეთის რეგიონის შემადგენლობიდან გამოიყო ზემო რეგიონი. იმავე წელს ზემო და ჩრდილოეთის რეგიონების შემადგენლობაში შევიდა ყოფილი კოლონია ბრიტანული ტოგოლენდის ჩრდილოეთი რაიონები. 1984 წელს ჩრდილოეთი რეგიონი გაიყო ზემო აღმოსავლეთის და ზემო დასავლეთის რეგიონებად.

1997 წელს რეგიონში დაარსდა სირიგუს ქალთა კერამიკისა და ხელოვნების ორგანიზაცია , რომელსაც ევროკომისიის საერთაშორისო თანამშრომლობისა და განვითარების გენერალური დირექტორატის მიერ მიენიჭა ჯილდო კომუნიკაციების დარგში.
ზემო დასავლეთის რეგიონი

ზემო დასავლეთის რეგიონი — განის 16 რეგიონიდან ერთ-ერთი, პირველი დონის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული. ადმინისტრაციული ცენტრი — ვა.

აღმოსავლეთიდან ესაზღვრება ზემო აღმოსავლეთ და ჩრდილო-აღმოსავლეთის რეგიონებს, სამხრეთიდან სავანის რეგიონს, ჩრდილოეთიდან ბურკინა-ფასოს და დასავლეთიდან კოტ-დ’ივუარს.

1957 წლის 6 მარტს დიდი ბრიტანეთისგან განის დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ, ყოფილი ბრიტანული კოლონია ოქროს ნაპირის ჩრდილოეთი ტერიტორიები გახდა ჩრდილოეთი რეგიონი. 1959 წელს ჩრდილოეთის რეგიონის შემადგენლობიდან გამოიყო ზემო რეგიონი. იმავე წელს ზემო და ჩრდილოეთის რეგიონების შემადგენლობაში შევიდა ყოფილი კოლონია ბრიტანული ტოგოლენდის ჩრდილოეთი რაიონები. 1984 წელს ჩრდილოეთი რეგიონი გაიყო ზემო აღმოსავლეთის და ზემო დასავლეთის რეგიონებად.
აღმოსავლეთ ბონოს რეგიონი

აღმოსავლეთ ბონოს რეგიონი — განის 16 რეგიონიდან ერთ-ერთი, პირველი დონის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული. ადმინისტრაციული ცენტრი — ტეჩიმანი.

ჩრდილოეთიდან ესაზღვრება სავანის რეგიონს, აღმოსავლეთიდან ოტის რეგიონს, სამხრეთიდან აშანტისა და აღმოსავლეთის რეგიონებს, დასავლეთიდან ბონოს რეგიონს.

ბონოსა და აღმოსავლეთ ბონოს რეგიონებში მდინარე შავი ვოლტის სამხრეთით ცხოვრობს აკანების ხალხთა ჯგუფის აბრონის ხალხი (ბრონგი, ბონო, 2000 წლის შეფასებით 791 ათასი ადამიანი). აბრონებმა შექმნეს ქალაქი-სახელმწიფო ბონო-მანსო , რომელიც - საუკუნეებში ბონოს სახელმწიფოს საგვარეულო ცენტრი იყო.

ისტორია
შუა საუკუნეები
აკანები თავიანთ წარმოშობას მითიური ნტაფოს (ნტა, , , ) ხალხთან აკავშირებენ, რომლებიც ტყის ზოლის ჩრდილოეთით ცხოვრობდნენ, სადაც დღეისათვის გონჟას ხალხი ცხოვრობს თანამედროვე განის ჩრდილოეთით.

 საუკუნის ბოლოს სამხრეთისაკენ მიგრაციის შემდეგ აკანების ტომებს შორის დაიწყო უთანხმოებები აქ ოქროს საბადოების აღმოჩენის გამო. საუკუნიდან არსებობდა ბონოს და ბანდას საკმაოდ დიდი სახელმწიფოები.

ტყის ზონაში აკანელი ხალხის უძველეს ცივილიზაციად ითვლება საუკუნეში დაარსებული ქალაქი ბონო-მანსო (ბონო-მანსუ) ,
დიდი აკრის რეგიონი

დიდი აკრის რეგიონი — განის 16 რეგიონიდან ერთ-ერთი, პირველი დონის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული, რომელიც მდებარეობს მდინარე ვოლტის დასავლეთით, გვინეის ყურის სანაპიროზე. რეგიონის ადმინისტრაციული ცენტრი და ქვეყნის დედაქალაქია — აკრა.

ჩრდილოეთიდან ესაზღვრება აღმოსავლეთის რეგიონს, აღმოსავლეთიდან ვოლტის რეგიონს, დასავლეთიდან ცენტრალურ რეგიონს.

1957 წლის 6 მარტს დიდი ბრიტანეთისგან განის დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ, 1958 წელს ყოფილი ბრიტანული კოლონია ოქროს ნაპირის სანაპირო რეგიონი გაიყო აღმოსავლეთ და დასავლეთის რეგიონებად. 1975 წელს აღმოსავლეთის რეგიონის შემადგენლობიდან გამოიყო დიდი აკრის რეგიონი.

2021 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით რეგიონში ცხოვრობს ყველაზე უფრო მეტი ადამიანი განის 16 რეგიონს შორის, ასევე პირველ ადგილზეა მოსახლეობის სიმჭიდროვის მხრივ, ხოლო ტერიტორიის ფართობის მიხედვით კი იგი უკანასკნელ ადგილზეა.
თრიალეთის ბრძოლა

თრიალეთის ბრძოლა — 1110 წელს გამართული სამხედრო შეტაკება საქართველოს სამეფოსა და სელჩუკთა სახელმწიფოს შორის. იმავე წელს, სამშვილდისა და ძერნას აღების შემდეგ, სელჩუკთა სულთანი საქართველოში 100 000-კაციან ლაშქარს გამოგზავნიდა; თუმცა ის დავით -ის მეთაურობით მოქმედმა 1 500-კაციანმა ქართულმა რაზმმა თრიალეთში დაამარცხა.

ფონი და ბრძოლა
1110 წელს, სელჩუკთა ბატონობის წინააღმდეგ საპასუხო მოქმედებები წამოიწყეს გიორგი ჭყონდიდელის დისწულმა თევდორემ და კახელმა დიდგვაროვანმა აბულეთმა. მათ წარმატებით დაიბრუნეს ძლიერად გამაგრებული სამშვილდე, რის შემდეგაც გათავისუფლდა მტკვრის ხეობა. ამ გამარჯვების ფონზე სელჩუკებმა უარი თქვეს ადრე დაპყრობილი ტერიტორიების მნიშვნელოვანი ნაწილის შენარჩუნებაზე, რამაც ქართველებს საშუალება მისცა დაეკავებინათ ქალაქი ძერნა.

ამ მარცხების საპასუხოდ, 1110 წელს სულთანი მაჰმედ მოულოდნელად შეიჭრა საქართველოში 100 000-კაციანი ლაშქრით. დავით -მა შემოსევას უპასუხა პირადი სამეფო კარის 1 500 კაციანი რაზმის გაგზავნით. მან იძულებითი ღამის მსვლელობა მოაწყო და სელჩუკთა მოწინავე ძალებს თრიალეთის ქედის მისადგომებამდე ჩაუსაფრდა, რითაც მათ ქართლის ვაკისკენ წინსვლა აღუკვეთა. გრძელ გზაზე დაღლილ სელჩუკებს ბრძოლა არახელსაყრელი პოზიციიდან მოუწიათ და, მიუხედავად რაოდენობრივი უპირატესობისა, დავითის მოხერხებულად განლაგებულ ძალებს ვერ სძლიეს; საბოლოოდ უკან დაიხიეს. „ქართლის ცხოვრების“ ცნობით, დავითს თავდაპირველად არ სჯეროდა, რომ გამარჯვება ასე იოლად მოიპოვებოდა და ბრძოლის ველზე მეორე დღემდეც დარჩა — სელჩუკთა ახალი შეტევის მოლოდინში; მხოლოდ ამის შემდეგ დარწმუნდა, რომ მოწინააღმდეგე უკვე დამარცხებული იყო.

დავით -ს დაუყოვნებელი დაპირისპირების თავიდან აცილება და უფრო მრავალრიცხოვანი ლაშქრის შეკრება რომ ერჩია, შესაძლოა, სელჩუკები მანამდე გასცლოდნენ ბრძოლას, ვიდრე ქართველები საკმარის ძალას მოამზადებდნენ, რასაც სამეფოს კრიზისამდე მიყვანა შეეძლო.

შედეგები
სელჩუკთა სახელმწიფოს საქართველოში დამარცხებისა და მისი ყურადღების ჯვაროსნული ლაშქრობებით გადატანის პირობებში, დავითმა ენერგია ყივჩაღებთან ურთიერთობებს მოახმარა. 1118–1120 წლებში მან ჩრდილოეთ კავკასიიდან საქართველოში 40 000 ოჯახიანი ყივჩაღთა ტომი გადაასახლა. თითოეულ ქართულ და ყივჩაღურ ოჯახს ევალებოდა ერთი მხედრის გამოყვანა ცხენითა და იარაღით. ყივჩაღები საქართველოს სხვადასხვა კუთხეში დაასახლეს: ნაწილი — შიდა ქართლში, ნაწილი კი — საზღვრისპირა რაიონებში მიწების გამოყოფით. ისინი გაქრისტიანდნენ და სწრაფადვე ასიმილირდნენ ქართულ საზოგადოებაში.
ვოლტის რეგიონი

ვოლტის რეგიონი — განის 16 რეგიონიდან ერთ-ერთი, პირველი დონის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული, რომელიც მდებარეობს ვოლტის წყალსაცავიდან სამხრეთ-აღმოსავლეთში, ადრე მიეკუთვნებოდა გერმანულ ტოგოლენდს. ფართობი — 20 572 კმ². ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ჰო.

ისტორია
1957 წლის 6 მარტს დიდი ბრიტანეთისგან განის დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ, ყოფილი ბრიტანული კოლონია ოქროს ნაპირის ტერიტორია გახდა ადმინისტრაციული ერთეული. 1959 წელს ბრიტანული ტოგოლენდის სამხრეთი რაიონები შევიდნენ ახლადშექმნილ ვოლტის რეგიონში, ხოლო ჩრდილოეთი რაიონები ზემო აღმოსავლეთის და ჩრდილოეთის რეგიონებში.

2018 წლის 27 დეკემბერს ჩატარდა რეფერენდუმი, რის შემდეგაც ბრონგ-აჰაფოს რეგიონი გაიყო ბონოს, აღმოსავლეთ ბონოს და აჰაფოს რეგიონებად, ჩრდილოეთის რეგიონიდან გამოიყო ჩრდილო-აღმოსავლეთისა და სავანის რეგიონები, ვოლტის რეგიონიდან — ოტის რეგიონი, დასავლეთის რეგიონიდან — ჩრდილო-დასავლეთის რეგიონი. ახალი რეგიონების შექმნა გახდა 2016 წლის 7 დეკემბრის განის საყოველთაო არჩევნებამდე ახალი პატრიოტული პარტიის წინასაარჩევნო დაპირებების აღსრულება, რომელზეც პარტიამ გამარჯვება მოიპოვა. ამ არჩევნების შედეგების მიხედვით პარტიის ლიდერი ნანა აკუფო-ადო გახდა პრეზიდენტი. ახალმა პრეზიდენტმა შექმნა რეგიონების რეორგანიზაციისა და განვითარების სამინისტრო. ახალი რეგიონები შეიქმნა 2019 წლის 13 თებერვალს.

დემოგრაფია
მოსახლეობა — 1 635 421 ადამიანი (2000 წ.).
ევე (68,5 %).
გუანი (9,2 %)
აკანები (8,5 %)
გურმა (6,5 %)

ადმინისტრაციული დაყოფა
ლინგკუს ტაძარი

ლინგკუს ტაძარი (; ფინინი: ; სულების ხეობის ტაძარი) — ნანკინში მდებარე ცნობილი ბუდისტური ტაძარი. ამჟამად ის დიდი პარკით არის გარშემორტყმული.

ისტორია
ტაძარი პირველად 515 წელს, სამხრეთ დინასტიების ლიანგის დინასტიის (502-557) დროს აშენდა. ის მეწამული მთის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ძირში მდებარეობდა, ანუ იქ, სადაც მინგ სიაოლინგის მავზოლეუმი მდებარეობს, რადგან მინგის დინასტიის (1368–1644) იმპერატორმა ხონგვუმ ეს ადგილი თავისი მავზოლეუმისთვის აირჩია და შემდეგ ტაძარი ამჟამინდელ ადგილას გადაიტანეს. ტაძარს სახელი თავად იმპერატორმა ხონგვუმ უწოდა. ის დიდი იყო და 300,000 კვადრატულ მეტრ ფართობს იკავებდა. მოგვიანებით, ცინგის დინასტიის (1644–1911) იმპერატორ სიენფენგის მეფობის დროს, ომის პერიოდში განადგურდა და ხელახლა აშენდა იმპერატორ თუნგჭის მეფობის დროს. ტაძარში, ბუდასა და ბოდჰისატვასადმი მიძღვნილი სალოცავების გარდა, ოსტატ სიუენჭანგის ნეშტიც იყო დაკრძალული და თაყვანს სცემდნენ.

ტერიტორიაზე თან იანქაისა და ტენგ იენტას სამარხებია.

ვულიანგის დარბაზი
ვულიანგის დარბაზი, ანუ უკოჭო დარბაზი, 1381 წელს აშენდა და მისი სიმაღლე 22 მეტრია, ხოლო სიგანე 53.8 მეტრი. დარბაზი განსაკუთრებული არქიტექტურული ტექნიკის გამო მაღალი რეპუტაციით სარგებლობს. მას წინა და უკანა მხარეს შესაბამისად სამი თაღი აქვს. ნაგებობა მთლიანად აგურით იყო ნაგები ქვემოდან ზემოთ, ხის კოჭებისა და ლურსმნების გარეშე. ამიტომ მას ვულიანგის დარბაზი ეწოდა, რადგან ვულიანგი უკოჭოს ნიშნავს. დარბაზში თავდაპირველად ამიტაბჰას (უსასრულო სინათლის ბუდა) კუთხე იყო მოწყობილი, რომლის ჩინური სახელიც „ვულიანგის“ მსგავსია. მოგვიანებით, 1928 წელს, დარბაზი ჩრდილოეთის ექსპედიციაში (1926–1928) დაღუპული ჯარისკაცების მემორიალურ დარბაზად გადაკეთდა. 30 000-ზე მეტი ჯარისკაცი იქნა დაკრძალული.

ლინგკუს პაგოდა
ლინგუს პაგოდა ტაძართან დაკავშირებული არ არის, თუმცა იგი ამერიკელმა არქიტექტორმა ჰენრი კ. მერფიმ დააპროექტა და 1930-1932 წლებში ააშენა ჯარისკაცების ხსოვნის ნიშნად. ცხრასართულიანი პაგოდას სიმაღლე 60.5 მეტრია. კოშკზე ამოტვიფრულია სუნ იატსენის გამოსვლები და ჩან კაიშის ეპიგრაფები.

ტაძარში ასევე ინახება სამი ფილა. პირველზე ამოტვიფრულია პაოჭის ნახატი, რომელიც ცნობილმა მხატვარმა ვუ ტაოძიმ დახატა; მეორეზე თანგის დინასტიის პოეტმა ლი პაიმ დაწერა მემორიალური ლექსი, მესამეზე კი თანგის დინასტიის ცნობილი კალიგრაფის, იან ჭენცინგის კალიგრაფიული ნამუშევრებია. ვინაიდან სამივე თანგის დინასტიის დროს თავის სფეროში ოსტატები იყვნენ, ნამუშევრებს სამი შესანიშნავი ფილა ეწოდა. სამწუხაროდ, ორიგინალი ფილა ომის დროს გატყდა, ამჟამინდელი კი ცინგის დინასტიის იმპერატორ ციენლუნგის მეფობის დროს დამზადებული რეპლიკაა.

ლინგკუს ტაძრის მხატვრული გამოსახულებებები
ლინგუს მონასტერი გამოსახულია ცურპუს გრაგნილზე, რომელიც იონგლეს იმპერატორმა 1407 წელს შეუკვეთა.

გალერეა
ვიდეო თამაშების ტესტირება

ვიდეო თამაშების ტესტირება, აგრეთვე ხარისხის უზრუნველყოფა — პროგრამული უზრუნველყოფის შემოწმების პროცესი, რომლის მიზანიც ვიდეო თამაშების ხარისხის უზრუნველყოფაა. ტესტირების უპირველესი ფუნქცია პროგრამული ხარვეზების აღმოჩენა და დოკუმენტირებაა. ინტერაქტიული გასართობი პროგრამული უზრუნველყოფის ტესტირება რთული ტექნიკური მიმართულებაა, რომელიც მოითხოვს კომპიუტერულ ექსპერტიზას, ანალიზისა და კრიტიკული შეფასების უნარს. ის მაინც ძალიან მოთხოვნადია, რადგან ინდუსტრიაში შესასვლელ ერთგვარ გზას წარმოადგენს.