ზოილა უგარტე დე ლანდივარი

ზოილა უგარტე დე ლანდივარი, ასევე ცნობილი თავისი ფსევდონიმით ზარელია, (დ. 27 ივნისი, 1864 – გ. 16 ნოემბერი, 1969) — ეკვადორელი მწერალი, ჟურნალისტი, ბიბლიოთეკარი, სუფრაჟისტი და ფემინისტი . ის იყო პირველი ქალი ჟურნალისტი ეკვადორში. ჰიპატია კარდენას დე ბუსტამანტესთან ერთად იცავდა ქალთა ხმის უფლებას ეკვადორში.

ჟურნალისტიკის სფეროში კარიერა დაიწყო 1880-იანი წლების ბოლოს.

ბიოგრაფია
უგარტე დაიბადა 1864 წელს ელ-გუაბოში, ეკვადორი, ხუან დე დიოს უგარტე ბენავიდესისა და ხუანა სეის პერესის ოჯახში. ის იყო მეხუთე შვილი 11 და-ძმადან.

ჟურნალის პირველი გამოცემები მოიცავდა იმ პერიოდის ისეთი ინტელექტუალების ნამუშევრებს, როგორებიცაა მერსედეს გონსალეს დე მოსკოსო, ანა მარია ალბორნოზი და ლასტენია ლარივა დე ლლონა. ზოგიერთმა ავტორმა ანონიმურად გამოაქვეყნა თავისი ნამუშევარი პირველ ნომერში, მაგრამ მეორე ნომრიდან დაწყებული, ჟურნალის ხელმძღვანელებმა აიძულეს ,მათ დაეწერათ თავიანთი ნამდვილი სახელებით, იმ მიზნით, რომ ხელი შეეწყოთ ქალების მხრიდან წერას საჯარო სივრცეში.

ჟურნალის მეორე გამოცემაში უგარტემ დაწერა ისტორიული ესსე პიჩინჩას ბრძოლის შესახებ. გამოცემაში ასევე შედიოდა ლექსები და მოთხრობები, ისევე როგორც სტატია სათაურით „ “ („ხუმრობა“), როგორც პასუხი ნეგატიურ კომენტარებზე ლა მუხერის გამოქვეყნების საპასუხოდ.

ჟურნალი სხვადასხვა დროს იხურებოდა მისი პროგრესული გზავნილებისა და ქალების სოციალური და პოლიტიკური უფლებების სასარგებლოდ წერის გამო. და იბრძოდა ამ მოძრაობისთვის ისეთი ფემინისტების გვერდით, როგორებიც არიან ჰიპატია კარდენას დე ბუსტამანტე, მერსედეს გონზალეს დე მოსკოსო და დელია იბარა.

ის იბრძოდა არა მხოლოდ ქალთა განათლების უფლებისთვის, თანასწორობისა და ეკონომიკური ემანსიპაციისთვის, არამედ მათი ხმის მიცემისა და პოლიტიკური თანამდებობის დაკავებისთვის.

1922 წელს უგარტემ მარია ანჯელიკა იდრობოსთან ერთად დააარსა პიჩინჩას ფემინისტური საზოგადოების შუქი ; იგი ასევე მსახურობდა ორგანიზაციის პრეზიდენტად. ამ ორგანიზაციის მეშვეობით მან შექმნა დაწყებითი სკოლა და ღამის სკოლა ქალებისთვის, რომლებიც ორივე უფასო იყო. მან ასევე მოინახულა ქალთა სხვადასხვა ციხეები, რომელთა მდგომარეობასაც აკრიტიკებდა თავის პუბლიკაციებში.

1930 წელს მან მოიწვია ფემინისტები ესპანელი აქტივისტის ბელენ დე სარაგას სახელოსნოდან, რათა გამოსულიყვნენ კიტოში , - ში. მათ შემდგომში იმოგზაურეს ქვეყნის სხვადასხვა ქალაქში, ქალთა უფლებების ხელშეწყობის მიზნით. ამის შემდეგ უგარტემ მიიწვია თავად ბელენ დე სარაგა ფემინიზმის შესახებ კონფერენციაზე გუაიას მუშათა კონფედერაციაში.

უგარტე წარმოადგენდა ეკვადორს ამერიკის კომიტეტის საერთაშორისო ფემინისტურ ორგანიზაციაში და ქალთა საერთაშორისო ლიგა მშვიდობისა და თავისუფლებისთვის 1940-იან წლებში.

პირადი ცხოვრება
1893 წელს იგი დაქორწინდა პოლკოვნიკ ხულიო ლანდივარზე, რომელთანაც შეეძინა ერთადერთი ვაჟი, ხორხე ლანდივარ უგარტე. მოგვიანებით ის გახდა ჟურნალისტი და ძველი ეკვადორის სოციალისტური პარტიის წინამორბედი.

ბოლო წლები და აღიარება
სიცოცხლის ბოლო წლებში უგარტე მონაწილეობდა კიტოს სხვადასხვა კულტურული დაწესებულებების საქმიანობაში, იყო ქალაქის პრესის წრის პრეზიდენტი. მან განაგრძო სტატიების გამოქვეყნება გაზეთ - ში და მუშაობდა როგორც -ში, ასევე -ში . 1962 წელს მისი შვილის ხორხე ლანდივარის გარდაცვალების შემდეგ იგი გადავიდა მოხუცთა თავშესაფარში, კიტო.

იგი გარდაიცვალა კიტოში 1969 წლის 16 ნოემბერს, თითქმის 105 წლის ასაკში.

უგარტემ 1937 წელს მიიღო საპატიო მედალი საგარეო საქმეთა სამინისტროსგან. მის ჟურნალისტურ საქმიანობას ასევე პატივი მიაგო ზოილა უგარტეს კომიტეტმა, რომელსაც ზედამხედველობას უწევდა ჟურნალისტი ტულიო ჰენრიკეს კესტარისი გუაიაკილში, რომელმაც შეადგინა ავტოგრაფიული ალბომი სავსე მადლიერებისა და აღიარების სიტყვებით მისი ინტელექტუალური თანამედროვეებისგან. იგი ასევე დააჯილდოვა პრესის წრემ 1966 წელს