iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ვერტაში

}
| რელიგიური_წევრობა =
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი = ასპინძის მუნიციპალიტეტი
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი =
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება =
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =დიახ
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 41.355996
| გრძედი = 43.257500
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
ვერტაში, სამერცხლე კლდე, თავკვეთულის მონასტერი — უდაბნო, კლდეში ნაკვეთი ქართული ხუროთმოძღვრული კომპლექსი ასპინძის მუნიციპალიტეტში, ასპინძიდან 35 კმ-ზე, სოფლებს მირაშხანსა და ვარძიას შორის, მდ. მტკვრის ხეობის ზემოწელში.

შედგება კლდეში გამოკვეთილი ეკლესიისა („თავკვეთულა“) და ეკლესიის სარკმლის დონეზე განლაგებული მონაზონთა სამყოფი თითო ჩამოშლილი ქვაბებისაგან, სადაც მხოლოდ მთამსვლელური ტექნიკის დახმარებით შეიძლება შეღწევა. ქვაბები მეუდაბნოეობების ეპოქის – საუკუნეების ძეგლებს მიეკუთვნება, ხოლო ეკლესია საუკუნით თარიღდება.

ეკლესია გრძელი, ვიწრო და მაღალი პროპორციების დარბაზული ნაგებობაა, აღმოსავლეთით ნალისებრი ფორმის საკურთხევლის აფსიდი აქვს. შიგნით საკურთხევლის ჩრდილოეთის და სამხრეთის კედლებში თითო ნახევარწრიული ნიშია გამოკვეთილი: დასავლეთ კედელში გაჭრილი სარკმელი მტკვრის ხეობას გადაჰყურებს. ინტერიერში საბჯენი შეისრული თაღები მარტივ კრონშტაინებზეა დაყრდნობილი. დეკორატიული ელემენტებია: კარიბჭის ცენტრში წრეში ჩასმული რელიეფური ჯვარი და ჩაჭრილსაპირიანი თაღები.

ეკლესია სამალავის დანიშნულებასაც ასრულებდა. მისი კარიბჭიდან გამოკვეთილია ჰორიზონტალური დაბალი გვირაბი, რომელიც ეკლესიის დასავლეთ ნაწილის იატაკში ამოდის. გვირაბი კარიბჭეში ქუსლიანი ქვის კარით იხურებოდა, ხოლო ეკლესიაში — კლდის 2 დიდი ლოდით, რომლებიც ეკლესიის გამოკვეთის პროცესშივეა დამზადებული.

ამჟამად თავკვეთულის ეკლესიასთან მოხვედრა მტკვარზე გადებული ხიდითაა შესაძლებელი. მორწმუნეები აქ 11 სექტემბერს, იოანე ნათლისმცემლის თავის კვეთის დღეს, საქართველოს სხვადასხვა კუთხიდან იკრიბებიან.
სან-ფრანსისკო-კაუაკუა

სან-ფრანსისკო-კაუაკუა ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის სამხრეთ ნაწილში, ოახაკის შტატში. შედის სოლა-დე-ვეგის რაიონში, სიერა-სურ-დე-ოახაკის რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 3 450 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 0.7%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 280.3 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 12.3 ადამიანი კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტი ოახაკის შტატის შემადგენლობაში 1825 წლის 15 მარტს შევიდა.
სან-ფრანსისკო-სოლა

სან-ფრანსისკო-სოლა ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის სამხრეთ ნაწილში, ოახაკის შტატში. შედის სოლა-დე-ვეგის რაიონში, სიერა-სურ-დე-ოახაკის რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 2 019 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 33.8%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 107 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 18.9 ადამიანი კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტი ოახაკის შტატის შემადგენლობაში 1825 წლის 15 მარტს შევიდა.
სან-ილდეფონსო-სოლა

სან-ილდეფონსო-სოლა ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის სამხრეთ ნაწილში, ოახაკის შტატში. შედის სოლა-დე-ვეგის რაიონში, სიერა-სურ-დე-ოახაკის რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 1 060 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 12.8%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 38.7 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 27.4 ადამიანი კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტი ოახაკის შტატის შემადგენლობაში 1825 წლის 15 მარტს შევიდა.
სან-ხასინტო-ტლაკოტეპეკი

სან-ხასინტო-ტლაკოტეპეკი ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის სამხრეთ ნაწილში, ოახაკის შტატში. შედის სოლა-დე-ვეგის რაიონში, სიერა-სურ-დე-ოახაკის რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 2 233 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 0.1%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 63.6 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 35.1 ადამიანი კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტი ოახაკის შტატის შემადგენლობაში 1826 წლის 6 მაისს შევიდა.
სან-ლორენსო-ტესმელუკანი

სან-ლორენსო-ტესმელუკანი ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის სამხრეთ ნაწილში, ოახაკის შტატში. შედის სოლა-დე-ვეგის რაიონში, სიერა-სურ-დე-ოახაკის რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 9 148 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 29.8%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 137.4 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 66.6 ადამიანი კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტი ოახაკის შტატის შემადგენლობაში 1826 წლის 6 მაისს შევიდა.
სან-ვისენტე-ლაჩისიო

სან-ვისენტე-ლაჩისიო ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის სამხრეთ ნაწილში, ოახაკის შტატში. შედის სოლა-დე-ვეგის რაიონში, სიერა-სურ-დე-ოახაკის რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 3 227 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 8.4%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 136.5 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 23.6 ადამიანი კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტი ოახაკის შტატის შემადგენლობაში 1825 წლის 15 მარტს შევიდა.
სანტა-კრუს-სენსონტეპეკი

სანტა-კრუს-სენსონტეპეკი ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის სამხრეთ ნაწილში, ოახაკის შტატში. შედის სოლა-დე-ვეგის რაიონში, სიერა-სურ-დე-ოახაკის რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 19 079 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 6.6%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 483.8 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 39.4 ადამიანი კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტი ოახაკის შტატის შემადგენლობაში 1825 წლის 15 მარტს შევიდა.
სანტა-მარია-ლაჩისიო

სანტა-მარია-ლაჩისიო ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის სამხრეთ ნაწილში, ოახაკის შტატში. შედის სოლა-დე-ვეგის რაიონში, სიერა-სურ-დე-ოახაკის რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 1 679 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 0.1%-ით ნაკლებია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 49.6 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 33.9 ადამიანი კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტი ოახაკის შტატის შემადგენლობაში 1825 წლის 15 მარტს შევიდა.
სანტა-მარია-სოლა

სანტა-მარია-სოლა ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის სამხრეთ ნაწილში, ოახაკის შტატში. შედის სოლა-დე-ვეგის რაიონში, სიერა-სურ-დე-ოახაკის რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 1 516 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 0.5%-ით ნაკლებია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 52 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 29.2 ადამიანი კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტი ოახაკის შტატის შემადგენლობაში 1826 წლის 6 მაისს შევიდა.
სანტა-მარია-სანისა

სანტა-მარია-სანისა ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის სამხრეთ ნაწილში, ოახაკის შტატში. შედის სოლა-დე-ვეგის რაიონში, სიერა-სურ-დე-ოახაკის რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 2 469 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 22.9%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 157.5 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 15.7 ადამიანი კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტი ოახაკის შტატის შემადგენლობაში 1825 წლის 15 მარტს შევიდა.
სანტიაგო-ამოლტეპეკი

სანტიაგო-ამოლტეპეკი ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის სამხრეთ ნაწილში, ოახაკის შტატში. შედის სოლა-დე-ვეგის რაიონში, სიერა-სურ-დე-ოახაკის რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 13 855 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 12.5%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 207.3 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 66.8 ადამიანი კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტი ოახაკის შტატის შემადგენლობაში 1826 წლის [[6 მაისი|6 მაისს] შევიდა.
სანტიაგო-მინასი

სანტიაგო-მინასი ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის სამხრეთ ნაწილში, ოახაკის შტატში. შედის სოლა-დე-ვეგის რაიონში, სიერა-სურ-დე-ოახაკის რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 1 327 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 7.2%-ით ნაკლებია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 198.2 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 6.7 ადამიანი კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტი ოახაკის შტატის შემადგენლობაში 1826 წლის 6 მაისს შევიდა.
სანტიაგო-ტესტიტლანი

სანტიაგო-ტესტიტლანი ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის სამხრეთ ნაწილში, ოახაკის შტატში. შედის სოლა-დე-ვეგის რაიონში, სიერა-სურ-დე-ოახაკის რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 4 930 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 18.2%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 251.9 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 19.6 ადამიანი კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტი ოახაკის შტატის შემადგენლობაში 1826 წლის 6 მაისს შევიდა.
სანტო-დომინგო-ტეოხომულკო

სანტო-დომინგო-ტეოხომულკო ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის სამხრეთ ნაწილში, ოახაკის შტატში. შედის სოლა-დე-ვეგის რაიონში, სიერა-სურ-დე-ოახაკის რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 5 260 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 15.1%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 224.5 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 23.4 ადამიანი კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტი ოახაკის შტატის შემადგენლობაში 1826 წლის 6 მაისს შევიდა.
ვილია-სოლა-დე-ვეგა

ვილია-სოლა-დე-ვეგა ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის სამხრეთ ნაწილში, ოახაკის შტატში. შედის სოლა-დე-ვეგის რაიონში, სიერა-სურ-დე-ოახაკის რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 12 350 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 1.4%-ით ნაკლებია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 973 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 12.7 ადამიანი კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტი ოახაკის შტატის შემადგენლობაში 1825 წლის 15 მარტს შევიდა.
საპოტიტლან-დელ-რიო

საპოტიტლან-დელ-რიო ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის სამხრეთ ნაწილში, ოახაკის შტატში. შედის სოლა-დე-ვეგის რაიონში, სიერა-სურ-დე-ოახაკის რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 3 144 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 3.6%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 197.8 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 15.9 ადამიანი კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტი ოახაკის შტატის შემადგენლობაში 1901 წელს შევიდა.
მონხასი (ოახაკა)

მონხასი ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის სამხრეთ ნაწილში, ოახაკის შტატში. შედის მიაუატლანის რაიონში, სიერა-სურ-დე-ოახაკის რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 2 893 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 12.7%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 22.4 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 129.2 ადამიანი კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტი ოახაკის შტატის შემადგენლობაში 1891 წლის 23 ოქტომბერს შევიდა.
მიაუატლან-დე-პორფირიო-დიასი

მიაუატლან-დე-პორფირიო-დიასი ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის სამხრეთ ნაწილში, ოახაკის შტატში. შედის მიაუატლანის რაიონში, სიერა-სურ-დე-ოახაკის რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 50 375 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 21.7%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 467.4 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 107.8 ადამიანი კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტი ოახაკის შტატის შემადგენლობაში 1823 წლის 28 ივლისს შევიდა.
სან-ანდრეს-პასტლანი

სან-ანდრეს-პასტლანი ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის სამხრეთ ნაწილში, ოახაკის შტატში. შედის მიაუატლანის რაიონში, სიერა-სურ-დე-ოახაკის რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 4 562 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 14.3%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 57.1 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 79.9 ადამიანი კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტი ოახაკის შტატის შემადგენლობაში 1825 წლის 15 მარტს შევიდა.
სან-კრისტობალ-ამატლანი

სან-კრისტობალ-ამატლანი ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის სამხრეთ ნაწილში, ოახაკის შტატში. შედის მიაუატლანის რაიონში, სიერა-სურ-დე-ოახაკის რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 5 396 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 7.4%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 136.8 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 39.4 ადამიანი კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტი ოახაკის შტატის შემადგენლობაში 1825 წლის 15 მარტს შევიდა.
სან-ფრანსისკო-ლოგეჩე

სან-ფრანსისკო-ლოგეჩე ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის სამხრეთ ნაწილში, ოახაკის შტატში. შედის მიაუატლანის რაიონში, სიერა-სურ-დე-ოახაკის რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 2 803 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 5.1%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 40.8 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 68.7 ადამიანი კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტი ოახაკის შტატის შემადგენლობაში 1825 წლის 15 მარტს შევიდა.
სან-ფრანსისკო-ოსოლოტეპეკი

სან-ფრანსისკო-ოსოლოტეპეკი ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის სამხრეთ ნაწილში, ოახაკის შტატში. შედის მიაუატლანის რაიონში, სიერა-სურ-დე-ოახაკის რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 2 182 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 12.2%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 49.5 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 44.1 ადამიანი კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტი ოახაკის შტატის შემადგენლობაში 1825 წლის 15 მარტს შევიდა.
სან-ილდეფონსო-ამატლანი

სან-ილდეფონსო-ამატლანი ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის სამხრეთ ნაწილში, ოახაკის შტატში. შედის მიაუატლანის რაიონში, სიერა-სურ-დე-ოახაკის რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 2 329 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 2.7%-ით ნაკლებია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 61.1 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 38.1 ადამიანი კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტი ოახაკის შტატის შემადგენლობაში 1825 წლის 15 მარტს შევიდა.
სან-ხერონიმო-კოატლანი

სან-ხერონიმო-კოატლანი ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის სამხრეთ ნაწილში, ოახაკის შტატში. შედის მიაუატლანის რაიონში, სიერა-სურ-დე-ოახაკის რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 5 537 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 1.6%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 583.7 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 9.5 ადამიანი კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტი ოახაკის შტატის შემადგენლობაში 1825 წლის 15 მარტს შევიდა.
სან-ხოსე-დელ-პენიასკო

სან-ხოსე-დელ-პენიასკო ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის სამხრეთ ნაწილში, ოახაკის შტატში. შედის მიაუატლანის რაიონში, სიერა-სურ-დე-ოახაკის რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 2 149 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 2.6%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 28.5 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 75.4 ადამიანი კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტი ოახაკის შტატის შემადგენლობაში 1878 წლის 9 დეკემბერს შევიდა.
სან-ხოსე-ლაჩიგირი

სან-ხოსე-ლაჩიგირი ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის სამხრეთ ნაწილში, ოახაკის შტატში. შედის მიაუატლანის რაიონში, სიერა-სურ-დე-ოახაკის რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 3 700 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 3.9%-ით ნაკლებია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 77.5 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 47.7 ადამიანი კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტი ოახაკის შტატის შემადგენლობაში 1825 წლის 15 მარტს შევიდა.
სან-ხუან-მისტეპეკი (ოახაკა)

სან-ხუან-მისტეპეკი ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის სამხრეთ ნაწილში, ოახაკის შტატში. შედის მიაუატლანის რაიონში, სიერა-სურ-დე-ოახაკის რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 6 941 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 8.8%-ით ნაკლებია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 358.2 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 19.4 ადამიანი კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტი ოახაკის შტატის შემადგენლობაში 1826 წლის 6 მაისს შევიდა.
იუზა ვერულავა

იუზა შალვას ძე ვერულავა (დ. 1 ივნისი, 1944, თბილისი, — გ. 1 იანვარი, 2009, იქვე) — ქართველი ინჟინერი, მეცნიერი მართვის სისტემების დარგში. ტექნიკურ მეცნიერებათა დოქტორი (1997), პროფესორი (1998). საქართველოს საინჟინრო აკადემიის წევრი (2005) და საერთაშორისო საინჟინრო აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი (2002).

დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ავტომატიკისა და გამოთვლითი ტექნიკის ფაკულტეტი (1966). 1967 წლიდან მუშაობდა თბილისის ავტომატიზაციის საშუალებათა სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტში, 1975-1985 წლებში — საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ელექტრონული გამომთვლელი მანქანების კათედრაზე; 1985 წელს ვერულავამ ჩამოაყალიბა არქიტექტურასა და მშენებლობაში ავტომატიზებული პროექტირების სისტემების კათედრა, სადაც მოღვაწეობდა სიცოცხლის ბოლომდე.

ვერულავას სამეცნიერო კვლევის მიმართულებაა განაწილებულ-პარამეტრებიანი ობიექტების ოპტიმალური მართვის საკითხები, რთული ტექნიკური ობიექტების იდენტიფიკაციის თეორია, სტოქასტიკური სისტემების მათემატიკური მოდელირება. მან დაამუშავა შენობათა სეისმომედეგობის გაანგარიშების ახალი პრინციპი. დაჯილდოებულია ღირსების ორდენით (2002).
ოთარ ვერულავა

ოთარ გიორგის ძე ვერულავა (დ. 24 იანვარი, 1945, თბილისი) — ქართველი ინჟინერი მართვის სისტემების დარგში. ტექნიკურ მეცნიერებათა დოქტორი (1993), პროფესორი (1994).

დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ავტომატიკისა და გამოთვლითი ტექნიკის ფაკულტეტი (1967). მუშაობა დაიწყო საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ელექტრონიკის, ავტომატიკისა და ტელემექანიკის სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტში, ინფორმაციის გარდაქმნის განყოფილებაში. 1975 წლიდან ეწევა პედაგოგიურ საქმიანობას საქართველოს ტექნიკურ უნივერსიტეტში ავტომატური მართვის კათედრაზე. 1998 წელს ვერულავას ინიციატივით შეიქმნა ხელოვნური ინტელექტის კათედრა, რომელსაც დღემდე ხელმძღვანელობს. ვერულავას სამეცნიერო მოღვაწეობის სფეროა ხელოვნური ინტელექტის თეორიის მახასიათებლები, კლასტერირების თეორია, გადაწყვეტილებათა მიღება და აღწერების აგება სახეთა ამოცნობაში.
ივანე ვერულაშვილი

ივანე ვასილის ძე ვერულაშვილი (დ. 3 მარტი, 1952, ქუთაისი) — ქართველი ნევროლოგი. მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი (1996), პროფესორი (2004).

დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტი (1974). 2001-2004 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის ნევროლოგიის კათედრის პროფესორი, 2004 წლიდან — ნეირომედიცინის დეპარტამენტის ნერვულ სნეულებათა პროპედევტიკის და ტოპიკური დიაგნოსტიკის მიმართულების ხელმძღვანელი, თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის ა. ალადაშვილის სახელობის საუნივერსიტეტო ნევროლოგიის დეპარტამენტის ხელმძღვანელი, თბილისის ს. ყიფშიძის სახელობის ნევროლოგთა საზოგადოების თავმჯდომარე.
ავთანდილ ვერულეიშვილი

ავთანდილ ალექსანდრეს ძე ვერულეიშვილი (დ. 18 მარტი, 1918, ხაშური, — გ. 23 აგვისტო, 1987, თბილისი) — ქართველი მსახიობი. საქართველოს დამსახურებული არტისტი (1961).

სწავლობდა თბილისის კ. მარჯანიშვილის სახელობის თეატრთან არსებულ დრამატულ სტუდიაში. 1941 წელს დაამთავრა საქართველოს შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრალური ინსტიტუტის სამსახიობო ფაკულტეტი. მუშაობდა კ. მარჯანიშვილის სახელობის თეატრში, სადაც შეასრულა მრავალი გამორჩეული როლი, მათ შორის: კინტო (ზ. ანტონოვის „მზის დაბნელება საქართველოში”), მეღორე (პ. კაკაბაძის „კოლმეურნის ქორწინება”), მოლა მუსა (ვაჟა-ფშაველას „მოკვეთილი”), ტიბალტი (უ. შექსპირის „რომეო და ჯულიეტა”), აიტუზა (მ. მრევლიშვილის „ხარატაანთ კერა”), რაბინი (კ. გუცკოვის „ურიელ აკოსტა”), დერვიში (ნ. ჰიქმეთის „ლეგენდა სიყვარულზე”), სერგო და დარჩო (ა. გეწაძის „წმინდანები ჯოჯოხეთში” და „ყარამან ყანთელაძე”), ფიჩხულა (ა. ცაგარლის „რაც გინახავს, ვეღარ ნახავ”), ჩინჩახელი (კ. ბუაჩიძის „ეზოში ავი ძაღლია”), ამილახვარი (ვ. კანდელაკის „მაია წყნეთელი”) და სხვ.

მოღვაწეობდა ქართულ ესტრადაზე და შექმნა მრავალი ეპიზოდური კინემატოგრაფიული სახე. მონაწილეობდა ტელე და რადიოდადგმებში.
ალექსანდრე ვერულეიშვილი

ალექსანდრე ალექსანდრეს ძე ვერულეიშვილი (დ. 21 ივლისი, 1916, ხაშური, — გ. 19 იანვარი, 2000, თბილისი) — ქართველი ფერმწერი, თეატრისა და კინოს მხატვარი. საქართველოს ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1957).

დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემია (1947). 1949 წლიდან მთავარი მხატვრად მუშაობდა სოხუმის სახელმწიფო დრამატულ თეატრში. მხატვრულად გააფორმა სპექტაკლები: უილიამ შექსპირის „ანტონიუსი და კლეოპატრა” (1956), ვალერიან კანდელაკის „მაია წყნეთელი” (1955), ალექსანდრე ოსტროვსკის „უდანაშაულო დამნაშავენი” (1959). ვერულეიშვილის შემოქმედება გამოირჩევა ჟანრულ-თემატური მრავალფეროვნებით, ხატავდა საქართველოს პეიზაჟებს, თანამედროვეთა პორტრეტებს.
ნური ვერძაძე

ნური მუსტაფას ძე ვერძაძე (დ. 5 ივნისი, 1939, ხელვაჩაური, — გ. 25 იანვარი, 2013) — ქართველი ენათმეცნიერი. ფილოლოგიურ მეცნიერებათა დოქტორი (1995), პროფესორი (1996). საქართველოს პედაგოგიურ მეცნიერებათა აკადემიის ნამდვილი წევრი (1996).

დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი (1966). 1991–1996 წლებში მუშაობდა ბათუმის შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ზოგადი ფილოლოგიის კათედრის გამგედ. 1996–2002 წლებში იყო ამავე უნივერსიტეტის რექტორი, 2004–2005 წლებში — მ. აბაშიძის სახელობის სამეცნიერო-კვლევითი ცენტრის დირექტორი. ვერძაძის სამეცნიერო კვლევის ძირითადი მიმართულებაა ქართული, უკრაინული და რუსული ენების ურთიერთშეპირისპირების, თარგმანისა და ზოგადსაენათმეცნიერო თეორიული საკითხები. დაჯილდოებულია ღირსების ორდენით (1997).
ვერხველის კოშკები

ვერხველის კოშკები — თავდაცვითი კოშკები სოფელ ვერხველის მიდამოებში (თიანეთის მუნიციპალიტეტი). განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს.

ვერხველის პირველი კოშკი
მდებარეობს მდ. ვერხველის მარჯვენა ნაპირზე. კოშკი გეგმით თითქმის კვადრატულია, ნაგებია ზედაპირმოსწორებული დიდი ზომის ნატეხი ქვით. ძლიერ დაზიანებულია: მთლიანადაა დანგრეული სამხრეთ კედელი, დანარჩენი კედლები 2,5-3 მეტრ სიმაღლეზეა შემორჩენილი. კოშკის სამხრეთ-აღმოსავლეთით გეგმით კვადრატული პატარა ნაგებობის ნაშთია, რომელსაც შესასვლელი სამხრეთ კედელში ჰქონია.
ვერხველის მეორე კოშკი
მდებარეობს სოფელ ვერხველის დასავლეთით, ადგილ საყდართგორაზე. კოშკი გეგმით სწორკუთხაა, ნაგებია დიდი ზომის ნატეხი ქვით. ძლიერ დაზიანებულია. კედლები 2,5 მეტრ სიმაღლეზეა შემორჩენილი. კოშკი გარშემო შენობათა ნანგრევებია.
ვერხველის მესამე კოშკი
მდებარეობს სოფელ ვერხველის სამხრეთით. კოშკი ნაგებია დიდი ზომის ნატეხი ქვით. თითქმის მთლიანადაა დანგრეული. შემორჩენილია სამხრეთ კედლის მცირე ნაწილი. კოშკის გარშემო შეიმჩევა ნაგებობათა ნაშთები.
ვერხოვანი

ვერხოვანი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში (კახეთის მხარე), ახმეტის მუნიციპალიტეტში (თუშეთის ადმინისტრაციული ერთეული).

მდებარეობს გომეწრის ხეობაში, მდ. თუშეთის ალაზნის მარცხენა მხარეს, ზღვის დონიდან 1190 მ-ზე, ახმეტიდან 30 კმ-ის დაშორებით.
ისტორია
წარსულში ვერხოვანი გომეწრის თემის ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი სოფელი იყო. 1831 წლის კამერალური აღწერის მიხედვით, აქ 19 კომლი ცხოვრობდა. საბჭოთა კავშირის ეკონომიკურმა და დემოგრაფიულმა პოლიტიკამ 1950-იან წლებში სოფლის მუდმივი მოსახლეობისგან ფაქტობრივი დაცლა განაპირობა. 1960 წელს საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმმა სოფელი ვერხოვანი ოფიციალურად გააუქმა. 2010-იანი წლებიდან ახმეტის მუნიციპალიტეტის სოფლების სიაშია, მინიჭებული აქვს მაღალმთიანი დასახლების სტატუსი. 2014 წლის აღწერით სოფელში მუდმივი მოსახლეობა არ არის.

ვერხოვნის განაპირას დგას გვიანდელი შუა საუკუნეების ფიქლით ნაგები ექვსსართულიანი კოშკი, რომელიც გადახურული ყოფილა ფიქლისავე ცალფერდა სახურავით. ძეგლი დაზიანებულია.
ალექსანდრე ვესელოვსკი

ალექსანდრე ნიკოლოზის ძე ვესელოვსკი (; დ. 4 თებერვალი, 1838, მოსკოვი, — დ. 10 ოქტომბერი, 1906, პეტერბურგი) — რუსი ლიტერატურის ისტორიკოსი, ფოლკლორისტი.

დაამთავრა მოსკოვის უნივერსიტეტი (1858). სწავლობდა ასევე ბერლინსა და პრაღაში, სამეცნიერო მუშაობას ეწეოდა იტალიის ბიბლიოთეკებში. 1872 წელს აირჩიეს პეტერბურგის უნივერსიტეტის პროფესორად,
1881 წელს — პეტერბურგის მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსად.

ვესელოვსკი შედარებით-ისტორიული ლიტერატურათმცოდნეობის ერთ-ერთ ფუძემდებელად ითვლება. თავდაპირველად მითოლოგიური სკოლის მიმდევარი იყო, თუმცა მის ზოგიერთ კონცეფციას არ იზიარებდა. ვესელოვსკის პირველი დიდი ნაშრომი, რომელიც შედარებით-ისტორიული მეთოდის საფუძველზე შეიქმნა, იყო „სლავური თქმულებები სოლომონსა და კიმოვრასზე“ და „დასავლური ლეგენდები მეროლფსა და მერლინზე“ (1872). შემდეგ ვესელოვსკიმ გამოაქვეყნა ფუნდამენტური შრომები ბოკაჩოს, დანტეს, პეტრარკას, პუშკინის, ჟუკოვსკის შემოქმედების შესახებ. ლიტერატურისა და ხელოვნების გენეზისისა და ევოლუციის პრობლემის თვალსაზრისით განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია მისი „სიუჟეტების პოეტიკა” (1897) და „ისტორიული პოეტიკის სამი თავი“ (1899). ვესელოვსკი მასალას კრებდა მსოფლიოს სხვადასხვა ხალხის ზეპირსიტყვიერებიდან. იგი იცნობდა და თავის შრომებში იყენებდა ქართულ მითოლოგიასა და ფოლკლორს.
პიეტრო ვესკონტე

პიეტრო ვესკონტე — საუკუნის იტალიელი კარტოგრაფი, ამ დარგის ერთ-ერთ პირველი პროფესიონალი.

დაიბადა გენუაში, თუმცა ძირითადად ვენეციაში მოღვაწეობდა. ვესკონტეს ეკუთვნის როგორც პორტოლანები (საზღვაო რუკები), ასევე მსოფლიოს სხვადასხვა რუკები.

ვესკონტეს მიერ დაახლ. 1320 წელს შედგენილ შავი ზღვის პორტოლანზე საქართველოს სანაპიროსთან მოთავსებულია ორი დროშა. სებასტოპოლისთან (სოხუმთან) დატანილ დროშაზე გამოსახულია ერთი დიდი ჯვარი, ხოლო ოთხ მინდორში მოთავსებულია ოთხი შავი წერტილი. ფაზისთან (ფოთთან) აღმართულია მეორე, ერთჯვრიანი დროშა. 1320 წლის მსოფლიოს რუკაზე შავი ზღვა, ისევე როგორც ხმელთაშუა ზღვის სივრცე, ლამის თანამედროვე სიზუსტით არის დატანილი. კასპიის ზღვა პირველად პტოლემაიოსის შემდეგ, მსოფლიო ოკეანეს აღარ უკავშირდება. „რკინის კარიბჭე“ — დერბენდი და კასპიის მთები სწორადაა მოთავსებული შავ და კასპიის ზღვებს შორის. გოგისა და მაგოგის ხალხები ვესკონტემ უკიდურეს აღმოსავლეთში, ოკეანესთან გადაანაცვლა. შავ და კასპიის ზღვებს შორის გაირჩევა სამი წარწერა: ორჯერ — , ერთხელ — . არ არის გამორიცხული, ვესკონტეს ორი საქართველო და ერთი კოლხეთი აღნიშნავდეს დასავლეთ საქართველოს, აღმოსავლეთ საქართველოს და სამცხეს.