iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ლუზერნა

ლუზერნა — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 511 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ჟოასაბის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 600 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 47,3 კმ²-ზე. ფართობი 118 382 კმ²-ია.
მასიეირა (სანტა-კატარინა)

მასიეირა — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 880 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ჟოასაბის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 826 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 7,03 კმ²-ზე. ფართობი 259 642 კმ²-ია.
მატუს-კოსტა

მატუს-კოსტა — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 220 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ჟოასაბის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 839 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 6,56 კმ²-ზე. ფართობი 433 073 კმ²-ია.
ორუ (სანტა-კატარინა)

ორუ — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 485 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ჟოასაბის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 372 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 34,52 კმ²-ზე. ფართობი 213 575 კმ²-ია.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1124

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1124 მიიღეს ერთხმად 1997 წლის 31 ივლისს. საქართველოს შესახებ გაეროს ყველა რეზოლუციის დამტკიცების შემდეგ, კერძოდ 1096 (1997) რეზოლუციის, საბჭომ გადაავადა საქართველოში გაეროს დამკვირვებელთა მისიის მანდატი 1998 წლის 31 იანვრამდე.

უშიშროების საბჭომ აღნიშნა, რომ გაეროს დამკვირვებელთა მისიის დამკვირვებლებმა და დსთ-ის სამშვიდობო ძალებმა საქართველოში, კონფლიქტის ზონის სტაბილიზაცია შეძლეს. თუმცა, გალის რაიონი დესტაბილიზებული იყო შეიარაღებული დაჯგუფებების, კრიმინალების და მიწის დანაღმიანების მიზეზით. საქართველოს და აფხაზეთს შეახსენეს, რომ საერთაშორისო თანამეგობრობის დახმარება დამოკიდებულია კონფლიქტის მშვიდობიანად მოგვარების სურვილზე.

საბჭომ შეშფოთება გამოხატა იმ ფაქტის მიმართ, რომ მოლაპარაკებები ჯერ კიდევ ჩიხში იყო. საბჭომ მხარი დაუჭირა გენერალური მდივნის, კოფი ანანის გეგმებს, რომელიც გაეროს უფრო აქტიურ როლს ხედავდა სამშვიდობო პროცესში; დაგეგმილი იყო ჟენევაში შეხვედრა, რათა განისაზღვროს ის სფეროები, სადაც შეიძლება განხორციელდეს კონკრეტული პროგრესი. ყველა ეთნიკური მკვლელობა და ძალადობა დაგმეს, აფხაზური მხარის პოლიტიკა დაგმეს, რომელიც ლტოლვილთა და იძულებით გადაადგილებულ პირთა დაბრუნებას, პოლიტიკურ სტატუსთან აკავშირებდა. ამასთან დაკავშირებით, გაერომ აფხაზეთისგან მოითხოვა დევნილთა ნებაყოფლობითი დაბრუნების დაჩქარება, გაეროს ლტოლვილთა უმაღლესი კომისარიატის მიერ წარდგენილი გრაფიკის მიხედვით და საერთაშორისო სამართლის შესაბამისად.

-ის მისიის მანდატი 1998 წლის 31 იანვრამდე გადავადდა, მაგრამ დამოკიდებული იყო დსთ-ის სამშვიდობო ძალებთან დაკავშირებული მოვლენების მიმდინარეობასთან. გენერალურ მდივანს დაევალა აფხაზეთში და საქართველოში არსებული ვითარების შესახებ მოხსენებას წარდგენა, ამ რეზოლუციის მიღებიდან 3 თვის შემდეგ.
მე მოვიგონე

მე მოვიგონე — ქართული ჯგუფ „მგზავრების“ სადებიუტო სტუდიური ალბომი. გამოვიდა 2008 წელს. გამოიცა სტუდია „თბილისის“ მიერ.

სიმღერების სია
უბრალოდ მგზავრი ვარ - 1:46
გაიღვიძა ბუნებამ - 2:43
4:55 - 2:57
გეგის ლექსები - 2:17
ცრემლები ტუჩებზე - 3:32
შანსი არ არის - 3:36
გაზაფხულის ხანძარი - 3:17
ცა, მზე და... - 3:43
ბაჭია - 2:28
იქ სადღაც შორს - 3:37
დევის ლექსზე - 3:42
მთვარე - 3:18
ორ ალუბლად - 2:43
თუკი საქართველო გიყვარს - 3:05
მე მოვიგონე - 3:20
იასამანი ანუ სიყვარული ხალხურად - 5:14
მთვარე (რომა რცხილაძესთან ერთად) - 3:05
ხაპროვსკის ნაქალაქარი

ხაპროვსკის ნაქალაქარი , ასევე ცნობილია როგორც ხაპროვსკის ბრინჯაოს ხანის დასახლება — ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი, რომელიც მდებარეობს როსტოვის ოლქის მიასნიკოვის რაიონის სოფელ კალინინის მახლობლად. დასახლება დაარსდა ბრინჯაოს ხანაში.

ისტორია
ხაპროვსკის ნაქალაქარის აყვავების თარიღად ისევე როგორც მთელი რიგი ნაქალაქარებისა (გნილოვსკი, კობიაკოვო და საფიანოვა), მიიჩნევა ძვ. წ. ათასწლეული. მისი აქტიური განვითრება შენელდაძვ. წ. საუკუნეში, ზოგიერთი სხვა წყაროების მიხედვით ამ პერიოდში იგი უკვე განადგურებულია.

არქეოლოგმა ევგენი ივანეს ძე ბესპალნიმ დაიწყო ხაპროვსკის ნაქალაქარის ზედა კულტურული ფენის გამოკვლევა 1971 წელს. მან აღმოაჩინა რამდენიმე ნივთი, მათ შორის ტერაკოტის ფიგურების ნაშთები, მათი სიმაღლე იყო 5,7 სმ, აქედან 1,3 სმ სიმაღლის იყო თავის ქალა. ფიგურების დასამზადებლად გამოიყენეს ნარინჯისფერ-ყავისფერი თიხა. ასევე აღმოაჩინეს ქარსის მცირე რაოდენობაც. თიხა შედგება სამი, შავი-ნაცრისფერი ფერისაგან.

 საუკუნემდე კარგადაა შემორჩენილი ფიგურების სახის გამოსახულებიანი თავები. მათზე გარგადაა გამოკვეთილი ცხვირი, მაგრამ თვალები არ აღენიშნება. თავზე მდებარეობს გრძელი რქები და არასიმტრიული ფორმის ყურები. არსებობს მოსაზრება, რომ ფიგურა შეიძლება იყოს მარიონეტი, რომელიც მოძრაობდა ქვედა კიდურების საშუალებით. ხაპროვსკის ნაქალაქარზე აღმოჩენილი ფიგურები ახლოს დგას პანტიკაპეონის - საუკუნეების ანტროპომორფულ ფიგურებთან. ხაპროვსკის ნაქალაქარის აღმოჩენილი ნივთები თარიღდება ახ. წ. - საუკუნეებით, ამავე საუკუნეებით თარიღდება ნაქალაქარის ზედა ფენაც.

რუსეთის ფედერაციის კულტურის სამინისტროს 2015 წლის 17 სექტემბრის № 1561- ბრძანების შესაბამისად ობიექტი დაარეგისტრირეს რუსეთის ფედერაციის ხალხთა მემკვიდრეობის ერთიან სახელმწიფო რეესტრში, როგორც რუსეთის ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი.
ნადირაძეები

ნადირაძეები — ქართული გვარი. ნადირაძეების გვარი მომდინარეობს საკუთარი სახელიდან-ნადირა. ნადირაძეების, პირველი წინაპარი მოსულა აჭარიდან და დასახლებულა ზემო იმერეთში. ნადირაძეებმა, აზნაურობა მოიპოვეს საუკუნეში. ქართულ საისტორიო საბუთებში, ნადირაძეთა გვარი საუკუნიდან ჩანს.

1568 წელს იმერთა მეფემ გიორგი (იმერეთის მეფე)-მ თავად ბეჟან ნემსაძეს განდგომილებისათვის ყმა-მამული ჩამოართვა და გელათის ღვთისმშობელს შესწირა. შეწირულობის სიგელში იხსენიებიან ოკრიბას სოფელ ცხუნკურში და ჩუნეშში (ცხუნკურის თემი) მცხოვრები ნადირაძენი. საუკუნის მეოთხედის ნასყიდობის წიგნის მიხედვით, პაატა ნადირაძე შიდა ქართლში მამულს ყიდულობს. 1631 წელს ქვემო ქართლში, სამნა ნადირაძემ ერთი დღის ნაფუძარი მიჰყიდა უმეკა ბარათაშვილს. 1660-1681 წლების იმერთა მეფის ბაგრატ -ის (იმერეთის მეფე) წყალობის სიგელში ქაიხოსრო წერეთლისადმი იხსენიებიან სოფელ გორისას მცხოვრები ნადირაძენი. საუკუნის ჩხერელ გლეხთა საჩივრის წიგნში ნადირაძე ჩხერის ციხის მეციხოვნედ იხსენიება. 1722-1733 წლების სვიმონ აბაშიძის თავდებობის წიგნში პაპუნა წერეთლისადმი მოწმეებად დასახელებულნი არიან თამაზა, ზურაბა და ღონენა ნადირაძეები. 1766 წლის განჩინებაში იხსენიება საამილახოროს სოფელ ფხვენისს მცხოვრები ნასყიდა ნადირაძე. 1777 წლის ბასილაშვილის არზიდან ირკვევა, რომ საამილახვროში მცხოვრები ნადირაძენი ქსნის საერისთავოსა და კახეთში გადასულან. საუკუნე, კარგი პერიოდი იყო ამ გვარისთვის. ამ დროს, ზემო იმერეთიდან, გადმოდის გიორგი ნადირაძე ფალავანდიშვილების სამფლობელოში. მას, ეყოლება ვაჟები:რომანოზი, სოლომონი, იასონი ხოლო სამი სხვა არაა ცნობილი. ერთ-ერთი კახეთში წასულა, ერთ-ერთი ადრე გარდაცვლილა. დარჩა რომანოზი, რომელმაც შეიძინა დიდი ქონება, სოფელ ქალეთში და დასახლდა კიდეც. მას, ჰქონდა მამულები, ვენახები, დიდი სახლები, ჰქონდა რამდენიმე მამული იმერეთში, ოქროულობა, ვერცხლეულობა და ა. შ. მას ჰქონდა აუარაბელი ქონება, მან მიაღწია ზუსტად აზნაურობამდე. საუკუნეში, ისინი ხდებიან აზნაურები საიდანც მეფობა უქმდება მალე. საუკუნის პირობის წიგნში ქუთათელი მიტროპოლიტის დოსითეოზისადმი იხსენიება მღვდელი გაბრიელ ნადირაძე. გვიანი ფეოდალიზმის სოციალური შინაარსის საბუთებში ნადირაძენი ჩანან იმერეთის სამეფოში სახასო, სააბაშიო, საწერეთლო და საეკლესიო მამულებში. ღმერთისა და საქართველოსათვის და ბაგრატიონთა ტახტის ძლიერებისათვის ნადირაძეთა გვარის მეომრები გამოდიოდნენ იმერეთის სამეფო ლაშქრის მოწინავე, შუაგულ და მემარჯვენე სადროშოებში, აგრეთვე ქართლის სამეფო ლაშქრის მოწინავე და მემარჯვენე სადროშოებში.

ამჟამად ნადირაძენი ცხოვრობენ: იმერეთში, გურიაში, სამეგრელოში, სამცხეში, ქართლში, კახეთსა და ჰერეთში. განსაკუთრებით ბევრნი არიან: საჩხერის, ჭიათურის, სამტრედიის, გორის, ხაშურის, ასპინძის, ქარელის რაიონებსა და სხვა რაიონებშიც. საქართველოში, 5200 მეტი ნადირაძე ცხოვრობს.
პეტროვკის ღვთისმშობლის ხატის ცხოველმყოფელი წყაროს ეკლესია

პეტროვკის ღვთისმშობლის ხატის ცხოველმყოფელი წყაროს ეკლესია — ეკლესია სოფელ პეტროვკაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას.

ეკლესიის მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, მიასნიკოვის რაიონი, სოფელი პეტროვკა, ლუგოვაიის ქუჩა № 12.

ისტორია
ღვთისმშობლის ცხოველმყოფელი წყაროს ხატის ეკლესიის ისტორია სათავეს იღებს 1841 წლიდან. საუკუნეში ადგილზე, სადაც ახლა ეკლესია დგას, წყაროსთან მოხდა ღვთისმშობლის ხატის გამოცხადება, წყარო გახდა ცნობილი ავადმყოფთა განკურნების სასწაულებრივი თვისებების გამო.

ლეგენდის თანახმად, 1841 წლის აგვისტოში აქ გლეხებს გაუთენებიათ ღამე. მეორე დღეს ერთ-ერთი მათგანი წასულა წყალზე და უხილავს ღვთისმშობლის ხატი ყრმით მარჯვენა ხელში. გლეხმა ამის შესახებ უამბო გარშემო მყოფთ, ამის შემდეგ ყველა გლეხი გაემართა წყაროსკენ და იგივე იხილეს საკუთარი თვალით. ეს ამბავი გლეხებმა ბაბინსკის დასახლების მმართველს უამბეს. ღვთისმშობლის გამოცხადების ამბავი მალევე მოედო გარშემო მდებარე სოფლებს. გამოცხადების მეორე დღეს ბაბინსკის წყარომ განკურნა მძიმედ ავადმყოფი ადგილობრივი მცხოვრები მატრონა ზოტოვა. მორწმუნე ადამიანებმა თანდათან დაიწყეს სიარული ახალი სიწმინდისაკენ.

1848 წელს წყაროსთან ააშენეს სამლოცველო. 1849 წელს კი ხის ეკლესია ღვთისმშბლის ხატის ცხოველმყოფელი წყაროს სახელზე.

1850 წლის 6 აგვისტოს ატამან მიხეილ ხომუტოვის ინიციატივით საფუძველი ჩაეყარა ღვთისმშობლის ხატის ცხოველმყოფელი წყაროს ეკლესიას.

თავდაპირველად უნდოდათ ეკლესია აეშენებინათ ისე, რომ წყარო მოექციათ ეკლესიის შუაში, მაგრამ გადაიფიქრეს, რადგან ამას შეიძლება დროთა განმავლობაში დაეზიანებინა ეკლესიის კედლები. ამის გამო ეკლესია ააშენეს წყაროს ზემოთ ბუნებრივ მოედანზე და წყარომდე ჩასასვლელად კიბეები გააკეთეს. ეკლესია ააგეს ივან ვალპრედეს პროექტის მიხედვით. მშენებლობა გაგრძელდა 8 წელი და დასრულდა 1858 წელს.

1911 წელს, რუსეთში გატარებული საგლეხო რეფორმის 50-ე წლისთავზე წყარსთან გაიხსნა იმპერატორ ალექსანდრე -ის ძეგლი. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ ძეგლი დაანგრიეს. ეკლესიაში კი გახსნეს საწყობი და სოფლის მეურნეობის ტექნიკის სარემონტო სახელოსნო. მორწმუნეების დევნა ახალი ძალებით დაიწყო ნიკიტა ხრუშჩოვის ხელისუფლბაში მოსვლის შემდეგ. ეკლესიასთან საეკლესიო დღესასწაულებში აიკრძალა ხალხმრავლობა. ხელისუფლებამ ბრძანა დაენგრიათ სამლოცველო და ჭაში ქვები ჩაეყარათ. წყაროსთან მომლოცველობა შეწყდა. პერესტროიკის წლებში მოსახლეობამ ეკლესია გაასუფთავა ნაგვისაგან და წყარო გაწმინდეს.

2012 წლის 20 აპრილს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის მიტროპოლიტ მერკურის ბრძანებით ეკლესია გადაეცა ივერიის ღვთისმშობლის ხატის დედათა მონასტერს. ამ დღიდან მოყოლებული მიმდინარეობს მონასტრის აღდგენითი სამუშაოები. ეკლესიაში მიმდინარეობს წირვა-ლოცვა.
პრიმორკა II

პრიმორკა — ბრინჯაოს ხანის დასახლება, რომელიც არსებობდა ოქროს ურდოს დრომდე. მდებარეობს ნეკლინოვის რაიონში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. აღმოაჩინეს 2007 წელს. როსტოვის ოლქის ადმინისტრაციის მეთაურის 1994 წლის 14 მარტის № 69 დადგენილების თანახმად იგი შეიტანეს რეგიონული მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში.

ისტორია
როსტოვის ოლქის ტერიტორია ძველ დროში მჭიდროდ იყო დასახლებული. ოლქის ჩრდილო-დასავლეთი ტერიტორია, სადაც აღმოჩენილია დასახლება პრიმორკა , დასახლებულია ბრინჯაოს ხანიდან, ასევე დასახლება ჩანს ხაზართა სახაკანოს პერიოდშიც და შემდეგ საუკუნეებშიც.

დასახლების ტერიტორიაზე გათხრები დაიწყო 2007 წელს. არქეოლოგიური გათხრები მიმდინარეობდა 1440 კვ. კმ.-ზე. ამ უნიკალური დასახლების ტერიტორიაზე აღმოჩენილია ოთხი კულტურული ფენა. არქეოლოგების უმეტესობა, რომლებმაც აღმოაჩინეს პრიმორკა , დაინტერესებულები არიან ბრინჯაოს ხანის კულტურული ფენით. დასახლებაში გვიანი ბრინჯაოს ხანის რამდენიმე ორმოა გათხრილი.

ძვ. წ. 2000 წელს დონის ტერიტორიაზე გავრცელებული იყო ძელური კულტურა, რომელიც სავარაუდოდ აქ გავრცელდა ციმბირიდან. თანდათანობით მომთაბარე მეცხოველეობიდან გადავიდნენ ბინდარ მეცხოველეობაზე. როსტოვის ტერიტორიაზე გაჩნდა დიდი დასახლებები. მოსახლეობაში საკმაოდ პოპულარული გახდა მიწათმოქმედება და ბრინჯაოს მეტალურგია. ძელური კულტურის პერიოდის ფენებში აღმოაჩინეს ოთხი ქვის ნაგებობა. მოსახლეობა ბრინჯაოს ხეობაში სახლებს აშენებდა ქვისგან, ხოლო სალტოვო-მაიაკის კულტურის პერიოდში ნახევრად მიწით დაფარული ნაგებობები შენდებოდა. ეს შეიძლება განპირობებული იყო მკაცრი, ცივი კლიმატით.

ყველაზე ქვედა ფენა არის გარდამავალი პერიოდი შუა და გვიანი ბრინჯაოს ხანებს შორის. აქ აღმოჩენილია სწორკუთხა ფორმის ნაგებობები, რომლებიც გარშემორტყმული იყო თხრილით, აქვე აღმოაჩინეს ბრინჯაოს ხანის კულტურის ქვისა და ძვლის ნივთები.

ხაზრების პერიოდის კულტურული ფენა (650—969 წწ.) მიეკუთვნება სალტოვო-მაიაკის კულტურას. ამ პერიოდის ნივთებიდან აღმოჩენილია: თიხის ქოთნები, ყირიმული ამფორები, საყოფაცხოვრებო ნივთები, კერამიკული ნივთები. 2007 წლის არქეოლოგიური გათხრების შედეგად მეცნიერებმა აღმოაჩინეს ხაზარების პერიოდის 14 საყოფაცხოვრებო ორმო.

დასახლების ყველაზე ზედა ფენა მიეკუთვნება ოქროს ურდოს პერიოდს ( საუკუნე). აქ აღმოჩენილია უამრავი თიხის ჭურჭელი, ამფორების ნაშთები და სხვა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1150

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1150 მიიღეს ერთხმად 1998 წლის 30 იანვარს. საქართველოს შესახებ გაეროს ყველა რეზოლუციის დამტკიცების შემდეგ, კერძოდ 1124 (1997) რეზოლუციის, საბჭომ გადაავადა საქართველოში გაეროს დამკვირვებელთა მისიის მანდატი 1998 წლის 31 ივლისამდე.

საქართველომ და აფხაზეთმა მიესალმა გენერალური მდივნის, კოფი ანანის წინადადებას, რაც გაეროს სამშვიდობო პროცესში ჩართულობისა და მისი განხორციელების გაძლიერებას გულისხმობდა. გარდა ამისა, ადამიანის უფლებები უნდა იყოს გარანტირებული ორივე მხარის მიერ. იმავდროულად, საბჭომ შეშფოთება გამოხატა გალის რაიონში არსებული მდგომარეობის გამო, სადაც მიწის დანაღმიანება, კრიმინალი, გატაცების ფაქტები, მკვლელობები და შეიარაღებული დაჯგუფებების დანაშაულებრივი მოქმედებები გრძელდებოდა, რაც ხელს უშლიდა სამშვიდობო პროცესს და ლტოლვილების დაბრუნებას.

უშიშროების საბჭომ კმაყოფილება გამოთქვა, რომ დასრულდა სამშვიდობო პროცესის საფუძველის მომზადება, მაგრამ აღინიშნა, რომ აფხაზეთში არსებული კონფლიქტის მნიშვნელოვანი ასპექტები ჯერ კიდევ არ მოგვარებულა. ხაზგასმით აღინიშნა მხარეებს შორის პირდაპირი დიალოგი და კონფლიქტის შედეგად განვითარებული დემოგრაფიული ცვლილებების მიუღებლობა და ლტოლვილების უსაფრთხო დაბრუნება. საბჭომ დაგმო გალის რაიონში შეიარაღებული ჯგუფების საქმიანობა, რაც გაეროს დამკვირვებელთა მისიის მანდატს საფრთხეს უქმნიდა.
პინეირუ-პრეტუ

პინეირუ-პრეტუ — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 696 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ჟოასაბის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 147 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 51,2 კმ²-ზე. ფართობი 61 461 კმ²-ია.
რიუ-დაზ-ანტასი

რიუ-დაზ-ანტასი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 830 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ჟოასაბის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 143 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 19,32 კმ²-ზე. ფართობი 317 999 კმ²-ია.
სალტუ-ვალოზუ

სალტუ-ვალოზუ — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 820 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ჟოასაბის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 301 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 40,94 კმ²-ზე. ფართობი 105 068 კმ²-ია.
ტანგარა (სანტა-კატარინა)

ტანგარა — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 641 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ჟოასაბის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 8 674 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 22,33 კმ²-ზე. ფართობი 388 384 კმ²-ია.
ტრეზი-ტილიასი

ტრეზი-ტილიასი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 796 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ჟოასაბის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 341 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 33,97 კმ²-ზე. ფართობი 186 638 კმ²-ია.
ვარჟენ-ბონიტა (სანტა-კატარინა)

ვარჟენ-ბონიტა — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 880 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ჟოასაბის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 793 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 16,06 კმ²-ზე. ფართობი 298 498 კმ²-ია.
ვიდეირა

ვიდეირა — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 750 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ჟოასაბის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 47 188 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 122,72 კმ²-ზე. ფართობი 384 521 კმ²-ია.
ნიდერლანდების საფეხბურთო თასი

ნიდერლანდების საფეხბურთო თასი — ყოველწლიური სათასო შეჯიბრება ნიდერლანდების საფეხბურთო გუნდებს შორის, რომელსაც ატარებს ნიდერლანდების ფეხბურთის ასოციაცია.

გათამაშება პირველად ჩატარდა 1898–99 სეზონში. მისი გამარჯვებული კვალიფიკაციას გადის ნიდერლანდების სუპერთასზე და უეფა-ს ევროპის ლიგაზე.

ტურნირის ისტორიაში ყველაზე წარმატებული კლუბია ამსტერდამის „აიაქსი“, რომელმაც 18-ჯერ მოიპოვა ტიტული. მოქმედი გამარჯვებულია როტერდამის „ფეიენორდი“.

ფინალები
სტატისტიკა კლუბების მიხედვით
რუბენ აუშტროვი

რუბენ გიორგის ძე აუშტროვი (დ. 24 ივნისი, 1887, ქუთაისი — გ. 23 დეკემბერი, 1937, პარიზი) — საქართველოში მოღვაწე ეროვნებით სომეხი პოლიტიკოსი, იურისტი, საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის დამფუძნებელი კრების წევრი.

ბიოგრაფია
რუბენ გიორგის ძე აუშტროვი დაიბადა 1887 წლის 24 ივნისს, ქუთაისის გუბერნიის ქალაქ ქუთაისში. დაამთავრა ქუთაისის კლასიკური გიმნაზია. სწავლობდა მოსკოვის უნივერსიტეტის იურიდიულ ფაკულტეტზე. სტუდენტობისას გახდა რუსეთის სოციალ-დემოკრატიული პარტიის წევრი და აქტიურად მონაწილეობდა მოსკოვში 1905 წლის რევოლუციურ მოძრაობაში. უნივერსიტეტის დამთავრების შემდეგ დაბრუნდა ტფილისში და მუშაობდა ვექილთა (ადვოკატთა) კორპორაციაში, ამავდროულად მუშაობდა არალეგალურ სოციალ-დემოკრატიულ ორგანიზაციებში პროპაგანდისტად და ორგანიზატორად. 1917 წლის თებერვლის რევოლუციის შემდეგ მუშაობდა ტფილისის მუშთა და ჯარისკაცთა დეპუტატების საბჭოს აღმასრულებელ კომიტეტში, არჩეული იყო საქართველოს სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის თბილისის კომიტეტის წევრად.

რუბენ აუშტროვი იყო 1917 წლის დეკემბერში ]საქართველოს სახალხო გვარდიის ერთ-ერთი დამაარსებელი და ორგანიზატორი, არჩეული იყო სახალხო გვარდიის მთავარი შტაბის წევრად და ასრულებდა მდივნის მოვალეობას.

რუბენ აუშტროვი საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის დამფუძნებელი კრების წევრად 1919 წლის 12 მარტს აირჩიეს საქართველოს სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის სიით; იყო სამხედრო კომისიის წევრი. 1921 წელს, საბჭოთა რუსეთის მიერ საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ოკუპაციის შემდეგ დატოვა სამშობლო და ცხოვრობდა ემიგრაციაში, საფრანგეთში.

ემიგრაციაში ყოფნისას დაავადდა ასმით და ხანგრძლივი ავადმყოფობის შემდეგ გარდაიცვალა 1937 წლის 23 დეკემბერს, პარიზში. დაკრძალულია ლევილის ქართულ სასაფლაოზე.
ილია ბადრიძე

ილია გიორგის ძე ბადრიძე (დ. 1878, თელავის მაზრა, თელავი — გ. 19 აგვისტო, 1937, თბილისი) — ქართველი პოლიტიკოსი, საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის დამფუძნებელი კრების წევრი.

ბიოგრაფია
ილია (ილიკო) გიორგის ძე ბადრიძე დაიბადა 1878 წელს, თელავის მაზრის ქალაქ თელავში. მიიღო შინაური განათლება. 14 წლის ასაკში კახეთიდან ჩამოვიდა თბილისში და მოეწყო მუშად. 1896 წლიდან ჩაერთო სოციალ-დემოკრატიული წრეების მუშაობაში. თავდაპირველად მუშაობდა ორგანიზატორად. 1902 წელს ილია ბადრიძე მე-2 რაიონიდან აირჩიეს რსდმპ ტფილისის კომიტეტის წევრად. მონაწილეობდა არალეგალური სტამბების ორგანიზებაში. აქტიურად მონაწილეობდა 1905 წლის რევოლუციურ მოძრაობაში, ტფილისში. 1911 წლის 7 სექტემბერს დააპატიმრეს ბაქოში, შემდგომ იჯდა მეტეხის ციხეში. 1913 წელს ციმბირში გადასახლება მიესაჯა, ხოლო 1917 წლის თებერვლის რევოლუციის შემდეგ სამშობლოში დაბრუნდა. 1917 წელს იყო ტფილისის მუშათა და ჯარისკაცთა დეპუტატების საბჭოს წევრი. ამავე წელს აირჩიეს საქართველოს ეროვნული საბჭოს წევრად. 1918 წლის 26 მაისს ხელი მოაწერა საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის დამოუკიდებლობის გამოცხადების აქტს. 1918 წლის განმავლობაში იყო საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის პარლამენტის წევრი. 1919 წლის 12 მარტს აირჩიეს საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის დამფუძნებელი კრების წევრად საქართველოს სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის სიით. 1921 წელს საბჭოთა რუსეთის მიერ საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ოკუპაციის მიუხედავად დარჩა სამშობლოში და ჯანმრთელობის მდგომარეობის გამო ჩამოშორდა პოლიტიკურ საქმიანობას. 1921 წლის 26 დეკემბერს იგი დააპატიმრეს, მაგრამ მალე გაათავისუფლეს. 1937–1938 წლებში დიდი საბჭოთა ტერორის დროს იგი დააპატიმრეს და 19 აგვისტოს დახვრეტა მიუსაჯეს, რაც იმავე ღამეს აღასრულეს.
იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ჩრდილოეთ კორეაში

2013 წლის მონაცემებით ჩრდილოეთ კორეაში იუნესკოს მსოფლიო კულტურული მემკვიდრეობის 2 ძეგლია. ეს არის მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების საერთო რაოდენობის (1052) 0,2 %. გარდა ამისა, ჩრდილოეთ კორეაში მდებარე 5 ძეგლია შეტანილი იუნესკოს საცდელ სიაში. ჩრდილოეთ კორეამ მსოფლიო კულტურული და ბუნებრივი მემკვიდრეობის კონვენციის რატიფიცირება მოახდინა 1998 წლის 21 ივლისს.

ცხრილი
ცხრილში შეტანილია ძეგლები, იუნესკოს მიერ მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში დამატების თარიღის მიხედვით.

ობიექტების გეოგრაფიული მდებარეობა
ანშიეტა (სანტა-კატარინა)

ანშიეტა — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 745 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სან-მიგელ-დუ-უესტის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 380 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 27,5 კმ²-ზე. ფართობი 231 991 კმ²-ია.
ბანდეირანტი (სანტა-კატარინა)

ბანდეირანტი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 517 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სან-მიგელ-დუ-უესტის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 906 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 19,72 კმ²-ზე. ფართობი 147 370 კმ²-ია.
ბარა-ბონიტა (სანტა-კატარინა)

ბარა-ბონიტა — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 335 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სან-მიგელ-დუ-უესტის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 878 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 20,17 კმ²-ზე. ფართობი 93 108 კმ²-ია.
ბელმონტი (სანტა-კატარინა)

ბელმონტი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 66 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სან-მიგელ-დუ-უესტის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 635 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 28,52 კმ²-ზე. ფართობი 92 392 კმ²-ია.
დესკანსუ

დესკანსუ — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 552 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სან-მიგელ-დუ-უესტის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 8 634 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 30,17 კმ²-ზე. ფართობი 286 144 კმ²-ია.
აღმოსავლეთაზიური თაგვი

აღმოსავლეთაზიური თაგვი — ძუძუმწოვარი ცხოველი თაგვისებრთა ოჯახისა.

აღწერა
მისი მაქსიმალური მასაა 50 გ. სხეულის სიგრძეა (კუდის გარეშე) 7,2—12,5 სმ, კუდის სიგრძე — 6,7—11,6 სმ. ზურგზე ბეწვი ჟანგისფერი-წითური-მურა აქვს, ხოლო მუცელზე თეთრი.

გავრცელება და ჰაბიტატი
გავრცელებულია ციმბირის სამხრეთში და შორეულ აღმოსავლეთში, მათ შორის ჩრდილოეთ მონღოლეთში, ჩრდილო-აღმოსავლეთ და აღმოსავლეთ ჩინეთსა და კორეაში. ბინადრობს ტყეებში.

ცხოვრების სტილი
ცხოვრობს ხეების ჯირკვების ქვეშ ამოთხრილ სოროებში და წაქცეული ხეების ღეროებში. სოროში საბუდარი ადგილი მდებარეობს 25-45 სმ-ის სიღრმეზე. აქტიურია ღამით და შებინდებისას.

გამრავლება
აღმოსავლეთაზიური თაგვების გამრავლების სეზონი მიმდინარეობს წელიწადის თბილ თვეებში. ამ დროს მდედრი შობს 2-10 ნაშიერს.

კვება
ძირითადად იკვებება სხვადასხვა თესლებით. გაზაფხულზე და ადრეულ ზაფხულში მცენარეთა მწვანე ნაწილებით, კენკროვნებითა და მწერებით.
დიონიზიუ-სერკეირა

დიონიზიუ-სერკეირა — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 830 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სან-მიგელ-დუ-უესტის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 14 811 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 39,06 კმ²-ზე. ფართობი 379 189 კმ²-ია.