iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 758

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 758 მიიღეს 1992 წლის 8 ივნისს. რეზოლუცია ეხებოდა ბოსნიის ომის დროს შექმნილ მძიმე ჰუმანიტარულ მდგომარეობას და მიზნად ისახავდა სარაევოს აეროპორტის უსაფრთხოების უზრუნველყოფას.

ისტორიული კონტექსტი
1992 წლის ივნისისთვის სარაევოს ალყა უკვე რამდენიმე თვის დაწყებული იყო. ქალაქი სრულ იზოლაციაში იმყოფებოდა, რამაც გამოიწვია საკვების, მედიკამენტებისა და პირველადი მოთხოვნილების საგნების კატასტროფული დეფიციტი. ერთადერთი გზა ქალაქის დასახმარებლად საჰაერო გზა იყო, თუმცა აეროპორტი მუდმივი ცეცხლის ქვეშ იმყოფებოდა, რაც შეუძლებელს ხდიდა ჰუმანიტარული რეისების განხორციელებას. საერთაშორისო თანამეგობრობამ გადაწყვიტა, რომ გაეროს ძალებს უფრო აქტიური როლი უნდა ეთამაშათ აეროპორტის დებლოკადისთვის.

გადაწყვეტილება
რეზოლუციის თანახმად, საბჭომ მიიღო შემდეგი გადაწყვეტილებები:
მანდატის გაფართოება: გაიზარდა გაეროს დამცავი ძალების რაოდენობა და მათ დაევალათ აეროპორტის უსაფრთხოების კონტროლი.
ჰუმანიტარული დერეფანი: შეიქმნა პირობები ჰუმანიტარული დახმარების შეუფერხებელი მიწოდებისთვის.
საბრძოლო მოქმედებების შეწყვეტა: საბჭომ კატეგორიულად მოითხოვა ყველა მხარისგან ცეცხლის შეწყვეტა აეროპორტის მიმდებარე ტერიტორიაზე.

ჰუმანიტარული ვითარება
სარაევოს მოსახლეობა ამ პერიოდში უმძიმეს პირობებში იმყოფებოდა. ქალაქში წყლის, ელექტროენერგიისა და გათბობის მიწოდება პრაქტიკულად შეწყვეტილი იყო. საკვების მარაგი იწურებოდა, ხოლო საავადმყოფოები ვერ ახერხებდნენ დაჭრილებისა და ავადმყოფების სათანადო მკურნალობას მედიკამენტების არქონის გამო. რეზოლუცია 758 იყო საერთაშორისო თანამეგობრობის პირველი რეალური მცდელობა, გაეჭრა გზა ამ ჰუმანიტარული კატასტროფის შესამსუბუქებლად.

გაეროს დამცავი ძალების როლი
რეზოლუციის მიღების შემდეგ, -ის ქვედანაყოფებს დაევალათ არა მხოლოდ დაკვირვება, არამედ აეროპორტის უსაფრთხოების ფიზიკური დაცვა. ეს გულისხმობდა სნაიპერული წერტილების განეიტრალებას და იმის უზრუნველყოფას, რომ არცერთ მხარეს არ გამოეყენებინა აეროპორტის ტერიტორია სამხედრო მიზნებისთვის. ამ მისიის წარმატებით განხორციელებაზე იყო დამოკიდებული ათასობით მშვიდობიანი მოქალაქის სიცოცხლე, რადგან ყოველი დაგვიანებული თვითმფრინავი დამატებით მსხვერპლს ნიშნავდა.

კენჭისყრის დეტალები
კენჭისყრის დროს საბჭოს წევრებმა ხაზგასმით აღნიშნეს, რომ თუ მხარეები არ შეწყვეტდნენ ცეცხლს, გაერო იძულებული იქნებოდა კიდევ უფრო მკაცრი ზომებისთვის მიემართა. ჩინეთის წარმომადგენელმა, მიუხედავად იმისა, რომ მხარი დაუჭირა რეზოლუციას, აღნიშნა, რომ ჰუმანიტარული ოპერაცია არ უნდა გამხდარიყო კონფლიქტში სამხედრო ჩარევის საბაბი. საბოლოოდ, 15-ვე წევრმა დაადასტურა მზაობა მისიის გაფართოებაზე.

კენჭისყრა
რეზოლუცია მიიღეს ერთხმად, საბჭოს 15-ვე წევრის მხარდაჭერით. კენჭისყრაში მონაწილეობდნენ ისეთი ქვეყნები, როგორიცაა აშშ, რუსეთი, ჩინეთი, დიდი ბრიტანეთი და საფრანგეთი. ეს იყო იშვიათი შემთხვევა, როდესაც ყველა მუდმივმა წევრმა სრული თანხმობა გამოხატა სამხედრო-ჰუმანიტარული მისიის გაფართოებაზე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 716

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 716 მიიღეს 1991 წლის 11 ოქტომბერს, გენერალური მდივნის ანგარიშის აღნიშვნის შემდეგ, საბჭომ აღიარა კვიპროსში „იდეების ერთობლიობასთან“ დაკავშირებით მიღწეული პროგრესი და კიდევ ერთხელ დაადასტურა გაეროს ძალისხმევა კვიპროსის დავის გადასაჭრელად.

საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა თავისი პოზიცია კვიპროსის საკითხზე, რაც ბოლოს 649-ე რეზოლუციით (1990) განისაზღვრა და გულისხმობდა დამოუკიდებელი, მიუმხრობელი და ორთემიანი ფედერაციის ჩამოყალიბებას სხვა ქვეყანასთან გაერთიანების გარეშე. მან მოუწოდა ჩართულ მხარეებს, სრულად დაეცვათ აღნიშნული პრინციპები, ეთანამშრომლათ გენერალურ მდივანთან და მხარი დაეჭირათ მისი განზრახვისთვის, რომ 1991 წლის ნოემბერში განახლებულიყო მოლაპარაკებები საერთო შეთანხმების დასასრულებლად. საბჭოს მიაჩნდა, რომ ამ მიზნის მისაღწევად საუკეთესო გზა იქნებოდა მაღალი დონის საერთაშორისო შეხვედრის გამართვა გენერალური მდივნის თავმჯდომარეობით, რომელშიც მონაწილეობას მიიღებდა კვიპროსის ორი თემის ლიდერი საბერძნეთთან და თურქეთთან ერთად.

რეზოლუციის დასასრულს საბჭომ გენერალურ მდივანს სთხოვა მოხსენების წარდგენა იმის შესახებ, მიღწეული იყო თუ არა საკმარისი პროგრესი მაღალი დონის შეხვედრის მოსაწვევად და „იდეების ერთობლიობის“ განვითარების წარსადგენად. 1991 წლის დეკემბრისთვის საკითხის გადაჭრის მცდელობები ჩაიფუშა, რის გამოც გენერალურმა მდივანმა ხავიერ პერეს დე კუელიარმა კიდევ ერთხელ აღნიშნა, რომ „კვიპროსის სუვერენიტეტი თანაბრად იქნება განაწილებული, მაგრამ განუყოფელი“, ხოლო გამოსავალი უნდა დაფუძნებოდა თანასწორ პლატფორმაზე შეთანხმებულ „კონსტიტუციურ მოწყობას“, რომელიც ცალკეული რეფერენდუმების გზით დამტკიცდებოდა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 714

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 714, რომელიც ერთხმად მიიღეს 1991 წლის 30 სექტემბერს, 637 (1989) და 693 (1991) რეზოლუციების გახსენების შემდეგ, საბჭო მიესალმა ელ სალვადორის მთავრობასა და „ფარაბუნდო მარტის ეროვნულ-განთავისუფლების ფრონტს“ შორის ნიუ-იორკის შეთანხმების ბოლოდროინდელ ხელმოწერას, რომელიც მიზნად ისახავდა ელ სალვადორში მიმდინარე სამოქალაქო ომის დასრულებას.

საბჭომ შეაქო გენერალური მდივნის, ხავიერ პერეს დე კუელიარისა და მისი პირადი წარმომადგენლის მუშაობა ცენტრალურ ამერიკაში, ასევე „მეგობარი ქვეყნების ჯგუფის“ ძალისხმევა სამშვიდობო პროცესში კოლომბიის, მექსიკის, ესპანეთისა და ვენესუელას შემადგენლობით. საბჭომ ასევე მოუწოდა მხარეებს, რომ 1991 წლის ოქტომბერში დაგეგმილ მოლაპარაკებების მომდევნო რაუნდზე განაგრძონ ინტენსიური და თანმიმდევრული მოლაპარაკებები ცეცხლის შეწყვეტის შესახებ შეთანხმების რაც შეიძლება მალე მისაღწევად. გარდა ამისა, მხარეებს თავშეკავებისა და ელ სალვადორში გაეროს დამკვირვებელთა მისიასთან თანამშრომლობისკენ მოუწოდა.

ნიუ-იორკის შეთანხმება, რომელსაც ხელი მოეწერა 1991 წლის 25 სექტემბერს გაეროს შტაბ-ბინაში, იძლეოდა გარანტიებს ელ სალვადორში არსებული ვითარების მოსაგვარებლად. დებულებები მოიცავდა მშვიდობის განმტკიცების ეროვნული კომისიის შექმნას, რომელიც პასუხისმგებელი იქნებოდა ორივე მხარის მიერ მიღწეული და უშიშროების საბჭოს მიერ მოწონებული ყველა პოლიტიკური შეთანხმების ზედამხედველობაზე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1823

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1823 ერთხმად მიიღეს 2008 წლის 10 ივლისს.

რეზოლუცია
როდესაც მიესალმა ბოლო დროს გადადგმულ ნაბიჯებს დიდი ტბების რეგიონში მშვიდობისა და სტაბილურობის აღდგენისკენ, უშიშროების საბჭომ გააუქმა რამდენიმე ღონისძიება, რომლებიც დაწესებული იყო 1994 წლის რუანდის დამანგრეველი გენოციდის კვალდაკვალ და კრძალავდა ამ ქვეყანაში გამოსაყენებლად იარაღისა და მასთან დაკავშირებული მასალების მიყიდვასა და მიწოდებას.

გაეროს წესდების თავის შესაბამისად, საბჭომ ერთხმად მიიღო 1823-ე რეზოლუცია (2008), რომლითაც გადაწყვიტა შეეწყვიტა 1011-ე (1995) რეზოლუციის მე-9 და მე-10 პუნქტებით დაწესებული აკრძალვები. მე-9 პუნქტი მოითხოვდა, რომ „ყველა სახელმწიფომ კვლავ აღკვეთოს რუანდისთვის, ან რუანდის მეზობელ სახელმწიფოებში მყოფი პირებისთვის, მათ შორის იარაღისა და საბრძოლო მასალის, სამხედრო მანქანებისა და აღჭურვილობის, გასამხედროებული პოლიციის აღჭურვილობისა და სათადარიგო ნაწილების მიყიდვა ან მიწოდება, რომელიც მიზნად ისახავს ამ იარაღის ან მასალების რუანდის შიგნით გამოყენებას, გარდა რუანდის მთავრობისათვის მიწოდების შემთხვევებისა“.

ასევე გაუქმდა ამავე რეზოლუციის მე-10 პუნქტის მოთხოვნები, რომლებიც კრძალავდა იარაღის ან მასთან დაკავშირებული მასალების გადაყიდვას, გადაცემას ან ხელმისაწვდომობას ნებისმიერი მეზობელი სახელმწიფოსთვის ან იმ პირისთვის, რომელიც არ იმყოფებოდა რუანდის მთავრობის სამსახურში. საბჭომ ასევე გადაწყვიტა დაეშალა 1994 წელს შექმნილი კომიტეტი, რომელიც რუანდის მიმართ დაწესებული იარაღის ემბარგოს მონიტორინგს ახორციელებდა.

მიღებული ტექსტის თანახმად, საბჭომ ხაზი გაუსვა რეგიონის სახელმწიფოების საჭიროებას, უზრუნველყონ, რომ მათთვის მიწოდებული იარაღი და მასთან დაკავშირებული მასალები არ მოხვდეს უკანონო შეიარაღებული დაჯგუფებების ხელში ან არ მოხდეს მათი მხრიდან მათი გამოყენება. ამასთანავე, საბჭო მიესალმა რეგიონული მასშტაბის „დიდი ტბების პაქტის უსაფრთხოების, სტაბილურობისა და განვითარების შესახებ“ ძალაში შესვლას, რომელიც გასულ წელს, დიდი ტბების რეგიონის საერთაშორისო კონფერენციის მეორე სამიტზე მიიღეს.

საბჭომ ასევე გაიხსენა 2007 წლის 9 ნოემბერს კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკასა და რუანდას შორის ხელმოწერილი ერთობლივი კომიუნიკე და 2008 წლის იანვარში ჩატარებული ჩრდილოეთ და სამხრეთ კივუს მშვიდობის, უსაფრთხოებისა და განვითარების კონფერენციის შედეგები, რომლებიც ერთობლივად „წარმოადგენენ მნიშვნელოვან ნაბიჯს დიდი ტბების რეგიონში ხანგრძლივი მშვიდობისა და სტაბილურობის აღდგენისკენ“.
განთიადის ფერისცვალების ეკლესია

განთიადის ფერისცვალების ეკლესია, თაქ-ქილისა, თიაქილისა — ქართული ხუროთმოძღვრების ძეგლი წალკის მუნიციპალიტეტის სოფ. განთიადში (ყოფ. თიაქილისა). თარიღდება ადრეული შუა საუკუნეებით. აზერბაიჯანულ ენაზე „თაქ-ქილისა“/„თიაქილისა“ ნიშნავს ერთ ეკლესიას.

გეგმით სამნავიანი ბაზილიკაა. ინტერიერი ბოძების ორი წყვილით სამ ნავადაა დანაწევრებული. შუა ნავი მაღალია და ფართო. ყოველ ნავს ცილინდრული კამარა ხურავს. ბოძების დასავლეთის წყვილსა და მიმდებარე კედლებს შორის, მოგვიანებით ახალი კედლები ჩაუშენებიათ და ბაზილიკის გვერდითი ნავების ბოლოში მცირე სადგომები მოუწყვიათ, რომლებსაც შესასვლელი ცენტრალური ნავიდან აქვთ. საკურთხეველი ეკლესიის იატაკის მიმართ ერთი საფეხურითაა შემაღლებული. კარი სამხრეთიდან და დასავლეთიდანაა. ეკლესია შიგნით შელესილი და შეთეთრებულია. გარედან კი მოპირკეთებული იყო კარგად დამუშავებული ქვით, რომლებიც ძირითადად აღმოსავლეთის, დასავლეთისა და ჩრდილოეთის კედლების ქვედა ნაწილებს შემორჩათ.

კედლების დიდი ნაწილი კი, ნატეხი ქვითაა აღდგენილი. აღმოსავლეთის და დასავლეთის კედელში ჩასმულია ქვები, რომლებზეც ამოკვეთილია სხვადასხვა გამოსახულება, მ.შ. ყურძნის მტევნები, მტრედები, იხვები. ეკლესიის კარნიზს თაროს ფორმა აქვს; სახურავი კრამიტისაა. კედლებში, აქა-იქ, ჩასმულია ასომთავრულით შესრულებული (თუმცა დაზიანებული) წარწერებიანი ქვები. ეკლესიის სამხრეთის შესასვლელის წინ დგას საუკუნის ნათალი ქვით ნაშენი, თაღებით გახსნილი სამსართულიანი სამრეკლო, რომლის სართული ეკლესიის კარიბჭის დანიშნულებას ასრულებს. 1998 წელს ადგილობრივმა მაცხოვრებლებმა ეკლესია შეაკეთეს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 717

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 717 ერთხმად მიიღეს 1991 წლის 16 ოქტომბერს — გენერალური მდივნის, ხავიერ პერეს დე კუელიარის ანგარიშის გაცნობისა და 668-ე (1990) რეზოლუციის დადასტურების შემდეგ, საბჭომ გადაწყვიტა დაუყოვნებლივ ჩამოეყალიბებინა გაეროს წინასწარი მისია კამბოჯაში , კამბოჯაში პოლიტიკური მოგვარების შესახებ შეთანხმებების ხელმოწერისთანავე.

„“ (გაეროს წინასწარი მისია კამბოჯაში) შედგებოდა 1,504 თანამშრომლისგან, რომელთა მიზანი იყო დახმარებოდნენ კამბოჯურ მხარეებს ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმის შენარჩუნებაში კამბოჯაში გაეროს გარდამავალი ორგანოს განლაგებამდე. რეზოლუციამ მოუწოდა კამბოჯის უმაღლეს ეროვნულ საბჭოსა და ყველა მხარეს, ეთანამშრომლათ მისიასთან პოლიტიკური მოგვარების შეთანხმებების იმპლემენტაციის პროცესში. ამავდროულად, საბჭო მიესალმა პარიზის კონფერენციის თანათავმჯდომარის გადაწყვეტილებას კონფერენციის უახლოეს მომავალში მოწვევის შესახებ, რათა მომხდარიყო შეთანხმებებზე ხელის მოწერა.

დასასრულს, 717-ე რეზოლუციამ დაავალა გენერალურ მდივანს, 1991 წლის 15 ნოემბრისთვის წარედგინა ანგარიში არსებული ვითარების განვითარების შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1289

გაეროს უშიშროების საბჭოს 1289-ე რეზოლუცია ერთხმად იქნა მიღებული 2000 წლის 7 თებერვალს. სიერა-ლეონეში არსებული ვითარების შესახებ 1171 (1998), 1181 (1998), 1231 (1999), 1260 (1999), 1265 (1999) და 1270 (1999) რეზოლუციების გახმოვანების შემდეგ, უშიშროების საბჭომ სიერა-ლეონეში გაეროს მისიის მანდატი ექვსი თვით გააგრძელა და მისი სამხედრო კომპონენტი გააფართოვა.

უშიშროების საბჭომ აღნიშნა, რომ -ის განლაგება დასრულების პროცესში იყო. მშვიდობისკენ პროგრესი იყო, მაგრამ ამას ხელს უშლიდა ამბოხებულების განიარაღების, დემობილიზაციისა და რეინტეგრაციის არარსებობა, გატაცებულთა გათავისუფლების, ბავშვი ჯარისკაცების გამოყენების და ჰუმანიტარული დახმარების მუშაკებზე ახალი თავდასხმების არარსებობა. საბჭო ასევე შეშფოთებული იყო ადამიანის უფლებების მუდმივი დარღვევით და ხაზგასმით აღნიშნა, რომ ამნისტიით მიღწეული სამშვიდობო შეთანხმება არ ვრცელდებოდა ამ შეთანხმების ხელმოწერის თარიღის შემდეგ ჩადენილ დარღვევებზე. რევოლუციურ გაერთიანებულ ფრონტს , სამოქალაქო თავდაცვის ძალებს, სიერა-ლეონეს ყოფილ შეიარაღებულ ძალებს/შეიარაღებული ძალების რევოლუციურ საბჭოს მოუწოდეს მონაწილეობა მიეღოთ განიარაღების, დემობილიზაციისა და რეინტეგრაციის პროგრამაში.

რეზოლუციაში აღნიშნული იყო ნიგერიიდან, განადან და გვინეიდან ჯარების გაყვანა დასავლეთ აფრიკის სახელმწიფოების ეკონომიკური საზოგადოების სამშვიდობო ძალებიდან, დასავლეთ აფრიკის სახელმწიფოების ეკონომიკური საზოგადოების მონიტორინგის ჯგუფიდან . შემდეგ გადაწყდა, რომ -ის სამხედრო კომპონენტი გაფართოვდებოდა 11,100 ჯარისკაცამდე, მათ შორის 260 სამხედრო დამკვირვებელი, რომლებიც უკვე განლაგებული იყვნენ.

გაეროს წესდების თავის შესაბამისად, სამშვიდობო ძალებს დაეკისრათ დამატებითი პასუხისმგებლობები სამთავრობო შენობების დაცვის შესახებ - ძირითადად დედაქალაქ ფრიტაუნში, მნიშვნელოვან გზაჯვარედინებსა და ძირითად აეროპორტებში, დახმარების გაწევა ჰუმანიტარული დახმარების განაწილებაში და განიარაღების პროგრამის ადგილების უსაფრთხოებასა და იარაღის შეგროვებაში. -ის მანდატი შემდგომში ექვსი თვით გაგრძელდა, შეიქმნა ნაღმების წინააღმდეგ ბრძოლის ოფისი და ავტორიზებული იქნა სამოქალაქო საქმეთა, სამოქალაქო პოლიციის, ადმინისტრაციული და ტექნიკური პერსონალის რაოდენობა. გარდა ამისა, -ს შეეძლო მიეღო ყველა საჭირო ზომა გადაადგილების თავისუფლებისა და უსაფრთხოების უზრუნველსაყოფად და ძალადობის საფრთხის ქვეშ მყოფი მშვიდობიანი მოსახლეობის დასაცავად.

საბჭომ მოუწოდა მხარეებს, დააჩქარონ ადამიანის უფლებების, სიმართლისა და შერიგების კომისიების შექმნა და მშვიდობის განმტკიცება. ასევე მნიშვნელოვანი იყო, რომ სიერა-ლეონეს მთავრობას სრული კონტროლი ჰქონოდა ბრილიანტების, ოქროსა და სხვა რესურსების ექსპლუატაციაზე. და ბოლოს, გენერალურ მდივანს კოფი ანანს სთხოვეს, ყოველ 45 დღეში ერთხელ მიეწოდებინა სიერა-ლეონეში უსაფრთხოების მდგომარეობის შეფასება.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 729

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 729 მიიღეს 1992 წლის 14 იანვარს. იგი ეყრდნობოდა წინა რეზოლუციებს (637, 693 და 714) და მიესალმებოდა ელ-სალვადორის მთავრობასა და ფარაბუნდო მარტის ეროვნულ-განთავისუფლებელ ფრონტს შორის მიღწეულ შეთანხმებას ქვეყანაში მიმდინარე სამოქალაქო ომის დასრულების შესახებ, ასევე გენერალური მდივნის განზრახვას სალვადორში გაეროს სადამკვირვებლო მისიის დასრულებასთან დაკავშირებით.

საბჭომ გადაწყვიტა გაეფართოებინა სადამკვირვებლო მისიის მანდატი, რათა მას მოეცვა მეხიკოში ხელმოწერილი ყველა შეთანხმების შესრულების ვერიფიკაცია და მონიტორინგი, განსაკუთრებით კი შეიარაღებული კონფლიქტის შეწყვეტისა და ეროვნული სამოქალაქო პოლიციის ჩამოყალიბების საკითხები. გაფართოებული მისიის ფარგლებში დამატებით 372 სამხედრო და 631 პოლიციელი განლაგდა, რომელთა ამოცანას 1992 წლის 1 თებერვლიდან ცეცხლის შეწყვეტის შეთანხმების მონიტორინგი და საზოგადოებრივი წესრიგის დაცვა წარმოადგენდა. საბჭომ ასევე გადაწყვიტა მისიის მანდატი 1992 წლის 31 ოქტომბრამდე გაეგრძელებინა, რის შემდეგაც მისი მომავალი გენერალური მდივნის რეკომენდაციის შესაბამისად გადაიხედებოდა.

რეზოლუციამ ასევე მოუწოდა ორივე მხარეს მისიასთან სრული თანამშრომლობისკენ, კიდევ ერთხელ დაადასტურა გენერალური მდივნის კეთილი ნების მისიის გაგრძელება და მხარი დაუჭირა რეგიონში კოლომბიის, მექსიკის, ესპანეთისა და ვენესუელას ჩართულობას.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1286

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1286 ერთხმად იქნა მიღებული 2000 წლის 19 იანვარს, ბურუნდიში სამოქალაქო ომის შესახებ უშიშროების საბჭოს პრეზიდენტის ყველა რეზოლუციისა და განცხადების დადასტურების შემდეგ, საბჭომ მხარი დაუჭირა სამხრეთ აფრიკის ყოფილი პრეზიდენტის, ნელსონ მანდელას, ქვეყანაში კონფლიქტის პოლიტიკური მოგვარების მცდელობებს.

უშიშროების საბჭო შეშფოთებას გამოთქვამდა ბურუნდიში არსებული მძიმე ეკონომიკური, ჰუმანიტარული და სოციალური პირობების გამო. მიმდინარეობდა ძალადობა და დაუცველობა, რაც გამოიხატებოდა დედაქალაქ ბუჟუმბურასა და მის შემოგარენში შეიარაღებული დაჯგუფებების მიერ მშვიდობიან მოსახლეობაზე თავდასხმების გახშირებით და შეშფოთებას იწვევდა რეგიონში უსაფრთხოებაზე მისი გავლენის გამო. საბჭომ აღიარა რეგიონის ქვეყნების, განსაკუთრებით ტანზანიის, მნიშვნელოვანი როლი, რომელმაც ათასობით ბურუნდიელი ლტოლვილი მიიღო. მან კიდევ ერთხელ დაადასტურა, რომ არუშას სამშვიდობო პროცესი კონფლიქტის მოგვარების საფუძველი იყო.

1999 წლის დეკემბერში არუშას მერვე რეგიონულ სამიტზე ნელსონ მანდელას დანიშვნა არუშას სამშვიდობო პროცესის ხელშემწყობად საბჭომ თბილად მიიღო. ამ კონტექსტში საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა მხარდაჭერა არუშას სამშვიდობო პროცესისა და ბურუნდის ყველა მხარის თანამშრომლობის მიმართ. მან შეაქო ის მხარეები, რომლებიც მოლაპარაკებების ერთგულნი იყვნენ და მოუწოდა იმ მხარეებს, რომლებიც არ აპირებდნენ, დაუყოვნებლივ შეეწყვიტათ საომარი მოქმედებები.

რეზოლუციაში მკაცრად დაგმობილი იყო გაეროს ბავშვთა ფონდისა და მსოფლიო სასურსათო პროგრამის თანამშრომლების მკვლელობა რუტანის პროვინციაში 1999 წლის ოქტომბერში. ბურუნდის მეზობელ ქვეყნებს მოუწოდეს, მიეღოთ ზომები ამბოხებულებისა და იარაღის უკანონო გადაცემის წინააღმდეგ და უზრუნველყონ ლტოლვილთა ბანაკების ნეიტრალიტეტი, უსაფრთხოება და სამოქალაქო ხასიათი. დონორებსა და საერთაშორისო საზოგადოებას მოუწოდეს, გაეწიათ ჰუმანიტარული დახმარება და შეესწავლათ ბურუნდის ეკონომიკური განვითარების საჭიროებები.
თაქ-ქილისას სამაროვანი

თაქ-ქილისას სამაროვანი — რკინის ხანის, ძვ. წ. – საუკუნეების არქეოლოგიური ძეგლი თრიალეთში, წალკის ზეგანზე, მდ. ხრამის მარჯვენა ნაპირას, სოფ. განთიადის (ყოფ. თაქ-ქილისა) მიდამოებში.

ბორის კუფტინის ხელმძღვანელობით 1937 და 1948 წლებში გაითხარა 67 სამარხი, რომლებიც წარმოადგენდა 6–8 ფილაქვისაგან აგებულ, ზემოდან 2 ან მეტი მასიური, ბრტყელი ქვით გადახურულ ყუთებს. მათი ძირი გრუნტზე მდებარეობდა. სამარხები, ძირითადად, ინდივიდუალური იყო, იშვიათად — 2–3 მიცვალებული თითო ყუთში. დაკრძალული იყვნენ მჯდომარე ან გვერდზე ხელფეხმოკეცილ მდგომარეობაში. ადრინდელ (ძვ. წ. – სს.) სამარხებში, ძირითადად, გვხვდება მორგვზე დამზადებული, რუხი ფერის, კერამიკის ჭურჭელი (უმეტესად ორნამენტირებული დოქები, ქვაბქოთნები, კოჭბები და სხვ.), ლითონის ნაწარმი (ბრინჯაოს შუბები, გრძელყუნწიანი ისრისპირები, ორთითა, ბუნიკები, სარტყლის ფრაგმენტები, სამაჯურები, რკინის შუბები და სხვ.), სარდიონის მძივები. გვიანდელ (ძვ. წ. – სს.) სამარხებში აღმოჩნდა მრავალფეროვანი, ჩარხზე დამზადებული კერამიკა (ჭდეული და ნაპრიალები ზოლებით შემკული ჭურჭელი), ლითონის ნაწარმი (ბრინჯაოს ლაგმები, ვარდულები, სამაჯურები; რკინის გრძელმასრიანი შუბები, სამაჯურის ფრაგმენტები), სარდიონის, თეთრი პასტისა და სხვადასხვა ფერის მინის მძივები.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 733

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 733 ერთხმად მიიღეს 1992 წლის 23 იანვარს. მას შემდეგ, რაც საბჭომ შეშფოთება გამოხატა სომალიში არსებული ვითარების გამო რაც გულისხმობდა დიდ მსხვერპლს, ქონების განადგურებასა და საფრთხეს რეგიონული სტაბილურობისთვის – მან, გაეროს ქარტიის თავის საფუძველზე, გადაწყვიტა ქვეყნისთვის დაეწესებინა „ზოგადი და სრული“ იარაღის ემბარგო მშვიდობისა და სტაბილურობის დამყარების მიზნით. აღსანიშნავია, რომ უშიშროების საბჭოს ყურადღება ამ საკითხზე თავად სომალის მთავრობამ გაამახვილა.

საბჭომ მოუწოდა მაშინდელ გენერალურ მდივანს, ბუტროს ბუტროს-გალის, დაუყოვნებლივ მიეღო ზომები გაეროსა და სხვა საერთაშორისო ორგანიზაციების მხრიდან სომალის დაზარალებული მოსახლეობისთვის ჰუმანიტარული დახმარების გაზრდის მიზნით. მან ასევე სთხოვა მას, აფრიკის ერთობის ორგანიზაციისა და არაბული ქვეყნების ლიგის გენერალურ მდივნებთან ერთად, დაეკავშირებინა ყველა ჩართულ ფრაქციას საომარი მოქმედებების დასასრულებლად და ჰუმანიტარული ტვირთების მიწოდების უზრუნველსაყოფად.

რეზოლუცია მოუწოდებდა ყველა მხარეს, გარანტირებული ყოფილიყო სომალიში მომუშავე ჰუმანიტარული პერსონალის უსაფრთხოება, ხოლო გაეროს წევრ ქვეყნებს დახმარების პროცესში აქტიური მონაწილეობისკენ მოუწოდა. დოკუმენტი არ მოიცავდა წინადადებებს სამშვიდობო ძალების გაგზავნის შესახებ, რადგან ზოგიერთი წევრი სახელმწიფო ფინანსური მიზეზების გამო თავს იკავებდა. სხვები კი, მაგალითად, ამერიკის შეერთებული შტატები, აცხადებდნენ, რომ ამ ეტაპზე ინტერვენციას არ განახორციელებდნენ, რადგან მასპინძელი ძირითადი მხარეებისგან შესაბამისი მოწვევა არ არსებობდა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 750

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 750 ერთხმად იქნა მიღებული 1992 წლის 10 აპრილს. კვიპროსში არსებული ვითარების შესახებ წინა რეზოლუციების დადასტურების შემდეგ, საბჭომ განაცხადა, რომ კვიპროსის დავა უნდა გადაწყდეს ერთიანი სუვერენიტეტისა და მოქალაქეობის მქონე ერთიანი კვიპროსის საფუძველზე, რომელიც იქნება ორთემური და ორზონიანი ფედერაცია, როგორც ეს 649 (1990) და 716 (1991) რეზოლუციებით იყო განსაზღვრული.

საბჭომ მოუწოდა კვიპროსის რესპუბლიკისა და ჩრდილოეთ კვიპროსის წარმომადგენლებს, დაიცვან ეს პრინციპები, რაც გამორიცხავს სეცესიას ან სხვა ქვეყანასთან გაერთიანებას. რეზოლუციამ კვლავ დაუჭირა მხარი „იდეათა პაკეტს“, გადაუჭრელ საკითხებზე შემდგომი მოლაპარაკებების პირობით და მოუწოდა მხარეებს გენერალურ მდივანთან, ბუტროს ბუტროს-გალისთან თანამშრომლობისკენ.

რეზოლუციამ ხაზი გაუსვა კვიპროსის ორი თემის ლიდერის, ასევე საბერძნეთისა და თურქეთის მონაწილეობით მაღალი დონის კონფერენციის ჩატარების აუცილებლობას, რათა დადებულიყო ყოვლისმომცველი ჩარჩო შეთანხმება.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1220

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1220 მიიღეს ერთხმად 1999 წლის 12 იანვარს, სიერა-ლეონეში არსებული ვითარების შესახებ, 1181 (1998) რეზოლუციის გახსენების შემდეგ. საბჭომ გადაავადა სიერა-ლეონეში გაეროს დამკვირვებელთა მისიის მანდატი 1999 წლის 13 მარტამდე.

უშიშროების საბჭომ შეშფოთება გამოთქვა სიერა-ლეონეში სიტუაციის გაუარესების გამო და მხარი დაუჭირა ძალისხმევას კონფლიქტის მოსაგვარებლად ხანგრძლივი მშვიდობისა და სტაბილურობის უზრუნველსაყოფად.საბჭომ გაითვალისწინა გენერალური მდივნის, კოფი ანანის განზრახვა -ში სამხედრო დამკვირვებელთა რაოდენობის შემცირების შესახებ; მცირე რაოდენობა დარჩებოდა კონაკრიში, მეზობელი გვინეის დედაქალაქში და დაბრუნდებოდა დამხმარე პერსონალთან ერთად, როდესაც პირობები გაუმჯობესდებოდა.

საბოლოოდ, გენერალურ მდივანს მოეთხოვა, 1999 წლის 5 მარტამდე საბჭოსთვის წარედგინა ანგარიში რეკომენდაციებით სიერა-ლეონეში -ის სამომავლო განთავსების შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1826

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1826 ერთხმად მიიღეს 2008 წლის 29 ივლისს.

რეზოლუცია
უშიშროების საბჭომ მიიღო გადაწყვეტილება, რომ გაეროსა და საფრანგეთის სამშვიდობო ძალებს კოტ-დ’ივუარში 2009 წლის 31 იანვრამდე დაეტოვებინა. ეს მიზნად ისახავდა ნოემბრის ბოლოსთვის დაგეგმილი თავისუფალი და სამართლიანი არჩევნების ჩატარების ხელშეწყობას. საბჭომ ხაზი გაუსვა საერთაშორისო თანამეგობრობის მხრიდან მუდმივი მხარდაჭერის მნიშვნელობას, რათა დახმარებოდა ამ დასავლეთ აფრიკულ ქვეყანას საარჩევნო სისტემებისა და პროცესების გაძლიერებაში.

გაეროს წესდების თავის შესაბამისად, საბჭომ ერთხმად მიიღო 1826-ე რეზოლუცია (2008), რომლითაც გადაწყვიტა განეახლებინა კოტ-დ’ივუარში გაეროს ოპერაციისა და მისი მხარდამჭერი საფრანგეთის ძალების მანდატები, „კერძოდ, კოტ-დ’ივუარში თავისუფალი, ღია, სამართლიანი და გამჭვირვალე არჩევნების ორგანიზების მხარდასაჭერად“.

ტექსტის თანახმად, საბჭომ გამოხატა განზრახვა, რომ 31 იანვრისთვის გადაეხედა -ის (გაეროს ოპერაცია კოტ-დ’ივუარში) და მისი მხარდამჭერი საფრანგეთის ქვედანაყოფის მანდატებისთვის, ისევე როგორც მისიის სამხედრო კონტინგენტის რაოდენობისთვის, სამშვიდობო და საარჩევნო პროცესების საკვანძო ეტაპების იმპლემენტაციაში მიღწეული პროგრესის გათვალისწინებით. საბჭომ სთხოვა გენერალურ მდივანს, პან გი მუნს, წარედგინა ანგარიში ამ საკითხთან დაკავშირებით აღნიშნულ თარიღამდე სამი კვირით ადრე. ანგარიშს უნდა ჰქონოდა კრიტერიუმები -ის ჯარების რაოდენობის შესაძლო ეტაპობრივი შემცირებისთვის, „საარჩევნო პროცესისა და ადგილზე არსებული ვითარების, განსაკუთრებით კი უსაფრთხოების პირობების გათვალისწინებით“.“

საბჭომ ასევე „მტკიცედ მოუწოდა“ კოტ-დ’ივუარის თავდაცვისა და უსაფრთხოების ძალებს და „ახალ ძალებს“, რათა ბურკინა-ფასოს პრეზიდენტ ბლეზ კომპაორესთან, კოტ-დ’ივუარის შიდა დიალოგის ფასილიტატორთან მჭიდრო კოორდინაციით, ასევე -ისა და საფრანგეთის ძალების ტექნიკური და ლოგისტიკური მხარდაჭერით, ერთობლივად შეემუშავებინათ არჩევნების უსაფრთხოების ყოვლისმომცველი გეგმა.“

გარდა ამისა, რეზოლუციით საბჭომ მოუწოდა კოტ-დ’ივუარის პოლიტიკურ პარტიებს, სრულად დაეცვათ არჩევნების „კეთილსინდისიერი ქცევის კოდექსი“, რომელსაც მათ ხელი გენერალური მდივნის ეგიდით მოაწერეს. მან განსაკუთრებით მოუწოდა კოტ-დ’ივუარის ხელისუფლებას, უზრუნველეყო საჯარო მედიაზე თანაბარი ხელმისაწვდომობა. ტექსტში ასევე ხაზგასმულია ყოველი მოქალაქე ადამიანის უფლებების თანაბარი დაცვისა და პატივისცემის მნიშვნელობა საარჩევნო სისტემასთან მიმართებით. განსაკუთრებული ყურადღება გამახვილდა იმ დაბრკოლებებისა და გამოწვევების აღმოფხვრაზე, რომლებიც ხელს უშლის ქალთა მონაწილეობასა და მათ სრულ ჩართულობას საზოგადოებრივ ცხოვრებაში.