iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ცაშიკიბული

ცაშიკიბული, ცაცკიბალი — კლდოვანი მთა საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარეში, წალენჯიხისა და ჩხოროწყუს მუნიციპალიტეტების ადმინისტრაციულ საზღვარზე. მდებარეობს ეგრისის ქედის სამხრეთ შტოქედზე, მდინარეების დიდიღელისა (ხობისწყლის მარჯვენა შენაკადი) და მაგანის (ენგურის მარცხენა შენაკადი) სათავეებში. სიმაღლე ზღვის დონიდან 3017 მ. ცაშიკიბული აგებულია ინტენსიურად დანაოჭებული იურული (ბაიოსური) ვულკანოგენური წყებებით — პორფირიტებით, მათი ტუფებითა და ტუფ-ბრექჩიებით. დამახასიათებელია ალპური ლანდშაფტი.
საბჭოთა კავშირის საფეხბურთო სუპერთასი

საბჭოთა კავშირის საფეხბურთო სუპერთასი — საფეხბურთო გათამაშება საბჭოთა კავშირში, სადაც ჩემპიონატის და თასის გამარჯვებულები ხვდებოდნენ ერთმანეთს. გათამაშება არა საბჭოთა კავშირის ფეხბურთის ფედერაციის, არამედ გაზეთ „კომსომოლსკაია პრავდას“ რედაქციის ინიციატივით ტარდებოდა.

პირველად სუპერთასი გათამაშდა 1977 წელს, თუმცა 1984 წლამდე რეგულარულად არ ტარდებოდა. გათამაშება სეზონის შუაში იმართებოდა და ის დიდი პოპულარობით არასდროს სარგებლობდა. გათამაშების ისტორიაში, ყველაზე წარმატებული კლუბია კიევის „დინამო“, რომელმაც 3-ჯერ მოიგო ტიტული. უკანასკნელი გამარჯვებულია დნეპრის „დნიპრო“.

მატჩები
სტატისტიკა კლუბების მიხედვით
შუქი (გაზეთი)

„შუქი“ — ქართული ყოველდღიური პოლიტიკურ-ლიტერატურული გაზეთი, სოციალურ-ფედერალისტური მიმართულებისა. გამოდიოდა 1908 წელს თბილისში გაზეთ „ამირანის“ შემდეგ. გამოიცა ხუთი ნომერი. რედაქტორ-გამომცემელი — ა. კაპანაძე. თანამშრომლობდნენ ზოსიმე (ი. აგლაძე), თ. სახოკია, ი. კარგარეთელი, ა. შანშიაშვილი, დავიწყებული (ი. ახალშენიშვილი), დ. ფალავანდიშვილი და სხვ. დაიხურა ადგილობრივი ადმინისტრაციის განკარგულებით.
სემიონოვსკის ციხესიმაგრე

სემიონოვსკის ციხესიმაგრე — თავდაცვითი ნაგებობა როსტოვის ოლქის ნეკლინოვსკის რაიონის ტერიტორიაზე, რომელიც არსებობდა საუკუნის დასასრულიდან საუკუნის დასაწყისამდე, მდინარე მიუსის შესართავთან..

ისტორია
ცნობილია, რომ 1674 წელს მოსკოვიდან დონის მიწაზე გააგზავნეს თავადი პეტრე ივანეს ძე ხოვანსკი-ზმეი, რომელსაც დაავალეს ციხესიმაგრის აშენება მდინარე მიუსზე. ეს იდეა ამ პერიოდისათვის არ განხორციელდა, რადგან ციხესიმაგრის მშენებლობისათვის შესაფერისი ადგილი ვერ მოიძებნა. ციხესიმაგრე ააშენეს მოგვიანებით, 1698 წელს და ცნობილი გახდა მიუსის სახლწოდებით, გარკვეული პერიოის შემდეგ კი ეწოდა სემიონოვსკის ციხესიმაგრე.

ციხესიმაგრე ააშენეს არასწორი მართკუთხედის ფორმით, რომელსაც ჰქონდა 4 ბასტიონი და ორი ნახევრად ბასტიონი. ციხესიმაგრეს გააჩნდა ერთი ჭიშკარი, რომელსაც იცავდა ნახევრადბასტიონები. მას მიწაყრლები ჰქონდა გარშემორტყმული, რომლის სიმაღლეც იყო 3,5 მეტრი, სიღრმე 2 მეტრი, ხოლო სიგანე 6 მეტრი. ციხესიმაგრის ფართობი იყო 600500 მეტრზე.

1699 წლის მდგომარეობით გარნიზონი მოითვლიდა 421 ადამიანს, რომელთა შემადგენლობაშიც შედიოდნენ მშვილდოსნები, ცხენოსნები და ჯარისკაცები. ამავე დროს ციხესიმაგრეში იდგნენ კაზაკები, რომლებიც ახორციელებდნენ სავაჭრო გემების შემოწმებას. 1711 წელს ციხესიმაგრე ნაწილობრივ გაანადგურეს.

 საუკუნეში ციხესიმაგრის ნაშთები მოსჩანს მიუსის ლიმანის ნაპირზე, დროდადრო ძველი ციხესიმაგრის ტერიტორიაზე მიმდინარეობს არქეოლოგიური კვლევა და გათხრები. არქეოლოგიური გათხრების შედეგად აღმოაჩინეს კერამიკის ელემენტები და ჩიბუხები.
ჯუჯა სახელმწიფო

ჯუჯა სახელმწიფო — ზოგიერთი კატეგორიებით სიდიდის ნაკლებობის მიხედვით სხვა სახელმწიფოებისაგან მნიშვნელოვნად განსხვავებული სახელმწიფო (მაგალითად, ფართობი, მოსახლეობის რაოდენობა და სხვა).

ფართობის რაოდენობიდან გამომდინარე, ჯუჯა სახელმწიფოებს, როგორც წესი, ეძახიან ისეთ სახელმწიფოებს, რომლებიც ფართობის მიხედვით ჩამორჩებიან ლუქსემბურგს. თუმცა თვითონ ლუქსემბურგიც ზოგჯერ ასევე ჯუჯა სახელმწიფოების რიცხვში შეჰყავთ.

ხშირად კრიტერიუმის სახედ ასევე იყენებენ მოსახლეობის რაოდენობას. ამასთან გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის და მსოფლიო ბანკის ტერმინოლოგიაში ჯუჯა სახელმწიფოდ თვლიან ისეთ სახელმწიფოებს, რომელთა მოსახლეობა არ აჭარბებს 1 მილიონ ადამიანს. ერთა თანამეგობრობის მოხსენებებში გამოიყენება ტერმინი მცირე ქვეყნები, ხოლო მოსახლეობის რაოდენობა 1,5 მილიონ ადამიანზე ნაკლებია. და ბოლოს, ზოგჯერ ჯუჯა სახელმწიფოებს ეძახიან ისეთ სახელმწიფოებს, რომელთა მოსახლეობის რაოდენობა 500 ათას ადამიანზე ნაკლებია.

ჯუჯა სახელმწიფო
ბევრი ჯუჯა სახელმწიფო შედარებით ახალგაზრდა წარმონაქმნია (აღმოსავლეთი ტიმორი და სხვები). ამავე დროს ევროპის ჯუჯა სახელმწიფოთა უმრავლესობას გააჩნია მრავალსაუკუნებრივი ისტორია. მაგალითად, სან-მარინო ითვლება ევროპის ყველაზე უფრო ძველ შენარჩუნებულ სუვერენულ სახელმწიფოდ და უძველეს კონსტიტუციურ რესპუბლიკად.

ზოგჯერ ასევე გამოიყენება ტერმინი ჯუჯა ქვეყანა, რომელთა რიცხვში შეჰყავთ არა მარტო მცირე დამოუკიდებელი სახელმწიფოები, ასევე სხვა მცირე გეოგრაფიულად და ისტორიულად გამორჩეული (უფრო ხშირად კუნძულოვანი) ტერიტორიები — დამოკიდებული ტერიტორიები, ადმინისტრაციული ავტონომიები და სხვა. მაგალითად — კუნძული მენი, გერნზი, ბორნჰოლმი, გიბრალტარი, მაიოტა, გუამი, ნიუე, ჰელგოლანდი, აიონ-ოროსი და სხვა.

ჯუჯა სახელმწიფოები ფართობის მიხედვით

ჯუჯა სახელმწიფოები მოსახლეობის რაოდენობის მიხედვით
ასოცირებული სახელმწიფო

ასოცირებული სახელმწიფო, ასოცირებული წევრი, თავისუფალი ასოციაცია, თავისუფლად მიერთებული სახელმწიფო — ორმხრივ საფუძველზე არაერთი და იგივე მნიშვნელობის სახელმწიფოების გაერთიანების კონფედერაციული ფორმა, რომლის დროსაც სუვერენიტეტისა და დამოუკიდებლობის ფორმალურად შენარჩუნებული პატარა სახელმწიფო საკუთარი სახელისუფლებო უფლებამოსილების მნიშვნელოვან ნაწილს ანდობს დიდ სახელმწიფოს. როგორც წესი ეს უფლებამოსილებებია საგარეო პოლიტიკა, კავშირგაბმულობა, ტრანსპორტი, შეიარაღებული ძალები. ასოცირებული სახელმწიფო ფაქტობრივად წარმოადგენს პროტექტორატის ნაირსახეობას; ბევრ შემთხვევაში იგი თავისზე დამოკიდებული ტერიტორიის საგარეო დამოკიდებულების გარდამავალი ფორმაა, რომელიც იმყოფება კოლონიასა და დამოუკიდებელი სახელმწიფოს სტატუსებს შორის.

ამჟამად არსებული ასოცირებული ქვეყნები
კუნძულოვანი სახელმწიფოები

კუნძულოვანი სახელმწიფოები — ერთ ან რამდენიმე კუნძულზე მდებარე და თავისი არც ერთი რეგიონის ხმელეთით მატერიკთან დაუკავშირებელი სახელმწიფო. ამ კრიტერიუმებით კუნძულოვანი სახელმწიფოები განსხვავდებიან სანაპირო ან ზღვაზე გასასვლელის არმქონე სახელმწიფოებისგან (რადგან თანამედროვე მდგომარეობით არ არსებობს ისეთი კუნძულოვანი სახელმწიფო, რომელსაც არ ჰქონდეს ზღვაზე გასასვლელი). 2015 წლისთვის მსოფლიოს 194 დამოუკიდებელ სახელმწიფოს შორის 47 კუნძულოვანია. მიუხედავად იმისა, რომ ავსტრალია ითვლება კონტინენტურ და არა კუნძულოვან სახელმწიფოდ, მას არ გააჩნია სახმელეთო საზღვრები, რომელიც დამახასიათებელია კუნძულოვანი სახელმწიფოებისათვის.

კუნძულოვანი სახელმწიფოების ჩამონათვალი ფართობის მიხედვით
სახელმწიფოები, რომელთა დედაქალაქები მდებარეობს კუნძულზე
მატერიკს მიკუთვნებული ორი სახელმწიფოს — დანიის და ეკვატორული გვინეის — დედაქალაქები მდებარეობენ კუნძულებზე. ძველად ასეთ სახელმწიფოებს ასევე მიეკუთვნებოდა სიცილიის სამეფო და სარდინიის სამეფო.
სან-ჟუან-დუ-უესტი

სან-ჟუან-დუ-უესტი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 320 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სან-მიგელ-დუ-უესტის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 036 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 36,96 კმ²-ზე. ფართობი 163 304 კმ²-ია.
სან-ჟოზე-დუ-სედრუ

სან-ჟოზე-დუ-სედრუ — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 823 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სან-მიგელ-დუ-უესტის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 13 684 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 48,69 კმ²-ზე. ფართობი 281 029 კმ²-ია.
სან-მიგელ-დუ-უესტი

სან-მიგელ-დუ-უესტი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 720 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სან-მიგელ-დუ-უესტის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 36 306 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 155,12 კმ²-ზე. ფართობი 234 055 კმ²-ია.
ტუნაპოლისი

ტუნაპოლისი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 430 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სან-მიგელ-დუ-უესტის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 633 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 34,77 კმ²-ზე. ფართობი 133 228 კმ²-ია.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1187

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1187 მიიღეს ერთხმად 1998 წლის 30 ივლისს. საქართველოს შესახებ გაეროს ყველა რეზოლუციის დამტკიცების შემდეგ, კერძოდ 1150 (1998) რეზოლუციის, საბჭომ გადაავადა საქართველოში გაეროს დამკვირვებელთა მისიის მანდატი 1999 წლის 31 იანვრამდე, ასევე განიხილა ბოლო დროს განვითარებული საომარი მოქმედებები ქვეყანაში.

უშიშროების საბჭომ შეშფოთება გამოთქვა ზუგდიდისა და გალის რაიონებში დაძაბულ ვითარების და ბრძოლის განახლების რისკის გამო. არც აფხაზეთს და არც საქართველოს, არ სურთ ძალადობაზე უარის თქმა ან მშვიდობიანი გადაწყვეტისთვის სერიოზული გზის ძებნა.

1998 წლის მაისში, განახლებული საომარი მოქმედებების გამო, საბჭომ შეშფოთება გამოთქვა და ორივე მხარეს მოუწოდა დაიცვან ცეცხლის შეწყვეტისა და ძალების დაშორების შესახებ შეთანხმება (მოსკოვის შეთანხმება) და სხვა შეთანხმებები. მხარეებს მოუწოდეს შექმნან ერთობლივი მექანიზმი მოსკოვის შეთანხმებისა და ტერორისტული აქტების გამო გამოწვეული დარღვევის გამოძიებისა და აღკვეთის მიზნით. საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა ყველა იძულებით გადაადგილებულ პირთა და ლტოლვილთა უფლება თავიანთ სახლებში უსაფრთხოდ დაბრუნების შესახებ, როგორც მას საერთაშორისო სამართალი მოითხოვს. ამგვარად, საბჭომ დაგმო სახლების განზრახ განადგურება და აფხაზების მხრიდან ხალხის გაძევება, აღინიშნა დემოგრაფიული ცვლილებების მიუღებლობა კონფლიქტის შედეგად.

მხარეებს დაუყოვნებლივ მოუწოდეს მოლაპარაკებებში შედეგების მიღწევას ძირითად საკითხებზე. გარდა ამისა, რეზოლუციამ დაგმო გაეროს დამკვირვებელთა ორგანიზაციის დამკვირვებლების წინააღმდეგ, გალის რაიონის შეიარაღებული დაჯგუფებების მიერ ნაღმების ხელახლა მონტაჟი და თავდასხმები. ასევე გამოითქვა შეშფოთება, აფხაზეთში დაწყებულ მასობრივ საინფორმაციო კამპანიებში ანტიპიარი და გაეროს დამკვირვებელთა მისიების შევიწროების პროცესი, სადაც აფხაზურ მხარეს მოუწოდეს შეწყვიტოს ასეთი ქმედებები. გაეროს დამკვირვებელთა მისიის მანდატი გაფართოვდა, რომელიც განიხილა დსთ-ს სამშვიდობო ძალების მანდატის ცვლილება, რომელიც ასევე იმყოფებოდა საქართველოში.

საბოლოოდ, გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს უნდა უზრუნველყო, საბჭოს ინფორმირება რეგიონში განვითარებულ მოვლენებსა და -ის მანდატით დაკავშირებულ საკითხებზე.
ბაიერ 04 ლევერკუზენი (საფეხბურთო კლუბი)

„ბაიერ 04 ლევერკუზენი“ ასევე ცნობილია როგორც „ბაიერ ლევერკუზენი“, „ლევერკუზენი“, ან უბრალოდ „ბაიერი“ — გერმანული საფეხბურთო კლუბი ქალაქ ლევერკუზენიდან, ასპარეზობს ბუნდესლიგაში. საშინაო მატჩებს ატარებს ბაიარენაზე, რომელიც 30,210 მაყურებელს იტევს.

კლუბი დაარსდა 1904 წელს გერმანული ფარმაცევტული კომპანია ბაიერის თანამშრომლების მიერ. კომპანიის შტაბ-ბინა მდებარეობს ქალაქ ლევერკუზენში. ისტორიის მანძილზე, კლუბს თითო-თითოჯერ აქვს მოგებული გერმანიის თასი და უეფა-ს თასი.

ტიტულები
ეროვნული
მეორე ბუნდესლიგა ჩრდილოეთი:
ჩემპიონი (1): 1978–79

გერმანიის თასი:
გამარჯვებული (1): 1992–93

საერთაშორისო
უეფა-ს თასი:
ჩემპიონი (1): 1987–88

შემადგენლობა
მიმდინარე შემადგენლობა
2017 წლის 31 აგვისტოს მიხედვით.

იჯარით წასული ფეხბურთელები
ყველა მათგანის იჯარის ხელშეკრულება იწურება 2018 წლის 30 ივნისს.

(ლესტერ სიტი)
შექერბურა

შექერბურა — აზერბაიჯანული ეროვნული ორცხობილა, რომელიც მხადდება ცომისგან და თხილისგან. სახელწოდება შექერბურა წარმოიშვა თურქული სიტყვა „შექერ - ბორეკიდან“, რაც ნიშნავს „ტკბილ ორცხობილას“.

აზერბაიჯანში შექერბურა ძირითადად ცხვება საგაზაფხულო დღესასწაულ ნოვრუზის დროს და განასახიერებს მთვარეს. ნოვრუზზე ასევე ამზადებენ გოღალს, რაც განასახიერებს მზეს, და ფახლავას, რომელიც განასახიერებს ვარსკვლავს.

მაღაშის მეშვეობით (სპეციალური მოწყობილობა) შექერბურაზე კეთდება ნახატი ხორბლის თავთავების სახით.
გოღალი

გოღალი — სხვადასხვა სახის სუნელებით შეზავებული, თხილისა და შაქრის ორცხობილა; აზერბაიჯანული სამზარეულოს კერძი. წესჩვეულების შესაბამისად ფაჰლავას, შექერბურას, ბადამბურასა და შორ გოღალს ამზადებენ ნოვრუზ ბაირამის დღესასწაულზე; ამასთან ერთად გოღალი განასახიერებს მზეს, ხოლო შექერბურა — მთვარეს. იმისათვის, რომ გოღალი ლამაზად და გემრიელად გამოიყურებოდეს მას რთავენ ყაყაჩოს მარცვლებით და აწვდიან ჩაისთან ერთად.
გუტაბი

გუტაბი ან კუტაბი — აზერბაიჯანული ცომეული კერძი, რომელიც თავისი ფორმით წარმოადგენს წვრილ და თხელ ნახევარმთვარის ფორმის ღვეზელს ცომისგან და შიგთავსისაგან. შიგთავსად ხშირად გამოიყენება ხორცი, მწვანილი, გოგრა, ბროწეული, ყველი, ხახვი. გუტაბებს ძირითადად ამზადებენ შემოდგომასა და გაზაფხულზე. ძირითადად მათ ამზადებენ გაზაფხულზე. ხორცეული შიგთავსისათვის იყენებენ ცხვრის ხორცს (ან მის შიგნეულობას), ადრე გუტაბებს ასევე აქლემის ხორცისგანაც აკეთებდნენ. უილიამ პახლიობკინი თავისი „ჩვენი ხალხების ეროვნული სამზარეულოს“ წიგნის „აზერბაიჯანული სამზარეულოს“ თავში აღნიშნავს კუტაბების დამზადების ტრადიციას ისეთ მსხვილ ქალაქებში, როგორებიცაა ბაქო, შემახა, განჯა.
აზერბაიჯანული ფახლავა

აზერბაიჯანული ფახლავა — ფახლავის ნაირსახეობა, რომელიც მზადდება აზერბაიჯანში. ფახლავა არის იმ ტკბილეულობათა განუყოფელი ნაწილი, რომლებიც მზადდება აზერბაიჯანში ნოვრუზი-ბაირამის აღნიშვნის დროს, მაგრამ ეს არ ნიშნმავს იმას, რომ ფახლავას ამზადებენ მხოლოდ დღესასწაულების დროს. არსებობს ბაქოს, შეკის, ყუბას და განჯას სახეობები.

ფახლავას დამზადებისას გამოიყენება საფუარი ცომი, თხილი ან ნიგოზი, მიხაკ დარიჩინი, ზაფრანა. შიგთავსისათვის გამოიყენება დაფქული თხილი, შაქარი.
სემენი (ნოვრუზი)

სემენი — წამოზრდილი ხორბალი (ალაო) — ნოვრუზი-ბაირამის, რომელიც აღინიშნება აზერბაიჯანში და თურქმენეთში 20-21 მარტს, ერთ-ერთი მთავარი ატრიბუტია. წარმოადგენს გაზაფხულის, ბარაქისა და ნაყოფიერების სიმბოლოს. გააჩნია ასევე მაგიური და საკულტო მნიშვნელობა. საზეიმო მაგიდაზე სემენი წარმოადგენს ერთ-ერთ ძირითად ატრიბუტს ისევე, როგორც შექერბურა, შორ გოღალი და ფახლავა. ითვლება, რომ სემენი აუცილებლად უნდა იქნას გაზრდილი სახლის პირობებში, იმისათვის, რომ სახლში იმ წელს იყოს ხვავი და ბარაქა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1225

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1225 მიიღეს ერთხმად 1999 წლის 28 იანვარს. საქართველოს შესახებ გაეროს ყველა რეზოლუციის დამტკიცების შემდეგ, კერძოდ 1187 (1998) რეზოლუციის, საბჭომ გადაავადა საქართველოში გაეროს დამკვირვებელთა მისიის მანდატი 1999 წლის 31 ივლისამდე და განაცხადა მანდატის გადახედვის შესახებ.

საბჭომ აღნიშნა, რომ კონფლიქტის ზონაში არსებული ვითარება დაძაბული და არასტაბილური იყო, ხოლო საქართველოსა და აფხაზეთს შორის მოლაპარაკებები ჩიხში შევიდა. საბჭომ აღიარა, რომ გაეროს დამკვირვებელთა მისია და დსთ-ის სამშვიდობო ძალების რეგიონში ყოფნა, სიტუაციის ასტაბილიზირებს. რეზოლუციაში აღინიშნა, რომ მხარეებმა უნდა პატივი სცენ ადამიანის უფლებებს და უშიშროების საბჭომ მხარი დაუჭირეს გენერალური მდივნის, კოფი ანანის ძალისხმევას, რომელიც გულისხმობს სიტუაციის გაუმჯობესების გზებს ძიებას.

მხარეებმა 1998 წლის ოქტომბერში, ათენში შეხვედრა გამართეს, მაგრამ ვერ შეძლეს ნდობის, უსაფრთხოების, ლტოლვილების დაბრუნებისა და ეკონომიკური რეკონსტრუქციის შესახებ გადაწყვეტილების მიღება. უშიშროების საბჭომ ორივე მხარისგან მოითხოვა მოლაპარაკებების მაგიდაზე დაბრუნება და სამშვიდობო პროცესის გაგრძელება. საბჭომ ასევე მოუწოდა მხარეებს, შეასრულონ შეთანხმება ცეცხლის შეწყვეტისა და ძალების დაშორების თაობაზე.

იმავდროულად, ლტოლვილთა მდგომარეობა კვლავ შემაშფოთებელი რჩება და უშიშროების საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა, რომ კონფლიქტის შედეგად გამოწვეული დემოგრაფიული ცვლილებები მიუღებელია. საბჭომ დაგმო შეიარაღებული დაჯგუფებების ქმედებები, მათ შორის ტეროტორიების დანაღმიანება, რომლებიც ხელს უშლიდნენ ჰუმანიტარული ორგანიზაციების მუშაობას და გადაავადა გალის რაიონში სიტუაციის ნორმალიზაცია. ორივე მხარეს მოუწოდეს შესაბამისი ზომების მიღება, რომ ამგვარი საქმიანობა დასრულებულიყო.

საბოლოოდ, გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს უნდა უზრუნველყო, საბჭოს ინფორმირება რეგიონში განვითარებულ მოვლენების შესახებ.
პოკროვსკოეს ღვთისმშობლის კვართის ეკლესია

პოკროვსკოეს ღვთისმშობლის კვართის ეკლესია — მართლმადიდებლური ტაძარი ნეკლინოვის რაიონის სოფელ პკროვსკოეში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. აგებულია 1879-1892 წლებში.

ეკლესიის მისამართი:346830, რუსეთი, როსტოვის ოლქი, ნეკლინოვის რაიონი, სოფელი პოკროვსკოე, ფრუნზეს ქუჩა № 86.

ისტორია
მდინარე მიუსზე, ტაგანროგის ახლოს 1769 წელს ზაპოროჟიელმა კაზაკებმა და სახაზინო გლეხებმა დააარსეს სამი სლობოდა — ქვემო (ნიკოლაევკა), შუა (ტროიცკოე) და ზემო (პოკროვსკოე).

1782 წელს ზემო სლობოდაში ააგეს ხის ეკლესია, რომელიც აკურთხეს ღვთისმშობლის კვართის დღესასწულის დღეს მისსავე სახელზე, ამის შემდეგ ამ სოფელს ეწოდა პოკროვსკოე ( - კვართი). ხის ეკლესია იდგა საუკუნის დასაწყისამდე. ახალი ქვის ეკლესიის მშენებლობა დაიწყო 1879 წელს. ეკლესია ააგეს ხელოვნურად მოსწორებულ ბორცვზე, სოფელ პოკროვსკოეს ცენტრში. მისი ვერანდა გადაჰყურებდა მდინარე მიუსის ხეობას. ეკლესია აკურთხეს 1892 წელს.

ეკლესია ააგეს არქიტექტორ კონსტანტინე ტონის პროექტის მიხედვით. ნაგებობას გააჩნია სამი საკურთხეველი, შემოღობილია რკინის ღობით.

1930-იან წლებში ეკლესია დახურეს, მის შენობაში კი 1936 წელს განათავსეს კლუბი. დიდი სამამულო ომის წლებში შენობას დაეცა ბომბი და დაინგრა. გადარჩენილ ფუნდამენტზე ომის შემდეგ ააგეს ორსართულიანი შენობა, სადაც განთავსდა პარტიის რაიონული კომიტეტი. ჯერ კიდევ 1944 წელს სოფელ პოკროვსკოეში აღსდგა ღვთისმსახურება, მაგრამ ახლა უკვე სხვა ადგილზე, ფრუნზეს ქუჩაზე მდებარე სახლში, რომელიც ხელისუფლებამ გადასცა მრევლს ეკლესიის განსათავსებლად. ყოფილი ეკლესიის შენობის ადგილზე განთავსდა რაიონის კომკავშირი, შემდეგ - პიონერთა სახლი, ხოლო ბოლოს კლასგარეშე საქმიანობის ცენტრი.

1989 წელს სოფლის მოსახლეობა შეთანხმდა ახალი ეკლესიის შექმნაზე, ან ახალ ან ძველ ადგილზე. ახალი ეკლესიის ასაშენებლად რაიონის ადმინისტრაციამ მხოლოდ 1999 წელს გადასცა შენობა. 2001 წლის მაისში ეკლესიის წინამძღვრად დანიშნეს გენადი ჟურკინი და ამავე წელს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის მთავარეპისკოპოსის პანტელეიმონის კურთხევით დაიწყეს შენობის რეკონსტრუქცია. 2003 წლის გაზაფხულზე ეკლესიაში დაიწყო ღვთისმსახურება. 2004 წელს სოფლის მოსახლეობის შემოწირულობებით ააშენეს ახალი სამრეკლო, რომელზეც დაკიდეს შვიდი ზარი, მათ შორის ყველაზე დიდი იყო 400 კგ. ამავე წლიდან ეკლესიასთან მოქმედებს საკვირაო სკოლა. 2007 წელს შესასვლელის თავზე დააშენეს სამრეკლო, ხოლო 2009 წელს დაიწყეს გუმბათის დადგმა, რომელიც დაასრულეს 2011 წელს. 2012-2013 წლებბის განმავლობაში დასრულდა ყველანაირი სამუშაო.
ამერიკული საშინელებათა ისტორია: კულტი

ამერიკული საშინელებათა ისტორია: კულტი — ამერიკული ტელეკომპანია -ის ანთოლოგიური საშინელებათა ჟანრის სატელევიზიო სერიალის ამერიკული საშინელებათა ისტორია მეშვიდე სეზონი, მისი პრემიერა გაიმართა 2017 წლის 5 სექტემბერს, ჩვენება კი დასრულდება 2017 წლის 14 ნოემბერს.

სიუჟეტი
მოცემული სეზონი შეეხება 2016-2017 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებს ამერიკაში, და ამერიკელი წყვილის ცხოვრება კი პრობლემატური ხდება რადგან ქალაქს ატერორებს ჯამბაზების ჯგუფი, ელი-მეიფირ-რიჩარდს (სარა პოლსონი) აქვს შიში კლოუნების მიმართ.

მსახიობები და პერსონაჟები
მთავარი პერსონაჟები
სარა პოლსონი — ელისონ „ელი“ მეიფირ-რიჩარდი
ივან პიტერსი — კაი ანდერსონი და ენდი უორჰოლი
შეიენ ჯექსონი — ექიმი რუდი ვინსენტი
ბილი აიკნერი — ვინთერ ანდერსონი
ელისონ პილი — აივი მეიფირ-რიჩარდი

სპეციალურად მოწვეული მსახიობები
ბილი აიკნერი — ჰარისონ ვილტონი
ემა რობერტსი — სერენა ბელინდა
მერ უინინგჰემი — სალი კეფლერი
ლენა დანჰემი — ვალერია სოლანას
ფრენსის კონროი — ბიბი ბებიტი

დამხმარე პერსონაჟები
ადინა პორტერი — ბევერლი ჰოუპი
კოლტონ ჰეინსი — დეტექტივი ჯეკ სამუელი
ლესლი გროსმანი — მედოუ ვილტონი
ჩაზ ბონო — გარი ლონგსტრიტი
კუპერი დოდოსონი — ოზიმანდია „ოზ“ მეიფირ-რიჩარდი
დერმოტ მალრუნი — ბობ ტომპსონი
ჯეიმზ მოროსინი — რ.ჯ.

მცირე პერსონაჟები
ტიმ კენგი — ტომ ჩენგი
ჯონ კეროლ ლინჩი — ჯამბაზი ტვისტი
ხორხე პალო — პედრო მორელსი
ზაკ უორდი — როჯერი
ლაურა ალენი — როზი
რონ მელენდეზი — მარკი
დოტ-მერი ჯონსი — მფატრავი მეი
ჯემი ბრიუერი — ჰედა
რიკ სპრინგფილდი — პასტორი ჩარლზი

ეპიზოდები
გამოხმაურება
კრიტიკოსების გამოხმაურებები
რეიტინგები
ბობო-დიულასო

ბობო-დიულასო  — ქალაქი ბურკინა-ფასოში, ზემო აუზების რეგიონის უეს დეპარტამენტში.

საერთო ინფორმაცია
ბობო-დიულასო — მოსახლეობის რაოდენობის მიხედვით ქვეყნის მეორე ქალაქია. მდებარეობს ბურკინა-ფასოს სამხრეთ-დასავლეთში, დაახლოებით 350 კმ-ში უაგადუგუდან, ქვეყნის ყველაზე უფრო მეტად ნაყოფიერ ნაწილში, რასაც ქვეყნის ეკონომიკისთვის დიდი მნიშვნელობა აქვს. ამას გარდა, ბობო-დიულასო მდებარეობს მალისთან და კოტ-დ’ივუართან სავაჭრო გზების გადაკვეთაზე. კლიმატი — რბილი. ქალაქის მერი (2011 წლის ივნისისთვის) — სალია სანუ.

ქალაქი სიას სახელით დაარსდა საუკუნეში. 1897 წელს ის დაიკავა საფრანგეთმა და შეიყვანა კოლონია საფრანგეთის დასავლეთი აფრიკის შემადგენლობაში. 1932 წლიდან 1947 წლის ჩათვლით პერიოდში შედიოდა სპილოს ძვლის ნაპირის კოლონიაში.

ბობო-დიულასო დასავლეთ ბურკინა-ფასოს მსხვილი სამრეწველო და სავაჭრო ცენტრია. აქ აწარმოებენ ელექტროხელსაწყოებს, ტექსტილს, სასურსათო პროდუქციას, სასმელებს, თამბაქოს ნაწარმს და სხვა. ქალაქში ფუნქციონირებს საერთაშორისო აეროპორტი და უნივერსიტეტი. რკინიგზა მას აკავშირებს უაგადუგუსთან და აბიჯანთან. ბობო-დიულასო კათოლიკური საეპისკოპოსოს ცენტრია.

მოსახლეობა
2013 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 555 128 ადამიანს.

ქალაქის მოსახლეობის რაოდენობის დინამიკა წლების მიხედვით:

ღირსშესანიშნაობები
ქალაქის ღირსშესანიშნაობებიდან შეიძლება აღინიშნოს 1880 წლის მეჩეთი, მჭედლების ტრადიციული კვარტალი, რეგიონალური მუზეუმი.

დამეგობრებული ქალაქები
, ფესი
, შალონ-ან-შამპანი
, ბამაკო
კუდუგუ

კუდუგუ  — ქალაქი ბურკინა-ფასოში.

გეოგრაფია
ქალაქი კუდუგუ მდებარეობს ბურკინა-ფასოს ცენტრალურ ნაწილში, 75 კმ-ით დასავლეთით ქვეყნის დედაქალაქ უაგადუგუდან. ქალაქი დასავლეთ-ცენტრალური რეგიონის და ბულკიემდეს პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრია. ადმინისტრაციული თვალსაზრისით ქალაქი დაყოფილია 10 სექტორად. 2005 წელს აქ გაიხსნა უნივერსიტეტი.

მოსახლეობა
2013 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 93 165 ადამიანს. ქალაქის კომუნაში ცხოვრობს 131 825 ადამიანი (2006 წელი) და უპირატესად დასახლებულია გურუნსის და მოსის ხალხის წარმომადგენლებით.

ქალაქის მოსახლეობის რაოდენობის დინამიკა წლების მიხედვით:

ეკონომიკა და ტრანსპორტი
კუდუგუს ეკონომიკის საფუძველია სოფლის მეურნეობა. ქალაქში ასევე არსებობს საფეიქრო, ბამბის გადამამუშავებელი და სასურსათო მრეწველობის მცირე საწარმოები. ქალაქზე გადის რკინიგზა, რომელიც ერთმანეთთან აკავშირებს აბიჯანს და უაგადუგუს. ამას გარდა, კუდუგუზე გადის საავტომობილო გზები № 13, № 14 და № 21. უაგადუგუს საერთაშორისო აეროპორტი მდებარეობს 41 კმ-ით სამხრეთ-აღმოსავლეთით კუდუგუს ცენტრიდან; ის ასრულებს რეგულარულ რეისებს დასავლეთი აფრიკის ბევრი დიდი ქალაქიდან, ასევე პარიზიდან და ბრიუსელიდან.

დამეგობრებული ქალაქები
, მელზუნგენი
, დრიო
, ტოდი
ბანფორა

ბანფორა  — ქალაქი ბურკინა-ფასოში.

ისტორია
1903 წელს საფრანგეთის კოლონიურმა ძალებმა ამ რაიონში დააარსეს სამხედრო პოსტი. 1905 წელს ბანფორა საავტომობილო გზით შეუერთდა ბობო-დიულასოს, ხოლო 1931 წელს ქალაქზე გაიარა რკინიგზამ.

გეოგრაფია
ქალაქი ბანფორა მდებარეობს ქვეყნის უკიდურეს სამხრეთ-დასავლეთში, დაახლოებით 85 კმ-ში ბობო-დიულასოდან და 450 კმ-ში უაგადუგუდან, ზღვის დონიდან 303 მეტრ სიმაღლეზე. შედის იმავე დასახელების დეპარტამენტის შემადგენლობაში. კასკადების რეგიონის კომოეს პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრია. მდებარეობს ბანფორის მთიანი ჯაჭვის რაიონში.

მოსახლეობა
2013 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 97 137 ადამიანს, რის გამოც ბანფორა მოსახლეობის რაოდენობის მიხედვით ქვეყნის მეოთხე ქალაქია. დეპარტამენტ ბანფორას მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 109 824 ადამიანს (2006 წლის აღწერის მონაცემები). ქალაქში ცხოვრობს ბევრი სხვადასხვა ეთნიკური ჯგუფი. სხვადასხვა ეთნოსებს შორის ძირითადი სალაპარაკო ენებია — დიულა და ფრანგული.

ქალაქის მოსახლეობის რაოდენობის დინამიკა წლების მიხედვით:

ეკონომიკა და ტრანსპორტი
ქალაქ ბანფორაზე გადის სტრატეგიული რკინიგზის ხაზი, რომელიც ერთმანეთთან აერთებს უაგადუგუს და აბიჯანს. ამას გარდა, ქალაქი ასფალტირებული საავტომობილო გზით შეერთებულია ბობო-დიულასოსთან და კოტ-დ’ივუარის სახელმწიფო საზღვართან.

ქალაქის ირგვლივ მდებარეობს შაქრის ლერწმის მრავალრიცხოვანი პლანტაციები; ეს რაიონი ბურკინა-ფასოს შაქრის ინდუსტრიის ცენტრია. ამას გარდა, ქალაქში თავმოყრილია წამლების და ეთერზეთების დამამზადებელი საწარმოები. ქალაქ ბანფორასთან ახლოს მდებარეობს კარფიგუელას კასკადების ჩანჩქერების სისტემა.

განათლება
ქალაქში მოქმედებს 19 დაწყებითი სკოლა, 2 საშუალო სკოლა, 4 კერძო კოლეჯი და წმინდა ტერეზას კოლეჯი .
ბუკლე-დუ-მუჰუნის რეგიონი

ბუკლე-დუ-მუჰუნი  — რეგიონი ბურკინა-ფასოს ჩრდილო-დასავლეთში.
ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი დედუგუ.
ფართობი — 34 153 კმ², მოსახლეობა — 1 434 847 ადამიანი (2006 წელი).

სახელწოდება პირდაპირ ნიშნავს «დაკლაკნილი (მდინარე) მუჰუნი». მუჰუნი — მდინარე შავი ვოლტის ზედა ნაწილის ადგილობრივი სახელწოდება.

გეოგრაფია
რეგიონი ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან ესაზღვრება ჩრდილოეთის რეგიონს, სამხრეთ-აღმოსავლეთიდან დასავლეთ-ცენტრალურ რეგიონს, სამხრეთიდან ზემო აუზების რეგიონს, ჩრდილო-დასავლეთიდან მალის.

მოსახლეობა
ბუკლე-დუ-მუჰუნის რეგიონი უპირატესად დასახლებულია სენანის და ბვაბას ხალხით, რომელთა სარწმუნოებაა ისლამი.

ადმინისტრაციული დაყოფა
ადმინისტრაციული თვალსაზრისით რეგიონი დაყოფილია 6 პროვინციად:

ეკონომიკა
რეგიონში მოიპოვებენ ოქროს, ბოქსიტებს და ალმასს. მოსახლეობის უმრავლესობა დასაქმებულია სოფლის მეურნეობაში.