iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ბოროვოის ხიდი

ბოროვოის ხიდი — საფეხმავლო და საავტომობილო ხიდი შემოვლით არხზე, სანქტ-პეტერბურგში, ცენტრალურ რაიონში. ერთმანეთთან აკავშირებს უსახელო კუნძულსა და შემოვლითი არხის მარცხენა სანაპიროს. ხიდის სიგრძეა 38 მეტრი, ხოლო სიგანე — 18,5 მეტრი.

მდებარეობა
მდებარეობს ბოროვოის ქუჩის დასაწყისში.

დინების ზემო მიმართულებით მდებარეობს ნოვო-კამენის ხიდი, ხოლო ქვემოთ — იპოდრომის ხიდი.

უახლოესი მეტროს სადგურია (320 მ) „შემოვლითი არხი“.

სახელწოდება
1881 წლიდან 1880-იანი წლების შუა პერიოდამდე ანდრეევის ხიდი ერქვა, ხოლო 1880-იანებიდან მისი სახელწოდება არის ბოროვოის ხიდი, რომელმაც აღნიშნული სახელი ამავე სახელწოდების ქუჩისაგან მიიღო, რომლის დასაწყისშიც ამჟამად ხიდია განთავსებული. 1901 წელს გრაფმა ნ. ფ. გეიდენმა ქალაქის საბჭოში გააგზავნა მოხსენება ბოროვოის ქუჩის სახელის შეცვლის შესახებ და მოითხოვდა მას დარქმეოდა ძმის ხიდი, მაგრამ წინადადება არ განუხილავთ.

ისტორია
1881-1882 წლებში ამ ადგილზე, ინჟინერ ა. ი. შტუკენბერგის მეთვალყურეობით ააგეს ხის ხიდი. 1882 წელს ხიდი შევიდა ქალაქის შემადგენლობაში. 1889 წელს, მძიმე ავარიული მდგომარეობის გამო, საჭირო გახდა მისი გამაგრება.

მეორე მსოფლიო ომის დროს, ლენინგრადის ბლოკადის პერიოდში ხიდი მთლიანად განადგურდა გერმანელების პირდაპირი საჰაერო დარტყმების შედეგად. ხიდის აღდგენა მოხდა ლენინგრადის გზა-ხიდების აღმდგენი ბატალიონის მიერ.

ამჟამად არსებული ხიდი აგებულია 1960-1961 წლებში პროექტის მიხედვით, რომელიც შეიმუშავა „“-ის ინსტიტუტის ინჟინერმა ა. ა. კულიკოვმა და არქიტექტორმა ლ. ა. ნოსიკოვმა.

კონსტრუქცია
ხიდი ერთმალიანია, დაგეგმარებით დამრეცია, დახრის კუთხეა 74°. მისი სიგრძეა 38 მ, ხოლო სიგანე – 18,5 მეტრი (ტროტუარების სიგრძე 2,25 მეტრი).

ხიდი გამოიყენება ავტოტრანსპორტისა და ფეხით მოსიარულეებისათვის. სავალი ნაწილიც და ტროტუარებიც ასფალტ-ბეტონითაა მოპირკეთებული. ტროტუარები სავალი ნაწილისაგან გამოყოფილია მაღალი მეტალის პარაპეტებით.
სუმბათაშვილი

საკუთარი სახელი სუმბათაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

ალექსანდრე სუმბათაშვილ-იუჟინი — ქართული წარმოშობის რუსი დრამატურგი
გიორგი სუმბათაშვილი — ქართველი გენერალი
დავით სუმბათაშვილი — რუსეთის იმპერიის არმიის გენერალ-ლეიტენანტი
დარეჯან სუმბათაშვილი — ქართველი მსახიობი
თეიმურაზ სუმბათაშვილი — ქართველი მხატვარი
ილია სუმბათაშვილი — ქართველი სამხედრო პირი
იოსებ სუმბათაშვილი — ქართველი მხატვარი
სანქტ-პეტერბურგის ჯვართამაღლების ტაძარი

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი = მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი = ოფიციალური ვებგვერდი
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = 1748-1749
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 59.916111
| გრძედი = 30.353889
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
სანქტ-პეტერბურგის ჯვართამაღლების ტაძარი — მართლმადიდებლური ტაძარი სანქტ-პეტერბურგში. აგებულია 1748-1749 წლებში, ბაროკოს სტილში.

ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას.

ისტორია
 საუკუნის დასაწყისში თანამედროვე ლიგოვის პროსპექტის ადგილზე გადიოდა ძველი ნოვგოროდის გზა. ეს იყო ერთადერთი ტრაქტი, რომელიც აკავშირებდა სანქტ-პეტერბურგს დანარჩენ რუსეთთან. ტრაქტთან არსებობდა იამსკის მეეტლეების დასახლება, რომლის მოსახლეობასაც თავდაპირველად არ ჰქონდათ თავისი ეკლესია. 1710-1712 წლებში სასაფლაოზე ააშენეს პატარა სამლოცველო, რომელიც სავარაუდოდ 1714 წელს ხანძრის შედეგად უნდა განადგურებულიყო.

1718 წელს მეეტლეების თხოვნით ააშენეს იოანე ნათლისმცემლის შობის ეკლესია. ეს იყო პატარა შენობა სამრეკლოს გარეშე. 1723 წელს ააშენეს ხის სამრეკლო. 1730 წელს ეკლესია დაიწვა და მის ადგილზე კვლავ ხის ეკლესია ააგეს. ამ ეკლესიის არქიტექტორის სახელი ცნობილი არაა. მშენებლობას მეთვალყურეობდა არქიტექტორი იოჰან შუმახერი. მრევლი ითხოვდა მოძველებული იოანე ნათლისმცემლის ეკლესიის ადგილზე აეშენებინათ ახალი ქვის ტაძარი ჯვართამაღლების სახელზე.

ამ ეკლესიის უკან 1764-1768 წლებში ააშენეს ტიხვინის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესია ბაროკოს სტილში. იგი გააფართოეს 1842-1844 წლებში ჯვართამაღლების ეკლესიის გადაკეთების წინ. 1848-1852 წლებში ჯვართამაღლების ეკლესია გადააკეთა არქიტექტორმა ეგორ დიმერტმა.

1932 წელს ტიხვინის ეკლესია დაიხურა და გადააკეთეს სკოლად, შემდეგ მასში განათავსეს რედიოტექნიკური ტექნიკუმი. ჯვართამაღლების ეკლესია დახურეს 1938 წელს.

1991 წელს ჯვართამაღლების ტაძარი გადასცეს კაზაკების მრევლს. წინამძღვრად დაინიშნა მღვდელი ვლადიმირ სერგიენკო.

2013 წლის 26 მაისს, რომანოვების სამეფო დინასტიის 400 წლისთავთან დაკავშირებით, ტაძრის ახლოს აღმართეს წმინდა უფლისულ ალექსის, მთელი რუსეთის კაზაკების ატამანის, ძეგლი.
ბიძინა კულუმბეგოვი

ბიძინა კულუმბეგოვი (დ. 30 იანვარი, 1980) — ქართველი პედიატრი, ალერგოლოგი და ტელეწამყვანი.

ბიოგრაფია
დაიბადა 1980 წლის 30 იანვარს. 1999–2005 წლებში სწავლობდა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტში. 2005–2008 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტი რეზიდენტი — პედიატრი. 2018 წლიდან იმუნიზაციის უსაფრთხოების ექსპერტთა ეროვნული კომიტეტის წევრი. 2021-2023 წლებში განათლების და მეცნიერების სამინისტროს აკრედიტაციის საბჭოს წევრი. 2024 წლიდან ჯანდაცვის სამინისტროს გაიდლაინების საბჭოს წევრი. 2008–2009 წლებში იყო ალერგიისა და იმუნოლოგიის ცენტრის უმცროსი ექიმი. 2009 წელს მიიღო სახელმწიფო სერთიფიკატი. 2010 წლიდან მუშაობს ალერგიისა და იმუნოლოგიის ცენტრში (ბავშვთა ალერგოლოგი). 2024 წლიდან ალერგიისა და იმუნოლოგიის ცენტრის კლინიკური დირექტორი.

2016 წლიდან იყო ტელეკომპანია „იმედის“ გადაცემა „დღის შოუ“-ს თანაწამყვანი

2002–2005 წლებში იყო თსსუ-ს (თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტი) ივ. თარხნიშვილის სახელობის სტუდენტთა სამეცნიერო საზოგადოების საბჭოს წევრი, პედიატრიის სექციის თავმჯდომარე; 2005-დან ევროპის ალერგიისა და კლინიკური იმუნოლოგიის აკადემიის ახალგაზრდა წევრი. 2003 წელს მიიღო მონაწილეობა ევროპის მედიკოს სტუდენტთა ასოციაციის და ივ. თარხნიშვილის სახელობის თსსუ-ს სტუდნტთა სამეცნიერო კონფერენციაზე. მიღებული აქვს პრეზიდენტის ჯილდო ადგილისათვის. 2004 წელს, იმავე დასახელების კონფერენციაზე ისევ მიიღო პრეზიდენტის ჯილდო ადგილისათვის.

2004 წელს მონაწილეობდა ევროპის ასთმის კონგრესზე თბილისში. 2005 წელს გახდა საქართველოს პრეზიდენტის სტიპენდიატი. 2005 წელს მონაწილეობა მიიღო ლეიდენის საერთაშორისო სტუდენტთა სამედიცინო კონგრესზე (ნიდერლანდები; სპიკერი); 2009 წელს — ევროპის პედიატრიული ალერგოლოგიისა და ასთმის შეხვედრაზე (ვენეცია, იტალია). 2011 წელს გახდა ევროპის რესპირაციული საზოგადოების ახალგაზრდა წევრი. 2012 წელს მონაწილეობდა ევროპის ალერგოლოგიის და კლინიკური იმულოგიის აკადემიის კონგრესზე (მილანი, იტალია); 2013 წელს — ევროპის ალერგოლოგიის და კლინიკური იმულოგიის აკადემიის კონგრესზე (კოპენჰაგენი, დანია).

2020 წლის მარტიდან ამავე წლის მაისამდე გვანცა დარასელიასთან ერთად მიჰყავდა გადაცემა „პანდემია“ რუსთავი 2-ზე.
გივი ბაქრაძე

გივი ბაქრაძე (დ. 23 მაისი, 1928, თბილისი — გ. 2020) — ქართველი გინეკოლოგი. მედიცინის მეცნიერებათა კანდიდატი. ღირსების ორდენის კავალერი (1997).

ბიოგრაფია
დაიბადა 1928 წლის 23 მაისს ქალაქ თბილისში. 1951 წელს დაამთავრა ქალაქ თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტი. 1951–1954 წლებში მუშაობდა ექიმთა დახელოვნების ინსტიტუტში, პატოლოგიური ფიზიოლოგიის კათედრის ასისტენტად. 1955–1958 წლებში — ქალაქის საავადმყოფოს გინეკოლოგიური განყოფილების ორდინატორი; 1958 წლიდან იყო № 2 სამშობიარო სახლის ორდინატორი, ობსერვაციული განყოფილების გამგე, მთავარი ექიმის მოადგილე, მთავარი ექიმი. 1975 წლიდან — ამიერკავკასიის რკინიგზის საექიმო-სანიტარული სამსახურის მთავარი გინეკოლოგი; 1996 წლიდან — რკინიგზის სამშობიარო სახლის მთავარი ექიმი. აქვს 31 სამეცნიერო ნაშრომი.
კაროლინა ჰესენ-როტენბურგელი

კაროლინა ჰესენ-როტენბურგელი (, ; დ. 18 აგვისტო, 1714 — გ. 14 ივნისი, 1741) — კონდეს პრინცესა 1728-40 წლებში როგორც ლუი ანრი -ის მეორე ცოლი. კონდეს პრინც ლუი ჟოზეფის დედა.

ბიოგრაფია
კაროლინა დაიბადა 1714 წლის 18 აგვისტოს, საღვთო რომის იმპერიაში შემავალ ჰესენ-როტენბურგის ლანდსაგრაფოს დედაქალაქ როტენბურგის სამეფო სასახლეში. იგი იყო ჰესენ-როტენბურგის ლანდგრაფ ერნესტ ლეოპოლდისა და მისი ცოლის, ლანდგრაფინია ელეონორა ლოვენშტაინ-ვერთეიმელის ქალიშვილი. იგი მისი მშობლების ათი შვილიდან მეშვიდე იყო. მისი უფროსი და, პოლიქსენა ჰესენ-როტენბურგელი შემდგომში სარდინიის დედოფალი გახდა.

1728 წლის 24 ივლისს 13 წლის კაროლინა ცოლად შერთეს კონდეს პრინც ლუი ანრი -ს. იგი ბურბონთა დინასტიის კონდეს შტოს წარმომადგენელი და საფრანგეთის მეფე ლუი -ის ბიძაშვილი იყო. იგი ასევე იყო მეფე ლუი -ის შვილიშვილი. ლუი ანრისათვის ეს მეორე ქორწინება იყო, ვინაიდან მისი პირველი ცოლი, მარი ანა დე ბურბონ-კონტი 1720 წელს გარდაიცვალა, თანაც ისე, რომ მას მემკვიდრე ვერ გაუჩინა, ამიტომაც დაქორწინდა იგი კაროლინაზე.

ცნობილია, რომ სანამ მარი ანა დაიღუპებოდა, კაროლინა მეფე ლუი -ის ერთ-ერთ მომავალ საცოლედ მოიაზრებოდა, თუმცა გარკვეული მიზეზების გამო მოლაპარაკებები ჩაიშალა და მასზე ლუი ანრი დაქორწინდა. საფრანგეთში გადასახლებული კაროლინა არც ისე ხშირად ჩნდებოდა სამეფო კარზე. მას ერჩია, რომ თავის რეზიდენციაში, კერძოდ კი შატო დე შანტილში ყოფილიყო. კაროლინასა და ლუი ანრის არც თუ ისე მრავალწლიანი ქორწინებიდან მხოლოდ ერთი ვაჟი შეეძინათ:
ლუი ჟოზეფი (1736-1818), კონდეს პრინცი, ცოლად შეირთო ჯერ შარლოტ დე როანი, მისი გარდაცვალების შემდეგ კი მარია კატერინა ბრინოლი, რომელთანაც ორი შვილი შეეძინა;

1740 წლის 27 იანვარს კაროლინას ქმარი გარდაიცვალა. მალევე შატო დე შანტილში კაროლინას ერთ-ერთმა სეფექალმა გააჩინა ცნობილი მარკიზ დე სადი. მთავად კაროლინა ამ ამბიდან სულ წელიწადნახევარში გარდაიცვალა, 1741 წლის ივნისში, პარიზში, 26 წლის ასაკში.
არცახის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრები

არცახის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრები — არაღიარებული მთიანი ყარაბაღის საფეხბურთო ნაკრები, ის არ არის ფიფასა და უეფას წევრი, შესაბამისად არ იღებს მონაწილეობას მსოფლიოსა და ევროპის ჩემპიონატზე.

ისტორია
2012 წლის 25 სექტემბერს გამართეს პირველი შეხვედრა აფხაზეთთან, მატჩი ფრედ 1:1 დასრულდა. 2014 წლის 5 ივნისს გუნდმა 12:0 დაამარცხა დარფური. გუნდს ერთ ბურთზე მეტი სხვაობით არასდროს არ წაუგია.
ლუიზ ელიზაბეტ დე ბურბონი

ლუიზ ელიზაბეტ დე ბურბონი (; დ. 22 ნოემბერი, 1693 — გ. 27 მაისი, 1775) — ბურბონთა დინასტიის კონდეს შტოს წარმომადგენელი. კონდეს პრინც ლუი -ისა და ლუი -ის ასულ ლუიზ ფრანსუაზ დე ბურბონის ქალიშვილი. კონტის პრინცესა 1713-27 წლებში როგორც ლუი არმან -ის მეუღლე. კონტის პრინც ლუი ფრანსუა -ისა და ორლეანის ჰერცოგინია ლუიზ ანრიეტას დედა. საფრანგეთის მეფე ლუი ფილიპ -ის დიდი ბებია. სწორედ მან გააცნო ლუი -ს მადამ დე პომპადური.

ბიოგრაფია
ლუიზ ელიზაბეტი დაიბადა 1693 წლის 22 ნოემბერს საფრანგეთში, ვერსალის სამეფო სასახლეში. იგი იყო კონდეს პრინც ლუი -ისა და მისი მეუღლის, საფრანგეთის მეფე ლუი -ისა და მისი სამეფო საყვარლის, მადამ დე მონტესპანის უფროსი, ლეგიტიმური ქალიშვილის, ლუიზ ფრანსუაზ დე ბურბონის ასული. 1713 წლის 9 ივლისს ცოლად შერთეს თავის ბიძაშვილს, კონტის პრინც ლუი არმან -ს. ლუიზ ელიზაბეტი ძალიან მომხიბლავი, მხიარული და თბილი ხასიათის გოგონა იყო, რომელმაც მალევე შეაყვარა თავი მეუღლეს. ლუი არმანს ის სიგიჟემდე უყვარდა და ხანდახან იგი ასეთ სიყვარულს პანიკურ ეჭვიანობამდეც კი მიჰყავდა.

საბოლოოდ ლუი არმანის ეჭვიანობებმა ძალადობრივი ხასიათი მიიღო და ამის გამო ორჯერ ისე სასტიკად სცემა ლუიზ ელიზაბეტი, რომ ექიმის ჩარევა გახდა საჭირო მის გადასარჩენად. მეორე ასეთი ინცინდენტის შემდეგ ლუიზ ელიზაბეტმა მიატოვა ლუი არმანი და თავისი დედის მემკვიდრეობით მიღებულ შატოში გაიქცა. ამ ამბიდან მალევე კონტის პრინცი პარიზის პარლამენტში შევიდა და ცოლის დაბრუნებაზე დაიწყო ფიქრი. 1725 წელს ლუიზ ელიზაბეტი დაუბრუნდა მეუღლეს და მასთან ერთად შატო დე ლ'ისლ-ადამში დასახლდა. აქ პრინცი ფილტვების ანთებით დაავადდა, რაც იმ ხანად განუკურნებელი იყო. ამ დროს ლუიზ ელიზაბეტმა იგი მიატოვა და პარიზში დაბრუნდა, ლუი არმანი კი აქ 1727 წლის 4 მაისს გარდაიცვალა.

1732 წელს ლუიზ ელიზაბეტმა თავისი ვაჟი, კონტის პრინცი ლუი ფრანსუა დააქორწინა თავის დეიდაშვილ ლუიზ დიანა ორლეანელზე, რამაც შეარიგა ბურბონთა დინასტიის კონტისა და ორლეანელების შტოები, რომელთა შორის დავაც ლუი -ის გარდაცვალების შემდეგ ტახტისათვის წარმოქმნილი კონკურენციისას ჩამოვარდა.

1746 წელს ლუიზ ელიზაბეტმა თავის ბიძაშვილს, მეფე ლუი -ს წარუდგინა მადამ დე პომპადური, რომელიც მალევე მის სამეფო საყვარლად იქცა და მსოფლიო ისტორიაში ერთ-ერთი ყველაზე გავლენიანი საყვარელი გახდა.

თავად ლუიზ ელიზაბეტი გარდაიცვალა 1775 წლის 27 მაისს პარიზში, 81 წლის ასაკში.

შვილები
ლუი (დ. 28 მარტი 1715 — გ. 1 აგვისტო, 1717), ლა მარშის გრაფი. გარდაიცვალა მცირეწლოვანი;
ლუი ფრანსუა (დ. 13 აგვისტო, 1717 – გ. 2 აგვისტო, 1776), კონტის პრინცი. ცოლად შეირთო ლუიზ დიანა ორლეანელი, რომელთანაც შეეძინა ერთი ვაჟი;
ლუი არმანი (დ. 19 აგვისტო, 1720 — გ. 13 მაისი, 1722), მერკორის ჰერცოგი. გარდაიცვალა მცირეწლოვანი;
შარლი (დ. 5 თებერვალი, 1722 — გ. 7 აგვისტო, 1730), ალეს გრაფი. გარდაიცვალა მცირეწლოვანი;
ლუიზ ანრიეტა (დ. 20 ივნისი, 1726 — 9 თებერვალი, 1759), ცოლად გაჰყვა ორლეანის ჰერცოგ ლუი ფილიპ -ს, რომელთანაც შეეძინა ორი შვილი. მისი შვილიშვილი ლუი ფილიპ გახდა საფრანგეთის მეფე.

წინაპრები
კინკაჟუ

კინკაჟუ, პოტო — მტაცებელი ძუძუმწოვარი ენოტისებრთა ოჯახისა. მისი სხეულის სიგრძეა 41–57 სმ, კუდისა — 40–50 სმ, იწონის 1,5–2,7 კგ-ს. თავი მრგვალია, დინგი მოკლე, კუდი გრძელი და მჭიდე. ხშირი ხავერდოვანი ბეწვი სხეულის ზედა მხარეს რუხი-ყვითელი, ხოლო ქვედა მხარეს მოწითურო-ყვითელია. დინგი მუქი მურა ან მოშავოა. გავრცელებულია ჩრდილოეთ ამერიკის სამხრეთ ნაწილში, ცენტრალურ და სამხრეთ ამერიკაში (სამხრეთით მატუ-გროსუმდე). მოხერხებულად დაცოცავს ხეებზე, ეჭიდება კუდითა და თათებით. აქტიურია ღამით. იკვებება ნაყოფებით (მავნებელია, იზიდავს ხილის პლანტაციები, უმნიშვნელო ზიანს აყენებს), აგრეთვე მწერებით, მცირე მხეცებითა და ფრინველთა კვერცხებით. 1 (იშვიათად 2) ნაშიერს შობს გაზაფხულზე ან ზაფხულში. იჭერენ ახალგაზრდებს, ადვილად შინაურდება. მისი ტყავისგან ამზადებენ ჩანთებს, ქამრებს.
ლუიზ ანა დე ბურბონი

ლუიზ ანა დე ბურბონი (; დ. 23 ივნისი, 1695 — გ. 8 აპრილი, 1758) — ბურბონთა დინასტიის კონდეს შტოს წარმომადგენელი. კონდეს პრინც ლუი -ისა და მისი მეუღლის, ლუი -ის ასულ ლუიზ ფრანსუაზ დე ბურბონის ქალიშვილი.

ბიოგრაფია
ლუიზ ანა დაიბადა 1695 წლის 23 აპრილს, ვერსალის სამეფო სასახლეში. იგი იყო კონდეს პრინც ლუი -ისა და მისი ცოლის, საფრანგეთის მეფე ლუი -ისა და მისი საყვარლის, მადამ დე მონტესპანის უფროსი ქალიშვილის, ლუიზ ფრანსუაზ დე ბურბონის ასული. იგი მოინათლა 1698 წლის 24 ნოემბერს ვერსალის სამლოცველოში, თავის ძმასთან, ლუი ანრისთან და დასთან, ლუიზ ელიზაბეტთან ერთად.

თავისი ბიძაშვილის, ფილიპ ორლეანელის რეგენტობის პერიოდში იგი რომანტიკულ ურთიერთობაში იყო რიშელიეს ჰერცოგ ლუი ფრანსუა არმან დიუ პლესთან, რომელიც კარდინალ რიშელიეს ძმის შვილიშვილი იყო. ლუიზ ანასა და ლუი ფრანსუა არმანის დაშორების მიზეზად ის იქცა, რომ როგორც აღმოჩნდა რიშელიეს რომანი ჰქონდა ლუიზ ანას ბიძაშვილ შარლოტ აგლაე ორლეანელთანაც.

გარკვეული დროის მანძილზე იგი თავისი ბიძაშვილის, დომბეს პრინც ლუი ავგუსტის საცოლე იყო, თუმცა ლუიზ ანამ ნიშნობა ჩაშალა. მისი შემდგომი საქმრო შარტრის ჰერცოგი მისივე დეიდაშვილი ლუი ორლეანელი იყო, რომელიც რეგენტ ფილიპ -ის ვაჟი იყო. ამჯერად ნიშნობა ლუის დედამ, ანუ ლუიზ ანას დეიდამ, ორლეანის ჰერცოგინია ფრანსუაზ მარი დე ბურბონმა ჩაშალა, რადგანაც მას სურდა, რომ მისი ვაჟი გერმანელ პრინცესაზე დაქორწინებულიყო, რაც ასეც მოხდა და ლუიმ ცოლად ავგუსტა ბადენ-ბადენელი შეირთო.

როდესაც ლუიზ ანა 30-ს გადასცდა და მისი გათხოვება უკვე შეუძლებელი გახდა, იგი აქტიურად ჩაება სამეფო კარის ცხოვრებაში. იგი თავის ბიძაშვილს, მეფე ლუი -ს ეხმარებოდა ახალ-ახალი საყვარლების მოძებნაში. მიუხედავად იმისა, რომ ლუიზ ანამ მეფეს უამრავი საყვარელი გააცნო, ლუი -ის მუდმივიდ და სახელგანთქმული საყვარელი მადამ დე პომპადური გახდა, რომელიც ლუიზ ანას დამ, ლუიზ ელიზაბეტმა გააცნო მეფეს.

ლუიზ ანა დე ბურბონი გარდაიცვალა 1758 წლის 8 აპრილს, 62 წლის ასაკში, პარიზში.

წინაპრები
რენე შარი

რენე შარი (; დ.14 ივნისი, 1907 — გ. 19 თებერვალი, 1988) — საუკუნის ფრანგი პოეტი და ფრანგული წინააღმდეგობის წევრი.

ბიოგრაფია
რენე შარი დაიბადა ვოკლუზის დეპარტამენტში, საფრანგეთში, ემილი შარისა და მარი-ტერეზაა რუჟეს ოჯახში. მან თავისი ბავშვობა გაატარა ნევონში. რენე აქტიურად თამაშობდა რაგბის და ძალიან მაღალი იყო (1.92 მ).

შარის პირველი წიგნი, ზარები გულზე გამოქვეყნდა 1928 წელს. წიგნში თავმოყრილი იყო პოემები, რომელიც რენემ 1922-1926 წლებში დაწერა. 1929 წელს, მან დააარსა ჟურნალი მერიდიანები ანდრე კეიატთან ერთად. ნოემბერში შარი საცხოვრებლად გადავიდა პარიზში, სადაც გაიცნო ლუი არაგონი, ანდრე ბრეტონი, რენე კრეველი და შეუერთდა სიურრეალისტებს. რენე აქტიურად იყო ჩართული სიურრეალისტურ მოძრაობაში 1930-იან წლებში.

1940 წელს რენე შარი შეუერთდა ფრანგულ წინააღმდეგობას კაპიტან ალექსანდრის სახელით. ამ პერიოდში ის არ აქვეყნებდა წიგნებს, მაგრამ 1943-1944 წლებში დაწერა "ჰიპნოზის ფურცლები", რომელიც 1946 წელს გამოქვეყნდა და დიდი წარმატება მოიპოვა. პოეტი გარდაიცვალა 1988 წელს, გულის შეტევით, პარიზში.

რენე მეგობრობდა ცნობილ მწერლებთან - ალბერ კამიუსთან, ჟორჟ ბატაისთან, მორის ბლანშოსთან და ისეთ გამოჩენილ მხატვრებთან, როგორიცაა პაბლო პიკასო, ჟოან მირო და ვიქტორ ბრაუნერი.
მარი ანა დე ბურბონი (1697-1741)

მარი ანა დე ბურბონი (; დ. 16 ოქტომბერი, 1697 — გ. 11 აგვისტო, 1741) — ბურბონთა დინასტიის კონდეს შტოს წარმომადგენელი. კონდეს პრინც ლუი -ისა და მისი მეუღლის, ლუი -ის ასულ ლუიზ ფრანსუაზ დე ბურბონის ქალიშვილი. საფრანგეთის დედოფალ მარია ლეშჩინსკას ფრეილინა და სასახლის დიასახლისი.

ბიოგრაფია
მარი ანა დაიბადა 1697 წლის 16 ოქტომბერს, ვერსალის სამეფო სასახლეში. იგი იყო კონდეს პრინც ლუი -ისა და მისი ცოლის, საფრანგეთის მეფე ლუი -ისა და მისი საყვარლის, მადამ დე მონტესპანის უფროსი ქალიშვილის, ლუიზ ფრანსუაზ დე ბურბონის ასული. აღსანიშნავია, რომ იგი იყო თავისი უფროსი დის, მარი ანა ელეონორის სეხნია. იგი მოინათლა 1700 წლის 29 აგვისტოს პარიზში, კონდეს სასახლეში. მას სახელი მამიდის, ვენდომის ჰერცოგინია მარი ანა დე ბურბონის პატივსაცემად დაარქვეს.

1710 წელს მარი ანა დაესწრო თავისი ბიძაშვილების, ბერის ჰერცოგ შარლ დე ბურბონისა და მარი ლუიზ ელიზაბეტ ორლეანელის ქორწილს, სადაც იგი არჩეულ იქნა საფრანგეთის დოფინ და მომავალი დედოფლის მარია ადელაიდა სავოიელის ფრეილინად. იგი მარია ადელაიდასთან ერთად ჯერ ლუქსემბურგის, შემდეგ კი მუეტის სასახლეში ცხოვრობდა.

1719 წელს მარი ანა საიდუმლოდ დაქორწინდა თავის საყვარელზე, ჟოაიუს ჰერცოგ ლუი მელუნზე. მისი ქმარი ასევე იყო ეპინოის პრინცისა და ლოთარინგიელი პრინცესის ვაჟი. გარდა ამისა, ლუი იყო საფრანგეთის მეფე ანრი -ის საყვარლის, გაბრიელ დესტრეს შვილთაშვილი. 1724 წელს ნადირობის წვეულების დროს, რომელიც მარი ანას რეზიდენციაში გაიმართა, ლუი გაუჩინარდა, მისი სხეულის პოვნა კი ვერ მოახერხეს. მას ლუისაგან შვილები არ დარჩენია და ამის შემდეგ იგი აღარც გათხოვილა.

1725 წელს იგი საფრანგეთის ახალი დედოფლის, წარმოშობით პოლონელი მარია ლეშჩინსკას ფრეილინა ხდება. იგი ამ პოსტზე მისმა ძმამ, კონდეს პრინცმა და საფრანგეთის პრემიერ-მინისტრმა ლუი ანრიმ მოაწყო, რომლის წყალობითაც დაქორწინდა მარია ლეშჩინსკა მეფე ლუი -ზე. 1736 წელს, მისი ბიძაშვილის, ლუიზ დიანა ორლეანელის გარდაცვალების შემდეგ, რომელიც მშობიარობას გადაჰყვა, მან დედოფლის ნებართვით დატოვა თანამდებობა და ლუიზ დიანას შვილი აიყვანა, მასთან ერთად შატო დე ლზიში დასახლდა და მის აღზრდას შეალია უკანასკნელი წლები.

მარი ანა გარდაიცვალა 1741 წლის 11 აგვისტოს ლუქსემბურგის სასახლეში, 41 წლის ასაკში, კუჭ-ნაწლავის გაუვალობით.

წინაპრები
ელიზაბეტ ალექსანდრინა დე ბურბონი

ელიზაბეტ ალექსანდრინა დე ბურბონი (; დ. 5 სექტემბერი, 1705 — გ. 15 აპრილი, 1765) — ბურბონთა დინასტიის კონდეს შტოს წარმომადგენელი. კონდეს პრინც ლუი -ისა და მისი მეუღლის, ლუი -ის ასულ ლუიზ ფრანსუაზ დე ბურბონის ქალიშვილი.

ბიოგრაფია
ელიზაბეტ ალექსანდრინა დაიბადა 1705 წლის 5 სექტემბერს, ვერსალის სამეფო სასახლეში. იგი იყო კონდეს პრინც ლუი -ისა და მისი ცოლის, საფრანგეთის მეფე ლუი -ისა და მისი საყვარლის, მადამ დე მონტესპანის უფროსი ქალიშვილის, ლუიზ ფრანსუაზ დე ბურბონის ასული. მას სახელი ელიზაბეტი მისივე უფროსი დის, კონტის პრინცესა ლუიზ ელიზაბეტის პატივსაცემად დაარქვეს, ხოლო ალექსანდრინა მისი ბიძის, ტულუზის გრაფ ლუი ალექსანდრ დე ბურბონის პატივსაცემად.

დაბადებიდან სამეფო კარზე იგი ცნობილი იყო მადმუაზელ დე გექსის სახელით, ხოლო როდესაც წამოიზარდა იგი მადმუაზელ დე სენი გახდა. იგი, როგორც ბურბონთა სამეფო დინასტიის წარმომადგენელი, ატარებდა სისხლისმიერი პრინცესისა და მისი უდიდებულესობის წოდებას.

თავისი დებისა და ძმების მსგავსად (გამონაკლისები მხოლოდ ლუი ანრი და ლუიზ ელიზაბეტი არიან) არც ელიზაბეტ ალექსანდრინა დაქორწინებულა. თავდაპირველად იგი მოიაზრებოდა მისი დეიდაშვილის, ლუი ორლეანელის საცოლედ, თუმცა ეს ნიშნობა ლუის დედამ, ანუ ელიზაბეტ ალექსანდრინას დეიდამ, ორლეანის ჰერცოგინია ფრანსუაზ მარიმ ჩაშალა, რადგანაც მას თავისი ვაჟისთვის გერმანელი ცოლი სურდა. ელიზაბეტ ალექსანდრინა არასდროს მონაწილეობდა სამეფო კარის ინტრიგებსა და შეთქმულებებში. მას ასევე ახლო და მეგობრული ურთიერთობა ჰქონდა მეფე ლუი -ის სამეფო საყვარელ მადამ დე პომპადურთან.

თავისი უფროსი დის, ლუიზ ანას მსგავსად, პარიზის გარეთ მას უამრავი რეზიდენცია ჰქონდა. 1734 წელს მან შეიძინა ნუარმუტიეს სასახლე. 1744 წელს ასევე შეიძინა ვილეჟენისა და აინის დიდი სალორდო მამულები. 1755 წლიდან იგი სამუდამოდ გადასახლდა ვილეჟენის სასახლეში და იქ გაატარა თავისი ცხოვრების ბოლო წლები. ცნობილია, რომ მისი ყოველთვიური შემოსავალი 430, 000 ლივრს შეადგენდა. მან თავის სასახლეში დაიქირავა ცნობილი ფრანგი მხატვარი ფრანსუა დესპორტე, რომელმაც ალექსანდრინას რამდენიმე პორტრეტი შექმნა.

ელიზაბეტ ალექსანდრინა გარდაიცვალა 1765 წლის 15 აპრილს, 59 წლის ასაკში. ვინაიდან მას შვილები არ ჰყავდა, მთელი მისი ქონება მემკვიდრეობით მისმა ბიძაშვილმა, ლუიზ ბენედიქტა დე ბურბონმა მიიღო.

წინაპრები
ზელენოგორსკის აგარაკი

ზელენოგორსკის აგარაკი — აგარაკი სანქტ-პეტერბურგის საკურორტო რაიონში, ქალაქ ზელენოგორსკში, მისამართზე პრიმორსკის ქუჩა, სახლი № 570. მდებარეობს პანსიონატ „ჩრდილოეთის რივიერის“ ტერიტორიაზე, ფინეთის ყურის ნაპირზე. აგებულია მოდერნის სტილში. არის არქიტექტურის ძეგლი.

აღწერა
ამ ტერიტორიაზე მდებარე ორი აგარაკიდან ჩვენს ეპოქამდე შემონახულია მხოლოდ ერთი, რომელსაც ეწოდება „აგარაკი მოდერნის სტილში“ (სახლი 570, ფრთა ). აგარაკის ტერიტორიაზე მდებარეობს ქვისგან აგებული სარდაფი, რომლის შეასვლელის თავზე ამოკვეთილია რიცხვი „1927“, სავარაუდოდ ეს უნდა იყოს სარდაფის აგების თარიღი. ამ თარიღისათვის აგარაკის მფლობელად ითვლებოდა ეინარ ვილჰელმ კუნტუ, რომელიც იყო ტერიოკის ბანკის ვიბორგის განყოფილების დირექტორი. უფრო ადრე, 1910 წლიდან აგარაკი ეკუთვნოდა არქიტექტორ თ. თ ლუმბერგის მეუღლეს ელენე ივანეს ასულ ლუმბერგს, რომელმაც, სავარაუდოდ, ააგებინა აგარაკი.

აგარაკისთვის ღუმელები დაამზადეს საუკუნის დასაწყისში, ცნობილი არქიტექტორის კარლ ედუარდ დიპელის პროექტის მიხედვით. ეს არის იშვიათი შორენკეცებიანი ღუმელი, რომელიც შემონახულია ზელენოგორსკში.

დიდი სამამულო ომის დასრულების შემდეგ აგარაკი იყო ცენტრალური კომიტეტის პროფკავშირების სანატორიუმის ერთ-ერთი კორპუსი. შემდეგ გამოიყენებოდა საერთო საცხოვრებლად სანატორიუმ „ჩრდილოეთის რივეირის“ თანამშრომლებისათვის.

მეორე ე. წ. „ შვედური აგარაკი“ (სახლი 570, ფრთა ) — დაიწვა 2000-იანი წლების შუა ხანებში. 1910 წლისათვის აგარაკის მფლობელი იყო ვინმე პეტროვი. მოგვიანებით აგარაკის მფლობელი გახდა ფრედ გეიტელი, რომელიც, ისევე როგორც სხვა მფლობელი, არ იყო ფინური წარმომავლობის და ფინეთში აღმოჩნდა რევოლუციის შემდეგ, მაოხდინა გვარის ფინურ ყაიდაზე გადაყვანა და გახდა ხეიკილი. აგარაკის პირველმა მფლობელმა შენობის წინ დაადგმევინა ლომის ქანდაკება, რომელიც ამჟამად პრაქტიკულად დანგრეულია.

ორი აგარაკის ანსამბლი, ლენინგრადის აღმასკომის 1988 წლის 5 დეკემბრის № 963 გადაწყვეტილებით არის კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონალური მნიშვნელობის ძეგლი.