iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
რამილ გულიევი

რამილ გულიევი (; დ. 29 მაისი, 1990, ბაქო, აზერბაიჯანი) — აზერბაიჯანში დაბადებული თურქი სპრინტერი. ასპარეზობს 100 და 200 მეტრიან გარბენაზე. 2017 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე, გულიევი მსოფლიო ჩემპიონატი გახდა 200 მეტრიან ტურში, რომელმაც მსოფლიოს ჩემპიონატზე თურქეთისთვის პირველი ოქროს მედალი მოიპოვა. მშობლიური კლუბია ფენერბაჰჩე.

კარიერა
მონაწილეობდა 2009 წლის ევროპის უმცროსთა ჩემპიონატზე ატლეტიკაში გაიმარჯვა, სადაც 100 მეტრიან ტურში ვერცხლის და 200 მეტრიან ტურში ოქროს მედალი მოიპოვა.

იგი ფლობს ორივე დონეზე, როგორც ეროვნულ, ისე ეროვნულ უმცროსთა ჩანაწერებში ამ კატეგორიის რეკორდს. ის ასევე 200 მეტრიან გარბენაზე ევროპის რეკორდსმენია უმცროსთა შორის და ეროვნული დონეზე უმცროსთა შორის რეკორდსმენია 60 მეტრიან გარბენაზე. იგი დროის მაჩვენებელით 200 მეტრზე, მეორე ადამიანია სისწრაფით უმცროსთა შორის ატლეტიკაში, უსეინ ბოლტის შემდეგ, რომლის მაჩვენებელია 19,93 წამი. იგი მეორე ადგილზე გავიდა ევროპის მამაკაც ატლეტთა შორის, სადაც 2009 წელს გაიმარჯვა.

თურქეთში
2011 წლის აპრილში, ატლეტის საერთაშორისო ფედერაციამ თავისი საერთაშორისო წესებიდან გამომდინარე, გააჩერა ტრანსფერი და 2014 წლის აპრილამდე გულიევს აუკრძალა ნებისმიერი ქვეყანის სახელით ასპარეზი, გარდა აზერბაიჯანისა. ატლეტი ამტკიცებდა, რომ თურქეთში მიღებული ტრენინგი და ფინანსური მხარდაჭერა მნიშვნელოვანი იყო და აგრეთვე აზერბაიჯანელებსა და თურქებს შორის არსებული ენობრივი და კულტურული მსგავსება დიდია, თუმცა, აზერბაიჯანის ატლეტიკის ფედერაციამ აღნიშნა, რომ მისი მშობლიური ფედერაცია კვლავ ღიაა მისთვის აზერბაიჯანის საერთაშორისოდ წარჩენისთვის. აზერბაიჯანის ახალგაზრდობისა და სპორტის სამინისტროსთან მოლაპარაკებების შემდეგ, გულიევმა დაადასტურა თავისი თავდაპირველი გადაწყვეტილება, რომლის მიხედვით იგი არ ასპარეზობს აზერბაიჯანითვის. მოგვიანებით, აზერბაიჯანის ახალგაზრდობისა და სპორტის მინისტრმა აზად რაჰიმოვმა, გულიევის მიერ ახალგაზრდა სპორტსმენებისთვის ძალიან დაუსაბუთებელი ფინანსურ მოთხოვნებზე განაცხადა და ეჭვი გამოთქვა, რომ 2012 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებში თურქეთის წარმომადგენელი გულიევი წარმატებული იქნება.
სტარაია-სარეპტა (მუზეუმ-ნაკრძალი)

ისტორიულ-ეთნოგრაფიული და არქიტექტურული მუზეუმ-ნაკრძალი „სტარაია-სარეპტა“ — უმსხვილესი კულტურული, ტურისტული, სასწავლო-კვლევითი და მეთოდური ცენტრი ვოლგოგრადში, ვოლგოგრადის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია.

საგამოფენო კომპლექსი სტარაია-სარეპტა მოიცავს 7,1 ჰა ფართობის ტერიტორიას, 27 ნაგებობას, რომელთაგან 23 - საუკუნეების ფედერალური მნიშვნელობის ძეგლია. ასევე მოიცავს მუდმივმოქმედ ისტორიულ და ეთნოგრაფიულ გამოფენებს, მხატვრების, ფოტოგრაფებისა და დეკორატორების ცვალებად გამოფენებს.

შექმნის ისტორია
ისტორიულ-ეთნოგრაფიული და არქიტექტურული მუზეუმ-ნაკრძალი სტარაია-სარეპტა შეიქმნა 1989 წელს ისტორიულ-არქიტექტურული კომპლექსის, რელიგიური საძმოს კოლონიის სარეპტის ბაზაზე. სარეპტა იყო გერნგუტერების საძმო კავშირის პირველი და ერთადერთი კოლონია რუსეთის ტერიტორიაზე. სარეპტელებმა შეიტანეს მნიშვნელოვანი წვლილი ქვემო ვოლგისპირეთის ეკონომიკისა და კულტურის განვითარებაში. მათ შორის იყვნენ ისტორიკოსები, არქეოლოგები, ეთნოგრაფები, ეტიმოლოგები და ბოტანიკოსები.

გერმანული ექსპერიმენტული ბიბლიოთეკა
გერმანული ექსპერიმენტული ბიბლიოთეკა მდებარეობდა გერნგუტერების მიერ 1779 წელს აგებული ძველი შენობის მეორე სართულზე. ეს იყო უმსხვილესი გერმანული წიგნების ერთობლიობა სამხრეთ რუსეთში. ბიბლიოთეკის ფონდი მოიცავდა 15 000 წიგნს გერმანულ, რუსულ და ინგლისურ ენებზე. 1992 წელს მუზეუმში ბიბლიოთეკის გახსნის ინიციატორი იყო იოჰან ტრაუბი, არნსბერგის საბიბლიოთეკო სამმართველოს ხელმძღვანელი.

კულტურის ცენტრი
ისტორიულ-ეთნოგრაფიული და არქიტექტურულ მუზეუმ-ნაკრძალში მუშაობს ოთხი კულტურის ცენტრი: რუსული, ყალმუხური, თათრული და გერმანული. ძმები ლანგერფელდების სახელობის გერმანული კულტურის ცენტი შედის რეგიონალური გერმანული კულტურული ავტონომიის შემადგენლობაში და მუშაობს ისტორიულ-ეთნოგრაფიული და არქიტექტურული მუზეუმ-ნაკრძალ სტარაია-სარეპტასთან 1990 წლიდან. მუზეუმის რუსულ ცენტრში შედის როლური მოდელირებისა და ისტორიული რეკონსტრუქციის კლუბი „“.
კამიშინის დიმიტრი თესალონიკელის ძეგლი

კამიშინის დიმიტრი თესალონიკელის ძეგლი — ძეგლი ქალაქ კამიშინში, ვოლგოგრადის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. მისი მოქანდაკეა რუსეთის დამსახურებული მხატვარი სერგეი შჩერბაკოვი.

ისტორია
ქალაქი კამიშინი საუკუნის ბოლომე ატარებდა დმიტრიევსკის სახელწოდებას წმინდა დიდმოწამე დიმიტრი თესალონიკელის პატივისცემის ნიშნად. წმინდა დიდმოწამე დიმიტრი თესალონიკელი ითვლება ქალაქ კამიშინის ზეციურ მფარველად. ყოველწლიურად 8 ნოემბერს აღნიშნავენ წმინდანის დღეს. გადმოცემის თანახმად დიმიტრი თესალონიკელმა ქალაქი გადაარჩინა თათართაგან დარბევას, შეაჩერა მისი მხედრები და აუკრძალა ქალაქს შეხებოდნენ. 2007 წლიდან მოსახლეობში მუსირებდა აზრი წმინდანის ძეგლის აღმართვის შესახებ, მაგრამ იმის გამო, რომ ვერ შეთანხმდნენ ძეგლის აღმართვის ადგილზე პროექტი შეჩერდა და არ განხორციელებულა.

2013 წლის 8 ნოემბერს ქალაქის კომკავშირის მოედანზე გაიმართა ძეგლის გახსნის ცერემონია. ძეგლის ავტორი გახდა ვოლგოგრადელი მოქანდაკე, რუსეთის დამსახურებული მხატვარი სერგეი ალექსანდრეს ძე შჩერბაკოვი. ძეგლის ესკიზი განიხილეს მასობრივი ინფორმაციის საშუალებებით, მას დაეთანხმა ვოლგოგრადის ეპარქიის მიტროპოლიტი გერმანე ტიმოფეევი. ძეგლის შექმნისა და დადგმის თანხები, 11 მლნ რუბლი, გამოიყო ფედერალური სახსრებიდან. ძეგლის გახსნის შემდეგ ადგილობრივმა კაზაკებმა ლიტანიობა მოაწყვეს.

აღწერა
ქანდაკების საერთო სიმაღლე შეადგენს 17 მეტრს. დიმიტრი თესალონიკელის ოთხმეტრიანი ფიგურა დგას 13-მეტრიან კოლონისებურ კვარცხლბეკზე. წმინდანი გამოსახულია საბრძოლო ფორმაში, რომელსაც ერთ ხელში ხმალი უჭრავს, ხოლო მეორეში ჯვარი, თავზე კი გვირგვინი ადგას. ძეგლის კვარცხლბეკზე წარწერაა
ძეგლი აღმართეს კომკავშირის მოედანზე ქალაქის ცენტრის რეკონსტრუქციის პროექტის მიხედვით. ძეგლის დამზადებასა და აღმართვაში მონაწილეობდნენ მოქანდაკე სერგეი შჩერბაკოვი, კამიშინის საქალაქო საბჭოს დეპუტატი იური კობაკოვი. ორგანიზაცია „“-ის დირექტორი ვლადიმირ ივაშჩენკო და ქალაქის მთავარი არქიტექტორი ალექსანდრე გლავასტკიხი.
კამიშინის ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმი

კამიშინის ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმი — მუზეუმი ქალაქ კამიშინში, ვოლგოგრადის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია.

ისტორია
კამიშინის ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმი შეიქმნა 1961 წელს. 1968 წელს მუზეუმმა მიიღო სახელმწიფო მუზეუნმის სტატუსი. მუზეუმი განათავსეს ქალაქის სამმართველოს შენობაში, რომელიც 1901 წელს ააგეს რუსული ბაროკოს სტილში და მდებარეობდა მდინარე ვოლგის ნაპირზე. ამჟამად შენობა რუსეთის ფედერალური მნიშვნელობის არქიტექტურული ძეგლია.

ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმის ექსპოზიცია მოიცავს 14 დიდ ოთახს. აქ წარმოდგენილია ოლქის ცოცხალი სამყარო, მხარის ათვისების ისტორია, გეოგრაფია და გეოლოგია, არქეოლოგია, კამიშინის რაიონი რევოლუციის შემდეგ პერიოდში და დიდი სამამულო ომის წლებში, მაზრის ისტორია.

მუზეუმში წარმოდგენილია 50 000 ექსპონატი: ყველაზე მნიშვნელოვანი ექსპოზიციაა: ეთნოგრაფიული, პალეონტოლოგიური და არქეოლოგიური. მუზეუმში დაცულია იშვიათი წიგნები. ძველი საათები, ჭურჭელი, ავეჯი. მონეტების კოლექცია. ცალკე ოთახი ეთმობა მოქალაქეების ცხოვრებას საბჭოთა პერიოდში. აქ წარმოდგენილია საბჭოთა ავეჯი, პირველი საბჭოთა ტელევიზორი, საბავშვო სათამაშოები.

მუზეუმში იმართება მუდმივი და დროებითი სამხატვრო გამოფენები. ყოველწლიურად 13 აგვისტოს მუზეუმის დაარსების დღეს იმართება ღია კარის დღე. მუზეუმის პირველი დირექტორი იყო კ. დ. დიბლია.

მუზეუმის შენობა
მუზეუმი განთავსებულია ყოფილი საქალაქო საბჭოს შენობაში. შენობა აგებულია არქიტექტორ ა. ტიმოფეევის პროექტის მიხედვით 1901 წელს საუკუნის მოსკოვურ-იაროსლავური ხუროთმოძღვრების მოტივებზე.

შენობა ორსართულიანია, აგებულია აგურისაგან, დაგეგმარებაში ასო -ს ფორმა აქვს. შენობას მაღალი სახურავი აქვს. პირველ სართულზე ფანჯრები ნახევრადწრიულია. შენობის არქიტექტურული ელემენტები შეღებილია ყვითელ და წითელ ფერებში. მუზეუმის მიმდებარე ტერიტორია კეთილმოწყობილია. შენობას აქვს მიშენებები.
ნიჟნი-ტაგილის ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის ტაძარი

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი =მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = საუკუნე
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 57.9241
| გრძედი = 59.9326
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
ნიჟნი-ტაგილის ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის ტაძარი — მართლმადიდებლური ეკლესია სვერდლოვსკის ოლქში, ქალაქ ნიჟნი-ტაგილში. ეკლესიის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1841-1847 წლებში.

ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ტაგილის ეპარქიას.

ისტორია
პირველად მოიხსენიება 1829 წელს. დღევანდელი ტაძრის ადგილზე საუკუნეში მდებარეობდა სამლოცველო, რომელიც 1843 წლამდე ეკუთვნოდა სტარობრიადცელებს. 1843 წლის 29 ოქტომბერს სამხედრო ქარხნის მოსახლეობამ გადაწყვიტა მიეღოთ ედინოვერული მღვდელი და სამლოცველო გადაეკეთებინათ ტაძრად, რისთვისც მიაშენეს სამრეკლო და აკურთხეს საკურთხეველი. 1847 წლის იანვარში ტაძარი აკურთხეს ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე.

ყაზანის ეკლესია მოქმედებდა 1871 წლამდე, როდესაც იგი გადაიტანეს სხვა ადგილზე, ხოლო მის ადგილზე 1872 წელს ააშენეს ხის ეკლესია, რომელიც შემდეგში შიგნიდან შელესეს. იგი აკურთხეს 1872 წლის 6 ნოემბერს კვლავ ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე. 1897 წელს ტაძარს მიაშენეს ეგვტერები: მარჯვენა ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე - აკურთხეს 1900 წელს, მარცხენა დიდმოწამე პანტელეიმონ მკურნალის სახელზე - აკურთხეს მხოლოდ 1952 წელს.

ტაძარი გადაურჩა 1920-1930-იანი წლების დევნის პერიოდს. 1930 წელს იგი გაიყო ორ ნაწილად: ყაზანის ედინოვერულად და ნიკოლოზის „სერგიევის“ ეკლესიებად, მაგრამ კვლავ გაერთიანდნენ 1942 წელს. 1940-იან წლებში ერთადერთი მოქმედი ტაძარი იყო ნიჟნი-ტაგილში.

1958 წელს სვერდლოვსკის და კურგანის ეპისკოპოსის ფლავიანეს თხოვნითა და წმინდა სინოდის გადაწყვეტილებით ყაზანის ეკლესიამ საკათედრო ტაძრის სტატუსი მიიღო.

1996 წელს ეპისკოპოს ნიკონის თაოსნობით ყაზანის საკათედრო ტაძარი საპატრიარქო მეტოქი გახდა, ხოლო ორი წლის შემდეგ მისივე ინიციატივით გადაკეთდა ნიჟნი-ტაგილის ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის სახელობის მამათა მონასტრად.

არქტექტურა
ყაზანის მამათა მონასტერი მდებარეობს ნიჟნი-ტაგილის მრავალსართულიან საცხოვრებლებს შორის, მისი ტერიტორიის სიახლოვეს გადის რკინიგზის ტოტი, ახლოს მდებარეობს ორი კოოპერატივი. ტაძარი ყოველთვის ღიაა მომლოცველებისათვის.

ტაძრი სამთავიანია, შეღებილია მუქ ცისფრად კუთხეებში თეთრი პილასტრებით. ყველა გუმბათი ხახვისებური და რვაკუთხაა. ტაძრის ცენტრალური გუმბათი დამყარებულია რვაკუთხა გუმბათის ყელზე, რომელიც განთავსებულია ნაგებობის ცენტრში. კომპოზიცია სრულდება აფსიდით.
იასემინ ადარი

იასემინ ადარი (; დ. 6 დეკემბერი, 1991, ბალიქესირი, თურქეთი) — თურქი მოჭიდავე, ქალთა შორის მსოფლიოსა და ევროპის ჩემპიონი თავისუფალ ჭიდაობაში, 75 კილოგრამის წონით კატეგორიაში.

ადრეული წლები
იასემინ ადარი დაიბადა 1991 წლის 6 დეკემბერს თურქეთის ქალაქ ბალიქესირში. მამამისი, ნაიმ ადარი მცხობელი იყო, ხოლო დედამისი, აიშეგიულ ადარი დიასახლისი. ჰყავს უფროსი და ილდიზი. დედამისი 2013 გარდაიცვალა. გაზიოსმანფაშას უმაღლესი სკოლის დასრულების შემდეგ, სწავლობდა ფიზიკურ აღზრდასა და სპორტს ბალიქესირის უნივერსიტეტში. ამ დროისთვის ის მუშაობს და ასწავლის ქალაქ ნიღდეში.

კარიერა
ადარი თურქეთის ყოფილი ჩემპიონის, ასლან სეიჰანლის მიერ აღმოჩენილ იქნა, როდესაც ის ბირთვის ტყორცნით იყო დაკავებული უმაღლეს სასწავლებელში და საუნივერსიტეტო წლებში. შემდგომში ის დაკავდა ჭიდაობით მის მშობლიურ ქალაქში. იგი ასპარეზობს „ “-ის სახელით.

ადარი მონაწილეობდა კანადის ალბერტაში მიმდინარე 2012 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე თავისუფალი ჭიდაობის 72 კგ წონით კატეგორიაში, სადაც წარუმატებლად იასპარეზა.

მონაწილეობა მიიღო თბილისში გამართულ 2013 წლის ევროპის ჩემპიონატზე, სადაც წარუმატებლად იასპარეზა. 2013 წლის თურქეთის ქალაქ მერსინში გამართულ ხმელთაშუაზღვისპირეთის ჩემპიონატზე, მან 72 კილოგრამის წონით კატეგორიაში ოქროს მედალოსანი გახდა. უნგრეთის დედაქალაქ ბუდაპეშტში ჩატარებულ 2013 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე მეხუთე ადგილი დაიკავა, სადაც ნახევარფინალში ჩინელ ჩჟან ფენლიუსთან დამარცხდა და ამერიკელ ადელაინ გრეისთან მესამე ადგილისთვის ბრძოლაში დამარცხდა.

2014 წელს ტაშკენტში ჩატარებულ მსოფლიო ჩემპიონატზე კი მხოლოდ მე-16 რაუნდს მიაღწია.

2015 წელს ბაქოში ჩატარებულ ევროპულ თამაშებზე 75 კგ წონით კატეგორიაში მან ვერ მოახერხა ფინალში გასავლა, სადაც რუს ეკატერინე ბუკინასთან დამარცხდა. ამის შემდეგ, მოლდოველ სვეტლანა საენკოს წააგო ბრინჯაოს მედლის მატჩში. ლას-ვეგასში ჩატარებულ 2015 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე, ადარმა მეოთხედფინალში კოლუმბიელ ანდრეა ოლაიასთან დამარცხდა.

ლატვიის დედაქალაქ რიგაში ჩატარებულ 2016 წლის ევროპის ჩემპიონატზე, 75 კილოგრამის წონით კატეგორიაში გამართულ ტურნირში, მან პირველად გაიმარჯვა ქვეყნის სახელით ქალთა ჭიდაობაში და ოქროს მედალი მოიპოვა, რომელმაც მანამდე რუსი ალიონა სტოროდუბტცევა დაამარცხა.
პიროფობია

პიროფობია ( — ცეცხლი; — შიში) — ცეცხლის გაჩენის ავადმყოფური შიში. გარკვეულწილად ხანძრის შიში ნორმალურია, თუმცა პიროფობიის დროს შიში ბევრად უფრო მძაფრია და გამოიხატება ოდნავი და კონტროლირებადი ცეცხლის არანორმალური შიშით.

სიმპტომები
პიროფობიით დაავადებულ პიროვნებას ცეცხლის დანახვისას ხშირად ახასიათებს თავბრუსხვევა, ჰაერის უკმარისობა, გულისრევა, პირის გამოშრობა, კანკალი და არარეგულარული გულისცემა. ასევე პიროფობიის სიმპტომია თავს გრძნობდე, როგორც ხაფანგში მომწყვდეული.
ტატიანა მარკუსი

ტატიანა მარკუსი (; დ. 21 სექტემბერი, 1921 — გ. 29 იანვარი, 1943) — კიევის იატაკქვეშა ანტინაცისტური ორგანიზაციის წევრი.

ბიოგრაფია
ტატიანა დაიბადა დიდ ებრაულ ოჯახში, ჩრდილოეთ უკრაინის ქალაქ რომნის შტეტლებად წოდებულ ერთ-ერთ ებრაულ დასახლებაში. ტატიანას დაბადებიდან რამდენიმე წლის შემდეგ მისი ოჯახი საცხოვრებლად გადავიდა კიევში. მარკუსმა დაამთავრა 44-ე სკოლის ცხრა კლასი. 1939 წელს მან მუშაობა დაიწყო სამხრეთ-დასავლეთის რკინიგზის მგზავრთა მომსახურების განყოფილებაში, მდივნად. 1940 წლის ზაფხულში ის გაგზავნეს კიშინიოვში, სადაც ის მუშაობდა ტრამვაი-ტროლეიბუსების პარკში.

ყალბი დოკუმენტებით მარკუსი მარკუსისად იყო დარეგისტრირებული კერძო სახლში: ლეგენდა ისე იყო შეთხზული, თითქოსდა ის იყო ბოლშევიკების მიერ მოკლული ქართველი პრინცის ქალიშვილი. ამავე სახელით ის დაიქირავეს ოფიცერთა სასადილოში, სადაც ოფიცერთა საკვებში ჩაყარა შხამი, რის შედეგადაც რამდენიმე ოფიცერი გარდაიცვალა, ტატიანამ კი სამსახური დატოვა ისე, რომ მასზე არავის უეჭვია. ამას გარდა, მან პირადად ესროლა გესტაპოს ღირებულ ოფიცერს და გამოამჟღავნა იატაკქვეშა ინფორმაცია იმ მოღალატეების შესახებ, რომლებიც გესტაპოსთვის მუშაობდნენ. გერმანული ჯარის ბევრი ოფიცერი მოხიბლული იყო მისი მშვენიერებით და ცდილობდნენ მისი გულის მოგებას. ერთ-ერთი იყო ბერლინელი მაღალი რანგის ოფიცერი, რომელიც სასიკვდილოდ დაჭრა მისსავე საცხოვრებელ ბინაში, მას შემდეგ, რაც მოხდა ბრძოლა პარტიზანებსა და იატაკქვეშა მებრძოლებს შორის.

ერთხელ მან მოკლა ნაცისტი ოფიცერი და დატოვა წარწერა: „ფაშისტო რეპტილიებო, ყველა თქვენგანი ამას ელოდეთ“.

საბოლოოდ ხელმძღვანელობამ გადაწყვიტა ტატიანა მარკუსი ქალაქიდან პარტიზანულ ბრძოლაში გაეწვია, მაგრამ ამის განხორციელება ვერ შეძლო. 1942 წლის 2 აგვისტოს ტატიანა დააკავეს გესტაპოელებმა დნეპრის გადაკვეთის მცდელობისას. გესტაპოში მას სასტიკად აწამებდნენ ხუთი თვის განმავლობაში, მაგრამ ტატიანამ არავინ გასცა. 1943 წლის 29 იანვარს იგი დახვრიტეს.
ღვთისმშობლის ხატის ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის ეკლესია (ნიჟნი-ტაგილი)

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი =მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = საუკუნე
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 57.89505
| გრძედი = 59.998082
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
ღვთისმშობლის ხატის ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის ეკლესია — მართლმადიდებლური ეკლესია სვერდლოვსკის ოლქში, ქალაქ ნიჟნი-ტაგილში. ეკლესიის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1864-1883 წლებში.

ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ტაგილის ეპარქიას.

ისტორია
ღვთისმშობლის ხატის „ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის“ ეკლესიის მშენებლობა დაიწყო 1864 წელს, როგორც სასაფლაოს ეკლესია. იგი შენდებოდა ვაჭარ ი. ი. სერგიევის ფინანსებით. ტაძრის კურთხევა შედგა 1883 წელს და მიაწერეს ქალაქის ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანების ეკლესიას. ამავე წლიდან ქალაქის სასაფლაოს ტაძართან მდებარეობდა ქალთა თავშესაფარი, რომელიც 1902 წლიდან გადაკეთდა ქალთა საზოგადოებად, ხოლო 1904 წლიდან საზოგადოებამ მიიღო მონასტრის სტატუსი. 1905-1914 წლებში მონასტრის ტერიტორიაზე, მწუხარების ეკლესიის ახლოს ააგეს დიდი სამსაკურთხევლიანი შვიდგუმბათიანი ჯვართამაღლების საკათედრო ტაძარი.

1923 წელს საბჭოთა ხელისუფლებამ ღვთისმშობლის ხატის ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის ეკლესია დახურა, მონასტრის საზოგადოებამ ჩამოაყალიბა სასოფლო საბჭოს კომუნა „“. ჯვართამაღლების საკათედრო ტაძარში განათავსეს ყაზარმები, ხოლო ღვთისმშობლის ხატის ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის ეკლესიის შენობას გამოიყენებდნენ როგორც საბავშვო სახლის ბიბლიოთეკას. ეკლესიის გარშემო სასაფლაო გაანადგურეს, ხოლო მისი ადგილი გააშენიანეს. 1992 წელს ეკლესია გაარემონტეს და დაუბრუნდა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას.

აღწერა
ეკლესია მდებარეობს ღვთისმშობლის ხატის სახელობის მონასტრის ტერიტორიაზე. მონასტრის ტერიტორიაზე მდებარეობს საბავშვო სახლი.

ღვთისმშობლის ხატის ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის ეკლესია აგებულია ფსევდორუსული ეკლექტიკის სტილში. ეკლესიის კედლები ცისფერია, თეთრი თაღოვანი და სწორკუთხა ფანჯრებით. ეკლესიის კუთხეები დამშვენებულია ორმაგი თეთრი პილასტრებით.
ნიჟნი-ტაგილის ალექსანდრე ნეველის ტაძარი

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი =მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი = ტ. გირსტი
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = საუკუნე
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 57.891861
| გრძედი = 59.969828
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
ნიჟნი-ტაგილის ალექსანდრე ნეველის ტაძარი — მართლმადიდებლური ტაძარი სვერდლოვსკის ოლქში, ქალაქ ნიჟნი-ტაგილში. ტაძრის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1862-1877 წლებში.

ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ტაგილის ეპარქიას.

ისტორია
ნიჟნი-ტაგილის ალექსანდრე ნეველის სახელობის ტაძრის მშენებლობა დაიწყეს 1862 წლის 6 აგვისტოს. გლეხების ციხესიმაგრის სამართლისაგან გათავისუფლების აღსანიშნავად. 1877 წლის 6 დეკემბერს იგი აკურთხეს თავად ალექსანდრე ნეველის სახელზე. სამოქალაქო ომის პერიოდში ტაძარს ორჯერ დაეცა საარტილერიო ცეეცხლი, რის გამოც იგი ძლიერ დაზიანდა. 1931 წლამდე ტაძარი იყო გრიგორიანული, ხოლო 1931-1935 წლებში იყო ნიჟნი-ტაგილის საკათედრო ტაძარი. ტაძარი საბჭოთა ხელისუფლებამ დახურა 1940 წელს და მორწმუნეებს დაუბრუნდა მხოლოდ 1989 წელს, ამავე წელს ეკლესია ხელმეორედ აკურთხეს. 1940-1950 წლებში ეკლესიის შენობა გამოიყენებოდა საწყობად. 1950 წლიდან მიატოვეს და ნელ-ნელა ინგრეოდა. ამჟამად ტაძარი მოქმედია, მასთან მუშაობს სამრევლო სკოლა და მართლმადიდებლური გიმნაზია.

აღწერა
ნიჟნი-ტაგილის ალექსანდრე ნეველის ტაძარი დგას ვერესოვის მთაზე და კარგად მოსჩანს ტაგილის ჭაობის ნაპირიდან. ალექსანდრე ნეველის ტაძარი ქვისაა, ხუთგუმბათიანი, აგებულია კოშკური ტიპის რუსულ-ბიზანტიურ არქიტექტურულ სტილში. სახურავი, გუმბათი და ჭიშკარი მეტალისგანაა დამზადებული და შეღებილია მუქი მწვანე ფერით.

ტაძრის ტერიტორიაზე მდებარეობს, მცირე ერთსართულიანი სახლი-ფლიგელი, რომელიც დაცვისათვის გამოიყენება. ტაძრის ტერიტორია მდებარეობს მაღლობზე, რომელიც გარშემორტყმულია მაღალი გალავნით, რომელსაც აქვს სამი შესასვლელი.
ნიჟნი-ტაგილის ქრისტეს აღდგომის ტაძარი

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი =მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი = რუსულ-ბიზანტიური
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = საუკუნე
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 57.92
| გრძედი = 60.1412
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
ნიჟნი-ტაგილის ქრისტეს აღდგომის ტაძარი — მართლმადიდებლური ტაძარი სვერდლოვსკის ოლქში, ქალაქ ნიჟნი-ტაგილში. ტაძრის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1992-2008 წლებში.

ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ტაგილის ეპარქიას.

აღწერა
ტაძარი განლაგებულია ვაგონკის კერძო სექტორის გარემოცვაში. ტაძარი საკმაოდ მასიურია, მაგრამ არაა ძალიან მაღალი, ამიტომ ძნელია შორიდან მისი დანახვა. ტაძარი შვიდგუმბათიანია, აქვს სამი შესასვლელი (ჩრდილოეთის, სამხრეთისა და დასავლეთის) და დასავლეთი შესასვლელის თავზე მცირე სამრეკლო. კედლები შელესილია, შეღებილია თეთრ ფერში, ყველა გუმბათი ხახვისებურია. ტაძრის მთავარი შესასვლელია ჩრდილოეთისა, დანარჩენები დაკეტილია არასაზეიმო დღეებში. ტაძრის ტერიტორია შემოღობილია ძველი მეტალის ღობით და აქვს მხოლოდ ერთი გასასვლელი.

ნათლობის ეკლესია
ტაძრის ტერიტორიაზე, მისგან ჩრდილოეთით მდებარეობს მცირე ერთგუმბათიანი სანათლავი ეკლესია. პატარა ეკლესიაც ასევე თეთრი ფერისაა და ასევე ხახვისებური, მაგრამ ლურჯი გუმბათით. ეკლესიაში ერთადერთი შესასვლელი მდებარეობს დასავლეთ მხარეს. ფანჯრები თაღოვანია.

ისტორია
დიდი ქვის ეკლესიის მშენებლობა ქრისტეს აღდგომის სახელზე დაიწყო 1992 წელს ეკატერინბურგისა და ვერხოტურსკის მთავარეპისკოპოსის მელქისედეკის ინიციატივით. მშენებლობა ნელა მიმდინარეობდა, ძირითადად ფინანსების სიმცირის გამო, მაგრამ ყველაფერი ბოლომდე მიიყვანეს. ტაძრის მშენებლობაში მონაწილეობდნენ სამხევრო ნაწილის ჯარისკაცები, როკმელტა სულიერი მოძღვარი იყო აღდგომის ტაძრის წინამძღვარი კონსტანტინე იანოვიჩი. 2007 წელს ტაძარზე დაამონტაჟეს სამი გუმბათი, ხოლო 2008 წლის 4 აგვისტოს აღდგომის ტაძარი შეამკეს კიდევ ოთხი გუმბათით. აღდგომის ეკლესიამ სრული ფორმა და სიდიადე შეიძინა. გარე სამშენებლო სამშენებლო სამუშაოები დასრულდა, ხოლო 2008 წლისთვის შიდა სამუშაოებიც დასრულდა.