ამან ანდომი

ამან ანდომი (; ; დ. 21 ივნისი, 1924 — გ. 23 ნოემბერი, 1974) — ეთიოპიელი სამხედრო ოფიცერი და პოლიტიკოსი, რომელიც გახდა ეთიოპიის პირველი პოსტ-იმპერიული სახელმწიფოს მეთაური. ამანი ასევე იყო „დერგის“ პირველი თავმჯდომარე. იგი ამ თანამდებობაზე დაინიშნა 1974 წლის 12 სექტემბერს მომხდარი სახელმწიფო გადატრიალების შემდეგ, რომელმაც იმპერატორი ჰაილე სელასიე გადააყენა.

ადრეული ცხოვრება
ამან მიქაელ ანდომი დაიბადა სოფელ ცაზეგაში, იტალიის ერიტრეა. იგი იყო ლუთერანი. მას ოთხი და-ძმა ჰყავდა.

სამხედრო კარიერა
სუდანში განათლების მიღების შემდეგ, ამანი ეთიოპიაში დაბრუნდა ბრიტანულ ძალებთან ერთად, რომლებმაც დაამარცხეს იტალიელები და იმპერატორი ჰაილე სელასიე ტახტზე აღადგინეს. მან სახელი გაითქვა ბრწყინვალე სამხედრო კარიერით ვინაიდან მეთაურობდა ეთიოპიურ კონტინგენტებს კორეის ომსა და კონგოს კრიზისში. 1962 წელს მას გენერალ-მაიორის წოდება მიენიჭა. 1964 წლის ეთიოპია-სომალის სასაზღვრო ომის დროს, ოგადენში სომალურ ძალებთან მნიშვნელოვანი ბრძოლის შემდეგ, მას მეტსახელად „უდაბნოს ლომი“ შეარქვეს.

არსებობს გარკვეული მტკიცებულებები, რომლებიც მიუთითებენ, რომ მას კავშირი ჰქონდა ხუნტის ოფიცრებთან ჯერ კიდევ 1974 წლის თებერვალსა და მარტში, თუმცა ივლისისთვის იგი სამხედრო ხუნტის შტაბის უფროსად დაინიშნა. 1974 წლის 15 სექტემბერს, სამი დღის შემდეგ, რაც ხუნტამ იმპერატორი ჰაილე სელასიე სასახლიდან მეოთხე დივიზიის შტაბ-ბინაში პატიმრობაში გადაიყვანა, ამ ჯგუფმა ამანი თავის თავმჯდომარედ და ეთიოპიის სახელმწიფოს მეთაურად დანიშნა. იმავდროულად, ჯარისკაცების ამ ჯგუფმა მიიღო სახელწოდება „დროებითი სამხედრო ადმინისტრაციული საბჭო“ (დერგი).

მისი თავმჯდომარეობის პირველივე დღიდან, ოტავეები აღნიშნავენ, რომ „გენერალი აღმოჩნდა დაპირისპირებული დერგის წევრების უმრავლესობასთან თითქმის ყველა ძირითად საკითხზე, მათ შორის იმაზეც, იყო ის მმართველი სამხედრო ორგანოს თავმჯდომარე თუ უბრალოდ მისი სპიკერი“. ამანი ებრძოდა დერგის უმრავლესობას სამ ცენტრალურ საკითხზე: დერგის სიდიდეზე, რომელიც მას ზედმეტად დიდად და მოუქნელად მიაჩნდა; პოლიტიკაზე, რომელიც უნდა გატარებულიყო „ერიტრეის განთავისუფლების ფრონტის“ მიმართ; და დერგის პატიმრობაში მყოფი მრავალრიცხოვანი არისტოკრატისა და ყოფილი სამთავრობო მოხელის დასჯაზე. მისმა უარმა სანქცია მიეცა ყოფილი მაღალჩინოსნების სიკვდილით დასჯაზე (მათ შორის ორი ყოფილი პრემიერ-მინისტრის, სამეფო ოჯახის რამდენიმე წევრისა და ნათესავის), მისი ურთიერთობა დერგის უმრავლესობასთან განსაკუთრებით მწვავე ნიადაგზე დააყენა.

როგორც ერიტრეელი, გენერალი ამანი მწვავედ დაუპირისპირდა დერგის უმრავლესობას. მას სურდა მოლაპარაკება მშვიდობიანი მოგვარებისთვის; მისი ოპონენტები კი იმედოვნებდნენ, რომ -ს (ერიტრეის განთავისუფლების ფრონტი) სამხედრო ძალით გაანადგურებდნენ. ამანმა ერიტრეაში ორი პირადი ვიზიტიც კი განახორციელა — პირველი 1974 წლის 25 აგვისტოდან 6 სექტემბრამდე, მეორე კი 1974 წლის ნოემბერში. იგი გამოდიოდა სიტყვით და აცხადებდა, რომ იმპერიული რეჟიმის დასასრული ასევე ნიშნავდა ერიტრეის მიმართ ძველი პრაქტიკის დასრულებას, და რომ ეროვნული ერთიანობისა და პროგრესისადმი მიძღვნილი მთავრობა აღადგენდა მშვიდობასა და კეთილდღეობას ერიტრეაში.

თუმცა, ამავდროულად, დერგმა დაიწყო სამხედრო სფეროში ოპონენტების ლიკვიდაციის პროცესი. სამი მნიშვნელოვანი ქვედანაყოფი იყო იმპერიული გვარდია, სამხედრო-საჰაერო ძალები და საინჟინრო კორპუსი; მათ შორის ყველაზე დაუმორჩილებელი ინჟინრები აღმოჩნდნენ. ამიტომ, 1974 წლის 7 ოქტომბერს, დერგის ერთგულმა ჯარისკაცებმა შტურმით აიღეს ინჟინრების ბანაკი, მოკლეს ხუთი ადამიანი, დაჭრეს რამდენიმე ხოლო დანარჩენები დააკავეს. ბაჰრუ ზუდემ მოგვიანებით აღნიშნა: „ამ ინციდენტით დაიმსხვრა ილუზია იმის შესახებ, რომ რევოლუცია უსისხლო დარჩებოდა“.

გენერალმა ამანმა საპასუხოდ დაიწყო პირადი კამპანია დერგის გარეთ მხარდაჭერის მოსაპოვებლად — არმიის დანარჩენ ნაწილსა და მოსახლეობაში, სადაც იგი პოპულარული იყო. 1974 წლის 15 ნოემბერს მან ყველა სამხედრო ნაწილს გაუგზავნა შეტყობინება, რომელიც მკაცრად აკრიტიკებდა დერგს. ორი დღის შემდეგ გამართულ დერგის გენერალურ ასამბლეაზე, მენგისთუ ჰაილე მარიამმა მოითხოვა 5 000 კაცის გაგზავნა ერიტრეაში და ექვსი დაპატიმრებული იმპერიული მაღალჩინოსნის სიკვდილით დასჯა; ამანმა უარი თქვა, გადადგა ოფიციალური თანამდებობიდან და საკუთარ სახლში განმარტოვდა, საიდანაც ფარულად უგზავნიდა მოწოდებებს თავის მხარდამჭერებს, განსაკუთრებით მესამე დივიზიაში. თუმცა, მენგისთუმ მოახერხა ამ გზავნილების ხელში ჩაგდება.

მკვლელობა
1974 წლის 23 ნოემბერს ამანი დაიღუპა საკუთარ სახლში გამართულ ბრძოლაში იმ ჯარისკაცებთან, რომლებიც მის დასაპატიმრებლად იყვნენ გაგზავნილნი. იმავე ღამეს, პოლიტიკური პატიმრები, რომლებიც დერგს სიკვდილით დასასჯელად ჰყავდა მონიშნული, მენელიკის ციხიდან, სადაც ისინი იმყოფებოდნენ, გადაიყვანეს აკაკის ცენტრალურ ციხეში სიკვდილით დასასჯელად და მასობრივ საფლავში დასაკრძალად. „როგორც ჩანს, გენერალმა თავისი ფუნქცია ამოწურა“, — ასკვნის ბაჰრუ ზუდე და დასძენს, რომ იგი ფაქტობრივად დაბრკოლება გახდა დერგის მიერ ძალაუფლების განხორციელების გზაზე.