iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
შინიგამი

— ღმერთი ან ზებუნებრივი სული, რომელიც ადამიანებს სასიკვდილოდ იწვევს. ჩნდება იაპონური რელიგიისა და კულტურის განსაზღვრულ ასპექტებში.

იაპონურ რელიგიაში
ბუდიზმში არსებობს მარა, დემონი, რომელიც დაკავშირებულია სიკვდილთან. იგი ადამიანებს სიკვდილს ანდომებს და ნათქვამია, რომ მისით შეპყრობისას, შოკში მყოფმა ადამიანმა, შესაძლოა, მოულოდნელად თვითმკვლელობის ჩადენა მოინდომოს, ასე რომ, ზოგჯერ მას „შინიგამობას“ მიაწერენ. ასევე, იოგაქარაბჰუმი-სასტრაში, იოგაჩარის თხზულებაში მოხსენიებულია დემონი, რომელიც ადამიანის სიკვდილის დროს წყვეტდა. იამა, ქვესკნელის მეფე, ისევე, როგორც ხარისთავიანი და ცხენისსახიანი ონი, ასევე, შინიგამის ტიპებად ითვლებიან.

შინტოსა და იაპონურ მითოლოგიაში იზანამის ადამიანებისათვის სიკვდილი მოაქვს, ამიტომაც, ზოგჯერ, იზანამის შინიგამად განიხილავენ. მიუხედავად ამისა, დასავლურ მითოლოგიაში იამასა და იზანამის სიკვდილის ღმერთისაგან განსხვავებულებად მიიჩნევენ. მიუხედავად იმისა, რომ, ბუდისტური წარმოდგენებით, კიჯინი და ონრიო ადამიანებს სულებს ართმევენ, არსებობს მოსაზრება, რომ არ არსებობს „სიკვდილის ღმერთი“, რომლის ფუნქციაც მხოლოდ ადამიანების მიცვალებულთა სამყაროში გადაყვანაა. ჰეისეის პერიოდში და შემდეგ, მანგას, ანიმესა და ნოველის ისეთ ნამუშევრებში, როგორებიცაა სიკვდილის რვეული, საგაშიტეს სავსე მთვარე, ბლიჩი, წყვდიადის შთამომავლები, შავი მსახურთუფროსი, იუ იუ ჰაკუშო, ინუკამი!, შინიგამის ბალადა, სულის მჭამელი, ის, ზოგჯერ, თავად ნამუშევრების თემასაც კი წარმოადგენს, ასევე, ის ხშირად ჩნდება ისეთ თამაშებში, როგორიცაა შინ მეგამი ტენსეი და ფინალური ფანტაზიისა და დრაკონის ძიების სერიებში. კომაჩი ონოზუკა შინიგამია, რომელიც პროექტ ტოუჰოუში ჩნდება. ანიმესა და მანგაში ნარუტო და ნარუტო: ქარიშხლის ქრონიკები, გამოიყენება ჯუცუ სახელად სიკვდილის მკელის ბეჭედი, რომელიც მოუხმობს შინიგამის რათა ჩაბეჭდოს როგორც გამომყენებლის, ასევე სამიზნის სულიც. იგი, ასევე, ჩნდება 2014 წლის ფილმში, 7500.
თრაკესიელთა თემი

თრაკესიონის თემი — ბიზანტიის იმპერიის სამხედრო-ადმინისტრაციული პროვინცია. თემი მდებარეობდა მცირე აზიის დასავლეთ ნაწილში, თანამედროვე თურქეთის ტერიტორიაზე. ის - საუკუნეებში ჩამოყალიბდა და იმპერიაში ერთ-ერთ მნიშვნელოვან თემს წარმოადგენდა.

გეოგრაფია და ადმინისტრაცია
თრაკისიონის თემი იონიის (რომაული აზია), ლიდიის, ჩრდილოეთ კარიის და ფრიგიის ანტიკურ რეგიონებს მოიცავდა. დასავლეთით თემი ეგეოსის ზღვას (ეფესოდან-ადრამიტიონამდე), ჩრდილოეთში ოფსიკიონის, აღმოსავლეთში ანატოლიის და სამხრეთით კიბირაიოტონის თემს ესაზღვრებოდა.
თემში ოცი ქალაქი მდებარეობდა, სმირნა და ეფესოსი (ცნობილი როგორც თეოლოგოსი) მათ შორის ყველაზე დიდი ქალაქები იყო. არაბი გეოგრაფი, ქუდამა იბნ ჯაფარი, აღნიშნავს რომ თემი 6 000 სამხედროს ითვლიდა, ხოლო იბნ ალ-ფაქიჰი, რომელიც უფრო ადრეულ პერიოდს აღწერდა, თემში 10 000 სამხედროზე საუბრობს.

ისტორია
თემის ჩამოყალიბების ზუსტი თარიღი უცნობია. ისტორიულ წყაროებში ის პირველად 711 წელს, ხოლო თემის სტრატეგოსი 741 წელს გამოჩნდა. წარსულში თრაკესიონის თემი ანატოლიის თემის ერთ-ერთ ოლქს წარმოადგენდა. საუკუნეში, არაბების დამანგრეველი დაპყრობების შედეგად, მცირე აზიაში, თრაკიის სამხედრო დანაყოფის გადმოყვანას - (ლათ. ), თრაკისიონის ოლქის, ხოლო შემდგომ თემის ჩამოყალიბება მოჰყვა.

თრაკესიონის პირველი სტრატეგოსი სისინიოსი, არტაბასდოსის აჯანყებაში კონსტანტინე -ს უჭერდა მხარს, ხოლო შემდგომ ის შეთქმულებაში მონაწილეობის ბრალდებით, იმავე იმპერატორმა დააბრმავა. კონსტაინტინე, პროვინციის მმართველად ლოიალური და ხატმებრძოლეობის მომხრე მმართველების დანიშვნას ცდილობდა, სწორედ ამ მიზეზით თრაკისიონის ახალ სტრატეგოსად ხატმებრძოლი მიხეილ ლახანოდრაკონი დანიშნა. ლახანოდრაკონმა ხატთაყვანისცემელთა სასტიკი დევნა დაიწყო. ისტორიკოს, უორენ თრიდგოლდის მიხედვით მას თემიდან ბერმონაზნობის აღმოფხვრა სურდა. სხვა გამორჩეული თემის სტრატეგოსები: ბარდანეს თურკოსი, ვინც 803 წელს აჯანყდა ნიკიფორე წინააღმდეგ, კრეტის ემირატი დაამარცხა და საიმპერატორო ოჯახთან იქორწინა; პეტრონასი, მიხეილ -ის ბიძა და იმპერიის მოწინავე მხედართმთავარი; და სუმბატიოსი, ვინც ოფსიკიონის თემის მმართველ გიორგი პეგანესთან ერთად ბასილი მაკედონელის გავლენის დაქვეითებას ცდილობდა.

 საუკუნეში, არაბების თარეშის შეწყვეტას, თრაკესიელი სამხედროების ახალ ექსპედიციებში მონაწილეობა მოჰყვა, ასეთი იყო 911, 949 და 960 წელს კრეტის ემირატის წინააღმდეგ წამოწყებული ლაშქრობები. 1070 წელს, მანასკერტის ბრძოლის შემდეგ, თემი თურქ-სელჩუკებმა დაარბიეს, მაგრამ, 1090-იანებში, პირველ ჯვაროსნულ ლაშქრობაში, იოან დუკასის მეთაურობით ტერიტორიის დიდი ნაწილი ბიზანტიას დაუბრუნდა. იოანე კომნენოსმა თემი აღადგინა დუკის მმართველობის ქვეშ, რომლის ცენტრი ფილადელფიაში მდებარეობდა. თემის სამხრეთ ტერიტორიები ახალი მილასა და მელანოუდიონის თემის ნაწილი გახდა.

თრაკესიონის თემი მცირე აზიის უკანასკნელი ბიზანტიის თემი იყო, რომელიც მოგვიანებით თურ-სელჩუკებმა დაიპყრეს. საუკუნეების დასაწყისში, ის მხოლოდ სმირნის მიმდებარე ტერიტორიას მოიცავდა, რომელიც 1330 წელს აიდინოგულების ბეილიკის ქვეშ მოექცა.
სელევკია

სელევკიის თემი  — ბიზანტიის იმპერიის სამხედრო-ადმინისტრაციული პროვინცია. თემი მცირე აზიის სამხრეთ სანაპიროზე, თანამედროვე თურქეთის ტერიტორიაზე მდებარეობდა.

ისტორია
ანტიკურ პერიოდში, სელევკია რომაული პროვინცია ისავრიის მთავარი ქალაქი იყო. საუკუნეში ის საზღვაო თემის კიბირაიოტონის ერთ-ერთ ტურმას წარმოადგენდა. საუკუნეში ის ავტონომიური სამხედრო ოლქი იყო, რომელიც კაპადოკია, კიბირაიოტონის და ანატოლიის შორის იყო მოთავსებული. აღმოსავლეთით მას არაბთა სახალიფოს პროვინცია-კილიკია ესაზღვრებოდა. საუკუნის არაბი გეოგრაფების მიხედვით, ოლქი 10 ციხე-სიმარეს და 5 000 სამხედროს ითვლიდა, მათ შორის 500 კავალერია. ოლქმა თემის სტატუსი, დაახლოებით 927–934 წლებში, რომანოზ ლაკაპენოსის მმართველობის პერიოდში მიიღო.

1071 წელს,მანასკერტის ბრძოლის შემდეგ, თემი თურქ-სელჩუკების ხელში მოექცა. სელევკიის მთიანი მხარე, სომხებით იყო დასახლებული, რომლებიც აქ წინა საუკუნეებში იყო ჩამოასახლებული. 1099-1100 წლებში ბიზანტიამ შეძლო სელევკიის შემოერთება და გამაგრება, რის შემდეგადაც მას დუკი მართავდა. ის 1180 წლამდე ბიზანტიის ხელში რჩებოდა, ხოლო შემდგომ ის კილიკიის სომეხთა სამეფომ დაიპყრო.
მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატი 1990

მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატი 1990 – რიგით მე-14 მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატი, რომელიც მიმდინარეობდა 1990 წლის 8 ივნისიდან - ივლისამდე იტალიაში. ამ ჩემპიონატზე გამეორდა წინა ჩემპიონატის ფინალი გერმანიისა და არგენტინის ნაკრებების მონაწილებოთ, მაგრამ განსხვავებით 1986 წლის ფინალისგან, ჩემპიონატი მოიგო გერმანიამ.
პიგმეები

პიგმეები (ბერძნ. — „მუშტის ზომის ხალხი“) — დაბალსიმაღლიანი ნეგროიდული ჯგუფის ხალხები, რომლებიც ცხოვრობენ ეკვატორული აფრიკის ტროპიკულ ტყეებში. სხვანაირად მათ ნეგრილებსაც უწოდებენ.

ცნობები
უკვე ძვ.წ. მე3 ათასწლეულში მოიხსენიებიან ძველეგვიპტურ ხელნაწერებში. უფრო გვიანდელ პერიოდში ისისნი მოიხსენებიან ძველ ბერძნულ წყაროებში, კერძოდ, ჰომეროსის „ილიადაში“, ჰეროდოტესა და სტრაბონთან.

— ს.ს. ისინი „მატიმბას“ სახელით მოიხსენებიან დასავლეთ აფრიკის მკვლევართა ხელნაწერებში.

 საუკუნეში მათ არსებობას ადასტურებს გერმანელი მკვლევარი გეორგ ავგუსტ შვეინფურტი, რუსი მკვლევარი ვ.ვ. იუნკერი და სხვები. ეს ტომები აღმოჩენილი იყო ტროპიკულ ტყეებში მდინატეების იტურისა და უზლეს აუზში სხვადასხვა სახელით: აკა, ტიკიტიკი, ობონგო, ბამბუტი, ბატვა.

1929—1930 წ.წ. პ. შებესტის ექსპედიციამ აღწერა ბამბუტის პიგმეები, 1934—1935 წ.წ. მკვლევარმა მ. გუზინდემ იპოვა ეფეს და ბასუას პიგმეები.

 საუკუნის ბოლოს ისინი ცხოვრობდნენ გაბონის, კამერუნის, ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკის, კონგოს, რუანდის ტყეებში.
ფიზიკური ტიპი
მოზრდილი მამაკაცების სიმაღლეა 144-150 სმ. კანი ღია ყავისფერი. თმა ხვეული, მუქი. ტუჩები შედარებით სქელი. ეს ფიზიკური ტიპი შეიძლება ცალკე, განსაკუთრებულ რასას მივაკუთვნოთ. პიგმეების შესაძლო რაოდენობამ შეიძლება შეადგინოს 40-დან 280 ათასამდე ადამიანი.

გარეგნული სახით მათთან ახლოს დგანან სამხრეთ და სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიელი, მელანეზიის ზოგიერთი კუნძულელი და ჩრდილო-აღმოსავლეთ ავსტრალიელი ნეგრიტოსები, მაგრამ გენეტიკური თვალსაზრისით, ნეგრიტოსებსა და ნეგრილებს შორის დიდი განსხვავებაა.

ანთროპოლოგია და გენეტიკა
პიგმეების მინიატურული სიმაღლის გამოსაკვლევად და მათი იდენტიფიკაციის დასადგენად, მეცნიერებმა ერთმანეთს შეადარეს ბატვას ტომის პიგმეების და მათი მეზობელი-მიწათმოქმედი ბაკიგას ტომის გენომები, აგრეთვე, ბაკას ტომის პიგმეების და მათი მეზობელი-მიწათმოქმედი ნზებეს და ნზიმის გენომები. აღმოჩნდა, რომ დაბალ სიმაღლეზე პასუხისმგებელი ერთნუკლეოტიდიანი პოლიმორფიზმები ბატვას და ბაკას ტომის პიგმეებს განსხვავებული აქვთ. ეს ნიშნავს, რომ მსგავსი თვისებები აქვთ, მაგრამ ისინი კონვერგენტული ევოლუციის შედეგია.

ბაკას აღმოსავლეთით მცხოვრებ ხალხებს - ეფესა და სუას, თავდაპირველადვე ებადებათ პატარა ბავშვები — ზრდის განმსაზღვრელი (შემაფერხებელი) ირთვება ნაყოფის შიდაგანვითარების პროცესშივე. ბაკას ტომის ბავშვები იბადებიან ნორმალურები, მაგრამ სიცოცხლის ირველი ორი წლის განმავლობაში ისისნი იზრდებიან ევროპელებთან შედარებით შესამჩნევად ნელა.

-ჰაპლოჯგუფის -ქრომოსომის სიხშირე აკასა და მბუტის პიგმეებში აღწევს 35 %. მბუტის გენომაში აღმოჩენილია 0,2%-დან 0,7%-მდე ნეანდერტალელის გენი.

საქმიანობა
პიგმეები ტყის მცხოვრები ხალხია. ტყე წარმოადგენს მათი სიცოცხლისათვის საჭირო აუცილებელ წყაროს. მათი ძირითადი საქმიანობა მონადირეობა და შემგროვებლობაა. პიგმეები არ ამზადებენ ქვისგან შრომის იარაღებს. ადრე ცეცხლის მოპოვებაც არ იცოდნენ. ცეცხლის წყარო გადაჰქონდათ ადგილიდან ადგილზე. მათი სანადირო იარაღია ლითონის ბუნიკიანი ისარი. ამასთან, ბუნიკები ხშირად მოწამლულია. რკინას უცვლიან მეზობლებს.

ენა
პიგმეები, ჩვეულებრივ, საუბრობენ მათი მოსაზღვრე ხალხების ენებზე — ეფე, ასუა, ბამბუტი და სხვ. პიგმეების დიალექტებს შორის არის ზოგიერთი ფონეტიკური სხვაობა, მაგრამ ბაკას ხალხის გარდა, პიგმეებმა დაკარგეს მშობლიური ენები.
კივირეოტთა თემი

კივირეოტთა თემი  — ბიზანტიის იმპერიის საზღვაო პროვინცია. თემი მცირე აზიის სამხრეთ სანაპიროს მოიცავდა. - საუკუნეებში ის ბიზანტიის პირველი და ერთ-ერთი მნიშვნელოვან საზღვაო თემს წარმოადგენდა.

ისტორია
კიბირაიოტონი ისტორიულ წაროებში, პირველად 698 წელს, კართრაგენის ექსპედიციის დროს გამოჩნდა, როდესაც ბიზანტიის ფლოტი, კართაგენთან მარცხის შემდეგ უკან ბრუნდებოდა, კუნძულ კრეტაზე, სხვა არქონტებთან ერთად კიბირაიტების ფლოტის მეთაური აპსიმარი იმპერატორ ლეონტიოსის წინააღმდეგ აჯანყდა, ის ტახტზე ტიბერიუს -ის (მმართველობა 698–705) სახელით ავიდა. ამ პერიოდისთვის კიბირაიოტონი დიად კარაბისიანულ საფლოტო კორპუს ეკუთვნოდა.

როდესაც კარიბისინული საფლოტო კორპუსი დაიშალა, კიბირაიოტონმა რეგულარული თემის სტატუსი მიიღო, თავისი სტრატეგოსით, რომელის გამოჩენა ისტორიულ წყაროებში 731-732 წლებით თარიღდება. საუკუნემდე, როდესაც ეგეოსისი ზღვის და სამოსის თემი წარმოიქმნა, კიბირაიოტონი ისევ რჩებოდა ერთ-ერთ მნიშვნელოვან საზღვაო და სამხედრო თემად .

თემი მოიცავდა მცირე აზიის სამხრეთ სანაპიროს, მილეტის სამხრეთიდან (თრაკესიონის თემი) არაბეთის მიერ დაკავებულ კილიკიამდე. ის კარია, ლიკია, პამფილია და ისაურიის ანტიკურ რეგიონებს და
დოდეკანესის კუნძულებს მოიცავდა. გეოგრაფიული მდებარეობიდან გამომდინარე ის წარმოადგენდა ლევანტისა და ეგვიპტის მუსლიმურ ფლოტთან დაპირისპირების ზონას, და შესაბამისად კიბირაიოტონის თემი ერთ-ერთ მნიშვნელოვან როლს თამაშობდა არაბეთ-ბიზანტიის საზღვაო დაპირისპირებებში.

დედაქალაქი შესაძლოა ათალეიაში მდებარეობდა. როგორც დანარჩენი თემები ის ტურმებად (სახმელეთო ოლქი) და დრუნგოებად (საზღვაო ოლქი) იყოფოდა. საუკუნისთვის თემატური ფლოტი 70 საბრძოლო ხომალდს ფლობდა; 911 წელს კრეტას ექსპედიციაზე, კიბირაიოტონის თემა 31 საბრძოლო ხომალდი - 15 გრძელი დრომონი, 16 საშუალო ზომის ფლოტი,  6 000 მენიჩბე და 760 საზღვაო ქვეითი გაგზავნა.  საუკუნეების შუა ხანებში, როგორც კი მუსლიმური საფრთხე განიმუხტა, ბიზანტიის საბრძოლო ფლოტი თანდათან შემცირდა. კიბირაიოტონის ფლოტი უკანასკნელად 1043 წელს, რუსების საზღვაო კამპანიის დროს გამოჩნდა, შემდგომ თემი ჩვეულებრივ სამოქალაქო პროვინციად იქცა. 1071 წელს, მანასკერტის ბრძოლის შემდეგ, თურქ-სელჩუკებმა კიბირაიოტონის დიდი ნაწილი დაარბიეს. ნახევრად დაპყრობილი თემი, საბოლოოდ მანუელ კომნენოსმა გააუქმა. დარჩენილი ტერიტორიაზე მილასა და მელანოუდიონის თემი შეიქმნა.
სამოსის თემი

სამოსის თემი — ბიზანტიის იმპერიის სამხედრო-ადმინისტრაციული პროვინცია. თემი ეგეოსის ზღვის აღმოსავლეთ ნაწილში, მცირე აზიის ტერიტორიაზე მდებარეობდა.

ისტორია
თემის ჩამოყალიბების ზუსტი თარიღი უცნობია. საუკუნის დასაწყისში, როდესაც კარაბისიანული ფლოტი დაიშალა, ჩამოყალიბდა რამდენიმე საზღვაო სამმართველო. საუკუნეში, ბიზანტიის იმპერატორი, კონსტანტინე პორფიროგენეტი აღნიშნავს: როდესაც იმპერია დაიყო თემებად, სამოსი გახდა ზღვაოსნების თემი. სამოსის თემი ისტორიულ წყაროებში, მის სტრატეგოსთან ერთად 899 წელს გამოჩნდა. თემი ეგეოსის ზღვის აღმოსავლეთ კუნძულებს და მცირე აზიის დასავლეთ სანაპიროს (ადარმატიონიდან-ეფესომდე) ფლობდა. თემის დედაქალაქი სმირნაში მდებარეობდა. 911 წელს, კრეტის ექსპედიციაზე, თემმა 22 საბრძოლო ხომალდი, 3,980 მენიჩბე და 600 ქვეითი გააგზავნა. თემის მთავარი ნაწილი, რომელიც ასევე თრაკესიონის თემს ეკუთვნოდა, დანაწევრებული იყო ტურმებად. სამოსის სტრატეგოსი ვალდებული იყო გამოეყვანა ფლოტი და დაეცვა მიმდებარე კუნძულები, ხოლო სანაპირო ზოლი, ქალაქებით და მოსახლეობით, თრაკესიონის კონტროლის ქვეშ იყო. თრაკესიონის სტრატეგოსი პასუხისმგებელი იყო თემის სანაპირო ზოლის დაბეგვრასა და თავდაცვის სფეროში. საუკუნეში სამოსის ფლოტის გაუქმების შემდეგ, თემი საზღვაო თემიდან, რეგულარულ სამხედრო-სამოქალაქო თემად იქცა.
კვიპროსის თემი

კვიპროსის თემი  — ბიზანტიის იმპერიის სამხედრო-ადმინისტრაციული პროვინცია. თემი კვიპროსის კუნძულზე მდებარეობდა. ის 960-იან წლებში, ბიზანტიის ფლოტის მიერ, კვიპროსის განთავისუფლებით ჩამოყალიბდა. ადრე კუნძული არაბეთ-ბიზანტიის 3 საუკუნოვან დაპირისპირების ზონას წარმაოდგენდა. 1042 წლის თეოფილე ეროტიკოსის და 1092 წლის რაფსომატის აჯანყება მალევე, საიმპერატორო ძალების მირ იქნა ჩახშობილი. საუკუნის ბოლოს, აქ ისევ რჩებოდა სეპარატისტული ტენდეციები: 1185 წელს, ისააკ კომნენოსმა თავი იმპერატორად გამოაცხადა. 1191 წელს კუნძული რიჩარდ ლომგულმა დაიპყრო.
ბალინტობერი (როსკომონის საგრაფო)

არ აგერიოთ მეიოს საგრაფოს სოფელ ბალინტობერში.

ბალინტობერი (; , „ჭის დასახლება“) — სოფელი ირლანდიაში, მდებარეობს როსკომონის საგრაფოში, კონაქტის პროვინციაში. ქალაქ კასლრეიდან დაშორებულია 6 კმ-ით. სოფელში მდებარეობს კარგად შემონახული ქვის კოშკი, რომელიც წერილობით წყაროებში პირველად 1311 წელს მოიხსენიება. ზუსტად არ არის დადგენილი, ვინ ააშენა ციხე. ის შეიძლება ააგეს ნორმანებმა ან ო'კონორების ოჯახმა, რომელიც კონაქტს ბოლო ორი ათასი წლის განმავლობაში სხვადასხვა დროს განაგებდა. გადმოცემის მიხედვით, მეფე კათალ ო'კონორმა მშენებლებს დაავალა აეშენებინათ მონასტერი ბალინტობერში. თუმცა მშენებლებმა, ნაცვლად მეიოს სოფელ ბალინტობერისა, ეკლესია როსკომონის ბალინტობერში ააგეს. როდესაც მეფემ ამის შესახებ შეიტყო, მან ბრძანა, რომ მეიოს ბალინტობერში კიდევ უფრო დიდი ტაძარი აეგოთ.
ეგეოსის ზღვის თემი

ეგეოსის ზღვის თემი (: ) — ბიზანტიის იმპერიის სამხედრო-ადმინისტრაციული პროვინცია. თემი ჩრდილოეთ ეგეოსის ზღვის ნაწილში მდებარეობდა.

ისტორია
ტერმინი " " (ეგეოსის კუნძულები), როგორც ადმინისტრაციული ერთეულის სახელი, პირველად საუკუნეში გაჩნდა. - საუკუნეებში, ეგეოსის კუნძულები კარაბისიონის კორპუსის ხოლო შემდგომ კიბიეაიოტონის შემადგენლობაში იყო. საუკუნის დასასრულიდან, ეგეოსის კუნძულებზე ორი ავტონომიური სამმართველო მდებარეობდა და ის სამხრეთ და ჩრდილოეთ ნაწილებად იყო დანაწევრებული. ეგეოსის ზღვის თემი 843 წელს უნდა შექმნილიყო: მისი პირველი სტრატეგოსი, ტაკტიკონ უსპენსკი, ისტორიულ წყაროებში პირველად 842-843 წლებში გამოჩნდა.

იმპერატორ კონსტანტინე პორფიროგენეტი მიხედვით, საუკუნისთვის თემს ეკუთვნოდა კუნძული: ლესბოსი (თემის ცენტრი), ლემნოსი, იმბროსი, ქიოსი (რომელიც შემდგომ სამოსის თემს გადაეცა), ტენედოსი, სპორადესი და კიკლადები. დარდანელის და მარმარილოს ზღვის რაიონებში, ეგეოსის ზღვის დრუნგოები ან სტრატეგოსები შესაძლოა ოფსიკიონის თემთან ერთად იყოფდა ძალაუფლებას.  ზოგიერთი ისტორიკოსის მოსაზრებით, როცა ეგეოსის ზღვის თემის, დოდეკანოსის კუნძულების საზღვაო სამმართველო დაიშალა, საუკუნეში მისგან სამოსის თემი წარმოიქმნა. 911 წელს, კრეტის ექსპედიციაზე, ეგეოსის ზღვის თემმა: 2 610 მენიჩბე და 400 ქვეითი გაგზავნა.

- საუკუნეებში თემი პატარა სამმართველოებად დაიყო. კუნძულ კიკლადებმა, სპორადებმა, ქიოსმა და აბიდოს რეგიონმა საკუთარი სტრატეგოსი შეიძინა. მოგვიანებით ეგეოსის ზღვის თემი რეგურალურ სამოქალაქო პროვინციად გადაიქცა, მას მხოლოდ მარმარილოს ზღვის რაიონები და კონსტანტინოპოლის შემოგარენი დარჩა. საუკუნეში, თემატური ფლოტის ნარჩენები, საიმპერატორო ფლოტის ნაწილი გახდა. საუკუნეში, ეგეოსის ზღვის თემი, როგორც ერთიანი პროვინცია, ოფსიკიონის თემს შეუერთდა. 1204 წელს, მეოთხე ჯვაროსნული ლაშქრობის შემდგომ, ბიზანტიის დაშლასთან ერთად, თემმა არსებობა შეწყვიტა.
ბაზარ-კორგონის რაიონი

ბაზარ-კორგონის რაიონი  — რაიონი ყირგიზეთში, შედის ჯალალაბადის ოლქის შემადგენლობაში. ადმინისტრაციული ცენტრია სოფელი ბაზარ-კორგონი.

მოსახლეობა
2009 წლის აღწერის მიხედვით, რაიონის 142 951 მცხოვრებიდან ყირგიზი იყო 79 442 ადამიანი (55,6 %), უზბეკი — 61 777 (43,2 %), უიღური — 713 (0,5 %), თურქი — 344 (0,2 %), რუსი — 402 (0,2 %).
ნოოკენის რაიონი

ნოოკენის რაიონი  — რაიონი ყირგიზეთში, შედის ჯალალაბადის ოლქის შემადგენლობაში. ადმინისტრაციული ცენტრია სოფელი მასი.

მოსახლეობა
2009 წლის აღწერის მიხედვით, რაიონის 117 055 მცხოვრებიდან ყირგიზი იყო 81 192 ადამიანი (69,4 %), უზბეკი — 32 702 (27,9 %), უიღური — 1 181 (1,0 %), ტაჯიკი — 456 (0,4 %), რუსი — 375 (0,3 %), თათარი — 313 (0,3 %), თურქი — 309 (0,3 %).
სუზაქის რაიონი

სუზაქის რაიონი  — რაიონი ყირგიზეთში, შედის ჯალალაბადის ოლქის შემადგენლობაში. ადმინისტრაციული ცენტრია სოფელი სუზაქი.

მოსახლეობა
2009 წლის აღწერის მიხედვით, რაიონის 241 198 მცხოვრებიდან ყირგიზი იყო 147 662 ადამიანი (61,2 %), უზბეკი — 83 551 (34,6 %), თურქი — 4 654 (1,9 %), ქურთი — 1 561 (0,6 %), რუსი — 1 061 (0,4 %), აზერბაიჯანელი — 875 (0,4 %), უიღური — 410 (0,2 %), თათარი — 361 (0,2 %).
თოქთოგულის რაიონი

თოქთოგულის რაიონი  — რაიონი ყირგიზეთში, შედის ჯალალაბადის ოლქის შემადგენლობაში. ადმინისტრაციული ცენტრია სოფელი თოქთოგული.

მოსახლეობა
2009 წლის აღწერის მიხედვით, რაიონის 86 306 მცხოვრებიდან ყირგიზი იყო 85 683 ადამიანი (99,3 %), რუსი — 188 (0,2 %), უზბეკი — 185 (0,2 %), უიღური — 145 (0,2 %), სხვა — 105 (0,1 %).
თრაკიის თემი

თრაკიის თემი — ბიზანტიის იმპერიის სამხედრო-ადმინისტრაციული პროვინცია. თემი მდებარეობდა ბალკანეთის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში.

ისტორია
თრაკიის თემი 680 წელს, ბულგარეთისგან მომდინარე საფრთხის საპასუხოდ შეიქმნა, რაც ნახსენებია ოფსიკიონის სტრატეგოსის, თეოდორეს ჩანაწერებში. თრაკიის რეალური სტატუსი გაურკვეველია, შესაძლოა ის თეოდორეს ორმაგი მმართველობის ქვეშ იყო ან ოფსიკიონის ადმინისტრაციულ ნაწილს წარმოადგენდა. ფაქტობრივად, 742 წლამდე, თრაკიის ავტონომიური მმართველობა არ დასტურდება, ხოლო თემის სტრატეგოსის ბეჭედი მხოლოდ საუკუნით თარიღდება. თემის დედაქალაქი ადრიანოპოლში მდებარეობდა.

 საუკუნეში იმპერატორ ირინე ათენელის მმართველობის ქვეშ, თრაკიას მაკედონიის თემი გამოეყო. მას შემდეგ თრაკიის დედაქალაქი არკადიოპოლიში გადავიდა. თემის ჩრდილოეთი საზღვრები ბიზანტიურ-ბულგარულ ომებში მკვეთრად მერყეობდა. თავდაპირველად, ის ანტიკურ თრაკიის რეგიონს მოიცავდა, მაგრამ კრუმისა და სიმეონ -ის დაპყრობების შედეგად, თემის საზღვრები სამხრეთისაკენ, ბალკანეთის მთებამდე დაიწია. ამდენად, საუკუნეში, თემი მხოლოდ აღმოსავლეთ თრაკიის აღმოსავლეთ ნაწილს მოიცავდა, ხოლო ჩრდილოეთში ქალაქ ანხიალოსამდე ვრცელდებოდა.  საუკუნიდან, თრაკია და მაკედონია ჩვეულებრივ შერწყმულია. ტერმინი საუკუნიდან დროებით ხმარებიდან ამოვარდა, მაგრამ ის ჯერ კიდევ გამოიყენება ზოგიერთი ისტორიკოსის მიერ, როგორც ანტიკური რეგიონის დასახელება.
სამუელ ჰანემანი

კრისტიან ფრიდრიხ სამუელ ჰანემანი ( დ. 10 აპრილი, 1755, — გ. 2 ივლისი, 1843) — გერმანელი ექიმი. ჰომეოპათიის ფუძემდებელი. დაამთავრა ლაიფციგის უნივერსიტეტის სამედიცინო ფაკულტეტი და 1799 წელს ერლანგენში მიიღო მედიცინის დოქტორის ხარისხი. ჰანემანმა შემოიღო ფარმაკოლოგიური სისტემა, ჰომეოპათიის სახით, რაც მდგომარეობს ისეთი წამლების მინიმალური დოზების გამოყენებაში, რომელთა დიდი დოზები ჯანმრთელ ორგანიზმში იწვევს აღნიშნული დაავადების მსგავს სიმპტომებს. სისხლის გამოშვების, პირღებინების საშუალებების წინააღმდეგი იყო, რომელსაც ბოროტად იყენებდნენ იმდროინდელი ექიმები. დიდ მნიშვნელობას ანიჭებდა ჰიგიენასა და დიეტეტიკას.
სიამოვნების პრინციპის მეორე მხარეს

სიამოვნების პრინციპის მეორე მხარეს — ზიგმუნდ ფროიდის 1920 წელს დაწერილი ესეი, რომელშიც იგი განიხილავს მარტივი, სიამოვნების პრინციპის მეორე მხარეს. წინად, ფროიდი მხოლოდ სექსუალურ ინსტინქტებს (ლიბიდო ან ეროსი) არსებობას აღიარებდა, ამ ესეში იგი გამოყოფს სიკვდილისადმი სწრაფვას, რომელსაც მოგვიანებით ფროიდის მიმდევრებმა სიმბოლურად „თანატოსი“ უწოდეს. პირველი, მეორე და მესამე თავები ეფუძნება ფროიდის კლინიკურ გამოცდილებას, ხოლო მეოთხედან მეშვიდე თავის ჩათვლით ფროიდი განავრცობს და წინა თავებში მოცემული მონაცემებით სპეკულირებს.

შინაარსი
კლინიკური გამოცდილება (თავი: -)
პირველ თავში ფროიდი წერს ფსიქიკური პროცესების ავტომატურ რეგულაციაზე სიამოვნების პრინციპის მეშვეობით და აღწერს ამ პრინციპის „ძლიერ ტენდენციას“, ასევე იგი აღწერს სიამოვნების პრინციპის გამონაკლისებს.

მეორე თავს ფროიდი იწყებს ტრავმული ნევროზების აღწერით, იგი ასევე განიხილავს განსხვავებას სიტყვებს „დაფრთხობა,“ „შიში“ და „შფოთვა“-ს შორის, რასაც იგი ტრავმულ ნევროზთან აკავშირებს. შემდგომ იგი სიზმრის ფუნქციაზე საუბრობს. ამ განხილვას, ფროიდი ფსიქიკური აპარატის მოქმედების ყველაზე ადრეულ ფორმის განხილვამდე მიჰყავს – ბავშვის თამაშები და თუ რა როლი უკავია აკვიატებულ განმეორებას ამ თამაშებში.

მესამე თავს, ფროიდი, იწყებს ფსიქოანალიტიკური ტექნიკის მიზნებზე საუბრით, საიდანაც იგი გადადის აკვიატებული განმეორების მექანიზმის განხილვაზე. ფროიდი მკაფიოდ მიჯნავს სიამოვნების პრინციპის და აკვიატებული განმეორების მექანიზმებს.

სპეკულირება (თავი: -)
მეოთხე-მეშვიდე თავებში ფროიდი სპეკულირებს და ცდილობს მისი წამოჭრილი მოსაზრების საფუძველი გამოძახილი ბიოლოგიის მეცნიერებაში იპოვოს. იგი აგრეთვე განიხილავს მაზოხიზმს, როგორც კლინიკურ სიმპტომს, რასაც იგი თანატოსური ინსტინქტის არსებობას მიაწერს.
რიუ-ვერმელიუ

რიუ-ვერმელიუ — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მიეკუთვნება ბელუ-ორიზონტის აგლომერაციის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კონსეისან-დუ-მატუ-დენტრუს შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 13 645 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 13,83 კმ²-ზე. ფართობი 986 561 კმ²-ია.
სანტუ-ანტონიუ-დუ-იტამბე

სანტუ-ანტონიუ-დუ-იტამბე — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მიეკუთვნება ბელუ-ორიზონტის აგლომერაციის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კონსეისან-დუ-მატუ-დენტრუს შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 136 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 13,53 კმ²-ზე. ფართობი 305 737 კმ²-ია.
სანტუ-ანტონიუ-დუ-რიუ-აბაიშუ

სანტუ-ანტონიუ-დუ-რიუ-აბაიშუ — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 550 მეტრზე. მიეკუთვნება ბელუ-ორიზონტის აგლომერაციის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კონსეისან-დუ-მატუ-დენტრუს შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 777 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 16,57 კმ²-ზე. ფართობი 107 269 კმ²-ია.
სან-სებასტიან-დუ-რიუ-პრეტუ

სან-სებასტიან-დუ-რიუ-პრეტუ — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მიეკუთვნება ბელუ-ორიზონტის აგლომერაციის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კონსეისან-დუ-მატუ-დენტრუს შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 613 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 12,6 კმ²-ზე. ფართობი 128 002 კმ²-ია.
სერა-აზულ-დი-მინასი

სერა-აზულ-დი-მინასი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მიეკუთვნება ბელუ-ორიზონტის აგლომერაციის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კონსეისან-დუ-მატუ-დენტრუს შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 220 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 19,31 კმ²-ზე. ფართობი 218 595 კმ²-ია.
სერუ

სერუ — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 835-2002 მეტრზე. მიეკუთვნება ბელუ-ორიზონტის აგლომერაციის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კონსეისან-დუ-მატუ-დენტრუს შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 20 835 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 17,11 კმ²-ზე. ფართობი 1 217 813 კმ²-ია.
სტეფან უროშ III

სტეფან უროშ ცნობილი როგორც სტეფან დეჩანელი (დ. 1285 — გ. 11 ნოემბერი, 1331) — სერბეთის მეფე 1322–1331 წლებში. მეფე სტეფან მილუტინის და სერბი არისტოკრატი ელენას ვაჟი. მეფეების, სტეფან დუშანის და სიმეონ უროშის მამა. მისი მეტსახელი უკავშირდება დეჩანის მონასტერს, რომელიც მისივე ბრძანებით აიგო. სერბეთის მართლმადიდებელმა ეკლესიამ სტეფან დეჩანელი წმინდანად შერაცხა.