სულების მუზეუმი

} ) ― რომაული მუზეუმი, ასევე მოიხსენიებენ, როგორც განსაწმენდი ან სამსჯავროს მუზეუმი. ჩიესა დელ საკრო კუორე დელ სუფრაჯიოს ეკლესიის გვერდით მდებარე პატარა, გოთიკური სტილით აგებულ ოთახში სწორედ ეს მუზეუმია განთავსებული. მის ვიტრინებში ვხედავთ ტანსაცმელსა და საგნების ფოტოებს, რომლებზეც, როგორც ამბობენ, სამსჯავროში მყოფი სულების კვალია.

რწმენა სამსჯავროს შესახებ
„პურგტორიის“, ანუ სამსჯავროს იდეა კათოლიკურ ეკლესიაში ყოველთვის არსებობდა, მიუხედვად იმისა, რომ ის ბიბლიაში არაა მოცემული. ეს აზრი მეთერთმეტე საუკუნეში გაჩნდა, როდესაც კათოლიკე ბერმა იქადაგა, რომ გაიგონა, თუ როგორ წუწუნებდნენ დემონები სულების დაკარგვის გამო, რადგან ისინი სამსჯავროდან სამოთხეში ავიდნენ ცოცხალთა ლოცვის შედეგად. კათოლიკეები ფიქრობენ, რომ სული, რომელსაც ცუდი და კარგი საქმეები თანაბრად აქვს ჩადენილი, სამსჯავროში „იჭედება“ და უწევს დედმიწაზე იხეტიალოს, სანამ ცოცხალი ადამიანები მისთვის არ ილოცებენ. სწორედ ამის გამო, მუზეუმის ვიზიტორები ლოცულობენ სამსჯავროში მყოფი სულების გათავისუფლებისა და სამოთხეში ასვლისათვის.

მუზეუმის შექმნა
1897 წელს ხანძარმა დაწვა ჩიესა დელ საკრო კუორე დელ სუფრაჯიოს სამლოცველო. მღვდელმა, ვიქტორ ჟუემ, საკურთხევლის უკანა კედელზე დაინახა ადამიანის აჩრდილი, რომელსაც სევდიანი და მელანქოლიური გამომეტყველება ჰქონდა, მისი სახე ცეცხლით იყო ამომწვარი კედელზე. მისი აზრით, გარდაცვლილი ადამიანის სული სამსჯავროში იყო და ცდილობდა ცოცხალ ადამიანებთან კონტაქტის დამყარებას.

სწორედ ამ კონკრეტულმა მოვლენამ ჩაუყარა საფუძველი მუზეუმს. ვიქტორ ჟუემ გადაწყვიტა მოეძებნა დოკუმენტები მსგავსი ფაქტების შესახებ. კვლევა მოსალოდნელზე რთული აღმოჩნდა, მაგრამ მან მოიძია მრავალი ისტორიული მასალა, სადაც ნაჩვენები იყო შემდეგი რწმენა: გარდაცვლილები, რომლებიც ვერ გადიოდნენ სამსჯავროდან, რადგან თანაბრად ჰქონდათ ჩადენილი ბოროტებაც და სიკეთეც, ცდილობდნენ მიეპყროთ ჯერ კიდევ ცოცხალი ხალხის ყურადღება, რათა ეთხოვათ მათთვის ლოცვა და გადასულიყვნენ სამოთხეში.

კოლექცია
მუზეუმის კოლექცია თავმოყრილია ვესტერის ერთ ოთახში. ერთი ვიტრინა შეიცავს ათამდე დოკუმენტს და ფოტოს, მათ შორის:

გარდაცვლილი პალმირა რასტელის მიერ მარია ზაგანტის ლოცვათა წიგნზე 1871 წელს დატოვებული სამი თითის ანაბეჭდი;
გარდაცვლილი ქალბატონი ლელექსის მიერ მისი ვაჟის, ჯუზეპეს ტილოს პერანგის სახელოზე დატოვებული თითის ანაბეჭდების ფოტოსურათი. გადაღებულია 1789 წელს, ბელგიაში;
მონაზონი მარია დი სან ლუიჯი გონზაგას დატოვებული თითის ანაბეჭდი. მისი წარწერის მიხედვით, მარია 1894 წელს გამოეცხადა მონაზონ მარია დელ საკრო კუორეს და დახმარება სთხოვა სამსჯავროდან გაღწევაში;
ანაბეჭდი მარგარიტ დემერლეს წიგნზე, ელინგენის სამრევლოში, რომელიც მისმა დედამთილმა დატოვა 1815 წელს, გარდაცვალებიდან 30 წლის შემდეგ. ანაბეჭდი ამომწვარია წიგნის ფურცლებზე და მფლობელის თქმით, მასთან ისეთი არავინ მისულა, ვისაც ფურცლების მსგავსად დაწვა შეეძლო.
ხეზე ამომწვარი ხელი და ჯვარი, აღმოჩენილი ერთ-ერთი მრევლის სახლში.

გარდა ამისა, ვხვდებით სხვა ქსოვილებს, თავის ქალებს, ბრილიანტებს, ღამის პერანგებსა და ხის ფიცრებს, რომლებიც დაცულია ვიტრინებში. საგნების უმეტესობას აქვს „ცეცხლის ანაბეჭდები“, ანუ ცეცხლით ამომწვარი თითის ანაბეჭდები. ეს საგნები დათარიღებულია ძირითადად მე-18 და მე-19 საუკუნეებით.

მუზეუმის თანამედროვე ფუნქცია
გასაჭირში ჩავარდნილი სულების განთავისუფლება ეკლესიისთვის და ოჯახის წევრებისთვის, რომლებსაც ახლობლები გარდაეცვალათ, პრიორიტეტად იქცა. 2 ნოემბერი დაწესდა, როგორც სულთა დღე. ითვლება, რომ ცოცხალთა ლოცვას შეუძლია სამსჯავროში მყოფი გარდაცვლილებისათვის შუამავლობის გაწევა. ამ გზით, სული სამოთხეში გადავა და სამუდამოდ სამსჯავროში ყოფნა არ მოუწევს.  ეკლესიაც და მუზეუმიც ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული და ტურისტების აზრით, საშიში იტალიური ღირსშესანიშნაობაა

წყაროები ინტერნეტში
..
..
..