iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
სელფიჯა ციუ

სელფიჯა ციუ – ალბანელი მწერალი და პირველი ალბანელი ქალი, რომელმაც პირველად გამოსცა ლიტერატურა ალბანეთში ეს მოხდა მაშინ, როდესაც ის 17 წლის იყო, 1935 წლის 28 ნოემბერს, სელფიჯამ გამოაქვეყნა ლექსი გაზეთ -ზე, სახელწოდებით . ამ სტატიას მოჰყვებოდა სხვა მრავალი გამოქვეყნებული ჟურნალებ. რამდენიმე მათგანი ცნობილი იყო შემდეგი სახელებით: „ბოტა ე რე“, „დიანა“, „ჯავა“, „დრიტა“, „სტიპი“. იმ წლებში ალბანეთში ქალის ნაწერები არ იყო გავრცელებული, ასე რომ სელფიჯა ახალგაზრდა მწერლებს იმედს აძლევდა. ის პირველ ჩანახატებს თითქმის „თვითაღიარების დღიურებს“ უწოდებდა, მაგრამ ისინი თავისი შეწუხებული სულის ანარეკლი იყო. ის არის 1930-იანი წლების ალბანელი მწერალთა ჯგუფის ნაწილი. ის ასევე იყო ერთ-ერთი პირველი ალბანელი ფემინისტი.

ადრეული ცხოვრება
იგი დაიბადა გიროკასტრას ვაროშის რაიონში, შეძლებული მოქალაქის ოჯახში, საბითუმო ვაჭრის იბრაჰიმ ციუს ქალიშვილის წიაღში. ბავშვობა გაატარა მშობლიურ ქალაქში, სადაც დაამთავრა გოგონათა სკოლა „ურან ბუნდო“. ის შეხვდა და დაუმეგობრდა მუსინე კოკალარის, პირველ ალბანელ ქალს, რომელმაც რომანი გამოსცა. ის შეხვდა იმდროინდელ ჟურნალისტებს, ნონდა ბულკას, პეტრო მარკოს და კოლე ბერიშას, კომუნისტური ჯგუფების წევრებს.
სწავლობდა ფლორენციაში, შემდეგ კი სწავლა განაგრძო საფრანგეთის გრენობლში, სადაც გაიცნო მისი მომავალი ქმარი, ჯემალ ბროჯა მასთან ერთად გახსნა წიგნის მაღაზია შკოდერში.
ბროჯა ალბანეთის კომუნისტურ პარტიას შეუერთდა დრიტა კოსტურისა და ნეჯმიჯე ხოჯასთან ერთად, ის იყო უკანონო დემონსტრაციის ერთ-ერთი ორგანიზატორი. იმდროინდელ პრემიერ-მინისტრს მუსტაფა კრუჯას ჰქონდა გადაწყვეტილი "ჯიროკატრიელი" გოგონასთვის სიკვდილით დასჯა, მაგრამ საბოლოოდ ის ციხიდან გაათავისუფლეს. 1947 წლიდან მისმა ოჯახმა ორჯერ განიცადა დეპორტაცია, ჯერ კურველუშში, შემდეგ კი გრადიშტეში.პირველი რეაბილიტაციის შემდეგ საფრანგეთში განათლებული ქმარი ჯემალი სახალხო თეატრის ერთ-ერთი დამფუძნებელი გახდა, რომელსაც თითქმის ორი ათწლეულის მანძილზე ხელმძღვანელობდა. 1998 წელს ბროჯამ გამოაქვეყნა ლექსები წიგნში და მათ " " უწოდა . იგი გარდაიცვალა 85 წლის ასაკში 2003 წელს ტირანაში.
ოროჯოლარის ეკლესია

ოროჯოლარის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ნინოწმინდის მუნიციპალიტეტის სოფელ ოროჯოლარში.

აღწერა
ოროჯოლარის მონოფიზიტური ტაძარი სოფელში დაბალი გალავნით შემოზღუდულ ველზე დგას. აგებულია სხვადასხვა ზომის ტუფის ქვით. წარმოადგენს დარბაზულ ნაგებობას, რომელიც ხის თაღნარით სამ ნავადაა გატიხრული. გადახურვა კოჭოვანია. კედლებში მეორადი გამოყენებით ჩატანებულია შუა საუკუნეების საფლავის ქვები და ტოლკმლავა ჯვრის რელიეფი. აღმოსავლეთის ფასადში სარკმლის ქვეშ ჩადგმულია ადრეშუა საუკუნეების სტელის სვეტი წიწვისებური ორნამენტით. ტაძრის აღმოსავლეთ კედელში ჩადგმული იყო დიდი ბარელიეფი ანგელოზისა და ქტიტორის გამოსახულებით, რომელიც ამჟამად ვარძიის მუზეუმ-ნაკრძალშია დაცული. ბარელიეფი საუკუნით თარიღდება. გამოსახულებებს ახლავს დაქარაგმებული წარწერები: "დრნგ", "მჴეცი", "დლკ", "სიმონ"; სავედრებელი წარწერა: "ქრისტე შეიწყალე მჴეცი". ტაძარი განათებული იყო ფართო, თაღოვანი და სწორკუთხა სარკმლებით. საკურთხეველი ნახევარწრიული და აწეულია. გვერდით დამხმარე ოთახები არ აქვს.
ოლეგ კრიშტალი

ოლეგ კრიშტალი (დ. 5 ივლისი, 1945, კიევი ) — უკრაინელი ბიოფიზიკოსი და ნეიროფიზიოლოგი. უკრაინის მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის აკადემიკოსი ( 1997 წ. ). სსრკ და უკრაინის სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი მეცნიერებისა და ტექნოლოგიების დარგში. ბიოლოგიურ მეცნიერებათა დოქტორი (1981). პროფესორი (1983). სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის (შემდგომში ) წევრ-კორესპონდენტი 1985 წლიდან . ევროპის აკადემიის წევრი ( 1990 წლიდან).

ბიოგრაფია
დაიბადა კანევსკის ნაკრძალის დირექტორის, მოგვიანებით კიევის უნივერსიტეტის უხერხემლოთა ფიზიოლოგიის კათედრის პროფესორის, ენტომოლოგ ალექსანდრ კრიშტალის ოჯახში.

დაამთავრა კიევის უნივერსიტეტის ფიზიკის ფაკულტეტი მოლეკულური ფიზიკის სპეციალობით (1968).

1970 წლიდან მუშაობს უკრაინის ა. ბოგომოლეცის სახელობის ფიზიოლოგიის ინსტიტუტში ჯერ უმცროსი, ხოლო შემდეგ უფროსი მეცნიერ-მუშაკის თანამდებობებზე. 1982 წლიდან დღემდე ხელმძღვანელობს ინსტიტუტში უჯრედული მემბრანების ფიზიკური და ქიმიური ბიოლოგიის განყოფილებას, 2003 წლიდან იყო დირექტორის მოადგილე, ხოლო 2010 წლიდან — ინსტიტუტის დირექტორი. .

2013 წლის სექტემბრის მდგომარეობით, კრიშტალი შედის შედის უკრაინის ერთ-ერთ ყველაზე ციტირებულ მეცნიერთა ათეულში.

მეცნიერის ხელმძღვანელობით მიმდინარეობს კვლევები ამ მექანიზმების ფიზიკოქიმიურ და ფარმაკოლოგიურ თვისებებზე არაერთი ახალი მეთოდის გამოყენებით. ოლეგ კრიშტალის სამეცნიერო კვლევის შედეგები შეჯამებულია 300-ზე მეტ პუბლიკაციაში საერთაშორისო და უკრაინულ ჟურნალებში. ის არის მეცნიერული აღმოჩენის — ნერვული უჯრედების სომის მემბრანის შერჩევითი გამტარობის ფენომენის თანაავტორი.

მეცნიერი დიდ დროს უთმობს ახალგაზრდა სპეციალისტების მომზადებას სხვადასხვა დონეზე, რომელთა შორის არიან უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები, ასპირანტები, დოქტორები. მისი ხელმძღვანელობით დაცული იქნა 20-ზე მეტი საკანდიდატო და სადოქტორო დისერტაცია.

ოლეგ კრიშტალი მუშაობდა მოწვეულ პროფესორად კიუშუს უნივერსიტეტში ( იაპონია ), ჰარვარდის უნივერსიტეტში (აშშ), მადრიდის კომპლუტენსეს უნივერსიტეტში ( ესპანეთი ) და პენსილვანიის უნივერსიტეტში ( აშშ ).

მეცნიერი ჟურნალ „ ნეიროფიზიოლოგიის“ სარედაქციო კოლეგიის წევრია. შედის რამდენიმე საერთაშორისო ჟურნალის სარედაქციო საბჭოში: „ ევროპული ნევრომეცნიერების ჟურნალი“, „ნეირომეცნიერება„" „ფიზიოლოგიური მიმოხილვები.“ ხელმძღვანელობს უკრაინის ნეირომეცნიერების ეროვნულ კომიტეტს და არის უკრაინის ფიზიოლოგიური საზოგადოების პრეზიდენტი.

მეცნიერების გარდა, ოლეგ კრიშტალი დაკავებულია ლიტერატურული საქმიანობით, იგი ავტორია ორი რომანის : 1) რომანი (გამოქვეყნდა ჟურნალში , 1995 წელს, მიიღო ჟურნალის ოქროს მედალი წლის საუკეთესო რომანისთვის. 2000 წელს გამოქვეყნდა საფრანგეთში სახელწოდებით ); 2) რომანი-ესე „ჩიტების გალობისკენ“ (ნაწყვეტი სათაურით „ჩუმად ყოფნის დროსაც კი ვყვირივართ“ გამოქვეყნდა ჟურნალ „ოქტომბერში“) .

ტარას შევჩენკო ს სახელობიდკიევის ეროვნული უნივერსიტეტის ყოფილი სტუდენტი. მჭიდრო კავშირს ინარჩუნებს ამ საგანმანათლებლო დაწესებულებასთან. ოლეგ კრიშტალის განყოფილებაში ყოველთვის მუშაობენ კურსდამთავრებულები, რომლებიც შემდგომ მისი ასპირანტები ხდებიან.
ედუარდ კლარი

ედუარდ კლარი (; დ. 1863, პოლტავა — გ. 1922, თბილისი) — საქართველოში მოღვაწე რუსი ფოტოგრაფი.

ბიოგრაფია
ედუარდ კლარი დაიბადა 1863 წელს უკრაინის ქალაქ პოტავაში. ხარკოვის უნივერსიტეტში სწავლობდა ქიმიის ფაკულტეტზე და ფოტოგრაფიასაც იქ დაეუფლა. 1893 წელს იგი თბილისში გადმოსახლდა და იჯარით აიღო ცნობილი ფოტოგრაფის ვლადიმერ ბარკანოვის ყოფილი ატელიე. შემდეგ ქალაქის ცენტრში, გოლოვინის პროსპექტზე საკუთარი ფოტოსალონი გახსნა. იყო ოპერის თეატრის ფოტოგრაფი, ადგილობრივი და ჩამოსული მსახიობები მხოლოდ მის ატელიეში იღებდნენ სურათებს. ედუარდ კლარის ფოტოები გამოირჩეოდა გემოვნებით და სინატიფით. 1897 წელს პირველ კავკასიურ ფოტოგამოფენაზე მან ბრინჯაოს მედალი მიიღო, ხოლო საიუბილეო კავკასიურ გამოფენაზე 1901 წელს, ოქროს მედალი. ფოტოგრაფი ედუარდ კლარი იღებდა ხატვის გაკვეთილებს ცნობილი მხატვრის გიგო გაბაშვილის სახელოსნოში, კარგად უკრავდა ვიოლინოზე.

ე. კლარის მიერ არის გადაღებული არტურ ლაისტის ჩამოსვლა საქართველოში, 1912 წელს ი. გოგებაშვილის დაკრძალვა, ამიერკავკასიის რკინიგზის ცალკეული უბნის მშენებლობის კადრები. საუკუნის 20-იან წლებში იგი საცხენოსნო სპორტმა გაიტაცა. ე. კლარი ფოტოგრაფიულად იღებდა ყველა შეჯიბრებას ძველი თბილისის დიდუბის იპოდრომზე, სადაც იგი ერთ-ერთი გადაღების დროს გარდაიცვალა.
საჰიბ ჰასანოვი

საჰიბ ჰასანოვი (, სრული სახელი: ; ) — შავი იანვრის ტრაგედიის მსხვერპლი.

ბიოგრაფია
დაიბადა 1949 წელში, გადაბეის რაიონის სოფელ ისალიში. მუშაობდა გაზეთების ჯიხურში გამყიდველად. 20 იანვარს, დილით ადრე, სამსახურში მიდიოდა თავისი მანქანით. ინშათჩილარის გამზირზე ჯარისკაცებმა მანქანას ცეცხლი გაუხსნეს, ტყვია შუბლში მოხვდა და დაკარგა მართვის უნარი. ამის შემდეგ მანქანას ხელმეორედ ესროლეს. სხეულზე რვა ცეცხლსასროლი ჭრილობა აღენიშნებოდა. დაიღუპა სემაშკოს საავადმყოფოში.

დაკრძალეს შეჰიდთა ხეივანში.
სერგეი ჩერენკევიჩი

სერგეი ჩერენკევიჩი ( დ. 20 ივლისი, 1942, პოლენიჩიცა, ბარანოვის ოლქი) — საბჭოთა და ბელარუსი ბიოფიზიკოსი. ბელარუსის მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის აკადემიკოსი ( 2009 ; წევრ-კორესპონდენტი 2004 წლიდან), ბიოლოგიურ მეცნიერებათა დოქტორი ( 1989 წ. ), პროფესორი ( 1990 წ. ).

ბიოგრაფია
სერგეი ჩერენკევიჩი დაიბადა სოფელ პოლენიჩიცში ( ბარანოვიჩის რაიონი, ბრესტის ოლქი ). 1959 წელს დაამთავრა სტოლოვიჩის საშუალო სკოლა ( ბარანოვიჩის რაიონი ) და ჩაირიცხა ბელარუსის სახელმწიფო უნივერსიტეტში ფიზიკის ფაკულტეტზე, რომელიც 1964 წელს დაამთავრა ბირთვული ფიზიკის განხრით და ჩააბარა იმავე უნივერსიტეტის ასპირანტურაში. 1969 წელს დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია „ ოპტიკის“ მიმართულებით. მუშაობდა ბირთვული ფიზიკისა და ბიოფიზიკის განყოფილებებში ( 1973 წელს მისი დაარსების შემდეგ). სერგეი ჩერენკევიჩი სწავლობდა ილინოისის ტექნოლოგიურ უნივერსიტეტში, პენსილვანიის უნივერსიტეტში, კალიფორნიის უნივერსიტეტში და ჰოლანდიის კიბოს ინსტიტუტში. 1980-2017 წლებში ხელმძღვანელობდა ბელორუსის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ბიოფიზიკის განყოფილებას. 1989 წელს დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია ბიოფიზიკაში . 2017 წლიდან არის ბელარუსის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ბიოფიზიკის კათედრის პროფესორი.

სერგეი ჩერენკევიჩის ხელმძღვანელობით დაცული იქნა 29 საკანდიდატო და 3 სადოქტორო დისერტაცია, მეცნიერი ბელორუსის სახელმწიფო უნივერსიტეტში ავტორია მთელი რიგი კურსებისა და სპეციალური კურსების („ბიოსისტემების ფიზიკა“, „უჯრედის ბიოფიზიკა “, „მემბრანული სისტემების ფიზიკა“, „კომპლექსური სისტემების ბიოფიზიკა “ და სხვ.).

სამეცნიერო საქმიანობა
სერგეი ჩერენკევიჩის სამეცნიერო ნაშრომები ეძღვნება უჯრედულ ბიოფიზიკას, უჯრედულ ინჟინერიას და ბიოინფორმატიკას. 1967 წელს დაამთავრა ასპირანტურა. აღწერა აზოტოვანი ფუძეების და ნუკლეინის მჟავების მანათობელი თვისებები ( 1969 წ. ). 1969 წელს დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია ოპტიკაში. 1970 წელს მიიღო ასოცირებული პროფესორის წოდება.

მეცნიერმა შეისწავლა უჯრედების ქცევა ცვალებად (მათ შორის ექსტრემალურ) პირობებში. დაასაბუთა იდეა უჯრედშიდა რედოქს ფაქტორების მონაწილეობის შესახებ უჯრედის ჰომეოსტაზის შენარჩუნებაში, ჩამოაყალიბა გზა უჯრედის მდგომარეობის აღწერისთვის ეფექტური რედოქს პოტენციალისა და რედოქს ბუფერული სიმძლავრის ცნებების გამოყენებით. მან აღწერა სისხლის უჯრედებში, იმუნურ სისტემასა და სისმსივნურ უჯრედებში რიგი ფენომენები და დაადგინა რეაქტიული ჟანგბადის სახეობების, კერძოდ წყალბადის ზეჟანგის სასიგნალო ფუნქციები. ჩერენკევიჩმა შეიმუშავა ნერვულ ქსელებზე დაფუძნებული კომპიუტერული სისტემების ფუნქციონირების პრინციპები და დაადგინა ახალი კანონი მათი მომზადებისთვის. მეცნიერმა ასევე შეიმუშავა არაერთი გამოყენებითი დიაგნოსტიკური და მედიკამენტების ეფექტურობის შესამოწმებელი მეთოდი.

ილდოები
სერგეი ჩერენკევიჩი არაერთი ჯილდოს და პრემიის მფლობელია. მათ შორის აღსანიშნავია: სამკერდე ნიშანი „ საბჭოთა კავშირის გამომგონებელი“, ბელარუსის რესპუბლიკის განათლების წარჩინებული მოღვაწე ( 1999 წ. ) და 2002 წელს მინიჭბული ბელარუსის რესპუბლიკის სახელმწიფო პრემია.
არიადნა გუტიერესი

არიადნა გუტიერესი არევალო (; დ. 25 დეკემბერი, 1993) — კოლომბიელი მსახიობი, მოდელი და სილამაზის კონკურსის გამარჯვებული. 2014 წელს გახდა „მის კოლომბია“, 2015 წელს წარმოადგინა კოლომბია „მის სამყაროს“ კონკურსზე და დაიკავა პირველი მეორე ადგილი მას შემდეგ, რაც მასპინძელმა სტივ ჰარვიმ შეცდომით გამოაცხადა გამარჯვებულად. გათამაშების შემდეგ გამოჩნდა ფილმში : დაბრუნება და დიდი ძმა 1-ში..

ადრეული წლები
გუტიერესი დაიბადა სინსელეხოში, კოლომბია. როდესაც ის შვიდი თვის იყო, მისი მშობლები გადავიდნენ ბარანკილიაში, სადაც გაიზარდა. სწავლობდა ბარანკილიის გერმანულ სკოლაში. არის მის სამყარო 2014 და მის კოლომბიის 2013 წლის გამარჯვებული პაულინა ვეგას ბიძაშვილი.

კარიერა
2014 წელს გუტიერესმა მიიღო მის სუკრეს ტიტული. 2014 წელსვე მის კოლომბიის გვირგვინის მფლობელი გახდა. ამჟამად პროფესიონალ მოდელად მუშაობს.

გუტიერესი 2014 წელს მონაწილეობდა „მის კოლომბია“-ში, წარმოადგენდა სუკრეს დეპარტამენტს, სადაც მან მოიპოვა მის კოლომბიის ტიტული.

გუტიერესი წარმოადგენდა კოლომბიას მის სამყაროს 64-ე კონკურსზე და იგი შეცდომით მისი ქვეყნიდან გამარჯვებულად მასპინძელმა სტივ ჰარვიმ დაასახელა. თუმცა, გუტიერესისათის გვირგვინის დადგმის შემდეგ, ჰარვი მიხვდა, რომ არასწორად წაიკითხა შედეგი და უნდა გამოეცხადებინა იგი პირველ მეორეადგილოსნად, ხოლო ფილიპინელი პია ვურტცბახი გამარჯვებულად.

მოგვიანებით გუტიერესმა ამ მოვლენას „დამამცირებელი“ უწოდა. კოლომბიის რადიოსადგურზე მან აღნიშნა რომ ეს იყო „დიდი უსამართლობა და ძალიან დამამცირებელი ჩემთვის“.

გუტიერესი გამოჩნდა 2017 წლის ფილმი : დაბრუნება ამერიკელ მსახიობ ვინ დიზელთან ერთად.

პირადი ცხოვრება
გუტიერესი ცხოვრობს მაიამიში, ფლორიდაში. დიგი არის მის კოლომბია 2013-ისა და მის სამყარო 2014 წლის გამარჯვებული პაულინა ვეგას ბიძაშვილი.
ხეთის წმინდა სოფიოს ეკლესია

ხეთის წმინდა სოფიოს ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ხობის მუნიციპალიტეტის სოფელ ხეთაში.

აღწერა
ხეთის წმინდა სოფიოს ეკლესიის სიგრძე 9 მეტრია, სიგანე 6, კედლის სისქე კი 1 მეტრი. ტაძარს ირგვლივ გალავანი უვლის, შესასვლელში ოთხკუთხა კოშკის ნაშთია დარჩენილი, რომელიც ტაძრის ჩრდილოეთ მხარეს მდებარეობს. შიდა ეზოს ფართობი დაახლოებით 1000 კვ. მეტრია, ეკლესია, კოშკი და გალავანიც ნაგებია ადგილობრივი კირქვით.
უნივერსიტეტების საერთაშორისო ასოციაცია

უნივერსიტეტების საერთაშორისო ასოციაცია ( ) — უმაღლესი განათლების სფეროში მოღვაწე არასამთავრობო ორგანიზაცია, რომელსაც ხელმძღვანელობს წევრები. იგი მოიცავს 130-ზე მეტი ქვეყნის 600-ზე მეტ უმაღლეს სასწავლებელს და ორგანიზაციას. არის იუნესკოს ოფიციალური პარტნიორი. მისი სამდივნო დაფუძნებულია პარიზში და მდებარეობს იუნესკოს შტაბ-ბინაში.

ისტორია
უნივერსიტეტების საერთაშორისო ასოციაცია შეიქმნა იუნესკოს ეგიდით 1950 წლის 9 დეკემბერს ნიცაში, უნივერსიტეტების საერთაშორისო კონფერენციის დროს. მისი მიზანი იყო და რჩება მსოფლიოს უმაღლეს სასწავლებლებს შორის თანამშრომლობის წახალისება.

მმართველობა
ასოციაციის მმართველი ორგანოებია გენერალური ასამბლეა და ადმინისტრაციული საბჭო. გენერალური კონფერენცია, რომელიც იმართება ხუთ წელიწადში ერთხელ, კენჭისყრით ირჩევს ადმინისტრაციულ საბჭოს, რომელიც შედგება პრეზიდენტისა და 14 წევრისაგან. სამდივნო ახორციელებს მმართველი ორგანოების მიერ მიღებულ სტრატეგიას.

წევრები
2022 წლის 1 იანვრის მდგომარეობით, უნივერსიტეტების საერთაშორისო ასოციაცია ითვლის 600-ზე მეტ წევრს (დაწესებულებებს, ორგანიზაციებს, ფილიალებსა და ასოცირებულ კომპანიებს) მსოფლიოს 130-ზე მეტ ქვეყანაში.
პაველ პერნიკოვის დევნა

პაველ პერნიკოვის დევნა — ბელარუსის ხელისუფლების მიერ უფლებადამცველის და ვიკიპედიის რამდენიმე ენობრივი განყოფილების რედაქტორის პაველ პერნიკოვის სისხლისსამართლებრივი დევნა. 2022 წელს პაველ პერნიკოვს მიესაჯა ორი წლით თავისუფლების აღკვეთა რუსულ ვიკიპედიაზე ორი სტატიის და ბელარუსულ ვიკიპედიაზე ერთი სტატიის, ასევე ადამიანის უფლებათა საერთაშორისო საზოგადოების ვებსაიტზე მასალების გამოქვეყნებისთვის. ბელარუსის უფლებადამცველმა ორგანიზაციებმა პერნიკოვი პოლიტიკურ პატიმრად აღიარეს.

წინაისტორია
პაველ პერნიკოვი სწავლობდა პუშკინის სახელობის ბრესტის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიულ ფაკულტეტზე „საჯარო ადმინისტრირებას და ეკონომიკას.“ 2013 წელს მონაწილეობდა სტუდენტური ნამუშევრების კონკურსში ადამიანის უფლებათა მსოფლიო კონფერენციის 20 წლის იუბილეზე, მიიღო დიპლომი ბელარუსის რესპუბლიკაში გაეროს წარმომადგენლობისგან. 2014 წელს მონაწილეობდა რესპუბლიკურ სამეცნიერო და მეთოდოლოგიურ სემინარში „განათლების სამეცნიერო და მეთოდოლოგიური ასპექტები ადამიანის უფლებათა სფეროში“, გააკეთა მოხსენება „რეკომენდაციები უმაღლეს განათლებაში ადამიანის უფლებათა განათლების სისტემის გაუმჯობესების შესახებ.“ აქტიურად იბრძოდა ადამიანის უფლებების დაცვისთვის ბრესტის რეგიონში.

დაკავება
2022 წლის 28 მარტს ბრესტის რეგიონის პროკურატურამ განაცხადა სასამართლოში სისხლის სამართლის საქმის გადაცემის შესახებ ადრე დაკავებული „ბრესტის 30 წლის უმუშევარი მკვიდრის“ წინააღმდეგ, სადაც ვიკიპედიის მონაწილეებმა ამოიცნეს მონაწილე 12402. პროკურატურის თქმით, 2020-2021 წლებში პერნიკოვმა „საზოგადოებას მიზანმიმართულად ცრუ ინფორმაცია მიაწოდა ბელარუსის რესპუბლიკის სამართალდამცავი და სამთავრობო უწყებების საქმიანობის შესახებ“ და ასევე „განზრახ ცრუ ინფორმაცია გადასცა 2004 წლის ოქტომბერში ჟურნალისტ ვერონიკა ჩერკასოვას მკვლელობაში, ასევე ადამიანების წამებასა და მკვლელობაში ბელარუსის ხელისუფლების მონაწილეობის შესახებ“. ბრალდების მხარის ცნობით, პერნიკოვის დანაშაული იყო ვიკიპედიის რედაქტირება და მასალის დაწერა ადამიანის უფლებათა საერთაშორისო საზოგადოების ვებსაიტისთვის. პერნიკოვს ბრალი წაუყენეს ბელარუსის რესპუბლიკის სისხლის სამართლის კოდექსის 369-1 მუხლით „ბელარუსის რესპუბლიკის დისკრედიტაციისთვის.“ პერნიკოვმა არ უარყო, რომ სწორედ მან მოახდინა რედაქტირება ვიკიპედიაში და მოამზადა მასალა ადამიანის უფლებათა საერთაშორისო საზოგადოების ვებსაიტისთვის, მაგრამ არ აღიარა დანაშაული.

იხილეთ ასევე
მარკ ბერნშტეინი
მერაბ ღაღანიძე

მერაბ ღაღანიძე (დ. 12 იანვარი, 1961, თბილისი) — ქართველი ლიტერატურათმცოდნე, რელიგიისა და კულტურის მკვლევარი, ფილოსოფოსი, თეოლოგი; პროფესორი; ფილოლოგიისა და ფილოსოფიის დოქტორი; მინიჭებული აქვს საგანგებო დიპლომი სულიერი თეოლოგიის სპეციალობით.

ბიოგრაფია
განათლება
1977 წელს დაამთავრა თბილისის 47-ე საშუალო სკოლა. იმავე წელს ჩაირიცხა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტზე. უნივერსიტეტის დამთავრებისთანავე, 1982 წელს, გახდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ძველი ქართული ლიტერატურის ისტორიის კათედრის ასპირანტი. 1988 წელს დაიცვა სადისერტაციო ნაშრომი დავით გურამიშვილის პოეზიის შესახებ.

სამეცნიერო-პედაგოგიური საქმიანობა
სამეცნიერო და პედაგოგიურ საქმიანობას ეწეოდა: თბილისის ილია ჭავჭავაძის სახელობის უცხო ენათა სახელმწიფო ინსტიტუტში (1984 – ლექტორი), თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში (1985-1994 – დოცენტი), თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიაში (1985-1994 – დოცენტი), პრაღის დომინიკელთა ორდენის ქრისტიანული კულტურის ცენტრში (1994-1997 – მკვლევარი), პრაღის კარლოსის უნივერსიტეტში (1997-2001 – დოცენტი), თბილისის ილია ჭავჭავაძის სახელობის ენისა და კულტურის უნივერსიტეტში (2002-2004 – მიწვეული პროფესორი), თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში (2003-2004 – მიწვეული პროფესორი), შოთა რუსთაველის ქართული ლიტერატურის ინსტიტუტში (2004-2006 – უფროსი მეცნიერი თანამშრომელი), რომის წმინდა თომა აკვინელის პაპის უნივერსიტეტში (2005-2008 – მიწვეული მკვლევარი), ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტში (2006-2011 – პროფესორი), თბილისის თავისუფალ უნივერსიტეტში (2011-2021 – პროფესორი).

2003 წლიდან არის ქრისტიანული თეოლოგიისა და კულტურის ცენტრის დამფუძნებელი და ხელმძღვანელი.

2021 წლიდან არის საქართველოს უნივერსიტეტის პროფესორი.

მერაბ ღაღანიძის კვლევითი ინტერესის დარგებია: ქართული ლიტერატურის ისტორია, ევროპული ლიტერატურების ისტორია, ლიტერატურის თეორია, კულტურის კვლევები, რელიგიის კვლევები, ისტორიოგრაფია, ეკლესიის ისტორია, ინტელექტუალური ისტორია, ფილოსოფია, თეოლოგია.

მისი კვლევითი ნარკვევები და ესეები იბეჭდება 1984 წლიდან სხვადასხვა კრებულსა და პერიოდულ გამოცემაში. გამოცემული აქვს 14 წიგნი და არის 200-ზე მეტი პუბლიკაციის ავტორი.

მერაბ ღაღანიძის რედაქციით გამოდიოდა ქართული წიგნის მხარდაჭერის ფონდ "მემკვიდრეობის" გამოცემები, ფილოლოგიურ კვლევათა წელიწდეული "წახნაგი" და წელიწდეული "კათოლიკური მემკვიდრეობა საქართველოში". არის რამდენიმე ათეული წიგნისა და კრებულის რედაქტორი.
ჩხერის ღვთისმშობლის ეკლესია

ჩხერის ღვთისმშობლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ხარაგაულის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჩხერში, სოფლის სამხრეთ-დასავლეთით სასაფლაოზე.

აღწერა
ჩხერის ღვთისმშობლის ეკლესია დიდი ზომის დარბაზული ტაძარია, ნაგებია ყორე ქვით, მშენებლობაში გამოყენებულია რიყის ქვაც. ნაგებობის კუთხეები შირიმის ქვით არის გამოყვანილი. სარკმლის ღიობები განსხვავებული ქვის ჯიშის კვადრებისგან არის გამოყვანილი, ხოლო შესასვლელების თაღები კი ქვიშაქვაშია გამოკვეთილი. ეკლესია ნაგებია კირის დუღაბზე.
ეკლესია გეგმაში მართკუთხაა, აღმოსავლეთით ღრმა ნახევარწრიული აფსიდით, რომელშიც სამი თაღოვანი ნიშია, ერთი სამხრეთით, ორი ჩრდილოეთით. სატრიუმფო თაღი აბსიდის მხრებს კი არ ეყრდნობა, არამედ მხრებს ზემოთ არსებულ კაპიტელებს, ხოლო მხრებს ებჯინება შირიმის ქვით გამოყვანილი კედლის თაღები. საერთოდ ეკლესიის კედლის თაღები ეყრდნობა ორ წყვილ ერთსაფეხურიან პილასტრებს, კამარის შესადგმელი თაღები კი კედლის თაღების შეერთების ადგილას, პილასტრის ზემოთ არსებულ კაპიტელებს.
ეკლესია ნათდებოდა აღმოსავლეთის, ჩრდილოეთისა და დასავლეთის ვიწრო თაღოვანი სარკმლებით, რომლის არეებსაც შემოვლებული აქვს ლილვები. სამხრეთის სარკმელი დანგრეულია. ეკლესიაში შესვლა ხდება სამხრეთისა და დასავლეთის თაღოვანი შესასვლელებით. სამხრეთის შესასვლელის თაღის თავზე წყობაში ჩადგმულია ლილვებშემოვლებული ფილა ხუთი ჯვრის გამოსახულებით. ცენტრალურ ნაწილში დიდი ჯვარია, ხოლო გვერდებზე პატარა, აღმოსავლეთის ფასადის ფრონტონში ჩადგმულია დიდი ზომის ერთ ქვაში გამოკვეთილი ჯვარი, წრიული და გეომეტრიული ორნამენტით შემკული, განივ მკლავებზე პატარა ჯვრებია გამოსახული.
ეკლესიის აფსიდში შეიმჩნევა ნალესობის კვალი, ნალესობის კვალი შეინიშნება აღმოსავლეთის ფასადზე სარკმლის ქვემოთ. დასავლეთის მინაშენი დანგრეულია.
ჯიგრაშენის ეკლესია

ჯიგრაშენის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ნინოწმინდის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჯიგრაშენში.

აღწერა
ჯიგრაშენის ეკლესია დგას მდინარე ფარავნის მარჯვენა ნაპირზე, ქარაფის თავზე. იგი დარბაზული ნაგებობაა, ნაშენია ნათალი ქვით, შესასვლელი დასავლეთიდან აქვს. აღმოსავლეთისა და დასავლეთის კედელში ერთი, სამხრეთის კედელში კი ორი სარკმელია. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდია, მისი კონქი კაპიტელებიან მხრებზე გადასულ თაღს ეყრდნობოდა. დარბაზის კამარა გრძივ კედლებში გაკეთებულ კაპიტელიან პილასტრებზე გადასულ თაღს ეყრდნობოდა. საკურთხეველი ამაღლებულია. ტაძარს დასავლეთ კიდეში, სახურავზე დადგმული აქვს სამრეკლო ფანჩატური.
გერ-დედინაცვალი

გერ-დედინაცვალი — პოპულარული პერსონაჟები მსოფლიოს სხვადასხვა ხალხის ფოლკლორში.

გერ-დედინაცვალის თემა ხშირია ქართულ ხალხურ ზღაპრებშიც. ჩვეულებრივ გერი მიმზიდველი, კეთილი, გარეგნულად მომხიბლავი პიროვნებაა, ხშირად მზეთუნახავიც არის. დედინაცვალი ბოროტი ძალის განსახიერებაა, ცბიერი, შურიანი, გარეგნობით — მახინჯი. გერ-დედინაცვალი ჭიდილში, როგორც წესი, გერი იმარჯვებს. ქართული ზღაპრების შემოქმედთა სიმპათია, როგორც წესი, გერის მხარეზეა. დედინაცვლის მიერ მოგონილ უაღრესად ძნელ დავალებათა შესრულებაში მას ქომაგები ეხმარებიან, დედინაცვალი მარცხდება.
იოჰან გერბერი

იოჰან გუსტავ გერბერი (დ. დაახლ. 1690, ბრანდენბურგი, — გ. 5 ოქტომბერი, 1734, სანქტ-პეტერბურგი) — რუსეთის იმპერიის სამსახურში მყოფი გერმანელი ინჟინერ-არტილერისტი, გეოგრაფი.

რუსეთის სამხედრო სამსახურში იყო 1710 წლიდან. მონაწილეობდა პეტრე -ის ლაშქრობაში ირანის წინააღმდეგ (1722–1723), ბაქოს აღებისას მეთაურობდა არტილერიას. 1727 წელს მონაწილეობდა რუსეთ-ოსმალეთს შორის მოლაპარაკებაში (კავკასიის კასპიისპირეთის საკითხებზე). 1731 წელს ხელმძღვანელობდა წარუმატებელ სადაზვერვო ექსპედიციას ხივასა და ბუხარაში. 1734 წელს დაევალა აზოვის ციხესიმაგრის გამაგრება არტილერიით, თუმცა გზად დაავადდა და გარდაიცვალა.

გერბერს ეკუთვნის 1728 წელს შედგენილი კავკასიის კასპიისპირეთის რუკა და ამ მხარის დაწვრილებითი აღწერილობა: „ცნობა კასპიის ზღვის დასავლეთით მყოფი ხალხებისა და იქაური მიწების შესახებ“ (გამოიცა გერმანულ ენაზე, 1728; რუსულ ენაზე, 1760). ნაშრომში მოცემულია ისტორიულ-ეთნოგრაფიული და სოციალურ-ეკონომიკური ხასიათის დაწვრილებითი ცნობები კასპიისპირეთისა და კავკასიის, კერძოდ, კახეთის შესახებ.
გვაშტიბის წმინდა გიორგის ეკლესია

ვაგშტიბის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ხონის მუნიციპალიტეტის სოფელ გვაშტიბში.

აღწერა
ვაგშტიბის წმინდა გიორგის ეკლესია მდებარეობს სოფლის სასაფლაოზე. იგი მცირე ზომის სწორკუთხა ფორმის დარბაზული ეკლესიაა. შემორჩენილი სიმაღლე 4-5 მეტრია. ნაგებია უხეშად დამუშავებული ქვებითა და კირხსნარით. წყობა შერეული ხასიათისაა. დასავლეთის მხარეს აქვს მცირე ზომის კარი. კარის თავზე გადებულია ხის სქელი ფიცარი. საკურთხეველში ფიქსიდება ორი ნიშა. სამხრეთით არსებული ნიშა ამოქოლილია. აღმოსავლეთ კედელზე შემორჩენილია სარკმლის ღიობი. გეოლოგიური შურფები სტერილურია. არ ფიქსირდება ძველი კულტურული ფენა. ეკლესიის სამხრეთით, 150 მეტრის დაშორებით, გზაზე იკრიფება გვიანი შუასაუკუნეების კერამიკის ფრაგმენტები. ეკლესია შემორჩენილი იყო ნანგრევების სახით. აღდგენილია 2020 წელს.
ვლადიმერ გერსამია

ვლადიმერ სიმონის ძე გერსამია (დ. 24 აგვისტო, 1897, სოფ. ახუთი, ახლანდ. ჩხოროწყუს მუნიციპ., — გ. 15 მარტი, 1965, თბილისი) — ქართველი თერაპევტი, კურორტოლოგი. მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი (1960), პროფესორი (1961), საქართველოს მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე (1964).

1923 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სამკურნალო ფაკულტეტი და მუშაობა დაიწყო საფაკულტეტო თერაპიის კათედრაზე. 1933–1936 წლებში ხელმძღვანელობდა საკურორტო ადგილების (მენჯი, სქური, მუხური, ნაბეღლავი) შემსწავლელ ექსპედიციებს. 1941–1946 წლებში საბჭოთა არმიის რიგებში იყო. 1952–1957 წლებში განაგებდა თბილისის სამედიცინო ინსტიტუტის საფაკულტეტო თერაპიის კათედრას, 1957–1965 წლებში — ჰოსპიტალური თერაპიის კათედრას. მუშაობდა სამხარეო პათოლოგიის, კლინიკური ფარმაკოლოგიის, კურორტოლოგიისა და სხვა საკითხებზე. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები.
სქური

სქური — ადგილობრივი მნიშვნელობის მთის კლიმატურ-ბალნეოლოგიური კურორტი წალენჯიხის მუნიციპალიტეტში, ეგრისის ქედის მთისწინეთში, მდინარე აბანოსღელის (ჭანისწყლის მარცხენა შენაკადი) ხეობაში, ზღვის დონიდან 450-500 მ. წალენჯიხიდან დაშორებულია 14 კმ-ით, ზუგდიდიდან — 36 კმ-ით, თბილისიდან (ჩხოროწყუს გავლით) — 355 კმ-ით.

ახასიათებს რბილი, უთოვლო ზამთარი, მეტად თბილი ზაფხული. ნალექების წლიური რაოდენობა 1500 მმ., წლიური საშუალო ფარდობითი ტენიანობა 74%. ძირითადი სამკურნალო ფაქტორია დაბალი მთის ჰავა და ქლორიდულ-სულფატურ, კალციუმიან-ნატრიუმიანი მინერალური წყლები „სქური“ (საერთო მინერალიზაცია 1,7 გ/დმ3, საერთო დებიტი დღე-ღამეში 70-80 ათასი ლ.). ამჟამად თანამედროვე სტანდარტების ტურისტული ინფრასტრუქტურა განუვითარებელია.

კურორტის ჩრდილოეთით შემორჩენილია შუა საუკუნეების ეკლესიისა და ციხის ნანგრევები.