სუკარნო

აჰმედ სუკარნო (დ. 6 ივნისი, 1901, სურაბაია, ჰოლანდიის ოსტ-ინდოეთი — გ. 21 ივნისი, 1970, ჯაკარტა, ინდონეზია) — ინდონეზიელი პოლიტიკური მოღვაწე, ინდონეზიის პრეზიდენტი 1945-1967 წლებში. ინდონეზიის ეროვნული გმირი. ეროვნული პარტიის დამაარსებელი.

სუკარნო იყო ჰოლანდიური კოლონიალიზმისგან ინდონეზიის დამოუკიდებლობისთვის ბრძოლის ლიდერი. კოლონიურ პერიოდში ინდონეზიის ნაციონალისტური მოძრაობის ხელმძღვანელობისას მან ათ წელზე მეტი გაატარა ჰოლანდიურ ტყვეობაში, სანამ მეორე მსოფლიო ომის დროს შემოჭრილმა იაპონურმა ძალებმა არ გაათავისუფლეს. სუკარნო და მისი თანამემამულე ნაციონალისტები თანამშრომლობდნენ იაპონიასთან, რათა მოსახლეობისგან მოეპოვებინათ მხარდაჭერა იაპონიის ომის ძალისხმევისთვის, სანაცვლოდ კი იაპონიისგან მიიღეს დახმარება ნაციონალისტური იდეების გავრცელებაში. მეორე მსოფლიო ომში იაპონიის დამარცხების შემდეგ, სუკარნომ და მოჰამედ ჰატამ 1945 წლის 17 აგვისტოს გამოაცხადეს ინდონეზიის დამოუკიდებლობა, სუკარნო პრეზიდენტად დაინიშნა. ხელმძღვანელობდა ჰოლანდიის ხელახალი კოლონიზაციის მცდელობების წინააღმდეგ ინდონეზიურ წინააღმდეგობას როგორც დიპლომატიური, ისე სამხედრო საშუალებებით, სანამ ჰოლანდიამ 1949 წელს არ აღიარა ინდონეზიის დამოუკიდებლობა. შედეგად, მიენიჭა ტიტული „გამოცხადების მამა“ („ “).

პარლამენტური დემოკრატიის პერიოდის შემდეგ, სუკარნომ 1959 წელს სტაბილურობის აღსადგენად და რეგიონული ამბოხებების ჩასახშობად შემოიღო ავტორიტარული სისტემა, რომელიც ცნობილია როგორც „მართული დემოკრატია“. 1960-იანი წლების დასაწყისისთვის, სუკარნო აგრესიულ საგარეო პოლიტიკას ატარებდა და ინდონეზია მიუმხრობლობის მოძრაობის წამყვან ხმად აქცია ანტიიმპერიალისტურ ბანაკში. ამ პოლიტიკამ გაზარდა დაძაბულობა დასავლურ სახელმწიფოებთან და ინდონეზია უფრო დააახლოვა საბჭოთა კავშირთან, მიუხედავად იმისა, რომ ქვეყანა არაკომუნისტური იყო. ამ პოლიტიკის კულმინაცია იყო („ახლად აღმოცენებული ძალების კონფერენცია“), სუკარნოს გეგმა გაეროს ახალი ვარიანტისთვის, რომლის შტაბ-ბინაც ჯაკარტაში უნდა განთავსებულიყო.

1965 წელს 30 სექტემბრის მოძრაობის მოვლენების შემდეგ, რომელშიც ინდონეზიის კომუნისტურ პარტიას დასდეს ბრალი, გენერალმა სუჰარტომ სამხედრო გადატრიალებით აიღო მმართველობა. ამას თან ახლდა ფართომასშტაბიანი ანტიკომუნისტური წმენდა, რომელსაც მხარს უჭერდნენ დასავლური სადაზვერვო სააგენტოები, მათ შორის ამერიკის შეერთებული შტატებიდან და გაერთიანებული სამეფოდან. მასობრივი მკვლელობების დროს, რომლებიც ინდონეზიის კომუნისტური პარტიის წევრებისა და სავარაუდო მომხრეების წინააღმდეგ იყო მიმართული, 500 000-დან ერთ მილიონზე მეტი ადამიანი დაიღუპა.

სუჰარტო ოფიციალურად 1967 წელს გახდა პრეზიდენტი, ხოლო სუკარნო შინაპატიმრობაში იმყოფებოდა გარდაცვალებამდე. ის დაკრძალეს ბლიტარში, აღმოსავლეთ იავაზე, დედის გვერდით. სუჰარტოს „ახალი წესრიგის“ რეჟიმის პირველი რამდენიმე წლის განმავლობაში, სუკარნოს როლი ქვეყნის დამოუკიდებლობის მოპოვებაში და მისი ადრეული მიღწევები უმნიშვნელო იყო, ხოლო მისი სახელი ძირითადად ამოღებული იყო საჯარო დისკურსიდან. თუმცა, როდესაც სუჰარტოს წინააღმდეგ ოპოზიცია გაიზარდა და საბოლოოდ ის 1998 წელს დაემხო, სუკარნოსადმი საზოგადოებრივი ინტერესი აღორძინდა დემოკრატიულ რეფორმებთან ერთად. დღეს, მისი მემკვიდრეობა, როგორც ინდონეზიის დამფუძნებელი მამისა და ეროვნული ერთიანობისა და დამოუკიდებლობის სიმბოლო, მრავალი ინდონეზიელის მიერ სუჰარტოზე მეტად არის დაფასებული.

სახელი
სახელი სუკარნო მომდინარეობს „მაჰაბჰარატას“ მითოლოგიური მთავარი გმირის, კარნასგან. ჰოლანდიურ ორთოგრაფიაზე დაფუძნებული მართლწერა „“ კვლავ ხშირად გამოიყენება, ძირითადად იმიტომ, რომ მან თავის ხელმოწერაში ძველი მართლწერა გამოიყენა. თავად სუკარნო წერილობით მოითხოვდა „“-ს და არა „“-ს გამოყენებას, მაგრამ ამბობდა, რომ სკოლაში უთხრეს, გამოეყენებინა ჰოლანდიური სტილი და 50 წლის შემდეგ მისი ხელმოწერის შეცვლა ძალიან რთული იყო, ამიტომ ხელს კვლავ „“-თი აწერდა. თუმცა, ინდონეზიის პრეზიდენტის ოფიციალურ დეკრეტებში 1947–1968 წლების პერიოდში მისი სახელი 1947 წლის მართლწერის გამოყენებით იბეჭდებოდა. სუკარნო-ჰატას საერთაშორისო აეროპორტი, რომელიც ინდონეზიის დედაქალაქ ჯაკარტას მიმდებარე ტერიტორიას ემსახურება, კვლავ ჰოლანდიურ მართლწერას იყენებს.

ინდონეზიელები მას ასევე იხსენებენ როგორც ბუნგ კარნო (ძმა/ამხანაგი კარნო) ან პაკ კარნო („ბატონი კარნო“). ბევრი იაველი ადამიანის მსგავსად, მას მხოლოდ ერთი სახელი ჰქონდა.

ზოგჯერ, უცხოურ წყაროებში მას აჩმედ სუკარნოდ ან მსგავსი ვარიაციით მოიხსენიებენ. საგარეო საქმეთა სამინისტროს წყარომ ცხადყო, რომ „აჩმედი“ (რომელიც მოგვიანებით არაბულმა სახელმწიფოებმა და სხვა უცხოურმა პრესამ „აჰმადის“ ან „აჰმედის“ სახით დაწერეს) შემოიღო მ. ზეინ ჰასანმა, ალ-აზჰარის უნივერსიტეტის ინდონეზიელმა სტუდენტმა, რომელიც მოგვიანებით სამინისტროს თანამშრომელი გახდა. ეს გაკეთდა იმისათვის, რომ ეგვიპტურ პრესაში დაემკვიდრებინა სუკარნოს იდენტობა, როგორც მუსლიმის, ეგვიპტეში იმ დროს არსებული ხანმოკლე დაპირისპირების შემდეგ, რომელიც ამტკიცებდა, რომ სუკარნოს სახელი „არ იყო საკმარისად მუსლიმური“. სახელის „აჩმედის“ გამოყენების დაწყების შემდეგ, მუსლიმურმა და არაბულმა სახელმწიფოებმა მხარი დაუჭირეს სუკარნოს. ამიტომაც, ახლო აღმოსავლეთთან მიმოწერაში, სუკარნო ყოველთვის ხელს აწერდა როგორც „აჩმედ სუკარნო“.

ადრეული ცხოვრება და ოჯახი
მამა იყო მუსლიმი იაველი დაწყებითი სკოლის მასწავლებელი, სახელად რადენ სოუკემი სოსროდიჰარჯო, რომელიც ცენტრალური იავის გრობოგანის რეგიონიდან იყო. დედა — ინდუისტი ქალი ბრაჰმანთა კასტიდან, სახელად იდა აიუ ნიომან რაი, რომელიც ბალის ბულელენგის რეგიონიდან იყო. სუკარნო დაიბადა სურაბაიაში, აღმოსავლეთ იავაში, ჰოლანდიის ოსტინდოეთში (დღევანდელი ინდონეზია). მისი დაბადება მოხდა მას შემდეგ, რაც მამამისმა ითხოვა იავაზე გადაყვანა. თავდაპირველად მას კუსნო სოსროდიჰარჯო ერქვა. იავური ტრადიციის შესაბამისად, ბავშვობის ავადმყოფობის გადატანის შემდეგ, მას სახელი შეუცვალეს.

განათლება
1912 წელს დაწყებითი სკოლის დასრულების შემდეგ გაგზავნეს მოჯოკერტოში, -ში (ჰოლანდიური დაწყებითი სკოლა). მოგვიანებით, 1916 წელს, სუკარნო წავიდა -ში (ჰოლანდიური ტიპის უმაღლესი დონის საშუალო სკოლა) სურაბაიაში, სადაც გაიცნო ჩოკროამინოტო, ნაციონალისტი და სარეკატ ისლამის დამაარსებელი. 1920 წელს სუკარნო დაქორწინდა ჩოკროამინოტოს ქალიშვილზე, სიტი ოეტარიზე. 1921 წელს მან დაიწყო სამოქალაქო ინჟინერიის სწავლა ბანდუნგის ტექნოლოგიურ ინსტიტუტში, სადაც 1926 წელს მიიღო ინჟინრის ხარისხი. ბანდუნგში სწავლის დროს, სუკარნომ რომანტიკული ურთიერთობა დაიწყო ინგით გარნასიჰთან, სანოუსის მეუღლესთან, იმ საოჯახო სასტუმროს მფლობელთან, სადაც იგი სტუდენტობისას ცხოვრობდა. ინგითი სუკარნოზე 13 წლით უფროსი იყო. 1923 წლის მარტში, სუკარნო გაშორდა სიტი ოეტარის, რათა დაქორწინებულიყო ინგითზე (რომელიც ასევე გაშორდა ქმარს). სუკარნო მოგვიანებით ინგითსაც გაშორდა და ცოლად შეირთო ფატმავატი.

ქვეყნის მცირე განათლებული ელიტის წევრების ფონზეც კი, სუკარნო თავისუფლად ფლობდა რამდენიმე ენას. მშობლიური იავური ენის გარდა, ის დახელოვნებული იყო სუნდურში, ბალინურში და ინდონეზიურში, განსაკუთრებით ძლიერი იყო ჰოლანდიურში. ასევე საკმაოდ კარგად ფლობდა იაპონურს, არაბულს, ინგლისურს, გერმანულსა და ფრანგულს. ამაში მას ეხმარებოდა მისი ფოტოგრაფიული მეხსიერება და ნაადრევად განვითარებული გონება.

თავის კვლევებში, სუკარნო იყო „ინტენსიურად თანამედროვე“, როგორც არქიტექტურაში, ისე პოლიტიკაში. იგი ზიზღით უყურებდა როგორც ტრადიციულ იავურ ფეოდალიზმს, რომელსაც „ჩამორჩენილად“ მიიჩნევდა და ქვეყნის ჰოლანდიური ოკუპაციისა და ექსპლუატაციის ქვეშ მოქცევის მიზეზად თვლიდა, ისე დასავლური ქვეყნების მიერ პრაქტიკულ იმპერიალიზმს, რასაც მან „ადამიანის მიერ სხვა ადამიანის ექსპლუატაცია“ უწოდა. ის ამას აბრალებდა ინდონეზიელი ხალხის სიღარიბესა და განათლების დაბალ დონეს ჰოლანდიელთა მმართველობის ქვეშ. ინდონეზიელებში ნაციონალისტური სიამაყის ასამაღლებლად, სუკარნომ ეს იდეები თავის ჩაცმულობაში, დედაქალაქის (საბოლოოდ ჯაკარტა) ურბანულ დაგეგმარებაში და თავის სოციალისტურ პოლიტიკაში გადმოიტანა.

არქიტექტურული კარიერა
1926 წელს სწავლის დამთავრების შემდეგ, სუკარნომ და მისმა უნივერსიტეტელმა მეგობარმა ანვარიმ ბანდუნგში დააარსეს არქიტექტურული ფირმა „ & “, რომელიც გეგმარებასა და კონტრაქტორულ მომსახურებას უზრუნველყოფდა. სუკარნოს არქიტექტურულ ნამუშევრებს შორისაა -ის განახლებული შენობა (1929), სადაც იგი ცნობილი ჰოლანდიელი არქიტექტორის, ჩარლზ პროსპერ ვოლფ შუმეკერის ასისტენტის როლს ასრულებდა. სუკარნომ ასევე დააპროექტა მრავალი კერძო სახლი ბანდუნგში.

მოგვიანებით, როგორც პრეზიდენტი, სუკარნო კვლავ ჩართული იყო არქიტექტურაში. მან დააპროექტა გამოცხადების მონუმენტი ჯაკარტაში; ახალგაზრდობის მონუმენტი სემარანგში; მონუმენტი მალანგში; გმირთა მონუმენტი სურაბაიაში და ასევე ახალი ქალაქი პალანგკარაია ცენტრალურ კალიმანტანში. სუკარნო აქტიურად იყო ჩართული გელორა-ბუნგ-კარნოს სპორტული კომპლექსის მშენებლობაში, მათ შორის მან დააპროექტა მისი მთავარი სტადიონის სახურავის დიზაინი.

ადრეული ბრძოლა
სუკარნო ნაციონალისტურ იდეებს პირველად მაშინ გაეცნო, როდესაც ის ჩოკროამინოტოს მეთვალყურეობის ქვეშ ცხოვრობდა. მოგვიანებით, ბანდუნგში სტუდენტობისას, იგი ღრმად ჩაეფლო ევროპულ, ამერიკულ, ნაციონალისტურ, კომუნისტურ და რელიგიურ პოლიტიკურ ფილოსოფიაში. საბოლოოდ, მან შეიმუშავა საკუთარი პოლიტიკური იდეოლოგია, რომელიც ინდონეზიური სტილის სოციალისტურ თვითკმარობას ეფუძნებოდა. თავისი იდეებს მან სახელად მარჰაენიზმი დაარქვა, ინდონეზიელი გლეხის, მარჰაენის პატივსაცემად, რომელსაც იგი ბანდუნგის სამხრეთ ნაწილში შეხვდა. მარჰაენი ფლობდა მცირე მიწის ნაკვეთს, თავად მუშაობდა მასზე და ოჯახის სარჩენად საკმარის შემოსავალს გამოიმუშავებდა. უნივერსიტეტში სუკარნომ დაიწყო ინდონეზიელი სტუდენტებისთვის სასწავლო კლუბის, „ “-ის ორგანიზება, რომელიც არსებული, ჰოლანდიელი სტუდენტებით დომინირებული კლუბების ოპოზიციას წარმოადგენდა.

ინდონეზიის ეროვნული პარტიის წევრობა
1927 წლის 4 ივლისს, სუკარნომ „ “-ის მეგობრებთან ერთად დააარსა დამოუკიდებლობის მომხრე ინდონეზიის ეროვნული პარტია , რომლის პირველ ლიდერად სუკარნო აირჩიეს. პარტია მხარს უჭერდა ინდონეზიის დამოუკიდებლობას და ეწინააღმდეგებოდა იმპერიალიზმსა და კაპიტალიზმს, რადგან მიაჩნდა, რომ ორივე სისტემა ამძიმებდა ინდონეზიელი ხალხის ცხოვრებას. პარტია ასევე მხარს უჭერდა სეკულარიზმს და ჰოლანდიის ოსტინდოეთში მრავალ განსხვავებულ ეთნიკურ ჯგუფს შორის ერთიანობას, რათა ჩამოყალიბებულიყო ერთიანი ინდონეზია. სუკარნო ასევე იმედოვნებდა, რომ იაპონია დაიწყებდა ომს დასავლური ძალების წინააღმდეგ და ინდონეზია შეძლებდა დამოუკიდებლობის მოპოვებას იაპონიის დახმარებით. სარეკატ ისლამის დაშლისა (1920-იანი წლების დასაწყისი) და ინდონეზიის კომუნისტური პარტიის ჩახშობის (1926 წლის წარუმატებელი აჯანყების შემდეგ) შემდეგ, -მ მალე დაიწყო მრავალი მიმდევრის მოზიდვა, განსაკუთრებით ახალ უნივერსიტეტდამთავრებულ ახალგაზრდებს შორის, რომლებიც ესწრაფოდნენ უფრო ფართო თავისუფლებებსა და შესაძლებლობებს, რომლებიც მათ ნიდერლანდების კოლონიალიზმის რასისტულ და შემზღუდველ პოლიტიკურ სისტემაში ეკრძალებოდათ.

დაპატიმრება, სასამართლო პროცესი და თავისუფლების აღკვეთა
-ის (ინდონეზიის ეროვნული პარტიის) საქმიანობა კოლონიური მთავრობის ყურადღების ცენტრში მოექცა, რის გამოც სუკარნოს სიტყვით გამოსვლები და შეხვედრები ხშირად ინფილტრირებული და შეფერხებული იყო კოლონიური საიდუმლო პოლიციის აგენტების მიერ. საბოლოოდ, 1929 წლის 29 დეკემბერს ნიდერლანდების კოლონიურმა ხელისუფლებამ სუკარნო და -ის სხვა ძირითადი ლიდერები დააპატიმრეს იავის მასშტაბით ჩატარებული რეიდების სერიის დროს. სუკარნო თავად დააკავეს ჯოგიაკარტაში ვიზიტის დროს. 1930 წლის აგვისტოდან დეკემბრამდე, ბანდუნგის სასამართლოში გამართული სასამართლო პროცესის დროს, სუკარნომ წარმოთქვა გრძელი პოლიტიკური სიტყვების სერია, რომლებშიც თავს ესხმოდა კოლონიალიზმსა და იმპერიალიზმს. ამ გამოსვლებს ეწოდა „ “ (ინდონეზია ადანაშაულებს).

1930 წლის დეკემბერში, სუკარნოს ოთხი წლით თავისუფლების აღკვეთა მიესაჯა, რომელიც მან ბანდუნგის სუკამისკინის ციხეში მოიხადა. მიუხედავად ამისა, მისმა სასამართლო სიტყვამ ფართო გაშუქება პოვა პრესაში. ნიდერლანდებსა და ჰოლანდიის ოსტინდოეთში ლიბერალური ელემენტების მხრიდან ძლიერი ზეწოლის გამო, სუკარნო ვადაზე ადრე, 1931 წლის 31 დეკემბერს, გაათავისუფლეს. ამ დროისთვის, იგი პოპულარულ გმირად იქცა და ფართოდ იყო ცნობილი მთელ ინდონეზიაში.

სუკარნოს პატიმრობის პერიოდში, დაქუცმაცდა კოლონიური ხელისუფლების ზეწოლისა და შიდა უთანხმოების შედეგად. პარტია დაიშალა ჰოლანდიელების მიერ, ხოლო მისმა ყოფილმა წევრებმა ჩამოაყალიბეს ორი განსხვავებული პარტია ინდონეზიის პარტია სუკარნოს თანამოაზრის, სარტონოს ხელმძღვანელობით, რომელიც ხელს უწყობდა მასობრივ აგიტაციას და ინდონეზიის ნაციონალისტური განათლება (ახალი ) მოჰამედ ჰატას და სუტან სიაჰრირის ხელმძღვანელობით. ეს ორი ნაციონალისტი ცოტა ხნის წინ დაბრუნდა ნიდერლანდებიდან და მხარს უჭერდა გრძელვადიან სტრატეგიას, რომელიც გულისხმობდა გაუნათლებელი ინდონეზიელი მოსახლეობისთვის თანამედროვე განათლების მიცემას, რათა ჩამოეყალიბებინათ ინტელექტუალური ელიტა, რომელსაც შეეძლო ეფექტური წინააღმდეგობის გაწევა ჰოლანდიური მმართველობისთვის. ორი პარტიის შერიგებისა და ერთიანი ნაციონალისტური ფრონტის შექმნის მცდელობის შემდეგ, სუკარნომ არჩევანი -ზე შეაჩერა და მისი ხელმძღვანელი გახდა 1932 წლის 28 ივლისს. ინარჩუნებდა შესაბამისობას სუკარნოს სტრატეგიასთან, რომელიც დაუყოვნებელ მასობრივ აგიტაციას გულისხმობდა. სუკარნო არ ეთანხმებოდა ჰატას გრძელვადიან, კადრებზე დაფუძნებულ ბრძოლას. ჰატას სჯეროდა, რომ ინდონეზიის დამოუკიდებლობა მის სიცოცხლეში ვერ მოხდებოდა, ხოლო სუკარნო ფიქრობდა, რომ ჰატას სტრატეგია უგულებელყოფდა იმ ფაქტს, რომ პოლიტიკას რეალური ცვლილებების მოტანა მხოლოდ ძალის ფორმირებითა და გამოყენებით შეუძლია.

ბენკულუში ყოფნისას, სუკარნო დაუახლოვდა ჰასან დინს, ადგილობრივი მუჰამადიაჰის ორგანიზაციის ხელმძღვანელს და ნება დართეს, რელიგიური სწავლებები ეწარმოებინა მუჰამადიაჰის მფლობელობაში არსებულ ადგილობრივ სკოლაში. ერთ-ერთი მისი მოსწავლე იყო 15 წლის ფატმავატი, ჰასან დინის ქალიშვილი. სუკარნომ რომანტიკული ურთიერთობა დაიწყო ფატმავატისთან, რაც მან იმით გაამართლა, რომ ინგიტ გარნასიჰს მათი თითქმის 20-წლიანი ქორწინების განმავლობაში შვილის გაჩენის უნარი არ ჰქონდა. სუკარნო ჯერ კიდევ ბენკულუში იყო გადასახლებული, როდესაც იაპონიის ჯარები არქიპელაგზე შეიჭრნენ 1942 წელს.

მეორე მსოფლიო ომი და იაპონური ოკუპაცია
იაპონიის შეჭრა
1929 წლის დასაწყისში, ინდონეზიის ეროვნული აღორძინების პერიოდში, სუკარნომ და მისმა თანამემამულე ინდონეზიელმა ნაციონალისტმა ლიდერმა ჰატამ (შემდგომში ვიცე-პრეზიდენტი) პირველად იწინასწარმეტყველეს წყნარი ოკეანის ომი და ის შესაძლებლობა, რომელსაც იაპონელების შეტევა ინდონეზიაზე ინდონეზიის დამოუკიდებლობისთვის ბრძოლას მისცემდა. 1942 წლის 10 იანვარს იმპერიულმა იაპონიამ ჰოლანდიის ოსტინდოეთი დაიპყრო და სწრაფად დაამარცხა ჰოლანდიური ძალები, რომლებმაც სუკარნო და მისი ამალა ბენკულუდან სუმატრის კუნძულ პადანგში ფეხით, ავტობუსითა და სატვირთო მანქანით სამასი კილომეტრის მანძილზე წაიყვანეს. მათ განზრახული ჰქონდათ მისი პატიმრობაში დატოვება და ავსტრალიაში გადაგზავნა, მაგრამ მოახლოებული იაპონური ძალების პადანგთან მიახლოების გამო, გადარჩენის მიზნით, მოულოდნელად მიატოვეს იგი.

იაპონელებთან თანამშრომლობა
იაპონელებს ჰქონდათ საკუთარი დოსიეები სუკარნოზე და სუმატრაში იაპონელთა მეთაური მას პატივისცემით მიუახლოვდა, რადგან სურდა მისი გამოყენება ინდონეზიელთა ორგანიზებისა და დაწყნარების მიზნით. მეორე მხრივ, სუკარნოს სურდა იაპონელების გამოყენება ინდონეზიისთვის დამოუკიდებლობის მოსაპოვებლად:

1942 წლის ივლისში სუკარნო უკან, ჯაკარტაში დააბრუნეს, სადაც ის კვლავ შეუერთდა იაპონელების მიერ ახლად გათავისუფლებულ სხვა ნაციონალისტ ლიდერებს, მათ შორის ჰატას. იქ იგი შეხვდა იაპონელ მეთაურს, გენერალ ჰიტოში იმამურას, რომელმაც სუკარნოს და სხვა ნაციონალისტებს სთხოვა, მოეპოვებინათ ინდონეზიის მოსახლეობის მხარდაჭერა იაპონიის სამხედრო ძალისხმევის დასახმარებლად. სუკარნო მზად იყო იაპონელებისთვის დაეჭირა მხარი, სანაცვლოდ კი მიეღო პლატფორმა, რათა ეროვნული იდეები მოსახლეობის ფართო წრეებში გაევრცელებინა.

ინდონეზიის მოსახლეობასთან თანამშრომლობის მიზნით და ამ ზომებისადმი წინააღმდეგობის თავიდან ასაცილებლად, იაპონელებმა სუკარნო იაპონური პროპაგანდისტული მოძრაობა 3-ს (ან - მასობრივი ორგანიზაციის მოძრაობის) ხელმძღვანელად დანიშნეს. 1943 წლის მარტში იაპონელებმა შექმნეს ახალი ორგანიზაცია სახელწოდებით „ხალხის ძალის ცენტრი“ სუკარნოს, ჰატას, კი ჰაჯარ დევანტარას და მას მანჯურის ხელმძღვანელობით. ამ ორგანიზაციების მიზანი იყო რომუშას გაწვევის, საკვები პროდუქტების რეკვიზიციისა და ინდონეზიელებში პრო-იაპონური და ანტი-დასავლური განწყობების ხელშეწყობისთვის სახალხო მხარდაჭერის გააქტიურება. სუკარნომ შექმნა ტერმინი: „ამერიკას დავაუთოებთ, ბრიტანელებს კი წერაქვით დავარტყამთ“ მოკავშირეების საწინააღმდეგო განწყობების გასაძლიერებლად. შემდგომ წლებში სუკარნოს მუდმივი სირცხვილის გრძნობა ჰქონდა რომუშასთან დაკავშირებული როლის გამო. გარდა ამისა, იაპონელების მიერ სურსათის რეკვიზიციამ იავაზე ფართოდ გავრცელებული შიმშილი გამოიწვია, რამაც 1944–1945 წლებში მილიონზე მეტი ადამიანი იმსხვერპლა. მისი აზრით, ეს იყო აუცილებელი მსხვერპლი, რომელიც ინდონეზიის მომავალ დამოუკიდებლობას დასჭირდებოდა. იგი ასევე მონაწილეობდა სამშობლოს დამცველების და ჰეიჰოს (ინდონეზიელი მოხალისე სამხედრო რაზმები) ფორმირებაში იაპონური რადიოს საშუალებით იავასა და სუმატრაზე. 1945 წლის შუა რიცხვებისთვის ეს დანაყოფები დაახლოებით ორ მილიონს ითვლიდა და ემზადებოდა ნებისმიერი მოკავშირე ძალის დასამარცხებლად, რომელიც იავას ხელახლა დასაკავებლად გაიგზავნებოდა.

ამასობაში, სუკარნო საბოლოოდ გაშორდა ინგიტს, რომელმაც უარი თქვა ქმრის პოლიგამიის სურვილის მიღებაზე. მას მისცა სახლი ბანდუნგში და პენსია მთელი სიცოცხლის განმავლობაში. 1943 წელს დაქორწინდა ფატმავატიზე. ისინი ცხოვრობდნენ სახლში, რომელიც წინა ჰოლანდიელი მფლობელებისგან იყო კონფისკირებული და სუკარნოს იაპონელებმა გადასცეს. ეს სახლი მოგვიანებით, 1945 წელს ინდონეზიის დამოუკიდებლობის გამოცხადების ადგილი გახდა.

1943 წლის 10 ნოემბერს სუკარნო და ჰატა გაგზავნეს 17-დღიან ტურნეზე იაპონიაში, სადაც ისინი იმპერატორმა ჰიროჰიტომ დააჯილდოვა და ტოკიოში, პრემიერ-მინისტრ ჰიდეკი ტოჯოს სახლში უმასპინძლეს. 1944 წლის 7 სექტემბერს, როდესაც ომი იაპონელებისთვის ცუდად მიდიოდა, პრემიერ-მინისტრმა კუნიაკი კოისომ დაჰპირდა ინდონეზიას დამოუკიდებლობას, თუმცა თარიღი არ დადგენილა. ეს განცხადება განიხილებოდა, აშშ-ის ოფიციალური ისტორიის მიხედვით, როგორც სუკარნოს აშკარა თანამშრომლობის უზარმაზარი გამართლება იაპონელებთან. აშშ იმ დროს სუკარნოს ერთ-ერთ „წამყვან კოლაბორაციონისტ ლიდერად“ მიიჩნევდა.

დამოუკიდებლობისთვის მოსამზადებელი სამუშაოების საგამოძიებო კომიტეტი
1945 წლის 29 აპრილს, როდესაც ამერიკულმა ძალებმა ფილიპინები გაათავისუფლეს, იაპონელებმა დაუშვეს დამოუკიდებლობის მოსამზადებელი სამუშაოების საგამოძიებო კომიტეტის ჩამოყალიბება. ეს იყო კვაზი-საკანონმდებლო ორგანო, რომელიც ინდონეზიის უმეტესი ეთნიკური ჯგუფის 67 წარმომადგენლისგან შედგებოდა. სუკარნო დაინიშნა -ის ხელმძღვანელად და მას დაევალა დისკუსიების წარმართვა ინდონეზიის მომავალი სახელმწიფოს საფუძვლების მოსამზადებლად. იმისათვის, რომ შეექმნა საერთო და მისაღები პლატფორმა -ში დაპირისპირებული სხვადასხვა ფრაქციების გასაერთიანებლად, სუკარნომ თავისი იდეოლოგიური ხედვა, რომელსაც წინა ოცი წლის განმავლობაში ავითარებდა, ხუთ პრინციპად ჩამოაყალიბა. 1945 წლის 1 ივნისს, ყოფილი ფოლკსრაადის შენობაში (რომელსაც ახლა „პანჩასილას შენობა“ ჰქვია) გამართულ -ის ერთობლივ სესიაზე, მან წარადგინა ეს ხუთი პრინციპი, რომელიც ცნობილია როგორც „პანჩასილა“.

პანჩასილა, რომელიც სუკარნომ -ის წინაშე სიტყვით გამოსვლისას წარადგინა, შედგებოდა ხუთი პრინციპისგან, რომლებსაც სუკარნო ყველა ინდონეზიელისთვის საერთო ღირებულებებად მიიჩნევდა:

ნაციონალიზმი, რომლის მიხედვითაც, ერთიანი ინდონეზიის სახელმწიფო უნდა გადაჭიმულიყო საბანგიდან მერაუკემდე და მოეცვა მთელი ყოფილი ჰოლანდიის ოსტინდოეთი.
ინტერნაციონალიზმი, რაც ნიშნავს, რომ ინდონეზიამ პატივი უნდა სცეს ადამიანის უფლებებს, წვლილი შეიტანოს მსოფლიო მშვიდობაში და არ უნდა ჩავარდეს შოვინისტურ ფაშიზმში, როგორიც ნაცისტებმა გამოავლინეს არიული რასის უპირატესობის რწმენით.
დემოკრატია, რომელიც, როგორც სუკარნოს სჯეროდა, რომ ინდონეზიელებს ყოველთვის სისხლში ჰქონდათ კონსენსუსის ძიების პრაქტიკის მეშვეობით, ეს არის ინდონეზიური სტილის დემოკრატია, რომელიც განსხვავდება დასავლური სტილის ლიბერალიზმისგან.
სოციალური სამართლიანობა, ეკონომიკაში პოპულისტური სოციალიზმის ფორმა, მარქსისტული სტილის ოპოზიციით თავისუფალი კაპიტალიზმის მიმართ. სოციალური სამართლიანობა ასევე მიზნად ისახავდა ეკონომიკის თანაბარ წილს ყველა ინდონეზიელისთვის, განსხვავებით კოლონიური პერიოდისგან, როდესაც ეკონომიკაში ჰოლანდიელები და ჩინელები სრულად დომინირებდნენ.
ღმერთის რწმენა, რომლის მიხედვითაც, ყველა რელიგია თანასწორად განიხილება და არსებობს რელიგიური თავისუფლება. სუკარნო ინდონეზიელებს მიიჩნევდა სულიერ და მორწმუნე ხალხად, რომლებიც არსებითად ტოლერანტულები არიან სხვადასხვა რელიგიური მრწამსის მიმართ.

22 ივნისს, -ის ისლამურმა და ნაციონალისტურმა ფრთებმა ჩამოაყალიბეს ცხრა კაცისგან შემდგარი მცირე კომიტეტი, რომელმაც სუკარნოს იდეები ხუთპუნქტიან „პანჩასილად“ ჩამოაყალიბა დოკუმენტში, რომელიც ცნობილია როგორც ჯაკარტის ქარტია:

ერთადერთი ყოვლისშემძლე ღმერთის რწმენა, მუსლიმებისთვის ისლამური კანონის დაცვის ვალდებულებით
სამართლიანი და ცივილიზებული კაცობრიობა
ინდონეზიის ერთიანობა
დემოკრატია შინაგანი სიბრძნისა და წარმომადგენლობითი კონსენსუსის ჩამოყალიბების მეშვეობით
სოციალური სამართლიანობა ყველა ინდონეზიელისთვის

ისლამური ელემენტის ზეწოლის გამო, თავდაპირველად პირველი პრინციპი მოიხსენიებდა მუსლიმებისთვის ისლამური კანონის (შარიათის) დაცვის ვალდებულებას. თუმცა, საბოლოო სილა (პრინციპი), რომელიც შევიდა ძალაში 1945 წლის 18 აგვისტოს, 1945 წლის კონსტიტუციაში აღარ შეიცავდა ისლამური კანონის ხსენებას ეროვნული ერთიანობის ინტერესებიდან გამომდინარე. შარიათის ამგვარი ამოღება განხორციელდა მოჰამად ჰატას მიერ, ქრისტიანი წარმომადგენლის, ალექსანდერ ანდრის მარამისის მოთხოვნის საფუძველზე და ზომიერ ისლამურ წარმომადგენლებთან თეუკუ მოჰამად ჰასანთან, კასმან სინგოდიმედჯოსთან და ქი ბაგუს ჰადიკუსუმოსთან კონსულტაციის შემდეგ.

ინდონეზიის დამოუკიდებლობის მოსამზადებელი კომიტეტი
1945 წლის 7 აგვისტოს იაპონელებმა დაუშვეს ინდონეზიის დამოუკიდებლობის მოსამზადებელი კომიტეტის ჩამოყალიბება. ეს იყო 21-წევრიანი კომიტეტი, რომელსაც დაევალა მომავალი ინდონეზიის სახელმწიფოს სპეციფიკური სამთავრობო სტრუქტურის შექმნა. 9 აგვისტოს, -ის უმაღლესი ლიდერები (სუკარნო, ჰატა და რაჯიმან ვედიოდინინგტარი) დაიბარა იაპონიის სამხრეთ ექსპედიციური ძალების მთავარსარდალმა, ფელდმარშალმა ჰისაიჩი ტერაუჩიმ, ქალაქ დალატში (საიგონიდან 100 კმ-ის დაშორებით). ტერაუჩიმ სუკარნოს მისცა თავისუფლება, გაეგრძელებინა ინდონეზიის დამოუკიდებლობისთვის მზადება, იაპონიის ჩარევის გარეშე. დიდი ზეიმისა და მიღებების შემდეგ, სუკარნოს თანხმლები პირები ჯაკარტაში 14 აგვისტოს დააბრუნეს. სტუმრებისთვის უცნობი იყო, რომ ატომური ბომბები იყო ჩამოგდებული ჰიროსიმასა და ნაგასაკიზე და იაპონელები კაპიტულაციისთვის ემზადებოდნენ.

იაპონიის კაპიტულაცია
მეორე დღეს, 15 აგვისტოს, იაპონელებმა განაცხადეს პოტსდამის დეკლარაციის პირობების მიღებისა და მოკავშირეებისთვის უპირობო კაპიტულაციის შესახებ. იმავე დღის შუადღისას, სუკარნომ ეს ინფორმაცია მიიღო ახალგაზრდული ჯგუფების ლიდერებისა და -ს წევრებისგან — ხაირულ სალეჰისგან, სუკარნისგან და ვიკანასგან, რომლებიც უსმენდნენ დასავლურ რადიოგადაცემებს. მათ დაუყოვნებლივ მოუწოდეს სუკარნოს, გამოეცხადებინა ინდონეზიის დამოუკიდებლობა, სანამ იაპონელები დაბნეულნი იყვნენ და სანამ მოკავშირეთა ძალები ჩამოვიდოდნენ. მოვლენების ასეთი სწრაფი განვითარების ფონზე, სუკარნო თავს იკავებდა. მას ეშინოდა სისხლისღვრის, რაც ამ ნაბიჯზე იაპონელთა მტრული რეაქციით იქნებოდა გამოწვეული და შეშფოთებული იყო მომავალი მოკავშირეთა საპასუხო ზომების პერსპექტივით.

გატაცების ინციდენტი
16 აგვისტოს გამთენიისას, სამმა ახალგაზრდა ლიდერმა, რომლებსაც სუკარნოს გაურკვევლობამ მოთმინება დააკარგვინა, მოიტაცეს იგი საკუთარი სახლიდან და წაიყვანეს რენგასდენგკლოკში, ქალაქ კარავანგში. ეს იყო პატარა სახლი, რომელსაც ჩინური ოჯახი ფლობდა და სადაც (ინდონეზიის მოხალისე არმია) იყო განთავსებული. იქ მათ მიიღეს სუკარნოს დაპირება, რომ დამოუკიდებლობას მეორე დღესვე გამოაცხადებდა. იმ ღამეს ახალგაზრდებმა სუკარნო უკან დააბრუნეს ადმირალ ტადაში მაედას სახლში, რომელიც იყო იაპონიის საზღვაო ფლოტის ოფიცერი ჯაკარტის მენტენგის რაიონში და თანაუგრძნობდა ინდონეზიის დამოუკიდებლობას. სწორედ იქ, მან და მისმა ასისტენტმა საჯუტი მელიქმა მოამზადეს ინდონეზიის დამოუკიდებლობის პროკლამაციის ტექსტი.

ინდონეზიის ეროვნული რევოლუცია
ინდონეზიის დამოუკიდებლობის გამოცხადება
1945 წლის 17 აგვისტოს დილით ადრე, სუკარნო დაბრუნდა თავის სახლში, სადაც მას ჰატა შეუერთდა. მთელი დილის განმავლობაში, -ს მიერ და ახალგაზრდული ელემენტების მიერ ნაჩქარევად დაბეჭდილი ბუკლეტები მოსახლეობას მოახლოებული პროკლამაციის შესახებ აცნობებდა. საბოლოოდ, დილის 10 საათზე, სუკარნო და ჰატა გამოვიდნენ სახლის წინა ვერანდაზე, სადაც სუკარნომ ინდონეზიის რესპუბლიკის დამოუკიდებლობა დაახლოებით 500 ადამიანის შეკრებილი ბრბოს წინაშე გამოაცხადა. ეს უაღრესად ისტორიული შენობა მოგვიანებით თავად სუკარნოს ბრძანებით დაანგრიეს, ყოველგვარი აშკარა მიზეზის გარეშე.

მომდევნო დღეს, 18 აგვისტოს, -მ გამოაცხადა ახალი ინდონეზიის რესპუბლიკის ძირითადი სამთავრობო სტრუქტურა:

სუკარნოსა და ჰატას არჩევა შესაბამისად პრეზიდენტად და ვიცე-პრეზიდენტად.
1945 წლის ინდონეზიის კონსტიტუციის ამოქმედება, რომელიც ამ დროისთვის უკვე გამორიცხავდა ისლამური კანონის (შარიათის) ნებისმიერ ხსენებას.
ცენტრალური ინდონეზიის ეროვნული კომიტეტის შექმნა, რათა დახმარებოდა პრეზიდენტს პარლამენტის არჩევამდე.

სუკარნოს ხედვა 1945 წლის ინდონეზიის კონსტიტუციის შესახებ მოიცავდა პანჩასილას (ხუთ პრინციპს). სუკარნოს პოლიტიკური ფილოსოფია ძირითადად წარმოადგენდა მარქსიზმის, ნაციონალიზმისა და ისლამის ელემენტების შერწყმას. ეს აისახა პანჩასილას იმ ვერსიის წინადადებაში, რომელიც მან -ს 1945 წლის 1 ივნისს სიტყვით გამოსვლისას შესთავაზა. ინდონეზიის პარლამენტი, რომელიც ამ ორიგინალური კონსტიტუციის საფუძველზე შეიქმნა, პრაქტიკულად არამართვადი აღმოჩნდა. ეს გამოწვეული იყო სხვადასხვა სოციალურ, პოლიტიკურ, რელიგიურ და ეთნიკურ ფრაქციებს შორის არსებული შეურიგებელი განსხვავებებით.

რევოლუცია და 
პროკლამაციის დღეებში, ინდონეზიის დამოუკიდებლობის შესახებ ინფორმაცია ვრცელდებოდა რადიოთი, გაზეთებით, ბუკლეტებით და ზეპირი გზით, მიუხედავად იმისა, რომ იაპონელი ჯარისკაცები ცდილობდნენ ახალი ამბების ჩახშობას. 19 სექტემბერს, სუკარნომ მილიონობით ადამიანს მიმართა ჯაკარტის იკადის მოედანზე დამოუკიდებლობის ერთი თვის აღსანიშნავად, რითაც მიანიშნა ახალი რესპუბლიკის ძლიერ სახალხო მხარდაჭერაზე, სულ მცირე, იავასა და სუმატრაზე. ამ ორ კუნძულზე, სუკარნოს მთავრობამ სწრაფად დაამყარა სახელმწიფო კონტროლი, ხოლო დარჩენილი იაპონელები ძირითადად თავიანთ ყაზარმებში დაბრუნდნენ მოკავშირეთა ძალების ჩამოსვლის მოლოდინში. ეს პერიოდი აღინიშნა შეიარაღებული ჯგუფების მუდმივი თავდასხმებით ყველაზე, ვინც ინდონეზიის დამოუკიდებლობის მოწინააღმდეგედ აღიქმებოდა. ყველაზე სერიოზული შემთხვევები იყო სოციალური რევოლუციები აჩეჰში და ჩრდილოეთ სუმატრაზე, სადაც დიდი რაოდენობით აჩეჰელი და მალაი არისტოკრატი მოკლეს და „სამი რეგიონის საქმე“ ცენტრალური იავას ჩრდილო-დასავლეთ სანაპიროზე. ეს სისხლიანი ინციდენტები გაგრძელდა 1946 წლის დასაწყისამდე, და თანდათან შესუსტდა, რადგან რესპუბლიკურმა ხელისუფლებამ დაიწყო კონტროლის განხორციელება და კონსოლიდაცია.

სუკარნოს მთავრობამ თავდაპირველად გადადო ეროვნული არმიის ფორმირება, რადგან ეშინოდა მოკავშირეთა საოკუპაციო ძალების განაწყენების და ასევე ეჭვი ეპარებოდა, შეძლებდნენ თუ არა ადეკვატური სამხედრო აპარატის შექმნას, რათა შეენარჩუნებინათ კონტროლი დაკავებულ ტერიტორიებზე. იაპონიის ოკუპაციის დროს შექმნილი სხვადასხვა მილიციური ჯგუფების წევრებს, როგორიცაა დაშლილი (მამულის დამცველთა მოხალისეთა არმია) და (იაპონური არმიის დამხმარე ძალები), იმ დროს მოუწოდეს, შეერთებოდნენ -ს (ხალხის უსაფრთხოების ორგანიზაცია), რომელიც თავად იყო „ომის მსხვერპლთა დახმარების ორგანიზაციაზე“ დაქვემდებარებული. მხოლოდ 1945 წლის ოქტომბერში მოხდა -ის რეფორმირება ხალხის უსაფრთხოების არმიად ინდონეზიაში მოკავშირეთა და ჰოლანდიელთა მზარდი შემოდინების საპასუხოდ. ძირითადად იაპონელი ჯარებზე თავდასხმით და მათი იარაღის კონფისკაციით შეიარაღდა.

იავისა და სუმატრის უეცარი გადაცემის გამო გენერალ დაგლას მაკართურის ამერიკული კონტროლის ქვეშ მყოფი სამხრეთ-დასავლეთ წყნარი ოკეანის სარდლობიდან ლორდ ლუის მაუნტბეტენის ბრიტანული კონტროლის ქვეშ მყოფ სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიის სარდლობაში, პირველი მოკავშირე ჯარისკაცები ჯაკარტაში მხოლოდ 1945 წლის სექტემბრის ბოლოს ჩავიდნენ. ბრიტანულმა ძალებმა ინდონეზიის ძირითადი ქალაქების დაკავება 1945 წლის ოქტომბერში დაიწყეს. ბრიტანეთის 23-ე დივიზიის მეთაურმა, გენერალ-ლეიტენანტმა სერ ფილიპ კრისონის ძალებმა, ჯაკარტის ყოფილი გენერალ-გუბერნატორის სასახლეში შტაბი მოაწყო. კრისონმა განაცხადა, რომ აპირებდა ყველა მოკავშირე სამხედრო ტყვის გათავისუფლებას და ინდონეზიის ომამდელ სტატუსზე, როგორც ნიდერლანდების კოლონიის, დაბრუნების დაშვებას. რესპუბლიკური მთავრობა მზად იყო ეთანამშრომლა მოკავშირე მშვიდობიანი მოსახლეობისა და სამხედრო ტყვეების გათავისუფლებასა და რეპატრიაციაში, რისთვისაც შექმნა იაპონელ და მოკავშირე სამხედრო ტყვეთა და ინტერნირებულ პირთა რეპატრიაციის კომიტეტი . -მ, ბრიტანელებთან თანამშრომლობით, 1946 წლის ბოლოსთვის 70 000-ზე მეტი იაპონელი და მოკავშირე სამხედრო ტყვე და ინტერნირებული პირის რეპატრიაცია მოახდინა. თუმცა, ინდონეზიის რესპუბლიკის სამხედრო ძალების შედარებითი სისუსტის გამო, სუკარნო დამოუკიდებლობას ეძებდა თავისი ახალი ქვეყნის საერთაშორისო აღიარების მოპოვებით, ვიდრე ბრიტანულ და ჰოლანდიურ სამხედრო ძალებთან ბრძოლაში ჩართვით.

სუკარნოს ესმოდა, რომ მისი ისტორია, როგორც იაპონელთა კოლაბორაციონისტის და მისი ლიდერობა იაპონელთა მიერ დამტკიცებულ -ში ოკუპაციის დროს, დასავლურ ქვეყნებში მის მიმართ უნდობლობას გამოიწვევდა. საერთაშორისო აღიარების მოსაპოვებლად, ისევე როგორც წარმომადგენლობის შიდა მოთხოვნების დასაკმაყოფილებლად, სუკარნომ „დაუშვა“ მმართველობის საპარლამენტო სისტემის ფორმირება, რომლის მიხედვითაც, პრემიერ-მინისტრი აკონტროლებდა მთავრობის ყოველდღიურ საქმეებს, ხოლო სუკარნო, როგორც პრეზიდენტი, რჩებოდა ნომინალურ ფიგურად. პრემიერ-მინისტრი და მისი კაბინეტი ცენტრალური ინდონეზიის ეროვნული კომიტეტის წინაშე იქნებოდა ანგარიშვალდებული და არა პრეზიდენტის წინაშე. 1945 წლის 14 ნოემბერს სუკარნომ თავის პირველ პრემიერ-მინისტრად დანიშნა სუტან შაჰრირი, ევროპაში განათლებამიღებული პოლიტიკოსი, რომელიც არასდროს ყოფილა იაპონიის საოკუპაციო ხელისუფლებასთან კავშირში.

1945 წლის ბოლოს, ჰოლანდიელმა ადმინისტრატორებმა, რომლებიც ხელმძღვანელობდნენ ჰოლანდიის ოსტინდოეთის მთავრობას ემიგრაციაში, და ჯარისკაცებმა, რომლებიც ებრძოდნენ იაპონელებს, დაბრუნება დაიწყეს ჰოლანდიის ინდოეთის სამოქალაქო ადმინისტრაციის სახელით, ბრიტანელთა დაცვის ქვეშ. მათ ხელმძღვანელობდა ჰუბერტუს იოჰანეს ვან მოკი, კოლონიური ადმინისტრატორი, რომელიც ავსტრალიაში, ბრიზბენში იყო ევაკუირებული. ჰოლანდიელი ჯარისკაცები, რომლებიც იაპონელთა ტყვეობაში იმყოფებოდნენ, გაათავისუფლეს და ხელახლა შეიარაღეს. მალევე დაიწყო სროლები ამ ჰოლანდიელ ჯარისკაცებსა და ახალი რესპუბლიკური მთავრობის მხარდამჭერ პოლიციას შორის. ეს მალევე გადაიზარდა შეიარაღებულ კონფლიქტში ახლად ჩამოყალიბებულ რესპუბლიკურ ძალებს, რომლებსაც ეხმარებოდნენ დამოუკიდებლობის მომხრე მებრძოლები, და ჰოლანდიურ და ბრიტანულ ძალებს შორის. 10 ნოემბერს, სურაბაიაში გაჩაღდა სრულმასშტაბიანი ბრძოლა ბრიტანეთის ინდოეთის არმიის 49-ე ქვეით ბრიგადასა და ინდონეზიელ ნაციონალისტურ მილიციებს შორის. ბრიტანულ-ინდურ ძალებს მხარს უჭერდნენ საჰაერო და საზღვაო ძალები. დაიღუპა დაახლოებით 300 ინდოელი ჯარისკაცი (მათ შორის მათი მეთაური, ბრიგადირი აუბერტინ უოლტერ სოტერნ მალაბი), ისევე როგორც ათასობით ნაციონალისტი მილიციელი და სხვა ინდონეზიელი. ჯაკარტაში შემაშფოთებელი რეგულარობით იფეთქებდა სროლები, მათ შორის პრემიერ-მინისტრ შაჰრირის მკვლელობის მცდელობა ჰოლანდიელი შეიარაღებული პირების მიერ. ამ საფრთხის თავიდან ასაცილებლად, სუკარნო და მისი მთავრობის უმრავლესობა 1946 წლის 4 იანვარს ჯოკიაკარტას უსაფრთხო ადგილას გაემგზავრა. იქ რესპუბლიკურმა მთავრობამ მიიღო დაცვა და სრული მხარდაჭერა სულთან ჰამენგკუბუვონო -ისგან. ჯოკიაკარტა დარჩებოდა რესპუბლიკის დედაქალაქად 1949 წელს ომის დასრულებამდე. შაჰრირი დარჩა ჯაკარტაში, რათა მოლაპარაკებები ეწარმოებინა ბრიტანელებთან.

1945 წლის ბოლოსა და 1946 წლის დასაწყისში გამართულმა საწყისმა ბრძოლებმა ბრიტანელებს იავასა და სუმატრაზე ძირითადი საპორტო ქალაქების კონტროლი დაუტოვა. იაპონური ოკუპაციის დროს, გარე კუნძულები (იავასა და სუმატრას გარდა) ოკუპირებული იყო იაპონიის საზღვაო ძალების მიერ, რომელთაც კუნძულელთა პოლიტიკური მობილიზება არ დაუშვეს. შესაბამისად, პროკლამაციის შემდეგ ამ კუნძულებზე რესპუბლიკური აქტივობა მცირე იყო. ავსტრალიურმა და ჰოლანდიურმა ძალებმა 1945 წლის ბოლოსთვის შეძლეს ამ კუნძულების სწრაფად, დიდი ბრძოლის გარეშე დაკავება. ამავდროულად, იავასა და სუმატრას შიდა ტერიტორიები რესპუბლიკური კონტროლის ქვეშ რჩებოდა.

ინდონეზიიდან ჯარისკაცების გაყვანის სურვილით აღძრულმა ბრიტანელებმა დაუშვეს ჰოლანდიური ძალების ფართომასშტაბიანი შეყვანა ქვეყანაში მთელი 1946 წლის განმავლობაში. 1946 წლის ნოემბრისთვის, ყველა ბრიტანელი ჯარისკაცი გაიყვანეს ინდონეზიიდან. ისინი 150 000-ზე მეტმა ჰოლანდიელმა ჯარისკაცმა ჩაანაცვლა. ბრიტანელებმა ლორდი არჩიბალდ კლარკ კერი, ინვერჩაპელის 1-ლი ბარონი და მაილს ლემფსონი, კილერნის 1-ლი ბარონი გაგზავნეს, რათა ჰოლანდიელები და ინდონეზიელები მოლაპარაკებების მაგიდასთან მიეყვანათ. ამ მოლაპარაკებების შედეგი იყო ლინგაჯატის შეთანხმება, რომელიც 1946 წლის ნოემბერში გაფორმდა. ამ შეთანხმებით, ჰოლანდიამ ფაქტობრივად აღიარა რესპუბლიკის სუვერენიტეტი იავაზე, სუმატრასა და მადურაზე. სანაცვლოდ, რესპუბლიკელები მზად იყვნენ განეხილათ მომავალში ნიდერლანდებისა და ინდონეზიის გაერთიანებული სამეფოს (ერთგვარი თანამეგობრობის) შექმნა.

ლინგაჯატის შეთანხმება და „ოპერაცია პროდუქტი“
ლინგაჯატის შეთანხმება
სუკარნოს გადაწყვეტილებას, დაეწყო მოლაპარაკებები ჰოლანდიელებთან, ინდონეზიის სხვადასხვა ფრაქციის მხრიდან ძლიერი წინააღმდეგობა მოჰყვა. კომუნისტმა პოლიტიკოსმა ტან მალაკამ ეს ჯგუფები გააერთიანა ერთიან ფრონტში, რომელსაც ეწოდა „ბრძოლის ერთობა“ . -მ შეიმუშავა „მინიმალური პროგრამა“, რომელიც მოითხოვდა სრულ დამოუკიდებლობას, ყველა უცხოური საკუთრების ნაციონალიზაციას და ყველა მოლაპარაკების უარყოფას, სანამ ყველა უცხოური ჯარი არ გავიდოდა ქვეყნიდან. ამ პროგრამებმა ფართო სახალხო მხარდაჭერა მოიპოვა, მათ შორის შეიარაღებული ძალების მეთაურის, გენერალ სუდირმანის მხრიდანაც. 1946 წლის 4 ივლისს, -სთან დაკავშირებულმა სამხედრო ნაწილებმა გაიტაცეს პრემიერ-მინისტრი შაჰრირი, რომელიც იმ დროს ჯოკიაკარტაში იმყოფებოდა. შაჰრირი ხელმძღვანელობდა მოლაპარაკებებს ჰოლანდიელებთან. სუკარნომ, სუდირმანზე წარმატებული გავლენის მოხდენის შემდეგ, მოახერხა შაჰრირის გათავისუფლება და ტან მალაკასა და -ის სხვა ლიდერების დაპატიმრება. ეროვნულ კომიტეტში ლინგაჯატის შეთანხმების პირობებისადმი არსებულმა უკმაყოფილებამ აიძულა სუკარნო, გამოეცა დეკრეტი, რომლითაც -ის წევრთა რიცხვი გაორმაგდა, რაც მიღწეულ იქნა შეთანხმების მომხრე მრავალი დანიშნული წევრის დამატებით. შედეგად, -მა ლინგაჯატის შეთანხმების რატიფიცირება მოახდინა 1947 წლის მარტში.

„ოპერაცია პროდუქტი“
1947 წლის 21 ივლისს, ჰოლანდიელებმა დაარღვიეს ლინგაჯატის შეთანხმება და წამოიწყეს ოპერაცია „პროდუქტი“ , მასიური სამხედრო შეჭრა რესპუბლიკის მიერ კონტროლირებად ტერიტორიებზე. მიუხედავად იმისა, რომ ახლად რეორგანიზებულმა ინდონეზიის ეროვნულმა არმიამ მნიშვნელოვანი სამხედრო წინააღმდეგობის გაწევა ვერ შეძლო, ჰოლანდიელების მიერ საერთაშორისო შუამავლობით დადებული შეთანხმების აშკარა დარღვევამ მსოფლიო საზოგადოება აღაშფოთა. საერთაშორისო ზეწოლამ აიძულა ჰოლანდიელები, შეეჩერებინათ ინტერვენცია 1947 წლის აგვისტოში. შაჰრირი, რომელიც პრემიერ-მინისტრის თანამდებობაზე ამირ სჯარიფუდინმა შეცვალა, ნიუ-იორკში გაფრინდა, რათა ინდონეზიის საქმე გაეროს წინაშე წარედგინა. გაეროს უშიშროების საბჭომ გამოსცა რეზოლუცია, რომელიც დაუყოვნებლივ ცეცხლის შეწყვეტას მოითხოვდა და დანიშნა „კეთილი ნების კომიტეტი“ ცეცხლის შეწყვეტის ზედამხედველობისთვის. კომიტეტი, რომლის ბაზა ჯაკარტაში იყო, შედგებოდა დელეგაციებისგან: ავსტრალია (ლიდერი: რიჩარდ კირბი, არჩეული ინდონეზიის მიერ), ბელგია (ლიდერი: პოლ ვან ზელანდი, არჩეული ნიდერლანდების მიერ) და ამერიკის შეერთებული შტატები (ლიდერი: ფრენკ პორტერ გრეჰემი, ნეიტრალური).

რესპუბლიკა ახლა ჰოლანდიის მტკიცე სამხედრო ალყაში იმყოფებოდა, რადგან ჰოლანდიის სამხედრო ძალებს ოკუპირებული ჰქონდათ დასავლეთ იავა, ცენტრალური და აღმოსავლეთ იავის ჩრდილოეთ სანაპირო, ისევე როგორც სუმატრის ძირითადი პროდუქტიული ზონები. დამატებით, ჰოლანდიის საზღვაო ძალები ბლოკავდნენ რესპუბლიკურ ტერიტორიებზე სასიცოცხლო მნიშვნელობის საკვების, მედიკამენტებისა და იარაღის მიწოდებას. შედეგად, პრემიერ-მინისტრ ამირ სჯარიფუდინს თითქმის არჩევანი არ ჰქონდა, გარდა იმისა, რომ ხელი მოეწერა რენვილის შეთანხმებაზე 1948 წლის 17 იანვარს. ამ შეთანხმებით აღიარეს ჰოლანდიის კონტროლი ოპერაცია „პროდუქტის“ დროს დაკავებულ ტერიტორიებზე, ხოლო რესპუბლიკელები პირობას დებდნენ, რომ გაიყვანდნენ ყველა ძალას, რომელიც ცეცხლის შეწყვეტის ხაზის („ვან მუკის ხაზის“) მეორე მხარეს იყო დარჩენილი. ამასობაში, ჰოლანდიელებმა დაიწყეს მარიონეტული სახელმწიფოების ორგანიზება ოკუპირებულ ტერიტორიებზე, რათა დაპირისპირებოდნენ რესპუბლიკურ გავლენას ინდონეზიის ეთნიკური მრავალფეროვნების გამოყენებით.

რენვილის შეთანხმება და მადიუნის საქმე
უკიდურესად წამგებიანი რენვილის შეთანხმების ხელმოწერამ კიდევ უფრო მეტი არასტაბილურობა გამოიწვია რესპუბლიკის პოლიტიკურ სტრუქტურაში.
დასავლეთ იავის აჯანყება: ჰოლანდიელების მიერ ოკუპირებულ დასავლეთ იავაში, „დარულ ისლამის“ პარტიზანები სექარმაჯი მარიჯან კარტოსუვირჯოს ხელმძღვანელობით, ინარჩუნებდნენ ანტი-ჰოლანდიურ წინააღმდეგობას და უარყვეს რესპუბლიკისადმი ნებისმიერი ერთგულება. მათ გამოიწვიეს სისხლიანი აჯანყება დასავლეთ იავაში და დამოუკიდებლობის პირველ ათწლეულებში სხვა ტერიტორიებზე.
მთავრობის ცვლილება: პრემიერ-მინისტრი სჯარიფუდინი, რომელმაც ხელი მოაწერა შეთანხმებას, იძულებული გახდა გადამდგარიყო 1948 წლის იანვარში და ის ჰატამ შეცვალა.

ჰატას კაბინეტის პოლიტიკამ, რომელიც შეიარაღებული ძალების რაციონალიზაციას და რესპუბლიკის ტერიტორიებზე გამრავლებული შეიარაღებული ჯგუფების დიდი რაოდენობით დემობილიზაციას გულისხმობდა, ასევე გამოიწვია სერიოზული უკმაყოფილება. მემარცხენე პოლიტიკურმა ელემენტებმა, გაძლიერებული ინდონეზიის კომუნისტური პარტიის ხელმძღვანელობით, ისარგებლეს საზოგადოებრივი უკმაყოფილებით და 1948 წლის 18 სექტემბერს დაიწყეს ამბოხება მადიუნში, აღმოსავლეთ იავაზე. სისხლიანი ბრძოლები გაგრძელდა სექტემბრის ბოლოდან 1948 წლის ოქტომბრის ბოლომდე, სანამ კომუნისტების უკანასკნელი დაჯგუფებები არ დამარცხდნენ და მათი ლიდერი მუსო არ მოკლეს. კომუნისტებმა გადაჭარბებულად შეაფასეს საკუთარი პოტენციალი სუკარნოს მიმართ მოსახლეობის ძლიერი მხარდაჭერის ფონზე.

„ოპერაცია ყვავი“ და გადასახლება
შეჭრა და გადასახლება
[[ფაილი: , 5196.||ჯიპში მჯდომი სუკარნო დაპატიმრების დროს დასცინის ჰოლანდიელ ლეიტენანტს.]
[[1948]] წლის 19 დეკემბერს, კომუნისტური აჯანყების შემდეგ რესპუბლიკის სუსტი პოზიციით სარგებლობის მიზნით, ჰოლანდიელებმა წამოიწყეს ოპერაცია „ყვავი“ , მეორე სამხედრო შეჭრა, რომელიც მიზნად ისახავდა რესპუბლიკის საბოლოოდ განადგურებას. შეჭრა დაიწყო საჰაერო დესანტით რესპუბლიკის დედაქალაქ [[ჯოკიაკარტა|ჯოკიაკარტაზე]]. სუკარნომ უბრძანა სუდირმანის ხელმძღვანელობით შეიარაღებულ ძალებს, დაეწყოთ პარტიზანული ომი სოფლად, ხოლო თავად მან და სხვა ძირითადმა ლიდერებმა, როგორებიც იყვნენ ჰატა და შაჰრირი, ნება დართეს, რომ ჰოლანდიელებს ტყვედ აეყვანათ ისინი. მთავრობის უწყვეტობის უზრუნველსაყოფად, სუკარნომ დეპეშა გაუგზავნა სჯარიფუდინს, რომლითაც მას მანდატი გადასცა, ეხელმძღვანელა ინდონეზიის რესპუბლიკის საგანგებო მთავრობისთვის . ეს მთავრობა [[დასავლეთი სუმატრა|დასავლეთ სუმატრის]] ოკუპირებულ რაიონებში განთავსდა. სჯარიფუდინი ამ პოსტს იკავებდა მანამ, სანამ სუკარნო [[1949]] წლის ივნისში არ გაათავისუფლეს. ჰოლანდიელებმა სუკარნო და სხვა დატყვევებული რესპუბლიკური ლიდერები ჯერ პარაპატში, ჩრდილოეთ სუმატრის ჰოლანდიელების მიერ ოკუპირებულ ნაწილში, შემდეგ კი კუნძულ ბანგკაზე გადაიყვანეს ტყვეობაში.

შედეგები
[[:' , 200 , 73.||სუკარნოს დაბრუნება ჯოკიაკარტაში, ბანერზე წარწერაა: „ის, ვისაც ველოდით, საბოლოოდ დაბრუნდა“|]]
მეორე ჰოლანდიურმა შეჭრამ კიდევ უფრო დიდი საერთაშორისო აღშფოთება გამოიწვია. [[ამერიკის შეერთებული შტატები|ამერიკის შეერთებულმა შტატებმა]], რომელზეც შთაბეჭდილება მოახდინა ინდონეზიის უნარმა, გარე დახმარების გარეშე დაემარცხებინა 1948 წლის კომუნისტური გამოწვევა, დაიმუქრა, რომ შეუწყვეტდა მარშალის დახმარების ფონდებს ნიდერლანდებს, თუ ინდონეზიაში სამხედრო ოპერაციები გაგრძელდებოდა. ინდონეზიის ეროვნული არმია არ დაშლილა და აგრძელებდა პარტიზანული წინააღმდეგობის გაწევას ჰოლანდიელების წინააღმდეგ, განსაკუთრებით აღსანიშნავია თავდასხმა ჰოლანდიელების მიერ დაკავებულ ჯოკიაკარტაზე, რომელსაც ხელმძღვანელობდა პოლკოვნიკი [[სუჰარტო]]. შესაბამისად, ჰოლანდიელები იძულებული გახდნენ, ხელი მოეწერათ [[რუმ-ვან როიენის შეთანხმებია|რუმ-ვან როიენის შეთანხმებისთვის]] [[1949]] წლის 7 მაისს. ამ შეთანხმების თანახმად, ჰოლანდიელებმა გაათავისუფლეს რესპუბლიკის ლიდერები და ჯოკიაკარტის მიმდებარე ტერიტორია დაუბრუნეს რესპუბლიკურ კონტროლს 1949 წლის ივნისში. ამას მოჰყვა ჰოლანდია-ინდონეზიის მრგვალი მაგიდის კონფერენცია, რომელიც გაიმართა ჰააგაში. კონფერენცია დასრულდა იმით, რომ ნიდერლანდების დედოფალმა [[იულიანა (ნიდერლანდები)|იულიანამ]] ინდონეზიას სუვერენიტეტი სრულად გადასცა 1949 წლის 27 დეკემბერს. ამ დღეს სუკარნო გაფრინდა ჯოკიაკარტიდან ჯაკარტაში და სიტყვით გამოვიდა გენერალ-გუბერნატორის სასახლის კიბეებზე, რომელსაც მაშინვე ეწოდა [[მერდეკას სასახლე]] („დამოუკიდებლობის სასახლე“).

ინდონეზიის შეერტებული შტატიების პრეზიდენტი
[[ფაილი: - -512314.||სუკარნოს პრეზიდენტად ინაუგურაცია (1949 წლის 17 დეკემბერი, კომენტარი ჰოლანდიურ ენაზე)]]
ამ დროს, ჰოლანდიელებთან კომპრომისის ფარგლებში, ინდონეზიამ მიიღო ახალი ფედერალური კონსტიტუცია, რომელმაც ქვეყანა ფედერალურ სახელმწიფოდ აქცია, სახელწოდებით ინდონეზიის შეერთებული შტატების რესპუბლიკა. ეს ფედერაცია შედგებოდა ინდონეზიის რესპუბლიკისგან, რომლის საზღვრები „ვან მუკის ხაზით“ იყო განსაზღვრული, ექვსი სახელმწიფოსა და ცხრა ავტონომიური ტერიტორიისგან, რომლებიც ჰოლანდიელებმა შექმნეს. [[1950]] წლის პირველი ნახევრის განმავლობაში, ეს სახელმწიფოები თანდათან დაიშალა, რადგან მათ მხარდამჭერი ჰოლანდიის სამხედრო ძალები გაიყვანეს. 1950 წლის აგვისტოში, როდესაც უკანასკნელი [[აღმოსავლეთ ინდონეზიის სახელმწიფო]]ც დაიშალა, სუკარნომ გამოაცხადა უნიტარული ინდონეზიის რესპუბლიკა, რომელიც ეფუძნებოდა ახლად შემუშავებულ 1950 წლის დროებით კონსტიტუციას.

ლიბერალური დემოკრატიის პერიოდი (1950–1959)
[[1949]] წლის ფედერალური კონსტიტუციაც და [[1950]] წლის დროებითი კონსტიტუციაც საპარლამენტო ხასიათის იყო, სადაც აღმასრულებელი ხელისუფლება პრემიერ-მინისტრის ხელში იყო, რაც, ფორმალურად, ზღუდავდა პრეზიდენტის უფლებამოსილებას. თუმცა, მისი ოფიციალურად შემცირებული როლის მიუხედავად, სუკარნო, როგორც ერის მამა, დიდი მორალური ავტორიტეტით სარგებლობდა.

არასტაბილურობა და აჯანყებები
საპარლამენტო დემოკრატიის პირველი წლები ინდონეზიისთვის მეტად არასტაბილური აღმოჩნდა. კაბინეტები ერთმანეთის მიყოლებით იცვლებოდა ახლად დანიშნულ პარლამენტში არსებულ სხვადასხვა პოლიტიკურ პარტიებს შორის მკვეთრი განსხვავებების გამო. არსებობდა სერიოზული უთანხმოება ინდონეზიის სახელმწიფოს მომავალ გზასთან დაკავშირებით ნაციონალისტებს (რომლებსაც სეკულარული სახელმწიფო სურდათ), ისლამისტებს (რომლებსაც ისლამური სახელმწიფო სურდათ) და კომუნისტებს შორის, რომლებსაც კომუნისტური სახელმწიფო სურდათ. ეკონომიკურ ფრონტზე კი სერიოზულ უკმაყოფილებას იწვევდა მსხვილი ჰოლანდიური კორპორაციებისა და ეთნიკური ჩინელების მხრიდან გაგრძელებული ეკონომიკური დომინირება.

დარულ ისლამის ამბოხებულები
[[დასავლეთი იავა|დასავლეთ იავაზე]] [[კარტოსუვირიო]]ს მეთაურობით დარულ ისლამის ამბოხებულებმა უარი თქვეს სუკარნოს ხელისუფლების აღიარებაზე და 1949 წლის აგვისტოში გამოაცხადეს ინდონეზიის ისლამური სახელმწიფო. დარულ ისლამის მხარდამჭერი აჯანყებები ასევე დაიწყო სამხრეთ სულავესიში [[1951]] წელს და აჩეში [[1953]] წელს. ამავდროულად, დაშლილი ჰოლანდიის ოსტინდოიეთის სამეფო არმიის პრო-ფედერალისტმა წევრებმა წამოიწყეს წარუმატებელი ამბოხებები [[ბანდუნგი|ბანდუნგში]], [[მაკასარი|მაკასარში]] 1950 წელს და [[ამბონი|ამბონში]] (სამხრეთ მოლუკის რესპუბლიკის 1950 წლის აჯანყება).

დაყოფა ჯარში
[[ფაილი: 20 1952 1.|||218218|სუკარნო ესაუბრება მომიტინგეებს, 1952 წლის 20 ოქტომბერი]]
სამხედრო ძალები გახლეჩილი იყო დაპირისპირებით ერთი მხრივ კოლონიური ეპოქის სამეფო არმიიდან წამოსულ ოფიცრებს შორის, რომლებსაც მცირე და ელიტური პროფესიული არმიის შექმნა სურდათ, და მეორე მხრივ ჯარისკაცების აბსოლუტურ უმრავლესობას შორის, რომლებმაც კარიერა იაპონელების მიერ ჩამოყალიბებულ -ში დაიწყეს; ეს უკანასკნელნი დათხოვნის შიშს განიცდიდნენ და უფრო მეტად ნაციონალისტური შემართებით იყვნენ ცნობილნი, ვიდრე პროფესიონალიზმით.

[[1952]] წლის 17 ოქტომბერს, ყოფილი -ის ფრაქციის ლიდერებმა, არმიის უფროსმა პოლკოვნიკმა [[აბდულ ჰარის ნასუტიონი|აბდულ ჰარის ნასუტიონმა]] და შეიარაღებული ძალების გენერალური შტაბის უფროსმა [[ტაჰი ბონარ სიმატუპანგი|ტაჰი ბონარ სიმატუპანგმა]], ძალის დემონსტრირების მიზნით ჯარების მობილიზება მოახდინეს. -ის მცდელობის წინააღმდეგ პროტესტის ნიშნად, რომელიც სამხედრო საქმეებში ყოფილი -ს ფრაქციის სასარგებლოდ ჩარევას გულისხმობდა, ნასუტიონმა და სიმატუპანგმა თავიანთ ჯარებს მერდეკას სასახლის გარშემორტყმა და ტანკის ლულების შენობისკენ მიმართვა უბრძანეს. მათი მოთხოვნა სუკარნოსადმი მოქმედი -ის დათხოვნა იყო. ამ მიზნით, ნასუტიონმა და სიმატუპანგმა სამოქალაქო მომიტინგეების მობილიზებაც მოახდინეს. სუკარნო გამოვიდა სასახლიდან და დაარწმუნა როგორც ჯარისკაცები, ისე მშვიდობიანი მოქალაქეები, რომ სახლებში წასულიყვნენ. მოგვიანებით ნასუტიონი და სიმატუპანგი თანამდებობებიდან გადააყენეს. თუმცა, [[1955]] წელს სუკარნოსთან შერიგების შემდეგ, ნასუტიონი კვლავ დაინიშნა არმიის უფროსად.

საკანონმდებლო არჩევნები
[[ფაილი:1955 .||სუკარნო 1955 წლის არჩევნებზე]]
1955 წლის არჩევნების შედეგად ჩამოყალიბდა ახალი პარლამენტი და საკონსტიტუციო ასამბლეა. არჩევნების შედეგებმა აჩვენა თანაბარი მხარდაჭერა ისეთი ანტაგონისტური ძალების მიმართ, როგორიცაა , , [[ნაჰდლატულ ულამა]] და . ვინაიდან არცერთი ფრაქცია არ ფლობდა აშკარა უმრავლესობას, ქვეყანაში შიდაპოლიტიკური არასტაბილურობა შეუფერხებლად გაგრძელდა. საკონსტიტუციო ასამბლეაში მოლაპარაკებები ახალი კონსტიტუციის შესამუშავებლად ჩიხში შევიდა იმ საკითხის გამო, უნდა ყოფილიყო თუ არა მასში ჩართული ისლამური სამართალი.

სუკარნოს სულ უფრო მეტად აწუხებდა საკუთარი ნომინალური პოზიცია და ქვეყნის პოლიტიკურ ცხოვრებაში არსებული მზარდი უწესრიგობა. იგი აცხადებდა, რომ დასავლური ტიპის საპარლამენტო დემოკრატია ინდონეზიისთვის შეუფერებელი იყო და გამოვიდა „მართვადი დემოკრატიის“ სისტემის შექმნის ინიციატივით, რომელიც, მისი მტკიცებით, მართვის მკვიდრ პრინციპებს ეფუძნებოდა. სუკარნო ამტკიცებდა, რომ სოფლის დონეზე მნიშვნელოვანი საკითხები წყდებოდა ხანგრძლივი მსჯელობის საფუძველზე, რომელიც მიზნად ისახავდა კონსენსუსის მიღწევას სოფლის უხუცესების ხელმძღვანელობით. მას სჯეროდა, რომ ეს უნდა ყოფილიყო მთელი ერის მოდელი, სადაც პრეზიდენტი სოფლის უხუცესების როლს შეასრულებდა. მან წამოაყენა წინადადება მთავრობის შესახებ, რომელიც დაეფუძნებოდა არა მხოლოდ პოლიტიკურ პარტიებს, არამედ ერის არსებითი ელემენტებისგან შემდგარ „ფუნქციურ ჯგუფებს“; ისინი ერთად ჩამოაყალიბებდნენ ეროვნულ საბჭოს, რომლის მეშვეობითაც ეროვნული კონსენსუსი [[პრეზიდენტი]]ს ხელმძღვანელობით გამოიხატებოდა.

ვიცე-პრეზიდენტი ჰატა კატეგორიულად ეწინააღმდეგებოდა სუკარნოს მართვადი დემოკრატიის კონცეფციას. ამ და სხვა გადაუჭრელი უთანხმოებების მიზეზით, ჰატა [[1956]] წლის დეკემბერში თანამდებობიდან გადადგა. მისმა გადადგომამ მთელ ინდონეზიაში დიდი ვნებათაღელვა გამოიწვია, განსაკუთრებით არაიაველებში, რომლებიც ჰატას იაველების მიერ დომინირებულ მთავრობაში თავიანთ წარმომადგენლად მიიჩნევდნენ.

სამხედრო კონტროლი და საომარი მდგომარეობა
რეგიონალური სამხედრო კონტროლი
[[1956]] წლის დეკემბრიდან [[1957]] წლის იანვრამდე, [[ჩრდილოეთი სუმატრა|ჩრდილოეთ]], [[ცენტრალური სუმატრა|ცენტრალურ]] და [[სამხრეთი სუმატრა|სამხრეთ სუმატრის]] პროვინციების რეგიონულმა სამხედრო მეთაურებმა ადგილობრივ თვითმმართველობაზე კონტროლი დაამყარეს. მათ გამოაცხადეს სამხედრო საბჭოების სერია, რომლებსაც უნდა ემართათ თავიანთი რეგიონები და უარი თქვეს [[ჯაკარტა|ჯაკარტიდან]] ბრძანებების მიღებაზე. მსგავსმა რეგიონულმა სამხედრო მოძრაობამ 1957 წლის მარტში [[ჩრდილოეთი სულავესი|ჩრდილოეთ სულავესიზეც]] დაამყარა კონტროლი. ისინი მოითხოვდნენ მთავრობაში კომუნისტური გავლენის აღმოფხვრას, სახელმწიფო შემოსავლების თანაბარ გადანაწილებას და ყოფილი „სუკარნო-ჰატას“ დუუმვირატის (ორხელისუფლებიანობის) აღდგენას.

საომარი მდგომარეობის გამოცხადება
რესპუბლიკის ერთიანობის წინაშე არსებული ამ სერიოზული გამოწვევის საპასუხოდ, სუკარნომ 1957 წლის 14 მარტს საომარი მდგომარეობა გამოაცხადა. მან პრემიერ-მინისტრად დანიშნა უპარტიო [[ჯუანდა ქარტავიჯაია]], ხოლო სამხედრო ძალები მისი ერთგული გენერლის, ნასუტიონის ხელში დარჩა. ნასუტიონი სულ უფრო მეტად იზიარებდა სუკარნოს შეხედულებებს ინდონეზიაზე დასავლური დემოკრატიის ნეგატიური გავლენის შესახებ და პოლიტიკურ ცხოვრებაში სამხედროების უფრო მნიშვნელოვან როლს ხედავდა.

შერიგების მიზნით, 1957 წლის 10–14 სექტემბერს სუკარნომ რეგიონული საბჭოების ლიდერები ჯაკარტაში ეროვნულ კონფერენციაზე მიიწვია, თუმცა ამ შეხვედრამ კრიზისის გადაჭრა ვერ შეძლო. 1957 წლის 30 ნოემბერს, ცენტრალურ ჯაკარტაში, ჩიკინიში მდებარე სკოლაში სტუმრობისას, სუკარნოზე განხორციელდა მკვლელობის მცდელობა ყუმბარის გამოყენებით. თავდასხმას ექვსი ბავშვი ემსხვერპლა, თუმცა თავად სუკარნოს სერიოზული ჭრილობები არ მიუღია. დამნაშავეები „დარულ ისლამის“ დაჯგუფების წევრები იყვნენ, რომლებიც მათი ლიდერის, სეკარმაჯი მარიჯან კარტოსუვირიოს ბრძანებით მოქმედებდნენ.

1957 წლის დეკემბრისთვის სუკარნომ დაიწყო სერიოზული ნაბიჯების გადადგმა ქვეყანაზე საკუთარი ძალაუფლების განსამტკიცებლად. იმავე თვეში მან მოახდინა 246 ჰოლანდიური კომპანიის ნაციონალიზაცია, რომლებიც ინდონეზიის ეკონომიკაში დომინირებდნენ, მათ შორის განსაკუთრებით აღსანიშნავია „ “, „ “-ის შვილობილი კომპანია „ “, „“ და ხუთი მსხვილი ჰოლანდიური სავაჭრო კორპორაცია. მან ასევე ქვეყნიდან გააძევა ინდონეზიაში დარჩენილი 40 000 ჰოლანდიის მოქალაქე და მოახდინა მათი ქონების კონფისკაცია; ამის ოფიციალურ მიზეზად დასახელდა ჰოლანდიის მთავრობის უარი ნიდერლანდების ახალი გვინეის ბედთან დაკავშირებით მოლაპარაკებების გაგრძელებაზე, რაც 1949 წლის „მრგვალი მაგიდის კონფერენციაზე“ იყო აღთქმული. სუკარნოს ეკონომიკური ნაციონალიზმის პოლიტიკა კიდევ უფრო გაძლიერდა 1959 წლის პრეზიდენტის მე-10 დირექტივის გამოცემით, რომელმაც უცხო ქვეყნის მოქალაქეებს სოფლის ტიპის დასახლებებში კომერციული საქმიანობა აუკრძალა. ეს წესი მიმართული იყო ეთნიკური ჩინელების წინააღმდეგ, რომლებიც დომინირებდნენ როგორც სოფლის, ისე ქალაქის საცალო ვაჭრობის ეკონომიკაში, მიუხედავად იმისა, რომ იმ დროისთვის მათგან მხოლოდ მცირედს ჰქონდა ინდონეზიის მოქალაქეობა. ამ პოლიტიკამ გამოიწვია სოფლად მცხოვრები ეთნიკური ჩინელების მასობრივი გადასახლება ქალაქებში, ხოლო დაახლოებით 100 000-მა მათგანმა ჩინეთში დაბრუნება არჩია.

რეგიონული ამბოხებული მეთაურების წინააღმდეგ დასაპირისპირებლად, ეროვნული კონფერენციის ჩავარდნის შემდეგ, სუკარნომ და არმიის უფროსმა ნასუტიონმა რადიკალური ნაბიჯების გადადგმა გადაწყვიტეს. ჯაკარტისადმი ერთგული რეგიონული ოფიცრების გამოყენებით, ნასუტიონმა მოაწყო „რეგიონული გადატრიალებების“ სერია, რომლებმაც 1957 წლის დეკემბრისთვის ჩამოაცილეს ამბოხებული მეთაურები ჩრდილოეთ სუმატრაში (პოლკოვნიკი მალუდინ სიმბოლონი) და სამხრეთ სუმატრაში (პოლკოვნიკი ბარლიანი). ამით მთავრობამ დაიბრუნა კონტროლი საკვანძო ქალაქებზე — [[მედანი (ინდონეზია)|მედანსა]] და [[პალემბანგი|პალემბანგზე]].

1958 წლის თებერვალში, დარჩენილმა ამბოხებულმა მეთაურებმა ცენტრალურ სუმატრაში (პოლკოვნიკი აჰმად ჰუსეინი) და ჩრდილოეთ სულავესიში (პოლკოვნიკი ვენჩე სუმუალი) ჩამოაყალიბეს „-“-ს მოძრაობა, რომლის მიზანიც ჯაკარტის მთავრობის დამხობა იყო. მათ შეუერთდა მრავალი სამოქალაქო პოლიტიკოსი „მასიუმის“ პარტიიდან, მათ შორის შაფრუდინ პრავირანეგარა, რომელიც კომუნისტების მზარდი გავლენის წინააღმდეგი იყო. მათი ანტიკომუნისტური რიტორიკის გამო, ამბოხებულებმა მიიღეს ფული, იარაღი და ცოცხალი ძალა -სგან კამპანიის ფარგლებში, რომელიც ცნობილია როგორც „არქიპელაგი“. ეს მხარდაჭერა შეწყდა მას შემდეგ, რაც ამერიკელი პილოტი ალენ ლოურენს პოუპი ჩამოაგდეს 1958 წლის აპრილში მთავრობის მიერ კონტროლირებად ამბონზე განხორციელებული დაბომბვის დროს. 1958 წლის აპრილში ცენტრალურმა მთავრობამ უპასუხა სამხედრო ინტერვენციით — საჰაერო და საზღვაო შეტევებით პადანგსა და მანადოზე, ამბოხებულთა დედაქალაქებზე. 1958 წლის ბოლოსთვის მეამბოხეები სამხედრო თვალსაზრისით დამარცხდნენ, ხოლო ბოლო პარტიზანული დაჯგუფებები [[1961]] წლის აგვისტოში დანებდნენ.

მართვადი დემოკრატიის პერიოდი (1959-1966)
[[ფაილი:1959 ' .|||სუკარნო (კიბის თავში) კითხულობს თავის ბრძანებულებას, 1959 წლის 5 ივლისი]]
[[ფაილი:, , 12.|||სუკარნოს ოფიციალური პორტრეტი 1960-იან წლებში]]
შთამბეჭდავმა სამხედრო გამარჯვებებმა --ს ამბოხებულებზე და ჰოლანდიური კომპანიების პოპულარულმა ნაციონალიზაციამ სუკარნოს პოზიციები განამტკიცა. [[1959]] წლის 5 ივლისს, პრეზიდენტის დეკრეტით, სუკარნომ აღადგინა [[1945]] წლის კონსტიტუცია. ამით ჩამოყალიბდა საპრეზიდენტო სისტემა, რომელიც, მისი რწმენით, გააადვილებდა „მართვადი დემოკრატიის“ პრინციპების იმპლემენტაციას. მან ამ სისტემას პოლიტიკური მანიფესტი ანუ „მანიპოლი“ უწოდა, თუმცა რეალურად ეს იყო მმართველობა დეკრეტების მეშვეობით. სუკარნო ისწრაფოდა ინდონეზიური სტილის სოციალისტური საზოგადოებისკენ, რომელიც -ის პრინციპის ერთგული იქნებოდა:

1945 წლის კონსტიტუცია
ინდონეზიური სოციალიზმი
მართვადი დემოკრატია
მართვადი ეკონომიკა
ინდონეზიის იდენტობა

[[ფაილი: .|||სუკარნოს მიერ მართული დემოკრატიის სტრუქტურა, 1962 წელი]]
მართვადი დემოკრატიის დამყარების შემდეგ, 1959 წლის შუა პერიოდში, სუკარნო მალადისთან ერთად შეხვდა [[დევი ჯა]]ს — ინდონეზიელ მოცეკვავეს, რომელიც ამერიკის შეერთებულ შტატების მოქალაქე იყო. სუკარნო შეეცადა დაერწმუნებინა იგი, რომ ინდონეზიის მოქალაქეობა დაებრუნებინა, რაზეც ჯამ უარი თქვა. [[1960]] წლის მარტში სუკარნომ დაითხოვა პარლამენტი და შეცვალა იგი ახალი პარლამენტით, სადაც წევრების ნახევარს თავად პრეზიდენტი ნიშნავდა. 1960 წლის სექტემბერში მან დააფუძნა დროებითი სახალხო საკონსულტაციო ასამბლეა, როგორც უმაღლესი საკანონმდებლო ორგანო 1945 წლის კონსტიტუციის შესაბამისად. -ის შემადგენლობაში შედიოდნენ --ის წევრები და პრეზიდენტის მიერ დანიშნული „ფუნქციური ჯგუფების“ წარმომადგენლები.
[[ფაილი: 13 1960 1.||215215|პრეზიდენტი სუკარნო ხელს აწერს წერილს ჯუანდადან ძალაუფლების საკუთარ თავზე გადაცემის შესახებ.]]
სამხედროების მხარდაჭერით, სუკარნომ დაშალა ისლამური პარტია და [[სუტან შაჰრირი]]ს პარტია , რის მიზეზადაც მათ --ს საქმეში მონაწილეობა დააბრალა. სამხედროებმა დააპატიმრეს და ციხეში ჩასვეს სუკარნოს მრავალი პოლიტიკური ოპონენტი, სოციალისტი შაჰრირიდან დაწყებული, ისლამური პოლიტიკოსებით — მოჰამედ ნატსირითა და ჰამკათი დასრულებული. საომარი მდგომარეობით მინიჭებული უფლებამოსილების გამოყენებით, მთავრობამ დახურა ის გაზეთები, რომლებიც სუკარნოს პოლიტიკას აკრიტიკებდნენ.

ამ პერიოდის განმავლობაში სუკარნოს სიცოცხლის მოსასპობად მკვლელობის რამდენიმე მცდელობა განხორციელდა. [[1960]] წლის 9 მარტს [[დანიელ მაუკარი|დანიელ მაუკარმა]], ინდონეზიის სამხედრო-საჰაერო ძალების ლეიტენანტმა, რომელიც „პერმესტას“ ამბოხებულებისადმი სიმპათიით იყო განწყობილი, საკუთარი -17 გამანადგურებლით ცეცხლი გაუხსნა მერდეკასა და ბოგორის სასახლეებს პრეზიდენტის მოკვლის მიზნით; სუკარნო არ დაშავებულა. [[1962]] წლის მაისში „დარულ ისლამის“ აგენტებმა პრეზიდენტს ესროლეს ყურბან-ბაირამის ლოცვის დროს სასახლის ეზოში. სუკარნო ამჯერადაც გადაურჩა დაშავებას.

უსაფრთხოების ფრონტზე სამხედროებმა დაიწყეს ეფექტური კამპანიების სერია, რომლებმაც წერტილი დაუსვა „დარულ ისლამის“ ხანგრძლივ ამბოხებებს დასავლეთ იავაზე (1962 წელს), აჩეხში (1962 წელს) და სამხრეთ სულავესიში (1965 წელს). [[კარტოსუვირიო]], „დარულ ისლამის“ ლიდერი, [[1962]] წლის სექტემბერში შეიპყრეს და სიკვდილით დასაჯეს.

სამხედროების ძალაუფლების დასაბალანსებლად, სუკარნომ ინდონეზიის კომუნისტური პარტიის მხარდაჭერებზე დაყრდნობა დაიწყო. 1960 წელს მან გამოაცხადა, რომ მისი მთავრობა ეფუძნებოდა „ნასაკომს“ — ინდონეზიურ საზოგადოებაში არსებული სამი იდეოლოგიური მიმდინარეობის გაერთიანებას: ნაციონალიზმი, რელიგია და კომუნიზმი. შესაბამისად, სუკარნომ დაიწყო უფრო მეტი კომუნისტის დაშვება მთავრობაში, პარალელურად კი მჭიდრო ურთიერთობა ჩამოაყალიბა პარტიის თავმჯდომარესთან, [[დიპა ნუსანტარა აიდიტი|დიპა ნუსანტარა აიდიტთან]].

ინდონეზიის პრესტიჟის ასამაღლებლად, სუკარნომ მხარი დაუჭირა და მოიპოვა 1962 წლის აზიური თამაშების [[ჯაკარტა]]ში ჩატარების უფლება. თამაშების სამასპინძლოდ აშენდა მრავალი სპორტული ობიექტი, მათ შორის სენაიანის სპორტული კომპლექსი (100 000-ადგილიანი ბუნგ-კარნოს სტადიონის ჩათვლით). პოლიტიკური დაძაბულობა გამოიწვია ინდონეზიელების უარმა [[ისრაელი]]სა და [[ტაივანი]]ს დელეგაციების მიღებაზე. მას შემდეგ, რაც [[საერთაშორისო ოლიმპიური კომიტეტი|საერთაშორისო ოლიმპიურმა კომიტეტმა]] ამ პოლიტიკის გამო ინდონეზიას სანქციები დაუწესა, სუკარნომ სამაგიერო გადაუხადა ოლიმპიური თამაშების „არაიმპერიალისტური“ ალტერნატიული ღონისძიების ორგანიზებით, რომელსაც ეწოდა „ახლად აღმოცენებული ძალების თამაშები“ . წარმატებით ჩატარდა ჯაკარტაში [[1963]] წლის ნოემბერში და მასში მონაწილეობა მიიღო 2 700-მა ათლეტმა 51 ქვეყნიდან.

საკუთარი პრესტიჟის განმტკიცების პროგრამის ფარგლებში, სუკარნომ ბრძანა ისეთი მასშტაბური მონუმენტური ნაგებობების მშენებლობა, როგორიცაა ეროვნული მონუმენტი, ისტიკლალის მეჩეთი ჯაკარტაში, -ს შენობა (ამჟამად პარლამენტის შენობა), სასტუმრო „ინდონეზია“ და სავაჭრო ცენტრი „სარინა“, რათა ჯაკარტა ყოფილი კოლონიური გარეუბნიდან თანამედროვე ქალაქად ექცია. ჯაკარტის თანამედროვე ბულვარები — ჯალან თამრინი, ჯალან სუდირმანი და ჯალან გატოტ სუბროტო — სწორედ სუკარნოს დროს დაიგეგმა და აშენდა.

საგარეო პოლიტიკა
ბანდუნგის კონფერენცია
საერთაშორისო ასპარეზზე, სუკარნომ [[1955]] წელს მოაწყო [[ბანდუნგის კონფერენცია]], რომლის მიზანი იყო განვითარებადი აზიური და აფრიკული ქვეყნების გაერთიანება „[[მიუმხრობლობის მოძრაობა]]ში“, რათა ერთობლივად დაპირისპირებოდნენ როგორც [[ამერიკის შეერთებული შტატები|ამერიკის შეერთებული შტატებს]], ისე [[საბჭოთა კავშირი|საბჭოთა კავშირ]]ს.

ცივი ომი
[[ფაილი: , , 10.|300|მინი|მარცხნივ|სუკარნო აშშ-ის კონგრესში გამოსვლისას, 1956 წელი.]]
მას შემდეგ, რაც სუკარნომ ქვეყნის შიგნით ძალაუფლება განიმტკიცა, მან უფრო მეტი ყურადღება მსოფლიო ასპარეზს დაუთმო. ინდონეზიის საერთაშორისო პრესტიჟის ასამაღლებლად მან დაიწყო აგრესიული და თავდაჯერებული პოლიტიკის გატარება, რომელიც ანტიიმპერიალიზმს ეფუძნებოდა. ეს ანტიიმპერიალისტური და ანტიდასავლური პოლიტიკა, რომელიც ხშირად სხვა ქვეყნებთან „უფსკრულის პირას თამაშის“ ტაქტიკას იყენებდა, ასევე მიზნად ისახავდა მრავალფეროვანი და დაქსაქსული ინდონეზიელი ხალხის გაერთიანებას. ამ საქმეში მას საგარეო საქმეთა მინისტრი [[სუბანდრიო]] ეხმარებოდა.

[[1956]] წელს [[პეკინი|პეკინში]] პირველი ვიზიტის შემდეგ, სუკარნომ დაიწყო კავშირების გაძლიერება [[ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკა]]სთან და ზოგადად კომუნისტურ ბლოკთან. მან ასევე დაიწყო საბჭოთა ბლოკისგან სულ უფრო მეტი სამხედრო დახმარების მიღება. 1960-იანი წლების დასაწყისისთვის საბჭოთა ბლოკი ინდონეზიას იმაზე მეტ დახმარებას უწევდა, ვიდრე ნებისმიერ სხვა არაკომუნისტურ ქვეყანას, ხოლო საბჭოთა სამხედრო დახმარება ინდონეზიის მიმართ მხოლოდ [[კუბა|კუბისადმი]] გაწეულ დახმარებას თუ შეედრებოდა. კომუნისტური ქვეყნებიდან წამოსულმა ამ მნიშვნელოვანმა ნაკადმა გამოიწვია სამხედრო დახმარების ზრდა [[დუაიტ ეიზენჰაუერი]]სა და [[ჯონ ფიცჯერალდ კენედი|ჯონ კენედი]]ს ადმინისტრაციების მხრიდანაც, რომლებიც შიშობდნენ, რომ სუკარნოს საბჭოთა ბლოკზე გადამეტებული დამოკიდებულება მემარცხენეობისკენ ქვეყნის პოლიტიკურ გადახრას გამოიწვევდა.

[[ფაილი: , 1960.||სუკარნო და [[ფიდელ კასტრო]] [[ჰავანა]]ში, [[კუბა]], 1960|=]]
1956 წელს, ამერიკის შეერთებულ შტატებში ვიზიტისას, სუკარნოს დიდი პატივით დახვდნენ, სადაც მან სიტყვით მიმართა აშშ-ის კონგრესის გაერთიანებულ სესიას. [[2025]] წლის მონაცემებით, ეს იყო ერთადერთი შემთხვევა, როდესაც [[ინდონეზიის პრეზიდენტი|ინდონეზიის პრეზიდენტმა]] აშშ-ის კონგრესის გაერთიანებულ სესიაზე სიტყვით გამოსვლა შეძლო. ამერიკაში პირველი ვიზიტიდან მალევე, სუკარნო ეწვია [[საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკების კავშირი|საბჭოთა კავშირს]], სადაც მას კიდევ უფრო პომპეზური დახვედრა მოუწყვეს. საბჭოთა მეთაურმა, [[ნიკიტა ხრუშჩოვი|ნიკიტა ხრუშჩოვმა]] [[1960]] წელს საპასუხო ვიზიტი გამართა ჯაკარტასა და ბალიში, სადაც მან სუკარნო ლენინის მშვიდობის პრემიით დააჯილდოვა. --ს ამბოხებაში ცენტრალური სადაზვერვო სააგენტოს მონაწილეობის გამო ურთიერთობების გამოსასწორებლად, კენედიმ სუკარნო ვაშინგტონში მიიწვია და ინდონეზიას მილიარდობით დოლარის სამოქალაქო და სამხედრო დახმარება აღმოუჩინა. სუკარნომ ამ ყველაფერზე მხოლოდ გაიცინა და ვიდეოების ასლებიც კი მოითხოვა. ორივე გეგმა ჩაიფუშა; ინდონეზიელები სუკარნოს „მაგარ ბიჭად“ მიიჩნევდნენ, მან კი [[1967]] წელს ძალაუფლებიდან ჩამოშორებამდე შეინარჩუნა თავისი მიუმხრობლობის კურსი.

პაპუას კონფლიქტი
[[ფაილი:--42-1-61.||სუკარნო ხვდება [[ჯონ ფიცჯერალდ კენედი|ჯონ კენედის]], 1961]]
1960 წელს სუკარნომ დაიწყო აგრესიული საგარეო პოლიტიკა ინდონეზიის ტერიტორიული პრეტენზიების დასაკმაყოფილებლად. იმავე წლის აგვისტოში მან გაწყვიტა დიპლომატიური ურთიერთობა [[ნიდერლანდები|ნიდერლანდებთან]] ნიდერლანდების ახალი გვინეის მომავალზე მოლაპარაკებების დაწყების მუდმივი ჩავარდნის გამო, რაზეც შეთანხმება 1949 წლის ჰოლანდიურ-ინდონეზიურ „მრგვალი მაგიდის“ კონფერენციაზე შედგა. [[1961]] წლის აპრილში ნიდერლანდებმა გამოაცხადეს „ახალი გვინეის საბჭოს“ ფორმირების შესახებ, რაც მიზნად ისახავდა პაპუას დამოუკიდებელი სახელმწიფოს შექმნას. 1961 წლის 19 დეკემბერს, [[ჯოკიაკარტა]]ში წარმოთქმულ სიტყვაში სუკარნომ გამოაცხადა სამხედრო დაპირისპირების მდგომარეობა. ამის შემდეგ შეიჭრა ნახევარკუნძულზე, რომელსაც იგი [[დასავლეთი ახალი გვინეა|დასავლეთ ირიანს]] უწოდებდა. [[1962]] წლის ბოლოსთვის დასავლეთ ირიანის/დასავლეთ პაპუას მთელ ტერიტორიაზე უკვე 3 000 ინდონეზიელი ჯარისკაცი იმყოფებოდა.

[[1961]] წლის [[28 აგვისტო]]ს [[ელისაბედ ]]-მ სუკარნო [[ლონდონი|ლონდონში]] სახელმწიფო ვიზიტით მიიწვია, რომელიც 1962 წლის მაისისთვის დაიგეგმა. თუმცა, 19 სექტემბერს, ნიდერლანდების დედოფალმა [[იულიანა (ნიდერლანდები)|იულიანამ]], რომელმაც ეს ამბავი შეიტყო, უკმაყოფილება გამოთქვა დასავლეთ ირიანის დავის გამო ინდონეზიასა და ნიდერლანდებს შორის დიპლომატიური ურთიერთობების გაწყვეტის გამო. ამის გაგებისთანავე მან განაცხადა, რომ ინდონეზიასთან დასავლეთ ირიანის თაობაზე მოლაპარაკებები არ გაიმართებოდა და ელისაბედს, რომელიც მისი შორეული ნათესავი იყო, სუკარნოს მიწვევის ნება არ დართო, რამაც გამოიწვია ინდონეზიისა და [[გაერთიანებული სამეფო]]ს დიპლომატიური ურთიერთობების გაუარესება. [[1962]] წლის 21 აპრილს სუკარნომ ვიზიტი გააუქმა [[არაფურის ზღვა]]ში ინდონეზიის საზღვაო ფლოტზე [[ნიდერლანდები]]ს თავდასხმის გამო. იმის გამო, რომ მთავრობას საბჭოთა კავშირის მიმართ დიდი ვალი ჰქონდა, ინდონეზია სულ უფრო მეტად გახდა დამოუკიდებული ჩინეთის მხარდაჭერაზე. სუკარნო სულ უფრო ხშირად საუბრობდა „პეკინი-ჯაკარტას ღერძზე“, რომელიც ახალი ანტიიმპერიალისტური მსოფლიო ორგანიზაციის, -ს, ბირთვი უნდა გამხდარიყო.

შიდა პოლიტიკა
სამუდამო პრეზიდენტი და პიროვნების კულტი
[[: , 250.||სუკარნო ინდონეზიის უნივერსიტეტის საპატიო დოქტორის ტიტულს იღებს, 1963 წლის 2 თებერვალი]]
ქვეყნის შიგნით სუკარნო აგრძელებდა კონტროლის განმტკიცებას. 1963 წლის 18 მაისს, დროებითმა სახალხო საკონსულტაციო ასამბლეამ სუკარნო სამუდამო პრეზიდენტად აირჩია. მისი იდეოლოგიური ნაშრომები „-“-ისა და „“-ის შესახებ სავალდებულო საგნებად იქცა სკოლებსა და უნივერსიტეტებში, ხოლო მისი სიტყვები ყველა სტუდენტს უნდა დაემახსოვრებინა და განეხილა. ყველა გაზეთი, ერთადერთი რადიოსადგური და ერთადერთი ტელეარხი „რევოლუციის იარაღად“ იქცა და სუკარნოს გზავნილების გავრცელებას ემსახურებოდა. სუკარნომ ჩამოაყალიბა პიროვნების კულტი: ახლად შემოერთებული დასავლეთ ირიანის დედაქალაქს სახელი შეეცვალა და სუკარნაპურა ეწოდა, ხოლო ქვეყნის უმაღლეს მწვერვალს სახელი „კარსტენსის პირამიდა“ შეეცვალა და „პუნჩაკ-სუკარნო“ (სუკარნოს მწვერვალი) ეწოდა.

ინდონეზიის კომპარტიის აღზევება
მიუხედავად „მართული დემოკრატიის“ ერთი შეხედვით ურყევი კონტროლისა, სუკარნოს რეჟიმი საკმაოდ მყიფე საფუძველზე იდგა, რაც გამოწვეული იყო მისი ორი საყრდენი ბოძის — სამხედროებისა და კომუნისტების — შინაგანი კონფლიქტით. სამხედროები, ნაციონალისტები და ისლამური ჯგუფები შეძრწუნებულნი იყვნენ სუკარნოს მფარველობის ქვეშ კომუნისტური პარტიის სწრაფი ზრდით. ისინი უფრთხოდნენ ინდონეზიაში კომუნისტური სახელმწიფოს გარდაუვალ ჩამოყალიბებას. [[1965]] წლისთვის [[ინდონეზიის კომუნისტური პარტია|ინდონეზიის კომუნისტურ პარტიას]] სამი მილიონი წევრი ჰყავდა და განსაკუთრებით ძლიერი იყო ცენტრალურ იავასა და ბალიზე. ის ინდონეზიის უძლიერეს პარტიად იქცა.

სამხედროები და ნაციონალისტები სულ უფრო მეტი ეჭვით უყურებდნენ სუკარნოს მჭიდრო ალიანსს კომუნისტურ ჩინეთთან, რაც, მათი აზრით, საფრთხეს უქმნიდა ინდონეზიის სუვერენიტეტს. სამხედრო ძალების ნაწილი არ ეთანხმებოდა სუკარნოს კონფრონტაციულ პოლიტიკას მალაიზიის მიმართ, რაც, მათი ხედვით, მხოლოდ კომუნისტებს აძლევდა ხელს. მათ რამდენიმე ოფიცერიც კი გაგზავნეს (მათ შორის შეიარაღებული ძალების მომავალი უფროსი, ლეონარდუს ბენჟამინ მურდანი) მალაიზიის მთავრობასთან საიდუმლო სამშვიდობო კონტაქტების დასამყარებლად. ისლამური სასულიერო პირები თავს საფრთხეში გრძნობდნენ კომუნისტური პარტიის მიერ სოფლებში მიწების კონფისკაციის გამო და გამოდიოდნენ „შვიდი სოფლის ეშმაკის“ კამპანიის წინააღმდეგ (ეს ტერმინი გამოიყენებოდა მემამულეების ან შეძლებული ფერმერების მიმართ, სტალინური ეპოქის ანტიკულაკური კამპანიის მსგავსად). ორივე ჯგუფს ღრმა ზიზღი ჰქონდა კომუნისტური პარტის მიმართ, განსაკუთრებით [[1948]] წლის სისხლიანი კომუნისტური ამბოხების გამო.

როგორც ნასაკომის სისტემის ფარგლებში არსებული სამი ჯგუფის მედიატორი, სუკარნო კომუნისტების მიმართ უფრო დიდ სიმპათიას იჩენდა. ინდონეზიის კომუნისტური პარტია დიდ სიფრთხილეს იჩენდა და მხარს უჭერდა სუკარნოს ყველა პოლიტიკურ ნაბიჯს. ამავდროულად, სუკარნო პარტიას მიიჩნევდა ინდონეზიის ყველაზე ორგანიზებულ და იდეოლოგიურად მყარ პარტიად, ასევე სასარგებლო არხად კომუნისტური ბლოკის ქვეყნებიდან მეტი სამხედრო და ფინანსური დახმარების მისაღებად. სუკარნო ასევე თანაუგრძნობდა კომუნისტების რევოლუციურ იდეალებს, რომლებიც მის საკუთარ ხედვებს ემთხვეოდა.

სამხედროების გავლენის შესასუსტებლად, სუკარნომ 1963 წელს გააუქმა საომარი მდგომარეობა (რომელიც არმიას ფართო უფლებამოსილებებს ანიჭებდა). 1962 წლის სექტემბერში მან გავლენიანი გენერალი [[ნასუტიონი]] „დააწინაურა“ შეიარაღებული ძალების უფროსის ნაკლებად გავლენიან თანამდებობაზე, ხოლო არმიის შტაბის უფროსის მნიშვნელოვანი პოსტი სუკარნოს ერთგულ [[აჰმად იანი]]ს გადასცა. ამავდროულად, სამხედრო-საჰაერო ძალების სარდლად დაინიშნა [[ომარ დჰანი]], რომელიც კომუნისტებს აშკარას თანაუგრძნობდა. [[1964]] წლის მაისში სუკარნომ აკრძალა „კულტურული მანიფესტის“ საქმიანობა — ეს იყო ხელოვანთა და მწერალთა გაერთიანება, რომელშიც შედიოდნენ ისეთი გამოჩენილი ინდონეზიელი მოღვაწეები, როგორებიც იყვნენ [[ჰანს ბაგუე ჯასინი]] და [[ვირატმო სუკიტო]]. კულტურული მანიფესტი მიიჩნეოდა კომუნისტური „ხალხის კულტურის ინსტიტუტის“ კონკურენტად, რომელსაც [[პრამუდია ანანტა ტური]] ხელმძღვანელობდა. 1964 წლის დეკემბერში სუკარნომ დაშალა „სუკარნოიზმის მხარდამჭერი ორგანო“ — ორგანიზაცია, რომელიც ცდილობდა კომუნიზმისთვის წინააღმდეგობის გაწევას თავად სუკარნოსეულ „პანჩასილას“ ფორმულირებაზე დაყრდნობით. 1965 წლის იანვარში, კომუნისტური პარტიის ზეწოლის შედეგად, სუკარნომ აკრძალა პარტია „მურბა“. ეს იყო პროსაბჭოთა პარტია, რომლის იდეოლოგიაც ანტაგონისტური იყო კომპარტიის პროჩინური და მაოისტური [[მარქსიზმი]]ს მიმართ.

დაძაბულობა სამხედროებსა და კომუნისტებს შორის [[1965]] წლის აპრილში გაიზარდა, როდესაც ინდონეზიის კომუნისტური პარტიის თავმჯდომარემ, აიდიტმა, მოითხოვა „მეხუთე შეიარაღებული ძალის“ შექმნა, რომელიც შეიარაღებული გლეხებისა და მუშებისგან იქნებოდა დაკომპლექტებული. სუკარნომ მოიწონა ეს იდეა და [[1965]] წლის 17 მაისს საჯაროდ მოუწოდა ასეთი ძალის დაუყოვნებლივ ჩამოყალიბებისკენ. თუმცა, არმიის უფროსი [[აჰმად იანი]] და თავდაცვის მინისტრი [[ნასუტიონი]] აჭიანურებდნენ ამ იდეის განხორციელებას, რადგან ეს პარტიისთვის საკუთარი შეიარაღებული ძალების შექმნის ნების დართვას ნიშნავდა. ამის შემდეგ მალევე, 29 მაისს, გამოჩნდა ე. წ. „გილქრისტის წერილი“. წერილი თითქოსდა ბრიტანეთის ელჩს, [[ენდრიუ გილქრისტი|ენდრიუ გილქრისტს]], ლონდონის საგარეო საქმეთა უწყებისთვის ჰქონდა მიწერილი და მასში ნახსენები იყო ამერიკელებისა და ბრიტანელების ერთობლივი მცდელობა [[ინდონეზია]]ში დივერსიის მოსაწყობად „ადგილობრივი არმიის მეგობრების“ დახმარებით. ამ წერილმა, რომელიც სუბანდრიომ წარადგინა, სუკარნოს გაუღვივა მისი დამხობისკენ მიმართული სამხედრო შეთქმულების შიში — შიში, რომელსაც იგი მომდევნო თვეების განმავლობაში არაერთხელ ახსენებდა. [[ჩეხოსლოვაკია|ჩეხოსლოვაკიელი]] აგენტი ლადისლავ ბიტმანი, რომელიც 1968 წელს დასავლეთში გაიქცა, ამტკიცებდა, რომ მისმა უწყებამ წერილი -ს თხოვნითა და საბჭოთა კავშირის შუამავლობით გააყალბა, რათა ანტიკომუნისტი გენერლებისთვის ჩირქი მოეცხოთ. 1965 წლის 17 აგვისტოს, დამოუკიდებლობის დღისადმი მიძღვნილ სიტყვაში, სუკარნომ განაცხადა თავისი განზრახვა ინდონეზიის ჩართვის შესახებ ჩინეთთან და სხვა კომუნისტურ რეჟიმებთან ანტიიმპერიალისტურ ალიანსში და გააფრთხილა არმია, არ ჩარეულიყო. მან ასევე კიდევ ერთხელ დაუჭირა მხარი შეიარაღებული გლეხებისა და მუშებისგან შემდგარი „მეხუთე ძალის“ შექმნას.

ეკონომიკური ვარდნა
მიუხედავად იმისა, რომ სუკარნო მთელ ენერგიას საშინაო და საგარეო პოლიტიკას უთმობდა, ინდონეზიის ეკონომიკა უყურადღებოდ დარჩა და სწრაფად გაუარესდა. სამხედრო ხარჯების დასაფინანსებლად მთავრობა ფულს ბეჭდავდა, რამაც გამოიწვია [[ჰიპერინფლაცია]], რომელმაც [[1964]]-[[1965]] წლებში წლიურ 600 %-ს გადააჭარბა. კონტრაბანდამ და საექსპორტო პლანტაციების სექტორის ჩამოშლამ მთავრობას გამოაცალა სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანი შემოსავალი უცხოურ ვალუტაში. შედეგად, ხელისუფლებამ ვეღარ შეძლო იმ კოლოსალური საგარეო ვალების მომსახურება, რომელიც დაგროვილი ჰქონდა როგორც დასავლეთის, ისე კომუნისტური ბლოკის ქვეყნების მიმართ. სამთავრობო ბიუჯეტის უდიდესი ნაწილი სამხედრო საჭიროებებზე იხარჯებოდა, რამაც გამოიწვია ინფრასტრუქტურის — გზების, რკინიგზის, პორტებისა და სხვა საზოგადოებრივი ობიექტების დეგრადაცია. სატრანსპორტო ინფრასტრუქტურის მოშლამ და მწირმა მოსავალმა ბევრგან საკვების დეფიციტი გამოიწვია. მცირე ინდუსტრიული სექტორი სულს ღაფავდა და ინვესტიციების ნაკლებობის გამო სიმძლავრეების მხოლოდ 20 %-ით მუშაობდა.

თავად სუკარნო ზიზღით უყურებდა [[მაკროეკონომიკა|მაკროეკონომიკას]]; მას არ სურდა და არც შეეძლო ქვეყნის მძიმე ეკონომიკური მდგომარეობიდან გამოსაყვანად პრაქტიკული გადაწყვეტილებების შეთავაზება. ამის ნაცვლად, მან წარმოადგინა ახალი იდეოლოგიური კონცეფციები, როგორიცაა „ტრისაკტი“ : პოლიტიკური სუვერენიტეტი, ეკონომიკური თვითკმარობა და კულტურული დამოუკიდებლობა. იგი მოუწოდებდა ინდონეზიელებს „საკუთარ ფეხზე დადგომისკენ“ და ეკონომიკური თვითკმარობის მიღწევისკენ, რაც თავისუფალი იქნებოდა ყოველგვარი უცხოური გავლენისგან.

მისი მმართველობის დასასრულისკენ, [[ეკონომიკა|ეკონომიკისადმი]] სუკარნოს ინტერესის ნაკლებობამ წარმოქმნა დისტანცია მასსა და ინდონეზიელ ხალხს შორის, რომელიც ეკონომიკური სიდუხჭირისგან იტანჯებოდა.

ძალაუფლებისგან ჩამოშორება და გარდაცვალება
30 სექტემბრის მოძრაობა
[[ფაილი:.||ოფიციალური პორტრეტი]]

გატაცებები და მკვლელობები
[[1965]] წლის 1 ოქტომბრის გამთენიისას, ინდონეზიის არმიის ექვსი ყველაზე მაღალი რანგის გენერალი გაიტაცა და მოკლა დაჯგუფებამ, რომელიც საკუთარ თავს „30 სექტემბრის მოძრაობას“ (30) უწოდებდა. მოკლულთა შორის იყო იანი, ხოლო ნასუტიონმა ძლივს დააღწია თავი სიკვდილს, თუმცა მოძრაობამ მისი ადიუტანტი, პირველი ლეიტენანტი პიერ ტენდეანი გაიტაცა, სავარაუდოდ, სიბნელეში ის ნასუტიონში აერიათ. „30 სექტემბრის მოძრაობა“ შედგებოდა პრეზიდენტის გვარდიის, „ბრავიდჯაიას“ დივიზიისა და „დიპონეგოროს“ დივიზიის წევრებისგან, ლეიტენანტ-პოლკოვნიკ [[უნტუნგ ბინ შამსური]]ს სარდლობით. მოძრაობამ კონტროლი დაამყარა რადიოსადგურ -სა და მერდეკას მოედანზე. მათ გაავრცელეს განცხადება, რომ გატაცებები მიზნად ისახავდა სუკარნოს დაცვას -ს გავლენის ქვეშ მყოფი გენერლების სახელმწიფო გადატრიალების მცდელობისგან. მოგვიანებით, მათ გამოაცხადეს სუკარნოს კაბინეტის დაშლის შესახებ, რომელიც „რევოლუციური საბჭოთი“ უნდა შეცვლილიყო. [[ცენტრალური იავა|ცენტრალურ იავაში]], „30 სექტემბრის მოძრაობასთან“ დაკავშირებულმა ჯარისკაცებმა 1-2 ოქტომბერს ასევე დაიკავეს [[ჯოკიაკარტა]] და სოლო, რა დროსაც ორი პოლკოვნიკი მოკლეს.

მოძრაობის დასასრული
გენერალ-მაიორმა [[სუჰარტო]]მ, არმიის სტრატეგიული რეზერვის სარდალმა, მომდევნო დილას არმიაზე კონტროლი დაამყარა. სუჰარტომ ჯარებს უბრძანა რადიოსადგურ -სა და მერდეკას მოედნის დაკავება. იმავე დღის ნაშუადღევს, სუჰარტომ ულტიმატუმი წაუყენა ჰალიმის სამხედრო-საჰაერო ბაზას, სადაც „30 სექტემბრის მოძრაობის“ (30) წევრები იყვნენ ბაზირებული და სადაც სუკარნო (მისი იქ ყოფნის მიზეზები ბუნდოვანია და ურთიერთგამომრიცხავი ვერსიების საგანია), ავიაციის მარშალი ომარ დჰანი და -ს თავმჯდომარე აიდიტი იყვნენ შეკრებილნი. მომდევნო დღისთვის ცხადი გახდა, რომ არაკომპეტენტურად ორგანიზებული და ცუდად კოორდინირებული გადატრიალების მცდელობა ჩავარდა. სუკარნო ბოგორის სასახლეში დასახლდა, ხოლო დჰანი — აღმოსავლეთ იავაში, აიდიტი კი ცენტრალურ იავაში გაიქცა. 2 ოქტომბრისთვის, ხანმოკლე ორმხრივი სროლის შემდეგ, სუჰარტოს ჯარისკაცებმა ჰალიმის სამხედრო-საჰაერო ბაზა დაიკავეს. სუკარნოს მიერ სუჰარტოს 1 ოქტომბრის ულტიმატუმის შესრულება — დაეტოვებინა ჰალიმი — მიიჩნევა მომენტად, რომელმაც ძალთა შორის ყველა მანამდე არსებული თანაფარდობა შეცვალა. სუკარნოს „მართული დემოკრატიის“ საფუძველი — ძალაუფლების ბალანსი სამხედროებს, პოლიტიკურ ისლამს, კომუნისტებსა და ნაციონალისტებს შორის — ინგრეოდა. 3 ოქტომბერს, ჰალიმის სამხედრო-საჰაერო ბაზის მახლობლად, გატაცებული გენერლების ცხედრები აღმოაჩინეს, ხოლო 5 ოქტომბერს ისინი საჯარო ცერემონიაზე, სუჰარტოს წინამძღოლობით დაკრძალეს.

მოძრაობის შემდეგი პერიოდი
[[1965]] წლის ოქტომბრის დასაწყისში ქვეყანას სამხედრო პროპაგანდისტულმა კამპანიამ გადაუარა, რომელმაც წარმატებით დაარწმუნა როგორც ინდონეზიის საზოგადოება, ისე საერთაშორისო აუდიტორია, რომ ეს იყო კომუნისტური გადატრიალება და რომ მკვლელობები იყო სისასტიკე ინდონეზიელი გმირების წინააღმდეგ, რადგან დახვრეტილები ვეტერანი სამხედრო ოფიცრები იყვნენ. კომუნისტური პარტიის მტკიცებას, რომ ისინი ამაში არ მონაწილეობდნენ, მცირე ეფექტი ჰქონდა. 5 ოქტომბერს გენერლების ცხედრების აღმოჩენისა და საჯარო დაკრძალვის შემდეგ, არმიამ ისლამურ ორგანიზაციებთან — „მუჰამადიასთან“ და „ნაჰდათულ ულამასთან“ ერთად წამოიწყო კამპანია ინდონეზიის საზოგადოების, მთავრობისა და შეიარაღებული ძალების კომუნისტური პარტიისა და სხვა მემარცხენე ორგანიზაციებისგან გასაწმენდად. კომუნისტური პარტიის წამყვანი წევრები დაუყოვნებლივ დააპატიმრეს, ზოგიერთი მათგანი კი სასამართლოს გარეშე სიკვდილით დასაჯეს. აიდიტი 1965 წლის ნოემბერში შეიპყრეს და მოკლეს. წმენდა მთელ ქვეყანას მოედო, ყველაზე მასშტაბური ხოცვა-ჟლეტა კი [[იავა]]სა და [[ბალი]]ზე მოხდა. ზოგიერთ მხარეში არმია აორგანიზებდა სამოქალაქო ჯგუფებსა და ადგილობრივ გასამხედროებულ ფორმირებებს, ზოგან კი თემების მიერ ორგანიზებული თვითგასამართლების აქტები არმიის მისვლასაც კი უსწრებდა. ყველაზე ფართოდ აღიარებული შეფასებით, სულ მცირე ნახევარი მილიონი ადამიანი მოკლეს. მიიჩნევა, რომ ამა თუ იმ ეტაპზე 1,5 მილიონამდე ადამიანი იყო დაპატიმრებული.

წმენდის შედეგად, სუკარნოს ძალაუფლების სამი საყრდენიდან ერთ-ერთი, [[ინდონეზიის კომუნისტური პარტია]] დანარჩენმა ორმა საყრდენმა, არმიამ და პოლიტიკურმა ისლამმა, ფაქტობრივად გაანადგურა. მასობრივმა მკვლელობებმა და მისი მყიფე „რევოლუციის“ მარცხმა სუკარნო დიდ სასოწარკვეთილებაში ჩააგდო; იგი წარუმატებლად ცდილობდა კომუნისტური პარტიის დაცვას და გენერლების მკვლელობას უწოდებდა „ტალღის რხევას რევოლუციის ოკეანეში“. [[1966]] წლის იანვრის რადიოგადაცემაში მან სცადა გავლენის შენარჩუნება და ქვეყანას მოუწოდა, გაჰყოლოდნენ მას. [[სუბანდრიო]] შეეცადა შეექმნა „სუკარნოისტული კოლონა“, თუმცა ეს მცდელობა ჩაშალა [[სუჰარტო]]მ: მან ერთი მხრივ სუკარნოს ერთგულება აღუთქვა, ხოლო მეორე მხრივ — გასცა განკარგულება, რომ ყველას, ვინც სუკარნოს ერთგული იყო, მხარდაჭერა არმიისთვის გამოეცხადებინა.

გადასვლა ახალ წესრიგზე
[[ფაილი: (. 1966).||პრეზიდენტი სუკარნო დვიკორას კაბინეტის სხდომას უძღვება, უნივერსიტეტის სტუდენტები კი გარეთ დემონსტრაციას მართავდნენ.]]
კაბინეტის რეორგანიზაცია
[[1965]] წლის 1 ოქტომბერს სუკარნომ არმიის მეთაურად, გარდაცვლილი იანის ნაცვლად გენერალი [[პრანოტო რეკსოსამუდრო]] დანიშნა, თუმცა ორი კვირის შემდეგ იგი იძულებული გახდა ეს თანამდებობა [[სუჰარტო]]სთვის დაეთმო. [[1966]] წლის თებერვალში სუკარნომ მინისტრთა კაბინეტი გადაახალისა, [[ნასუტიონი]] თავდაცვის მინისტრის პოსტიდან გადააყენა და შეიარაღებული ძალების შტაბის უფროსის თანამდებობა გააუქმა, თუმცა ნასუტიონმა გადადგომაზე უარი განაცხადა. [[1966]] წლის იანვრიდან უნივერსიტეტის სტუდენტებმა სუკარნოს წინააღმდეგ დემონსტრაციები დაიწყეს, სადაც ინდონეზიის კომუნისტური პარტიის დაშლასა და მთავრობის მხრიდან მზარდი ინფლაციის კონტროლს მოითხოვდნენ. 1966 წლის თებერვალში [[მერდეკას სასახლე|მერდეკას სასახლის]] წინ შეკრებილ დემონსტრანტებს პრეზიდენტის გვარდიამ ცეცხლი გაუხსნა, რის შედეგადაც დაიღუპა სტუდენტი არიფ რაჰმან ჰაკიმი, რომელიც სტუდენტურმა მოძრაობამ მალევე წამებულად შერაცხა.

11 მარტის ორდენი
[[1966]] წლის 11 მარტს მერდეკას სასახლეში სუკარნოს მინისტრთა კაბინეტის სრული შემადგენლობის სხდომა გაიმართა. იმ დროს, როდესაც სტუდენტები ადმინისტრაციის წინააღმდეგ დემონსტრაციას მართავდნენ, სასახლის გარეთ დაუდგენელი სამხედრო შენაერთების შეკრება დაიწყო. სუკარნომ, სუბანდრიომ და კიდევ ერთმა მინისტრმა სხდომა დაუყოვნებლივ დატოვეს და ვერტმფრენით [[ბოგორის სასახლე]]ში გაემგზავრნენ. ბოგორის სასახლეში გაიგზავნა სუჰარტოს მომხრე სამი გენერალი ([[ბასუკი რაჰმატი]], [[ამირ მაჰმუდი]] და [[მოჰამად იუსუფი]]), რომლებიც შეხვდნენ სუკარნოს; ამ უკანასკნელმა ხელი მოაწერა საპრეზიდენტო ბრძანებულებას, რომელიც ცნობილია როგორც „სუპერსემარი“ . ბრძანებულების თანახმად, სუკარნომ სუჰარტოს დაავალა „მიეღო ყველა საჭირო ზომა უსაფრთხოების, სიმშვიდისა და მთავრობისა და რევოლუციის სტაბილურობის უზრუნველსაყოფად, ასევე [სუკარნოს] პირადი უსაფრთხოებისა და ავტორიტეტის დასაცავად“. დოკუმენტის ავტორობა და ის, აიძულეს თუ არა სუკარნოს მასზე ხელის მოწერა (შესაძლოა იარაღის მუქარითაც კი), ისტორიული დებატების საგანია. თუმცა, ამ ბრძანებულების შედეგი პრეზიდენტის უფლებამოსილების უდიდესი ნაწილის სუჰარტოს ხელში გადასვლა აღმოჩნდა. საპრეზიდენტო ბრძანებულების მოპოვების შემდეგ, [[სუჰარტო]]მ კომუნისტური პარტია არალეგალურად გამოაცხადა და გააუქმა იგი. მან ასევე დააპატიმრა სუკარნოს ერთგული მრავალი მაღალჩინოსანი კომპარტიის წევრობის ან მათთან სიმპათიების ბრალდებით, რამაც კიდევ უფრო შეამცირა სუკარნოს პოლიტიკური ძალაუფლება და გავლენა.

შინა პატიმრობა და გარდაცვალება
[[ფაილი: , 1967.||1967 წლის აპრილი, -ის რეპორტაჟი სუკარნოს ეპოქის ბოლოს პოლიტიკური დაძაბულობის შესახებ]]
[[1966]] წლის 22 ივნისს სუკარნომ დროებითი სახალხო საკონსულტაციო ასამბლეის წინაშე, რომელიც უკვე გაწმენდილი იყო კომუნისტი და პროსუკარნისტული ელემენტებისგან, წარმოთქვა სიტყვა „ნავაქსარა“ — ეს იყო მისი უკანასკნელი, წარუმატებელი მცდელობა, დაეცვა საკუთარი თავი და „მართული დემოკრატიის“ სისტემა. 1966 წლის აგვისტოში, სუკარნოს წინააღმდეგობის მიუხედავად, ინდონეზიამ დაასრულა კონფრონტაცია მალაიზიასთან და კვლავ გაწევრიანდა [[გაერო]]ში. [[1967]] წლის 10 იანვარს მორიგი წარუმატებელი საანგარიშო სიტყვის (ნავაქსარას დამატება) შემდეგ, 1967 წლის 20 თებერვალს, სუკარნომ აღმასრულებელი ძალაუფლება [[სუჰარტო]]ს გადასცა, თუმცა ნომინალურად კვლავ რჩებოდა ტიტულარულ პრეზიდენტად. საბოლოოდ, 1967 წლის 12 მარტს, მისმა ყოფილმა მოკავშირემ, ნასუტიონმა, ასამბლეის სხდომაზე სუკარნოს „სამუდამო პრეზიდენტის“ ტიტული ჩამოართვა. იმავე დღეს ასამბლეამ სუჰარტო [[ინდონეზიის პრეზიდენტი|პრეზიდენტის]] მოვალეობის შემსრულებლად დანიშნა. სუკარნო მოათავსეს შინაპატიმრობაში ვისმა-იასოში (ამჟამინდელი [[სატრიამანდალის მუზეუმი]]), სადაც სათანადო სამედიცინო მომსახურებაზე უარის თქმის გამო მისი ჯანმრთელობის მდგომარეობა გაუარესდა. იგი 1970 წლის 21 ივნისს, 69-ე დაბადების დღიდან 15 დღის შემდეგ, ჯაკარტას არმიის ჰოსპიტალში თირკმლის უკმარისობით გარდაიცვალა. სუკარნო დაკრძალულია ბლიტარში, [[აღმოსავლეთი იავა|აღმოსავლეთ იავაზე]].

პოლიტიკური რეაბილიტაცია
[[2024]] წლის 9 სექტემბერს, სახალხო საკონსულტაციო ასამბლეამ ოფიციალურად გააუქმა [[1967]] წლის რეზოლუცია № //1967, რომელიც სუკარნოს პრეზიდენტობიდან გადაყენებისა და პოლიტიკიდან ჩამოშორების სამართლებრივ ინსტრუმენტად გამოიყენებოდა. ვინაიდან არ არსებობდა სასამართლო პროცესი, რომელიც დაამტკიცებდა სუკარნოს პასუხისმგებლობას 30 სექტემბრის ინციდენტში, ასამბლეამ რეზოლუცია ძალადაკარგულად გამოაცხადა და მიიღო გადაწყვეტილება მისი რეპუტაციის სიკვდილის შემდეგ აღდგენის შესახებ.

პირადი ცხოვრება
ქორწინებები
[[: , 240.||სუკარნო ფატმავატისა და თავის ხუთ შვილთან ერთად.]]
სუკარნო წარმოშობით იაველი და [[ბალიელები|ბალიელი]] იყო. [[1921]] წელს მან ცოლად [[სიტი ოეტარი]] შეირთო, რომელსაც 1923 წელს გაეყარა, რათა ინგიტ გარნასიჰზე დაქორწინებულიყო; მასთან ქორწინება დაახლოებით [[1943]] წელს დაასრულა და [[ფატმავატი]]ზე იქორწინა. [[1953]] წელს სუკარნომ ცოლად შეირთო ჰარტინი, 30 წლის ქვრივი სალატიგადან, რომელიც ერთ-ერთ მიღებაზე გაიცნო. ფატმავატი ამ მეოთხე ქორწინებამ განარისხა, რის გამოც მან სუკარნო და შვილები მიატოვა, თუმცა ოფიციალურად ისინი არასოდეს განქორწინებულან. [[1958]] წელს სუკარნომ იქორწინა მაჰარანი ვისმა სუსანა სირეგარზე, დამოუკიდებლობისთვის ბრძოლის ვეტერანზე ლივერპულიდან, რომელიც მასზე 23 წლით უმცროსი იყო; ისინი [[1962]] წელს განქორწინდნენ. იმავე წელს მას წარუდგინეს მაშინდელი 19 წლის იაპონელი მასპინძელი ნაოკო ნემოტო, რომელზეც 1962 წელს დაქორწინდა და რატნა დევი სუკარნო დაარქვა. სუკარნოს ასევე ჰყავდა ხუთი სხვა მეუღლე: საკიკო კანასე (1958–1959), კარტინი მანოპო (1959–1968), ჰარიატი (1963–1966), იურიკე სანგერი (1964–1968) და ჰელდი ჯაფარი (1966–1969). სუკარნო ცნობილი იყო თავისი ურთიერთობებით რამდენიმე ქალთან, მათ შორის იყვნენ გუსტი ნურული, ბეიბი ჰუვაე, ნურბანი იუსუფი და ამელია დე ლა რამა. 1964 წელს მან ჯაკარტაში რამაზე იქორწინა და მასთან დარჩა სიკვდილამდე, 1970 წლამდე. ეს ქორწინება საიდუმლოდ ინახებოდა, სანამ რამამ ამის შესახებ 1979 წლის ინტერვიუში არ ისაუბრა. [[მეგავატი სუკარნოპუტრი]], რომელიც ინდონეზიის მეხუთე პრეზიდენტი იყო, მისი და ფატმავატის ქალიშვილია. მისმა უმცროსმა ძმამ, [[გურუჰ სუკარნოპუტრა]]მ (დაბადებული 1953 წელს), მემკვიდრეობით მიიღო სუკარნოს მხატვრული ნიჭი და არის ქორეოგრაფი და სიმღერების ავტორი, რომელმაც გადაიღო ფილმი „შენთვის, ჩემო ინდონეზია“ ინდონეზიური კულტურის შესახებ. იგი ასევე არის ინდონეზიის ხალხის წარმომადგენელთა საბჭოს წევრი მეგავატის პარტიიდან — „ინდონეზიის დემოკრატიული პარტია — ბრძოლა“. მისი და-ძმები: [[გუნტურ სუკარნოპუტრა]], [[რაჩმავატი სუკარნოპუტრი]] და [[სუკმავატი სუკარნოპუტრი]] — ყველანი აქტიურად იყვნენ ჩართულნი პოლიტიკაში. დევი სუკარნოსგან სუკარნოს ჰყავდა ქალიშვილი, სახელად კარტიკა. [[2006]] წელს კარტიკა სუკარნო დაქორწინდა ფრიტს ზეგერსზე, წარმოშობით ნიდერლანდელზე, რომელიც -ის გლობალური საცალო და კომერციული ბანკის აღმასრულებელი დირექტორი იყო. სხვა შვილებს შორის არიან ტაუფანი და ბაიუ მეუღლე ჰარტინისგან, ვაჟი, სახელად ტოტოკ სურიავან სუკარნოპუტრა (დაბადებული 1967 წელს, გერმანიაში) მეუღლე კარტინი მანოპოსგან და ქალიშვილი, სიტი აიშა მარგარეტ როუზი მეუღლე მაჰარანი ვისმა სუსანა სირეგარისგან. ეს წოდება აერთიანებდა მის სადოქტორო ხარისხებსა და სამოქალაქო ინჟინრის (.) ხარისხს, რომელიც მან ბანდუნგის ტექნოლოგიურ ინსტიტუტში მოიპოვა.

ეროვნული ჯილდოები
ინდონეზიის რესპუბლიკის ვარსკვლავი, ხარისხი
მაჰაპუტერას ვარსკვლავი, ხარისხი
ღირსების ვარსკვლავი, ხარისხი
წმინდა ვარსკვლავი
დამსახურებული სამხედრო სამსახურის ვარსკვლავი
პარტიზანული ვარსკვლავი
ბჰაიანგკარას ვარსკვლავი, ხარისხი
გარუდას ვარსკვლავი
ინდონეზიის შეიარაღებულ ძალებში 8-წლიანი სამსახურის ვარსკვლავი
დამოუკიდებლობისთვის მებრძოლთა მედალი

სახალხო კულტურაში
წიგნები
 — რამადან კჰ-ს ინდონეზიური რომანი მოგვითხრობს სუკარნოსა და მისი მეორე მეუღლის, ინგიტ გარნასიჰის რომანტიკული ურთიერთობის ისტორიას.
: — „ავტობიოგრაფია“, რომელიც ამერიკელმა მწერალმა სუკარნოსთან თანამშრომლობით დაწერა. ინდონეზიურ ენაზე იგი აბდულ ბარ სალიმმა თარგმნა, სახელწოდებით „ : “ (ბუნგ-კარნო: ინდონეზიელი ხალხის ხმა) .
 — ავტობიოგრაფიის დაწერის თანამედროვე აღწერა.
, — ნაშრომი მისი პოლიტიკური კონცეფციის „ნასაკომის“ შესახებ; სტატიების კრებული, 1926 წელი. ინგლისურ ენაზე თარგმნილია კარელ ჰ. ვაროუსა და პიტერ დ. უელდონის მიერ (თანამედროვე ინდონეზიის პროექტი, ითაკა, ნიუ-იორკი, 1970 წელი).
 , ინდონეზიური ნაციონალიზმისა და ფაშიზმის ურთიერთმიმართების ანალიზი; სტატიების კრებული, 1941 წელი (გამომცემლობა , ჯოკიაკარტა, 2000 წელი).

სიმღერები
1960-იანი წლების დასაწყისში [[სუტეჯო]]მ დაწერა სიმღერა სახელწოდებით „ “ (მის აღმატებულება პრეზიდენტ სუკარნოს), რომელიც პოპულარული გახდა ცნობილი ინდონეზიელი სოლისტი ქალის, [[ლის სურიანი]]ს შესრულებით. სიმღერის ტექსტი გაჯერებულია ქებითა და მადლიერების გამომხატველი სიტყვებით მაშინდელი მუდმივი პრეზიდენტის მიმართ.

ფილმები
[[ფილიპინები|ფილიპინელმა]] მსახიობმა მაიკ ემპერიომ განასახიერა სუკარნო [[1982]] წლის ფილმში „სახიფათო ცხოვრების წელი“, რომელიც პიტერ უირმა გადაიღო [[კრისტოფერ კოხი]]ს ამავე სახელწოდების რომანის მიხედვით.
ინდონეზიელმა სოციოლოგმა და მწერალმა უმარ კაიამმა სუკარნოს როლი შეასრულა [[1984]] წლის ფილმში „30/-ის ღალატი“ და 1988 წლის ფილმში „ჯაკარტა 66“, რომელთა რეჟისორი არიფინ ს. ნოერია.
ინდონეზიელმა მსახიობმა [[ფრანს ტუმბუანი|ფრანს ტუმბუანმა]] განასახიერა სუკარნო [[1997]] წლის ფილმში „ბლანკო, სიყვარულის ფერი“ (შემოკლებული ვერსია ტელესერიალისა „ანტონიო ბლანკოს სიყვარულის ცეცხლი“), რომელიც ესპანელ მხატვარ ანტონიო ბლანკოზე მოგვითხრობს, რომელიც ინდონეზიაში, კუნძულ ბალიზე დასახლდა.
ინდონეზიელმა მსახიობმა [[სულთან სალადინი|სულთან სალადინმა]] სუკარნო განასახიერა რირი რიზას 2005 წლის ფილმში „გი“, რომელიც სტუდენტი აქტივისტის, სო ჰოკ გის ცხოვრებას ეხება.
ინდონეზიელ მსახიობ [[ტიო პაკუსადევო]]ს დაგეგმილი ჰქონდა სუკარნოს როლის შესრულება ფილმში „9 მიზეზი“, რომელიც დამფუძნებელი მამის ცხოვრებაში არსებული ცხრა ქალის ისტორიას მოგვითხრობს: ოეტარი (აჩა სეპტრიასა), ინგიტ გარნასიჰი (ჰეპი სალმა), ფატმავატი (რევალინა საიუთი ტემატი), ჰარტინი (ლოლა ამარია), ჰარიატი (აჯენგ ანჯანი), კარტინი მანოპო (ვულან გურიტნო), რატნა სარი დევი (მარიანა რენატა), იურიკე სანგერი (ისიანა სარასვატი), ჰელდი ჯაფარი (პევიტა პირსი), ვისმა სუსანა სირეგარი (ჩელსი ისლანი), საკიკო კანასე (ჰარუკა ნაგაკავა) და ამელია დე ლა რამა (რაისა ადრიანა). ტიო პაკუსადევომ ასევე განასახიერა სუკარნოს ყოფილი კოლეგა და საბოლოოდ მისი მემკვიდრე სუჰარტო [[2012]] წლის ბიოგრაფიულ ფილმში „ჰაბიბი და აინუნი“.
ინდონეზიელმა მსახიობმა [[არიო ბაიუ]]მ განასახიერა სუკარნო ჰანუნგ ბრამანტიოს 2013 წლის ფილმში „სუკარნო: დამოუკიდებელი ინდონეზია“, რომელიც ასახავს მის ცხოვრებას დაბადებიდან იაპონიის ოკუპაციისგან გათავისუფლებამდე.
[[ბაიმ ვონგი|ბაიმ ვონგმა]] შეასრულა სუკარნოს როლი [[2013]] წლის ფილმში „როდესაც ბუნგი ენდეში იყო“, რომელიც ფოკუსირებულია სუკარნოს ცხოვრებაზე კუნძულ ფლორესზე, ენდეში გადასახლების პერიოდში.
მსახიობმა და ტელესახემ [[დევა მაჰენდრა]]მ განასახიერა სუკარნო [[2015]] წლის ფილმში „ერის მოძღვარი: ჩოკროამინოტო“ — ეს არის ბიოგრაფიული ფილმი ომარ საიდ ჩოკროამინოტოზე, ინდონეზიელ ნაციონალისტზე, რომელიც ბევრი გამოჩენილი ფიგურის, მათ შორის თავად სუკარნოს მენტორად ითვლება.
არიო ბაიუმ კვლავ შეასრულა სუკარნოს როლი [[2021]] წლის საომარ ფილმში „კადეტი 1947“, რომელიც ინდონეზიის დამოუკიდებლობისთვის ომს ეხება.