iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ჩეჩნეთის რესპუბლიკის პარლამენტი

ჩეჩნეთის რესპუბლიკის პარლამენტი — ჩეჩნეთის რესპუბლიკის რეგიონული, ცალმხრივი საკანონმდებლო ორგანო. თანამედროვე პარლამენტი დამტკიცდა 2003 წელს, მას შემდეგ რაც ჩეჩნეთის რესპუბლიკის კონსტიტუცია დამტკიცდა რეფერენდუმის შემდეგ. პარლამენტის ამჟამინდელი თავმჯდომარეა ერთიანი რუსეთის წევრი მაგომედ დაუდოვი. პარლამენტი ირჩევა 5 წლით.

ისტორია
1917 წელს სსრკ-ის დაარსების შემდეგ, ადგილობრივი პარლამენტი, ჩეჩნეთის ავტონომიური ოლქის უზენაესი საბჭო გაერთიანდა ინგუშეთთან და ჩამოყალიბდა ჩეჩნეთ-ინგუშეთის ავტონომიური საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკა. პარლამენტი იკრიბებოდა. პარლამენტი იკრიბებოდა წელიწადში ორჯერ. 1995 წლის შემოდგომაზე დოკუ ზაგაევმა მოიწვია ძველი დეპუტატები. არჩევნები ჩატარდა 1996 წლის ივნისში, 1996 წლის აგვისტოში კი ეროვნულმა ასამბლეამ ფუნქციონირება შეწყვიტა, ჩეჩნეთის პირველი ომის გამო. არჩეულმა დეპუტატებმა დატოვეს ჩეჩნეთი. 1997 წლის იანვარში ცალკე აირჩა იჩქერიის პარლამენტი რომელიც შედგებოდა 50 დეპუტატისაგან.

სტრუქტურა
პარლამენტი შედგება 41 წევრისა და 10 კომიტეტისაგან. უმრავლესობაშია პარტია ერთიანი რუსეთი 37 მანდატით, ოპოზიციური პარტიები კი არიან სამართლიანი რუსეთი და რუსეთის კომუნისტური პარტია 2-2 მანდატით.

თავმჯდომარეები
დუკუვახა აბდურაჰმანოვი (30 ოქტომბერი, 2008 — 29 ივნისი, 2015)
სალმან ზაკირევი (მოვალეობის შემსრულებელი; 29 ივნისი, 2015 — 3 ივლისი, 2015)
მაგომედ დაუდოვი (3 ივლისი, 2015 — დღემდე)
სომხეთ-ირანის ურთიერთობები

სომხეთ-ირანის ურთიერთობები — მოიცავს ირანისა და სომხეთის ორმხრივ დიპლომატიურ ურთიერთობას. მიუხედავად რელიგიური და იდეოლოგიური განსხვავებებისა, ქვეყნები სტრატეგიულ პარტნიორებს წარმოადგენენ ერთმანეთისთვის ამ რეგიონში.

ვაჭრობა
2007 წლის ივლისში ხელი მოეწერა მემორანდუმს ტექნიკურ-ეკონომიკური კვლევებისა და სომხეთ-ირანული სარკინიგზო და რუსული საკუთრებაში არსებული ნავთობგადამამუშავებელი ქარხნის მშენებლობის შესახებ, რომლებიც ეხებოდა ირანის ნედლეულის გადამუშავებას. გარდა ამისა, სომხეთის და ირანის მთავრობები მუშაობდნენ ორმხრივი თავისუფალი ვაჭრობის შეთანხმებაზე, რომლის გაფორმებაც 2007 წლის ბოლოსთვის იყო დაგეგმილი.

2009 წელს ორ ქვეყანას შორის მთლიანი ვაჭრობის მოცულობა გაიზარდა 200 მილიონ აშშ დოლარამდე, სავაჭრო ურთიერთობები ორ ქვეყანას შორის დღესაც ძლიერია და 2014 წლისთვის 300 მილიონ აშშ დოლარამდე იყო გაზრდილი.

2014 წელს ირანისა და სომხეთის ენერგეტიკის მინისტრები შეთანხმდნენ, რომ უნდა დაწყებულიყო ახალი ენერგო ხაზის მშენებლობა ორ ქვეყანას შორის, რომელსაც უნდა გაეძლიერებინა ქვეყნებს შორის ენერგეტიკული კავშირი.

ტურიზმი
სომხეთსა და ირანს შორის არის ფართო ტურისტული კავშირი. 2014 წლის პირველ ნახევარში დაახლოებით 35 000 ირანელი ტურისტი ეწვია სომხეთს , ყველა ტურისტის საერთო რაოდენობა, რომლებიც სომხეთში ჩავიდნენ 2014 წლის პირველ ნახევარში შეადგენდა 495 967 ადამიანს. გასული წლის ანალოგიურ პერიოდთან შედარებით მაჩვენებელი 17,3% -ით არის გაზრდილი. საუკუნის ბოლოს, როდესაც ენათმეცნიერები ცდილობდნენ სომხური ენის კლასიფიკაციას, მათ (შეცდომით) დაასახელეს ის როგორც ერთ-ერთი ირანული ენა.

2008 წლიდან იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში არაერთი ძეგლი იქნა შეტანილი, რომელსაც „ირანის სომხური სამონასტრო ასამბლეა“ ეწოდება.
თაზი

თაზი, შუააზიური მწევარი — მწევარი ძაღლის ჯიში. ჩამოყალიბდა – საუკუნეში ადგილობრივი ძაღლების შეჯვარებით მომთაბარეთა მწევრებთან (სალუკებთან) შუა აზიისა და ყაზახეთის უდაბნოებში. თაზებით ნადირობენ კურდღელზე, მელაზე, ჩლიქოსნებზე, იშვიათად — მგელსა და გარეულ ღორზე. ფეხმარდი, ამტანი, მხეცების მიმართ ავი ძაღლია; ნადირობისას შეუძლია გამოიყენოს ალღო (იყენებენ მარტოდ, გუნდში ან წყვილში მთის არწივთან ერთად). ელეგანტური, ხმელ-მაგარი ტიპის აგებულება (სიმაღლე მინდაოში 55–70 სმ). თავი წაგრძელებულია; ყურები დაკიდებულია ხრტილზე. მკერდი ფართო და ღრმაა; მუცელი ძლიერ აწეული. ბეწვი სწორი და მოკლე; კუდზე, ფეხებსა და ყურებზე მეტად გრძელი. შეფერილია წითური და ზონარული სხვადასხვა ელფერად, თეთრად, შავად (ერთფეროვნად ან ჭრელად). მცირერიცხოვანი ჯიშია.
ხაზარის უნივერსიტეტის ბიბლიოთეკა და საინფორმაციო ცენტრი

ხაზარის უნივერსიტტის ბიბლიოთეკა და საინფორმაციო ცენტრი — ბაქოში მდებარე ხაზარის უნივერსიტეტის ბიბლიოთეკა. შეიცავს საჯაროდ ღია სამ განყოფილებას: მთავარი ბიბლიოთეკა ნეფჩილარის კამპუსში, განყოფილებას ბაქოს საქმიანი რაიონის კამპუსში და ალატავას კამპუსის ბიბლიოთეკას (რომელიც უნივერსიტეტის შვილოობილი ლაბორატორიული სკოლის შენობაშია განთავსებული).

კოლექციები
ბიბლიოთეკის დაახლოებით 75% ინგლისურ ენაზე შედგენილ მასალს მოიცავს. გარდა ამისა, ბიბლიოთეკაში ინახება აზრბაიჯანულ, რუსულ, თურქულ, არაბულ, სპარსულ, გერმანულ, ფრანგულ, იტალიურ, ჩინურ, იაპონურდა სხვა თანამედროვე ევროპული და აღმოსავლური ენების ნაბეჭდი და ელექტრონული კოლექციები ბიზნესის, ეკონომიკისა და მენეჯმენტის, ინჟინერიისა და გამოყენებითი მეცნიერებების, განათლების, სოციალური მეცნიერებების, პოლიტიკის მეცნიერებისა და საერთაშორისო ურთიერთობების, იურიდიული კვლევების, ლინგვისტური კვლევების, ხელოვნების, არქიტექტურის, ფილოსოფიის, ლიტერატურის, ისტორიისა და სამედიცინო მეცნიერებათა შესახებ. ბიიბლიოთეკაში დაცულია ხაზარის უნივერსიტეტის გამომცემლობის მიერ ყოველწლიურად გამოსცემული სახელმძღვანელოები და სხვა ნაშრომები. ხაზარის უნივერსიტეტის ბიბლიოთეკის საინფორმაციო ცენტრს ბიბლიოგრაფიის ფართო კოლექცია აქვს, მათ შორის ერთენოვანი და ორენოვანი ენციკლოპედიები. ბიბლიოთეკის საინფორმაციო ცენტრის კოლექციები ივსება შემოწირულობებით, სხვადასხვა გრანტითა და შესყიდული წიგნებით.

1999 წლიდან ხაზარის უნივერსიტეტის ბიბლიოთეკა და საინფორმაციო ცენტრი მსოფლიო ბანკის, ხოლო 2005 წლიდან აზიის განვითარების ბანკის რეგიონული ბიბლიოთეკაა.

სპეციალური პროექტები
ხაზარის უნივერსიტეტის ბიბლიოთეკა და საინფორმაციო ცენტრი სხვადასხვა პროექტში მონაწილეობს, მათ შორისაა: საგანმანათლებლო და საინფორმაციო კვლევების ხაზარის უნივერსიტეტის ცენტრი, რომელიც კალიფორნიის უნივერსიტეტის საგანმანათლებლო და საინფორმაციო კვლევების სკოლასთან თანამშრომლობით აშშ-ის საინფორმაციო ცენტრის ფონდის მეშვეობით შეიქმნა. „პროექტი გუტენბერგი“, რომელშიც აზერბაიჯანის ეროვნულ ბიბლიოთეკასთან და აზერბაიჯანის მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის ლიტერატურის ინსტიტუტთან თანამშრომლოს. გაერთიანებული ერების განათლების, მეცნიერებისა და კულტურის ორგანიზაციის თარგმნითი პროექტი, რომელიც მიზნად ისახავს სხვადასხვა გამოცემის აზერბაიჯანული ენიდან და აზერბაიჯანულ ენაზე თარგმანების სრული ბიბლიოგრაფიის შექმნას.

ხაზარის უნივერსიტეტის ინსტიტუციონალური საცავი
ხაზარის უნივერსიტეტის ინსტიტუციონალური საცავი წარმოადგენს ბიბლიოთეკის საინფორმაციო ცენტრის მიერ შეთავაზებული მომსახურების საცავს, რომელიც უნივერსიტეტის მკვლევართა, კოლაბორაციონისტთა და სტუდენთათვისაა შექმნილი. საცავი ხაზარის უნივერსიტეტის ფაკულტეტების კვლევათა ციფრულ კოლექციებს. ხაზარის უნივერსიტეტის ბიბლიოთეკის საინფორმაციო ცენტრი განაგებს, იცავს და ავრცელებს ამ კოლექციებს პროგრამის მეშვეობით. დაცული მასალა მოიცავს სამეცნიერო სტატიებს, თეზისებსა და დისერტაციებს, ასევე ისეთ მასალებს, როგორიცაა სურათები, ვიდეოები და მონაცემთა ნაკრები.
ლადო გუდიაშვილის ქუჩა

ლადო გუდიაშვილის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, მთაწმინდის რაიონში (გარეთუბანი). მდებარეობს თავისუფლების მოედნიდან არჩილ ჯორჯაძის ქუჩამდე. საუკუნის დასაწყისში ქუჩის მიმდებარე ტერიტორია დაუსახლებელი იყო, თუ მხედველობაში არ მივიღებთ აქა-იქ გაფანტულ რამდენიმე შენობას, რომელთა შორის გამოირჩეოდა ახლანდელი ანტონ ფურცელაძისა და ნატო ვაჩნაძის ქუჩების მონაკვეთზე მდგარი ლორის-მელიქოვების სახლი, რომელიც გადაურჩა აღა-მაჰმად-ხანის შემოსევას (1795).

1841 წლის შედგენილ თბილისის ქუჩების სიაში შეტანილია როგორც ატამანის ქუჩა — მიხეილ ლორის-მელიქოვის თერგის ოლქის ატამანად ყოფნის აღსანიშნავად. 1877 წელს ქუჩას დაერქვა ლორის-მელიქოვის სახელი. ასევეა დატანილი თბილისის 1900 წლის გეგმაზეც. 1922 წელს ვლადიმერ (ლადო) კეცხოველის სახელი დაარქვეს. ამ ქუჩაზე ცხოვრობდა ლადო გუდიაშვილი და 1992 წელს ქუჩას მისი სახელი ეწოდა.

ქუჩაზე არის შალვა ამირანაშვილის სახელობის ხელოვნების სახელმწიფო მუზეუმი (ყოფილი სასულიერო სემინარია. საუკუნის 30-იანი წლები, არქიტექტორი ჯ. ბერნარდაცი), საქართველოს პარლამენტის ილია ჭავჭავაძის სახელობის ეროვნული ბიბლიოთეკის კორპუსები [ყოფილი სათავადაზნაურო საადგილმამულო ბანკი (1916, არქიტექტურა ა. კალგინი, მხატვარი ჰ. ჰრინევსკი) და ყოფილი ვოლგა-კამის საზოგადოების ბანკი (19185)], ლადო გუდიაშვილის სახლ-მუზეუმი (№11). შემონახულის საუკუნის დასასრულის საცხოვრებელი სახლები, მათ შორის მუხრანბატონის ყოფილი სახლი (№9, არქიტექტორი კ. ტატიშჩევი). ქუჩაზე გამოდის სიმონ ჯანაშიას სახელობის სახელობის საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმის ადმინისტრაციული კორპუსი. ქუჩის ბოლოს, ცხრა აპრილის სახელობის ბაღში, დგას ლადო გუდიაშვილის ძეგლი (მოქანდაკე დიმიტრი მიქატაძე, არქიტექტორი რ. ბერიძე). აქვს შესახვევი (ყოფილი ლ. კეცხოველის შესახვევი).

გათვალისწინებულია ლადო გუდიაშვილის ქუჩის რეკონსტრუქცია. პროექტის თანახმად იგი უნდა გახდეს ხიდი თბილისის ისტორიული ნაწილსა და ქალაქის თანამედროვე ცენტრს შორის, გადაიქცეს კულტურის ცენტრად და სამუზეუმო, ფეხით მოსიარულეთა ქუჩად.
შაჰბულაგის ციხესიმაგრე

შაჰბულაგის ციხესიმაგრე( "შაჰის წყარო") — აღდამის მახლობლად აგებული საუკუნის ციხესიმაგრე.

ისტორია
სპარსეთის მმართველის, ნადირ შაჰის გარდაცვალების შემდეგ დღევანდელი აზერბაიჯანის შემადგენლობაში მყოფი ტერიტორიები კავკასიის სახანოებად დაიყო. მათგან ერთ-ერთი, ყარაბაღის სახანო ფანაჰ-ალი ხან ჯავანშირმა დააფუძნა. სახანოს პირველი დედაქალაქი ბაიათის ციხესიმაგრე იყო, რომელიც 1748 წელს აშენდა. მალე დედაქალაქი ყარაბაღის დაბლობებზე ახლად აშენებულ შაჰბულაგის ციხესიმაგრეში გადაიტანეს. საბოლოოდ, ფანაჰ ალი ხანმა დედაქალაქი შუშაში, ძნელად მისაღწევ მთაზე მდებარე ბუნებრივ ციხესიმაგრეში გადაიტანა. შუშას ციხესიმაგრის დასრულების შემდეგ ფანაჰ ალი ხანმა მისი მოხელეები და მელიქები იქ გადაიყვანა, თუმცა ყარაბაღის ხანმა შაჰბულაგის ციხესიმაგრეში თავდაცვის მიზნით კარგად აღჭურვილი და ძლიერი 3000 მეომრისაგან შემდგარი ცხენოსანთა კავალერია დატოვა. შუშას, ასკერანისა და შაჰბულაღის ციხესიმაგრეების დიზაინი ერთმანეთის მსგავსია.

ციხე
შაჰბულაგი „შაჰის წყაროს“ ნიშნავს. კომპლექსი მეჩეთებს, საცხოვრებელ სახლებს, აბანოებსა და ბაზრებს მოიცავს და 1751-1752 წლებში აიგო. მშენებლობის პროცესში კირქვა და ლოდები გამოიყენეს. დღეისთვის ციხესიმაგრე და მეჩეთია გადარჩენილი, რომელიც კომპლექსის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში მდებარეობდა. ციხესიმაგრე მართკუთხა ფორმისაა და კედლებითაა გარშემორტყმული, რომელშიც წრიული და ნახევრად ცილინდრული ფორმის კოშკებია დატანებული. კოშკებსა და კედლებში თავდასაცავად ტიპური სათოფურეები და ქონგურები იყო მოთავსებული. ციხესიმაგრის კედლები 7 მეტრის სიმაღლისაა, ხოლო კოშკები 8.5 მეტრის სიმაღლის.ციხეში შესასვლელი კარები აღმოსავლეთ კედელშია დატანებული. ყარაბაღის ომის დროს, აგდამის ბრძოლის(1993 წლის ივნის-ივლისი) შემდეგ, როცა აგდამი სომხურმა ძალებმა დაიკავეს, ადგილობრივმა სომხებმა ციხესიმაგრე გადააკეთეს და მის შიგნით პატარა მუზეუმი გაიხსნა, რომელშიც მთიანი ყარაბაღის ტიგრანაკერტის გათხრებისას აღმოჩენილი არტეფაქტები იყო გამოფენილი.

სქოლი
სომხეთ-რუსეთის ურთიერთობები

სომხეთ-რუსეთის ურთიერთობები (, — მოიცავს სომხეთისა და რუსეთის ფედერაციის შორის ორმხრივ დიპლომატიურ ურთიერთობას. ორმხრივი ურთიერთობები თანამედროვე სომხეთსა და რუსეთს შორის დამყარდა 1992 წლის 3 აპრილს, თუმცა რუსეთი მნიშვნელოვან როლს ასრულებდა სომხეთში მე-19 საუკუნის დასაწყისიდან.

საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ, სომხეთმა გაიზიარა რუსეთის მიდგომა, რაც მოიცავდა დამოუკიდებელი სახელმწიფოების თანამეგობრობის გაძლიერებას. ორივე ქვეყანა არის სამხედრო ალიანსის „კოლექტიური უსაფრთხოების ხელშეკრულების ორგანიზაციის“ (-ს) წევრი, ოთხ სხვა პოსტსაბჭოთა ქვეყანასთან ერთად. 2015 წლის 2 იანვარიდან, სომხეთი არის ევრაზიის ეკონომიკური კავშირის სრულუფლებიანი წევრი.

მუდმივი დიპლომატიური მისიები
რუსეთს აქვს საელჩო ერევანში და გენერალური საკონსულო გიუმრში.
სომხეთს აქვს საელჩო მოსკოვში და გენერალური საკონსულოები დონის როსტოვსა და სანქტ-პეტერბურგში, ასევე საკონსულო ოფისი სოჭში.
აზერბაიჯანის სამედიცინო ტურიზმი

აზერბაიჯანის სამედცინო ტურიზმი — აზერბაიჯანის ტურიზმის ინდუსტრიის მნიშვნელოვანი სექტორი. საბჭოთა კავშირის დაშლამდე აზერბაიჯანი სამედიცინო ტურიზმის პოპულარული დანიშნულების ადგილი იყო.

სამედიცინო ტურიზმი
ნაფთალანის აბაზანები 1980-იან წლებში წლის განმავლობაში საშუალოდ 75 000 ვიზიტორს იზიდავდა. შემდეგში სამედიცინო ტურიზმის ინდუსტრიას დიდი დარტყმა მიაყენა მთიანი ყარაბაღის კონფლიქტმა და საბჭოთა კავშირის დაშლამ. 2008 წლიდან აზერბაიჯანმა სამედიცინო ტურიზმის ინდუსტრიის განვითარების ხელშეწყობა განაახლა. სამედიცინო ტურიზმის განვითარებისთვის მიღებული ეროვნული სამთავრობო პროგრამის წყალობით ბაქოში, ნახიჩევანში, ნაფთალანსა და რამდენიმე სხვა ქალაქში სამედიცინო ცენტრები გაიხსნა.

აზერბაიჯანის თერმული ტურიზმის ასოციაციის ხელმძღანელის, რუსლან გულიევის თქმით, აზერბაიჯანი სამკურნალო რესურსების სახლია, ისეთი რესურსებისა, როგორიცაა სამკურნალო ტალახები , მინერალური წლები და ნაფთალანის ზეთი. აზერბაიჯანელ ექიმთა განცხადებით, ნაფთალანის ზეთს 70-ზე მეტი დაავადების გაკურნება შეუძლია, მათ შორის კანის, მყესებისა და ნევროლოგიური დარღვევების. აღნიშნული მოსაზრება დასავლელი ექიმების მიერაცაა გაზიარებული. ისინი აღნიშნავენ, რომ ნედლი ნაფტალინი კარცენოგენურია. ნედლი ნაფტალინი, სუფთა ნაფტალინი, ფისისგან გაწმენდილი ნაფტალინი და ნაფტალინის ჰიდროკარბონატები სხვადასხვა დაავადების სამკურნალოდ გამოიყენება.

ნახიჩევანში მდებარე დუზდაგის სასტუმრო, , და შაბრანის რაიონში მდებარე & მსოფლიოში ერთ-ერთ ყველაზე პოპულარულ სამედიცინო ტურისტულ დანიშნულების ადგილებად დასახელდა.

ცნობილი დანიშნულების ადგილები
ნახიჩევანის ავტონომიური რესპუბლიკის საავადმყოფო
სააავადმყოფოს იმ რეგიონის შესაბამისად ეწოდა სახელი, სადაც იგი მდებარეობს. საავადმყოფო 2015 წლის 1 დეკემბერს გაიხსნა, რომელსაც პრეზიდენტი, ილჰამ ალიევიც დაესწრო. საავადმყოფო რვაგანყოფილებიანი შენობაა, ორი აუდიტორიით, შვიდი საკლასო ოთახით, კომპიუტერების ოთახით, საკონფერენციო დარბაზით, სამედიცინო და სპორტული ცენტრით, სტუდენტთა სამედიცინო შემოწმების ოთახებით. საავადმყოფოში 14 სტაციონარული განყოფილება და 300 საწოლია და 130-ზე მეტი ექიმი მუშაობს. ვულკანურ ტალახს მინერალური მარილებისა და ორგანული ნივთიერებების შემცველობის გამო სამკურნალო თვისებები გაააჩნია.

აზერბაიჯანის ტერიტორიაზე არსებული ტალახის ვულკანების მესამედი 16 000 კმ²-ის ფარგლებშია მოქცეული. ტალახის ვულკანები ძირითადად გავრცელებულია აფშერონის ნახევარკუნძულზე, ბაქოს არქიპელაგსა და საქართველოს საზღვართან.
ბაქოს ჯაზის ფესტივალი

ბაქოს საერთაშორისო ჯაზის ფესტივალი — ყოველწლიური მუსიკალური ფესტივალი ბაქოში. 2005 წლიდან ატარებს აზერბაიჯანის დამსახურებული არტისტი რაინ სულთანოვი აზერბაიჯანის კულტურის სამინისტროსა და აზერბაიჯანის კულტურის ფონდის მხარდაჭერით. ბაქოს ჯაზის ფესტივალი ყოველწლიურად მოიცავს კონცერტებს, მასტერკლასებს, სემინარებს, ახალგაზრდა შემსრულებლების კონკურსებს, საბავშვო ჯაზის დღეებს, ჯაზ კინოს დღეებს, ხელოვნებისა და ფოტოგამოფენებს ჯაზის თემაზე. 2016 წელს ბაქოს ჯაზის ფესტივალი შევიდა ევროპულ ჯაზ ასოციაციაში .

ისტორია
2005 წელს ფესტივალს დაესწრნენ 12 ქვეყნის მუსიკოსი, ისეთი მუსიკოსების ჯგუფები, როგორებიც არიან ჯო ზავინული ავსტრიიდან, ბობო სტენსონი, მარია ჯოაო, იაკოვ  ოკუნის რუსული კვარტეტი, საქსოფონალისტი გრეგ ოსბი, ცნობილი ჯაზის მუსიკოსები. შემსრულებლები აზერბაიჯანიდან და მრავალი სხვა ქვეყნიდან. 2005 წლიდან, აზერბაიჯანის კულტურისა და ტურიზმის სამინისტროს მხარდაჭერით, ჟურნალმა – მ ჩაატარა მასშტაბური ფესტივალები, რომელშიც მონაწილეობა მიიღეს მსოფლიო ჯაზის თითქმის ყველა ვარსკვლავმა (ალ ჯეროუ, ჰერბი ჰანკოკმა, მარკუს მილერმა, კენი გარეტმა, ჯოშუა რედმანმა და მრავალი სხვა).

ასევე, 2005 წელს, ბაქოს ჯაზის ფესტივალის ფარგლებში, ჟურნალმა წამოიწყო საერთაშორისო პროექტი „მე ვარ ჯაზმენი!“ - ახალგაზრდა ჯაზ შემსრულებლების შეჯიბრი, რომელთა გამარჯვებულები იყვნენ ისეთი ნიჭიერი მუსიკოსები, როგორებიცაა ისფარ სარაბსკი, რიად მამედოვი, ალინა როსტოსკაია და სხვები.

2017 წელს ფესტივალი 20-დან 28 ოქტომბრამდე გაგრძელდა და ფესტივალის შემადგენლობაში ჩატარდა გვინეელი მუსიკოსის სექუ კუიატის კონცერტი. მის გარდა იყვნენ, მუსიკოსები გერმანიიდან, შვედეთიდან, შვეიცარიიდან, ნიდერლანდებიდან, ისრაელიდან, საფრანგეთიდან და სხვები.

2018 წელს ფესტივალი გახსნა ბრიტანელმა ნეო-სოულის ოსტატმა ომარ ლი-ფუკიმ. ფესტივალში მონაწილეობდნენ მუსიკოსები და მუსიკალური ჯგუფები მსოფლიოს 14-ზე მეტი ქვეყანიდან: ლორა პოლდვერი (ესტონეთი), ჟან-კრისტოფ სქოლეტა (საფრანგეთი), ჯგუფი „მუსიკა, მუსიკა, მუსიკა“ (შვედეთი), უვ შტაინმეტცი (გერმანია), ჯან ჯანქაია და კაგან ილდიზი (თურქეთი), მარტინ სალემის ტრიო (ბელგია), ჰელგ ლეინის ტრიო (ნორვეგია), (უნგრეთი), მიშელ პიპოკუინო (ბრაზილია), რუბენ ჰაინის ტრიო (ჰოლანდია), გრიგორი მადას ჯგუფი კრისტის დეშელთან ( აშშ). ფესტივალი 15-დან 28 ოქტომბრამდე გაგრძელდა.
არგენტინა-აზერბაიჯანის ურთიერთობები

არგენტინა-აზერბაიჯანის ურთიერთობები — მოიცავს აზერბაიჯანისა და არგენტინას შორის ორმხრივ დიპლომატიურ ურთიერთობას.

ისტორია
საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ, აზერბაიჯანმა დამოუკიდებლობა 1991 წლის 25 დეკემბერს მოიპოვა. 1992 წლის 9 მარტს არგენტინამ აღიარა აზერბაიჯანის დამოუკიდებლობა და 1992 წლის 8 ნოემბერს ორივე ქვეყანამ ერთმანეთთან დიპლომატიური ურთიერთობები დაამყარა.

2010 წლის ოქტომბერში აზერბაიჯანმა ბუენოს-აირესში საელჩო გახსნა, ეს საელჩო პირველი იყო აზერბაიჯანის მიერ გახსნილ საელჩოებს შორის სამხრეთ ამერიკაში.

2011 წლის 16-20 ოქტომბერს, არგენტინის სამეცნიერო და ტექნიკური კვლევების ეროვნული ცენტრის პრეზიდენტი მარტა როვირა აზერბაიჯანს ეწვია. ვიზიტის დროს შეხვედრები გაიმართა აზერბაიჯანის მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის პრეზიდენტთან მაჰმუდ კარიმოვთან, განათლების მინისტრ მისირ მარდანოვთან, კომუნიკაციებისა და ინფორმაციული ტექნოლოგიების მინისტრის მოადგილე ელმირ ელიზადესთან და ბაქოს სახელმწიფო უნივერსიტეტის რექტორ აბელ მაჰარამოვთან. მათ ასევე ხელი მოაწერეს შეთანხმებას „“- სა და „“- ს შორის თანამშრომლობის შესახებ.

2011 წლის 2 ნოემბერს აზერბაიჯანმა და არგენტინამ ხელი მოაწერეს ურთიერთგაგების მემორანდუმს ინოვაციების, ტექნოლოგიური კვლევებისა და მეცნიერების შესახებ. ხელშეკრულება გაფორმდა ბაქოში, აზერბაიჯანის ეკონომიკური განვითარების სამინისტროსა და არგენტინის მეცნიერების, ტექნოლოგიისა და პროდუქტიული ინოვაციების სამინისტროს შორის. შეთანხმებას აზერბაიჯანული მხრიდან ხელი მოაწერა მინისტრმა შაჰინ მუსტაფაევმა, ხოლო არგენტინის მხრიდან მინისტრმა ლინო ბარანაჯომ.

2011 წლის სექტემბერში არგენტინელი კანონმდებლების დელეგაცია აზერბაიჯანს ეწვია, აზერბაიჯანის დამოუკიდებლობის 20 წლისთავი აღსანიშნავად. 2012 წლის 18 თებერვალს, არგენტინის რესპუბლიკის პრეზიდენტის, კრისტინა ფერნანდესის ბრძანებით, კარლოს დანტე რივა აზერბაიჯანის რესპუბლიკაში არგენტინის ელჩად დაინიშნა.

2016 წლის სექტემბერში, არგენტინის დეპუტატთა პალატის მეორე ვიცე-პრეზიდენტის, პატრიცია ჯიმენესის ხელმძღვანელობით, აზერბაიჯანს დელეგაცია ეწვია, ბაქოში მე-5 საერთაშორისო ჰუმანიტარულ ფორუმზე დასასწრებად. დელეგაციას შეხვდნენ აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტი ილჰამ ალიევი და პირველი ლედი, მეჰრიბან ალიევა. დელეგაცია ასევე შეხვდა საგარეო საქმეთა მინისტრს და პარლამენტის ვიცე-სპიკერს .
აზერბაიჯან-საუდის არაბეთის ურთიერთობები

აზერბაიჯან-საუდის არაბეთის ურთიერთობები — მოიცავს აზერბაიჯანისა და საუდის არაბეთს შორის ორმხრივ დიპლომატიურ, კულტურულ და ეკონომიკურ ურთიერთობას.

ეკონომიკური ურთიერთობა
ბოლო დროს, აზერბაიჯანში სხვადასხვა სფეროში საუდის არაბეთის დაახლოებით ოთხი კომპანია მუშაობს. 2015 წელს, „ურთიერთგაგების მემორანდუმის“ ერთობლივი შეთანხმების თანახმად, იგი მიზნად ისახავდა სამეფოს ენერგეტიკის სფეროში გრძელვადიანი პროექტის განხორციელებას აზერბაიჯანის რესპუბლიკის სახელმწიფო ნავთობკომპანიასა და საუდის კომპანიას „ “-ს შორის. ამ ქვეყნებს შორის რეგულარულად გამართული ბიზნეს ფორუმები მათ ეხმარება ერთმანეთის ეკონომიკური შესაძლებლობების გაანალიზებაში. მეორე აზერბაიჯან-საუდის არაბეთის ბიზნეს ფორუმი, (გაიმართა ჰეიდარ ალიევის ცენტრში, 15 მაისს, ეკონომიკისა და მრეწველობის სამინისტროს და აზერბაიჯანის ექსპორტისა და ინვესტიციების წახალისების ფონდის (-ს) მხარდაჭერით) რომელიც აერთიანებს ორივე ქვეყნის 300-ზე მეტ ბიზნესმენს, რომლებიც იკვლევენ ორი ქვეყნის შედარებით შესაძლებლობებს სოფლის მეურნეობაში, ინდუსტრიაში, მშენებლობაში, ფინანსებში, ტურიზმში, ლოჯისტიკაში, კონსულტაციებში, ნავთობქიმიკატებსა და ჯანდაცვის სფეროში. ამასთანავე, ხელი მოეწერა „ზოგადი ხელშეკრულების თანამშრომლობას“ , რაც მოიცავს ეკონომიკურ, სავაჭრო, ინვესტიციების, ტექნიკურ, კულტურულ, სპორტის და ახალგაზრდობის სფეროში, აზერბაიჯანის რესპუბლიკისა და საუდის არაბეთის სამეფოს მთავრობებს შორის თანამშრომლობას. 1994 წლის 10 ივლისს ჯიდაში გაიმართა აზერბაიჯან-საუდის არაბეთის თანამშრომლობის ერთობლივი კომისიის არაერთი შეხვედრა.

ზოგადად, აზერბაიჯანსა და საუდის არაბეთს შორის არსებობს 14 ხელშეკრულება ეკონომიკური ურთიერთობების შემდგომი განვითარებისათვის. დადგენილია, რომ დამატებით 8 ახალი ხელშეკრულება იქნება გაფორმებული პოლიტიკურ, ეკონომიკურ და კულტურულ სფეროებში.

საუდის არაბეთის კომპანიებს 370 მილიონი აშშ დოლარის ინვესტიცია აქვთ აზერბაიჯანში და ამჟამად აქ საუდის არაბეთის დაახლოებით 26 კომპანიაა, ამ ორ ქვეყანას შორის გარიგების შესასრულებლად. ასევე საუდის განვითარების ფონდი აქტიურად მონაწილეობდა ადგილობრივი ინფრასტრუქტურის მშენებლობაში, მათ შორის არხისა და გზის, სკოლების, წყალმომარაგების და კანალიზაციის სისტემის და ა.შ.

2019 წლის დასაწყისში, აზერბაიჯანის ეკონომიკის სამინისტროს და საუდის არაბეთის გენერალურმა ინვესტიციურმა ორგანომ (-მ) დაქვემდებარებული მცირე და საშუალო საწარმოების განვითარების სააგენტომ და საუდის არაბეთის გენერალურმა ინვესტიციურმა ორგანომ (-მ) ხელი მოაწერეს ხელშეკრულებას, რომელიც მიზნად ისახავს ინვესტიციების შემდგომი შესაძლებლობების პოვნას. შესაბამისად, აზერბაიჯანის სახელმწიფო საბაჟო კომიტეტის მონაცემების მიხედვით (2018 წ.), აღნიშნულ ხალხთა შორის მთლიანი გარიგება ღირდა 30,9 მილიონი. ამ გარიგებებში აზერბაიჯანულ მხარეს ძირითადად ჰქონდა ანგარიშის დეფიციტი, რადგან მთლიანი სავაჭრო ბრუნვიდან დაახლოებით 24,3 მილიონი განხორციელდა აზერბაიჯანის იმპორტის გამო. უფრო მეტიც, საუდის არაბეთისთვის პრიორიტეტულია აზერბაიჯანის ენერგეტიკის სექტორშიეს ინვესტიცია სოფლის მეურნეობასთან, ტურიზმთან, ტრანსპორტთან ერთად.
ლუდოვიკო სავოიელი

ლუდოვიკო სავოიელი (; დ. 24 თებერვალი, 1413, ჟენევა — გ. 29 იანვარი, 1465, ლიონი) — სავოიის მეორე ჰერცოგი 1440-1465 წლებში. სავოიის ჰერცოგ ამადეო -ისა და მარი ბურგუნდიელის ვაჟი.

ბიოგრაფია
ლუდოვიკო დაიბადა 1413 წლის 24 თებერვალს ჟენევაში. იგი იყო სავოიის ჰერცოგ ამადეო -ისა და მისი მეუღლის, მარი ბურგუნდიელის უფროსი ვაჟი. როგორც მათი ტახტის მემკვიდრე, იგი პიემონტის პრინცის წოდებას ატარებდა. 1433 წლის 1 ნოემბერს, ქალაქ შამბერში ლუდოვიკო დაქორწინდა ანა კვიპროსელზე, კვიპროსის, კილიკიის სომხეთისა და იერუსალიმის მეფე იანუსის ქალიშვილზე. ქორწინების პირველი წლები წყვილი ალამანის სასახლეში ცხოვრობდა (დღევანდელი შვეიცარია), თუმცა 1440 წელს ამადეო ტახტიდან გადადგა, რის შემდეგაც ლუდოვიკო სავოიის ჰერცოგი გახდა და სამეფო რეზიდენციაში გადასვლა მოუწიათ.

1447-50 წლებში, მილანში ჩამოყალიბებული ამბროსიანელთა რესპუბლიკის დროს, ლუდოვიკომ მილანის შემოერთება სცადა, თუმცა დამარცხდა. სწორედ ამიტომ, იგი აქტიურ პოლიტიკას აწარმოებდა მილანის აღდგენილ ჰერცოგ გალეაცო მარიასთან, რომელსაც შემდეგში თავისი ქალიშვილიც მიათხოვა ალიანსის შესაქმნელად.

1452 წელს მან იყიდა ქრისტეს სუდარა, რომელიც შემდეგში ტურინის სუდარის სახელით იყო ცნობილი, რადგან ტურინში ინახებოდა. აღნიშნული სუდარა 1946 წლამდე იყო სავოიელთა საგვარეულოს საკუთრება, რის შემდეგაც მან იტალიის კულტურული მემკვიდრეობის სტატუსი მიიღო და მუზეუმში გადაინაცვლა.

ლუდოვიკო გარდაიცვალა 1465 წლის 29 იანვარს ლიონში, საფრანგეთში, სადაც იგი თავის ქალიშვილს, დედოფალ შარლოტას სტუმრობდა. მის შემდეგ ტახტი მისმა ვაჟმა ამადეო -მ დაიკავა.

შვილები
ამადეო (1435-1472), სავოიის ჰერცოგი 1465-1472 წლებში. ცოლად შეირთო საფრანგეთის მეფე შარლ -ის ასული იოლანდა ვალუა, რომელთანაც შეეძინა ათი შვილი, მათ შორის მომავალი ჰერცოგი ფილიბერტო ;
ლუდოვიკო (1436-1482), ცოლად შეირთო კვიპროსის დედოფალი შარლოტა, რომელთან ერთადაც 1458-1464 წლებში მართავდა კვიპროსს;
მარია (1437), გარდაიცვალა ჩვილი;
ჯოვანა (1437-1440), გარდაიცვალა მცირეწლოვანი;
ფილიპო (1438-1497), სავოიის ჰერცოგი 1496-1497 წლებში. პირველად იქორწინა მარგარიტა დე ბურბონზე, რომელთანაც შეეძინა სამი შვილი, მათ შორის მომავალი ჰერცოგი ფილიბერტო . დაქვრივების შემდეგ მან ცოლად შეირთო ბრეტონელი დიდებული კლაუდინა დე ბროსი, რომელთანაც შეეძინა ექვსი შვილი, მათ შორის მომავალი ჰერცოგი კარლო ;
მარგერიტა (1439-1485), პირველად იქორწინა მონფერატის მარკიზ ჯოვანი პალეოლოგოსზე, მისი დაღუპვის შემდეგ კი ცოლად გაჰყვა სუასონისა და ბრიენის გრაფ პიერ ლუქსემბურგელს;
პიერო (1440-1458), ტარენტასიის არქიეპისკოპოსი;
ჯანო (1440-1491), ჟენევას გრაფი, ცოლად შეირთო ელენა ლუქსემბურგელი, მაგრამ შვილები არ ჰყოლია;
შარლოტა (1441-1483), ცოლად გაჰყვა საფრანგეთის მეფე ლუი -ს, რომელთანაც შეეძინა მომავალი მეფე შარლ ;
აიმონი (1442-1443), გარდაიცვალა მცირეწლოვანი;
ჯაკომო (1444-1445), გარდაიცვალა მცირეწლოვანი;
აგნესა (1445-1509), ცოლად გაჰყვა ლუნევილის ჰერცოგ ფრანსუა ორლეანელს;
ჯოვანი (1447-1482), ჟენევის ეპისკოპოსი;
მარია (1448-1475), ცოლად გაჰყვა საფრანგეთის კონეტაბლ ლუი ლუქსემბურგელს;
ბონა (1449-1503), ცოლად გაჰყვა მილანის ჰერცოგ გალეაცო მარია სფორცას, რომელთანაც შეეძინა მომავალი ჰერცოგი ჯან გალეაცო და ასევე საღვთო რომის იმპერატრიცა ბიანკა მარია სფორცა;
ჯაკომო (1450-1486), რომონტის გრაფი;
ანა (1452), გარდაიცვალა ჩვილი;
ფრანჩესკო (1454-1490), ჟენევის ეპისკოპოსი;
ჯოვანა (1455), გარდაიცვალა ჩვილი;