iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ნიჟნი-ტაგილის საბრძოლო დიდების მემორიალი

ნიჟნი-ტაგილის საბრძოლო დიდების მემორიალი — ნიჟნი-ტაგილის მთავარი მემორიალური კომპლექსი, ეძღვნება მეორე მსოფლიო ომში მონაწილე ნიჟნი-ტაგილელების ხსოვნას და დიდებას. ასევე საკონცენტრაციო ბანაკების, გულაგების მსხვერპლთ. მემორიალური კომპლექსი მდებარეობს ქალაქ ნიჟნი-ტაგილში, კუშვინის შოსეს დასაწყისში, სახლი 1ა/1, ქალაქის ლენინის რაიონში, ცენტრალური როგოჟინის სასაფლაოს ტერიტორიაზე.

აღწერა
დიდი სამამულო ომის გმირების ცენტრალური ძეგლი ქალაქ ნიჟნი-ტაგილში „საბრძოლო დიდების მუზეუმი“ მდებარეობს როგოჟინის სასაფლაოს ტერიტორიაზე. მემორიალური კომლექსი განთავსებულია ფართო მოედანზე, რომელიც გარშემორტყმულია ბეტონის ფილებით. მემორიალის ცენტრალურ ნაწილში მდებარეობს ომის მსხვერპლთა ძმათა სასაფლაო, რომელიც შემოსაზღვრულია ბეტონის საყრდენებით და თუჯის პილონებით, რომლებზეც ამოკვეთილია დიდი სამამულო ომის პერიოდში დაღუპული ნიჟნი-ტაგილელების სახელები. ძმათა სასაფლაოს შესასვლელს ამშვენებს მარმარილოს ფილა, რომელზეც წარწერაა: „სამარადისო დიდება სოციალიტური საზოგადოების დამცველთა ხსოვნას“ და ამოკვეთილია ხუთქიმიანი საბჭოთა ვარსკვლავი.

მოედნის ბოლოში დგას მემორიალის მთავარი ობიექტი - მონუმენტი „დედა-სამშობლო“. ეს არის ქალის ქანდაკება, რომელიც განასახიერებს სამშობლოს. მაღალ რკინა-ბეტონის კვარცხლბეკზე დგას მთლიანი სხეულით გამოსახული ქალის ფიგურა. კვარცლბეკის ძირთან შავ მარმარილოს ფილაზე ანთია მუდმივი ცეცხლი, ფილას აქვს ხუთქიმიანი ვარსკვლავის ფორმა.

მემორიალი გაიხსნა 1950 წელს, მისი გახსნა დაამთხვიეს დიდ სამამულო ომში გამარჯვების იუბილეს. მოგვიანებით, 1985 წელს, ასევე საიუბილეო თარიღს დაამთხვიეს მონუმენტის „დედა-სამშობლოს“ გახსნა, რომლის ავტორიც არის მოქანდაკე ვასილი უშაკოვი. ყოველწლიურად 9 მაისს გამარჯვების დღეს მემორიალთან იმართება საზეიმო მიტინგი.

სტალინური რეპრესიების მსხვერპლთა ძეგლი
ნეკროპოლის ტერიტორიაზე ასევე განთავსებულია სამახსოვრო სტელა, რომელიც ეძღვნება ნიჟნი-ტაგალელებს, რომლებიც იყვნენ შინაგან საქმეთა სახალხო კომისარიატის პატიმრები. ძეგლი წარმოადგენს გრანიტის ფილას, რომელზეც არის წარწერა წარწერიდან მარცხნივ გამოსახულია მამაკაცი ეკლიანი მავთულხლართებით. მარჯვნივ კი გამოსახულია ქრისტიანული ჯვარი.

ძეგლი დაამონტაჟეს 1990 წლის 15 სექტემბერს. ყოველწლიურად 28 აგვისტოს რეპრესირებულთა შთამომავლები და დეპორტირებულთა ნათესავები ნიჟნი-ტაგილიდან, კუშვიდან, ნევიანსკიდან და სხვა ქალებიდან და დასახლებებიდან მიემართებიან ძეგლისაკენ და იკრიბებიან სტელასთან, რათა პატივი მიაგონ დაღუპულებს.
ვალერი ჩკალოვის ძეგლი

ვალერი ჩკალოვის ძეგლი — ნიჟნი-ნოვგოროდის ერთ-ერთი მთავარი ღირსშესანიშნაობა, აღმართულია ნიჟნი-ნოვგოროდის კრემლის გეორგიევსკის კოშკის სიახლოვეს და ეძღვნება ცნობილ საბჭოთა მფრინავს, ჩრდილოეთის პოლუსის გავლით სსრკ-დან აშშ-ში შეუჩერებლად ჩატარებული ფრენის ავტორს ვალერი ჩკალოვს. ძეგლიდან მდინარე ვოლგის მიმართულებით ჩადის კიბე, რომელსაც ასევე ჩკალოვის სახელი ეწოდება.

ისტორია
თანამედროვე ძეგლის ადგილზე საუკუნის დასაწყისში დააარსეს უფლის ცხოვლმყოფელი ჯვრის შემოყვანების სახელობის დედათა მონასტერი, რომელმაც მოგვიანებით მიიღო ჯვართამაღლების მონასტრის სახელი და 1815 წელს გადაიტანეს მონასტრის დღევანდელი მდებარეობის ადგილზე — ლიადოვის მოედანზე. მონასტერი არასახარბიელო მდგომარეობაში შემორჩენილი იყო 1840 წლამდე, ამ პერიოდსათვის ნიჟნი-ნოვგოროდის კრემლის გარშემო ყველა ნაგებობა დაანგრიეს და კედლის გარშემო მოაწყვეს დასვენების ზონა.

ლეგენდარული მფრინავის ძეგლი გაისნა 1940 წლის 15 დეკემბერს, მისი გარდაცვალებიდან ორ წლისთავზე. ქანდაკების ავტორი არის ჩკალოვის მეგობარი ისააკ მენდელევიჩი. მენდელივიჩმა ამ ნამუშევრისათვის სტალინური პრემია მიიღო. ძეგლის არქიტექტორები არიან ივან ტარანოვი და ვიქტორ ანდრეევი.

აღწერა
ძეგლის კვარცხლბეკზე გამოსახულია ჩრდილოეთი პოლუსის კონტურული რუკა, რომელზეც მითითებულია გმირული ეკიპაჟის ჩკალოვ-ბაიდუკოვ-ბელიაკოვის მარშრუტი შორეულ აღმოსავლეთში და ჩრდილოეთი პოლუსის გავლით აშშ-ში. კვარცხლბეკი მოპირკეთებულია ლაბრადორიტით.

კვარცხლბეკზე ამოტვიფრულია მფრინავის ცხოვრების წლები და წარწერა: „ჩვენი დროის უდიდეს მფრინავს ვალერი ჩკალოვს“. ამ სიტყვების ქვემოთ ეწერა „სტალინის შევარდენი“, რომელიც წაშალეს პიროვნების კულტის წინააღმდეგ ბრძოლის პერიოდში.
აგროფიზიკა

აგროფიზიკა, აგრონომიული ფიზიკა — მეცნიერება მცენარის სასიცოცხლო გარემო პირობების კვლევის ფიზიკური მეთოდებისა და მცენარის ცხოველმოქმედების ფიზიკური პროცესების შესახებ. აგროფიზიკა შეიმუშავებს ნიადაგისა და ჰაერის მიწისპირა ფენაში ფიზიკური პირობების რეგულირების ხერხებს. აგროფიზიკა მოიცავს ნიადაგის ფიზიკას (ნიადაგის მყარი ფაზის ფიზიკა, ნიადაგის ჰიდროფიზიკა, ნიადაგის თბოფიზიკა, ნიადაგის ჰიდროფიზიკა, ნიადაგის თბოფიზიკა, ნიადაგის აირადი ფაზის ფიზიკა); ჰაერის მიწისპირა ფენის ფიზიკას (აეროდინამიკური, რადიაციული და სხვა პარამეტრები); მცენარეთა ბიოფიზიკას (მცენარეთა შუქფიზიოლოგია და მცენარეთა რადიობიოლოგია); მცენარის პროდუქტიულობის ზრდისა და ადრეულობის უზრუნველსაყოფად მისი საარსებო გარემო პირობების რეგულირების ხერხებისა და საშუალებებს. აგროფიზიკა დამოუკიდებელ მეცნიერებად საუკუნის დასაწყისში ჩამოყალიბდა ბუნებისმეტყველების სხვადასხვა დარგის განვითარების საფუძველზე. აგროფიზიკის განვითარებაში დიდი წვლილი მიუძღვით ბ. დერიაგინს, ა. დოიარენკოს, ს. დოლგოვს, ნ. კაჩინსკის, დ. პრიანიშნიკოვს, ა. როდეს, ს. რიჟოვს, ე. რასელს, უ. შოუს და სხვა. სსრკ-ში აგროფიზიკოსთა სკოლის დამფუძნებელია ა. იოფე.

აგროფიზიკური გამოკვლევები ტარდება მინდვრის, ლაბორატორიული და სავეგეტაციო მეთოდებით; კვლევის მიზანია გარემო პირობების შეფასება და მცენარეში მიმდინარე ფიზიოლოგიური პროცესების შესწავლა. იყენებენ თანამედროვე ზუსტ ხელსაწყოებს. კერძოდ, მცენარის გარემოსთან ურთიერთობის ფიზიოლოგიური პროცესის (თბური და წყლის რეჟიმი, აირცვლა და სხვა) კვლევისას იყენებენ ფიზიკის თანამედროვე ექსპერიმენტულ საშუალებებს: ნახევარგამტარებს, ელექტრონულ-იონურ აპარატურას, რადიოაქტიურ გამოსხივებას და სხვა. კვლევის შედეგებს არსებითი მნიშვნელობა აქვს ახალი აგროხერხების შესამუშავებლად და არსებულის სრულყოფისათვის. მაგალითად, აგროფიზიკური გამოკვლევების საფუძველზე დამუშავებულია დაცულ გრუნტში ელექტროშუქკულტურის წესები, რომლებიც ამცირებენ ვეგეტაციის პერიოდს, ზრდიან ბოსტნეულის მოსავალს. ეფექტიანი შედეგებია მიღებული მებოსტეობაში პოლიმერული აფსკების გამოყენების, სათბურებში ბოსტნეულის მოყვანის რეჟიმის ავტომატურად რეგულირების, სასოფლო-საეურნეო პროდუქტების საცავებში ოპტიმალური პირობების ავტომატურად დაცვის საქმეში და სხვა.
ჩკალოვის კიბე

ჩკალოვის კიბე — მონუმენტური კიბე ნიჟნი-ნოვგოროდის ისტორიულ ცენტრში. აკავშირებს ზემო ვოლგისა და ქვემო ვოლგის სანაპიროებს. აგებულია არქიტექტორების ალექსანდრე იაკოვლევის, ლევ რუდნევისა და ვლადიმირ მუნცის პროექტის მიხედვით. ჩკალოვის კიბე რუსეთში ყველაზე გრძელი კიბეა. კიბე იწყება ვალერი ჩკალოვის ძეგლის ახლოს მდებარე მოედნიდან, რომელიც მდებარეობს კრემლის გეორგიევსკის კოშკთან. კიბე აგებულია რვიანის ფორმით და შედგება 560 საფეხურისაგან, თუკი ჩავთვლით რვაიანის ყველა საფეხურს. გვერდითი საფეხურების შეერთების ადგილზე გადასახედი მოედანია მოწყობილი.

ისტორია
რუსეთის იმპერიის დროიდან საუკუნის 40-იან წლებამდე ტერიტორიას, რომელზეც ამჟამად ჩკალოვის კიბეებია განთავსებული ეწოდებოდა „ვოლგის ფერდობი“. ფერდობი საკმაოდ პოპულარული ადგილი იყო ნიჟნი-ნოვგოროდელებსა და ქალაქის სტუმრებს შორის. მის მწვერვალზე, იქ სადაც ამჟამად ვალერი ჩკალოვის ძეგლია, განთავსებული იყო ნახევარწრიული შვერილი, რომლიდანაც ქალაქ ბორის ხედი იშლებოდა. დაკავშირებული იყო ხარების მოედანთან (მოგვიანებით საბჭოთა, ხოლო ამჟამად მინინისა და პოჟარსკის მოედანი). აქედან იწყებოდა გეორგიევსკის სანაპირო.

პირველი იდეა ვოლგის ფერდობზე კიბის აგების შესახებ აღმოცენდა 1939 წელს გორკის ქალაქის აღმასკომის თავმჯდომარის ალექსანდრე შულპინის მიერ. კიბეს უნდა დაეკავშირებინა ქალაქის ცენტრი მდინარე ვოლგასთან და მასშტაბებით უნდა გადაეჭარბებინა ოდესაში მდებარე პოტიომკინის საფეხურებისთვის. პროექტის განხორციელებას ხელი შეუშალა მალევე დაწყებულმა ომმა.

აღმასკომის თავმჯდომარის გეგმების განხორციელება 1943 წლამდე გადაიდო. ამ წლიდან იწყება გორკის აქტიური აღდგენა ხანგრძლივი გერმანული დაბომბვების შემდეგ, შულპინი კი ისევ ამოატივტივებს თავის იდეას. ამავე წელს მას მივლინებით აგზავნიან მოსკოვში და იქ წარადგენს ლენინგრადელი არქიტექტორების შექმნილ პროექტს.

თანამედროვეობა
ჩკალოვის კიბე წარმოადგენს ქალაქის ყველაზე ცნობილ ღირსშესანიშნაობას.

1985 წელს კიბის ძირში კვარცხლბეკზე აღმართეს ვოლგის სამხედრო ფლოტილიის კატერი „გმირი“.

კიბის უკანასკნელი რესტავრაცია მიმდინარეობდა 2012-2013 წლებში.
აგროფიტოცენოზი

აგროფიტოცენოზი (აგრო... და იკითხება — „მცენარე“, იკითხება — „საერთო“), აგროცენოზი — ადამიანის მიერ ხელოვნურად შექმნილი მცენარეთა თანასაზოგადოება.

განასხვავებენ:
გაკულტურებულ აგროფიტოცენოზს — ინტენსიური გამოყენებისაგან სახეშეცვლილ ბუნებრივ თანასაზოგადოებას (გეგმაზომიერად ექსპლუატირებული ტყე და მინდორი);
ნახევრად კულტურულ აგროფიტოცენოზს — ხელოვნურ თანასაზოგადოებას, რომლის განვითარება გეგმაზომიერად არ რეგულირდება (ტყის ნარგავები, მრავალწლიანი სათესი მინდორი);
კულტურულ აგროფიტოცენოზს — ხელოვნურ თანასაზოგადოებას, რომლის განვითარებას მუდამ არეგულირებს ადამიანი (ბაღი, პლანტაცია, ნათესი);
ინტენსიურად კულტურულ აგროფიტოცენოზს — თანასაზოგადოებას, რომელსაც უქმნიან და მუდამ არეგულირებენ არა მარტო ნიადაგის, არამედ ხანდახან წყლისა და ჰაერის გარემოსაც (სასათბურე კულტურები, აეროპონიკა, ჰიდროპონიკა).
მინინისა და პოჟარსკის ძეგლი (ნიჟნი-ნოვგოროდი)

მინინისა და პოჟარსკის ძეგლი — ძეგლი ნიჟნი-ნოვგოროდის ისტორიულ ცენტრში, სახალხო ერთობის მოედანზე, ნიჟნი-ნოვგოროდის კრემლის კედელთან იოანე ნათლისმცემლის შობის ეკლესიის ახლოს. წარმოადგენს მოსკოვში, წითელ მოედანზე მდებარე ძეგლის მცირე კოპირებას. ძეგლის ავტორია ზურაბ წერეთელი.

შექმნის ისტორია
ძეგლის შექმნის ისტორია სათავეს იღებს არეულობის ხანაში. რუსეთი ამ პერიოდისათვის იმყოფებოდა შვედურ-პოლონური ძალების ოკუპაციის ქვეშ, ხოლო მოსკოვი ოკუპირებული იყო პოლონელების მიერ. სწორედ ამ პერიოდში ნიჟნი-ნოვგოროდში საერო მამასახლისმა კუზმა მინინმა მოსახლეობას მოუწოდა პოლონელი ინტერვენტების წინააღმდეგ ლაშქრობისაკენ. მის მოწოდებას მხარი დაუჭირეს ქალაქის საბჭომ, თავადებმა და სასულიერო პირებმა. ზარის ხმაზე მოსახლეობა შეიკრიბა კრემლში, ფერისცვალების ტაძარში. ღვთისმსახურების შემდეგ მინინმა ნიჟნი-ნოვგოროდის მოქალაქეებს უცხო ქვეყნის მტრებისაგან რუსეთის სახელმწიფოს გათავისუფლებისკენ მოუწოდა. ამის შემდეგ გადაწყდა სახალხო ლაშქრობისათვის თანხების შეგროვება.

ასევე საჭირო იყო მომავალი ლაშქრობის მეთაურის შერჩევა. ნიჟნი-ნოვგოროდელებმა თხოვნით მიმართეს თავად დიმიტრკი პოჟარსკის. თავადი ცოტა მოგვიანებით დათანხმდა, მაგრამ იმ პირობით, რომ სამეურნეო საქმეებს ლაშქრობის დროს უხელმძღვანელებდა კუზმა მინინი. ლაშქრობის შედეგად მოსკოვი გაათავისუფლეს პოლონელებისაგან.

1803 წელს მიიღეს გადაწყვეტილება დაეწყოთ თანხების შეგროვება მინინისა და პოჟარსკის ძეგლის აღსამართად. ივან მარტოსი მალევე ჩაუდგა ამ საქმეს სათავეში. თავდაპირველად ფიქობდნნ ძეგლი დაედგათ ნიჟნი-ნოვგოროდში, მაგრამ იმის გამო, რომ მას ქვეყნისათვის დიდი ისტორიული ღირებულება ჰქონდა, მიიღეს გადაწყვეტილება, რომ ძეგლი დაედგათ მოსკოვის წითელ მოედანზე. 1818 წლის 20 თებერვალს მოხდა ძეგლის საზეიმო გახსნა, ხოლო ნიჟნი-ნოვგოროდში, კრემლის ტერიტორიაზე, 1828 წელს დადგეს მინინისა და პოჟარსკის ობელისკი მონუმენტის ნაცვლად.

2004 წელს მოსკოვის მერმა იური ლუჟკოვმა გადაწყვიტა გამოესწორებინა ეს ისტორიული უსამართლობა და ნიჟნი-ნოვგოროდში აღემართა მოსკოვური ძეგლის კოოპიო. მან წინადადებით მიმართა ცნობილ მოქანდაკე ზურაბ წერეთელს და უკვე 2005 წლის 4 ნოემბერს შედგა ქანდაკების საზეიმო გახსნა ნიჟნი-ნოვგოროდის სახალხო ერთობის მოედანზე. ადგილი შემთხვევით არ შეურჩევიათ, სწორედ აქედან მიმართა კუზმა მინინმა მოსახლეობას და დაიწყო მეორე სახალხო ლაშქრობა

ძეგლების განსხვავება
ძეგლი, რომელიც ნიჟნი-ნოვგოროდში დგას 5 სმ-ით მცირეა ორიგინალზე.
წარწერებიც განსხვავდება ერთმანეთისაგან:
ნიჟნი-ნოვგოროდის იოანე ნათლისმცემლის შობის ეკლესია

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია = ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქი
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი =მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = 1683
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 56.329747
| გრძედი =43.99809
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
ნიჟნი-ნოვგოროდის იოანე ნათლისმცემლის შობის ეკლესია — ერთ-ერთი უძველესი მართლმადიდებლური ეკლესია ნიჟნი-ნოვგოროდში. ისტორიულ წყაროებში მოიხსენიება საუკუნიდან. ქვის ტაძარი აკურთხეს 1683 წელს, ხოლო მეორედ 2005 წლის 4 ნოემბერს. ტაძრის მიხედვით სახელი ეწოდა ნიჟნი-ნოვგოროდის კრემლის ივანოვსკის კოშკს. ეკლესია მდებარეობს სახალხო ერთობის მოედანზე.

არეულობის ხანაში, 1612 წელს, ეკლესიიდან კოზმა მინინმა მოუწოდა ნიჟნი-ნოვგოროდელებს ელაშქრათ მოსკოვში და ქალაქი გაეთავისუფლებინათ პოლონელებისაგან.

მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიას.

ისტორია
ხის ძველებური ეკლესია იოანე ნათლსიმცემლის შობის სახელზე ისტორიული წყაროებში ცნობილია ჯერ კიდევ საუკუნიდან. საუკუნის დასაწყისში ეკლესიას ჰქონდა სატრაპეზო და კარიბჭე.

1676 წელს ვაჭარი გავრილ დრანიშნიკოვი, ასტრახანში მრავალწლიანი სამსახურიდან დაბრუნები შემდეგ დაინტერესდა საკუთარი ფინანსებით ახალი ქვის ეკლესიის მშენებლობით. საბჭოთა პერიოდში ეკლესიის შენობა გამოიყენებოდა მოტოციკლეტისტთა სპორტულ სკოლად. 2005 წლის 5 აგვისტოს სამრეკლოს დაადგეს გუმბათი და ჯვარი. 2005 წლის 4 ნოემბერს ეკლესია აკურთხა მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქმა ალექსი -მ.

2009 წელს ტაძართან მუშაობა დაიწყო მართლმადიდებლურმა ლექტორიუმმა.
რობერტო რიველინო

რობერტო რიველინო ( დ. 1 იანვარი, 1946, სან-პაულუ, ბრაზილია) — ბრაზილიელი ფეხბურთელი. თამაშობდა შემტევი ნახევარმცველის პოზიციაზე. 1970 წლის მსოფლიო ჩემპიონი, 1978 წლის მსოფლიო ჩემპიონატის ბრინჯაოს პრიზიორი ბრაზილიის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების შემადგენლობაში. 1974 წლის მსოფლიო ჩემპიონატის მონაწილე. ითვლება ყველა დროის ერთ-ერთ უდიდეს ფეხბურთელად.

სანაკრებო კარიერა
1965–1978 წლებში იცავდა ბრაზილიის ეროვნული ნაკრების ღირსებას, რომლის შემადგენლობაში 92 მატჩი ითამაშა და 26 ბურთი გაიტანა.

მსოფლიო ჩემპიონატებზე
რიველინომ მსოფლიო ჩემპიონატების 15 შეხვედრაში მიიღო მონაწილეობა და 6 ბურთი გაიტანა.

მიღწევები
საკლუბო
კორინთიანსი
რიო–სან-პაულუს ტურნირი
ჩემპიონი: 1966
კარიოკას ჩემპიონატი
ჩემპიონი (2): 1975, 1976
ალ-ჰილიალი
საუდის არაბეთის ჩემპიონატი
ჩემპიონი (3): 1979, 1980, 1981
საუდის არაბეთის სამეფო თასი
თასის მფლობელი: 1980

სანაკრებო
ბრაზილია
ოსვალდო კრუზის თასი
თასის მფლობელი (2): 1968, 1976
მსოფლიო ჩემპიონატი
ჩემპიონი: 1970
მესამე ადგილი: 1978
როკას თასი
თასის მფლობელი (2): 1971, 1976

ინდივიდუალური
მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატი
სიმბოლური ნაკრების წევრი: 1970
სამხრეთ ამერიკის წლის საუკეთესო ფეხბურთელი
ვერცხლის ბურთის მფლობელი: 1977
ბრინჯაოს ბურთის მფლობელი: 1973, 1976
კონმებოლის სიმბოლური ნაკრების წევრი: 1973
ბრაზილიის ჩემპიონატის სიმბოლური ნაკრების წევრი: 1971
 -ს მფლობელი: 1971
ყველა დროის 100 უდიდესი ფეხბურთელი
 -ის ვერსიით: 1996
-ის ვერსიით: 1999
 -ის ჯილდო (ნომინაციაში ფეხბურთის ლეგენდა): 2005
ყველა დროის 50 უდიდესი ფეხბურთელი
 -ის ვერსიით: 1996
-ის ვერსიით: საუკუნის ბრაზილიელი ფეხბურთელი (მე-12 ადგილი)
ფიფა 100
ფიფა-ს ასეული ( 100): 2004
ბრაზილიური ფეხბურთის მუზეუმის დიდების დარბაზი
ბრაზილიური ფეხბურთის მუზეუმის დიდების დარბაზის წევრი
მინინისა და პოჟარსკის ობელისკი

მინინისა და პოჟარსკის ძეგლი — ძეგლი ნიჟნი-ნოვგოროდში. ეძღვნება კუზმა მინინისა და დიმიტრი პოჟარსკის ხსოვნას. აღმართეს 1828 წელს ნიჟნი-ნოვგოროდის კრემლის ტერიტორიაზე. პროექტის ავტორია არქიტექტორი აბრაამ მელნიკოვი, ბარელიეფი კი შეიქმნა ივან მარტოსის ესკიზის მიხედვით.

ისტორია
1794 წელს ისტორიკოსი ნ. ილინსკი ნიჟნი-ნოვგოროდში ჩავიდა კუზმა მინინზე ინფორმაციის მოგროვების მიზნით. ისტორიკოსმა მის საფლავზე ვერც ძეგლი ნახა და ვერც ვერანაირი წარწერა. მან წინადადება წამოაყენა საფლავზეძეგლი აღემართათ. 1804 წლიდან სკულპტურულ კომპოზიციაზე მუშაობდა ივან მარტოსი. 1809 წელს ესკიზზე მუშაობა დასრულდა და გუბერნიაში გამოცხადდა თანხების შეგროვების შესახებ. 1811 წლისათვის შეგროვდა 18 000 რუბლი, მაგრამ ამავე წლის 15 თებერვალს მინისტრთა კომიტეტმა მიიღო გადაწყვეტილება, რომ ძეგლი უნდა აღმართულიყო მოსკოვში.

1818 წლის 20 თებერვალს ძეგლი აღმართეს წითელი მოედნის ცენტრში, ხოლო ერთი წლის შემდეგ სამხატვრო აკადემიამ გამოაცხადა კონკურსი ობელისკის შექმნის შესახებ, რომელიც აღიმართებოდა ნიჟნი-ნოვგოროდში. კონკურსში გაიმარჯვა აბრაამ მელნიკოვისა და ივან მარტოსის პროექტმა. ავგუსტინ ბეტანკურის წინადადებით იგი აღმართეს ნიჟნი-ნოვგოროდის კრემლის ცენტრში, მაგრამ 1825 წელს მცირედ შეცვალეს გეგმები. 1828 წლის 15 აგვისტოს ნიჟნი-ნოვგოროდის გარნიზონის სამხედრო აღლუმის შემდეგ ობელისკი გახსნეს.

ტექნოლოგია
ობელისკი შედგებოდა 15 ნაჭერი გრანიტის ფილისაგან, რომელიც მოჭრეს კარელიის კარიერებში, ხოლო ბარელიეფი ივან მარტოსის ესკიზით ჩამოასხეს სამხატვრო აკადემიის სახელოსნოში. 1827 წელს გრანიტი ჩამოიტანეს ნიჟნი-ნოვგოროდში, მაგრამ გადმოტვირთისას მოტყდა ობელისკის ზედა ნაწილი. საქმის დასამთავრებლად და ობელისკის დასაყენებლად 1828 წელს ნიჟნი-ნოვგოროდში ჩავიდნენ მარტოსი და მელნიკოვი გრანიტის სპეციალისტებთან ერთად. ობელისკის სიმაღლე ორი მეტრით შეამცირეს.

საინტერესო ფაქტები
ობელისკი არის ნიჟნი-ნოვგოროდში ოთხიდან ერთ-ერთი ძეგლი, რომელიც ეძღვნება კუზმა მინინს, ორიდან ერთი, რომელიც ეძღვნება კუზმა მინინსა და დიმიტრი პოჟარსკის.
მარია ლეოპოლდინა ავსტრიელი (1632-1649)

მარია ლეოპოლდინა ავსტრიელი (; დ. 6 აპრილი 1632 - გ. 7 აგვისტო 1649) — ჰაბსბურგთა დინასტიის წარმომადგენელი. ტიროლიის გრაფ ლეოპოლდ -ისა და მისი მეუღლის, გრაფინია კლაუდია მედიჩის ნაბოლარა ქალიშვილი. მიათხოვეს თავის ბიძაშვილს, საღვთო რომის იმპერატორ ფერდინანდ -ს. ქორწინებიდან ერთ წელიწადში მარია ლეოპოლდინა თავის პირველ მშობიარობას გადაჰყვა.

ბიოგრაფია
ადრეული ცხოვრება
მარია ლეოპოლდინა დაიბადა 1632 წლის 6 აპრილს ინსბრუკში. იგი იყო ტიროლიის გრაფ ლეოპოლდ -ისა და მისი ცოლის, კლაუდია მედიჩის მესამე, მაგრამ მეორე გადარჩენილი ქალიშვილი. მამამისი მისი დაბადებიდან რამდენიმე თვეში, 1632 წლის 13 სექტემბერს გარდაიცვალა. მამის ხაზით მას ბებია-ბაბუად ერგებოდნენ ავსტრიის ერცჰერცოგი კარლ და მისი ცოლი - მარია ანა ბავარიელი, ხოლო დედის ხაზით ტოსკანის ჰერცოგი ფერდინანდო და მისი ცოლი კრისტინა ლოთარინგიელი. ასევე დედის ხაზით მას ჰყავდა ნახევარდა - ვიტორია დელა როვერე, რომელიც კლაუდია მედიჩის პირველი ქორწინებიდან ჰყავდა.

მარია ლეოპოლდინას უფროსმა ძმამ ფერდინანდ კარლმა მემკვიდრეობით ტიროლიის გრაფობა მიიღო, მაგრამ 1641 წლამდე მისი მცირეწლოვანების გამო ტიროლიას კლაუდია მედიჩი მართავდა, როგორც მისი რეგენტი. ამავე წლიდან დაიწყო მოლაპარაკებები 9 წლის მარია ლეოპოლდინას ქორწინებასთან დაკავშირებით. იგეგმებოდა მისი მითხოვება კურპფალცის კურფიურსტ კარლ -ისთვის, რომელიც ინგლიის მეფე ჩარლზ -ის დის შვილი იყო. თუმცა ეს ქორწინება არასოდეს შემდგარა და კარლმა შარლოტა ჰესენ-კასელელი შეირთო ცოლად.

ქორწინება და გარდაცვალება
1648 წლის 2 ივლისს მარია ლეოპოლდინა მიათხოვეს მის ბიძაშვილს, ახლად დაქვრივებულ საღვთო რომის იმპერატორ ფერდინანდ -ს. გარდა ამისა იგი ასევე ატარებდა უნგრეთის, გერმანიის, ბოჰემიისა და ხორვატიის მეფის და ავსტრიის ერცჰერცოგის წოდებას. მათ თავბრუდამხვევი ქორწილი გადაიხადეს. როგორც კომპოზიტორმა ანდრეა რახმა განაცხადა, ეს იყო ოცდაათწლიანი ომის ბრწყინვალე დასასრული. მათი შეუღლების აღსანიშნავად უნდა დადგმულიყო დიდებული წარმოდგენა, რომელიც ჩაიშალა ფერდინანდის სიძის, პოლონეთის მეფე ვლადისლავ -ის გარდაცვალების გამო. მარია ლეოპოლდინას და ფერდინანდის ურთიერთობა მჭიდროდ იყო დაკავშირებული მის პირველ ცოლთან - მარია ანა ესპანელთან. ფერდინანდის ორივე ქორწინება მიმართული იყო ჰაბსბურგთა დინასტიის გაერთიანებისაკენ.

ქორწილიდან მალევე დედოფალი დაფეხმძიმდა. 1649 წელს შეიქმნა ორსული მარია ლეოპოლდინას პორტრეტი. 1649 წლის 7 აგვისტოს მან თავისი ერთად-ერთი ვაჟი - კარლ იოზეფი გააჩინა. მშობიარობა ძალიან გართულდა, რასაც 17 წლის მარია ლეოპოლდინა გადაჰყვა. ამის შემდეგ ფერდინანდმა კიდევ ერთი ცოლი შეირთო. მისი და მარია ლეოპოლდინას ვაჟი კი 14 წლის ასაკში გარდაიცვალა.

წინაპრები
მარია ლეოპოლდინა ავსტრიელის წინაპრები
ჰალდია

ჰალდია — ინდუსტრიული ქალაქი და მუნიციპალიტეტი აღმოსავლეთ მიდნაპურის რაიონში, შტატ დასავლეთ ბენგალში, ინდოეთში. მდებარეობს 22 ° 01 ჩ. გ. 88 ° 04 ' ა.გ, კოლკატის სამხრეთ-დასავლეთით, 30 კმ-ის დაშორებით იმ ადგილას, სადაც მდინარე განგის ტოტი მდინარე ჰუგლი ჩაედინება ბენგალის ყურეში. მისი საშუალო სიმაღლე 8 მეტრია (26 ფუტი). ჰალდია არის ძირითადი სამრეწველო ცენტრი და სავაჭრო პორტი დასავლეთ ბენგალში, აქ მოიპოვებენ ნავთობგადამამუშავებელ პროდუქტებს.

2001 წლის ინდოეთის საყოველთაო აღწერის მონაცემებით, ჰალდიას მოსახლეობა 170,695 შეადგენდა. მოსახლეობის 53% მამაკაცი, ხოლო 47% ქალი იყო. მოსახლეობის 13% 6 წლამდე ასაკისა ადამიანი იყო, ხოლო 2011 წლის აღწერის მონაცემებით, ქალაქის მოსახლეობა შეადგენდა 200 762 ადამიანს, აქედან 104,852 მამაკაცი და 95,910 ქალი იყო. 0-6 წლამდე მოსახლეობა კი 21,122 შეადგენდა. მოსახლეობაში, 7 +-დან, განათლების მაჩვენებელი 89.06% იყო. ხალხი ძირითადად საუბრობს ბენგალურ ენაზე.

ჰალდიას მუნიციპალიტეტს ექვემდებარება ორი პოლიციის ტერიტორიის იურისდიქცია, რომელსაც ჰალდიის და ბაბანიპურის პოლიციის განყოფილებები ემსახურება. ჰალდიის პოლიციის განყოფილება მდებარეობს ჩირაჯიპურში და მისი ფართობი 98 კმ2 შეადგენს, მოსახლეობა კი 65,000 კაცს, ხოლო ბაბანიპური პოლიციის განყოფილება მდებარეობს ბაბანიპურში და მისი ფართობი 115 კმ2, მოსახლეობა კი — 124,906.

ჰალდია ასევე ინდოეთის სანაპირო დაცვის ბაზაა, რადგან აქ მდებარეობს ინდოეთის სანაპირო დაცვის 8 (სათაო ოფისი დასავლეთ ბენგალისთვის). აქ არის ინდოეთის სანაპირო დაცვის კუთვნილი 18 ჰაერბალიშიანი გემი.

ჰალდიაში არის რამდენიმე მსხვილი ქარხანა, მათ შორისაა: სამხრეთ აზიური ნავთობკომპანია, ინდოეთის ნავთობის კორპორაცია, ქიმიური მრეწველობის, ინდოეთის ენერგეტიკული კორპორაციის და -ის ქარხანა. აქ ასევე განვითარებულია მსუბუქი მრეწველობა

ჰალდიაში დაფიქსირებულია ტიპური ზომიერი კლიმატი. ზამთარში ტემპერატურა 7 გრადუსიდან 22 გრადუსამდე მერყეობს. ზაფხული ძალიან ცხელი და ტენიანი. ჩვეულებრივად ზაფხულის ტემპერატურა მაისში 24 გრადუსიდან 39 გრადუსამდე მერყეობს.
ირაკლი მექვაბიშვილი

ირაკლი მექვაბიშვილი (დ. 11 მაისი, 1973, თბილისი, საქართველო) — ქართველი ბანკირი და ეკონომისტი. ეკონომიკურ მეცნიერებათა დოქტორი. საქართველოს გენერალური აუდიტორი (სახელმწიფო აუდიტის სამსახური) 2017 წლის 20 სექტემბრიდან 2022 წლის 20 სექტემბრამდე.

განათლება
1996 წელს დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონომიკის ფაკულტეტი, საბანკო საქმის სპეციალობით. 2006 წელს ამავე უნივერსიტეტში მიიღო ეკონომიკურ მეცნიერებათა დოქტორის ხარისხი (თემა: „საბანკო ზედამხედველობის სისტემის სრულყოფის გზები თანამედროვე ეტაპზე“).

სამუშაო გამოცდილება
2015-2017 წლებში მექვაბიშვილი ევროპის რეკონსტრუქციისა და განვითარების ბანკის მთავარი ბანკირი და ასოცირებული დირექტორი იყო. ამავე ორგანიზაციაში ასევე მუშაობდა სხვადასხვა პოზიციებზე, მათ შორის: მთავარი ბანკირი, ბიზნეს-ლიდერი საქართველოსა და აზერბაიჯანში, ფინანსური ინსტიტუტების დეპარტამენტი, ჩრდილოეთ აფრიკისა და კავკასიის რეგიონში; 2007-2015 წლებში უფროსი ბანკირი, ფინანსური ინსტიტუტების დეპარტამენტი, კავკასიის, ცენტრალური აზიისა და მონღოლეთის რეგიონი, ბიზნესკოორდინატორი საქართველოში.

2008-2014 წლებში იყო „თიბისი ლიზინგის“ სამეთვალყურეო საბჭოს წევრი.

1996-1998 წლებში იყო საბანკო ზედამხედველობის დეპარტამენტის უფროსი ეკონომისტი საქართველოს ეროვნულ ბანკში. 1998-2004 წლებში მუშაობდა სს „გაერთიანებულ ქართული ბანკში“ სხვადასხვა თანამდებობაზე, მათ შორის გენერალურ დირექტორად (2003-2004). 2005-2006 წლებში მსახურობდა „ვითიბი ბანკი ჯორჯიას“ გენერალური დირექტორად. 1996-1998 წლებში მუშაობდა საქართველოს ეროვნულ ბანკში საბანკო ზედამხედველობის დეპარტამენტში უფროსი ეკონომისტის პოზიციაზე. 1997 წელს საბანკო აუდიტორის პოზიციაზე იმუშავა მინეაპოლისის (მინესოტის შტატი, აშშ) ფედერალური სარეზერვო ბანკის საბანკო ზედამხედველობის დეპარტამენტში. 1996-1996 წლებში იყო კომერციული ბანკი „კრწანისის“ სახაზინო დეპარტამენტის მთავარი ეკონომისტი.

ქართულის გარდა ფლობს ინგლისურ და რუსულ ენებს.
მაივეი ეარლაინსი

მაივეი ეარლაინსი — ქართული ავიაკომპანია, რომელიც ოპერირებს თბილისის შოთა რუსთაველის სახელობის საერთაშორისო აეროპორტიდან.

2016 წლის მაისში „ჰუალინგ ჯგუფმა“ განაცხადა, რომ ისინი გეგმავდნენ ავიაკომპანიის შექმნას, რომლის ბაზაც საქართველოში იქნებოდა. საქართველოს ყოფილ პრემიერ მინისტრ გიორგი კვირიკაშვილთან შეხვედრის დროს „ჰუალინგ ჯგუფის“ პრეზიდენტმა მას ავიაკომპანიის გეგმები გააცნო, რომელშიც თბილისიდან ევროპის და აზიის, ხოლო მოგვიანებით ამერიკის მიმართულებით რეგულარული რეისების განხორციელება შედიოდა.

ავიაკომპანიას, ექსპლუატანტის სერტიფიკატი 2018 წლის 26 თებერვალს მიენიჭა. გადაყვანა-გადაზიდვის მოწმობა კი კომპანიამ თებერვალში აიღო.

2018 წლის 3 აპრილს „მაივეი ეარლაინსმა“ განახორციელა პირველი ჩარტერული რეისი თეირანის მიმართულებით, რომლითაც მედიის, საქართველოს ბაზარზე ოპერირებადი ტურისტული სააგენტოების და საჯარო უწყებების წარმომადგენლებმა იმგზავრეს.

ამჟამად კომპანიის საკუთრებაშია ორი ბოინგ 737-800 ტიპის თვითმფრინავი, რომლებიც 170 მგზავრს იტევენ, აქედან 8-ს ბიზნეს კლასში ხოლო 162-ს ეკონომ კლასში.