iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ჭიჭყინა (მოთხრობა)

ჭიჭყინა — ანტონ ჩეხოვის მოთხრობა, რომელიც 1885 წელს დაიწერა. პირველად, 1885 წლის 25 მარტს, ჟურნალ „“-ში გამოქვეყნდა ხელმოწერით ა. ჩეხონტე. მოთხრობა შევიდა ჩეხოვის კრებულში „ჭრელი მოთხრობები“, რომელიც 1886 წელს გამოიცა სანქტ-პეტერბურგში და შევიდა ადოლფ მარქსის მიერ 1899-1901 წლებში გამოცემულ თხზულებათა კრებულის მესამე ტომში.

სიუჟეტი
დაბალი რანგის მაღალჩინოსანი, აღდგომის წინა დღეს თავის ტარაკნებით გატენილ კაბინეტში ჯდომისას, ფიქრობს იმაზე თუ რისი გაკეთება შეუძლია ამ ქვეყანაზე (უფრო მეტი ფული მოიპაროს, თუ ვინმე პოლიციაში დააბეზღოს), მაგრამ მიდის იმ დასკვნამდე, რომ ასეთი ქმედებები მის შესაძლებლობებს აღემატება. თვითკმაყოფილი ზიზღით გრძნობით აღვსილი, ის ტარაკანს ჭყლეტს, რის შემდეგაც „თავს უკეთ გრძნობს“.

ანტონ ჩეხოვის ამ მოთხრობაში მკითხველს ადამიანის შინაგანი არათავისუფლების გრძნობა უჩნდება, რასაც ხაზს უსვამს ნაწარმოების მთავარი გმირის გვარი. ნევირაზიმოვი ხვდება, რომ ტარაკანს ყველაფრის გაკეთება შეუძლია რაც მას მოესურვება, ხოლო თვითონ კი იძულებულია იჯდეს დახუთულ კანტორაში და საზოგადოების მიერ დაწესებულ ნორმებს დაემორჩილოს. ავტორის კომენტარი აჩვენებს, რომ მოთხრობის გმირს სხვანაირი ცხოვრება სურს: „ახალი, უკეთესი ცხოვრების მოთხოვნილებამ მტკივნეულად შეუკუმშა გული. მას ძალიან სურს ქუჩაში აღმოჩენა, ცოცხალ საზოგადოებასთან შერწყმა, ზეიმის თანამონაწილეობა, რისთვისაც ყველა ეს ზარები რეკდნენ და ეკიპაჟები გრგვინავდნენ. მას იმავეს განცდა სურდა, რასაც ბავშვობაში გრძნობდა: ოჯახური გარემო, ახლობლების საზეიმო ფიზიონომია, თეთრი სუფრა, სინათლე, სითბო… გაიხსენა ეტლი, რომლითა ახლახან ქალბატონმა გაიარა, პალტო, რომელშიც ეგზეკუტორი გამოპრანჭულა, ოქროს ძეწკვი, რომელიც მდივნის მკერდს ამშვენებს… იხსენებდა თბილ საწოლს, სტანისლავს, ახალი ჩექმა, მუნდირი გახეხილი იდაყვებით… ეს ყველაფერი იმიტომ გაიხსენა, რომ ახლა აღარაფერი არ ჰქონდა…“. ნევირაზიმოვი იძულებული იყო გარემოებებს დამორჩილებოდა, ამიტომ მასში სიბოროტე და შური მატულობს.

მოთხრობა მოცულობით დიდი არ არის, მისი შინაარსი სასწავლო მიზნით განიხილება და ანალიზდება სკოლებში.
სარკელი

სარკელი (ხაზარ. „თეთრი სახლი“), შემდეგ ბელაია-ვეჟა — ხაზარების, მოგვიანებით კი ძველი რუსული ქალაქი-ციხესიმაგრე მდინარე დონის მარცხენა ნაპირზე. ამჟამად მდებარეობს ციმლიანსკის წყალსაცავის ფსკერზე.

ისტორია
ციხესიმაგრე ააშენეს 834 და 837 წლებს შორის მდინარე დონზე დასავლეთ მხარეს, იქ სადაც მდებარეობდა ვოლგა-დონის ტვირთგადამზიდი. ხაზართა ხაკანის თხოვნით, რომლითაც მიმართა ბიზანტიის იმპერატორ თეოფილეს, ციხესიმაგრე ააშენეს ბიზანტიელმა მშენებლებმა, რომელთაც სათავეში ედგა პეტრონ კამატირი.

სარკელი იყო ხაზართა სახაკანოს მთავარი ფორპოსტი სამხრეთ-დასავლეთ საზღვარზე. ციხესიმაგრეში რეგულარულად იდგა გარნიზონი 300 ადამიანის ოდენობით. ხაზარულ ენაზე ქალქის სახელწოდება ჟღერდა როგორც „შარკილი“.

965 წელს სარკილს თავს დაესხა თავადი სვიატოსლავ . ამის შემდეგ მოსახლეობა გადავიდა კიევის რუსეთის მფლობელობაში და ციხესიმაგრეს ეწოდა რუსული სახელი - ბელაია-ვეჟა. კიევის წმინდა სოფიას საკათედრო ტაძრის კედელზე არის წარწერა, სადაც მოიხსენიება „ტიატკიუში, ბელოვეჟის მღვდელი“. წარწერა შეიცავს როგორც სლავურ ისე თურქულ სიტყვებს. წარწერიდან ცნობილი ხდება, რომ სარკელის ოსმალურ მოსახლეობას შორის ცხოვრობნენ ქრისტიანები და მოღვაწეობდა ქრისტიანი მღვდელიც. 1103 წელს ვლადიმერ მონომახმა ტყვედ წაიყვანა პეჩენგები და ტორკები, რომელთა დახმარებითაც ჩამოაყალიბა ბელაია-ვეჟის გარნიზონი, რომელიც ქალაქს იცავდა 1117 წლამდე, როდესაც ყივჩაყები დაესხნენ თავს და მოსახლეობამ მიატოვა ციხესიმაგრე.

დიდი ხნის განმავლობაში ქალაქის მდებარეობა ცნობილი არ იყო და მას თეორიულად ათავსებდნენ ვოლგასა და დონს შორის ტერიტორიაზე. 1934-1936 წლებში აქ მიმდინარეობდა არქეოლოგიური გათხრები, რომელსაც ხელმძღვანელობდა მიხეილ არტამონოვი. არქეოლოგიური გათხრების შედეგად მოხერხდა სარკელის ადგილმდებარეობის დაზუსტება.

ციხესიმაგრე მდებარეობდა კონცხზე, რომელიც ნაპირიდან თრხილებით იყო გამოყოფილი. კედელთან მდებარეობდა მეორე თხრილი. ნაქალაქარის გეგმა ოთხკუთხედის ფორმისა იყო (193,5 133,5 მ). მთავარი ჭიშკარი მდებარეობდა ჩრდილო-დასავლეთის კედელში, მეორე უფრო მცირე ზომის ჭიშკარი მდებარეობდა ჩრდილო-აღმოსავლეთის კედელში და გადიოდა მდინარის სანაპიროზე. ციხესიმაგრეს გააჩნდა თავდაცვის რამდენიმე ხაზი.

ქალაქის აშენების შემდეგ სარკელი სწრაფად გაიზარდა და გახდა სავაჭრო-სამრეწველო ქალაქი. მოსახლეობა შედგებოდა ორი ეთნიკური ჯგუფისაგან. აქ ცხოვრობდნენ ოსმალები და ალანები.

დასახლების დაცემის შემდეგ აგური ადგილობრივმა მოსახლეობამ გამოიყენა საკუთარი საცხოვრებლების ასაშენებლად. 1952 წელს სარკელის დასახლება დატბორეს ციმლიანსკის წყალსაცავის მშენებლობის გამო. აღმოჩენილი ნივთები ნახება ერმიტაჟში და ნოვოჩერკასკის მუზეუმში.
დავიდ ოსპინა

დავიდ ოსპინა რამირესი (; დ. 31 აგვისტო, 1988) — კოლუმბიელი ფეხბურთელი, კოლუმბიური „ატლეტიკო ნასიონალის“ და კოლუმბიის ეროვნული ნაკრების მეკარე.

კარიერა
17 წლის ასაკში დავიდ ოსპინამ იდებიუტა კოლუმბიური „ატლეტიკო ნასიონალის“ პირველ გუნდში. შემდეგ სეზონებში ოსპინა თავისი გუნდის ძირითადი შემადგენლობის მეკარედ ჩამოყალიბდა. 20 წლის ასაკში მას ჰქონდა შემოთავაზებები მადრიდის „ატლეტიკოსა“ და „ბოკა ხუნიორსისგან“, თუმცა იმ წელს კოლუმბიელი სამშობლოში დარჩა.

ნიცა
2008 წლის 1 აგვისტოს ოსპინა ფრანგულ „ნიცას“ შეუერთდა. ტრანსფერის ღირებულებამ ორი მილიონი ევრო შეადგინა. პირველი მატჩი ახალი გუნდის შემადგენლობაში ოსპინამ 2008 წლის 18 ოქტომბერს ითამაშა გასვლით მატჩში „მონაკოს“ წინააღმდეგ, რომელიც მისმა კლუბმა 2-1 მოიგო.„ნიცაში“ გატარებული ექვსივე სეზონში დავიდი გუნდის ძირითადი შემადგენლობის მეკარე იყო.

არსენალი
2014 წლის 28 ივლისს დადასტურდა ოსპინას ტრანსფერი ლონდონის „არსენალში“. ტრანსფერის ღირებულებამ 4 მილიონი ევრო შეადგინა.

სანაკრებო სტატისტიკა
ინგლისის პრემიერლიგა 2015-2016

ინგლისის პრემიერლიგა 2015-16 — ინგლისის პრემიერლიგის 24-ე გათამაშება (1992 წლიდან). სეზონი დაიწყო 2015 წლის 8 აგვისტოს „მანჩესტერ იუნაიტედის“ და „ტოტენჰემ ჰოტსპურის“ მატჩით,ხოლო უნდა დასრულებულიყო 2016 წლის 15 მაისს, თუმცა „მანჩესტერ იუნაიტედის“ და ,,ბორნმუთის“ მატჩი გადაიოდა და ჩატარდა 17 მაისს, რადგან სტადიონზე აღმოაჩინეს საეჭვო ნივთიერება, რომელიც წააგავდა ბომბს, რაც არ აღმოჩნდა სიმართლე .ტურნირის გამარჯვებული გახდა „ლესტერ სიტი“, რომელმაც ტიტული პირველად მოიგო. მეორე ადგილი დაიკავა ლონდონის „არსენალმა“, რომელიც ჩემპიონს ათი ქულით ჩამორჩა.
სემიკარაკორსკის ციხესიმაგრე

სემიკარაკორსკის ციხესიმაგრე  — შუა საუკუნეების ხაზართა ციხესიმაგრე. მდებარეობს როსტოვის ოლქის ტერიტორიაზე, ქალაქ სემიკარაკორსკთან. სემიკარაკორსკის ციხესიმაგრის ნაქალაქარი წარმოადგენს რკინის ხანის სალტოვო-მაიაკის კულტურის ძეგლს.

ისტორია
როსტოვის ოლქში, ქალაქ სემიკარაკორსკის მახლობლად მდებარე უძველესი ხაზარული ციხესიმაგრე აგებულია საუკუნის დასასრულსა და საუკუნის დასაწყისში. მდებარეობს კუნძულის მაგვარ ბორცვზე. ბორცვს გარშემო აკრავს მდინარე სალი და პატარა მდინარეები სუსატი და სალაკი.

ციხესიმაგრე ოთხჯერ აღემატებოდა თავდაცვითი ხასიათის მაიაკის ციხესიმაგრეს. აქ განლაგებული იყო ხაზართა ხაკანის ბანაკი ქვემო დონზე.

1971-1974 წლებში ციხესიმაგრის რაიონში მიმდინარეობდა არქეოლოგიური გათხრები, რომელმაც აჩვენა, რომ ციხესიმაგრე აგებულია სისტემით „კვადრატი კვადრატში“, ციხესიმაგრის ზომები იყო 215 200 მ-ზე, ხოლო მის შიგნით მდებარეობდა ციტადელი 85 80 მ-ზე. ქალაქ-ციხესიმაგრეს ჰქონდა დიდი სავაჭრო დანიშნულება.

ციხესიმაგრე და ციტადელის ექვსმეტრიანი კედლები იყო ხაზართა სახაკანოს სავიზიტო ბარათი. მათ კედლებზე დახარჯული იყო დაახლოებით 2 მლნ ცალი აგური.

სამშენებლო მასალად გამოყენებულია მაღალი ხარისხის ალიზი. აგურის ზომებია 25 25 5 სმ. ციხესიმაგრის კედლები შემონახულია ერთი მეტრის სიმაღლეზე, ხოლო მთავარი კოშკის კედლები ორი მეტრის სიმაღლეზე. კედლების მაქსიმალური სიმაღლე სავარაუდოდ 5-6 მეტრი უნდა ყოფილიყო. არქეოლოგები თავდაპირველად ვარაუდობდნენ, რომ ციხესიმაგრის შიდა ნაგებობებიც ალიზისაგან იყო ნაგები, თუმცა შემდეგ გაარკვიეს, რომ მათ ასაგებად გამოყენებული იყო გამომწვარი აგური. აქედან გამომდინარე ივარაუდეს, რომ ციხესიმაგრე ეკუთვნოდა ხაკანებს, რადგან მხოლოდ ისინი ცხოვრობდნენ აგურის სახლებში.

2011 წელს ნაქალაქარის შესწავლით დაკავდნენ ნიკოლოზ მიკლუხო-მაკლაის სახელობის ეთნოლოგიისა და ანთროპოლოგიის ინსტიტუტის არქეოლოგები ირინა არჟანცევას ხელმძღვანელობით.
ლიზოციმი

ლიზოციმი, მურამიდაზა — ჰიდროლაზების კლასის ფერმენტი.
მოქმედების პრინციპი
ლიზოციმი შლის ბაქტერიული უჯრედის კედელს, რის შედეგადაც ხდება ბაქტერიების ლიზისი. ლიზოციმი ორგანიზმში ასრულებს არასპეციფიკური ანტიბაქტერიული ბარიერის როლს, შედის ადამიანის ორგანიზმის მრავალი ქსოვილისა და სითხის შემადგენლობაში. ლიზინი აღმოჩენილია ზოგიერთ მცენარეში, ბაქტერიებსა და ფაგებში, ხოლო ყველაზე მეტი რაოდენობით — კვერცხის ცილოვან გარსში. ლიზოციმი ცილაა, რომლის მოლეკულური მასაა დაახლოებით 14 000; მისი ერთადერთი პოლიპეპტიდური ჯაჭვი შედგება 129 ამინომჟავას ნაშთისგან. ლიზოციმი მოქმედებს ბაქტერიული კედლის ერთ-ერთ ძირითად კომპონენტზე — რთულ პოლისაქარიდზე, რომელიც 2 ტიპის ამინოშაქარს შეიცავს. ამ პოლისაქარიდის სორბცია ხდება ლიზოციმის მოლეკულაზე. ამ დროს ფერმენტს უკავშირდება ამინოშაქრის 6 ციკლი, ხოლო ამ ციკლების ერთ-ერთი შემაკავშირებელი გლიკოზიდური ბმა მოხვდება კარბოქსილის ჯგუფებს შორის. ამგვარი ურთიერთმოქმედების შედეგად და აგრეთვე სუბსტრატის სავალენტი კუთხეების შეცვლის გამო ხდება აქტივაცია და გლიკოზიდური ბმის გაწყვეტა, რასაც ბაქტერიული უჯრედის გარსის დაშლა მოყვება. ლიზოციმი სამკურნალო საშუალებად გამოიყენება.
აგუას-დი-შაპეკო

აგუას-დი-შაპეკო — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 291 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ შაპეკოს შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 110 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 43,7 კმ²-ზე. ფართობი 139 832 კმ²-ია.
აგუას-ფრიასი (სანტა-კატარინა)

აგუას-ფრიასი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 345 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ შაპეკოს შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 424 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 31,84 კმ²-ზე. ფართობი 76 140 კმ²-ია.
ბონ-ჟეზუს-დუ-უესტი

ბონ-ჟეზუს-დუ-უესტი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 618 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ შაპეკოს შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 132 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 31,78 კმ²-ზე. ფართობი 67 093 კმ²-ია.
კაიბი

კაიბი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 337 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ შაპეკოს შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 219 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 35,57 კმ²-ზე. ფართობი 174 839 კმ²-ია.
კამპუ-ერე

კამპუ-ერე — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 910 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ შაპეკოს შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 9 370 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 19,56 კმ²-ზე. ფართობი 479 093 კმ²-ია.
კაშამბულ-დუ-სული

კაშამბულ-დუ-სული — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 318 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ შაპეკოს შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 411 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 31,35 კმ²-ზე. ფართობი 140 709 კმ²-ია.
შაპეკო

შაპეკო — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 670 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ შაპეკოს შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 183 530 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 293,15 კმ²-ზე. ფართობი 626 057 კმ²-ია.
კორდილიერა-ალტა

კორდილიერა-ალტა — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 768 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ შაპეკოს შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 767 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 45,46 კმ²-ზე. ფართობი 82 858 კმ²-ია.
კორონელ-ფრეიტასი

კორონელ-ფრეიტასი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 375 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ შაპეკოს შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 10 213 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 43,65 კმ²-ზე. ფართობი 233 968 კმ²-ია.
კუნია-პორანი

კუნია-პორანი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 570 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ შაპეკოს შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 10 613 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 48,7 კმ²-ზე. ფართობი 217 915 კმ²-ია.
კორეული კურდღელი

კორეული კურდღელი — ძუძუმწოვარი ცხოველი კურდღლისებრთა ოჯახისა. გავრცელებულია კორეის ნახევარკუნძულსა და ჩინეთის ჩრდილო-დასავლეთ პროვინციებში. სახლობს მაღალმთიანი ტყეებიდან სასოფლო-სამეურნეო სავარგულებამდე. ზრდასრულის სიგრძეა 45-54 სმ, ხოლო წონა 2,1-2,6 კგ. მისი კუდის სიგრძეა 2-5 სმ, ყურების კი 7,6–8,3 სმ. ყველა კურდღლის მსგავსად იკვებება ნებისმიერი ბალახეულობით.
დიდი ბებესირი

დიდი ბებესირი — ტბა საქართველოში, აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის გალის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს მდინარე ოქუმის მარჯვენა მხარეს, ზღვის დონიდან 15,9 მ სიმაღლეზე. ზედაპირის ფართობი 0,61 კმ², აუზის ფართობი 17,5 კმ², მაქსიმალური სიღრმე 4,6 მ. გეგმაში ტოტისებრი მოყვანილობა აქვს. შედგება სამი ტოტისაგან. წარმოიშვა ზღვის დიუნებისა და სანაპირო ნაყარით მდინარეების შეგუბების შედეგად. ფსკერი სწორია. საზრდოობს წვიმისა და მიწისქვეშა წყლით. ზედაპირის დიდი ნაწილი დაფარულია წყალმცენარეულობით. მდიდარია თევზით.
პატარა ბებესირი

პატარა ბებესირი — ტბა საქართველოში, გალის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს მდინარე ოქუმის მარცხენა მხარეს, ზღვის დონიდან 14,4 მ სიმაღლეზე. ზედაპირის ფართობი 0,09 კმ², აუზის ფართობი 1,02 კმ², საშუალო სიღრმე 1,1 მ, მაქსიმალური სიღრმე 1,8 მ. წარმოიშვა სანაპირო დიუნებით მდინარეების შეგუბების შედეგად. საზრდოობს წვიმისა და მიწისქვეშა წყლით. ზედაპირის დიდი ნაწილი დაფარულია წყალმცენარეულობით. მდიდარია თევზით.
კორეის დემილიტარიზებული ზონა

კორეის დემილიტარიზებული ზონა ( ჰანჯა:) — კორეის ნახევარკუნძულზე არსებული ბუფერული ზონა, რომელიც კორეის დაზავების ხელშეკრულების საფუძველზე შეიქმნა და ერთმანეთისგან აშორიშორებს სამხრეთ და ჩრდილოეთ კორეას. დემილიტარიზებული ზონა არის საზღვარი, რომელიც კორეის ნახევარკუნძულს დაახლოებით შუაზე ყოფს. ის 1953 წელს, ჩრდილოეთ კორეის ჩინეთის და გაერთიანებული ერების შეთანხმების საფუძველზე შეიქმნა. ზონა არის დაახლოებით 250 კილომეტრის სიგრძის და 4 კილომეტრის სიგანის.

ზონაში არის საერთო უსაფრთხოების მონაკვეთი, რომელიც შეხვედრების ადგილად გამოიყენება.
ამურის ზღარბი

ამურის ზღარბი ან მანჯურიული ზღარბი — მწერიჭამია ძუძუმწოვარი ზღარბისებრთა ოჯახისა. გავრცელებულია რუსეთის ამურის ოლქში და პრიმორიეს მხარეში, ასევე ჩინეთში, კერძოდ მანჯურიასა და კორეის ნახევარკუნძულზე. იგი ახლოს დგას ჩვეულებრივ ზღარბთან, მაგრამ მასთან შედარებით დიდია. მისი სხეულის სიგრძეა 160-290 მმ, ხოლო წონა 600-1000 გ.
ილიას ზუროსი

ილიას ზუროსი (, დ. 11 მარტი, 1966) — კალათბურთის ბერძენი პროფესიონალი მწვრთნელი, რომელიც ამჟამად საქართველოს ეროვნულ საკალათბურთო ნაკრებს წვრთნის. ის ასევე იყო მთავარი მწვრთნელი ევროლიგაზე. 2011-2012 წლებში წვრთნიდა საბერძნეთის ეროვნულ ნაკრებსაც.

საკლუბო სამწვრთნელო კარიერა
ზუროსი სხვადასხვა წლებში წვრთნიდა ოლიმპიაკოსს, პერისტერს, არისის, ჟალგირისს, პანელიონიოსს.

2010 წელს დასახელდა ევროლიგის საუკეთესო მწვრთნელად. 2013 წელს დაუბრუნდა ჟალგირისს.

სამწვრთნელო მიღწევები
ჰეკმეჰი (2003–04):
ლიბანის ლიგის ჩემპიონი (2004)
აზიის ჩემპიონის თასი (2004)
ჟალგირისი
ლიეტუვის თასის ჩემპიონი (2011)
ბალტიის კალათბურთის ლიგის ჩემპიონი (2011)
ლიეტუვის ლიგის ჩემპიონი (2011)
სემიკარაკორსკის ცენტრალური ბიბლიოთეკა

სემიკარაკორსკის ცენტრალური ბიბლიოთეკა — ბიბლიოთეკა სემიკარაკორსკში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია.

მისამართი: 346630, როსტოვის ოლქი, სემიკარაკორსკის რაიონი, ქალაქი სემიკარაკორსკი, მე-4-ე შესახვევი, სახლი 17.

ისტორია
პირველი ცნობები სემიკარაკორსკში ბიბლიოთეკის გახსნის შესახებ განეკუთვნება 1870 წელს. სტატისტიკურ მონაცემებში აღნიშნულია, რომ სტანიცაში არის ერთი საეკლესიო-სამრევლო სკოლა, ხუთი სასმელი დაწესებულება, ორი ეკლესია და ერთი ბიბლიოთეკა 225 წიგნით. შემდეგი მონაცემები ბიბლიოთეკის შესახებ დაკავშირებულია მეთევზეობის არტელის ბაზაზე კოლმეურნეობა „წითელი ოქტომბრის“ დაარსებასთან. კოლმეურნეობის მმართველობა გაკულაკებული გლეხის სახლში მდებარეობდა, ამ სახლში კი ერთი ოთახი დაუთმეს ბიბლიოთეკას.

სემიკარაკორსკში ბიბლიოთეკის გახსნის ოფიციალურ თარიღად ითველება 1938 წელი.

მეორე მსოფლიო ომის დროს ბიბლიოთეკა განთავსებული იყო კულტურის სახლის მეორე სართულზე. ამ პერიოდში ბიბლიოთეკაში გაიხსნა გამწვევი პუნქტი. ომის შემდგომ პერიოდში ბიბლიოთეკა გადავიდა ქალაქის საბჭოს შენობის სარდაფში, ბიბლიოთეკარები ფიქრობდნენ ახალ შენობაზე. 1952 წელს ბიბლიოთეკის შენობა ააგეს ლენინის ქუჩაზე, კულტურის სახლთან ახლოს.

რაიონული საბჭოს სახალხო დეპუტატების აღმასკომის 1977 წლის № 12 ბრძანების შესაბამისად ჩამოყალიბდა ცენტრალიზებული საბიბლიოთეკო სისტემა. 80-იან წლებში ბიბლიოთეკაში ეწყობოდა წიგნების პრემიერები, საუბრები „მრგვალ მაგიდასთან“, მუშაობდა კლუბები ინტერესების მიხედვით, მოყვარულთა გაერთიანებები, იმართებოდა მკითხვეთა ბენეფისები და სხვა.

1986 წლის 12 მარტს რსფსრ-ის მინისტრთა საბჭოსთან შეთანხმებით სემკარაკორსკის ბიბლიოთეკკას ეწოდა დონელი მწერლის ვიტალი ზაკრუტკინის სახელი.

2016 წლის 1 იანვრის მონაცემებით ბიბლიოთეკის ფონდი მოიცავდა 66 635 ეგზემპლარს. მკითხველთა რაოდენობა იყო - 8 943. ბიბლიოთეკის დირექტორი არის ირინა ბელოკური.
მანკოვო-ბერიოზოვსკაიის წისქვილი

მანკოვო-ბერიოზოვსკაიის წისქვილი — საუკუნის სამრეწველო არქიტექტურის ძეგლი. მდებარეობს სლობოდა მანკოვო-ბერიოზოვსკაიაში, მილიუტინის რაიონი, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია.

ისტორია
წისქვილი რეგიონში მცხოვრებმა რამდენიმე მდიდარმა ინვესტორმა, კერძოდ კი ხუტორის ადგილობრივმა მაცხოვრებლებმა ათანასე ანდრიას ძე მოროზოვმა, გრიგორი თევდორეს ძე ნოვიკოვმა და ასევე მაღაზიის მფლობელმა გავრილ ლუკიანეს ძე პოლოზოვმა ააშენეს საუკუნის პირველ მეოთხედში (კონკრეტულად 1913 წელს). წისქვილის აგების მიზანი იყო დონის ოლქის ტერიტორიაზე მდებარე ქარის, წყლისა და ორთქლის წისქვილებისათვის კონკურენციის გაწევა. 1913 წლისათვის წისქვილის ძირითადი ნაგებობების მშენებლობა პრაქტიკულად დასრულდა. წისქვილი მოძრაობაში მოჰყავდა ძლიერ ნობელის ერთცილინდრიან გემის ძრავას. წისქვილზე მომუშავე კომპანიის აქციონერებმა წისქვილის წყალობით დიდი მოგება მიიღეს.

1917 წლის ოქტომბრის რევოლუციისა და ამის შემდეგ დამდგარი მძიმე პერიოდის შემდეგ (რუსეთის სამოქალაქო ომი) წისქვილი დაიხურა მუშახელის სიმცირის გამო, მცირე ხნის შემდეგ კი საერთოდ გაპარტახდა. ამის შემდეგ ძალიან მალე იგი გადავიდა სახელმწიფოს საკუთრებაში და მუშაობდა 1986 წლამდე, რის შემდეგაც ისევ დაიხურა. ამჟამად არის გავერანებული და მიტოვებული.

2015 წელს, საუკუნის სამრეწველო არქიტექტურის ძეგლი მანკოვო-ბერიოზოვსკაიის წისქვილი შეიძინა კერძო პირმა.
ჩრდილოეთ კორეის გერბი

კორეის სახალხო დემოკრატიული რესპუბლიკის გერბი  — კსდრს ერთ-ერთი ეროვნული სიმბოლო.

2009 წლის კსდრ-ს კონსტიტუციის 169-ე მუხლის მიხედვით

გერბი შექმნილია საბჭოთა კავშირის გერბთა საბაზო კონსტრუქციის ყველა ძირითადი პრინციპის გათვალისწინებით, რომელიც მიღებული იყო ბევრ სხვა ქვეყანაშიც, რაც ნათლად ასახავს კავშირს კომუნისტურ იდეალოგიასთან.
მანკოვო-ბერიოზოვსკაიის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია

მანკოვო-ბერიოზოვსკაიის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია — მართლმადიდებლური ეკლესია მილიუტინის რაიონის სოფელ მანკოვო-ბერიოზოვსკაიაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ვოლგოდონისა და სალსკის ეპარქიას. აგებულია 1868-1875 წლებში.

ეკლესია არის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი.

ისტორია
თავდაპირველად სლობოდაში იდგა პატარა სამლოცველო, ხოლო 1799 წელს ააშენეს ხის ეკლესია. მშენებლობისათვის ნახევარი ფინანსების გამღებმა, სლობოდის დამაარსებელმა პოდპოლკოვნიკმა ვასილი ივანეს ძე მანკოვმა ითხოვა, რომ ეკლესიას მიეღო მისი შვილის მფარველის ევდოკია წამებულის სახელი. ეკლესია ააშენეს რასპოპინსკაიის დანგრეული ეკლესიის ბაზაზე. 1868 წელს, მას შემდეგ, რაც ხის ეკლესია მოძველდა, მიიღეს გადაწყვეტილება აეშენებინათ ახალი სამსაკურთხევლიანი ქვის ეკლესია, რომლის მშენებლობაც დასრულდა და აკურთხეს 1875 წელს. ეკლესია წმინდა ევდოკიას სახელზე აკურთხეს. მარჯვენა საკურთხეველმა მიიღო ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელი, ხოლო მარცხენა საკურთხეველი დარჩა კურთხევის გარეშე, რადგან არ ეყოთ თანხა მისი კეთილმოწყობისათვის. მოძველებული ეკლესია კიდევ ერთხელ დაშალეს და გაყიდეს ხუტორ არკანცევში.

ახალი ეკლესია არ იყო მაღალი და გამოირჩეოდა მოკრძალებული ექსტერიერით, ჰქონდა იშვიათი მოგრძო და ვიწრო ფანჯრები და ოცმეტრიანი სამრეკლო. გადახურული იყო თუნუქის ფირფიტებით. ინტერიერში ეკლესიის დარბაზს სვეტები ორ ნაწილად ყოფდნენ. აშენებიდან ხუთ წელიწადში ეკლესია მოხატეს. 1878 წელს ეკლესიასთან გახსნეს საეკლესიო-სამრევლო სკოლა.

ეკლესიაში მსახურება გრძელდებოდა ოქტომბრის რევოლუციამდე. რევოლუციის შემდეგ იგი დახურეს. მოანგრიეს ეკლესიის ზედა ნაწლი, ხოლო დარჩენილ ნაწილს იყენებდნენ კოლმეურნეობის ხორბლის საცავად. ეკლესიის აღდგენაზე ფიქრი დაიწყეს სსრკ-ის დაშლის შემდეგ და უწოდეს ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელი.

ეკლესია ამჟამად მოქმედია. წინამძღვარია დიაკვანი ანდრეი მეკუშკინი, რომელიც ადრე იყო როსტოვის ოლქის აქსაის ოდიგიტრიის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესიის წინამძღვარი.
ჩრდილოეთ კორეის ჰიმნი

„ეგუგკა“  — კსდრს ოფიციალური ჰიმნი. შედგება ორი კუპლეტისაგან. ეგუგკა კსდრ-ში 1947 წელს იქნა მიღებული და დღემდე გამოიყენება როგორც სახელმწიფო ჰიმნი. მუსიკის ავტორია კიმ ვონ გიუნი (1917—2002), ხოლო ტექსტის პაკ სე იონგი (1902—1989).

ისტორია
1945 წელს კიმ ვონ გიუნმა დაწერა „პატრიოტული სიმღერის“ მელოდია იაპონური ოკუპაციისგან განთავისუფლებული კორეისთვის, ხოლო უკვე ერთ წელიწადში მისთვის პაკ სე იონმა ტექსტი დაწერა.

1980-იანების დასაწყისში, კიმ ჩენ ირი ცდილობდა შეემცირებინა „პატრიოტული სიმღერის“ მნიშვნელობა „სიმღერა გენერალი კიმ ირ სენის შესახებ“-ის სასარგებლოდ. საბოლოოდ, „სიმღერა გენერალი კიმ ირ სენის შესახებ“ და „სიმღერა გენერალი კიმ ჩენ ირის შესახებ“ ფაქტობრივად კსდრ-ს ეროვნული ჰიმნები გახდნენ, ხოლო „ეგუგკა“ სახელმწიფო ჰიმნად დარჩა.

ჰიმნის ტექსტი
ჟენიშ-ჩოქუსუ

ჟენიშ-ჩოქუსუ (აგრეთვე ცნობილი როგორც გამარჯვების პიკი ან „პობედა“; ) — ტიან-შანის მთათა სისტემის უმაღლესი წერტილი. სიმაღლე 7439 მ. მდებარეობს ჩინეთისა და ყირგიზეთის საზღვარზე, ქოქშაალთაუს ქედზე, ისიქ-ქოლის ტბიდან აღმოსავლეთით, ხან-თენგრიდან სამხრეთ-დასავლეთით 16 კმ-ში. კალთებზე მძლავრი მყინვარებია.

1895 წლს შვედმა სვენ ჰედინმა ჩინეთის მხრიდან ევროპელთაგან პირველმა ნახა და თითქმის ზუსტად განსაზღვრა მისი სიმაღლე — 7320 მ. 1938 წლის 19 სექტემბერს საბჭოთა ალპინისტებმა ლეონიდ გუტმანმა, ევგენი ივანოვმა და ალექსანდრე სიდორენკომ ძლიერი გრიგალის დაძლევისა და 30-გრადუსიანი ყინვის პირობებში მოახერხეს და ავიდნენ მწვერვალზე. მათ პიკს საკ. ალკკ 20 წლისთავის სახელი უწოდეს, თუმცა მისი სიმაღლე განსაზღვრეს არასწორად — 6930 მ-ით. მხოლოდ 1943 წელს იქნა გამორკვეული, რომ ეს მწვერვალი ხან-თენგრიზე დაახლოებით ნახევარი კილომეტრით არის მაღალი.

გამარჯვების პიკის როგორც შვიდიათასიანი მწვერვალის აღმოჩენამ ფართო ინტერესი გამოიწვია ახალი მწვერვალის მიმართ, რომელზედაც როგორც ფიქრობდნენ, ადამიანს ფეხი არ ჰქონდა დადგმული. გეგმური მდებარეობა და სიმაღლე მიღებულ იქნა 1944 წელს ჩატარებული ტოპოგრაფიული აგეგმვის დამუშავების შედეგად. ზოგადად, ამ მწვერვალის აღმოჩენა იყო წითელი არმიის სამხედრო-ტოპოგრაფიული სამსახურის დიდი მიღწევა, რის გამოც მას ეწოდა სამხედრო ტოპოგრაფების მწვერვალის სახელი. 1946 წელს გადაარქვეს და უწოდეს გამარჯვების პიკი, ხოლო სამხედრო ტოპოგრაფების მწვერვალის სახელი მიანიჭეს მწვერვალს სიმაღლით 6873 მ მერიდიანულ ქედზე.

გამარჯვების პიკის დაპყრობა პირველად სცადეს 1949 წელს ალმა-ათელმა ალპინისტებმა ევგენი კოლოკოლნიკოვის ხელმძღვანელობით, თუმცა ჩრდილოეთი კალთიდან ჩამოწოლილი ზვავის გამო უკან დაიხიეს. 1952-1953 წლებში გამარჯვების პიკის მასივის და მისი აღმოსავლეთი თხემის დეტალური დაზვერვა შეასრულა თურქესტანის სამხედრო ოკრუგის ექსპედიციამ ვლადიმერ რაცეკის ხელმძღვანელობით.

1955 წლის აგვისტოში ერთბაშად ორმა ექსპედიციამ დაიწყო მწვერვალზე იერიშის მიტანა: თურქესტანის სამხედრო ოკრუგის ალმა-ათის სამმართველომ ვ. შიპილოვის ხელმძღვანელობით და უზბეკეთის ფიზკულტურისა და სპორტის კომიტეტმა ე. ნაგელის ხელმძღვანელობით. ალმა-ათის გუნდი ავიდა 6930 მ სიმაღლეზე, მაგრამ მოხდა თოვლიან გრიგალში, რის შედეგადაც 12 ალპინისტიდან მხოლოდ ერთი გადარჩა — ურალ უსენოვი. გამარჯვების პიკი პირველად დაიპყრო საბჭოთა 11-კაციანმა ექსპედიციამ ვიტალი აბალაკოვის ხელმძღვანელობით 1956 წლის 30 აგვისტოს.

აღსანიშნავია, რომ 1961 წელს ჟენიშ-ჩოქუსუზე მოეწყო ქართული ექსპედიცია ოთარ გიგინეიშვილის ხელმძღვანელობით. ექსპედიცია 7 წევრისაგან შედგებოდა: ოთარ გიგინეიშვილი (ხელმძღვანელი), ჯუმბერ მეძმარიაშვილი, მიხეილ ხერგიანი ბიძაშვილ მიხეილ ხერგიანთან ერთად, თეიმურაზ კუხიანიძე, ილია გაბლიანი და კირილ კუზმინი. ექსპედიცია კლდოვან-ყინულოვანი 160-მეტრიანი ბასტიონის დაძლევის შემდეგ ავიდა ჟენიშ-ჩოქუსუს დასავლეთით განშტოებულ 6918 მეტრის სიმაღლის უსახელო პიკზე. ამ მწერვალზე ისინი პირველები ავიდნენ და მას ვაჟა-ფშაველას სახელი უწოდეს.

გალერეა