ირანის კრიზისი

ირანის კრიზისი, ირანულ წყაროებში ცნობილი როგორც აზერბაიჯანული აჯანყება — ცივი ომის ერთ-ერთი პირველი კრიზისი. ის დაიწყო მაშინ, როდესაც იოსებ სტალინმა უარი განაცხადა ირანის ჩრდილოეთ ტერიტორიების დატოვებაზე. მეორე მსოფლიო ომის დასრულებასთან ერთად უნდა დასრულებულიყო მოკავშირეების მიერ ირანის ოკუპაცია, ამის სანაცვლოდ პრო-სსრკ ირანელებმა სსრკ-ის მიერ ოკუპირებულ ტერიტორიაზე გამოაცხადეს აზერბაიჯანის სახალხო რესპუბლიკა და ქურთული სეპარატისტული მეჰაბადის რესპუბლიკა.

კრიზისის დროს აშშ-ის დიპლომატიური ზეწოლა სსრკ-ზე ტრუმენის დოქტრონის წარმატებულობის ადრეული სამხილია.

1941 წლის აგვისტოდან სექტემბერამდე სსრკ-მ ირანის ჩრდილოეთი ხოლო დიდმა ბრიტანეთმა სამხრეთი და ცენტრი დაიკავა. ბრიტანელები და ამერიკელები ირანს როგორც დამაკავშირებელ გზას იყენებდნენ სსრკ-ს და ბრიტანეთის ინდოეთს შორის.

ოკუპაციის შემდეგ ირანი სსრკ-ის გარდა ყველა უცხოურმა ძალამ დატოვა.

1945 წლის 2 მარტისთვის დიდმა ბრიტანეთმა და აშშ-მ ირანი სრულიად დატოვეს, მაგრამ სსრკ-მ არა მარტო დაარღვია თეირანის ხელშეკრულება (დიდ სამეულს ირანი 2 მარტს, იაპონიის დამარცხებიდან ზუსტად 6 თვეში უნდა დაეტოვებინათ) არამედ პრო-საბჭოთა აზერბაიჯანის სახალხო რესპუბლიკა (ჯა'ფარ პიშევარის მეთაურობით) და მეჰაბადის რესპუბლიკა (ყაზი მუჰამადის მეთაურობით) ჩამოაყალიბა.

აზერბაიჯანის სახალხო რესპუბლიკა
აზერბაიჯანის დემოკრატიული პარტია (ადპ) ჩამოყალობდა 1945 წლის სექტემბერში ჯა'ფარ პიშევარის მეთაურობით (გილანის რევოლუციური მოძრაობის ლიდერი). ადპ სწრაფად გავრცელდა ირანულ აზერბაიჯანში და მალევე მოაწყო აჯანყება, აჯანყების პირველ კვირაში გამოაცხადდა აზერბაიჯანის სახალხო რესპუბლიკა (ასრ). პარტია მოსახლეობას ლიბერალ დემოკრატიული რეფორმებს ჰპირდებოდა.

1945 წლის სექტემბრის ბოლოს ასრ-მ დაიკავა ყველა ირანული პოსტი და სამხედრო ბაზა რეგიონში, ქვეყნის ერთადერთი პრემიერ მინისტრი გახდა აჰმად კორდარი.

თავდაპირველად სსრკ-ს ძალები ირანის იმპერიულ არმიას არ აძლევდნენ სეპარატისტულ რეგიონებში შესვლის საშუალებას, მაგრამ სსრკ-ს ირანიდან გასვლის შემდეგ ირანის არმიამ სწრაფად დაიბრუნა ირანულ იაზერბაიჯანი. ჯა'ფარ პიშევარი და მისი კაბინეტი საბჭოთა კავშირში გაიქცნენ, ქვეყნის პრემიერ მინისტრი აჰმად კორდარი ტყვედ ჩავარდა.

მეჰაბადის ქურთული რესპუბლიკა
მეჰაბადის რესპუბლიკა გამოცხადდა 1945 წლის დეკემბერში. მას მეჰაბადის კულტურული და რელიგიური ლიდერი ყაზი მუჰამადი მეთაურობდა. საბჭოთა წინააღმდეგობის მიუხედავად მუსტაფა ბარზანიმ შექმნა პეშმერგა. მუსტაფა ბარზანის და სხვა ქურთული ტომების 60 ლიდერმა შექმნეს ქურთისტანის დემოკრატიული პარტია და ყაზი მუჰამადი მეჰაბადის რესპუბლიკის პირველ პრეზიდენტად აირჩიეს.

ქურთულ ძალებს ორგანიზირებას უწევდა საბჭოთა კაპიტანი სალაჰუდინ კაზიმოვი. საერთო ჯამში მეჰაბადის რესპუბლიკის არმია მოიცავდა 110 მაღალი რანგის ოფიცერს და 1 200 დაბალი რანკის სამხედროს.

1946 წლის 29 აპრილს მეჰაბადის რესპუბლიკამ მოაწერა ხელი თანამშრომლობის შეთანხმებას მეზობელ აზერბაიჯანის სახალხო რესპუბლიკასთან, სწორედ ამ დროს პეშმერგმა საკუთარი პირველი ბრძოლა გადაიტანა 600 ირანელი სამხედროს წინააღმდეგ სადაც ქურთულმა ძალებმა გაიმარჯვეს.

1946 წლის 3 მაისს ხელი მოეწერა ცეცხლის შეწყვეტის შეთანხმებას ქურთულ და ირანულ შეიარაღებულ ძალებს შორის.

ცეცხლის შეწყვეტის შეთანხმება დაირღვა1946 წლის 15 ივნისს, როდესაც მამშაჰთან ახლოს 2 ირანული ბატალეონი თავს დაესხა ქურთულ შეიარაღებულ ძალებს, ქურთები დამარცხდნენ და უკან დახევა მოუწიათ. ირანის იმპერიულმა არმიამ მეჰბადის რესპუბლიკის ტერიტორიაზე სიმაღლეები და სტრატეგიულად მნიშვნელოვანი წერტილები დაიკავა.

მეჰაბადის რესპუბლიკის მარცხი 1946 წლის 3 მაისს კრიზისში გარდამტეხი აღმოჩნდა.

დიპლომატიური ზეწოლა და მხარდაჭერა
პირველ ფაზაში, აშშ-მ გააპროტესტა სსრკ-ის ირანიდან არ გამოსვლის გადაწყვეტილება გაეროს უშიშროების საბჭოში, რამაც რეზოლუცია 2 გამოიწვია 1946 წლის 30 იანვარს, საპასუხოდ სსრკ-მ ირანის დატოვება 24 მარტს დაანონსა.

მეორე ფაზაში, აშშ-მ დაამტკიცა ირანის საჩივარი რამაც რეზოლუციები 3 და 5 გამოიწვია

მესამე ფაზში, აშშ-მ მხარი დაუჭირა შაჰის მთავრობას სეპარატისტული რეგოინების დაბრუნებაში. აზებაიკანის სახალხო რესპუბლიკის ლიდერები აზერბაიჯანის საბჭოთა სოციალისტურ რესპუბლიკაში გაიქცნენ, ხოლო მეჰაბადის რესპუბლიკის პოლიტიკური ლიდერები დაიჭირეს და სახელმწიფო ღალატისთვის სიკვდილით დასაჯეს, ისინი ჩაჰარ ჩერაგის მოედანზე ჩამოახრჩეს, მეჰბადის ცენტრში.

ცივი ომი
ირანის კრიზისი იყო ცივი ომის პირველი კრიზისი ევროპის გარეთ და იყო უნიშვნელოვანესი ფაქტორი ამერიკის შეერთებულ შტატებსა და სსრკ-ს შორის ისეთი ურთიერთობის ჩამოყალიბებაში, რომელმაც ცივი ომის დასასრულამდე და საბჭოთა კავშირის დაშლამდე გასტანა.