iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ქვის ხიდი (ტომსკი)

ქვის ხიდი — საფეხმავლო, საავტომობილო და ტრამვაის ხიდი ტომსკში, მდინარე უშაიკაზე. ხიდის სიგრძეა 42,2 მეტრი. ააგეს 1916 წელს არქიტექტორ კონსტანტინ ლიგინის პროექტის მიხედვით. ხიდი არის ფედერალური მნიშვნელობის არქიტექტურული ძეგლი.

ზოგადი ინფორმაცია
რკინაბეტონის ფილებისაგან ხიდი ააგეს ინჟინრებმა ცეზარ ლიუბინსკიმ და ედუარდ ვეკერმა ძველი ხის დუმის ხიდის ადგილზე, რომელიც აგებული იყო ჯერ კიდევ 1819 წელს მომავალი დეკაბრისტის გავრილ ბატენკოვის პროექტის მიხედვით, რომელიც თითქმის საუკუნის განმავლობაში საკმაოდ მოძველდა. ქვის ხიდი კონსტანტინ ლიგინის უკანასკნელი ნამუშევარი აღმონდა, მისი აგების შემდეგ იგი მხოლოდ პედაგოგიური საქმიანობით დაკავდა ტომსკის ტექნოლოგიურ ინსტიტუტში. პირველად ხიდი გაიხსნა 1915 წლის 2 დეკემბერს, მაგრამ 1916 წლის გაზაფხულის წყალდიდობამ მნიშვნელოვნად დააზარალა. ხიდი კვლავ გაარემონტეს და საბოლოოდ გაიხსნა 1916 წლის 20 ოქტომბერს.

ხიდის სიგრძეა 42,2 მეტრი, ხოლო სიგანე — 24,4 მეტრი. ხიდის ოთხივე კუთხეს ამშვენებს როსტრალური კოლონა, რომელთა შორის განთავსებულია ოთხი განათების ბოძი.

მეორე მსოფლიო ომის დროს ხიდზე გაიყვანეს რკინიგზის ხაზი -1, რისთვისაც საჭირო გახდა ხიდის გამაგრებითი სამუშაოები. 1949 წელს ხიდზე ტრამვაის ხაზი გაიყვანეს, რის გამოც არკინიგზო ხაზი გადაიტანეს.

ქვის ხიდი არის ტომსკის ერთადერთი ტრამვაის ხიდი. 1984-1989 წლებში მიმდინარეობდა ხიდის სარესტავრაციო სამუშაოები. 2007 წელს კი წარიმართა კაპიტალური რეკონსტრუქცია. აყარეს სქელი ასფალტის მოძველებული ფენა, გაამაგრეს ხიდის საყრდენები და მდინარე უშაიკის სანაპიროები ამ რაიონში.
ქეთევან ხუციშვილი

ქეთევან ხუციშვილი (დ. 1 აგვისტო, 1967) — ქართველი ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორი, ეთნოლოგი, თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პროფესორი.

ბიოგრაფია
ქეთევან ხუციშვილი დაიბადა 1967 წლის 1 აგვისტოს, მხატვარ გოგი ხუციშვილის ოჯახში. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტი.

ქეთევან ხუციშვილი არის ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორი, თსუ ეთნოლოგიის ინსტიტუტის პროფესორი; მისი კვლევის ინტერესებია: რელიგიები, ეთნიკური ჯგუფები, კონფლიქტები. არის სამი მონოგრაფიის, ექვს ათეულზე მეტი სამეცნიერო სტატიის ავტორი, სამი წიგნისა და ერთი სახელმძღვანელოს თანაავტორი. 5 ათეულზე მეტი საერთაშორისო კონფერენციისა და სემინარის მონაწილე. ათეულობით საველე ეთნოგრაფიული ექსპედიციის მონაწილე საქართველოში, კავკასიასა და თურქეთში. თსუ-ში მუშაობს 1993 წლიდან. სხვადასხვა დროს ისტორიისა და ჰუმანიტარულ მეცნიერებათა ფაკულტეტზე მიჰყავდა და ამჟამადაც კითხულობს შემდეგ სალექციო კურსებს: ეთნოლოგიური კვლევის მეთოდები, შესავალი ეთნოლოგიაში, რელიგიების ისტორია, რელიგიის ანთროპოლოგია ძირითადი ანთროპოლოგიური სკოლები, ძალადობის ანთროპოლოგია, ეთნიკური უმცირესობები საქართველოში, კავკასიის ხალხთა ეთნოგრაფია.
ზვიად ქორიძე

ზვიად ქორიძე (დ. 10 ოქტომბერი, 1968 , თბილისი, საქართველოს სსრ) — ქართველი ჟურნალისტი და საზოგადო მოღვაწე.

ბიოგრაფია
ზვიად ქორიძე დაიბადა 1968 წლის 10 ოქტომბერს, თბილისში. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ჟურნალისტიკის ფაკულტეტი 1992 წელს.

1986-1987 წლებში იყო გაზეთ „ახალგაზრდა კომუნისტის “კორესპონდენტი; 1989-1990 წლებში რადიოპროგრამა „პიკის საათის “რედაქტორი; 1990-1991 წლებში გაზეთ „7 დღის “კორესპონდენტი; 1991-1996 წლებში „7 დღის “დამფუძნებელი და სარედაქციო კოლეგიის წევრი; 1996-1997 წლებში მთავარი რედაქტორი; 1997-1998 წლებში ტელეკომპანია „რუსთავი 2"-ის საინფორმაციო სამსახურის უფროსი; 1998 წლიდან „საქართველოს გაზეთის “მთავარი რედაქტორი. გამოქვეყნებული აქვს მრავალი სტატია. 2014 წლის 4 ივლისიდან პრეზიდენტ გიორგი მარგველაშვილის წარდგენით შეწყალების კომისიას თავმჯდომარეობდა. აღნიშნულ თანამდებობას იგი 2018 წლის 31 დეკემბრამდე იკავებდა.
ინდური გაზელი

ინდური გაზელი, ინდური ქურციკი ან ჩინკარა — წყვილჩლიქოსანი ძუძუმწოვარი ნამდვილი ანტილოპების ქვეოჯახისა.

აღწერა
მისი სხეულის სიგრძეა 1 მ, სიმაღლე მინდაოში 65 სმ, მასა 25 კგ. სხეულის ზედა ნაწილი და გვერდები შეფერილია მოწითალო-ყავისფრად, ქვედა ნაწილი შედარებით ღიაა, თითქმის თეთრი. თვალიდან პირადე გასდევს ორი მუქი ყავისფერი ზოლი. მამლების რქების სიგრძეა 20 სმ, უდიდესი სიგრძე რაც დაფიქსირებულა 39 სმ-ია.

გავრცელება
გავრცელებულია ირანის სამხრეთ ნაწილში, პაკისტანში, აგრეთვე ჩრდილოეთ ინდოეთში. ბინადრობს მშრალ და გაშლილ ადგილებში, როგორიცაა სტეპი და უდაბნო.

ქცევა
ინდური გაზელები ჯოგებად ცხოვრობენ, რომელშიც 3-დან 30-მდე ცხოველია გაერთიანებული, თუმცა იშვიათად თითო-თითოს სახითაც გვხვდება. ეს წყვილჩლიქოსნები ძირითადად აქტიურები არიან დილით და საღამოს შებინდებისას. როგორც სხვა გაზელები, ინდური გაზელიც დიდხანს ძლებს უწყლოდ.

დაცვის სტატუსი
ნადირობის გამო ამ სახეობის პოპულაცია ირანსა და პაკისტანში მნიშვნელოვნად შემცირდა. მათი რაოდენობა ინდოეთში სტაბილურ დონეზეა და შეადგენს 100 000 ინდივიდს. ამის გამო ინდური გაზელი გადაშენების საფრთხის ქვეშ არ იმყოფება.
ნათელა მაჭავარიანი

ნათელა მაჭავარიანი (დ. 6 ივლისი, 1939 , თბილისი) — ქართველი მსახიობი, პოლიტიკოსი და საზოგადო მოღვაწე, მსახიობ გეგა კობახიძის დედა.

ბიოგრაფია
ნათელა მაჭავარიანი დაიბადა 1939 წლის 6 ივლისს, თბილისში. 1958 წელს დაამთავრა თბილისის მე-5 ქალთა საშუალო სკოლა, 1970 წელს შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრალური ინსტიტუტი, სამსახიობო ფაკულტეტი. 1974–1979 წლებში იყო თბილისის შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო დრამატული თეატრის მსახიობი. 1974–2009 წლებში თბილისის ნოდარ დუმბაძის სახელობის მოზარდ მაყურებელთა თეატრის მსახიობი.

გერმანიის საერთაშორისო ფესტივალზე ჟანა დარკის როლის შესრულებისთვის მიღებული აქვს ჯილდო და პრემია. ასევე სიგელი და პრემია სპექტაკლში „სადა ხარ სოფიკო“ — სოფიკოს როლის შესრულებისათვის. 2021 წელს საქართველოს პრეზიდენტმა დააჯილდოვა თამარ მეფის ორდენით „ქართული თეატრალური ხელოვნების განვითარებაში შეტანილი განსაკუთრებული პირადი წვლილისა და გამორჩეული საზოგადოებრივი მოღვაწეობისათვის“.

პოლიტიკური საქმიანობა
ნათელა მაჭავარიანი 2006 წლიდან სალომე ზურაბიშვილის პარტია „საქართველოს გზის“ პოლიტსაბჭოს წევრი იყო. 2010 წლის 30 მაისის ადგილობრივი თვითმმართველობის არჩევნებში ის „ალიანსი საქართველოსთვის“ საბურთალოს მე-5 ოლქის მაჟორიტარობის კანდიდატი, 2010 წლის მოწვევის თბილის საკრებულოს წევრი გახდა.

ფილმოგრაფია
1986: „ორომტრიალი“ რეჟ. ლანა ღოღობერიძე
1986: „ბებია ყველასათვის“ რეჟ. ნანა დვალიშვილი
ტომსკის ნათლისღების ტაძარი

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი = მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი = ბაროკო
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = 1777-1784
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 56.488611
| გრძედი = 84.946944
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
ტომსკის ნათლისღების ეკლესია — მართლმადიდებლური საკათედრო ტაძარი ტომსკში. შენდებოდა 1777-1784 წლებში.

ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ტომსკის ეპარქიას.

ისტორია
ნათლისღების ტაძარი წარმოადგენს ტომსკის ტაძრებს შორის ერთ-ერთ უძველეს ნაგებობას. იგი თავის დასაწყისს იღებს ხის ეკლესიისაგან, რომელიც ააგეს 1630 წელს. 1858 წელს ხის ძველი ეკლესიის საკურთხევლის ადგილზე ააგეს ივერიის ღვთისმშობლის ხატის სახელობის სამლოცველო. მოქმედი ორსართულიანი, ბაროკოს სტილში აგებული შენობა ააშენეს 1777 წელს. ქვის ტაძრის ქვედა სართული აკურთხეს 1784 წელს უფლის ნათლისღების სახელზე. მალევე ქვედა სართულზე აკურთხეს ეგვტერი მიქაელ მთავარანგელოზის სახელზე, ხოლო ზემო სართულზე ელია წინასწარმეტყველის სახელზე.

ეკლესიას ტომსკის ისტორიაში განსაკუთრებული მნიშვნელობა აქვს. ნათლისღების ტაძარმა აირჩია ტომსკის პირველი გუბერნატორი ვასილი ხვოსტოვი, რომელმაც ფერისცვალების დღესასწაულზე 1804 წელს გამოაცხადა ტომსკის გუბერნიის შექმნა. 1895 წლიდან ტაძარში მოქმედებს ღარიბთა თავშესაფარი, 1898 წლიდან კი — საეკლესიო-სამრევლო სკოლა. ტაძართან მუშაობს ბიბლიოთეკა 400 წიგნით. ყოველი წლის ნათლისღების დღეს, 19 იანვარს, იმართება საეკლესიო მსვლელობა მდინარე ტომისკენ წყლისკურთხევის ცერემონიალის შესასრულებლად.

ტაძარი ღვთისმსახურებისთვის დახურეს 1930 წელს. 1936 წელს ტაძარში განათავსეს ვერმიშელის ფაბრიკა.

1997 წლიდან იწყება ნათლისღების ტაძრის აღდგენა, რომელიც 1995 წელს დაუბრუნდა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას.

2008 წელს ტომსკის სასულიერო სემინარიასთან გაიხსნა საეკლესიო-ისტორიული მუზეუმი, სადაც წარმოდგენილია უნიკალური საეკლესიო ჭურჭელი.
გაბრიელა მიკეტი

გაბრიელა მიკეტი — არგენტინელი სახელმწიფო და პოლიტიკური მოღვაწე. 2015 წლის 10 დეკემბრიდან არგენტინის ვიცე-პრეზიდენტი.

ბიოგრაფია
მარტა გაბრიელა მიკეტი ილია დაიბადა 1965 წლის 28 მაისს ქალაქ ლაპრიდაში, ბუენოს-აირესის პროვინციაში. იტალიური წარმოშობის ოჯახში. 1988 წელს მიიღო ბუენოს-აირესის სალვადორის უნივერსიტეტის საერთაშორისო ურთიერთობათა ბაკალავრის ხარისხი. 1993-1994 წლებში მიიღო მაგისტრის ხარისხი ბიზნესის მართვის საკითხებში, ხოლო 2000 წელს გაიარა კონფლიქტების მოგვარების კურსი მსოფლიო სავაჭრო ორგანიზაციაში, შვეიცარიის ქალაქ ჟენევაში. 2001 წელს სწავლობდა საუნივერსიტეტო მენეჯმენტს ოტავის უნივერსიტეტში.

1990 წლიდან გაბრიელა მიკეტი არგენტინის ეკონომიკის მინისტრის ტექნიკური მრჩეველია. შემდეგ დაკავდა პოლიტიკური საქმიანობით და მუშაობა სოციალურ პროექტებზე, დაუახლოვდა არგენტინის ქრისტიან-დემოკრატიულ პარტიას.

2007 წელს მაურისიო მაკრი აირჩიეს დედაქალაქის მერად, ხოლო გაბრიელა ვიცე-მერად და ინვალიდთა რეაბილიტაციის კომიტეტებს. 2009 წლის 20 დეკემბერს გაბრიელა მიკეტი გადადგა თანამდებობიდან და მონწილეობა მიიღო არგენტინის დეპუტატთა პალატის არჩევნებში.

2015 წელს გამართული საპრეზიდენტო არჩევნების შემდეგ მაურსიო მაკრიმ და გაბირელა მიკეტიმ გამარჯვება მოიპოვეს და ამავე წლის 10 დეკემბერს დაიკავა ქვეყნის ვიცე-პრეზიდენტის თანამდებობა.

პირადი ცხოვრება
1994 წელს გაბრიელა მიკეტი სერიოზულად დაზიანდა ავტოკატასტროფაში, რომლის შედეგად ინვალიდის ეტლს მიეჯაჭვა. გაბრიელა ურთიერთობაშია ჟურნალისტ ედუარდო კუროისთან, რომელთანაც ჰყავს ბიჭი და ასევე ქვეყანაში ერთსქესიანთა ქორწინების წინააღმდეგ.
ჩვეულებრივი გაზელი

ჩვეულებრივი გაზელი — წყვილჩლიქოსანი ძუძუმწოვარი ნამდვილი ანტილოპების ქვეოჯახისა.

აღწერა
მისი სხეულის სიგრძეა 98–115 სმ, მასა 16–29,5 კგ. მამლები 10 სმ-ით მაღლები და მცირედ მძიმენი არიან დედლებზე. კუდის სიგრძეა 8–13 სმ. მამლების რქები 22–29 სმ-მდე, დედლებისა კი 6–12 სმ-მდეა.

ჩვეულებრივი გაზელის ტანი წვრილია, აქვს გრძელი კისერი და ფეხები. სხეულის ზედა ნაწილი და გვერდები შეფერილია მუქ ყავისფრად. მუცელი, კიდურების შიდა ნაწილი და სხეულის უკანა ნაწილი თეთრია. ხშირად ამ ორ მხარეს ერთმანეთისაგან ზოლი გამოჰყოფს. დამახასიათებელია ვერტიკალური თეთრი ზოლები, რომლებიც რქებიდან ეწყება და თვალების გარშემო და ცხვირზე გასდევს.

ბინადრობს უდაბნოებსა და ნახევარუდაბნოებში, იშვიათად გვხვდება მეჩხერ ტყეებში. უპირატესობას ანიჭებს დაბალ მთებს. გაზელი აგრეთვე ბინადრობს სანაპირო ქვიშის დიუნებსა და ზეგნებზე. სახეობის განსახლების რაიონებში ტემპერატურა მინუს რამდენიმე გრადუსიდან პლიუს 45°-მდეა.

ცხოვრების ნირი
გაზელი აქტიურია დილით ადრე და გვიან საღამოს. ადამიანებით მჭიდროდ დასახლებულ რეგიონებში, აგრეთვე აქტიურები არინ ღამით. დღის ცხელ პერიოდში ცხოველები ისვენებენ, მიაშრებენ დაცულ ადგილისაკენ. იკვებებიან ბალახით და ბალახოვანი მცენარეებით, აგრეთვე ხეების და ბუჩქების ფოთლებით. გვალვიან ადგილებში მიწას თხრიან ბოლქვების მოსაძებნად.

გამრავლება
გავრცელების არეალიდან გამომდინარე ჩვეულებრივი გაზელი მრავლდება მთელი წლის განმავლობაში ან მხოლოდ გაზაფხლის დასაწყისში. მაკეობა 180 დღე-ღამე გრძელდება. დედალი შობს უმეტესად 1 ხბოს. სქესობრივ სიმწიფეს დედლები 12 თვის ასაკში აღწევენ, მამლები — 20 თვის ასაკში. ტყვეობაში 13 წლამდე ცოცხლობენ, ველურ ბუნებაში — 8 წლამდე.
ელეანორ დე როი

ელეანორ დე როი (; დ. 24 თებერვალი, 1535 — გ. 23 ივლისი, 1564) — როსის გრაფ შარლ დე როის ქალიშვილი. კონდეს პირველი პრინცესა როგორც ლუი -ის მეუღლე და მისი რვა შვილის დედა.

ბიოგრაფია
ელეანორი დაიბადა 1535 წლის 24 თებერვალს, საფრანგეთის ცენტრში მდებარე რეგიონ ლუარეში. იგი იყო როსის გრაფისა და როის ბატონ შარლ დე როისა და მისი მეუღლის, მადლენ დე მაილის ქალიშვილი. დედამისი იყო საფრანგეთის დედოფალ ელეანორ ავსტრიელის (ვის პატივსაცემადაც დაარქვეს მას სახელი) ფრეილინა ლუიზ დე მონმორანსის უფროსი და საყვარელი ქალიშვილი, რის გამოც მადლენი და ელეანორი ყოველთვის ახლოს იყვნენ დედოფალთან და სამეფო კართან.

1551 წლის 22 ივნისს ელეანორი ცოლად გაჰყვა საფრანგეთის მეფის ბიძაშვილს, ნავარის მეფე ანტუან დე ბურბონის უმცროს ძმას, კონდეს პრინც ლუი -ს. ქორწინებისას ელეანორი 16 წლის იყო. ცნობილია, რომ ამ დროს იგი უკვე ჰუგენოტი იყო და სწორედ მან ითამაშა დიდი როლი ლუის ჰუგენოტთა მხარეს გადასვლაში. ბედნიერ წყვილს ქორწინებაში სულ რვა შვილი შეეძინა, რომელთაგან მხოლოდ ორმა ვაჟმა მიაღწია ზრდასრულობამდე.

საფრანგეთის რელიგიური ომების განმავლობაში, ელეანორი და დედამისი მნიშვნელოვან გავლენას ახდენდნენ კონდეს გადაწყვეტილებებზე. აღსანიშნავია, რომ ლუი და ინგლისის დედოფალი ელიზაბეთ სწორედ ელეანორმა დააკავშირა ერთმანეთს და გააერთიანა ისინი ფრანგი კათოლიკეების წინააღმდეგ საბრძოლველად. ელეანორს სძულდა კათოლიკობის დამცველი გიზების დინასტია და გამუდმებით ებრძოდა მათ. ასევე ცნობილია, რომ 1562 წელს დადებული სამშვიდობო ხელშეკრულებისას მოლაპარაკებებს ორივე მხრიდან ქალები აწარმოებდნენ: კათოლიკეებს დედა-დედოფალი ეკატერინე მედიჩი, ხოლო ჰუგენოტებს ელეანორ დე როი წარმოადგენდნენ. მათმა მოლაპარაკებამ შედეგი გამოიღო და საფრანგეთში რამდენიმე წლით რელიგიური ომები შეწყდა, თუმცა მის განახლებას თავად ელეანორი ვეღარ მოესწრო, რადგან იგი 1564 წელს, 29 წლის ასაკში გარდაიცვალა. მისმა ქმარმა, მისი გარდაცვალებიდან სულ ერთ წელიწადში იქორწინა ფრანსუაზ ორლეანელზე.

შვილები
ანრი (1552-1588), კონდეს პრინცი, პირველად ცოლად შეირთო მარია კლეველი, რომელთანაც ერთი გოგონა შეეძინა, მისი გარდაცვალების შემდეგ კი იქორწინა შარლოტ კატრინ დე ლა ტრემუალზე, რომელთანაც ერთი ვაჟი და ერთი გოგონა შეეძინა;
მარგარიტა (1556), გარდაიცვალა ჩვილი;
შარლი (1557), გარდაიცვალა ჩვილი;
ფრანსუა (1558-1614), კონტის პრინცი, ცოლად შეირთო ჟანა დე კუზმი, მისი გარდაცვალების შემდეგ კი იქორწინა ლუიზა მარგარიტა დე ლორენზე, თუმცა შვილები არც მასთან ჰყოლია;
შარლი (1562-1594), ლუის ტყუპისცალი, რუანის ეპისკოპოსი და კათოლიკე კარდინალი;
ლუი (1562), შარლის ტყუპისცალი, გარდაიცვალა ჩვილი;
მადლენი (1563), გარდაიცვალა ჩვილი;
კატრინი (1564), გარდაიცვალა ჩვილი;
ფრანსუაზ ორლეანელი (1549-1601)

ფრანსუაზ ორლეანელი (; დ. 5 აპრილი, 1549 — გ. 11 ივნისი, 1601) — ვალუას დინასტიის ორლეანელთა შტოს წარმომადგენელი. კონდეს პრინც ლუი -ის მეორე ცოლი და მისი სამი ვაჟის დედა.

ბიოგრაფია
ფრანსუაზი დაიბადა 1549 წლის 5 აპრილს საფრანგეთში. მას დაბადებისთანავე მიენიჭა მადმუაზელ დე ლუნევილის წოდება. იგი იყო როტელინის მარკიზ ფრანსუა ორლეანელისა და მისი მეუღლის, ჟაკლი დე როანის ქალიშვილი.

1565 წლის 8 ნოემბერს ცოლად გაჰყვა ნავარის მეფე ანტუან დე ბურბონის უმცროს ძმას, უკვე დაქვრივებულ კონდეს პრინც ლუი -ს. მცირეხნიანი და არც თუ ისე ბედნიერი ქორწინებიდან, წყვილს სულ სამი ვაჟი შეეძინა, რომელთაგან ორი ჩვილობაშივე დაიღუპა. ლუის პირველი ცოლისგან, ელეანორ დე როისაგან, რომელიც 1564 წელს გარდაიცვალა, რვა შვილი ჰყავდა, ამიტომაც მისთვის მემკვიდრის საკითხი პრობლემას არ წარმოადგენდა.

საფრანგეთის რელიგიური ომების პერიოდში ფრანსუაზი პასიური პიროვნება იყო და დიდად არ ერთვებოდა პოლიტიკაში, განსხვავებით თავისი რძლისგან, ნავარის დედოფალ ჟანა დ'ალბრესგან. 1569 წლის 13 მარტს ჟარნაკის ბრძოლაში ლუი მოკლეს, დაქვრივებულმა ფრანსუაზმა კი მეორე ქორწინებაზე კატეგორიული უარი განაცხადა.

დაქვრივების შემდეგ იგი მთლიანად თავისი გერის, კონდეს პრინც ანრი -ისა და მისი ცოლის, მარია კლეველის ხარჯზე ცხოვრობდა. 1572 წელს, წმინდა ბართლომეს ღამის შემდეგ, მან ოფიციალურად მიიღო კათოლიციზმი, რის შემდეგაც სამუდამოდ დატოვა პარიზი და თავის ვაჟთან ერთად მყუდრო შატო დე ბლანდში მოეწყო.

იგი გარდაიცვალა 1601 წლის 11 ივნისს პარიზში, 52 წლის ასაკში.

შვილები
შარლი (1566-1612), სუასონის გრაფი, ცოლად შეირთო ანა დე მონტაფიე, რომელთანაც ერთი ვაჟი და ორი ქალიშვილი შეეძინა;
ლუი (1567), გარდაიცვალა ჩვილი;
ბენჟამინი (1569), გარდაიცვალა ჩვილი;
შრომითი თერაპია

შრომითი თერაპია — შრომითი პროცესების გამოყენება სამკურნალო მიზნით. ზოგიერთი დაავადების დროს შრომით თერაპიას მიმართვენ ორგანიზმის ტონუსის ასაწევად, ნივთიერებათა ცვლის მოსაწესრიგებლად. ამისათვის შრომითი თერაპია ტარდება სუფთა ჰაერზე. ტრავმატოლოგიასა და ორთოპედიაში კიდურების ფუნქციის აღსადგენად იყენებენ შრომის სპეციალურ სახეებს, რომლებიც მოითხოვს გარკვეული მოცულობის მოძრაობის შესრულებას და კუნთების გარკვეული ჯგუფების მონაწილეობას. შრომითი თერაპია უმეტესად იხმარება ფსიქიატრიაში ავადმყოფის ფსიქიკაზე დადებითი ზემოქმედების მიზნით. თანდათანობით მზარდი შრომითი პროცესები წვრთნის და აძლიერებს კომპენსატორულ მექანიზმებს და აადვილებს საწარმოო პირობებში შრომაზე გადასვლას. საზოგადოებრივად სასარგებლო შრომას, კოლექტივის დადებით ზეგავლენას დიდი სამკურნალო-პროფილაქტიკური მნიშვნელობა აქვს. სსრკ-ში ფსიქიკურად დაავადებული ავადმყოფების შრომითი თერაპია ჩვეულებრივ ტარდებოდა ფსიქიატრიულ საავადმყოფოებში, დისპანსერებში, სადაც შექმნილი იყო სამკურნალო შრომითი სახელოსნოები; ამ სახელოსნოების შტატში შედიოდნენ ექიმები და მედდები, რომლებიც მეთვალყურეობას უწევდნენ ავადმყოფებს, უტარებდნენ მედიკამენტურ მკურნალობას, აძლევდნენ შრომით რეკომენდაციებს და სხვ.
ვიქტორ ჩანოვი

}
|დაბადების ადგილი = სტალინო,უკრაინის სსრ,სსრ კავშირი
|გარდაცვალების თარიღი =
|გარდაცვალების ადგილი = კიევი, უკრაინა
|სიმაღლე = 184 სმ
|პოზიცია = მეკარე
|მიმდინარე კლუბი =
|ახალგაზრდული წელი1 =
|ახალგაზრდული კლუბი1 =
|წელი1 = 1978–1981
|კლუბი1 = შახტიორი
|მატჩი1 = 62
|გოლი1 = 0
|წელი2 = 1982–1990
|კლუბი2 = დინამო კიევი
|მატჩი2 = 202
|გოლი2 = 0
|წელი3 = 1990–1993
|კლუბი3 = მაკაბი ჰაიფა
|მატჩი3 = 78
|გოლი3 = 0
|წელი4 = 1993–1994
|კლუბი4 = ბნეი იეჰუდა
|მატჩი4 = 28
|გოლი4 = 0
|წელი5 = 1994–1995
|კლუბი5 = ცსკა ბორისფენი
|მატჩი5 = 10
|გოლი5 = 0
|სულ მატჩი = 380
|სულ გოლი = 0
|ეროვნული წელი1 = 1982–1990
|ეროვნული ნაკრები1 = საბჭოთა კავშირი
|ეროვნული მატჩი1 = 21
|ეროვნული გოლი1 = 0
|მედლის თარგები =
|გაწვრთნის წელი1 = 1995–1996
|გაწვრთნილი კლუბი1 = ცსკა ბორისფენი
|გაწვრთნის წელი2 = 1996
|გაწვრთნილი კლუბი2 = ცსკა ბორისფენი
|გაწვრთნის წელი3 = 2006–2007
|გაწვრთნილი კლუბი3 = დინამო კიევი
ვიქტორ ჩანოვი (, ; დ. 21 ივლისი, 1959, სტალინო, უკრაინის სსრ — გ. 8 თებერვალი, 2017, კიევი, უკრაინა) — უკრაინელი და საბჭოთა ფეხბურთელი, მეკარე. სხვადასხვა დროს იცავდა დონეცკის „შახტიორის“, კიევის „დინამოს“, ჰაიფას „მაკაბის“, თელ-ავივის „ბნეი იეჰუდას“, კიევის „ცსკა ბორისფენის“ და საბჭოთა კავშირის ეროვნული ნაკრების ღირსებას. საბჭოთა კავშირის თასის მფლობელი (1980) დონეცკის „შახტიორის“ შემადგენლობაში. საბჭოთა კავშირის სამგზის (1985, 1986, 1990) ჩემპიონი, საბჭოთა კავშირის თასის ოთხგზის (1982, 1985, 1987, 1990), საბჭოთა კავშირის სუპერთასის ორგზის (1986, 1987) და ევროპის თასების მფლობელთა თასის (1986) მფლობელი კიევის „დინამოს“ შემადგენლობაში. ევროპის 1988 წლის ვიცე-ჩემპიონი, 1982 წლის ესპანეთის, 1986 წლის მექსიკის და 1990 წლის იტალიის მსოფლიო ჩემპიონატების მონაწილე საბჭოთა კავშირის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში. საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატი (1986).

1986 წელს დაასახელეს საბჭოთა კავშირის საუკეთესო მეკარედ. ექვსჯერ იყო დასახელებული საბჭოთა კავშირის წლის 33 საუკეთესო ფეხბურთელის სიაში.

სანაკრებო კარიერა
1982–1990 წლებში საბჭოთა კავშირის ეროვნული ნაკრების ღირსებას იცავს, რომლის შემადგენლობაში 21 შეხვედრას ატარებს.
სტატისტიკა
მიღწევები
საკლუბო
შახტიორი დონეცკი
საბჭოთა კავშირის თასი
თასის მფლობელი: 1980
დინამო კიევი
საბჭოთა კავშირის ჩემპიონატი
ჩემპიონი: 1985, 1986, 1990
საბჭოთა კავშირის თასი
თასის მფლობელი: 1982, 1985, 1987, 1990
საბჭოთა კავშირის სუპერთასი
თასის მფლობელი: 1986, 1987
ევროპის თასების მფლობელთა თასი
თასის მფლობელი: 1986
უეფა-ს სუპერთასი
ფინალისტი: 1986
მაკაბი ჰაიფა
ისრაელის ჩემპიონი: 1991
ისრაელის თასის მფლობელი: 1991, 1993
სანაკრებო

ევროპის ახალგაზრდული ჩემპიონატი
ჩემპიონი: 1980
საბჭოთა კავშირი
ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატი
ვიცე-ჩემპიონი: 1988
ინდივიდუალური
საბჭოთა კავშირის საუკეთესო მეკარე: 1986
ლევ იაშინის კლუბის წევრი
ევგენი რუდაკოვის კლუბის წევრი
საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატი: 1986 № 3218

№2: 1986, 1988
№3: 1980, 1981, 1982, 1989
ქვემო აგარაკი

ქვემო აგარაკი — აგარაკი რუსეთის ფედერაციის ქალაქ სანქტ-პეტერბურგში. ალექსანდრიის ბოლო მსხვილი სასახლე, ოთხსართულიანი. მას ხშირად უწოდებენ ახალს. მდებარეობს ფინეთის ყურის სანაპიროებზე. 1880-იანი წლების შუა რიცხვებში არქიტექტორ ა. ტომიშკომ, ალექსანდრე -ის დავალებით „იტალიური არქიტექტურის“ პავილიონი ააგო.
სასახლის მახლობლად მდებარე ყურის ნაპირზე აშენდა მომსახურების შენობები. შენარჩუნებული იყო იგივე სტილი, რაც სხვა შენობებს ჰქონდა. შექმნეს პატარა სასახლე და პარკი.

სწორედ აქ, 1904 წლის 30 ივლისს ნიკოლოზ -ის ერთადერთი ვაჟი დაიბადა. ამ აგარაკზე მოაწერა იმპერატორმა ხელი მანიფესტს რუსეთის ჩართვის შესახებ პირველ მსოფლიო ომში.

საბჭოთა ხელისუფლების პირველ წლებში სასახლეში მუზეუმი მოეწყო, რომელიც საკმაოდ პოპულარული იყო რუსეთში, თუმცა სულ მალე ეს შენობა შინაგან საქმეთა სახალხო კომისარიატის პანსიონატს გადაეცა. დიდი სამამულო ომის დროს ქვემო აგარაკი მნიშვნელოვნად დაზიანდა. შენობა 1961 წელს ააფეთქეს. დღეისათვის პროექტი იქმნება სასახლის ხელახლა შესაქმნელად.

1883 წელი — ა. ტომიშკოს პროექტის ნახაზი;
1885 წელი — მშენებლობის დასრულება;
1895 წელი — არქიტექტორის ა. ტომიშკოს მიერ შენობის აღდგენა;
1897 წელი — რეკონსტრუქციის დასრულება;
1944 წელი — დიდი სამამულო ომის დროს დაზიანდა;
1961 წელს — შენობა ააფეთქეს.
ბაჟანოვის სახლი

ბაჟანოვის სახლი — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს სანქტ-პეტერბურგში. სახლი აშენდა 1909 წელს სავაჭრო და სამრეწველო პარტნიორების ბაჟანოვისა და ჩუვალდინის დაკვეთით არქიტექტორ პავლე ალეშინის მიერ. ძეგლი მდებარეობს სანქტ-პეტერბურგში, მარატის ქუჩის 72 ნომერში.

1907 წლის 12 თებერვალს პავლე ალეშინის პროექტი დამტკიცდა სანქტ-პეტერბურგის საქალაქო მთავრობის ტექნიკური დეპარტამენტის მიერ. ნიკოლაევსკის ქუჩის მთავარი შენობა სამსართულიანი ნაგებობაა. სამი ეზო ერთმანეთან დაკავშირებულია თაღოვანი სავალი გზით. რაც შეეხება ბაჟანოვის სახლი განთავსდა მთავარი შენობის პირველ და მეორე სართულებზე და მიმდებარე შესასვლელების მეორე სართულებზე. მის კომპლექსში შედიოდა ორმოცდაათი ოთახი.

ამ შენობა-ნაგებობების მშენებლობაში დიდი რაოდენობით ახალი პროდუქტი იქნა გამოყენებული, მათ შორის: საყრდენი ბეტონისა და შიდა სართულებისთვის, გათბობა-კონდიცირება ცხელი წყლით. დაიხარჯა მილიონობით რუსული რუბლი. შენობა თანამედროვე სტილში აშენდა. შენობის მშენებლობა და გაფორმება დასრულდა 1909 წლის ბოლოს. შენობა გამოირჩევა მდიდრული შიდა ინტერიერით. ძირითადი შენობის წინა ფასადი გაფორმებულია წითელი გრანიტის ფილებით, რომელიც თავის მხრივ გაფორმებულია ორნამენტებით. ძირითადი შენობის სახურავზე გამოყენებულია მეტალის ფილები. მთელი ფასადი მოპირკეთდა მდიდრული ქვით, რომელიც გაფორმებული იყო ყვავილების ორნამენტებით. ახალი შენობის მშენებლობის პროექტი თავდაპირველად დაევალა ბ. ი. კოკეტსკს, მაგრამ 1906 წლის ოქტომბერში გარდაიცვალა, მან დაამთავრა მხოლოდ სხვადასხვა სართულზე მდებარე შენობის გეგმები.
ჩაპლინის სახლი

ჩაპლინის სახლი — განცალკევებული სახლი. მდებარეობს სანქტ-პეტერბურგში, ნევის გამზირზე. აშენებულია 1804-1806 წლებში, არქიტექტორ ბერეტის მიერ. 1755 წელს, ანა იოანეს ასულის ზამთრის სასახლის ადგილზე ელიზაბეტა პეტრეს ასულისთვის დროებითი სასახლე დაიდგა. როდესაც მეხუთე ზამთრის სასახლე დაიხურა 1762 წელს, დროებითი შენობის დანგრევა მოხდა, ნევის გამზირისა და ბოლშაია მორსკაიას ქუჩის კუთხეში მდებარე ნაკვეთი გათავისუფლდა. ამ ტერიტორიაზე, დიდი ხნის განმავლობაში არაფერი აშენებულა, იყო იდეები და პროექტები თუმცა არ განხორციელდა. 1771 წლიდან კი აქტიურად დაიწყო მუშაობა ამ ტერიტორიის ათვისებაზე. თუმცა ტერიტორიაზე შენობის აშენება მხოლოდ საუკუნის დასაწყისში დაიწყო, მანამდე უარყოფილი იქნა ყველა პროექტი. სახლს აქვს ოთხი სართული. დღემდე, სახლის ფასადი თავდაპირველი სახით, ხელუხლებელია ჩვენამდე მოღწეული. სახლის კუთხე ნევის გამზირისა და ბოლშაია მორსკაიას ქუჩის გადაკვეთაზეა გაწყვეტილი. წინა ფასადები თითქმის სიმეტრიულია. სახლი აშენებულია რუსულ კლასიკურ სტილში. 1801 წლამდე აქ ცარიელი ადგილი იყო. მათ შორის იყო აღსანიშნავია ის, რომ აქ ისეთი ღრმა ჭაობი იყო, რომ წვიმის შემდეგ, მეზობელი სახლებიდან ბავშვები ნავით მოძრაობდნენ. თუმცა შემდგომში ადგილი საჯარო აუქციონზე გაიყიდა. სახლი თავდაპირველად ა. ი. ფერეცმა შეიძინა, შემდეგ — ჩაპლინმა, 1802 წელს. შემდგომ მისი მფლობელები იყვნენ მ. ფ. მაგენი, ა. ფ. კოხანოვა, ო. ფ. გეორგანდოპულო.