ჰლუჩინი

ჰლუჩინი — ქალაქი ჩეხეთის რესპუბლიკის მორავია-სილეზიის მხარეში. ის ოპავის რაიონში მდებარეობს. ქალაქი 3 მუნიციპალური ერთეულისგან შედგება. ჰლუჩინის გარდა მის მუნიციპალიტეტში შედის ბობროვნიკი და დარკოვიჩკი.

ჰლუჩინის ისტორიული ცენტრი კარგად არის შემონახული და ჩეხეთის კულტურული ძეგლის სტატუსი აქვს.

გეოგრაფია
ჰლუჩინი ქალაქ ოსტრავიდან ჩრდილოეთით დაახლოებით 6 კილომეტრში მდებარეობს. ქალაქი სილეზიის დაბლობზეა გაშენებული. მისი მუნიციპალური ტერიტორიის სამხრეთი ნაწილი ნიზკი-იესენიკის ქედის ფერდობებზეა. მდინარე ოპავა ჰლუჩინის სამხრეთ მუნიციპალურ საზღვარს ქმნის. ქალაქის ტერიტორიაზე მდებარეობს ხელოვნური ჰლუჩინსკეს ტბა, ამ ტბის ფართობი 131,5 ჰექტარია. ჰლუჩინსკეს ტბის ადგილზე ხრეშის კარიერი იყო და მასში წყალი 1990 წელს დააგუბეს.

ისტორია
ჰლუჩინის ისტორიულ წყაროებში პირველად 1303 წელს არის მოხსენიებული, ის ამ პერიოდში ოპავის საჰერცოგოს შემადგენლობაში შედიოდა. ქალაქი მეფე ოტოკარ -მ 1256 წელს დააარსა, ჰლუჩინის დაარსებით მას მორავიის მარკისა და ოპოლეს საჰერცოგოს საზღვარზე მშვიდობა უზრუნველყოფა სურდა.

1521 წლამდე ჰლუჩინი ოპავას საჰერცოგოს შემადგენლობაში შედიოდა და ლანდეკის მამულის დაქვემდებარებაში იყო. 1521 წელს ის ოპოლეს პიასტების გვარის დიდგვაროვნებმა შეიძინეს.

 და საუკუნეებში ქალაქი რამდენჯერმე დაიწვა. 1694 წელს ჰლუჩინში ბატონყმობა გაუქმდა. 1742 წელს, სილეზიის პირველი ომის შემდეგ, ბერლინის ზავით ქალაქი პრუსიის სამეფოს გადაეცა. 1845 წელს ჰლუჩინის მამული როტშილდების ოჯახმა შეიძინა. საუკუნის ბოლოს ქალაქში ოთხი დიდი ყოველწლიური ბაზრობა იმართებოდა.

ჰლუჩინი 1920 წლამდე პრუსიის სამეფოს სილეზიის პროვინციის ნაწილი იყო, ამ წელს კი ჩეხოსლოვაკიის შემადგენლობაში შევიდა. ჰლუჩინის რეგიონი ჩეხოსლოვაკიას პირველი მსოფლიო ომის შემდეგ მიღებული ვერსალის ხელშეკრულების ფარგლებში გადასცეს. ჰლუჩინის რეგიონის ჩეხოსლოვაკიაზე გადაცემამ გერმანელებს, ჩეხებსა და პოლონელებს შორის ეთნიკური დავა გამოიწვია. ქალაქის მოსახლეობის უმრავლესობა გერმანულენოვანი იყო, თუმცა ჩეხოსლოვაკიის ხელისუფლებამ აქ გერმანულ ენაზე სწავლება მალევე აკრძალა.

1938 წელს ქალაქი ნაცისტურმა გერმანიამ დაიპყრო. მათ ქალაქს უწინდელი გერმანული სახელწოდება „ჰულტშინი“ აღუდგინეს. მეორე მსოფლიო ომის დასრულების შემდეგ გამოცემული პრეზიდენტ ბენეშის ბრძანებულებების თანახმად, გერმანულენოვანი მოსახლეობა რეგიონიდან განდევნეს. აღსანიშნავია, რომ ჩეხურენოვანი გერმანელები ქალაქიდან გაძევებას გადაურჩნენ.

ღირსშესანიშნაობები
ქალაქის ისტორიულ ცენტრს მშვიდობის მოედანი და მისი შემოგარენი ქმნის. ქალაქის ცენტრალური მოედანი 1534 - 1535 წლებში აგებული გალავნით იყო გამაგრებული. ქალაქის გალავნის უდიდესი ნაწილი 1829 წელს დაანგრიეს.

ჰლუჩინის ციხე 1526 წელს გვიან გოთურ სტილში აშენდა. მის გარშემო მცირე პარკია გაშენებული. დღეს ციხესიმაგრის ორსართულიან შენობაში რეგიონალური მუზეუმია განთავსებული.

მეორე ღირსშესანიშნაობა წმინდა იოანე ნათლისმცემლის სამრევლო ეკლესიაა. ისტორიულ წყაროებში ის პირველად 1378 წელს არის მოხსენიებული. ეკლესია რამდენჯერმე აღადგინეს რენესანსის, ბაროკოს და ფსევდოგოთურ სტილში. ეკლესიის 46,7 მეტრი სიმაღლის სამრეკლო 1791 წელს აშენდა.

ჰლუჩინის გამორჩეული ღირსშესანიშნაობაა მისი ევანგელისტური ეკლესია, ეს აგურით ნაგები ეკლესია 1862 წელს აშენდა. აგურის შეფერილობის გამო ადგილობრივები ხშირად „წითელ ეკლესიას“ უწოდებენ.

ჰლუჩინის წმინდა მარინე ანტიოქიელის ეკლესია 1820 წელსაა აშენებული და ბაროკოს არქიტექტურის ნიმუშია.

დარკოვიჩკში არის ჰლუჩინ-დარკოვიჩკის ჩეხოსლოვაკიის საფორტიფიკაციო კომპლექსი. ეს არის 1930-იანი წლების სამხედრო ტექნოლოგიების უნიკალური საგამოფენო სივრცე.

ცნობილი ადამიანები
პაველ იოსეფ ვეივანოვსკი (1639–1693) — კომპოზიტორი
ემანუელ შაფერი (1900-1974) — გერმანელი -ის წარმომადგენელი და ომის დამნაშავე.
ვერნერ ლიჩკა (დაბ. 1954) — ფეხბურთელი და მენეჯერი
ირჟი პავლენკა (დაბ. 1992) — ფეხბურთელი
მიხაელა კონეჩნა (დაბ. 1998) — ხელბურთელი

დაძმობილებული ქალაქები
ნამისვუვის გმინა, პოლონეთი
ნიბელშუცი, გერმანია
რუჟომბეროკი, სლოვაკეთი