iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ალკობენდასი

ალკობენდასი — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის მადრიდის ავტონომიური გაერთიანების არეა-მეტროპოლიტანის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 44,98 კმ². მოსახლეობა — 117040 კაცი (2019 წ.).

ის ქმნის ურბანულ გაგრძელერბას მეზობელ სან-სებასტიან-დე-ლოს-რეიესის მუნიციპალიტეტთან. მდიდრული საცხოვრებელი უბანი ლა-მორალეხა მდებარეობს მუნიციპალიტეტის საზღვრებში, მთავარი ურბანული ბირთვისგან გამოყოფილია -1 ავტომაგისტრალით. მუნიციპალიტეტში მდებარეობს ვალდელატასის ბუნების ნაკრძალი და მსუბუქი სამრეწველო ზონა. აქ ასევე არის კალათბურთის მუზეუმი, რომელიც მოწყობილია პედრო ფერანდისის ფონდის მიერ, სადაც მდებარეობს -ს დიდების დარბაზი.

ერთ დროს მუშათა კლასის რაიონი, ალკობენდასი გადაიქცა მადრიდის მეტროპოლიტანის ერთ-ერთ ეკონომიკურად ყველაზე მდიდარ მუნიციპალიტეტად.

ისტორია
ქალაქის ტერიტორიაზე დასახლება პირველად დაფიქსირდა 1208 წელს სეგოვიასა და მადრიდის მიწებს შორის საზღვრის დადგენის დოკუმენტში. 1369 წელს კასტილიის სამეფომ სოფელი საჩუქრად გადასცა მენდოსების გვარს, შემდგომში კი ის არიას დავილას ოჯახის კონტროლის ქვეშ გადავიდა. მოსახლეობა მკვეთრად გაიზარდა 1960 წლის შემდეგ.
ალკორკონი

ალკორკონი — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის მადრიდის ავტონომიური გაერთიანების არეა-მეტროპოლიტანის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 33,73 კმ². მოსახლეობა — 170514 კაცი (2019 წ.).

ისტორია
აღნიშნული ტერიტორია, სავარაუდოდ, დასახლებული იყო პრეისტორიული დროიდან. სახელწოდება არაბული წარმოშობისაა, თუმცა რეკონკისტამდელ ალკორკონზე ცოტა რამ არის ცნობილი. პირველი წერილობითი ცნობა ალკორკონის შესახებ დაფიქსირებულია სასამართლოს დოკუმენტში 1208 წლის 28 ივლისით დათარიღებულ ჩანაწერში, შუა საუკუნეებში მადრიდისა და სეგოვიას საქალაქო საბჭოებს შორის ელ-რეალ-დე-მანსანარესის ტერიტორიული დავის კონტექსტში. სამრევლო ეკლესია, სანტა მარია ლა ბლანკა, თარიღდება - საუკუნეებით. ალკორკონმა პატარა სასოფლო დასახლებისთვის დამახასიათებელი ურბანული სტრუქტურა შეინარჩუნა 1960-იან წლებამდე. ცენტრს გარს აკრავს თანამედროვე განაშენიანება, რადგან ალკორკონი სწრაფად გაიზარდა იმ ათწლეულის შემდეგ.

როგორც 2013 წლის თებერვალში გახდა ცნობილი, ალკორკონი იყო სავარაუდო მშენებლობის ადგილი -ის კაზინო-კურორტის პროექტისთვის,რომელიც ოფიციალურად გაუქმდა 2013 წლის დეკემბერში.
ბარტ დე ვევერი

ბარტ დე ვევერი (დ. 21 დეკემბერი, 1970, მორტსელი, ბელგია) — ბელგიელი პოლიტიკოსი. ბელგიის პრემიერ-მინისტრი 2025 წლის 3 თებერვლიდან. 2004 წლიდან დე ვევერი პარტია ახალი ფლამანდიული ალიანსის (-) ლიდერია. ეს არის პოლიტიკური პარტია, რომელიც მხარს უჭერს ბელგიის კონფედერაციულ სახელმწიფოდ გარდაქმნას. იგი ასევე არის წარმომადგენელთა პალატის წევრი. დე ვევერის პარტიამ გაიმარჯვა 2010 წლის ფედერალურ არჩევნებში, როდესაც ახალი ფლამანდიული ალიანსი გახდა უდიდესი პარტია როგორც ფლანდრიაში, ასევე მთელ ბელგიაში. მან ეს წარმატება კიდევ სამჯერ გაიმეორა მომდევნო არჩევნებში, საბოლოოდ კი 2024 წლის არჩევნების შემდეგ მეფე ფილიპემ მას ახალი მთავრობის ფორმირების დავალება მისცა.

2012 წლის მუნიციპალური არჩევნების შემდეგ, 2013 წლის 1 იანვარს გახდა ანტვერპენის მერი.
ბურგოსის მუნიციპალიტეტები

ბურგოსის პროვინცია შედის კასტილია და ლეონის ავტონომიურ გაერთიანებაში და შედგება 371 მუნიციპალიტეტისაგან. ესპანეთის ადგილობრივი თვითმმართველობის კანონის თანახმად მუნიციპალიტეტი წარმოადგენს სახელმწიფოს ტერიტორიული მოწყობის ძირითად სუბიექტს, რომლის ძირითადი ელემენტებია ტერიტორია, მოსახლეობა და ადგილობრივი ადმინისტრაცია. თითოეულ მუნიციპალიტეტს აქვს საბჭო, კომისია (მინისტრთა კაბინეტის მსგავსი) და ყავს მერი (ალკალდი). მუნიციპალური საბჭოს წევრებს ირჩევენ პროპორციული არჩევნების გზით.

ბურგოსის მუნიციპალიტეტები ერთიანდებიან 13 კომარკაში: ალფოს-დე-ბურგოსი, ალფოს-დე-ლარა, არლანსა, ლა-ბურება, ებრო, მერინდადესი, მონტეს-დე-ოკა, მონტეს-დე-აიაგო, ოდრა-პისუერგა, პარამოსი, პინარესი, რიბერა-დელ-დუერო, სიერა-დე-ლა-დემანდა.

ბურგოსის პროვინციის ფართობია 14 022 კმ² და 2020 წლის მონაცემებით მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 357 650 მაცხოვრებელს. დედაქალაქია ბურგოსი, რომელიც ასევე მოსახლეობის მიხედვით ყველაზე დიდია. ფართობით ყველაზე დიდი მუნიციპალიტეტია ვილიადიეგო (327,96 კმ²), ხოლო ყველაზე პატარაა — მამოლარი (1,32 კმ²).

მუნიციპალიტეტების სია
რუკა
გვადალახარის მუნიციპალიტეტები

გვადალახარის პროვინცია შედის კასტილია-ლა-მანჩის ავტონომიურ გაერთიანებაში და შედგება 288 მუნიციპალიტეტისაგან. ესპანეთის ადგილობრივი თვითმმართველობის კანონის თანახმად მუნიციპალიტეტი წარმოადგენს სახელმწიფოს ტერიტორიული მოწყობის ძირითად სუბიექტს, რომლის ძირითადი ელემენტებია ტერიტორია, მოსახლეობა და ადგილობრივი ადმინისტრაცია. თითოეულ მუნიციპალიტეტს აქვს საბჭო, კომისია (მინისტრთა კაბინეტის მსგავსი) და ყავს მერი (ალკალდი). მუნიციპალური საბჭოს წევრებს ირჩევენ პროპორციული არჩევნების გზით.

გვადალახარის მუნიციპალიტეტები ერთიანდებიან ოთხ კომარკაში: ლა-ალკარია, კამპინია-დე-გვადალახარა, სენიორიო-დე-მოლინა-ალტო-ტახო, ლა-სერანია.

გვადალახარის პროვინციის ფართობია 12 167 კმ² და 2020 წლის მონაცემებით მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 261 995 მაცხოვრებელს. დედაქალაქია გვადალახარა, რომელიც მოსახლეობის მიხედვით ყველაზე დიდი მუნიციპალიტეტია, ფართობით ყველაზე დიდი მუნიციპალიტეტია სიგუენსა (386,87 კმ²), ხოლო ყველაზე პატარაა — ტორე-დელ-ბურგო (4,91 კმ²).

მუნიციპალიტეტების სია
რუკა
კონსტანტინე მორბედაძე

კონსტანტინე მორბედაძე (დ. 23 ოქტომბერი, 1957, თბილისი — გ. 2014) — ქართველი არქიტექტორი.

ბიოგრაფია
1981 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის არქიტექტურის ფაკულტეტი არქიტექტურის სპეციალობით.

1981-2001 წლებში საქმიანობდა თბილისის საქალაქო საბჭოს აღმასკომის დაქვემდებარებაში მოქმედ სახელმწიფო საპროექტო ინსტიტუტ „თბილქალაქპროექტში“ წამყვან სპეციალისტად. 2001-2003 წლებში იყო თბილისის მერიის დაგეგმარების საქალაქო სამსახურის უფროსის მოადგილის პოზიციაზე. 2003-2014 წლებში მუშაობდა შპს „არქიტექტურა, კონსტრუქციები“-ში როგორც წამყვანი არქიტექტორი და ერთ-ერთი დამფუძნებელი. 2008-2014 წლებში ხელმძღვანელობდა ინდმეწარმე „კონსტანტინე მორბედაძეს“ და ამავე დროს ეწეოდა კერძო სამეწარმეო საქმიანობას ინდმეწარმის სტატუსით. ავტორია 60-მდე პროექტისა. მის განხორციელებულ ნამუშევრებიდან განსაკუთრებით აღსანიშნავია: სიონის საკათედრო ტაძრის მთავარი კენკელი, საცხოვრებელი კომპლექსი იყალთოს მთაზე, საქართველოს არქიტექტორთა კავშირის დასასვენებელი სახლის ინტერიერები გაგრაში, სასტუმრო „ვერე პალასი“, საცხოვრებელი სახლი ქეთევან წამებულის გამზირზე, „ნავთობკორპორაციის“ შენობის რეკონსტრუქცია, აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის მინისტრთა საბჭოს შენობის განახლება, დედა ღვთისმშობლის სახელობის ტაძარი ხვანჭკარაში, საცხოვრებელი სახლი შატბერაშვილის ქუჩაზე, მრავალფუნქციური საცხოვრებელი კომპლექსი ი. ჭავჭავაძის გამზირზე, სასტუმრო კომპლექსი „დიდველი“ ბაკურიანში, საოფისე და საცხოვრებელი კომპლექსი ქეთევან წამებულის გამზირზე, საცურაო აუზი და საცხოვრებელი კომპლექსი კრწანისში და სხვა.

აქტიურად მონაწილეობდა საერთაშორისო კონფერენციებში, სიმპოზიუმებსა და არქიტექტურულ კონკურსებში. მისმა სადიპლომო ნაშრომმა „მთაწმინდის პლატოს რეკონსტრუქცია და განაშენიანება“ პირველი პრემია დაიმსახურა არქიტექტურული სკოლების საკავშირო დათვალიერებაზე ირკუტსკში. სამების საკათედრო ტაძრის პროექტების კონკურსში მისმა ნამუშევარმა მეორე პრემია მოიპოვა, ხოლო მეცნიერებათა აკადემიის მიმდებარე ტერიტორიის განაშენიანების კონკურსში პირველ ადგილს დაეუფლა. აქტიური მონაწილეობა ჰქონდა იმერეთის რეგიონში მიწისძვრით დაზარალებული საცხოვრებელი სახლებისა და სხვა შენობა-ნაგებობების აღდგენის პროექტირებაში.
უზონი

უზონი — დანგრეული ჩამქრალი ვულკანი რუსეთში, კამჩატკის მხარეში. მოქცეულია კრონოცკის ნაკრძალის ტერიტორიაზე, ტბა კრონოცკოეს სამხრეთით. სიმაღლე 1617 მ. წარმოადგენს თანამედროვე ვულკანიზმის, მინერალ- და მადანწარმოქმნის გამოვლინების უნიკალურ რაიონს, დედამიწაზე ნავთობის ყველაზე ახალგაზრდა გამოსავლის ადგილს.

წარსულში უზონს ჰქონდა კონუსისებური ფორმა, ხოლო სიმაღლეში აღწევდა დაახლოებით 3000 მ-ს. უძლიერესი ამოფრქვევის, დანგრევისა და ჩავარდნის შედეგად ამჟამად წარმოდგენილია ვეებერთელა შუაპლეისტოცენური კალდერით, რომელიც მიეკუთვნება კამჩატკის დიდი კალდერების რიცხვს.

კალდერა განედური მიმართულებით გადაჭიმულია 12 კმ-ზე, ხოლო მერიდიანულად 9 კმ-მდე. ფართობი დაახლოებით 100 კმ². ფსკერი შედარებით ბრტყელია და მდებარეობს 650 მ-ის დონეზე. უზონის კალდერის ბორტის უმაღლესი წერტილია პიკი ბარანი. კალდერა წარმოიქმნა დაახლოებით 40 ათ. წლის წინ უზონის უძლიერესი ამოფრქვევების შედეგად. კალდერის აღმოსავლეთ ნაწილში განლაგებულია კამჩატკის ერთ-ერთი უდიდესი ჰიდროთერმული აფეთქების ძაბრი, რომელიც დაკავებულია ტბა დალნით. დასავლეთი ნაწილი დაჭაობებულია და ტბებითაა წარმოდგენილი, რომელთა შორის უდიდესია ცენტრალნოე.

1854 წელს გეოლოგმა კარლ დიტმარმა აღმოაჩინა უზონის მინერალური წყაროები. 2008 წელს დაფიქსირდა ახალი გეიზერის — მუტნის ფორმირება. უზონის კალდერა გეიზერების ხეობასთან ერთად წარმოქმნის უზონ-გეიზერნაიას ვულკანურ-ტექტონიკურ დეპრესიას.
ანრი-პიერ როშე

ანრი-პიერ როშე ( , დ. 28 მაისი, 1879, პარიზი — გ. 9 აპრილი, 1959, მიოდონი) — ფრანგი მწერალი, ჟურნალისტი და ხელოვნების კოლექციონერი.

ბიოგრაფია
ანრის მამა ადრე გარდაიცვალა, ბიჭი კი დედამ მარტო გაზარდა. სკოლის დამთავრების შემდეგ სწავლობდა პოლიტოლოგიას, თუმცა სწავლა მიატოვა. სწავლის მიტოვების შემდეგ, პარიზში სწავლობდა ფერწერასა და გრაფიკას, მაგრამ სასწავლო კურსი კვლავ არ დაამთავრა. სწავლის შეწყვეტის შემდეგ როშემ ბევრი იმოგზაურა და ტილოების და ნახატების შეგროვება დაიწყო. ამავე დროს დაკავდა ჩინური პოეზიის ფრანგულ ენაზე თარგმნით. პარიზის მხატვრულ ბოჰემას შორის პირველი მსოფლიო ომის წინა დღეს ანრი-პიერ როშეს ბევრი მეგობარი ჰყავდა, მათ შორის ზოგიერთი მოგვიანებით მსოფლიოში ცნობილი ოსტატი გახდა. მან პაბლო პიკასოს გააცნო ცნობილი ამერიკელი მეცენატი და კოლექციონერი გერტრუდ სტაინი. მოგვიანებით, როშე თან ახლავს პიკასოს ამერიკის შეერთებულ შტატებში მის პირველ მოგზაურობაში და აცნობს მას ამერიკელი ხელოვნების მოყვარულებს. როშეს მეგობრებს შორის ასევე უნდა აღვნიშნოთ მარსელ დიუშანი, კონსტანტინ ბრანკუზი, ფრენსის პიკაბია და ვოლსი. ის იყო პირველი კოლექციონერი, რომელმაც შეაგროვა ამ უკანასკნელის-ვოლსის ნახატები აკვარელით. თუმცა, მისი უახლოესი მეგობარი გერმანელი მწერალი ფრანც ჰესელი იყო. მოგვიანებით მათი მეგობრობა როშეს რომანის „' “ (1953) საფუძველი გახდა, რომლის მოტივებზეც ფრანსუა ტრიუფომ თავისი ერთ-ერთი საუკეთესო ფილმი გადაიღო.

პირველი მსოფლიო ომის დაწყებისთანავე როშე გამოცხადდა უვარგისად სამხედრო სამსახურისთვის, მაგრამ დაბეზღების შემდეგ იგი დააპატიმრეს გერმანიის სასარგებლოდ ჯაშუშობის ბრალდებით და ორი კვირა გაატარა ციხეში. დაკავების მიზეზი გახდა წერილები, რომლებიც როშემ მიიღო გერმანიიდან მეგობარ ჰესელისგან. 1916 წელს როშე ემიგრაციაში წავიდა საფრანგეთიდან შეერთებულ შტატებში, სადაც მ.დიუშანთან და ამერიკელ მხატვარ ბეატრის ვუდთან ერთად გამოსცა დადაისტური ჟურნალი „ “. ნიუ-იორკში როშე დაკავებული იყო, როგორც ხელოვნების ნიმუშების გაყიდვით, ასევე ლიტერატურული შემოქმედებით. 1916-1920 წლების პერიოდში გამოიცა მისი პირველი მოთხრობების კრებული. თუმცა მას ნამდვილი პოპულარობა სწორედ 73 წლის ასაკში დაწერილმა რომანებმა „ჟიული და ჯიმი“ და „ორი ინგლისელი ქალი და კონტინენტი“ მოუტანა, რომლთა საფუძველზეც ფ. ტრიუფომ გადაიღო მრავალი ჯილდოს მფლობელი ფილმები. რეჟისორმა მაღალი შეფასება მისცა მის შემოქმედებას და შეადარა მის ერთ-ერთ საყვარელ მწერალს, ჟან კოქტოს: ანრი-პიერ როშეში აღმოვაჩინე მწერალი, რომელიც მეჩვენებოდა კოქტოზე უფრო ძლიერიც კი, რადგან მან იმავე პოეტურ ეფექტს მიაღწია პროზაში, მაგრამ უფრო მწირი საშუალებებით: ულტრა მოკლე ფრაზები უმარტივესი, ყოველდღიური სიტყვებიდან. როშეს სტილი ისეთია, რომ მასში გრძნობა იბადება სიცარიელისგან, არარსებობისგან, ავტორის მიერ გადმოგდებული სიტყვებისგან, ანუ თავად სიჩუმისგან.“[2]

ფილმისთვის „ჯულია და ჯიმი“ გადაღებისთვის როშემ სცენარიც დაწერა, მაგრამ ფილმის პრემიერა ვერ ნახა. 1977 წელს, მწერლის გარდაცვალების შემდეგ, გამოიცა მისი რომანი „ვიქტორი“ — მარსელ დიუშანის ცხოვრებისა და მოღვაწეობის შესახებ რენე კლერის წინასიტყვაობით.
სოლომონ ფურცელაძე

სოლომონ ფურცელაძე (დ. 6 მაისი, 1890, მერეთი — გ. 20 სექტემბერი, 1956) — ქართველი პედაგოგი.

ბიოგრაფია
დაამთავრა მოსკოვის უნივერსიტეტის სიტყვიერების განყოფილება 1914 წელს.

მუშაობდა თბილისის ქართული, აგრეთვე და გიმნაზიების სიტყვიერების მასწავლებლად. 1933 წელს მუშაობა დაიწყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის რუსული ფილოლოგიის კათედრაზე. 1939-1950 წლებში ხელმძღვანელობდა ი. გოგებაშვილის სახელობის პედაგოგიურ მეცნიერებათა ინსტიტუტის რუსული ენისა და ლიტერატურის მეთოდიკების სექტორს. შეადგინა რუსული ენის ორიგინალირი სახელმძღვანელოები ქართული სკოლისათვის.
პოლიტიკური რეპრესიების მსხვერპლთა მუზეუმი (ბაქო)

პოლიტიკური რეპრესიების მსხვერპლთა მუზეუმი ბაქოში იმ შენობაშია განთავსებული, საიდანაც საბჭოთა პერიოდში რეპრესიული აპარატი იმართებოდა. აქ ჯერ საგანგებო კომისია, შემდეგ კი შინაგან საქმეთა სახალხო კომისარიატი და სახელმწიფო უშიშროების კომიტეტი ფუნქციონირებდა.

მუზეუმი 2019 წლის 24 მაისს, აზერბაიჯანის სასაზღვრო სამსახურის 100 წლის იუბილესთან დაკავშირებით გაიხსნა.

მუზეუმის ექსპოზიცია მოგვითხრობს 1920-1950-იანი წლების ტრაგიკულ მოვლენებზე, როდესაც 400,000-ზე მეტი აზერბაიჯანელი რეპრესიების მსხვერპლი გახდა. მათ შორის იყვნენ მწერლები, მეცნიერები, საზოგადო მოღვაწეები და უბრალო მოქალაქეები.

განსაკუთრებით შთამბეჭდავია მუზეუმის ინტერაქტიული ნაწილი, სადაც რეკონსტრუირებულია საკნები და დაკითხვის ოთახები. ვიზიტორებს შეუძლიათ იხილონ აუთენტური დოკუმენტები, ფოტოები და პირადი ნივთები, რომლებიც მოპოვებულია სხვადასხვა არქივიდან, მათ შორის რუსეთიდან და ყაზახეთიდან.

მუზეუმში შექმნილი ხელოვნების ნიმუშები - კომპოზიციები „რეპრესიის უფსკრული“ და „იმედის შუქი“ - სიმბოლურად იმ პერიოდის ტრაგიზმსა და ადამიანების გამძლეობას გამოხატავენ.

ეს დაწესებულება არა მხოლოდ ისტორიული მეხსიერების შენახვას ემსახურება, არამედ გვახსენებს თავისუფლების ფასსა და მისი ღირებულებების მნიშვნელობას.

პროექტი რეალიზებულია აზერბაიჯანის კულტურის სამინისტროსა და აზერბაიჯანის ისტორიის ინსტიტუტის მხარდაჭერით. მუზეუმი არა მხოლოდ მემორიალი, არამედ სამეცნიერო-საგანმანათლებლო ცენტრია.
მირზა აბუ თურაბ ახუნდზადე

მირზა აბუ თურაბ ახუნდზადე (; დ.1817, ამირჯანი – გ. 1910, ამირჯანი, ბაქო) — მეცნიერი და რელიგიური მოღვაწე, რომელმაც მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა კავკასიის ინტელექტუალურ და კულტურულ ცხოვრებაში. განსაკუთრებული ყურადღება მას თბილისის განათლებისა და საზოგადოებრივ ცხოვრებაში მონაწილეობის გამო ექცევა.

ბიოგრაფია
ახუნდზადემ ადრეული განათლება ბაქოში, მირზა ჰასიბ ქუდსის მედრესეში მიიღო, ხოლო შემდგომში მედინასა და ბაღდადში სწავლობდა. მრავალენოვანი განათლება – არაბული, სპარსული, თურქული და რუსული – მას საშუალებას აძლევდა, აქტიური ინტელექტუალური დისკუსიების მონაწილე ყოფილიყო.

ის იყო ღია მსოფლმხედველობის მქონე თეოლოგი, რომელიც ეწინააღმდეგებოდა ცრურწმენებს, რელიგიურ ფანატიზმს, დასჯის მკაცრ ფორმებს, მათ შორის თავის მოკვეთასა და ჯაჭვების გამოყენებას. სწორედ ამ შეხედულებების გამო ხშირად იდევნებოდა.

1845-1846 წლებში მირზა აბუ თურაბი ორჯერ იმყოფებოდა ტიფლისში. ეს პერიოდი მისი ცხოვრების ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი ეტაპი გახდა. ამიერკავკასიის შეიხ-ულ-ისლამმა მუჰამედალი ჰუსეინზადემ მას სასულიერო თანამდებობა შესთავაზეს, მაგრამ მან ეს წინადადება არ მიიღო.

ტიფლისში ყოფნისას ახუნდზადე ჩართული იყო ინტელექტუალურ და საზოგადოებრივ დისკუსიებში, რაც მისთვის მნიშვნელოვანი პლატფორმა აღმოჩნდა თანამედროვე განათლებისა და რელიგიური რეფორმების შესახებ აზრების გასავრცელებლად. იგი მჭიდროდ იყო დაკავშირებული იმდროინდელი ქართველი, აზერბაიჯანელი და სომეხი ინტელექტუალების წრეებთან. 1907 წელს მისი სტატია „რა მეცნიერებები გვჭირდება?“ ტიფლისში გამოიცა, რამაც დიდი დებატები გამოიწვია, განსაკუთრებით სასულიერო და საგანმანათლებლო წრეებში.

ახუნდზადე დიდი ყურადღებას უთმობდა განათლებას, განსაკუთრებით კი ქალთა განათლების საკითხს. 1901 წელს მან თავისი ქალიშვილი სასწავლებლად გაგზავნა ჰაჯი ზეინალაბდინ თაღიევის ახლად გახსნილ გოგონათა სკოლაში. გარდა ამისა, მისი ინიციატივით, სოფელ ამირჯანში პირველად გაიხსნა გოგონათა მედრესე, რაც იმდროინდელი კონტექსტისთვის საკმაოდ პროგრესული ნაბიჯი იყო.
ბადრი ყვავილაშვილი

ბადრი ყვავილაშვილი (დ. 24 ნოემბერი, 1974 - გ. 14 იანვარი, 2021) - ქართველი სპორტსმენი, ძიუდოისტი და სამბისტი, ორგზის ევროპის და მსოფლიო ჩემპიონი სამბოში, მოპოვებული აქვს მრავალი მედალი და ჯილდო. ყოველწლიურად ტარდება ბადრი ყვავილაშვილის სახელობის ტურნირი ძიუდოში.

ბიოგრაფია
ბადრი ტარიელის ძე ყვავილაშვილი დაიბადა ქალაქ რუსთავში, 1974 წლის 24 ნოემბერს, ბავშვობიდანვე აქტიურად მონაწილეობდა სპორტულ აქტივობებში, ყმაწვილობისას არის - ,,ბავშვთა ტურნირი ძიუდოში" გამარჯვებული. ახალგაზრდული ტურნირების გამარჯვებული, ახალგაზრდათა შორის ევროპის ორგზის ჩემპიონი სამბოში, მსოფლიო ჩემპიონი სამბოში. ავტოავარიის შედეგად, დაიზიანა ხერხემალი და გავლა ვეღარ შეძლო, რის გამოც ჩამოსცილდა სპორტულ საქმიანობას, ტარდებოდა და ტარდება მისი სახელობის ტურნირები ბავშვებსა და ახალგაზრდებში. 2021 წლის 14 იანვარს თირკლმის უკმარისობის შედეგად გარდაიცვალა. დაკრძალულია რუსთავში.

ქალაქ რუსთავიში არსებობს ბადრი ყვავილაშვილის მემორიალური დაფა.
პოლიტიკური რისკი

პოლიტიკური რისკი — პოლიტიკური პრობლემის ნებისმიერი დონის (დაწყებული მთელი საზოგადოების რევოლუციური გარდაქმნიდან, ცალკეული ამომრჩევლის ხმით დასრულებული) გარდაუვალ კომპონენტად მოყვება ფაქტორი, რომელიც დაკავშირებულია პოლიტიკური მოქმედების ამა თუ იმ მიმართულებით გათვლასთან.

სარისკო გადაწყვეტილებები მიღება ხდება გაურკვეველ სიტუაციებში და მათ ახასიათებთ ობიექტური პირობების და სუბიექტური მოქმედების განსაკუთრებული ურთიერთობების კომბინაცია. ასეთი გადაწყვეტილების წარმატება დამოკიდებულია არა მხოლოდ წინასწარ გათვლაზე, არამედ მტკიცე ნებასა და მოვლენების განვითარებას არჩეული ალტერნატიული გზით წარმართვის უნარზე.
რიტუალიზმი

რიტუალიზმი-
შეგუების ტიპი, როდესაც ინსტიტუციური ნორმების გამძაფრებული, უპირობო დაცვა ხდება კულტურაში არსებული მიზნების გათვალისწინების გარეშე. ასეთი მოდელი შეგვიძლია ვნახოთ, მაგალითად, ორგანიზაციის წევრის ქცევაში, რომელიც ზედმიწევნით იცავს წესებს, თითქოს ეს ერთადერთი პირობაა ორგანიზაციის არსებობისა და მისი უსაფრთხოების შენარჩუნებისთვის.

იგივე შეიძლება ითქვას მოხელეზე, რომელიც, შიშით რომ შესაძლოა დაითხოვონ ან მდგომარეობა გაუარესდეს, თავის შრომის ეფექტიანობას ამყარებს განსაზღვრულ დონეზე – არც ზრდას და არც შემცირებას აძლევს. ინდივიდი ამ შემთხვევაში უარს ამბობს ძირითად კულტურულ მიზნებზე და განირჩევა რუტინულ წესრიგთან უსაზღვრო ერთგულებით.
აზერბაიჯანის სამოქალაქო ავიაციის მუზეუმი

აზერბაიჯანის სამოქალაქო ავიაციის მუზეუმი — საავიაციო ეროვნული აკადემიის ტერიტორიაზე მდებარე მუზეუმი, რომელიც 2005 წელს გაიხსნა და მას შემდეგ მნიშვნელოვან საგანმანათლებლო კერად იქცა.

მუზეუმის კომპლექსი მრავალფეროვანი სივრცეებისგან შედგება. აქ არის როგორც თანამედროვე სასწავლო ლაბორატორიები და პილოტების საწვრთნელი ცენტრი, ასევე ისტორიული ექსპოზიციები და ჰეიდარ ალიევის სახელობის დარბაზი. განსაკუთრებით აღსანიშნავია მდიდარი ბიბლიოთეკა, რომელიც ავიაციის სფეროს უნიკალურ ლიტერატურას აერთიანებს.

მუზეუმის კოლექციაში დაცულია 10,000-ზე მეტი ექსპონატი - ისტორიული დოკუმენტები, ფოტოები, ხელნაწერები, მხატვრული ნიმუშები და პირადი ნივთები. განსაკუთრებით ფასეულია ლეგენდარული პილოტების ოჯახების მიერ გადმოცემული მემორიალური ნივთები.

საგამოფენო სივრცე, რომელიც 2008 წლიდან ფუნქციონირებს, რეგულარულად მასპინძლობს თემატურ გამოფენებს. აქ იმართება ექსპოზიციები მეორე მსოფლიო ომის გმირი მფრინავების, ყარაბაღის კონფლიქტში მონაწილე პილოტებისა და სხვა მნიშვნელოვანი ისტორიული მოვლენების შესახებ.

მუზეუმის მაღალი სტანდარტებისა და მნიშვნელოვანი წვლილის აღიარებად იქცა 2016 წელს სამოქალაქო ავიაციის სახელმწიფოთაშორისი კომიტეტის საპატიო დიპლომის მიღება.

დაწესებულება მჭიდროდ თანამშრომლობს სხვადასხვა სამეცნიერო და კულტურულ ინსტიტუციებთან, მათ შორის მეცნიერებათა აკადემიასთან, ეროვნულ არქივთან და ბიბლიოთეკებთან, რაც მის კოლექციას მუდმივად ახალი მასალებით ამდიდრებს.
მიქსტეიპი

მიქსტეიპი — თანამედროვე მუსიკალურ ინდუსტრიაში გაგებული, როგორც მუსიკალური პროექტი, რომელიც ალბომებთან ან -ებთან შედარებით ნაკლებად შეზღუდულ და თავისუფალ ფორმატს წარმოადგენს. მიქსტეიპები ხშირად აღიქმება, როგორც უფრო „დაუდევრი“ პროექტები, რომლებიც მუსიკოსებს შემოქმედებითი თავისუფლებისა და კომერციული წნეხისგან თავის დაღწევის საშუალებას აძლევს. ტერმინის პოპულარობა მნიშვნელოვნად გაიზარდა ბოლო წლებში, რაც დაკავშირებულია ცნობილი მუსიკოსების მიერ თავიანთი ნამუშევრების ამ ფორმატში გამოშვებით.

ისტორიულად, მიქსტეიპები განისაზღვრებოდა, როგორც სახლში შექმნილი მუსიკალური კომპილაციები კასეტებზე, -ებზე ან დიგიტალურ პლეილისტებზე, რაც განსაკუთრებით მნიშვნელოვანი იყო ჰიპ-ჰოპ კულტურაში. ისინი ხშირად ახალგაზრდა მუსიკოსებისთვის პლატფორმას წარმოადგენდნენ.

დღესდღეობით, ხშირად მიქსტეიპი მარკეტინგის ინსტრუმენტია, ალბომის-მზგავსი პროექტებისთვის. როგორც ინგლისური ლექსიკონი (.) აღნიშნავს, „ალბომსა და მიქსტეიპს შორის ხაზი ბუნდოვანდება“, ხოლო სტრიმინგის ლატფორმები ამ გადაწყვეტილებას თავად მუსიკოსებს უტოვებენ.
ვლადიმერ ლურსმანაშვილი

ვლადიმერ ლურსმანაშვილი (დ. 13 დეკემბერი, 1909, ჩხერი — გ. 16 ივნისი, 1987) — ქართველი სამხედრო პირი.

ბიოგრაფია
1941 წელს მობილიზაციით გაიწვიეს წითელი არმიის რიგებში. იყო დივიზიის 802-ე მსროლელი პოლკის 1-ბატალიონის მეთაურის მოადგილე პოლიტნაწილში. 1942 წლის 30 ოქტომბერს ერთ-ერთი დასახლებული პუნქტისათვის ბრძოლაში წინ წაუძღვა იერიშზე გადასულ ასეულს და ხელჩართულ ბრძოლაში დაამარცხა მტრის 24 ჯარისკაცი და ოფიცერი (სულ გაანადგურა 50-ზე მეტი ფაშისტი ჯარისკაცი), რისთვისაც მიენიჭა საბჭოთა კავშირის გმირის წოდება. 1964 წლიდან იყო პოლკოვნიკი.

ჯილდოები
1942 - საბჭოთა კავშირის გმირი
წითელი ვარსკვლავის ორდენი (2 ორდენი)
ლენინის ორდენი
გაბრიელ ასლანიშვილი

გაბრიელ ასლანიშვილი, (1860, ქუთაისი; — 1931) — ქართველი საეკლესიო მოღვაწე, კათოლიკე მღვდელი.

ბიოგრაფია
პირველდაწყებითი განათლება მიიღო შინ, სწავლობდა კონსტანტინოპოლში, მონტობანში. მიიღო სასულიერო განათლება. ფლობდა ფრანგულ, რუსულ და სხვა ენებს. 1890 წელს მღვდლად ეკურთხა სარატოვში. მსახურობდა მოზდოკში, ქუთაისში, გორსა და როსტოვში. ყველგან ცდილობდა თავისი სამსახური ხალხის სასიკეთო მოღვაწეობით აღენიშნა და ქართველთა განათლება-განვითარებას ყველა ღონისძიებით უწყობდა ხელს. ქუთაისის სამრევლო სკოლის პროგრამა ისე შეცვალა, რომ სკოლის მოწაფეები პირდაპირ ქუთაისის კლასიკურ გიმნაზიაში ახერხებდნენ შესვლას. გიმნაზიაში რამდენიმე სტიპენდია დააარსა ქუთაისის კათოლიკე მრევლს შორის შეგროვილი ფულით, გორში სამსახურის დროს ეკლესიას შენობები მოუმატა, მამულების საქმე მოაწესრიგა, უმამულო გლეხები უდიდან გორში - საბატონო და საეკლესიო მამულებზე დაასახლა და ერთის მხრივ გორის მრევლი გაზარდა და მეორეს მხრივ გაჭირვებულ ხალხს დაეხმარა. ამისთვის საჭირო ფული თვითონ მოკრიბა და გლეხებს გადასცა. დონ გაბრიელ ასლანიშვილი ქართველ კათოლიკეთა შესახებ „ცნობის ფურცელში“ წერდა წერილებს. ფრანგულიდან თარგმნა საყმაწვილო კომედიები - „შალვა ანუ მტკიცე პირობა“ (ტფ.,1904), შეადგინა „ახალი ქართული ლოცვის წიგნი“ და სხვ.
ნიკოლოზ ჩაჩიკაშვილი

ნიკოლოზ ჩაჩიკაშვილი (გ. 1810) — ქართველი მწიგნობარი.

ბიოგრაფია
მოღვაწეობდა - საუკუნეში. გადაწერილი აქვს უმეტესად სასულიერო შინაარსის წიგნები: კურთხევანი, 1758 წლისა (ხელნაწერთა ინსტიტუტი, - 1465), თვეთა მეტყველება 1802 წლისა (-1321); კურთხევანი 1760 წლისა (-465); აგრეთვე საერო შინაარსის წიგნები: მსოფლიო ისტორია 1769 წლისა (-657), წიგნი ისტორია-ზნეობრივი არაკების კრებული, 1793 წლისა (-1168). 1774-1779 წლებში შეადგინა და თავისი ხელით გადაწერა სადევგმირო და სამიჯნურო თხზულებების (შაჰნამე, ბაამიანი, ყარამანიანი, ბარამიანი, ბარამგურიანი, ჩარდარვიშიანი, თამარიანი და სხვ.) დიდი კრებული (-858, 860, 999) წერდა მხედრულად და ნუსხურად. იმ დროისათვის ცნობილი გადამწერები იყვნენ მისი ვაჟებიც: კორნილიე ანუ კორნილიოსი და თომა.

იყო კათოლიკე, რის გამოც დევნიდნენ.