კვიპროსელი ქალები

კვიპროსელ ქალებზე დიდი გავლენა იქონია მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ მომხდარმა ცვლილებებმა, რადგან მათ მოიპოვეს წვდომა განათლების მისაღებაზე და უფრო მეტად ჩაერთვნენ ეროვნულ სამუშაო ძალაში. კვიპროსელმა ქალებმა დიდ წინსვლას მიაღწიეს თავიანთ საზოგადოებაში, როგორც განათლების, ისე დასაქმების, ასევე პოლიტიკური მონაწილეობის გაზრდის კუთხით.

მოსახლეობა
 -ის მიხედვით, 2014 წელს კვიპროსის მოსახლეობა იყო 1,153,058, მათ შორის ქალები შეადგენენ კვიპროსის მთლიანი მოსახლეობის 48,944%-ს.

ისტორია
ჯერ კიდევ 1990-იანი წლების დასაწყისში კვიპროსელ ქალებს კვლავ ავიწროვებდნენ ოჯახის ღირსების დაცვის მოთხოვნებით. ტრადიციულად, ქალის მოვალეობა იყო, თავი დაეცვა სექსუალური ქმედების შესახებ ყოველგვარი ბრალდებებისგან. 1970-იანი წლების შუა პერიოდში ფერმერთა საზოგადოებაში ჩატარებულმა კვლევამ აჩვენა, რომ ქალები მაინც უნდა მორიდებოდნენ მამაკაცებთან სოციალურ კონტაქტს, რომელიც შეიძლება განმარტებულიყო, როგორც სექსუალური კონტექსტი. მიიჩნეოდა,რომ მამაკაცის მიმართ გამოვლენილი სურვილი ცუდად აისახებოდა ქალის ღირსებაზე და ქალიშვილობა, ბევრმა სოფლის მცხოვრებმა, როგორც ქალმა, ისე მამაკაცმა, ქორწინების შესაძლებლობის წინაპირობად მიიჩნია. ოჯახის პატივი, ანუ მისი მამრობითი სქესის წევრების თვითშეფასება, დამოკიდებული იყო მისი ოჯახის წევრი ქალების სექსუალურ მოკრძალებასა და სათნოებაზე. ეს ტრადიციული შეხედულებები გარკვეულწილად შესუსტდა ბოლო ათწლეულების განმავლობაში, განსაკუთრებით ქალაქებში, მაგრამ ჯერ კიდევ იყო გავრცელებული 1990-იანი წლების დასაწყისში. 1990-იანი წლების დასაწყისში კვიპროსის ბერძნული საზოგადოების კონსერვატიული ბუნების კიდევ ერთი მაჩვენებელი იყო ის, რომ ფემინისტური მოძრაობა კვიპროსში ხშირად ხდებოდა ორივე სქესის დაცინვის სამიზნე. თუმცა, ქალთა მზარდი ეკონომიკური დამოუკიდებლობა, გახდა ძალა მოსახლეობის ყველა სეგმენტის განთავისუფლებისთვის.

განათლება
1859 წელს დაარსდა ლიმასოლის გოგონათა სკოლა, პირველი სკოლა გოგონებისთვის და მისმა დირექტორმა, პოლიქსენია ლოიზიასმა, დაიწყო ქალთა განათლების ხელშეწყობის სესახებ ბრძოლა საჯარო დებატებში, ასევე მასწავლებლებისთვის კურსების დაარსება და ქალებისთვის შესაძლებლობის მოპოვება, რათა მიეღოთ საუნივერსიტეტო განათლება საზღვარგარეთ, სანამ ეს შესაძლებელი გახდებოდა კვიპროსზე. 1895 წელს, ქალებს გარანტირებული ჰქონდათ სწავლისა და მუშაობის უფლება საჯარო განათლების სისტემაში 1923 წელს მიღებული განათლების კანონის საფუძველზე, ხოლო უმაღლესი საშუალო განათლება საჯარო გახდა.

მე-20 საუკუნის დასაწყისში გოგონებისა და ვაჟების თანაფარდობა, რომლებიც დაწყებით სკოლაში სწავლობდნენ, იყო ერთი სამზე. 1960-1985 წლებში ქალთა მონაწილეობა სამუშაო ძალაში მხოლოდ ოდნავ გაიზარდა, 40,8%-დან 42,2%-მდე. თუმცა, ქალების სამუშაო ადგილი, მკვეთრად შეიცვალა. ქალაქებში ქალთა წილი 22%-დან 41%-მდე გაიზარდა, ხოლო სოფლის სამუშაო ძალაში მათი წილი 51%-დან 44.4%-მდე დაეცა. სოფლად კლება გამოწვეული იყო სასოფლო-სამეურნეო სამუშაოებიდან, სადაც ქალების წვლილი ყოველთვის სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანი იყო, ურბანულ პროფესიებზე დასაქმებაზე გადასვლამ.

1931 წლის მაისში პოლიტიკოსმა კირიაკოს როსიდესმა შესთავაზა ქალთა საარჩევნო უფლების შემოღება საკანონმდებლო საბჭოში, ამტკიცებდა, რომ ქალები იხდიან გადასახადებს, და ქვეყნების (დასავლური) უმეტესობამ უკვე გაატარა ასეთი რეფორმა, მაგრამ მამაკაცმა პოლიტიკოსებმა მის წინააღმდეგ მისცეს ხმა, ამტკიცებდნენ, რომ იმ დროისთვის ყველა მამაკაცსაც კი არ ჰქონდა ხმის მიცემის უფლება. მომდევნო წელს ბრიტანელებმა დაშალეს კვიპროსის საკანონმდებლო საბჭო და საკითხი შეჩერდა.

1994 წელს კვიპროსმა ცოლ-ქმრული გაუპატიურება უკანონო გახადა.