მეირიდ მაგუაირი

მეირიდ მაგუაირი, მეირიდ კორიგან მაგუაირი, (; ქალიშვილობის გვარი: კორიგანი, ; დ. 27 იანვარი, 1944, ბელფასტი, ჩრდილოეთი ირლანდია) — ჩრდილოირლანდიელი მშვიდობის აქტივისტი. 1970-იან წლებში ბეთი უილიამსთან და კიარან მაკკეონთან ერთად ხელმძღვანელობდა სამოქალაქო საზოგადოება „მშვიდობის ხალხს“, რომლის მიზანი იყო ჩრდილოეთ ირლანდიაში კონფესიური დაპირისპირების შეჩერება. 1976 წელს უილიამსთან ერთად მიიღო ნობელის პრემია მშვიდობის დარგში.

ბიოგრაფია
მეირიდ კორიგანი დაიბადა ბელფასტის ღარიბ კათოლიკურ ოჯახში 1944 წელს. ახალგაზრდობაში მუშაობდა მდივნად. ამათანავე, იგი იყო კათოლიკური საქველმოქმედო საზოგადოების, „მარიამის ლეგიონის“ და მოხალისედ მუშაობდა ბავშვებთან და მოზარდებთან ბელფასტის კათოლიკურ უბნებში. უფრო აქტიურ საზოგადოებრივ ცხოვრებაში 1976 წლის აგვისტოში ჩაება მას შემდეგ, რაც გახდა საკუთარი დისშვილების ტრაგიკული დაღუპვის თვითმხილველი: ბრიტანელმა ჯარისკაცმა ესროლა ირლანდიური რესპუბლიკური არმიის ავტომანქანით მოძრავ მებრძოლს, რის შემდეგაც მანქანამ კონტროლი დაკარგა და სამი ბავშვი იმსხვერპლა. შემთხვევას შეესწრო ასევე ბეთი უილიამსი. რამდენიმე დღეში ორივე ქალბატონი უკვე აქტიურად ავრცელებდა პეტიციებს, აგროვებდა ხელმოწერებს და კონფესიურ ნიადაგზე ძალადობის შეწყვეტისკენ მოუწოდებდა. ამ საქმიანობამ კორიგანი და ვილიამსი ერთმანეთს დააკავშირა. მათ ერთად სამოქალაქო საზოგადოება „ქალები მშვიდობისთვის“ დააარსეს, მასში ათასობით პროტესტანტი და კათოლიკე გააერთიანეს და ჩრდილოეთ ირლანდიაში კონფლიქტის დასრულებისთვის დაიწყეს ბრძოლა. ორგანიზაციას მალე ეწოდა „მშვიდობის ხალხის საზოგადოება“ . მათ შეურთდა ჟურნალისტი კიარან მაკკეონი, რომელმაც შექმნა საზოგადოების დეკლარაცია და მოაწყო მანიფესტაცია მის მხარდასაჭერად. იმავე წელს უილიამსი და მაგუაირი დაჯილდოვდნენ მშვიდობის დარგში ნობელის პრემიით (გადაეცათ 1977 წელს). კორიგანის, უილიამსის და მისი თანამებრძოლების წარმოდგენით, მიზნის მიღწევა „ქვემოდან“, მშვიდობის იდეის გარშემო ხალხის მასების დარაზმვით იყო შესაძლებელი. სამშვიდობო მოძრაობაში მონაწილეობდნენ როგორც პროტესტანტული, ასევე კათოლიკური თემის წარმომადგენლები, რომლებიც ერთიანდებოდნენ სკოლებში, უბნებში, სპორტულ კლუბებში. გარდა ამისა, ორგანიზაცია პატიმრების ოჯახების წევრებს საპყრობილეების მოსანახულებლად ავტობუსით ემსახურებოდა.

1978 წელს შიდა უთანხმოებისა და კათოლიკური და პროტესტანტული თემების ექსტრემისტი წარმომადგენლების მიერ საბოტაჟის შედეგად ჩრდილოეთ ირლანდიის სამშვიდობო მოძრაობა თანდათან დაიშალა. ვილიამსი „მშვიდობის ხალხის საზოგადოებას“ 1980 წელს გამოეთიშა, მაგრამ კორიგანს ორგანიზაციის რწმენა არ დაუკარგავს, მის აქტიურ წევრად დარჩა და საპატიო პრეზიდენტად იქნა არჩეული. 1981 წელს ის ცოლად გაჰყვა თავისი დის ქვრივ ქმარს, ჯეკი მაგუაირს (მანამდე მეირიდის დამ, გარდაცვლილი ბავშვების დედამ ახალ ზელანდიაში სიცოცხლე თვითმკვლელობით დაასრულა). 2006 წელს მეირიდ კორიგან მაგუაირმა ნობელის პრემიის ლაურეატებთან — ბეთი უილიამსთან, შირინ ებადისთან, ჯოდი უილიამსთან, ვანგარი მაატაისთან და რიგობერტა მენჩუსთან ერთად დააარსა „ნობელიანტ ქალთა ინიციატივა“, რომლის მიზანია მსოფლიოში სამართლიანობის, მშვიდობისა და თანასწორობისთვის მებრძოლ ქალთა მხარდაჭერა. ის ასეე ცნობილია პალესტინელების მხარდამჭერი აქციებით; კერძოდ, გამოდიოდა ისრაელის მიერ ღაზას სექტორის ბლოკადის წინააღმდეგ, რის გამოც რამდენჯერმე იყო დეპორტირებული ისრაელიდან. მონაწილეობა აქვს მიღებული არაერთ საერთაშორისო საქველმოქმედო აქციაში, უფლებადამცველი ორგანიზაციების მუშაობაში; შეხვედრია მსოფლიოს წამყვან რელიგიურ და პოლიტიკურ ლიდერებს. მაგუაირი 14 წლამდე დადიოდა წმინდა ვინსენტის კერძო კათოლიკურ დაწყებით სკოლაში. ამის შემდეგ მის ოჯახს აღარ შეეძლო მისი სწავლის საფასურის გადახდა. ამის გამო მეირიდი გარკვეული დროის განმავლობაში ძიძად მუშაობდა კათოლიკურ საზოგადოებრივ ცენტრში. ამით მან შეძლო დაეზოგა საკმარისი თანხა, რათა გორდონის კომერციულ კოლეჯში, ბიზნესის კურსზე ჩარიცხულიყო. მან 16 წლის ასაკში დაიწყო მუშაობა ბუღალტრის თანაშემწის თანამდებობაზე, ადგილობრივ ქარხანაში. იგი ნებაყოფლობით, რეგულარულად მსახურობდა მოხალისედ კათოლიკური საქველმოქმედო საზოგადოების, „მარიამის ლეგიონში“ , ატარებდა საღამოებს და შაბათ-კვირას ბავშვებთან მუშაობაში და ლონგ კეშის ციხეში პატიმრებსაც სტუმრობდა. როდესაც იგი 21 წლის იყო, დაიწყო მუშაობა გინესის ლუდის ქარხანაში მდივნად, სადაც ის მუშაობდა 1976 წლის დეკემბრამდე.

ჩრდილოირლანდიური სამშვიდობო მოძრაობა (1976–1980)
მაგუაირი აქტიურად ჩაერთო ჩრდილოეთ ირლანდიის სამშვიდობო მოძრაობაში მას შემდეგ, რაც მისი დის, ენ მაგუაირის სამი შვილის სიკვდილის თვითმხილველი გახდა; ირლანდიის დროებითი რესპუბლიკური არმიის გაქცეული მებრძოლები დენი ლენონი და მისი თანამზრახველი ჯონ ჩილინგვორტი, გაქცევისას შენიშნეს ბრიტანელმა ჯარისკაცებმა. მათ ისინი შეიარაღებულად ჩათვალეს და ცეცხლი გაუხსნეს. დენი ლენონი ადგილზევე გარდაიცვალა, ხოლო ჩილინგვორტი მძიმედ დაიჭრა. მანქანას ლენონი მართავდა, მისი სიკვდილის შემდეგ მანქანამ კონტროლი დაკარგა და შეეეჯახა ენ მაგუაირს და მის სამ შვილს, რომლებიც საყიდლებზე იმყოფებოდნენ.

შემთხვევას ასევე შეესწრო ბეთი უილიამსი. მომდევნო დღეებში მან დაიწყო ხელმოწერების შეგროვება პროტესტანტებისა და კათოლიკეების სამშვიდობო შუამდგომლობისთვის და შეძლო 200 ქალის შეკრება ბელფასტში სამშვიდობო მოძრაობისთვის. მსვლელობამ გაიარა მეირიდ მაგუაირის (მაშინ მეირიდ კორიგანი) სახლის მახლობლად, რომელიც შეუერთდა მსვლეოობას. ამრიგად, ის და უილიამსი გახდნენ ,,პრაქტიკულად სპონტანური მასობრივი მოძრაობის ერთობლივი ლიდერები“.

მომდევნო მარშმა, 10,000 პროტესტანტი და კათოლიკე ქალი გააერთიანა. მსვლელობის მონაწილეებს, მათ შორის მაგუაიერსა და უილიამსს, ირლანდიის რესპუბლიკური არმიის წევრები ფიზიკურად დაესხნენ თავს. თვის ბოლოს მაგუაირმა და უილიამსმა ბელფასტის ქუჩებში 35,000 ადამიანი გამოიყვანეს, რომლებიც რესპუბლიკურ და ლოიალისტურ დაჯგუფებებს შორის მშვიდობის შეთანხმებას ითხოვდნენ. ამ მოძრაობამ თავდაპირველად მიიღო "ქალები მშვიდობისათვის"- სახელი, შემდგომ შეიცვალა და გახდა „საზოგადოება მშვიდობიანი ხალხისთვის“ , ან უბრალოდ „მშვიდობის ხალხი“. ამ დროს შეუერთდა მათ ირლანდიის პრეს-კორესპონდენტი სიარან მაკქიოუნი. იმ დროისთვის გაბატონებული სიტუაციისგან განსხვავებით, მაგუარი დარწმუნებული იყო, რომ ძალადობის დასრულების ყველაზე ეფექტური გზა იყო არა ისევ ძალადობა, არამედ ხელახალი განათლება. ორგანიზაციამ გამოაქვეყნა ორკვირიანი ნაშრომი „მშვიდობა მშვიდობით“ და პატიმართა ოჯახებისთვის უზრუნველყო ავტობუსით მგზავრობა, ბელფასტის ციხეებიდან და იქამდე. 1977 წელს მან და ბეთი უილიამსმა მიიღეს ნობელის პრემია მშვიდობის დარგში, 1976 წელს გაწეული ძალისხმევისთვის. მეირიდი იმ დროს, 32 წლის ასაკში იყო ნობელის მშვიდობის პრემიის ყველაზე ახალგაზრდა ლაურეატი, მანამ, სანამ მალალა იუსაფზაი 2014 წელს ამავე პრემიით დაჯილდოვდებოდა.

ნობელის პრემიის შემდეგ (1980 წლიდან - დღემდე)
მიუხედავად იმისა, რომ ბეტი უილიამსი გადადგა „მშვიდობის ხალხის“ თანამდებობიდან 1980 წელს, მაგუაირმა დღემდე განაგრძო ორგანიზაციაში მოღვაწეობა და გახდა ორგანიზაციის საპატიო პრეზიდენტი. მას შემდეგ მან უფრო გლობალური დღის წესრიგი შეიძინა და მთელი მსოფლიოს მასშტაბით სოციალური და პოლიტიკური საკითხების ფართო სპექტრს განიხილავს.

1980 წლის იანვარში, 1976 წლის ინციდენტში შვილების დაკარგვის გამო დეპრესიასთან ხანგრძლივი ბრძოლის შემდეგ, მეირიდის დამ, ენმა თავი მოიკლა. წელიწადნახევრის შემდეგ, 1981 წლის სექტემბერში, მეირიდმა იქორწინა ჯეკი მაგუაირზე, რომელიც მისი გარდაცვლილი დის ქვრივი იყო. მას ჰყავს სამი გერი და ორი საკუთარი შვილი, ჯონ ფრენსისი (დ. 1982) და ლუკა (დ. 1984).

1981 წელს მეგუაირმა დააფუძნა იუსტიციის ადმინისტრაციასთან არსებული კომიტეტი, ნონსექტარული ორგანიზაცია, რომელიც ადამიანის უფლებების დაცვას ემსახურება.

იგი არის ჯგუფის „თანმიმდევრული ცხოვრების ეთიკის“ წევრი, რომელიც ეწინააღმდეგება აბორტს, სიკვდილით დასჯას და ევთანაზიას.

მაგუაირი მონაწილეობდა რიგ კამპანიებში მთელი მსოფლიოს პოლიტპატიმრების სახელით. 1993 წელს მან და ნობელის მშვიდობის პრემიის კიდევ 6-მა ლაურეატმა, წარუმატებლად სცადა ტაილანდიდან მიანმარში შესვლა, რითაც პროტესტი გამოხატა ოპოზიციის ლიდერის, აუნ სან სუ ჩის გაჭიანურებული პატიმრობის შესახებ. იგი პირველი ხელმომწერი იყო 2008 წლის პეტიციაზე, რომელიც თურქეთს მოუწოდებდა შეეწყვიტა ქურთების ლიდერის, აბდულა ოჯალანის წამება. 2010 წლის ოქტომბერში მან ხელი მოაწერა პეტიციას, სადაც ჩინეთს მოუწოდებდა ნობელის პრემიის ლაურეატის, ლაუ სიაობოს გათავისუფლების შესახებ შინაპატიმრობიდან.

მაგუაირი 2003 წელს შეირჩა საერთაშორისო კოალიციის ათწლეულის საპატიო საბჭოში, ეროვნული და საერთაშორისო ჯგუფების კოალიციაში, რომელსაც თავმჯდომარეობდა კრისტიან რენუ. კოალიციის მიზანი იყო გაეროს რომლის მიზანი იყო გაეროს 1998 წლის ხედვის პოპულარიზაცია, რომელიც ოცდამეერთე საუკუნის პირველ ათწლეულს, როგორც მსოფლიოს ბავშვებისთვის მშვიდობისა და ძალადობისგან თავის შეკავების კულტურის ხელშეწყობის საერთაშორისო ათწლეულს, გულისხმობდა.

მაგუაიერმა მხარი დაუჭირა მოძრაობას „ოკუპაცია“ და „“– ის დამფუძნებელ ჯულიან ასანჟს აღწერს, როგორც „ძალიან მამაცს“. მან ასევე შეაქო ჩელსი მენინგი სიტყვებით: „მე ვფიქრობ, რომ ისინი ძალიან გაბედულები იყვნენ სიმართლის თქმისას“, - თქვა მან და დასძინა, რომ "ამერიკის მთავრობამ და ნატომ გაანადგურეს ერაყი და ავღანეთი. მათი შემდეგი სამიზნეები იქნება სირია და ირანი“.

2006 წელს მეირიდ კორიგან მაგუაირმა ნობელის პრემიის ლაურეატებთან — ბეთი უილიამსთან, შირინ ებადისთან, ჯოდი უილიამსთან, ვანგარი მაატაისთან და რიგობერტა მენჩუსთან ერთად დააარსა „ნობელიანტ ქალთა ინიციატივა“, რომლის მიზანია მსოფლიოში სამართლიანობის, მშვიდობისა და თანასწორობისთვის მებრძოლ ქალთა მხარდაჭერა.

მაგუაირი მუშაობს სხვადასსხვა ეკლესიურ და რელიგიურ ორგანიზაციებთან და არის მშვიდობის საერთაშორისო საბჭოს მრჩეველი. იგი ასევე არის მეთოდისტური სასულიერო კოლეჯის და ჩრდილოეთ ირლანდიის ინტეგრირებული განათლების საბჭოს მფარველი.

მეირიდმა 2019 წელს მიიღო წლის „/“ ჯილდო ჟურნალისტებისთვის, მამხილებლებისთვის და ინფორმაციის უფლების დამცველისთვის, ჯულიან ასანჟის სახელით, რომელიც იმ დროს გაერთიანებულ სამეფოს ჰყავდა ციხეში.

შეერთებული შტატები
მეირიდ მაგუაირი არის აშშ-ს და ბრიტანეთის პოლიტიკის აშკარა კრიტიკოსი ახლო აღმოსავლეთში, განსაკუთრებით ერაყსა და ავღანეთში. მან პირადად გააკრიტიკა აშშ-ს პრეზიდენტის, ბარაკ ობამას ხელმძღვანელობა. მისმა აქტიურობამ აშშ-ში პერიოდულად მოუტანა კანონთან დაპირისპირება.

მას შემდეგ, რაც გაიგო, რომ 2012 წლის ნობელის სამიტს ჩიკაგოში, მასპინძლობდა აშშ-ს სახელმწიფო დეპარტამენტი, მან წასვლა გადაიფქრა და დასძნა: „ჩემი აზრით, ნობელის მშვიდობის ლაურეატებს არ უნდა უმასპინძლოს სახელმწიფო დეპარტამენტმა, რომელიც ომს განაგრძობს, მათ ხაზი უნდა გაუსვან ძირითად სამოქალაქო თავისუფლებას და ადამიანის უფლებებს, საერთაშორისო სამართალს და შემდეგ ისაუბრონ ახალგაზრდებზე და მშვიდობაზე. ეს არის ორმაგი სტანდარტი.“

მაგუაირმა 2013 წლის ინტერვიუში თქვა, რომ მისი 2003 წელს 40-დღიანი შიმშილობისა და თეთრი სახლის წინ დაკავების შემდეგ: „როდესაც ახლა ამერიკაში ჩამოვდივარ, ყოველთვის მეკითხებიან, თუ რა წარმომავლობის ვარ“.

2015 წელს, მაგუაირმა ისაუბრა „ “-ს სხდომაზე ინტერვიუში, სახელწოდებით "არა ძალადობას, კი დიალოგს", რომელშიც მონაწილეობდნენ ნობელის პრემიის კიდევ ორი ​​ლაურეატი, ჯოდი უილიამსი და ლეიმა გბოვი. მაგუირმა განიხილა სურვილი "დასრულდეს მილიტარიზმი და ომი და დამყარდეს მშვიდობა და საერთაშორისო სამართალი, ადამიანის უფლებები და დემოკრატია".

ერაყი და ავღანეთი
მეირიდ მაგუაირი გამოთქვამს მკაცრ უკმაყოფილებას გაეროს მიერ ერაყის წინააღმდეგ დაწესებულ სანქციებზე, რასაც, ზოგიერთის აზრით, ასობით ათასი მშვიდობიანი ადამიანი ემსხვერპლა. იგი მათ „უსამართლო და არაადამიანურს“ უწოდებს, ასევე „ახალი ტიპის ბომბს“ და „კიდევ უფრო სასტიკ იარაღს“. 1999 წლის მარტში არგენტინელ კოლეგასთან, ადოლფო პერეზ ესკიველთან ერთად ბაღდადში ვიზიტის დროს, მაგუაირმა მოუწოდა მაშინდელ აშშ-ს პრეზიდენტს ბილ კლინტონსა და ბრიტანეთის პრემიერ მინისტრს- ტონი ბლერს, რომ დასრულებულიყო ერაყის დაბომბვა და გაეროს სანქციის გაუქმების ნებართვა ითხოვა. „მე მინახავს ბავშვები, რომლებიც მათ გვერდით დედებთან ერთად იღუპებოდნენ და ვერაფერს აკეთებდნენ“, - თქვა მაგუაირმა. „ისინი არ არიან ჯარისკაცები“.

2001 წლის სექტემბერში ალ-კაიდას შეერთებულ შტატებზე თავდასხმების შედეგად, როდესაც გაირკვა, რომ აშშ სამაგიეროს გადახდას აპირებს და ავღანეთში ჯარებს განათავსებს, მაგუაირმა მოაწყო კამპანია მოსალოდნელი ომის წინააღმდეგ. ინდოეთში იგი აცხადებდა, რომ ლაშქრობდა ასობით ათასი ინდოელი ადამიანი, რომლებიც მშვიდობისკენ მიდიოდნენ. ნიუ-იორკში, როგორც ცნობილია, მაგუაირი 10 000 დემონსტრანტთან ერთად მიდიოდა, სავარაუდოდ 9/11 დაღუპულთა ოჯახებიც მათ შორის, როცა აშშ-ს საომარი თვითმფრინავები უკვე მიდიოდნენ ავღანეთში თალიბანის სამიზნეების დასალაშქრად.

2003 წლის მარტის ერაყში შეჭრის პერიოდში, მეირიდ მაგუაირი აქტიურად აწარმოებს კამპანიას მოსალოდნელი საომარი მოქმედებების წინააღმდეგ. 2002 წლის აგვისტოში, დუბლინში, ირლანდიაში, ომის რეზისტენტთა 23-ე საერთაშორისო კონფერენციაზე გამოსვლის შემდეგ, მაგუაირმა მოუწოდა ირლანდიის მთავრობას შეწინააღმდეგებოდა ერაყის ომს - „ყველა ევროპულ და მსოფლიო ფორუმზე, რომლის მონაწილეებიც არიან“. 2003 წლის 17 მარტს, წმინდა პატრიკის დღეს, მაგუაირმა გააპროტესტა ომი გაეროს შტაბბინასთან, სხვა აქტივისტებთან, მათ შორის ფრიდა ბერიგანთან ერთად. 19 მარტს, მაგუაირმა სიტყვით მიმართა 300 კაციან აუდიტორიას სირაკუზის ნიუ-იორკის „ “ კოლეჯის სამლოცველოში: „არმიები მასობრივი განადგურების ყველა მოწინავე იარაღით უდგებიან ერაყელ ხალხს, რომელთაც არაფერი აქვთ“, - უთხრა მან ხალხს. „ეს უსამართლობაა“. დაახლოებით ამ დროს, მაგუაირმა დაიწყო 40-დღიანი მარხვა (მხოლოდ წყლით) თეთრი სახლის წინ, რომელსაც შეუერთდნენ „ “- ის წევრები და ქრისტიანული ეკლესიის ლიდერები. მომდევნო დღეებში ომის დაწყებისთანავე, მაგუაირმა ერაყში შეჭრა შეაფასა როგორც „მიმდინარე, სამარცხვინო ხოცვა“. „ყოველდღიურად ვსხედვართ, მექას წინაშე ვდგავართ, ვუყურებთ ერაყში მუსლიმი და-ძმების მიმართ ძალადობას და ალლაჰს პატიებას ვთხოვთ“- თქვა მან 31 მარტს პრესისთვის გაკეთებულ განცხადებაში. მოგვიანებით, მაგუაირი აღნიშნავდა, რომ აშშ-ს მედიამ დაამახინჯა ამბები ერაყიდან და რომ ერაყის ომი განხორციელდა ამერიკული „ეკონომიკური და სამხედრო ინტერესების“ შესაბამისად. 2006 წლის თებერვალში მან გამოთქვა სურვილი, რომ ჯორჯ ბუში და ტონი ბლერი „პასუხს აგებენ სამყაროს ომში უკანონოდ წაყვანისთვის და კაცობრიობის წინააღმდეგ სამხედრო დანაშაულებისთვის“. 2006 . " ".

ბარაკ ობამას კრიტიკა
მაგუაირმა იმედგაცრუება გამოთქვა, აშშ-ს პრეზიდენტის, ბარაკ ობამას 2009 წლის ნობელის პრემიის ლაურეატის გამარჯვებულად არჩევის გამო. „მათი თქმით, ეს არის მისი განსაკუთრებული მცდელობა საერთაშორისო დიპლომატიის განმტკიცებისა და ხალხებს შორის თანამშრომლობისთვის“, - თქვა მან, „და მაინც ის აგრძელებს მილიტარიზმისა და ავღანეთის ოკუპაციის პოლიტიკას, კონფლიქტის ყველა მხარესთან დიალოგისა და მოლაპარაკებების ნაცვლად. [...] ამ ჯილდოს მინიჭება მსოფლიოს ყველაზე მილიტარიზებული ქვეყნის ლიდერისთვის, რომელმაც ადამიანის ოჯახი თავისი ნების საწინააღმდეგოდ წაიყვანა ომში, მსოფლიოს ბევრმა ადამიანმა სამართლიანად შეაფასა, როგორც ჯილდო მისი ქვეყნის აგრესიისთვის და ბატონობისთვის“.

2008 წელს აშშ-ში ვიზიტის დროს, დალაი ლამასთან შეხვედრაზე უარის თქმის შემდეგ, გრაფიკთან შეუთავსებლობის მიზეზით ობამამ უარი თქვა ტიბეტის გადასახლებულ სულიერ ლიდერთან შეხვედრაზე 2009 წელს. მაგუაირმა დაგმო ეს და აღნიშნა, რომ ობამამ შეხვედრაზე განზრახ თქვა უარი. ამ ფაქტს მან „შემზარავი“ უწოდა.

2010 წლის დეკემბერში, ბერლინში კარლ ფონ ოსეცკის მედლის დაჯილდოების ცერემონიალზე სიტყვით გამოსვლისას, მაგუაირმა დააკისრა სისხლის სამართლის პასუხისმგებლობა პრეზიდენტ ობამას საერთაშორისო სამართლის დარღვევის გამო. „როდესაც პრეზიდენტი ობამა ამბობს, რომ მას სურს სამყაროს დანახვა ბირთვული იარაღის გარეშე და ამბობს, ირანისა და მათი სავარაუდო ბირთვული იარაღის ამბიციებთან დაკავშირებით, რომ „ყველა ვარიანტი მაგიდაზეა“, ეს აშკარად წარმოადგენს ბირთვული იარაღის გამოყენების საფრთხეს, 1945 წლის 8 აგვისტოს ნიურნბერგის ქარტიაში ნათქვამია, რომ ბირთვული იარაღის მუქარა ან გამოყენება კრიმინალურია, ამიტომ ბირთვული იარაღის მფლობელი ცხრა სახელმწიფოს ოფიციალური პირები, რომლებიც ინარჩუნებენ და იყენებენ ბირთვულ იარაღს, ქმნიან საფრთხეს, სჩადიან დანაშაულს და არღვევენ საერთაშორისო სამართალს”- აღნიშნა მან.

კანონთან დაპირისპირება
მეირიდ მაგუაირი ორჯერ დააპატიმრეს შეერთებულ შტატებში. 2003 წლის 17 მარტს იგი დააკავეს გაეროს შტაბბინასთან ნიუ-იორკში, ერაყის ომის წინააღმდეგ პროტესტის დროს. იმავე თვის ბოლოს, 27 მარტს, ის იყო ერთ-ერთი იმ 65 ანტი-ომის მომიტინგეებთაგან, რომლებიც პოლიციამ დააკავა თეთრი სახლის მახლობლად, უსაფრთხოების ბარიკადში შეღწევის მცდელობის შემდეგ.

2009 წლის მაისში, გვატემალაში ვიზიტის შემდეგ, მაგუაირი საემიგრაციო ხელისუფლებამ რამდენიმე საათის განმავლობაში ტეხასის ჰიუსტონის აეროპორტში დააკავა. ამ დროის განმავლობაში იგი დაკითხეს და თითის ანაბეჭდები აუღეს. „ისინი დაჟინებით მოითხოვდნენ, რომ შემევსო საემიგრაციო ფორმა, სადაც ვაღიარებდი დანაშაულებრივ საქმიანობას“, - განმარტა მან. იმავე წლის ივლისის ბოლოს, მაგუაირი კვლავ დააკავა საიმიგრაციო ხელისუფლებამ, ამჯერად ვირჯინიის შტატის დულესის საერთაშორისო აეროპორტში, როდესაც იგი ირლანდიიდან ახალი მექსიკისკენ მიმავალ კოლეგასთან ჯოდი უილიამსთან შესახვედრად მიემართებოდა.

ისრაელი
მეირიდ მაგუაირი პირველად ისრაელს 40 წლის ასაკში ეწვია, 1984 წელს. იქ ჩავიდა, როგორც რელიგიური ინიციატივის განმხორცილებელი, რომელიც ებრაელებს პატიებას სთხოვდა ქრისტეს მიერ იესოს სახელით წლების განმავლობაში დევნილობის გამო. მისი მეორე ვიზიტი იყო 2000 წლის ივნისში. ორმა ჯგუფმა თავის თავზე აიღო, აჰმედ შამასნეს დაცვა ისრაელის სამხედრო სასამართლოში დასავლეთ სანაპიროზე მდებარე ქალაქ კატანას უკანონოდ მშენებლობის ბრალდებით, ხოლო მაგუაირი გაემგზავრა ისრაელში სასამართლო პროცესების სამეთვალყურეოდ და შამასნეების ოჯახის დასახმარებლად.

2013 წლის ინტერვიუში მან განმარტა 1984 წლის ისრაელში მოგზაურობის შესახებ ნათქვამი და თქვა: „მე პირველად წავედი ისრაელში/პალესტინაში ადამიანის უფლებათა კომისიის და ისრაელის კომიტეტის მოწვევით და აბსოლიტურად შეძრწუნებული ვიყავი პალესტინელთა საცხროვრებელი პირობების შემხედვარე“. სწორედ ამ ვიზიტის შემდეგ მან დაიწყო რეგულარულად ჩასვლა, რადგან იგი იმედოვნებდა, რომ ისრაელის/პალესტინის უთანხმოება მოგვარდებოდა. „ჩრდილოეთ ირლანდიაში ხალხი ამბობდა, რომ ვერასოდეს მოიპოვებოდა გამოსავალი. მაგრამ მას შემდეგ, რაც ხალხი დაიწყებს გააზრებას, რომ ჰქონდეთ პოლიტიკური ნება და აიძულებენ თავიანთ მთავრობებს დასხდნენ და მოილაპარაკონ, ეს შეიძლება მოხდეს“-აღნიშნა მან. მაგუაირი ზოგჯერ სასტიკად აკრიტიკებდა ისრაელის სახელმწიფოს, მაშინაც კი მოითხოვდა მისი წევრობის გაუქმებას ან შეჩერებას გაერთიანებული ერების ორგანიზაციაში. მან დაადანაშაულა ისრაელის მთავრობა პალესტინელების წინააღმდეგ ეთნიკური წმენდის პოლიტიკის გატარებაში აღმოსავლეთ იერუსალიმში და მხარს უჭერდა ისრაელის წინააღმდეგ ბოიკოტისა და განდევნის ინიციატივებს. ამავე დროს, მაგუაირმა ასევე თქვა, რომ მას უყვარს ისრაელი და რომ ებრაელი ხალხისთვის ისრაელში ცხოვრება ნიშნავს თვითმკვლელობის, ბომბებისა და კასამის რაკეტების შიშით ცხოვრებას.

მაგუაირის 2013 წელს გამოქვეყნებულ ინტერვიუში აღნიშნულია, რომ „მას ჯერ კიდევ არ დაუკარგავს ბრძოლისუნარიანობა“ და „ბოლო წლების განმავლობაში მისი ყურადღება მიიპყრო ისრაელის მიერ პალესტინის ოკუპაციამ“.

პირადი ფილოსოფია და ხედვა
მეირიდ მაგუაირი არის იმ აზრის მომხრე, რომ ძალადობა არის დაავადება, რომელსაც ადამიანი ანვითარებს და დაბადებიდანვე არ დაჰყოლია. იგი მიიჩნევს, რომ კაცობრიობამ უნდა მოიშოროს ძალადობისა და ომის აზროვნება და განვითარდეს არაძალადობისა და სიყვარულის მაღალი ცნობიერება. მოღვაწეთა შორის, რომელიც მან ამ თვალსაზრისით სულიერ წინასწარმეტყველად მიიჩნია, არის იესო, ფრანცისკე ასიზელი, განდი, ხან აბდულ ღაფარ ხანი, ფრ. ჯონ ლ. მაკკენზი და მარტინ ლუთერ კინგი უმცროსი.

მაგუაირი, აცხადებს, რომ უარყოფს ძალადობას ყველა ფორმით. „როგორც პაციფისტი მივიჩნევ, რომ ძალადობა არასოდეს არის გამართლებული და ყოველთვის არსებობს ალტერნატივები ძალისა და მუქარისთვის. ჩვენ უნდა დავუპირისპირდეთ საზოგადოებას, რომელიც გვეუბნება, რომ ასეთი ალტერნატივა არ არსებობს. ჩვენი ცხოვრების ყველა სფეროში უნდა მივიღოთ არაძალადობა ჩვენი ცხოვრების სტილად, იქნება ეს ჩვენი განათლება, ვაჭრობა, თავდაცვა თუ მმართველობა“. მაგუაირმა მოითხოვა ყველა ჯარის გაუქმება და მათ ნაცვლად შეიარაღებული სამშვიდობო ძალების მრავალეროვანი საზოგადოების შექმნა.

მშვიდობის ხედვა: რწმენა და იმედი ჩრდილოეთ ირლანდიაში
მეგუაირს აქვს დაწერილი წიგნი, „მშვიდობის ხედვა: რწმენა და იმედი ჩრდილოეთ ირლანდიაში“, რომელიც 2010 წელს გამოქვეყნდა. ეს არის ესეებისა და წერილების კრებული, სადაც იგი განიხილავს კავშირს, მის მრავალ პოლიტიკურ საქმიანობასა და მის რწმენას შორის. წიგნის უმეტესი ნაწილი ჩრდილოეთ ირლანდიას ეხება, მაგრამ მაგუაირი ასევე განიხილავს ჰოლოკოსტს, ინდოეთს, აღმოსავლეთ ტიმორსა და იუგოსლავიას. მეგუაირი წერს, რომ „მომავლის იმედი დამოკიდებულია იმაზე, რომ თითოეულმა ჩვენგანმა არაძალადობა აღმოაცენოს გულში და გონებაში და შექმნას ახალი და წარმოსახვითი სტრუქტურები, რომლებიც არაძალადობრივი და სიცოცხლის მომცემია ყველასათვის. ზოგიერთები ამტკიცებენ, რომ ეს ძალიან იდეალისტურია. მე მჯერა, რომ ეს ძალიან რეალისტურია ... ჩვენ შეგვიძლია დავაფასოთ და აღვნიშნოთ დღევანდელი დღე, რადგან სასწაულებრივ დროში ვცხოვრობთ. ყველაფერი იცვლება და ყველაფერი შესაძლებელია.“

ჯილდოები და პრიზები
მაგუაირს მიღებული აქვს მრავალი ჯილდო და პრიზი თავისი მოღვაწეობის აღიარებისთვის. მაგუაირი, იელის უნივერსიტეტმა 1977 წელს დააჯილდოვა სამართლის დოქტორის საპატიო ხარისხით. იმავე წელს მან მიიღო ოქროს ფირფიტის ჯილდო ამერიკის მიღწევების აკადემიის მიერ. 1978 წლის ნიუ-როშელის კოლეჯმა მას ასევე მიანიჭა საპატიო ხარისხი. 1998 წელს მაგუაირმა მიიღო საპატიო დიპლომი რეჯისის უნივერსიტეტისგან, იეზუიტური დაწესებულებისგან დენვერში, კოლორადოში. როდ-აილენდის უნივერსიტეტმა მას 2000 წელს ასევე მიანიჭა საპატიო ხარისხი. მეირიდს 2006 წელს ალბერტ შვეიცტერის საერთაშორისო უნივერსიტეტმა გადასცა მეცნიერებისა და მშვიდობის ოქროს მედალი, კულტურის გავრცელებასა და მსოფლიო მშვიდობის დაცვაში შეტანილი მნიშვნელოვანი წვლილისთვის.

1990 წელს დაჯილდოვდა „ “-ით, იგივე ჯილდო დედამიწაზე მშვიდობისთვის, რომელიც მიენიჭა პაპის, იოანე 23-ის 1963 წელს გამოქვეყნებული წერილის მიხედვით, რომელშიც ყველა კეთილი ნების მქონე ადამიანს მოუწოდებდა, რომ მშვიდობა უზრუნველყონ ყველა ერში.

ფონდმა „ “-მა მაგუაირს მიანიჭა მშვიდობის გამორჩეული ლიდერის პრემია 1992 წელს, მისი ზნეობრივი ხელმძღვანელობისა და მტკიცე ერთგულებისთვის, სოციალური სამართლიანობისა და არაძალადობრივი იდეოლოგიის გავრცელებისთვის.