iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
დაკვარა

დაკვარა — კლარჯეთის რეგიონის ერთ-ერთი სოფელი. თუმცა, მას მოეხსნა სოფლის სტატუსი და ქუჩუქქოის სახელით გაერთიანდა ბორჩხასთან როგორც უბანი.

ისტორია
დაკვარა შესაძლოა მომდინარეობდეს ლაზური სიტყვა „კვარი“-დან, რაც ნიშნავს პურს, ან ქართული „კვარი“-დან, რაც ნიშნავს ფისს. სოფელში არსებული მდინარის სახელწოდებაა დაკვარღალი.

დაკვარა მდებარეობს კლარჯეთში, რომელიც შუა საუკუნეებში შეადგენდა საქართველოს ერთ-ერთ რეგიონს. ოსმალებმა ეს რეგიონი ქართველებისგან დაიპყრეს საუკუნის პირველ ნახევარში.

დაკვარა საუკუნის მეორე ნახევარში მიეკუთვნებოდა ტრაპიზონის პროვინციის ოთხი სანჯაყიდან ერთ-ერთს, ლაზისტანის სანჯაყის ხოფის რაიონს. 1876 წლის ტრაპიზონის პროვინციის წელიწდეულში დაკვარა აღრიცხულია როგორც სოფელი, სადაც ცხოვრობდა 197 ადამიანი 47 ოჯახში. წელიწდეულში ასევე აღნიშნულია სოფელში არსებული დასაბეგრი პირუტყვი: 200 ცხვარი და თხა, 10 ცხენი, 75 ძროხა და 6 ხარი.

დაკვარა 1877-1878 წლების რუსეთ-ოსმალეთის ომის შემდეგ, 1878 წელს ხელმოწერილი ბერლინის ხელშეკრულების თანახმად, ოსმალეთის სახელმწიფომ რუსეთს გადასცა. რუსული მმართველობის ქვეშ, ბათუმის სანჯაყის გონიოს რაიონში შემავალი დაკვარას მოსახლეობა შედგებოდა 46 ადამიანისგან, რომლებიც ცხოვრობდნენ 12 ოჯახში - 21 კაცი და 25 ქალი. ამ რაიონს დაქვემდებარებული ბორჩხის თემი მოიცავდა მხოლოდ ბორჩხასა და დაკვარას. დაკვარას მოსახლეობა რუსული ადმინისტრაციის მიერ აღრიცხული იყო სახელწოდებით „აჭარლები“.

ამ ჩანაწერებიდან ჩანს, რომ რუსული მმართველობის დროს სოფლის მოსახლეობის დიდი ნაწილი ოსმალეთში გადასახლდა. ქართველმა მკვლევარმა ზაქარია ჭიჭინაძემ ლაზეთის სოფლებს შორის დასახელებული დაკვარას მოსახლეობა 1892 წელს 5 ოჯახად მოიხსენია, აღნიშნავდა რა, რომ ადრე სოფლის მოსახლეობა უფრო მეტი იყო, მაგრამ რუსული მმართველობის დროს მათი უმეტესობა გადასახლდა ლაზისტანის რეგიონის ოსმალეთის მხარეს.

პირველი მსოფლიო ომის ბოლოს, რუსების ართვინის სანჯაყიდან გასვლის შემდეგ, დაკვარა საქართველოს საზღვრებში მოექცა. ეს ვითარება აღიარა საბჭოთა რუსეთმა 1920 წლის 7 მაისის მოსკოვის ხელშეკრულებით. დაახლოებით ერთი წლის შემდეგ, წითელი არმიის მიერ საქართველოს ოკუპაციის შემდეგ გაფორმებული მოსკოვის ხელშეკრულებით, ართვინის სანჯაყი და დაკვარა თურქეთს გადაეცა.

ართვინის ტოპონიმების ლექსიკონის მიხედვით, ამ დასახლების ქართული სახელწოდება მითითებულია როგორც ვაკურა. 1922 წლის მოსახლეობის აღწერაში ნახსენებია არა დაკვარა, არამედ ვაკურა. ამ დროს სოფელში დარჩენილი იყო მხოლოდ 20 ადამიანი 5 ოჯახში - 10 ქალი და 10 კაცი. თუმცა, ამ რეესტრში სოფლის მოსახლეობა აღრიცხულია როგორც ლაზები. ვინაიდან ვაკურა არ იყო თურქული, სოფლის სახელი 1925 წელს შეიცვალა ქუჩუქქოით. 1926 წლის აღრიცხვის მიხედვით, ქუჩუქქოის მოსახლეობა შედგებოდა 66 ადამიანისგან, რომლებიც ცხოვრობდნენ 6 ოჯახში - 36 კაცი და 30 ქალი. 1928 წლის ოსმალურ სოფლების სიაში ეს დასახლება მოხსენიებულია როგორც ქუჩუქქოი. თუმცა, შემდგომ ჩანაწერებში ქუჩუქქოი ცალკე სოფლად აღარ მოიხსენიება. ჩანს, რომ ამ თარიღიდან მოკლე დროში ის როგორც უბანი, ბორჩხას შეუერთდა. 2019 წელს ქუჩუქქოის უბანში 863 ადამიანი ცხოვრობდა.
სტეპან ტარაბალკა

}: ; დ. 9 იანვარი, 1993, სოფ. კოროლივკა, კოლომიის რაიონი, ივანო-ფრანკოვსკის ოლქი – გ. 13 მარტი, 2022, ჟიტომირი, უკრაინა) — უკრაინის შეიარაღებული ძალების მაიორი, რუსეთ-უკრაინის ომის მონაწილე, უკრაინის გმირი „ოქროს ვარსკვლავის“ ორდენით დაჯილდოებული (სიკვდილის შემდეგ).

ბიოგრაფია
სტეპან ტარაბალკა დაიბადა 1993 წლის 9 იანვარს სოფელ კოროლივკაში, ივანო-ფრანკოვსკის ოლქში. იგი იზრდებოდა უბრალო უკრაინულ ოჯახში, სადაც სამშობლოს სიყვარული და პატრიოტიზმი ადრეული ასაკიდანვე ჩაინერგა. ახალგაზრდა სტეპანი გამოირჩეოდა მიზანდასახულობით, დისციპლინით და მაღალი პასუხისმგებლობის გრძნობით. ბავშვობიდანვე ოცნებობდა სამხედრო მფრინავობაზე. დედის, ნატალიას მოგონებებით, პატარა სტეპანი გატაცებული იყო -ების თვალთვალით, როდესაც ისინი მისი სახლის თავზე გადაიფრენდნენ. ბიჭს ასევე იზიდავდა სადესანტო ჯარების წვრთნების ყურება. მისი ოთახის კედლები მოფენილი იყო საბრძოლო თვითმფრინავების პოსტერებით, ხოლო თავისუფალ დროს ხშირად აწყობდა თვითმფრინავების მოდელებს.
13 წლის ასაკში შევიდა პრიკარპატიის სამხედრო-სპორტულ ლიცეუმში, სადაც გამოირჩეოდა როგორც სასწავლო პროგრამაში, ისე ფიზიკურ მომზადებაში. თანაკურსელები და მასწავლებლები მას ახასიათებდნენ როგორც წესიერ, გაწონასწორებულ და მიზანსწრაფულ ახალგაზრდას. შემდეგ სწავლა განაგრძო ხარკოვის ივან კოჟედუბის სახელობის საჰაერო ძალების ეროვნულ უნივერსიტეტში, რომელიც წარმატებით დაამთავრა 2014 წელს. სამხედრო კარიერის განმავლობაში მსახურობდა როგორც -29 გამანადგურებელი თვითმფრინავის პილოტი და სწრაფად მოიპოვა აღიარება თავისი პროფესიონალიზმითა და მფრინავის გამორჩეული უნარებით.
2022 წლის 13 მარტს სტეპან ტარაბალკა დაიღუპა საჰაერო ბრძოლაში ჟიტომირის თავზე, როდესაც ებრძოდა რუსი ოკუპანტების უპირატეს ძალებს. მის საბრძოლო მისიას უკრაინის ცის დაცვა წარმოადგენდა. დაკრძალულია 2022 წლის 17 მარტს მშობლიურ სოფელ კოროლივკაში, სადაც ათასობით ადამიანი მივიდა გმირის პატივის მისაგებად.

„კიევის მოჩვენების“ ლეგენდა
სტეპან ტარაბალკას სახელი მჭიდროდ დაუკავშირდა რუსეთ-უკრაინის ომის დასაწყისში გავრცელებულ ლეგენდას „კიევის მოჩვენების“ შესახებ. 2022 წლის მარტის ბოლოს მისი დაღუპვა ბევრმა დაუკავშირა „კიევის მოჩვენებად“ წოდებული ლეგენდარული პილოტის დაღუპვას, რომელსაც მიეწერებოდა მტრის მრავალი თვითმფრინავის ჩამოგდება.
2022 წლის 29 აპრილს ბრიტანულმა გამოცემა „ “-მა სტატიაში სტეპან ტარაბალკა პირდაპირ მოიხსენია „კიევის მოჩვენებად“. გამოცემის ცნობით, ომის პირველ დღეს მას მოუხერხებია ექვსი მტრული თვითმფრინავის განადგურება, ხოლო მოგვიანებით ჩამოგდებული საფრენი აპარატების რაოდენობამ 40-ს მიაღწია“

პირადი ცხოვრება
სტეპან ტარაბალკას დარჩა მეუღლე ელენა, ვაჟი იაროსლავი, მამა ივანი და დედა ნატალია.

ჯილდოები
„უკრაინის გმირის“ წოდება „ოქროს ვარსკვლავის“ ორდენით (2022, სიკვდილის შემდეგ) — „უკრაინის სახელმწიფო სუვერენიტეტისა და ტერიტორიული მთლიანობის დაცვისას გამოჩენილი პირადი სიმამაცისა და გმირობისთვის, სამხედრო ფიცისადმი ერთგულებისთვის“'.
წყალტუბოს რკინიგზის სადგური

წყალტუბოს რკინიგზის სადგური — კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი საქართველოში, ქალაქ წყალტუბოში, ყოფილი სადგური საქართველოს რკინიგზის ბროწეულა-წყალტუბოს ხაზზე. აშენებულია საუკუნის შუა წლებში.

შენობა
ნაგებობა გზის მხრიდან ორსართულიანია, რკინიგზის ხაზის მხრიდან კი ერთსართულიანი. გზის მხრიდან პირველ სართულს მთელ სიგრძეზე მრგვალ და ოთხკუთხა სვეტებზე დაყრდნობილი გალერეა გასდევს. მეორე სართულზე შუაში კაპიტელებიან სვეტებზე დაყრნობილი დახურული აივანია, გვერდითა ნაწილებზე კი - ღია. ფასადი ფრონტონითა და პარაპეტითაა დასრულებული. აივანსა და მეორე სართულზე მოხვედრა გვერდითა კიბეებითა და ტერასით შეიძლება. რკინიგზის მხრიდან შენობის ცენტრალური ნაწილი ასევე შეწყვილებულ სვეტებზე გადასული თაღოვანი აივანია, რომელიც ეზოსაც უკავშირდება და მეორე სართულზე განლაგებულ ოთახებსაც. პირველი სართული დიდი დარბაზია, რომლის კიდეებში მცირე ოთახებია. მეორე სართული გაყოფილია სამ ძირითად ნაწილად: ცენტრალურ დარბაზად და გვერდითა ოთახებად. გვერდითა ოთახებიდან ორ-ორ მცირე ზომის ოთახებშია გასასვლელი. სამივე დარბაზის კედლები დეკორატიული თაღებით და პილასტრებითაა გაფორმებული. ოთახებს შორის გასასვლელ თაღნარში შუშაბანდია. მეორე სართულის სარკმლისა და კარების ჭრილები მაღალი ფართო და თაღოვანია, რომლებშიც ხის ტიხრხული კარ-ფანჯარა ზის.
მიხეილ ნაკაშიძე (მოხელე)

მიხეილ ალექსანდრეს ძე ნაკაშიძე (1 იანვარი, 1844, — 11 მაისი, 1905, ბაქო) — ქართველი თავადი, იურისტი, რუსეთის იმპერიის სახელმწიფო მოხელე, ბაქოს გუბერნატორი.

ბიოგრაფია
მიხეილ ნაკაშიძის ოჯახი წარმოშობით გურიის სამთავროდან იყო. მამა, თავადი ალექსანდრე ნაკაშიძე, იდგა რუსეთის იმპერიის სამხედრო სამსახურში კავალერიის გენერლის ჩინით. მიხეილის უმცროს ძმა, ივანე ნაკაშიძე, მამის კვალს გაჰყვა და მინიჭებული ჰქონდა გენერალ-ლეიტენანტის წოდება.

1869 წელს მიხეილ ნაკაშიძემ დაამთავრა სანქტ-პეტერბურგის უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი, სამართლის კანდიდატის ხარისხით. სამსახური დაიწყო ბაქოში, მომრიგებელი მოსამართლის თანაშემწედ. ორი წლის შემდეგ გადაიყვანეს მომრიგებელ მოსამართლედ ჯერ შემახის, შემდეგ კი ლენქორანის მხარეში.

1873 წელს გახდა ბაქოს საოლქო სასამართლოს წევრი. 1880 წელს დატოვა თანამდებობა და გადავიდა შინაგან საქმეთა სამინისტროში, სადაც დაინიშნა დაღესტნის ოლქის უფროსის კანცელარიის მმართველის თანამდებობაზე.

1884 წელს გახდა ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების ნამდვილი წევრი.

1886 წლის 21 ოქტომბრის გაზეთ „ივერიის“ ცნობით, მიხეილ ალექსანდრეს ძე ნაკაშიძე განჯის გუბერნატორი იყო.

1892 წელს მიხეილ ნაკაშიძე ერევნის ვიცე-გუბერნატორად გადაიყვანეს. ამ მოვალეობას ის 1904 წლამდე ასრულებდა. ამავე პერიოდში ის, როგორც კომისარი, ახორციელებდა სპარსეთისთვის მდინარე არაქსის მარჯვენა სანაპიროზე რუსეთის მთავრობის მიერ კონვენციით დათმობილი აბას-აბადის მონაკვეთის გადაცემის პროცესს. ჰქონდა ნამდვილ სამოქალაქო მრჩევლის წოდება.

1904 წლის თებერვალში, კავკასიის ადმინისტრაციის ხელმძღვანელის, გენერალ გრიგოლ გოლიცინის, რეკომენდაციით, მიხეილ ნაკაშიძე ბაქოს გუბერნატორად დაინიშნა. თავად გოლიცინი მთავარსარდლის პოსტზე დარჩა 1905 წლის 1 იანვრამდე, სანამ კავკასიიდან პეტერბურგში გადაიყვანდნენ. გოლიცინი უარყოფითად იყო განწყობილი სომხური ეროვნული მოძრაობის მიმართ. 1905 წლის თებერვალს ბაქოში სომხურ-თათრული ხოცვა-ჟლეტისას მიხეილ ნაკაშიძემ, როგორც გოლიცინის პოლიტიკის მიმდევარმა, აზერბაიჯანის მხარე დაიჭირა.

1905 წლის 11 მაისს ბაქოში, პარაპეტის მოედანზე, დაშნაკმა დრასტამატ კანაიანმა მიხეილ ნაკაშიძეს ბომბი ესროლა. გავრცელებული მოსაზრებით, დაშნაკებმა გუბერნატორს განაჩენი იმიტომ გამოუტანეს, რომ მან ბაქოს „სომხურ-თათრული“ კონფლიქტის დროს სისხლის ღვრის შესაჩერებლად ეფექტური ზომები არ მიიღო.

მიხეილ ნაკაშიძე დაჯილდოებული იყო ლომისა და მზის ირანული ორდენით (მესამე ხარისხის), წმ. ანას მეორე ხარისხისა და წმ. სტანისლავის მეორე ხარისხის ორდენებით.
სპონიეთის ღვთისმშობელის ხატი

სპონიეთის ღვთისმშობელის ხატი — ჭედური ხატი სპონიეთიდან. ბოლო დრომდე ინახებოდა შემოქმედის მონასტერში.

1873 წელს ღვთისმშობლის ხატი პირველად ინახულა და აღწერა დიმიტრი ბაქრაძემ, 1890 წელს გამოაქვეყნა თავის შრომაში ნიკოდიმ კონდაკოვმა.

დ. ბაქრაძე თავის „მოგზაურობაში“ იფარგლება მარტო აღწერით და ხატების ვიზუალს არ ურთავს. ნ. კონდაკოვი შეცდომით დ. ერმაკოვის ფოტოს (№120) სპონიეთის ხატის აღწერაში სვამს, რაც შეცდომაა.

ღვთისმშობლის ვერცხლის მოოქროვილი ხატი, სპილენძის გარემოსით უკანა მხარეზე. მის ქვემო არშიაზე წარწერას ბაქრაძე აქვეყნებს თუმცა მისი წაკითხვისაგან თავი შეიკავა:

ხატის უკანა მხარეზე ეწერა:

დ. ბქარაძის აზრით წარწერაში მოხსენიებული გაბრიელი იგივე პიროვნებაა, მიტროპოლიტ იაკობის ნათესავი, რომელზეც მოგვითხრობს ზემოთმოყვანილი წარწერა. ცნობილია, რომ კვერღელიძეების გვარი ადრე სახლობდა დუამზუ ჩურუქ-სუში. სპონიეთის სახელით ცნობილია ადგილი, რომელსაც ახლა ვაშნარი ჰქვია.
გურგენლი (ბორჩხა)

გურგენლი — ართვინის პროვინციის ბორჩხის რაიონის სოფელი თექთაშის უბანი.

ისტორია
გურგენლი, რომელიც ძველი დასახლებაა, ძველად იწოდებოდა როგორც გორგაული. გორგაული (გორგაული) ქართული გვარიდან მომდინარეობს. კერძოდ, ზოგიერთი ქართული გვარი მთავრდება სუფიქსით „-ული“.

გორგაული მდებარეობდა კლარჯეთში, რომელიც ისტორიული საქართველოს ერთ-ერთი რეგიონი იყო. ქართველმა ისტორიკოსმა ზაქარია ჭიჭინაძემ, როდესაც რუსეთის მმართველობის პერიოდში ამ რეგიონში კვლევით მოგზაურობას ახორციელებდა, დაწერა, რომ გორგაულის სოფელში 20 ოჯახი ცხოვრობდა, 10 ოჯახი კი ოსმალეთში გადასახლდა. 1922 წელს არტვინის ოლქში ჩატარებული მოსახლეობის აღწერის მიხედვით, სოფელში მხოლოდ 5 ოჯახი დარჩა. ამ ხუთ ოჯახში ცხოვრობდა 29 ადამიანი, მათ შორის 15 ქალი და 14 მამაკაცი, და ეს მოსახლეობა მთლიანად ქართველებისგან შედგებოდა. მუვაჰიდ ზეკი, რომელიც ცნობილია ართვინის პროვინციის შესახებ კვლევებით, თავის 1927 წელს გამოცემულ წიგნში სოფლის სახელს წერს როგორც „ღორღავურ“ . 1926 წელს ჩატარებული მოსახლეობის აღწერის დროს, სოფლის 5 ოჯახში დაფიქსირდა 32 ადამიანი, მათ შორის 15 მამაკაცი და 17 ქალი.

გორგაულის სახელი, ართვინის პროვინციაში სხვა სოფლების მსგავსად, შეიცვალა 1925 წელს და სოფელს ეწოდა გურგენლი. კერძოდ, 1928 წლის ოსმალურ სოფლების სიაში ეს დასახლება მოხსენიებულია როგორც გურგენლი . მცირე მოსახლეობის გამო, გურგენლი შემდეგ უბნად დაექვემდებარა ქარშიქოის. 2024 წელს ქარშიქოის დაქვემდებარებაში მყოფი უბნები გურგენლი (გორგაული), თექთაში (კერტაში), კუტლიეტი, ზეგანი და სანისლე გაერთიანდნენ და შეიქმნა სოფელი თექთაში.
კვინტაური

კვინტაური — ძველი დასახლება ართვინის პროვინციაში, დღევანდელი ბორჩხის საზღვრებში. დღესდღეობით ის არის „ჩიფთელერის“ სახელით ცნობილი, სოფელ ბალჯის უბანი.

ისტორია
კვინტაური მდებარეობს კლარჯეთში, რომელიც არის ისტორიული საქართველოს სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილის ერთ-ერთი რეგიონი. ოსმალებმა ეს რეგიონი დაიპყრეს საუკუნის პირველი ნახევრიდან. ქართული ტოპონიმი კვინტაური წარმოიქმნა სიტყვისგან „კვინტი / კვინტა“. ეს ტოპონიმი თურქულში შევიდა როგორც „კვინტავული“ .

კვინტაური ისტორიულად დევისყელის ხეობის სოფლებიდან ერთ-ერთია. თუმცა, ძველ ოსმალურ ჩანაწერებში მისი სახელი არ გვხვდება. მიუხედავად ამისა, საუკუნის მეორე ნახევარში სოფელი შედიოდა ტრაპიზონის ვილაიეთის ლაზისტანის სანჯაყის ლივანის კაზას საზღვრებში.

კვინტაური ოსმალეთის იმპერიამ რუსეთს გადასცა 1877-1878 წლების ოსმალეთ-რუსეთის ომის შემდეგ დადებული ბერლინის ხელშეკრულების თანახმად. რუსეთის მმართველობის ქვეშ კვინტაური იყო ბათუმის სანჯაყის გონიოს კაზას სოფლებიდან ერთ-ერთი. რუსეთის მმართველობის დროს კვინტაურად მოხსენიენულ სოფელში 1886 წელს 13 კომლში ცხოვრობდა 101 ადამიანი, მათ შორის 55 მამაკაცი და 46 ქალი. ეს მოსახლეობა აღწერილია როგორც „აჭარლები“ მუსლიმი ქართველების მნიშვნელობით. კვინტაური ასევე იყო რაიონის სახელი ამ კაზაში, რომელიც შედგებოდა დევისყელის, ბაგინის და კვინტაურის სოფლებისგან. კვინტაური იყო ამ რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. რაიონის საზღვრებში ცხოვრობდა 895 ადამიანი, ყველა ქართველი.

კვინტაურის სოფელი პირველი მსოფლიო ომის დასრულების, რუსების რეგიონიდან გასვლის შემდეგ, გარკვეული პერიოდის განმავლობაში საქართველოს საზღვრებში დარჩა. ეს მდგომარეობა აღიარა საბჭოთა რუსეთმა მიერ 1920 წლის 7 მაისს ხელმოწერილი მოსკოვის ხელშეკრულებით. თუმცა, წითელი არმიის მიერ საქართველოს ოკუპაციის დროს, 1921 წლის 16 მარტს ხელმოწერილი მოსკოვის ხელშეკრულების თანახმად, კვინტაური თურქეთს გადაეცა.

ვინაიდან „კვინტაური“ ან „კვინტავული“ არ იყო თურქული, სოფლის სახელი 1925 წელს შეიცვალა „ჩიფთელერით“, რაც შეესაბამება მის ქართულ სახელს. 1926 წლის მოსახლეობის აღწერაში სოფელი ჩიფთელერი შედგებოდა 14 კომლისგან. ამ დროს სოფელში ცხოვრობდა 65 ადამიანი, მათ შორის 34 მამაკაცი და 31 ქალი. კვინტაურის სოფელი 1928 წლის ოსმალურ სოფლების სიაში მოხსენიებულია როგორც „ჩიფთელერი“ . თუმცა, ის არ ფიგურირებს 1935 წლის საყოველთაო აღწერაში როგორც სოფელი, რაც მიუთითებს, რომ კვინტაური ამ ორ თარიღს შორის სოფელ ბალჯის უბნად იქცა. დღესდღეობით კვინტაური კვლავ არის ამ სოფლის უბანი ჩიფთელერის სახელით.

კვინტაურში არსებობდა ერთთაღიანი ძველი ქვის ხიდი. ხიდი დანგრეულია, მხოლოდ მისი საყრდენებია შემორჩენილი. ამ საყრდენებზე მოგვიანებით ბეტონის ხიდი დაშენდა.
ბოტანის ბრინჯის კანფეტი

ბოტანის ბრინჯის კანფეტი — იაპონური ტკბილეულის კატეგორიის, ბონტან ამეს სპეციფიკური ბრენდი. ბონტან ამე არის რბილი, ღეჭვადი, ციტრუსის არომატიანი კანფეტი, რომლის გარე ფენა გაკეთებულია ბრინჯის ქაღალდით ან ობლაატით. ბრინჯის ქაღალდი, სიმშრალისას, გამჭვირვალე და პლასტმასის მსგავსია, მაგრამ საჭმელად ვარგისია და პირში იხსნება. ეს ტკბილეულობა დამზადდა -ის მიერ, 1924 წელს. ამ პერიოდის დროს იაპონურ საზოგადოებაში დასავლური ტკბილეულის პოპლარობა უფრო და უფრო იმატებს, და ბოტანის კანფეტის გარეგნობაც განზრახ ჰგავდა დასავლური სტილის კარამელის კანფეტებს. იაპონიაში ეს კანფეტები ასევე იყიდება, როგორც დაგაში, სკლის მოსწავლეებისთვის, იაფ ფასად და ხშირად პატარა ზომის, ღია შეფუთვით, სტიკერებთან ან პრიზებთან ერთად.

ბონტანი არის ბუნტანის , (იაპონური სიტყვა თურინჯის აღსანიშნავად, რომელიც ხშირად გამოიყენება, როგორც არომატიზატორი) ერთ-ერთი ვარიაცია.

ბოტანის ბრინჯის კანფეტი
ბოტანის ბრინჯის კანფეტის სპეციფიკური ბრენდი ძალიან მნიშვნელოვან საექსპერტო პროდუქტს წარმოადგენს, რომლის შეფუთვა ამერიკის ბაზრისათვის უკვე ათწლეულებია რაც უცვლელია. ეს ბრენდი ამჟამად ჩრდილოეთ ამერიკაში იაპონიიდან -ის მეშვეობით შედის.

-ის ბოტანის ბრინჯის კანფეტი პატარა მუყაოს ყუთშია მოთავსებული, რომელიც შეიცავს 21 გრამ შიგთავსს. თითოეულ ყუთში დევს ექვსი ინდივიდუალური კუბი და სტიკერი. კანფეტის სახელი უფრო დიდი კატეგორიის, „ბონტან ამეს“ ტკბილეულის სახელწოდების სიტყვათა თამაშია: „ბოტანი“ იორდასალამს ნიშნავს, თუმცა ბრენდს ასევე აქვს ტრადიციული ბონტანის (თურინჯის) ციტრუსის არომატიც. ეტიკეტზე იორდასალამის ყვავილია გამოსახული ინუ ჰარიკოს, ტრადიციული იაპონური პაპიე-მაშესაგან გაკეთებული ძაღლის გვერდით.

ინგრედიენტები
გლუკოზის სიროფი (სიმინდის სახამებელი, წყალი), შაქარი, ტკბილი ბრინჯი, წყალი, ლიმონის არომატიზატორი, ფორთოხლის არომატიზატორი და წითელი საკვები საღებავი.

ალტერნატიული ინგრედიენტების ჩამონათვალი: მიცუამე (ფეტვის სახამებელი, წყალი), შაქარი, ტკბილი ბრინჯი, წყალი, ლიმონის არომატიზატორი, ფორთოხლის არომატიზატორი და წითელი საკვები საღებავი.

აშშ-ს იმპორტირებული ვერსია: სიმინდის სიროფი, შაქარი, წყალი, წებოვანი ბრინჯის ფქვილი, ვაფლის ქაღალდი (კარტოფილის სახამებელი, ტკბილი კარტოფილის სახამებელი, რაფსის ზეთი, სოიოს ლეციტინი), ნატურალური არომატიზატორი და წითელი საკვები საღებავი.

კვებითი ინფორმაცია
პორციის ზომა: 6 ცალი (3⁄4უნცი (21 გრამი))
პორციები კონტეინერში: 1
კალორიები: 60
ცხიმიდან მიღებული კალორიები: 0
ცხიმი სულ: 0.0გრამი
ნატრიუმი: 0 მილიგრამი
ნახშირწყლები სულ: 14 გრამი
შაქარი: 2 გრამი
ცილები: 0 გრამი
სხვა ბრენდები
 -მა შექმნა ორიგინალური ბონტან ამე 1924 წელს. ისინი ასევე ყიდიან სხვა ვარიაციებს, როგორიცაა ანანასის ამე. იმავე ტკბილეულობის  სხვა ბრენდია ტომოე ამე, მსგავსი გემოთი, შეფუთვითა და სტიკერებით. ბონტან ამეს სხვა ბრენდებია საცუმაიმო და ჰიოროკუმოჩი (ექვსი ჯარისკაცის მოჩი).
რაბირიუსი

რაბირიუსი — ძველი რომაელი არქიტექტორი, რომელიც ცხოვრობდა ახალი წელთაღრიცხვის და საუკუნეებში. მის პროექტებს შორის იყო გრანდიოზული ფლავიუსების სასახლე, რომელიც მდებარეობდა პალატინის ბორცვზე რომში და ალბანური ვილა დღევანდელ კასტელ-განდოლფოში, ორივე ააშენეს მისი მფარველის, იმპერატორ დომიციანეს დაკვეთით.

გამოთქმულია მოსაზრება, რომ რაბირიუსმა დააპროექტა დღემდე შემორჩენილი ტიტუსის თაღი, რომელიც მდებარეობს წმინდა გზის უმაღლეს წერტილში და აღნიშნავს ტიტუსისა და ვესპასიანეს ერთობლივ ტრიუმფს, რომელიც აღნიშნავდა იუდეველთა ომის წარმატებულ ჩახშობას 71 წელს. კიდევ უფრო საინტერესო მოსაზრება გაჩნდა, რომ თუ რაბირიუსი მართლაც იყო ფლავიუსების რჩეული არქიტექტორი, შესაძლებელია, რომ სწორედ მან დააპროექტა ყველაზე ცნობილი რომაული შენობა - ფლავიუსების ამფითეატრი.
კობაიაში ეიტაკუ

კობაიაში ეიტაკუ ( , დ. 22 აპრილი, 1843 — გ. 27 მაისი, 1890) — იაპონელი მხატვარი და ილუსტრატორი, სპეციალიზირებული უკიო-ესა და ნიჰონგაში.

ბიოგრაფია
ეიტაკუ დაიბადა 1843 წლის 22 აპრილს, მიურა კიჩისაბუროს ოჯახში. 12 ან 13 წლის ასაკში მან დაიწყო მუშაობა კანოს სკოლის წარმომადგენელ მხატვარ კანო ეიშინთან. რამდენიმე წლის შემდეგ მან დაიწყო მუშაობა იის კლანის წარმომადგენელ, იი ნაოსუკესთან, ჰიკონეში, ოფიციალური მხატვრის წოდებით, და მიენიჭა სამურაის სტატუსი. იი ნაოსუკე მოკლეს 1860 წელს, რის შემდეგაც ეიტაკუმ დაიწყო მოგზაურობა ქვეყანაში, შემდეგ კი დასახლდა ნიჰონბაშიში.

იმის შემდეგ, რაც მან კანოს სკოლა მიატოვა რომ უკიო-ეს სტილში ემუშავა, ამბობენ, რომ ის უკიო-ეს სხვა მხატვარმა, კავანაბე კიოსაიმ შეიფარა. მან ისწავლა მხატვრობის ბევრი სახე, მათ შორის დასავლურიც. უკიო-ე იოშიტოშისთან ერთად გაითავისა და დაახლოებით 1870 წელს უკვე ფერადი პრინტებსაც ქმნის. იგი ასევე მუშაობს, როგორც ილუსტრატორი იოკოჰამა მანიჩის გაზეთისთვის და ხატავს არაერთ ილუსტრაცას წიგნებისთვის.

ეიტაკუს ნამუშევრები დიდი ხნის განმავლობაში განიცდიდა იმავე დაბალ კრიტიკულ შეფასებას იაპონიაში, როგორიც მის თანამედროვე, გვიანი ეპოქის უკიო-ეს მხატვრებს ხვდათ წილად. მას უფრო დასავლეთში აფასებდნენ და მისმა ნამუშევარმა „სუგავარა მიჩიზანეს ლოცვა ტენპაი-ზენზე“ ( , 1880) მოიპოვა ადგილი ბოსტონის სახვითი ხელოვნების მუზეუმში.
გალერეა
მარდინის მუზეუმი

მარდინის მუზეუმი — მუზეუმი მარდინში, თურქეთი.

მდებარეობა და ისტორია
მუზეუმი მდებარეობს ჯუმჰურიეთის ქუჩის ჩრდილოეთით.

მარდინის ყოფილი მუზეუმი მდებარეობდა ზინჯირლის მედრესეში, შენობაში, რომელიც ართუქიდებმა ააშენეს საუკუნეში. ამჟამინდელი მუზეუმი გაიხსნა 1995 წელს.

1895 წელს მუზეუმის შენობა ააშენა ანტიოქიის სირიულ-კათოლიკურმა ეკლესიამ. საუკუნეში, რელიგიური ოფისის გარდა, შენობა გამოიყენებოდა სხვადასხვა მომსახურებებისთვის. 1995 წელს რესტავრაციის შემდეგ გაიხსნა როგორც მუზეუმი რადგან შენობა შეიძინა კულტურის სამინისტრომ.

შენობა აშენებულია დამუშავებული კირქვით. შიდა და გარე თაღებზე, მოაჯირებსა და სვეტის თავებზე უნიკალური ორნამენტებია. მუზეუმის შენობა სამსართულიანია. მიღების, კონფერენციის, გამოფენისა და დასვენების დარბაზები პირველ სართულზეა. ეთნოგრაფიის დარბაზი და ბიბლიოთეკა ზედა სართულზეა. მესამე სართული კი განკუთვნილია ადმინისტრაციული ოფისებისა და არქეოლოგიის განყოფილებისთვის.

გამოფენილი ექსპონატები
მარდინის რეგიონი და განსაკუთრებით მიდიათის რაიონი ცნობილია ვერცხლის ნაკეთობებით. ეთნოგრაფიის დარბაზში გამოფენილია ყელსაბამები, საყურეები, სამაჯურები, ფეხსამკაულები, დიადემები, თმის სამკაულები და სპილენძისა და ვერცხლის ორნამენტები. ასევე წარმოდგენილია ტანსაცმელი, ხმლები, სალოცავი მძივები და ყავის სერვიზები (ადგილობრივად ცნობილი როგორც „მირა“).

არქეოლოგიურ დარბაზებში გამოფენილია ძველი ბრინჯაოს ხანის, ასურეთის, ურარტუს, ელინიზმის, აქემენიანთა იმპერიის, რომის იმპერიის, ბიზანტიის იმპერიის, სელჩუკების, ართუქიდებისა და ოსმალეთის იმპერიის იარაღები. ასევე ბეჭდები, ფიგურები, სამკაულები, კერამიკა, მონეტები, ცრემლის ბოთლები, სანთლები და ა. შ.
გაბრიელ ბორიჩი

გაბრიელ ბორიჩი (; დ. 11 თებერვალი, 1986) — ჩილელი პოლიტიკოსი და ჩილეს პრეზიდენტი 2022 წლის მარტიდან. მანამდე იგი ორი ოთხწლიანი ვადით არჩეული იყო დეპუტატთა პალატაში.

ბორიჩი პირველად ცნობილი გახდა როგორც სტუდენტური ლიდერი, როდესაც სწავლობდა სამართალს ჩილეს უნივერსიტეტში, სადაც ხელმძღვანელობდა გავლენიან სტუდენტურ ფედერაციას 2011 წლის სტუდენტური პროტესტების დროს. იგი დეპუტატთა პალატაში მსახურობდა 2014 წლიდან 2022 წლამდე, წარმოადგენდა მაგალანესს, თავის მშობლიურ რეგიონს. იყრიდა კენჭს როგორც დამოუკიდებელი კანდიდატი 2013 წელს და შემდეგ, როგორც „ფართო ფრონტის“ კოალიციის ნაწილი 2017 წელს. 2018 წელს ბორიჩმა დააფუძნა სოციალური კონვერგენციის პარტია, ერთ-ერთი პარტია, რომელიც შეადგენდა „ფართო ფრონტს“. 2019 წლის სამოქალაქო არეულობის დროს ჩილეში, ბორიჩმა შეასრულა მნიშვნელოვანი როლი იმ შეთანხმების მიღებაში, რომელმაც გამოიწვია 2020 წლის ოქტომბრის საკონსტიტუციო რეფერენდუმი.

2021 წლის დეკემბერში ბორიჩმა მოიპოვა პრეზიდენტობა ხოსე ანტონიო კასტის დამარცხებით საპრეზიდენტო არჩევნების მეორე ტურში, როდესაც მიიღო ხმების 55,9 %. არჩევის შემდეგ, ბორიჩი გახდა ჩილეს ისტორიაში ყველაზე ახალგაზრდა პრეზიდენტი და ამჟამად მსოფლიოში მოქმედ სახელმწიფო ლიდერებს შორის მეშვიდე ყველაზე ახალგაზრდა პრეზიდენტია.
სამუდამოდ ვერ გასტანს

„სამუდამოდ ვერ გასტანს“ — 1937 წლის ამერიკული კომედიური ფილმი; მისი რეჟისორი იყო ჰამილტონ მაკფადენი, ხოლო მთავარ როლებს ასრულებდნენ რალფ ბელამი, ბეტი ფურნესი და რობერტ არმსტრონგი. ფილმში ასევე თავის პირველ კინო-როლს ასრულებს 11 წლის (მოგვიანებით ცნობილი მოცეკვავე და მსახიობი) დონალდ ო’კონორი;

როლებში
რალფ ბელამი — რუს მეთიუსი;
ბეტი ფურნესი — კეროლ უილსონი;
რობერტ არმსტრონგი — ალ ტინკერი;
რეიმონდ უალბურნი — ექიმი ფოტერგილი;
ტერსტონ ჰალი — ფულტონი;
ედვარდ პაული — კრონინი;
უეიდ ბოტელერი — პოლიციის კაპიტანი რორტი;
ჩარლზ ჯუდერსი — მისტერ აპადელიუსი;
ჯორჯ ჩესებრო — სტადსი;
მარკ ლოურენსი — ჰუდლუმი;
ეპიზოდურ როლებში გვხვდებიან: დოროთი დენდრიჯი, პოლ ფიქსი და დონალდ ო’კონორი;
ადა რიბაჩუკი

ადა რიბაჩუკი (დ. 27 ივლისი 1931, კიევი, უკრაინის სსრ, სსრკ — გ. 21 სექტემბერი 2010, კიევი, უკრაინა) — უკრაინელი მხატვარი-მნუმენტალისტი, და ფერმწერი. უკრაინის სსრ და სსრკ მხატვართა კავშირის წევრი. კულტურისა და ადამიანური ღირებულებების სახალხო აკადემიის საპატიო წევრი (აშშ, 1995). უკრაინის კინემატოგრაფისტთა კავშირის საპატიო წევრი (1999). ქალაქ ნარიან-მარის საპატიო მოქალაქე (1998) .

ბიოგრაფია
ადა დაიბადა 1931 წლის 27 ივლისს კიევში, წითელი არმიის საკადრო ოფიცრის, ფიოდორ რიბაჩუკის ოჯახში, რომელიც ომის პირველიდან ბოლო დღემდე ფრონტზე იმყოფებოდა. ოჯახი ევაკუირებული იყო ყაზახეთში, სადაც ადამ დაწყებითი სკოლის ოთხი კლასი დაამთავრა.

1945 წლიდან 1950 წლამდე სწავლობდა კიევის საშუალო სამხატვრო სკოლაში, რომელიც ოქროს მედალზე დაამთავრა .

1957 წელს დაამთავრა კიევის სახელმწიფო სამხატვრო ინსტიტუტი (ა. შოვკუნენკოს სახელოსნო). 1960-იანი წლებიდან მოღვაწეობდა მონუმენტური და დეკორატიული ხელოვნების, ფერწერისა და გრაფიკის მიმართულებით. 1957 წლიდან იყო უკრაინის მხატვართა კავშირის წევრი.

1961 წელს მეუღლესთან — ვ. მელნიჩენკოსთან ერთად მუშაობდა ა. მილეცკის გუნდში კიევის ცენტრალური ავტოსადგურის ინტერიერის, ხოლო 1965 წელს — კიევის პიონერთა მოსწავლეთა სასახლის ინტერიერის გაფორმებაზე უკრაინული ხალხური ხელოვნების მოტივების გამოყენებით. ერთ-ერთი მთავარი პროექტი იყო ხსოვნის პარკი და მის ფარგლებში — ბაიკოვის სასაფლაოს ხსოვნის კედელი.
1995 წლიდან — კულტურისა და ადამიანური ღირებულებების სახალხო აკადემიის (აშშ) საპატიო წევრი. 1999 წლიდან — უკრაინის კინემატოგრაფისტთა კავშირის საპატიო წევრი.
ადა რიბაჩუკი გარდაიცვალა 2010 წლის 21 სექტემბერს, კიევში.

გამოფენები
ადა რიბაჩუკმა მონაწილეობა მიიღო არაერთ რესპუბლიკურ, საკავშირო და უცხოურ გამოფენაში:

გ/ერთიანებული არაბული რესპუბლიკაა (1958)
ჩეხოსლოვაკია (1957, 1958)
ფინეთი, უნგრეთის სახალხო რესპუბლიკა, ისფრ (1961)
იტალია (1962)
ერაყი (1963)
ავღანეთი (1964)
მონღოლეთის სახალხო რესპუბლიკა (1964)
პოლონეთის სახალხო რესპუბლიკა (1967)
აშშ (1977, 1995)
ბულგარეთი (1985)