iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
სანქტ-პეტერბურგის ისტორიის სახელმწიფო მუზეუმი

სანქტ-პეტერბურგის ისტორიის სახელმწიფო მუზეუმი — ერთ-ერთი უმსხვილესი მუზეუმი რუსეთში, რომელშიც წარმოდგენილია ჩრდილოეთის დედაქალაქის ისტორია, კულტურა და ყოფა-ცხოვრება.

ისტორია
ძველი პეტერბურგის მუზეუმი, პირველი მუზეუმი, რომელიც ეძღვნებოდა ქალაქის ისტორიას, დაარსდა არქიტექტორ-მხატვრების საზოგადოების ინიციატივით. ქალაქის ისტორიის მუზეუმის დაარსების იდეა არსებობდა ჯერ კიდევ 1907 წლიდან. 1908 წლის 12 დეკემბერს ხელი მოაწერეს მუზეუმის დაარსებას. მისი პირველი დირექტორი გახდა ალექსანდრე ბენუა, მოგვიანებით იგი შეცვალა პეტრე ვეინერმა. მუზეუმი განთავსებული იყო პავლე სიუზორის სახლში, სადაც მდებარეობდა 10 წლის განმავლობაში.

ქალაქის მუზეუმი შეიქმნა პეტროგრადში განათლების სახალხო კომისრის 1918 წლის 4 ოქტომბრის დეკრეტის საფუძველზე, რომელსაც ხელი მოაწერა ანატოლი ლუნაჩარსკიმ.

ჯერ კიდევ 1918 წლის გაზაფხულზე მუზეუმის წინასწარი ამოცანებისა და ორგანიზაციის შემუშავებისათვის შეიქმნა კომისია, რომელსაც ხელმძღვანელობდა ვ. რ. მენჟინსკი. მოგვიანებით, კომისია გადაკეთდა მუზეუმის სამუშაო კოლეგიად (საბჭო), მათ შორის იყვნენ: ვ. რ. მენჟინსკი (თავმჯდომარე), ლ. ა. ილინი (თავმჯდომარის მოადგილე), ზ. გ. ფრენკელი, მ. ნ. პეტროვი, ე. ზაზისლოვსკაია, მ. პ. კაპიცა, გ. დ. დუბელირი, პ. პ. ვაინერი.

მუზეუმის შექმნაზე აქტიურად მუშაობდნენ: ა. ი. ბელობოროდოვი, ა. ნ. ბენუა, ს. კ. ისაკოვი, ი. ა. ფომინი, კ. კ. რომანოვი და სხვები. მუზეუმის დირექტორად 1918 წელს დანიშნეს ლ. ა. ილინი.

1918 წლის დასასრულს ქალაქის მუზეუმის შემადგენლობაში შედიოდა 13 დანაყოფი, მათ შორის არქიტექტურულ-სამშენებლო, თეატრალური, განყოფილება „ხელოვნება ქალაქის ცხოვრებაში“. 1920 წლის აგვისტოში მუზეუმი განათლების სახალხო კომისარიატის დაქვემდებარებიდან გადავიდა ქალაქის კომუნალური მეურნეობის ბალანსზე.

1923 წელს მუზეუმს გადაეცა სამეცნიერო-სამხატვრო ბიუროს ქვედანაყოფი პეტროგრადის ქალაქთმშენებლობის საგუბერნიო კომუნალური მეურნეობა.

1935 წელს მუზეუმის შენობა გადაეცა პიონერთა საკავშირო ორგანიზაციას, რათა მასში განეთავსებინათ პიონერთა სასახლე.

1938 წელს მუზეუმს ეწოდა „ლენინგრადის ისტორიისა და განვითარების მუზეუმი“, ექსპონატები განათავსეს რუმიანცევის სახლში, ინგლისის სანაპიროზე. მუზეუმმა კიდევ ორჯერ გამოიცვალა სახელწოდება: 1951 წელს მას უწოდეს ლენინგრადის არქიტექტურის მუზეუმი, ხოლო 1953 წელს — ლენინგრადის ისტორიის სახელმწიფო მუზეუმი.

1954-1987 წლებში მუზეუმს ხელმძღვანელობდა ლიუდმილა ბელოვა. 1954 წელს მუზეუმს გადაეცა პეტრე-პავლეს ციხესიმაგრის მთელი რიგი ობიექტები, სადაც განათავსეს ფონდების დიდი ნაწილი. მუზეუმის ფილიალები გახდნენ ისააკის ტაძარი (1963 წ.), ორეშენის ციხესიმაგრე (1965 წ.), სმოლნის საკათედრო ტაძარი (1974 წ.) და სანქტ-პეტერბურგის პანტელეიმონის ეკლესია (1974 წ.). 1976-1986 წლებში მუზეუმის ფილიალები გახდნენ მხარეთმცოდნეობის მუზეუმები პუშკინში, ლომონოსოვში და ზელენოგორსკში.

1993 წელს ქალაქს დაუბრუნდა ისტორიული სახელი და მუზეუმა მიიღო თავისი ამჟამინდელი სახელწოდება.
სივილ ჯორჯია

„სივილ ჯორჯია“ — საინფორმაციო ვებ-გვერდი საქართველოში, რომელიც 2001 წელს დაფუძნდა, როგორც საქართველოს გაეროს ასოციაციის პროექტი. გვერდის მთავარი რედაქტორია ოთარ კობახიძე. „.“ 2001 წლიდან დღემდე საქართველოს ცხოვრების შესახებ მნიშვნელოვან ინფორმაციას ინახავს.

დონორები
საქართველოს გაეროს ასოციაცია – სივილ ჯორჯიას მშობელი ორგანიზაციაა და კვლავაც ფარავს საოპერაციო ხარჯების დიდ ნაწილს. 2018 წლის ოქტომბრიდან სივილ ჯორჯიას აფინანსებს დემოკრატიის ეროვნული ფონდი ამერიკის შეერთებულ შტატების კერძო, არამომგებიანი ფონდია, რომელიც მსოფლიოს 90-ზე მეტ ქვეყანაში დემოკრატიული ინსტიტუტების ზრდასა და განვითარებას ემსახურება.

სივილ ჯორჯიაზე საქართველოს პირველი რესპუბლიკისადმი მიძღვნილ ქვე-პროექტს მხარს უჭერს
ფრიდრიხ ებერტის ფონდი , გერმანიის უძველესი პოლიტიკური ფონდი, რომელიც 1925 წელს მისი დაარსებიდან სოციალ-დემოკრატიულ ტრადიციას ემსახურება. თავისუფლება, სამართლიანობა და სოლიდარობა – ფონდის საკვანძო ღირებულებებია.

წარსული დონორები
შესაძლებლობების მშენებლობისა და ადრეული რეაგირების მექანიზმი , ევროკავშირის დაფინანსებით ხორციელდება გაეროს განვითარების პროგრამის საქართველოს ოფისის მიერ. მათი დაფინასება სივილ ჯორჯიას საშუალებას აძლევს გააფართოვოს კონფლიქტური რეგიონებიდან ახალი ამბების მიმოხილვა.
დიდი სახლი

დიდი სახლი — სანქტ-პეტერბურგში ლიტეინის გამზირზე მდებარე ადმინისტრაციული შენობის არაოფიციალური სახელწოდება, რომელშიც განთავსებულია რუსეთის ფედერაციის ფედერალური უსაფრთხოების სამსახური.

ისტორია
აღნიშნული შენობა მდებარეობს სანქტ-პეტერბურგის ცენტრალურ უბანში, ლიტეინი გამზირის დასაწყისში. დიდი სახლი დაპროექტებულია საბჭოთა არქიტექტორების ნოე ტროცკის, ალექსანდრე გეგელოსა და ანდრეი ოლის მიერ კონსტრუქტივისტური სტილით. შენობა არის დიდი კომპლექსის ნაწილი, რომელიც მოიცავს შპალერნაიას ქუჩაზე მდებარე საბჭოთა კავშირის შინაგან საქმეთა სახალხო კომისარიატის დაწესებულება.

1934 წლის ივლისში შენობაში განთავსდა შინაგან საქმეთა სამინისტროს ახლადშექმნილი სახალხო კომისარიატის ადგილობრივ შტაბი, შემდგომში კი სახელმწიფო უშიშროების მთავარი სამმართველო. აქ საბჭოთა კავშირის დაშლამდე, კერძოდ 1991 წლამდე განთავსებული იყო კგბ-ს შტაბი.

ყველასთვის ცნობილია, რომ შენობა მართლაც საიდუმლოებითაა მოცული. მისი პროექტი ძალიან უცნაურია. შენობაში განთავსებულია მიწისქვეშა სართულები. ამიტომ ამ შენობაზე დადის ლეგენდა, რომ რამდენი სართულიც ზემოთაა, იმდენივეა ქვემოთ. მეორე მსოფლიო ომის დროს, კერძოდ ლენინგრადის ალყის დროს შენობა გადაურჩა დანგრევას. აქ იყო განთავსებული გერმანელ ტყვეთა თავშესაფარი.

2001 წლიდან მოყოლებული, დიდი სახლი შეიტანეს ისტორიული და კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში და იგი წარმოადგენს სანქტ-პეტერბურგში მდებარე ეროვნული მნიშვნელობის ერთ-ერთ ძეგლს.
კატერინა მედიჩი

კატერინა დე' მედიჩი (; დ. 2 მაისი, 1593 — გ. 17 აპრილი, 1629) — მედიჩთა დინასტიის წარმომადგენელი. ტოსკანის ჰერცოგ ფერდინანდო -ისა და კრისტინა ლოთარინგიელის ქალიშვილი. მანტუასა და მონფერატოს ჰერცოგინია 1617-26 წლებში როგორც ფერდინანდო გონძაგას მეუღლე. სიენას გუბერნატორი 1627-29 წლებში.

ბიოგრაფია
კატერინა მედიჩი დაიბადა 1593 წლის 2 მაისს ფლორენციაში. იგი იყო ტოსკანის ჰერცოგ ფერდინანდო -ისა და მისი ცოლის, კრისტინა ლოთარინგიელის ქალიშვილი. მას სახელი დაარქვეს კრისტინას ბებიის, საფრანგეთის დედოფალ კატერინა მედიჩის პატივსაცემად. თავდაპირველად კატერინა დანიშნული იყო ინგლისის, ირლანდიისა და შოტლანდიის მეფე ჯეიმზ -ისა და დედოფალ ანა დანიელის უფროს ვაჟზე, უელსის პრინც ჰენრი ფრიდრიხ სტიუარტზე, თუმცა პრინცი მოულოდნელად, 1612 წელს გარდაიცვალა. 1617 წელს იგი ცოლად გაჰყვა თავის მამიდაშვილს, მანტუას ჰერცოგ ფერდინანდო გონძაგას. მიუხედავად ბედნიერი ქორწინებისა, წყვილს შვილები არ ჰყოლია. 1626 წელს დაქვრივების შემდეგ კატერინამ დატოვა მანტუა და მშობლიურ ფლორენციაში დაბრუნდა, სადაც 1627 წელს მისმა ძმის შვილმა, ჰერცოგმა ფერდინანდო -მ მას სიენას გუბერნატორობა უბოძა. ამ ამბიდან სულ ორ წელიწადში 35 წლის კატერინა ჩუტყვავილათი გარდაიცვალა. იგი დაკრძალეს სან ლორენცოს ბაზილიკაში, თავისი ძმის, ჰერცოგ კოზიმო -ისა და დის, ტიროლის გრაფინია კლაუდია მედიჩის გვერდით.

ტიტულატურა
2 მაისი 1593 - 16 თებერვალი 1617: მისი უდიდებულესობა ტოსკანის პრინცესა;
16 თებერვალი 1617 - 29 ოქტომბერი 1626: მისი უდიდებულესობა მანტუისა და მონფერატოს ჰერცოგინია;
29 ოქტომბერი 1626 - 1627: მისი უდიდებულესობა მანტუისა და მონფერატოს ქვრივი ჰერცოგინია;
1627 - 17 აპრილი 1629: მისი უდიდებულესობა სიენას გუბერნატორი;

წინაპრები
კატერინა მედიჩის წინაპრები
მარგარიტა გოგოლაშვილი

მარგარიტა (მარგო) კონსტანტინეს ასული გოგოლაშვილი (დ. 30 მაისი, 1911, თბილისი — გ. 28 ოქტომბერი, 2002, იქვე) — ქართველი თეატრმცოდნე, მთარგმნელი; საქართველოს ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1976).

ბიოგრაფია
1931 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ქართული ენისა და ლიტერატურის ფაკულტეტი, 1937 წელს კი — სასცენო ხელოვნების უმაღლესი კურსები აკაკი ფაღავას ხელმძღვანელობით. ველისციხის სახელმწიფო თეატრში დადგა ალექსანდრე ოსტროვსკის „უდანაშაულო დამნაშავენი“ და ნ. სტეპანოვის „პატრიოტები“. 1952–1953 წლებში იყო თბილისის თოჯინების სახელმწიფო ქართული თეატრის დირექტორი. 1950-იანი წლებიდან ქართულ და რუსულ პრესაში აქვეყნებდა წერილებსა და რეცენზიებს. თანამშრომლობდა ქართული და რუსული ენციკლოპედიების რედაქციებთან. თარგმნა პიესები: ა. ოსტროვსკის „ლამაზი მამაკაცი“ (მ. გიჟიმყრელთან ერთად), მაქსიმ გორკის „მოხუცი“, „ბარბაროსები“; მორის მეტერლინკის „მონა ვანა“ და სხვ.
შარლოტ კატრინ დე ლა ტრემუალი

შარლოტ კატრინ დე ლა ტრემუალი (; დ. 18 ივნისი, 1568 — გ. 29 აგვისტო, 1629) — ლა ტრემუალების დინასტიის წარმომადგენელი. კონდეს პრინცესა 1586-88 წლებში როგორც ანრი -ის მეორე მეუღლე.

ბიოგრაფია
შარლოტ კატრინი დაიბადა 1568 წლის 18 ივნისს საფრანგეთში. იგი იყო გამოჩენილი ფრანგი დიდგვაროვნის, ტუარის ჰერცოგ ლუი დე ლა ტრემუალისა და ჟანა დე მონმორანსის ქალიშვილი. მამამისს მჭიდრო ნათესაური კავშირი ჰქონდა მმართველ ვალუას დინასტიასთან. ცნობილია, რომ იგი 1525 წელს მეფე ფრანსუა -თან ერთად იბრძოდა პავიის ბრძოლაში, რის შემდეგაც მან საფრანგეთის კონეტაბლ ან დე მონმორანსის ასულზეც იქორწინა.

1586 წელს შარლოტ კატრინი ცოლად შერთეს კონდეს ერთხელ უკვე დაქვრივებულ და უშვილო პრინც ანრი -ს, რომელიც კონდეს პრინც ლუი -ისა და ელეანორ დე როის უფროსი ვაჟი იყო.

ანრი საფრანგეთის სამეფოს ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი პიროვნება იყო, რომელსაც სამეფო სისხლი და პრესტიჟული წოდება ჰქონდა. მათი ქორწინება 1586 წლის 16 მარტს შედგა. მიუხედავად იმისა, რომ მათი ქორწინება დიდხანს არ გაგრძელებულა, ანრის ძალიან უყვარდა თავისი 16 წლის მეუღლე.

შარლოტ კატრინს მამამისმა მზითვში 60, 000 დუკატი გაატანა, რითაც ბურბონებმა ვალები სრულად დაფარეს.

1588 წელს ანრის უცაბედი გარდაცვალების შემდეგ, შარლოტ კატრინი მის მოწამვლაში დაადანაშაულეს. ამ დროს იგი ჯერ კიდევ ანრისაგან იყო ორსული. ორსულმა შარლოტ კატრინმა სამი თვე გაატარა ციხეში, რა დროსაც მან ციხეში გააჩინა თავისი ვაჟი, კონდეს ახალი პრინცი ანრი .

1589 წელს საფრანგეთში ვალუას დინასტიის შეწყვეტისა და ბურბონთა გამეფების შემდეგ შარლოტ კატრინი გაანთავისუფლეს. ტახტზე მისი განსვენებული ქმრის ბიძაშვილი ანრი ავიდა, რომელმაც მის ვაჟს კონდეს პრინცის წოდება მიანიჭა და მეტიც, 1601 წლამდე, ანუ მომავალი მეფე ლუი -ის გაჩენამდე, სწორედ ის ითვლებოდა საფრანგეთის ტახტის მემკვიდრედ.

შარლოტ კატრინ დე ლა ტრემუალი გარდაიცვალა 1629 წლის 29 აგვისტოს, დაკრძალეს წმინდა კლარას სახელობის მონასტერში, პარიზში.

შვილები
ელეონორი (დ. 30 აპრილი, 1587 — გ. 20 იანვარი, 1619), ცოლად გაჰყვა ორანჟის პრინც ფილიპ ვილჰელმს, თუმცა შვილები არ ჰყოლიათ;
ანრი (დ. 1 სექტემბერი, 1588 — გ. 26 დეკემბერი, 1646), კონდეს პრინცი. ცოლად შეირთო შარლოტ მარგარიტა დე მონმორანსი, რომელთანაც შეეძინა სამი შვილი.
ტომსკის თეთრი მეჩეთი

ტომსკის თეთრი მეჩეთი — ქვისგან აშენებული მეჩეთი ტომსკში. იგი აგებულია 1913 წელს. მეჩეთი არის ადგილობრივი მნიშვნელობის არქიტექტურული ძეგლი.

ისტორია
ტომსკის თეთრი ჯუმა-მეჩეთი ააგეს 1913 წელს გუბერნიის მთავარი არქიტექტორის, ავსტრიული წარმოშობის, ანდრეი ლანგერის პროექტის მიხედვით. ანდრეი ლანგერი ავტორია ათობით პროექტისა, მათ შორის არის ტომსკის რამდენიმე ეკლესია, სინაგოგები, დრამატული თეატრი. ანდრეი ლანგერმა თეთრი მეჩეთი დააპროექტა მოდერნის არქიტექტურულ სტილში ისლამური დეკორაციებით. ტომსკის „მაგომეტოვის“ საზოგადოება საუკუნის დასაწყისში ხამზა ხამიტოვის ხელმძღვანელობით ცხოვრობდა აღმავლობის ეპოქაში, როგორც სასულიერო, ისე მატერიალური თვალსაზრისით. ამბობენ, რომ ყოველ პარასკევის ნამაზზე, წითელ მეჩეთში გროვდებოდა მსხვილი თანხა მეორე მეჩეთის ასაშენებლად, რომელსაც ქალაქში უწოდეს თეთრი მეჩეთი კედლის ფერის გამო.

ჯუმა-მეჩეთი აღმოჩნდა ლანგერის ერთ-ერთი უკანასკნელი ნამუშევარი. 1916 წელს არქიტექტორი გაიწვიეს სამხედრო სამსახურში. თეთრი მეჩეთის პირველი ოფიციალური მოლა 1917 წელს გახდა იაჰია ნურმუჰამედოვი, რომელიც ტომსკში გააგზავნეს უფის სასულიერო კრებიდან. ტომსკში მოლად დანიშვნამდე იაჰია ნურმუჰამედოვი მსახურობდა მოლად ორენბურგის კაზაკთა ჯარში.

1939 წლის 10 ოქტომბერს საოლქო აღმასრულებელი კომიტეტის დადგენილების მიხედვით თეთრი მეჩეთი დახურეს. შენობა გადაეცა თათართა ეროვნულ სკოლას. მოგვიანებით მისი მინარეთი დაანგრიეს, ხოლო თავად შენობა კულტურული სპორტის დანიშნულებით გამოიყენებოდა. 1960-იანი წლებიდან კი აქ განათავსეს ფანქრის ფაბრიკის საამქრო. მეჩეთი მორწმუნეებს დაუბრუნდა 1990 წელს. იგი გაარემონტეს 1999 წლისათვის და ამჟამად მოქმედია: მას სტუმრობენ მორწმუნეები და მიმდინარეობს მსახურება.
ფრანსუა დე ბურბონ-კონტი

ფრანსუა დე ბურბონ-კონტი (; დ. 19 აგვისტო, 1558 — გ. 3 აგვისტო, 1614) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. კონდეს პრინც ლუი -ისა და ელეანორ დე როის უმცროსი ვაჟი. კონტის პირველი პრინცი 1581-1614 წლებში. ანრი დე გიზის სიძე.

ბიოგრაფია
ფრანსუა დაიბადა 1558 წლის 19 აგვისტოს საფრანგეთში. იგი იყო კონდეს პრინც ლუი -ისა და მისი პირველი ცოლის, ელეანორ დე როის უმცროსი ვაჟი. იგი მომავალში საფრანგეთისა და ნავარის მეფე ანრი -ს ღვიძლ ბიძაშვილად ერგებოდა. იგი ფრანგი ჰუგენოტების ოჯახის წარმომადგენელი იყო. დედამისი 1564 წელს გარდაიცვალა, 1569 წელს კი მამამისი ბრძოლაში მოკლეს. მიუხედავად ამისა, მამამისმა მეორედ ქორწინება მაინც მოასწრო ფრანსუაზ ორლეანელზე, რომელთანაც მას ერთი ვაჟი ჰყავდა. შემდგომში სწორედ ფრანსუაზი ზრდიდა ფრანსუასა და მის დაობლებულ ძმას.

1581 წლიდან ფრანსუა კონტის პირველ პრინცად გვევლინება, 1587 წლიდან საფრანგეთის რელიგიური ომების დროს აქტიურად ჩაერია ტახტისათვის ატეხილ ბრძოლაში, სადაც იგი თავისი მომავალი სიმამრის, ანრი დე გიზის მხარეს იბრძოდა. მას შემდეგ რაც მეფე ანრი ვალუამ ანრი დე გიზი მოკლა, ფრანსუა თავისი ბიძაშვილის, ანრი ნავარელის მხარეს გადავიდა, რომელიც 1589 წელს ანრი -ის შემდეგ ავიდა ტახტზე.

1589 წელს ანრი -ის მკვლელობისა და ანრი ბურბონის გამეფების შემდეგ, იგი მეფის ბიძაშვილი და მაშასადამე ტახტის ერთ-ერთი მემკვიდრე გახდა.

კონტის პრინცმა თავდაპირველად ბონატაბლის ბარონესა ჟანა დე კუზმზე იქორწინა 1581 წლის 17 დეკემბერს პარიზში. ხანგრძლივი ქორწინების შემდეგ ჟანა 1601 წელს უშვილოდ გარდაიცვალა, რის გამოც 1605 წლის 24 ივლისს იგი მეორედ დაქორწინდა ანრი დე გიზისა და კატრინ კლეველის ასულ ლუიზა-მარგარიტა დე ლორენზე. 1610 წელს ფრანსუას პირველი და უკანასკნელი შვილი შეეძინა, რომელიც გოგონა აღმოჩნდა და რომელსაც იმ დროს საფრანგეთის დედოფალ მარია მედიჩის პატივსაცემად მარია დაარქვეს, რომელიც სამი კვირის ასაკში დაიღუპა. 1614 წლის 3 აგვისტოს, 55 წლის ასაკში გარდაიცვალა ფრანსუა. მისი ქვრივი ლუიზა-მარგარიტა მეორედ აღარ გათხოვილა, იგი დედოფალ მარია მედიჩის დაუახლოვდა და გარდაცვალებამდე მასთან მსახურობდა.
ელეონორ დე ბურბონი

ელეონორ დე ბურბონი (, ; დ. 30 აპრილი, 1587 — გ. 20 იანვარი, 1619) — ბურბონთა დინასტიის კონდეს შტოს წარმომადგენელი. კონდეს პრინც ანრი -ისა და მისი ცოლის, შარლოტ კატრინ დე ლა ტრემუალის უფროსი ქალიშვილი. საფრანგეთისა და ნავარის მეფე ანრი -ის ბიძაშვილი. ორანჟისა და ნასაუს პრინცესა 1606-1618 წლებში როგორც ფილიპ ვილჰელმ ორანჟელის მეუღლე.

ბიოგრაფია
ელეონორი დაიბადა 1587 წლის 30 აპრილს საფრანგეთში. იგი იყო კონდეს პრინც ანრი -ისა და მისი მეორე მეუღლის, შარლოტ კატრინ დე ლა ტრემუალის უფროსი ქალიშვილი. მისი დაბადებიდან ორ წელიწადში, 1589 წელს მამამისი გარდაიცვალა, დედამისი კი მის მოწამვლაში დაადანაშაულეს და დააპატიმრეს, რა დროსაც დაიბადა ელეონორის ძმა, კონდეს პრინცი ანრი .

1606 წლის 23 ნოემბერს ელეონორი მიათხოვეს 51 წლის ორანჟ-ნასაუს პრინც ფილიპ ვილჰელმს. მათი ქორწინება ფონტენბლოს სასახლეში, პარიზში შედგა.

1611 წლის 25 ოქტომბერს ელეონორს ჰააგაში მისი რძალი, შარლოტ მარგარიტა დე მონმორანსი ესტუმრა. ნიდერლანდების გენერალური შტატების წევრებისაგან, ახალგაზრდა ქალბატონებმა თხუთმეტი საჩუქარი მიიღეს, რის შემდეგაც კონდეს პრინცესამ დატოვა ჰოლანდია და კვლავ საფრანგეთში დაბრუნდა თავის ქმართან.

ელეონორას ღრმად სწამდა ასტროლოგიის, რის გამოც იგი ყოველ თვე უამრავ ასტრონომს ქირაობდა, რაც 12, 000 გელდერი უჯდებოდა. ელეონორზე განსაკუთრებულად დიდი გავლენა ჰქონდა ჰაარლემელ წინასწარმეტყველს, რომლის რჩევებითაც იგი გენერალური შტატების რამდენიმე წარმომადგენელს დაუახლოვდა.

იგი ასევე დიდ ფულსა და ენერგიას ხარჯავდა ძვირადღირებული ნაჭრების, ქსოვილების, ნაქარგების, სამკაულებისა და ავეჯის შეძენაზე, რომელიც ამსტერდამში აზიური ქვეყნებიდან ჩაჰქონდათ. ცნობილია, რომ ერთხელ მან რამდენიმე კილომეტრ სიგრძის ძვირფასი ნაჭერი კი შეიძინა.

1618 წელს ელეონორის ქმარი ფილიპ ვილჰელმი გარდაიცვალა და ვინაიდან მას და ელეონორს შვილები არ ჰყოლიათ, ტახტზე მისი ნახევარ-ძმა მორისი ავიდა.

ელეონორი გარდაიცვალა 1619 წლის 20 იანვარს, 31 წლის ასაკში.
ანრი II (კონდეს პრინცი)

ანრი დე ბურბონ-კონდე (; დ. 1 სექტემბერი, 1588 — გ. 26 სექტემბერი, 1646) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. კონდეს პრინც ანრი -ისა და მისი ცოლის, შარლოტ კატრინ დე ლა ტრემუალის ვაჟი. კონდეს პრინცი 1588-1646 წლებში.

ბიოგრაფია
ანრი დაიბადა 1588 წლის 1 სექტემბერს. იგი იყო კონდეს უკვე გარდაცვლილი პრინცის, ანრი -ისა და მისი მეორე ცოლის, ქმრის მოწამვლაში ბრალდებული და დაკავებული შარლოტ კატრინ დე ლა ტრემუალის ერთადერთი ვაჟი. მას ერთი ნახევარ-და და ერთი ღვიძლი და ჰყავდა. მისი და ელეონორი 19 წლის ასაკში მიათხოვეს 51 წლის ორანჟის პრინც ფილიპ ვილჰელმს.

ანრი მამის გარდაცვალებიდან ექვსი თვის შემდეგ დაიბადა, მაშასადამე იგი დაბადებისთანავე გახდა კონდეს პრინცი.

1589 წლის აგვისტოში საფრანგეთის მეფე ანრი მოკლეს, რითაც ვალუას დინასტია შეწყდა, ტახტზე კი მისი სიძე და ანრის ბიძაშვილი ანრი ავიდა. ვინაიდან ახალი მეფე ბურბონი იყო, ანრი უკვე სისხლისმიერი პრინცი და ტახტის პირველი მემკვიდრე იყო, მანამ სანამ 1601 წელს დედოფალი მარია მედიჩი მომავალ მეფე ლუი -ს გააჩენდა. თავდაპირველად იგი ჰუგენოტების პარტიის ლიდერად ითვლებოდა, თუმცა საუთარი სტატუსისა და მდგომარეობის გაუმჯობესების მიზნით მან უარყო კალვინიზმი და კათოლიკე გახდა.

1611-38 წლებში ანრი მეფის ძმის, გასტონ ორლეანელის შემდეგ ტახტის მეორე მემკვიდრე იყო, რასაც შემდგომში მეფის ორი ვაჟის გაჩენა მოჰყვა, რამაც ანრის ტახტზე ასვლის შანსები საბოლოოდ მოუსპო.

ანრი გარდაიცვალა 1646 წლის 26 სექტემბერს, 58 წლის ასაკში.

ქორწინება და შვილები
1609 წლის 17 მაისს ანრიმ ცოლად შეირთო მონმორანსის ჰერცოგ ანრისა და მისი მეორე ცოლის, ლუიზა დე ბუდოზის ასული შარლოტ მარგარიტა დე მონმორანსი, რომელთანაც შეეძინა სამი შვილი:
ანა ჟენევიევა (1619-1679), ცოლად გაჰყვა ლუნევილის ჰერცოგ ანრი -ს;
ლუი (კონდეს პრინცი) (1621-1686), კონდეს პრინცი, მეტსახელად "დიდი კონდე", ცოლად შეირთო კლარა კლემენს დე მაილე-ბრეზი, რომელთანაც ორი შვილი შეეძინა;
არმანი (1629-1666), კონტის პრინცი, ცოლად შეირთო ანა მარი დე მარტინოცი, რომელთანაც ორი ვაჟი შეეძინა;
შრომა (საქმიანობა)

შრომა — სამუშაო ძალის მოხმარების პროცესი; ადამიანის შეგნებული, მიზანშეწონილი საქმიანობა მატერიალური და სულიერი მოთხოვნილების დასაკმაყოფილებლად. „შრომა არის უწინარეს ყოვლისა პროცესი ადამიანსა და ბუნებას შორის, პროცესი, რომელშიც ადამიანი თავისი საკუთარი მოქმედებით მოსაშუალეობს, აწესრიგებს და კონტროლს უწევს ნივთიერებათა ცვლას თავისსა და ბუნებას შორის. შრომის პროცესის დასასრულს ვღებულობთ შედეგს, რომელიც ამ პროცესის დაწყებისას მუშის წარმოდგენაში... უკვე არსებობდა“. შრომის პროცესი ყოველთვის მოიცავს სამ მარტივ მომენტს: მიზანშეწონილ მოქმედებას, ანუ თვით შრომას, შრომის საგანსა და შრომის საშუალებებს. ამ სამი მომენტის შეერთებით იწყება შრომის პროცესი, რომლის პროდუქტია სახმარი ღირებულება.

შრომის პროცესი შინაარსის მიხედვით არის ადამიანისა და ბუნების ურთიერთქმედება, თვისებრივად განსაზღვრული შრომითი ფუნქციების ერთობლიობა, რომელიც მიმართულია სახმარი ღირებულების საწარმოებლად. შრომის შინაარსის ცვლილების მთავარი ფაქტორია მეცნიერულ-ტექნიკური პროცესი. წარმოების ავტომატიზაცია იწვევს ცოცხალი შრომის მოდიფიცირებას წარმოების პროცესში.

შრომის პროცესში ორგანულად შეხამებულია ადამიანის ფიზიკური მოქმედება და გონებრივი საქმიანობა. ეს არის შრომის, როგორც შემოქმედებითი პროცესის, ფუნქციონირების ობიექტური საფუძველი.

შრომის სოციალურ-ეკონომიკური ხასიათი გამოხატავს შრომისა და მისი საზოგადოებრივი ორგანიზაციის სოციალურ-ეკონომიკურ ფორმას. პოლიტეკონომიკური კატეგორიაა არა შრომა, როგორც ბუნებრივი აუცილებლობა, „არამედ მხოლოდ შრომის საზოგადოებრივი ფორმა, შრომის საზოგადოებრივი წყობა, ან სხვაგვარად რომ ვთქვათ: ადამიანთა ურთიერთობა საზოგადოებრივ შრომაში მათი მონაწილეობის მიხედვით“. შრომის პროცესში ადამიანებს შორის მყარდება განსაზღვრული წარმოებითი ურთიერთობა.
შარლოტ მარგარიტა დე მონმორანსი

შარლოტ მარგარიტა დე მონმორანსი (; დ. 11 მაისი, 1594 — გ. 2 დეკემბერი, 1650) — მონმორანსის ჰერცოგ ანრი დე მონმორანსის ქალიშვილი. კონდეს პრინცესა 1609-46 წლებში როგორც ანრი -ის მეუღლე. იგი თითქმის გახდა საფრანგეთისა და ნავარის მეფე ანრი -ის საყვარელი, მაგრამ მისი ქმარი მასთან ერთად ქორწილის შემდეგვე გაიქცა და უკან მხოლოდ ანრი -ის გარდაცვალების შემდეგ დაბრუნდა.

ბიოგრაფია
შარლოტ მარგარიტა დაიბადა 1594 წლის 11 მაისს სამხრეთ საფრანგეთში. იგი იყო მონმორანსის გრაფ ანრისა და მისი მეუღლის, ლუიზა დე ბუდოზის ქალიშვილი. შარლოტმა დედა ჯერ კიდევ მანამდე დაკარგა სანამ ხუთი წლის გახდებოდა. ამის შემდეგ შარლოტ მარგარიტას მამიდამისი ზრდიდა, რომელიც ანგულემის ჰერცოგ შარლის ქვრივი ქალი იყო. 1609 წელს 15 წლის შარლოტ მარგარიტა ცოლად კონდეს პრინც ანრი -ს გაჰყვა.

1616 წელს შარლოტ მარგარიტა და მისი ქმარი ღალატისათვის დააპატიმრეს და ვენსენის ციხე-სიმაგრეში გამოკეტეს, სადაც სამ წელიწადში, 1619 წელს მათი პირველი შვილი ანა ჟენევიევა დაიბადა. 1632 წელს შარლოტ მარგარიტას ერთადერთი ძმაც დააკავეს კარდინალ რიშელიეს წინააღმდეგ გამოსვლისთვის.

1646 წელს გარდაიცვალა მისი საყვარელი მეუღლე, 1650 წელს კი თავად შარლოტ მარგარიტაც გარდაიცვალა.

შვილები
ანა ჟენევიევა (1619-1679), ცოლად გაჰყვა ლუნევილის ჰერცოგ ანრი -ს;
ლუი (კონდეს პრინცი) (1621-1686), კონდეს პრინცი, მეტსახელად "დიდი კონდე", ცოლად შეირთო კლარა კლემენს დე მაილე-ბრეზი, რომელთანაც ორი შვილი შეეძინა;
არმანი (1629-1666), კონტის პრინცი, ცოლად შეირთო ანა მარი დე მარტინოცი, რომელთანაც ორი ვაჟი შეეძინა;
კუშჩის წმინდა გიორგის ეკლესია

კუშჩის წმინდა გიორგის ეკლესია — - საუკუნეების ეკლესია ქვემო ქართლში.

მდებარეობს წალკის მუნიციპალიტეტის სოფელ კუშჩის განაპირას, ჩრდილო-დასავლეთით. ეკლესია წმინდა გიორგის სახელობისაა და წარმოადგენს მცირე ზომის ერთნავიან ნაგებობას. ნავით სამხრეთით მთელ სიგრძეზე გასდევს სტოა, რომელიც ორი ღი ტაღით უკავშირდება გარე სივრცეს. მრგვალ მასიურ ბოძზე დაყრდნობილი თაღები ნალისებრი მოხაზულობისაა. დამახასიათებელია წვრილი თაღებით შედგენილი ლავგარდანი და ორნამენტული დეტალები, რომელთა პარალელები - საუკუნეების ძეგლებში მოიპოვება. კედლები ტლანქად დამუშავებული ქვისაა, მხოლოდ კუთხეების, თაღებისა და სარკმელებისთვის ნახმარია კარგად გათლილი კვადრები.

ლიტერატურაა
რომანოზ ჩიხლაძე

დეკანოზი რომანოზ ჩიხლაძე (დ. 1879, სოფ. გორდი — გ.1937, დახვრიტეს მეტეხის შემოგარენში) — ქართველი სასულიერო მოღვაწე, მღვდელი.

ბიოგრაფია
დეკანოზი რომანოზ ანტონის ძე ჩიხლაძე 1879 წელს ხონის რაიონის სოფელ გორდში, მღვდლის ოჯახში დაბადებულა. დაწყებითი განათლება იქვე მიუღია, შემდეგ ქუთაისის გიმნაზია დაუმთავრებია წარჩინების დიპლომით. უმაღლესი განათლების მისაღებად უკრაინაში გამგზავრებულა, სადაც გამოცდები წარმატებით ჩაუბარებია და კიევის სასულიერო აკადემიაში ჩარიცხულა. აქ მასთან ერთად სწავლობდა კორნელი კეკელიძე, რომელმაც ერთ-ერთ საჯარო ლექციაზე აღნიშნა:„მამა რომანოზი აკადემიაში გამორჩეული სტუდენტი გახლდათ თავისი განსწავლლობითა და შრომისმოყვარეობით. სრულყოფილად ფლობდა რუსულს, ძველ ბერძნულს, ლათინურსა და გერმანულ ენებს. კარგად იცოდა ფილოსოფია, ღვთისმეტყველება და ლიტერატურა“.

მართლაც განსწავლული კაცი ყოფილა მამა რომანოზი, კარგად სცოდნია ქიმია, ფიზიკა, მათემატიკა, საბუღალტრო საქმე...

მღვდლად კურთხევის შემდეგ ერთხანობას ხონის წმინდა მთავარანგელოზთა მიქაელისა და გაბრიელის ეკლესიაში მოღვაწეობდა, მერე კი მშობლიურ გორდს დაუბრუნდა. მამა რომანოზი გახლდათ ღარიბთა და უპოვართა შემწე და დიდი ქომაგი. თუკი მრევლში რაიმე სენი იჩენდა თავს, თურმე პირადად დაადგებოდა თავზე ავადმყოფს და განკურნებამდე არ მოსცილდებოდა, უპატრონო მიცვალებულს გააპატიოსნებდა, წესს აუგებდა და სამარემდე მიაცილებდა. ქრისტეს დაუღალავი მსახურებისთვის ხელისუფლებამ მასზე საგანგებო კონტროლი დააწესა. ერთადერთი ბრალდება მღვდლობა იყო. ვერ ეღირსა მთავრობა მისგან ანაფორისა და ჯვრის დატევებას, რის გამოც სამჯერ დააპატიმრეს, სასტიკად აწამეს, ბოლოს კი 1937 წელს რესპუბლიკის ცენტრალურ ხელისუფლებასთან არსებული სამეულის ბრძანებით დეკანოზი რომანოზ ჩიხლაძე დახვრიტეს მეტეხის შემოგარენში. იმ პერიოდში დაუხვრეტიათ მისი ქვისლი მღვდელი ამბროსი კუხალაშვილიც.
საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი

საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი — საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, გამოსცა ქართული საბჭოთა ენციკლოპედიის მთავარმა სამეცნიერო რედაქციამ 1987 წელს, მომზადდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ენათმეცნიერების ინსტიტუტის მონაწილეობით.

სარედაქციო საბჭო: ი. აბაშიძე (თავმჯდომარე), ა. კობახიძე, ქ. ლორთქიფანიძე. ა. საყვარელიძე, ც. ცერცვაძე, მ. ჭაბაშვილი.

ლექსიკონში შესულია საქართველოს ყველა დასახლებული პუნქტის, მნიშვნელოვანი ქედების, მთების, მწვერვალების, უღელტეხილების, მდინარეების, ტბების და სხვ. გეოგრაფიული ობიექტების სახელწოდებანი: 4450 სოფელი, 40 ქალაქი, 40 დაბა, 1455 მდინარე, 555 მთა, 180 ქედი, 132 მწვერვალი, 138 უღელტეხილი და ა. შ. ლექსიკონში წარმოდგენილია ტოპონიმთა სწორი დაწერილობა, ბრუნებისას ამა თუ იმ ტიპის სახელის ფუძის ცვლილებები (უცვლელია, კუმშვადია, კვეცადია) და გეოგრაფიული ერთეულის ადგილმდებარეობა.

გამოცემის რედაქტორები არიან: ი. აფხაზავა, ი. გიგინეიშვილი, ა. კობახიძე, დ. უკლება, მ. ჭაბაშვილი.

მასალა მოამზადა სალიტერატურო კონტროლის რედაქტორმა ნ. ხომერიკმა.