iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
მწვანე წიგნი

მწვანე წიგნი- არის ლიბიის ლიდერის მუამარ კადაფის პოლიტიკური ნაშრომი, რომელიც პირველად გამოიცა 1975 წელს. იგი ასახავს კადაფის ხედვას მმართველობის, ეკონომიკისა და საზოგადოების შესახებ, რომელიც მხარს უჭერს პირდაპირი დემოკრატიის სისტემას, სადაც ძალაუფლება ხალხის ხელშია. წიგნი, მაო ძედუნის პატარა წითელი წიგნის გავლენით, უარყოფს როგორც კაპიტალიზმს, ასევე კომუნიზმს, ხელს უწყობს სოციალიზმს და თვითმმართველობას ადგილობრივი საბჭოების მეშვეობით. მარტივი სტილით დაწერილი, იგი ფართოდ იყო გავრცელებული როგორც ლიბიაში, ასევე საერთაშორისო დონეზე.

მწვანე წიგნი ცენტრალური გახდა კადაფის მმართველობისთვის, მისი იდეები ლიბიის სახელმწიფო პოლიტიკის საფუძველს წარმოადგენს. 1976 წელს გამოიცა ინგლისურ-არაბული გამოცემა. თუმცა, 2011 წლის ლიბიის სამოქალაქო ომის დროს, კადაფის წინააღმდეგ პროტესტის გამწვავების გამო, წიგნის ასლები დაწვეს და მისადმი მიძღვნილი ძეგლები დაანგრიეს, რაც მისი რეჟიმისა და პოლიტიკური ფილოსოფიის დასასრულის სიმბოლოა.
გვიდო კროზეტო

გვიდო კროზეტო (, დ. 19 სექტემბერი, 1963, კუნეო) — იტალიელი ბიზნესმენი და პოლიტიკოსი.

ბიოგრაფია
გვიდო კროზეტო დაიბადა 1963 წლის 19 სექტემბერს კუნეოში მეწარმეების ოჯახში. მისი მშობლები 1980-იანი წლების ბოლოდან აწარმოებდნენ სასოფლო-სამეურნეო ტექნიკას და კროზეტო მამის გარდაცვალების შემდეგ, 17 წლის ასაკში, სათავეში ჩაუდგა კომპანიას. მან დაამთავრა კლასიკური ლიცეუმი, სწავლობდა ტურინის უნივერსიტეტის ეკონომიკისა და კომერციის ფაკულტეტზე, მაგრამ არ დაუმთავრებია, რაც დაკავშირებული იყო გაზეთ „ “-ს მიერ წამოჭრილ სკანდალთან. კროზეტომ უმაღლეს განათლებასთან დაკავშირებით ინტერვიუში გაკეთებულ განცხადებას „პატარა უწყინარი ტყუილი“ უწოდა.

მან თავისი პოლიტიკური კარიერა ქრისტიან-დემოკრატიული პარტიის რიგებში დაიწყო — 1985 წლიდან 1990 წლამდე ახალგაზრდული ორგანიზაციის რეგიონული ორგანიზაციის მდივნის თანამდებობაზე და შემდეგ ეროვნულ დონეზე ახალგაზრდული პოლიტიკის საკითხებზე პასუხისმგებელი პირის პოზიციაზე. 1988 წელს გახდა ჯოვანი გორიას მთავრობაში ეკონომიკური მრჩეველი, 1990 წლიდან 2004 წლამდე კი იყო მარენის მერი კუნეოს პროვინციაში, ხოლო 1999 წლიდან 2009 წლამდე იყო პროვინციის საბჭოს წევრი, სადაც ხელმძღვანელობდა „ “-ს ფრაქციას. 2003 წლიდან 2009 წლამდე იყო პარტიის რეგიონალური ფილიალის მდივანი პიემონტში და პასუხისმგებელი იყო პარტიაში საკრედიტო და ინდუსტრიულ პოლიტიკაზე ეროვნულ დონეზე ფრაქცია „თავისუფლების ხალხის“ ჩამოყალიბებამდე.

2001 წლის 30 მაისიდან 2013 წლის 14 მარტამდე იყო , და მოწვევის იტალიის დეპუტატთა პალატის წევრი ჯერ ფრაქცია „ “-ში, შემდეგ ფრაქცია „თავისუფლების ხალხიდან“.

2008 წლის 8 მაისიდან 2011 წლის 16 ნოემბრამდე ეკავა თავდაცვის სამინისტროში უმცროსი სახელმწიფო მდივნის პოსტი სილვიო ბერლუსკონის მეოთხე მთავრობაში.

2012 წელს აირჩიეს კუნეო-ლევალდიჯის აეროპორტის დირექტორთა საბჭოს პრეზიდენტად. მაგრამ მცირე ხნის შემდეგ, 2012 წლის ოქტომბერში, მან თანამდებობა დატოვა.

2012 წლის 20 დეკემბერს მან და ჯორჯა მელონმა გამოაცხადეს „თავისუფლების ხალხისგან“ გასვლისა და ახალი პარტიის, „იტალიის ძმების“ ჩამოყალიბების შესახებ.

2013 წლის არჩევნების წინ, მან კენჭი იყარა სენატში ემილია-რომანიაში „იტალიის ძმების“ სიით და დამარცხდა.

2014 წლის მაისში მან მონაწილეობა მიიღო ევროპის არჩევნებში „იტალიის ძმების“ სიით, მაგრამ პარტიამ 4%-იანი ბარიერი ვერ გადალახა.

2014 წელს მან დატოვა აქტიური პოლიტიკური საქმიანობა საჰაერო კოსმოსის, თავდაცვისა და უსაფრთხოების სფეროში იტალიური კომპანიების ფედერაციის პრეზიდენტად არჩევის შემდეგ ( ’, ), მაგრამ 2018 წლის იანვარში იგი ხელმძღვანელობდა „იტალიის ძმების“ საარჩევნო სიებს პიემონტის ყველა რაიონში და ლომბარდიის ზოგიერთ ოლქში.

2018 წლის 28 იანვარს იგი აირჩიეს „იტალიის ძმების“ პარტიის კოორდინატორად.

2022 წელს გვიდო კროზეტო იტალიის რესპუბლიკის პრეზიდენტობის კანდიდატად იქნა დასახელებული.

2022 წლის 22 ოქტომბერს, როდესაც მელონის მთავრობა ჩამოყალიბდა, კროზეტომ მიიღო თავდაცვის მინისტრის პორტფელი.

კროზეტოს მეტსახელია — პოლიფემოსი, ის დაახლოებით ორი მეტრის სიმაღლისაა და 130 კგ-ს იწონის.
მიკროსოციოლოგია

მიკროსოციოლოგია-მიკროსოციოლოგია არის სოციოლოგიის ერთ-ერთი მთავარი ანალიზის დონე, რომელიც ფოკუსირებულია ადამიანთა ყოველდღიურ სოციალურ ურთიერთქმედებებზე და მათი ქცევის ბუნებაზე მცირე მასშტაბზე, პირისპირ. ამ მიდგომის ფარგლებში განსაკუთრებული ადგილი უჭირავს ფენომენოლოგიას. მეთოდოლოგიებში შედის სიმბოლური ინტერაქციონიზმი და ეთნომეთოდოლოგია, რაც განსაკუთრებით გავლენას ახდენს სხვადასხვა აკადემიური მიმართულებებზე, როგორიცაა მიკროლინგვისტიკური კვლევები და სხვა სოციალური ქცევის ასპექტები.

მიკროსოციოლოგიაში განხილული თეორიები კონცენტრირდება მცირე მასშტაბებზე, როგორიცაა ინდივიდები და მათი ყოველდღიური ურთიერთობები. ისინი უარყოფენ სისტემურ მიდგომას და ტვინადებენ ერთეულ აქტებსა და მათ ურთიერთქმედებას.
კომპიუტერული მოდელირება

კომპიუტერული მოდელირება — კომპიუტერულ მეცნიერებაში, მოდელირება წარმოადგენს პროგრამული უზრუნველყოფის ან სისტემების (პროგრამული უზრუნველყოფა + აპარატურა) აღწერას ფორმალური ენების გამოყენებით. მაგალითად, -- ხშირად გამოიყენება პროგრამის მოდელირებისათვის. ეს მოდელი იყენებს როგორც ფორმალურ ენას, ისე ბუნებრივი ენის ნაწილებს და ჩვეულებრივ აღინიშნება გრაფიკულად. თუმცა, ის არ წარმოადგენს პროგრამის სრულ აღწერას, არამედ მიზნად ისახავს პროგრამის გარკვეული ასპექტების გააზრებას.

მოდელირების საქმიანობა ხშირად დაკავშირებულია ანალოგიებთან. ეს შეიძლება ეხებოდეს მექანიკურ მოვლენებს, სადაც მათემატიკური მეთოდები გამოიყენება კონკრეტული მოვლენის ან ინტელექტუალური პროცესების ანალოგიის შექმნისთვის, რომელიც შემდგომ გამოიყენება მინითეორიის ფორმირებაში. ასევე, კომპიუტერული მეთოდები გამოიყენება რთული მოვლენების ურთიერთქმედების შესამუშავებლად და სოციალური ურთიერთობების სქემების დასამუშავებლად. სოციალურ ფენომენებსა და პროცესებში ხშირად ხდება მოდელირება, სადაც მოდელის მნიშვნელობა და სარგებლიანობა განისაზღვრება იმით, თუ რამდენად წარმატებით შეუძლია მას წინასწარმეტყველება.
მარქსისტული ჰუმანიზმი

მარქსისტული ჰუმანიზმი — ფილოსოფიური და პოლიტიკური მოძრაობა, რომელიც სათავეს იღებს კარლ მარქსის სახელიდან. კარლ მაქსი მუშაობდა და განიხილავდა ადამიანის მსოფლმხედველობას, ფოკუსირდებოდა ადამიანის ბუნებაზე, მის როლზე ამ სამყაროში, თუ რამდენად მნიშვნელოვანია იგი და ადამიანის სოციალურ მდგომარეობაზე სახელმწიფოს მიხედვით. რადგან, ჰუმანიზმი ყველაზე მაღლა ადამინს, მის როლსა და ფასეულობებს აყენებდა. სწორედ ამ მსოფლმხედველობამ ძალიან დიდი როლი ითამაშა ადამიანების აყვავებასა და განვითარებაზე. მარქსისტული ჰუმანიზმიც სწორედ ასეთ თემებსა და საკითხებს იხილავს. ასევე ადამიანურ საკითხებსაც მარქსი თავად იძიებდა.
გაბალის განძი

გაბალის განძი — სხვადასხვა პერიოდის მონეტების განძების კრებული, რომელიც აღმოჩენილია კავკასიის ალბანეთის დედაქალაქ გაბალას ნაქალაქარზე, თანამედროვე აზერბაიჯანის ტერიტორიაზე.

აღმოჩენის ისტორია
პირველი განძი 1950-იან წლებში აღმოჩნდა. მასში შედიოდა სასანიანი მმართველის კავად -ის (488-531) მონეტები.

1964 წელს აღმოჩენილი მეორე განძი შეიცავდა პართიის მეფის გოტარზ -ის დრაქმას, რომის იმპერატორების ოტონის, ვესპასიანეს, ტრაიანესა და ადრიანეს მონეტებს, აგრეთვე სასანიანი მმართველის ბაჰრამ -ის (274-291) 150-ზე მეტ მონეტას.

1966 წელს აღმოჩენილი მესამე განძი შედგებოდა 700 ელინისტური ხანის ვერცხლის მონეტისგან (მათ შორის 170 უცხოური). კოლექციაში შედის ალექსანდრე მაკედონელის შვიდი დრაქმა, პართიელი მმართველების (არშაკი, მითრიდატე , ფრაატ ), თრაკიელი მეფის ლისიმაქეს, სელევკიდი მეფეებისა და ბერძნულ-ბაქტრიის სამეფოს მმართველების ტეტრადრაქმები. განძი დამალული ყოფილა ძვ.წ. 120 წელს და შემთხვევით აღმოჩნდა სამშენებლო ქვის მოპოვებისას.

1976 წელს აღმოჩენილი მეოთხე განძი საუკუნის პირველი ნახევრით თარიღდება. იგი შეიცავს 53 მთლიან და 1298 დაზიანებულ მონეტას, მოჭრილს რავვადიდთა, შადადიდისა და შირვანშაჰების სახელმწიფოებში.

ერთ-ერთი განძი აღმოჩნდა გაბალადან სამხრეთ-აღმოსავლეთით ორი კილომეტრის დაშორებით, მდინარე ყარაჩაის მარჯვენა ნაპირზე მდებარე სამარხში. სასოფლო-სამეურნეო სამუშაოების დროს მონეტები მიმოიფანტა ბორცვის სამხრეთ ნაწილში.

განძებში ყველაზე ადრეულია ალექსანდრე მაკედონელის დრაქმები, მოჭრილი ქალაქ კოლოფონში. ხშირი მიმოქცევის გამო მონეტები მნიშვნელოვნად გაცვეთილია.

დრაქმების ავერსზე ალექსანდრე მაკედონელის სახელით გამოსახულია ჰერაკლეს თავი ლომის ტყავში, ხოლო რევერსზე - ტახტზე მჯდომარე ზევსი არწივითა და კვერთხით.

ლისიმაქეს სახელით მოჭრილი ტეტრადრაქმების ავერსზე გამოსახულია ალექსანდრე მაკედონელის თავი დიადემით და ამონის რქით, რევერსზე კი - ჩაფხუტიანი ქალღმერთი ათენა მჯდომარე პოზაში.

გაბალას განძები მოწმობს, რომ კავკასიის ალბანეთში ფართოდ იყო გავრცელებული ალექსანდრე მაკედონელის სახელით მოჭრილი მონეტები. სელევკიდური მონეტები კი ალბანეთის ბაზრებზე ძვ.წ. საუკუნის 80-იანი წლებიდან ჩნდება.
სიუდად-რეალი

სიუდად-რეალი  — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კასტილია-ლა-მანჩის ავტონომიური გაერთიანების სიუდად-რეალის პროვინციის კამპო-დე-კალატრავის კომარკის შემადგენლობაში. სიუდად-რეალის პროვინციის დედაქალაქი. ფართობი — 285 კმ². მოსახლეობა — 75 504 კაცი (2020 წ.).

ისტორია
ქალაქი დაარსდა 1255 წელს სახელწოდებით „ვილა რეალი“ („სამეფო ქალაქი“) ალფონსო -ის მეფობის დროს. მეფემ მას უბოძა ქარტია, რომელიც კუენკას მოდელს მიჰყვებოდა. ის არ დაარსებულა ცარიელ ადგილზე, არამედ აშენდა პოსუელო-დე-სან-ხილზე, პატარა დასახლებაზე, რომელიც ალარკოსის მიწებს ეკუთვნოდა. როგორც სამეფო დომენის დამოუკიდებელი ანკლავი კალატრავის სამხედრო ორდენის ტერიტორიაზე, თავდაპირველად განვითარება გაჭირდა. ვილა-რეალის გავლენით შეშფოთებულმა კალატრავის ორდენის ხელმძღვანელებმა ახლომდებარე მიგელტურაში კონკურენტი ბაზარი დააარსეს, რათა ქალაქის ეკონომიკური საქმიანობისთვის ხელი შეეშალათ.

ებრაელები მალევე დასახლდნენ ვილა-რეალში. საშუალო ზომის ებრაული თემის არსებობა უკვე 1290 წელს დასტურდება დოკუმენტებით, ვილა-რეალის დაარსებიდან მხოლოდ სამი ათწლეულის შემდეგ.

დაძაბულობა ვილა-რეალსა და კალატრავის ორდენს შორის კულმინაციას მიაღწია 1323 წლისთვის, რაც შეიარაღებულ კონფლიქტში გადაიზარდა.

1346 წელს ვილა-რეალმა კასტილიის კორტესს უმასპინძლა.

ადგილობრივი ებრაული თემი („ალხამა“) დიდწილად განადგურდა 1391 წლის დარბევების შედეგად. ანტისემიტიზმის ადგილობრივი მიზეზი გამყარებული იყო ებრაელების მიერ კალატრავას ორდენთან საუკუნის განმავლობაში დადებული გარიგებებით და მათი, როგორც მევახშეების ადგილობრივი რეპუტაციით.

კასტილიის მეფე ხუან -მ 1420 წელს ვილა-რეალს ქალაქის სტატუსი მიანიჭა და ის „სიუდად-რეალად“ („სამეფო ქალაქად“) გადაიქცა. იმ დროისთვის ქალაქს სავარაუდოდ 2000-ზე მეტი მცხოვრები არ ჰყავდა და მიუხედავად იმისა, რომ ერთხელ კორტესს უმასპინძლა, რეგიონში მთავარი ქალაქი მაინც ალმაგრო იყო.

კათოლიკე მონარქების დროს იბერიის სამეფოების გაერთიანების შემდეგ, სიუდად-რეალი 1691 წელს ლა-მანჩის პროვინციის დედაქალაქი გახდა. ამ ფაქტმა ხელი შეუწყო მის ეკონომიკურ განვითარებას, რაც რამდენიმე მნიშვნელოვანი შენობის მშენებლობით გამოიხატა. 1755 წლის ლისაბონის მიწისძვრამ ამ შენობების დიდი ნაწილი გაანადგურა. 1809 წელს, ნახევარკუნძულის ომის დროს, ფრანგულმა ჯარებმა დაამარცხეს ესპანური არმია და დაიკავეს ქალაქი, ადგილობრივი საავადმყოფო კი თავიანთ შტაბ-ბინად და ყაზარმად გამოიყენეს.

1833 წლის ტერიტორიული დაყოფის შემდეგ სიუდად-რეალის პროვინციის შექმნისას, პროვინციის დედაქალაქის სტატუსს ეცილებოდნენ ქალაქები ალმაგრო და მანსანარესი, რომლებსაც საუკუნის შუა პერიოდში მსგავსი მოსახლეობა ჰყავდათ. თუმცა, პროვინციის დედაქალაქის სიუდად-რეალიდან გადატანის მცდელობები წარუმატებელი აღმოჩნდა.

ქალაქის ცენტრის დიდი ნაწილი ესპანეთის სამოქალაქო ომის დროს განადგურდა.

გეოგრაფია
ქალაქს აქვს ცივი ნახევრად მშრალი კლიმატი, ცივი ზამთრით (სიმაღლის გამო) და ცხელი ან ძალიან ცხელი მშრალი ზაფხულით. კასტილია-ლა-მანჩის სხვა ქალაქების მსგავსად, ნალექები მთელი წლის განმავლობაში მწირია. მას აქვს იბერიის ნახევარკუნძულის ერთ-ერთი ყველაზე დიდი წლიური ტემპერატურის ამპლიტუდა, რომელიც აღემატება 20.0°-ს.
გვიდო ფონ პირკე

გვიდო ფონ პირკე (; დ. 30 მარტი, 1880, ჰირშშტეტენი, ვენის მახლობლად — გ. 17 აპრილი, 1966, ვენა) — ავსტრიელი მეცნიერი, სარაკეტო ტექნოლოგიის ერთ-ერთი პიონერი. მან გამოაქვეყნა რამდენიმე ტრაექტორიის გამოთვლა კოსმოსური მისიებისთვის.

ბიოგრაფია
განსხვავებით მისი ძმის კლემენს ფონ პირკესაგან, რომელიც ექვსი წლით უფროსი იყო და მოგვიანებით გახდა პედიატრიის უნივერსიტეტის პროფესორი, გვიდო ფონ პირკემ გადაწყვიტა გაეგრძელებინა ტექნიკური კურსი, 1898-1902 წლებში სწავლობდა მანქანათმშენებლობას ვენასა და გრაცში. ის იყო კოსმოსური მოგზაურობის ასოციაციის წევრი და 1926 წელს ვენაში მაღალი სიმაღლის კვლევის სამეცნიერო საზოგადოების ერთ-ერთი თანადამფუძნებელი. 1928 წელს მან გამოაქვეყნა გამოთვლები კოსმოსური ზონდების ტრაექტორიების შესახებ ვენერის, მარსის, იუპიტერისა და სატურნისათვის. მან ასევე მან ჩაატარა გამოთვლები მარსზე პილოტირებული ფრენისთვის. პირკემ შეიმუშავა ბერლინის მახლობლად „სარაკეტო ტრასაზე“ (რაკეტების სამეცნიერო და ტექნიკური კვლევის ექსპერიმენტული ველი) კვლევის ჩატარების პროგრამა და იყო მისი ერთ-ერთი შემქმნელი. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ ძირითადად დაკავებული იყო კოსმონავტიკის პოპულარიზაციით.

მის პატივსაცემად მთვარის ერთ-ერთ კრატერს ეწოდა პირკე.
ყალბი პროფილი (2023 წლის კოლუმბიური სერიალი)

ყალბი პროფილი ─ არის კოლუმბიური დრამატული, რომანტიული და თრილერის ჟანრის ვებ სატელევიზიო სერიალი რომელიც გადაიღო პაბლო ილიანესმა და მწარრმოებელმა კომპანია -მა მიერ კომპანია ნეტფლიქსისთვის.

მასში მთავარ როლებს კაროლინა მირანდა და როდოლფო სალასი ასრულებენ. სერიალის პრემიერა 2023 წლის 31 მაისს შედგა, 2023 წლის 13 ივნისს -მა განაახლა სერიალი მეორე სეზონით, რომლის პრემიერა შედგა 2025 წლის 8 იანვარს შედგა.

შინაარსი
ახალგაზრდა მოცეკვავე გოგონა კამილა, რომელიც ლას ვეგასის ერთ-ერთ კლუბში მოცეკვავედ მუშაობს, შემთხვევით გაიცნობს ფერნანდო კასტელს, რომელიც პროფესიით არის ექიმი, მათ მალევე შეუყვარდებათ ერთმანეთი, თუმცა ფერნანდო ყოველგვარი ახსნის გარეშე გაუჩინარდება, კამილა დაეჭვდება და გადაწყვიტავს ფერნანდოს თავის სამშობლოში, კოლუმბიაში ჩააკითხოს, იქ კი გაიგებს, რომ კაცი რომელიც მას შეუყვარდა, სინამდვილეში სხვა პიროვნებაა და მას მიგელ ესტევესი ქვია.

მონაწილეობენ
სეზონები და ეპიზოდები
პოლიტიკური პატიმარი

პოლიტიკური პატიმარი — ადამიანი, რომელიც თავისი პოლიტიკური საქმიანობის გამოა დაკავებული; პოლიტიკური ბრალი ყოველთვის არ წარმოადგენს დაპატიმრების ოფიციალურ მიზეზს.

არ არსებობს ტერმინის საერთაშორისოდ აღიარებული სამართლებრივი განსაზღვრება, თუმცა სამართლის მკვლევარებს შორის არის შემდეგი კონსესუსი: „ადამიანები, რომელიც სამართლებრივად იდევნებიან არა მათ მიერ ჩადენილი კანონდარღვევის გამო, არამედ მათი მოსაზრებებისა და იდეების გამო, რომლებიც საფრთხეს უქმიან ძალაუფლებაში მყოფ სუბიექტებს.

დღესდღეობით საერთაშორისო უფლებადაცვითი ორგანიზაციების პრაქტიკაში გამოიყენება ტერმინის „პოლიტიკური პატიმარი” რამდენიმე სხვადასხვა განსაზღვრება, რომლებიც შინაარსობრივი თვალსაზრისით ერთმანეთს ავსებს. მათ შორის ყველაზე ავტორიტეტულია საერთაშორისო ამნისტიისა და ევროპის საბჭოს საპარლამენტო ასამბლეის განსაზღვრებები. პიროვნებას პოლიტიკური პატიმრის სტატისი ენიჭება სწორედ ასეთი ორგანიზიების განცხადების საფუძველზე. მიუხედავად იმისა, რომ უმეტეს შემთხვევებში აღნიშნული სტატუსი აღირებულია საერთაშორისო საზოგადოების მიერ, იგი ხშირ შემთხვევაში უარყოფილია იმ ხელისუფლების მხრიდან, რომელიც პოლიტიკური ნიშნით დევნის ინდივიდებს და რომელიც თავის სამართლებრივ სისტემაში ყოველგვარ მიკერძოებას უარყოფს.

საერთაშორისო პრაქტიკაში პოლიტიკური ნიშნით პატიმრობის შემთხვევების აღმოფხვრის ერთ-ერთი ძირითადი ხელშემშლელი ფაქტორი პოლიტიკური ნიშნით პატიმრობის საყოველთაო ცნების არარსებობაა.

პოლიტიკური პატიმრის მიმართ ასევე ხშირად გამოიყენება ტერმინი სინდისის პატიმარი, რომლის პოპულარიზებაც ორგანიზაცია საერთაშორისო ამნისტიამ მოახდინა.

ზოგიერთ ქვეყანაში არსებობს პოლიტიკური საპატიმროები, რომლებიც მხოლოდ პოლიტიკური პატიმრებისთვისაა განკუთვნილი.

განსაზღვრებები
პოლიტიკური პატიმრის ცნება მრავალ განსაზღვრებას მოიცავს, თუმცა ვერ შევხვდებით მის ცხად განმარტებას საერთაშორისო ორგანიზაციებისა და ადამიანის უფლებათა კონვენციებში. მკვლევარები აღნიშნავენ, რომ ცნების სამართლებრივი განსაზღვრებები ბუნდოვანია, თუმცა ამასთანავე იკვეთება ზოგადი კონსესუსი, რომ პოლიტიკური პატიმრები არიან „ადამიანები, რომელიც სამართლებრივად იდევნებიან არა მათ მიერ ჩადენილი კანონდარღვევის გამო, არამედ მათი მოსაზრებებისა და იდეების გამო, რომლებიც საფრთხეს უქმიან ძალაუფლებაში მყოფ სუბიექტებს.“

პოლიტიკური პატიმრის ცნების განსაზღვრება და კრიტერიუმები შემუშავებული აქვს არაერთ ადამიანის უფლებათა დაცვის კუთხით მომუშავე საერთაშორისო ორგანიზაციას.

ევროპის საბჭოს საპარლამენტო ასამბლეა
ევროპის საბჭოს საპარლამენტო ასამბლეის 2012 წლის 1900 რეზოლუციის მიხედვით თავისუფლებააღკვეთილი პიროვნება ითვლება პოლიტიკურ პატიმრად იმ შემთხვევაში, თუ:
მანსანარესი

მანსანარესი  — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კასტილია-ლა-მანჩის ავტონომიური გაერთიანების სიუდად-რეალის პროვინციის ლა-მანჩის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 474,2 კმ². მოსახლეობა — 17 962 კაცი (2020 წ.).

ქალაქის მთავარი ეკლესია აგებულია მარიამის მიძინების სახელზე.

სოფელი ლიანოს-დელ-კაუდილიო, რომელიც დაარსდა ეროვნული კოლონიზაციის ინსტიტუტის მიერ 1950-იან წლებში და ადრე მანსანარესზე იყო დამოკიდებული, 1990-იან წლებში დამოუკიდებელ მუნიციპალიტეტად იქცა.
კამპო-დე-კალატრავის კომარკა

კამპო-დე-კალატრავა — კომარკა (რაიონი) სიუდად-რეალის პროვინციაში, კასტილია-ლა-მანჩა, ესპანეთი. პროვინციის დედაქალაქი სიუდად-რეალი კამპო-დე-კალატრავის კომარკის შემადგენლობაში შედის.

კომარკის სახელს ატარებს ზეითუნის ზეთი. ზეითუნის ბაღები გაშენებულია თექვსმეტ მუნიციპალიტეტში, სადაც ძირითადად გავრცელებულია კორნიკაბრას ჯიშის ხეები. ამ ტერიტორიაზე ასევე გავრცელებულია ვენახები და ქერის ნათესები. კიდევ ერთი კულტურა, რომელიც აქ მოჰყავთ, არის ზაფრანა.

რელიეფი შედგება სედიმენტური ვაკეებისგან, რომლებსაც ენაცვლება მცირე აპალაჩური ნაოჭები, ასევე აშკარად შეიმჩნევა ვულკანური აქტივობის ნაშთები.

ისტორიულად, ეს არეალი დაკავშირებულია კალატრავას ორდენთან, რომელიც 1158 წელს დაარსდა კალატრავის ციხესიმაგრის დასაცავად. კალატრავა ქრისტიანების ხელში გადავიდა დაახლოებით ათი წლით ადრე, 1147 წელს. კალატრავას ორდენმა დაკარგა თავისი ციხესიმაგრე და მთელი კამპო-დე-კალატრავა ალმოჰადების წინააღმდეგ 1195 წელს გამართული ალარკოსის ბრძოლის შემდეგ. კამპო-დე-კალატრავა (დუენიასა და სალვატიერის ციხესიმაგრეების გარდა) 1212 წელს დაიპყრო სამხრეთისკენ მიმავალმა ქრისტიანულმა არმიამ ნავას-დე-ტოლოსას ბრძოლის კონტექსტში. შემდგომში კალატრავა დაუბრუნდა კალატრავას ორდენს, რომელმაც თავისი რეზიდენცია 1214 წლისთვის კალატრავა-ლა-ნუევაში გადაიტანა.
კოსმოსური მედიცინა

კოსმოსური მედიცინა — მეცნიერების კომპლექსური დარგი, რომელიც სამედიცინო, ბიოლოგიური, საინჟინრო და სხვა დისციპლინების გამოყენებით შეისწავლის და სხვადასხვა ღონისძიებით უზრუნველყოფს ადამიანის კოსმოსური ფრენისა და კოსმოსურ სივრცეში გასვლის დროს მისი სიცოცხლისუნარიანობის ოპტიმალურ პირობებს და უსაფრთხოებას. კოსმოსური მედიცინა იკვლევს კოსმოსური ფრენის ფაქტორებისა და პირობების გავლენას ადამიანის ორგანიზმზე და შეიმუშავებს შესაბამის პროფილაქტიკურ ღონისძიებებს; ადგენს და ასაბუთებს ავარიული მდგომარეობის შექმნისას კოსმოსური ხომალდის ეკიპაჟის გადასარჩენად საჭირო სამედიცინო ღონისძიებებს (ინდივიდივიდუალური დაცვის საშუალებანი და სხვა); ადგენს ფრენისათვის კოსმონავტების სამედიცინო მომზადების სისტემის ეფექტურობის კრიტერიუმებს, ამჟამად კოსმოსური მედიცინის მთავარ პრობლემებს განეკუთვნება ადამიანის ორგანიზმზე კოსმოსურ ხომალდში, თავისუფალ კოსმოსში, მთვარეზე ან სხვა პლანეტაზე განსხვავებული გარემოს პირდაპირი ფიზიკური და ფსიქოგენური გავლენის, ორბიტაზე საფრენი აპარატის გაყვანის, საპლანეტათშორისო სივრცეში მოძრაობისა და დედამიწაზე დაბრუნების დროს მოქმედი ფაქტორების, აგრეთვე აჩქარების, ხმაურისა და ვიბრაციების გავლენის შესწავლა. გარდა ამისა, კოსმოსური მედიცინა შეისწავლის უწონადობისა ღა მცირე ზომის ჰერმეტული კაბინის ხელოვნურ გარემოში ხანგრძლივი იზოლაციის პირობებში ყოფნასთან დაკავშირებულ ჰიპოდინამიას, ემოციურ დაძაბულობას, დღე-ღამის რიტმის პერიოდიკის შეცვლის თავისებურებებს და სხვა. იკვლევს აჩქარებიდან უწონადობაში და უწონადობიდან აჩქარებასა და შემდეგ გრავიტაციაში გადასვლას; კოსმონავტის კოსმოსურ ხომალდში ფრენისას მისი სიცოცხლისა და შოომისუნარიანობის შენარჩუნებისთვის საჭირო პირობებს (კაბინის ოპტიმალური მიკროკლიმატიჟანგბადის შემცველობა და ტემპერატურის რეჟიმი, სინოტივე, განათება, ვენტილაცია და სხვა); კოსმონავტთა შრომისა და დასვენების რეჟიმს; მათ კვებას და წყლით მომარაგებას, ორგანიზმიდან გამოყოფილ ნივთიერებათა (₂, წყალი, ექსკრემენტები) შეგროვების, მოშორების ან გამოყენების საკითხებს და სხვა. პლანეტების შემდგომ ათვისებასთან დაკავშირებით კოსმოსური მედიცინის წინაშე მრავალი ახალი პრობლემა დაისახება (ახალ დაავადებათა აღმოჩენა და მათი მკურნალობა, ახალ გარე სამყაროს თავისებურ ფაქტორთა გაკლენა ორგანიზმის ცხოველმყოფელობაზე და სხვა), რაც უთუოდ კოსმოსური მედიცინის ახალი დარგების გაჩენასა და განვითარებას განაპირობებს.
კოსმოსური ფიზიოლოგია

კოსმოსური ფიზიოლოგია — კოსმოსური ბიოლოგიისა და მედიცინის დარგი. შეისწავლის ორგანიზმის ფუნქციების რეგულაციისა და კომპენსაციის მექანიზმებს კოსმოსში ფრენის ყველა ფაქტორის ზემოქმედების პირობებში. ასეთი ფაქტორებია გადატვირთვა, ვიბრაცია, ხმაური, უწონადობის მდგომარეობა, კოსმოსური სხივების გავლენა, დედამიწაზე ჩვეული დღე-ღამური, სეზონური და სხვა ბიოლოგიური რითმების დარღეევა. კვლევის შედეგად დადგენილი კანონზომიერებანი საფუძვლად ედება ბიოლოგიურ და სამედიცინო პროგნოზებს, მ. შ. კოსმონავტების შრომის, დაავენების, ძილის, კვებისა და საერთოდ ყოფის ოპტიმალური რეჟიმის შემუშავებას. კოსმოსური ფრენის პირობებში ორგანიზმის გამძლეობის შენარჩუნებისა და გადიდების გზები და საშუალებანი (ფიზიკური ვარჯიშის რაციონალური კომპლექსი ზოგიერთი პროფილაქტიკური, მ. შ. ფარმაკოლოგიური საშუალებანი) „გამოიყენება არა მარტო კოსმონავტების შერჩევისა და მომზადებისა“, არამედ ჩვეულებრივ (დედამიწის) პირობებში ორგანიზმის ფიზიოლოგიური ზოგიერთი პრობლემის გადასაწყვეტად.
ვაროშა

ვაროშა  — კვიპროსის ქალაქ ფამაგუსტის უბანი. თურქეთის ინტერვენციამდე იყო პოპულარული ტურისტული ადგილი, შემდეგ კი გახდა „ქალაქი-მოჩვენება“. იმყოფება დაცვის ქვეშ, ტურისტებისთვის ღიაა ყოველდღე 8:00 სთ-დან 17:00 საათამდე.

1960-იან და 1970-იან წლებში ფამაგუსტა იყო კვიპროსის მთავარი ტურისტული ცენტრი. ტურისტების მზარდი რაოდენობის გამო, ქალაქში აშენდა მრავალი ახალი სასტუმრო და ტურისტული ობიექტი, განსაკუთრებით ბევრი მათგანი გაჩნდა ვაროშაში. 1970 წლიდან 1974 წლამდე პერიოდში ქალაქი იყო თავისი პოპულარობის პიკზე. ვარსკვლავებს შორის, რომლებმაც ის მოინახულეს, იყვნენ ელიზაბეთ ტეილორი, რიჩარდ ბარტონი, რეკელ უელჩი და ბრიჟიტ ბარდო. ვაროშაში განთავსებული იყო ბევრი თანამედროვე სასტუმრო, ხოლო მის ქუჩებში მდებარეობდა დიდი რაოდენობით გასართობი დაწესებულებები, ბარები, რესტორნები და ღამის კლუბები. ვაროშის ერთ-ერთი სასტუმრო ამოქმედდა მხოლოდ სამი დღით ადრე, სანამ მოსახლეობა ქალაქს დატოვებდა.. ვაროშის სასტუმრო კომპლექსების ნაწილი დღემდე იურიდიულად მსოფლიოს 20 ქვეყნის მოქალაქეების კერძო საკუთრებას წარმოადგენს.

1984 წელს გაერომ რეზოლუციით მოითხოვა ქალაქის თავის კონტროლის ქვეშ გადაცემა და განაცხადა, რომ მხოლოდ თავდაპირველ მაცხოვრებლებს შეეძლოთ ქალაქში დაბრუნება და დასახლება.

ვაროშა ტურისტებისათვის გაიხსნა 2017 წელს.
მიხეილ ხვინგია

მიხეილ ხვინგია (დ. 7 თებერვალი, 1924, ბათუმი — გ. 1994) — ქართველი ინჟინერი, მეცნიერი, პედაგოგი, საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი.

ბიოგრაფია
მიხეილ ხვინგია დაიბადა 1924 წლის 7 თებერვალს ქალაქ ბათუმში. 1941 წელს დაამთავრა ბათუმის მე-4 ქართული საშუალო სკოლა, ხოლო 1948 წელს საქართველოს ინდუსტრიული ინსტიტუტი მანქანათმშენებობის სპეციალობით. 1948 წელს ჩაირიცხა ასპირანტურაში და 1952 წელს დაიცვა საკანდიდატო, ხოლო 1966 წელს სადოქტორო დისერტაციები მანქანათა დინამიკისა და რხევების გამოყენებითი თეორიის სფეროში.

მ. ხვინგიამ შრომითი და სამეცნიერო საქმიანობა დაიწყო საქართველოს პოლიტექნიკურ ინსტიტუტში, სადაც იგი 1952-1966 წლებში მუშაობდა მანქანათა ნაწილების კათედრაზე ასისტენტისა და დოცენტის, ხოლო 1968 წლიდან თვითმფრინავთმშენებლობის კათედრაზე პროფესორის თანამდებობაზე.

1966 წელს საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის მანქანათა მექანისკის ინსტიტუტში მ. ხვინგიამ დააარსა მანქანათა დინამიკისა და სიმტკიცის განყოფილება და იყო მისი უცვლელი ხელმძღვანელი ორი ათეული წლის განმავლობაში. 1987 წლიდან სიცოცხლის ბოლომდე მუშაობდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის გამოყენებითი ტექნიკისა და მართვის პროცესების განყოფილების აკადემიკოს-მდივნად და ამავდროულად სამეცნიერო კონსულტაციებს უწევდა მანქანათა დინამიკის განყოფილებას მანქანათა მექანიკის ინსტიტუტში.

მიხეილ ხვინგია გარდაიცვალა 1994 წელს.

მისი სამეცნიერო კვლევის ძირითადი მიმართულებებია: მანქანათა დინამიკა და სიმტკიცე, ვიბრაციული ტექნიკა, მანქანათა აკუსტიკა, ბიომექანიკა. ტექნიკურ მეცნიერებათა დოქტორი (1965), პროფესორი (1972), ქართველი მეცნიერი მანქანათმშენებლობისა და მანქანათმცოდნეობის დარგში.