iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ბაქოს ტრასა

ბაქოს ტრასა (. ) — საქალაქო ბილიკი აზერბაიჯანის დედაქალაქ ბაქოში, რომელიც აშენდა ბაქოს სანაპირო ბულვარში. ფორმულა 1-ის ევროპული გრან-პრი 2016 წლის, სწორედ ამ მარშრუტზე ჩატარდა. 2017 წლიდან კი, აქ ტარდება აზერბაიჯანის ყოველწლიური გრან-პრი.

ისტორია
2016

2013 წლის დეკემბერში, ფორმულა 1-ის ხელმძღვანელმა, ბერნი ეკლესტონმა განაცხადა, რომ 2016 წელს ფორმულა 1 გრან-პრი პირველად გაიმართება აზერბაიჯანში. 2016 წელს გაიმართა ევროპის გრან-პრი. შეჯიბრება გრძელდებოდა 3 დღე 17-19 ივნისს. 17-ში ჩატარდა ორი ვარჯიში, რომელთაგან თითოეული გრძელდებოდა საათნახევრის განმავლობაში, 18-ში იყო 1 სავარჯიშო და საკვალიფიკაციო რბოლა, ხოლო ბოლო დღეს გაიმართა თავად რბოლა. 2016 წლის რბოლაზე, პირველი ადგილი ნიკო როსბერგმა, მერსედესის გუნდის წევრმა დაიკავა, რომელმაც რბოლა მეექვსე პოზიციიდან დაიწყო.

ბაქოს ბილიკი შეიმუშავა გერმანელმა ტილკემ. წრის სიგრძე ექვსი კილომეტრზე ოდნავ მეტია, მის გასწვრივ მოძრაობა ხდება საწინააღმდეგო ისრის მიმართულებით.

ტრასაზე საბოლოო შემოწმება განხორციელდა 2016 წლის მაისში, -ს დირექტორმა ჩარლი უაიტინგმა კმაყოფილება გამოთქვა, აღნიშნული ტრასის მიმართ.

2016 წლის გრანპრიში ვალტერ ბოტასმა დააწესა ახალი არაოფიციალური ფორმულა ყველაზე მაღალი სიჩქარის რეკორდი. მან აჩვენა 378 კმ/სთ და გაუსწრო წინა რეკორდს 372 კმ/სთ, რომელი 2005 წელს ხუან პაბლო მონტოიამ, მაკლარენის პილოტმა ტესტირების დროს დააფიქსირა მონცას ავტოდრომზე.

2017

2017 წელი პირველი წელია, როდესაც აზერბაიჯანში გრანპრის რბოლები გაიმართა. რბოლა მიმდინარეობდა 23-25 ​​ივნისს. პირველი ადგილი დაიკავა დანიელ რიკარდომ, რედბულის პილოტმა. მეორე ადგილი ვალტერ ბოტასმა, მერსედესის გუნდის წარმომადგენელმა, ხოლო მესამე ადგილი ლანს სტროპლმა, უილიამს მერსედესის გუნდის წევრმა. 23 ივნისს, გახსნით ღონისძიებაზე ცნობილმა თურქმა მომღერალმა ტარკანმა აუდიტორიის წინაშე შეასრულა თავისი სიმღერები; –მა 24 ივნისს იმღერა მაყურებლის წინაშე; 25-ში კი დასკვნით ცერმონიალზე მაყურებლის წინაშე ნიკოლა შერზინგერი და მერაია კერი წარსდგნენ.

2018

2018 წელს აზერბაიჯანში გრანპრის რბოლა მეორედ გაიმართა. ჩატარდა 27-29 აპრილს. პირველი ადგილი მოიპოვა ლუის ჰამილტონმა, გუნდი მერსედესის წარმოამდგენელმა, მეორე ადგილი კიმი რაიკონენმა, ფერარის პილოტმა, მესამე ადგილი დაიკავა სერჯიო პერესმა, გუნდი ფორცა ინდიას წევრმა. ტრადიციულად ყოველი დღის ბოლოს შემაჯამებელი კონცერტებიც გაიმართა: პირველ დღეს მაყურებლის წინაშე და წარსდგა, მეორე დღეს კრისტინა აგილერა, ხოლო მესამე დღეს დუა ლიპა და მარტინ სოლვეგი.

აღნიშნულ სარბოლო მონაკვეთზე სარეკორდო წრის დრო ეკუთვნის ჩარლზ ლეკლერკს - 1:43.009 (2019), თუმცა არაოფიციალური მონაცემებით ამ ტრასის რეკორდი ეკუთვნის არა ჩარლზ ლეკლერკს არამედ ფინელ ვალტერ ბოტასს - 1:40.495 (2019).

რესურსები ინტენეტში
ოფიციალური საიტი
საქართველოს საავტომობილო სპორტის ფედერაცია

საქართველოს საავტომობილო სპორტის ფედერაცია — საავტომობილო სპორტის ხელმძღვანელი ორგანიზაცია საქართველოში, რომელიც დამოუკიდებლად და სრულად წარმართავს საავტომობილო სპორტის საქმიანობას და რომლის იურისდიქციაც ვრცელდება ქვეყნის მთელ ტერიტორიაზე. საქართველოს საავტომობილო სპორტის ფედერაცია დაარსდა 2009 წლის 30 სექტემბერს.

2010 წლის 5 ნოემბერს ხდება საერთაშორისო საავტომობილო ფედერაციის წევრი და იღებს საავტომობილო სპორტში კანონმდებელი ორგანიზაციის სტატუსს.

2015 წლიდან საქართველოს მთავრობისგან ხდება ერთადერთი აღიარებული ორგანიზაცია საავტომობილო სპორტის (პროფესიონალური და სამოყვარულო) მიმართულებით.

მიზანი
ფედერაციის მიზანია ქვეყანაში ავტომობილიზაციის, საგზაო მოძრაობის უსაფრთხოების და რეგულირების საკითხების განვითარება და ხელშეწყობა; საავტომობილო სპორტის სახეობების შემდგომი განვითარება და პოპულარიზაცია ეროვნული და საერთაშორისო რანგის საავტომობილო ჩემპიონატების, ტურნირების და სხვა შეჯიბრებების მოწყობა; ჩაატაროს ეროვნული, საკლუბო, საერთაშორისო რანგის შეჯიბრებები, ტურნირები, ჩემპიონატები ავტოსპორტის სახეობებში; ის წარმოადგენს ერთადერთ ორგანოს, რომელიც გასცემს მრბოლელის საერთაშორისო და ეროვნულ ლიცენზიას, ასევე გასცემს ლიცენზიებს ქვეყნის შიგნით საავტომობილო ღონისძიებებზე და საავტომობილო რბოლებისთვის განკუთვნილ ტერიტორიებზე.

ფედერაციის მიერ გაცემული ლიცენზიებით უზრუნველყოფენ ღონისძიებების ჩატარებას სამსაჯო კორპუსი და ტექნიკური სამსახურები.

ფედერაციას შეაქვს წვლილი ახალგაზრდა თაობის აღზრდაში საავტომობილო სპორტში და მათ საერთაშორისო ასპარეზზე გაყვანაში.
და ჩვენ ვიცეკვეთ

„და ჩვენ ვიცეკვეთ“ — 2019 წლის შვედურ-ქართული დრამატული ფილმი, რომლის რეჟისორია ლევან აკინი. პრემიერა გაიმართა კანის კინოფესტივალზე 2019 წლის 16 მაისს ფილმი ოსკარის დაჯილდოების 92-ე ცერემონიალზე უცხოენოვანი ფილმის კატეგორიაში შვედეთის სახელით წარდგება.

შინაარსი
მერაბი (ლევან გელბახიანი) პატარაობიდან ემზადება ქართულ ნაციონალურ ანსამბლში თავის პარტნიორ მარიამთან (ანა ჯავახიშვილთან) ერთად. მაგრამ, როდესაც ირაკლი (ბაჩი ვალიშვილი) თბილისში ჩადის და იმავე ანსამბლში იწყებს სიარულს, იგი მერაბის ყველაზე ძლიერ კონკურენტად და სურვილად იქცევა.

როლებში
ლევან გელბახიანი — მერაბი
ანა ჯავახიშვილი — მარიამი
ანანო მახარაძე — სოფო
ბაჩი ვალიშვილი — ირაკლი
გიორგი წერეთელი — დავითი
ნინუცა გაბისონია — ნინუცა
თამარ ბუხნიკაშვილი — თეონა
კახა გოგიძე — ალეკო, ქორეოგრაფი

კრიტიკოსების შეფასება
ფილმმა მაღალი შეფასებები მიიღო კინოკრიტიკოსებისაგან. საერთო განხილვების საიტ -ზე ფილმი 92 მიმოხილვაზე დაყრდნობით ფლობს 93%-ს.

2019 წლის ივლისში, ფილმს ოდესის საერთაშორისო კინოფესტივალის გრან-პრი გადაეცა, აგრეთვე გაიმარჯვა „საუკეთესო ფილმისა“ და „მსახიობის“ კატეგორიებში. იმავე წლის ოქტომბერში „და ჩვენ ვიცეკვეთ“ -ის ფესტივალის საუკეთესო ფილმად დასახელდა.
საგარეჯოს ღვთისმშობლის ეკლესია

საგარეჯოს ღვთისმშობლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოში. მდებარეობს გაღმა უბანში, ფანოზაშვილების სასაფლაოზე. განეკუთვნება გვიან შუა საუკუნეებს.

ეკლესია დარბაზულია, შეიცავს სხვადასხვა პერიოდის ორ სამშენებლო ფენას. ეკლესიას შესასვლელი სამხრეთიდან აქვს. თითო სარკმელი აღმოსავლეთოთ და დასავლეთით. ორივე სარკმელი ოთხკუთხაა, დაბალი. ორივეს გარეთა ღიობი გადაკეთებულია. აფსიდში, სარკმლის ორივე მხარეს, ორ-ორი მცირე ზომის ნიშაა, სარკმლის ქვემოთ კი ოთხწახნაგა ტრაპეზი დგას.

ეკლესიის ირგვლივ სასაფლაოს ქვებია. 2007-2008 წლებში ადგილობრივმა მოსახლეობამ ეკლესია გაარემონტა, თუმცა უხარისხოდ.
საგარეჯოს ღვთისმშობლის მიძინების ტაძარი

საგარეჯოს ღვთისმშობლის მიძინების ტაძარი — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოში. მდებარეობს ქურდაანთ უბანში, ძველი სასაფლაოს ტერიტორიაზე. აგებულია საუკუნეში და ფუნქციონირებდა 1925 წლამდე. ამის შემდეგ ეკლესია გარკვეული პერიოდის განმავლობაში სხვადასხვა დანიშნულებით გამოიყენებოდა, რის გამოც მნიშვნელოვანი გადაკეთებები განიცადა.

1970-იან წლებში იგი გაარემონტეს. 1990-იანი წლების დასაწყისში აღსდგა ღვთისმსახურება. 2000-იანი წლების დასაწყისში გადახურეს თუნუქის სახურავით. 2015 წელს ეკლესიაში ააგეს ხუთთაღიანი ქვის კანკელი და იატაკზე ბაზალტის ფილები დააგეს.

ეკლესია დარბაზულია. აქვს ნახევარწრიული შვერილი აფსიდი. შენობა ნაგები ყოფილა აგურითა და რიყის ქვით. ცოკოლო დიდი ზომის, რიყის ქვითაა ამოყვანილი. შესასვლელი ორია: სამხრეთიდან და დასავლეთიდან. ორივე კარი გარედან ოდნავ შეისრულია. შიგნით — სწორკუთხა.

ეკლესიის დასავლეთ კედელზე შემორჩენილი იყო სამრეკლოს კვადრატული საფუძველი, რომელზეც 2006 წელს ახალი, ოთხკუთხა სამრეკლო დაუდგამთ.
კარენ მურადიანი

კარენ მურადიანი (; დ. 1 ნოემბერი, 1992, გიუმრი, სომხეთი) — სომეხი ფეხბურთელი. პოზიციით ნახევარმცველი. ამჟამად იგი თამაშობს სომხეთის საფერბურთო პრემიერლიგის გუნდ შირაკში.

კარიერა
საკლუბო
კარენ მურადიანი დაიბადა გიუმრში. ერთი წლის ასაკში ის და მისი ოჯახი საცხოვრებლად რუსეთში გადავიდა. მურადიანმა ფეხბურთის ყურება ტელევიზორში დიაიწყო. მას თანდათან უფრო მოსწონდა სპორტის ეს სახეობა და 7 წლის უკვე ასაკში სურდა ფეხბურთელი გამხდარიყო. ორი წლის შემდეგ იგი შევიდა პირველ საფეხბურთო სკოლაში, „ “-ში. ახალგაზრდულ კარიერაში მან 3 გუნდი შეიცვალა. მათგან ბოლო იყო „ ლაბორ რევერვისი“. 2008 წელს კლუბში ნაჩვენები შედეგით, მურადიანი შეუერთდა მოსკოვში არსებულ გუნდს და რუსეთის ეროვნული საფეხბურთო ლიგის მეორე ადგილი დაიკავა.

შემდგომ პერიოდში კარენ მურადიანი საცხოვრებლად მშობლიურ გიუმრიში დაბრუნდა; აქ იგი შეხვდა კლუბ შირაკის წარმომადგენლებს. ამის შემდეგ, იგი კლუბში სათამაშოდ მიიწვიეს, ხოლო მოგვიანებით კონტრაქტი გაუფორმეს. 2011 წლის 24 ივლისს შედგა მისი დებიუტი კლუბში (მიკა ერევანის წინააღმდეგ). მან ხსენებული თამაში სასტარტო შემადგენოლობაში დაიწყო, თუმცა მე-60 წუთზე არმან მარგარიანმა შეცვალა იგი. მისი დებიუტი გუნდის დამარცხებამ გადარჩრდილა: მათ ანგარიშით 1:4 წააგეს. მისი დებიუტი სომხეთის თასზე მომდევნო სეზონში შედგა. 2011 წლის 20 ნოემბერს, შირაკს საშინაო მოედანზე ბანანცის წინააღმდეგ ჰქონდა შეხვედრა დაგეგმილი; საბოლოოდ შეხვედრა შირაკის მინიმალური ანგარიშით გამარჯვებით (2:1) დასრულდა. მურადიანი შეხვედრაში 73-ე წუთზე შემოვიდა (ჩაანაცვლა გრაჩევ მნაცაკანიანი). ამ თასზე შირაკმა ფინალამდე მიაღწია, თუმცა შემდგომ იმპულსთან ანგარიშით 1:0 დამარცხდა. მურადიანმა ეს მატჩი მთლიანად ითამაშა და მოიგო 2011-12 წლების სომხეთის თასის მედალი.

2017 წელსმურადიანი შვედეთის კლუბ მალიბერ მალბერგეტსიში გადავიდა.

2017 წლის დეკემბერში მან ალაშკერტი დატოვა. 2018 წლის სექტემბერს იგი შირაკს შეუერთდა.

საერთაშორისო
კარენ მურადიანის დებიუტი სომხეთის ეროვნულ საფეხბურთო ნაკრებში შედგა 2013 წლის 5 თებერვალს, ვალენსიაში (საფრანგეთში) ლუქსემბურგის წინააღმდეგ გამართულ მეგობრულ შეხვერდაში. მას ნაკრების მაისურით 4 თამაში აქვს ჩატარებული.

პირადი ცხოვრება
მისი მშობლები - რაფიკი და სატიკი დაქორწინებულები არ იყვნენ. თავისუფალ დროს მას უყვარს მუსიკის მოსმენა, მეგობრებთან ერთად ყოფნა ან დროის გატარება ინტერნეტში. კარენ მურადიანი ფლობს სომხურ, რუსულ და ინგლისურ ენებს.
ნაჰიდა-ლეილა მამედოვა

ნაჰიდა-ლეილა მამედოვა (; დ. 27 ივლისი, 1934, ბაქო, აზერბაიჯანის სსრ — გ. 23 იანვარი, 2016, ბაქო, აზერბაიჯანი) — აზერბაიჯანელი მუსიკოსი, ბაქოს მუსიკალური აკადემიის პროფესორი, აზერბაიჯანის რესპუბლიკის სპეციალიზებული საშუალო მუსიკალური სკოლის დირექტორი, დამსახურებული მასწავლებელი.

ბიოგრაფია
ნაჰიდა-ლეილა მამედოვა დაიბადა 1934 წლის 27 ივლისს ქალაქ ბაქოში.

1957 წელს დაამთავრა უზეირა ჰაჯიბეოვის სახელობის აზერბაიჯანის სახელმწიფო კონსერვატორია. 1960 წლიდან მასწავლებლად მუშაობდა ეროვნული უსაფრთხოების საშუალო მუსიკალურ სკოლაში, 1967 წლიდან 2016 წლამდე იგი იყო ამ საგანმანათლებლო დაწესებულების დირექტორი.

1972 წლიდან ნაჰიდა-ლეილა მამედოვა ბაქოს მუსიკალური აკადემიის მეთოდოლოგიისა და სპეციალური პედაგოგიური მომზადების განყოფილებაში მუშაობდა. 1977 წელს მიენიჭა აზერბაიჯანის რესპუბლიკის დამსახურებული მასწავლებლის წოდება. იყო განათლების სამინისტროს გაერთიანებული სამეცნიერო და მეთოდოლოგიური საბჭოს მუსიკალური კვლევების განყოფილების თავმჯდომარის მოადგილე.

1985 წელს ქალაქ ვილნიუსში გამოვიდა სრულიად საკავშირო სემინარზე ანგარიშით „ფორტეპიანოსათვის ახალი საკლასო პროგრამის მნიშვნელობა“, ხოლო 1986 წელს ქალაქ ლვოვში ანგარიშით „სამუშაო ფორტეპიანოს შესრულებაზე“.

ნაჰიდა-ლეილა მამედოვას ინიციატივით და აქტიური მონაწილეობთ 1989 წელს ყოფილი სსრკ-ის მუსიკალურმა აკადემიამ გახსნა საგანი „სპეციალური პედაგოგიური სწავლება“ და პირველად დაიწყო სახელმწიფო გამოცდები. 1990-1991 წლებში იგი იყო ამ საგნის სახელმწიფო საგამოცდო კომისიის თავმჯდომარე.

აზერბაიჯანში პირველად მოამზადა სახელმძღვანელო „პროგრამა საფორტეპიანო კლასზე (კლასი -)“, იყო ნ. ტუსის სახელობის აზერბაიჯანის სახელმწიფო პედაგოგიური უნივერსიტეტში მუსიკის განყოფილების გახსნის ინიციატორი და აქ სახელმძღვანელო პირველი წიგნის რედაქტორი.

ოჯახი
მეუღლე: იაშარ ნაზიევი — პროფესორი, აზერბაიჯანის რესფუბლიკის დამსახურებული მეცნიერი;
ვაჟი: ჯეიჰუნ ნაზიევი — პროფესორი, ნიუ-იორკის მეცნიერებათა აკადემიის ნამდვილი წევრი;
ასული: ზარანგის ნაზიევა — დაამთავრა უზეირა ჰაჯიბეოვის სახელობის აზერბაიჯანის სახელმწიფო კონსერვატორიის ფორტეპიანოს ფაკულტეტის ვიზუალური განყოფილება.

ჯილდოები და საპატიო ტიტულები
აზერბაიჯანის რესპუბლიკის დამსახურებული მასწავლებელი — 19 დეკემბერი, 1977;
შრომითი საქმიანობისთვის 1987 წლის 3 დეკემბერს დაჯილდოებულია მედლით;
საპრეზიდენტო პენსია — 10 ნოემბერი, 2005.
ბაბექის რაიონი

ბაბექის რაიონი — აზერბაიჯანის ნახიჩევანის ავტონომიური რესპუბლიკის ადმინისტრაციული ერთეული. ადმინისტრაციული ცენტრი არის ბაბეკი. აზერბაიჯანის პრეზიდენტის რამდენიმე დადგენილებით ბაბექის რაიონში შედის არაერთი მცირე ერთეული, სოფლები. მათ შორის 2009 წლის ივნისიდან პრეზიდენტის დადგენილებით ბაბექის რაიონის შემადგენლობაში შევიდა: გარახანბეილის, ტუმბულისა და ჰადჟინიათის სოფლები. პრეზიდენტის 2014 წლის დადგენილებით კი ჯულფას რაიონის ყველა სოფელი შევიდა ბაბექის რაიონში. 2017 წლის მონაცემებით რაიონში ცხოვრობ დაახლოებით 74300 ადამიანი.

ისტორია
ბაბეკის რაიონი შეიქმნა 1978 წლის 23 ოქტომბერს, ნახიჩევანის რაიონის ნაცვლად.

რელიეფი
რაიონის უმაღლესი მწვერვალია მთა ბუზგოვი (2475 მეტრი). ბაბექის რაიონის რელიეფი მოიცავს ჩრდილოეთ და აღმოსავლეთ ნაწილებს, ნაწილობრივ მთიან რაიონებს. ამრიგად, უნდა აღინიშნოს, რომ ჩრდილოეთ ნაწილში შედის: დიუზდაგის ქედი, დარალაგესის ქედი (ბუზგოვი, 2475 მ) და კიზილბოგაზის ქედი (კიზილბოგაზი, 1179 მეტრი). აღმოსავლეთ ნაწილში შედის ზანგზურის ქედი (ნაჰაჯირი, 1807 მეტრი). სამხრეთი ნაწილი გულისტანის დაბლობიდან (1677 მეტრი). რაიონის დასავლეთი ნაწილი არის ნახიჩევანი. ცენტრალურ ნაწილში, სამხრეთ და სამხრეთ-დასავლეთში, არის ფერდობები. ეს არის ნახიჩევანის დაბლობი, ბეიუკდუზისა და გულუსტანის დაბლობები.

მდინარეები
რაიონის მთავარი მდინარეებია არაქსი, ჯაგრიჩაი, სირაბი და გაჰაბი. ჯაჰრიჩაიას წყარო მდებარეობს დარალაგესის ქედზე (2320 მეტრი). ეს მდინარეები ძირითადად საზრდოობენ წვიმისა და მიწისქვეშა წყლებით. რეგიონში გვხვდება მინერალური წყლები. მდინარეები მნიშვნელოვან როლს თამაშობენ სოფლის მეურნეობაში, განვითარებული სარწყავი სისტემები. ამ მხარეში აშენდა არაერთი წყალსაცავი, მათ შორის აღსანიშნავია: სირაბი, ჯაჰრი და გაჰაბი.

ფლორა და ფაუნა
რაიონისთვის დამახასიათებელია ნაცრისფერი და რუხი-ნაცრისფერი, მთიანი წაბლის ნიადაგები. ძირითადად ასეთი ნიადაგები გავრცელებულია ჩრდილოეთ რეგიონებში. ბაბექში იცის ცხელი, მშრალი ზაფხული და ცივი ზამთარი. აქ მცენარეები იზრდება უდაბნოში. ძირითადდ არის ნახევრად უდაბნო, ჭაობიანი ლანდშაფტისათვის დამახასიათებელი ადგილები. ამ რეგიონისთვის დამახასიათებელი ცხოველებია: ირანული ლეოპარდი, ფოცხვერი, მგელი, კოიოტი, მელა და მაჩვი. მდინარეები მდიდარია თევზით. ბაბეკის ტერიტორია მდიდარია მინერალებით, როგორიცაა: ქვა, მარილი და სამშენებლო მასალები.

ღირსშესანშნაობები
რაიონი გამორჩეულია ღირსშესანიშნაობებით, მათ შორის საინტერესოა: გოვურგალის დასახლება, რომელიც მიეკუთვნება ბრინჯაოს ხანას თარიღდება (ძვ. წ. - მე-2 ათასწლეულით) და მდებარეობს არაქსის მარცხენა სანაპიროზე. რაიონის ცენტრალურ ნაწილში არის ნარინგალა (ნარინ ყალა). ძირითადად ქალაქის მოსახლეობა დაკავებული იყო სოფლის მეურნეობით, მეცხოველეობით, ლითონებით და ჭურჭლით.
ეშ გოუბარი

ეშ გოუბარი (; დ. 1930, ფოთი) — ამერიკელი ფილოსოფოსი. ტრანსილვანიის უნივერსიტეტის ემერიტუსი, საქართველოს ფილოსოფიურ მეცნიერებათა აკადემიის ნამდვილი წევრი, წარმოშობით ქართველი.

ბიოგრაფია
8 წლისამ მშობლებთან ერთად დატოვა სამშობლო. თავდაპირველად გაემგზავრა ევროპაში (ბულგარეთი, იუგოსლავია, ჩეხოსლოვაკია, გერმანია), შემდეგ ამერიკაში, სადაც მიიღო ფილოსოფიური განათლება, დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია (1959, უისკონსინის უნივერსიტეტი) და გამოაქვეყნა გამოკვლევები მეცნიერების ფილოსოფიისა და სიცოცხლის ფილოსოფიის დარგში. თანამშრომლობს ევროპისა და ამერიკის წამყვან ფილოსოფიურ ჟურნალებთან. 1959 და 1961 წელს ჟენევაში სამეცნიერო მივლინებით ყოფნისას დაუახლოვდა გამოჩენილ შვეიცარიელ ფსიქოლოგს ჟ. პიაჟეს. შეიმუშავა ორიგინ. ფილოსოფიური თეორია „დიალექტიკური რეალიზმის“ სახელწოდებით, რომელიც ვრცლად წარმოდგენილია მის მონოგრაფიაში „ფილოსოფია როგორც უმაღლესი განმანათლებლობა“ (1994). გოუბარი ავტორია მრავალი სამეცნიერო გამოკვლევისა, მათ შორის ქართული ფილოსოფიის შესახებ; ახლო ურთიერთობა აქვს ქართველ კოლეგებთან (ს. შ. ავალიანი , გ. თევზაძე ). გოუბარის სტატიები სისტემატურად იბეჭდება საქართველოს ფილოსოფიურ მეცნიერებათა აკადემიის ყოველწლიურ გამოცემაში „ფილოსოფიური ძიებანი“. გოუბარი 1992 წელს მოწვევით იმყოფებოდა თბილისში, წაიკითხა ლექციები თსუ-ში.
ლილი გოქსაძე

ლილი სერგოს ასული გოქსაძე (დ. 3 იანვარი, 1935, თბილისი, — გ. 2015) — ქართველი ენათმეცნიერი. ფილოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი (1993), პროფესორი (2004).

ბიოგრაფია
1957 წელს დაამთავრა თსუ-ის დასავლეთ ევროპის ენებისა და ლიტერატურის ფაკულტეტის ინგლისური ენის განყოფილება. 1957–1959 წლებში მუშაობდა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტში ინგლისური ენის მასწავლებლად, 1962–2009 წლებში – თსუ-ის ინგლისური ფილოლოგიურ კათედრაზე. 2006 წლიდან ამავე უნივერსიტეტის ინგლისური ფილოლოგიური მიმართულების სრული პროფესორია. 2009 წლიდან მიენიჭა პროფესორ-ემერიტუსის სტატუსი. გოქსაძემ შეისწავლა კატენატიური მიმართებები და ზმნის უპირო ფორმებთან დაკავშირებული საკითხები თანამედროვე ინგლისურში. გამოქვეყნებული აქვს მრავალი სამეცნიერო სტატია, 13 სახელმძღვანელო და მონოგრაფია – „ქართულ-ინგლისური ყოფითი თავისებურებები (თავაზიანობის ნორმები)“ (1997). გოქსაძე არის საქართველოს სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი (2002). „თანამედროვე ინგლისური ენის გრამატიკის უმაღლესი კურსის“ ოთხტომეულის გამოცემისათვის დაჯილდოებულია ივანე ჯავახიშვილის სახელობის მედლით (2009).
აფხაზავა

საკუთარი სახელი აფხაზავა შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

ევგენი აფხაზავა — ქართველი სამხედრო პირი
ვლადიმერ (ლადო) აფხაზავა — ქართველი მასწავლებელი
თეიმურაზ აფხაზავა — ქართველი სპორტსმენი (ბერძნულ-რომაული ჭიდაობა)
ილია აფხაზავა — ქართველი გეოგრაფი და პედაგოგი
ნიკოლოზ აფხაზავა — ქართველი დიპლომატი
შალვა აფხაზავა — ქართველი ფეხბურთელი
გივი გოშაძე

გივი გიორგის ძე გოშაძე (დ. 1 ივნისი, 1928, სოფელი კვაშხიეთი, ახლანდელი ონის მუნიციპალიტეტი — გ. 5 იანვარი, 2004, თბილისი) — ქართველი ეკონომისტი. ეკონონომიკის მეცნიერებათა დოქტორი (1971), პროფესორი (1973), საქართველოს საინჟინრო აკადემიის ნამდვილი წევრი (1996), საქართველოს ჟურნალისტთა კავშირის პრემიის ლაურეატი (1982).

ბიოგრაფია
1952 წელს თსუ-ის ეკონომიკური ფაკულტეტის დამთავრების შემდეგ 1957-1960 წლებში მუშაობდა გამომცემლობა „საბჭოთა საქართველოს“ სამრეწველო-ტექნიკური ლიტერატურის რედაქციის გამგედ, 1960–1967 წლებში იყო საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტის პოლიტეკონომიის კათედრის დოცენტი, 1980-1992 წლებში კათედრის გამგე, 1967-1073 წლებში თსუ-ის პოლიტეკონომიია კათედრის დოცენტი, 1973-1980 წლებში პროფესორი, 1992–2004 წლებში ეკონომიკის თეორიის კათედრის პროფესორი. მისი სამეცნიერო შრომები ეხება ეკონომიკური თეორიისა და სარკინიგზო ტრანსპორტის ეკონომიკის საკითხებს. დაჯილდოებულია ივ. ჯავახიშვილის საიუბილეო მედლითა (1976) და ღირსების ორდენით (1998).
ოღუზის რაიონი

ოღუზის რაიონი (აზერბაიჯანული. ) — ადმინისტრაციული ერთეული აზერბაიჯანის ჩრდილოეთით. ცენტრი ქალაქი ოღუზი.

გეოგრაფია
ოღუზის ტერიტორია მდებარეობს კავკასიონის სამხრეთ კალთაზე. რეგიონის ყველაზე მაღალი წერტილი არის მალკამუდის მთა (3879 მეტრი). ჩრდილოეთით, რეგიონს ესაზღვრება რუსეთის ფედერაცია (დაღესტანი), აღმოსავლეთით გაბალას რეგიონი, დასავლეთით კი შეკის რაიონი, სამხრეთით ოღუზს - აგდაშის რეგიონთან აქვს საზღვარი.

ისტორია
არქეოლოგიური გათხრების შედეგად, სოფლები კარიმლისა და გარაბალდირის მახლობლად, აღმოჩენილია ანტიკური ადამიანის ნაშთები. აქ ასევე აღმოაჩინეს სხვადასხვა იარაღები, ქვის ფიგურები და საყოფაცხოვრებო ნივთები. 1948 წელს, არქეოლოგი სალეჰ გაზიევმა სოფელ ვარდანში (ახლანდელი კარიმილი), არქეოლოგიური გათხრების შედეგად, მან აღმოაჩინა უძველესი ხალხის საცხოვრებელი ადგილი და მათი სასაფლაო. 1956-1959 წლებში, გათხრების შედეგად, არქეოლოგმა გამოავლინა, რომ პრიმიტიული ხალხი აქ კოლექტიურად ცხოვრობდა ნეოლითისა და ენეოლითის ხანაში.

ჩვენი ეპოქის დასაწყისში, რეგიონის ტერიტორია იყო კავკასიის ალბანეთის ნაწილი, - საუკუნეებში - შირვანშაჰების სახელმწიფოები, ხოლო საუკუნის შუა ხანებში - საუკუნის დასაწყისში - შეიკის სახანო. საუკუნის შუა ხანებში შეიკის სახანო დაიყო 8 პროვინციად, რომელთა შორის პადარი და ხაჩმაზი იმყოფებოდნენ დღევანდელი ოგუზის რეგიონის ტერიტორიაზე.

აზერბაიჯანელმა მწერალმა და ისტორიკოსმა აბასგულუ აღა ბაკიხანოვმა, რომელიც მე -18-მე -19 საუკუნეებში ცხოვრობდა, თავის ისტორიულ ნაშრომში "გულისტანი-ირეემი" ახსენა ხაჩმას პროვინცია და რაიონის სოფელი ტარკესი.

ამჟამინდელი ოღუზის რეგიონი ჩამოყალიბდა სსრკ-ს ბრძანებულებით 1930 წლის 8 აგვისტოს ვარტარშსკის სახელწოდებით. სოფელი ვარტანშენი, რომელიც საოლქო ცენტრად იქცა, ვარტანშენი სოფლის თემის ცხრა სოფელში შედის.

1991 წლის თებერვალში, აზერბაიჯანის რესპუბლიკის უმაღლესი საბჭოს პირველ სხდომაზე, რაიონის სახელი დაერქვა ოღუზ.

2010 წელს სოფელ კარიმლის ტერიტორიაზე მშენებლობის დროს აღმოაჩინეს ჭაობიანი ველი, სადაც ნაპოვნი იქნა ადამიანის ჩონჩხი და ხარის ოქროს ნიღაბი, ასევე სამეფო ატრიბუტები და ოქროს სამკაულები.

ღირსშესანიშნაობები
რეგიონში 39 არქეოლოგიური და სკულპტურული ძეგლია, რომელთაგან 32 რეგისტრირებულია. შეყვანილი იქნა სახელმწიფო დაცვის ქვეშ და მოხვდა იმ უძრავი ისტორიულ-კულტურული ძეგლის ჩამონათვალში, რომელიც დამტკიცებულია აზერბაიჯანის რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 2001 წლის 2 აგვისტოს განკარგულებით.

ამ ძეგლებიდან 17 (რომელთაგან 15 არქეოლოგიურია, 2 - სკულპტურული) ეროვნული მნიშვნელობისაა, ხოლო 15 (რომელთაგან 13 სკულპტურა, 2 მათგანი არქეოლოგიურია) ადგილობრივი მნიშვნელობისაა.

რაიონის ტერიტორიაზე არის საუკუნის მუჰასის კოშკი და საუკუნის სურხაიხანის ციხის ნანგრევებია განთავსებული.
ნეფთჩალის რაიონი

ნეფთჩალის რაიონი — ადმინისტრაციული ერთეული აზერბაიჯანის სამხრეთით. ადმინისტრაციული ცენტრი არის ქალაქი ნეფთჩალა. „ნეფთჩალა“ მომდინარეობს სიტყვებისგან „ზეთი“ და „ჩალი“ და აქვს „ნავთობის ორმოს“ მნიშვნელობა.

 საუკუნის საბჭოთა კავშირის დასაწყისში ნეფთჩალას რეგიონში დიდი ნავთობის საბადოების აღმოჩენის შემდეგ, აქ აშენდა დიდი დასახლებები, განკუთვნილი მუშებისა და მაცხოვრებლებისათვის. 1952 წელს ამ ტერიტორიას ერქვა ნეფთეჩალა. დიდი ხნის განმავლობაში სახელი „ნეფტექალა“ იყო 26-ე სოფელი. მოსახლეობას შორის, ამ ტერიტორიას ასევე უწოდეს ნოუთხანი.

გეოგრაფია
ჩრდილოეთით ნეფთჩალის რაიონს ესაზღვრება შირვანი, ხოლო სამხრეთით - გიზილაგაჩის სახელმწიფო ნაკრძალი, იგი ითვლება ყველაზე დაბალ ტერიტორიად რეგიონში. რაიონი მდებარეობს 22 მეტრზე ზღვის დონიდან. ნეფთჩალის რაიონში არის რამდენიმე უმნიშვნელოვანესი საბადო. რაიონის ტერიტორიაზე მდებარეობს კუნძული კიურკოსი, რომელიც ზღვის დონის ვარდნის გამო, ზოგჯერ ნახევარკუნძულად გადაიქცევა.

ნეფთჩალის ტერიტორიაზე მდებარეობს რამდენიმე ტალახის ვულკანი. ამ მხარეში ტალახის ვულკანის წარმოქმნით ჩამოყალიბდა კუნძული კურდაშა. სალიანის რეგიონის საზღვარზე მდებარეობს მარილის ტბა დუზდაგი.

ისტორია
ნეფთჩალის რაიონი ჩამოყალიბდა ადმინისტრაციულ რეგიონად აზერბაიჯანის, სსრ-ს შემადგენლობაში - 1940 წლის 11 თებერვალს. მანამდე ის სალიანის რეგიონის შემადგენლობაში იყო.

კლიმატი
რეგიონის კლიმატი ზომიერად ცხელია, ნახევრად უდაბნოა, მშრალი ზაფხულით. ხშირი ქარი იწვევს მკვეთრ კლიმატურ ცვლილებას. რეგიონში გავრცელებულია ნახევრად უდაბნოების სტეპები და მარილიანი ნიადაგები. რეგიონში იზრდება პიტნა, ველური ვარდი, გვირილა და სხვა მცენარეები.

ეკონომიკა
ნეფთჩალის რაიონი, ცნობილია ნავთობით, გაზითა და თევზებით. რეგიონის ეკონომიკის საფუძველია ბამბის მოშენება, მარცვლეულის მოყვანა და მეცხოველეობა. 1872 წელს, პირველი ნავთობის ჭაბურღილი გაბურღეს. 2009 წლის ინდიკატორების მიხედვით, რეგიონში მოქმედებს 23 სამრეწველო საწარმო. კერძო სექტორის წილი ინდუსტრიული წარმოების მოცულობაში შეადგენს 87,8%.

ძირითადად სამთო ინდუსტრიაში მნიშვნელოვანია რკინის მოპოვება, ბამბის ნედლეულის გადამუშავება, აგურის წარმოება, გაზის მიწოდება და განაწილება, ფერადი ლითონის წარმოება. რეგიონს აქვს ნავთობისა და გაზის ინდუსტრია, თევზის გადამამუშავებელი ქარხანა, იოდის ქარხანა, კონსერვების ქარხანა და სხვა საწარმოები. 2006 წლის შედეგების მიხედვით, რეგიონში 17 საწარმოა.

რეგიონის დიდი დასახლებებია ქალაქური ტიპის: ჰასანაბადი, ხალი, ბანკია, სოფლები აშაგი და სურა. რაიონში არის: 1 ქალაქი, 3 ქალაქური ტიპის სოფელი და 48 სოფელი.

რაიონის მოსახლეობა შეადგენს 80390 ადამიანს. მოსახლეობის 47.8% ქალაქში ცხოვრობს, 52.2% - სოფლებში. აქედან, მოსახლეობის 48.8% მამაკაცია, 51.2% კი ქალი.