iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1269

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1269, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 1999 წლის 19 ოქტომბერს, საერთაშორისო ტერორიზმის აქტების მზარდი რაოდენობის გამო შეშფოთების გამოხატვის შემდეგ, საბჭომ დაგმო ტერორისტული თავდასხმები და მოუწოდა სახელმწიფოებს სრულად განეხორციელებინათ ანტიტერორისტული კონვენციები.
ეს იყო პირველი შემთხვევა, როდესაც უშიშროების საბჭომ ტერორიზმის საკითხს ზოგადი ფორმით მიმართა, თუმცა რეზოლუციაში არ იყო განსაზღვრული, თუ რას ნიშნავს ტერორიზმი.

რეზოლუცია
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1526

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1526 მიღებულია ერთხმად 2004 წლის 30 იანვარს. ტერორიზმთან დაკავშირებული რეზოლუციების: 1267 (1999), 1333 (2000), 1363 (2001), 1373 (2001), 1390 (2001), 1452 (2002) და 1455 (2003) გახსენების შემდეგ, გაეროს უშიშროების საბჭომ გაამკაცრა სანქციები ალ-კაიდას, თალიბანის, ოსამა ბინ ლადენის და ასოცირებული პირების თუ ჯგუფების მიმართ.

რეზოლუცია
დაკვირვება
გაეროს უშიშროების საბჭომ მოუწოდა ყველა სახელმწიფოს, უზრუნველყონ 1373 რეზოლუციის შესრულება და კვლავ დაადასტურა საერთაშორისო მშვიდობისა და უსაფრთხოების წინააღმდეგ ტერორისტული აქტებით მიმართული საფრთხეების აღკვეთის აუცილებლობა. გაეროს უშიშროების საბჭომ დაგმო ალ-კაიდა და სხვა ასოცირებული დაჯგუფებები მიმდინარე ტერორისტული თავდასხმების გამო და კიდევ ერთხელ დააფიქსირა სრული დაგმობა ყველა ტერორისტული ქმედების მიმართ.

ქმედებები
გაეროს წესდების მეშვიდე თავის შესაბამისად მოქმედმა, გაეროს უშიშროების საბჭომ გადაწყვიტა სანქციების აღსრულების გაუმჯობესება, რაც მოიცავს თალიბანის, ალ-კაიდას, ოსამა ბინ ლადენის და სხვა დაჯგუფებების მიერ კონტროლირებადი ფინანსური აქტივებისა და სახსრების გაყინვას. წინა სანქციები ასევე მოიცავდა იარაღის ემბარგოს და მოგზაურობის აკრძალვას დასახელებული დაჯგუფებებისა და პირებისთვის. 1267 რეზოლუციით დაფუძნებულ კომიტეტს გაუფართოვდა მანდატი, რათა კომიტეტს დაეკისროს ცენტრალური როლი შეზღუდვების ეფექტური შესრულების შესახებ ინფორმაციის შეფასებასა და რეკომენდაციების შემუშავებაში. სანქციების გადახედვა განხორციელდება 18 თვის ვადაში.

გაეროს უშიშროების საბჭომ მოუწოდა ყველა სახელმწიფოს, შეწყვიტონ ფინანსური აქტივებისა და სახსრების მიწოდება სანქცირებული პირებისა და ორგანიზაციებისთვის, ასევე შექმნან შიდა პროცედურები საზღვრის გადაკვეთისას ვალუტის მონიტორინგისთვის. ანალიტიკური მხარდაჭერისა და სანქციების მონიტორინგის ჯგუფის შექმნა განხორციელდა 1267 კომიტეტის მანდატის შესრულებაში დასახმარებლად, 18-თვიანი საწყისი ვადით. აღნიშნული ჯგუფი განთავსდება ნიუ-იორკში. გაეროს გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს, დაევალა რვა შესაბამისი კომპეტენციის მქონე პირის დანიშვნა მონიტორინგის ჯგუფში. ჯგუფს ევალება სამი ანგარიშის წარდგენა ქვეყნების მიერ სანქციების შესრულების შესახებ და გაუმჯობესების გზების შეთავაზება. საჭიროების შემთხვევაში, კომიტეტი განიხილავს ვიზიტებს შერჩეულ ქვეყნებში სანქციების შესრულების გასაუმჯობესებლად და ანგარიშს წარუდგენს გაეროს უშიშროების საბჭოს. კომიტეტს ასევე დაევალა ანალიტიკური შეფასების მომზადება 17 თვის ვადაში.

რეზოლუციამ მოუწოდა ყველა ქვეყანას, ითანამშრომლონ მონიტორინგის ჯგუფთან და კომიტეტთან, ინფორმაციის გაცვლისა და სანქცირებისთვის განკუთვნილი პირებისა და სუბიექტების სახელების მიწოდების აუცილებლობის ხაზგასმით. რეზოლუციამ დააწესა 2004 წლის 31 მარტი, როგორც საბოლოო ვადა ქვეყნებისთვის, რათა ქვეყნებმა მიაწოდონ საკუთარ ტერიტორიაზე მყოფი ალ-კაიდას, თალიბანისა და ასოცირებული დაჯგუფებების წევრთა სახელები. ამავდროულად, სახელმწიფოებს ევალებათ, აცნობონ სანქცირებულ პირებს მათ მიმართ დაწესებული ზომების შესახებ და წარადგინონ ანგარიში სანქციების შესასრულებლად გატარებული ღონისძიებების თაობაზე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1175

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1175, მიღებულია 1998 წლის 19 ივნისს, მას შემდეგ, რაც გაიხსენა ყველა წინა რეზოლუცია ერაყის შესახებ, მათ შორის რეზოლუციები: 986 (1995), 1111 (1997), 1129 (1997), 1143 (1997), 1153 (1998) და 1158 (1998), რომლებიც ეხებოდა პროგრამას „ნავთობი საკვების სანაცვლოდ“, საბჭომ აღნიშნა, რომ ერაყს არ შეეძლო იმდენი ნავთობის ან ნავთობპროდუქტების ექსპორტი, რაც საკმარისი იქნებოდა 5,256 მილიარდი აშშ დოლარის გამოსამუშავებლად და ნება დართო ქვეყნებს, მიეწოდებინათ ერაყისთვის საჭირო აღჭურვილობა ამ თანხის მისაღწევად.

უშიშროების საბჭომ აღნიშნა, რომ ექსპერტთა ჯგუფმა დაადგინა, რომ ერაყს არ შესწევდა უნარი განეხორციელებინა 5,256 მილიარდი აშშ დოლარის ღირებულების ექსპორტი, რაც ნებადართული იყო 1153-ე რეზოლუციით. საბჭო კვლავ დარწმუნებული იყო დროებითი პროგრამის საჭიროებაში ერაყელი ხალხის ჰუმანიტარული მოთხოვნილებების დასაკმაყოფილებლად მანამ, სანამ ერაყის მთავრობა არ შეასრულებდა უშიშროების საბჭოს წინა რეზოლუციებს, მათ შორის 687-ე რეზოლუციას (1991), რომელიც საბჭოს აძლევდა უფლებას მიეღო შემდგომი ზომები 661-ე რეზოლუციის (1991) დებულებებთან დაკავშირებით.

გაეროს წესდების თავის საფუძველზე, საბჭომ ნება დართო სახელმწიფოებს, მოეხდინათ ერაყში საჭირო სათადარიგო ნაწილების ექსპორტი, რათა ქვეყანას შეძლებოდა ნავთობის ექსპორტის გაზრდა. ესქრო-ანგარიშზე (სადეპოზიტო ანგარიში) არსებული თანხებიდან 300 მილიონ აშშ დოლარამდე განკუთვნილი იყო იმ ხარჯებისთვის, რომლებსაც 661-ე რეზოლუციით შექმნილი კომიტეტი განსაზღვრავდა ამგვარი აღჭურვილობის ექსპორტთან დაკავშირებით. ასევე გადაწყდა, რომ ნავთობის ექსპორტთან პირდაპირ დაკავშირებული ხარჯები შეიძლება დაფინანსებულიყო აკრედიტივებით, რომლებიც გაიცემოდა ნავთობის მომავალი გაყიდვების საწინააღმდეგოდ და შეიტანებოდა ესქრო-ანგარიშზე.

გენერალური მდივნის, კოფი ანანის მიერ დამტკიცებული განაწილების გეგმა ძალაში დარჩებოდა პროგრამის „ნავთობი საკვების სანაცვლოდ“ ყოველი განახლებისას. მან ხელმისაწვდომი გახადა ერაყის მთავრობის მიერ წარმოდგენილი ნაწილებისა და აღჭურვილობის სია და შემდგომში მას ეთხოვა ერაყში ამ ნაწილების გამოყენების მონიტორინგი.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1240

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1240, მიიღეს 1999 წლის 15 მაისს, მას შემდეგ, რაც საბჭომ განიხილა ყველა წინა რეზოლუცია ტაჯიკეთში და ტაჯიკეთ-ავღანეთის საზღვარზე არსებული ვითარების შესახებ, საბჭომ ტაჯიკეთში გაეროს დამკვირვებელთა მისიის მანდატი კიდევ ექვსი თვით, 1999 წლის 15 ნოემბრამდე გააგრძელა.
უშიშროების საბჭომ აღნიშნა ტაჯიკეთში მიმდინარე სამშვიდობო პროცესი და ტაჯიკეთის მთავრობისა და ტაჯიკეთის გაერთიანებული ოპოზიციის მიერ ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმის ზოგადი დაცვა. ქვეყანაში საერთო მდგომარეობა გაუმჯობესდა, თუმცა ზოგიერთ რაიონში ვითარება კვლავ დაძაბული რჩებოდა.

ტაჯიკურ მხარეებს ეთხოვათ პირობების შექმნა კონსტიტუციური რეფერენდუმისა და საპრეზიდენტო და საპარლამენტო არჩევნების ჩასატარებლად, ასევე ქვეყანაში გაეროსა და საერთაშორისო პერსონალის უსაფრთხოების უზრუნველყოფა. ევროპის უსაფრთხოებისა და თანამშრომლობის ორგანიზაციას (ეუთო) ეთხოვა გაეროსთან თანამშრომლობის გაგრძელება დემოკრატიზაციის პროცესში. საბჭო ასევე მიესალმა ქვეყანაში დამოუკიდებელ სახელმწიფოთა თანამეგობრობის (დსთ) სამშვიდობო ძალების ძალისხმევას.

ბოლოს, გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს, დაევალა საბჭოს ინფორმირება ტაჯიკეთში მოვლენების განვითარების შესახებ და სამი თვის ვადაში შესაბამისი ანგარიშის წარდგენა. 1999 წლის ივნისის დასაწყისში -მა კვლავ გახსნა თავისი ოფისები ხოროგსა და ხოჯენდში, რომლებიც 1998 წლის ივლისში მისიის ოთხი თანამშრომლის მკვლელობის შემდეგ დაიხურა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1002

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1002 ერთხმად მიიღეს 1995 წლის 30 ივნისს, მას შემდეგ, რაც გაიხსენეს რეზოლუციები 621 (1988), 658 (1990), 690 (1991), 725 (1991), 809 (1993), 907 (1994), 973 (1995) და 995 (1995), საბჭომ განიხილა დასავლეთ საჰარაში მოწესრიგების გეგმის იმპლემენტაციის საკითხი და გაეროს მისიას დასავლეთ საჰარაში რეფერენდუმის ჩასატარებლად მანდატი 1995 წლის 30 სექტემბრამდე გაუგრძელა.

უშიშროების საბჭომ შეშფოთება გამოთქვა იმის გამო, რომ მხარეებს შორის არსებულმა ეჭვებმა და ნდობის ნაკლებობამ ხელი შეუწყო დასავლეთ საჰარისთვის გაეროს გეგმის განხორციელების დაყოვნებას. პროგრესის მისაღწევად, ორივე მხარეს უნდა ჰქონოდა მკაფიო ხედვა რეფერენდუმის შემდგომი პერიოდის შესახებ. გენერალურმა მდივანმა — ბუტროს ბუტროს-გალიმ — განსაზღვრა მიზნები მოწესრიგების გეგმის შესაფასებლად, რაც მოიცავდა პოლიტპატიმრების გათავისუფლებას, პოლისარიოს ჯარების ყაზარმირებას (ლოკალიზებას) და ტერიტორიაზე მაროკოს ჯარების რაოდენობის შემცირებას.

რეზოლუციამ კიდევ ერთხელ დაადასტურა საბჭოს ერთგულება დასავლეთ საჰარის ხალხის თვითგამორკვევის მიზნით რეფერენდუმის ჩატარებისადმი. მიუხედავად ამისა, გამოითქვა შეშფოთება რეფერენდუმის გეგმის (როგორც საერთო მოწესრიგების გეგმის ნაწილის) განხორციელების მუდმივი დაყოვნების გამო; ყველა მხარეს მოუწოდეს, ხელი არ შეუშალონ მოწესრიგების გეგმის იმპლემენტაციას, ხოლო გენერალურ მდივანს მოეთხოვა, დაერწმუნებინა როგორც მაროკო, ისე პოლისარიოს ფრონტი, განაახლონ მონაწილეობა მის შესრულებაში. ბუტროს-გალის ასევე დაევალა, 1995 წლის 10 სექტემბრისთვის წარედგინა ანგარიში ამ სფეროში მიღწეული პროგრესის შესახებ.

მოსალოდნელი იყო, რომ რეფერენდუმი 1996 წლის დასაწყისში ჩატარდებოდა, ხოლო გარდამავალი პერიოდი 1995 წლის ნოემბერში დაიწყებოდა. გენერალური მდივნის შემდგომი ანგარიშის საფუძველზე უნდა გადაწყვეტილიყო, გაგრძელდებოდა თუ არა -ს მანდატი 1995 წლის 30 სექტემბრის შემდეგ.
ყარამან ქუთათელაძე

ყარამან აპოლონის ძე ქუთათელაძე (დ. 21 აპრილო 1959, თბილისი, საქართველოს სსრ, სსრკ) — ქართველი მხატვარი. თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის რექტორი 2022 წლიდან.

ოჯახი და განათლება
ყარამან ქუთათელაძე ხელოვანთა გამორჩეული საგვარეულოს წარმომადგენელია. მისი მამა, აპოლონ ქუთათელაძე, იყო ცნობილი მხატვარი და საზოგადო მოღვაწე, თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის რექტორი, რომლის სახელსაც დღეს ეს სასწავლებელი ატარებს. დედა, მირელ ზდანევიჩი, თბილისური ავანგარდის ერთ-ერთი ფუძემდებლის, ცნობილი მოდერნისტი მხატვრის — კირილე ზდანევიჩის ქალიშვილი იყო.

ყარამან ქუთათელაძის ბიძა იყო ცნობილი ფუტურისტი მხატვარი, მწერალი და მკვლევარი ილია ზდანევიჩი, ხოლო ძმა — აღიარებული ფერმწერი გურამ (ხიტა) ქუთათელაძე.

1983 წელს ყარამან ქუთათელაძემ დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემია ფერწერის  ფაკულტეტი, სადაც ის უჩა ჯაფარიძის სახელოსნოში სწავლობდა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 883

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 883 მიიღეს 1993 წლის 11 ნოემბერს. მას შემდეგ, რაც საბჭომ დაადასტურა 731 (1992) და 748 (1992) რეზოლუციები, მან აღნიშნა, რომ მიუხედავად თითქმის ორი წლის გასვლისა, ლიბია კვლავ არ ასრულებდა გაეროს მოთხოვნებს -ის 103-ე რეისისა და -ს 772-ე რეისის აფეთქებაში ბრალდებული პირების ექსტრადიციის შესახებ. რეზოლუციამ მნიშვნელოვნად გააფართოვა საერთაშორისო სანქციების მასშტაბები ლიბიის წინააღმდეგ, რათა აეძულებინა ქვეყნის ხელისუფლება თანამშრომლობაზე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 943

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 943 მიღებულია 1994 წლის 23 სექტემბერს. ბოსნია და ჰერცეგოვინას ვითარებასთან დაკავშირებული ყველა რეზოლუციის დადასტურების შემდეგ, საბჭომ შეაჩერა იუგოსლავიის ფედერაციული რესპუბლიკის (სერბეთი და მონტენეგრო) წინააღმდეგ დაწესებული ზოგიერთი შეზღუდვა და განიხილა ორ ქვეყანას შორის საზღვრის დახურვის საკითხი.

გაეროს უშიშროების საბჭო დაეთანხმა სერბეთისა და მონტენეგროს გადაწყვეტილებას ბოსნია და ჰერცეგოვინისთვის შემოთავაზებული ტერიტორიული მოწყობის მიღებასთან დაკავშირებით და დაეტანხმა ორივე სახელმწიფოს გადაწყვეტილებას ჰუმანიტარული დახმარების გამოკლებით ორ ქვეყანას შორის საზღვრის დახურვის შენარჩუნების შესახებ.

გაეროს წესდების მეშვიდე თავის შესაბამისად მოქმედებით, გადაწყდა სერბეთისა და მონტენეგროს წინააღმდეგ შემდეგი ღონისძიებების შეჩერება საწყის 100-დღიანი პერიოდისთვის, იმ პირობით, რომ ორივე მხარე სრულად შეასრულებდა საზღვრის დახურვას:

(ა) რეზოლუციებში 757 (1992) და 820 (1993) გათვალისწინებული საჰაერო მიმოსვლასთან დაკავშირებული შეზღუდვები;

(ბ) მონტენეგროს ბარსა და იტალიის ბარის შორის საბორნე მიმოსვლასთან დაკავშირებული შეზღუდვები;

(გ) სპორტული და კულტურული გაცვლების შეზღუდვები.

724 (1991) რეზოლუციით შექმნილ უშიშროების საბჭოს კომიტეტს დაევალა ჰუმანიტარული დახმარების თხოვნების განხილვის პროცედურების გამარტივება.

და ბოლოს, გენერალურ მდივანს ბუტროს ბუტროს-გალის მოეთხოვა, რომ ყოველ 30 დღეში ერთხელ წარმოედგინა მოხსენება იმასთან დაკავშირებით, ასრულებდა თუ არა ორივე ქვეყანა საზღვრის დახურვას. ასევე განაცხადეს, რომ შეზღუდვების შეჩერება შეწყდებოდა გენერალური მდივნის მოხსენების შემდეგ მეხუთე სამუშაო დღეს, თუ საზღვრის დახურვა არ განხორციელდებოდა.

რეზოლუცია 943 მიღებულია 11 ხმით ორი ხმის წინააღმდეგ (ჯიბუტი, პაკისტანი) და ორი თავშეკავებით — ნიგერიისა და რუანდს მხრიდან.

აგრეთვე იხილეთ
ბოსნიის ომი
იუგოსლავიის ომები
რეურსები ინტერნეტში
 .
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1015

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1015 ერთხმად მიიღეს 1995 წლის 15 სექტემბერს, მას შემდეგ, რაც კიდევ ერთხელ დაადასტურეს ყველა რეზოლუცია ყოფილი იუგოსლავიის ვითარების შესახებ, კერძოდ რეზოლუციები 943 (1994), 970 (1995), 988 (1995) და 1003 (1995), საბჭომ აღნიშნა იუგოსლავიის ფედერაციული რესპუბლიკის (სერბია და მონტენეგრო) მიერ გატარებული ზომები ბოსნია და ჰერცეგოვინასთან საზღვრის ჩაკეტვის გასაგრძელებლად და, შესაბამისად, სერბეთისა და მონტენეგროს წინააღმდეგ სანქციების ნაწილობრივი შეჩერება კიდევ 180 დღით, 1996 წლის 18 მარტამდე გაახანგრძლივა.

აღინიშნა, რომ საზღვარი კვლავ ჩაკეტილი რჩებოდა, გარდა ჰუმანიტარული ტვირთებისა და ამ მიმართულებით სერბეთისა და მონტენეგროს მიერ გაწეული ძალისხმევისა. ხაზი გაესვა უფრო მჭიდრო თანამშრომლობას სერბეთსა და მონტენეგროსა და ყოფილი იუგოსლავიის საკითხებზე საერთაშორისო კონფერენციის მისიას შორის.

მოქმედებდა გაეროს წესდების თავის საფუძველზე, საბჭომ საერთაშორისო სანქციები, რომლებიც დაწესებული იყო სერბეთისა და მონტენეგროს წინააღმდეგ, შეაჩერა 1996 წლის 18 მარტამდე. 943-ე და 988-ე რეზოლუციებით განსაზღვრული შეზღუდვები და შეთანხმებები კვლავ ძალაში დარჩა. უშიშროების საბჭო განაგრძობდა ვითარების მუდმივ კონტროლს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1595

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1595 მიღებულია ერთხმად 2005 წლის 7 აპრილს. ლიბანის სუვერენიტეტის, ტერიტორიული მთლიანობისა და დამოუკიდებლობის მხარდაჭერის დადასტურების შემდგომ, გაეროს უშიშროების საბჭომ შექმნა კომისია, რათა გაეროს უშიშროების საბჭომ დახმარება გაუწიოს ლიბანის ხელისუფლებას 2005 წლის 14 თებერვალს ბეირუთში ლიბანის ყოფილი პრემიერ-მინისტრის რაფაიკ ჰარირის მკვლელობის გამოძიების საქმეში.

აღნიშნული რეზოლუცია წარმოადგენს გაეროს მიერ პირველად დაფუძნებულ მკვლელობის საქმის გამომძიებელ ორგანოს.

რეზოლუცია
დაკვირვება
რეზოლუციის პრეამბულაში, გაეროს უშიშროების საბჭომ დაგმო ლიბანის დედაქალაქში რაფაიკ ჰარირის მკვლელობა და მოუწოდა ყველა დაინტერესებულ მხარეს თავშეკავებისკენ. ფაქტების დამდგენი მისიის ანგარიშის თანახმად, აღნიშნულ ინციდენტთან დაკავშირებული ლიბანის გამოძიება დამაკმაყოფილებელ ან სარწმუნო დასკვნამდე მივა. შესაბამისად, გაეროს უშიშროების საბჭომ გადაწყვიტა, რომ საერთაშორისო დამოუკიდებელი გამოძიება აუცილებელ ნაბიჯს წარმოადგენს, ვინაიდან გაეროს უშიშროების საბჭოს გაცნობიერებული ჰქონდა თავდასხმაზე პასუხისმგებელ პირთა გამოვლენისა და დასჯის საჭიროება. გაეროს უშიშროების საბჭომ მადლობა გადაუხადა ლიბანის მთავრობას საერთაშორისო გამოძიების ჩატარებაზე თანხმობის გაცემის გამო.

ქმედებები
გაეროს უშიშროების საბჭომ დააფუძნა საერთაშორისო კომისია მკვლელობის გამოსაძიებლად და დამნაშავეთა გამოსავლენად. უშიშროების საბჭომ მოუწოდა ლიბანის მთავრობას უზრუნველყოს კომისიის დასკვნების სრულფასოვანი გათვალისწინება. საბჭომ აღნიშნა, რომ კომისიას ექნება გადაადგილების სრული თავისუფლება, ლიბანის ხელისუფლების მხრიდან სრული თანამშრომლობა, მტკიცებულებების შეგროვების შესაძლებლობა და ფუნქციების შესაბამისად შესასრულებლად საჭირო რესურსები. გაეროს გენერალურ მდივანს კოფი ანანს დაევალა დახმარების გაწევა კომისიის შექმნასა და თანამშრომლების შერჩევაში. ყველა ქვეყანას დაევალა კომისიასთან თანამშრომლობა.

კომისიას დაევალა მუშაობის დასრულება სამი თვის ვადაში, თუმცა გაეროს გენერალურ მდივანს უფლება მიენიჭა საჭიროების შემთხვევაში დამატებითი სამთვიანი ვადით გაახანგრძლივოს კომისიის საქმიანობა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1710

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1710, მიღებული ერთხმად 2006 წლის 29 სექტემბერს, ერიტრეასა და ეთიოპიას შორის სიტუაციასთან დაკავშირებული ყველა რეზოლუციის, განსაკუთრებით რეზოლუციების 1320 (2000), 1430 (2003), 1466 (2003), 1640 (2005) და 1681 (2006) დადასტურების შემდეგ, საბჭომ გააგრძელა გაეროს მისიის ეთიოპიასა და ერიტრეაში მანდატი ოთხი თვით, 2007 წლის 31 იანვრამდე.

გენერალური მდივანი კოფი ანანი ადრე მოუწოდებდა უშიშროების საბჭოს მისიის გაგრძელებისკენ.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
უშიშროების საბჭომ დაადასტურა მხარდაჭერა ორი ქვეყნის სამშვიდობო პროცესისა და ალჟირის შეთანხმების სრული განხორციელებისადმი, ასევე ერიტრეა-ეთიოპიის სასაზღვრო კომისიის გადაწყვეტილებისადმი, რაც მნიშვნელოვანი იყო რეგიონში მდგრადი მშვიდობისთვის.

ასევე დაადასტურა დროებითი უსაფრთხოების ზონის მთლიანობა და პატივისცემა, და შეაქო რთულ პირობებში მუშაობისთვის.

ქმედებები
-ს მანდატი გაგრძელდა ოთხი თვით. საბჭომ მოსთხოვა ერიტრეას რეზოლუცია 1640-თან შესაბამისობა -ს გადაადგილებასა და ოპერაციებზე შეზღუდვების მოხსნის გზით, ხოლო ეთიოპიას — ეთიოპია-ერიტრეის სასაზღვრო კომისიის ორმხრივი საზღვრის შესახებ გადაწყვეტილების მიღება. გარდა ამისა, როგორც ეთიოპიას, ასევე ერიტრეას მოეთხოვა მაქსიმალური თავშეკავება და მუქარასა და ძალის გამოყენებისგან თავის შეკავება.

ამასთანავე, საბჭომ მოუწოდა ყველა მხარეს სრულად ითანამშრომლოს -სთან დემარკაციის პროცესში და უზრუნველყოს -სთვის საჭირო დახმარება, მხარდაჭერა, დაცვა და წვდომა. თუ ეთიოპია და ერიტრეა 2007 წლის 31 იანვრამდე არ შეასრულებდნენ საბჭოს მოთხოვნებს, საჭიროების შემთხვევაში გარდაიქმნებოდა ან გადაკონფიგურირდებოდა; ამასთან დაკავშირებით, სიტუაცია გადაიხედებოდა 2006 წლის 30 ნოემბრამდე, შესაძლო ცვლილებებისთვის მოსამზადებლად.

საერთაშორისო საზოგადოებას მოეთხოვა -სთვის მუდმივი მხარდაჭერის გაწევა და წვლილი შეტანა რეზოლუცია 1177-ით (1998) დაარსებულ სანდო ფონდში.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 887

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 887 მიიღეს 1993 წლის 16 დეკემბერს. საბჭომ განიხილა გენერალური მდივნის მოხსენება და დაადასტურა ადრე მიღებული 812 (1993) და 846 (1993) რეზოლუციები. წინამდებარე დოკუმენტით უშიშროების საბჭომ ექვსი თვის ვადით გააგრძელა გაეროს დამკვირვებელთა მისიის მანდატი უგანდა-რუანდის საზღვარზე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1024

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1024 ერთხმად მიიღეს 1995 წლის 28 ნოემბერს, გენერალური მდივნის ბუტროს ბუტროს-გალის ანგარიშის განხილვის შემდეგ, რომელიც ეხებოდა გაეროს დაშორიშორების ზედამხედველობის დამკვირვებელთა ძალებს , საბჭომ აღნიშნა თავისი ძალისხმევა ახლო აღმოსავლეთში მყარი და სამართლიანი მშვიდობის დამყარების მიზნით.

რეზოლუციამ გადაწყვიტა მოეწოდებინა დაინტერესებული მხარეებისთვის, რათა დაუყოვნებლივ განეხორციელებინათ 338-ე რეზოლუცია (1973), მან განაახლა დამკვირვებელთა ძალების მანდატი კიდევ ექვსი თვით, 1996 წლის 31 მაისამდე და სთხოვა გენერალურ მდივანს, წარედგინა ანგარიში ამ პერიოდის ბოლოს არსებული მდგომარეობის შესახებ.

დამკვირვებელთა ძალები შეიქმნა 1974 წელს, რათა ზედამხედველობა გაეწია ცეცხლის შეწყვეტისთვის, რომელიც გათვალისწინებული იყო ისრაელისა და სირიის ძალებს შორის დადებული შეთანხმებით.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 2003

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 2003 მიიღეს ერთხმად 2011 წლის 29 ივლისს. სუდანში არსებულ ვითარებასთან დაკავშირებული ყველა წინა რეზოლუციისა და განცხადების დადასტურების შემდეგ, საბჭომ დარფურში აფრიკის კავშირისა და გაეროს ჰიბრიდული ოპერაციის მანდატი კიდევ 12 თვით, 2012 წლის 31 ივლისამდე გააგრძელა.

რეზოლუციამ გაეროს დამატებითი დრო მისცა იმის გადასაწყვეტად, თუ რამდენი ჯარისკაცი იყო საჭირო რეგიონში.
რეზოლუცია
დაკვირვებები
საბჭომ შეახსენა მხარეებს, რომ მშვიდობა მართლმსაჯულების გარეშე შეუძლებელია და ხაზი გაუსვა დაუსჯელობის დასრულების აუცილებლობას. მხარდაჭერა გამოუცხადა ყატარში მიმდინარე აფრიკის კავშირისა და გაეროს სამშვიდობო პროცესს, თუმცა სინანული გამოთქვა იმის გამო, რომ ზოგიერთმა ჯგუფმა მასში მონაწილეობაზე უარი განაცხადა. გარდა ამისა, საბჭო მიესალმა სუდანის მთავრობას და განთავისუფლებისა და სამართლიანობის მოძრაობას შორის „დარფურში მშვიდობის დოჰას დოკუმენტის“ ხელმოწერას და მოუწოდა შესაბამის მხარეებს, შეთანხმებულიყვნენ მუდმივ ცეცხლის შეწყვეტაზე.

ამავდროულად, რეზოლუციამ შეშფოთება გამოხატა დარფურის ზოგიერთ ნაწილში ვითარების გაუარესების გამო, რაც გამოიხატა ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმის დარღვევებით, მეამბოხე ჯგუფების თავდასხმებით, სუდანის მთავრობის მიერ განხორციელებული საჰაერო დარტყმებით, ტომთაშორისი დაპირისპირებით, ჰუმანიტარულ და გაეროს პერსონალზე თავდასხმებითა და ათიათასობით მშვიდობიანი მოქალაქის იძულებით გადაადგილებით, როგორც ამას გენერალური მდივანი პან გი მუნი იტყობინებოდა. ასევე გამოითქვა შეშფოთება სუდანის მთავრობასა და „სუდანის განთავისუფლების მოძრაობა/არმიის“ (/) მინი მინავისა და აბდულ ვაჰიდის ფრაქციებს და სამართლიანობისა და თანასწორობის მოძრაობას შორის განახლებული საომარი მოქმედებების გამო.

რეზოლუციის პრეამბულამ კიდევ ერთხელ დაადასტურა, რომ კონფლიქტის სამხედრო გზით გადაჭრა შეუძლებელია და დაგმო ადამიანის უფლებებისა და საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის ყველა დარღვევა. საბჭომ გამოხატა შეშფოთება რეგიონის ქვეყნებზე არსებული ვითარების გავლენის გამო და შესაბამისად, მოუწოდა სუდანს, ჩადსა და ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკას, ითანამშრომლონ დარფურში მშვიდობის დასამყარებლად.
მოქმედებები
-ის თავით გათვალისწინებული მანდატი 2012 წლის ივლისის ბოლომდე გახანგრძლივდა. სამშვიდობო ოპერაციას დაევალა მშვიდობიანი მოსახლეობის დაცვა და ჰუმანიტარული დახმარების მიწოდების უზრუნველყოფა, სუდანის მთავრობის ძირითადი პასუხისმგებლობის შელახვის გარეშე.

გენერალურ მდივანს ეთხოვა მჭიდრო თანამშრომლობა აფრიკის კავშირთან და სხვა მხარეებთან, ასევე სამშვიდობო პროცესის მიმდინარეობისა და -ის მანდატის შესახებ ანგარიშების წარდგენა. საბჭომ მოითხოვა, რომ -ს მიენიჭოს რადიომაუწყებლობის ლიცენზია დარფურის ყველა დაინტერესებულ მხარესთან თავისუფალი კომუნიკაციისთვის, ძალების სტატუსის შესახებ შეთანხმების შესაბამისად. დაიგმო ადამიანის უფლებების ყველა დარღვევა და კვლავ გამოითქვა შეშფოთება დარფურში არსებული ვითარების გამო; კონფლიქტის მხარეებს დაევალათ ნაბიჯების გადადგმა მშვიდობიანი მოსახლეობის დასაცავად.

რეზოლუციამ მოუწოდა -ს, ითანამშრომლოს რეგიონის სხვა სამშვიდობო ოპერაციებთან, მათ შორის გაეროს მისიასთან სამხრეთ სუდანის რესპუბლიკაში და გაეროს დროებით უსაფრთხოების ძალებთან აბიეიში.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1602

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1602 ერთხმად იქნა მიღებული 2005 წლის 31 მაისს. ბურუნდიში არსებულ ვითარებაზე 1545 (2004), 1565 (2004), 1577 (2004) და 1596 (2005) რეზოლუციების გახსენების შემდეგ, საბჭომ ბურუნდიში გაეროს ოპერაციის მანდატი ექვსი თვის ვადით, 2005 წლის 1 დეკემბრამდე გააგრძელა.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
უშიშროების საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა მხარდაჭერა 2000 წელს არუშაში ხელმოწერილი „მშვიდობისა და შერიგების შეთანხმების“ მიმართ და მოუწოდა შესაბამის მხარეებს, პატივი სცენ ხელშეკრულებით ნაკისრ ვალდებულებებს. საბჭომ ხაზი გაუსვა -ის მისიის განლაგების შემდეგ მომხდარ პოზიტიურ ცვლილებებს, მათ შორის რეფერენდუმზე კონსტიტუციის დამტკიცებასა და პრეზიდენტ დომიტიენ ნდაიზიეისა და მეამბოხე დაჯგუფება --ის ლიდერს შორის სამშვიდობო შეთანხმების ხელმოწერას. გარდა ამისა, საბჭო მიესალმა მოახლოებულ არჩევნებს, უსაფრთხოების სექტორის რეფორმას და მოუწოდა პოლიტიკაში ქალთა უფრო აქტიური მონაწილეობისკენ.

ამავდროულად, დაგმობილ იქნა ყოველგვარი ძალადობა, ადამიანის უფლებების დარღვევა და სამოქალაქო პირების მასობრივი მკვლელობა გატუმბაში. საბჭომ მიიჩნია, რომ დაუსჯელობის დასრულება გადამწყვეტი იყო აფრიკის დიდი ტბების რეგიონში მშვიდობის დასამყარებლად.

აქტები
გაეროს წესდების თავის საფუძველზე მოქმედმა საბჭომ მოუწოდა ბურუნდიულ მხარეებს, უზრუნველყონ ქვეყნის სტაბილურობა გარდამავალ პერიოდში და ეროვნული შერიგება. საბჭო ელოდა გენერალურ მდივან კოფი ანანის ანგარიშს გაეროსა და ბურუნდის როლის შესახებ და იმის თაობაზე, თუ როგორ შეეძლო ორგანიზაციას სამშვიდობო პროცესის მხარდაჭერა, მათ შორის -ის მანდატისა და შემადგენლობის შესაძლო რესტრუქტურიზაციის გზით. გარდა ამისა, საბჭო ელოდა გენერალური მდივნის წინადადებას ბურუნდიში პოსტ-გარდამავალი მხარდაჭერის მექანიზმის შექმნის შესახებ.

დასასრულს, უშიშროების საბჭო მიესალმა -ის მცდელობებს სექსუალური ექსპლუატაციის მიმართ „ნულოვანი ტოლერანტობის“ პოლიტიკის გატარების საქმეში, ხოლო გენერალურ მდივანს ეთხოვა, რეგულარულად წარედგინა ანგარიში ბურუნდიში არსებული ვითარების შესახებ.