iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ცხრა ქალწული

ცხრა ქალწული — მიხეილ ჯავახიშვილის მოთხრობა. პირველად გამოქვეყნდა 1935 წელს.

შინაარსი
ახალგაზრდა ინჟინერი ზურაბი მოსკოვში უმცროსი დის — ელენეს დეპეშას იღებს. და ქორწინების შესახებ ატყობინებს. ზურაბი გაოგნებულია. ელენეს მისალოც დეპეშას უგზავნის და სთხოვს, ყველაფერი დაწვრილებით გააგებინოს, თუმცა, პასუხად უკვე დედის დეპეშა მოდის, რომელიც უფროს ვაჟს სასწრაფოდ იხმობს თბილისში.

თბილისში ზურაბი აღმოაჩენს, რომ მისი და ქორწინებიდან სულ რაღაც ათიოდე დღეში მიუტოვებია ქმარს, რის გამოც, ქალი ლოგინად ჩავარდნილა. სასოწარკვეთილი დედა ყველაფერს უამბობს ვაჟს და ეუბნება, რომ სიძეს ანტონ მახარაშვილი ერქვა. ზურაბი სიძის საძებნელად მიდის, პოულობს და გამოგონილი ისტორიით და სახელით ახერხებს მასთან დაახლოებას. მის წინაშეა ახალგაზრდა, ლამაზი მამაკაცი — გაქნილი დონ-ჟუანი, რომელიც ახალ მეგობარს დარდიმანდულად უყვება თავის რომანტიკულ თავგადასავლებს. ურიცხვ საყვარლებთან ერთად, ანტონი "ცოლების კოლექციით" ამაყობს: სამი წლის განმავლობაში მას ცხრა სხვადასხვა ასაკის, ეროვნების, გარეგნობისა და წარმოშობის ქალწულზე ქორწინება და შემდეგ მათი მიტოვება მოუსწრია. სიძის ცინიზმით და ეგოიზმით აღშფოთებული ზურაბი შურს იძიებს: სამუდამოდ უკარგავს მას უნარს — კიდევ მოხიბლოს ქალები.

მოთხრობაში ირიბადაა გაკრიტიკებული 20-30-იანი წლების სსრკ-ში დამკვიდრებული და ფართოდ მხარდაჭერილი თავისუფალი ურთიერთობები, ასევე, ქორწინების და განქორწინების სიიოლე.„ჩვენი კანონიც ჩვენვე დავწერეთ მე ნამდვილი საბჭოთა მოქალაქე გახლავარ და იმ კანონით ვსარგებლობ, რომელიც ნებას მაძლევს, მაშინვე გავეყარო ცოლს, როცა კი მოვისურვებ.“

პერსონაჟები
ზურაბი, იგივე კოტე — ინჟინერი
ელენე — მისი უმცროსი და, სტუდენტი
მართა — მათი დედა
ანტონ მახარაშვილი — ელენეს ქმარი.
ილიე ბოლოჟანი

ილიე ბოლოჟანი (; დ. 17 მარტი, 1969) — რუმინელი პოლიტიკოსი, რომელიც 2025 წლის 12 თებერვლიდან რუმინეთის დროებითი პრეზიდენტის მოვალეობას ასრულებს, კლაუს იოჰანისის გადადგომის შემდეგ. მანამდე იგი იყო ორადიის მერი და ბიჰორის ჟუდეცის საბჭოს პრეზიდენტი. 2024 წლის რუმინეთის საპრეზიდენტო არჩევნების პირველი ტურის გაუქმებისა და ეროვნული ლიბერალური პარტიის ისტორიული მარცხის შემდეგ, ასევე ნიკოლაე ჩიუკას გადადგომის შემდეგ, ბოლოჟანი გახდა პარტიის დროებითი ლიდერი.

2025 წლის 12 თებერვალს, იმ პერიოდში როდესაც კლაუს იოჰანისი გადადგა, ბოლოჟანი რუმინეთის სენატის პრეზიდენტის თანამდებობას იკავებდა. პრეზიდენტის მემკვიდრეობის კანონმდებლობის შესაბამისად, ბოლოჟანი გახდა პრეზიდენტის მოვალეობის შემსრულებელი და სავარაუდოდ, ამ თანამდებობას დაიკავებს, სანამ 2025 წლის საპრეზიდენტო არჩევნების შედეგად ახალი პრეზიდენტს არ აირჩევენ.

უფლებამოსილების სამართლებრივი გადაცემის ცერემონიის დროს იოჰანისმა ბოლოჟანი კოტროჩენის სასახლეში მიიღო და მათ მოკლე შეხვედრა გამართეს.
ცრუ გუდაფშუკა

ცრუ გუდაფშუტა — მისი ნაყოფსხეული სფეროსებრი ფორმის ობიექტია, რომლის დიამეტრი 3-12 სმ-ია. იგი მიწისქვეშა ან ნახევრად მიწისქვეშა მდგომარეობაში იზრდება და ძირში ფესვისებრი მიცელიუმის ძაფებითაა დაკავშირებული. თავდაპირველად ნაყოფსხეულის ფერი მონაცრისფრო, მოთეთრო-მოყვითალო, ხოლო მოგვიანებით მოყვითალო-მოყავისფრო ხდება. დაზიანებისას ის წითლდება. მისი ზედაპირი დაფარულია მურა ქერცლითა და მეჭეჭებით, ზოგჯერ კი არის დახრთქილი. ნაყოფსხეულის მომწიფებისას მისი მთლიანი გარსი (პერიდიუმი) თავში სკდება არასრული რადიუსით და სპორები იფრქვევა.

სპორები მურა ყავისფერია, სფეროსებრი ფორმის, ხოლოზომით 7-15 მიკრომეტრია. ისინი ეკლიან-ხორკლიანი და ბადისებრი ორნამენტით არიან დაფარული. ნაყოფსხეულის რბილობი თავდაპირველად თეთრი და მკვრივია, შემდეგ კი მოშავო-იისფერი ხდება, თეთრი ძაფისებრი ჩანართებით. მომწიფებისას შიგთავსი მტვრისებრი ხდება და მას ახასიათებს უსიამოვნო სუნი.

ეს ორგანიზმი იზრდება ზაფხულსა და შემოდგომაზე ნიადაგზე, ძირითადად ტყეებში, ტყისპირებში, ბაღებსა და პარკებში. იგი ვრცელდება ევროპაში, აზიაში, ჩრდილოეთ ამერიკასა და ჩრდილოეთ აფრიკაში.

მცენარე შხამიანია და მისი მოხმარება საჭმლის მომნელებელი სისტემის მოშლას იწვევს. სპორების შეფრქვევა კი შესაძლოა ალერგიული რეაქციების მიზეზი გახდეს, როგორიცაა რინიტი, ცრემლდენა და კონიუქტივიტი.
კათოლიკე მონარქები

კათოლიკე მონარქები — კასტილიის დედოფალ ისაბელა -ისა (მმართ. 1474-1504 წწ.) და არაგონის მეფე ფერდინანდ -ის საერთო სახელწოდება (მმართ. 1479-1516 წწ.), რომელთა ქორწინებამ და ერთობლივმა მმართველობამ ესპანეთის დე ფაქტო გაერთიანება მოახდინა.. ისინი ორივე ტრასტამარას დინასტიიდან და მეორე ხაზის ბიძაშვილები იყვნენ, რადგან ხუან კასტილიელის შთამომავლები იყვნენ; ამ სისხლით ნათესაობის დაბრკოლების მოსახსნელად, რაც სხვა შემთხვევაში მათ ქორწინებას კანონიკური სამართლის თანახმად შეუშლიდა ხელს, მათ სიქსტუს -სგან პაპის დისპენსაცია მიიღეს. ისინი დაქორწინდნენ 1469 წლის 19 ოქტომბერს ქალაქ ვალიადოლიდში. ისაბელა 18 წლის იყო, ხოლო ფერდინანდი ერთი წლით უმცროსი. მეცნიერთა უმეტესობა ზოგადად თანხმდება, რომ ესპანეთის გაერთიანება არსებითად ფერდინანდისა და ისაბელას ქორწინებას უკავშირდება. მათი მეფობა უილიამ პრესკოტმა დაახასიათა როგორც „ესპანეთის მატიანეებში ყველაზე დიდებული ეპოქა“.

ესპანეთი ჩამოყალიბდა როგორც ორი გვირგვინის დინასტიური კავშირი და არა როგორც უნიტარული სახელმწიფო, რადგან კასტილია და არაგონი ცალკე სამეფოებად დარჩნენ 1707-1716 წლების ნუევა-პლანტას დეკრეტებამდე. ფერდინანდისა და ისაბელას კარი მუდმივად მოძრაობაში იყო, რათა ადგილობრივი ფეოდალი ლორდებისგან გვირგვინისთვის ადგილობრივი მხარდაჭერა გაეძლიერებინათ. „კათოლიკე მეფისა და დედოფლის“ ტიტული ფერდინანდსა და ისაბელას ოფიციალურად უბოძა პაპმა ალექსანდრე -მ 1494 წელს, მათ სამეფოებში კათოლიკური რწმენის დაცვის აღიარების ნიშნად.
შტრასერიზმი

შტრასერიზმი (გერმან. ) — ნაციზმის იდეოლოგიური განშტოება, რომელიც მტკიცედ მიჰყვება რევოლუციურ ნაციონალიზმსა და ეკონომიკურ ანტისემიტიზმს, რომლის პირობებიც მიღწევადია მხოლოდ რადიკალური, მასიური და მუშათა კლასისაკენ მიმართული პოლიტიკით, და რომელიც უფრო აგრესიულია, ვიდრე ნაცისტური პარტია. სახელი მიენიჭა ძმების - გრეგორ და ოტო შტრასერების გამო. შტრასერიზმის იდეოლოგია მესამე პოზიცია, მემარჯვენე პოლიტიკაა კომუნიზმისა და ჰიტლერის ნაციზმის წინააღმდეგ.

თავისი პოლიტიკური კარიერის კონკრეტული პერიოდის განმავლობაში, ოტო შტრასერი ნაცისტურ პარტიაში ულტრანაციონალურ ფრაქციას უძღვებოდა, მაგრამ პოზიციიდან 1930 წელს გადადგა. მოგვიანებით დააარსა „შავი ფრონტი“ (რევოლუციონერი ნაციონალი სოციალისტების საბრძოლო ლიგა), რომ ფაშისტებისათვის კონკურენცია გაეწია. ამის გამო მას 1933 წელს გერმანიიდან გაქცევა მოუწია, და დასავლეთ გერმანიაში 1953 წელს დაბრუნდა. ნაცისტების პარტიის შიდა რიგებში შტრასერიზმს მრავალი მხარდამჭერი ჰყავდა, მათ შორის მოიერიშეების რაზმის წევრები. ამის გამო, ჰიტლერმა შტრასერისტი ფრაქცია გაცხრილა და მათი ლიდერი, გრეგორ შტრასერი დაახვრეტინა; ამასთან ერთად, მან ერნსტ რემი, მოიერიშეების მეთაური მოაკვლევინა. ეს ყველაფერი „გრძელი დანების ღამეს“, 1934 წლის ივლისში მოხდა.

1980-იანებში, შტრასერიზმისათვის დამახასიათებელი რევოლუციური ნაციონალიზმი და ეკონომიკური ანტი-სემიტიზმი დიდი ბრიტანეთის ნაციონალური ფრონტის პოლიტიკაში კიდევ ერთხელ გამოჩნდა.
ყვითელი ტრემელა

ყვითელი ტრემელა — ნაყოფსხეული ლაბისებრი, ჟელესებრი და გლუვი აქვს. მისი ფორმა ტვინის მსგავსად ნაოჭდება და დანაწევრებულია. ზომით 2-8 სმ დიამეტრისაა. ნესტიან ამინდში ის წებოვანი და ლორწოვანია, ხოლო გვალვის დროს შრება და სუბსტრატზე კანივით გადაკრულია. თუმცა, წვიმის შემდეგ კვლავ იჯირჯვლება და პირვანდელ ფორმას აღიდგენს.

მისი რბილობი მკვრივი, ლაბისებრი და გამჭვირვალეა, განსაკუთრებული სუნის გარეშე. სპორები კვერცხის ფორმის და გლუვია, მათი ზომა 10-15 6-12 მიკრომეტრია.

ეს სოკო მთელი წლის განმავლობაში იზრდება ფოთლოვანი ხეების გამხმარ, ხრწნად მერქანსა და ჩამოცვენილ ტოტებზე. მისი გავრცელების არეალი ძალიან ფართოა და მოიცავს ყველა კონტინენტს.

ზოგიერთ ქვეყანაში მას საკვებადაც იყენებენ.
გუგულის ქუდი

გუგულის ქუდი — ნაყოფსხეული ჯამისებრი ან ფიალისებრი ფორმისაა, რომლის დიამეტრი 2-6 სანტიმეტრამდე აღწევს. მისი შიდა მხარე მუქი ალისფერი და გლუვია, ხოლო გარე მხარე მოვარდისფრო-მოთეთრო შეფერილობის, ოდნავ შებუსვილი და ხავერდოვანია. სოკოს სტრუქტურა მყიფეა, ხოლო მისი კიდეები ზოგჯერ დახეთქილია. ძირში მოთეთრო, შებუსვილი ფეხი აქვს ან სრულიად გარეშე იზრდება.

ჰიმენოფორი გლუვი და მკვეთრი წითელი ფერისაა. რბილობი თხელი, მყიფე და მოვარდისფრო შეფერილობისაა, თუმცა სუნი არ აქვს.

სპორები მოგრძო-ელიფსური ფორმისაა, გლუვი ზედაპირით და რამდენიმე ცხიმოვანი წვეთით. მათი ზომები 25-35 11-14 მკმ-ია, ხოლო ანაბეჭდი თეთრ შეფერილობას იღებს.

ეს სოკო გაზაფხულზე იზრდება ფოთლოვანი ხეების ჩამონაცვენსა და ხრწნად მერქანზე, განსაკუთრებით კი ხავსიან და ნესტიან ადგილებში. მისი გავრცელება მოიცავს ყველა კონტინენტს.

სოკო საკვებად ვარგისია, თუმცა ძირითადად დეკორატიული კომპოზიციების გასაფორმებლად გამოიყენება.
ფავზია იუსუფ ადამი

ფავზია იუსუფ ადამი — სომალელი პოლიტიკოსი. 2012 წლის 4 ნოემბრიდან 2014 წლის 17 იანვრამდე სომალის საგარეო საქმეთა მინისტრი და ვიცე-პრემიერი. 2024 წლის იანვარში სომალიმ წარადგინა აფრიკის კავშირის კომისიის თავმჯდომარის პოზიციაზე.

კარიერა
დანიშვნა
2012 წლის 4 ნოემბერს პრემიერ-მინისტრმა აბდი ფარაჰ შირდონმა ადამი დანიშნა სომალის საგარეო საქმეთა მინისტრად და ვიცე-პრემიერად. იგი არის პირველი ქალი, რომელიც ამ პოზიციაზე დაინიშნა. ადამი ამავდროულად დაინიშნა ვიცე-პრემიერად.

ურთიერთგაგების მემორანდუმი
2013 წლის მაისის ბოლოს ადამმა და არაბთა გაერთიანებული საამიროების საგარეო საქმეთა მინისტრმა შეიხ აბდულა ბინ ზაიედ ალ ნაჰიანმა ხელი მოაწერეს ურთიერთგაგების მემორანდუმს ორმხრივი თანამშრომლობის შესახებ. შეთანხმება აღადგენს ოფიციალურ დიპლომატიურ ურთიერთობებს სომალსა და არაბთა გაერთიანებული საამიროებს შორის და ასევე ფოკუსირებულია პოლიტიკურ, უსაფრთხოების, ეკონომიკურ, საინვესტიციო და განვითარების სექტორებზე. გარდა ამისა, საამიროების მთავრობამ განაცხადა, რომ ხელახლა გახსნიდა თავის საელჩოს მოგადიშოში.

თანამშრომლობის შეთანხმება
2013 წლის აგვისტოში, ჩინეთის ვიცე-პრემიერ ვან იანგთან შეხვედრის შემდეგ, ადამმა განაცხადა, რომ სომალის ხელისუფლება მოელის თანამშრომლობას ჩინეთის მთავრობასთან ენერგეტიკის, ინფრასტრუქტურის, ეროვნული უსაფრთხოებისა და სოფლის მეურნეობის სექტორებში. ვანგმა ასევე შეაქო ორ ქვეყანას შორის ტრადიციული მეგობრობა და კვლავ დაადასტურა ჩინეთის ერთგულება სომალის სამშვიდობო პროცესის მიმართ. 2013 წლის სექტემბერში ორივე მთავრობამ ხელი მოაწერა ოფიციალურ თანამშრომლობის შეთანხმებას მოგადიშოში, სომალის ხუთწლიანი ეროვნული აღდგენის გეგმის ფარგლებში. პაქტის თანახმად, ჩინეთის ხელისუფლება აღადგენს რამდენიმე მნიშვნელოვან ინფრასტრუქტურულ ღირსშესანიშნაობას სომალის დედაქალაქში, მათ შორის ეროვნულ თეატრს, საავადმყოფოს და მოგადიშოს სტადიონს. გარდა ამისა, ჩინეთის ელჩმა ლიუ გუანგიუნმა აღნიშნა, რომ ჩინეთი ხელახლა გახსნის თავის საელჩოს მოგადიშოში იმ მიწაზე, რომელიც ამ მიზნით სომალის მთავრობამ გადასცა.

უფლებამოსილების დასრულება
ადამის, როგორც სომალის საგარეო საქმეთა მინისტრისა და ვიცე-პრემიერის უფლებამოსილება დასრულდა 2014 წლის 17 იანვარს, როდესაც ახალმა პრემიერ-მინისტრმა აბდიველი შეიხ აჰმედმა საგარეო საქმეთა მინისტრად დანიშნა აბდირაჰმან ბეილე, ხოლო ვიცე-პრემიერად - რიდვან ჰირსი მოჰამედი.

2022 წლის საპრეზიდენტო არჩევნები
ადამი მონაწილეობდა სომალის 2022 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში და უნდოდა კენჭი ეყარა პრეზიდენტის პოსტზე.
გოთიკური ლოლიტა

} ; იაპ. ) — ლოლიტას სტილი, რომელიც ინსპირირებულია ვიქტორიანული პერიოდის გოთური ელემენტებით. პოპულარიზირებულია იაპონელი მუსიკოსისა და დიზაინერის, მანა სამას მიერ.

სილუეტი
გოთიკური ლოლიტა მიჰყვება ჩვეული ლოლიტას ფორმას. გაშლილი ქვედაბოლოები და კაბები, რომლებსაც კრინოლინი ამშვენებს, ტიპიური ლოლიტას სილუეტია. გოთიკური ლოლიტა შესაძლოა ასევე მიჰყვეს „კლასიკურ“ სილუეტს, როგორიცაა სწორი და გრძელი ფიგურა, რომელიც ადამიანს ელეგანტურ იერს სძენს.

მოტივები
გავრცელებული თემატიკის თანახმად, გოთიკურ ლოლიტაში ხშირია რელიგიური მოტივები, რომელიც ხშირადაა გამოხატული ჯვრების გამოსახულებით, მაგრამ, ასევე გვხვდება ღამურების, თავის ქალების, კუბოს, შანდლების, მუქი წითელი ვარდების, სასახლეების ფიგურებიც. მუქი ფერთა გამა - შავი, მუქი ლურჯი, ბორდოსფერი, მუქი იასამნისფერი, სუბკულტურის მთავარი აქცენტია.

თმისა და მაკიაჟის სტილი
როგორც წესი, თმა გასწორებული ან დახვეული და გაშლილია, მაგრამ, შესაძლოა შეგვხვდეს აწეული ფორმითაც.
მაკიაჟი კი ზოგადად გამოხატულია მუქი ფერის ტუჩსაცხით (ღვინისფერი, წითელი, იასამნისფერი, მუქი ყავისფერი), "" ან გამოკვეთილი თვალებით, მსუბუქი ფერუმარილით... გოთიკური ლოლიტა, ლოლიტას სხვა სტილების მსგავსად, არ გამოირჩევა მძიმე მაკიაჟით. შავი ტუჩსაცხი თითქმის არ გვხვდება. მიუხედავად იმისა რომ გოთიკური მაკიაჟი ასოცირდება თეთრ და პუდროვან სახესთან, ანალოგიური არაა გავრცელებული ლოლიტას სტილში.
გოთიკური ლოლიტას ფუძემდებელი, მანა, თითქმის ყოველთვის მძიმე და დრამატული მაკიაჟით გვხვდება, მაგრამ, ასეთი ვიზუალი არაა სტანდარტული ამ სუბკულტურაში.

აქსესუარები
გავრცელებული აქსესუარები გოთიკური ლოლიტასთვის, მოიცავს ბაფთებსა და თმის აქსესუარებს, უბრალო ჩანთებს ასევე გოთიკური მოტივებით, ან უფრო ექსტრავაგანტულ ხელჩანთებსა და საფულეებს, მუქ და შავ კოლჰოტებს, მაღალყელიან წინდებსა და ბევრ მაქმანს.
სამკაულები მუქი თვლებითაა მორთული და ჩასმული ვერცხლისფერ მეტალებში, ვინაიდან ოქრო ნაკლებად გამოიყენება. ფართოდ იყენებენ მაქმანის ყელსაბამებს და კრიალოსნის მსგავს ჯვრებს.

ფეხსაცმელი
სტილისთვის ყველაზე პოპულარული ფეხსაცმელი -ი და ჩექმებია. პლატფორმის ფეხსაცმელებიც ფართოდაა გავრცელებული, საშუალო და დაბალქუსლიანებთან ერთად. როგორც წესი, შავი ან მუქი ფერის ფეხსაცმელი იდეალურად ეხამება გოთიკურ ლოლიტას.
კრინოლინი

კრინოლინი — ქვედაბოლოს ან კაბის ნაწილი, რომელიც მისი შიგნიდან იცმევა და აძლევს ფორმას. მისი განმარტება დამოკიდებულია ისტორიულ პერიოდსა და ქვეყანაზე.

ოქსფორდის ინგლისური ენის ლექსიკონის თანახმად, თანამედროვე ინგლისურში, კრინოლინი „მსუბუქი, თავისუფალი საცვალია, ჩამოშვებული მხრებისა და წელის ნაწილებიდან“. თანამედროვე ამერიკულ ინგლისურში კრინოლინი სამოსია, რომელიც წელის ადგილიდან ეშვება.
კეთდება ბამბისგან, აბრეშუმისა და ტიულისგან.
კრინოლინების გარეშე, ქვედაბოლოებს არ ექნებოდა ის მოცულობა, როგორსაც 1850-იანებში ვხვდებით.
ისტორიულ კონტექსტში ისინი ტანსაცმლის ქვეშ ჩასაცმელად არ გამოიყენებოდა, არამედ მათი გამოჩენა იყო საჭირო.
მთლიანობაში, ისტორიული თუ თანამედროვე განმარტებით კრინოლინები ქვედაბოლოს მსგავს სამოსად ითვლება, რომელიც სითბოს ან ტანსაცმლის სასურველი ფიგურის შესანარჩუნებლად გამოიყენება.
გისანდოს ხარები

გისანდოს ხარები — ძველი ქანდაკებების კომპლექსი, რომელიც მდებარეობს გისანდოს გორაზე ელ-ტიემბლოს მუნიციპალიტეტი, ავილის პროვინცია, ესპანეთი. გრანიტისგან დამზადებული ოთხი ქანდაკება წარმოადგენს ოთხფეხა ცხოველებს, რომლებიც იდენტიფიცირებულია როგორც ხარები.

გისანდოს ხარები წარმოადგენენ ძველი ქანდაკების ტიპის, ვერაკოს ნიმუშებს, რომელთა ასობით ეგზემპლარია ცნობილი. ისინი დაკავშირებულია რომაულ ეპოქამდელი ხალხის, ვეტონების ტერიტორიასთან. ხარები შესაძლოა შექმნილი იყოს ძვ. წ. საუკუნეში. სადავოა, არიან თუ არა ისინი თავიანთ პირვანდელ ადგილზე. მათზე არის ლათინური გრაფიტები, რაც შეიძლება მიანიშნებდეს იმაზე, რომ ისინი რომაულ პერიოდში გადაადგილეს.

ხარების გარშემო არსებული ველი იყო ადგილი, სადაც 1468 წლის 18 სექტემბერს ხელი მოეწერა გისანდოს ხარების ხელშეკრულებას კასტილიის მეფე ენრიკე -სა და მის ნახევარდას ისაბელა კასტილიელს შორის, რომელმაც მას ასტურიის პრინცესის ტიტული მიანიჭა და ამით დასრულდა სამოქალაქო ომი კასტილიაში.

ხარები ასევე ხშირად გვხვდება ესპანურ ლიტერატურაში. მაგალითად, მიგელ დე სერვანტესი მათ რამდენჯერმე ახსენებს თავის რომანში დონ კიხოტი.
გისანდოს ხარების ხელშეკრულება

გისანდოს ხარების ხელშეკრულება — ხელშეკრულების სახელწოდება, რომელიც დაიდო გისანდოს გორაზე გისანდოს ხარების მახლობლად (ავილა, ესპანეთი) 1468 წლის 19 სექტემბერს, კასტილიის მეფე ენრიკე -სა და მის ნახევარდას ისაბელ კასტილიელს შორის. ხელშეკრულებამ ისაბელას მიანიჭა ასტურიის პრინცესის ტიტული და ამგვარად იგი გახდა კასტილიის გვირგვინის სავარაუდო მემკვიდრე.

სამოქალაქო ომი კასტილიაში დაიწყო 1464 წელს, როდესაც აზნაურთა ჯგუფმა აჯანყება მოაწყო ენრიკე -ის ტახტიდან ჩამოგდების მცდელობით. 1465 წლისთვის მათ სიმბოლურად ჩამოაგდეს მეფე და მის ადგილზე მისი ნახევარძმა ალფონსო დასვეს. ალფონსოს გარდაცვალების შემდეგ, 1468 წელს, ისაბელა, ენრიკე -ის ნახევარდა, გახდა მეამბოხეთა ახალი კანდიდატი. სამოქალაქო ომის გაგრძელების ნაცვლად, ისაბელამ არჩია მოლაპარაკებები ეწარმოებინა ენრიკე -სთან ანტონიო დე ვენერისის შუამავლობით.

კასტრონუევოში რამდენიმე შეხვედრის შემდეგ მიაღწეს წინასწარ შეთანხმებას, რომელიც დაასრულებდა სამოქალაქო ომს. შეთანხმება ოფიციალურად გაფორმდა გისანდოს ხარების ხელშეკრულებით 1468 წლის 18 სექტემბერს. ხელშეკრულების თანახმად, მთელი კასტილიის სამეფო უნდა დაბრუნებოდა მეფეს და ისაბელა უნდა გამხდარიყო მისი სავარაუდო მემკვიდრე, მიეღო ასტურიის პრინცესის ტიტული და დიდი მზითევი. ისაბელა მხოლოდ მეფის თანხმობით უნდა დაქორწინებულიყო. საბოლოოდ, მეფის ქალიშვილი ხუანა ჩამოშორდა ტახტის მემკვიდრეობის რიგს.

მოგვიანებით, ისაბელას არასანქცირებულმა ქორწინებამ ფერდინანდ არაგონელთან გამოიწვია ენრიკე -ის მიერ ხელშეკრულების უარყოფა. შედეგად, მეფემ კვლავ აღიარა თავისი ქალიშვილის ხუანას უფლებები ცერემონიაზე, რომელიც გაიმართა ვალ-დე-ლოზოიაში 1470 წლის 25 ნოემბერს. ეს იყო ერთ-ერთი მოვლენა, რომელმაც საბოლოოდ რამდენიმე წლის შემდეგ კასტილიის მემკვიდრეობისათვის ომი გამოიწვია.
დეიზი ჰილი (საფეხბურთო კლუბი)

დეიზი ჰილი — ინგლისური ნახევრად პროფესიონალური საფეხბურთო კლუბი, რომელიც დაარსდა 1894 წელს და მდებარეობს დეიზი-ჰილში, ვესტჰოტონში, დიდ მანჩესტერში. ისინი თავიანთ საშინაო თამაშებს ნიუ-სერსზე, სენტ-ჯეიმსის ქუჩაზე, ვესტჰოტონში ატარებენ, რომლის ტევადობა 2000-ს ადამიანს შეადგენს.

კლუბი ამჟამად ჩრდილო-დასავლეთის საგრაფო ლიგის პირველი დივიზიონის მონაწილეა და ლანკაშირის საფეხბურთო ასოციაციის წევრია. 1989 წელს კლუბმა სახელი შეიცვალა და გახდა უესთჰოტონ-თაუნი, ხოლო 1994 წელს საბოლოოდ ეწოდა დეიზი ჰილი. მათ მეტსახელით „ “ („საჭრელები“) მოიხსენიებენ.

ისტორია
კლუბმა პირველი ჯილდო მიიღო 1896-1897 წლის სეზონში, როდესაც კლუბმა მოიგო რაიონის ჩემპიონატი და ვესტ ჰოუტონის თასი მარცხის გარეშე. კლუბის თავდაპირველი სტადიონის მდებარეობა დღემდე უცნობია, მაგრამ ამჟამინდელი სტადიონი გამოიყენებოდა პირველი მსოფლიო ომის პერიოდში, როდესაც კლუბი თამაშობდა რაიონის საკვირაო სკოლის ლიგაში.

შემდეგ კლუბი შეუერთდა ვესტ ჰოუტონის ლიგას და 1920-იან და 1930-იან წლებში მოიპოვა მრავალი ტიტული ლიგაში, რომელიც იმ დროისთვის ერთ-ერთ უძლიერეს ადგილობრივ ლიგად ითვლებოდა. მეორე მსოფლიო ომამდე პერიოდის შესახებ ძალიან ცოტა რამ არის ცნობილი, მაგრამ 1951 წლისთვის კლუბი კვლავ თამაშობდა ვესტ ჰოუტონის ლიგაში სენტ ჯეიმს ქუჩის სარეკრეაციო მოედანზე, სანამ მიწის მფლობელმა არ შესთავაზა კლუბს 1957 წელს ნიუ-სირსის ამჟამინდელ ადგილზე დაბრუნება.

იჯარის მიღება იყო მნიშვნელოვანი წინ გადადგმული ნაბიჯი და გააჩინა ამბიციები ბოლტონის კომბინაციაში გადასვლისა და რეგიონის ერთ-ერთ უძლიერეს კლუბად ჩამოყალიბებისთვის. გასახდელები 1968-1969 წლების სეზონის დასაწყისისთვის აშენდა. მოედანზე კლუბმა ოთხჯერ მოიგო ბოლტონის კომბინაციის თასი და ორჯერ ლანკაშირის სამოყვარულო თასი 1960-იან და 1970-იან წლებში.

1978 წელს კლუბი მიიღეს ლანკაშირის საფეხბურთო ასოციაციაში. ეროვნული ლიგის სისტემის მოთხოვნით კლუბებს უნდა დაეკმაყოფილებინათ ახალი სტანდარტები ობიექტებისთვის, ახალი გასახდელები და სოციალური აქტივობებისთვის კლუბის სახლი აშენდა ნიუ-სირსში 1983 წელს. მას შემდეგ კლუბის ობიექტები მუდმივად უმჯობესდებოდა. 2005-2006 წლების სეზონში დამონტაჟდა განათების სისტემა, რამაც კლუბს საშუალება მისცა დარჩენილიყო ეროვნული ლიგის სისტემაში და დაბრუნებოდა ეროვნულ და საგრაფოს შეჯიბრებებს.
თასზე რეკორდები
საუკეთესო ინგლისის ასოციაციის თასი: დამატებითი წინასწარი რაუნდი 2006–2007, 2007–2008, 2008–2009, 2010–2011, 2012–2013, 2020–2021
საუკეთესო ფეხბურთის ასოციაციის გამოწვევის ვაზა: მეორე რაუნდი- 1987–1988, 2009–2010
ტიტულები
უიგანის და რაიონული ლიგის ჩემპიონები (1): 1896–1897
ვესტჰუტონის თასი (1): 1896–1897
ბოლტონის კომბინირებული პრემიერ დივიზიონი(4)
ბოლტონის კომბინირებული თასი (4)
კაკალი (გვარი)

კაკალი — კაკლისებრთა ოჯახის ფოთოლმცვივანი ერთსახლიანი ხეების გვარი. ღერო 40 მეტრამდე სიმაღლისაა. ფოთლები კენტფრთართული 5–25 ფოთოლაკით. ყვავილები უშნოა; მდედრობითები (ბუტკოიანები) შეკრებილია მცირეყვავილიან ყვავილედებში, ვითარდებიან ერთწლოვანი ნაზარდების ბოლოებში; მამრობითი (მტვრიანიანი) ყვავილები იღლიური მჭადების სახით ვითარდებიან ნაზარდების შუა ნაწილში. ნაყოფი კურკიანასებრია, მწვანე ხორციანი გარე გარსით (წენგო) და მაგარი, გახევებული შიგა გარსით (ნაჭუთი). თესლი ენდოსპერმის გარეშეა, მსხვილი ლებნებით.

ცნობილია დაახლოებით 20 (სხვა მონაცემებით 40-მდე) სახეობა, ძირითადად გავრცელებული არიან სუბტროპიკებში, ნაწილობრივ ევროპის, აზიის, ჩრდილოეთ ამერიკის ზომიერ ოლქებში და სამხრეთ ამერიკის ჩრდილოეთ ნაწილში. ზოგიერთი სახეობა კულტივირებულია საკვებად ვარგისი ნაყოფისა და მერქნის გამო (ყველაზე მეტად — ჩვეულებრივი კაკალი, კაკლის ანუ ნიგვზის ხე, . , რამელიც კულტურაში ცნობილია ანტიკური დროიდან; ასევე შავი კაკალი, . ).

მწიფე თესლებს საკვებად იყენებენ ნედლად, საკონდიტრო ნაწარმში; შეიცავს 60–75%-მდე ცხიმოვან ზეთს — უძვირფასეს საკვებ პროდუქტს, მდიდარს ვიტამინით, რომელიც ასევე გამოიყენება ტექნიკური მიზნებისთვის (მაგალითად, პარფიუმერიაში ეთერზეთების სორბენტად). მკვახე ნაყოფები მდიდარია ვიტამინით, გამოიყენება მურაბების, მარინადების დასამზადებლად, ლიქიორების არომატიზაციისთვის.

მრავალი სახეობის მაღალხარისხოვანი მერქანი (განსაკუთრებით ნუჟრიანი) გამოიყენება ავეჯის დასამზადებლად, ინტერიერების მოსაპირკეთებლად. ფოთლებიდან, ქერქიდან, წენგოდან იღებენ მთრიმლავ ნივთიერებებს, საღებრებს. მცენარის სხვადასხვა ნაწილები გამოიყენება მედიცინაში და პარფიუმერიაში. მრავალი სახეობა დეკორატიულია, გამოიყენება გამწვანებისთვის, ქარსაფარ ზოლებში, ფერდობების გასამაგრებლად.
დაურიის ლანდშაფტი

დაურიის ლანდშაფტი — მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლი, რომელიც რუსეთსა და მონღოლეთს შორის მდებარეობს და წარმოადგენს „დაურიის ტყე-სტეპის“ ეკორეგიონის ნაწილს (ეს უკანასკნელი ასევე ვრცელდება ჩრდილო-აღმოსავლეთ ჩინეთშიც). მასში შედის ტორეის ტბები.

შემადგენელი ტერიტორიები
ტერიტორია მოიცავს:

დაურიის სახელმწიფო ბუნების ბიოსფერული ნაკრძალის ტყე-სტეპის ნაწილი, რუსეთი, 300 ჰა და ბუფერული ზონა 3,958 ჰა
დაურიის და ძერენის ხეობის ბუნების ნაკრძალი, რუსეთი, 278,723 ჰა და ბუფერული ზონა 124,930 ჰა
მონღოლეთის დაგუურის ბიოსფერული ნაკრძალი, მონღოლეთი, 580,080 ჰა და ბუფერული ზონა 178,429 ჰა
ჩუხ-ნუურის ტბების კლასტერი, მონღოლეთი, 7,361 ჰა
უგტამის ბუნების ნაკრძალი, მონღოლეთი, 46,160 ჰა
პოტელიჩის სულიწმინდის ეკლესია

პოტელიჩის სულიწმინდის ეკლესია — ხის ეკლესია უკრაინაში, სოფელ პოტელიჩის გარეუბანში. აგებულია 1502 წელს იმ ადგილას, სადაც მდებარეობდა თათრების მიერ დამწვარი ძველი ეკლესია. ეს არის ლვივის ოლქის უძველესი ხის ეკლესია. ეკლესიას სტუმრობდა ბოგდან ხმელნიცკი.

შენობა შედგება სამი ხის ნავისა და აგურის საკურთხევლისაგან.

2013 წლის 21 ივნისს, იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის კომიტეტის 37-ე სესიაზე კამბოჯაში, ეკლესია შეიტანეს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში პოლონეთისა და უკრაინის კარპატების რეგიონის 16 ხის ეკლესიასთან ერთად.
ჟოვკვის წმინდა სამების ეკლესია

ჟოვკვის წმინდა სამების ეკლესია — ეკლესია უკრაინაში. ქალაქ ჟოვკვის გარეუბანში. აგებულია 1720 წელს იმ ადგილას, სადაც 1717 წელს დაიწვა ეკლესია. შენობა შედგება სამი ხის ნავისა და აგურის საკურთხევლისაგან.

ეკლესიაში არის კანკელი, რომელიც შედგება დაახლოებით 50 ხატისგან, დახატული ჟოვკვის ფერწერისა და ხეზე კვეთის სკოლის ოსტატების მიერ საუკუნის დასაწყისში. კანკელი დამზადებულია ცაცხვის ხისგან და გამოკვეთილია იგნატი სტობენსკის მიერ. 1978-1979 წლებში კანკელს რესტავრაცია ჩაუტარდა. ამჟამად ეკლესია ეკუთვნის უკრაინის ბერძნულ-კათოლიკურ ეკლესიას.

ეკლესიის კედლებზე შეიძლება ვნახოთ დაფები, რომლებიც ადასტურებენ, რომ შენობა არის 1720 წელს აშენებული არქიტექტურული ძეგლი.

2013 წლის 21 ივნისს, იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის კომიტეტის 37-ე სესიის დროს კამბოჯაში, წმინდა სამების ეკლესია შეიტანეს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში პოლონეთისა და უკრაინის კარპატების რეგიონის 16 ხის ეკლესიასთან ერთად.
Gyaru

(იაპ. , გია-რუ) — იაპონური მოდის სუბკულტურა, ახალგაზრდა გოგონებისთვის. ტერმინი მომდინარეობს ინგლისური სლენგი სიტყვიდან "". იაპონიაში გიარუ ეწოდება ისეთ ახალგაზრდა გოგონებს, რომელთაც ახასიათებთ მხიარული განწყობა, არიან სოციალურები და მოდის ტენდენციებს მიჰყვებიან.
მოდის სუბკულტურა დესიდენტურადაც მოიხსენიება, რადგანაც ის იაპონურ სოციალურ და ესთეტიურ სტანდარტებს უპირისპირდება, განსაკუთრებით კი იმ დროში, როდესაც სოციუმში, ქალბატონებსგან დიასახლისობა და აზიური სილამაზის სტანდარტებში ჩაჯდომა (მუქი თმა, ღია ფერის კანი) მოითხოვებოდა.

თავდაპირველად, სუბკულტურის აღზევებისას, ის მიღებული იყო როგორც „თამამი“ და ასოცირებული-სამართალდარღვევ თინეიჯერ გოგონებთან. ტერმინი ასევე უკავშირდებოდა ცეკვისა და კლუბის კულტურას.
განსაკუთრებულად პოპულარული იყო 1990-2000-იანების პერიოდში.

გიარუს პოპულარული სუბკულტურა, სპეციფიკური ჰეისეის პერიოდისთვის, არის „კოგალი“. „კოგალის მოდა“
( ან ) კომერციული სახით პოპულარიზირებულია ისეთი იაპონური ბრენდების მიერ, როგორიც მაგალითად სანრიოა. კოგალი, როგორც იაპონური ბრენდი, იაპონიის საგარეო საქმეთა მინისტრმაც ცნო, ისევე როგორც „ლოლიტას მოდა“.

ექვივალენტური ცნება არსებობს მამაკაცებისთვისაც, სახელად „გიარუო“ (იაპ. , ).