iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ფრანტიშეკ პლანიჩკა

}
|დაბადების ადგილი = პრაღაავსტრია-უნგრეთი
|გარდაცვალების თარიღი =
ფრანტიშეკ პლანიჩკა (; დ. 2 ივნისი, 1904, პრაღა, ავსტრია-უნგრეთის იმპერია — გ. 20 ივლისი, 1996, პრაღა, ჩეხეთი) — ჩეხი ფეხბურთელი, მეკარე. ერთ-ერთი ყველაზე უფრო ტიტულოვანი ფეხბურთელი ჩეხოსლოვაკიის ფეხბურთის ისტორიაში. კარიერის ძირითადი ნაწილი გაატარა პრაღის „სლავიაში“, რომელთან ერთად რვაჯერ გახდა ქვეყნის ჩემპიონი. 1934 წლის მსოფლიოს ვიცე-ჩემპიონი და 1938 წლის მსოფლიო ჩემპიონატის მეოთხედფინალისტი ჩეხოსლოვაკიის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში. 1999 წელს -ის ვერსიით საუკუნის 100 საუკეთესო ფეხბურთელს შორის 90-ე ადგილზე დასახელდა.

სანაკრებო კარიერა
1926–1938 წლებში ჩეხოსლოვაკიის ეროვნული ნაკრების ღირსებას იცავს, რომლის შემადგენლობაში 73 შეხვედრას ატარებს, აქედან 37 შეხვედრას ნაკრების კაპიტნის რანგში.

მსოფლიო ჩემპიონატებზე
პლანიჩკამ მსოფლიო ჩემპიონატების 6 შეხვედრაში მიიღო მონაწილეობა და ექვსივეჯერ ეროვნული ნაკრების კაპიტნის რანგში.

მიღწევები
საკლუბო
სლავია პრაღა
ჩეხოსლოვაკიის ჩემპიონი: 1925, 1928–29, 1929–30, 1930–31, 1932–33, 1933–34, 1934–35, 1936–37
მიტროპის თასის მფლობელი: 1932
ბოჰემიის თასის მფლობელი: 1926, 1927, 1928, 1930, 1932, 1935
ჩეხოსლოვაკია
მსოფლიო ჩემპიონატი
ვიცე-ჩემპიონი: 1934
ინდივიდუალური
მსოფლიო ჩემპიონატის საუკეთესო მეკარე: 1934
მსოფლიო ჩემპიონატის სიმბოლური ნაკრების წევრი: 1934
იუნესკოს საერთაშორისო პრემია სამართლიანი თამაშისთვის: 1985
ჩეხეთის პრემია სამართლიანი თამაშისთვის: 1994
ტომსკის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სამეცნიერო ბიბლიოთეკა

}
|ვისი ფილიალია =
|ფილიალების რაოდენობა =
|შეგროვებული ნივთი = წიგნები, ჟურნალები, გაზეთები, ხელნაწერები, დისერტაციები, ელექტრონული გამოცემები, აუდიოვიზუალური დოკუმენტები და სხვ.
|კოლექციის მოცულობა = 3,8 მლნ ერთეული
|კოლექციის კრიტერიუმი =
|სავალდებულო ეგზემპლარი =
|მიღების მოთხოვნები =
|წლიური ბრუნვა =
|მიმართვების რაოდენობა =
|მკითხველთა რაოდენობა =
|ბიუჯეტი =
|დირექტორი = მიხეილ შეპელი
|პერსონალის რაოდენობა = 168
|საიტი = ...
|სქოლიო =
|მოდული =
ტომსკის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სამეცნიერო ბიბლიოთეკა — ტომსკის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სტრუქტურული ქვედანაყოფი, ერთ-ერთი უმსხვილესი საუნივერსიტეტო ბიბლიოთეკა რუსეთში.

ისტორია
სამეცნიერო ბიბლიოთეკა გაიხსნა 1888 წელს. ბიბლიოთეკის დამაარსებელი იყო ვასილი მარკის ძე ფლორინსკი ექიმი და მწერალი, ტომსკში ციმბირისა და შორეული აღმოსავლეთის ტერიტორიაზე პირველი უნივერსიტეტის ამშენებელი.

ბიბლიოთეკა დაფუძნდა გრიგორ სტროგანოვის, ვასილი ჟუკოვსკის, სერგეი გოლიცინის, ალექსანდრე ნიკიტენკოსა და სხვათა პირად ბიბლიოთეკებზე. პირველი საჩუქარი იყო გრაფ ალექსანდრე სტროგანოვის ბიბლიოთეკა. ვასილი ჟუკოვსკის ბიბლიოთეკა მისმა შვილმა გადასცა ახლად დაფუძნებულ ბიბლიოთეკას, ხოლო 1879 წელს ტავისი ფონდი გადასცა ა. სიბირიაკოვმაც.

1880 წლის 26 აგვისტოს შედგა ბიბლიოთეკის შენობის საზეიმოდ საფუძვლის ჩაყრა. 1885 წლისათვის შენობის მშენებლობა დასრულდა. 1885 წლის ივლისში უძველესი და ახალი ენების ექსპერტი, ისტორიისა და ფილოლოგიის მეცნიერებათა კანდიდატი ს. კუზნეცოვი მიიწვიეს მთავარ ბიბლიოთეკრად.

1912-1914 წლებში უნივერსიტეტის პარკის ტერიტორიაზე ბიბლიოთეკარებისათვის აშენდა შენობა ნეოკლასიციზმის სტილში არქიტექტორ ანდრეი კრიაჩკოვის პროექტის მიხედვით.

2006 წლის აპრილში ბიბლიოთეკაში გაიმართა რუსულ-გერმანული სამთავრობოთაშორისო მოლაპარაკების ღონისძიებათა ნაწილი ვლადიმერ პუტინისა და ანგელა მერკელის მონაწილეობით.
ციმბირის ფიზიკა-ტექნიკური ინსტიტუტი

ციმბირის ფიზიკა-ტექნიკური ინსტიტუტი — ციმბირში პირველი სამეცნიერო-კვლევთი ინსტიტუტი. მდებარეობს ქალაქ ტომსკში, ტომსკის ოლქი, რუსეთი.

ისტორია
ჩამოყალიბდა რუსეთის სფსრ-ის სახალხო კომისართა საბჭოს 1928 წლის 1 ოქტომბრის დადგენილების საფუძველზე ტომსკის უნივერსიტეტის ფიზიკის კათედრის ბაზაზე. ტომსკის საქალაქო საბჭოს გადაწყვეტილებით ინსტიტუტისთვის გამოყეს ყოფილი საგუბერნიო სამმართველოს შენობა, ორსართულიანი აგურის შენობა, აგებული ამპირის სტილში 1838-1842 წლებში გუბერნიის არქიტექტორის ალექსი დეევის პროექტის მიხედვით რუსული კლასიციზმის ტრადიციებზე დაფუძნებით.

ფიზიკა-ტექნიკური ინსტიტუტის პირველი დირექტორი გახდა ი. ა. სამოილოვი, რომელიც მანამდე სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის ფიზიკის განყოფილებას ხელმძღვანელობდა. 1932 წელს ფიზიკო-ტექნიკური ინსტიტუტი შევიდა ტომსკის სახელმწიფო უნივერსიტეტის დაქვემდებარებაში.

1936 წელს ინსტიტუტში ჩამოყალიბდა რუსეთში პირველი იონოსფეროს სადგური (ხელმძღვანელი - ვ. ნ. კესინიხი).

1954-1978 წლებში ინსტიტუტში ჩამოყალიბდა 18 ახალი ლაბორატორია ვა ფიზიკური პროფილის ოთხი ლაბორატორია.

1973 წელს ააშენეს ახალი ლაბორატორიული კორპუსი სამხრეთის მოედანზე. 1978 წელს ინსტიტუტი დააჯილდოეს შრომის წითელი დროშის ორდენით.

სტრუქტურა
გეოფიზიკისა და ეკოლოგიის განყოფილება
რადიოფიზიკის განყოფილება
კონტროლის რადიოფიზიკური კონტრლის განყოფილება
რადიოელექტრონიკის განყოფილება
მოლეკულების ფოტონიკის განყოფილება
თეორიული ფიზიკის განყოფილება
ნახევარგამტარების ფიზიკის განყოფილება
მეტალების ფიზიკის განყოფილება
სამედიცინო მასალების და იმპლანტანტების სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტი
ილკა ნუმისტო

ილკა კალევი ნუმისტო (; დ. 24 აპრილი, 1944, ტურკუ, ფინეთი) — ყოფილი ფინელი მენიჩბე, რომელიც მონაწილეობდა 1960-იან წლებისა და 1970-იანი წლების შუა პერიოდის შეჯიბრებებში.

ოთხჯერ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მიიღო მონაწილეობა მარტო (1964 და 1972 წ.) და ასევე ოთხნიჩბიანი ნავით (1968, 1972 და 1976) 1000 მ მანძილი დაფარა. მისი საუკეთესო შედეგი მე-5 ადგილი იყო 1968 წლის ოლიმპიურ თამაშებზე მეხიკოში. 1972 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე ფინეთის ეროვნული ნაკრების მედროშე იყო.

ოლიმპიური თამაშების შემდეგ ნუმისტომ დაკავდა სპორტის ძალოსნური სახეობის სპორტით. 1986 და 1992 წლებში მან ხუთჯერ მონაწილეობა მიიღო ტურნირში ’ , მისი საუკეთესო მიღწევაა 1990 წელს მესამე ადგილი იყო. 1986 წელს იგი ტურნირის პირველი მონაწილე იყო, რომელმაც მაკგლაშენის ხუთივე ქვა აწია, მისი მიღწევა გაიმეორეს და ჯეფ კაპესი და იოუნ პაუდლ სიგმარსონმა იგივე ტურნირში გაიმეორეს. ნუმიტოს ასევე ფინეთის ძლიერი მამაკაცებს შორის სამჯერ მოხვდა.
ანრი I (კონდეს პრინცი)

ანრი დე ბურბონ-კონდე (; დ. 29 დეკემბერი, 1552 — გ. 5 მარტი, 1588) — ბურბონთა დინასტიის კონდეს შტოს წარმომადგენელი. კონდეს პრინც ლუი -ის უფროსი ვაჟი. კონდეს პრინცი 1569-88 წლებში.

ბიოგრაფია
ანრი დაიბადა 1552 წლის 29 დეკემბერს საფრანგეთში. იგი იყო ნავარის მეფე ანტუან დე ბურბონის უმცროსი ძმის, კონდეს პრინც ლუი -ისა და მისი პირველი ცოლის, საფრანგეთის დედოფალ ელეანორ ავსტრიელის სეფექალ ლუიზა დე მონმორანსის შვილიშვილი ელეანორ დე როის უფროსი ვაჟი. მისი მშობლების რვა შვილიდან მხოლოდ ანრიმ და მისმა ძმამ, კონტის პრინცმა ფრანსუამ მიაღწიეს ზრდასრულობამდე.

1569 წელს საფრანგეთის რელიგიური ომების დროს, ჟარნაკის ბრძოლაში ანრის მამა მოკლეს. ამის შემდეგ ანრი ხდება კონდეს პრინციც და ჰუგენოტების მთავარსარდალიც, რომელსაც მხარში ედგნენ მისი ბიცოლა, ნავარის დედა-დედოფალი ჟანა დ'ალბრე და მისი ბიძაშვილი, ნავარის მეფე ანრი . ცნობილია, რომ ჰუგენოტებს თავად საფრანგეთის სამეფო კარზეც ჰყავდათ ძლევამოსილი მოკავშირეები, როგორიცაა ადმირალი დე კოლინი, რომელსაც დიდი გავლენა ჰქონდა მეფე შარლ -ზე.

1569 წლის 3 ოქტომბერს მონკურის ბრძოლაში ანრის სახე დაუსახიჩრდა. 1572 წლის 24 აგვისტოს, თავად ანრის ქორწილიდან სულ ორ კვირაში გაიმართა ნავარის მეფე ანრი -ისა და საფრანგეთის პრინცესა მარგარიტა ვალუას ქორწილი, რაც წესით რელიგიური ომების დასასრული უნდა ყოფილიყო, თუმცა პირიქით. დედა-დედოფალმა ეკატერინე მედიჩიმ ისარგებლა ჰუგენოტების პარიზში ჩასვლით და მათ დიდი ხოცვა-ჟლეტა მოუწყო, რა დროსაც ათი ათასობით ჰუგენოტი მოკლეს. ისტორიაში ეს მოვლენა ცნობილია "წმინდა ბართლომეს ღამის" სახელწოდებით. ამ დროს თავის გადარჩენის მიზნით ანრიმ, ისევე როგორც მისმა ბიძაშვილმა და სხვა ბევრმა ჰუგენოტმა კათოლიციზმი მიიღო. ამის შემდეგ მან სასწრაფოდ დატოვა პარიზი და გერმანიაში გაიქცა.

1573 წელს საფრანგეთის სამხრეთ რეგიონებში რელიგიური ომები კვლავ განახლდა. ექვსი სისხლისმღვრელი ბრძოლის შემდეგ ჰუგენოტებს ინგლისის ასევე პროტესტანტმა დედოფალმა ელიზაბეთ -მა დამხმარე ჯარები გაუგზავნა, რის შემდეგაც ფრანგი კათოლიკეები დანებდნენ. ამ დროს ჰუგენოტებმა ბრძოლა მოიგეს, თუმცა საბოლოოდ ომი წააგეს. 1579 წელს პიკარდიეს კათოლიკე გუბერნატორმა ჰუგენოტები სასტიკად გაჟლიტა და გააძევა თავისი სამფლობელოდან, რასაც ომის განახლება მოჰყვა.

1588 წელს 35 წლის ანრი პნევმონიით გარდაიცვალა.

ქორწინებები და შვილები
1572 წლის 10 აგვისტოს ცოლად შეირთო თავისი ბიძაშვილი მარია კლეველი, რომელთანაც მხოლოდ ერთი გოგონა შეეძინა, და რომელიც ქორწინებიდან ორ წელიწადში გადაჰყვა პირველივე მშობიარობას:
კატრინი (1574-1595), დ'ისლეს მარკიზა;

1586 წლის 16 მარტს ცოლად შეირთო თავისი ბიძაშვილი შარლოტ კატრინ დე ლა ტრემუალი, რომელთანაც ერთი ქალიშვილი და ერთი ვაჟი შეეძინა:
ელეონორი (1587-1619), 1606 წელს ცოლად გაჰყვა ორანჟის პრინც ფილიპ ვილჰელმს, თუმცა შვილები არ ჰყოლიათ;
ანრი (1588-1646), კონდეს პრინცი, 1609 წელს ცოლად შეირთო შარლოტ მარგარიტ დე მონმორანსი, რომელთანაც შეეძინა სამი შვილი: 1. ლუნევილის ჰერცოგინია ანა ჟენევიევა, 2. კონდეს პრინცი ლუი და 3. კონტის პრინცი არმან .
მარია კლეველი (1553-1574)

მარია კლეველი ან ნევერელი (; დ. 1553 — გ. 14 ნოემბერი, 1574) — ლა მარკთა დინასტიის წარმომადგენელი. ნევერის ჰერცოგ ფრანსუა -ის შუათანა ქალიშვილი. კონდეს პრინცესა 1572-74 წლებში როგორ ანრი -ის პირველი ცოლი.

ბიოგრაფია
მარია დაიბადა 1553 წელს საფრანგეთში. იგი იყო წარმოშობით გერმანელი დიდგვაროვნის, ნევერის გრაფ ფრანსუა -ისა და მისი ცოლის, ნავარის მეფე ანტუან დე ბურბონის უფროსი დის, მარგარიტა დე ბურბონ-ვენდომელის შუათანა ქალიშვილი.

მისი უფროსი დები იყვნენ ანრიეტ ნევერელი (ნევერის ჰერცოგინია) და კატრინ კლეველი (გიზის ჰერცოგინია). მარიას საფრანგეთისა და ნავარის მეფე ანრი ღვიძლ ბიძაშვილად ერგებოდა, ხოლო ინგლისისა და ირლანდიის დედოფალი ანა კლეველი (ჰენრი -ის მეოთხე ცოლი) მისი მეორე თაობის ბიძაშვილი იყო. მისი სიძეები კი იყვნენ ანრი დე გიზი და ლუიჯი გონძაგა.

მას ახლო ურთიერთობა ჰქონდა თავის ბიცოლასთან, ნავარის დედოფალ ჟანა დ'ალბრესთან, რომლის გავლენითაც მარია ღრმა ბავშვობიდანვე ჰუგენოტი გახდა. 1572 წლის 10 აგვისტოს იგი ცოლად გაჰყვა თავის ბიძაშვილს, კონდეს პრინც ანრი -ს. ანრის მამა, კონდეს პრინცი ლუი და მარიას დედა, ნევერის ჰერცოგინია მარგარიტა ღვიძლი და-ძმა იყვნენ. ანრისა და მარიას ქორწინებიდან სულ ორ კვირაში, 1572 წლის 24 აგვისტოს დედა-დედოფალ ეკატერინე მედიჩის თაოსნობით პარიზში ჰუგენოტების მასობრივი ხოცვა-ჟლეტა მოეწყო, რაც ცნობილია "წმინდა ბართლომეს ღამის" სახელით. ამ დროს თავის გადარჩენის მიზნით მარიამ და მისმა ქმარმა კათოლიციზმი დაუყოვნებლივ მიიღეს.

მარია სამეფო კარზე ძალიან ლამაზი და მოხდენილი ქალის სახელით იყო ცნობილი, რის გამოც მას 1573-74 წლებში რომანი ჰქონდა საფრანგეთის მეფე შარლ -ის ძმასთან, ასევე საკმაოდ სიმპათიურ და მოხდენილ ჭაბუკთან, ანჟუს ჰერცოგ ანრი დე ვალუასთან, რომელიც შემდგომში საფრანგეთის მეფე ანრი გახდა. ანრი მარიას განქორწინებასაც კი სთხოვდა და ცოლად შერთვას ჰპირდებოდა. მარია სერიოზულად ფიქრობდა ამ საკითხზე და როდესაც ამასთან დაკავშირებით თხოვნა რომის პაპთან უნდა გაეგზავნა პნევმონიით დაავადდა. თუმცა, პნევმონიის გადავლის შემდეგ იგი მალევე ქმრისგან დაფეხმძიმდა და 1574 წლის 14 ნოემბერს პირველივე მშობიარობას გადაჰყვა.

ამ ამბიდან სულ რამდენიმე თვეში, 1575 წელს ანრი დე ვალუამ ცოლად ლუიზა დე ლორენ-ვედემონი შეირთო, 1586 წელს კი მეორედ დაქორწინდა მარიას დაქვრივებული ქმარიც.
ნინო ლომჯარია

ნინო ლომჯარია (დ. 15 თებერვალი, 1984, ოზურგეთი, საქართველოს სსრ) — ქართველი იურისტი, საქართველოს სახალხო დამცველი 2017 წლის 7 დეკემბრიდან 2022 წლის 8 დეკემბრამდე.

ბიოგრაფია
ნინო ლომჯარია დაიბადა 1984 წლის 15 თებერვალს, ოზურგეთში. დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი მაგისტრის ხარისხით სამართალში 2006 წელს; სენტ-ლუისის (აშშ) ვაშინგტონის სახელობის უნივერსიტეტის სამაგისტრო პროგრამა 2011 წელს.

2003-2004 წლებში საქართველოს ახალგაზრდა იურისტთა ასოციაცია (საია), იურიდული დახმარების ცენტრის ასისტენტი; 2005-2007 წლებში საქართველოს ახალგაზრდა იურისტთა ასოციაცია, იურისტი; 2008-2010 წლებში საქართველოს ახალგაზრდა იურისტთა ასოციაცია, საარჩევნო პროექტების კოორდინატორი; 2011 წელს ვაშინგტონი, კოლუმბიის ოლქი, სამართლის პროფესორის ასისტენტი; 2014-2015 წლებში. ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის მოწვეული პროფესორი; 2011-2015 წლებში. „სამართლიანი არჩევნებისა და დემოკრატიის საერთაშორისო საზოგადოება“ , აღმასრულებელი დირექტორი; 2015-2016 წლებში „ევროპული სადამკვირვებლო ორგანიზაციების ქსელი “, გენერალური მდივანი; 2016 წელს „სამართლიანი არჩევნებისა და დემოკრატიის საერთაშორისო საზოგადოება“ , იურიდიული და საარჩევნო კონსულტანტი; 2016-2017 წლებში სახელმწიფო აუდიტის სამსახური, გენერალური აუდიტორის პირველი მოადგილე; 2017 წლიდან საქართველოს უნივერსიტეტი, მოწვეული ლექტორი; 2017 წლის 7 დეკემბრიდან 2022 წლის 8 დეკემბრამდე საქართველოს სახალხო დამცველი.
სახლი კოშკებით

სახლი კოშკებით — შენობა, მდებარეობს სანქტ-პეტერბურგში, კამენოოსტროვსკის გამზირზე, რომელიც ლევ ტოლსტოის სკვერის არქიტექტურული დომინანტი გახდა.

ეს არის სახლი, რომელიც ეკუთვნოდა როზენშტეინს, მან ააშენა ალექსანდრე ბელოგუდთან ერთად, ნეოგოტიკური ელემენტებით. საუკუნის შუა რიცხვებში ეს ნაკვეთი მოხელე ა. კოპიკინის მემკვიდრეებს ეკუთვნოდათ, აღნიშნული ნაკვეთი იყო მოუწესრიგებელი. შემდეგ ამ ადგილზე აშენდა ხის სახლი ბაღნარით, რომელიც ეკუთვნოდა პრუსიის მოქალაქეს კ. ფ. ფელკელს, სწორედ აქ მისი ძმის ს. ფ. ფელკელის კაკაოს საწყობი იყო განთავსებული. 1895 წელს აქ იყო განთავსებული ველოტრასა და საციგურაო მოედანი. აღსანიშნავია, რომ აქ გაიმართა 1898 წელს, რუსეთში პირველი მატჩი ჰოკეიში. ასევე, 1898 წლის 31 მაისს პირველი საჩვენებელი ბრძოლა კრივში. აღნიშნულ შენობაში განთავსებული იყო ქალთა საშუალო სკოლა.

კოშკებიან სახლში სხვადასხვა დროს ცხოვრობდნენ: პროექტის ავტორი, არქიტექტორი ბელოგრუდი 1914 წელს, მწერალი ლეონიდ ანდრეევი 1915 წელს, მომღერალი ალექსანდრე დავიდოვი 1914-1917 წლებში მეოთხე სართულზე, მხატვარი ანდრეი უშინი. 1972 წელს შენობა გადაეცა ლენინგრადის ტელევიზიის სტუდიებს, რომელიც აქ 1978 წლამდე იყო განთავსებული. ინტერიერის დიზაინში განსაკუთრებული ადგილი დაიკავა ელეგანტურმა ჭაღებმა.
შრატისმიერი დაავადება

შრატისმიერი დაავადება — ალერგიის გამოვლენა ჰეტეროგენულ (ჩვეულებრივ ცხენის სისხლიდან დამზადებულ) შრატში შემავალი უცხო ცილებისადმი. ვითარდება შრატის პარენტერალურად (ინიექციით) შეყვანის შემდეგ. გრძელდება შრატის პირველი შეყვანიდან 7-12 დღე, განმეორებითი შეყვანის შემდეგ უფრო ხანმოკლეა. შრატისმიერი დაავადება ვლინდება მაღალი ტემპერატურით და გამონაყარით (იწყება შრატის შეყვანის ადგილზე და თანდათან მოედება მთელ სხეულს), რასაც დაერთვის ქავილი, ლიმფური კვანძების, სახსრების შეშუპება, ზოგჯერ — ფაღარათი. დაავადების ხანგრძლივობა რამდენიმე საათიდან 2 კვირამდე შეიძლება გაგრძელდეს.

მკურნალობა
ანტიჰისტამინური პრეპარატები (დიმედროლი და სხვა), თბილი აბაზანები, ტანის დაზელა სალიცილის სპირტით, მძიმე მიმდინარეობის დროს — კორტიკოსტეროიდები; მსუბუქ შემთხვევაში მკურნალობას არ მიმართავენ.

პროფილაქტიკა
ცილისადმი მგრძნობელობაზე კანშიგა სინჯის შემდეგ ჰეტეროგენული შრატის შეყვანის მეთოდიკის დაცვა; ტეტანუსის საწინააღმდეგო შრატის გამოყენების შეზღუდვა (მოსახლეობის ტეტანუსის საწინააღმდეგო იმუნიზაციისა და ტრავმის დროს მხოლოდ ტეტანუსის ანატოქსინის შეყვანის გზით); ჰეტეროგენული შრატის ნაცვლად ადამიანის სისხლიდან დამზადებული იმუნოგლობულინის გამოყენება. ჰეტეროგენული შრატის განმეორებით შეყვანამდე ჰისტამინური პრეპარატების დანიშვნა.
დომინიკი (კაფე)

დომინიკი — პირველი კაფე რუსეთის იმპერიაში. მუშაობს 1841 წლიდან სანქტ-პეტერბურგში, მდებარეობს ნევის გამზირზე 24 ნომერში.

კაფე განთავსებულია ერთ-ერთი საცხოვრებელი სახლის პირველ სართულზე, რომელიც წმინდა პეტრესა და პავლეს ლუთერანულ ეკლესიას ეკუთვნოდა. თავდაპირველად, 1735 წელს აშენდა ორი სართულნახევრიანი სახლი, რომელიც განკუთვნილი იყო სკოლისთვის. ორივე კორპუსი 1830-1832 წლებში გადაკეთდა. არქიტექტორ გ. რ. ზოლიკოფეროს პროექტით უკვე გახდა სამსართულიანი. 1910-1911 წლებში აშენდა კიდევ ორი სართული, არქიტექტორ ვ. ე. კოლინზის მიერ.

კაფეში იყიდებოდა:
სასმელები (ჩაი, ყავა და გლინტვეინი);
ტორტი და ნამცხვრები;
ბიუშტექსი, ბულიონი;
ალკოჰოლი: ლიქიორები, ღვინო და ლუდი;
თამბაქოს პროდუქცია;
გაზეთები;

ყავახანა პოპულარული იყო. მას დღეში 1 000-1 500 სტუმარი ჰყავდა. გამოირჩეოდა კარგი ადგილმდებარეობით, საკვებით და გონივრული ფასებით. კაფეს სტუმრობდენ გამოჩენილი ადამიანები, მათ შორის: ფ. მ. დოსტოევსკი, მ. ე. სალტიკოვ-შჩედრინი, ა. პ. ჩეხოვი, დ. ი. მენდელეევი.

ამჟამად შენობის ზედა სართულზე განთავსებულია ხელოვნების სალონი „ნეველი 24“, ხოლო ყავახანის ნაცვლად სავაჭრო ცენტრი.
ტომსკის ღვთისმშობელ-ალექსეევკის მონასტერი

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი =მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = 1605
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 56.5
| გრძედი = 84.966667
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
ტომსკის ღვთისმშობელ-ალექსეევკის მონასტერი — მოქმედი მართლმადიდებლური მამათა მონასტერი ტომსკში. მონასტერი დაარსებულია 1605 წელს.

მონასტერი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ტომსკის ეპარქიას.

ისტორია
ერთ-ერთი ვერსიით მონასტერი დაარსდა 1605 წელს, ხოლო სხვა მონაცემებით — 1622 წელს. თუმცა ზუსტად ცნობილია, რომ მონასტერი 1630-იან წლებში მოქმედებდა. 1630-1650-იან წლებში ღვთისმშობლის მონასტერი მდებარეობდა მდინარე ყირგიზკისა და ტომის შეერთების ადგილზე (უსტ-ყირგიზკის მონასტერი). 1658 წელს გადაიტანეს იურტოჩნის მთაზე.

1663 წელს ეკლესია აკურთხეს წმინდა ალექსი ღვთისკაცის სახელზე და ამის შემდეგ ეწოდება ღვთისმშობელ-ალექსეევკის მონასტერი. 1764 წლამდე ღვთისმშობელ-ალექსეევკის მონასტერი იყო ერთადერთი მონასტერი ტომსკის გუბერნიაში, რომელიც ფლობდა 400 ყმა-გლეხს და მიწის ნაკვეთებს. საუკუნეში მონასტერთან გაიხსნა საავადმყოფო, ხოლო 1746 წელს ტომსკის პირველი სკოლა — ტომსკის სასულიერო სასწავლებელი. მონასტერი, ისევე როგორც სხვა ციმბირული სავანეები იყო საეკლესიო წესების დამრღვევთათვის გადასახლების ადგილი.

მონასტრის მთავარი ტაძარია ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესია, რომელსაც ასევე აქვს ალექსი ღვთისკაცისა და წმინდა ფლოროსისა და ლავროსის სახელობის ეგვტერები.

1830-იან წლებში შემოავლეს გალავანი და აშენდა სამრეკლოები.

1922 წელს მონასტერი დახურეს, მაგრამ მორწმუნეთა თემი ყაზანის მონასტერში მოქმედებდა 1929 წლამდე. 1930 წელს მონასტრის შენობებში გახსნეს ინდუსტრიულ-პედაგოგიური ინსტიტუტი. 1978 წლის 17 თებერვლიდან მონასტერი სახელმწიფო დაცვის ქვეშაა.

1992 წელს ყაზანის ეკლესია და კელიების კორპუსი დაუბრუნდა მორწმუნეებს. დაიწყო რეგულარული ღვთისმსახურება. 2012 წელს რუსეთის ფედერალური ბიუჯეტიდან გამოყეს 15 მლნ რუბლი ყაზანის ეკლესიის რესტავრაციისათვის.
ქვემო გედების ხიდი

ქვემო გედების ხიდი — მდებარეობს სანქტ-პეტერბურგის ცენტრალურ უბანში, ერთმანეთთან აკავშირებს საადმირალოსა და საზაფხულო ბაღის კუნძულებს.

აღნიშნული ხიდი მდებარეობს ისტორიული ადგილების ტერიტორიაზე: უშუალოდ მიხაილოვსკის და საზაფხულო ბაღში. უახლოესი მეტრო-სადგური, რომელიც მდებარეობს ხიდთან ახლოს არის „გოსტინი-დვორი“. 1720 და 1733 წლებში ინჟინერმა ჰ. ვან ბოლესმა, სწორედ ამ ადგილას ხის ხიდი ააშენა. ხიდი ოფიციალურად გაიხსნა 1733 წელს. 1760-იანი წლებისთვის შეიცვალა ხიდი. ახალი ქვის ხიდი აშენდა 1835-1837 წლებში (ინჟინრები: პ. პ. ბეზენი, ა. დ. გოტმანი, ა ი. რემიზოვი). მშენებლობის დროს გამოყენებული იქნა გრანიტი და კირქვა. 1849 წელს გადაკეთდა ხიდის თაღი. ბოლო რეკონსტრუქცია ხიდს 1924-1926 წლებში ჩაუტარდა. სწორედ ამ პერიოდში, ხიდის იერსახე შეიცვალა მონოლითური გრანიტის სახით მოპირკეთებული ელიფტიკური კამარით (პროექტის ინჟინრები: ბ. დ. ვასილიევი, ა. ლ. სოლარევა). ხიდის მშენებლობის დროს, შენარჩუნებული და დაცული იქნა მისი ექსტერიერი და მოაჯირები. ხიდის სიგრძე შეადგენს 23,9 მეტრს, სიგანე კი 19,9 მეტრს.

- საუკუნეებში გედების ხიდი ატარებდა ცარიცინსკის სახელს. აღნიშნული სახელი, მომდინარეობდა იქვე მდებარე ცარიცის მდელოდან. ქვემო გედების ხიდის ზემოთ არის ზემო გედების ხიდიც. ორივე ხიდი გამოირჩევა დახვეწილი და გამორჩეული დიზაინით.
კომინფორმი

კომინფორმი, კომუნისტური და მუშათა პარტიების ინფორმაციული ბიურო — საერთაშორისო ორგანიზაცია, რომელიც სხვადასხვა ქვეყნის კომუნისტურ პარტიებს აერთიანებდა. კომინტერნის ანალოგი. კომინფორმის დამფუძნებელი ყრილობა გაიმართა 1947 წლის 22 სექტემბერს პოლონეთში. თავდაპირველად კომინფორმს ჰყავდა 9 წევრე. 1948 წლის ივნისში რუმინეთში მესამე ყრილობაზე კომინფორმიდან გარიცხეს იუგოსლავიის კომუნისტური პარტია იოსებ სტალინსა და იოსიპ ტიტოს შორის მომხდარი განხეთქილების გამო. კომინფორმი დაიშალა 1956 წლის 17 აპრილს.

წევრები
ალბანეთის შრომის პარტია
ბულგარული კომუნისტური პარტია
ჩეხოსლოვაკიის კომუნისტური პარტია
საფრანგეთის კომუნისტური პარტია
გერმანიის ერთიანი სოციალისტური პარტია
უნგრეთის კომუნისტური პარტია, შემდგომში ჩაანაცვლა უნგრეთის მშრომელთა პარტიამ
იტალიის კომუნისტური პარტია
ნიდერლანდების კომუნისტური პარტია
პოლონეთის მუშათა პარტია, შემდგომში ჩაანაცვლა პოლონეთის ერთიან მუშათა პარტიამ
რუმინეთის მუშათა პარტია
საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტია
იუგოსლავიის კომუნისტური პარტია (გარიცხეს 1948 წლის ივნისში)
ტრიესტის თავისუფალი ტერიტორიის კომუნისტური პარტია (დაიშალა 1948 წლის ივნისში)
ტომსკის იოანე ნათლისმცემლის მონასტერი

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი =აღარ არსებობს
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = 1876
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 56.460278
| გრძედი = 84.961111
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
ტომსკის იოანე ნათლისმცემლის მონასტერი — უკვე აღარ
არსებული დედათა მართლმადიდებლური მონასტერი ტომსკში. მონასტერი დაარსებულა 1876 წელს. არსებობდა 1920 წლამდე, ხოლო 1950-იან წლებში შენობაც დაანგრიეს და მის ადგილზე ააშენეს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის საერთო საცხოვრებელი.

ისტორია
მონასტრის ისტორია იწყება 1864 წლიდან, როდესაც დაარსდა ტომსკის ქალთა საზოგადოება ე. ე. მიხეევაიას (აღკვეცის მერე იღუმენია ევპრაქსია) ხელმძღვანელობით. საზოგადოება ჩამოყალიბდა მიწაზე, რომელიც მდებარეობდა თანამედროვე სტუდენტური, სასწავლო, ვერშინინისა და უსოვის ქუჩებს შორის. 1876 წელს საზოგადოება დედათა მონასტრად გადაკეთდა. 1866-1872 წლებში შენდებოდა ღვთისმშობლის მიძინების ეკლესია.

1877 წლისათვის დააარსეს სკოლა გოგონებისათვის, რომელსაც მფარველობდა იმპერატორი ანა თედორეს ასული. შემოწირულობის თანხებით იღუმენია ევპრაქსიამ სკოლისათვის 1870-1878 წლებში ააშენა ქვის ორსართულიანი კორპუსი (არქიტექტორები ნ. ი. შეფელდი და ა. პ. ბეხტერი) გვიანი რუსული კლასიციზმის სტილში, რომელიც განიცდიდა მოდერნის სტილის ძლიერ გავლენას.

1891 წლის 5 ივლისს მონასტერს ესტუმრა და ფულადი თანხა აჩუქა ტახტის მემკვიდრე ნიკოლოზ ალექსანდრეს ძემ (მომავალში იმპერატორი ნიკოლოზ ).

1920 წელს მონასტერი დახურეს და მის სათავსოებში განათავსეს საბავშვო სახლი. 1929-1930 წლებში შეწყდა ღვთისმსახურება მონასტრის ეკლესიებში, ტერიტორია დაიკავა ტექნოლოგიური ინსტიტუტის სტუდენტურმა ქალაქმა. 1950-იანი წლების დასაწყისში ეკლესია დაანგრიეს და მონასტრის ტერიტორიაზე ააშენეს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის საერთო საცხოვრებელი.

1996 წელს ყოფილი მონასტრის ტერიტორიაზე ააშენეს დომნა ტომსკელის სახელობის სამლოცველო.
ტომსკის საოლქო მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი

ტომსკის საოლქო მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი — უმსხვილესი კულტურული დანაყოფი ტომსკის ოლქის ტერიტორიაზე, სადაც ინახება 140 000-ზე მეტი ნივთი. მუზეუმის დირექტორია სვიატოსლავ პერეხოჟევი.

ისტორია
შენობის ისტორია
1838 წელს ოქროსმწარმოებელმა ივანე ასტაშევმა დაიწყო ორსართულიანი ქვის სახლის მშენებლობა ქალაქის ახალ, პრესტიჟულ რაიონში იურტოჩნაის მთაზე. სახლი ააგეს ამპირის სტილში. 1842 წელს სამშენებლო სამუშაოები დასრულდა.

უკვე ასტაშევის გარდაცვალების შემდეგ, 1878 წელს სახლი შეიძინა ტომსკის სასულიერო უწყებამ და გამოიყენებოდა როგორც ტომსკის სასულიერო პირების რეზიდენცია.

1920 წელს ტომსკში კოლჩაკოვის რეჟიმის დაცემის შემდეგ მოხდა შენობის ნაციონალიზაცია, შენობაში განათავსეს საერთო საცხოვრებელი. 1922 წელს აქ მუზეუმი გახსნეს. დიდი სამამულო ომის დროს მუზეუმში განათავსეს ტულის სამხედრო-ტექნიკური სასწავლებელი და ტომსკის პედაგოგიური ინსტიტუტი.

მუზეუმის ისტორია
მუზეუმის დაარსების თარიღად ითვლება 1922 წლის 18 მარტი, როდესაც ტომსკელი ოქროსმწარმოებლის ივან ასტაშევის ყოფილ სახლში განათავსეს პირველი ექსპოზიცია. 1922 წლის ოქტომბერში მუზეუმს ეწოდა ტომსკის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი, 1940 წლიდან 1946 წლამდე მას ეწოდებოდა ტომსკის საქალაქო მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი, ხოლო 1946 წლიდან ტომსკის საოლქო მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი.

1922 წელს მას სათავეში ჩაუდგა და 1933 წლამვე ხელმძღვანელობდა მიხეილ შატილოვი.

1985 წლის ივლისიდან 1997 წლის ოქტმბრამდე მუზეუმი დახურული იყო რემონტის გამო, რაც გამოიწვია შენობის ავარიულმა მდგომარეობამ.

ამჟამად მუზეუმში ინახება 141 651 ერთეული დაცული ნივთი, რომელთაგან 130 000 შესულია ძირითად ფონდში.