ტაბულარიუმი

ტაბულარიუმი — ძველი რომის ოფიციალური ჩანაწერების დაწესებულება სადაც განთავსებული იყო ქალაქის მრავალი თანამდებობის პირის ოფისი. განთავსებული იყო რომის ფორუმში, კაპიტოლიუმის ბორცვის წინა ფერდობზე, იუპიტერ ოპტიმუს მაქსიმუსის ტაძრის ქვემოთ, არქსის სამხრეთ-აღმოსავლეთით.

შენობის შიგნით იყო ვეიოვისის ტაძრის ნარჩენები. მის წინ იდგა ვესპასიანესა და თანხმობის ტაძრები, ასევე როსტრა და ფორუმის დანარჩენი ნაწილი. ამჟამად ტაბულარიუმი ხელმისაწვდომია მხოლოდ კაპიტოლიუმის მუზეუმებიდან, თუმცა ის კვლავ უზრუნველყოფს პანორამულ ხედს ფორუმზე.

ტაბულარიუმის მშენებლობა დაახლოებით ძვ. წ. 78 წელს ბრძანა დიქტატორმა ლუციუს კორნელიუს სულამ. შენობა დაასრულა კვინტუს ლუტაციუს კატულუს კაპიტოლინუსმა, ძვ. წ. 78 წლის კონსულმა. ეს იყო კაპიტოლიუმის ბორცვის რეკონსტრუქციის საჯარო სამუშაოების პროგრამის ნაწილი, რომელიც დაზიანდა ძვ. წ. 83 წლის ხანძრის შედეგად. კატულუსის მიერ მშენებლობა არ არის ნახსენები ანტიკურ ლიტერატურაში. ეს ცნობილია წარწერის საშუალებით ( 1).

არქიტექტურა
შენობას თავად ჰქონდა პეპერინოსა და ტრავერტინის ბლოკების ფასადი. შიდა კამარები ბეტონისგან იყო შექმნილი.

მისი დიდი დერეფანი, 67 მ (220 ფუტი) სიგრძის, რომელიც 15 მ (49 ფუტი) სიმაღლეზე იყო აღმართული ფორუმის ზემოთ მასიურ საბაზისო სტრუქტურაზე, ნაწილობრივ კვლავ შემონახულია. ეს დერეფანი განათებული იყო თაღების სერიის მეშვეობით, რომლებიც გაყოფილი იყო დორიული ორდერის ნახევრად-გამოყოფილი სვეტებით, ამ კლასის დეკორაციის ყველაზე ადრეული ნიმუში, რომელიც გვხვდება მარცელუსის თეატრში, კოლიზეუმში და ყველა დიდ ამფითეატრში მთელი რომის იმპერიის მასშტაბით, წარმოადგენდა კედლის ზედაპირის დეკორატიულ დამუშავებას და განსაზღვრავდა სტრუქტურის მასშტაბს.

ფასადი მიმართული იყო თანხმობის ტაძრის უკანა მხარისკენ ფორუმში და შედგებოდა სამი დონისგან. პირველი სართული იყო დიდი და მაღალი. მეორე სართული გამოირჩეოდა დორიული არკადით (ნაწილობრივ შემონახული) და მესამე, აღარ არსებული სართული, რომელსაც ჰქონდა მაღალი კორინთული ორდერის კოლონადა. ამ სტრუქტურის ზედა სართულები მნიშვნელოვნად შეიცვალა საუკუნეში, როდესაც პალაცო დეი სენატორი აშენდა.

ზოგიერთი მეცნიერი, როგორიცაა ფილიპო კოარელი, წარსულში ვარაუდობდა, რომ თავად ტაბულარიუმი არ არის დადასტურებული არცერთ ლიტერატურულ წყაროში. გარდა ამისა, მისი ფუნქცია და დანიშნულება იყო დებატების საგანი. მთავარი სტრუქტურის ერთიანობა მაინც გვაფიქრებინებს, რომ შენობა თავდაპირველად ერთი მიზნის მსახურებისთვის იყო განკუთვნილი. შენობის სირთულის საჩვენებლად, ფილიპო კოარელიმ განაცხადა, რომ -ს კონკრეტული დანართი სპეციალურად აშენდა ლითონის ზოდებისა და მოჭრილი რესპუბლიკური მონეტების შესანახად. უახლესი მტკიცებულება, ექვსი სამხედრო დიპლომის სახით, რომელიც დათარიღებულია 85-დან 88 წლამდე, ადასტურებს ტაბულარიუმის არსებობას მისი ცნობილი ფორმით. კოარელიმ გამოთქვა მოსაზრება, რომ ტაბულარიუმი შეიძლება ზუსტად დათარიღდეს ძვ.წ. 78 წლით, თუმცა მშენებლობა დაიწყო მრავალი წლით ადრე და თითქმის აუცილებლად სულას სიკვდილამდე. თავად შენობა მრავალი თვალსაზრისით შინაგანად არის დაკავშირებული სულას პოლიტიკასთან, განსაკუთრებით ტაძრის საფუძვლის სტრუქტურასთან მიმართებაში.

სტრუქტურა იმდენად ხანგრძლივ შედევრად ითვლებოდა გვიანი რესპუბლიკური არქიტექტურისა, რომ არქიტექტორის საფლავის წარწერა, რომელიც ლუტაციუს კატალუსმა დაუკვეთა, შეიქმნა და შენარჩუნდა ფატებენეფატელის საავადმყოფოს ეზოში, ტიბერის კუნძულზე. წარწერაში ვკითხულობთ: „ლუციუს კორნელიუსი, ლუციუსის ვაჟი, ვოტურიას ტომიდან, მთავარი ინჟინერი კ. ლუციუს კატულუსისა, როდესაც ის კონსული იყო, არქიტექტორი (მისი), როდესაც ის ცენზორი იყო“.

თანამედროვე სამეცნიერო კვლევა
ნიკოლას პერსელის სტატია „ატრიუმ ლიბერტატის“ თანხვედრაშია თანამედროვე ისტორიკოსების შეხედულებასთან ტაბულარიუმში ოდესღაც არსებული ეპიგრაფიკული მტკიცებულებების შესახებ. ახლა უკვე დაკარგული წარწერების დეტალურ ანალიზში, პერსელი ნათლად აჩვენებს, რომ ამ წარწერებმა გააღრმავა ჩვენი არასწორი გაგება რომის რესპუბლიკის ერთ-ერთი უდიდესი, უძველესი და საუკეთესოდ შემონახული შენობის შესახებ.:135

ზოგადი ტერმინები -სი და ტაბულარიუმი ჩაწერილი იყო ადრეული რენესანსის ანტიკვარის მიერ ამ თანმიმდევრობით. შეიძლება ვამტკიცოთ, რომ ეგრეთ წოდებული „ტაბულარიუმის“ იდენტიფიკაცია არასწორია. პერსელი გვამახვილებინებს ყურადღებას -ს შესახებ არქეოლოგიური და ეპიგრაფიკული ცოდნის ნაკლებობაზე, რაც გვაფიქრებინებს, რომ ეს წარწერები არ იყო განკუთვნილი გრანდიოზული მასშტაბის მქონედ, არც შენობას არქმევდნენ სახელს,: 140 რაც კიდევ უფრო ასახავს საკითხში არსებულ სტრუქტურასთან დაკავშირებულ არსებულ მიმნდობლობას. პერსელის მითითება თეოდორ მომზენის მიერ ჩატარებულ არქეოლოგიურ კვლევაზე შეესაბამება მის არგუმენტს და სავარაუდოდ მიუთითებს, რომ ისტორიკოსებმა უნდა გვერდზე გადადონ ასეთი გაუგებრობები, რომლებიც ასახულია ლიტერატურულ წყაროებში. როგორც მომზენმა სავსებით სწორად აღნიშნა, ტაბულარიუმი შეიძლება ეხებოდეს ნებისმიერ სტრუქტურას, რომელიც დაკავშირებულია ადმინისტრაციასთან. შესაბამისად, სავარაუდოა, რომ საკითხში არსებული ტაბულარიუმი, მიუხედავად უზარმაზარი ზომისა კაპიტოლიუმის ბორცვის წინ, იყო მრავალი სტრუქტურიდან ერთ-ერთი, რომელიც აშენდა ჩანაწერების შენახვის მიზნით.

პერსელის შეფასება ეპიგრაფიკული მტკიცებულებისა, რომელიც ოდესღაც ნაპოვნი იყო საკითხში არსებულ სტრუქტურაში, ადასტურებს შემდეგ შეხედულებას, რომელიც დიდი ხანია აკადემიური წრეების მიერ არის მიღებული, რომ ტაბულარიუმი არასაკმარისად არის დოკუმენტირებული და წარმოადგენს სამეცნიერო ინერციის პროდუქტს. ეს, სამწუხაროდ, კიდევ უფრო ართულებს ჩვენს გაგებას კაპიტოლიუმის სუბსტრუქტურის შესახებ და, შედეგად, ჩვენ არ ვართ უფრო ახლოს მისი ფუნქციის მასშტაბების იდენტიფიცირებასთან, არაფერი რომ არ ვთქვათ მის სახელზე.

პიერ ლუიჯი ტუჩის სტატიამ რადიკალურად შეცვალა ის, თუ როგორ აღიქვამდნენ ისტორიკოსები და არქეოლოგები ტაბულარიუმს, რაც ეჭვქვეშ აყენებდა თავად სტრუქტურის იდენტიფიკაციასა და მის ფუნქციას. ადგილის არქეოლოგიის ისტორიის შესწავლისას, ტუჩი ნათელს ხდის, რომ ე. წ. ტაბულარიუმის იდენტიფიკაცია ეფუძნება მხოლოდ დიდი ხნის წინ დაკარგულ წარწერას ( 1314, 31597), ხოლო პერიოდიდან არ არსებობს უძველესი მტკიცებულება, რომელიც პირდაპირ უკავშირდება ამ ადგილს. ამრიგად, შეიძლება ითქვას, რომ სიტყვა ტაბულარიუმი არასწორად იქნა გამოყენებული თანამედროვე სამეცნიერო ლიტერატურაში ამ შენობასთან მიმართებაში. ამის ნაცვლად, ტუჩი ამტკიცებს, რომ ქვესტრუქტურა, რომელიც წარმოადგენს მთელი შენობის საფუძველს, თავად იყო სავარაუდოდ ტაბულარიუმი, ერთ-ერთი მრავალი ოფისიდან. იგი განთავსებული იყო რომაულ შენობებსა და ტაძრებში ჩანაწერების შენახვის მიზნით. ამრიგად, ტუჩი ეჭვქვეშ აყენებს იდეას, რომ ოდესმე არსებობდა ერთადერთი ტაბულარიუმი ან რომის მასობრივი არქივი. ამ არგუმენტის შესაბამისად, ტუჩი შემდგომ ცდილობს დაადგინოს სტრუქტურა, რომელიც იკავებს სივრცეს ტაბულარიუმის ქვესტრუქტურის ზემოთ. ქვესტრუქტურის ოთახებსა და სამხრეთ-დასავლეთის შენობას შორის არქიტექტურული კავშირის შესწავლისას, ტუჩიმ, მის წინამორბედ ისტორიკოსებთან თანხმობაში, შეძლო დაედგინა აერარიუმის, ანუ სახაზინოს გაფართოების ნაშთები, რომელიც განთავსებული იყო სატურნის ტაძარში. შემდგომ, ლივიუსის (7.28.4–6), ოვიდიუსის ( 6.183–185) და ციცერონის ( 38.101) ჩანაწერებთან კორელაციაში, ტუჩი ყურადღებას ამახვილებს ამ მონეტის სახელოსნოს ადგილმდებარეობასა და იუნონა მონეტას ტაძარს შორის მკაფიო კავშირზე. ჯიანელის არქეოლოგიურ კვლევასა და არაკოელის ბაღში, ფორუმში ბეტონის ნაშთების იდენტიფიკაციასთან მიმართებაში, ტუჩი ამტკიცებს, რომ ჯიანელის სავარაუდო იუნონა მონეტას ტაძრის საფუძველი თარიღდება ძვ.წ. მე-4 საუკუნით, რაც მიუთითებს რელოკაციაზე. ტუჩის არგუმენტი ასე სრულდება, როდესაც იგი ასკვნის, რომ დაახლოებით ძვ.წ. 78 წელს, იუნონა მონეტას ტაძარი ხელახლა იქნა კურთხეული ტაბულარიუმის ქვესტრუქტურის თავზე, კომპლექსში, რომელიც მოიცავდა გაფართოებულ აერარიუმს, და რომ ეს გადატანა, სავარაუდოდ, მოხდა ძვ.წ. 83 წლის ხანძრის შემდეგ. შედეგად, ტუჩიმ ეჭვქვეშ დააყენა ე.წ. ტაბულარიუმის იდენტიფიკაცია, ასევე მისი ფუნქცია, მცდელობით გაეუქმებინა თეორია, რომელიც ისტორიულ ფაქტად მიიჩნეოდა მე-15 საუკუნიდან ჩვენს დრომდე.

ფილიპო კოარელი იყენებს ნიკოლას პურსელის (1993), ჰენერ ფონ ჰესბერგის (1995) და პიერ ლუიჯი ტუჩის (2005) არგუმენტებსა და აღმოჩენებს, რათა შემოგვთავაზოს ტაბულარიუმის ფუნქციის ალტერნატიული გაგება. ეს ნაშრომები გამოირჩევა მათი უნარით, შემოგვთავაზონ ალტერნატიული ინტერპრეტაციები ტაბულარიუმის ფუნქციის საკითხის გარშემო. მნიშვნელოვანია აღინიშნოს, რომ ამ კვლევებამდე, ტაბულარიუმის კვლევა და სამეცნიერო ნაშრომები ძირითადად გაჯერებული იყო რიჰარდ დელბრუკის -ით, რომელიც 1875 წელს გამოქვეყნდა. სწორედ დელბრუკის აღმოჩენებმა მიგვიყვანა იმ დასკვნამდე, რომ ტაბულარიუმი საჯარო ჩანაწერების სახლად გამოიყენებოდა. თუმცა, 2010 წელს წერისას, კოარელის ჰქონდა წვდომა როგორც არქეოლოგიური, ასევე წერილობითი წყაროების უფრო ფართო სპექტრზე, რომლებიც უფრო ღრმა გამოძიებას მოითხოვენ ტრადიციული დისკურსების შესახებ, ისინი ბუნდოვანს ხდის ტაბულარიუმის ფუნქციისა და მნიშვნელობის ჩვენეულ კონცეფციას.

 -ში კოარელი ფუნდამენტურად ამტკიცებს, რომ „ეგრეთ წოდებული ტაბულარიუმი არ არის რომის სახელმწიფოს არქივი, რომელიც ამ სახელითაა ცნობილი, და ამ დიდი ხნის მიღებული, მაგრამ არასწორი ჰიპოთეზის უარყოფა საშუალებას გვაძლევს ხელახლა შევისწავლოთ ეს ძეგლი“. იგი აგრძელებს, რომ „[ტაბულარიუმი] წარმოადგენს სულას პერიოდის დიდი ტაძრის საფუძველს , რომელიც აღდგენილ იქნა დომიციანის მიერ ახ.წ. 80 წელს ხანძრის შემდეგ“. თავის ნაშრომში კოარელი იყენებს პურსელის, ფონ ჰესბერგისა და ტუჩის აღმოჩენებს, როგორც გზამკვლევს, რომელიც მისი არგუმენტის საფუძველს წარმოადგენს. იგი იწყებს პურსელის ეპიგრაფიული აღმოჩენებით, რომლებიც მიანიშნებენ ტაბულარიუმის კლასიფიკაციას, როგორც ჩანაწერების შენობას: ([რომაელი] ხალხის , სადაც საჯარო [დოკუმენტები] ინახება). ფონ ჰესბერგთან გადასვლისას, კოარელი ხაზს უსვამს ტაბულარიუმის არქიტექტურული ნაწილების ზომების კვლევას, რომელიც მიუთითებს, რომ „შენობის მეორე სართული მნიშვნელოვნად უფრო ფართო უნდა ყოფილიყო, ვიდრე თაღოვანი ქვედა სართული“, რაც გვთავაზობს, რომ ტაბულარიუმის შიგნით იყო ტაძრის სტრუქტურა. საბოლოოდ, კოარელის მიერ ტუჩის აღმოჩენების ჩართვა ეფუძნება ფონ ჰესბერგის მტკიცებას და ემსახურება კოარელის საწყისი თეზისის გამყარებას, რომ ტაბულარიუმი წარმოადგენდა სავარაუდო ტაძრის სარდაფს.

კოარელი თვალყურს ადევნებს სტრუქტურულ ცვლილებებს, რომლებიც განხორციელდა ტაბულარიუმის შიგნით და საბოლოოდ ასკვნის, რომ ისტორიკოსებისთვის გამოწვევაა ამ სტრუქტურის აბსოლუტური მნიშვნელობის დადგენა მისი „სირთულის გამო“. იგი აღნიშნავს, რომ მხოლოდ ახლახანს შევძელით გაგვეგო, რომ ტაბულარიუმი ნამდვილად არსებობდა, ექვსი სამხედრო დიპლომის აღმოჩენის წყალობით, რომელთა თარიღები მერყეობს ახ.წ. 85-88 წლებს შორის, უფრო მეტიც ეს დიპლომები მიუთითებენ ტაბულარიუმ პუბლიკუმის მდებარეობას კაპიტოლიუმში. აქ ადგილმდებარეობა უკიდურესად მნიშვნელოვანია. კოარელი აცხადებს, რომ ტაბულარიუმი „უნდა ყოფილიყო განლაგებული -ს უშუალო სიახლოვეს, სადაც სამხედრო დიპლომები გამოფენილი იყო ახ.წ. 90 წლამდე“. ამრიგად, ნათელია, რომ ტაბულარიუმი იყო მრავალმხრივი შენობა, რომელიც უკავშირდებოდა რომის იმპერიის პოლიტიკურ და რელიგიურ კულტურას.