iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1423

გაეროს უშიშროების საბჭოს 1423-ე რეზოლუციით, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 2002 წლის 12 ივლისს, საბჭომ ბოსნიასა და ჰერცეგოვინაში გაეროს მისიის მანდატი 2002 წლის 31 დეკემბრამდე გააგრძელა და ნატოს ხელმძღვანელობით სტაბილიზაციის ძალებში მონაწილე სახელმწიფოებს უფლება მისცა, გაეგრძელებინათ მისია კიდევ თორმეტი თვის განმავლობაში.

რეზოლუციის მიღება გადაიდო შეერთებული შტატების ვეტოს გამო, რომელიც ეხებოდა მისი სამშვიდობოების იმუნიტეტს საერთაშორისო სისხლის სამართლის სასამართლოს მიმართ, რომლის წესდებაც ძალაში შევიდა 2002 წლის 1 ივლისს. ამჟამინდელი რეზოლუცია მიღებულ იქნა 1422 (2002) რეზოლუციის მიღების შემდეგ, რომელიც იმუნიტეტს ანიჭებდა იმ ქვეყნების მოქალაქეებს, რომლებიც არ იყვნენ -ის წესდების მხარეები.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
უშიშროების საბჭომ ხაზი გაუსვა დეიტონის შეთანხმების (ზოგადი ჩარჩო შეთანხმება) მნიშვნელობას და მიესალმა ხორვატიისა და იუგოსლავიის ფედერაციული რესპუბლიკის (სერბეთი და მონტენეგრო) პოზიტიურ წვლილს ბოსნია და ჰერცეგოვინაში სამშვიდობო პროცესში. სიტუაცია კვლავ საფრთხეს უქმნიდა მშვიდობასა და უსაფრთხოებას და საბჭო მტკიცედ იყო გადაწყვეტილი, ხელი შეეწყო კონფლიქტის მშვიდობიანი გზით მოგვარებას. მან მიესალმა ევროპის საბჭოს გადაწყვეტილებას ბოსნია და ჰერცეგოვინას წევრად მიღებისა და თანამედროვე დემოკრატიის სტანდარტების სრულად დაკმაყოფილების შესახებ.

აქტები
გაეროს ქარტიის თავის შესაბამისად მოქმედებისას, საბჭომ შეახსენა ბოსნია და ჰერცეგოვინას და სხვა ქვეყნების ხელისუფლებას დეიტონის შეთანხმების შესრულების პასუხისმგებლობა. მან ხაზი გაუსვა ბოსნია და ჰერცეგოვინას უმაღლესი წარმომადგენლის როლს მისი განხორციელების მონიტორინგის კუთხით. მან ასევე მიანიჭა მნიშვნელობა ყოფილი იუგოსლავიის საერთაშორისო სისხლის სამართლის ტრიბუნალთან თანამშრომლობას.

უშიშროების საბჭომ მოუწოდა -ში მონაწილე ქვეყნებს, გაეგრძელებინათ ოპერაციები კიდევ თორმეტი თვის განმავლობაში; ის გახანგრძლივდებოდა ამ თარიღის მიღმაც, თუ ქვეყანაში არსებული ვითარება ამას მოითხოვს.მან ასევე დაუშვა აუცილებელი ზომების გამოყენება, მათ შორის ძალის გამოყენება და თავდაცვის ზომები, რათა უზრუნველყოფილიყო შეთანხმებების დაცვა და -ის პერსონალის უსაფრთხოება და გადაადგილების თავისუფლება. ამავდროულად, -ის მანდატი, რომელიც მოიცავდა საერთაშორისო პოლიციის სამუშაო ჯგუფის მანდატს, გაგრძელდა 2002 წლის 31 დეკემბრამდე. ქვეყნებს მოუწოდეს, უზრუნველყონ ტრენინგები, აღჭურვილობა და მხარდაჭერა ბოსნია და ჰერცეგოვინაში ადგილობრივი პოლიციის ძალებისთვის და გენერალურ მდივანს კოფი ანანს სთხოვეს წარედგინა ბოსნია და ჰერცეგოვინას უმაღლესი წარმომადგენლის ანგარიშები.

რეზოლუციაში ასევე მიესალმა ევროკავშირის შეთავაზებას, რომ 2003 წლის 1 იანვრიდან ბოსნია და ჰერცეგოვინაში შეიქმნას ევროკავშირის საპოლიციო მისია, რომელიც -ს ჩაანაცვლებდა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1037

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1037, ერთხმად იქნა მიღებული 1996 წლის 15 იანვარს, მას შემდეგ რაც გაიხსენა ხორვატიასთან დაკავშირებული წინა რეზოლუციები, მათ შორის რეზოლუციები 1023(1995) და 1025(1995). საბჭომ შექმნა გაეროს გარდამავალი ადმინისტრაცია აღმოსავლეთ სლავონიაში, ბარანიასა და დასავლეთ სირმიაში საწყისი 12-თვიანი ვადით.
საბჭომ დასაწყისში კიდევ ერთხელ დაადასტურა, რომ აღმოსავლეთ სლავონია, ბარანია და დასავლეთ სირმია ხორვატიის განუყოფელი ნაწილები იყო და რომ ადამიანის უფლებებისა და ფუნდამენტური თავისუფლებების პატივისცემა მნიშვნელოვანია. მხარდაჭერა გამოიხატა ძირითადი შეთანხმების მიმართ, რომელიც 1995 წლის 12 ნოემბერს გაფორმდა ხორვატიის მთავრობასა და ადგილობრივ სერბებს შორის. ოპერაცია „ქარიშხლის“ შემდეგ რეზოლუცია მოუწოდებდა მხარეებს, თავი შეეკავებინათ ნებისმიერი ცალმხრივი ქმედებისგან. ასევე მნიშვნელოვანი იყო, რომ ყოფილი იუგოსლავიის ყველა ქვეყანას ერთმანეთი ეღიარებინა.
გაეროს წესდების მეშვიდე თავის საფუძველზე გადაწყდა, რომ აღნიშნული ადმინისტრაცია იმოქმედებდა ამ სამ რეგიონში ერთი წლის განმავლობაში და მოიცავდა როგორც სამხედრო, ისე სამოქალაქო კომპონენტებს. გენერალურ მდივანს, ბუტროს ბუტროს-ღალის, სთხოვეს ხელმძღვანელის დანიშვნა. დემილიტარიზაცია უნდა დასრულებულიყო ადმინისტრაციის სამხედრო კომპონენტის განლაგებიდან 30 დღის განმავლობაში. დემილიტარიზაციის დასრულებიდან 14 დღის შემდეგ უნდა ჩატარებულიყო შეფასება, თუ რამდენად მზად იყვნენ მხარეები ძირითადი შეთანხმების შესრულებისთვის. თუ გენერალური მდივანი დაადგენდა, რომ მხარეები არ ასრულებდნენ ვალდებულებებს, გადაიხედებოდა მანდატი. მას ასევე სთხოვეს 1996 წლის 15 დეკემბრამდე საბჭოსთვის ანგარიში წარედგინა ადმინისტრაციის საქმიანობასა და შეთანხმების განხორციელებაზე.
უშიშროების საბჭომ განსაზღვრა, რომ სამხედრო კომპონენტი შედგებოდა თავდაპირველად მაქსიმუმ 5,000 პერსონალისგან შემდეგი მანდატით:
(ა) დემობილიზაციის მონიტორინგი და ხელშეწყობა, რომლის დასრულებაც უნდა მომხდარიყო 1996 წლის 20 ივნისამდე;
(ბ) ლტოლვილებისა და იძულებით გადაადგილებული პირების დაბრუნების ზედამხედველობა;
(გ) რეგიონში მშვიდობის ხელშეწყობა საკუთარი ყოფნით;
(დ) ძირითადი შეთანხმების განხორციელებაში დახმარება.
ასევე გადაწყდა, რომ სამოქალაქო კომპონენტს ექნებოდა შემდეგი მანდატი:
(ა) 1996 წლის ივლისამდე დაახლოებით 600-კაციანი დროებითი პოლიციის ძალის შექმნა და სასჯელაღსრულების სისტემის ზედამხედველობა;
(ბ) სამოქალაქო ადმინისტრაციასთან დაკავშირებული ამოცანების შესრულება;
(გ) საჯარო მომსახურებებთან დაკავშირებული ამოცანების შესრულება;
(დ) ლტოლვილთა დაბრუნების მხარდაჭერა;
(ე) 1997 წლის აპრილის არჩევნების ორგანიზება და შემოწმება;
(ვ) სხვა ამოცანების შესრულება, მათ შორის ეკონომიკური აღდგენა.
ადმინისტრაცია აკვირდებოდა მხარეთა მიერ შეთანხმების შესრულებას, ადამიანის უფლებების დაცვას და ნდობის ატმოსფეროს გაძლიერებას. წევრ სახელმწიფოებს ასევე მიეცათ უფლება უზრუნველეყოთ საჰაერო მხარდაჭერა ადმინისტრაციის დასაცავად. მოთხოვნილი იყო თანამშრომლობა განხორციელების ძალასთან, რომელიც ავტორიზებული იყო რეზოლუცია 1031-ით, და ყველა სახელმწიფოსთან — ყოფილი იუგოსლავიის საერთაშორისო სისხლის სამართლის ტრიბუნალთან თანამშრომლობა, რომელიც შეიქმნა რეზოლუცია 827-ით.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1012

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1012 მიღებულია 1995 წლის 28 აგვისტოს.აფრიკის ცენტრალურ ნაწილში მდებარე ჩაკეტილი ქვეყნის, ბურუნდის, მდგომარეობის განხილვის შემდეგ, საბჭომ დააფუძნა საერთაშორისო საგამოძიებო კომისია პრეზიდენტ მელშიორ ნდადაიეს მკვლელობის გამოსაძიებლად, რომელიც 1993 წლის ოქტომბრის სამხედრო გადატრიალების დროს მოხდა.

კონტექსტი
1993 წლის 21 ოქტომბერს, ბურუნდის პირველი დემოკრატიულად არჩეული ჰუტუ პრეზიდენტი, მელქიორ ნდადაიე, ტუტსის ექსტრემისტებმა მოკლეს. მკვლელობას შედეგად მოჰყვა ორ ეთნიკურ ჯგუფს შორის ძალადობის ტალღა, რამაც ერთ წელიწადში 50,000-დან 100,000-მდე ადამიანის სიცოცხლე შეიწირა. 1994 წელს ნდადაიეს მემკვიდრესიპრიენ ნტარიამირა, რუანდის პრეზიდენტ ჟიუვენალ ჰაბიარიმანასთან ერთად ავიაკატასტროფაში დაიღუპა. ამ აქტმა საფუძველი ჩაუყარა რუანდის გენოციდს, ბურუნდიში კი ნტარიამირას სიკვდილმა კიდევ უფრო გაამწვავა ძალადობა და არეულობა, თუმცა იქ მასობრივ ჟლეტას ადგილი არ ჰქონია. 8 აპრილს პრეზიდენტის პოსტზე 4 წლის ვადით სსილვესტრე ნტიბანტუნგანია დაინიშნა, მაგრამ უსაფრთხოების მდგომარეობა კვლავ გაუარესდა. ასობით ათასი რუანდელი ლტოლვილის შემოდინებამ და შეიარაღებული ჰუტუებისა და ტუტსების ჯგუფების გააქტიურებამ რეჟიმის კიდევ უფრო მეტი დესტაბილიზაცია გამოიწვია.

რეზოლუცია
ბურუნდიში ფაქტების დამდგენი მისიის ანგარიშის განხილვის შემდეგ, საბჭომ აღნიშნა, რომ საერთაშორისო კომიტეტს გადამწყვეტი როლი უნდა ეთამაშა 1993 წლის გადატრიალებისა და მას მოყოლილი მასობრივი ხოცვა-ჟლეტის გამოძიებაში. გამოძიების ჩატარება გენერალური მდივნის, ბუტროს ბუტროს-გალის, რეკომენდაცია იყო, თავად ბურუნდის მთავრობაც ითხოვდა მის შექმნას და მომხდარი ჟლეტისთვის გენოციდის კვალიფიკაციის მინიჭებას. ბურუნდიში დარღვეული იყო საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართალი, რის გამოც აუცილებელი გახდა ქვეყნის სასამართლო სისტემის გაძლიერება. საბჭომ ასევე სერიოზული შეშფოთება გამოთქვა იმ რადიოგადაცემების განახლების გამო, რომლებიც ეთნიკურ შუღლს აღვივებდნენ, და განაცხადა, რომ ყველა დამნაშავე პასუხს აგებდა ჩადენილ ქმედებებზე.

უშიშროების საბჭომ გენერალურ მდივანს საერთაშორისო საგამოძიებო კომისიის შექმნა შემდეგი მანდატით სთხოვა:

(ა) გამოიძიოს ბურუნდის პრეზიდენტის მკვლელობა 1993 წლის 21 ოქტომბერს და მას მოყოლილი მასობრივი ხოცვა-ჟლეტა;

(ბ) შეიმუშაოს ზომები პასუხისმგებელი პირების მართლმსაჯულების წინაშე წარსადგენად.

საერთაშორისო კომისია უნდა შემდგარიყო გენერალური მდივნის მიერ შერჩეული ხუთი იურისტისგან. ყველა ქვეყანასა და ორგანიზაციას, რომელიც ფლობდა ინფორმაციას, სთხოვა მისი კომიტეტისთვის მიწოდება. ბუტროს-გალის დაევალა, სამი თვის ვადაში მოემზადებინა ანგარიში კომისიის მუშაობის შესახებ.

ბურუნდიში მოქმედ ყველა მხარესა და ინსტიტუტს მოუწოდეს კომისიასთან თანამშრომლობისკენ, რაც გულისხმობდა:

(ა) ისეთი ზომების მიღებას, რომლებიც კომიტეტს თავისუფლად მუშაობის საშუალებას მისცემდა;

(ბ) კომისიისთვის ნებისმიერი მოთხოვნილი ინფორმაციის მიწოდებას;

(გ) კომისიისთვის ყველა შესაბამისი მასალის შეგროვების ნებართვის მიცემას;

(დ) კომისიისთვის ნებისმიერი პირის დაკითხვის უფლების მინიჭებას;

(ე) კომისიისთვის ნებისმიერ დროს ნებისმიერი ადგილის მონახულების ნებართვას;

(ვ) მოწმეების უსაფრთხოების, დაცულობისა და მათი თავისუფლების პატივისცემის გარანტიას.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 814

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 814, მიიღეს 1993 წლის 26 მარტს, მას შემდეგ, რაც საბჭომ დაადასტურა 733 (1992), 746 (1992), 751 (1992), 767 (1992), 775 (1992) და 794 (1993) რეზოლუციები სომალიში მიმდინარე სამოქალაქო ომის შესახებ, გაეროს წესდების თავის საფუძველზე მოქმედმა საბჭომ უფლებამოსილება გასცა სომალიში გაეროს მეორე ოპერაციის ვადის გაგრძელებაზე 1993 წლის 31 ოქტომბრამდე.

რეზოლუცია დაიწყო მადლიერების გამოხატვით გენერალური მდივნის, ბუტროს ბუტროს-გალის მიმართ სომალის ეროვნული შერიგების კონფერენციის მოწვევისთვის, რომელზეც გარკვეული პროგრესი იქნა მიღწეული და წარმოდგენილი იყო სომალელი ხალხის ფართო წრეები. საბჭო ასევე მიესალმა 1993 წლის 11–13 მარტს ადის-აბებაში სომალის ჰუმანიტარული დახმარების კოორდინაციის მესამე გაეროს შეხვედრის ჩატარებას. საბჭომ სთხოვა გენერალურ მდივანს, თავისი სპეციალური წარმომადგენლის მეშვეობით:

(ა) დახმარებოდა სომალისთვის ჰუმანიტარული დახმარების მიწოდებაში;

(ბ) დახმარებოდა ლტოლვილთა და ქვეყნის შიგნით გადაადგილებულ პირთა რეპატრიაციას;

(გ) ხელი შეეწყო პოლიტიკური შერიგებისთვის, მათ შორის ეროვნული და რეგიონული ინსტიტუტებისა და სამოქალაქო ადმინისტრაციების აღდგენისთვის სომალის საზოგადოების ყველა სექტორის ფართო მონაწილეობით;

(დ) ხელი შეეწყო სომალის პოლიციის რეაბილიტაციის, კანონიერებისა და წესრიგის აღდგენისთვის, მათ შორის საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის დარღვევების გამოძიებისთვის;

(ე) დახმარებოდა განაღმვით სამუშაოებსა და საზოგადოებრივი ინფორმაციის სამსახურების განვითარებას;

(ვ) შეექმნა პირობები, რომლებშიც სომალის სამოქალაქო საზოგადოებას ექნებოდა როლი პოლიტიკური შერიგების პროცესის ყველა დონეზე.

ამის შემდეგ საბჭომ თავის საფუძველზე გააგრძელა და გააძლიერა -ის მანდატი, ხაზი გაუსვა განიარაღების აუცილებლობასა და გაერთიანებული ოპერატიული ჯგუფის მხარდაჭერის საჭიროებას. საბჭომ მოითხოვა სომალელი მხარეებისგან, შეესრულებინათ მათ მიერ ხელმოწერილი შეთანხმებებით ნაკისრი ვალდებულებები და უზრუნველეყოთ გაეროსა და საერთაშორისო ორგანიზაციების პერსონალის უსაფრთხოება. ასევე, საბჭომ სთხოვა გენერალურ მდივანს, წევრ სახელმწიფოებთან ერთად უზრუნველეყო სომალის შიგნით 733-ე რეზოლუციით დაწესებული იარაღის ემბარგოს აღსრულება.

მან ასევე დაავალა ბუტროს ბუტროს-გალის, მიეთითებინა სომალიში გაეროს მეორე ოპერაციის ძალების სარდლისთვის, რათა მოეწყო სწრაფი, შეუფერხებელი და ეტაპობრივი გადასვლა გაერთიანებული ოპერატიული ჯგუფიდან სომალიში გაეროს მეორე ოპერაციაზე, და შეენარჩუნებინა ფონდი სომალიში გაეროს მეორე ოპერაციისთვის განკუთვნილი შენატანების მისაღებად.

814-ე რეზოლუცია დასრულდა გაეროს სააგენტოების, სამთავრობო და არასამთავრობო ორგანიზაციებისა და წითელი ჯვრის საერთაშორისო კომიტეტის ძალისხმევის მოწონებით სომალიში; საბჭომ სთხოვა გენერალურ მდივანს, მოეძიებინა დამატებითი დაფინანსება სომალის ინსტიტუტებისთვის და სრულად ყოფილიყო ინფორმირებული ქვეყანაში არსებული ვითარების შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1013

გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1013 მიღებულია 1995 წლის 7 სექტემბერს. რუანდის შესახებ მანამდე არსებული რეზოლუციების (918, 997 და 1011) გათვალისწინებით, საბჭომ დააფუძნა საერთაშორისო საგამოძიებო კომისია, რომელიც შეისწავლიდა იარაღის მიწოდების ნაკადებს რუანდის ყოფილი სამთავრობო ძალებისთვის, აფრიკის დიდი ტბების რეგიონში.

ზაირმა (ამჟამად კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკა) თავად წამოაყენა საერთაშორისო კომისიის შექმნის იდეა რუანდის ყოფილი ძალებისთვის იარაღის მიწოდების გამოსაძიებლად. საბჭომ აღიარა, რომ ეს პროცესი დესტაბილიზაციას იწვევდა რეგიონში და მისი აღკვეთა მხოლოდ მთავრობის კოორდინირებული ძალისხმევით იყო შესაძლებელი. კვლავ გამოხატული იყო შეშფოთება რუანდის წინააღმდეგ დაწესებული იარაღის ემბარგოს დარღვევის გამო.

გენერალურ მდივანს, ბბუტროს ბუტროს-გალის, მიეცა უფლებამოსილება შეექმნა საგამოძიებო კომისია შემდეგი მანდატით:

(ა) გამოიძიოს დიდი ტბების რეგიონში რუანდის ყოფილი სამთავრობო ძალებისთვის იარაღის მიწოდების ფაქტები, რაც არღვევს იარაღის ემბარგოს;

(ბ) გამოიძიოს ბრალდებები იმის შესახებ, რომ აღნიშნული ძალები გადიოდნენ წვრთნას რუანდაში სიტუაციის დესტაბილიზაციის მიზნით;

(გ) მოახდინოს იმ მხარეების იდენტიფიცირება, რომლებიც ამარაგებდნენ მათ იარაღით;

(დ) შეიმუშაოს რეკომენდაციები სუბრეგიონში იარაღის უკანონო ნაკადების დასასრულებლად.

კომისია უნდა შემდგარიყო ხუთიდან ათამდე მიუკერძოებელი და ავტორიტეტული იურიდიული, სამხედრო და საპოლიციო ექსპერტისგან. ყველა ქვეყანასა და ორგანიზაციას ეთხოვა კომისიისთვის მანდატთან დაკავშირებული ინფორმაციის მიწოდება. გენერალურ მდივანს დაევალა სამი თვის ვადაში მოემზადებინა ანგარიში კომიტეტის გადაწყვეტილებებისა და რეკომენდაციების შესახებ.

ყველა ქვეყანას, სადაც კომისია იმუშავებდა, მოეთხოვა:

(ა) მიეღოთ ზომები, რათა კომიტეტს შეძლებოდა თავისუფლად და უსაფრთხოდ მუშაობა;

(ბ) მიეწოდებინათ ნებისმიერი ინფორმაცია, რომელსაც კომისია გამოითხოვდა;

(გ) უზრუნველეყოთ წვდომა ნებისმიერ ადგილზე, მათ შორის სასაზღვრო პუნქტებზე, აეროპორტებსა და ლტოლვილთა ბანაკებში;

(დ) დაეცვათ მოწმეებისა და ექსპერტების თავისუფლება და გარანტირებული ყოფილიყო კომისიის წევრთა უსაფრთხოება;

(ე) უზრუნველეყოთ კომისიის წევრთა გადაადგილების თავისუფლება შეუფერხებელი გამოკითხვების ჩასატარებლად;

(ვ) მიენიჭებინათ შესაბამისი პრივილეგიები და იმუნიტეტები „გაეროს პრივილეგიებისა და იმუნიტეტების შესახებ კონვენციის“ შესაბამისად.

საბოლოოდ, წევრ სახელმწიფოებს მოუწოდეს ფინანსური მხარდაჭერისკენ, რათა კომისიას შეძლებოდა თავისი მანდატის სრულყოფილად განხორციელება.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1045

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1045 ერთხმად მიიღეს 1996 წლის 8 თებერვალს. მას შემდეგ, რაც საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა 696-ე რეზოლუცია (1991) და ანგოლის შესახებ მიღებული ყველა შემდგომი რეზოლუცია, საბჭომ განიხილა ლუსაკის პროტოკოლის იმპლემენტაცია და 1996 წლის 8 მაისამდე გააგრძელა გაეროს ანგოლის მესამე სადამკვირვებლო მისიის მანდატი.

უშიშროების საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა ის მნიშვნელობა, რომელსაც ანიჭებდა მშვიდობის შეთანხმებების, ლუსაკის პროტოკოლისა და უშიშროების საბჭოს შესაბამისი რეზოლუციების იმპლემენტაციას. საბჭო ღრმად იყო შეშფოთებული ლუსაკის პროტოკოლის შესრულების დაგვიანებითა და ჰუმანიტარული ვითარების გაუარესებით. ხაზი გაესვა ანგოლის ეკონომიკის რეაბილიტაციის მნიშვნელობას. აღინიშნა, რომ 576-ე რეზოლუციით (1995) საბჭო მოელოდა, რომ თავის მანდატს 1997 წლის თებერვალში დაასრულებდა, თუმცა ლუსაკის პროტოკოლის იმპლემენტაცია დადგენილ განრიგს ჩამორჩებოდა.

ანგოლის მთავრობასა და -ს შეახსენეს მათი ვალდებულებები ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმის შენარჩუნების, შეიარაღებული ძალების ინტეგრაციის შესახებ სამხედრო მოლაპარაკებების დასრულების, განაღმვის პროცესისა და -ს პერსონალის ინტეგრაციის დაწყების თაობაზე. საბჭო მიესალმა გადადგმულ პოზიტიურ ნაბიჯებს და გამოთქვა მოლოდინი, რომ ქვეყანა გააგრძელებდა სწრაფი რეაგირების პოლიციის ქვედანაყოფების კვარტირებას, ანგოლის შეიარაღებული ძალების ყაზარმებში განთავსებას, უცხოელი პერსონალის რეპატრიაციასა და სამოქალაქო მოსახლეობის განიარაღების პროგრამას. კერძოდ, შეფერხებული იყო -ს ჯარების კვარტირება და განიარაღება, რის გამოც საბჭომ მოუწოდა -ს, შეესრულებინა შეთანხმების ეს ნაწილი, როგორც სამშვიდობო პროცესის შემადგენელი კომპონენტი.

ორივე მხარეს მოუწოდეს, შეეწყვიტათ რადიოთი მტრული პროპაგანდის გადაცემა და წვლილი შეეტანათ გაეროს მიუკერძოებელი რადიოს მუშაობაში. ასევე, ანგოლის პრეზიდენტსა და -ს პრეზიდენტს მოუწოდეს რეგულარული შეხვედრებისკენ. ყველა ქვეყანას შეახსენეს 864-ე რეზოლუციით (1993) დაწესებული იარაღის ემბარგოს დაცვა -ს წინააღმდეგ. დასასრულს, გენერალურ მდივანს, ბუტროს ბუტროს-გალის, მოეთხოვა, 1996 წლის 7 მარტს, 4 აპრილსა და 1 მაისს საბჭოსთვის წარედგინა ანგარიში ორ მხარეს შორის მიღწეული პროგრესისა და მათ შორის შეთანხმებული განრიგის შესრულების შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1067

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1067 მიღებულია 1996 წლის 26 ივლისს, უშიშროების საბჭოსა და საერთაშორისო სამოქალაქო ავიაციის ორგანიზაციის პრეზიდენტის სხვადასხვა განცხადებისა და რეზოლუციის გათვალისწინებით, რომლებშიც გმობდნენ კუბის საჰაერო ძალების მიერ ორი სამოქალაქო თვითმფრინავის ჩამოგდებას 1996 წლის 24 თებერვალს, საბჭომ მოუწოდა კუბას, შეესრულებინა ავიაციასთან დაკავშირებული საერთაშორისო ვალდებულებები, განსაკუთრებით კი საერთაშორისო სამოქალაქო ავიაციის შესახებ კონვენცია.

ჩინეთმა და რუსეთმა თავი შეიკავეს 1067-ე რეზოლუციის კენჭისყრისგან, რომელიც საბჭოს დანარჩენმა 13 წევრმაც დაამტკიცა. ჩინეთმა და რუსეთმა მიიჩნიეს, რომ რეზოლუცია ინციდენტში კუბას გამოყოფდა დაგმობის მიზნით და ამის ნაცვლად უნდა გაეკეთებინათ მოწოდება, რომელიც სახელმწიფოებს მოუწოდებდა როგორც სამოქალაქო თვითმფრინავების ჩამოგდებისგან თავის შეკავებისკენ, ასევე სამოქალაქო ავიაციის არასათანადო გამოყენების თავიდან ასაცილებლად. სამძიმარი გამოუცხადეს ოთხი დაღუპული პირის ოჯახებს, რომლებიც თვითმფრინავის გადაგდების შედეგად დაიღუპნენ, რაც საბჭომ დაგმო. ყველა მხარეს მოუწოდეს პატივი სცენ სამოქალაქო ავიაციის საერთაშორისო კანონებსა და პროცედურებს, ამავდროულად კიდევ ერთხელ დაადასტურონ სახელმწიფოების უფლება, გამოიყენონ შესაბამისი ზომები ჩიკაგოს კონვენციის საწინააღმდეგო მიზნებისთვის გამოყენებული თვითმფრინავების წინააღმდეგ.

ყველა სახელმწიფოს, რომელსაც ჯერ არ აქვს რატიფიცირებული ჩიკაგოს კონვენცია, მოეთხოვათ ამის გაკეთება, ხოლო -ს გადაწყვეტილება, გამოიძიოს სტანდარტები და პრაქტიკა მომავალში მსგავსი ინციდენტის თავიდან ასაცილებლად, მიესალმნენ.
თაღლაურის სამაროვანი

თაღლაურის სამაროვანი — ძვ. წ. – საუკუნეების არქეოლოგიური ძეგლი აღმოსავლეთ საქართველოში, სოფელ იყალთოს ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში, უბან თაღლაურში (ახლანდ. თელავის მუნიციპალიტეტი). შედგება 2 ორმოსამარხისგან, რომელთაგან 1 შემთხვევით აღმოჩნდა 1964 წელს, მეორე იქვე გამოვლინდა 1977 წელს. შეისწავლა საქართველოს ისტორიის, არქეოლოგიისა და ეთნოგრაფიის ინსტიტუტის კახეთის არქეოლოგიურმა ექსპედიციამ კონსტანტინე ფიცხელაურის ხელმძღვანელობით.

ორმოსამარხები ოთხკუთხაა (2 მ × 1,60 მ; 1,80 მ × 1,30 მ). პირველად აღმოჩენილ ორმოსამარხში მიცვალებული ესვენა მარჯვენა გვერდზე, მოხრილი კიდურებით, თავით ჩრდილოეთისკენ, მეორე მიცვალებულის დაკრძალვის პოზის დადგენა არ მოხერხდა. მიცვალებულებს ჩატანებული ჰქონდათ დერგი, სადღვებელი, ქილა, ქვაბქოთანა, ქოთანი, ბადია, სურა, სასმისი, აგრეთვე ბრინჯაოს შედგენილტარიანი სატევარი, ზამბარისებური სვია, ბოლოებგახსნილი 2 ბეჭედი, შუბისპირი, რომელსაც მასრაზე 2 სამსჭვალე ნახვრეტი აქვს და რელიეფური სალტე შემოუყვება. მასალა ინახება თელავის ისტორიულ მუზეუმში.
ლივიო აგრესტი

ლივიო აგრესტი (; დ. 1508 — გ. 1580) — გვიანი რენესანსისა და მანერიზმის პერიოდის იტალიელი მხატვარი. იგი მოღვაწეობდა როგორც საკუთარ მშობლიურ ქალაქ ფორლიში, ასევე რომში, სადაც გარდაიცვალა. აგრესტი იყო ფორლის მხატვრული სკოლის ერთ-ერთი წარმომადგენელი.

ბიოგრაფია
ლივიო აგრესტი თავდაპირველად სწავლობდა ფრანჩესკო მენძოკისთან. 1535 წელს მან დახატა ფრესკები — ევქარისტია და წინასწარმეტყველები — ფორლის კათედრალის საკრამენტის კაპელისთვის, რომლებიც დღეს ინახება ადგილობრივ — ფორლის სამოქალაქო ხელოვნების გალერეაში.

1539 წელს მან მოხატა პადუის წმინდა მარიამის მსახურთა ეკლესია. 1542 წელს იგი რავენაში გაემგზავრა, სადაც დახატა ეპისკოპოსთა ტილო, რომელიც ამჟამად რავენის არიანულ სანათლავში ინახება. 1534 წელს ის შეუერთდა რომის წმინდა ლუკას აკადემიას.

1544 წელს, პერინ დელ ვაგას ხელმძღვანელობით, მან რომის სანტ-ანჯელოს ციხესიმაგრეში ალეგორიული ფიგურების ფრესკები დახატა. აგრესტიმ ასევე მიიღო მონაწილეობა რომის სანტა-მარია-ინ-კოზმედინის ეკლესიის მორთვაში.

1555–1556 წლებში მან რომში, სასიის სანტო სპირიტოს ეკლესიის გონზაგას სამლოცველო ბიბლიური სცენებით მოხატა და 1574 წელს სამების სამლოცველო ახალი აღთქმის სცენებით მორთო.

2009 წლის ივნისში ჩეზენას კათედრალში აღმოაჩინეს ლივიო აგრესტის მიერ სპილენძის დაფაზე, ზეთით შესრულებული წმინდა იოანე ნათლისმცემლის გამოსახულება. ეს მისი შემოქმედებიდან ყველაზე გვიან აღმოჩენილი ფერწერული ნიმუშია. თავდაპირველად ნახატის ავტორი უცნობი იყო, თუმცა მოგვიანებით იტალიელმა მკვლევარმა ალექს კავალუჩიმ ჩაატარა კვლევა და დაადგინა, რომ ნამუშევარი ლივიო აგრესტის მიერ არის შესრულებული.

ნორვიჩის მადერმარკეტის წმინდა იოანეს ეკლესიაში დიდი ზეთის ტილოა, რომელსაც აგრესტის მიაწერენ, თუმცა მისი წარმომავლობა დადასტურებული არ არის.

მისი ერთ-ერთი მოსწავლე იყო ლიტარდო პიჩოლი.

ფოტოგალერეა
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1076

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1076 მიღებულია 1996 წლის 22 ოქტომბერს,რომელიც ეხება ავღანეთში არსებულ ვითარებას. საბჭომ განიხილა ქვეყანაში გაუარესებული პოლიტიკური, სამხედრო და ჰუმანიტარული მდგომარეობა მას შემდეგ, რაც გაეცნო გენერალური ასამბლეის რეზოლუციებსა და ყაზახეთის, ყირგიზეთის, რუსეთის, ტაჯიკეთისა და უზბეკეთის ლიდერების მიერ 1996 წლის 4 ოქტომბერს მიღებულ ერთობლივ დეკლარაციას ავღანეთში განვითარებული მოვლენების შესახებ.

საბჭომ გამოითქვა შეშფოთება სამხედრო დაპირისპირებისა და ლტოლვილების მკვლელობის, ასევე ქალთა დისკრიმინაციისა და ავღანეთში ადამიანის უფლებების დარღვევის შესახებ. ქვეყნის ყველა მხარეს მოეთხოვა მშვიდობიანი გზით მოეგვარებინათ დავები და საბჭომ ხაზი გაუსვა ქვეყნის შიდა საქმეებში ჩაურევლობის მნიშვნელობას, მათ შორის ავღანეთში იარაღის მიწოდებას. საბჭო დარწმუნებული იყო, რომ გაერთიანებული ერები კვლავაც ცენტრალურ როლს შეასრულებდა კონფლიქტის პოლიტიკური მოგვარების საერთაშორისო ძალისხმევაში.

ყველა ავღანურ მხარეს მოუწოდეს დაუყოვნებლივ შეეწყვიტათ საომარი მოქმედებები და დაეწყოთ პოლიტიკური დიალოგი, რადგან ისინი თავად იყვნენ პასუხისმგებელნი პოლიტიკურ გადაწყვეტაზე. ამასობაში, ყველა სხვა ქვეყანას მოეთხოვა თავი შეეკავებინათ ავღანეთის შიდა საქმეებში ჩარევისგან, პატივი ეცათ მისი ტერიტორიული მთლიანობის, სუვერენიტეტისა და დამოუკიდებლობისგან და პატივი ეცათ ავღანელი ხალხის უფლებისთვის, თავად განსაზღვრონ საკუთარი ბედი. ქვეყნებს ასევე მოუწოდეს, შეეწყვიტათ იარაღისა და საბრძოლო მასალის მიწოდება ყველა ავღანური მხარისთვის.

რეზოლუციაში აღნიშნული იყო, რომ ავღანეთში კონფლიქტი ტერორიზმისა და ნარკოტიკებით ვაჭრობის იდეალურ ნიადაგს წარმოადგენდა, რამაც შეიძლება რეგიონის დესტაბილიზაცია გამოიწვიოს და ამიტომ მხარეებს მოუწოდეს, შეეწყვიტათ ასეთი საქმიანობა. გარდა ამისა, მხარეებს მოუწოდეს, შეეწყვიტათ ნაღმების დაგება მშვიდობიან მოსახლეობაში მრავალი მსხვერპლის გამო. საბჭომ ასევე დაგმო ავღანელი გოგონებისა და ქალების დისკრიმინაცია და ადამიანის უფლებებისა და საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის სხვა დარღვევები. ყველა ავღანურ მხარეს მოუწოდეს, ეთანამშრომლათ გაეროს სპეციალურ მისიასთან ავღანეთში და მოითხოვეს ისლამური კონფერენციის ორგანიზაციის ძალისხმევა.

საერთაშორისო საზოგადოებასა და ორგანიზაციებს ჰუმანიტარული დახმარება მოეთხოვათ. და ბოლოს, გენერალურ მდივანს, ბუტროს ბუტროს-გალის, სთხოვეს, 1996 წლის 30 ნოემბრამდე საბჭოსთვის მოეწოდებინა ინფორმაცია სიტუაციისა და მიმდინარე რეზოლუციის განხორციელების შესახებ.
თაღლაური

თაღლაური — თელავის მუნიციპალიტეტის სოფელ იყალთოს უბანი. მდებარეობს სოფლის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში.

თაღლაური ყოფილი სოფელია. იხსენიება იოჰან გიულდენშტედტის მოგზაურობის წიგნში ( ს.). თაღლაური კახეთში მეჭურჭლეობის ერთ-ერთი ტრადიციული ცენტრია. თაღლაურის ტერიტორიაზე აღმოჩენილია ძვ. წ. – საუკუნეების ორმოსამარხები.

ადგილობრივებში თაღლაურის ციხის სახელით არის ცნობილი ასევე კახეთში, სოფ. ზემო არტანში მდებარე გვიანდელი შუა საუკუნეების კოშკი.