iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1268

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1268 მიიღეს ერთხმად 1999 წლის 15 ოქტომბერს, ანგოლას შესახებ რეზოლუცია 696 (1991) და ყველა მომდევნო რეზოლუციის, განსაკუთრებით რეზოლუცია 1229 (1999) და 1237 (1999) ხელახალი დადასტურების შემდეგ, საბჭომ დააფუძნა გაეროს ოფისი ანგოლაში პოლიტიკურ, სამხედრო, საპოლიციო და სხვა სამოქალაქო ხელისუფლებასთან კავშირის დამყარების მიზნით.

უშიშროების საბჭომ ხელახლა დაადასტურა, რომ ანგოლაში არსებული ვითარება გამოწვეული იყო -ს მიერ, იონას სავიმბის ხელმძღვანელობით, „ “-ით, ლუსაკის პროტოკოლითა და უშიშროების საბჭოს შესაბამისი რეზოლუციებით ნაკისრი ვალდებულებების შეუსრულებლობით. ეროვნული შერიგება და ხანგრძლივი მშვიდობა მხოლოდ ზემოხსენებული შეთანხმებების იმპლემენტაციით შეიძლებოდა ყოფილიყო მიღწეული, რისთვისაც ანგოლაში გაეროს მუდმივი ყოფნა აუცილებელი იყო.

 შეიქმნებოდა ექვსი თვის ვადით, 2000 წლის 15 აპრილამდე. დაკომპლექტდებოდა 30 თანამშრომლითა და დამხმარე პერსონალით, რომლებიც აუცილებელი იქნებოდა ანგოლის პოლიტიკურ, სამხედრო, საპოლიციო და სხვა სამოქალაქო ხელისუფლებებთან კავშირის დასამყარებლად, რათა შეესწავლათ მშვიდობის აღდგენის, ადამიანის უფლებების ხელშეწყობისა და ჰუმანიტარული დახმარების გაწევის ღონისძიებები.ანგოლის მთავრობასა და გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს, მოუწოდეს ძალების სტატუსის შესახებ შეთანხმების გაფორმებისკენ, ხოლო ამ უკანასკნელს ეთხოვა ყოველ სამ თვეში წარედგინა ანგარიში სამშვიდობო პროცესისა და სხვა მოვლენების შესახებ რეკომენდაციებთან ერთად.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 817

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 817 მიიღეს 1993 წლის 7 აპრილს. აღნიშნული დოკუმენტი წარმოადგენს ისტორიულ აქტს, რომლის საფუძველზეც უშიშროების საბჭომ გასცა რეკომენდაცია გენერალური ასამბლეის მიმართ, რათა მომხდარიყო მაკედონიის რესპუბლიკის გაეროს წევრად მიღება.

კენჭისყრის შედეგები და საბჭოს შემადგენლობა
რეზოლუცია 817 ერთხმად მიღეს უშიშროების საბჭოს 15-ვე წევრმა. კენჭისყრაში მონაწილეობდნენ საბჭოს მუდმივი და არამუდმივი წევრები.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1053

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1053 ერთხმად მიიღეს 1996 წლის 23 აპრილს. მას შემდეგ, რაც საბჭომ გაიხსენა რუანდის შესახებ მიღებული ყველა წინა რეზოლუცია, განსაკუთრებით 918-ე (1994), 997-ე (1995), 1011-ე (1995) და 1013-ე (1995) რეზოლუციები, საბჭომ განიხილა საგამოძიებო კომისიის დასკვნები რუანდის ყოფილი სამთავრობო ძალების წინააღმდეგ დაწესებული იარაღის ემბარგოს დარღვევის ფაქტებთან დაკავშირებით.

იარაღის ემბარგოს მიუხედავად, კვლავ ფიქსირდებოდა არაერთი დარღვევა, რაც გამოიხატებოდა რუანდის ყოფილი სამთავრობო ძალებისთვის იარაღისა და აღჭურვილობის მიყიდვაში. საგამოძიებო კომისიამ დაასრულა მუშაობა, თუმცა აღინიშნა, რომ ზოგიერთი ქვეყანა სრულად არ თანამშრომლობდა გამოძიებასთან. კომისიამ დაასკვნა, რომ რუანდულმა ელემენტებმა გაიარეს სამხედრო წვრთნა რუანდაში დესტაბილიზაციის გამომწვევი თავდასხმების განხორციელების მიზნით და არსებობდა მყარი მტკიცებულებები იარაღის მიწოდების შესახებ. ერთ-ერთ შემთხვევაში, ადგილი ჰქონდა იარაღის გაყიდვას სეიშელის კუნძულებიდან 1994 წლის ივნისში და ორ შემდგომ გადაზიდვას კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ქალაქ გომაში, რომელიც რუანდის ყოფილი სამთავრობო ძალებისთვის იყო განკუთვნილი. თვითმფრინავები კვლავ აგრძელებდნენ დაშვებას გომასა და ბუკავუში ყოფილი სამთავრობო ძალებისთვის განკუთვნილი შეიარაღებით, ხოლო ამ ძალების მაღალჩინოსნები აგროვებდნენ სახსრებს რუანდის წინააღმდეგ შეიარაღებული ბრძოლისთვის. ეს და სხვა მიმდინარე ბრალდებები საფუძვლიანად არ იყო გამოძიებული. დასასრულს, ხაზი გაესვა, რომ რეგიონში სიძულვილისა და შიშის გამავრცელებელი რადიომაუწყებლობა უნდა შეწყდეს.

რუანდის სამთავრობო ძალებისთვის იარაღის მიწოდების აკრძალვა ეფექტურად არ ხორციელდებოდა. აფრიკის დიდი ტბების რეგიონის ქვეყნებს მოეთხოვათ უზრუნველეყოთ, რომ მათი ტერიტორია არ ყოფილიყო გამოყენებული რუანდაში თავდასხმების განსახორციელებელ ბაზად ან იქ იარაღის შესატანად. გენერალურ მდივანს, ბუტროს ბუტროს-გალის, მოეთხოვა კონსულტაციების გამართვა რუანდის მეზობელ ქვეყნებთან, განსაკუთრებით ზაირთან, იმ ზომების შესახებ, რომლებიც შეიძლება მოიცავდეს გაეროს დამკვირვებლების განთავსებას აეროპორტებსა და სასაზღვრო გამშვებ პუნქტებზე. იმ ქვეყნებს, რომელთა მოქალაქეებსაც ბრალი ედებოდათ ამ პროცესებში მონაწილეობაში, მოუწოდეს დამატებითი გამოძიებების ჩატარებისა და კომისიისთვის სრული ინფორმაციის მიწოდებისკენ.

დასასრულს, გენერალურ მდივანს მოეთხოვა, 1996 წლის 1 ოქტომბრისთვის წარედგინა ანგარიში მოცემული რეზოლუციის განხორციელების შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 821

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 821 მიიღეს 1993 წლის 28 აპრილს. მოცემული დოკუმენტი წარმოადგენს საერთაშორისო სამართლებრივ რეაგირებას ყოფილი იუგოსლავიის დაშლის შემდეგ წარმოქმნილ დიპლომატიურ კრიზისზე. რეზოლუცია განსაზღვრავს იუგოსლავიის ფედერაციული რესპუბლიკის (სერბეთი და მონტენეგრო) სტატუსს გაეროს ეკონომიკურ და სოციალურ საბჭოში .

კენჭისყრის შედეგები
რეზოლუცია 821 მიღებულ იქნა 13 მომხრე ხმით. კენჭისყრაში მონაწილეობდნენ უშიშროების საბჭოს მუდმივი და არამუდმივი წევრები, ხოლო ორმა ქვეყანამ თავი შეიკავა.

აღსანიშნავია, რომ კენჭისყრის დროს თავი შეიკავეს ჩინეთისა და რუსეთის ფედერაციის წარმომადგენლებმა.

მნიშვნელობა
რეზოლუცია 821 იყო ნაწილი იმ საერთაშორისო წნეხისა, რომელიც მიზნად ისახავდა იუგოსლავიის კონფლიქტის მშვიდობიან მოგვარებას. ამ დოკუმენტმა კიდევ ერთხელ დაადასტურა პრინციპი, რომ ახალი სახელმწიფოებრივი წარმონაქმნები ავტომატურად ვერ მიიღებდნენ ძველი ფედერაციის პრივილეგიებს საერთაშორისო ასპარეზზე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 728

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 728, მიიღეს 1992 წლის 8 იანვარს, რეზოლუციების 668 (1990), 717 (1991) და 718 (1991) გახსენების შემდეგ საბჭომ მიესალმა ყველა მხარის მიერ 1991 წლის 23 ოქტომბერს პარიზში დადებული შეთანხმების განხორციელებას, თუმცა შეშფოთება გამოხატა კამბოჯაში სახმელეთო ნაღმების არსებობის გამო.

საბჭომ აღნიშნა ნაღმებისგან თავდაცვის შესახებ ინფორმირებულობის პროგრამის შექმნა, რომელიც ასახულია გენერალური მდივნის მოხსენებაში რეზოლუცია 717-ის ფარგლებში, აგრეთვე ის, რომ შეთანხმებები კამბოჯაში გაეროს გარდამავალ მმართველობას აძლევს უფლებამოსილებას, დახმარება გაუწიოს გაღმინების პროცესს და განახორციელოს სასწავლო პროგრამები. საბჭომ ასევე მოუწოდა კამბოჯის უმაღლეს ეროვნულ საბჭოს, ითანამშრომლოს კამბოჯაში გაეროს წინასწარ მისიასთან გაღმინებისა და ადგილობრივი მოსახლეობის მომზადების გაფართოებული მანდატის ფარგლებში და კიდევ ერთხელ მოიწოდა ყველა მხარისგან, დაიცვან ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმი.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 871

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 871, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 1993 წლის 4 ოქტომბერს, მას შემდეგ, რაც კიდევ ერთხელ დადასტურდა 713 (1992) და 743 (1992) რეზოლუციები და შემდგომი რეზოლუციები, რომლებიც ეხებოდა სიტუაციას ყოფილ იუგოსლავიაში და გაეროს დამცავ ძალებს . საბჭომ გამოხატა შეშფოთება იმის გამო, რომ გაეროს სამშვიდობო გეგმა ხორვატიისთვის, კერძოდ 769-ე რეზოლუცია (1992), არ განხორციელებულა, განიხილა სამშვიდობო გეგმა და გააგრძელა -ის მანდატი 1994 წლის 31 მარტამდე.

საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა თავისი გადაწყვეტილება, უზრუნველყოს -ის უსაფრთხოება და მისი გადაადგილების თავისუფლება ხორვატიასა და ბოსნია და ჰერცეგოვინაში. მოქმედებდა რა გაეროს წესდების თავის შესაბამისად, საბჭომ მიიღო გენერალური მდივნის, ბუტრუს ბუტროს-გალის რეკომენდაცია -ის ფარგლებში სამი დაქვემდებარებული სარდლობის შექმნის შესახებ:

(ა) (ხორვატია);

(ბ) (ბოსნია და ჰერცეგოვინა);

(გ) (მაკედონია).

ხაზი გაესვა ხორვატიისთვის სამშვიდობო გეგმის მნიშვნელობას და განაცხადა, რომ უშიშროების საბჭოს რეზოლუციების შეუსრულებლობას სერიოზული შედეგები მოჰყვებოდა. დაიგმო სამხედრო თავდასხმები ბოსნია და ჰერცეგოვინასა და ხორვატიაში. საბჭომ ასევე მოუწოდა ხორვატიასა და გაეროს დაცულ ტერიტორიებზე მყოფ სერბულ ხელისუფლებას შორის ცეცხლის შეწყვეტისკენ, ყოფილი იუგოსლავიის საკითხებზე მომუშავე საერთაშორისო კონფერენციის შუამავლობით. საბჭომ განაცხადა, რომ მნიშვნელოვანი იყო ნდობის აღდგენა ელექტროენერგიისა და წყლის მიწოდების აღდგენით, ასევე სარკინიგზო და საავტომობილო მაგისტრალების ხელახალი გახსნით.

რეზოლუციამ გასცა ნებართვა -ის მიერ ძალის გამოყენებაზე თავდაცვის მიზნით, რათა უზრუნველყოფილი იყოს მისი უსაფრთხოება და გადაადგილების თავისუფლება; ასევე გადაწყდა სამშვიდობო ძალებისთვის საჰაერო მხარდაჭერის გაფართოების საკითხის განხილვა. გენერალურ მდივანს ეთხოვა, ორი თვის ვადაში წარედგინა ანგარიში უშიშროების საბჭოსთვის ხორვატიის სამშვიდობო გეგმის იმპლემენტაციისა და -ის მანდატის შესრულების პროგრესის შესახებ.
დავით თაყაიშვილი

დავით ოთარის ძე თაყაიშვილი (დ. 13 აპრილი, 1959, თბილისი, — გ. 9 ივლისი, 1989, იქვე) — ქართველი ანიმაციური კინოს რეჟისორი, მხატვარი.

1981 წელს დაამთავრა თბილისის შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრალური ინსტიტუტის კინოფაკულტეტი (თ. გომელაურისა და გ. კანდელაკის სახელოსნო). მუშაობდა კინოსტუდია „ქართული ფილმის“ მულტგაერთიანებაში. დამდგმელი რეჟისორია ფილმებისა: „ყორანი“ (1981), „ჭირი“ (1983, კანის 1984 წლის კინოფესტივალის პრიზი — „ოქროს პალმის რტო“ მოკლემეტრაჟიანი ფილმისთვის), „ბაბილინა“ (1985), „ლეკვი“ („ოჯახი“, 1988), „მოლოდინი“ (დასრულდა 1990). გარდაიცვალა 30 წლის ასაკში.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 734

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 734, მიიღეს 1992 წლის 29 იანვარს, წინა რეზოლუციების გახსენებისა და ლიბანში გაეროს დროებითი ძალების შესახებ გენერალური მდივნის მოხსენების შესწავლის შემდეგ რეზოლუცია 426-ით (1978) დამტკიცებული, საბჭომ გადაწყვიტა გაეგრძელებინა -ის მანდატი დამატებით ექვსი თვით, 1992 წლის 31 ივლისამდე.

შემდეგ საბჭომ კიდევ ერთხელ გაუსვა ხაზი ძალების მანდატს და მოსთხოვა გენერალურ მდივანს, წარედგინა ანგარიში რეზოლუციების 425 (1978) და 426 (1978) განხორციელებასთან დაკავშირებით მიღწეული პროგრესის შესახებ. ასევე დაევალა მას, შეესწავლა ძალების ეფექტურობის გაუმჯობესების გზები.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1897

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1897 მიღებულია 2009 წლის 30 ნოემბერს.

რეზოლუცია
უშიშროების საბჭომ გადაწყვიტა 12 თვის ვადით განეახლებინა წინა ავტორიზაციები იმ სახელმწიფოებისა და რეგიონული ორგანიზაციებისთვის, რომლებიც თანამშრომლობენ სომალის ფედერალურ მთავრობასთან, რათა გამოეყენებინათ ყველანაირი საშუალება სომალის სანაპიროსთან ზღვაში მეკობრეობისა და შეიარაღებული ძარცვის წინააღმდეგ საბრძოლველად, იმ პირობით, რომ წინასწარ ატყობინებდა ამის შესახებ გენერალურ მდივანს.

1897 რეზოლუციის ერთხმად მიღებით და გაეროს წესდების მე-7 თავის საფუძველზე მოქმედებით, საბჭომ აგრეთვე მოიწვია ყველა სახელმწიფო და რეგიონული ორგანიზაცია, რომლებიც ჩართულნი არიან ამ ბრძოლაში,რათა დაედოთ შეთანხმებები ან მოეწყოთ ღონისძიებები იმ ქვეყნებთან, რომლებიც მზად იყვნენ,რომ მიეღოთ მეკობრეები.

რეზოლუცია ადასტურებს, რომ განახლებული ავტორიზაციები გავრცელდებოდა მხოლოდ სომალიში შექმნილ მდგომარეობაზე და არ მოახდენდა გავლენას სახელმწიფოთა უფლებებზე, ვალდებულებებზე ან პასუხისმგებლობებზე სხვა ვითარებებთან მიმართებაში. განსაკუთრებით ხაზგასმულია, რომ ეს არ უნდა ჩაითვალოს საერთაშორისო სამართლის ჩამოყალიბებად და დადასტურებულია, რომ ავტორიზაციები განახლდა მხოლოდ 2009 წლის 2 და 6 ნოემბრით დათარიღებული წერილების მიღების შემდეგ, რომლებშიც გადმოცემული იყო -ის თანხმობა.

საბჭომ მოუწოდა სახელმწიფოებს დახმარებოდნენ სომალის შესაძლებლობების გაძლიერებაში, რათა სამართლის წინაშე წარდგენილი ყოფილიყვნენ ის პირები, რომლებიც სომალის ტერიტორიას იყენებენ მეკობრეობისა და შეიარაღებული ძარცვის სისხლის სამართლის დანაშაულების დასაგეგმად, ხელსაყრელი პირობების შესაქმნელად ან განსახორციელებლად. ყველა სახელმწიფოს, განსაკუთრებით კი საპორტო და სანაპირო სახელმწიფოებს, ასევე მეკობრეობისა და შეიარაღებული ძარცვის მსხვერპლთა და დამნაშავეთა ქვეყნებს, მოუწოდეს, რომ ეთანამშრომლათ, რათა უზრუნველყოფილი ყოფილიყო სასამართლო ორგანოებისთვის გადაცემული ყველა მეკობრის სასამართლო პროცესს დაქვემდებარება.

საბჭო ეთანხმება საერთაშორისო საზღვაო ორგანიზაციის მიერ მეკობრეობისა და შეიარაღებული ძარცვის პრევენციისა და აღკვეთის შესახებ რეკომენდაციებისა და სახელმძღვანელო მითითებებს და კიდევ ერთხელ მოუწოდა სახელმწიფოებს, -სთან და სამდინარო და სადაზღვევო ინდუსტრიებთან თანამშრომლობით, განეახლებინათ და განეხორციელებინათ თავდასხმის პრევენციის, თავიდან აცილებისა და თავდაცვის საუკეთესო პრაქტიკები და რეკომენდაციები თავდასხმის ან სომალის სანაპიროსთან ნაოსნობის შემთხვევაში გამოსაყენებლად.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1401

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1401 მიღებულია ერთხმად 2002 წლის 28 მარტს. ავღანეთში არსებული ვითარების შესახებ ყველა წინა რეზოლუციის, მათ შორის 1378 (2001), 1383 (2001) და 1386 (2001) რეზოლუციების გახსენების შემდეგ, უშიშროების საბჭომ ავღანეთში გაეროს დახმარების მისიის შექმნას მხარი დაუჭირა. გაეროს დახმარების მისია ავღანეთში გაეროს დიდი ხნის განმავლობაში მოქმედ სპეციალურ მისიას ჩაანაცვლებს.

უშიშროების საბჭომ ბონის შეთანხმებისადმი საკუთარი მხარდაჭერა და ავღანელი ხალხის უფლება, დამოუკიდებლად განსაზღვრონ ავღანელი ხალხის პოლიტიკური მომავალი, გაიხსენა. უშიშროების საბჭომ ხაზი გაუსვა უკანონო ნარკოვაჭრობის, იარაღით ვაჭრობისა და ნაღმების საფრთხესთან ბრძოლის მნიშვნელობას. უშიშროების საბჭომ დონორ ქვეყნებს, რომლებმაც ფინანსური დახმარების გაცემის პირობა დადეს, ნაკისრი ვალდებულებების შესრულებისკენ მოუწოდა.

რეზოლუციამ გაეროს დახმარების მისიის 12-თვიანი საწყისი პერიოდით შექმნას, გაეროს გენერალური მდივნის კოფი ანანის ანგარიშში აღწერილი მანდატითა და სტრუქტურით, მხარი დაუჭირა. ანგარიშის თანახმად, გაეროს დახმარების მისია ორ მთავარ სფეროზე: პოლიტიკურ საკითხებზე, ასევე დახმარებაზე, აღდგენასა და რეკონსტრუქციაზე, ქვეყნის მასშტაბით გახსნილი ოფისების მეშვეობით, ყურადღებას გაამახვილებს. უშიშროების საბჭომ ავღანეთში გაეროს საქმიანობის წარმართვაში გაეროს გენერალური მდივნის სპეციალური წარმომადგენლის ლახდარ ბრაჰიმის როლი დაადასტურა. ავღანეთის მხარეებს გაეროს დახმარების მისიის პერსონალის უსაფრთხოებისა და გადაადგილების თავისუფლების უზრუნველყოფისკენ მოუწოდეს.

უშიშროების საბჭომ ხაზი გაუსვა, რომ აღდგენითი და რეკონსტრუქციის დახმარების გაწევა ბონის შეთანხმების განხორციელებაში ხელშემწყობი ფაქტორი გახდება. გარდა ამისა, უშიშროების საბჭომ აღნიშნა, რომ ჰუმანიტარული დახმარება საჭიროებისამებრ უნდა მიეწოდოს და ავღანეთის ხელისუფლებამ უსაფრთხო გარემო უნდა შეინარჩუნოს და ადამიანის უფლებებს პატივი უნდა სცეს.

დასასრულს, საერთაშორისო უსაფრთხოების ხელშემწყობ ძალებს გაეროს გენერალურ მდივანთან და გაეროს გენერალური მდივნის სპეციალურ წარმომადგენელთან მჭიდრო თანამშრომლობისკენ მოუწოდეს. გაეროს გენერალურ მდივანს მიმდინარე რეზოლუციის შესრულების შესახებ ყოველ ოთხ თვეში ერთხელ ანგარიშის წარდგენა დაევალა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1402

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1402 მიღებულია 2002 წლის 30 მარტს. გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 242 (1967), 338 (1973), 1397 (2002) რეზოლუციებისა და მადრიდის პრინციპების გახსენების შემდგომ, გაეროს უშიშროების საბჭომ „თავდაცვითი ფარის“ ოპერაციის მიმდინარეობის პერიოდში ისრაელსა და პალესტინელებს შორის დაუყოვნებელი და მნიშვნელოვანი ცეცხლის შეწყვეტა მოითხოვა. აღნიშნული რეზოლუციის მიღებას წინ უძღოდა თორმეტსაათიანი ხანგრძლივი კონსულტაციების პროცესი.

გაეროს უშიშროების საბჭო რეგიონში არსებული ვითარების გაუარესების გამო სერიოზულ შეშფოთებას გამოხატავს. გაეროს უშიშროების საბჭოს შეშფოთება მოიცავს ისრაელში თვითმკვლელი ტერორისტების მიერ განხორციელებულ აფეთქებებსა და პალესტინის ავტონომიის პრეზიდენტის შტაბ-ბინაზე განხორციელებულ თავდასხმას. გაეროს უშიშროების საბჭომ ორივე მხარეს მნიშვნელოვანი ცეცხლის შეწყვეტისკენ, პალესტინურ ქალაქებიდან ისრაელის ჯარების გამოყვანისა და „ტენეტის“ უსაფრთხოების სამუშაო გეგმის განხორციელებაში სპეციალურ წარმომადგენელ ენტონი ზინისთან და სხვა პირებთან სრული თანამშრომლობისკენ მოუწოდა.

გაეროს უშიშროების საბჭომ ყოველგვარი ძალადობის დაუყოვნებლივ შეწყვეტის თაობაზე გაეროს უშიშროების საბჭოს მოთხოვნა გაიმეორა და მხარდაჭერა გამოუცხადა გაეროს გენერალურ მდივან კოფი ანანსა და ახლო აღმოსავლეთში გაეროს სპეციალურ წარმომადგენლებს სამშვიდობო პროცესის განახლების მიმართულებით გაწეული ძალისხმევისთვის.

რეზოლუცია 1402-ს მხარი თოთხმეტმა წევრმა დაუჭირა. სირიამ კენჭისყრის პროცესისას დარბაზი დატოვა და კენჭისყრაში მონაწილეობა არ მიუღია. მსგავსი ქმედება სირიის მხრიდან ორმოცი წლის განმავლობაში პირველად განხორციელდა. სირიის წარმომადგენლის განცხადებით, აღნიშნული რეზოლუციის ტექსტი 1397 რეზოლუციის მსგავსი აღმოჩნდა. სირიამ 1397 რეზოლუციაზე კენჭისყრისას თავი შეიკავა, ვინაიდან რეზოლუციის ტექსტი ისრაელის დაგმობისგან თავს იკავებს და არაბული ქვეყნების მიერ განხორციელებულ ძალისხმევას უგულებელყოფს.

მოცემული რეზოლუცია შეუსრულებელი დარჩა, ხოლო შემდგომში რეზოლუცია 1403-მა აღნიშნული რეზოლუციის შესრულება მოითხოვა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1215

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1215 ერთხმად იქნა მიღებული 1998 წლის 17 დეკემბერს. დასავლეთ საჰარის საკითხზე ყველა წინა რეზოლუციის, განსაკუთრებით კი 1204-ე (1998) რეზოლუციის დადასტურების შემდეგ, საბჭომ გააგრძელა დასავლეთ საჰარაში რეფერენდუმის ჩატარების მიზნით გაეროს მისიის მანდატი 1999 წლის 31 იანვრამდე, მხარეებს შორის შემდგომი კონსულტაციების გამართვის მიზნით.

უშიშროების საბჭომ ცნობად მიიღო მაროკოს მთავრობის პოზიცია და ის გარემოება, რომ პოლისარიოს ფრონტს უნდა განეხორციელებინა გენერალური მდივანის, კოფი ანანის ანგარიშში შეთავაზებული ზომები მოწესრიგების გეგმის წინსვლის ხელშესაწყობად.
აღინიშნა, რომ მისი წინადადებები იდენტიფიკაციისა და გასაჩივრების პროცესების ერთდროულად დაწყების შესახებ, წარმოაჩენდა მათ მზაობას რეფერენდუმის გეგმების დაჩქარებასთან დაკავშირებით.

მხარეებს მოუწოდეს, ხელი მოეწერათ ლტოლვილთა რეპატრიაციის ოქმისთვის გაეროს ლტოლვილთა უმაღლეს კომისარიატთან და მიეცათ კომისარიატისთვის ლტოლვილთა რეპატრიაციის მოსამზადებელი სამუშაოების ჩატარების უფლება. მაროკოს მოუწოდეს, გაეფორმებინა შეთანხმება ძალების სტატუსის შესახებ, რათა ხელი შეწყობოდა დასავლეთ საჰარაში რეფერენდუმის ჩატარების მიზნით გაეროს მისიის სამხედრო ქვედანაყოფების განლაგებას.

რეზოლუციის დასასრულს, საბჭომ სთხოვა გენერალურ მდივანს, 1999 წლის 22 იანვრამდე წარედგინა ანგარიში დასავლეთ საჰარაში მოვლენათა განვითარების შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 846

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 846, რომელიც ერთხმად მიიღეს 1993 წლის 22 ივნისს, მას შემდეგ, რაც დაადასტურა რეზოლუცია 812 (1993) რუანდაში არსებულ ვითარებაზე და გაეცნო გენერალური მდივნის ბუტროს ბუტროს-გალის მოხსენებას, საბჭომ დააფუძნა გაეროს დამკვირვებელთა მისია უგანდა-რუანდაში ექვსთვიანი საწყისი პერიოდით.

ხაზგასმული იყო რუანდაში ბრძოლის განახლების აღკვეთის აუცილებლობა — უმრავლესობაში მყოფ ჰუტუებს, უმცირესობაში მყოფ ტუტსებს, ჟუვენალ ჰაბიარიმანას მთავრობასა და რუანდის პატრიოტულ ფრონტს შორის, ისევე როგორც მოლაპარაკებების გზით პოლიტიკური გადაწყვეტის აუცილებლობა იმ შეთანხმებების ჩარჩოებში, რომლებიც არუშაში, ტანზანიაში უნდა გაფორმებულიყო. ამავდროულად, საბჭომ შეაქო აფრიკის ერთობის ორგანიზაციისა და ტანზანიის მთავრობის ძალისხმევა გამოსავლის მოსაძებნად.

მას შემდეგ, რაც რუანდისა და უგანდის საერთო საზღვარზე ექვსთვიანი საწყისი პერიოდით დაფუძნდა , გადაწყდა, რომ იგი გააკონტროლებდა უგანდა-რუანდის საზღვარს, რათა დაედასტურებინა, რომ არანაირი სამხედრო დახმარება არ მიეწოდებოდა რუანდას, განსაკუთრებით იარაღისა და საბრძოლო მასალის სახით, რომლებიც ტრანსპორტირდებოდა საავტომობილო გზით თუ ბილიკებით. -ის სრულ განთავსებამდე, გენერალურ მდივანთან უნდა მიღწეულიყო შეთანხმება მისიის სტატუსის შესახებ, რომელიც უზრუნველყოფდა სამშვიდობო პერსონალის უსაფრთხოებასა და უგანდის მთავრობის სრულ თანამშრომლობას; წინასწარი ჯგუფის გაგზავნა უნდა მომხდარიყო 15 დღის განმავლობაში, ხოლო სრული განთავსება — მოცემული რეზოლუციის მიღებიდან 30 დღის განმავლობაში. 60 დღის შემდეგ საბჭომ მოითხოვა მოხსენება მიმდინარე რეზოლუციის იმპლემენტაციის შესახებ.

საბჭომ მოუწოდა რუანდის მთავრობას და -ს, პატივი სცენ საერთაშორისო ჰუმანიტარულ სამართალს, თავი შეიკავონ ნებისმიერი ქმედებისგან, რამაც შეიძლება გაზარდოს დაძაბულობა რეგიონში და დაუყოვნებლივ დადონ სამშვიდობო შეთანხმება. ბუტროს-გალის გადაწყვეტილება, მხარი დაეჭირა -ს სამშვიდობო ძალისხმევისთვის მის განკარგულებაში ორი სამხედრო ექსპერტის გადაცემით, მოწონებულ იქნა საბჭოს მიერ, რომელმაც სთხოვა მას ანგარიშის წარდგენა არუშაში პოლიტიკურ შეთანხმებასთან დაკავშირებული მოვლენებისა და იმ წვლილის შესახებ, რომელიც გაერთიანებულ ერებს შეეძლო შეეტანა -ს დასახმარებლად ზემოაღნიშნული შეთანხმების განხორციელებაში.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1529

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1529 ერთხმად იქნა მიღებული 2004 წლის 29 თებერვალს. მას შემდეგ, რაც საბჭომ შეშფოთება გამოხატა ჰაიტიში არსებულ ვითარებასთან დაკავშირებით, მან გასცა ქვეყანაში საერთაშორისო ძალების განლაგების ნებართვა. ეს გადაწყვეტილება მიზნად ისახავდა ვითარების სტაბილიზაციას სახელმწიფო გადატრიალების შემდეგ, რომლის შედეგადაც თანამდებობიდან გადააყენეს პრეზიდენტი ჟან-ბერტრან არისტიდი.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
უშიშროების საბჭომ შეშფოთება გამოხატა ჰაიტიში ჰუმანიტარული ვითარების გაუარესებისა და მიმდინარე ძალადობის გამო. საბჭომ ხაზი გაუსვა ადამიანის უფლებების დაცვაზე დამყარებული უსაფრთხო გარემოს შექმნის აუცილებლობას. მან შეაქო ამერიკის სახელმწიფოთა ორგანიზაცია და კარიბის გაერთიანება კონფლიქტის მშვიდობიანი გზით მოგვარების მცდელობისთვის. საბჭომ ცნობად მიიღო ჟან-ბერტრან არისტიდის გადადგომა და ბონიფას ალექსანდრეს პრეზიდენტის მოვალეობის შემსრულებლად ფიცის დადება. ჰაიტიმ მიმართა საერთაშორისო თანამეგობრობას მხარდაჭერის თხოვნით, რათა აღდგენილიყო მშვიდობა და სტაბილურობა და დასრულებულიყო ამბოხება, რაც საბჭომ საერთაშორისო მშვიდობისა და უსაფრთხოების საფრთხედ მიიჩნია.

აქტები
გაეროს წესდების თავის საფუძველზე მოქმედმა საბჭომ მოუწოდა საერთაშორისო თანამეგობრობას, მხარი დაეჭირა ჰაიტიში მიმდინარე პოლიტიკური პროცესისთვის. მან გასცა ნებართვა მრავალეროვნული ძალების არაუმეტეს სამი თვით განლაგებაზე, რათა: ქვეყანაში შექმნილიყო სტაბილური გარემო; ხელი შეწყობოდა ჰუმანიტარული დახმარების მიწოდებას; დახმარება აღმოჩენოდა ჰაიტის ეროვნულ პოლიციასა და სანაპირო დაცვას; შექმნილიყო პირობები საერთაშორისო ორგანიზაციების ფუნქციონირებისთვის. გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს, რომელმაც ჰაიტიში სპეციალური წარმომადგენელი დანიშნა, დაევალა მოემზადებინა გეგმა სტაბილიზაციის ძალების შესაქმნელად, რომლებიც მოგვიანებით ჩაანაცვლებდნენ დროებით საერთაშორისო ძალებს.

ყველა წევრ სახელმწიფოს მოეთხოვა წვლილის შეტანა მრავალეროვნულ ძალებში და ყველა საჭირო ზომის მიღება მისი მანდატის შესასრულებლად. მხარეებს ასევე დაევალათ საერთაშორისო ძალებთან თანამშრომლობა და მათი უსაფრთხოებისა და გადაადგილების თავისუფლების უზრუნველყოფა. საბჭომ მოითხოვა რეგულარული ანგარიშები მრავალეროვნული ძალებისგან მათი მანდატის შესრულების შესახებ.

რეზოლუციის დასასრულს, საბჭომ საერთაშორისო თანამეგობრობას ჰაიტის გრძელვადიანი განვითარების მხარდაჭერისკენ მოუწოდა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1406

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1406 მიღებულია ერთხმად 2002 წლის 30 აპრილს. დასავლეთ საჰარის ვითარების შესახებ ყველა წინა რეზოლუციის, განსაკუთრებით 1394 (2002) რეზოლუციის გახსენების შემდგომ, უშიშროების საბჭომ დასავლეთ საჰარის რეფერენდუმის გაეროს მისიის მანდატი 2002 წლის 31 ივლისამდე გაახანგრძლივა.

დასავლეთ საჰარის რეფერენდუმის გაეროს მისიის მანდატის გაგრძელება უშიშროების საბჭოსთვის გაეროს გენერალური მდივნის კოფი ანანის ანგარიშში აღწერილი დასავლეთ საჰარის მომავალთან დაკავშირებული „ოთხი ვარიანტის“ განსახილველად დამატებითი დროის მისაცემად განხორციელდა. გაეროს გენერალური მდივნის კოფი ანანის მიერ შემოთავაზებული ოთხი ვარიანტი შემდეგი შინაარსისაა:
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 838

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 838, რომელიც ერთხმად მიიღეს 1993 წლის 10 ივნისს, მას შემდეგ, რაც დაადასტურა რეზოლუცია 713 (1991) და ყველა მომდევნო რეზოლუცია ყოფილი იუგოსლავიისა და, კერძოდ, ბოსნია და ჰერცეგოვინას ვითარების შესახებ, საბჭომ განიხილა ბოსნია და ჰერცეგოვინას საზღვრებზე საერთაშორისო დამკვირვებლების განთავსების ვარიანტები უშიშროების საბჭოს წინა რეზოლუციების შესრულების უზრუნველსაყოფად.

საბჭომ კიდევ ერთხელ დააფიქსირა თავისი მოთხოვნები 752 (1992) და 819 (1993) რეზოლუციებში, რომლებიც მოუწოდებდნენ ბოსნია და ჰერცეგოვინაში უცხოური ჩარევის შეწყვეტას და იუგოსლავიის ფედერაციულ რესპუბლიკას (სერბეთი და მონტენეგრო) — ბოსნიელი სერბების გასამხედროებული ქვედანაყოფებისთვის იარაღისა და სამხედრო აღჭურვილობის მიწოდების შეწყვეტას. დაიგმო 757 (1992), 787 (1992) და 820 (1993) რეზოლუციების დარღვევები, რაც მოიცავდა ქმედებებს სერბეთსა და მონტენეგროსა და ხორვატიის დაცულ ტერიტორიებს, ასევე ბოსნია და ჰერცეგოვინას იმ ტერიტორიებს შორის, რომლებიც ბოსნიელი სერბების კონტროლის ქვეშ იყო. ამასთან დაკავშირებით, საბჭომ განიხილა დამკვირვებლების შესაძლო განთავსება ბოსნია და ჰერცეგოვინას საზღვრების გარშემო, როგორც ეს მითითებული იყო 787 (1992) რეზოლუციაში.

რეზოლუციამ ასევე აღნიშნა სერბეთისა და მონტენეგროს გადაწყვეტილება, აეკრძალათ ბოსნიელი სერბების გასამხედროებული ფორმირებებისთვის ყველანაირი მიწოდება, გარდა ჰუმანიტარული დახმარების და საბჭომ მოუწოდა ქვეყანას შეესრულებინა ეს ვალდებულება. ვენს-ოუენის სამშვიდობო გეგმა რეკომენდებული იყო რეგიონში კონფლიქტის მშვიდობიანი მოგვარების გზად.

გენერალურ მდივანს, ბუტროს ბუტროს-გალის, სთხოვა მოხსენება წარედგინა უშიშროების საბჭოსთვის ბოსნია და ჰერცეგოვინას საზღვრების მონიტორინგისთვის საერთაშორისო დამკვირვებლების განთავსების ვარიანტების შესახებ, პრიორიტეტის მინიჭებით სერბეთსა და მონტენეგროსთან საზღვრისთვის. მას ასევე სთხოვა დაკავშირებოდა წევრ სახელმწიფოებს, რათა უზრუნველეყო საჰაერო დაკვირვების შედეგად მიღებული ნებისმიერი მასალის ხელმისაწვდომობა.