iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1600

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1600 ერთხმად მიიღეს 2005 წლის 4 მაისს, კოტ-დ’ივუარში (სპილოს ძვლის ნაპირი) არსებულ ვითარებაზე წინა რეზოლუციების, განსაკუთრებით კი 1528 (2004), 1572 (2004), 1584 (2005) და 1594 (2005) რეზოლუციების გახსენების შემდეგ, საბჭომ 2005 წლის 4 ივნისამდე გააგრძელა კოტ-დ’ივუარში გაეროს ოპერაციის მანდატი.

უშიშროების საბჭომ კვლავ დაადასტურა თავისი მხარდაჭერა ლინა-მარკუსის შეთანხმებისა და მისი სრული იმპლემენტაციის მიმართ. საბჭომ შეაქო აფრიკის კავშირი, დასავლეთ აფრიკის ქვეყნების ეკონომიკური თანამეგობრობა და ფრანგული ძალები კოტ-დ’ივუარში მშვიდობიანი მოგვარების ხელშეწყობისთვის გაწეული ძალისხმევის გამო, თუმცა აღნიშნა ქვეყნის სტაბილურობის წინაშე არსებული გამოწვევები და საფრთხე, რომელსაც ეს ვითარება უქმნიდა საერთაშორისო მშვიდობასა და უსაფრთხოებას რეგიონში.

გაეროს წესდების თავის შესაბამისად მოქმედმა საბჭომ ერთი თვით გააგრძელა -ს მანდატი და ასევე ძალაში დატოვა ქვეყანაში მოქმედი -ისა და ფრანგული ძალების უფლებამოსილება. კოტ-დ’ივუარის მხარეებს მოუწოდეს, იმუშაონ კრიზისის გრძელვადიანი გადაწყვეტისთვის, განსაკუთრებით აფრიკის კავშირის ეგიდითა და სამხრეთ აფრიკის ყოფილი პრეზიდენტის, თაბო მბეკის ხელმძღვანელობით მიმდინარე მედიაციის გზით, რაც საბჭოს მიერ მაღალ შეფასებას იმსახურებდა.

საბოლოოდ, საბჭომ მიესალმა კოტ-დ’ივუარის პრეზიდენტის, ლორან გბაგბოს განცხადებას იმის შესახებ, რომ ლინა-მარკუსის შეთანხმების მონაწილე მხარეების მიერ წარდგენილ ყველა კანდიდატს ექნებოდა საპრეზიდენტო არჩევნებში მონაწილეობის უფლება.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1601

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1601 ერთხმად მიიღეს 2005 წლის 31 მაისს, ჰაიტიში არსებულ ვითარებაზე 1529 (2004), 1542 (2004) და 1576 (2004) რეზოლუციების გახსენების შემდეგ, საბჭომ 2005 წლის 24 ივნისამდე გააგრძელა ჰაიტიში გაეროს სტაბილიზაციის მისიის მანდატი.

საბჭომ დაადგინა, რომ ქვეყანაში არსებული ვითარება საფრთხეს უქმნიდა საერთაშორისო მშვიდობასა და უსაფრთხოებას რეგიონში. გაეროს წესდების თავის შესაბამისად მოქმედმა საბჭომ გააგრძელა -ის მანდატი, შემდგომი პერიოდებით განახლების პირობით. საბჭომ ასევე მიესალმა გენერალური მდივნის, კოფი ანანის ანგარიშს, რომელშიც აღნიშნული იყო, რომ სამშვიდობო ოპერაციამ მიაღწია პროგრესს პოლიტიკური გარდამავალი პერიოდისთვის შესაფერისი გარემოს შესაქმნელად, თუმცა გამოწვევები კვლავ რჩებოდა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1611

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1611 ერთხმად მიიღეს 2005 წლის 7 ივლისს, გაეროს წესდების პრინციპებისა და 1373 (2001) და 1566 (2004) რეზოლუციების კიდევ ერთხელ დადასტურების შემდეგ, საბჭომ დაგმო 2005 წლის 7 ივლისს ლონდონში განხორციელებული ტერაქტები.

უშიშროების საბჭომ კვლავ დაადასტურა ტერორისტული აქტებით გამოწვეული საერთაშორისო მშვიდობისა და უსაფრთხოების საფრთხეებთან ბრძოლის აუცილებლობა და დაგმო ლონდონში განხორციელებული აფეთქებები, რომლებსაც მრავალი ადამიანის სიკვდილი და დაშავება მოჰყვა. საბჭომ თანაგრძნობა და სამძიმარი გამოუცხადა მსხვერპლთა ოჯახებს, აგრეთვე გაერთიანებული სამეფოს მოსახლეობასა და მთავრობას.

რეზოლუციამ მოუწოდა ყველა სახელმწიფოს, ითანამშრომლონ დამნაშავეების მართლმსაჯულების წინაშე წარსადგენად, 1373 რეზოლუციით ნაკისრი ვალდებულებების შესაბამისად. დასასრულს, საბჭომ გამოხატა თავისი მტკიცე ნება, ებრძოლოს ტერორიზმის ყველა ფორმას.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1485

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1485 ერთხმად მიირეს 2003 წლის 30 მაისს, დასავლეთ საჰარაში არსებული ვითარების შესახებ ყველა წინა რეზოლუციის, განსაკუთრებით კი 1429-ე რეზოლუციის (2002) შეხსენების შემდეგ, საბჭომ დასავლეთ საჰარაში რეფერენდუმის ჩატარების მიზნით გაეროს მისიის მანდატი ორი თვით, 2003 წლის 31 ივლისამდე გააგრძელა.

უშიშროების საბჭომ -ს ოპერაცია გაახანგრძლივა იმისთვის, რომ მაროკოსა და პოლისარიოს ფრონტისთვის მიეცა დამატებითი დრო გენერალური მდივნის პირადი წარმომადგენლის, ჯეიმზ ბეიკერ -ის მიერ დავის პოლიტიკური მოგვარების მიზნით წარდგენილი წინადადებების განსახილველად და ბეიკერის გეგმის შესახებ საკუთარი მოსაზრებების წარმოსადგენად. აღნიშნული წინადადება ითვალისწინებდა დასავლეთ საჰარის მოსახლეობის თვითგამორკვევას. გარდა ამისა, გენერალური მდივნის სპეციალურ წარმომადგენელს შექება მიენიჭა ჰუმანიტარული საკითხების გადაჭრისა და გაეროს ლტოლვილთა უმაღლესი კომისრის მიერ შემოთავაზებული ნდობის აღდგენის ზომების განხორციელების მცდელობებისთვის.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1619

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1619 ერთხმად მიიღეს 2005 წლის 11 აგვისტოს, ერაყის შესახებ წინა რეზოლუციების, განსაკუთრებით კი 1500 (2003), 1546 (2004) და 1557 (2004) რეზოლუციების კიდევ ერთხელ დადასტურების შემდეგ, საბჭომ კიდევ თორმეტი თვის ვადით გააგრძელა ერაყში გაეროს დამხმარე მისიის მანდატი.

უშიშროების საბჭომ კვლავ დაადასტურა ერაყის სუვერენიტეტი და ტერიტორიული მთლიანობა, ისევე როგორც გაეროს როლი ამ ქვეყანაში. საბჭომ ხაზგასმით აღნიშნა, რომ უნდა დაეხმაროს ეროვნულ დიალოგს, რაც „გადამწყვეტია ერაყის პოლიტიკური სტაბილურობისა და ერთიანობისთვის“. -ს მანდატის კიდევ თორმეტი თვით გაგრძელებასთან ერთად, საბჭომ განაცხადა თავისი განზრახვის შესახებ, გადახედოს ამ მანდატს ერაყის მთავრობის შესაბამისი მოთხოვნის შემთხვევაში.
სურა (მდინარე)

სურა (, , ) — მდინარე რუსეთში, ვოლგის ჩრდილოეთით მდებარე მარჯვენა შენაკადი. მისი შესართავი ვოლგაში ნიჟნი-ნოვგოროდსა და ყაზანს შორის, დაახლოებით შუა ნაწილში მდებარეობს. მიედინება პენზის ოლქში, მორდვეთში, ულიანოვსკის ოლქში, ჩუვაშეთსა და ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქში. სიგრძე 841 კილომეტრია, ხოლო წყალშემკრები აუზი 67 500 კმ². ნაოსნობა შესაძლებელია შესართავიდან 394 კმ-ის მანძილზე.

სურას გასწვრივ მდებარეობს ქალაქი პენზა და პატარა ქალაქები ალატირი, შუმერლია, იადრინი. ვოლგის შესართავთან მდებარეობს დასახლება ვასილსურსკი.

სურას მთავარი შენაკადებია პენზა, პიანა და ალატირი.
ასკასი

ასკასი — პატარა სოფელი კვიპროსის კუნძულზე, ნიქოზიის რაიონში, პიცილიის რეგიონში. ის ზღვის დონიდან 1000 მეტრზე მდებარეობს ტროოდოსის მთის ქედის ჩრდილოეთ მხარეს, პაპუცას მთის ძირში. იოანის კონსტანტინოუ ასკასის სათემო საბჭოს პრეზიდენტია.

ასკასმა, რეგიონის ყველა სოფლის მსგავსად, მოსახლეობის რყევები განიცადა. 1881 წელს მისი მოსახლეობა 142 იყო, 1911 წელს 333-მდე გაიზარდა, ხოლო 1946 წელს 439-მდე. 1960 წელს მოსახლეობა 363-მდე შემცირდა, ხოლო 1982 წელს 321-მდე. 2001 წლის აღწერის მიხედვით, სოფელში 187 მცხოვრები ცხოვრობდა.

სოფელი ნიქოზია-ლიმასოლის ადმინისტრაციულ საზღვრებთან ახლოს მდებარეობს, ნიქოზიიდან დაახლოებით 50 კილომეტრის დაშორებით და პალაიჩორი მორფოდან დასავლეთით სულ რაღაც ორი კილომეტრით, საშუალო წლიური ნალექი დაახლოებით 800 მილიმეტრია. ამ რეგიონში ძირითადად მოჰყავთ ღვინის ჯიშის ვაზი, ბოსტნეული, თხილი, კაკალი და ზეთისხილი, ხეხილი, ნუშის ხეები და საკვები მცენარეები.

სოფელი აღმოსავლეთით პალაიქორთან, შემდეგ კი ნიქოზიასთან, სამხრეთ-დასავლეთით აგროსთან და დასავლეთით ალონასთან, კვიპროსთან, პოლისტიპოსთან და კიპერუნტასთან არის დაკავშირებული.

სახლები, გარდა ახლად აშენებული სახლებისა, ტრადიციულად მთლიანად ადგილობრივი მასალებით არის ნაშენი: ქვა, თიხა და მიმდებარე მთებიდან ჩამოტანილი ფიჭვის ხე. სახურავებზე კრამიტია, რომელიც ადგილობრივად „მოზელული“ და „გამომცხვარია“.

სოფლის ისტორია დროში იკარგება. არავინ იცის ზუსტად როდის აშენდა სოფელი და როდის დასახლდნენ პირველად. ერთ-ერთი კონკრეტული მტკიცებულებაა თარიღი, რომელიც თეოფანისის სახლის სარდაფში, შიდა კარის ფასადზეა ნაპოვნი, სადაც თიხის ჭურჭელი ინახებოდა. ის თიხის თხელი ფენით იყო დაფარული. თუმცა, ერთ დღეს ვიღაცამ ხელით დაეყრდნო და თიხა ჩამოვარდა, რამაც 1381 წლის თარიღი გამოავლინა. ეს იმაზე მიუთითებს, რომ სოფელი ფრანკების ბატონობის ეპოქაში არსებობდა, რაც იმას არ ნიშნავს, რომ მანამდე არ არსებობდა.

სოფელში ორი ეკლესიაა. ერთია ტიმიოს პროდრომოსის ეკლესია, რომელიც წმინდა იოანე ნათლისმცემელს ეძღვნება, ხოლო მეორეა ტიმიოს სტავროსის ეკლესია, რომელიც წმინდა ჯვრისადმია მიძღვნილი. ასევე არის „აგია ქრისტინას“ სასოფლო ეკლესია, რომელსაც დღეს „აგია პარასკევის“ სასოფლო ეკლესიას უწოდებენ.

სოფელი - ამჟამინდელი სახელწოდებით - არ შედიოდა ლუზინიან-ვენეციური ფეოდალებისა და მას ლატრის სამეფო მამულების სიაში. თუმცა, სავარაუდოდ, ვენეციურ რუკებზე მონიშნული „ასტას“ დასახლება ასკასია.

ერთი ვერსიის თანახმად, სოფლის სახელი მისი პირველი მოსახლის, ტყავის ტომრების მწარმოებელის, სახელით მიიღო. სხვა ვერსიით, მან სახელი შუა საუკუნეების დიდგვაროვანთა ოჯახიდან მიიღო, რომელსაც ასკასი ერქვა.
ასტრომერიტისი

ასტრომერიტისი — კვიპროსის ნიქოზიის ოლქის მორფუს დეპარტამენტის დიდი სოფელი. ის მდებარეობს დედაქალაქ ნიქოზიიდან 30 კმ-ში (18.64 მილი). 2011 წლის აღწერის მონაცემებით, მისი მოსახლეობა 2,307 ადამიანი იყო.

მწვანე ხაზის გადაკვეთა
ასტრომერიტისი გაეროს ბუფერული ზონის ექვსი დე ფაქტო გადასასვლელიდან ერთ-ერთის ადგილმდებარეობაა კვიპროსის რესპუბლიკის მიერ ეფექტურად კონტროლირებად ტერიტორიასა და ჩრდილოეთ კვიპროსს შორის. საზღვრის ჩრდილოეთ მხარეს მდებარე ქალაქია ზოდეა (თურქულად: ). გადასასვლელი მხოლოდ სატრანსპორტო საშუალებებისთვისაა განკუთვნილი.

გასასვლელი 2005 წლის 31 აგვისტოს გაიხსნა.
ანალიონტასი

ანალიონტასი — სოფელი კვიპროსში, ნიქოზიის რაიონში, რომელიც მდებარეობს პერა ორინისის სამხრეთით. ანალიონტასის ხელისუფლებამ როგორც საკუთარი, ისე ახლოს მდებარე, ახლა უკვე მიტოვებული სოფელ კატალიონტასის სახელი, საუკუნის ვენეციური კვიპროსის ეპოქას მიაკუთვნა, თუმცა იმ დროინდელ რუკებზე ანალიონტასი აღნიშნული იყო როგორც ანოლიდო . ანალიონტასი დასახლებულია კვიპროსელი ბერძნებით; მანამდე აქ არსებობდა კვიპროსელი თურქების უმცირესობაც, თუმცა ისინი სოფლიდან გამოასახლეს 1958 წელს, კვიპროსელთა თემთაშორისი ძალადობის დროს.

სოფელში მიედინება მდინარე ალიკოსი. ანალიონტასის ტერიტორიის უმეტესი ნაწილი დამუშავებულია კარგი ნალექიანობის გამო, ზეთისხილის უხვი ხეებით. ევკალიპტი იზრდება მრავალი ნაკადულის გასწვრივ, რომელთა უმეტესობაც ალიკოსის შენაკადია.
ბეიქეუი

ბეიქეუი — სოფელი, რომელიც იურიდიულად კვიპროსის რესპუბლიკის ნიქოზიის ოლქს მიეკუთვნება, მაგრამ ფაქტობრივად ჩრდილოეთ კვიპროსის თურქული რესპუბლიკის ნიქოზიის ოლქის დეგირმენლიკ-აქინჯლარის მუნიციპალიტეტს მიეკუთვნება. სოფელი დეგირმენლიკის სამხრეთ-აღმოსავლეთით მდებარეობს. სოფლის მოსახლეობა 2011 წლის მონაცემებით 105 ადამიანს შეადგენდა.
დენეია

დენეია — სოფელი კვიპროსში, ნიქოზიის რაიონში, მამარის დასავლეთით. ის გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის ბუფერულ ზონაში მდებარე ოთხი სოფლიდან ერთ-ერთია, დანარჩენი სამია პილა, ათიენუ და ტრულოი.

დემოგრაფია
ისტორიულად, დენეია შერეული სოფელი იყო. 1831 წლის ოსმალეთის აღწერის მიხედვით, სოფელში კვიპროსელი თურქები ცხოვრობდნენ, რეგისტრირებული იყო 17 კვიპროსელი თურქი და 8 კვიპროსელი ბერძენი მამაკაცი. თუმცა, 1891 წელს ორივე ეთნიკური ჯგუფი სოფლის მოსახლეობის ნახევარს შეადგენდა, 82 კვიპროსელი თურქი და 84 კვიპროსელი ბერძენი. 1891-დან 1946 წლამდე სოფლის კვიპროსელი თურქი მოსახლეობა არ გაზრდილა, მაშინ როცა კვიპროსელი ბერძენი მოსახლეობა განუწყვეტლივ იზრდებოდა. 1960 წელს კვიპროსელი ბერძენი მოსახლეობა 324 ადამიანს შეადგენდა (196 კვიპროსელი ბერძენი, 128 კვიპროსელი თურქი). 1964 წელს, თემთაშორისი ძალადობის შემდეგ, სოფლის თურქი კვიპროსელები გაიქცნენ ფოტაში, კრინიში, ორტაკოიში და ლეფკაში თურქი კვიპროსელების ანკლავების უზრუნველსაყოფად. 1974 წელს კვიპროსზე თურქეთის შემოჭრის დროს, თურქეთის არმიის სოფელში შეჭრის შემდეგ, ბერძენი კვიპროსელებიც დატოვეს სოფელი, თუმცა არმიის გასვლის შემდეგ ისინი დაბრუნდნენ. თურქი კვიპროსელები შირინევლერში (აგიოს ერმოლაოსი) გადაასახლეს, სადაც მათ მიწა გადაეცათ. დღეს სოფელში კვიპროსელი ბერძენი მაცხოვრებლები ცხოვრობენ, ხოლო თურქი კვიპროსელების კვარტალი ნანგრევებად არის ქცეული.
სამანევრო ლოკომოტივი

სამანევრო ლოკომოტივი — ლოკომოტივი, განკუთვნილი სამანევრო სამუშაოებისათვის რკინიგზის სადგურებში და მისასვლელ ლიანდაგებში, ანუ ყველა სახის ვაგონების გადაადგილებების შესასრულებლად სადგურის ლიანდაგებში, მატარებლების ფორმირებისთვის და დაშლისთვის, ვაგონების მისაწოდებლად სატვირთო ფრონტებზე, გასარემონტებელ ლიანდაგებზე, პარკიდან პარკში გადასაყენებლად.

საერთო მოთხოვნები სამანევრო ლოკომოტივებისადმი
სამანევრო გადაადგილებების შესრულებისას სამანევრო ლოკომოტივი ძირითადად მუშაობს დაუდგენელი რეჟიმებით. ადგილიდან ხშირი დაძვრისა და აჩქარების დროს საჭიროა დიდი გადაბმის ძალა და დიდი წევის ძალა, ამიტომ სამანევრო ლოკომოტივებს აქვს შედარებით დიდი წევის ძალა და შესაბამისი გრძელი რეჟიმების მცირე საანგარიშო სიჩქარე. სამანევრო ლოკომოტივებმა უნდა უზრუნველყონ უსაფრთხოების პირობებიდან გამომდინარე მაქსიმალურად შესაძლებელი მოძრაობის სიჩქარე, რბილი დამუხრუჭება, ჩქარი რევერსირება, მაღალი საშუალო ექსპლოატაციური მარგი ქმედების კოეფიციენტი და საიმედოობა. სამანევრო ლოკომოტივის მართვა უნდა განხორციელდეს ერთი კაბინიდან, საიდანაც უნდა იყოს მხედველობა, როგორც წინ, ასევე უკან, რადგან სამანევრო სამუშაოების დროს ხშირად იცვლება მოძრაობის მიმართულება, ამიტომ ერთი კაბინიდან მეორეში გადასვლა მნიშვნელოვნად გააუარესებდა შრომის ნაყოფიერებას.

სამანევრო ლოკომოტივების უმრავლესობა საუკუნის დასაწყისის მდგომარეობით არიან თბომავლები, რადგან ისინი მუშაობენ მეორეხარისხოვან ლიანდაგებზე, რომელთა ელექტროფიკაცია ან ეკონომიურად არამიზანშეწონილია, ან დაკავშირებულია ტექნიკურ სირთულეებთან. კონტაქტურ-აკუმულატორული ელმავლები გამოიყენებიან საკმაოდ იშვიათად მცირე საიმედოობის და არასაკმარისი სიმძლავრის გამო აკუმულატორების დახმარებით მუშაობისას. ასევე არსებობენ დიზელ-ელექტრული სამანევრო ლოკომოტივები — თბომავლები, რომლებიც აღჭურვილები არიან დენმიმღებებით და შეუძლიათ იმუშაონ ელმავლების რეჟიმში. ორთქლმავლების ეპოქაში მანევრებზე ჩვეულებრივ მუშაობდნენ ტანკი-ორთქლმავლები.

მოთხოვნები სიმძლავრისადმი
გადაზიდვების მოცულობისა და მატარებლების მასის ზრდის შესაბამისად წევის ძალას და სამანევრო ლოკომოტივის სიმძლავრეს წარედგინებათ მაღალი მოთხოვნები. განსაკუთრებით დიდი სიმძლავრე უნდა გააჩნდეთ სამანევრო-გამზიდავ ლოკომოტივებს, რომლებიც სადგურებზე მანევრების გარდა ასევე ასრულებენ შემადგენლობების გადაცემას მეზობელ სადგურებში და კვანძებში. 1970-იან წლებამდე სამანევრე ლოკომოტივის დიზელის ძრავის სიმძლავრე შეადგენდა 550—770 კილოვატს. 1980-იან წლებში დაიწყო სამანევრო ლოკომოტივების მიწოდება სიმძლავრით (დიზელის ძრავის მიხედვით) 835—1040 კილოვატი. მძიმეწონიან მატარებლებზე მუშაობას ახორციელებს სამანევრო-გამზიდავი თბომავლები სიმძლავრით 1540 კილოვატი, პერსპექტივაშია თბომავლების შექმნა სიმძლავრით 2300 კილოვატი.

სამანევრე ლოკომოტივის სახით ზოგჯერ გამოიყენება მაგისტრალური თბომავლები, ასევე ნებისმიერი ლოკომოტივები, მაგრამ მათი ეფექტურობა მნიშვნელოვნად ჩამორჩება სპეციალური ლოკომოტივების ეფექტურობას.

გალერეა
ელია (ნიქოზია)

ელია ან ელიე — სოფელი კვიპროსში, თურქული კონტროლის ქვეშ მყოფ ზონაში. იგი ყოველთვის მუსლიმი უმრავლესობით იყო დასახლებული, თუმცა თავდაპირველად იქ ქრისტიანი კვიპროსელი ბერძნებიც ცხოვრობდნენ (ეს უკანასკნელნი მამრობითი სქესის მოსახლეობის 12%-ს შეადგენდნენ, 1831 წლის ოსმალეთის აღწერის მიხედვით). 1974 წლის მოვლენების შემდეგ, რომლებმაც კუნძული ორად გაყო და რაც პროვოცირებული იყო პრეზიდენტ მაკარიოსის წინააღმდეგ ბერძნების მიერ მხარდაჭერილი სახელმწიფო გადატრიალებითა და ამის შედეგად თურქეთის მიერ კვიპროსის ჩრდილოეთის სამხედრო ოკუპაციით, ელია დე ფაქტო ჩრდილოეთი კვიპროსის თურქული რესპუბლიკის შემადგენლობაში შევიდა და მას „დოღანჯი“ ეწოდა. მისი ამჟამინდელი მოსახლეობა (1291 მაცხოვრებელი, 2006 წლის აღწერის მიხედვით) მხოლოდ კვიპროსელი თურქებისგან შედგება.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1488

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1488 ერთხმად მიიღეს 2003 წლის 26 ივნისს. გენერალური მდივნის, კოფი ანანის, მიერ გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის განშტოების დამკვირვებელთა ძალების შესახებ წარდგენილი ანგარიშის განხილვის შემდეგ, საბჭომ მისი მანდატი კიდევ ექვსი თვით, 2003 წლის 31 დეკემბრამდე გააგრძელა.

რეზოლუცია მოუწოდებდა დაინტერესებულ მხარეებს დაუყოვნებლივ შეესრულებინათ რეზოლუცია 338 (1973) და მოითხოვდა გენერალური მდივნისგან ამ პერიოდის დასრულების შემდეგ სიტუაციის შესახებ ანგარიშის წარდგენას.

გაეროს გენერალური მდივნის ანგარიშში, რომელიც გაეროს უშიშროების ძალების შესახებ წინა რეზოლუციას ეფუძნებოდა, ნათქვამი იყო, რომ ისრაელსა და სირიას შორის სიტუაცია ზოგადად მშვიდი რჩებოდა, თუმცა ახლო აღმოსავლეთში მთლიანობაში სიტუაცია სახიფათო დარჩებოდა მანამ, სანამ კონფლიქტი არ მოგვარდებოდა. მან ასევე აღნიშნა ორი ინციდენტი, სადაც ერთი სირიელი ჯარისკაცი დაიღუპა, ხოლო მეორე ტყვედ ჩავარდა. ჯარისკაცი შემდგომში -ის ჩარევის შედეგად გაათავისუფლეს.
ეპისკოპეიო

ეპისკოპიო — სოფელი კვიპროსში, ნიქოზიის რაიონში.

სოფლის მახლობლად მდებარეობს მოციქულ ანდრიასა და ყველა რუსი წმინდანის სახელობის ეკლესია, რომელიც ტრადიციულ რუსულ მართლმადიდებლურ სტილშია ნაგები. ტაძრის მშენებლობა 2015 წლის ოქტომბერში დაიწყო და საკმაოდ მოკლე ვადებში, 2016 წლის 7 ივლისს დასრულდა. მისი 5 გუმბათი, მათ შორის ცენტრალური, რომელიც 7 ტონას იწონის, სანქტ-პეტერბურგში დამზადდა და რუსი სპეციალისტების მიერ დამონტაჟდა. ეს ტაძარი პირველი და ერთადერთი რუსული ეკლესიაა კვიპროსში, რომელსაც მოოქროვილი გუმბათები აქვს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1512

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1512 ერთხმად მიიღეს 2003 წლის 27 ოქტომბერს. რუანდასთან დაკავშირებული 955 (1994), 1165 (1998), 1329 (2000), 1411 (2002), 1431 (2002) და 1503 (2003) რეზოლუციების გახსენების შემდეგ, საბჭომ რუანდის საერთაშორისო სისხლის სამართლის ტრიბუნალში ერთდროულად მომსახურე დროებითი მოსამართლეების რაოდენობა ოთხიდან ცხრამდე გაზარდა.

უშიშროების საბჭო დარწმუნებული იყო საერთაშორისო სასამართლოს დროებითი მოსამართლეების უფლებამოსილების გაზრდის აუცილებლობაში, რათა მათ შეძლებოდათ წინასწარი სასამართლო პროცესების წარმოება სხვა საქმეებშიც, საკუთარი სასამართლო პროცესების გარდა. გარდა ამისა, იზრდებოდა ერთდროულად დანიშნული დროებითი მოსამართლეების რაოდენობა, რათა უზრუნველყოფილიყო პირველი ინსტანციის სასამართლოში ყველა სასამართლო პროცესის დასრულება 2008 წლის ბოლომდე. გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის წესდების თავის შესაბამისად, საერთაშორისო სასამართლოს წესდებაში შესაბამისი ცვლილებები შევიდა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1515

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1515 ერთხმად მიიღეს 2003 წლის 19 ნოემბერს. ახლო აღმოსავლეთში არსებული ვითარების შესახებ ყველა წინა რეზოლუციის, განსაკუთრებით კი 242 (1967), 338 (1973), 1397 (2002) რეზოლუციებისა და მადრიდის პრინციპების გახსენების შემდეგ, საბჭომ მხარი დაუჭირა ახლო აღმოსავლეთის კვარტეტის მიერ ისრაელ-პალესტინის კონფლიქტის მოგვარების მცდელობისას შემოთავაზებულ მშვიდობის საგზაო რუკას. რუსეთის მიერ შემოთავაზებული რეზოლუცია ითვალისწინებდა პალესტინის სახელმწიფოს შექმნას 2005 წლისთვის ისრაელისთვის უსაფრთხოების გარანტიების სანაცვლოდ.

უშიშროების საბჭომ შეშფოთება გამოთქვა ახლო აღმოსავლეთში ძალადობის გაგრძელების გამო და კიდევ ერთხელ მოითხოვა საომარი მოქმედებების, ტერორიზმის, პროვოკაციის, წაქეზებისა და ნგრევის ყველა აქტის შეწყვეტა. იგი ითვალისწინებდა გადაწყვეტას, რომლის მიხედვითაც ისრაელი და პალესტინა იარსებებდნენ გვერდიგვერდ აღიარებული საზღვრების ფარგლებში და ისრაელ-ლიბანისა და ისრაელ-სირიის სიტუაციების გადაჭრის გზებს.

რეზოლუციაში, რომელიც მიესალმება საერთაშორისო დიპლომატიურ ძალისხმევას, ნათქვამია, რომ რეზოლუცია მოუწოდებს ყველა მხარეს, შეასრულონ საგზაო რუკით გათვალისწინებული ვალდებულებები და ითანამშრომლონ კვარტეტთან ორი სახელმწიფოს შექმნის მიზნით.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1922

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1922 მიღებულია ერთხმად 2010 წლის 12 მაისს. 1769 (2007), 1778 (2007), 1834 (2008), 1861 (2009) და 1913 (2010) რეზოლუციების გახსენების შემდგომ, უშიშროების საბჭომ აღნიშნა, რომ სუდანის დარფურის რეგიონში, ჩადსა და ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკაში შექმნილი ვითარება საფრთხეს უქმნიდა საერთაშორისო მშვიდობასა და უსაფრთხოებას. აქედან გამომდინარე, საბჭომ ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკასა და ჩადში გაეროს მისიის მანდატი კიდევ ორი კვირით, 2010 წლის 26 მაისამდე გაახანგრძლივა, მისიის მომავალთან დაკავშირებით შემდგომი მსჯელობის გამართვამდე.

ჩადის ხელისუფლებამ მოითხოვა გაეროს მისიის გაუქმება, რადგან ხსენებული მისია სრულად არ განთავსებულა, არ იცავდა მშვიდობიან მოსახლეობას და არ აშენებდა დაპირებულ ინფრასტრუქტურულ პროექტებს; შესაბამისად, ჩადის მთავრობამ აიღო პირველადი პასუხისმგებლობა სამოქალაქო პირების უსაფრთხოებაზე. გაეროს გენერალურმა მდივანმა პან გი მუნმა, შექმნილი ვითარების შესახებ მომზადებულ მოხსენებაში, წამოაყენა წინადადება გაეროს მისიის მანდატის კიდევ ერთი წლით გაგრძელების თაობაზე. პან გი მუნმა ხაზი გაუსვა მიმდინარე არასტაბილურ ვითარებას ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში, რომელიც ესაზღვრება ჩადსა და სუდანს, ასევე სუდანის დარფურის რეგიონიდან ლტოლვილთა დაცვის აუცილებლობას. ამგვარად, უშიშროების საბჭოს მხრიდან პან გი მუნის წინადადებების გაზიარების შემთხვევაში, შესაძლებელი გახდებოდა გაეროს სამხედრო კომპონენტის ეტაპობრივი გაყვანის დაწყება.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1520

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1520 ერთხმად მიიღეს 2003 წლის 22 დეკემბერს. გენერალური მდივნის, კოფი ანანის, მიერ გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის განშტოების დამკვირვებელთა ძალების შესახებ წარდგენილი ანგარიშის განხილვის შემდეგ, საბჭოს მანდატი კიდევ ექვსი თვით, 2004 წლის 30 ივნისამდე გახანგრძლივდა.

რეზოლუცია მოუწოდებდა დაინტერესებულ მხარეებს დაუყოვნებლივ შეესრულებინათ რეზოლუცია 338 (1973) და მოითხოვდა გენერალური მდივნისგან ამ პერიოდის დასრულების შემდეგ სიტუაციის შესახებ ანგარიშის წარდგენას.

გაეროს გენერალური მდივნის ანგარიშში, რომელიც -ის შესახებ წინა რეზოლუციას ეფუძნება, ნათქვამია, რომ ისრაელსა და სირიას შორის სიტუაცია ზოგადად მშვიდი დარჩა, თუმცა მთლიანობაში ახლო აღმოსავლეთში სიტუაცია სახიფათო დარჩებოდა მანამ, სანამ კონფლიქტი მოგვარდებოდა. მან ასევე განაცხადა, რომ რეგიონში დაძაბულობა იყო 2003 წლის 5 ოქტომბერს ისრაელის საჰაერო დარტყმის შემდეგ, რომელიც მან დაგმო.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1909

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1909 მიღებულია ერთხმად 2010 წლის 21 იანვარს. 1740 (2007), 1769 (2008), 1825 (2008), 1864 (2009) და 1879 (2008) რეზოლუციების გახსენების შემდგომ, უშიშროების საბჭომ ნეპალის თხოვნით გაახანგრძლივა გაეროს ნეპალის მისიის მანდატი 2010 წლის 15 მაისამდე. საბჭომ მიიღო გადაწყვეტილება ხსენებულ თარიღში მისიის დასრულების შესახებ და დამატებით მოითხოვა გაეროს ნეპალის მისიის მხრიდან დარჩენილი პასუხისმგებლობების გადაბარება, მათ შორის იარაღისა და შეიარაღებული პერსონალის მონიტორინგი.

უშიშროების საბჭო მიესალმა ნეპალში მიმდინარე სამშვიდობო პროცესს და მოუწოდა ნეპალის მთავრობასა და ნეპალის გაერთიანებულ კომუნისტურ პარტიას (მაოისტებს) მაოისტური არმიის პერსონალის ინტეგრაციისა და რეაბილიტაციის განხორციელებისკენ, ასევე 15 მაისის მისიის დასრულების თარიღისთვის. რეზოლუციამ დამატებით მოითხოვა ყველა მხრისგან სამშვიდობო პროცესის წინ წაწევა და გაეროს მისიის დარჩენილი ამოცანების შესრულების ხელშეწყობა.

გაეროს ნეპალის მისია ნეპალში 2007 წლიდან ფუნქციონირებდა, თუმცა 1909 რეზოლუციის მიღების პერიოდში, გენერალურმა მდივანმა პან გი მუნმა გააჟღერა გაფრთხილება სამშვიდობო პროცესის საფრთხეში ყოფნის შესახებ, ნეპალის პოლიტიკურ პარტიებს შორის არსებული უნდობლობის გამო.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1628

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1628 ერთხმად მიიღეს 2005 წლის 30 სექტემბერს, მას შემდეგ, რაც საბჭომ გაიხსენა ყველა წინა რეზოლუცია კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში არსებული ვითარების შესახებ, მათ შორის რეზოლუციები 1565 (2004), 1592 (2005), 1596 (2005) და 1621 (2005), გააგრძელა კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში გაეროს მისიის მანდატი ერთი თვის ვადით.

საბჭომ კვლავ დაადასტურა თავისი მხარდაჭერა კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის სუვერენიტეტის, ტერიტორიული მთლიანობისა და დამოუკიდებლობის მიმართ და -ის მანდატი 2005 წლის 31 ოქტომბრამდე გააგრძელა. რეზოლუცია არსებითად ტექნიკური ხასიათის იყო, რათა საბჭოს მეტი დრო ჰქონოდა გენერალური მდივნის, კოფი ანანის მიერ შემოთავაზებული მისიის ერთწლიანი გაგრძელების საკითხის განსახილველად.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1629

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1629 ერთხმად მიიღეს 2005 წლის 30 სექტემბერს, ყოფილი იუგოსლავიის საერთაშორისო სისხლის სამართლის ტრიბუნალის წესდების განხილვის შემდეგ, საბჭომ გადაწყვიტა, რომ მოსამართლე კრისტინ ვან დენ ვინგარტს შეეძლო მონაწილეობა მიეღო მილე მრკშიჩის საქმეში, ტრიბუნალის მუდმივ მოსამართლედ მისი არჩეული ვადის დაწყებამდე.

ვინგარტის უფლებამოსილების ვადა 2005 წლის 17 ნოემბერს უნდა დაწყებულიყო, ხოლო მრკშიჩის საქმის განხილვა 2005 წლის 3 ოქტომბერს იწყებოდა.
ანაგეია

ანაგეია — სოფელი კვიპროსში, ნიქოზიის რაიონში. მდებარეობს დედაქალაქ ნიქოზიიდან სამხრეთით დაახლოებით 15 კმ-ში, სოფელ პანო დეფტერას სამხრეთით და სოფელ ერგატესის ჩრდილოეთით. სოფლის აღმოსავლეთ მხარეს მიედინება მდინარე პედიეოსი და ქმნის მუნიციპალურ საზღვარს მასსა და მეზობელ თემებს — პანო დეფტერასა და ფსიმოლოფუს შორის.

სოფლის სახელწოდება მომდინარეობს ძველი ბერძნული სიტყვებიდან „“ (ზედა) და „“ (გზა). ეს სახელი უკავშირდება ისტორიულ მცირე გზას, რომელიც სოფლისკენ მიემართება და უხვევს იმ მთავარი მაგისტრალიდან, რომელიც ნიქოზიას პიტსილიას მთიან რეგიონთან აკავშირებს.

სოფელში არის ორი ბერძნული მართლმადიდებლური ეკლესია — უფრო ძველი აღმოსავლეთით, სადაც ასევე მდებარეობს სოფლის სასაფლაო, და უფრო დიდი თანამედროვე ეკლესია დასავლეთით, რომელიც აშენდა ტევადობის გასაზრდელად; ორივე მათგანი ეძღვნება თემის ორ მფარველ წმინდანს, ნომონასსა და ვიხიანოსს. ძველი ეკლესია მიეძღვნა წმინდა ნომონს, რადგან იქვე ახლოს იყო გამოქვაბული, რომელშიც, როგორც ამბობენ, ამ რეგიონში მოგზაურობის დროს ისვენებდა წმინდანი.

ზოგიერთი ღირსშესანიშნავი ადგილი მოიცავს წმინდანთა, ნომონოსისა და ვიხიანოსის ძველი ქვის ეკლესიას, ძველ უბნებს (ხასიათდება ტრადიციულად ნაგებ ალიზისა და ჩალის სახლებს შორის ვიწრო ქუჩებით) და თემის პარკს, რომელიც მდებარეობს ბორცვის მწვერვალზე, საიდანაც იშლება სოფლისა და მიმდებარე ტერიტორიების პანორამული ხედი.