iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
თოკის კოშკი

თოკის კოშკი — ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლი. მდებარეობს სამცხე-ჯავახეთში, ასპინძის მუნიციპალიტეტში, სოფელ თოკაში. ასპინძიდან დაშორებულია 10 კილომეტრით. ზღვის დონიდან 1656 მეტრის სიმაღლეზე.

ისტორია
ერთ-ერთი გამორჩეული გვიან შუა საუკუნეების კულტურული ძეგლი. ასევე ცნობილია აბაშიძეების კოშკის სახელით. წარმოადგენს ოთხკუთხა კოშკს. მისი ზომებია: გარედან – 20 მეტრი × 12 მეტრი შიგნიდან – 14 მეტრი × 6 მეტრი. ნაგებია რეგულარულად ნაწყობი თლილი ქვით და კირის ხსნარით, კედლის სისქე 3 მეტრია. ადგილობრივთა გადმოცემით, აქ ბეგს უცხოვრია, გვარად აბაშიძეს.

მისი სახელწოდება განაპირობა კანიონიდან ციცაბო აღმართზე მიმავალმა დაკლაკნილმა ბილიკმა. სამხრეთ საქართველოში სიტყვა თოკი, ბაწარი, ბილიკების სახელებად გვხვდება. "გურჯისტანის ვილაიეთის დიდი დავთრის" მიხედვით, 1595 წელს სოფელი, ხერთვისის ლივაში, ტყიანი ჯავახეთის რაიონში შედიოდა.

თოკის კოშკი 2006 წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია.
რაბათის უბანი

რაბათის უბანი — გამორჩეული ისტორიული უბანი, სამცხე-ჯავახეთში, ახალციხის მუნიციპალიტეტში. ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლი.

ისტორია
ადგილი სადაც ქართველები, სომხები, ბერძნები, პოლონელები, უკრაინელები, რუსები და ებრაელები ერთად ცხოვრობდნენ. 1990 წელს საქართველოში დაწყებული არეულობის გამო, დიდმა ნაწილმა ქვეყანა დატოვა. ახალციხეში დარჩენილი ებრალების ორი ოჯახი სინაგოგას ტურისტების მიერ გაღებული შემოწირულობით ინახავს. გასულ წელს ახლციხის ციხეს 75 314 უცხოელი ტურისტი ესტუმრა. მათ შორის, ყველაზე მეტი ტურისტი პოლონეთიდან, ისრაელიდან, რუსეთიდან და სომხეთიდან იყო. რაბათი ერთადერთი უბანია, სადაც კათოლიკეების, მართლმადიდებლების, მაჰმადიანების, ებრაელებისა და სომხების სალოცავებია გაშენებული.

ახალციხის ისტორიულ უბანში, რაბათში ერთმანეთის გვერდით დგას წმ. მარინეს სახელობის მართლმადიდებლური ტაძარი, იოანე ნათლისმცემლის სახელობის კათოლიკური ეკლესია, სინაგოგა და სომხური სამოციქულო ეკლესია.

ახალციხეში უმნიშვნელოვანეს ისტორიულ-კულტურულ ძეგლს წარმოადგენს ციხესიმაგრე რაბათი რომელიც შვიდ ჰექტარზეა გაშლილი, სადაც ქართული, თურქული და რუსული არქიტექტურის ნიმუშები გვხვდება, მნახველს რამდენიმე საათი სჭირდება, რომ მთელი კომპლექსი საგულდაგულოდ დაათვალიეროს. არქიტექტორთა და რესტარვატორთა ჩანაფიქრით, რაბათის ციხე-ქალაქი პირობითად ორ ნაწილად დაიყო. ისტორიული ნაწილი შედარებით მაღლა მდებარეობს, სადაც ეროვნული მნიშვნელობის ძეგლების რესტარვაცია-რეაბილიტაცია განხორციელდა. კომპლექსის მეორე ნაწილში თანამედროვე დაწესებულებებია, მაგ., ტურისტული საინფორმაციო ცენტრი, რესტორანი, კაფე, სუვენირებისა და ტანსაცმლის მაღაზიები, მუზეუმი, ოთახი, სადაც ტურისტებმა შეიძლება იხილონ ქალაქ ახალციხის მაკეტი, ქორწინების სახლი, თურქული აბანოები, ამფითეატრი, ღვინის მარანი, სადაც შეიძლება ქართული ღვინოს დაგემოვნება და ყიდვა, აქ წარმოდგენილია 24-ზე მეტი ქართული ღვინის ბრენდი. იმ ტურისტებისათვის, ვისაც ძვირფასეულობა აინტერესებს, გახსნილია საიუველირო მაღაზია ქართული ეროვნული ნაკეთობებით. რაბათის მთელ ტერიტორიას გარს არტყია ტრადიციული ოთხი კოშკი, რომელზედაც შეიძლება ასვლა შიდა კიბეებით და იშლება ფანტასტიკური ხედი. რაბათი მნახველის ყურადღებას იპყრობს დარბაზული ტიპის ძველი შენობებით.

ახალციხის ისტორია საუკუნიდან, სწორედ რაბათიდან იწყება.

რაბათის ციხის ტერიტორიაზე განთავსებული იყო ჰოსპიტალი, რომლის ტერიტორიაზე ახლა ამფითეატრი, მუზეუმი, რესტორნები, კაფეები, კარიბჭიდან ხელმარცხნივ კი, მარანი გაკეთდა.

რაბათის უბანი 2006 წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია.
ადიშის მთავარანგელოზის ეკლესია (ზაგრალის უბანი)

ადიშის მთავარანგელოზის ეკლესია (თარინგზელ) — სოფელ ადიშში ზაგრალის უბანში, სვანეთში, მესტიის მუნიციპალიტეტში, მდინარე ენგურის შენაკადის — ადიშჭალის მარჯვენა ნაპირზე, ზღვის დონიდან 2040 მეტრის სიმაღლეზე მდებარეობს.

ისტორია
ადიში მდიდარია ისტორიული ძეგლებით. სოფელში კედლის მხატვრობით შემკული ოთხი ეკლესიაა: მაცხოვრის ეკლესია (– საუკუნეები), წმინდა გიორგის (სვანურად - ჯგრაგ) ორი ეკლესია ( - საუკუნეები) და მთავარანგელოზის ეკლესია ( საუკუნე). ეკლესიები დარბაზული ტიპისაა და განვითარებული შუა საუკუნეების ხანას განეკუთვნება.

ადიშში იყო დაცული ძველი ქართული ენისა და მწერლობის უმნიშვნელოვანესი ძეგლი, 897 წელს კლარჯეთში, შატბერდის ლავრაში გადაწერილი ოთხთავი. აქედან წარმოდგება მისი სახელწოდებაც - ადიშის ოთხთავი. ოთხთავი ამჟამად სვანეთის ისტორიულ-ეთნოგრაფიულ მუზეუმში ინახება.

ადიშში ამჟამად 60-მდე ადამიანი ცხოვრობს. ადიში სვანეთის ერთ - ერთი უძველესი სოფელია. მასში შედიოდა სოფელი ზაგარიც, რომელიც 1811-2812 წლების ჟამიანობამ მოსპო.

მთავარანგელოზის ეკლესიის პრიმიტიული მხატვრობა ( საუკუნის) ყურადღებას იპყრობს ნახატის გამომსახველობით.

ადიშის მთავარანგელოზის ეკლესია 2006 წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია.
განძანის ნათლისმცემლის ეკლესია

განძანის ნათლისმცემლის ეკლესია — ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლი. მდებარეობს ნინოწმინდის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (განძანი, საღამო). მდებარეობს ჯავახეთის ზეგანზე, ფარავნის ტბის სამხრეთით, მდინარე ფარავნის ორივე ნაპირზე. ზღვის დონიდან 2020 მ. ნინოწმინდიდან დაშორებულია 22 კმ-ით.

სოფელი განძანი გამოირჩევა არქიტექტურული ძეგლების სიმრავლით, აქ ვხვდებით ქართული ხუროთმოძღვრების არაერთ უნიკალურ ნიმუშს, მათ შორის ერთ-ერთი გამორჩეულია საუკუნის იოანე ნათლისმცემლის ეკლესია.

განძანის ნათლისმცემლის ეკლესია 2006 წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია.
პანკისი

პანკისი — ისტორიულ-გეოგრაფიული მხარე აღმოსავლეთ საქართველოში. მოიცავდა ტერიტორიას ალაზნის ზემო დინების ხეობას ბახტრიონს ზემოთ.

გეოგრაფიული აღწერა
ვახუშტი ბაგრატიონის სიტყვებით:

დავით მუსხელიშვილის (1969) მიხედვით, მთის ათვისების მყარ მოწმობას წარმოადგენს გარკვეული ტიპის ციხესიმაგრეთა მშენებლობა, რომლის ტიპური მაგალითია პანკისის ციხესიმაგრე. ციხის გეოგრაფიული მდებარეობა ნათლად გვიჩვენებს მისი წარმოქმნისს ეკონომიკურ არსს. ერთის მხრივ ის გაბატონებულია ველზე, მეორეს მხრივ, დგას მთისა და ბარის დამაკავშირებელ მთავარ მაგისტრალზე, რითაც ახორციელებს კონტროლს ამ გზაზე. განვითარებული ფეოდალიზმის პერიოდში ამ ფაქტორებს დიდი მნიშვნელობა არ ჰქონდა, რის გამოც პანკისი „კახეთის საერისთავოს“ ცენტრად ჩანს (1980/88). ამასთან „მატიანე ქართლისა“ მხოლოდ პანკისის საერისთავოში იცნობს. დავით მუსხელიშვილის(1969/157) მიხედვით, ვახუშტი ბაგრატიონს სწორედ ჰქონდა წარმოდგენილი პანკისის საერისთავოს საზღვრები. აღსანიშნავია, რომ ყოველი ადმინისტრაციული ერთეულის საზღვარი ძველი პერიოდიდანვე მკაცრად განსაზღვრულ წესს ემყარებოდა და იგი უმთავრესად ბუნებრივ მიჯნებზე გადიოდა. ასევეა კახეთის სამეფოს ყველა ერთეულის და, მათ შორის, პანკისის საზღვარიც გატარებული.

პანკისის საერისთავო ძველად კახეთის სამთავროს ერთ-ერთი ადმინისტრაციული ერთეული იყო, რომელიც მოიცავდა პანკისის ხეობას, ალვანის ველსა და თუშეთს. ცენტი პანკისის ციხე იყო. მოგვიანებით იგი კახეთის სამეფოში შედიოდა. ახლანდელი დაყოფით იგი ახმეტის მუნიციპალიტეტში შედის.

პანკისის რეგიონს თითქმის შუაზე ჰყოფს მდინარე ალაზნის სათავეები. იგი სწორედ ამ ნაწილში ქოჩარის ქედით ორ ნაწილად იყოფა, რომლებიც მდინარეებს წიფლოვანისწყალსა და სამყურისწყალს ეკუთვნის. მათი შეერთების შედეგად წარმოიშობა ალაზანი. იგივე ვახუშტი წერს:

ეს ციხე ხორაჯოს სახელით დატანილია 1930 წლის რუკაზე. ამ ციხის ნანგრევები დღემდე შემორჩენილია მდინარე ალაზნის სათავეებში, ხადორს ზემოთ, მახვილოსხევზე. სწორედ აქედან მოყოლებული ალაზნის ხეობისათვის დამახასიათებელია ფართო, მოვაკებული, დატერასებული ფსკერი. პანკისის ტერიტორიაზე ალაზანს ერთვის მისი ყველაზე დიდი მარჯვენა შენაკადი ილტო, რომელიც პანკისის ტერიტორიაზე გაედინება. ვახუშტი ბაგრატიონი წერს:

აქ, ლაპარაკია მდინარე ილტოზე. სხვა ადგილას წერს:

ამდენად, უტოსხევი იგივე ილტოა.

მოსახლეობა
პანკისის ხეობაში ვახუშტი ბაგრატიონი ასახელებს 19 დასახლებულ პუნქტს. ზუსტად იმავე თანმიმდევრობით აქვს ჩამოთვლილი ისინი იოანე ბაგრატიონსაც, ოღონდ ორი სოფელი ბაწარას წინ არის ჩამატებული. 1930 წლის რუკაზე და ადმინისტრაციულ-ტერიტორიულ დაყოფაში ამ დასახლებული პუნქტების ნახევარიც არ შემორჩენილა.
გომარეთის წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია

გომარეთის წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია — ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლი, დმანისის მუნიციპალიტეტის სოფელ გომარეთში, ისტორიულ ქვემო ქართლში.

ისტორია
გომარეთი შედიოდა ისტორიულ ზურტაკეტში საუკუნის პირველ ნახევარში, მას მართავდნენ და ფლობდნენ კლდეკარის ერისთავები.

სოფელ გომარეთის მიმდებარე ტერიტორიაზე, სახნავ-სავარგულებში შემორჩენილია დაზიანებული ქვაჯვარა, რომელიც, სავარაუდოდ, ადრე შუა საუკუნეებში უნდა იყოს დადგმული.

სოფელი გამორჩეულია ხუროთმოძღვრული ძეგლებით. ერთ-ერთ უნიკალურ ძეგლს წარმოადგენს საუკუნის წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია.

გომარეთის წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია 2006 წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია.
ოქრუაშვილების ხიდი

ოქრუაშვილების ხიდი — გვიანი შუა საუკუნეების ძეგლი საქართველოში, აჭარაში, ხულოს მუნიციპალიტეტის სოფელ ოქრუაშვილებში. ხიდი არის მცირე ზომის და გადებულია აჭარისწყლის ერთ-ერთ შენაკადზე.

ხიდს, 2006 წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად, მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია.
ალაგირი

ალაგირი — ქალაქი რუსეთში, ჩრდილოეთ ოსეთის ცენტრალურ ნაწილში, ალაგირის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. 20 013 მცხოვრები (2019). მდებარეობს მდინარე არდონზე (თერგის მარცხენა შენაკადი), ალაგირის ხეობიდან მისი გამოსვლის ადგილზე, ჩრდილოეთ ოსეთის ვაკეზე. რკინიგზის სადგური. ოსეთის სამხედრო გზის საწყისი პუნქტი. წარმოიშვა საუკუნის შუა ხანებში, როგორც გამაგრებული დასახლება ფერადი ლითონების გამოდნობის ქარხანასთან (მოქმედებდა 1853–1897 წლებში), ძველი ვერცხლ-ტყვიის საბადოსთან ახლოს, ალაგირის ხეობის შესასვლელთან. 1938 წლიდან ქალაქის სტატუსი გააჩნია. აღსანიშნავია არქიტექტურული ძეგლები: ალაგირის ცენტრში — დაბალი ციხის კედლები კოშკებითა და სათოფურებით, ტაძარი რუსულ-ბიზანტიურ სტილში (1850–1853, მხატვარ გ. გ. გაგარინის პროექტი; იტერიერის მოხატულობა კ. ლ. ხეთაგუროვისა, 1888–1889). ქალაქში მდებარეობს მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი, ალაგირის წინაღობებისა და ხის დასამუშავებელი ქარხნები, კვების მრეწველობის საწარმო. ქალაქის სიახლოვეს, მდინარე ტამისკდონის ხეობაში არის ბალნეოლოგიური კურორტი ტამისკი გოგირდწყალბადოვანი წყლებით
ალაპაევსკი

ალაპაევსკი — ქალაქი რუსეთში, სვერდლოვსკის ოლქის ცენტრალურ ნაწილში, ალაპაევსკის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. 37 526 მცხოვრები (2018). მდებარეობს შუა ურალის აღმოსავლეთ კალთაზე, მდინარე ნეივაზე (ობის აუზი), აქ უერთდება მას ალაპაიხა. აეროპორტი. სარკინიგზო კვანძი. ქალაქი წარმოიშვა სოფელ ალაპაიხას (ცნობილი 1639 წლიდან) ადგილზე ალაპაევსკის რკინასაკეთებელი ქარხნის მშენებლობასთან დაკავშირებით (1702–1704). 1781–1796 წლებში იყო პერმის სამეფისნაცვლოს სამაზრო ქალაქი, 1796 წლიდან — პერმის გუბერნიის ვერხოტურიეს მაზრის შტატგარეშე ქალაქი, 1781–1907 წლებში — ალაპაევსკის სამთო ოკრუგის ცენტრი. 1934 წლიდან — რსფსრ სვერდლოვსკის ოლქის სარაიონო ცენტრი. 1918 წლის 20 მაისიდან ალაპაევსკში იმყოფებოდნენ რომანოვების დინასტიის დაპატიმრებული წევრები: დიდი მთავრები კონსტანტინე, იოანე და იგორ კონსტანტინეს ძეები, სერგეი მიხეილის ძე, დიდი მთავრის ცოლი ელიზავეტა ფიოდორის ასული, მთავარი ვ. პ. პალეი. 17–18 ივლისის ღამეს ისინი სადგურ მეჟნაიას ძველ შახტაში ჩაყარეს, ალაპაევსკთან ახლოს.

არქიტექტურული ძეგლები: წმინდა სამების ტაძარი (1702), ალაპაევსკის სამთო ოკრუგის მთავარი კანტორის შენობა (1837), პ. ი. ჩაიკოვსკის მეორე სახლ-მუზეუმი (ალაპაევსკში ბავშვობის წლები გაატარა, მამამისი 1849–1852 წლებში იყო მეტალურგიული ქარხნის მმართველი); ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი. ქალაქიდან 12 კმ-ში — ხის ხუროთმოძღვრების მუზეუმ-ნაკრძალი ღია ცის ქვეშ. ქალაქი არის რკინა-მადნის რაიონისა და შავი მეტალურგიის ერთ-ერთი უძველესი მთავარი ცენტრი ურალზე (პირველი ქარხანა 1704 წელს დაარსდა).

ალაპაევსკში მოქმედებს მეტალურგიული კომბინატი, „ალავაევსკი სტანკოზავოდ“ (ალაპაევსკის ჩარხის ქარხანა), „ფანკომ“ (ხის დამუშავება), რძის, ხორცის კომბინატები. საბჭოთა პერიოდში მუშაობდა მანქანათსაშენი ქარხანა. ქალაქში მდებარეობს ინდუსტრიული ტექნიკუმი, სამედიცინო სასწავლებელი და სხვ.
ლევან კობერიძე

ლევან კობერიძე (დ. 28 მაისი, 1972, თბილისი) — ქართველი ექიმი და პოლიტიკოსი. საქართველოს პარლამენტის წევრი 2016-2020 წლებში.

ბიოგრაფია
დაიბადა 1972 წლის 28 მაისს, თბილისში. 1996 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტი. 2006-2007 წლებში სწავლობდა სტოკჰოლმის ეკონომიკის სკოლის ბიზნეს-ადმინისტრირებასა და სტრატეგიულ მარკეტინგს. 1999-2003 წლებში გაიარა სააგენტოებსა და უნივერსიტეტებში გაიარა მარკეტინგისა და კომუნიკაციების სპეციალური პროგრამები. 1996-1998 წლებში იყო სარეკლამო კომპანია „აუდიენციის“ კომერციული დირექტორი და სარეკლამო დეპარტამენტის უფროსი. 1998-2000 წლებში — კომპანია „ალიანს კავკასიის“ მარკეტინგის მენეჯერი. 2000-2007 წლებში — კომპანია „/პენო რიკარის ჯგუფის“ ბრენდმენეჯერი და გაყიდვების დირექტორი. 2011-2016 წლებში იყო შპს „.“-ს დირექტორი. ტელეგადაცემის „რა? სად? როდის?“ ქართული კლუბის ერთ-ერთი დამფუძნებელი.

2016-2020 წლებში იყო საქართველოს მე-9 მოწვევის პარლამენტის წევრი (თბილისის გლდანის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“. იყო ფრაქცია „ქართული ოცნების“ წევრი (18 ნოემბერი, 2016 — 6 მაისი, 2019). 2019 წლის 1 მაისს დატოვა პარტია ქართული ოცნება და საპარლამენტო საქმიანობა დამოუკიდებელი დეპუტატის სახით განაგრძო. 2019 წლის 2 დეკემბრიდან გაერთიანებული იყო ფრაქციაში „დამოუკიდებელი დეპუტატები“. 2020 წლის 11 აგვისტოდან — „ლელოს“ წევრი. 2020 წლის საპარლამენტო არჩევნებზე კობერიძე „ლელო საქართველოსთვის“ სახელით კენჭს იყრიდა ვაკეში, თუმცა დამარცხდა. 2021 წლის 8 თებერვალს „ლელო“ დატოვა, მიზეზად რუსთავი 2-ის ეთერში აზრთა სხვადასხვაობა დაასახელა.
ალექსანდროვსკი (პერმის მხარე)

ალექსანდროვსკი — ქალაქი რუსეთში, პერმის მხარის აღმოსავლეთ ნაწილში, საქალაქო დასახლებისა და ალექსანდროვსკის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. 12 222 მცხოვრები (2019). მდებარეობს შუა ურალის დასავლეთ კალთაზე, მდინარე ლიტვაზე, რკინიგზის სადგურ კოპიდან 2 კმ-ში. დაარსდა 1835 წელს, როგორც დაბა მეტალურგიულ ქარხანასთან; 1951 წლიდან ქალაქის სტატუსი გააჩნია. ქალაქში მდებარეობს მანქანათსამშენებლო ქარხანა (სამთო-საშახტო მოწყობილობები, სახალხო მოხმარების საქონელი), განვითარებულია სამშენებლო მასალების წარმოება („პერმსტრომ“), ხე-ტყის დამზადება. 2005 წლიდან ფუნქციონირებს სპორტული კომპლექსი „იუპიტერი“, 2014 წელს გაიხსნა დახურული ყინულის კომპლექსი „ალექს-არენა“. მოქმედებს მანქანათსამშენებლო ტექნიკუმი.
ალექსანდროვსკ-სახალინსკი

ალექსანდროვსკ-სახალინსკი — ქალაქი რუსეთში, სახალინის ოლქში, ალექსანდროვსკ-სახალინსკის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. 9346 მცხოვრები (2019). მდებარეობს კუნძულ სახალინის აღმოსავლეთ ნაწილში, თათრის სრუტის სანაპიროზე, აღმოსავლეთ სახალინის მთების ძირში; რკინიგზის სადგურ ტიმოვსკოედან 60 კმ-ში, ზონალნოეს აეროპორტიდან 75 კმ-ში. მოქმედებს საავტომობილო გზა ალექნანდროვსკ-სახალინსკი—ხოლმსკი. მსხვილი პორტი (კუნძულზე უძველესი). წარმოიშვა 1862 წელს, როგორც დასახლება ალექსანდროვკა (სლობოდკა), რომელში 1881 წელს ალექსანდროვკის სამხედრო პოსტი დაარსდა. 1884 წელს გახდა სახალინის ადმინისტრაციული ცენტრი, კუნძულის უფროსის ადგილსამყოფელი (1894 წლიდან სამხედრო გუბერნატორისა). 1909 წლიდან სახალინის ოლქის ცენტრია. 1917 წელს გარდაიქმნა ქალაქ ალექსანდროვსკად. 1920–1925 წლებში დაკავებული იყო იაპონელი მებრძოლების მიერ. 1926 წლიდან თანამედროვე სახელს ატარებს, იყო შორეული აღმოსავლეთის მხარისა (1926–1932) და სახალინის ოლქის საოლქო ცენტრი (1932–1947).

აღსანიშნავია კულტურულ-ისტორიული ძეგლები: 15 მაისის სახელობის მოედანი (1925 წელს ჩრდილოეთ სახალინის იაპონელთაგან განთავისუფლების პატივსაცემად), ყოფილი ხაზინის შენობა (1880, დღეს ხელოვნების სახლი), ალექსანდროვსკ-სახალინსკთან ახლის, ჟონკიერის კონცხზე მდებარეობს შუქურის შენობა (1864); მუზეუმები: მხარეთმცოდნეობისა და ისტორიულ-ლიტერატურული მუზეუმი „ჩეხოვი და სახალინი“ (1890 წელს ალექსანდროვსკ-სახალინსკს ეწვია ა. პ. ჩეხოვი). ალექსანდროვსკ-სახალინსკი — სახალინის ქვანახშირის წარმოების ცენტრი, ქალაქთან ახლოს არის შახტა „მგაჩი“; ტყისა და თევზის მრეწველობის საწარმოები.

მოქმედებს სამთო ტექნიკუმი, სამედიცინო და პედაგოგიური სასწავლებელი, თეატრი.
ალექსეევკა (ბელგოროდის ოლქი)

ალექსეევკა — ქალაქი რუსეთში, ბელგოროდის ოლქის აღმოსავლეთ ნაწილში, ალექსეევკის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. 38 447 მცხოვრები (2017). მდებარეობს შუა რუსეთის მაღლობის სამხრეთ ნაწილში, მდინარე ტიხაია-სოსნაზე (დონის შენაკადი). რკინიგზის სადგური. საავტომობილო გზა ნოვი-ოსკოლი—როსოში. აეროპორტი. წარმოიშვა 1685 წელს, როგორც დაბა და სახელი ეწოდა პირველი მფლობელის — ალექსი ჩერკასკის მიხედვით. ცნობილია ზეთსახდელი წარმოებით (1829 წელს მზესუმზირის მარცვლებისაგან მიიღეს ზეთი; 1833 წელს გაიხსნა რუსეთში პირველი ზეთსადღვებელი ქარხანა). ქალაქში მდებარეობს ბელგოროდის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილიალი, ალექსეევკის ქიმიური მანქანათმშენებლობის ქარხანა, სამშენებლო მასალების მრეწველობის („მონოლითი“, ალექსეევკის სამშენებლო მასალების კომბინატი), ელექტრონული („დევიზ“), ხის გადასამუშავებელი და კვების (რძე-კონსერვების, ხორცფრინველკომბინატი, ზეთის, შაქრის ქარხნები და სხვ.) მრეწველობის საწარმოები. საბჭოთა პერიოდში მოქმედებდა სასოფლო-სამეურნეო ტექნიკუმი,
ლი ჯინ კი

ლი ჯინ კი (, დ. 14 დეკემბერი, 1989, კვანმიონი, კიონგიდო) — სამხრეთ კორეული ჯგუფის „“ ლიდერი. ცნობილი ფსევდონიმით ონიუ.

ქველმოქმედება
ონიუმ 1,44 ტონა ბრინჯი გაიღო, რათა დახმარებოდა ჩრდილოეთ კორეელ ბავშვებს. 2010 წლის 16 ოქტომბერს ის ეწვია ინჩჰონის საწყობს და ჩრდილოეთ კორეაში გაემგზავრა 22 ოქტომბერს. მან ასევე სამხრეთ კორეელი ბავშვებისთის 770 კილოგრამი ბრინჯი გაიღო.

სატელევიზიო შოუები
მზის შთამომავლები
ალდანი (ქალაქი)

ალდანი — ქალაქი რუსეთში, რესპუბლიკა სახას (იაკუტიის) სამხრეთ ნაწილში; ალდანის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. 20 595 მცხოვრები (2018). მდებარეობს ალდანის მთიანეთზე, რკინიგზის სადგურ ბერკაკიტიდან 290 კმ-ში, ამურო-იაკუტიის საავტომობილო გზაზე. წარმოიშვა 1923 წელს ოქროს საბადოს რაიონში, როგორც დაბა ნეზამეტნი. 1932 წელს მიენიჭა ქალაქის სტატუსი; 1939 წელს ეწოდა დღევანდელი სახელი. ქალაქში მდებარეობს ოქროს პირველაღმომჩენთა (ევენკი ოქროს მაძიებლის, მ. პ. ტარაბუკინისა და არტილერიის ხელმძღვანელის, ვ. პ. ბერტინის) ძეგლი, მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი.

ალდანი არის სამხრეთ იაკუტიის მთავარი სამთო-სამრეწველო ცენტრი (ოქროს და ქარსის მოპოვება). არის ხის გადამამუშავებელი („ალდანსკი დოკ“), კვების მრეწველობის („დემის“, „ალდანასჩიტა“) და სხვა საწარმოები; მანქანათსარემონტო ქარხანა; პოლიტექნიკუმი და სამედიცინო სასწავლებელი.
მზის შთამომავლები

მზის შთამომავლები — 2016 წლის სამხრეთ კორეული ტელესერიალი. მასში მონაწილეობას იღებდნენ სონ ჯუნ კი, სონგ ჰიე კიო, ჯინ გუ და სხვები. მისი ტრანსლირება ხდებოდა ტელეარხ 2-ზე 24 თებერვლიდან 14 აპრილის ჩათვლით ოთხშაბათსა და ხუთშაბათს 21:55 საათზე.

გადაღებები
მზის შთამომმვალები სხვა კორეული კსერიალებისგან განსხვავებით, იყო სრულად გადაღებული, დამონტაჟებული და ტრანსლირებისთვის გამზადებული. კორეულ ჯარში ორწლიანი სამსახურის შემდეგ, სონ ჯუნ კისთვის ეს როლი გახდა პირველი.

გადაღებები დაიწყო 2015 წლის 12 ივნისს სეულში. 28 სექტემბერს გადამღები ჯგუფი გაემგზავრა საბერძნეთში, სადაც გადაღებულ იქნა ბრძოლის ეპიზოდები. გადაღებები მიმდინარეობდა ზაკინფში, ლემნოსში და არაჰოვეში. გადაღებების დროს გავრცელდა ინფორმაცია, რომ სონ ჯუნ კიმ გადაღებებისას დაიზიანა ხელი და მარჯვენა მუხლი. სერიალის ბოლო დუბლი გადაიღეს 2015 წლის 30 დეკემბერს. მისი ბიუჯეტი შეადგენს ცამეტ მილიარდ კორეულ ვონს (დაახლოებით 10,8 მილიონი დოლარი).

როლებში
სონ ჯუნ კი — კაპიტანი იუ სი ჯინი
სონგ ჰიე კიო
ჯინ გუ
კიმ ჯი ვონი
ლი ჯინ კი

საუნდტრეკი
ითილი

ითილი — ხაზართა სახაკანოს დედაქალაქი - საუკუნეებში. მდებარეობდა ახლანდელ ასტრახანიის ზემოთ 15 კმ-ზე. ცხოვრობდნენ ხაზარები, თურქები, სლავები, ებრაელები. ქალაქში იყო ხაკანის სასახლე, ტაძრები, სასწავლებლები, აბანოები, ბაზრები. 965 წელს დაანგრია კიევის მთავარმა სვიატოსლავმა.

შუა საუკუნეებში ითილი აგრეთვე ეწოდებოდა მდ. ვოლგას.
ალეისკი

ალეისკი — ქალაქი რუსეთში, ალთაის მხარის ცენტრალურ ნაწილში, ალეისკის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. 28 972 მცხოვრები (2018). მდებარეობს ობისპირეთის პლატოს აღმოსავლეთ განაპირა მხარეს, მდინარე ალეიზე (ობის შენაკადი). მსხვილი სარკინიგზო კვანძი (სადგური ალეისკაია). დაარსდა 1913 წელს, როგორც დაბა მშენებარე თურქესტან-ციმბირის რკინიგზაზე არსებულ სადგურთან. 1926 წლიდან ქალაქის ტიპის დაბაა, 1939 წლიდან — ქალაქი. ალეისკში არის ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი. გადამამუშავებელი მრეწველობის ცენტრია (საფქვავ-ბურღულეულის, კარაქ-ყველსაკეთებელი, რძის, შაქრის მრეწველობა). მოქმედებს ავტოსარემონტო ქარხანა, სამკერვალო ფაბრიკა. საბჭოთა პერიოდში მუშაობდა ლითონგადასამუშავებელი ქარხანაც.
ინტელექტუალური საკუთრება

ინტელექტუალური საკუთრება — იმ უფლებათა ერთობლიობა, რომლებიც წარმოიშობიან შემოქმედებით საქმიანობასთან დაკავშირებით ლიტერატურის, ხელოვნების, მეცნიერებისა და საზოგადოებრივი წარმოების სფეროში. ინტელექტუალური საკუთრების ობიექტებია ლიტერატურისა და ხელოვნების ნაწარმოებები, ხელოვნების შემსრულებლობითი საქმიანობა, მაგნიტოფონური და გრამოფონური ჩანაწერი, რადიო და ტელეგადაცემა, მეცნიერული ნაშრომი და აღმოჩენა, გამოგონება, სამრეწველო ნიმუში, სასაქონლო ნიშანი, საფირმო დასახელება და ა. შ.

ინტელექტუალური საკუთრების თანამედროვე კონცეფცია ყალიბდებოდა ინგლისში - საუკუნეებში. ხოლო ტერმინი „ინტელექტუალური საკუთრება“ პირველად გამოიყენეს საუკუნეში. საუკუნიდან ის უკვე ჩვეულებრივი მოვლენა გახდა მსოფლიოს სამართლებრივი სისტემისთვის.

ინტელექტუალური საკუთრების კანონმდებლობის ძირითადი მიზანი არის წახალისება ინტელექტუალური საქონლის ფართე სპექტრის შესაქმნელად. ამის მისაღწევად კანონი ადამიანებს და ორგანიზაციებს მათ მიერ შექმნილ იმფორმაციასა და ინტელექტუალურ საქონელზე ანიჭებს უფლებას, როგორც წესი, დროის განსაზღვრული პერიოდით. ეს ინტელექტუალური საკუთრების შემქმნელებს აძლევს ეკონომიკურ სტიმულს.
ალზამაი

ალზამაი — ქალაქი რუსეთში, ირკუტსკის ოლქის დასავლეთ ნაწილში. 6040 მცხოვრები (2017). მდებარეობს აღმოსავლეთ საიანზე, მდინარე ტოპოროკზე. რკინიგზის სადგური ტრანსციმბირის მაგისტრალზე. დაარსდა როგორც დაბა, 1955 წლიდან ქალაქია. ალზამაიში არის ხის გადასამუშავებელი კომბინატი, ტყექიმიური საწარმოები, სარემონტო-მექანიკური ქარხანა და სხვ. რაიონში ადგილი აქვს ხე-ტყის დიდი რაოდენობით დამუშავებას.
იანგზტაუნი

იანგზტაუნი — ქალაქი აშშ-ის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში, ოჰაიოს შტატში. 66 982 მცხოვრები (2010). სარკინიგზო კვანძი. ქვეყნის შავი მეტალურგიის ცენტრი, იყენებს აპალაჩის აუზის ქვანახშირსა და ზემო ტბის რაიონის რკინის მადანს. განვითარებულია მანქანათსაშენი (ელექტროტექნიკა და სხვ.), ქიმიური, კერამიკული და კვების მრეწველობა.
ალმეტიევსკი

ალმეტიევსკი — ქალაქი რუსეთში, თათრეთის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში, ალმეტიევსკის რაიონის ცენტრი. 157 310 მცხოვრები (2019). მდებარეობს კამისპირეთში, მდინარე სტეპნოი-ზაიზე, რკინიგზის სადგურ ალმატიევსკაიადან 13 კმ-ში; საავტომობილო კვანძი. წარმოიშვა დაახლ. 1720 წელს, როგორც სოფელი ალმატიევო. 1953 წელს მიენიჭა ქალაქის სტატუსი.

არქიტექტურული ძეგლებიდან აღსანიშნავია მეჩეთი (1877), სავაჭრო დუქნები ( საუკუნის დასასრული — საუკუნის დასაწყისი). ქალაქში არის ი მ. გუბკინის სახელობის ნავთობსა და აირის აკადემია (1992 წლიდან), უნივერსიტეტი (1996), მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი (1993), სურათების გალერე (1985; თათრეთის სახვითი ხელოვნების მუზეუმის ფილიალი), თათრეთის სახელმწიფო დრამატული თეატრი (1944).

ალმეტიევსკი თათრეთის ნავთობის მოპოვების მსხვილი ცენტრია („ტატნეფტ“). განვითარებულია ბუნებრივი აირის მოპოვება და გადამუშავება, მანქანებისა და ნავთობის მოპოვების ხელსაწყოების წარმოება (ელექტროტუმბოების, მილების ქარხნები, ქარხანა „ნეფტემაშ“). არის სამშენებლო მასალების (ასფალტბეტონის, მსხვილპანელური სახლთმშენებლობისა და სხვ.), მსუბუქი და კვების მრეწველობის საწარმოები. ქალაქი ნავთობსადენ „დრუჟბას“, აგრეთვე ნიჟნი-ნოვგოროდის, პერმისა და სამარის მიმართულების სხვა ნავთობსადენების საწყისი პუნქტია.

ალმეტიევსკის მიდამოებში მდებარეობს ისტორიულ-რელიგიური მოღვაწის, რ. ფ. ფახრეტდინოვისა (1995) და მწერალ ფ. ქარიმის (1998) მუზეუმები.