კონტრრეფორმაცია

კონტრრეფორმაცია , ზოგჯერ კათოლიკურ აღორძინებასაც უწოდებენ, — კათოლიკური ძლიერებისა და განახლების პერიოდი, რომელიც დაიწყო პროტესტანტული რეფორმაციის საპასუხოდ — როგორც მის ალტერნატივად, ან ნაწილობრივ მსგავსი ინსტიტუციებიდან გამომდინარე — და სისტემურ ხასიათს განსაკუთრებით ტრიენტის საეკლესიო კრების დადგენილებებით იძენს.

როგორც პოლიტიკურ-ისტორიული პერიოდი, მის დასაწყისად ხშირად მიიჩნევენ ტრიენტის საეკლესიო კრებას (1545–1563), ხოლო დასასრულად — ევროპის რელიგიური ომების პოლიტიკური კონფლიქტების მილევად ეტაპს, 1648 წელს, თუმცა ეს დათარიღება სადავოა. თუმცა, როგორც თეოლოგიურ-ისტორიული აღწერა, ეს ტერმინი შეიძლება მოძველებულად ან ზედმეტად კონკრეტულადაც კი მიიჩნეოდეს. ამასთან, უფრო ფართო ტერმინი — კათოლიკური რეფორმაცია — მოიცავს ეკლესიის შიდა რეფორმებსა და მოძრაობებს იმ პერიოდშიც, რომელიც პროტესტანტობის აღმავლობასა და ტრიენტის საეკლესიო კრებას უშუალოდ უსწრებდა წინ, და ასევე იმ პროცესებს, რომლებიც მოგვიანებითაც გაგრძელდა.

ამ ძალისხმევამ წარმოშვა აპოლოგეტური და პოლემიკური დოკუმენტები, ხელი შეუწყო კორუფციის წინააღმდეგ მიმართულ ღონისძიებებს, სულიერ მოძრაობებს, ახალი რელიგიური ორდენების მხარდაჭერასა და ახალი ხელოვნებისა და მუსიკალური სტილების აყვავებას. ომებმა და დისკრიმინაციულმა კანონმდებლობამ რელიგიური დევნის მასშტაბური მიგრაციებიც გამოიწვია.

რეფორმებს შორის იყო სასულიერო სემინარიების დაარსება, რათა მღვდლები სათანადოდ მომზადებულიყვნენ სულიერი ცხოვრებისათვის და ეკლესიის ღვთისმეტყველებითი ტრადიციების გასაზიარებლად; მონაზვნური ცხოვრების რეფორმა — ორდენების დასაბრუნებლად საკუთარ სულიერ საფუძვლებთან; და ახალი სულიერი მოძრაობები, რომლებიც ყურადღებას ამახვილებდა მოწიწების პრაქტიკასა და ქრისტესთან პირად ურთიერთობაზე, მათ შორის — -სა და ფრანგული სულიერების სკოლის ტრადიციებზე.

ტერმინოლოგია
„კონტრრეფორმაცია“ წარმოადგენს გერმანული ტერმინის — — თარგმანს.

პროტესტანტი ისტორიკოსები ხშირად კათოლიკურ რეფორმას განიხილავდნენ როგორც „კონტრრეფორმაციის“ ნაწილისა და, ამავე დროს, როგორც რეფორმაციაზე პასუხის ერთ-ერთი ფორმის — განსაკუთრებით მაშინ, როცა აქცენტი კეთდებოდა პროტესტანტიზმისადმი რეაგირებასა და მის შეკავებაზე.

კათოლიკე ისტორიკოსები ხშირად ამახვილებენ ყურადღებას იმაზე, რომ ეს ცნებები ერთმანეთისგან განსხვავდება. ფრანგი ისტორიკოსი ანრი დანიელ-როპსი წერდა:

იტალიელი ისტორიკოსი მასიმო ფირპო „კათოლიკურ რეფორმას“ „კონტრრეფორმაციისგან“ პრობლემატიკის მიხედვით განასხვავებს. მისი აზრით, უფრო ზოგადი „კათოლიკური რეფორმა“ „სულიერ ზრუნვაზე , ეპისკოპოსთა რეზიდენციაზე, სამღვდელოების განახლებაზე, აგრეთვე ახალი რელიგიური ორდენების ქველმოქმედებით და საგანმანათლებლო როლებზე“ იყო კონცენტრირებული, მაშინ როცა სპეციფიკური „კონტრრეფორმაცია“ „მართმადიდებლობის დაცვაზე, განსხვავებული აზრის ჩახშობაზე და საეკლესიო ავტორიტეტის ხელახალ განმტკიცებაზე“ იდგა.

სხვა დაკავშირებული ტერმინები, რომლებიც შეიძლება შეგვხვდეს:

„პრეტრიენტული“ — ტრიენტის კრებამდე არსებული, ანუ , მდგომარეობა/ფორმა ტრიენტის კრებასთან (1545–1563) მიმართებით (მაგ.: „პრეტრიენტული მესა“)
„ტრიენტული“ — ტრიენტის კრებაზე (1545–1563) დაწყებული ან მის შედეგად ჩამოყალიბებული (მაგ.: „ტრიენტული მესა“)
„პოსტტრიენტული“ — ზოგჯერ „ტრიენტულის“ სინონიმად იხმარება; ალტერნატიულად კი აღნიშნავს ტრიენტის შემდგომ პერიოდს, როცა შესაძლოა წარმოიშვას განსხვავებული, მოგვიანო რეაქცია ან განვითარება (მაგ.: „პოსტტრიენტული მესა“)

 ათასწლეულის დასავლეთის ძირითადი რეფორმატორული მოძრაობები
შენიშვნა: ფერები მხოლოდ ვიზუალური ორიენტირისთვისაა.

თანამედროვე ისტორიოგრაფიული დებატები
თანამედროვე ისტორიოგრაფიაში „კონტრრეფორმაციის“ სახელდებისა და შინაარსის გარშემო დისკუსია კვლავ ცოცხალია, რადგან ტერმინი არა მხოლოდ პერიოდს აღნიშნავს, არამედ ინტერპრეტაციასაც მოითხოვს. როგორც ჯონ ო’მალი ხაზგასმით მიუთითებს, ამ თვალსაზრისით, „კონტრრეფორმაცია“ ხშირად აღიქმება როგორც პროტესტანტული გამოწვევის „საპასუხო“ რეაქცია, მაშინ როცა ეკლესიის შიგნით მიმდინარე რეფორმებისა და სულიერი განახლების მრავალმხრივ სურათს უკეთ გადმოსცემენ ისეთი ფორმულირებები, როგორებიცაა „კათოლიკური რეფორმა“, „კათოლიკური რეფორმაცია“ ან „კათოლიკური განახლება“.

ტერმინთა ცვლილება მხოლოდ ლექსიკური საკითხი არ არის: ის კვლევის ოპტიკას ცვლის. ერთი მიმართულება ცდილობდა, ერთმანეთისგან მკვეთრად გაემიჯნა ეკლესიის შიგნით არსებული „რეფორმა“ და პროტესტანტიზმის წინააღმდეგ მიმართული „კონტრრეფორმაციული“ პოლიტიკა; ამ მიდგომას ხშირად უკავშირებენ ჰუბერტ იედინის მიერ ჩამოყალიბებულ ხაზს, რომელმაც საუკუნის შუახანებში მნიშვნელოვნად იმოქმედა კათოლიკური ისტორიოგრაფიის ენაზე და სტრუქტურაზე. თუმცა მოგვიანებით გაჩნდა აზრი, რომ ასეთი დიქოტომია რეალობას სრულად ვერ ასახავს: ერთი და იგივე ინიციატივა — იქნება ეს სამღვდელოების დისციპლინის გამკაცრება, ახალი ორდენების (მაგალითად, იეზუიტების) გაძლიერება, თუ განათლებისა და მისიონერობის ახალი სტრატეგიები — ხშირად ერთდროულად ემსახურებოდა როგორც „შინაგან“ განახლებას, ისე კონფესიური საზღვრების გამყარებას.

ამ დისკუსიას დაემატა „კონფესიონალიზაციის“ ჩარჩოც, რომელიც პროცესს არა მხოლოდ თეოლოგიურ-ინსტიტუციურ, არამედ სოციალურ-პოლიტიკურ განზომილებებში განიხილავს: სახელმწიფოსა და ეკლესიის ურთიერთმოქმედება, დისციპლინის პოლიტიკა, იდენტობის ფორმირება, „საზოგადოებრივი წესრიგის“ ახალი მექანიზმები. ამ მიმართულებაში ყურადღება გადაიტანეს მიკროპრაქტიკებზეც — ქადაგებაზე, კატეხიზაციაზე, ლიტურგიულ სტანდარტიზაციაზე, ადგილობრივ რელიგიურ კულტურებზე — და შედეგად, „კონტრრეფორმაცია“ სულ უფრო მეტად აღიქმება როგორც ფართო კონფესიური ეპოქის ერთ-ერთი ფორმა, ვიდრე მხოლოდ „შეტევის/თავდაცვის“ სქემა.

თანამედროვე ავტორები ასევე ხაზს უსვამენ იმ გარემოებას, რომ ტერმინი „კონტრრეფორმაცია“ ხშირად ზედმეტად ევროპოცენტრულია: კათოლიკური განახლება მოიცავდა გლობალურ მისიონერობას, ახალ კულტურულ კონტაქტებსა და ცოდნის მიმოცვლის ქსელებს, რაც რთულად თავსდება მხოლოდ „პროტესტანტიზმის წინააღმდეგ“ ჩარჩოში. ამავე მიზეზით, ზოგიერთ კვლევაში უპირატესობას ანიჭებენ უფრო ფართო აღმნიშვნელებს, როგორიცაა „ადრეული ახალი ხანის კათოლიციზმი“ — ცნება, რომელიც ცდილობს, ერთად მოაქციოს რეფორმის, კონფესიური კონკურენციის, კულტურისა და ყოველდღიური რელიგიურობის მრავალშრიანი სინამდვილე.

საბოლოოდ, თავად ტერმინის პრაქტიკული გამოყენება ხშირად კომპრომისულია: ბევრ ენციკლოპედიურ და სახელმძღვანელო ტექსტში „კონტრრეფორმაცია“ აღწერს კათოლიკური ეკლესიის იმ მცდელობებს, რომლებიც ერთდროულად იყო მიმართული პროტესტანტული რეფორმაციის შედეგების წინააღმდეგ და შინაგანი განახლებისკენ. ამიტომაც, თანამედროვე სტანდარტად მიიჩნევა არა ერთი „სწორი“ სახელდების ფეტიშიზაცია, არამედ ტერმინთა ფუნქციური გამიჯვნა კონტექსტის მიხედვით: როდესაც საუბარია ტრიდენტული (ტრიდენტის კრება) დადგენილებებისა და ეკლესიური დისციპლინის ინსტიტუციურ ეფექტზე, გამართლებულია „კათოლიკური რეფორმის/განახლების“ ხაზის გამოკვეთა; ხოლო როდესაც კვლევა მიმართულია პროტესტანტული სივრცეების რე-კათოლიკიზაციასა და კონფესიურ კონკურენციაზე, „კონტრრეფორმაცია“ უფრო ზუსტ, თუმცა მაინც პირობით ინსტრუმენტად რჩება.