iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1930

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1930 მიღებულია 2010 წლის 15 ივნისს, კვიპროსში არსებული ვითარების შესახებ ყველა წინა რეზოლუციის, განსაკუთრებით 1251-ე (1999) რეზოლუციის დადასტურების შემდეგ. საბჭომ კუნძულზე დავის მოგვარების მიზნით მიმდინარე მოლაპარაკებების ფონზე, კიდევ ექვსი თვით, 2010 წლის 15 დეკემბრამდე გააგრძელა კვიპროსში გაეროს სამშვიდობო ძალების მანდატი.

რეზოლუცია, რომლის სპონსორები იყვნენ ჩინეთი, საფრანგეთი, რუსეთი, გაერთიანებული სამეფო და ამერიკის შეერთებული შტატები, მიღებულია 14 ხმით ერთის წინააღმდეგ, ეს ხმა კი თურქეთს ეკუთვნოდა. თურქეთის წარმომადგენელმა განაცხადა, რომ 1930-ე რეზოლუცია, ისევე როგორც უშიშროების საბჭოს ყველა წინა რეზოლუცია -ის მანდატის გაგრძელების შესახებ, ფორმულირებული იყო ისე, თითქოს კუნძულზე მხოლოდ ერთი მთავრობა არსებობდა. მოლაპარაკებები მიმდინარეობდა და კვლავ არსებობდა იმედი, რომ გამოსავალი 2010 წელს მოიძებნებოდა. საბჭო მიესალმა ნდობის აღდგენის ღონისძიებების განხორციელებას როგორც კვიპროსის, ისე ჩრდილოეთ კვიპროსის მხრიდან. მან წაახალისა „მწვანე ხაზის“ გასწვრივ დამატებითი გამშვები პუნქტების გახსნა.

საბჭო კვლავ დარჩა იმ რწმენაზე, რომ კვიპროსის დავის მყარი მოგვარება სასარგებლო იქნებოდა ყველა კვიპროსელისთვის, ხოლო ბუფერულ ზონაში მდგომარეობა გაუმჯობესდებოდა, თუ ორივე მხარე მიიღებდა გაეროს მიერ გამოყენებულ 1989 წლის მემორანდუმს (-). საბჭო მიესალმა: პროგრესს განაღმვით საქმიანობაში, უგზო-უკვლოდ დაკარგულ პირთა კომიტეტის ძალისხმევას; ლიზა ბატენჰეიმის დანიშვნას გენერალური მდივნის ახალ სპეციალურ წარმომადგენლად; და დაეთანხმა მოსაზრებას, რომ სამოქალაქო საზოგადოების ჯგუფების აქტიური მონაწილეობა და ორთემური კონტაქტები გადამწყვეტი იყო პოლიტიკური პროცესისთვის.

ქმედებები
რეზოლუცია მიესალმა მოლაპარაკებების მიმდინარეობას და ახლო მომავალში შეთანხმების მიღწევის პერსპექტივას. ამასთან დაკავშირებით, მან მოუწოდა გაეროს მხარდაჭერილი მოლაპარაკებების სრულად გამოყენებისა და ნდობის აღდგენის სხვა ღონისძიებების გატარებისკენ, როგორც ეს მითითებული იყო გენერალური მდივნის ანგარიშში. გარდა ამისა, ორივე მხარეს მოუწოდეს მონაწილეობა მიეღოთ კონსულტაციებში ბუფერული ზონის დემარკაციისა და 1989 წლის მემორანდუმის შესახებ. მოლაპარაკებები 2008 წელს დაიწყო და მიზნად ისახავდა ორთემური, ორზონიანი ფედერაციის ჩამოყალიბებას პოლიტიკური თანასწორობის პრინციპით.

კვიპროსელ თურქთა მხარეს მოუწოდეს, აღედგინათ სტრავილიაში ის სამხედრო სტატუსი, რომელიც 2000 წლის 30 ივნისამდე არსებობდა. და ბოლოს, გენერალურ მდივანს, ბან კი-მუნს, მოეთხოვა 2010 წლის 1 დეკემბრისთვის წარედგინა ანგარიში წინამდებარე რეზოლუციის შესრულების შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1147

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1147, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 1998 წლის 13 იანვარს, ხორვატიასთან დაკავშირებული წინა რეზოლუციების — 779 (1992), 981 (1995), 1025 (1995), 1038 (1996), 1066 (1996), 1093 (1997) და 1119 (1997) — გახსენების შემდეგ, საბჭომ უფლებამოსილება მიანიჭა გაეროს დამკვირვებელთა მისიას პრევლაკაში , გაეგრძელებინა დემილიტარიზაციის მონიტორინგი ხორვატიის პრევლაკის ნახევარკუნძულის ტერიტორიაზე 1998 წლის 15 ივლისამდე.
საბჭომ მიესალმა იმ ფაქტს, რომ ხორვატიამ და იუგოსლავიის ფედერაციულმა რესპუბლიკამ (სერბეთი და მონტენეგრო) მიაღწიეს პროგრესს გაეროს სამხედრო დამკვირვებლების მიერ 1996 წლის მაისში შეთავაზებული პრაქტიკული წინადადებების განხორციელებაში, რათა შემცირებულიყო დაძაბულობა და გაუმჯობესებულიყო უსაფრთხოება რეგიონში, ასევე პრევლაკის დავის მოგვარების მიმართულებით. გამოითქვა შეშფოთება დემილიტარიზაციის რეჟიმის ხანგრძლივი დარღვევების გამო, თუმცა აღინიშნა, რომ ასეთი შემთხვევები შემცირდა. გაეროს სამხედრო დამკვირვებლების ყოფნა კვლავ არსებითად მიიჩნეოდა მოლაპარაკებების პროცესისთვის.

მხარეებს მოუწოდეს სრულად განეხორციელებინათ შეთანხმება ურთიერთობების ნორმალიზების შესახებ, თავი შეეკავებინათ ძალადობისგან და უზრუნველეყოთ გაეროს დამკვირვებლებისთვის გადაადგილების თავისუფლება. გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს, დაევალა საბჭოსთვის 1998 წლის 5 ივლისამდე წარედგინა ანგარიში არსებული მდგომარეობის შესახებ, მათ შორის ორ ქვეყანას შორის დავის მშვიდობიანი გადაწყვეტისკენ მიღწეული პროგრესის შესახებ. საბოლოოდ, სტაბილიზაციის ძალებს, რომლებიც უფლებამოსილნი იყვნენ რეზოლუციით 1088 (1996), დაევალათ -თან თანამშრომლობა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 988

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 988 მიიღეს 1995 წლის 21 აპრილს, მას შემდეგ, რაც ხელახლა დაადასტურეს ყველა რეზოლუცია ყოფილი იუგოსლავიის ვითარების შესახებ, კერძოდ რეზოლუციები 943 (1994) და 970 (1995), საბჭომ მხედველობაში მიიღო იუგოსლავიის ფედერაციული რესპუბლიკის (სერბეთი და ჩერნოგორია) მიერ გატარებული ზომები ბოსნია და ჰერცეგოვინასთან საზღვრის ჩაკეტვის გასაგრძელებლად და, შესაბამისად, სერბეთისა და ჩერნოგორიის წინააღმდეგ დაწესებული სანქციების ნაწილობრივი შეჩერება კიდევ 75 დღით, 1995 წლის 5 ივლისამდე გაახანგრძლივა.

მიუხედავად იმისა, რომ ორ ქვეყანას შორის საზღვარი ჩაკეტილი რჩებოდა, საბჭომ აღნიშნა, რომ შესაძლოა ადგილი ჰქონდა ვერტმფრენების მიერ საზღვრის გადაკვეთის ფაქტებს, რასაც ყოფილი იუგოსლავიის საკითხებზე საერთაშორისო კონფერენციის მისია იძიებდა.

უშიშროების საბჭომ დაადასტურა, რომ 943-ე რეზოლუციით გათვალისწინებული ზომები შეჩერებული იქნებოდა 1995 წლის 5 ივლისამდე. საჰაერო ფრენის ან საზღვაო რეისის დაუყოვნებელი საჭიროებისთვის აუცილებელზე მეტი საწვავის გადაზიდვა აიკრძალა, გარდა იმ შემთხვევებისა, როდესაც არსებობდა 724-ე რეზოლუციით (1992) შექმნილი კომიტეტის ნებართვა. ყველა ქვეყანას მოუწოდეს, პატივი სცენ რეგიონის ქვეყნების სუვერენიტეტს, ტერიტორიულ მთლიანობასა და საერთაშორისო საზღვრებს. წევრ სახელმწიფოებს ასევე დაევალათ -ის მისიის გაძლიერება დამატებითი რესურსების გამოყოფის გზით. სერბეთსა და ჩერნოგორიას მოუწოდეს, ეთანამშრომლათ მისიასთან, მათ შორის ვერტმფრენების ფრენების გამოძიების საქმეში, და აღედგინათ საკომუნიკაციო კავშირები ბოსნია და ჰერცეგოვინის იმ ტერიტორიებთან, რომლებსაც ბოსნიელი სერბები აკონტროლებდნენ.

კომიტეტს მოუწოდეს, პრიორიტეტი მიანიჭოს ჰუმანიტარული დახმარების შესახებ განაცხადების განხილვას. გენერალურ მდივანს — ბუტროს ბუტროს-გალის — ეთხოვა, ყოველ 30 დღეში ერთხელ წარედგინა ანგარიში საზღვრის ჩაკეტვასთან დაკავშირებულ საკითხებსა და ყველა შესაბამისი რეზოლუციის შესრულებაზე. იმ შემთხვევაში, თუ რომელიმე პირობა არ შესრულდებოდა, სანქციების შეჩერება შეწყდებოდა გენერალური მდივნის ანგარიშის წარდგენიდან მეხუთე სამუშაო დღეს.

რეზოლუცია 988 მიიღეს 13 მომხრე ხმით, წინააღმდეგ არავინ ყოფილა, ხოლო ორმა ქვეყანამ — ჩინეთმა და რუსეთმა — თავი შეიკავა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1586

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1586 წარმოადგენს გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციას, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 2005 წლის 14 მარტს გამართულ სხდომაზე. მას შემდეგ, რაც საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა ერიტრეასა და ეთიოპიას შორის არსებულ ვითარებასთან დაკავშირებით მანამდე მიღებული ყველა შესაბამისი რეზოლუცია, და განსაკუთრებით ხაზი გაუსვა 1560-ე (2004) რეზოლუციის მნიშვნელობას, მიიღო გადაწყვეტილება, რომ ეთიოპიასა და ერიტრეაში გაეროს მისიის მანდატი 2005 წლის 15 სექტემბრამდე გაეგრძელებინა.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
უშიშროების საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა მხარდაჭერა ორ ქვეყანას შორის სამშვიდობო პროცესისა და -ს როლის მიმართ ალჟირის შეთანხმების იმპლემენტაციისა და სასაზღვრო კომისიის მიერ საერთო საზღვრის შესახებ მიღებული გადაწყვეტილების აღსრულების ხელშეწყობაში. საბჭომ შეშფოთება გამოთქვა სამშვიდობო პროცესში არსებული ჩიხისა და საერთო საზღვრის დემარკაციის შეფერხების გამო, მით უმეტეს იმ ფონზე, როდესაც სასაზღვრო კომისია საკუთარ ოფისებს ხურავდა. გამოითქვა წუხილი იმის გამო, რომ კომისია ვერ ახერხებდა მუშაობას და ეთიოპიისა და ერიტრეის მხრიდან ამ საკითხში გაეროსთან თანამშრომლობის ნაკლებობა შეინიშნებოდა.

გარდა ამისა, საბჭომ მიესალმა იმ ფაქტს, რომ -მ შეძლო დროებითი უსაფრთხოების ზონის მთლიანობის შენარჩუნება, თუმცა შეშფოთება გამოთქვა ამ ზონის მიმდებარე ტერიტორიებზე ეთიოპიის ჯარების კონცენტრაციის გამო.

აქტები
რეზოლუციამ -ს მანდატი 2005 წლის 15 სექტემბრამდე გაახანგრძლივა. ორივე მხარეს მოუწოდეს, შეესრულებინათ ალჟირის შეთანხმებით ნაკისრი ვალდებულებები და ეთანამშრომლათ სასაზღვრო კომისიასთან, რათა მას საკუთარი მანდატი აღესრულებინა. მხარეებს ასევე მოუწოდეს -სთან თანამშრომლობისკენ, გაეროს პერსონალის დაცვისკენ და დროებითი უსაფრთხოების ზონის მიმდებარე ტერიტორიებზე ჯარების გაზრდისგან თავის შეკავებისკენ. გამოითქვა შეშფოთება როგორც ეთიოპიაში, ისე ერიტრეაში ჰუმანიტარული ვითარების გაუარესების გამო.

საბჭომ კვლავ გაუსვა ხაზი ორ ქვეყანას შორის დიალოგისა და დიპლომატიური ურთიერთობების ნორმალიზების მნიშვნელობას. ამავდროულად, მან მხარი დაუჭირა სპეციალური წარმომადგენლის, ლოიდ აქსვორტის ძალისხმევას მიღწეული შეთანხმებების იმპლემენტაციის უზრუნველსაყოფად. გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს, დაევალა სიტუაციის მკაცრი მონიტორინგი და სამშვიდობო პროცესში მიღწეული პროგრესის გათვალისწინებით -ს მანდატის გადახედვა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1148

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1148, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 1998 წლის 26 იანვარს, დასავლეთ საჰარასთან დაკავშირებული ყველა წინა რეზოლუციის, განსაკუთრებით კი რეზოლუცია 1133 (1997)-ის გახსენების შემდეგ, საბჭომ დაამტკიცა საინჟინრო დანაყოფის განთავსება, რათა მხარდაჭერა გაეწია გაეროს მისიისთვის დასავლეთ საჰარაში რეფერენდუმის ჩატარების მიზნით .
რეზოლუცია იწყებოდა იმით, რომ მიესალმებოდა ჩარლზ დანბარის დანიშვნას, რომელიც იყო გენერალური მდივნის კოფი ანანის სპეციალური წარმომადგენელი. გენერალურმა მდივანმა წარმოადგინა გეგმები, რომლებიც -ს გაძლიერებას ეხებოდა, და საბჭომ მიესალმა ამომრჩეველთა იდენტიფიკაციის პროცესის განახლებას. საბჭომ დაამტკიცა საინჟინრო დანაყოფის განთავსება ნაღმების გაუვნებელყოფის საქმიანობის მხარდასაჭერად და დამატებითი ადმინისტრაციული პერსონალის გაგზავნა სამხედრო პერსონალის განთავსების ხელშესაწყობად. დამატებითი სამხედრო ძალების განთავსება განხორციელდებოდა საჭიროების შემთხვევაში.
როგორც მაროკოს მთავრობას, ასევე პოლისარიოს ფრონტს მოუწოდეს დროულად ეთანამშრომლათ დასახლების გეგმის განხორციელებასა და ამომრჩეველთა იდენტიფიკაციის პროცესში.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1031

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1031, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 1995 წლის 15 დეკემბერს, და რომელიც იხსენებდა ყველა წინა რეზოლუციას ყოფილი იუგოსლავიის კონფლიქტებთან დაკავშირებით, საბჭომ, გაეროს ქარტიის თავის საფუძველზე მოქმედებით, განიხილა უფლებამოსილების გადაცემა გაეროს სამშვიდობო ძალებიდან მრავალეროვან იმპლემენტაციის ძალებზე .

უშიშროების საბჭოს კვლავ სურდა მოლაპარაკებებით მიღწეული გადაწყვეტა ყოფილ იუგოსლავიაში მიმდინარე კონფლიქტისთვის. 1995 წლის 14 დეკემბერს ხელი მოეწერა ზოგად ჩარჩო შეთანხმებას — სამშვიდობო შეთანხმებას ბოსნია და ჰერცეგოვინისთვის, ხორვატიისთვის და იუგოსლავიის ფედერალური რესპუბლიკისთვის (სერბია და მონტენეგრო). ასევე მიესალმა ლონდონში გამართულ კონფერენციაზე სამშვიდობო განხორციელების საბჭოს და მისი მმართველი საბჭოს შექმნის გადაწყვეტილებას.

საბჭო უნდა განეხილა სამშვიდობო შეთანხმების შესრულების პროცესი. მისასალმებელი იყო პროგრესი ყოფილი იუგოსლავიის მემკვიდრე სახელმწიფოების აღიარების მიმართულებით. ამ ქვეყნებს ასევე მოეთხოვებოდათ საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის დაცვა და საერთაშორისო სისხლის სამართლის ტრიბუნალთან ყოფილი იუგოსლავიისთვის თანამშრომლობა, რეზოლუცია 827-ის (1993) შესაბამისად. ასევე მიესალმა ეუთოს გადაწყვეტილებას ბოსნია და ჰერცეგოვინაში არჩევნების პროგრამის განხორციელების შესახებ. საბჭომ ასევე დადებითად მიიღო მხარეთა ვალდებულება ადამიანის უფლებების დაცვისა და ლტოლვილებისა და იძულებით გადაადგილებული პირების დაბრუნების უფლების მიმართ. ხაზგასმით აღინიშნა ბოსნია და ჰერცეგოვინაში აღდგენისა და განვითარების პირობების შექმნისა და საერთაშორისო დახმარების უზრუნველყოფის აუცილებლობა. ასევე აღინიშნა შეთანხმება იარაღის კონტროლისა და სტაბილურობის ზომებზე.

შემდეგ რეზოლუციამ განიხილა . წევრი სახელმწიფოები მზად იყვნენ წვლილი შეეტანათ მრავალეროვან ძალებში სამშვიდობო შეთანხმების განსახორციელებლად დაახლოებით ერთი წლის განმავლობაში, რასაც საბჭო დაეთანხმა. -ს მიენიჭა კონტროლი ბოსნია და ჰერცეგოვინის საჰაერო სივრცეზე და თავდაცვის მიზნით ძალის გამოყენების უფლება. -დან -ზე უფლებამოსილების გადაცემის შედეგად შეწყდებოდა რეზოლუციებში 770 (1992), 781 (1992), 816 (1993), 836 (1993), 844 (1993) და 958 (1994) გათვალისწინებული ზომების მოქმედება, ასევე შეწყდებოდა რეზოლუცია 824-ის (1993) უსაფრთხო ზონებთან დაკავშირებული დებულებები.

-ში მონაწილე ქვეყნებს დაევალათ ყოველთვიური ანგარიშების წარდგენა. საბჭომ ასევე მოიწონა ბოსნია და ჰერცეგოვინაში მაღალი წარმომადგენლის თანამდებობის შექმნა დეიტონის შეთანხმების ფარგლებში (რომელსაც ნიშნავს სამშვიდობო განხორციელების საბჭო) და დაამტკიცა კარლ ბილდტის დანიშვნა ამ პოსტზე სამშვიდობო შეთანხმების შესრულების მონიტორინგისთვის.<

-ის მანდატი დასრულდებოდა -ზე უფლებამოსილების გადაცემისთანავე, რაც განხორციელდა 1995 წლის 20 დეკემბერს; გაეროს გენერალური მდივნის ბუტროს ბუტროს-ღალის მიერ -ის გაყვანის ღონისძიებები დამტკიცდა და მას ასევე დაევალა ანგარიშის წარდგენა გაყვანის დასრულების შემდეგ.
რეზოლუცია 1013 მთავრდება იმით, რომ საბჭო აღიარებს ბოსნია და ჰერცეგოვინაში არსებული მდგომარეობის უნიკალურ, განსაკუთრებულ და რთულ ხასიათს, რაც მოითხოვდა განსაკუთრებულ რეაგირებას.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1510

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1510 მიიღეს ერთხმად 2003 წლის 13 ოქტომბერს. ავღანეთში არსებულ ვითარებაზე ყველა წინა რეზოლუციის, განსაკუთრებით რეზოლუცია 1386 (2001), 1413 (2002) და 1444 (2002), აგრეთვე ტერორიზმის შესახებ რეზოლუცია 1368 (2001) და 1373 (2001) ხელახალი დადასტურების შემდეგ, საბჭომ ერთი წლით გადაავადა საერთაშორისო უშიშროების დახმარების ძალების მანდატი და ოპერაციების არეალი დედაქალაქ ქაბულის გარეთ, სხვა რეგიონებზეც განავრცო.

რეზოლუცია 1510 მიღებას მიესალმა ავღანეთის მთავრობა, რომელიც დიდი ხნის განმავლობაში ითხოვდა -ის მანდატის გაფართოებას, რათა აღედგინა სამთავრობო კონტროლი მთელ ქვეყანაზე.
რეზოლუცია
დაკვირვებები
უშიშროების საბჭომ აღიარა, რომ მთელ ავღანეთში უსაფრთხოების, წესრიგისა და კანონიერების დაცვაზე პასუხისმგებლობა თავად ავღანელებს ეკისრებოდათ. გაიხსენა ბონის შეთანხმება და დებულება, რომელიც ითვალისწინებდა -ის თანდათანობით გაფართოებას ქაბულის ფარგლებს გარეთ სხვა რაიონებშიც.საბჭომ ასევე ხაზი გაუსვა ცენტრალური ხელისუფლების უფლებამოსილების გაფართოების, უსაფრთხოების სექტორის რეფორმისა და ყველა შეიარაღებული ძალის ყოვლისმომცველი განიარაღების, დემობილიზაციისა და რეინტეგრაციის მნიშვნელობას.გამოითქვა შეშფოთება იმის გამო, რომ ქვეყნის ზოგიერთ ნაწილში არსებული უსაფრთხოების მდგომარეობის გამო ბონის შეთანხმების სრულად იმპლემენტაცია ვერ ხერხდებოდა.

არსებული ვითარება შეფასდა, როგორც საფრთხე საერთაშორისო მშვიდობისა და უსაფრთხოებისათვის. რეზოლუციის პრეამბულაში დაფიქსირდა ავღანეთის საგარეო საქმეთა მინისტრის წერილი, რომელიც ითხოვდა -ის დახმარებას დედაქალაქის გარეთ, ასევე ნატოს მიმართვა ძალების გაფართოების შესახებ.
ქმედებები
გაეროს წესდების თავის საფუძველზე მოქმედმა საბჭომ გააფართოვა -ის მანდატი, რათა დახმარება აღმოეჩინა ავღანეთის გარდამავალი ადმინისტრაციისა და მომდევნო ორგანოებისთვის უსაფრთხო გარემოს უზრუნველყოფაში. -ს ეთხოვა ეთანამშრომლა გარდამავალ ადმინისტრაციასთან, გენერალური მდივნის სპეციალურ წარმომადგენელსა და ოპერაცია „გამძლე თავისუფლების“ ხელმძღვანელობასთან.

ამავდროულად, -ის მანდატი, რომელსაც ვადა 2003 წლის 20 დეკემბერს ეწურებოდა, დამატებით თორმეტი თვით გახანგრძლივდა. ძალების შემადგენლობაში მონაწილე სახელმწიფოებს მიენიჭათ უფლებამოსილება, გამოეყენებინათ ყველა საჭირო ზომა მანდატით გათვალისწინებული ამოცანების შესასრულებლად. საბოლოოდ, -ის ხელმძღვანელობას დაევალა მანდატის იმპლემენტაციის შესახებ კვარტალური ანგარიშების წარდგენა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1111

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1111 ერთხმად იქნა მიღებული 1997 წლის 4 ივნისს, ერაყის შესახებ ყველა წინა რეზოლუციის, მათ შორის 986-ე რეზოლუციის (1995) გახმოვანების შემდეგ, რომლითაც დაარსდა „ნავთობი საკვების სანაცვლოდ“ პროგრამა, საბჭომ, გაეროს წესდების თავის შესაბამისად, გააგრძელა ამ რეზოლუციის დებულებების მოქმედება ერაყული ნავთობის გაყიდვებთან დაკავშირებით კიდევ 180 დღით, ერაყელი ხალხის ჰუმანიტარული საჭიროებების დასაკმაყოფილებლად.

უშიშროების საბჭო დარწმუნებული იყო ერაყელი ხალხისთვის ჰუმანიტარული დახმარების დროებითი ზომების მიღების აუცილებლობაში, სანამ ერაყის მთავრობა არ შეასრულებდა უშიშროების საბჭოს რეზოლუციებს, კერძოდ, რეზოლუცია 687-ს (1991). საბჭოს მტკიცედ ჰქონდა გადაწყვეტილი, თავიდან აეცილებინა ერაყში ჰუმანიტარული სიტუაციის შემდგომი გაუარესება და დარწმუნებული იყო, რომ დახმარება თანაბრად უნდა განაწილდეს როგორც მთელ ქვეყანაში, ასევე მოსახლეობის ყველა ფენაზე.

 თავის შესაბამისად მოქმედებისას, საბჭომ გადაწყვიტა, რომ მექანიზმი, რომლითაც ერაყის ნავთობის ექსპორტი დააფინანსებდა ჰუმანიტარულ დახმარებას, გაგრძელდებოდა კიდევ 180 დღის განმავლობაში, დაწყებული 1997 წლის 8 ივნისს, აღმოსავლეთ სტანდარტული დროით 00:00 საათიდან. გარდა ამისა, გადაწყდა, რომ მიმდინარე რეზოლუციის მიღებიდან 90 დღის შემდეგ ჩატარდებოდა მიმოხილვა მისი განხორციელების, მათ შორის შემდგომი გაგრძელების შესაძლებლობის შესახებ.

გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს, მოეთხოვა ანგარიშის წარდგენა მიმდინარე რეზოლუციის მიღებიდან 90 დღის და 180 დღის განმავლობაში, ერაყში გაეროს პერსონალის მიერ ჩატარებული დაკვირვების საფუძველზე, თუ რამდენად გაანაწილა ერაყის მთავრობამ მედიკამენტები, სამედიცინო მარაგი, საკვები პროდუქტები, ასევე სამოქალაქო პირებისთვის აუცილებელი საჭიროებების დასაკმაყოფილებლად საჭირო მასალები და მარაგი. ამასობაში, 661 (1991) რეზოლუციით შექმნილ კომიტეტს მოეთხოვა საბჭოსთვის კოფი ანანის მსგავსად იმავე ინტერვალებით ანგარიშის წარდგენა 986-ე რეზოლუციის დებულებების შესრულების შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1019

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1019 ერთხმად მიიღეს 1995 წლის 9 ნოემბერს, მას შემდეგ, რაც გაიხსენეს რეზოლუციები 1004 (1995) და 1010 (1995) ბოსნია და ჰერცეგოვინის ვითარების შესახებ და 1009 (1995) ხორვატიის თაობაზე, საბჭომ განიხილა საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის დარღვევის ფაქტები ყოფილ იუგოსლავიაში.

უშიშროების საბჭომ სინანული გამოთქვა იმის გამო, რომ ბოსნიელმა სერბებმა არ შეასრულეს ზემოხსენებული რეზოლუციები. ვრცელდებოდა ცნობები ადამიანის უფლებების დარღვევის, მასობრივი მკვლელობების, უკანონო დაპატიმრებების, იძულებითი შრომის, გაუპატიურებისა და დეპორტაციის შესახებ სრებრენიცაში, ბანია-ლუკასა და სანსკი-მოსტში. გარდა ამისა, გაეროს ნდობის აღდგენის ოპერაციისა და ჰუმანიტარული სააგენტოების მხრიდან მიღებული იყო ცნობები ხორვატიის დასავლეთ, ჩრდილოეთ და სამხრეთ სექტორებში განხორციელებული დარღვევების შესახებ, რაც მოიცავდა სახლების გადაწვას, ძარცვა-გლეჯასა და მკვლელობებს. საბჭომ ასევე დაგმო ბოსნიელი სერბების ქმედება, რომლებმაც წითელი ჯვრის საერთაშორისო კომიტეტს არ მისცეს საშუალება, დაკავშირებოდა დევნილ პირებსა და ტყვეებს.

საბჭომ დაგმო საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლისა და ადამიანის უფლებების ყველა დარღვევა ყოფილ იუგოსლავიაში და ყველა მხარეს მოსთხოვა ნაკისრი ვალდებულებების შესრულება. ბოსნიელ სერბებს ასევე დაევალათ, დაეშვათ წვდომა იძულებით გადაადგილებულ პირებთან, ტყვეებთან და უგზო-უკვლოდ დაკავშირებულებთან, ეცათ პატივი მათი უფლებებისა და უსაფრთხოებისთვის და უზრუნველეყოთ მათი დაუყოვნებლივი გათავისუფლება. ამასთანავე, რეზოლუციამ მოითხოვა ბოსნია და ჰერცეგოვინაში არსებული ყველა საკონცენტრაციო ბანაკის (დაკავების ბანაკის) დახურვა.

ამავდროულად, ხორვატიის მთავრობას უნდა უზრუნველყო ჰუმანიტარული სამართლისა და ადამიანის უფლებების დარღვევის ფაქტების აღკვეთა და ნებისმიერ დარღვევაში დამნაშავე პირთა დასჯა. საბჭომ მოითხოვა ქვეყნის სერბი მოსახლეობის უფლებების პატივისცემა, რაც მოიცავდა ლტოლვილთა რეპატრიაციას; ასევე, ხორვატიას აეკრძალა ყოველგვარი ვადების დაწესება ლტოლვილთა დაბრუნებაზე საკუთარი ქონების მოთხოვნის მიზნით.

ყველა ქვეყანას, განსაკუთრებით კი ყოფილი იუგოსლავიის ტერიტორიაზე მდებარე სახელმწიფოებს, დაევალათ თანამშრომლობა ყოფილი იუგოსლავიის საერთაშორისო სისხლის სამართლის ტრიბუნალთან, რომელიც შეიქმნა 827-ე რეზოლუციით (1993), და სასამართლო პალატის მოთხოვნებზე რეაგირება. მხარეებს, განსაკუთრებით კი ბოსნიელ სერბებს, მიეცათ მითითება, არ გაანადგურონ, არ შეცვალონ, არ დამალონ და არ დააზიანონ საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის დარღვევის მტკიცებულებები. დასასრულს, გენერალურ მდივანს — ბუტროს ბუტროს-გალის — ეთხოვა, რეგულარულად მიაწოდოს უშიშროების საბჭოს ინფორმაცია არსებული ვითარების შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1151

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1151, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 1998 წლის 30 იანვარს, ისრაელსა და ლიბანთან დაკავშირებული წინა რეზოლუციების — 501 (1982), 508 (1982), 509 (1982) და 520 (1982) — გახსენების შემდეგ, აგრეთვე გაეროს დროებითი ძალების ლიბანში შესახებ გენერალური მდივნის ანგარიშის განხილვის საფუძველზე, რომელიც დამტკიცდა რეზოლუციით 426 (1978), საბჭომ გადაწყვიტა -ის მანდატის გაგრძელება დამატებით ექვსი თვით, 1998 წლის 31 ივლისამდე.
შემდგომში საბჭომ კვლავ გაუსვა ხაზი ძალების მანდატს და გენერალურ მდივანს სთხოვა გაეგრძელებინა მოლაპარაკებები ლიბანის მთავრობასთან და სხვა დაინტერესებულ მხარეებთან რეზოლუციების 425 (1978) და 426 (1978) განხორციელებასთან დაკავშირებით და ამაზე ანგარიში წარედგინა.
ყველა სახის ძალადობა -ის წინააღმდეგ დაგმობილი იქნა, ხოლო მხარეებს მოუწოდეს შეეწყვიტათ ძალებზე თავდასხმები. გენერალურმა მდივანმა კოფი ანანმა აღნიშნა, რომ რეგიონში დაძაბულობა გაიზარდა — 34 მსხვერპლი დაფიქსირდა, წინა საანგარიშო პერიოდის 9 შემთხვევასთან შედარებით; ასევე დაფიქსირდა 249 ოპერაცია ან თავდასხმა ისრაელის თავდაცვის ძალებსა და სამხრეთ ლიბანის არმიაზე.
დამატებითი ეფექტიანობის გაზრდისკენ მიმართული დანაზოგებიც წახალისდა, იმ პირობით, რომ ეს არ იმოქმედებდა ოპერაციის მოქმედუნარიანობაზე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1918

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1918 მიღებულია 2010 წლის 27 აპრილს, სომალის შესახებ 1814-ე (2008), 1816-ე (2008), 1838-ე (2008), 1844-ე (2008), 1846-ე (2008), 1851-ე (2008) და 1897-ე (2008) რეზოლუციების გახსენების შემდეგ. საბჭომ მოუწოდა ქვეყნებს, მოეხდინათ მეკობრეობის კრიმინალიზაცია მათ ეროვნულ კანონმდებლობაში.

უშიშროების საბჭო კვლავ შეშფოთებული დარჩა იმ საფრთხით, რომელსაც მეკობრეობა და გემებზე შეიარაღებული თავდასხმა უქმნიდა სომალის, მეზობელ სახელმწიფოებსა და საერთაშორისო ნაოსნობას. ასევე კიდევ ერთხელ დადასტურდა გაეროს კონვენცია საზღვაო სამართლის შესახებ და ხაზი გაესვა იმ პრობლემების გადაჭრის აუცილებლობას, რომლებიც გამოწვეული იყო სომალისა და მეზობელი სახელმწიფოების სასამართლო სისტემების შეზღუდული შესაძლებლობებით. ამ მხრივ, გაეროს ნარკოტიკებისა და დანაშაულის წინააღმდეგ ბრძოლის ოფისი, სომალის სანაპიროსთან მეკობრეობის საკითხებზე მომუშავე საკონტაქტო ჯგუფი და სხვა საერთაშორისო ორგანიზაციები დახმარებას უწევდნენ სომალის, კენიის, სეიშელის კუნძულებისა და რეგიონის სხვა ქვეყნების სასამართლო სისტემებს მეკობრეთა გასამართლების მიზნით.

რეზოლუცია მიესალმა ევროკავშირის, ნატოსა და სხვა სახელმწიფოების ძალისხმევას, რომლებიც სომალის სანაპიროსთან გარდამავალ ფედერალურ მთავრობასთან თანამშრომლობით მოქმედებდნენ მეკობრეობის აღსაკვეთად. კენიის, სეიშელის კუნძულებისა და სხვა სახელმწიფოების ძალისხმევა შეაქეს მათ ქვეყნებში მეკობრეების წინააღმდეგ საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის შესაბამისად განხორციელებული სისხლისსამართლებრივი დევნის გამო. გამოითქვა შეშფოთება იმის გამო, რომ ზოგიერთი ეჭვმიტანილი მეკობრე მართლმსაჯულების წინაშე წარდგომის გარეშე გაათავისუფლეს იმ გაურკვევლობის გამო, თუ ვის შეეძლო მათი გასამართლება.

რეზოლუციის მეორე ნაწილში, რომლის სპონსორიც რუსეთი იყო, საბჭომ კიდევ ერთხელ აღნიშნა, რომ მეკობრეობაზე პასუხისმგებელი პირების სისხლისსამართლებრივი დევნის განუხორციელებლობა ძირს უთხრიდა საერთაშორისო თანამეგობრობის ანტიმეკობრულ ძალისხმევას. ქვეყნებს მოუწოდეს, მოეხდინათ მეკობრეობის კრიმინალიზაცია ეროვნულ კანონმდებლობაში და დაეკავებინათ ან გაესამართლებინათ სომალის სანაპიროსთან მეკობრეობაში ეჭვმიტანილი პირები ადამიანის უფლებათა საერთაშორისო სამართლის შესაბამისად. შეაქეს პროგრესი საერთაშორისო საზღვაო ორგანიზაციის ჯიბუტის ქცევის კოდექსის იმპლემენტაციის პროცესში. საბჭომ მოუწოდა მონაწილეებს მისი სრულად და რაც შეიძლება მალე განხორციელებისკენ. და ბოლოს, გენერალურ მდივანს, ბან კი-მუნს, მოეთხოვა სამი თვის ვადაში მოემზადებინა ანგარიში მეკობრეობასა და შეიარაღებულ თავდასხმაზე პასუხისმგებელი პირების სისხლისსამართლებრივი დევნისა და დაპატიმრების ვარიანტების შესახებ, მათ შორის რეგიონული ან საერთაშორისო ტრიბუნალის შექმნის შესაძლებლობის თაობაზე.