დემოკრატიული უნიონისტური პარტია

დემოკრატიული უნიონისტური პარტია — უნიონისტური პოლიტიკური პარტია ჩრდილოეთ ირლანდიაში, რომელიც უპირატესობას ბრიტანულ იდენტობას ანიჭებს. პარტია 1971 წელს, ჩრდილოეთ ირლანდიის კონფლიქტის მიმდინარეობისას, იან პეისლის მიერ დაფუძნდა. პეისლი პარტიას მომდევნო 37 წლის მანძილზე ხელმძღვანელობდა. დღეს მას ჯეფრი დონალდსონი მართავს. ჩრდილოეთ ირლანდიის ასამბლეაში პარტიას მეორე ადგილი აქვს, გაერთიანებული სამეფოს თემთა პალატაში კი სიდიდით მეხუთე პარტიაა.

დემოკრატიული უნიონისტური პარტია პროტესტანულ უნიონისტური პარტიისგან განვითარდა და მჭიდრო ისტორიული კავშირი აქვს ოლსტერის თავისუფალ პრესვიტერიანულ ეკლესიასთან, რომელიც პეისლიმ დააფუძნა. ჩრდილოეთ ირლანდიის კონფლიქტის მიმდინარეობისას, დემოკრატიულ უნიონისტური პარტია ეწინააღმდეგებოდა ირლანდიის ნაციონალისტებთან, ან რესპუბლიკელებთან ძალაუფლების გაზიარების იდეას, როგორც კონფლიქტის მოგვარების საშუალებას. გარდა ამისა, პარტია უარყოფდა ირლანდიის რესპუბლიკის ჩართვის მცდელობებს ჩრდილოეთ ირლანდიის საქმეებში. მისი კამპანია ეწინააღმდეგებოდა 1973 წლის სანინგდეილის შეთანხმებას, 1985 წლის ინგლის-ირლანდიის შეთანხმებას და 1998 წლის დიდი პარასკევის შეთანხმებას. 2006 წელს, პარტიამ ხელი მოაწერა წმინდა ენდრიუსის შეთანხმებას და დათანხმდა ძალაუფლების გაყოფას რესპუბლიკურ პარტია, შინ ფეინთან, რომელიც დათანხმდა პოლიციის სერვისის, სასამართლოს და კანონის უზენაესობის იდეის მხარდაჭერას.

დემოკრატიულ უნიონისტურ პარტიას უკავშირებენ ისეთ სხვადასხვა ლოიალისტ გასამხედროებულ დაჯგუფებებს, როგორიცაა ოლსტერის წინააღმდეგობის მოძრაობა და მესამე ძალა. ოლსტერის წინააღმდეგობის მოძრაობა დაარსდა 1986 წლის 10 ნოემბერს, დემოკრატიულ უნიონისტური პარტიის პოლიტიკოსების იან პეისლის, პიტერ რობინსონისა და ივან ფოსტერის მიერ. მათ მიზანს პირდაპირი ზომების მიღება წარმოადგენდა, რათა დაემხოთ შეთანხმება და დაემარცხებინათ რესპუბლიკანიზმი. მომდევნო წელს, ოლსტერის წინააღმდეგობის მოძრაობამ, ჩრდილოეთ ირლანდიის მიმართულებით, ხელი შეუწყო დიდი რაოდენობის იარაღის კონტრაბანდას, რომელიც გაინაწილეს ოსლტერის წინააღმდეგობის მოძრაობამ, ოლსტერის მოხალისე ძალამ და ოლსტერის თავდაცვის ასოციაციამ.

დემოკრატიულ უნიონისტური პარტია შეგვიძლია აღვწეროთ, როგორც მემარჯვენე, სოციალური კონსერვატიზმის მიმდევარი პარტია, რომელიც ეწინააღმდეგება აბორტს და ერთსქესიანთა ქორწინებას. პარტია თავს ბრიტანულობისა და ოლსტერის პროტესტანტული კულტურის დამცველად მიიჩნევს, რომელიც ირლანდიური ნაციონალიზმისკენ ილაშქრებს. ის ევროსკეპტიკულადაა განწყობილი და დიდი ბრიტანეთის ევროკავშირის რეფერენდუმზე, მხარი დაუჭირა ბრიტანეთის მიერ ევროკავშირის დატოვებას.

ისტორია
1970-იანი წლები
დემოკრატიული უნიონისტური პარტია პროსტესტანტული უნიონისტური პარტიისგან განვითარდა, რომელიც თავის მხრივ ოლსტერის პროტესტანტულმა მოძრაობამ წარმოშვა. პარტია 1971 წლის 30 სექტემბერს, პროტესტანტულ უნიონისტური პარტიის ლიდერმა, იან პეისლიმ და ოლსტერის უნიონისტური პარტიის ყოფილმა წევრმა, დესმონდ ბოულმა დააფუძნეს. პეისლი, ცნობილი, როგორც პროტესტანტი ფუნდამენტალისტი მინისტრი, ოლსტერის თავისუფალი პრესბიტერიანული ეკლესიის დამაარსებელი და ლიდერი იყო. იგი პარტიას და ეკლესიას, რომელიც ერთმანეთთან მჭიდრო კავშირში იყო, 37 წლის განმავლობაში ხელმძღვანელობდა. როდესაც პარტია დაფუძნდა, ჩრდილოეთ ირლანდია ეთნო-ნაციონალისტურ კონფლიქტში იყო გახვეული, რომელიც 1969 წელს დაიწყო და მომდევნო 30 წლის მანძილზე გაგრძელდა. კონფლიქტს საფუძველი საპროტესტო კამპანიამ ჩაუყარა, რომლის მთავარი მოთხოვნა პროტესტანტულ-უნიონისტური მთავრობისა და საპოლიციო ძალების მიერ, კათოლიკე და ირლანდიური ნაციონალისტური უმცირესობის მისამართით განხორციელებული დისკრიმინაციის შეწყვეტა იყო. უნიონისტები პროტესტს ხშირად ძალადობრივად ახშობდნენ იმ მიზნით, რომ მას ირლანდიის რესპუბლიკურ ფრონტად თვლიდნენ. სამოქალაქო უფლებების მოძრაობისადმი უნიონისტების წინააღმდეგობას პეისლი ხელმძღვანელობდა. დემოკრატიულ უნიონისტური პარტია უფრო ლოიალური იყო, ვიდრე ოლსტერის უნიონისტური პარტია, რაც ოლსტერის პროტესტანტი მშრომელთა კლასით იყო განპირობებული, რომელიც ოლსტერის უნიონისტური პარტიისგან სათანადო ყურადღებას ვერ იღებდა.

დემოკრატიული უნიონისტური პარტია დაუპირისპირდა 1973 წლის სანინგდეილის შეთანხმებას, რომელიც კონფლიქტის მოგვარების მცდელობა იყო. შეთანხმების თანახმად, უნდა შექმნილიყო ჩრდილოეთ ირლანდიის ახალი ასამბლეა და პარლამენტი, რომელშიც უნიონისტები და ირლანდიელი ნაციონალისტები გაიზიარებდნენ ძალაუფლებას. ხელშეკრულება ასევე ითვალისწინებდა ირლანდიის საბჭოს შექმნას, რომელიც ხელს შეუწყობდა ჩრდილოეთ ირლანდიისა და ირლანდიის რესპუბლიკის მთავრობებს შორის თანამშრომლობას. 1973 წლის ასამბლეის არჩევნებში, დემოკრატიულ უნიონისტურმა პარტიამ 8 ადგილი მოიპოვა, ხელშეკრულების მოწინააღმდეგე სხვა უნიონისტებთან ერთად კი შექმნა, ერთიანი ოლსტერის უნიონისტთა საბჭო, რათა დაპირისპირებოდა შეთანხმებას. 1974 წლის თებერვალში, გაერთიანებული სამეფოს არჩევნებში, ერთიანი ოლსტერის უნიონისტთა საბჭომ, ჩრდილოეთ ირლანდიისთვის განკუთვნილი 12 ადგილიდან, 11-ის მოპოვება შეძლო, მაშინ, როდესაც შეთანხმების მომხრე უნიონისტები დამარცხდნენ. 1974 წლის 15 მაისს, შეთანხმების მოწინააღმდეგე უნიონისტებმა გენერალური გაფიცვა მოაწყვეს, რომლის მიზანიც ხელშეკრულების გაუქმება იყო. გაფიცვის საკოორდინაციო კომიტეტში შედიოდნენ იან პეისლი, ერთიანი ოლსტერის უნიონისტთა საბჭოს და გასამხედროებული ჯგუფების ლიდერები. გაფიცვა 14 დღეს გაგრძელდა და ჩრდილოეთ ირლანდია ჩიხში შეიყვანა. გასამხედროებულმა ძალებმა, გზების ბლოკირებით და მუშების დაშინებით, გაფიცვას ხელი შეუწყეს. გაფიცვიდან მესამე დღეს, მათ დუბლინსა და მონაგანში 4 მანქანა ააფეთქეს, რასაც 33 უდანაშაულო ადამიანის სიცოცხლე ემსხვერპლა. გაფიცვის შედეგად, 28 მაისს, შეთანხმება გაუქმდა.

1975 წელს, შეთანხმების გაუქმების შემდეგ, ბრიტანეთის ხელისუფლებამ შექმნა კონსტიტუციური კონვენცია, უნიონისტებით და ნაციონალისტებით დაკომპლექტებული არჩევითი ორგანო, რომელიც ჩრდილოეთ ირლანდიის პოლიტიკური პრობლემის მოგავრებას შეეცდებოდა. კონვენციის არჩევნებში, ერთიანი ოლსტერის უნიონისტთა საბჭომ ხმების 53 % მოიპოვა. ის ეწინააღმდეგებოდა ძალაუფლების განაწილებას და მხარს უჭერდა უმრავლესობის მმართველობის იდეას, რაც უნიონისტთა მმართველობას გულისხმობდა. ნაციონალისტებისთვის ეს მიუღებელი იყო, რის შედეგადაც კონვენცია ჩაიშალა.

დემოკრატიული უნიონისტური პარტია ეწინააღმდეგებოდა დიდი ბრიტანეთის წევრობას ევროპის ეკონომიკურ საზოგადოებაში. 1979 წლის ივნისში, ევროპარლამენტის პირველ არჩევნებში, პეისლიმ ჩრდილოეთ ირლანდიისთვის განკუთვნილი სამი ადგილიდან ერთი მოიპოვა. 29,8 %-იანი მაჩვენებლით ის სიის სათავეში იყო. მან ევროპარალამენტის არჩევნებში ამ ადგილის შენარჩუნება 2004 წლამდე შეძლო, სანამ იგი ჯიმ ალისტერმა არ ჩაანაცვლა, რომელმაც 2007 წელს დემოკრატიულ უნიონისტური პარტია დატოვა.

1980-იანი და 1990-იანი წლები
1981 წელს დემოკრატიული უნიონისტური პარტია ეწინააღმდეგებოდა ბრიტანეთის და ირლანდიის პრემიერ-მინისტრებს, მარგარეტ ტეტჩერსა და ჩარლზ ჰოგის შორის მიმდინარე მოლაპარაკებებს. ამ წელს, პეისლის და პარტიის სხვა წევრებს ჰქონდათ პროტესტანტი ლოიალისტი მოხალისეობრივი მილიციის — ოლსტერის მესამე ძალის შექმნის მცდელობა, რომელსაც პოლიციასთან და არმიასთან ერთად უნდა ემუშავა, რათა ირლანდიის რესპუბლიკური არმია (ირა) დაემარცხებინა. 1981 წლის 23 ნოემბერს, დემოკრატიულ უნიონისტური პარტია ლოიალისტებს მოქმედების დღის ორგანიზებაში დაეხმარა, რათა ზეწოლის ქვეშ მყოფ ბრიტანეთის მთავრობას, ირას მისამართით, უფრო მკაცრი პოზიცია დაეჭირა. პეისლიმ სიტყვით მიმართა მესამე ძალის მომიტინგეებს, ნიუთანერდსში, სადაც ათასობით ნიღბიანი და ფორმიანი მამაკაცი მის წინ მარშირებდა. მან განაცხადა: დეკემბერში პეისლიმ განაცხადა, რომ მესამე ძალას 15-დან 20 000-მდე წევრი ჰყავდა.

1986 წლის 23 ივნისს, დემოკრატიული უნიონისტური პარტიის პოლიტიკოსებმა სტორმონტის პარლამენტის შენობა პროტესტის ნიშნად დაიკავეს. ამის პარალელურად, გარეთ, საპროტესტო აქციის 200-მდე მონაწილესა და პოლიციას შორის დაპირისპირება მიმდინარეობდა. პოლიციის ძალის მეშვეობით პარლამენტის შენობა მეორე დღესვე დატოვეს პარტიის წევრებმა. 10 ივლისს, პეისლიმ და პარტიის ერთ-ერთმა ლიდერმა, პიტერ რობინსონმა, 4000-მდე ლოიალისტი მხარდამჭერი შეკრიბეს და ქალაქი ჰილსბორო დაიკავეს. სწორეს ჰილსბოროს ციხესიმაგრეში მოეწერა შეთანხმებას ხელი.

1986 წლის 10 ნოემბერს გამართულ მიტინგზე, დემოკრატიული უნიონისტური პარტიის წარმომადგენლებმა: პეისლიმ, რობინსონმა და ივან ფოსტერმა განაცხადეს ოლსტერის წინააღმდეგობის მოძრაობის შექმნის შესახებ. ეს იყო ლოიალისტი გასამხედროებული ჯგუფი, რომლის მიზანიც შეთანხმების გაუქმება და რესპუბლიკანიზმის დამარცხება იყო. რეკრუტირების მიტინგები ჩრდილოეთ ირლანდიის სხვადასხვა ქალაქში ჩატარდა, რომელსაც ათასობით მოქალაქე შეუერთდა.

1994 წლის იანვრის დასაწყისში, ოლსტერის თავდაცვის ასოციაციამ გამოაქვეყნა დოკუმენტი, რომელშიც ირლანდიის განაწილებას ითხოვდა იმ მიზნით, რომ ჩრდილოეთ ირლანდია მთლიანად პროტესტანტული გამხდარიყო. გეგმა ჩრდილოეთ ირლანდიის ტერიტორიიდან ბრიტანული არმიის გასვლით უნდა განხორციელებულიყო.

1998-2004
1990-იანი წლების ჩრდილოეთ ირლანდიის სამშვიდობო პროცესის დროს, დემორკატიული უნიონისტური პარტია თავდაპირველად მონაწილეობდა აშშ-ს ყოფილი სენატორის, ჯორჯ მიტჩელის მიერ წარმართულ მოლაპარაკებებში, რომლის შედეგადაც, 1998 წელს, გაფორმდა დიდი პარასკევის შეთანხმება. პარტიამ პროტესტის ნიშნად მალევე დაიხია უკან, როდესაც შინ ფეინს და ირლანდიის რესპუბლიკურ პარტიას, რომელიც მჭიდრო კავშირში იყო ირლანდიის რესპუბლიკურ არმიასთან (ირა), მონაწილეობის უფლება მისცეს. დემოკრატიულმა უნიონისტურმა პარტიამ, დიდი პარასკევის შეთანხმების რეფერენდუმზე, მხარი არ დაუჭირა მას, თუმცა ამომრჩეველთა ხმების 71,1 %-ით, ის მაინც დამტკიცდა.

დემოკრატიულ უნიონისტური პარტიის წინააღმდეგობა შემდეგ მიზეზებს ემყარებოდა:
გასამხედროებული ჯგუფის პატიმრების ვადამდელ გათავისუფლებას;
მექანიზმი, რომელიც შინ ფეინს საშუალებას აძლევს, დაიკავოს მთავრობა, ირას საქმიანობის მიუხედავად;
ჩრდილოეთ ირლანდიის აღმასრულებელ ხელისუფლებაში მინისტრების ანგარიშვალდებულების ნაკლებობა;
ჩრდილოეთ / სამხრეთ მინისტრთა საბჭოს და ჩრდილოეთ / სამხრეთის განმახორციელებელი ორგანოების ანგარიშვალდებულების ნაკლებობა.

1998 წელს, დემოკრატიულმა უნიონისტურმა პარტიამ მონაწილეობა მიიღო დიდი პარასკევის შეთანხმების შედაგად გამართულ ჩრდილოეთ ირლანდიის ასამბლეის არჩევნებში, რომელშიც 20 ადგილი მოიპოვა და უმაღლესი შედეგების მქონე პარტიის სიაში მესამე ადგილი დაიკავა. ამის შემდეგ, მან ათიდან ორი ადგილი დაიკავა მრავალპარტიულ, ძალაუფლების განაწილების შედეგად ფორმირებულ აღმასრულებელ ხელისუფლებაში. მინისტრებად მსახურობის დროს, შინ ფეინის მონაწილეობის გამო, მათ უარი განაცხადეს აღმასრულებელი კომიტეტის შეხვედრებში მონაწილეობის მიღებაზე.

დიდი პარასკევის შეთანხმება მეტწილად უნიონისტებისა და ნაციონალისტების უმრავლესობის მხარდაჭერას ემყარებოდა. 2003 წლის ჩრდილოეთ ირლანდიის ასამბლეის არჩევნების დროს, დემოკრატიულ უნიონისტური პარტია იცავდა „სამართლანი გარიგების“ იდეას, რომელსაც უნიონისტების და ნაციონალისტების ერთობლივი მხარდაჭერის უზრუნველყოფა შეეძლო. არჩევნების შედეგების შემდეგ პარტიამ განაცხადა, რომ დიდი პარასკევის შეთანხმებას უნიონისტების მხარდაჭერა აღარ ჰქონდა. მათ გააგრძელეს ირლანდიის დევოლუციასთან დაკავშირებული იდეების გავრცელება მასთან დაკავშრებული წინადადებები პოლიტიკის სხვადასხვა დოკუმენტში განისაზღვრა.

2003 წლის ჩრდილოეთ ირლანდიის ასამბლეის არჩევნებში, დემოკრატიულმა უნიონისტურმა პარტიამ 30 ადგილი მოიპოვა, რითაც ყველა პარტიას გადაუსწრო. 2004 წლის იანვარში, ის ჩრდილოეთ ირლანდიის უდიდესი პარტია გახდა ვესტმინსტერში. ოლსტერის უნიონისტური პარტიიდან გაქცევის შემდეგ, მას დეპუტატი ჯეფრი დონალდსონიც კი შეუერთდა.

2005-2007
2005 წლის დიდი ბრიტანეთის საყოველთაო არჩევნებში, პარტიამ საკუთარი პოზიციები კიდევ უფრო გააძლიერა, როგორც უდიდესმა უნიონისტურმა პარტიამ. მან 9 ადგილი მოიპოვა, რითიც ბრიტანეთის თემთა პალატაში ადგილების მიხედვით მეოთხე პარტიად იქცა ლეიბორისტების, კონსერვატორების და ლიბერალ-დემოკრატების შემდეგ. ხმების მიხედვით ის მეოთხე უდიდესი პარტია იყო ირლანდიის კუნძულზე.

2005 წლის ადგილობრივი თვითმმართველობის არჩევნებზე, დემოკრატიული უნიონისტური პარტია, ჩრდილოეთ ირლანდიის 26 საოლქო საბჭოს 182 მრჩეველით, ადგილობრივი თვითმმართველობის დონეზე ყველაზე დიდ პარტიად გამოჩნდა. დემოკრატიულ უნიონისტურ პარტიას, ქესთლრის დაბის საბჭოში, უმრავლესობა ჰქონდა მოპოვებული, რომელიც დიდი ხნის განმავლობაში პარტიის დასაყრდენს და მისი ერთ-ერთი ლიდერის, პიტერ რობინსონის, სახლს წარმოადგენდა. პარტიას მსაგვსი მდგომარეობა ჰქონდა ბალიმენასა და არდსის დაბების საბჭოებში. ამ საბჭოების სრული კონტროლის გარდა, პარტია კიდევ რვა სხვა საბჭოში იყო უმრავლესობით წარმოდგენილი.

2006 წლის 11 აპრილს ცნობილი გახდა, რომ დემოკრატიულ უნიონისტური პარტიის სამი წევრი: მაურის მოროუ, უოლეს ბრაუნი და ეილინ პეისლი, ლორდთა პალატის წევრები ხდებოდნენ. უოლეს ბრაუნი ბელფასტის ყოფილი მერი იყო, ეილინ პეისლი კი იან პეისლის მეუღლე და პარტიის ვიცე-პრეზიდენტი იყო.

2006 წლის 27 ოქტომბერს, დემოკრატიულ უნიონისტურმა პარტიამ, გაზეთში „ბელფასტის ტელეგრაფი“, გამოაქვეყნა 4 გვერდიანი წერილი, რომლის მთავარი კითხვაც შემდეგნაირად ჟღერდა: „არის თუ არა წმინდა ენდრიუს პირობები დევოლუციისკენ გადაადგილების საფუძველი?“ ეს იყო პარტიის პოლიტიკის ნაწილი, რაც ელექტორატთან კონსულტაციას მოიცავდა, სანამ ძალაუფლება განაწილებულ მთავრობაში შევიდოდა.

2006 წლის 24 ნოემბერს, იან პეისლიმ უარი თქვა ჩრდილოეთ ირლანდიის პირველ მინისტრად დასახელებაზე. ამ განაცხადმა გაურკვევლობის არაერთი კერა წარმოშვა. რეალურად, მან განაცხადა, რომ თუ შინ ფეინი მხარს დაუჭერდა პოლიციის და კანონის უზენაესობას, მაშინ ის 2007 წლის 28 მარტს, 7 მარტის ასამბლეის არჩევნების შემდეგ, საკუთარ კანდიდატურას წარადგენდა. ასამბლეის სხდომა მოულოდნელად დასრულდა, როდესაც უსაფრთხოების დარღვევის გამო შენობის ევაკუაცია მოხდა. მოგვიანებით პეისლიმ პრესსამსახურის საშუალებით გამოაქვეყნა განცხადება, სადაც ნათქვამია, რომ თუ შინ ფენი მხარს დაუჭერდა პოლიციის და კანონის მმართველობას, ის მათთან ერთად დააკომპლექტებდა ძალაუფლება განაწილებულ მთავრობას.

2007 წლის 27 მარტს, პარტიის ერთადერთი ევროპარლამენტარი წევრი, ჯიმ ალისტერი, პარტიიდან წავიდა, რადგანაც ეწინააღმდეგებოდა შინ ფეინთან ძალაუფლების გაყოფას და მთავრობის ფორმირებას. მან დამოუკიდებელი ევროპარლამენტარის ადგილი შეინარჩუნა და სათავეში ჩაუდგა სენტ ენდრიუსის შეთანხმების გამანადგურებულ ჯგუფს, რომელიც პარტიის სხვა, უკმაყოფილო წევრებთან ერთად შექმნა, რომლებმაც პარტია ამ საკითხის თაობაზე დატოვეს.

რობინსონის ლიდერობა (2008–2015)
2008 წლის 31 მაისს, პარტიის ცენტრალური აღმასრულებელი კომიტეტი შეიკრიბა ქასთლრის დაბის საბჭოში, სადაც იან პეისლი ოფიციალურად გადადგა პარტიის ლიდერის თანამდებობიდან. მისი ადგილი პიტერ რობინსონმა დაიკავა, რომლის მოადგილეც ნაიჯელ დოდსი იყო. 2008 წლის 11 ივნისს, პარტიამ მხარი დაუჭირა მთავრობის წინადადებას ტერორიზმში ეჭვმიტანილების 42 დღემდე დაკავების იდეას, რაც კონტრტერორისტული კანონიდან გამომდინარეობდა.

2010 წლის იანვარში, რობინსონი ყურადღების ცენტრში საკუთარი 60 წლის დეპუტატი მეუღლის, ირისის გამო აღმოჩნდა, რომელიც 19 წლის ახალგაზრდა მამაკაცთან ურთიერთობაში შენიშნეს. ამ სკანდალს სერიოზული ფინანსური გარღვევებიც დაერთო.

2010 წლის საყოველთაო არჩევნებში, პარტიისთვის სამწუხარო აღმოჩნდა ის ფაქტი, როდესაც მისმა ლიდერმა, პიტერ რობინსონმა, ბელფასტის აღმოსავლეთის ადგილი ნაომი ლონგთან წააგო. მიუხედავად ამისა, პარტიამ ყველგან უცვლელად შეინარჩუნა საკუთარი პოზიცია.

2015 წლის საყოველთაო არჩვენებში, როდესაც მოსალოდნელი იყო, რომ თემთა პალატაში ვერცერთი პარტია ვერ შეძლებდა უმრავლესობის მოპოვებას, ნაიჯელ ფარაჯმა განიხილა დემოკრატიული უნიონისტური პარტიის და დიდი ბრიტანეთის დამოუკიდებლობის პარტიის მიერ კოალიციური მთავრობის შექმნა კონსერვატიულ პარტიასთან ერთად. მაშინდელმა ვიცე-პრემიერმა და ლიბერალ-დემოკრატების ლიდერმა, ნიკ ქლეგმა, საზოგადოება ხსენებული კოალიციის შესახებ გააფრთხილა და შეახსენა ისეთი ინიციატივები, რომლები სიკვდილით დასჯის აღდგენას და 25 წლამდე ასაკის ახალგაზრდებისთვის მთელი რიგი სიკეთეების შეზღუდვას გულისხმობდა. გარდა ამისა, კითხვები დაისვა -ისა და ერთსქესიანთა ქორწინების მხარდაჭერის შესახებ. კრიტიკის მიუხედავად, დემოკრატიული უნიონისტური პარტიის ლიდერის მოადგილემ, ნაიჯელ დოდსმა, „ რადიო 5-თან“ ინტერვიუში განაცხადა, რომ პარტია ემიჯნება რელიგიური და სექსუალური ნიშნით დისკრიმინაციას.

ფოსტერის ლიდერობა (2015–2021)
2015 წლის 17 დეკემბერს არლენ ფოსტერმა დემოკრატიული უნიონისტური პარტიის ლიდერის თანამდებობა დაიკავა. 2016-2017 წლებში იგი ჩრდილოეთ ირლანდიის პირველი მინისტრის თანამდებობას იკავებდა.

დიდ ბრიტანეთში ბრექსიტის რეფერენდუმამდე ორი დღით ადრე, რომელიც 2016 წლის 23 ივნისს ჩატარდა, დემოკრატიულმა უნიონისტურმა პარტიამ £ 282,000 გადაუხადა გაზეთ „მეტროს“, რომელიც ჩრდილოეთ ირლანდიის გარდა დიდი ბრიტანეთის მთელ ტერიტორიაზე ავრცელებს ინფორმაციას, რათა ხელი შეეწყო დატოვების ინიციატივისთვის.

2016 წლის 4 ოქტომბერს, პირველმა მინისტრმა არლენ ფოსტერმა და დემოკრატიული უნიონისტური პარტიის დეპუტატებმა, კონსერვატიული პარტიის კონფერენციაზე შამპანურის მიღება გამართეს, რაც შეფასდა, როგორც არაფორმალური კოალიცია და ურთიერთგაგება ორ პარტიას შორის და კონსერვატორების მიერ თემთა პალატაში მოპოვებული მცირე უმრავლესობისთვის ანგარიშის გაწევა. პარტიებს შორის ურთიერთობამ ოფიციალური სახე დიდი ბრიტანეთის 2017 წლის საყოველთაო არჩევნებისას მიიღო, როდესაც დემოკრატიულმა უნიონისტურმა და კონსერვატიულმა პარტიებმა საერთო შეთანხმებას მოაწერეს ხელი. 2017 წლის ოქტომბერში, დემოკრატიულმა უნიონისტურმა პარტიამ კონსერვატიული პარტიის კონფერენციაზე მიღება გამართა, რომელსაც ისეთი წამყვანი კონსერვატიული მოღვაწეები ესწრებოდნენ, როგორებიც არიან: ქვეყნის სახელმწიფო მდივანი დემიენ გრინი, ბრექსიტის მდივანი, დევიდ დევისი და პარტიის თავმჯდომარე — პატრიკ მაკლოფლინი. კონსერვატორთა კონფერენციაზე მსგავსი ტიპის მესამე მიღება 2018 წლის ოქტომბერში შედგა, რომელსაც ფინანსთა მინისტრის კანცლერი ფილიპ ჰამონდტი და ყოფილი საგარეო საქმეთა მინისტრი ბორის ჯონსონი დაესწრნენ.

გაერთიანებული სამეფოს დამოუკიდებლობის პარტიის ყოფილმა ლიდერმა, ნაიჯელ ფარჯმა, 2018 წლის მაისში, დემოკრატიული უნიონისტური პარტიის ფინანსურ ღონისძიებაზე, საკუთარ უდიდეს ფინანსურ მხარდამჭერთან, არონ ბენქსთან ერთად ისაუბრა, რომელმაც აღნიშნა, რომ 2019 წელს, ევროპარლამენტის წევრობის ვადის ამოწურვის შემდეგ, ის მხარს დაუჭერდა ფარაჯის ინიციატივას, ებრძოლა დემოკრატიული უნიონისტური პარტიის კანდიდატობისთვის.

2012 წელს საწარმოების, ვაჭრობისა და ინვესტიციების მინისტრად მუშაობისას, ფოსტერმა ზედამხედველობა გაუწია მწვანე ენერგიის სქემის დამკვიდრებას, რამაც განახლებადი სითბოს სტიმულირების სკანდალი გამოიწვია. ეს სქემა უკუღმართი სტიმულის მიმცემი აღმოჩნდა, რათა გამოეყენებინათ მეტი ენერგია და გაეზარდათ ნახშირბადის ნაკადი, ვინც მასში იყო ჩართული. ყოველგვარი კონტროლის გარეშე, საზოგადოებრივ ბიუჯეტს ყოველივე ეს 490 მილიონ ფუნტ სტერლინგად შეიძლებოდა დაჯდომოდა.

აღნიშნულ სქემაში მისი როლის შესწავლისას, ფოსტერმა უარი განაცხადა თანამდებობიდან გადადგომაზე, ან თუნდაც განზე გადგომაზე, რამაც 2017 წლის იანვარში, მარტინ მაკგინესის გადადგომა და ჩრდილოეთ ირლანდიის აღმასრულებელი ხელისუფლების დაშლა გამოიწვია. რიგგარეშე არჩევნების ჩატარება გარდაუვალი გახდა მას შემდეგ, რაც შინ ფეინმა უარი განაცხადა პირველი მინისტრის მოადგილის კანდიდატურის გადაყენებაზე. 2017 წლის მარტში, ჩრდილოეთ ირლანდიის ასამბლეის არჩევნებში, დემოკრატიულმა უნიონისტურმა პარტიამ დაკარგა 10 ადგილი და მხოლოდ ერთის შენარჩუნება მოახერხა, შინ ფეინს კი 1200 ხმით გაუსწრო, რაც „ბელფასტ ტელეგრაფმა“ კატასტროფულ შედეგად შეაფასა. 2018 წლის მაისში, პარტიის დისციპლინის მთავარი მაკონტროლებლის, ჯიმ უელსის გადაყენების შემდეგ, დემოკრატიულ უნიონისტურ პარტიას 27 ადგილი დარჩა, რაც შინ ფეინის ადგილების ტოლფასი იყო.

2017 წლის დიდი ბრიტანეთის საყოველთაო არჩევნებში, დემოკრატიულ უნიონისტურ პარტიას 10 ადგილი ჰქონდა და მხოლოდ 3 ადგილით უსწრებდა შინ ფეინს. იქიდან გამომდინარე, რომ დიდი ბრიტანეთის პარლამენტში ვერცერთმა პარტიამ ვერ მოახერხა უმრავლესობის მოპოვება, დემორკატიული უნიონისტური პარტია შეუერთდა შეთანხმებას, რაც კონსერვატიული პარტიის მიერ მთავრობის მხარდაჭერას გულისხმობდა. პარტიის განცხადებით „ალტერნატივა აუტანელია. სანამ ლეიობორისტებს კორბინი უდგას სათავეში, ჩვენ დარწმუნებულები უნდა ვიყოთ, რომ პრემიერ-მინისტრი ტორია“. მოგვიანებით პარტიამ უარი განაცხადა პრემიერ-მინისტრ ბორის ჯონსონის შესწორებული წინადადების მხარდაჭერაზე, რაც ევროკავშირთან გარიგებას გულისხმობდა.

ფოსტერის განცხადების შემდეგ, დემოკრატიულმა უნიონისტურმა პარტიამ 2021 წლის მაისში ჩაატარა თავისი ლიდერის პირველი არჩევნები, სადაც ედვინ პუტსი გახდა ლიდერი ჯეფრი დონალდსონის დამარცხების გზით. ერთი თვის შემდეგ 2021 წლის 30 ივნისიდან პარტიის ლიდერია ჯეფრი დონალდსონი.

პოლიტიკა და შეხედულებები
უნიონიზმი
დემოკრატიული უნიონისტური პარტია ოლსტერის უნიონისტები არიან, რაც ნიშნავს იმას, რომ ისინი მხარს უჭერენ ჩრდილოეთ ირლანდიის ყოფნას დიდი ბრიტანეთის შემადგენლობას და ეწინააღმდეგებიან გაერთიანებული ირლანდიის იდეას. პარტია საკუთარ თავს ბრიტანულობისა და ოსლტერის პროტესტანტობის დამცველად მიიჩნევს, რაც უპირისპირდება ირლანდიურ ნაციონალიზმს და რესპუბლიკანიზმს. ის მხარს უჭერს ნარინჯისფერი ორდენის მსვლელობას საკუთარი უფლებების დასაცავად, რომელშიც პარტიის არაერთი წევრია გაწევრიანებული. პარტია დადებითად აფასებს მთელი წლის განმავლობაში, სახელმწიფო შენობების კედლებზე, ბრიტანეთის კავშირის დროშის ფრიალს. პარტია ამტკიცებს, რომ ირლანდიური და გალური კულტურები დაფინანსების თვალსაზრისით არ უნდა დომინირებდნენ ჩრდილოეთ ირლანდიაში. გარდა ამისა, აუცილებლად უნდა დაიბლოკოს ყველა ინიცირებული კანონი, რომელიც იცავს და ხელს უწყობს ირლანდიური ენის გავრცელებას. დემოკრატიული უნიონისტური პარტია დიდი ბრიტანეთის უსაფრთხოების ძალების მტკიცე მხარდამჭერია და ხაზს უსვამს მათ როლს ჩრდილოეთ ირლანდიის კონფლიქტში. პარტიას ბრიტანელი ჯარსიკაცებისა და პოლიციის ოფცირებისთვის, კონფლიქტის დროს ჩადენილი მკვლელობების გამო, სისხლის სამართლის პასუხისგებაში მიცემის აცილება სურს.

ოლსტერის ლოიალიზმი
დემოკრატიულ უნიონისტები შეგვიძლია შევაფასოთ, როგორც მემარჯვენე პოპულისტური პარტია, ის უკავშირდება ოლსტერის უნიონიზმის ლოიალისტურ ფრაქციას, რომელიც განისაზღვრება, როგორც ეთნიკური ნაციონალიზმის ერთ-ერთი ფორმა. 2017 წლის საყოველთაო არჩევნებზე, პარტიისადმი დიდი მოწონება გამოხატა ლოიალისტური საზოგადოებების საბჭომ. პარტიის ხელმძღვანელობამ კატეგორიულად უარყო ეს ფაქტი, თავად არლენ ფოსტერმა კი განაცხადა:

ევროსკეპტიციზმი და საგარეო პოლიტიკა
დემოკრატიული უნიონისტური პარტია ევროსკეპტიკური პარტიაა, რომელმაც 2016 წლის ბრექსიტის რეფერენდუმზე, მხარი დაუჭირა დიდი ბრიტანეთის მიერ ევროკავშირის დატოვებას. პარტია ეწინააღმდეგება ირლანდიელების მკაცრ საზღვარს და იმედოვნებს, რომ შეძლებენ საერთო სამოგზაურო არეალის შენარჩუნებას. 2016 წლის მარტში, აღმოსავლეთ ანტრიმის დეპუტატის, სემი უილსონის სტუმრობამ სფოთლაითში დიდი ვნებათაღელვა გამოიწვია. მან ევროკავშირის რეფერენდუმის შედეგებზე ისაუბრა. ის საზოგადოების იმ ნაწილს მიეკუთვნებოდა, რომელიც ევროკავშირის დატოვებას და ეთნიკური ჯგუფების გასვლას უჭერდა მხარს. უილსონმა განაცხადა, რომ ის ევროკავშირის დატოვების მომხრე იყო და არა იმის, რომ ქვეყანა სხვადასხვა ეთნიკურ ჯგუფს უნდა დაეტოვებინა. უილსონი ღიად გააკრიტიკა სხვადასხვა პოლიტიკურმა პარტიამ და პოლონეთის კონსულმა ჩრდილოეთ ირლანდიაში.

დემოკრატიული უნიონისტური პარტია ღიად ეწინააღმდეგება ჩრდილოეთ ირლანდიის ბექსტოპს, რადგანაც ეს ჩრდილოეთ ირლანდიის ადგილის შესუსტებად აღიქმება. ამ წინააღმდეგობას ბევრი ანალიტიკოსი მთავარ მიზეზად აღიქვამს, რის გამოც გაერთიანებული სამეფოს პარლამენტმა უარი თქვა გასვლის ხელშეკრულების რატიფიკაციაზე. 2018 წლიდან პარტია აცხადებს, რომ ჩრდილოეთ ირლანდიის ბექსტოპი ბრექსიტის გასვლის ხელშეკრულებიდან აუცილებლად უნდა ამოიღონ, თუ მათი განზრახვა, თემთა პალატაში, მეის მთავრობის მხარდაჭერაა.

დემოკრატიული უნიონისტური პარტია მტკიცედ უჭერს მხარს ისრაელს.

 უფლებები
დემოკრატიული უნიონისტური პარტია ეწინააღმდეგება ერთსქესიანთა ქორწინებას ჩრდილოეთ ირლანდიაში. პარტიის ბევრმა ცნობილმა სახემ ღიად დაგმო ჰომოსექსუალიზმი. როგორც 2014 წლის კვლევები აჩვენებს, პარტიის წევრების 2/3 თვლის, რომ ჰომოსექსუალიზმი არასწორია. პარტიამ ჰომოსექსუალებთან დაკავშირებული აქტების დაკანონების საწინააღმდეგო კამპანია წამოიწყო, რომელსაც პედოფილიასთან აკავშირებდა და მტკივნეულ დევიაციად თვლიდა.

2015 წელს დემოკრატიულმა უნიონისტურმა პარტიამ ვეტო დაადო ერთსქესიანთა ქორწინების კანონპროექტს. ჩრდილოეთ ირლანდია გაერთიანებული სამეფოს ერთადერთი რეგიონია, რომელშიც აკრძალულია ერთსქესიანთა ქორწინება. პარტიის ყოფილმა მინისტრმა, ჯიმ უელსმა, ამ საკითხს, ძალაუფლების გადანაწილების თემასთან დაკავშირებულ საუბრისთვის წითელი ხაზი უწოდა და დაამატა, რომ „ჩრდილოეთ ირლანდიაში, პიტერი პოლზე არასდროს დაქორწინდება“. პარტია შეეცადა, რომ ჩრდილოეთ ირლანდიაში კანონით შემოეტანა „სინდისის მუხლი“, რომელიც საშუალებას მისცემდა ბიზნესს უარი ეთქვა მომსახურების გაწევაზე, თუ ეს მათ რელიგიურ რწმენებს ეწინააღმდეგებოდა. ეს მოხდა მას შემდეგ, რაც ქრისტიანების საკუთრებაში არსებულმა საცხობმა უარი განაცხადა ტორტის დამზადებაზე, რომელსაც ერთსქესიანთა ქორწილთან დაკავშირებული სლოგანი ჰქონდა. ოპონენტები თვლიან, რომ კანონში მსგავსი პუნქტის შეტანა ხელს შეუწყობს დისკრიმინაციული განწყობის გაძლიერებას სექსუალური უმცირესობის წარმომადგენლების მისამართით.

აბორტი
პარტიის წევრები კატეგორიულად უპირისპირდებიან აბორტის უფლების ნებისმიერი ფორმით გავრცელებას ჩრდილოეთ ირლანდიის ტერიტორიაზე. ისინი ღიად ეწინააღმდეგებიან ლეიბორისტული პარტიის ლიდერის, დაიანა ჯონსონის ქმედებას, რომელიც ცდილობს, რომ ინგლისსა და უელსში მცხოვრებ ქალებს, რომლებმაც ორსულობა ინერნეტში ნაყიდი აბებით შეწყვიტეს, თავიდან აარიდოს სისხლის სამართლის პასუხისგებაში მიცემა. ისინი ეწინააღმდეგებიან ოჯახის დაგეგმვის საერთაშორისო პროგრამების დამატებით დაფინანსებას.

სოციალური პოლიტიკა
პარტიის ზოგიერთი პოლიტიკოსი ღიად მოითხოვდა სკოლებში კრეაციონიზმის სწავლებას, მუზეუმებში კი მისი შესაბამისი საგამოფენო სივრცის მოწყობას. 2007 წელს, პარტიის სპიკერმა დაადასტურა, რომ ეს მოსაზრებები პარტიის პოლიტიკური ხაზის შემადგენელი ნაწილია.

ეკონომიკური და ფისკალური პოლიტიკა
დემოკრატიული უნიონისტური პარტია მხარს უჭერს პენსიების „სამმაგი საკეტის“ შენარჩუნებას, ზამთრის საწვავის შემწეობას და უფრო მეტ ხარჯებს ისეთი მომსახურებისთვის, როგორიც ჯანმრთელობაა.

პარტიამ აღადგინა საუბრები 25 მილის სიგრძის საზღვაო ხიდის აშენებასთან დაკავშირებით, რათა ჩრდილოეთ ირლანდია შოტლანდიას დაუკავშირდეს. ტექნიკურ-ეკონომიკური შესწავლის გამოცდილება უკვე არსებობდა, რომელიც 20 მილიარდი ფუნტი დაჯდა.