iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ანდრეა დი ბარტოლო

ანდრეა დი ბარტოლო (; დაახლოებით 1360/1370 – 1428) — იტალიელი მხატვარი, ვიტრაჟების დიზაინერი და მინიატურისტი, სიენური სკოლის წარმომადგენელი, რომელიც ძირითადად რელიგიურ თემებზე მუშაობდა. იგი აქტიური იყო 1389–1428 წლებში სიენასა და მის შემოგარენში.

ცხოვრება
ანდრეა დი ბარტოლო იყო ცნობილი სიენელი მხატვრის, ბარტოლო დი ფრედის შვილი და მოწაფე. ახალგაზრდობა გაატარა მამის სახელოსნოში, რომელიც იმ დროისთვის მრავალ მნიშვნელოვან შეკვეთას ასრულებდა.

მისი პირველი დოკუმენტურად დადასტურებული ნამუშევარი არის 1389 წელს შესრულებული საკურთხევლის ნაწილი, რომელიც მან მამასთან და ლუკა დი ტომესთან ერთად შექმნა სიენის საკათედრო ტაძრისთვის. თუმცა მკვლევრები მიიჩნევენ, რომ მისი ხელი უკვე შეიმჩნევა მამის ადრეულ ნამუშევრებში, მაგალითად ჩვილთა ხოცვაში (1380-იანი წლები).

დაახლოებით 1390 წელს ანდრეამ საკუთარი სახელოსნო დააარსა. იგი წარმატებული მხატვარი გახდა და შეკვეთებს იღებდა არა მხოლოდ სიენაში, არამედ იტალიის სხვა რეგიონებიდანაც, მათ შორის ვენეტოდან. მისი მფარველები ხშირად იყვნენ რელიგიური ორდენები, როგორიცაა ფრანცისკელები მონტალჩინოდან და დომინიკელები სიენიდან. თავისი სახელოსნოში მან შექმნა უამრავი ნამუშევარი, რომელთაგან ზოგიერთი დღემდე შემორჩენილია და მსოფლიოს სხვადასხვა მუზეუმშია დაცული.

ანდრეა მოგზაურობდა და მუშაობდა სხვადასხვა ქალაქში, მათ შორის მარკეში, ტრევიზოში და ვენეტოს რეგიონში. არსებობს ვარაუდი, რომ იგი იყო მხატვრის ჯორჯო დი ანდრეა დი ბარტოლოს მამა.

ანდრეა დი ბარტოლო გარდაიცვალა 1428 წელს სიენაში.

შემოქმედება
ანდრეა დი ბარტოლოს ნამუშევრების უმეტესობა რელიგიური შინაარსისაა. მისი შემოქმედება დიდწილად აგრძელებს მამის სტილს, თუმცა დროთა განმავლობაში მან დამოუკიდებელი მხატვრული სტილი ჩამოაყალიბა.

იგი თანამშრომლობდა სხვა მხატვრებთანაც, განსაკუთრებით ლუკა დი ტომესთან. მისი სტილი გამოირჩევა შედარებით მარტივი ხაზვითა და რბილი მოდელირებით, ნაკლებად არის აქცენტი დეტალებსა და ემოციურ ექსპრესიაზე.

ანდრეას შემოქმედება მყარად ეფუძნება სიენური სკოლის ტრადიციას, რომელიც დაიწყო დუჩოსა და სიმონე მარტინის მიერ. მიუხედავად ამისა, იგი საჭიროების შემთხვევაში ითვისებდა სხვა რეგიონების გავლენებსაც. მაგალითად, მისი ღვთისმშობლის კორონაცია (ვენეცია) აჩვენებს ვენეციური მხატვრობის გავლენას ორნამენტულობასა და იკონოგრაფიაში.

მისი გვიანი პერიოდის ნამუშევრებში შეიმჩნევა ისეთი მხატვრების გავლენა, როგორიცაა ტადეო დი ბარტოლო, მარტინო დი ბარტოლომეო და სპინელო არეტინო. ეს განსაკუთრებით ჩანს მის მინიატურებში, სადაც იგი უფრო დამოუკიდებელ სტილს ავითარებს.

ფოტოგალერეა
პიეტრო ანიგონი

პიეტრო ანიგონი (; 7 ივნისი, 1910 – 28 ოქტომბერი, 1988) — იტალიელი მხატვარი, პორტრეტისტი, ფრესკების ავტორი და არაერთი ჯილდოს მფლობელი, ყველაზე მეტად ცნობილი გახდა დედოფალ ელიზაბედ -ის პორტრეტებით. მისი შემოქმედება ეყრდნობოდა რენესანსის ტრადიციას და ეწინააღმდეგებოდა იმ დროისთვის გავრცელებულ მოდერნისტულ სტილს.

ბიოგრაფია
დაიბადა მილანში 1910 წელს. ანიგონი ძლიერ იყო შთაგონებული იტალიური რენესანსით. 1920-იანი წლების ბოლოდან იგი ძირითადად ცხოვრობდა ფლორენციაში, სადაც სწავლობდა პიარისტ მამათა კოლეჯში.

1927 წელს ჩაირიცხა ფლორენციის სახვითი ხელოვნების აკადემიაში, სადაც ფელისე კარენასთან სწავლობდა ფერწერას, ჯუზეპე გრაციოზისთან სკულპტურას და სელესტინო სელესტინისთან გრავიურას. ასევე სწავლობდა შიშველი ფიგურის ხატვას ფლორენციის მხატვართა წრეებში და აკადემიის ღია კლასებში.

ანიგონიმ პირველად თავისი ნამუშევრები 1930 წელს ფლორენციაში ჯგუფურ გამოფენაზე წარადგინა. პირველი პერსონალური გამოფენა ჰქონდა 1932 წელს ფერონის სასახლეში მდებარე ბელინის გალერეაში.

იგივე წელს ჟურნალისტმა უგო ოჯეტიმ ანიგონი გააშუქა გაზეთ საღამოს კურიერი-ს ხელოვნების განყოფილებაში. ასევე 1932 წელს მან მოიპოვა ტრენტაკოსტეს პრემია.

ოჯახი
ანიგონი დაქორწინდა ანა ჯუზეპა მაჯინიზე 1937 წელს, რომელიც გარდაიცვალა 1969 წლის ივლისში. მათ ჰყავდათ ორი შვილი — ბენედეტო (დ. 1939) და მარია რიჩარდა. 1976 წელს იგი ხელმეორედ დაქორწინდა როსელა სეგრეტოზე, რომელიც ასევე მისი საყვარელი მოდელი იყო.

გარდაცვალება
1988 წლის მაისში ანიგონის გადაუდებელი ოპერაცია ჩაუტარდა კუჭის წყლულის გამო, რის შემდეგაც სრულად ვერ გამოჯანმრთელდა. 27 ოქტომბერს იგი საავადმყოფოში გადაიყვანეს ფლორენციაში და 28 ოქტომბერს გარდაიცვალა თირკმლის უკმარისობით. დაკრძალულია -ს სასაფლაოზე, წმინდა მინიატოს ბაზილიკაში, რომელიც გადაჰყურებს მის საყვარელ ფლორენციას.

ტრადიციულობა
1945-დან 1950 წლამდე ანიგონიმ შექმნა მნიშვნელოვანი და წარმატებული ნამუშევრები. 1947 წელს ხელი მოაწერა თანამედროვე რეალისტი მხატვრები-ს მანიფესტს, რომელიც ეწინააღმდეგებოდა აბსტრაქტულ ხელოვნებასა და იმდროინდელ ახალ მიმდინარეობებს. ეს მოვლენა მოგვიანებით გახდა მნიშვნელოვანი ფაქტორი მისი შემოქმედების შეფასებაში. მანიფესტს ასევე ხელი მოაწერეს გრეგორი სკილტიანმა და ძმებმა ანტონიო ბუენომ და ხავიერ ბუენომ.
1949 წლის მარტში ხელოვნების სამეფო აკადემიის კომიტეტმა მიიღო ანიგონის ნამუშევრები წლიურ გამოფენაზე. ეს იყო მისი პირველი კონტაქტი ინგლისთან და მისი საერთაშორისო წარმატების დასაწყისი.

გამოფენები
1950-იანი წლებიდან ანიგონიმ დაიწყო საერთაშორისო გამოფენებში მონაწილეობა. ლონდონში მისი ნამუშევრები გამოიფინა ვილდენსტეინში (1950, 1954), აგნიუსში (1952, 1956), ბრიტანელ მხატვართა ფედერაციაში (1961), აპერ გროსვენორის გალერეებში (1966) და სამეფო აკადემიის მრავალ გამოფენაზე. 1953 წელს პარიზის სახვითი ხელოვნების გალერეაში გაიმართა მისი სპეციალური გამოფენა. ნიუ-იორკში ვილდენსტეინმა მას უმასპინძლა 1957–1958 წლებში. 1969 წლისთვის მისი ნამუშევრები გამოიფინა ბრუკლინის მუზეუმში. მისი ნამუშევრები ასევე გამოიფინა იტალიის მრავალ ქალაქში, მათ შორის ტურინში, რომში, ფლორენციაში, ვერონაში, ბრეშაში, მონტეკატინი-ტერმეში, პიზაში, ბერგამოში, როვერეტოსა და მილანში.
საფრანგეთის ჩემპიონატი ჭადრაკში 2008

საფრანგეთის 83-ე ჩემპიონატი ჭადრაკში — საჭადრაკო ტურნირი, რომელიც ჩატარდა 2008 წლის 11-დან 23 აგვისტომდე ქალაქ პოში.

ძირითადი ტურნირი ორმა მონაწილემ თანაბარი ქულებით დაასრულა. ტაი-ბრეიკში (სწრაფი ჭადრაკი) გამარჯვება ეტიენ ბაკრომ მოიპოვა მაქსიმ ვაშიე-ლაგრავთან ანგარიშით 1½ : ½. ბრინჯაოს პრიზიორი ლორან ფრესინე გახდა.

ცხრილი
ევროპის პოლიტიკური საზოგადოება

ევროპის პოლიტიკური საზოგადოება — ევროპის მომავლის შესახებ პოლიტიკური და სტრატეგიული დისკუსიებისთვის შექმნილი მთავრობათაშორისი ფორუმი. დაარსდა 2022 წელს, რუსეთის მიერ უკრაინაში შეჭრის შემდეგ. ჯგუფი პირველად 2022 წლის ოქტომბერში პრაღაში შეიკრიბა და პირველ შეხვედრაში მონაწილეობა 44 ევროპულმა ქვეყანამ, ასევე ევროპის საბჭოსა და ევროკომისიის პრეზიდენტებმა მიიღეს.

ფორმატი განსხვავდება როგორც ევროკავშირისგან (რომელიც ევროპის პოლიტიკური საზოგადოების წევრია), ასევე ევროპის საბჭოსგან (წარმოდგენილია მისი გენერალური მდივნის მიერ). -ის 47 მონაწილე სახელმწიფოში ცხოვრობს 689.5 მილიონი ადამიანი და გლობალური მშპ-ს დაახლოებით 23.5 პროცენტს წარმოადგენენ.

2025 წლის მაისში გამოცხადდა, რომ ევროპის ეკონომიკური თანამშრომლობის საბჭოს გაზაფხულის სამიტებს 2026 წელს სომხეთი, 2027 წელს — შვეიცარია, და 2028 წელს — აზერბაიჯანი, ხოლო შემოდგომის სამიტებს 2026 წელს ირლანდია, 2027 წელს — საბერძნეთი და 2028 წელს — ლატვია უმასპინძლებს.
ნუგზარ ყურაშვილი

ნუგზარ ყურაშვილი (დ. 6 ოქტომბერი, 1949, თბილისი — გ. 2 მაისი, 2026) — ქართველი მსახიობი, საქართველოს ღირსების ორდენის კავალერი (1999).

ბიოგრაფია
1972 წელს დაამთავრა შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრალური ინსტიტუტის სამსახიობო ფაკულტეტი.

1972-1980 წლებში მოღვაწეობდა სოხუმის კონსტანტინე გამსახურდიას სახელობის თეატრში, 1980 წლიდან კი — სანდრო ახმეტელის სახელობის სახელმწიფო დრამატული თეატრში. 1985-1987 წლებში გამოდიოდა მეტეხის თეატრის სცენაზე. გადაღებულია მხატვრულ ფილმებსა და ტელესერიალებში: „წიგნი ფიცისა“ (გ. ლორთქიფანიძე, 1983, დავით ვეზირი), „ზღვის მაშვრალნი“ (ე. სეშანი, გ. გაბესკირია, 1986, რანტენი), „ფესვები“ (ყ. მგელაძე, 1987, ანრი), „ვამეხი მოდის“ (ო. ლითანიშვილი, ო. შამათავა, 1987, ზორბეგი), „გამოცხადება“ (გ. მატარაძე, 1988, შავდია), „ცხოვრება დონ კიხოტისა და სანჩოსი“ (რ. ჩხეიძე, 1989, ლომების მომთვინიერებელი), „ჩაკლული სული“ (ყ. მგელაძე, 1994, სუკის თავმჯდომარე), „ცხელი ძაღლი“ (ზ. ურუშაძე, ე. ბადურაშვილი, 2003, ზერაგია) და სხვა

ფილმოგრაფია
1981 : „ძმა“
1981 : „სერაფიტა“ — მირიანი
1983 : „წიგნი ფიცისა“ — დავით ვეზირი
1984 : „პორფირიონი“
1986 : „ზღვის მაშვრალნი“ — რანტენი
1987 : „ფესვები“ — ანრი
1988 : „გამოცხადება“ — შავდია
1988 : „ვამეხი მოდის“ (დაკარგული საგანძურის საძებნელად) — ზორბეგი
1989 : „ცხოვრება დონ კიხოტისა და სანჩოსი“ — ლომების მომთვინიერებელი
1990 : „ჩვენი კეთილმოწყობილი საზოგადოება“ (შემსრულებელი 977)
1992 : „მხოლოდ სიკვდილი მოდის აუცილებლად“
1994 : „ჩაკლული სული“ — ნიკო ბრეგაძე
1994 : „ჟამი“ — ხეცინა
2001 : „ანთიმოზ ივერიელი“
2003 : „ცხელი ძაღლი“ — უჩა ზერაგია
1995 : „ატრაქციონი“ — გურამი
2007 : „სვანი“ — რექჩიანი

ჯილდოები და აღიარება
1992 : საქართველოს სახელმწიფო პრემია
1999 : ღირსების ორდენი ქართული თეატრალური ხელოვნების განვითარებასა და მის პოპულარიზაციაში შეტანილი პირადი წვლილისა და ნაყოფიერი შემოქმედებითი მოღვაწეობისათვის
სკს-ექსპედიცია 40

სკს-ექსპედიცია 40 — საერთაშორისო კოსმოსური სადგურის 40-ე ექსპედიცია. ექსპედიცია 39-ის ეკიპაჟის ნაწილი ექსპედიცია 40-ზე გადავიდა, ხოლო ეკიპაჟის დანარჩენი წევრები 2014 წლის 28 მაისს ყაზახეთის ბაიკონურის კოსმოდრომიდან გაემგზავრა.

გაშვებიდან დაახლოებით ცხრა წუთის შემდეგ, ორბიტაზე გასვლის შემდეგ, სოიუზ -13-მა, რომელიც ეკიპაჟის დარჩენილ წევრებს მიიყვანდა, საერთაშორისო კოსმოსურ სადგურთან ოთხორბიტალური შეხვედრა დაიწყო. სოიუზ -13 შემდგომში საერთაშორისო კოსმოსურ სადგურზე რასვეტის მოდულს 29 მაისს, დროით 1:44 საათზე შეუპირაპირდა. ორ კოსმოსურ ხომალდს შორის ლუქები ორ საათზე ცოტა მეტი ხნის შემდეგ, დროით 3:52 საათზე გაიხსნა. ექსპედიცია სოიუზ -12-ის დოკიდან გაშვებით დასრულდა 2014 წლის 10 სექტემბერს. ექსპედიცია 40-ის ეკიპაჟის დანარჩენი წევრები ექსპედიცია 41-ს შეუერთდა.

ეკიპაჟი
ექსპედიცია 40-ის ეკიპაჟის წევრები იყვნენ:
აგიოს-ათანასიოსი

აგიოს-ათანასიოსი — ამათუნტას მუნიციპალიტეტის მუნიციპალური რაიონი, რომელიც მდებარეობს კვიპროსში, ლიმასოლის რაიონში. იგი დაშორებულია რაიონის დედაქალაქ ლიმასოლიდან 3 კმ-ით. სახელი ეწოდა ათანასე ალექსანდრიელის პატივსაცემად. 1986 წლიდან 2024 წლის 1 ივლისამდე დასახლება ფუნქციონირებდა როგორც ლიმასოლის გარეუბანი და დამოუკიდებელი მუნიციპალიტეტი, თუმცა ადგილობრივი თვითმმართველობის რეფორმის შედეგად, იგი ამათუნტას მუნიციპალიტეტის ნაწილი გახდა. აქ ასევე მდებარეობს ინდუსტრიული ზონა 110-ზე მეტი დამსაქმებლით.

ისტორია
აგიოს ათანასიოსი დაარსდა როგორც მცირე სასოფლო-სამეურნეო დასახლება. 1974 წლის თურქეთის შეჭრის შემდეგ აქ ლტოლვილთა იმიგრაციის დიდი ტალღა დაიწყო. დადგენილია, რომ ქალაქში დაახლოებით 6,000 ლტოლვილი დასახლდა. მუნიციპალიტეტი ლიმასოლის რაიონის ინდუსტრიული ზონის ფუნქციას ასრულებს.

მერები
1986–1996: ფიდიას დიამანტისი
1996–2016: კირიაკოს ხაციტოფი
2016–2024: მარინოს კირიაკუ

მერის მოადგილეები
2024–დღემდე: მარინოს კირიაკუ
არმენოხორი (კვიპროსი)

არმენოხორი (; ; ) — სომხური სოფელი და ამათუნტას მუნიციპალიტეტის მუნიციპალური რაიონი, რომელიც მდებარეობს კვიპროსში, ლიმასოლის რაიონში, ქალაქ ლიმასოლიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთით 10 კილომეტრში (6 მილი). არმენოხორი ბერძნულად „სომხურ სოფელს“ ნიშნავს. 1958 წელს კვიპროსელმა თურქებმა მიიღეს ალტერნატიული სახელი „“, რაც სიტყვასიტყვით „ქარიან სოფელს“ ნიშნავს.

ისტორია
ანტიკური ხანა
არმენოხორი ლიმასოლის ოლქის ერთ-ერთი უძველესი სოფელია. დასახლების ადრეული ნიშნები ჩვენს წელთაღრიცხვამდე 85 წლით თარიღდება, როდესაც სომხეთის იმპერატორმა, ტიგრან დიდმა, ხორენ დიდის ვაჟმა , დაიპყრო სირია, ლიბანი, ისრაელის ნაწილები, ანატოლია და კვიპროსი. ტიგრანის არმიის ნაწილი კვიპროსში დარჩა, რათა უზრუნველეყოთ კუნძულის ბერძენი მოსახლეობის უსაფრთხოება აგრესიული არაბებისგან. ახლო აღმოსავლეთში წარმატებების შემდეგ, ტიგრანმა თავის ზოგიერთ წამყვან სამხედრო პირს უბრძანა, დარჩენილიყვნენ თანამედროვე არმენოხორის ტერიტორიაზე, რათა თვალი ედევნებინათ ადგილობრივი ბერძენი მოკავშირეების დაცვის შესახებ შეთანხმებების შესრულებისათვის. არმენოხორის ტერიტორია სტრატეგიულად ხელსაყრელი იყო ხმელთაშუა ზღვის ჰორიზონტის დასაზვერად და მტრის შესაძლო შემოჭრის შემთხვევაში განგაშის ასატეხად.

ანტიკური ისტორია ამბობს:

ოსმალეთის ეპოქა
ოსმალეთის ეპოქაში არმენოხორი/ესენქოი კვიპროსელ თურქთა სოფლად იქცა. მიუხედავად იმისა, რომ 1891-დან 1931 წლამდე იქ რამდენიმე კვიპროსელი ბერძენისა და სომეხის ოჯახი ცხოვრობდა, 1940-იანი წლებისთვის თითქმის ყველამ დატოვა სოფელი. ბრიტანეთის მმართველობის პერიოდში სოფლის მოსახლეობა გაორმაგდა, 1891 წელს არსებული 89 ადამიანიდან 162-მდე გაიზარდა 1960 წლისთვის.

თანამედროვეობა
დღეს სოფელი საცხოვრებლად შერჩეული აქვთ მდიდარ ბიზნესმენებს კვიპროსიდან, რუსეთიდან, სომხეთიდან და სხვა ქვეყნებიდან. მისი მოსახლეობა 187 ადამიანს შეადგენს.
ამათუნტა

ამათუნტა ( — მუნიციპალიტეტი, რომელიც მდებარეობს კვიპროსის ლიმასოლის რაიონში. მისი შტაბ-ბინა მდებარეობს აგიოს ათანასიოსში და შედგება რვა მუნიციპალური ოლქისგან: აგიოს ათანასიოსი, გერმასოგია, აგიოს ტიხონასი, აკრუნტა, მათიკოლონი, მუტაგიაკა, ფინიკარია და არმენოხორი.

მმართველობა
მუნიციპალიტეტს მართავს ამათუნტის 25-წევრიანი მუნიციპალური საბჭო, რომელიც შედგება მოქმედი მერის, კირიაკოს ქსიდიასისგან, აგიოს ათანასიოსის, გერმასოგიის, აგიოს ტიხონასის, აკრუნტას, მათიკოლონის, მუტაგიაკას, ფინიკარიასა და არმენოხორის მერის მოადგილეებისა და მუნიციპალური მრჩევლებისგან.
ასომატოსი (ლიმასოლი)

ასომატოსი — სოფელი და კურიონის მუნიციპალიტეტის მუნიციპალური რაიონი, რომელიც მდებარეობს კვიპროსში, ლიმასოლის რაიონში, ლიმასოლიდან დასავლეთით 7 კილომეტრში. იგი უშუალოდ ესაზღვრება აკროტირის სუვერენულ ბაზას და ნაწილობრივ მდებარეობს აკროტირის და დეკელიის ბრიტანეთის ზღვისიქითა ტერიტორიის ფარგლებში. 1974 წლამდე სოფელი მცირედით იყო დასახლებული კვიპროსელი თურქებით.
ეპისკოპი (ლიმასოლი)

ეპისკოპი ( — სოფელი და კურიონის მუნიციპალიტეტის მუნიციპალური ოლქი, რომელიც ნაწილობრივ კვიპროსის ლიმასოლის რაიონში მდებარეობს, ნაწილობრივ კი ბრიტანეთის ზღვისიქითა ტერიტორიაზე აკროტირი და დეკელიაში. მისი ამჟამინდელი მერის მოადგილეა ლეფკიოს პროდრომუ. იგი მდებარეობს ლიმასოლიდან დასავლეთით დაახლოებით 14 კმ-ში (9 მილი), ხოლო პაფოსიდან აღმოსავლეთით 40 კმ-ში (25 მილი). ეპისკოპი აშენებულია ანტიკური კურიონის ბორცვზე, მდინარე კურისის დასავლეთ ნაპირთან ახლოს.

ისტორია
შუა საუკუნეების კვიპროსის სამეფოში, ეპისკოპი ფეოდალურ მფლობელობაში ფეოდად გადაეცა იბელინების საგვარეულოს. 1367 წლიდან იგი ვენეციის რესპუბლიკის წარმომადგენლის, ფედერიკო კორნაროს ხელში იყო, ხოლო 1374 წელს ვალებში ჩავარდნილმა მეფემ მას ოფიციალურად გადასცა. იგი ცნობილი იყო როგორც , ხოლო კორნაროების ოჯახის ის შტო, რომელიც ფედერიკოსგან მოდიოდა, ცნობილი გახდა სახელით კორნარო პისკოპია. კორნაროებს ეპისკოპის მახლობლად მდებარე თავიანთ ფეოდში ჰქონდათ შაქრის ლერწმის დიდი პლანტაცია, სადაც ასაქმებდნენ სირიული ან არაბული წარმოშობის მონებს ან ადგილობრივ ყმებს.

1974 წლის ინტერვენციამდე სოფელში 3000 თურქი მცხოვრები იყო. მოგვიანებით, მათმა უმრავლესობამ სოფელი დატოვა და ინგლისში გადასახლდა.
ერიმი

ერიმი — სოფელი და კურიონის მუნიციპალიტეტის მუნიციპალური რაიონი, რომელიც ნაწილობრივ კვიპროსის ლიმასოლის რაიონში, ნაწილობრივ კი აკროტირის და დეკელიის ბრიტანეთის ზღვისიქითა ტერიტორიაზე მდებარეობს. 2021 წლის აღწერის მიხედვით, მისი მოსახლეობა 3 159 ადამიანს შეადგენს.

ერიმის მახლობლად მდებარეობს სოფელი კოლოსი, სადაც შეგიძლიათ ნახოთ კოლოსის ციხესიმაგრე.

ისტორია და არქეოლოგია
ერიმიში მდებარეობს არაერთი მნიშვნელოვანი არქეოლოგიური ძეგლი, მათ შორის: ენეოლითის (ქალკოლითის) ხანის ნასახლარი ერიმი-პამბულა, რომელიც პორფირიოს დიკაიოსმა გათხარა. ადრეული და შუა ბრინჯაოს ხანის ძეგლები ერიმი-კაფკალა და ერიმი-ლაონინ ტუ პორაკუ, ასევე გვიანი ბრინჯაოს ხანის ნასახლარი ერიმი-პითარკა.

კვიპროსის ღვინის მუზეუმი
კვიპროსის ღვინის მუზეუმი მდებარეობს სოფელ ერიმიში, იმ ღვინის მარშრუტების გზაჯვარედინზე, რომლებიც მთებისკენ მიემართება ლიმასოლსა და პაფოსს შორის არსებულ ძველ გზაზე.

კვიპროსის ღვინის მუზეუმი, ტრადიციული და თანამედროვე მეთოდების გამოყენებით, წარმოადგენს კვიპროსის მეღვინეობის ინდუსტრიის ისტორიას. ანტიკური ქოთნები და ლარნაკები, შუა საუკუნეების სასმისები, ანასტასია გაის კერძო კოლექცია, ძველი დოკუმენტები და ხელსაწყოები თვალსაჩინოს ხდის იმას, თუ როგორ ხდებოდა ღვინის წარმოება, შენახვა და მოხმარება წარსულში. ფოტოგრაფიული ფონები და აუდიოვიზუალური აღჭურვილობა კი ასახავს ღვინის დაყენების მთელ პროცესს გაშენებიდან უშუალოდ წარმოებამდე.
საფრანგეთის ჩემპიონატი ჭადრაკში 2019

საფრანგეთის 94-ე ჩემპიონატი ჭადრაკში — საჭადრაკო ტურნირი, რომელიც ჩატარდა შარტრში 2019 წლის 17-დან 25 აგვისტომდე.

ძირითადი ტურნირი ორმა მონაწილემ თანაბარი ქულებით დაასრულა. ტაი-ბრეიკში გამარჯვება მაქსიმ ლაგარდმა მოიპოვა ლორან ფრესინესთან ანგარიშით 2½ : 1½. ბრინჯაოს პრიზიორი ჟიულ მუსარი გახდა.

რეგლამენტი
კატეგორია: 13 (საშუალო რეიტინგი: 2572).
დროის კონტროლი: 90 წუთი პირველ 40 სვლაზე, შემდეგ 30 წუთი პარტიის დასრულებამდე, ყოველ სვლაზე 30 წამის დამატებით.

ცხრილი
მათიკოლონი

მათიკოლონი — სოფელი და ამათუნტას მუნიციპალიტეტის მუნიციპალური რაიონი კვიპროსში, ლიმასოლის რაიონში, რომელიც მდებარეობს ლიმასოლიდან ჩრდილოეთით 10 კილომეტრში.

მისი ამჟამინდელი ვიცე-მერი არის ქრისტალა ანაიტი.

მდებარეობა
მათიკოლონი მდებარეობს ზღვის დონიდან 335 მეტრ სიმაღლეზე. სოფელს სამხრეთ-დასავლეთით ესაზღვრება აგიოს ათანასიოსი, დასავლეთით ფასულა, ჩრდილოეთით და ჩრდილო-დასავლეთით აფსიუ, ჩრდილო-აღმოსავლეთით დიერონა, აღმოსავლეთით აკრუნტა, ხოლო სამხრეთით გერმასოგია.

ისტორია
სოფლის პირვანდელი ადგილი უფრო დასავლეთით მდებარეობდა, თუმცა მიწისძვრის გამო კვიპროსის მთავრობამ ახალი დასახლება მის ამჟამინდელ ადგილას შექმნა. ძველი დასახლება მიტოვებულია. სოფელი ცნობილი მას შემდეგ გახდა, რაც 1979 წელს იქ -ის სატელევიზიო სერიალი „აფროდიტეს მემკვიდრეობა“ გადაიღეს. ძველი მათიკოლონი იმ სოფლების სიაში შედიოდა, რომლებიც დიდ კომანდარიას ეკუთვნოდა. ის თავდაპირველად ტამპლიერთა ორდენის მფლობელობაში იყო, მოგვიანებით კი იოანიტების (წმინდა იოანეს ორდენის რაინდების) ხელში გადავიდა.

მოსახლეობა
კვიპროსში ჩატარებული მოსახლეობის აღწერების მიხედვით, სოფლის მოსახლეობამ არაერთი მერყეობა განიცადა. ბოლო ორი აღწერა ზრდას აჩვენებს.
კანტუ (კვიპროსი)

კანტუ — სოფელი და კურიონის მუნიციპალიტეტის მუნიციპალური რაიონი, ლიმასოლის ოლქში. იგი მდებარეობს ერიმიდან 2 კილომეტრში ჩრდილოეთით.

ისტორია
არქეოლოგიური გათხრების თანახმად, აღნიშნული ტერიტორია დასახლებული იყო გვიანი ნეოლითის ხანაში (ძვ. წ. 4500–3800 წწ.).

1571 წელს ოსმალეთის მიერ კვიპროსის დაპყრობამდე, სოფელში ბერძენი კვიპროსელები ცხოვრობდნენ. ამას მოწმობს ტერიტორიაზე არსებული რამდენიმე სამლოცველო, რომლებიც საუკუნეშია აშენებული. ოსმალეთის მიერ კუნძულის დაპყრობის შემდეგ სოფელში თურქი მოსახლეობა დასახლდა.
საფრანგეთის ჩემპიონატი ჭადრაკში 2018

საფრანგეთის 93-ე ჩემპიონატი ჭადრაკში — საჭადრაკო ტურნირი, რომელიც ჩატარდა ქალაქ ნიმში 2018 წლის 18-დან 26 აგვისტომდე.

ძირითადი ტურნირი სამმა მონაწილემ თანაბარი ქულებით დაასრულა. დამატებითი ბლიც-ტურნირის შედეგად საფრანგეთის ჩემპიონი ტიგრან გარამიანი გახდა.

რეგლამენტი
კატეგორია: 14 (საშუალო რეიტინგი: 2599).
დროის კონტროლი: 90 წუთი პირველ 40 სვლაზე, შემდეგ 30 წუთი პარტიის დასრულებამდე, ყოველ სვლაზე 30 წამის დამატებით.

მონაწილეები
ეტიენ ბაკრო (2699)
ლორან ფრესინე (2645)
რომენ ედუარი (2638)
კრისტიან ბაუერი (2636)
ტიგრან გარამიანი (2614)
სებასტიან მაზე (2612)
იანიკ გოზოლი (2596)
მატიე კორნეტი (2593)
ჟან-პიერ ლე-რუ (2539)
კვენტინ ლუაზო (2417)
შენიშვნა: რეიტინგები მოცემულია 2018 წლის აგვისტოს მდგომარეობით

სატურნირო ცხრილი
გერმასოგეია

გერმასოგეია — ლიმასოლის აღმოსავლეთი გარეუბანი და ამათუნტას მუნიციპალიტეტის მუნიციპალური რაიონი რომელიც მდებარეობს ლიმასოლის რაიონში, კვიპროსში. 2021 წლის მონაცემებით, გერმასოგეიის მოსახლეობა 17,325 ადამიანს შეადგენდა. მისი მერი, კირიაკოს ქსიდიასი, 2016 წლის 18 დეკემბრის ადგილობრივ არჩევნებში დამოუკიდებელ კანდიდატად მონაწილეობდა და გაიმარჯვა. არჩევნების დროს ქსიდიასმა ხმების 26.73% მოიპოვა, რითაც აჯობა მოქმედ მერს, ანდრეას გავრიელიდისს (23.01%), რომელიც ამ თანამდებობას ორი ვადით იკავებდა.

შუა საუკუნეებში ეს პატარა ქალაქი ტამპლიერ რაინდთა მიერ იყო გამაგრებული. 1968 წელს აქ აშენდა გერმასოგეიის კაშხალი.

ეტიმოლოგია
სახელწოდება გერმასოგეია მომდინარეობს სიტყვებიდან („წმინდა“) და („შუა ხმელეთი“ ან „შიდა ტერიტორია“). ტერმინი მიანიშნებს მრავალ ტაძარზე, რომელიც ოდესღაც ამ მხარეში არსებობდა, ხოლო ასახავს დასახლების სიახლოვეს ზღვასთან.

საერთაშორისო ურთიერთობები
დაძმობილებული ქალაქები
გერმასოგია დაძმობილებულია შემდეგ ქალაქებთან:

სტარი გრადი, სერბეთი
ლიტოხორო, საბერძნეთი
საფრანგეთის ჩემპიონატი ჭადრაკში 2017

საფრანგეთის 92-ე ჩემპიონატი ჭადრაკში — საჭადრაკო ტურნირი, რომელიც ჩატარდა ქალაქ აჟენში 2017 წლის 19-დან 27 აგვისტომდე.

პირველი ადგილისთვის გამართულ ტაი-ბრეიკში ეტიენ ბაკრომ სძლია ლორან ფრესინეს ანგარიშით 3½ : 2½.

რეგლამენტი
კატეგორია: 14 (საშუალო რეიტინგი: 2590).
დროის კონტროლი: 90 წუთი პირველ 40 სვლაზე, შემდეგ 30 წუთი პარტიის დასრულებამდე, ყოველ სვლაზე 30 წამის დამატებით.

ცხრილი
კატო-პოლემიდია

კატო-პოლემიდია — პოლემიდიის მუნიციპალიტეტის მუნიციპალური რაიონი, რომელიც მდებარეობს კვიპროსში, ლიმასოლის ოლქში. 2011 წლის აღწერის მიხედვით, მისი მოსახლეობა 22,369 ადამიანს შეადგენდა.

ისტორია
კატო-პოლემიდიის ტერიტორია დასახლებული იყო პრეისტორიული ხანიდან. არქეოლოგიურმა გათხრებმა გამოავლინა გვიანი ბრინჯაოს ხანის ნეკროპოლისი, ისევე როგორც პრეისტორიული ხანის არქეოლოგიური ნაშთები ლოკაციებზე, რომლებსაც „სკამატა“ და „უფკია“ ეწოდება. შუა საუკუნეების წყაროებში სოფელი მოხსენიებულია როგორც „პოლემიდია“, ზემო და ქვემო პოლემიდიად დაყოფის გარეშე.

1986 წელს კატო-პოლემიდია მუნიციპალიტეტად გამოცხადდა.

ადმინისტრაციული დაყოფა
ადმინისტრაციული მიზნებისთვის, კატო-პოლემიდიის მუნიციპალური რაიონი დაყოფილია 6 უბნად:

მთავარანგელოზი მიქაელი
ანთუპოლისი
მოციქული ბარნაბა
მაკარიოს 
წმინდა ნიკოლოზი
პანაგია ევანგელისტრია

ჯანდაცვის დაწესებულებები
კატო-პოლემიდიაში მდებარეობს ლიმასოლის ახალი სახელმწიფო საავადმყოფო.

სპორტული კლუბები
რაიონში მოქმედი სპორტული კლუბებია: „დოქსა“ , „ანორთოსისი“ და „ჰერმესი“ .

დემოგრაფია
1960 წლის აღწერით, კატო-პოლემიდიაში 1286 ბერძენი კვიპროსელი და 982 თურქი კვიპროსელი ცხოვრობდა.

კვიპროსელებს შორის თემთაშორისი დაპირისპირების წლებში და კვიპროსის რესპუბლიკის ორთემიანი სტრუქტურის კოლაფსის შემდეგ, რიჩარდ პატრიკი წერდა, რომ ეს სოფელი (პანო-პოლემიდიასთან ერთად) გამონაკლისს წარმოადგენდა, რადგან ის ღია რჩებოდა ბერძენი კვიპროსელებისა და ბერძნული კვიპროსის ეროვნული გვარდიისთვის. ეროვნული გვარდია თანაარსებობდა თურქული წინააღმდეგობის ორგანიზაციის მებრძოლებთან, რომლებიც არ მალავდნენ საკუთარ არსებობას, თუმცა გვარდია მათ მანამ უთმენდა, სანამ იარაღს არ ატარებდნენ.

1974 წელს, ულტრანაციონალისტური ბერძნული გადატრიალებისა და კვიპროსში თურქეთის შეჭრის შემდეგ, სოფლის მოსახლეობა აკროტირის ბრიტანულ ბაზაზე გაიქცა. მოგვიანებით, მოსახლეობის ნაწილი ფარულად გადავიდა ჩრდილოეთ კვიპროსში, თუმცა უმეტესობა 1975 წელს გადაიყვანეს და მორფუში დაასახლეს. სოფელი ჩრდილოეთიდან დევნილი ბერძენი კვიპროსელებით შეივსო, რომლებმაც თავდაპირველად თურქი კვიპროსელების სახლები დაიკავეს. ლტოლვილთა ნაკადის ზრდასთან ერთად, მათთვის სოფელში საცხოვრებლის მშენებლობის სახელმწიფო პროგრამები ამოქმედდა.

სპორტი
თურქი კვიპროსელების საფეხბურთო კლუბი „ბინათლი ილმაზი“ ( ..), რომელიც ამჟამად მორფუშია ბაზირებული, 1940 წელს დაარსდა. 2015 წლის მონაცემებით, კლუბი კვიპროსის თურქული ფეხბურთის ასოციაციის - პირველ ლიგაში ასპარეზობს.
მესა-გიტონია

მესა გიტონია — მუნიციპალური რაიონი კვიპროსში, ლიმასოლის რაიონის ფარგლებში, რომელიც მდებარეობს ლიმასოლში, ქალაქის ცენტრიდან ჩრდილოეთით 2 კილომეტრში. იგი დაარსდა 1986 წელს. 370,71 ჰექტარის ფართობის მიხედვით ის კვიპროსის ყველაზე პატარა მუნიციპალიტეტია.

ისტორია
მესა-გიტონიას ანტიკური დასახლება, სავარაუდოდ, ბიზანტიურ პერიოდში (330–1191) დაარსდა. თუმცა, სხვადასხვა ფაქტორების გამო, როგორიცაა მიწისძვრები, ომები და არაბთა თავდასხმები, დასახლება განადგურდა. ამ პერიოდიდან შემორჩენილი ერთადერთი ნაგებობა შუა საუკუნეების ცისტერნაა. ფრანკთა და ვენეციელთა მმართველობის ხანაში მესა-გიტონია ფეოდალურ მამულს წარმოადგენდა.

მომდევნო ათწლეულების განმავლობაში მოსახლეობა განაგრძობდა ზრდას, რამაც გამოიწვია 1986 წლის 23 თებერვლის რეფერენდუმი მესა-გიტონიას მუნიციპალიტეტად გამოცხადების შესახებ. რეფერენდუმი წარმატებით დასრულდა და 1986 წლის 26 მაისს კვიპროსში ჩატარდა ადგილობრივი თვითმმართველობის არჩევნები. მესა-გიტონიამ თავისი პირველი მუნიციპალური საბჭო აირჩია.
საფრანგეთის ჩემპიონატი ჭადრაკში 2015

საფრანგეთის 90-ე ჩემპიონატი ჭადრაკში — საჭადრაკო ტურნირი, რომელიც ჩატარდა ქალაქ სენ-კანტენში 2015 წლის 9-დან 20 აგვისტომდე.

ძირითადი ტურნირი ორმა მონაწილემ თანაბარი ქულებით დაასრულა. ტაი-ბრეიკში (სწრაფი ჭადრაკი) გამარჯვება კრისტიან ბაუერმა მოიპოვა ანგარიშით 1½ : ½. ბრინჯაოს პრიზიორი ეტიენ ბაკრო გახდა.

სატურნირო ცხრილი