iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
მარცელიუსის თეატრი

მარცელიუსის თეატრი — უძველესი თეატრი რომში, იტალიაში, რომელიც არაა გადახურული და აშენდა რომის რესპუბლიკის ბოლო წლებში. ის მდებარეობს თანამედროვე წმინდა ანჯელოს ტრიონეში. მეთექვსმეტე საუკუნეში ის სასახლედ გადაკეთდა.

მშენებლობა და რომაული პერიოდის გამოყენება
თეატრისთვის ადგილი იულიუს კეისარმა გაათავისუფლა, რომელიც მოკლეს მისი მშენებლობის დაწყებამდე; თეატრი განვითარდა, რომ -ის აღნიშვნის ნაწილი, ამ თეატრში გაიმართა; ის დასრულდა ძვ. წ. 13 წელს და ოფიციალურად გაიხსნა ძვ. წ. 12 წელს ავგუსტუსმა, რომელსაც სახელი მისი ძმისშვილის, მარკუს კლავდიუს მარცელუსის პატივსაცემად ეწოდა, რომელიც ძვ. წ. 23 წელს გარდაიცვალა.

თეატრის დიამეტრი შეადგენდა 111 მეტრს და წარმოადგენდა უდიდეს და ყველაზე მნიშვნელოვან თეატრს ძველ რომში;  მას თავდაპირველად შეეძლო 11,000-დან 20,000-მდე მაყურებლის დატევა. ეს იყო შთამბეჭდავი მაგალითი იმისა, რაც რომის სამყაროს ერთ-ერთ ყველაზე გავრცელებულ ურბანულ არქიტექტურულ ფორმად იქცა. თეატრი ძირითადად ტუფით იყო აგებული, კონკრეტული ქვებით, რომლებიც ოპუს რეტიკულატუმის სტილში იყო განლაგებული, მთლიანად თეთრი ტრავერტინით იყო დაფარული.  თუმცა, ეს არის რომის ყველაზე ადრეული, დათარიღებადი შენობა, რომელიც გამოიყენებს გამომწვარ რომაულ აგურს, რომელიც იმ დროს ახალი შემოტანა იყო ბერძნული სამყაროდან.

მსგავსი რომაული თეატრების შიგნით შესვლისთვის განკუთვნილი თაღების, დერეფნების, გვირაბების და ფერდების ქსელი ჩვეულებრივ იყო გაფორმებული ჩაშენებული სვეტებით ბერძნული სტილით: დორიული ძირში, იონიკური შუაში. ვარაუდობენ, რომ ზედა დონეზე გამოყენებული იყო კორინთული სვეტები, მაგრამ ეს უცნობია, რადგან თეატრი შუა საუკუნეებში აღდგენილი იყო და ამოღებულ იქნა ზედა რიგის ადგილები და სვეტები.

აღწერა
სტრუქტურა
მარცელიუსის თეატრი ერთ-ერთი უძველესი რომაული გასართობი ნაგებობაა, რომელიც დღემდეა შემორჩენილი, სადაც რომაული თეატრის განლაგება უკვე მთლიანად გამოკვეთილია, ნახევარწრიული „კავეა“ კომპლექსური ქვედა სტრუქტურებით არის წარმოდგენილი. რადიალური კედლები, რომლებიც ცილინდრული გუმბათებით არის დაკავშირებული კავეას საფეხურებს ქვეშ, შეწყვეტილია ორი კონცენტრული გადასასვლელით, გარე, რომელიც თაღებით იხსნება და უფრო შიდა („კავალერების გადასასვლელი“).

თაღების სტრუქტურა მეორდება ექვსი ჯგუფით: ერთი, ოდნავ აწეული ფერდობით, მიმართული ყველაზე შიდა გადასასვლელში, ორი გვერდიგვერდი, რომლებიც ასახავს ზედა სართულებიდან ასვლისა და ჩამოსვლის ფერდობებს, ხოლო სამი სხვა კონსტრუქციაშია. შიდა გადასასვლელის მიღმა თაღები გრძელ, ვიწრო და დაბალი სიმაღლის ოთახებში გრძელდება. გარე ოთახები, რომლებიც, სავარაუდოდ, იულო-კლავდიანის პერიოდში ქვის გამყოფებით იყო გამოყოფილი, სავარაუდოდ, თავიდანვე გამოიყენებოდა სახელოსნოდ. ცენტრალურ ოთახში გუმბათზე თეთრი ფრესკული დეკორაციაა, დაყოფილი წრეებად და რვაკუთხედებად, რეპერტუარული ფიგურებით, რაც, სავარაუდოდ, საუკუნის მეორე ნახევარში შეიქმნა.

თეატრში დაახლოებით 15 000 მაყურებელი შეეძლო განთავსება და მაქსიმალური ტევადობით - 20 000, რაც შეესაბამება რეგიონული კატალოგების მიერ მოწოდებულ მონაცემებს.

ასლები
რომის ციფრული ცივილიზაციის მუზეუმის ოთახში მოიპოვება თეატრის 1:100 მასშტაბის მოდელი.
ლუქსემბურგის კომუნები

ლუქსემბურგის კომუნები — ადგილობრივი თვითმმართველობის ერთეული ლუქსემბურგში. სულ არის 100 კომუნა, რომელთაგან 12-ს აქვს ქალაქის სტატუსი. კომუნები გაერთიანებულია ლუქსემბურგის 12 კანტონში. კომუნის საკრებულო აირჩევა პირდაპირ 5 წლის ვადით პროპორციული საარჩევნო სისტემით. საკრებულოს ხელმძღვანელობს მერი (ბურგომისტრი), რომელსაც საკრებულოს წევრთაგან ნიშნავს ცენტრალური ხელისუფლება.
მალტის ადგილობრივი საბჭოები

მალტის ადგილობრივი საბჭოები — ადგილობრივი თვითმმართველობის ერთეული მალტაში. მალტა არის უნიტარული სახელმწიფო და იყოფა მხოლოდ ადგილობრივ რეთეულებად, რომელთა რაოდენობა სულ არის 68. ყველაზე პატარა ერთეული მოსახლეობის რაოდენობის მიხედვით არის მდინა (243), ხოლო ყველაზე დიდი სან-პაულ-ილ-ბაჰარი. (20097). საბჭო აირჩევა პირდაპირ 4 წლის ვადით პროპორციული საარჩევნო სისტემით. საკრებულოს არჩევნებში ყველაზე მეტი ხმის მიმღები პირი ავტომატურად იკავებს მერის პოზიციას 3 წლის ვადით.
სან-პანკრაციო

სან-პანკრაციოს ბაზილიკა - კათოლიკური მეორე რიგის ბაზილიკა და ტიტულარული, კონვენტული ეკლესია, რომელიც დააარსა პაპმა სიმაქუსმა საუკუნეში რომში, იტალიაში.  იგი მდებარეობს სან-პანკრაციოს ქუჩაზე, სან-პანკრაციოს კარიბჭის დასავლეთით, რომელიც იხსნება ავრელიანის კედლის მონაკვეთის იანიკულზე და მოიცავს სან-პანკრაციოს კატაკომბებს. მიმდებარე კონვენტი, სავარაუდოდ, ეკლესიის დაარსებისთანავე დაარსდა და 1662 წლიდან დასახლებულია -ით.

 . -ის კარდინალი არის ანტონიო კანიზარეს ლოვერა. სხვა წინა ტიტულარები მოიცავს პაპ პაულ -ს (15 იანვარი – 24 სექტემბერი 1537) და პაპ კლემენტ -ს (18 დეკემბერი, 1585 – 30 იანვარი 1592).

ისტორია
ბაზილიკა ააშენა პაპმა სიმაქუსმა (498-514) იმ ადგილას, სადაც დაკრძალული იყო ახალგაზრდა მოწამე წმინდა პანკრაციუსი რომიდან, ანუ პანკრაციუსი, აურელიას გზაზე.  ეკლესია თავდაპირველად მის მიერ დაექვემდებარა წმინდა კრისოგონოს ეკლესიის მღვდლებს. მათი უყურადღებობის გამო, პაპმა გრიგოლ -მა (590-604) ის გადასცა ახლად დაარსებული ბენედიქტინების წესის წევრებს, ლომბარდების მიერ მონტეკასინოს მონასტრის განადგურების შემდეგ, 580 წელს. მე-7 საუკუნეში პაპმა ჰონორიუს -მა (625-638) ააშენა უფრო დიდი ეკლესია მომლოცველთა ზრდადი რაოდენობისთვის; მან წმინდანის ნაწილები მოათავსა მაღალი საკურთხევლის ქვეშ. მე-17 საუკუნეში ის გადაეცა -ს, რომლებმაც მთლიანად გადააკეთეს ის. ეკლესია კვლავ გადაკეთდა მე-19 საუკუნეში, როდესაც ის მძიმედ დაზიანდა 1849 წელს, რომის ახლადშექმნილ რესპუბლიკაზე, ფრანგების თავდასხმის დროს; ეკლესიის მარტივი აგურის აგებულება მაინცშენარჩუნდა, ინოკენტი -ის წყალობით.

ეკლესიის ქვეშ არის უზარმაზარი, წმინდა პანკრაციუსის ან ოტავილას კატაკომბები. შესასვლელი მდებარეობს წმინდა პანკრაციუსის მცირე მუზეუმის გვერდით, რომელშიც არის ქანდაკებების ნაწილები და ქრისტიანული ეპოქის წარწერები.
ორსინი-ოდესკალკის ციხეიმაგრე

ორსინი-ოდესკალკის ციხესიმაგრე — ციხე-სიმაგრე ბრაჩანოში, ლაციო, იტალია. ის მდებარეობს ბრაჩანოს ტბის სამხრეთ სანაპიროზე. აშენდა მე-15 საუკუნეში და აერთიანებს სამხედრო თავდაცვითი ნაგებობისა და იმ პერიოდის ფეოდალი ბატონების - ორსინებისა და ბორჯიების, ორივე პაპის ოჯახების სამოქალაქო რეზიდენციის ფუნქციებს. როგორც იტალიის ერთ-ერთი უდიდესი და საუკეთესოდ შენარჩუნებული ციხე-სიმაგრე, ის ასევე სახლობს მუზეუმს; როგორც კულტურული ღონისძიებების ცენტრმა, კასტელომ უმასპინძლა რამდენიმე მაღალი დონის ქორწილს, როგორიცაა ტომ კრუზი/კეიტი ჰოლმსი, ეროს რამაზოტი/მიშელ ჰუნციკერი და პეტრა ეკლსტოუნი/ჯეიმს სტანტი.

გეოგრაფია
კარგად შენარჩუნებული შუასაუკუნეების ციხე-სიმაგრე კასტელო ორსინი-ოდესკალკი მდებარეობს ქალაქ ბრაჩანოში, რომიდან 30 კმ-ის დაშორებით. ის განლაგებულია ვულკანური ტბის (ლაგო დი ბრაჩანო ან „საბატინო“, იტალიის მერვე უდიდესი ტბა) დასავლეთ სანაპიროსთან. სარკინიგზო ხაზი 3 აკავშირებს მას რომთან (ოსტიენზე და ვალე აურელიას სადგურები) დაახლოებით 55 წუთში. მის სიახლოვეს მდებარეობს ორი შუასაუკუნეების ქალაქი ანგუილარა საბაცია და ტრევინიანო რომანო.

1419 წელს კოლონას პაპმა მარტინ -მ დაადასტურა ბრაჩანოს საფეოდალოს მფლობელობა ორსინების ოჯახის ტალიაკოცოს შტოს მიერ. ამ ძლიერი ოჯახის ხელში ბრაჩანო აყვავებულ ქალაქად იქცა, რომელიც მთელ იტალიაში განთქმული იყო თავისი ციხე-სიმაგრით. ციხის გაფართოება დაიწყო 1470 წლიდან ნაპოლეონე ორსინისა და მისი ვაჟის ვირჯინიოს მიერ. 1481 წელს მან უმასპინძლა პაპ სიქსტუს -ს, რომელიც რომში გავრცელებული შავი ჭირისგან გაიქცა; სალა პაპალინა ერთ-ერთ კუთხის კოშკში ამ მოვლენას აღნიშნავს. თუმცა, ოთხი წლის შემდეგ, ქალაქი და ციხე-სიმაგრე პაპის ჯარებმა გაძარცვეს პროსპერო კოლონას მეთაურობით, და შემდგომ აშენდა ახალი კედლების ხაზი., დღესაც ხილვადია.
კიტს–შელის მემორიალური სახლი

კიტს–შელის მემორიალური სახლი — მწერლის სახლ-მუზეუმი რომში, იტალიაში, რომელიც ეძღვნება რომანტიზმის ეპოქის პოეტებს — ჯონ კიტსსა და პერსი ბიში შელს. მუზეუმში დაცულია კიტსისა და შელის, ასევე ბაირონის, უორდსუორთის, რობერტ ბრაუნინგის, ელიზაბეტ ბარეტ ბრაუნინგის, ოსკარ უაილდისა და სხვა ცნობილი ავტორების შესახებ მსოფლიოში ერთ-ერთი ყველაზე ვრცელი მემორიალური ნივთების, წერილების, ხელნაწერებისა და ფერწერული ნამუშევრების კოლექცია. მუზეუმი განთავსებულია შენობის მეორე სართულზე, ესპანური კიბის სამხრეთითა და პიაცა დი სპანიას აღმოსავლეთით.

ისტორია
1820 წლის ნოემბერში ინგლისელი პოეტი ჯონ კიტსი, რომელიც ტუბერკულიოზით იყო დაავადებული, რომში ჩავიდა მეგობრებისა და ექიმების რჩევით, რომლებიც იმედოვნებდნენ, რომ თბილი კლიმატი მის ჯანმრთელობას გააუმჯობესებდა. მას თან ახლდა მისი ნაცნობი, მხატვარი ჯოზეფ სევერნი, რომელიც კიტს უვლიდა სიკვდილამდე, 1821 წლის 23 თებერვლამდე, ზრუნავდა მასზე სწორედ ამ სახლში, სადაც პოეტი 25 წლის ასაკში გარდაიცვალა. პოეტის სიკვდილის შემდეგ, მე-19 საუკუნის რომის სანიტარული კანონების მიხედვით, ოთახის კედლები გაწმინდეს და იქ დარჩენილი ყველა ნივთი დაუყოვნებლივ დაწვეს.

1903 წელს ამერიკელი პოეტის რობერტ ანდერვუდ ჯონსონის, ინიციატივით მას ჰქონდა მცდელობა, შეძენილიყო და აღდგენილიყო ოროთახიანი ბინა, სადაც კიტსმა თავისი ბოლო დღეები გაატარა. მის საქმეს მხარი დაუჭირეს ამერიკის, ინგლისისა და იტალიის წარმომადგენლებმა. სახლი საბოლოოდ 1906 წლის ბოლოს შეიძინეს და 1909 წლის აპრილში მიუძღვნეს კიტსისა და შელის მემორიალურ ასოციაციას. ამ დროიდან ბინა ცნობილი გახდა როგორც კიტსისა და შელის სახლი.

მეორე მსოფლიო ომის დროს, განსაკუთრებით 1943 წლის შემდეგ, კიტსისა და შელის სახლი „კონსპირაციაში“ გადავიდა, რათა მის ფასდაუდებელ საგანძური გადარჩენათ ნაცისტური გერმანიის ხელში ჩავარდნისა და განზრახ განადგურების საფრთხისგან. შენობიდან მოიხსნა მუზეუმთან დაკავშირებული ყველა გარე აღნიშვნა. მიუხედავად იმისა, რომ ბიბლიოთეკის 10,000 ტომიანი კოლექცია ადგილზე დარჩა, ორ ყუთში მოთავსებული ექსპონატები 1942 წლის დეკემბერში მონტე კასინოს სააბატოში გაგზავნეს შესანახად. 1943 წლის ოქტომბერში, სააბატოს არქივარიუსმა ეს ორი უნიშნო ყუთი თავის პირად ნივთებს შორის მოათავსა, რათა სააბატოს ევაკუაციის დროს ისინი უსაფრთხოდ გაეტანათ და არ აღმოჩენილიყო გერმანელების ხელში. მუზეუმის კურატორმა მოგვიანებით დაიბრუნა ეს ნივთები, და ისინი კიტსისა და შელის სახლს დაუბრუნა, ყუთები ხელახლა გაიხსნა 1944 წლის ივნისში, როდესაც მოკავშირეთა ძალები რომში შევიდნენ.

არქიტექტურა
შენობა, რომელიც მდებარეობს პიაცა დი სპანია 26-ში, 1724–25 წლებში გადაკეთდა ესპანური კიბის აშენების პროექტის ფარგლებში. პროექტი შეიმუშავა ფრანჩესკო დე სანქტისმა, რომელსაც სურდა, რომ კიბეები ორივე მხრიდან იდენტური შენობებით შემოსაზღვრულიყო.
სანტა-მარია-დელა-ვიტორია

სანტა-მარია-დელა-ვიტორია — კათოლიკური ტიტულარული მცირე ბაზილიკა და ფეხშიშველ კარმელიტთა სამონასტრო ეკლესია, რომელიც ეძღვნება ღვთისმშობელს. ეკლესია მდებარეობს რიონე სალუსტიანოში, ვია სექტემბრის ნომერ 98-ზე, სადაც ეს ქუჩა კვეთს ლარგო სანტა სუზანას. ის მდებარეობს მოსეს შადრევნის გვერდით და სარკისებურად ირეკლავს სანტა სუზანას ეკლესიის მოპირდაპირე მხარეს. ის მდებარეობს დაახლოებით ორი კვარტალის ჩრდილო-დასავლეთით რესპუბლიკის მოედნიდან და მეტროს სადგურ რესპუბლიკა-ოპერის თეატრიდან.

ისტორია
ეკლესიისთვის მიწა შეიძინეს 1607 წლის 20 აპრილს, და ეკლესია შენდებოდა 1608-1620 წლებში, როგორც წმინდა პავლეს სახელობის სამლოცველო ფეხშიშველი კარმელიტებისთვის. 1620 წელს თეთრი მთის ბრძოლაში კათოლიკეთა გამარჯვების შემდეგ, რამაც შეაჩერა რეფორმაცია ბოჰემიაში, ეკლესია ხელახლა მიეძღვნა ქალწულ მარიამს. 1683 წლის ვენის ალყის დროს ხელში ჩაგდებული ოსმალური დროშები, მოგვიანებით ეკლესიაში დაიკიდა, რითაც გაძლიერდა თემა ქალწულის შესახებ, რომელიც ეხმარებოდა კათოლიკურ არმიებს გამარჯვების მოპოვებაში.
ავგუსტების სასახლე

ავგუსტების სასახლე — თანამედროვე სახელწოდება, რომელიც მიენიჭა პალატინის ბორცვზე მდებარე ვრცელი რომაული დომიციანეს სასახლის (92 წ.) ცენტრალურ საცხოვრებელ ნაწილს. ანტიკურ პერიოდში ეს სახელი შესაძლოა მთელ სასახლეს გულისხმობდა.

მისი სახელი პირდაპირ არ უკავშირდება იმპერატორ ავგუსტუსს და არ უნდა აგვერიოს ახლომდებარე „ “-სთან. სავარაუდოდ იგი უკავშირდება ავგუსტუსის გვიანდელ რომაულ მნიშვნელობას, როგორც „იმპერატორი“.

განლაგება
სასახლის ცენტრალური ნაწილი შედგება სულ მცირე ოთხი ძირითადი ნაწილისგან. ავგუსტების სასახლე აშენებულია ორ დონეზე, ზედა ჩრდილოეთი ნაწილი შედგება ჩრდილოეთით მდებარე ორი პერისტილისგან, რომლებიც მჭიდროდ უკავშირდება ფლავიუსების სასახლის სამხრეთ ნაწილი ცოტა მოგვიანებით აშენდა და ზოგიერთი დეტალი მიუთითებს, რომ სამუშაოებს რაბირიუსი (რომაელი არქიტექტორი) არ ხელმძღვანელობდა.

მე-2 პერისტილის მისი არქიტექტურის შესახებ ცოტა რამ არის ცნობილი.

მე-3 პერისტილი თითქმის მთლიანად შევსებული იყო უზარმაზარი აუზით, რომელიც ფლავიუსების სასახლის აუზის სიგანის იყო და მოიცავდა ზღვის პეიზაჟს, სავარაუდოდ ბერძნული მითოლოგიიდან, კუნძულზე, რომელიც გვერდთან დაკავშირებული იყო რამდენიმე თაღიანი ხიდით, და წყალში განთავსებული ქანდაკებებით. სხვა წყაროები მიუთითებს, რომ კუნძულზე აშენებული იყო ტაძარი, კერძოდ მინერვას ტაძარი. პერისტილის გარშემო არსებული შთამბეჭდავი ოთახები მონაცვლეობდა ღია და დახურულ სივრცეებს შორის, რაც შესაფერისი იყო საჯარო გამოყენებისთვის და შესაძლოა რამდენიმე სოციალური ჯგუფისთვის. მის სამხრეთ-დასავლეთ მხარეს კედლები საკმაოდ მაღლა დგას (1930-იან წლებში ნაწილობრივი რეკონსტრუქციის შემდეგ) და ნახევარწრიული დარბაზის გარშემო რამდენიმე ოთახია .

ეზოს კომპლექსი განკუთვნილი იყო იმპერატორის პირადი კვარტლებისთვის და აშენებული იყო კიდევ ერთი პერისტილის ბაღის გარშემო, რომელსაც გარს ერტყა კოლონადა ორ დონეზე. ზედა დონე შეიცავდა ოთახების კომპლექსურ ნაკრებებს, ხოლო ქვედა, მიწის დონიდან 10 მეტრის ქვემოთ, შედგებოდა უჩვეულო დიზაინის კუნძულებით, რომლებიც შედგებოდა ოთხი „პელტასგან“ და ამორძალების ტიპიური მთვარის ფორმის ფარებისგან. ყველა ზედაპირი თავდაპირველად მარმარილოთი იყო მოპირკეთებული.

სამხრეთ-დასავლეთ მხარეს მდებარეობს დიდი ეგზედრა, გრძელი მოხრილი არკადული გალერეა, რომელიც აკავშირებს ორ მხარეს და გადაჰყურებს სამხრეთ-დასავლეთით მდებარე ცირკუს მაქსიმუსს, რაც იმპერატორს შეჯიბრებების ყურების საშუალებას აძლევდა. მას შესაძლოა ჰქონდა ორნამენტული ფასადი, რომელიც სავარაუდოდ ტრაიანემ დაამატა, როდესაც ცირკის ადგილები აქამდე იქნა ატანილი. ამ მოხრილი ტერასიდან დიდი თაღოვანი გასასვლელი შედიოდა ეზოს კომპლექსში, რომელიც ჩანს მეთექვსმეტე საუკუნის ნახაზებზე.
სანტი-ცელსო-ელ-ჯულიანო

სანტი-ცელსო-ელ-ჯულიანო — მცირე ბაზილიკა და პაპის საეკლესიო სამლოცველო რომის ეპარქიაში, რომელსაც პატრონობას უწევს ქრისტე მეფის უზენაესი მღვდელმთავრის ინსტიტუტი. ბაზილიკის სტატუსი მას უძველესი დროიდანვე აქვს მინიჭებული ტრადიციითა და პრაქტიკით.

ისტორია
პირველი ეკლესია ამ ადგილზე აშენებული იყო სულ მცირე 1008 წელს, ხოლო 1198 წელს მას პაპის სამლოცველოს წოდება
სან-ჯოვანი-დეი-ფიორენტინი

სან-ჯოვანი-დეი-ფიორენტინი — მცირე ბაზილიკა და ტიტულარული ეკლესია რომის პონტეს რაიონში, იტალიაში.

ეკლესია მიძღვნილია წმინდა იოანე ნათლისმცემლისადმი — ფლორენციის მფარველისადმი. ფლორენციელთა ახალი ეკლესიის მშენებლობა დაიწყო მე-16 საუკუნეში რომში და დასრულდა მე-18 საუკუნის დასაწყისში. იგი ითვლება ფლორენციის ეროვნულ ეკლესიად რომში.

ეკლესია მდიდრულად მოირთო მე-16 და მე-17 საუკუნეებში, უმეტესად ფლორენციელი ხელოვანების მიერ შესრულებული ნამუშევრებით.

ისტორია
პაპ იულიუს -ის მემკვიდრემ, ფლორენციელმა პაპმა ლეო დე’ მედიჩიმ (1513–1521), 1518 წელს დაიწყო არქიტექტორთა კონკურსი ახალი ეკლესიის ასაშენებლად ძველი სან პანტალეოს ეკლესიის ადგილზე. კონკურსში მონაწილეობა მიიღეს არაერთმა არქიტექტორმა, მათ შორის ბალდასარე პერუციმ, იაკოპო სანსოვინომ, ანტონიო და სანგალო უმცროსმა და მხატვარმა და არქიტექტორმა რაფაელმაც. თავდაპირველი მთავარი იდეა ცენტრალიზებული ეკლესიის კონცეფციას ეფუძნებოდა.

კონკურსში გამარჯვება იაკოპო სანსოვინომ მოიპოვა, თუმცა საბოლოოდ მშენებლობის შესრულება ანტონიო და სანგალოსა და ჯაკომო დელა პორტას დაევალა.

1559 წელს, ტოსკანის ჰერცოგმა კოზიმო დე’ მედიჩიმ მიქელანჯელოს სთხოვა ეკლესიისთვის არქიტექტურული პროექტების შექმნა. მან წარადგინა ცენტრალიზებული ტაძრის პროექტი, თუმცა ეს გეგმა არ იქნა მიღებული.

ეკლესიის ძირითადი სამშენებლო სამუშაოები განხორციელდა 1583-1602 წლებში არქიტექტორ ჯაკომო დელა პორტას ხელმძღვანელობით, ლათინური ჯვრის ფორმის გეგმარების მიხედვით. 1602 წლიდან 1620 წლამდე მშენებლობას ხელმძღვანელობდა კარლ მადერნა, რომელმაც წამყვანი როლი შეასრულა გუმბათისა და ეკლესიის მთავარი ნაწილის აგებაში. თუმცა ფასადის დასრულება, რომელიც ალესანდრო გალილეის დიზაინზეა დაფუძნებული, მხოლოდ 1734 წელს აიგო.

1623–24 წლებში ჯოვანი ლანფრანკომ შექმნა ფერწერული ნამუშევრები საკეტის სამლოცველოსთვის.

1634 წელს ბაროკოს სტილის ცნობილი მხატვარსა და არქიტექტორს, პიეტრო და კორტონას, ფლორენციელმა არისტოკრატმა ორაციო ფალკონიერიმ სთხოვა ეკლესიის მაღალი საკურთხევლის დიზაინის შექმნა. ალტარის ესკიზები, მისი განლაგების ნახაზები და მოდელიც მომზადდა, თუმცა პროექტი მაშინ არ განხორციელდა. კორტონას ჩანაფიქრი იყო საკვირაო ქოროს სივრცეში ისეთი ფანჯრების მოწყობა, რომლებიც მრევლის თვალთახედვას იქნებოდა დამალული და შიგნიდან გაანათებდა საკურთხეველს ეს ბაროკოსთვის დამახასიათებელი „დამალული სინათლის“ ერთ-ერთი პირველი მაგალითი იყო, რომელსაც მოგვიანებით ფართოდ გამოიყენებდა ბერნინი.

დაახლოებით 20-30 წლის შემდეგ, ორაციო ფალკონიერიმ ხელახლა გააცოცხლა ქოროს პროექტი, მაგრამ ამჯერად სამუშაო ფრანჩესკო ბორომინის, ბაროკოს გამორჩეულ არქიტექტორს მიანდო. ბორომინიმ შეცვალა დიზაინი, რათა უზრუნველეყო ორაციოს ძმის, კარდინალ ლელიო ფალკონიერის დაკრძალვის ადგილი. ბორომინის გარდაცვალების შემდეგ, 1667 წელს, სამუშაო ნაწილობრივ შეცვალა და დაასრულა კორტონამ, ხოლო მისი გარდაცვალების შემდეგ 1669 წელს მისმა მოწაფემ და თანაშემწემ, ჩირო ფერიმ.
როდოსელ რაინდთა სახლი

როდოსელ რაინდთა სახლი — შენობა რომში. განთავსებული ავგუსტუსის ფორუმის ნანგრევებში, იგი აშენდა ჰოსპიტალიერთა რაინდების მიერ საუკუნის ბოლოს და 1946 წლიდან გამოიყენება მათი მემკვიდრეების, მალტის სუვერენული სამხედრო ორდენის მიერ.

ისტორია
ბაზილიანელთა მონასტერი
ავგუსტუსის ფორუმი და მარს ულტორის ტაძარი სავარაუდოდ მიწისძვრებმა გაანადგურა საუკუნეში. შუა საუკუნეებში მას რამდენიმე სახელით იცნობდნენ, თვით ფორუმს როგორც , ნერვას ფორუმი და , ხოლო ტაძარს როგორც იმპერატორ ტრაიანეს სასახლე, ან ნერვას ტაძარი. ამ კომპლექსის კედლები აღმოაჩინეს 1930-იანი წლების დემონტაჟის ფაზაში და დაათარიღეს - საუკუნეებით.

ბაზილიანელთა ეკლესია იყო პატარა სამლოცველო, რომელიც აშენდა ტაძრის აფსიდაში. თავდაპირველად იგი განკუთვნილი იყო მონასტრისთვის.

რესტავრაცია
მონასტერი დაანგრიეს 1930 წელს და შენობა გადაეცა რომის კომუნას, რომელმაც აღადგინა იგი 1940-1950 წლებში, სანამ გადასცემდა მალტის ორდენს მეორე მსოფლიო ომის დასრულებისთანავე.
იუნიუს ბასუსის ბაზილიკა

იუნიუს ბასუსის ბაზილიკა — სამოქალაქო ბაზილიკა ესკვილინის ბორცვზე რომში, ადგილზე, რომელსაც ამჟამად იკავებს სემინარიო პონტიფიჩიო დი სტუდი ორიენტალი, ვია ნაპოლეონე -ზე. ყველაზე მეტად ცნობილია თავისი მოზაიკური ტექნიკის ნიმუშებით.

ისტორია
ბაზილიკა 331 წელს იუნიუს ბასუსმა ააშენა, თავისი კონსულობის დროს. საუკუნის მეორე ნახევარში, პაპ სიმპლიციუსის დროს, ის გადაკეთდა წმინდა ანდრიას სახელობის ეკლესიად.

ახლიდან აღმოჩენა
1930 წელს მისი ბოლო ნაშთები ხელახლა აღმოაჩინეს და დაანგრიეს. ამ გათხრების შედეგად ასევე აღმოაჩინეს ავგუსტუსის დროინდელი სახლი (შემდგომი რეკონსტრუქციით), რომელიც შეიცავდა საუკუნის მოზაიკებს, ერთი დიონისური სიუჟეტით და მეორე სახლის მფლობელების სახელებით (არიპიუსები და ულპიუს ვიბიუსები). მოზაიკები ამჟამად გამოფენილია სემინარიაში.
ალექსანდრე როიტბურდი

ალექსანდრე როიტბურდი ( ; დ. 14 ოქტომბერი, 1961, ოდესა — გ. 8 აგვისტო, 2021, კიევი ) — საბჭოთა და უკრაინელი მხატვარი, ოდესის რეგიონალური საბჭოს დეპუტატი, ოდესის ხელოვნების მუზეუმის დირექტორი.

ბიოგრაფია
ალექსანდრე როიტბურდი დაიბადა ოდესაში 1961 წლის 14 ოქტომბერს. 1983 წელს დაამთავრა ოდესის პედაგოგიური ინსტიტუტის ხელოვნებისა და გრაფიკის ფაკულტეტი.

1993 წელს გახდა „ახალი ხელოვნების ასოციაციის “ (ოდესა) თანადამფუძნებელი. 1993 წლიდან იყო ასოციაციის სამხატვრო ხელმძღვანელი, ხოლო 1999 წლიდან 2001 წლამდე — პრეზიდენტი. კიევში ეკავა მარატ გელმანის გალერეის დირექტორის თანამდებობა. ცხოვრობდა და მუშაობდა კიევსა და ოდესაში.

2014 წლის 24-25 აპრილს მონაწილეობდა კიევში გამართულ კონგრესში „უკრაინა-რუსეთი: დიალოგი.“

ხშირად აწყობდა პერსონალურ გამოფენებს უკრაინაში, აშშ-სა და რუსეთში.

ეროვნული კულტურული, მხატვრული და სამუზეუმო კომპლექსის „ მისტეცკის არსენალის “ განვითარების საბჭოს წევრი.

ალექსანდრე როიტბურდმა 2021 წლის გაზაფხულზე გადაიტანა კორონავირუსი, რამაც გამოიწვია ონკოლოგიური დაავადების გართულება. გარდაიცვალა 2021 წლის 8 აგვისტოს.

მუშაობა ოდესის ხელოვნების მუზეუმში
2018 წლის 19 მარტს როიტბურდი ოდესის ხელოვნების მუზეუმის დირექტორად დაინიშნა ხუთი წლით, რამაც გამოიწვია მასობრივი პროტესტი გამოიწვია და შედეგად, 2019 წლის 4 სექტემბერს ოდესის რეგიონულმა საბჭომ როიტბურდი ვადაზე ადრე გაათავისუფლა. . 2020 წლის 10 თებერვალს ოდესის პრიმორსკის რაიონულმა სასამართლომ გათავისუფლება უკანონოდ ცნო, თუმცა 28 მაისს ოდესის სააპელაციო სასამართლომ გააუქმა გადაწყვეტილება გათავისუფლების უკანონოდ ცნობის შესახებ. შემდეგ როიტბურდმა მიმართა უკრაინის უზენაეს სასამართლოს, რომელმაც მომდევნო წელს, 2021 წელს, დაადგინა, რომ მისი გათავისუფლება უკანონო იყო.

პოლიტიკური პოზიცია
ალექსანდრე როიტბურდი იყო ევრომაიდანის მონაწილე. 2014 წელს, მაიდნის შემდეგ, მან განაცხადა, რომ „თავისუფლების“ პარტიის ანტისემიტიზმი წარსულს ჩაბარდა, თუმცა ევრომაიდანიდან სამი წლის შემდეგ მას ფაშისტური უწოდა, რომლის იდეოლოგიის ქვაკუთხედს ანტისემიტიზმი წარმოადგენდა. 2014 წლის 2 მაისს, როდესაც პროფკავშირების სახლში 48 ადამიანი მოკლეს, მან ერთ-ერთ სოციალურ ქსელში დაწერა, რომ დაღუპულებს შორის არც ერთი ოდესელი არ იყო. მისი განაცხადი დეზინფორმაცია აღმოჩნდა და მოვლენებიდან სამი წლის შემდეგ 2 მაისს მწუხარების დღის ნაცვლად გამარჯვების დღე უწოდა.

2018 წლის ივლისში როიტბურდმა მხარი დაუჭირა უკრაინელი კულტურის მოღვაწეების ღია წერილს, რომელიც მიმართული იყო რუსეთში პატიმრობაში მყოფი უკრაინელი რეჟისორის ოლეგ სენცოვისადმი.
ხაჩმაზის ისტორიისა და მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი

ხაჩმაზის ისტორიისა და მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი — აზერბაიჯანის ქალაქ ხაჩმაზში არსებული მუზეუმი, რომელმაც 1981 წლის 27 სექტემბერს დაიწყო ფუნქციონირება.

2013 წლის 19 ივლისიდან მუზეუმი ახალ შენობაში ფუნქციონირებს.

მუზეუმს ორი ფილიალი აქვს: ხალიჩების მუზეუმი და საბრძოლო მუზეუმი.

ცნობები
მუზეუმის შენობა სამსართულიანია და ქალაქის ცენტრში მდებარეობს. 2013 წლიდან მუზეუმი ფუნქციონირებას ახალ შენობაში აგრძელებს. საერთო ჯამში დაახლოებით 5000 ექსპონატია გამოფენილი.

ექსპონატები ისტორიული პერიოდების მიხედვითაა დალაგებული. პირველ სართულზე ჰეიდარ ალიევის ქანდაკებაა აღმართული. აქვე მოთავსებულია იმ პიროვნებების ფოტოები, რომლებმაც მნიშვნელოვანი როლი შეასრულეს აზერბაიჯანის ისტორიაში. მეორე მსოფლიო ომის განყოფილებაში წარმოდგენილია ომთან დაკავშირებული არტეფაქტები, ორდენები, მედლები, სამკერდე ნიშნები, იარაღი და პირადი ნივთები.

მეორე სართულზე გამოფენილია კომპოზიციები, რომლებიც ასახავს ხელოსნობის სხვადასხვა დარგში მოღვაწე პირების შემოქმედებას. ასევე არქეოლოგიური, ეთნოგრაფიული და ნუმიზმატიკური ნიმუშებია წარმოდგენილი.

ხალიჩების მუზეუმი
ხალიჩების მუზეუმი 2006 წელს დაარსდა. 2011 წელს მისი ძველი შენობა დაანგრიეს და მის ნაცვლად ახალი აიგო. ეს აზერბაიჯანში არსებული სამი ხალიჩების მუზეუმიდან ერთ-ერთია. მუზეუმი დიდი დარბაზისა და ორი მცირე ოთახისგან შედგება. წარმოდგენილია 153 ექსპონატი, რომელთა უმეტესობა ხალიჩებია. მათგან ბევრი მიეკუთვნება „ყუბა-შირვანის“ ჯგუფს .

მუზეუმში გამოფენილი უძველესი ექსპონატია „ზეივას“ ხალიჩა. ყველაზე ახალი ნიმუშია „ჩიჩის“ ხალიჩა, რომელიც საუკუნის ბოლოს არის ნაქსოვი. ასევე წარმოდგენილია „შაჰ აბასის“ ხალიჩა, რომელიც თავრიზში იწარმოებოდა და საუკუნით თარიღდება. მუზეუმში ასევე იხილავთ სამოვრებს, უთოებს, სასანთლეებს, სპილენძის ჭურჭელს, დაზგებსა და სხვა ექსპონატებს.
მობილური თამაში

მობილური თამაში — ვიდეო თამაში, რომელსაც, როგორც წესი, მობილურ ტელეფონზე თამაშობენ. ტერმინი აგრეთვე მოიცავს ყველა თამაშს, რომელსაც თამაშობენ ნებისმიერ პორტატიულ მოწყობილობაზე ქსელში ან მის გარეშე,

1997 წელს კომპანია -მ გამოუშვა „“, რომელიც რამდენიმე წლის განმავლობაში -ს მიერ წარმოებულ მობილური მოწყობილობების უმეტესობაში წინასწარ იყო დაინსტალირებული, მას შემდეგ ერთ-ერთი ყველაზე ხშირად ნათამაშები თამაში გახდა და ერთ დროს მსოფლიოში 350 მილიონზე მეტ მოწყობილობაზე იყო ხელმისაწვდომი. მობილური მოწყობილობების გამოთვლითი სიმძლავრის ზრდასთან ერთად, შესაძლებელი გახდა თამაშების ჩამოტვირთვა, თუმცა საწყის ეტაპზე ამის გაკეთება მხოლოდ სატელეფონო ქსელების ოპერატორების საკუთარი პლატფორმებიდან იყო შესაძლებელი. მობილური გეიმინგი მნიშვნელოვნად გაიზარდა 2008 წელს აპლიკაციების მაღაზიების ე.წ. სთორების განვითარებით, მაგ., როგორიცაა -ის . -მა, როგორც პირველი მობილური კონტენტის ბაზარი, რომელსაც უშუალოდ მობილური პლატფორმის მწარმოებელი აკონტროლებდა, მნიშვნელოვნად შეცვალა მომხმარებელთა ჩვევები და სწრაფად გაზარდა მობილური თამაშების ბაზრის მასშტაბები, რადგან თითქმის ყველა სმარტფონის მფლობელმა დაიწყო მობილური აპლიკაციების ჩამოტვირთვა.
მეინფრეიმი

მეინფრეიმი — კომპიუტერი, რომელსაც ძირითადად იყენებენ დიდი ორგანიზაციები კრიტიკული აპლიკაციებისთვის, როგორიცაა დიდი მოცულობის მონაცემების დამუშავება, მაგალითად: მოსახლეობის აღწერა, ინდუსტრიისა და სამომხმარებლო სტატისტიკა, საწარმოო რესურსების დაგეგმვა და ფართომასშტაბიანი ტრანზაქციების დამუშავება. მეინფრეიმ კომპიუტერი ზომით დიდია, თუმცა არც ისე დიდი, როგორც სუპერკომპიუტერი და მას უფრო მეტი დამუშავების სიმძლავრე აქვს, ვიდრე კომპიუტერების ზოგიერთ სხვა კლასს, როგორიცაა მინიკომპიუტერები, სერვერები, სამუშაო სადგურები და პერსონალური კომპიუტერები. ფართომასშტაბიანი კომპიუტერული სისტემების არქიტექტურის უმეტესობა 1960-იან წლებში შეიქმნა და დღემდე განაგრძობენ განვითარებას. მეინფრეიმ კომპიუტერები ხშირად გამოიყენება როგორც სერვერები.

ტერმინი „მეინფრეიმი“ მომდინარეობს დიდი კაბინეტიდან, რომელსაც „ “ (ძირითადი ჩარჩო) ეწოდება და რომელშიც მოთავსებული იყო ადრეული კომპიუტერების ცენტრალური პროცესორი და მთავარი მეხსიერება. მოგვიანებით ტერმინი „მეინფრეიმი“ გამოიყენებოდა მაღალი დონის კომერციული კომპიუტერების ნაკლებად მძლავრი გამომთვლელი მანქანებისგან გასარჩევად.