iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1251

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1251 ერთხმად იქნა მიღებული 1999 წლის 29 ივნისს, კვიპროსში არსებული ვითარების შესახებ ყველა წინა რეზოლუციის, მათ შორის 1217 (1998) და 1218 (1998) რეზოლუციების დადასტურების შემდეგ, საბჭომ კვიპროსში გაეროს სამშვიდობო ძალების მანდატი კიდევ ექვსი თვით, 1999 წლის 15 დეკემბრამდე გააგრძელა.

კვიპროსის მთავრობა კვლავ დათანხმდა კუნძულზე გაეროს ბავშვთა დაცვის მისიის გაგრძელებას. ცეცხლის შეწყვეტის ხაზზე სიტუაცია მშვიდი რჩებოდა, მცირე დარღვევების გარდა, თუმცა -ის გადაადგილების თავისუფლება შეზღუდული იყო.

-ის მანდატი 1999 წლის 15 დეკემბრამდე გაგრძელდა და კვიპროსისა და ჩრდილოეთ კვიპროსის ხელისუფლებას შეახსენეს, რომ უზრუნველყონ -ის პერსონალის უსაფრთხოება და შეწყვიტონ მათ მიმართ ძალადობა. ორივე მხარის სამხედრო ხელისუფლებას მოეთხოვათ თავი შეეკავებინათ ისეთი ქმედებებისგან, რომლებმაც შეიძლება გაამწვავოს დაძაბულობა, როგორიცაა ბუფერული ზონის გასწვრივ განაღმვა. კერძოდ, კვიპროსელ ბერძნულ მხარეს მოეთხოვა -ის ზომების პაკეტის განხორციელება. ასევე გამოითქვა შეშფოთება სამხრეთ კვიპროსში სამხედრო იარაღის გაძლიერებასთან და უცხოელი ჯარების რაოდენობის შემცირების კუთხით პროგრესის არარსებობასთან დაკავშირებით. ამასთან დაკავშირებით, საბჭომ მოუწოდა კვიპროსის რესპუბლიკას, შეემცირებინა თავდაცვის ხარჯები და გაეყვანა უცხოელი ჯარები მთელი კუნძულის დემილიტარიზაციის მიზნით.

უშიშროების საბჭო მიესალმა -ის მიმდინარე ძალისხმევას მისი ჰუმანიტარული მანდატის განხორციელების მიმართულებით. მან ასევე კიდევ ერთხელ დაადასტურა თავისი დიდი ხნის პოზიცია, რომ კვიპროსის საკითხი უნდა გადაწყდეს ერთიანი კვიპროსის საფუძველზე, ორზონალური და ორკომუნალური ფედერაციით, სხვა ქვეყანასთან გამოყოფის ან კავშირის გარეშე.

და ბოლოს, გენერალურ მდივანს კოფი ანანს მოეთხოვა, 1999 წლის 1 დეკემბრამდე საბჭოსთვის ანგარიში წარედგინა მიმდინარე რეზოლუციის განხორციელების შესახებ. იმავე დღეს მიღებულ 1250 რეზოლუციაში კიდევ უფრო ღრმად იყო განხილული კუნძულზე სამშვიდობო პროცესი.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 799

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 799 — მიიღეს 1992 წლის 18 დეკემბერს , 607 (1988), 608 (1990), 636 ( 1989), 641 (1989), 681 (1990), 694 (1991) და 726 (1992) რეზოლუციების დადასტურებისა და 1992 წლის 17 დეკემბერს ისრაელის მიერ ოკუპირებულ ტერიტორიებზე ასობით პალესტინელის დეპორტაციის შესახებ ინფორმაციის მიღების შემდეგ, საბჭომ დაგმო დეპორტაციები და ტერორისტული ქმედებები, რომლებიც ომის დროს მოსახლეობის დაცვის შესახებ ჟენევის მეოთხე კონვენციის დარღვევას წარმოადგენდა.

რეზოლუციაში დაგმობილი იყო ქმედება და კიდევ ერთხელ იყო აღნიშნული, რომ ისრაელმა თავი უნდა შეიკავოს მეტი პალესტინელის დეპორტაციისგან და უზრუნველყოს დეპორტირებულთა უსაფრთხო და დაუყოვნებელი დაბრუნება თავიანთ საცხოვრებელ ადგილას და აუნაზღაუროს მიყენებული ზარალი. ეს იყო ერთ-ერთი იმ მრავალრიცხოვან რეზოლუციათაგანი, რომელიც მიიღეს იმდროინდელი გეოპოლიტიკური ცვლილებების დასარეგულირებლად.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 905

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 905— ერთხმად მიიღეს 1994 წლის 23 მარტს, ჰაიტიში არსებული ვითარების შესახებ 841 (1993), 861 (1993), 862 (1993), 867 (1993), 873 (1993) და 875 (1993) რეზოლუციების გახმოვანების შემდეგ. საბჭომ გაეროს მისიის ჰაიტიში მანდატი 1994 წლის 30 ივნისამდე გააგრძელა.

საბჭო შეშფოთებული იყო ლტოლვილებისა და უსაფრთხოების მხარდაჭერი მისიის განლაგებისთვის ხელის შეშლითა და ჰაიტის შეიარაღებული ძალების მიერ საკუთარი მოვალეობების შეუსრულებლობით, რათა გაეროს ლტოლვილთა და უსაფრთხოების მხარდაჭერისთვის თავისი საქმიანობის განხორციელების საშუალება მიეცა. ხაზგასმული იყო გუბერნატორის კუნძულის 1993 წლის 3 ივლისის შეთანხმების მნიშვნელობა ჰაიტის პრეზიდენტსა და ჰაიტის შეიარაღებული ძალების მთავარსარდალს შორის, რომელმაც ხელი შეუწყო ქვეყანაში მშვიდობისა და სტაბილურობის დაბრუნებას.

საბოლოოდ, გენერალურ მდივანს ბუტროს-ღალის სთხოვეს, საბჭოსთვის ანგარიში წარედგინა გაეროს ადამიანის უფლებათა ეროვნული კომიტეტის შემადგენლობასა და მისი საქმიანობის ფარგლებთან დაკავშირებით კონკრეტული რეკომენდაციების მიცემით.
დინამო თბილისი (საწყალბურთო კლუბი)

თბილისის „დინამოს“ საწყალბურთო კლუბი — შეიქმნა სპორტსაზოგადოება „დინამოსთან“ 1938 წელს ლუკა იოაკიმიდის თაოსნობით.

„დინამოს“ წყალბურთელთა გუნდი ათეული წლების განმავლობაში უძლიერესი იყო საქართველოში. მის რიგებში სხვადასხვა დროს გამოდიოდნენ ცნობილი წყალბურთელები: ვ. გოიაშვილი, კ. ჭიჭინაძე, ვ. ბარტიაევი, კ. პოტაპოვი, გ. დარახველიძე, ი. ჩხიკვაძე, ჯ. წიკლაური, ბ. მეგედი, ზ. ჩაჩავა, ვ. ისელიძე, დ. რურუა, ი. ნიჟარაძე და სხვ.

1950-იან და 1960-იან წლებში საბჭოთა კავშირის ნაკრებში განსაკუთრებულ წარმატებებს მიაღწიეს დინამოელმა წყალბურთელებმა, ოლიმპიური თამაშების პრიზიორებმა: ნ. გვახარიამ, მ. გიორგაძემ, ლ. გოგოლაძემ, ო. მიმინოშვილმა, პ. მშვენიერაძემ, გ. ჩიქვანიამ. „დინამოს“ წარმატებებში მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანეს მწვრთნელებმა: ა. გილდმა, რ. ჩაჩავამ, ნ. გვახარიამ, ვ. სანაძემ. მათი ხელმძღვანელობით სხვადასხვა დროს გუნდმა რამდენჯერმე მოიპოვა საპრიზო ადგილი (3-ჯერ ვერცხლის, 4-ჯერ ბრინჯაოს) საბჭოთა კავშირის ხალხთა სპარტაკიადაში. 1992 წლისთვის გუნდმა არსებობა შეწყვიტა, 2017 წელს კი კვლავ აღდგა და 2019 წლიდან ასპარეზობს ჩემპიონთა ლიგაში.
ლუკა იოაკიმიდი

ლუკა ალექსანდრეს ძე იოაკიმიდი (დ. 22 ივნისი, 1909, ბათუმი, — გ. 13 ნოემბერი, 1992, სოფ. იუცა, სტავროპოლის მხარე, რუსეთი) — სპორტსმენი (წყალბურთი), მწვრთნელი, საქართველოს მრავალგზის ჩემპიონი და რეკორდსმენი. საბჭოთა კავშირის დამსახურებული მწვრთნელი (1956), საქართველოს ფიზიკური კულტურისა და სპორტის დამსახურებული მოღვაწე (1973).

იოაკიმიდი იდგა ქართული წყალბურთის სათავეებთან. 1938 წელს მან დააარსა თბილისის „დინამოს“ წყალბურთელთა გუნდი. 1949-1952 წლებში იყო თბილისის „დინამოს“ მეკარე და მთავარი მწვრთნელი, შემდეგ 70-იან წლებამდე — საქართველოს მოცურავეთა ნაკრები გუნდის უფროსი მწვრთნელი, 1967–1970 წლებში — საბჭოთა კავშირის მოცურავეთა ნაკრების მწვრთნელი. მისი აღზრდილები არიან პეტრე მშვენიერაძე, ნოდარ გვახარია. 1991 წლიდან ცხოვრობდა რუსეთში.
იაპონიის მასწავლებელთა კავშირი

იაპონიის მასწავლებელთა კავშირი — იაპონიის მასწავლებელთა და სკოლის თანამშრომელთა უძველესი და ერთ-ერთი გავლენიანი პროფესიული კავშირი. დაარსდა 1947 წელს და ცნობილია თავისი მემარცხენე ორიენტაციითა და მუდმივი ოპოზიციით ქვეყნის მმართველ კონსერვატიულ „ლიბერალურ-დემოკრატიულ პარტიასთან“ .

ისტორია
ორგანიზაცია შეიქმნა 1947 წელს, როგორც ადგილობრივი პრეფექტურული გაერთიანებების ეროვნული ფედერაცია. დაარსების ეტაპზე მასში გაწევრიანებული იყო იაპონიის თითქმის ყველა მასწავლებელი და უნივერსიტეტის პროფესორი.

თავდაპირველად კავშირზე დიდ გავლენას ახდენდა იაპონიის კომუნისტური პარტია , თუმცა 1950-იანი წლებიდან იგი უფრო მჭიდროდ დაუკავშირდა იაპონიის სოციალისტურ პარტიას .

კონფლიქტი მთავრობასთან
-ს ისტორია აღსავსეა მწვავე დაპირისპირებებით იაპონიის განათლების სამინისტროსთან. ძირითადი სადავო საკითხები მოიცავდა:

სახელმწიფო სიმბოლიკა: კავშირი ეწინააღმდეგებოდა სკოლებში ჰიმნის სავალდებულო სიმღერასა და სახელმწიფო დროშის აღმართვას, რასაც იაპონიის იმპერიალისტურ წარსულთან აკავშირებდა.

სახელმძღვანელოების ცენზურა: პროფკავშირი მუდმივად აკრიტიკებდა მთავრობის მცდელობებს, შეერბილებინა იაპონიის მიერ მეორე მსოფლიო ომის დროს ჩადენილი ქმედებების აღწერა ისტორიის სახელმძღვანელოებში.

მასწავლებელთა შეფასების სისტემა: 1950-იან წლებში პრემიერ-მინისტრმა ნობუსუკე კიშიმ დააწესა მასწავლებელთა ეფექტურობის რეიტინგის სისტემა, რასაც პროფკავშირი „მილიტანტი“ მასწავლებლების გასათავისუფლებელ იარაღად მიიჩნევდა.

შიდა განხეთქილება და დღევანდელი მდგომარეობა
1980-იანი წლების ბოლოს ორგანიზაციაში მოხდა დიდი განხეთქილება პოლიტიკური ორიენტაციისა და სხვა პროფკავშირებთან ურთიერთობის საკითხებზე. ამან გამოიწვია წევრების რაოდენობის შემცირება და ორგანიზაციის გავლენის შესუსტება.

დღეისათვის აფილირებულია იაპონიის პროფკავშირების უმსხვილეს კონფედერაციასთან — . 2023 წლის მონაცემებით, კავშირში დაახლოებით 200,000 წევრია. მიუხედავად იმისა, რომ ახალი ხელმძღვანელობა უფრო კონსილიაციურ (შემრიგებლურ) პოზიციას იკავებს, კავშირი კვლავ რჩება განათლების სფეროში ავტონომიისა და აკადემიური თავისუფლების დამცველად.

პრეზიდენტები
არაკი შოზაბურო

მოტოფუმი მაკიედა

იასუო მორიკოში

რიოსუკე კატო
ჰენრი გიუნტერი

ჰენრი ნიკოლას ჯონ გიუნტერი (; დ. 6 ივნისი, 1895 — გ. 11 ნოემბერი, 1784) — ამერიკელი ჯარისკაცი, რომელიც ითვლება პირველ მსოფლიო ომში დაღუპულ ბოლო სამხედრო პირად. იგი მოკლეს 1918 წლის 11 ნოემბრის 10:59 საათზე — ზუსტად ერთი წუთით ადრე, სანამ ძალაში შევიდოდა ზავი, რომელმაც ომი დაასრულა.

ადრეული ცხოვრება
ჰენრი გიუნტერი დაიბადა ბალტიმორში, გერმანული წარმოშობის ამერიკულ ოჯახში. ომამდე იგი მუშაობდა ბუღალტრად და კლერკად ბალტიმორის ეროვნულ ბანკში. 1915 წელს იგი შეუერთდა კათოლიკე ერისკაცთა ორგანიზაციას — „კოლუმბის რაინდებს“.

სამხედრო სამსახური
გიუნტერი არმიაში 1917 წლის სექტემბერში გაიწვიეს და 313-ე ქვეით პოლკში ჩარიცხეს. საფრანგეთში სამსახურის დროს, მას სერჟანტის წოდება ჰქონდა, თუმცა შინ გაგზავნილი წერილის გამო, სადაც ფრონტზე არსებულ „საშინელ პირობებს“ აღწერდა და მეგობარს ჯარში გაწვევისგან თავის არიდებას ურჩევდა, წოდება ჩამოართვეს და რიგითად დააქვეითეს.

გარდაცვალება
1918 წლის 11 ნოემბრის დილას, გიუნტერის ქვედანაყოფი სოფელ შომონ-დევან-დამვილერთან გერმანელთა საგუშაგოს მიუახლოვდა. მიუხედავად იმისა, რომ ზავის შესახებ ინფორმაცია უკვე ცნობილი იყო, გიუნტერი, სავარაუდოდ, წოდების აღდგენისა და საკუთარი თავის დამტკიცების სურვილით შეპყრობილი, მარტო გადავიდა შეტევაზე.

გერმანელი ჯარისკაცები, რომლებმაც იცოდნენ, რომ ომი ერთ წუთში მთავრდებოდა, ხელების ქნევით ცდილობდნენ გიუნტერის შეჩერებას, თუმცა მან სროლა დაიწყო. საპასუხო ცეცხლის შედეგად გიუნტერი ადგილზევე გარდაიცვალა.

მემკვიდრეობა
ამერიკული საექსპედიციო ძალების სარდალმა, გენერალმა ჯონ პერშინგმა, მეორე დღეს გიუნტერი ოფიციალურად დაასახელა ომში დაღუპულ ბოლო ამერიკელად. მას სიკვდილის შემდეგ აღუდგინეს სერჟანტის წოდება და მიანიჭეს ღირსეული სამსახურის ჯვარი.

ჰენრი გიუნტერის სიკვდილი იქცა სიმბოლოდ იმ 11,000 ადამიანისა, რომლებიც ომის ბოლო დღეს, ზავის ხელმოწერასა და მის ძალაში შესვლას შორის არსებულ 6 საათში დაიჭრნენ ან დაიღუპნენ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 878

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 878 — მიღებული იქნა 1993 წლის 29 ოქტომბერს, სომალის შესახებ შემდეგი რეზოლუციების დადასტურების შემდეგ: 733 (1992), 746 (1992), 751 (1992), 767 (1992), 775 (1992), 794 (1992), 814 (1993), 837 (1993) და 865 (1993). საბჭომ გამოხატა მზადყოფნა სტრატეგიის, ,,გაერთიანებული ერების ოპერაცია სომალიში -ის" , გატარებაში. გაერომ გააგრძელა მისიის მანდატი 1993 წლის 18 ოქტომბრამდე.

გენერალური მდივანი ბუტროს ბუტროს-გალი ვალდებული იყო წარმოედგინა მოხსენება სომალიში მიმდინარე მოვლენებისა და -ის მანდატის შემდგომი გაგრძელების შესახებ 1993 წლის 18 ნოემბრამდე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 848

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 848 — 1993 წლის 8 ივლისს, კენჭისყრის გარეშე მიღებული გაეროს უშიშროების საბჭოს 848-ე რეზოლუციით, ანდორის სამთავროს მიერ გაერთიანებული ერების ორგანიზაციაში გაწევრიანების შესახებ შეტანილი განაცხადის განხილვის შემდეგ, საბჭომ გენერალურ ასამბლეას ანდორის ორგანიზაციაში მიღების რეკომენდაცია გაუწია.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 974

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 974 ერთხმად მიიღეს 1995 წლის 30 იანვარს, ისრაელისა და ლიბანის შესახებ წინა რეზოლუციების, მათ შორის 501-ე (1982), 508-ე (1982), 509-ე (1982) და გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 520-ე (1982) რეზოლუციების გახსენების, აგრეთვე 426-ე (1978) რეზოლუციით დამტკიცებული ლიბანში გაეროს დროებითი ძალების შესახებ გენერალურ მდივან ბუტროს ბუტროს-გალის ანგარიშის განხილვის შემდეგ, საბჭომ გადაწყვიტა გაეგრძელებინა „“-ის მანდატი კიდევ ექვსი თვით, 1995 წლის 31 ივლისამდე.

საბჭომ კვლავ გაუსვა ხაზი ძალების მანდატის მნიშვნელობას და სთხოვა გენერალურ მდივან ბუტროს ბუტროს-გალის, გაეგრძელებინა მოლაპარაკებები ლიბანის მთავრობასთან და სხვა დაინტერესებულ მხარეებთან 425-ე (1978) და 426-ე (1978) რეზოლუციების შესრულებასთან დაკავშირებით და წარედგინა ანგარიში ამ საკითხზე. საბჭო მიესალმა მის განზრახვას შენახვისა და ლოგისტიკური მხარდაჭერის სფეროებში რესურსების დაზოგვის (ეკონომიის) თაობაზე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1852

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1852 მიღებულია 2008 წლის 17 დეკემბერს.

რეზოლუცია
უშიშროების საბჭომ 2009 წლის 28 თებერვლამდე გაახანგრძლივა ბეირუთში მოქმედი საერთაშორისო დამოუკიდებელი საგამოძიებო კომისიის მანდატი, რომელიც იძიებს ტერორისტულ აფეთქებას, რომელმაც 2005 წლის 14 თებერვალს იმსხვერპლა ლიბანის ყოფილი პრემიერ-მინისტრი რაფიკ ჰარირი და სხვა პირები.

ფრანგული ინიციატივით წარმოდგენილი რეზოლუცია 1852 ერთხმად მიღებით, საბჭომ გაითვალისწინა კომისიის თხოვნა ვადის გაგრძელების შესახებ, რაც საშუალებას მისცემდა გამოძიება შეუფერხებლად გაეგრძელებინა და თანდათან გადაეტანა თავისი ოპერაციები, პერსონალი და აქტივები ჰააგაში, რათა დროულად დასრულებულიყო გადასვლის პროცესი ლიბანის სპეციალური ტრიბუნალის ამოქმედებამდე.

(კომისია დაარსდა 2007 წლის 7 აპრილს კონსენსუსით მიღებული რეზოლუცია 1595-ის საფუძველზე, ლიბანის მთავრობის თანხმობით, მომაკვდინებელი თავდასხმის ყველა ასპექტის გამოსაძიებლად)

2007 წლის 30 მაისს საბჭომ, განსხვავებული პოზიციების ფონზე ჩატარებული კენჭისყრით, მიიღო რეზოლუცია 1757, რომელიც უფლებამოსილებას ანიჭებდა სპეციალურ ტრიბუნალს ეჭვმიტანილთა გასასამართლებლად. 21 დეკემბერს გაერომ და ნიდერლანდებმა ხელი მოაწერეს შტაბბინის შეთანხმებას, რომლის მიხედვითაც სპეციალური ტრიბუნალის ადგილსამყოფელი ამ ქვეყანაში განისაზღვრა.

დღეს ადრე გამართულ სხდომაზე საბჭოს წინაშე მოხსენებით გამოსვლისას, საერთაშორისო დამოუკიდებელი საგამოძიებო კომისიის კომისარმა, დანიელ ბელმარმა აღნიშნა, რომ გამოძიება გაგრძელდებოდა მაშინაც კი, როცა სპეციალური ტრიბუნალი 2009 წლის 1 მარტს დაიწყებდა ფუნქციონირებას. „სწრაფი სამართლიანობა ჩვენს დღის წესრიგში არ არის. და ცხადად ვამბობ: არ იქნება მოხერხებულობაზე მორგებული ბრალდება.

ბატონმა ბელმარმა საბჭოს მიმართა ორთვიანი ვადის გაგრძელების თხოვნით და აღნიშნა, რომ ეს გამოძიებას მისცემდა იმპულსის შენარჩუნების შესაძლებლობას. იმის ნაცვლად, რომ არსებობდეს ორთვიანი პაუზა კომისიის საქმიანობის დასრულებასა და ტრიბუნალის მუშაობის დაწყებას შორის, გამოძიება შეძლებდა მაქსიმალურად უწყვეტად გაგრძელებას. ვადის გაგრძელება ასევე შექმნიდა პერიოდს, რომლის განმავლობაშიც კომისიას შეეძლებოდა თანდათან გადაეტანა თავისი საგამოძიებო ოპერაციები ბეირუთიდან ჰააგაში, ფუნქციონირების შენარჩუნებით.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1007

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1007 მიიღეს ერთხმად 1995 წლის 31 ივლისს. მას შემდეგ, რაც საბჭომ გაიხსენა 841 (1993), 861 (1993), 862 (1993), 867 (1993), 873 (1993), 875 (1993), 905 (1994), 917 (1994), 933 (1994), 940 (1994), 944 (1994), 948 (1994), 964 (1994) და 975 (1995) რეზოლუციები, მან განიხილა საარჩევნო პროცესი და გააგრძელა ჰაიტიში გაეროს მისიის მანდატი კიდევ შვიდი თვით.

უშიშროების საბჭომ მხარი დაუჭირა გაეროს მისიის როლს ჰაიტის მთავრობის დახმარებაში, რათა ქვეყანაში უსაფრთხო და სტაბილური გარემო ჩამოყალიბებულიყო. გადამწყვეტი მნიშვნელობა ენიჭებოდა თავისუფალი და სამართლიანი საპრეზიდენტო არჩევნების ჩატარებას. საბჭომ მაღალი შეფასება მისცა გაეროს მისიის ძალისხმევას პოლიციური ძალების ჩამოყალიბების საქმეში, ხოლო თავად მისიის მანდატი საბჭოს მხრიდან მუდმივი მეთვალყურეობის ქვეშ იყო.

„“-ს და საერთაშორისო სამოქალაქო მისიას მადლობა გადაუხადეს 1995 წლის 25 ივნისის საკანონმდებლო არჩევნების დროს გაწეული წვლილისთვის, თუმცა გამოითქვა სერიოზული შეშფოთება არჩევნების პირველი ტურის ჩატარებისას გამოვლენილი დარღვევების გამო. ამასთანავე, საბჭო მიესალმა პრეზიდენტ ჟან-ბერტრან არისტიდის მცდელობებს ეროვნული შერიგების ხელშეწყობისთვის და ხაზგასმით აღნიშნა სრულფასოვნად მოქმედი ეროვნული პოლიციის მნიშვნელობა.

„“-ის მანდატის შვიდი თვით გაგრძელებით, საბჭო იმედოვნებდა, რომ ამ პერიოდში ახალი მთავრობა უკვე არჩეული იქნებოდა და მისიის დასრულებაც შესაძლებელი გახდებოდა. ქვეყნებსა და საერთაშორისო ინსტიტუტებს მოუწოდეს, გაეგრძელებინათ ჰაიტის მხარდაჭერა, ხოლო გენერალურ მდივანს, ბუტროს ბუტროს-გალის, ეთხოვა, წარედგინა ანგარიში საბჭოსთვის „“-ის მანდატის ვადის ნახევრის გასვლის შემდეგ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1016

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1016 ერთხმად მიიღეს 1995 წლის 21 სექტემბერს; ყოფილ იუგოსლავიაში არსებული ვითარების შესახებ ყველა რეზოლუციის გახსენების შემდეგ, საბჭომ მოუწოდა მხარეებს მეტი ძალისხმევისკენ ბოსნია და ჰერცეგოვინის კონფლიქტის ყოვლისმომცველი პოლიტიკური გადაწყვეტის მისაღწევად და მოითხოვა, რომ ბოსნია და ჰერცეგოვინასა და ხორვატიას შეეწყვიტათ შეტევითი ოპერაციები დასავლეთ ბოსნიაში.

საბჭო შეშფოთებული იყო იმის გამო, რომ ბოსნია და ჰერცეგოვინაში შექმნილი ვითარება ჰუმანიტარულ კრიზისს წარმოადგენდა, რაც განსაკუთრებით განპირობებული იყო ბოლოდროინდელი ბრძოლებით, ადამიანთა მსხვერპლით, ლტოლვილთა და იძულებით გადაადგილებულ პირთა სიმრავლით და სამხედრო მოქმედებების შედეგად სამოქალაქო მოსახლეობის ტანჯვით. საბჭომ ასევე მწუხარება გამოთქვა დანიელი მშვიდობისმყოფელების დაღუპვის გამო და მიუსამძიმრა მათ ოჯახებს. ამასთან დაკავშირებით, ყველა მხარეს მოუწოდეს საომარი მოქმედებების შეწყვეტისა და ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმის დაცვისკენ.

წევრ სახელმწიფოებს, რომლებიც ჩართულნი იყვნენ რეგიონში საერთო მშვიდობიანი მოგვარების პროცესში, მოუწოდეს ძალისხმევის გააქტიურებისკენ ჰუმანიტარული დახმარების სააგენტოებთან ერთად; ამასთან, აღინიშნა, რომ ბოსნია და ჰერცეგოვინის კონფლიქტის სამხედრო გზით გადაჭრა შეუძლებელი იყო. გენერალურ მდივანს დაევალა, რაც შეიძლება მალე მიეწოდებინა საბჭოსთვის დამატებითი ინფორმაცია ჰუმანიტარული ვითარების შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1038

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1038 ერთხმად მიიღეს 1996 წლის 15 იანვარს. მას შემდეგ, რაც საბჭომ გაიხსენა წინა რეზოლუციები ხორვატიის შესახებ, მათ შორის 779 (1992), 981 (1995) და 1025 (1995), მან უფლებამოსილება მიანიჭა გაეროს დამკვირვებელთა მისიას პრევლაკაში , რათა გაეგრძელებინა ხორვატიის პრევლაკის ნახევარკუნძულის ტერიტორიაზე დემილიტარიზაციის პროცესის მონიტორინგი.

საბჭომ ყურადღება გაამახვილა ხორვატიისა და იუგოსლავიის ფედერაციული რესპუბლიკის (სერბეთი და მონტენეგრო) პრეზიდენტების შეთანხმებაზე დემილიტარიზაციის შესახებ და ხაზგასმით აღნიშნა იმ წვლილის მნიშვნელობა, რომელიც ამ შეთანხმებამ რეგიონში დაძაბულობის შემცირებაში შეიტანა.

დამკვირვებლებს პრევლაკის ნახევარკუნძულზე დემილიტარიზაციის მონიტორინგი სამი თვის განმავლობაში უნდა განეხორციელებინათ, ხოლო საბჭო ამ ვადას კიდევ სამი თვით გააგრძელებდა გენერალური მდივნის ანგარიშის საფუძველზე. 1996 წლის 15 მარტამდე გენერალურ მდივანს, ბუტროს ბუტროს-გალის, დაევალა საბჭოსთვის წარედგინა ინფორმაცია რეგიონში არსებული ვითარების, მხარეებს შორის უთანხმოების მოგვარების კუთხით მიღწეული პროგრესისა და სამხედრო დამკვირვებელთა მანდატის შესაძლო გაგრძელების შესახებ. დასასრულს, დამკვირვებლებსა და 1031-ე რეზოლუციით შექმნილ იმპლემენტაციის ძალებს მოუწოდეს ერთმანეთთან მჭიდრო თანამშრომლობისკენ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 928

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 928 ერთხმად მიიღეს 1994 წლის 20 ივნისს; რუანდაში არსებული ვითარების შესახებ 812-ე (1993), 846-ე (1993) და 891-ე (1993) რეზოლუციების კვლავ დადასტურების შემდეგ, საბჭომ ხაზგასმით აღნიშნა ქვეყნის მიმართ 918-ე (1994) რეზოლუციით დაწესებული იარაღის ემბარგოს შესრულების გაგრძელების აუცილებლობა და გაეროს დამკვირვებელთა მისიის უგანდა-რუანდაში მანდატი საბოლოო, სამთვიანი ვადით, 1994 წლის 21 სექტემბრამდე გააგრძელა.

საბჭო დაეთანხმა იმას, რომ „“-ის გაყვანა ეტაპობრივად უნდა მომხდარიყო და სთხოვა გენერალურ მდივან ბუტროს ბუტროს-გალის, წარედგინა ანგარიში მისიის დასრულების შესახებ მისი მანდატის ამოწურვამდე. მადლიერება გამოითქვა უგანდის მთავრობის მიმართ „“-თან თანამშრომლობისთვის და ხაზგასმით აღინიშნა ამ თანამშრომლობის გაგრძელების მნიშვნელობა.

რეზოლუციამ ასევე ხაზგასმით აღნიშნა, რომ რეგიონში იარაღის ნაკადების საკითხი სერიოზულ შეშფოთებას იწვევდა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1479

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1479 ერთხმად მიიღეს 2003 წლის 13 მაისს. კოტ-დ’ივუარში არსებული ვითარების შესახებ 1464-ე (2003), 1460-ე (2003) და 1467-ე (2003) რეზოლუციების დადასტურების შემდეგ, საბჭომ დააფუძნა გაეროს მისია კოტ-დ’ივუარში . ეს გადაწყვეტილება მიიღეს მას შემდეგ, რაც საბჭომ ქვეყანაში არსებული მდგომარეობა რეგიონში საერთაშორისო მშვიდობისა და უსაფრთხოებისთვის საფრთხედ მიიჩნია.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
უშიშროების საბჭომ თავდაპირველად ხაზი გაუსვა კეთილმეზობლობის, ჩაურევლობისა და რეგიონული თანამშრომლობის მნიშვნელობას. ის მიესალმა დასავლეთ აფრიკის ქვეყნების ეკონომიკური თანამეგობრობის , აფრიკის კავშირისა და საფრანგეთის ძალისხმევას სამოქალაქო ომის მშვიდობიანი მოგვარების ხელშესაწყობად და კიდევ ერთხელ დაადასტურა ლინა-მარკუსის შეთანხმების მხარდაჭერა.

ქმედებები
კიდევ ერთხელ დადასტურდა გენერალური მდივნის სპეციალური წარმომადგენლის როლი კოტ-დ’ივუარში გაეროს სისტემის ხელმძღვანელობაში და საწყისი ექვსთვიანი პერიოდით დაფუძნდა , ლინა-მარკუსის შეთანხმების იმპლემენტაციის ხელშესაწყობად და -ისა და საფრანგეთის ძალების ოპერაციების შესავსებად. ასევე დამტკიცდა დამხმარე პერსონალის მცირე რაოდენობა შემდეგი მიზნებისთვის: გაეწიათ დახმარება სპეციალური წარმომადგენლისთვის სამხედრო საკითხებში; განეხორციელებინათ სამხედრო და ლტოლვილთა მდგომარეობის მონიტორინგი და დაემყარებინათ კავშირი -ის, საფრანგეთისა და კოტ-დ’ივუარის ეროვნულ შეიარაღებულ ძალებთან . სამხედრო კავშირის კომპონენტი თავდაპირველად 26 ოფიცრისგან შედგებოდა და განსაკუთრებული ყურადღება ეთმობოდა ადამიანის უფლებებს, განსაკუთრებით ქალებსა და ბავშვებთან დაკავშირებით, 1325-ე (2000) რეზოლუციის შესაბამისად.

კოტ-დ’ივუარის ყველა მხარეს მოუწოდეს ლინა-მარკუსის შეთანხმების სრულად შესრულებისაკენ და ხაზი გაუსვეს მთავრობისათვის გარდამავალ პერიოდში საკუთარი მანდატის განხორციელების საშუალების მიცემის მნიშვნელობას. აღინიშნა ადამიანის უფლებებისა და საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის დარღვევებზე პასუხისმგებელ პირთა მართლმსაჯულების წინაშე წარდგენის აუცილებლობა, ხოლო საბჭომ ხაზი გაუსვა დროული განიარაღების, დემობილიზაციისა და რეინტეგრაციის პროცედურების მნიშვნელობას. გარდა ამისა, კოტ-დ’ივუარის მხარეებს დაევალათ -სთან თანამშრომლობა მისი მანდატის განმავლობაში, ასევე პერსონალის უსაფრთხოებისა და გადაადგილების თავისუფლების უზრუნველყოფა, ხოლო -ისა და საფრანგეთის ძალებს დაევალათ პერიოდული ანგარიშების წარდგენა მათი მანდატების შესრულების შესახებ.

რეზოლუცია მიესალმა ცეცხლის შეწყვეტის შესახებ შეთანხმებას -სა და „ახალ ძალებს“ შორის. რეგიონის ყველა სახელმწიფოს მოსთხოვეს კოტ-დ’ივუარში სამშვიდობო პროცესის მხარდაჭერა და იმ ქმედებებისგან თავის შეკავება, რომლებსაც შეეძლო ქვეყნის უსაფრთხოებისა და სტაბილურობისთვის ძირის გამოთხრა, მათ შორის შეიარაღებული ჯგუფებისა და იარაღის გადაადგილება მათ საზღვრებზე. კოტ-დ’ივუარის მხარეებს მოუწოდეს, თავი შეეკავებინათ დაქირავებული ჯარის, უცხოური სამხედრო ქვედანაყოფებისა და ბავშვი ჯარისკაცების დაქირავებისგან.

რეზოლუცია 1479 დასრულდა -ის ძალებისთვის ლოგისტიკური და ფინანსური მხარდაჭერის მოწოდებით და გენერალური მდივნის, კოფი ანანისადმი დავალებით, ყოველ სამ თვეში ერთხელ წარედგინა ანგარიში მოცემული რეზოლუციის შესრულების შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1040

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1040 ერთხმად მიიღეს 1996 წლის 29 იანვარს. მას შემდეგ, რაც საბჭომ განიხილა გენერალური მდივნის, ბუტროს ბუტროს-გალის წერილები და უშიშროების საბჭოს პრეზიდენტის განცხადებები, მან ყურადღება გაამახვილა ბურუნდიში მიმდინარე სამოქალაქო ომსა და პოლიტიკური დიალოგის მცდელობებზე.

უშიშროების საბჭო შეშფოთებული იყო ბურუნდიში ვითარების გაუარესებით, რაც საფრთხეს უქმნიდა რეგიონულ სტაბილურობას. ძალადობა გაიზარდა, განსაკუთრებით ლტოლვილებისა და საერთაშორისო ჰუმანიტარული მისიის თანამშრომლების წინააღმდეგ, რის გამოც ხაზგასმით აღინიშნა ლტოლვილებისთვის დახმარების გაგრძელების მნიშვნელობა. ქვეყანას ეწვია გაეროს ლტოლვილთა უმაღლესი კომისარი და იმ პერიოდში უსაფრთხოების გეგმებზე მუშაობდა.

რეზოლუციამ მოითხოვა, რომ ბურუნდის ყველა მხარეს თავი შეეკავებინა ძალადობისა და ძალის გამოყენებისგან და გაეგრძელებინა დიალოგი. წევრ ქვეყნებსა და სხვა დაინტერესებულ მხარეებს მოუწოდეს თანამშრომლობისკენ იმ რადიოსადგურების დემონტაჟის პროცესში, რომლებიც სიძულვილსა და ძალადობას აღვივებდნენ. ასევე, აფრიკის ერთობის ორგანიზაციასთან და სხვა ქვეყნებთან კონსულტაციების საფუძველზე, დაიგეგმა დამატებითი ზომების განხილვა. გენერალურმა მდივანმა ბურუნდიში ტექნიკური მისია გაგზავნა გაეროს პერსონალისა და დახმარების სააგენტოების დაცვის გზების შესასწავლად. მას ეთხოვა, 1996 წლის 20 თებერვლისთვის მოემზადებინა ანგარიში ამ მისიის, ქვეყანაში არსებული საერთო ვითარებისა და დიალოგის პროგრესის შესახებ. ამ ანგარიშის საფუძველზე, საბჭო განიხილავდა შემდგომ ზომებს, მათ შორის იარაღის ემბარგოსა და გადაადგილების შეზღუდვას ბურუნდის ლიდერების წინააღმდეგ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1042

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1042 ერთხმად მიიღეს 1996 წლის 31 იანვარს; დასავლეთ საჰარის შესახებ ყველა წინა რეზოლუციის კვლავ დადასტურების შემდეგ, საბჭომ განიხილა დასავლეთ საჰარისთვის დარეგულირების გეგმა და გაეროს მისია დასავლეთ საჰარაში რეფერენდუმის ჩასატარებლად მანდატი 1996 წლის 31 მაისამდე გააგრძელა.

უშიშროების საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა თავისი ერთგულება დასავლეთ საჰარის ხალხისათვის თვითგამორკვევის შესახებ რეფერენდუმის ჩატარებისადმი, რაზეც თანხმობა განაცხადეს როგორც მაროკომ, ისე პოლისარიოს ფრონტმა. გამოითქვა შეშფოთება „დარეგულირების გეგმის“ დასრულებისკენ წინსვლის არარსებობის გამო და ორივე მხარეს მოუწოდეს, ითანამშრომლონ „“-სთან და გენერალურ მდივან ბუტროს ბუტროს-გალისთან იდენტიფიკაციის პროცესის განახლებისა და ერთმანეთს შორის ნდობის აღდგენის გზების გამოსაძებნად.

რეზოლუციამ მხარი დაუჭირა გენერალური მდივნის განზრახვას, დაუყოვნებლივ მიეპყრო საბჭოს ყურადღება იმ შემთხვევაში, თუ პროგრესი არ იქნებოდა მიღწეული, რის შემდეგაც საბჭო განიხილავდა „“-ს გაყვანის გეგმებს. მას ასევე ეთხოვა, 1996 წლის 15 მაისამდე წარედგინა ანგარიში არსებული ვითარების შესახებ.