დები ვან ბიურენები

ავგუსტა ვან ბიურენი და ადელინა ვან ბიურენი — დები, რომლებმაც 60 დღეში მოახერხეს და გაიარეს 5500 მილი, რათა გადაეკვეთათ კონტინენტური შეერთებული შტატები. თითოეულმა ეს საკუთარი მოტოციკლით მოახერხა. მათი მოგზაურობა დაიწყო 1916 წლის 4 ივლისს და დასრულდა ამავე წლის 8 სექტემბერს. ამით ისინი გახდნენ მეორე და მესამე ქალი, ვინც მოტოციკლეტით მთელი კონტინენტი გადაკვეთა. პირველი ქალი, ვინც ეს მოახერხა, იყო ეფი ჰოჩკისი, რომელმაც ვან ბიურენებამდე ერთი წლით ადრე დაასრულა მოგზაურობა დედასთან ერთად (დედა, ევისი, მოტოციკლის გვერდითა ნაწილში იჯდა). მარშრუტი ბრუკლინიდან სან-ფრანცისკომდე გზას შეადგენდა.

მოგზაურობის ისტორია
დები მარტინ ვან ბურენის, ამერიკის შეერთებული შტატების მერვე პრეზიდენტის შთამომავლები იყვნენ. 1916 წელს, 32 წლის ავგუსტა და 27 წლის ადელინა ვან ბურენები, ან გასი და ადი, როგორც მათ უწოდებდნენ, ეროვნული მზადყოფნის მოძრაობის ახალგაზრდა და აქტიური წევრები იყვნენ. ამერიკა აპირებდა პირველ მსოფლიო ომში აქტიურად ჩართვას და დებს გაუჩნდათ სურვილი დაემტკიცებინათ, რომ ქალებსაც შეეძლოთ ტრანსპორტის ეფექტურად მართვა, ისევე როგორც კაცებს და შეძლებდნენ სრულფასოვნად ემსახურათ სამხედრო სადისპეტჩერო მძღოლებად. ეს გაათავისუფლებდა მამაკაცებს სხვა დავალებების შესასრულებლად. ისინი ასევე იმედოვნებდნენ, რომ გააბათილებდნენ ქალების ხმის უფლების საწინააღმდეგო ერთ-ერთ არგუმენტს მაინც. მოგზაურობისთვის ისინი სამხედრო სტილის ტანსაცმელში (ხაკის შარვლები და ტყავის ჟაკეტი) გამოეწყვნენ, რომელიც იმ დროს ქალებისთვის ტაბუდადებული იყო.

ისინი ჩავიდნენ ლოს-ანჯელესში 8 სექტემბერს, მას შემდეგ, რაც მოუწიათ ევლოთ გაუმართავ გზებზე, ძლიერ წვიმასა და ტალახში. შეხვდათ ისეთი ბუნებრივი ბარიერები როგორიცაა კლდოვანი მთები და სოციალური ბარიერები, როგორიცაა ადგილობრივი პოლიცია, რომელიც მათ შეურაცხყოფას აყენებდა მამაკაცური ტანსაცმლის ტარების გამო. მგზავრობისას ისინი არაერთხელ დააკავეს არა სიჩქარის გადაჭარბების, არამედ მამაკაცის ტანსაცმლის ტარებისთვის. კოლორადოში ისინი გახდნენ პირველი ქალები, რომლებმაც მიაღწიეს პაიკის პიკს, კოლორადოს შტატში (4300 მეტრის სიმაღლე) მოტორიზებული სატრანპორტო საშუალებით. მოგზაურობა დაასრულეს მექსიკაში, ტიხუანაში საზღვრის გავლით.

მიუხედავად მათი ლაშქრობის წარმატებისა, დების განაცხადი სამხედრო დისპეტჩერების მძღოლობის პოზიციაზე წარუმატებელი გამოდგა. მოტოციკლის წამყვანი ჟურნალის მოხსენებები აქებდნენ თავად მოტოციკლს, მაგრამ არა დებს და აღწერდნენ მოგზაურობას, როგორც „შვებულებას“. ერთ-ერთმა გაზეთმა გამოაქვეყნა დამამცირებელი სტატია, სადაც დებს ადანაშაულებდა ეროვნული მზადყოფნის საკითხის გამოყენებაში დიასახლისის როლისგან თავის დასაღწევად და „თავიანთი ფემინურობის ხაკის და ტყავის უნიფორმებში წარმოსაჩენად“.

გვიანი ცხოვრება
ადელინმა განაგრძო კარიერა, როგორც პედაგოგმა და მიიღო იურისტის ხარისხი ნიუ-იორკის უნივერსიტეტში. ავგუსტა გახდა პილოტი და შეუერთდა ამელია ერჰარტის „ოთხმოცდაცხრამეტების“ პილოტ ქალთა საერთაშორისო ორგანიზაციას.

მემორიალი
1988 წელს მათი მიღწევა აღნიშნეს ამერიკის მოტოციკლისტების ასოციაციის წევრმა ქალებმა „ “-ით. ეს ღონისძიება ფინასების მოზიდვის მცდელობა იყო არასრულწლოვანთა დიაბეტის კვლევის ფონდისთვის, რომელსაც მხარს უჭერდნენ ჰონდა, კავასაკი, სუზუკი და იამაჰა. კამპანიის მთავარი მიზანი იყო მოტოციკლის შესახებ საზოგადოების აღქმის გაუმჯობესება და ცნობიერების ამაღლება.

2002 წელს დები შეიყვანეს ამერიკის მოტოციკლისტების ასოციაციის მოტოციკლების დიდების დარბაზში და სტურჯისის მოტოკიცლების მუზეუმსა და მის დიდების დარბაზში 2003 წელს.

2006 წელს ბობ ვან ბიურენმა, დების ძმისშვილმა და მისმა მეუღლემ, რონდა ვან ბიურენმა - -ით გაიარეს გზა, რომელიც გადალახეს გასიმ და ადიმ ნიუ-იორკიდან სან-ფრანცისკომდე. დების სურვილის შესაბამისად, მოეხდინათ გავლენა სამხედრო წესებზე, მოგზაურობა იყო თანხის შესაგროვებელი კამპანია დაცემული გმირების ფონდისთვის და დაიწყო მანჰეტენის საზღვაო, საჰაერო და კოსმოსის მუზეუმიდან. ფონდში შესული თანხები მოხმარდა ახალი სარეაბილიტაციო საავადმყოფოს აშენებას ბრუკის არმიის სამედიცინო ცენტრში, სან ანტონიოში, ტეხასში.