ეგვიპტური ღვინო

ეგვიპტური ღვინო - ეგვიპტეში მეღვინეობას ხანგრძლივი ტრადიცია აქვს, რომელიც ძვ. წ. ათასწლეულიდან იწყება. ღვინომ მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა ძველი ეგვიპტის ცხოვრებაში. მეღვინეობის ინდუსტრია დამყარდა ნილოსის დელტაში ლევანტიდან ეგვიპტეში ყურძნის კულტურის შემოყვანის შემდეგ. ძვ.წ. 3000 წ. ინდუსტრია, სავარაუდოდ, ეგვიპტესა და ქანაანს შორის ვაჭრობის შედეგი იყო ადრეული ბრინჯაოს ხანაში, რომელიც დაიწყო ძვ.წ. საუკუნეში ეგვიპტის მესამე დინასტიიდან ძველი სამეფოს პერიოდის დასაწყისამდე. საფლავის კედლებზე შემონახულია ღვინის დამზადების სცენები და მათთან დაკავშირებული შესაწირავი სიები, რომელიც მოიცავდა დელტას ვენახებში მიღებულ ღვინოს. ძველი სამეფოს მიწურულს ხუთი განსხვავებული ღვინო არსებობდა, რომლებიც ალბათ დელტაში იწარმოებოდა.

თანამედროვე ღვინის ინდუსტრია შედარებით მცირე მასშტაბისაა, მაგრამ მნიშვნელოვანი ნაბიჯები გადაიდგა ინდუსტრიის აღორძინების მიმართულებით. საუკუნის 90-იანი წლების ბოლოს ინდუსტრიამ მოიწვია საერთაშორისო ექსპერტიზა ეგვიპტური ღვინის ხარისხის გასაუმჯობესებლად, რომელიც ადრე ცუდი ხარისხით გამოირჩეოდა. ბოლო წლებში ეგვიპტურმა ღვინოებმა გარკვეული აღიარება მოიპოვეს, რადგან მათ რამდენიმე საერთაშორისო ჯილდო მოიპოვეს. 2013 წელს ეგვიპტემ 4500 ტონა ღვინო აწარმოა. ამ მონაცემით იგი 54-ე ადგილზეა მსოფლიოში, წინ უსწრებს ბელგიასა და გაერთიანებულ სამეფოს.

კლიმატი
მაღალი საშუალო ტემპერატურა და მცირე ნალექი წარმოადგენს მნიშვნელოვან გამოწვევას ეგვიპტის ყურძნის მწარმოებლებისთვის. ამ სირთულეების დასაძლევად ეგვიპტეში მევენახეები იყენებენ ინოვაციურ გადაწყვეტილებებს, როგორიცაა პერგოლების გამოყენება მცენარეთა ნარგავების დასაჩრდილად და პალმები ჩრდილის შესაქმნელად და ქარისგან დასაცავად, ასევე მოსავალი გადააქვთ მაცივრით აღჭურვილი სატვირთო მანქანებით.

ასუანის კაშხალის აშენებამდე ნილოსი ყოველწლიური დატბორვის შედეგად უზრუნველყოფდა ვაზისათვის საჭირო ნაყოფიერ და დატენიანებულ ნიადაგს და ამინდის სტაბილური პირობები მას კონკურენტუნარიანი ღვინის წარმოების საშუალებას აძლევდა. კაშხალის მშენებლობის შემდეგ, 1970 წელს შეჩერდა ყოველწლიური წყალდიდობა. დღეს ეგვიპტეში მევენახეები წვეთოვანი მორწყვის სისტემით ცდილობენ წვიმის ნაკლებობის ანაზღაურებას.

ყურძნის ჯიშები
იმ დროს, როდესაც სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული „ალ აჰრამის სასმელების კომპანია“ კერძო საკუთრებაში გადავიდა 1997 წელს, ყველა ყურძენი, რომელიც მისი შვილობილი კომპანიის „ჯიანაკლის ვენახების“ მიერ იყო დარგული, დაიკარგა. რაც იმას ნიშნავდა, რომ ყურძენი ლიბანიდან უნდა შემოეტანათ. ეს დაემთხვა ტურიზმის ინდუსტრიის ბუმს, რის გამოც, მეღვინეები დიდი რაოდენობით იაფ ღვინოს აწარმოებდნენ დასავლელი ტურისტების მხრიდან არსებული მოთხოვნილების დასაკმაყოფილებლად. ადგილობრივი წარმოების ყურძნის ნაკლებობის გამო, მეღვინეებმა ევროპიდან შემოიტანეს კონცენტრირებული წვენი, რომელიც გაზავებული იყო წყლით და დუღდა, რაც ეგვიპტური ღვინოს უარყოფით რეპუტაციას უყალიბებდა. ინდუსტრიამ ბოლო წლებში დაიწყო საერთაშორისო ჯიშების გამოყენებით ექსპერიმენტები ეგვიპტური კლიმატისთვის შესაფერისი ყურძნის მოსაძებნად. წითელ ღვინოებში გამოყენებული ძირითადი ჯიშებია კაბერნე სოვინიონი, სირა, გრენაჩი, ბობალი და ტემპრანილო, ხოლო, ვიონიე, შარდონე და მუსკატი გამოიყენება თეთრი ღვინოებისთვის.

„ნილოსის კორუმი“, ელ გუნაში დაფუძნებული მეღვინეობა, ამუშავებს ვაზის ძირძველ ჯიშს, რომელიც ბანატის სახელით არის ცნობილი და გამოიყენება თეთრ ღვინოში. 2016 წელს ამ ღვინომ ვერცხლის მედალი მოიპოვა ბრიუსელში გამართულ ღვინის საერთაშორისო კონკურსზე . ყურძენი გაშენებულია ვენახში, ნილოსის ნაპირზე, ეგვიპტის ცენტრში, ბენი-ჰასანთან ახლოს, ძველ ეგვიპტეში.