iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
სმრიტი ირანი

სმრიტი ზუბინ ირანი , დაბადებით მალჰოტრა (, ; დ. 23 მარტი 1976) — ინდოელი პოლიტიკოსი, ყოფილი მოდელი, სატელევიზიო მსახიობი და პროდიუსერი.

ბიოგრაფია
ადრეული წლები
სმრიტი ირანი დაიბადა ნიუ-დელიში 1976 წლის 23 მარტს. იგი სამ დას შორის ყველაზე უფროსია და აქვს პენჯაბური, მაჰარაშტრული და ასამური ფესვები. სმრიტი ბავშვობიდან იზრდებოდა ინდოეთის სახალხო პარტიის წევრების გარემოცვაში, ბაბუამისი ამ პარტიის გასამხედროებული ფრთის, ხოლო დედა თავად პარტიის წევრი იყო.

სმრიტიმ 12 კლასი დაასრულა ქალთა სკოლაში. მის შემდეგ განათლებაზე არსებობს ერთმანეთის საწინააღმდეგო ცნობები. 2004 წელს მან განაცხადა, რომ 1996 წელს მიიღო ხელოვნების ბაკალავრის ხარისხი დელის უნივერსიტეტში. 2014 წელს კი განაცხადა, რომ იგი უნივერსიტეტში ერთი წელი სწავლობდა და ვაჭრობის ბაკალავრის ხარისხი მიიღო. გარდა ამისა, პრესაში გაჩნდა ინფორმაცია, რომ მან სწავლა დაიწყო 2013 წელს და პირველი კურსის შემდეგ სწავლა არ გაუგრძელებია.

სამსახიობო კარიერა
სამოდელო კარიერის დაწყებამდე სმრიტი ოფიციანტად მუშაობდა მაკდონალდსში. ამავე წელს იგი გადაიღეს მომღერალ მიკი სინგჰის კლიპში. 2000 წელს შედგა მისი დებიუტი სერიალებში არხზე .

2001 წელს სმრიტი გადაიღეს სერიალში , რომელიც გადიოდა -ზე. 2006 წელს სმრიტი ირანი სერიალ -ის თანაპროდიუსერი იყო, ხოლო 2007 წელს პროდიუსერობას უწევდა -ის სერიალს , რომელშიც ასევე მთავარ როლს ასრულებდა.

2008 წელს სმრიტი საკში ტანვართან ერთად იყო საცეკვაო ტელე-შოუს წამყვანი არხზე 9.

2012 წელს გადაიღეს ბენგალურენოვან ფილმში .

პოლიტიკური კარიერა
2003 წელს სმრიტი ირანი გაწევრიანდება ინდოეთის სახალხო პარტიაში. 2004 წლის საპარლამენტო არჩევნების დროს წარუმატებლად იყარა კენჭი ლოკ-საბჰაში, ინდოეთის პარლამენტის ქვედა პალატაში. არჩევნებში დამარცხება განიცადა ინდოეთის ეროვნული კონგრესის წევრთან კაპილ სიბალთან. 2004 წელს სმრიტიმ მოუწოდა გუჯარათის შტატის მთავარ მინისტრსა და ინდოეთის სახალხო პარტიის ლიდერს ნარენდრა მოდის პარტიის ლიდერის თანამდებობიდან გადადგომისაკენ, რადგან ისინი დაადანაშაულა წარუმატებელ არჩევნებში. მაგრამ მას შემდეგ, რაც სახალხო პარტიის ცენტრალური ხელმძღვანელობა დაემუქრა მის წინააღმდეგ მკაცრი ზომების გატარებით, სმრიტიმ მოთხოვნა უკან წაიღო. 2009 წლის მაისში, ვიჯაი გოელის წინასაარჩევნო კამპანიის დროს, ირანმა გამოთქვა შეშფოთება დედაქალაქში ქალთა უსაფრთხოების შესახებ, რადგან იგი გამოდიოდა სიკვდილით დასჯის, როგორც შემაკავებელი ფაქტორის, მომხრედ.

2010 წლის დასაწყისში სმრიტი ირანი ინდოეთის სახალხო პარტიის ეროვნულ მდივნად დანიშნეს, ხოლო ივნისში ქალთა ფრთის პრეზიდენტად. 2011 წლის აგვისტოში იგი აირჩიეს რაჯია საბჰას, ინდოეთის ზედა პალატის, წევრად.

2014 წელს საპარლამენტო არჩევნების დროს დამარცხდა ინდოეთის ეროვნული კონგრესის კანდიდატ რაჰულ განდისთან (მიიღო ამომრჩეველთა ხმების მხოლოდ 12,32 %).

2014 წლის 26 მაისს პრემიერ-მინისტრმა ნარენდრა მოდიმ დანიშნა ადამიანური რესურსების განვითარების მინისტრად თავის კაბინეტში. 38 წლის ასაკში იგი გახდა ყველაზე ახალგაზრდა მინისტრი.

პირადი ცხოვრება
2001 წელს სმირიტი ცოლად გაჰყვა ბიზნესმენ ზუბინ ირანს. ამავე წლის ოქტომბერში მათ შეეძინათ ბიჭი, ხოლო 2003 წლის სექტემბერში გოგონა. წყვილი ასევე ზრდის შანელს, ზუბინ ირანის შვილს წინა ქორწინებიდან.
რეიჩელ სკარსტენი

რეიჩელ ელის მარია სკარსტენი (; დ. 23 აპრილი, 1985, ტორონტო, ონტარიო, კანადა) — კანადელი მსახიობი. ცნობილი გახდა ისეთი როლების შესრულებით, როგორებიცაა: დინა ლანსი სერიალში „ჩიტების ლოცვა“, ტასმინი ფილმში „დაკარგული გოგონა“, დედოფალი ელისაბედ სერიალში „სამეფო“ და „ბეტვუმენში“ შესრულებული ალისა და ბეთ კეინი.

ბიოგრაფია
რეიჩელ სკარსტენი დაიბადა 1985 წლის 23 აპრილს ტორონტოში, ონტარიოს შტატში, კანადაში. მისი სრული სახელია რეიჩელ ელის მარია სკარსტენი. მისი მშობლები არიან წარმოშობით ნორვეგიელი ექიმი სტენ სკარსტენი და მისი მეუღლე, წარმოშობით ინგლისელი ქალის, მერი აილინ სელფის ქალიშვილი. დედამისი არის რასელ თომას ტრევერტონ სელფისა და მისი მეუღლის, ელის გლისონის, ჯეიმზ ჰარვისა (რობერტ ჰარგრევს სელფისა და მისი ცოლის, ელიზაბეთ ენ გრინის ვაჟი) და მისი ცოლის, ელიზაბეთ ადელინა კალდუელის (რობერტ კალდუელისა და მისი მეუღლის, ელიზაბეთ სმიტის ასული) ქალიშვილი, რომელიც შვილიშვილად ერგება ირვინ თომპსონ გლისონს (ვინი გლისონისა და მერი თომპსონის ვაჟი) და მის ცოლს, მერი იდა სმიტს. რეიჩელ სკარსტენს მხოლოდ ერთი უმცროსი ძმა ჰყავს.

რეიჩელ სკარსტენი 12 წლის განმავლობაში სწავლობდა ცეკვას ცეკვის სამეფო აკადემიაში, რის პარალელურადაც იგი 8 წლის განმავლობაში ესწრებოდა კლოდ უოტსონის ლექციებს ხელოვნების სკოლაში. აქ მან შეისწავლა ვიზუალური ხელოვნება და ჩელოზე დაკვრა. პატარა პაუზის შემდეგ მან ხელოვნების სკოლაში სიარული განაახლა და 12 კლასის სერთიფიკატიც მიიღო.

სწავლის დასრულების შემდეგ იგი კინო-აგენტს შეხვდა, რომლის დამსახურებითაც რეიჩელი რამდენიმე პატარა როლზე დაამტკიცეს. მისი სამსახიობო დებიუტი 1998 წელს შედგა სერიალში „ცნობილი ჯეტ ჯექსონი“, სადაც მხოლოდ ერთ სერიაში თამაშობდა მიკი ტუიტის როლს. ამას მოჰყვა იმავე წელს მეორე ეპიზოდური როლი სერიალში „პატარა კაცი“. 2002 წელს იგი პირველად გადაიღეს სრულმეტრაჟიან ფილმში, სადაც მან კეროლაინ ლოფტონის როლი შეასრულა ფილმში „ვირჯინიას გაქცევა“. იმავე წელს იგი თავის პირველ სერიოზულ როლზე დაამტკიცეს სერიალში „ჩიტების ლოცვა“, სადაც დინა ლანსს განასახიერებდა. ეს ამ სერიალის მთავარი მოქმედი პერსონაჟი იყო, რომლის გადაღებებიც 2003 წლამდე გაგრძელდა.

ამის შემდეგ იგი იძულებული იყო კვლავ პატარა და ეპიზოდური როლები ეთამაშა ისეთ ფილმებსა და სერიალებში, როგორებიცაა: „მსმენელი“, „იძებნება“, „დაკარგული გოგონა“, „ჩემს ოცნებებში“, „ორი ხელი პირისთვის“ და ა.შ. 2012 წელს ფილმში „ლამაზმანი და ურჩხული“ რეიჩელმა ბრუკის როლი მოირგო.

2015 წელს იგი ისტორიულ სერიალში „სამეფო“ დაამტკიცეს ინგლისის დედოფალ ელისაბედ -ის როლზე, რომელიც უკვე სერიალის 3-4 სეზონებში ერთ-ერთ მთავარ პერსონაჟად იქცა. მართალია სერიალი ისტორიულია, მაგრამ არის ბევრი უზუსტობა და რეჟისორების გამონაგონი ფაქტებიც, თუმცა, მიუხედავად ამისა, რეიჩელს ბევრისათვის საყვარელი დედოფლის როლის შესრულებამ დიდი პოპულარობა და აღიარება მოუტანა. ამ სერიალის გადაღებები 2017 წელს დასრულდა.

2015 წელს რეიჩელ სკარსტენი გადაიღეს ფილმში „გრეის ორმოცდაათი ელფერი“, სადაც მან ანდრეას როლი შეასრულა. 2019 წლიდან თამაშობს სერიალში „ბეტვუმენი“, სადაც ერთდოულად ორ — ბეთ კეინისა და ალისას მთავარ როლებს ასრულებს.
თამარ ლომოური

თამარ ნიკოლოზის ასული ლომოური (დ. 28 სექტემბერი, 1883, გორი, — გ. 1965) — პირველი ქართველი ისტორიკოსი ქალი, ნუმიზმატიკური მეცნიერების ერთ-ერთი ფუძემდებელი საქართველოში. წამყვანი როლი შეასრულა საქართველოს ეროვნული მუზეუმის ნუმიზმატიკური კოლექციის შექმნის, ინვენტარიზაციისა და სისტემატიზაციის, ახალი ქართული ნუმიზმატიკური ტერმინოლოგიის დახვეწის, შუა საუკუნეების ქართული და საქართველოს ტერიტორიაზე აღმოჩენილი უცხოური (სასანური, არაბული, სელჩუკური, მონღოლური) მონეტების და ახლო აღმოსავლეთთან საქართველოს სავაჭრო და მონეტარული კავშირების შესწავლის საქმეში.

ბიოგრაფია
თამარ ლომოური დაიბადა 1883 წელს გორში (იმხანად რუსეთის იმპერიის ტფილისის გუბერნიის ნაწილი) მწერალ ნიკო ლომოურის და სოფიო ხუდადოვის ოჯახში. სწავლობდა გორის პროგიმნაზიასა და თბილისის ქალთა გიმნაზიაში, შემდეგ მასწავლებლობდა თბილისსა და გორში. 1906-1910 წლებში სწავლობდა სანქტ-პეტერბურგის (ბესტუჟევის) ქალთა უმაღლესი კურსების ისტორიულ-ფილოლოგიურ განყოფილებაზე. სამშობლოში დაბრუნების შემდეგ თბილისის გიმნაზიაში ასწავლიდა რუსულ ენასა და ისტორიას. 1922 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტი. 1924 წლიდან იყო იმავე უნივერსიტეტის ნუმიზმატიკის კაბინეტის გამგე, 1932 წლიდან — დოცენტი. 1931 წელს უნივერსიტეტის ნუმიზმატიკური კაბინეტის მონეტები და ინვენტარი საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმს გადაეცა და მის ბაზაზე აკადემიკოს გიორგი ჩუბინაშვილის ინიციატივით დაარსდა ნუმიზმატიკის განყოფილება, ლომოური კი ჯერ უფროს მეცნიერ-თანამშრომლად, შემდეგ კი — ნუმიზმატიკის კაბინეტის გამგედ დაინიშნა და მუზეუმში 1952 წლამდე მუშაობდა. ამ პერიოდში ლომოურის თაოსნობით მუზეუმის ნუმიზმატიკურ განყოფილებაში თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მონეტების გარდა თავი მოიყარა საქართველოს საისტორიო და ეთნოგრაფიული საზოგადოების და ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების კოლექციებმა.

თამარ ლომოურს დიდი წვლილი მიუძღვის საქართველოს სხვადასხვა სამეცნიერო დაწესებულებებში დაცული ნუმიზმატიკური მასალის ინვენტარიზაციის, კლასიფიციკაციისა და კატალოგიზაციის საქმეში, ახალი ქართული ნუმიზმატიკური ტერმინოლოგიის შექმნაში. ქართულ ისტორიოგრაფიაში პირველმა შეისწავლა საქართველოს ტერიტორიაზე აღმოჩენილი სასანური და არაბული მონეტების მიმოქცევა და მისი გეოგრაფიული არეალი, ახლო აღმოსავლეთის ქვეყნებთან სავაჭრო-ეკონომიკური ურთიერთობებისა და სავაჭრო-სატრანზიტო გზების საკითხი, რამდენიმე ათეული მანამდე უცნობი არაბული დირჰემის ნიმუშები და საქართველოში გავრცელებული ჯუჩიდური მონეტები, ასევე აღწერა საქართველოში აღმოჩენილი სელჩუკური და მონღოლური მონეტების განძები. გამოიკვლია რუსთაველის ეპოქის ქართული მონეტები, შეისწავლა რამდენიმე მნიშვნელოვანი ისტორიული საკითხი: ვახტანგ -ის ტახტზე ასვლის თარიღი (1298-1299), - საუკუნეების ახალციხეში ზარაფხანის არსებობა, საუკუნეში დასავლეთ საქართველოში ქართული მონეტების მოჭრის ფაქტი და სხვ. მასვე ეკუთვნის მოსაზრება შუა საუკუნეებში საქართველოს მთიანეთში — ჟინვანში, სტეფანწმინდაში — ზარაფხანის არსებობის შესახებ. აკადემიკოს ნიკოლოზ ბერძენიშვილთან ერთად გამოაქვეყნა ვახუშტი ბატონიშვილის „საქართველოს გეოგრაფია“, აგრეთვე დავით და ბაგრატ ბატონიშვილების საისტორიო თხზულებათა კრიტიკული გამოცემა. ლომოური ასევე იყო „ქართული ენის განმარტებითი ლექსიკონის“ მთავარი რედაქციის წევრი და რეცენზენტი. თამარ ლომოური 1965 წელს გარდაიცვალა.
ჰემა მალინი

ჰემა მალინი (, , ; დ. 16 ოქტომბერი, 1948) — ინდოელი მსახიობი, მოცეკვავე, კინოპროდიუსერი, კინორეჟისორი და პოლიტიკოსი. ყოფილი საბჭოთა კავშირის მასშტაბით იგი ცნობილია ტყუპი დების ზიტას და გიტას როლის შესრულებით ამავე სახელწოდების ფილმში. მსახიობის ფილმოგრაფიაში სულ 160 კინოროლი მოითვლება. არის ბოლივუდის ერთ-ერთი ყველაზე პრესტიჟული კინოპრემიის -ის პრემიის ლაურეატი ქალის როლის საუკეთესო შესრულებისათვის. არის სახელმწიფო ჯილდოს პადმა შრის ლაურეატი, რომელიც გადაეცა ინდოეთის კინემატოგრაფიის განვითარებისათვის.

ბიოგრაფია
მალინი დაიბადა 1948 წლის 16 ოქტომბერს ტამილურ ოჯახში. დედა ჯაია ლაქშმი ჩაკრავარტი იყო ფილმების პროდიუსერი.

სამსახიობო კარიერა
მისი დებიუტი შედგა 1965 წელს, როდესაც ტელუგუს ენაზე გადაღებულ ფილმში, „პანდუ ტოვებს სამყაროს“ მიიღო მონაწილეობა, სადაც იგი მოცეკვავის როლს ასრულებდა. მისი პირველი ფილმი ჰინდი ენაზე იყო „ოცნებების გამყიდველი“ (1968 წ.), სადაც მისი პირველი პარტნიორი იყო რაჯ კაპური.

შემდეგ გადაიღეს სხვა ფილმებიც, სადაც ჰემა მალინი თამაშობდა ისეთ მსახიობებთან როგორიცაა რაჯეშ კჰანა, შამი კაპური, შაში კაპური, სანჯივ კუმარი, დჰარმენდრა, ამიტაბჰ ბაჩანი, ჯიტენდრა, დევ ანანდი და ვინოდ კჰანა. ამ ფილმებში იგი ასრულებდა კეთილი და საყვარელი გოგოს, დედისა და ცოლის რომანტიკულ როლებს.

35-ზე მეტ ფილმში გადაღებულია დჰარმენდრასთან წყვილში. საბჭოთა კავშირში და პოსტსაბჭოთა სივრცეში ამ კინოს წყვილის ყველაზე ცნობილი ერთობლივი ფილმებია: „ლამაზი და ჯიუტი“ (1970 წ.), „ზიტა და გიტა“ (1972 წ.), „საყვარელი რაჯა“ (1972 წ.), „შურისძიება და კანონი“ (1975 წ.), „ჯუნგლების მეფე“ (1976 წ.), "ალი ბაბას და ორმოცი ყაჩაღის თავგადასავალი“ (1979 წ.), „მძიმე ბედი“ („მსახიობის სიყვარული“, 1981 წ.),” „სამრატი“ (1982 წ.).

ჰემამ ასევე ითამაშა ნამდვილი ისტორიული პირების როლი ისტორიულ დრამატულ ფილმებში: მაგალითად ინდოელი წმინდანის მირას როლი ფილმში „მირა“ (1979 წ.), რაზია სულთანის როლი ფილმში „სულთნის გოგო“.

ასევე ცნობილია და პოპულარულია მისი ფილმები „დროის სუნთქვა“ (2000 წ.), „სიყვარული და ღალატი“ (2003 წ.), „ვირი და ზარა“ (2004 წ.), „სიყვარული საზღვრების გარეშე“ (2010 წ.).

უკანასკნელი რამდენიმე წელია ჰემა მალინი დაკავებულია საპროდიუსერო მოღვაწეობით.

ჰემა მალინი მეორე ტამილელი ქალი მსახიობია ვიჯაიანტიმალას შემდეგ, რომელიც ჰინდის ენაზე გადაღებული ფილმების ვარსკვლავი გახდა.

პოლიტიკური კარიერა
ბოლო წლების განმავლობაში, ჰემა მალინი და მისი მეუღლე პოლიტიკურ ასპარეზზე გამოჩნდნენ. ორივე მათგანი გახდა ინდოეთის პარლამენტის ზედა პალატის, რაჯია-საბჰას წევრი ინდოეთის სახალხო პარტიის მხარდაჭერით. 1999 წელს ჰემამ მხარი დაუჭირა სახალხო პარტიის კანდიდატს, ბოლივუდის ყოფილ მსახიობს ვინოდ კჰანას ინდოეთის პარლამენტის ქვედა პალატის ლოკ-საბჰას არჩევნებში პენჯაბის შტატის გურდასპურის საარჩევნო ოლქში. 2004 წლიდან ჰემა მალინი ოფიციალურად შეუერთდა ინდოეთის სახალხო პარტიას და 2010-2011 წლებში გახდა პარტიის გენერალური მდივანი.

პირადი ცხოვრება
ჰელა მალინი გათხოვილია მსახიობ დჰარმენდრაზე. მათ ორი შვილი ყავთ, ეშა და აჰანა. ეშა გაჰყვა დედის გზას და გახდა მსახიობი. ისევე როგორც ჰემა, მისი გოგონებიც ცეკვის ხელოვნებას დაეუფლნენ. დჰარმენდრას ბიჭებიც პირველი ქორწინებიდან სანი დეოლი და ბობი დეოლი მსახიობები არიან.

ჰემა მალინი აღიარებს ვაიშნავიზმს (ინდუიზმის ერთ-ერთი ძირითადი მიმართულება), არის კრიშნას ცნობიერების საერთაშორისო საზოგადოების მიმდევარი.
მარია ანტიოქიელი (1145-1182)

მარია ანტიოქიელი (; დ. 1145, ანტიოქია, ანტიოქიის სამთავრო — გ. 1182, კონსტანტინოპოლი, ბიზანტიის იმპერია) — ანტიოქიის პრინცესა. ბიზანტიის დედოფალი 1161-1180 წლებში როგორც იმპერატორ მანუელ -ის მეორე მეუღლე. ბიზანტიის იმპერატორ ალექსი -ის დედა.

ბიოგრაფია
მარია დაიბადა 1145 წელს ანტიოქიაში. იგი იყო ანტიოქიის მთავარ რაიმონ დე პუატიესა და მისი მეუღლის, კონსტანცია ანტიოქიელის ქალიშვილი.

1159 წელს ბიზანტიის დედოფალ ირინეს (ქალიშვილობაში ბერთა ზულცბახელი) გარდაცვალების შემდეგ, მის მეუღლეს, იმპერატორ მანუელ კომნენოსს ორი ქალიშვილი დარჩა, რის გამოც მან მეორედ დაქორწინება განიზრახა. მანუელმა საცოლის ძიება ჯვაროსნულ სახელმწიფოებში დაიწყო, სადაც არჩევანი მარია ანტიოქიელზე შეაჩერა. 1161 წელს შედგა მანუელ -ისა და მარიას ქორწინება, რითაც იგი ბიზანტიის დედოფალი გახდა. მართლმადიდებლად მონათვლის შემდეგ მარიას ბიზანტიელებმა სახელი შეუცვალეს და „ანა“ უწოდეს, თუმცა ისტორიაში მაინც მარია ანტიოქტიელის სახელითაა ცნობილი.

1168 წელს უნგრეთის პრინცმა ბელა არპადმა, რომელიც კონსტანტინოპოლის სამეფო კარზე ცხოვრობდა, იმპერატორ მანუელის გავლენით ცოლად შეირთო დედოფალ მარიას და, პრინცესა ანა ანტიოქიელი. ამის გამო დები ცოტა ხანს კიდევ იყვნენ ერთად, თუმცა 1172 წელს ბელა უნგრეთის მეფე გახდა, რის გამოც ანამ მეუღლესთან ერთად დატოვა კონსტანტინოპოლი და უკანასკნელად იხილა თავისი დაც.

1169 წელს დედოფალმა მარია ანტიოქიელმა თავისი ერთადერთი შვილი, უფლისწული ალექსი გააჩინა. 1180 წელს მანუელ გარდაიცვალა, რის შემდეგაც ტახტი იმპერატორმა ალექსი -მ დაიკავა. დაქვრივებულმა მარიამ დატოვა სამეფო კარი და მონაზვნად აღიკვეცა „ქსენიას“ სახელით, თუმცა რეალურად იგი განაგრძობდა ქვეყნის მართვას, როგორც ვაჟის დე ფაქტო რეგენტი.

დედა-დედოფალმა მარია ანტიოქიელმა დიდი როლი შეასრულა თავისი მაზლიშვილის, მარია კომნენასა და იერუსალიმის მეფის ქორწინებაში, რაც დიდწილად კონსტანტინოპოლის პატრიარქის დახმარებით მოხერხდა.

ალექსი -ის მმართველობის პერიოდში ბიზანტიაში ძალიან გაძლიერდა იტალიელი ვაჭრებისა და ევროპელების გავლენა. ეს განსაკუთრებით მას შემდეგ, რაც იმპერატორმა ალექსიმ ცოლად საფრანგეთის მეფე ლუი -ისა და დედოფალ ადელ შამპანელის ასული, პრინცესა აგნეს ფრანგი შეირთო. ლათინთა მომძლავრებით უკმაყოფილო მარიამ 1182 წელს ჩამოიყვანა თავისი ქმრის ბიძაშვილი ანდრონიკე კომნენოსი, რომელიც იმპერატორმა მანუელმა გააძევა. მარიამ და ანდრონიკემ მალევე შეკრიბეს მოკავშირეები და კონსტანტინოპოლში ლათინთა მასობრივი ხოცვა-ჟლეტა მოაწყეს. მართალია მათ ევროპელი ვაჭრები მარტივად გაჟლიტეს, მაგრამ ალექსი -ის სამეფო არმიასთან დამარცხდნენ. განრისხებულმა იმპერატორმა საკუთარი დედა დაატყვევა და კონსტანტინოპოლში გამოკეტა. მალევე, იმავე წელს დედა-დედოფალი მარია ანტიოქიელი მისივე ვაჟის ბრძანებით კონსტანტინოპოლში სიკვდილით იქნა დასჯილი. ამ დროს იგი დაახლოებით 36-37 წლის იყო.

იმპერატორი ალექსი ამ ამბიდან რამდენიმე თვეში, 1183 წელს, 14 წლის ასაკში მოკლეს შეთქმულებმა.
ანგოლის ტურიზმი

ანგოლის ტურიზმი ძირითადად ქვეყნის ბუნებრივ სიმდიდრეზე, მათ შორის მდინარეებზე, ჩანჩქერებსა და სანაპიროებზეა დაფუძნებული. ანგოლის ტურიზმის ინდუსტრია ახალია და პორტ-კოლონიური სამოქალაქო ომის შემდეგ აღორძინდა. განსხვავებით რეგიონის სხვა ქვეყნებისგან, რომლებიც აშშ-ის, ევროპის კავშირისა და სხვა ქვეყნების მოქალაქეებს უვიზოდ მიმოსვლის ან ვიზის მარტივად აღების შესაძლებლობებს აძლევენ, ანგოლის სავიზო პოლიტიკა რთული და საბჭოთა კავშირის დროინდელი სავიზო მოთხოვნილებების (ოფიციალური მოწვევის წერილი, მოგზაურობის მიზნებისა და განზრახვის აღმნიშვნელი საბუთები, მოგზაურობის მარშრუტის ასლი, დაფინანსების დამადასტურებელი საბუთი და ა.შ.) მსგავსია. მსგავსი მოძველებული პროცედურის გამო კონკურენტულ საერთაშორისო ტურისტულ ბაზარზე ტურისტები ანგოლას უპირატესობას ნაკლებად ანიჭებენ.

ტურისტული ღირსშესანიშნაობები
ეროვნული პარკები
კამეიას ეროვნული პარკი
კამეიას ეროვნული პარკი ანგოლის ერთ-ერთი ტურისტული ღირსშესანიშნაობაა. პარკი მდებარეობს მოშიკოს პროვინციაში, ზღვის დონიდან 1100 მეტრის სიმაღლეზე. ეროვნულ პარკს სახელი ეწოდა იმ მუნიციპალიტეტის შესაბამისად, სადაც ის მდებარეობს. პარკის დიდი ნაწილი სეზონურად დატბორილი დაბლობებისგან შედგება, რომელიც მდინარე ზამბეზის აუზს მიეკუთვნება. პარკის ტერიტორია მოიცავს მიომბოს ტყეებსაც, რომელიც დასავლეთ ზამბიაში, ზამბეზის აუზში მდებარე ტყეების მსგავსია. პარკის საზღვართან ორი ტბა: კამეია და დილოლო (ანგოლის უდიდესი ტბა) მდებარეობს, რომლებიც წყლის ფრინველებით მდიდარ ლერწმებისა და ბალახების ჭაობებს მოიცავს.

კანგალადას ეროვნული პარკი
კანგადალას ეროვნული პარკი მდებარეობს ანგოლაში, მალანჟეს პროვინციაში. იგი ანგოლის უმცირესი ეროვნული პარკია და მოთავსებულია მდინარე კუიჟესა და მდინარე კვანზას ორ უსახელო ტერიტორიას შორის. პარკი 1963 წელს შეიქმნა, როდესაც ანგოლა ჯერ კიდევ პორტუგალიის კოლონია იყო.

იოანას ეროვნული პარკი
ერთ-ერთი ტურისტული დანიშნულების ადგილია იოანას ეროვნული პარკი. იგი ნამიბეს პროვინციაში, ქალაქ ნამიბედან 200 კმ-ის დაშორებით მდებარეობს. პარკი 15 300 კმ²-ზეა გადაჭიმული და ანგოლის უდიდესი პარკია. იოანას ეროვნული პარკი ცნობილი უნიკალური ფლორითა და წარმოუდგენელი კლდოვანი წარმონაქმნებით.

ვიზიტორთა სტატისტიკა
საერთაშორისო ტურისტთა სტატისტიკა ანგოლაში 2014-2015 წლებში:

რესურსები ინტერტნეტში
 |
ტრიპოლისი

ტრიპოლისი , ყოფილი ისხოპოლისი — ანტიკური დასახლება შავი ზღვის სამხრეთ სანაპიროზე, ისტორიული პონტოს რეგიონში, იმავე სახელობის მდინარესთან. მდებარეობს კლდოვან კონცხზე. დღეს წარმოადგენს ქალაქ ტირებულუს არქეოლოგიურ საიტს. ადმინისტრაციულად შედის გირესუნის პროვინციაში, თურქეთის შავი ზღვის რეგიონში.

ისტორია
ტრიპოლის ტერიტორია თავდაპირველად მოსინიკების განსახლების არეალში შედიოდა. პლინიუს უფროსი „ბუნების ისტორია“-ში მოგვითხრობს რომ ტრიპოლის ციხე-ქალაქი დაარსდა ძვ.წ. 656 წელს, როგორც ბერძნული ქალაქ-სახელმწიფო მილეტის ერთ-ერთი სავაჭრო კოლონია. ის ზეფირიუმის კონცხის აღმოსავლეთით 18 კმ-ის დაშორებით მდებარეობდა. ქალაქს გააჩნდა საკუთარი ნავსადგური. ტრიპოლი მოგვიანებით შედიოდა რომის და ბიზანტიის იმპერიაში. მოგვიანებით მის შემადგენლობაში შევიდა ორი ციხე-ქალაქი ანდოზი (დღევანდელი ესპიე) და ბედრამა (ბედრუმი). 1204 წელს ქართველა ხალდიაში ლაშქრობის შედეგად ტრიპოლი გახდა ახლად წარმოქნილი ტრაპიზონის იმპერიის ნაწილი. 1404 წლისთვის ის ტრაპიზონის იმპერატორების უშუალო სამფლობელოს წარმოადგენდა.
კარუსა

კარუსა (, კარუსა ან , კაროუსა), ასევე პოლიხნიონი — ანტიკური დასახლება შავი ზღვის სამხრეთ სანაპიროზე, ისტორიული პონტო-პაფლაგონიის რეგიონში, ქალაქ სინოპიდან 150 „სტადიის“ დაშორებით. მდებარეობს ქალაქ გერზესთან, ადმინისტრაციულად შედის სინოპის პროვინციში, თურქეთის შავი ზღვის რეგიონში. თავიდავნე იონიელი ბერძნების მიერ დაარსდა, როგორც ბერძნული სავაჭრო ქალაქი (ემპორიუმი). ფსევდო სკილაქსის პერიპლუსში ის მოხსენიებულია როგორც ბერძნული ქალაქი, რასაც მოწმობს პლინიუს უფროსიც. იყო დელოსის ლიგის წევრი.
კერასუნტი

კერასუნტი, ასევე კერასუსი — ანტიკური ქალაქი შავი ზღვის სამხრეთ სანაპიროზე (ახლანდელი ქ. გირესუნის ადგილზე), ისტორიული პონტოს რეგიონში, ტრაპიზონის დასავლეთით. დღეს მდებარეობს გელიდა კალესთან ახლოს. ადმინისტრაციულად შედის გირესუნის პროვინციაში, თურქეთის შავი ზღვის რეგიონში. ქსენოფონტის ცნობით პირველი ელინური ქალაქი, სადაც ათი ათასი ბერძენი მეომარი დაიხია იყო ტრაპიზონი, საიდანაც ისინი მესამე დღეს კერასუსში მოვიდნენ, ეს იყო „ელინური ქალაქი ზღვასთან, სინოპის კოლონია კოლხეთის ქვეყანაში“. რავენელი ანონიმის „კოსმოგრაფია“ კერასუსს კორალადან აღმოსავლეთით, 60 სტადიის მანძილზე და იერონ ოროსიდან დასავლეთით, 90 სტადიის მანძილზე ათავსებს. ელინისტურ ეპოქაში დასახლებას ფარნაკია ეწოდა.
იოანე ქსიფილინი

იოანე ქსიფილინი — ბერძენი (ბიზანტიელი) ისტორიკოსი და ბერი, კონსტანტინოპოლის პატრიარქის იოანე -ის ძმისშვილი. მოღვაწეობდა საუკუნის მეორე ნახევარში, ქალაქ კონსტანტინოპოლში. დიონ კასიუსის გადამწერი (ეპიტომატორი).

დიონის ეპიტომი მიხეილ დუკა პარაპინაკის (1071–1078) ბრძანებით შეადგინეს, მაგრამ სამწუხაროდ მისი დასრულება ვერ მოხერხდა. შედგება 36–80 წიგნისგან, მოიცავს პომპეუსი და კეისრიდან ალექსანდრე სევერუსამდე პერიოდს. 70-ე წიგნში ანტონიუს პიუსის მმართველობა და მარკუს ავრელიუსის ადრეული პერიოდი გამოტოვებულია, ხოლო 78-ე და 79-ე წიგნებში ორიგინალი დამახინჯებულია. ქსიფილინმა მისი შრომა ორ ნაწილად დაჰყო, თითოეული მოიცავს იმპერატორების ცხოვრებას. რამდენჯერმე გამოტოვა კონსულების სახელები და ზოგჯერ შესწორებებიც შეჰქონდა ორიგინალში. ეპიტომი მნიშვნელოვანია რადგან ის ინახავს იმ პერიოდის მთავარ მოვლენებს.
თეოდორე დორანიტი

თეოდორე დორანიტი, ასევე პილელისი (; გ. 1352, ივლისი) — ბიზანტიელი არისტოკრატი და სამხედრო მოღვაწე ტრაპიზონის იმპერიაში. დორანიტების საგვარელოს გამოჩენილი წევრი. ფართოდ იყო ჩართული ტრაპიზონის სამოქალაქო ომებში.

თეოდორე იყო ძმა პროტოვესტიარი კონსტანტინე დორანიტის. 1349/50 წელს ის ფლობდა მეგას სტრატოპედარხის თანამდებობას და მის ვაჟსა და სიძესთან ერთად დატყვევებული იქნა ალექსი -ის (მმართ. 1349–1390) მიერ. გათავისუფლებისთანავე, 1351 წლის იანვარში ის პროტოვესტიარის თანამდებობაზე დანიშნეს თუმცა ამბოხებისთვის მალევე ისევ დაატყვევეს. 1352 წლის ივლისში ის იმპერატორმა სიკვდილით დასაჯა.
თეოსკეპასტოსის მონასტერი

}
| რელიგიური_წევრობა =
| წესჩვეულება =
| პროვინცია = ტრაპიზონის პროვინცია
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი = უმოქმედო
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა = კონსტანტინოპოლის საპატრიარქო
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება = დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი = ბიზანტიური
| დეტალები = დიახ
| სიგრძე =
| სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| განედი = 41.001045
| გრძედი = 39.722108
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
ყოვლადწმინდა თეოსკეპასტოსის მონასტერი (; სიტყვ. „ყოვლადწმინდა ღვთისაგან-დაცული“; ) — ყოფილი ქალთა მართლმადიდებლური მონასტერი თურქეთში, ქალაქ ტრაპიზონში. მდებარეობს მინთრიონის გორაზე. შემოზღუდულია დამცავი გალავნით. მონასტერი დაარსდა ტრაპიზონის იმპერატორი ალექსი -ის (მმართ 1349–1390) მმართველობის პერიოდში. ხანგრძლივი ისტორიის განმავლობაში მრავალჯერ გადაკეთდა და საბოლოო სახე საუკუნეში მიიღო.

ისტორია
კლდეში ნაკვეთი გამოქვაბული თავდაპირველად სავარაუდოდ მითრას კულტს უკავშირდებოდა. შემდეგ ის ალბათ ფუნქციონიერებას ეკლესიის სახით განაგრძნობდა იქამდე, სანამ თეოსკეპასტოსის მონასტერს შემოუერთდებოდა, რომელიც სავარაუდოდ ალექსი -ს დედამ ირინამ (გ. 1382) დააარსა. მონასტერში დაკრძალული იყო ალექსი -ის ვაჟი ანდრონიკე (გ. 1376), მანუელ (გ. 1417) და ალექსი (გ. 1429), ამ უკანასკნელის ნეშტი შემდეგ წმ. ქრისოკეფალოსის ეკლესიაში გადაასვენეს.

1609 წლისთვის გამოქვაბულის ეკლესიაში მოღვაწეობდა ხუთამდე ბერი, რომლებიც მონასტრის კედლის მიღმა ცხოვრობდნენ.

1758-9 წლებში ტრაპიზონის ფაშასა და დერებეგებს (ხევისთავები) შორის არსებულ დაპირისპირებისას, ქალაქ ტრაპიზონის ცენტრალური და ქვემო ნაწილი, წმ. ევგენიოსის ეკლესია და თეოსკეპასტოსის მონასტერის ჩათვლით, წარმოადგენდა ერთგვარ გამაგრებას ფაშასა და იანიჩრების წინააღმდეგ, რომლებიც ქალაქის ციტადელში იყვნენ გამაგრებულნი.

1843 წლის რესტორაციების პერიოდში ის სამონაზვნო ეკლესიად გადაიქცა.

ბრაიერი და ვინდფილდი აღნიშავს, რომ ეკლესიის კედლის მოხატულობა შემონახული იყო და ის ჭვარტლის ვრცელი მასის ქვეშ იყო დაფარული.

სარესტავრაციო სამუშაოები
1970 წელს მონასტერი ადგილობრივი ბავშვთა საავადმყოფოს კონტროლის ქვეშ იყო. 1978 წელს, თურქეთის ტურიზმის მინისტრმა ნაგებობა დააკონსერვა სამომავლო სარესტავრაციო სამუშაოებისთვის. ფიქსირდებოდა ვანდალიზმის შემთხვევები.

2006 წელს მონასტერში დაიწყო გათხრითი სამუშაოები. 2007 წელს ტრაპიზონის მერმა მოამზადა პროექტი მონასტრის ხელოვნების ცენტრად გადაქცევის შესახებ.

მონასტრის რესტავრაცია დაიწყო 2014 წელს. რესტავრაცია გეგმად ისახავდა გამოქვაბულში ნაკვეთ ეკლესიის და ფრესკების აღდგენას. რესტავრაცია დაახლოებით 1.6 მილიონი თურქული ლირა დაჯდა.

არ არის არანაირი ცნობა სარესტავრაციო სამუშაოების დასრულების თარიღის შესახებ.

გალერეა