ქალები მიანმარში

ქალები მიანმარში — ისტორიულად, მიანმარის ქალებს (ასევე ცნობილი როგორც ბირმა) ჰქონდათ უნიკალური სოციალური სტატუსი და პატივსაცემი ქალები იყვნენ ბირმულ საზოგადოებაში. მია სეინის მიერ ჩატარებული გამოკვლევის თანახმად, ბირმელი ქალები „საუკუნეების განმავლობაში - ფლობდნენ დამოუკიდებლობის მაღალ საზომს“ და ინარჩუნებდნენ „იურიდიულ და ეკონომიკურ უფლებებს“ ბუდიზმისა და ინდუიზმის გავლენის მიუხედავად. ოდესღაც ბირმას ჰქონდა მატრიარქალური სისტემა, რომელიც მოიცავს ზეთის ჭაბურღილების მემკვიდრეობის ექსკლუზიურ უფლებას და სოფლის მეთაურის თანამდებობაზე მემკვიდრეობის უფლებას. ბირმელი ქალები ასევე ინიშნებოდნენ მაღალ თანამდებობებზე ბირმელი მეფეების მიერ, შეიძლება გამხდარიყვნენ მთავარმართებლები და დედოფლები.

ტრადიციული კაბა
ჰტამინი ბირმული ქალების ერთ-ერთი ტრადიციული კაბა. ქვედაბოლოს ქალები ატარებდნენ კონბაუნგის დინასტიის დროს (1752–1855), როგორც შემოხვეული ქვედაკაბა, ან ზოგჯერ დაკეცილი ტანსაცმლის მასალა, რომელიც მოთავსებული იყო მჭიდროდ წელის ცენტრში.

სიყვარული და ქორწინება
ქორწინება ნებადართული იყო ადრე ბირმელ ქალებსა და უცხოელ მამაკაცებს შორის, იმ პირობით, რომ ბირმის სამმართველოების სასამართლოები ინფორმირებული იყვნენ 21 დღის ვადაში. ამასთან, 2010 წლის მაისში, ბირმას მთავრობამ არ დაუშვა საქორწინო ცერემონიების ჩატარება ბირმელ ქალებსა და უცხოელ მამაკაცებს შორის. ერთ-ერთი სავარაუდო მიზეზი იყო ადამიანით ვაჭრობის (ტრეფიკინგის) თავიდან აცილება. ბირმელი ქალები ტრეფიკინგის მსხვერპლნი გახდნენ და მათი სხეულით ვაჭრობდნენ სექს-ინდუსტრიაში პაკისტანსა და ტაილანდში.

გარკვეულწილად, შეთანხმებული ქორწინება ბირმული ტრადიციის ნაწილიც იყო, თუმცა, ბირმელ ქალებს უფლება აქვთ უარი თქვან მშობლების რჩეულ პარტნიორზე. ამჟამად, ახალგაზრდა ბირმელ ქალებს შეუძლიათ აირჩიონ საყვარელი ადამიანი მეუღლედ.

შედეგად, ბირმული ოჯახები „სულ უფრო მეტ პრიორიტეტს ანიჭებდნენ მამაკაცთა უფლებებს ქალის მიმართ შეზღუდულ რესურსება“. ამ ცვლილებებმა გავლენა მოახდინა ბირმელი ქალების კვების, სამედიცინო სერვისების, პროფესიული მომზადებისა და სხვა საგანმანათლებლო შესაძლებლობების ხელმისაწვდომობაზე. ბირმელი ქალები გახდნენ უნებლიე გადამზიდავები უპასუხისმგებლო სამხედროებისთვის. ისინი იყვნენ მონობის, მკვლელობის, წამების, გაუპატიურების და თავდასხმების მსხვერპლი. თავისუფალი პროფკავშირების საერთაშორისო კონფედერაციის თანახმად, ადმინისტრაციამ რამდენიმე ასეული ათასი კაცი, ქალი, ბავშვი და მოხუცი აიძულა იმუშაოს მათი ნების საწინააღმდეგოდ. პირები, რომლებიც მუშაობაზე უარს ამბობენ, შეიძლება გახდნენ წამების, გაუპატიურების ან მკვლელობის მსხვერპლი. შრომის საერთაშორისო ორგანიზაცია მუდმივად მოუწოდებდა ბირმას, რომ დასრულდეს იძულებითი შრომის პრაქტიკა 1960-იანი წლებიდან. 2000 წლის ივნისში, შრომის საერთაშორისო ორგანიზაციის კონფერენციამ მიიღო რეზოლუცია, რომელიც მოუწოდებს მთავრობებს შეწყვიტონ ნებისმიერი ურთიერთობა ქვეყანასთან, რაც ხუნტას დაეხმარება იძულებითი შრომის გამოყენებაში

ხშირად ძალადობა სანქცირებულია სახელმწიფოს მხრიდან. ანგარიშის თანახმად, „ბირმული სამხედრო რეჟიმი უფლებას აძლევს თავის ჯარებს, სისტემატურად და ფართომასშტაბიანად დაუსჯელად გაუპატიურონ შანის ეთნიკური ხალხი ტერორისა და დამორჩილების მიზნით.” გარდა ამისა, მოხსენებაში ნათქვამია, რომ „გაუპატიურების 25 %-ს შედეგად მოჰყვა სიკვდილი, ზოგიერთ შემთხვევაში, სხეულებს განზრახ აჩვენებდნენ ადგილობრივ თემში. 61 % იყო ჯგუფური გაუპატიურება. ქალი გააუპატიურეს სამხედრო ბაზებში, ზოგიერთ შემთხვევაში ქალი დააკავეს და განმეორებით აუპატიურებდნენ 4 თვემდე ვადით.“ ბირმის მთავრობამ უარყო მოხსენების დასკვნა და აღნიშნა, რომ აჯანყებულები პასუხისმგებელნი არიან რეგიონში ძალადობაზე.