ლივონიის ჯვაროსნული ლაშქრობა

ლივონიის ჯვაროსნული ლაშქრობა – ქრისტიანობის გამავრცელებელი კამპანია. ის მიზნად ისახავდა თანამედროვე ლიეტუვაში, ლატვიასა და ესტონეთში პაპის მიერ სანქცირებული ჩრდილოეთ ჯვაროსნული ლაშქრობების დროს ქრისტიანობის გავრცელებას. მიწები ბალტიის ზღვის აღმოსავლეთ სანაპიროებზე იყო ევროპის ბოლო კუთხეები, რომლებიც გაქრისტიანდა. 1207 წლის 2 თებერვალს დაპყრობილ ტერიტორიებზე შეიქმნა საეკლესიო სახელმწიფო სახელწოდებით ტერა მარიანა, როგორც საღვთო რომის იმპერიის სამთავრო და რომის პაპმა ინოკენტი -მ 1215 წელს გამოაცხადა ის, როგორც წმინდა საყდრის სუბიექტი. ჯვაროსნული ლაშქრობის წარმატების შემდეგ, უილიამ მოდენელმა, გერმანიისა და დანიის მიერ დაპყრობილი ტერიტორია ექვს ფეოდალურ სამთავროდ დაყო.

ომები ლივისა და ლატგალიელების წინააღმდეგ (1198–1209)
ქრისტიანობა ლატვიაში გავრცელდა დაახლოებით მე -7 საუკუნეში შვედების მიერ, ხოლო შემდეგ მე -11 საუკუნეში დანიელების მიერ. წმიდა მეინჰარდ სეგებერგული 1184 წელს ჩავიდა იკილეში, წარმართული ლივონიელების მოქცევის მისიით და 1186 წელს აკურთხეს ეკსკიულის ეპისკოპოსად. ძირძველი ლივონელები , რომლებიც ხარკს უხდიდნენ პოლოცკის აღმოსავლეთ სლავურ სამთავროს და ხშირად იყვნენ მათი სამხრეთელი მეზობლების სემიგალიელების თავდასხმის ქვეშ, თავდაპირველად გერმანელებს (საქსონებს) სასარგებლო მოკავშირეებად თვლიდნენ. პირველი ცნობილი ლივონიელი, რომელიც რელიგიური გახდა, იყო მათი ლიდერი ტურაიდას კაპო, რომელიც მონათლეს დაახლოებით 1189 წელს. რომის პაპმა ცელესტინ -მ მოითხოვა ჯვაროსნული ლაშქრობა წარმართთა წინააღმდეგ ჩრდილოეთ ევროპაში 1193 წელს. როდესაც მოქცევის მშვიდობიანმა საშუალებებმა შედეგი ვერ გამოიღო, მოუთმენელმა მეინჰარდმა შეთქმულება მოაწყო ლივონიელების იძულებით რელიგიურად გახდაზე, მაგრამ ეს გეგმა ვერ განხორციელდა. იგი გარდაიცვალა 1196 წელს და ვერ შეძლო მისიის შესრულება. მისი დანიშნული შემცვლელი, ჰანოვერის ეპისკოპოსი ბერტოლდი, ლოკუმის ცისტერციანელი აბატი, ჯვაროსანთა დიდი შემადგენლობით ჩამოვიდა 1198 წელს. ცოტა ხნის შემდეგ ბერტოლდს ალყა შემოარტყეს და მოკლეს, ხოლო მისმა ძალებმა დაამარცხეს ლივონელები. ბერტოლდის დამარცხების შურისძიების მიზნით, რომის პაპმა ინოკენტი გამოუშვა ბრძანება, რითაც გამოცხადდა ჯვაროსნული ლაშქრობა ლივონიელთა წინააღმდეგ. 1199 წელს ეპისკოპოსად კურთხებული ალბრეხტ ფონ ბუქსტოვენი შემდეგ წელს ჩამოვიდა დიდი ძალებით და გაამყარა რიგა.

გერმანელთა ძალაუფლების გამკაცრებისთანავე, ლივონიელები და მათი მონათლული უფროსი ამბოხდნენ ჯვაროსნების წინააღმდეგ. კაუპოს ძალები დამარცხდნენ ტურაიდაში 1206 წელს და ლივონიელებმა რელიგია მიიღეს. შემდგომში კაუპო ჯვაროსანთა მოკავშირედ დარჩა 1217 წლამდე. 1208 წლისთვის ალბერტის ენერგიული კამპანიის შედეგად აღებული იქნა საულასპილსის (ჰოლმის), კოკნესეს (კოკენჰუსენი) და სოლპილსის სასახლის (სელბურგი) დაუგავას მნიშვნელოვანი სავაჭრო პუნქტები. იმავე წელს ლათგალიის ქვეყნების მმართველებმა ტალავამ, სატკელემ და აუტინმა სამხედრო კავშირები დაამყარეს ორდთან და დაიწყო მშენებლობა როგორც კისის ციხეზე, ასევე ქვის კოკნესის ციხესიმაგრეზე, სადაც მდინარეები დაუგავა და პარსე ხვდებიან. 1209 წელს ალბერტმა, ორდენის ძალების მეთაურობით, აიღო ლაგალიის სამთავროს დედაქალაქ იერსიკა და მმართველ ვისვალდისის ცოლი ტყვედ აიყვანა. ვისვალდისი იძულებული გახდა ალბერტისათვის გადაეცა მისი სამეფო რიგის არქიეპისკოპოსისთვის გრანტის სახით. ესტონელებთან და რუსებთან ომებში დასუსტებული ტალავა 1214 წელს რიგის არქიეპისკოპოსის ვასალური სახელმწიფო გახდა, ხოლო 1224 წელს საბოლოოდ გაიყო არქიეპისკოპოსსა და ორდენს შორის.

შედეგები
1227 წელს ლივონიელბმა დაიპყრეს დანიის ყველა ტერიტორია ჩრდილოეთ ესტონეთში. საულის ბრძოლის შემდეგ ორდენი "ლივონიის ხმლის ძმები" გადარჩენილ წევრებს შეუერთდნენ პრუსიის ტევტონთა ორდენში 1237 წელს და გახდა ჯგუფი ცნობილი როგორც ლივონიური ორდენი. 1238 წლის 7 ივნისს, სტენსბის ხელშეკრულებით, ტევტონელმა რაინდებმა დაუბრუნეს ესტონეთის საჰერცოგო ვალდემარ - ს, სანამ 1346 წელს, წმინდა გიორგის ღამის აჯანყების შემდეგ, მიწები გაიყიდებოდა და გახდებოდა ორდენშტატის ნაწილი.