iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
პეტირ ბეილიში

პეტირ ბეილიში — ჯორჯ რეიმონდ რიჩარდ მარტინის ფენტეზის ჟანრის რომანების სერიის, „ყინულისა და ცეცხლის სიმღერის“ პერსონაჟი და ასევე მისი ტელეადაპტაციის ერთ-ერთი მთავარი გმირი. ის წარდგენილია 1996 წელს გამოცემულ წიგნ „სატახტოთა თამაშში“ და მოგვიანებით ჩნდება წიგნებში „მეფეთა ჯახი“ (1998), ცენტრალური პერსონაჟია რომანებში „ხმლების ქარიშხალი“ (2000) და „ნადიმი ყვავებისთვის“ (2005). ტელეადაპტაციისას მისი როლი შეასრულა ირლანდიელმა მსახიობმა აიდან გილენმა.

ლორდ პეტირ ბეილიში ასევე ცნობილი როგორც „ნეკა“, პეტირი იყო მონეტების ოსტატი მეფე რობერტ ბარათეონისა და ჯოფრი ბარათეონის მცირე საბჭოში. მეფის საბიჯელში ფლობდა ბორდელებს საიდანაც შემოსულ სიმდიდრეს დაზვერვას ახარჯებდა რათა შეესწავლა თავისი კონკურენტები. ბეილიშის ჯაშუშური ქსელი მხოლოდ თავის მთავარ ვარისისას ჩამორჩებოდა, რომელიც მისი მთავარი კონკურენტი იყო. ძალაუფლებისკენ სწრაფვისას, მან მოაწყო უზარმაზარი კონფლიქტი ვესტეროსში მრავალი შეთქმულებისა და მკვლელობების გზით, რამაც ფაქტობრივად გამოიწვია ხუთი მეფის ომი, შედეგად ვესტეროსის მრავალი საგვარეულო განადგურდა.

პეტირი ჯონ არინის ქვრივზე, ლიზა არინზე, დაქორწინდა მოგვიანებით კი მან ის თავად მოკლა და გახდა ველის ლორდ-პროტეკტორი. მას ძალიან დიდი გავლენა ჰქონდა ველის კანონიერ ლორდზე რობერტ არინზეც. რკინის ტახტზე ასვლის სურვილის განსახორცილებლად, ის მანიპულირებდა სანსა სტარკზე თუმცა მისი დანაშაულების გამოაშკარავების შემდეგ პეტირი სიკვდილით დასაჯეს.

ბიოგრაფია
პეტირ ბეილიში იყო ბეილიშის სახლის უფროსი და უკიდურესად მცირე სასხლის მბრძანებელი, იმდენად მცირე, რომ მას არც სახელი აქვს, მდებარეობს თითების პატარა მხარეში, არინის ველის ჩრდილო-აღმოსავლეთ სანაპიროზე მდებარე სანაპირო რეგიონში.

პეტირი წავიდა რივერრანში, როდესაც ის რვა წლის იყო და ყველაფერი, რაც მას ჰქონდა, ჩანთაში ელაგა. რივერრანში ის დაუმეგობრდა ჰოსტერის ქალიშვილებს კეტლინსა და ლიზას. მათმა ძმამ ედმურმა დამცინავად დაარქვა პეტირს "პატარა თითი", იმ დროისთვის მისი მცირე სიმაღლისა და მისი მცირე მიწის ნაკვეთების ადგილმდებარეობის მიხედვით. მეტსახელი მას მთელი ცხოვრების განმავლობაში დარჩებოდა. საბოლოოდ, პეტირმაც კი სარკასტულად მიიღო მეტსახელი, რადგან ეს აჩვენებდა იმას თუ რამდენად ძლიერ იყო იგი ამაღლებული, ღარიბი ბიჭიდან ერთ-ერთ ყველაზე ძლიერ ჩინოვნიკამდე.

პეტირი შეყვარებული იყო კეტლინ სტარკზე თუმცა საპასუხოდ არაფერი მიუღია. ლიზა კი პეტირით იყო გატაცებული, მაგრამ ბეილიშს მხოლოდ კეტლინი უყვარდა. საბოლოოდ, როდესაც იგი დანიშნეს ბრენდონ სტარკზე, ვინტერფელის მომავალ ლორდზე, პეტირმა ბრენდონი დუელში გამოიწვია და ფიქრობდა რომ გაიმარჯვებდა თუმცა სტარკი მასზე ბევრად ძლიერი აღმოჩნდა და კინაღამ მოკლა თუმცა, კეტლინმა სთხოვა შეეწყალებინათ იგი და ბრენდონი ასეც მოიქცა. ამის შემდეგ პეტირი გააძევეს რივერანიდან და უბრძანეს ველში დაბრუნება. რობერტის აჯანყების დროს, მეფე ეირის ტარგარიენმა სიკვდილით დასაჯა ბრენდონი ამიტომაც, კეტლინი დაქორწინდა მის უმცროსს ძმაზე ნედ სტარკზე, ხოლო ლიზა არინი ცოლად შეირთო ველის ლორდმა ჯონ არინმა, ორივე ქორწინება პოლიტიკური გარიგების ნაწილი იყო.

ლიზას მანიპულირებით, პეტირი ჯონის სამსახურში ჩაერთო, ჯერ როგორც მებაჟე გულთაუნში, მან იქ ათჯერ გაზარდა პორტის შემოსავალი. „ნეკას“ ფინანსური სიბრძნის წარმოჩენის შემდეგ, ლიზამ ჯონ არინი დაარწმუნა რომ პეტირი რობერტ ბარათეონის მცირე საბჭოზე მიეყვანა. პეტირს თავისი აშკარა ამბიციების გამო მისი კონკურენტი იყო ჯაშუშთა ოსტატი ვარისი.
იზობარი

იზობარი ( — „თანასწორი“ და — „სიმძიმე“) შეიძლება აღნიშნავდეს:
იზობარი — ჰაერის თანაბარი წნევის აღმნიშვნელი ხაზი (იზოხაზი) რუკაზე;
იზობარი — ხაზი, რომელიც თერმოდინამიკურ დიაგრამაზე გამოსახავს იზობარულ პროცესს;
იზობარები — ატომები (ნუკლიდები), რომლებიც არიან განსხვავებული ქიმიური ელემენტები, მაგრამ აქვთ ნუკლონების ერთნაირი რიცხვი.
ჩაჩუბეთის წმინდა გიორგის ეკლესია

ჩაჩუბეთის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი კასპის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჩაჩუბეთში, მდინარე თეძმის მარცხენა ნაპირზე, ძველი ნასოფლარის თავზე. ტაძარი მცირე ზომის, დარბაზული ტიპისაა.

ეკლესია აშენებულია რიყის ქვით და ადგილობრივი კლდისგან, კირ-დუღაბზე. კედლებზე ქვის ირეგულარულ წყობას ვხედავთ. თითქმის არ მოიძებნება ორი ერთნაირი ზომის ქვა. მსგავსი წყობით ნაგები ტაძრებისათვის, როგორც წესი, დამახასიათებელია გარკვეული კანონზომიერება-ქვედა რიგებში გამოიყენება უფრო დიდი ქვები, ვიდრე ზედა რიგებში. ზემოაღნიშნულ ტაძარში კი გადანაწილებულია დიდი ზომის ქვები. განსაკუთრებით, აღსანიშნავია, აღმოსავლეთით, ფასადის კედლის წყობაში ალაგ-ალაგ გარეულია დიდი ქვიშაქვის ლოდები. სადა ფასადია, ყოველგვარი მორთულობის და ორნამენტების გარეშე. კარი გაჭრილია სამხრეთით კედლის დასავლეთ ნაწილში. კარის გადახურვა, როგორც გარედან, ისე შიგნიდან თაღოვანია. თაღები გამოყვანილია რადიალურად დალაგებული კლდის ფლეთილი ქვის წყობით. კარის თაღოვანი ღიობის ზედა მონაკვეთში ტიმპანის სახით ჩაშენებულია მასიური ქვის კეცი. ეკლესიის კედლებში გაჭრილია ორი სარკმელი-აღმოსავლეთითა და სამხრეთით. ჩრდილოეთისა და დასავლეთის ფასადები ყრუა. სამხრეთი სარკმელი ნახევარზე დანგრეულია, თუმცა, მაინც ნათლად ჩანს, რომ გარედან ვიწრო ჭრილია, შიგნითკენ კი მკვეთრად ფართოვდება. ნახევარწრიული აფსიდი გარედან სწორკუთხედშია მოქცეული. ეკლესიას აქვს საკმაოდ დარღვეული ფორმები. განსაკუთრებით, აღსანიშნავია, ასიმეტრიული, უსწორმასწორო აფსიდი, რომლის ერთი მხარე, მეორე მხართან შედარებით, მკვეთრადაა გამოწეული. საკურთხეველი დარბაზისაგან გამოყოფილია აფსიდის მხრებით. სარკმელი განთავსებულია აფსიდის ცენტრალურ ღერძზე. სამხრეთის სარკმლის მსგავსად, აქაც სარკმელი შიგნითკენ მკვეთრადაა გაფართოვებული. საკურთხევლის ჩრდილოეთ და სამხრეთ კედლებზე, ქვედა რეგისტრში, გაჭრილია სხვადასხვა სიმაღლის ორი სწორკუთხა ნიში. მარჯვენა ნიში მარცხენა ნიშთან შედარებით შედარებით დაბლაა განთავსებული. აფსიდის კედლებში გვხვდება ხმის რეზონანსისთვის ჩაყოლებული ქვევრები. კონქში, სადაც ნალესობა სრულადაა ჩამოცვენილი კარგად განირჩევა ქვის წყობა, რომ ამ მეოთხედსფეროს მოყვანილობის შესაქმნელად გამოყენებულია შედარებით მცირე ზომის ჰორიზონტალური წყობით დალაგებული რიყის ქვები. საკურთხევლის მხრები დასრულებულია ბრტყელი ქვის იმპოსტებით, რომლებზეც დაყრდნობილი იყო სატრიუმფო თაღი. დარბაზის სიგრძივი კედლები ერთსაფეხურიანი პილასტრითაა გაყოფილი.
სვანეთის აჯანყება (1921-1922)

სვანეთის აჯანყება (1921-1922) — ანტისაბჭოთა შეიარაღებული აჯანყება სვანეთში, რომელიც მოჰყვა საბჭოთა რუსეთის მიერ 1921 წელს საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ოკუპაციას.

ზემო სვანეთში პარტიზანული ძალების ფორმირება დაიწყო საქართველოს ოკუპაციისთანავე. ამ ძალების ფორმირებას ეწეოდა ეროვნულ-დემოკრატიული პარტიის ცენტრალური კომიტეტი. პარტიამ სვანეთში გაგზავნა ეროვნულ-დემოკრატი სტუდენტების სამი ათეული, ხოლო ქართლ-კახეთის კოოპერატორთა კავშირ „წარმოკავშირის“ ხელშეწყობით 10 მილიონი მანეთი გაუგზავნა შეიარაღებული გამოსვლების მოსამზადებლად. პარტიზანულ რაზმებს მეთაურობდნენ ნესტორ გარდაფხაძე, მოსესტრო დადეშქელიანი და ბიძინა პირველი.

აჯანყება დაიწყო 1921 წლის 28 ოქტომბერს. აჯანყებულები თავს დაესხნენ მულახში სამაზრო რევოლუციური კომიტეტის შენობას, დაჭრეს განყოფილების გამგე და ერთი მილიციელი. 80 აჯანყებული სვანი კი ჩაუსაფრდა სვანეთში მყოფ წითელი არმიის ნაწილებს და 80 ადამიანი მოუკლა. წითელი არმიის ნაწილებმა უკან დაიხიეს ჯვარისკენ. აჯანყებულებმა ხელში ჩაიგდეს დიდძალი იარაღი და დაიწყეს მოსახლეობის ხატზე დაფიცება. მათ გარშემო შეგროვდა 1600 ადამიანი. აჯანყებას მიემხრო სვანეთის მაზრის პირველი უბნის რევკომის თავმჯდოამრე სამსონ ქალდანი. მაზრის მილიციის დიდი ნაწილი გადავიდა აჯანყებულების მხარეს. აჯანყებულები შეიარაღებულები იყვნენ რუსული, გერმანული და თურქული მაუზერებით. აჯანყებულებმა კვლავ მიიტანეს იერიში სოფელ მულახზე, სადაც ამ დროისთვის საბჭოთა ხელისუფლების 80 შეიარაღებული წარმომადგენელი იმყოფებოდა. სოფელ კალაში გაიმართა თათბირი, სადაც განიხილებოდა თავდასხმა ცაგერსა და ქუთაისზე, მაგრამ ეს გეგმები უარყვეს.

საბჭოთა ხელისუფლებამ გაგზავნა დამატებითი საჯარისო ნაწილები აჯანყების ჩასახშობად. ამასობაში ზამთარმა სვანეთის გზები ჩაკეტა. 1922 წლის 20 იანვარს აჯანყებულებმა საბჭოთა ხელისუფლებას თბილისში წარუდგინეს პეტიცია, რომლითაც ითხოვნდნენ სვანეთიდან წითელი არმიის გაყვანას, ადგილობრივ ირევკომის საქმიანობის შესწავლას, საბჭოთა კომიტეტების შექმნას ისეთივე უფლებებით, რაც ჰქონდათ ჩრდილოეთ კავკასიის ხალხებს. სვანების დელეგაციას თბილისში კარგად შეხვდნენ და გადასცეს 300 მილიონი მანეთი ადგილობრივი ადმინისტრაციების შესაქმნელად. თუმცა დაპირბები არ შესრულდა და საბჭოთა ხელისუფლების ადგილობრივი წარმომადგენლების ქმედებები კვლავ იწვევდა უკმაყოფილებას.

1922 წლის 15 მარტს სვანები ხელახლა აჯანყდნენ და შეუტიეს ლენტეხის, ჩოლურის და ლაშხეთის საგუშაგოებს, წითელარმიელები განაიარაღეს და დაატყვევეს. შემდეგ შეუტიეს ცაგერს, მაგრამ ვერ აიღეს და უკან დაიხიეს. 1922 წლის 16 მარტს თბილისში შეიკრიბა საქართველოს სსრ კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის სხდომა, რომელსაც უძღვებოდა სამსონ მამულია. სხდომაზე გადაწყდა სვანეთის აჯანყების ჩაქრობა სადამსჯელო ექსპედიციის საშუალებით. 1922 წლის 11 აპრილს ხელისუფლებამ და აჯანყებულებმა მიაღწიეს შეთანხმებას, რომლის მიხედვით მოხდებოდა სვანეთის მოსახლეობის სრული განიარაღება, მოძრაობის ლიდერები ჩაბარდებოდნენ მთავრობას, ხოლო მთავრობა შეუნარჩუნებდა მათ სიცოცხლეს და ზემო სვანეთი ჩამოყალიბდებოდა ცალკე ადმინისტრაციულ ერთეულად, რომლის ხელმძღვანელ 5 ადამიანში ერთ-ერთი იქნებოდა ნესტორ გარდაფხაძე. დაპირებების შესრულება ჭიანურდებოდა, ამიტომ სვანეთში ნარჩუნდებოდა დაძაბული ფონი. 1922 წლის 9-15 აგვისტოს ხელისუფლებამ ძალოვანი სტრუქტურების დახმარებით მოახერხა ადგილობრივი მოსახლეობის განიარაღება, ამოიღო 300 შაშხანა, 100 ბერდანა და 4 ტყვიამფრქვევი.
სტალინის აგარაკი სოჭში

სტალინის აგარაკი სოჭში (; ცნობილია ასევე როგორც აგარაკი „ “ („მწვანე ბუჩქნარი“), ან აგარაკი „ “) — მუზეუმის კომპლექსი, სახლ-მუზეუმი სანატორიუმის „ “ ტერიტორიაზე სოჭის ხოსტინსკის რაიონის ნოვაია მაცესტას მიკრორაიონში, რომელიც მდებარეობს სტალინის ყოფილი აგარაკის შენობაში. აქ ის რეგულარულად ისვენებდა და მკურნალობდა 1920-იანი წლების ბოლოდან. 1991 წლიდან აგარაკი კერძო საკუთრებაშია.

ისტორია
აგარაკი მდებარეობს ყოფილი მიხაილოვსკოეს მამულის ტერიტორიაზე, რომელიც ეკუთვნოდა მრეწვეელსა და მეწარმე მიხაილ ზენზინოვს. მამულის ტერიტორიაზე აშენდა ქვის დიდი სახლი, გაშენდა დიდებული ბაღი და დაირგო თუთის ხეები აბრეშუმის მრეწველობისთვის. უკვე საბჭოთა პერიოდში, 1931 წელს ტერიტორიაზე სპეციალურად სტალინისთვის აშენდა აგარაკი მირონ მერჟანოვის პროექტით. არქიტექტორთან ერთად შენობისთვის ადგილის შერჩევაში მედიკოსებიც მონაწილეობდნენ. იდეალურად მიიჩნიეს ზღვის დონიდან 160 მ., სადაც ზღვის და მთის ჰაერი ერთმანეთს ერწყმის და საუკეთესო მიკროკლიმატს ქმნის სამკურნალოდ. უფრო მეტიც, გათვალისწინებული იყო ლიდერის ყველა საჭიროება, მაგალითად: აგარაკზე ყველა კიბე დაბალი საფეხურებით იყო გაკეთებული, რათა სტალინისთვის ასვლა მოსახერხებელი ყოფილიყო. მინა მთის ბროლისგან და შიდა აგარაკის პერიმეტრისა და იატაკის მოპირკეთება ხით. სტალინის ქალიშვილი სვეტლანა იხსენებდა, რომ საზაფხულო მოგზაურობა სოჭში ტრადიცია იყო სტალინისა და მისი მეუღლისთვის. ბელადი იქ რევმატიზმისგან მკურნალობდა. 1930 და 1931 წლებში მშობლებთან ერთად ეწვია აგარაკს, რომელსაც მან უწოდა „პატარა აგარაკი“. აგარაკზე იყო საცურაო აუზი, რომელსაც ზღვის წყლით ავსებდნენ კასრებით. იქვე იყო დასასვენებელი ოთახი ჭადრაკის მაგიდით, მოწნული სკამი, გრამოფონი და ჩანაწერების დიდი კოლექცია. როგორც ყველა სხვა აგარაკზე, იყო კინოდარბაზი და ბილიარდი. 1991 წელს სტალინის ყოფილი აგარაკი გადავიდა სკკპ ცენტრალური კომიტეტის ბალანსიდან სააქციო საზოგადოება „ “-ს მფლობელობაში. მოიჯარე ამჟამად არის შპს „ილიმი“ (მოსკოვი). აგარაკის ტერიტორიაზე ფუნქციონირებს სასტუმრო 12 ნომრით, ტარდება ექსკურსიები. ყველა შენობაში შემონახულია ოთახების პირველადი შიგა მოპირკეთება ძვირფასი ხისგან; ნამდვილი სტალინისდროინდელი ჭაღები; ბელადის დივანი, რომელიც მისი სპეციალური შეკვეთით იყო დამზადებული; ვერცხლის სამაგიდო ნაკრები, რომელიც სტალინს მაო ძედუნმა აჩუქა; დაცვის ოთახი და ნიკოლაი ვლასიკის კაბინეტი.
კორბოულის ღვთისმშობლის ეკლესია

კორბოულის ღვთისმშობლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი საჩხერის მუნიციპალიტეტის სოფელ კორბოულში. სამხრეთ შესასვლელის თავზე მოთავსებულია სამშენებლო წარწერა "ჩყოჱ" (1878). ეკლესია აშენებულია მღვდელ ზაქარია მაჭარაშვილის თაოსნობით.

ეკლესია ერთნავიანი, დარბაზული ტიპის ნაგებობა. გეგმით ეკლესია სწორკუთხაა. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდი ნაოთხალი, თაღოვანი სარკმლითაა განათებული. ის დარბაზისაგან სივრცობრივად ხის კანკელითაა გამიჯნული. აბსიდის სარკმლის ორივე მხარეს სამი არქიტრავული ნიშია განთავსებული. ორი ზომით ერთმანეთისაგან განსხვავებულია ჩრდილო მონაკვეთში, ერთიც სამხრეთში. მეოთხე ნახევარწრიული ნიშა სარკმლის ქვემოთაა მოწყობილი. აბსიდის ცენტრში დადგმულია ტრაპეზის ქვა. ამბიონისა და აბსიდის იატაკის დონე ერთი საფეხურითაა ამაღლებული დარბაზის იატაკთან შედარებით. ჩრდილოეთ და სამხრეთ კედლებში განლაგებულ პილასტრებზე, გრძივი და განივი მიმართულებით თაღებია გადაყვანილი. ნავის სამივე კედელში ხუთი ნაოთხალი, თაღოვანი სარკმელია გაჭრილი. შენობას გააჩნია სამი შესასვლელი. თითო ჩრდილოეთსა და სამხრეთ კედლებში პილასტრებს შუა, ხოლო მესამე დასავლეთ კედლის ქვედა ნაწილშია დატანებული. ფასადები კარ-სარკმლის ლილვოვანი ამყოლებით და კუთხის პილასტრებითაა დეკორირებული. სამხრეთ შესასვლელი აქცენტირებულია მძლავრი დეკორატიული პორტალით. პორტალს ფარგლავს ორრეგისტრად განლაგებული კედლის ლილვოვანი ამყოლი, რომელთა საფეხურების დამაგვირგვინებელი კაპიტელები დაკავშირებულია ჰორიზონტალურად პროფილირებული ლავგარდნით. პორტალის ქვედა ნაწილში ლილვოვანი მოჩარჩოება ქმნის არეს, რომელშიც ჩასმულია კარის ღიობის სწორკუთხედი.

კარის თავზე სამშენებლო წარწერაა გამოსახული, ხოლო კარის ზემოთ დეკორატიულ ფრონტონის ცენტრში ჩასმულ სწორკუთხა კვადრზე რელიეფური ჯვარია გამოსახული. ასევე რელიეფური ჯვრებია გამოსახული დასავლეთისა და ჩრდილოეთის ფრონტონებზეც. სახურავის ხის კონსტრუქცია ღარიანი კრამიტის საბურავითაა გადახურული. შელესილია ფასადები, შემდეგ კი შეთეთრებული. სამშენებლო მასალად გამოყენებულია ყორე და ამოკორტნილი მოყვითალო ქვა. არქიტექტურულად საპასუხისმგებლო ადგილებში კარგად დამუშავებული ყვითელი კვადრები.
გრაკლის ღვთისმშობლის ეკლესია

გრაკლის ღვთისმშობლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი კასპის მუნიციპალიტეტის სოფელ გრაკალში. ეკლესია დარბაზულია. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდაა შუაში საკმაოდ დიდი ზომის სარკმლით, აფსიდის სამხრეთით და ჩრდილოეთით თითო პატარა ნიშია, აფსიდის იატაკი დარბაზის იატაკზე ერთი მეტრით მაღალია, შემოსასვლელი კარები სამხრეთიდანაა. ამავე ფასადზე ერთი სარკმელია, დასავლეთი კედლის შუაში ერთი სარკმელია, ხოლო ჩრდილოეთით ორი. ეკლესიის კონქი და კამარა ჩამონგრეულია, სამხრეთ და ჩრდილოეთ კედლებზე შემორჩენილია თაღების ფრაგმენტები, ინტერიერი გაჯით არის გალესილი.

ტაძარი ნაგებია აგურით, რიყის და ნატეხი ქვით, რომლებიც ფასადზე გარკვეული შინაარსით, ჰორიზონტალურადაა განლაგებული; აღმოსავლეთი კედელი გვიან არის დაშენებული კონქის ქუსლიდან და ამოყვანილია რუსული აგურით. ქართული აგურითაა გამოყვანილი სარკმლები და სამსაფეხურა კარნიზი, ხოლო ნაგებობის კუთხეებში დიდი ზომის ქვებია გამოყენებული; თუმცა ფასადის მთავარ შემკულობას აღმოსავლეთ და დასავლეთ არქიტრავზე აგურით გამოყვანილი გოლგოთის ჯვრები წარმოადგენს. აღმოსავლეთ ფასადზე ორი მცირე ზომის თაღჩებია.

ტაძარზე არსებული ლაპიდარული წარწერის მიხედვით ეკლესია აგებულია 1858 წელს.

ეკლესია დიდი ზომისაა, გეგმით სწორკუთხა. ტაძარში შესასვლელი ოთხკუთხა კარი ჩრდილო-დასავლეთითაა გაჭრილი. აღმოსავლეთ და დასავლეთ კედლებზე თითო-თითო, ხოლო გრძივ კედლებზე ორ-ორი სარკმელია, მათგან ერთი — ჩრდილო-დასავლეთისა ამჟამად ამოშენებულია. ინტერიერი გაჯით არის შელესილი, თუმცა ადგილ-ადგილ ჩამოშლილი ბათქაშის ქვეშ იკითხება იგივე ხასიათის კედლის წყობა, როგორიც გვხვდება ფასადზე. კამარა ებჯინებოდა ორ წყვილ შეკიდულ თაღს. დარბაზი, ასევე, გრძივ კედლებზე არსებული სადაზედაპირიანი ნახევარპილასტრებითაა გაყოფილი. ინტერიერის კელდებში სხვადასხვა ზომის თაღჩებია შეჭრილი.

ჩრდილო-აღმოსავლეთით, სარკმლის ქვეშ, ამბიონთან, საგანგებოდ გაჭრილი დიდი ნალისებური თაღჩაა — ბათქაშით დაფარული კედლის გამო ამჟამად გაურკვეველია, ეს თაღჩა თავდაპირველია თუ გვიანდელი. თუმცა ნათლად იკითხება, რომ მოგვიანოდაა ამაღლებული კანკელი და კიბეები ამბიონის ორივე მხარეს, ნატეხი ქვით ამოყვანილი. თავის მხრივ, ამბიონზეც ბეტონის დაბალი ზღუდეა ამოშენებული _ როგორც ჩანს, საკურთხეველს გვიან პერიოდში რეზერვუარად, სამეურნეო დანიშნულებით იყენებდნენ. ამაღლებულ საკურთხეველში ბეტონის იატაკის კვალი შეინიშნება. საკურთხევლის კონქი დარბაზისგან საფეხურითაა გამოყოფილი. კონქში, სარკმლის ორივე მხარეს მცირე ზომის სამკუთხა ნიშებია. საკურთხეველში წითელი საღებავის კვალი აღინიშნება. დასავლეთ ნაწილში პატრონიკე იყო მოწყობილი — დასავლეთი კედლის ბათქაშზე მეორე სართულის იატაკის კვალია; ღარებია კედლის ორივე მხარეს იატაკის საბჯენი ძელებისთვის. 1990 წელს პატრონიკე შედარებით უკეთ იყო შემორჩენილი, იატაკი, გადახურვა და კიბეები ხით იყო გაკეთებული.
იგორ ბონდირევი

იგორ ვსევოლოდის ძე ბონდირევი (დ. 28 ოქტომბერი, 1948, თბილისი, — გ. 5 დეკემბერი, 2021, თბილისი) — ქართველი გეოგრაფი. გეოგრაფიულ მეცნიერებათა დოქტორი (1994), პროფესორი (2002). საქართველოს ეკოლოგიურ მეცნიერებათა აკადემიის ნამდვილი წევრი (1995). მაპუტუს უნივერსიტეტის საპატიო პროფესორი.

ბიოგრაფია
იგორ ბონდირევმა 1971 წელს დაამთავრა ალექსანდრე პუშკინის სახელობის პედაგოგიური ინსტიტუტის ბიოლოგია-გეოგრაფიის ფაკულტეტი გეოგრაფიის სპეციალობით.

1973 წლიდან მუშობდა საქართველოს გეოლოგიის დეპარტამენტში ჯერ ტექნიკოსად, შემდეგ ინჟინრად, ჯგუფის უფროსად, უფროს გეოლოგად, პარტიის უფროსად.

1979–82 წლებში მუშაობდა მოზამბიკის სახალხო რესპუბლიკაში გეოლოგ-გეომორფოლოგად. 1995 წლიდან ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტში გეომორფოლოგიის განყოფილების წამყვანი მეცნიერ-თანამშრომელი, ხოლო 2000 წლიდან უცხოეთის ქვეყნებთან ურთიერთობის განყოფილების ხელმძღვანელი. შეთავსებით მუშობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფიზიკური გეოგრაფიისა და გარემოს დაცვის კათედრაზე. 1972–76 წლებში ასპირანტურის კურსი გაიარა გეოგრაფიის ინსტიტუტში პროფესორ ლევან მარუაშვილის ხელმძღვანელობით.

საკანდიდატო დისერტაცია დაიცვა 1977 წელს თემაზე: „საქართველოს პერიგლაციალური ლანდშაფტები“, ხოლო სადოქტორო დისერტაცია 1994 წელს თემაზე: „მოზამბიკის გეომორფოლოგია“.

შეისწავლა საქართველოს მაღალმთიანი რეგიონების როგორც გეომორფოლოგიური, ისე ეკოლოგიური ასპექტები, დაამუშავა სასარგებლო წიაღისეულის ძებნა-ძიების სტრუქტურულ-გეომორფოლოგიური მეთოდები. შეადგინა და გამოაქვეყნა მოზამბიკის გეომორფოლოგიური რუკა (სტოკჰოლმი, 1983). შეიმუშავა შავი ზღვის ეკოლოგიური პროცესების ინფორმაციული მოდელი. აღნიშნულ საკითხებზე გამოქვეყნებული აქვს 200-ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომი.

მიღებული ჰქონდა სახელმწიფო ჯილდოები: „მსოფლიო ღირსების მედალი“ (2003), „მსოფლიო თავისუფლების მედალი“ (2005).
ოლენა ტაირელი

}) — ჯორჯ რეიმონდ რიჩარდ მარტინის ფენტეზის ჟანრის რომანების სერიის, „ყინულისა და ცეცხლის სიმღერის“ პერსონაჟი და ასევე მისი ტელეადაპტაციის ერთ-ერთი გმირი. ის წარდგენილია 1996 წელს გამოცემულ წიგნ „სატახტოთა თამაშში“ და მოგვიანებით ჩნდება წიგნებში „მეფეთა ჯახი“ (1998) და „ნადიმი ყვავებისთვის“ (2005). ტელეადაპტაციისას მისი როლი შეასრულა ინგლისელმა მსახიობმა დაიანა რიგიმ.

ლედი ოლენა ტაირელი იყო ტაირელის სახლის ხანდაზმული მატრიარქი და ამ სახლის უკანასკნელი ცნობილი ხელმძღვანელი. ლედი ოლენა, მთელი თავისი ცხოვრების მანძილზე შეთქმულებებში და ინტრიგებში ღებულობდა მონაწილეობას. იგი ასევე ცნობილი იყო თავისი ჭკუითა და სარკაზმით. ამ თვისებების გამო მას „ეკლების დედოფალსაც“ ეძახდნენ. მრავალი თვალსაზრისით, ის იყო ტირელის სახლის დე ფაქტო ხელმძღვანელი ხუთი მეფის ომის დროს და როგორც ჩანს, დიდი გავლენა ჰქონდა რიჩზე.

მთელი თავისი ოჯახი ბეილორის დიდი სეპტის აფეთქებას შეეწირა, რაც სერსი ლანისტერის მიერ იყო ორკესტრირებული, შურისძიების მიზნით გადაწყვიტა ტაირელების ძალა დეინერის ტარგარიენთან გაეერთიანებინა. როდესაც დეინერისმა გააგზავნა თავისი ძალების კასტერლის კლდის ასაღებად, ჯეიმი ლანისტერმა დაიპყრო ჰაიგარდენი. ოლენას შესთავაზეს უმტკინვეულო სიკვდილი და აიძულეს შხამის დალევა, თუმცა, სიკვდილამდე ცხადყო, რომ ის იყო ის, ვინც მოკლა მისი ვაჟი, ჯოფრი ბარათეონი, მეწამულ ქორწილში.

ბიოგრაფია
ოლენა ტირელი იყო ლორდ ლუთორ ტირელის ქვრივი და მეის ტირელის დედა, ჰაიგარდენის ყოფილი ლორდის, სამხრეთის მცველის, ლორდ პარამაუნტის და ტირელის სახლის უფროსის დედა. ის იყო მისი შვილების, ლორასისა და მარგერის ბებია. იგი დაიბადა რედვაინში, სახლი ტაირელის ერთ-ერთ ყველაზე გამოჩენილ და ძლიერ ვასალს.

ოლენა ტაირელის ბიოგრაფია
ნაგომრის კულტურის სახლი

ნაგომრის კულტურის სახლი — კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი საქართველოში, ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ნაგომარში. აშენებულია 1961 წელს. სიმონ გუგუნავას „პოეზიის სასახლის“ ადგილზე რომელიც გადაწვა რუსეთის იმპერიის სადამსჯელო რაზმმა 1906 წლის თებერვალში. კულტურის სახლი იტევდა 450 მაყურებელს იტევდა. მის ასაშენებლად 70 000 მანეთი იქნა გადახდილი.

არქიტექტურა
კულტურის სახლი -ებური გეგმარების ორ სართულიანი ნაგებობაა. მთავარი ფასადი სამხრეთ-დასავლეთ მხარეს გადის. მთავარ ფასადზე ცენტრალურ ნაწილში რიზალიტი გადის, რომელიც 4 კაპიტელიან კოლონას ეყრდნობა. კოლონებზე თაღები გადადის, რომელზეც დაყრდნობილია ფრონტონი. რიზალიტის უკან პირველ სართულზე ცენტრალურ ნაწილში მართკუთხა კარია გაჭრილი, ხოლო გვერდებში კი თითო-თითო სარკმელი. ღიობები მორთული პროფილირებული საპირეებით. მეორე სართულზე კი ცენტრალურ ნაწილში თაღიანი კარია, რომელიც რკინის მოაჯირიან აივანზე გადის და მვერდებში ასევე თითო-თითო სარკმელია. რიზალიტის განაპირას ფასადზე, ორივე სართულზე თითო მართკუთხა სარკმელია გაჭრილი, რომლებით პროფილირებულ თაროებზეა დაყდნობილი. პირველი სართული რუსტირებულია. მთავარი ფასადის წინ წრიული ფორმის შადრევანია გამართული, რომლის ცენტრში აღმართულია მცენარეული მოტივით მორთული დეკორატიული საშადრევნე.
რემიგიუსი

რემიგიუსი (, ; დ. დაახლ. 437 — გ. 13 იანვარი, 533) — რეიმსის ეპისკოპოსი 459 წლიდან, ფრანკების მოციქული.

ითვლება, რომ სწორედ მან მოაქცია სალიკი ფრანკები ქრისტიანულ სარწმუნოებაზე, 498 წლის 25 დეკემბერს მონათლა მეროვინგების დინასტიის პირველი მეფე ხლოდვიგ 3000 ჯარისკაცთან და თანამოაზრესთან ერთად. ეს ფაქტი არის ერთ-ერთი საკვანძო მომენტი ევროპული ქრისტიანობის ისტორიაში. სწორედ მაშინ გახდა რეიმსის საკათედრო ტაძარი ადგილი, სადაც მომავალში საფრანგეთის ყველა მეფე და იმპერატორი გვირგვინს იდგამდა.

ბიოგრაფია
წმინდა რემიგიუსი დაიბადა დაახლოებით 437 წელს ლაონის ეპარქიაში. ითვლება, რომ იგი წარმოშობით მდიდარი გალო-რომაული ოჯახიდანაა, მისი მამა იყო ლაონის გრაფი ემილი, ხოლო დედა იყო წმინდა სელინი, სუასონის ეპისკოპოსის ქალიშვილი. რემიგიუსმა სასულიერო განათლება მიიღო რეიმსში და მალე გახდა ცნობილი თავისი სწავლითა და სიწმინდით. 22 წლის ასაკში აირჩიეს რეიმსის ეპისკოპოსად.

წმინდა რემიგიუსის სახელთან დაკავშირებულია სუასონის თასის ლეგენდა. სწორედ რემიგიუსმა და ხლოდვიგის ცოლმა, კლოტილდამ შეძლეს დაერწმუნებინათ ხლოდვიგი და მიეღო ქრისტიანობა. ჯერ კიდევ მონათვლამდე, ხლოდვიგმა უხვად დააჯილდოვა როგორც თავად ეპისკოპოსი, ასევე რეიმსის ქრისტიანი მაცხოვრებლები. 496 წელს ტოლბიაკის ბრძოლაში ალემანებზე გამარჯვების შემდეგ, მეფემ სთხოვა რეიმსის ეპისკოპოსს მოენათლა იგი და მისი 3000 ჯარისკაცი (გრიგოლ ტურელის მიხედვით), რაც მოხდა 498 წლის 25 დეკემბერს (ეს თარიღი საკმაოდ პირობითია; უფრო ზუსტი იქნება იმის თქმა, რომ ეს მოვლენა მოხდა 496-დან 500 წლებს შორის.).

მეფემ გულუხვად დააჯილდოვა რემიგიუსი. „ “-ს ავტორები ამბობენ, რომ ფრანკებმაც გაუკეთეს საჩუქრები წმინდა რემიგიუსს და ეპისკოპოსმა ყველაფერი გადასცა რეიმსის საკათედრო ტაძარს.

წმინდა რემიგიუსი გარდაიცვალა 533 წელს დადაკრძალეს რეიმსის საკათედრო ტაძარში, საიდანაც რეიმსის ეპისკოპოსმა გინკმარმა ბრძანა მისი ნაწილები ეპერნეში გადაეტანათ ვიკინგების დარბევის პერიოდში. 1099 წელს სიწმინდეები გადაასვენეს წმინდა რემიგიუსის სააბატოში.
ყაბი

ყაბი ( — „ჭურჭელი“) — საკვების საზომი ერთეული ფეოდალური ხანის საქართველოში. ივანე ჯავახიშვილის განმარტებით, ყაბი თურქულად ზოგადად ჭურჭელს, ქოთანს, ქვაბს, პარკსა და საფენსაც ნიშნავს, მაგრამ ქართულში იგი მხოლოდ ქვაბისა და საჭმლის ჭურჭლის მნიშვნელობით არის შემოსული. ეს საზომი მოხარშული ბრინჯისა და საერთოდ საჭმლის ოდენობის საზომად და ერთგვარ ერთეულად იხმარება ვახტანგ -ის „დასტურლამალში“, სადაც სასახლისა და მეჯლისის გარიგებაში ხშირად გვხვდება. ამავე წყაროდან ირკვევა, რომ ყაბი იმ ჭურჭლის სახელი იყო, რომელშიც საჭმელს აკეთებდნენ. მასში საჭმლის მასალის გარკვეულ ოდენობას ხმარობდნენ და ამიტომაც, იგი ერთგვარ საზომს წარმოადგენდა. იმისდა მიხედვით, თუ რა საჭმელი მზადდებოდა, ყაბსაც თავისი განსაკუთრებული სახელი ჰქონდა და მასალის განსაზღვრული რაოდენობა მოხმარდებოდა.
სეულის ჭყლეტა

სეულის ჭყლეტა (, იტევონის ჭყლეტა) — 2022 წლის 29 ოქტომბერს კორეის დედაქალაქ სეულის იტევონის რაიონში ჰელოუინის აღნიშვნის დროს მომხდარი მასობრივი ჭყლეტა. პირველადი მონაცემებით დაიღუპა სულ მცირე 151, ხოლო დაშავდა 82 ადამიანი.

მომხდარი ჭყლეტა კორეის თანამედროვე ისტორიაში უდიდესი კატასტროფაა 2014 წელს ხომალდ -ის ჩაძირვის შემდეგ, რომელმაც 300-ზე მეტი ადამიანი იმსხვერპლა.

სეულში მდებარე იტევონის რაიონი, არის შეკრებებისთვის პოპულარული ადგილი. რაიონში მდებარეობს მრავალი ღამის კლუბებსა და ბარი. 2022 წელს ჰელოუინის აღსანიშნად რაიონში 100 000 ადამიანი იყო. ეს იყო ყველაზე ხალხმრავალი და პირველი ფესტივალი, რომელზეც ნიღბის ტარება სავალდებულო არ იყოი -19 პანდემიის დაწყებიდან.