iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
პეტრე (ცაავა)

მიტროპოლიტი პეტრე (ერისკაცობაში — პაატა რევაზის ძე ცაავა; დ. 7 აპრილი, 1970, სენაკი) — საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის მღვდელმთავარი, მიტროპოლიტი (ეპარქიის გარეშე). 2019 წელს წმინდა სინოდის დადგენილებით, პეტრე (ცაავა) განთავისუფლდა ეპარქიის მმართველობისაგან და წმინდა სინოდის წევრობისაგან და განწესდა მონასტერში მოსანანიებლად.

2019 წლის 31 ოქტომბერს შეკრებილმა წმინდა სინოდმა იმსჯელა მიტროპოლიტ პეტრეს (ცაავა) მიერ, კათოლიკოს-პატრიარქის ილია -ისა და წმინდა სინოდის მიმართ საჯაროდ არაერთგზის გაკეთებული შეურაცხმყოფელი განცხადებების თაობაზე. წმინდა სინოდის წევრებმა აღნიშნეს, რომ ეკლესიის ისტორიაში ჩვენ ვერ ვნახავთ პატრიარქის შეურაცხყოფის მსგავს მაგალითს. უწმიდნესმა ბრძანა, რომ მეუფე პეტრე იყო გამორჩეული მღვდელმთავარი, იგი იყო ახალშექმნილი ხევის პირველი ეპისკოპოსი და მეტად სამწუხაროა მისი ამგვარი ცვლილება. წმინდა სინოდის მღვდელმთავრებმა კათოლიკოს-პატრიარქის არაერთგზის შეურაცხყოფის, დაუსაბუთებელი ბრალდებების, ხშირ შემთხვევაში ცილისწამებებისა და სხვა კანონიკური დარღვევების გამო, ერთხმად მოუწოდეს მეუფე პეტრეს სინანულისაკენ. მიტროპოლიტმა პეტრემ არ სცნო თავი დამნაშავედ და არ დაეთანხმა სინოდის მოწოდებას მონანიების თაობაზე. წმინდა სინოდმა განაჩინა: „მიტროპოლიტ პეტრეს, მოციქულთა 55-ე კანონის საფუძველზე (სადაც ნათქვამია, რომ მკაცრად ისჯება სასულიერო დასის წევრი (კლერიკოსი), რომელიც შეურაცხყოფს საკუთარ ეპისკოპოსს) აეკრძალოს მღვდელმოქმედება, განთავისუფლდეს ეპარქიის მმართველობისა და წმინდა სინოდის წევრობისაგან და გამწესებულ იქნას მონასტერში მოსანანიებლად“..

2021 წლის 11 თებერვალს წმინდა სინოდის წევრებმა იმსჯელეს აკრძალვაში მყოფ მიტროპოლიტ პეტრეს (ცაავა) ქმედებებზე. ითქვა, რომ, სამწუხაროდ, იგი ბოროტად იყენებდა სინანულისათვის მიცემულ ვადას, მასმედიის საშუალებით კვლავ აგრძელებს დესტრუქციულ ქმედებებს და საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქისა და წმინდა სინოდის წევრების წინააღმდეგ ცილისმწამებლურ კამპანიას. წმიდა სინოდმა განაჩინა: „შეიქმნას სინოდის მღვდელმთავრებისაგან დაკომპლექტებული კომისია, რომელიც შეისწავლის მიტროპოლიტ პეტრეს (ცაავა) ქმედებებს და დასკვნას წარუდგენდა სინოდის სხდომას“.
სტეფანე (კალაიჯიშვილი)

მიტროპოლიტი სტეფანე (ერისკაცობაში — სტეფანე გრიგოლის ძე კალაიჯიშვილი; დ. 9 თებერვალი, 1959, ახალციხე, საქართველო) — ჭყონდიდის, ცაგერისა და ლენტეხის ეპარქიის მიტროპოლიტი. ახალგაზრდობის სულიერი და ინტელექტუალური განვითარების ცენტრის თავმჯდომარე.

1981 წელს დაამთავრა თბილისის ტექნიკური უნივერსიტეტი, ახალციხის სემინარია. 1994 წელს დიაკვნად აკურთხეს, 1996 წლის 23 ოქტომბერს კი ბერად აღიკვეცა, იმავე წელს მღვდლად აკურთხეს. 1995 წელს დაამთავრა თბილისის უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტი. 2002 წლის 27 ოქტომბერს ხელი დაასხეს ცაგერისა და ლეჩხუმის ეპისკოპოსად. 2010 წლის 9 სექტემბერს კი, მიიღო მთავარეპისკოპოსის ხარისხი. 2015 წლის 1 ნოემბრიდან არის მიტროპოლიტი. 2021 წლის 11 თებერვლის სინოდის სხდომის შემდეგ მასვე დაექვემდებარა ჭყონდიდის ეპარქია.

კათედრა ცაგერში, რეზიდენცია ცაგერსა და ლენტეხში.

ანგელოზის დღე — 27 დეკემბერი (9 იანვარი).
ილარიონი (ქიტიაშვილი)

ეპისკოპოსი ილარიონი (ერისკაცობაში — დავით ნოდარის ძე ქიტიაშვილი; დ. 22 ნოემბერი, 1957, ხაშური) — მესტიისა და ზემო სვანეთის ეპარქიის ეპისკოპოსი.

თბილისის ტექნიკური უნივერსიტეტი;

1998 წლის 4 ნოემბერი - დიაკვანი;
1999 წლის 15 თებერვალი - მღვდლად კურთხევა;
2000 წლის 4 დეკემბერი - ბერად აღკვეცა;
2001 წლის 4 დეკემბერი - იღუმენი;
2002 წლის 3 ნოემბერი - მესტია-სვანეთის ეპისკოპოსი.

კათედრა და რეზიდენცია მესტიაში.
აბრაამი (გარმელია)

}, ქრისტესშობის კვირის წინა კვირა (მამათმთავარი აბრაამის ხსენება).

ბიოგრაფია
მიტროპოლიტი აბრაამი, ერისკაცობაში ამირან მამიას ძე გარმელია, დაიბადა 1948 წლის 15 ნოემბერს ქ. სოხუმში. 1953 წლიდან მისი ოჯახი ცხოვრობს თბილისში. საშუალო სკოლის დამთავრების შემდეგ სწავლა განაგრძო თბილისის ა.ს. პუშკინის სახელობის სახელმწიფო პედაგოგიური ინსტიტუტის ისტორიის ფაკულტეტზე, რომელიც დაასრულა 1971 წელს, ხოლო 1988 წელს მცხეთის სემინარია დაამთავრა, იმავე წლის 3 იანვარს კი, ბერად აღიკვეცა და აბრაამი ეწოდა. 1988 წლის 28 მაისს ბერდიაკვანი აბრაამი მღვდელმონოზონის ხარისხში აიყვანეს. 1989-1990 წლებში სწავლობდა რეგენსბურგის უნივერსიტეტში.

1992 წლის 25 დეკემბერს ეპისკოპოსად დაასხეს ხელი და 1996 წლამდე ნიკორწმინდის ეპარქიის ეპისკოპოსი იყო. ამავდროულად 1993-2003 წლებში თბილისის სასულიერო სემინარიისა და აკადემიის რექტორი იყო. 1995 წელს კი საქართველოს საპატრიარქოს საგარეო ურთიერთობების განყოფილების თავმჯდომარედ დაინიშნა და ეს თანამდებობა 2002 წლამდე ეკავა. 1996-1998 წლებში საგარეჯო-გურჯაანის ეპისკოპოსი გახდა, რასაც 1998 წელს მთავარეპისკოპოსობა მოჰყვა და გადაყვანილ იქნა ჭიათურის ეპარქიის მმართველად. 2000 წელს აყვანილ იქნა მიტროპოლიტის ხარისხში. 2002 წელს კი, დასავლეთ ევროპის მიტროპოლიტი გახდა და დღემდე ამ ეპარქიას ხელმძღვანელობს.

მიღებული აქვს კონსტანტინოპოლის, საქართველოს, რუსეთისა და რუმინეთის ეკლესიათა ჯილდოები.

2007 წლის 21 დეკემბერს დაჯილდოვდა წმიდა გიორგის ორდენით. 2008 წლის 16 ნოემბერს მიტროპოლიტი აბრაამი დაჯილდოვდა სკუფიაზე ბრილიანტის ჯვრის ტარების უფლებით.
ეფრემი (გამრეკელიძე)

მთავარეპისკოპოსი ეფრემი (ერისკაცობაში — ელგუჯა მურმანის ძე გამრეკელიძე; დ. 24 ოქტომბერი 1975, ბათუმი) — 2006 წლის 31 დეკემბრიდან ბოლნისის ეპარქიის მთავარეპისკოპოსი.

ბიოგრაფია
1991 წელს დაამთავრა ბათუმის მე-2 საშუალო სკოლა და სწავლა განაგრძო ბათუმის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონომიკურ ფაკულტეტზე, სადაც 1996 წლამდე სწავლობდა. 1994 წლიდან ბათუმის საკათედრო ტაძრის მნათე და მედავითნე იყო. 1996 წლის 8 აპრილს აღიკვეცა ბერად და იმავე წლის 6 მაისს, ბათუმისა და სხალთის ეპისკოპოსმა იობმა, ხელი დაასხა ბერდიაკვნად, ხოლო ნოემბრიდან მსახურობა ურბნისისა და რუისის ეპარქიაში განაგრძო. 1997 წლის 7 აპრილს ეკურთხა მღვდლად, რის შემდეგაც მსახურობა იტრიის ღვთისმშობლის მიძინების მონასტერში განაგრძო. 1998 წლიდან ქარელის ხარების ტაძრის ღვთისმსახური იყო 2004 წლამდე. 2000 წლის 25 დეკემბერს კათოლიკოს-პატრიარქ ილია ლოცვა-კურთხევით მიენიჭა იღუმენის წოდება და ოქროს ჯვრის ტარების უფლება. 2001 წლიდან იყო ქარელის წმ. გიორგი მთაწმინდელის სახელობის გიმნაზიის რექტორი 2004 წლამდე, 2004-2006 წლებში ქოზიფას მამათა მონასტრის წინამძღვარი იყო. 2006 წლის 10 ნოემბერს დაჯილდოვდა გამშვენებული ჯვრის ტარების უფლებით. 2006 წლის 23 დეკემბერს წმინდა სინოდის განჩინებით გამოირჩიეს ბოლნელ მღვდელმთავრად და 31 დეკემბერს, სვეტიცხოვლის საკათედრო ტაძარში, ხელი დაასხეს ეპისკოპოსად. 2012 წლის 6 სექტემბერს აღყვანილ იქნა მთავარეპისკოპოსის ხარისხში.

კათედრა და რეზიდენცია ბოლნისსა და დმანისში.
ექვთიმე (ლეჟავა)

მთავარეპისკოპოსი ექვთიმე (ერისკაცობაში — თეიმურაზ გიორგის ძე ლეჟავა; დ. 1953, თბილისი) — გურჯაანისა და ველისციხის ეპარქიის მთავარეპისკოპოსი.

დაამთავრა თბილისის სამხატვრო აკადემია. 1990 წელს ბერად აღკვეცა, 1991 წელს კი მღვდლად აკურთხეს. საქართველოს ეკლესიის წმინდა სინოდის გადაწყვეტილებით 2003 წლის 18 აგვისტოს გურჯაანისა და ველისციხის ეპისკოპოსად დაასხეს ხელი. 2011 წლის 16 ნოემბერს მიენიჭა მთავარეპისკოპოსის წოდება.

კათედრა და რეზიდენცია გურჯაანში.
ზენონი (იარაჯული)

მთავარეპისკოპოსი ზენონი (ერისკაცობაში — იმედა შოთას ძე იარაჯული; დ. 17 მარტი, 1972, თბილისი) — დმანისისა და აგარაკ-ტაშირის. კათედრა და რეზიდენცია: დმანისი.

ბიოგრაფია
იმედა იარაჯულმა 1992 წელს დაამთავრა თბილისის სასულიერო სემინარია და 1993 წლის 14 აგვისტოს ბერად აღიკვეცა. 1993 წლის 19 აგვისტოს დიაკვნად აკურთხეს, ხოლო 1993 წლის 25 ოქტომბერს მღვდლად. 1994 წლის 10 ნოემბერს გახდა იღუმენი და ამავდროულად სიღნაღის სასულიერო სასწავლებლის რექტორი. 1995-1996 წლებში თბილისის სასულიერო სემინარიისა და აკადემიის პრორექტორი იყო. 1996-1997 წლებში კი გაიარა რომის ორიენტალისტური ინსტიტუტი. 1998 წელს გახდა სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის მდივანი. 1998 წლიდან 2002 წლამდე იყო საქართველოს საპატრიარქოს საფინანსო-ეკონომიკური განყოფილების თავმჯდომარე. თბილისის მამა-დავითის ტაძარს წინამძღვრობდა 2000 წლიდან 2002 წლამდე. 2001 წლის 16 ივნისს გახდა არქიმანდრიტი. 2002-2003 წლებში სვეტიცხოვლის წინამძღვარი იყო. 2003 წლის 18 აგვისტოს ეპისკოპოსად გამოარჩიეს და 31 აგვისტოს მოხდა კურთხევა სვეტიცხოვლის საპატრიარქო ტაძარში. მას ჩაბარდა დმანისის ეპარქია. ამავე წელს მეუფე ზენონი გახდა ფაზისის მეცნიერებათა აკადემიის პრეზიდიუმის წევრი. 2004 წელს საბერძნეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის უმაღლესი ორდენით და ედიტერანიის ბერძნული სამიტროპოლიტოს ორდენით დააჯილდოვეს ათენში. 2005 წლიდან დმანისის ეპარქიას დაემატა აგარაკ-ტაშირის მხარე დღევნდელ სომხეთში, ხოლო 2009 წლიდან მეუფე ზენონს დიდი ბრიტანეთისა და ირლანდიის ეპარქიაც ჩააბარეს. ამავე წელს გახდა გაერთიანებული სამეფოსა და ირლანდიის პან-ორთოდოქსული საეპისკოპოსო ასამბლეის წევრი. 2010 წელს დაჯილდოვდა საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის უმაღლეს ორდენით. 2011 წელს კი აღყვანილ იქნა მთავარეპისკოპოსის ხარისხში.

2022 წლის 16 ნოემბერს საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის ბრძანებით, 15 ნოემბერს შემდგარი სინოდალური კომისიის საფუძველზე მთავარეპისკოპოსი ზენონი გადაყენებულ იქნა დიდი ბრიტანეთისა და ირლანდიის ეპარქიის ხელმძღვანელობიდან. 2023 წლის 14 თებერვალს საქართველოს ეკლესიის წმინდა სინოდის სხდომამ, საქართველოს ეკლესიის დიდი ბრიტანეთისა და ირლანდიის ეპარქიაში განვითარებულ მოვლენებზე მოისმინა სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის წინადადება და დაადგინა: - დიდი ბრიტანეთისა და ირლანდიის ეპარქიის ზედამხედველობა დროებით გადაიბაროს სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქმა; ხოლო მაღალყოვლადუსამღვდელოესი მთავარეპისკოპოსი ზენონი (იარაჯული) დარჩეს დმანისისა და ლორე-ტაშირის ეპარქიის მმართველ მღვდელმთავრად.
იეგუდიელი (ტაბატაძე)

მთავარეპისკოპოსი იეგუდიელი (ერისკაცობაში — გოჩა ბენიამინის ძე ტაბატაძე; დ. 30 იანვარი 1964, ზედა ბერეთისა, ჭიათურის მუნიციპალიტეტი) — სტეფანწმინდისა და ხევის ეპარქიის მთავარეპისკოპოსი.

ბიოგრაფია
მთავარეპისკოპოსი იეგუდიელი, ერისკაცობაში გოჩა ბენიამინის ძე ტაბატაძე, დაიბადა 1964 წლის 30 იანვარს საჩხერის რაიონ სოფელ ზედა ბერეთისაში. 1971-1976 წლებში სწავლობდა იმავე სოფლის სკოლაში. 1976 წელს ოჯახი საცხოვრებლად გადმოვიდა მცხეთის რაიონის სოფელ საგურამოში. გოჩა ტაბატაძემ სწავლა განაგრძო საგურამოს საშუალო სკოლაში. სკოლაში სწავლის პერიოდში აქტიურ მონაწილეობას იღებდა სპორტულ შეჯიბრებში, ჰქონდა წარმატებები. საშუალო სკოლის დამთავრების შემდეგ სწავლა განაგრძო თბილისის სამეცნიერო კვლევით ინსტიტუტთან არსებულ 79-ე ერთწლიან ტექნიკურ სასწავლებელში, შემდეგ სწავლა განაგრძო ილია წინამძღვრიშვილის სახელობის სასოფლო-სამეურნეო ტექნიკუმში, 1982-1984 წლებში მსახურობდა საბჭოთა არმიის რიგებში გერმანიის დემოკრატიულ რესპუბლიკაში. სამხედრო სამსახურიდან დაბრუნების შემდეგ მუშაობდა საგურამოს სასათბურე მეურნეობის მშენებელ მუშად, დაბა ზაჰეში ელექტროზეინკლად. 1987 წელს ჩაირიცხა საქართველოს ტექნიკურ უნივერსიტეტში მექანიკა-მანქანათმშენებლობის ფაკულტეტზე, რომელიც დაამთავრა 1992 წელს. მონაწილეობდა სამაჩაბლოს სამშვიდობო ოპერაციაში. შემდეგ, როგორც თვითონ აღნიშნავს, „განსაცდელებმა მიმიყვანეს ღვთის აღიარებამდე”. მისი პირველი მოძღვარი იყო ზედაზნის მონასტრის ბერ-მონაზონი მამა ბასილი (მაჩიტაძე).

30 წლის ასაკში, 1994 წლის 30 იანვარს, პირველად ეზიარა წმიდა საიდუმლოს და გადაწყვიტა ზედაზნის მონასტერში დარჩენა. სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის, უწმიდესისა და უნეტარესი ილია -ის ლოცვა-კურთხევით ზედაზნის მონასტრის მოძღვარი და საძმო გადაყვანილ იქნა მცხეთის ჯვრის მონასტერში. ეს იყო 1994 წლის დიდი მარხვის პერიოდი. იმავე წლის შობის მარხვაში მორჩილი გოჩა ტაბატაძე აღიკვეცა ბერად და ეწოდა სახელად იეგუდიელი. 1995 წლის 29 იანვარ უწმიდესმა და უნეტარესმა ილია -მ სიონის საპატრიარქო ტაძარში აკურთხა ბერ-დიაკვნად, იმავე წელს, ლაზარეს, შაბათს მისმა უწმიდესობამ ხელი დაასხა მღვდელ-მონაზვნად. პირველი სამღვდელო მსახურება შეასრულა ქვათახევის ყოვლადწმიდა ღვთისმშობლის მიძინების სახელობის მამათა მონასტერში. შვიდი თვის შემდეგ უწმიდესისა და უნეტარესი ილია -ის ლოცვა-კურთხევით გადაყვანილ იქნა ყაზბეგის რაიონის სოფელ აჩხოტის წმიდა ნიკოლოზის სახელობის მამათა მონასტერში. 2000 წლის 16 ივლისს გერგეტის წმ. სამების სახელობის ტაძარში სიყვარულის დღესასწაულზე მისმა უწმიდესობამ ილია -მ აიყვანა იღუმენის ხარისხში, ხოლო ორი წლის შემდეგ, 2002 წლის 16 ივლისს, აღყვანილ იქნა არქიმანდრიტის ხარისხში.

2003 წლის 18 აგვისტოს წმიდა სინოდის სხდომაზე, რომელიც რუის-ურბნისის ეპარქიაში შედგა, გამოარჩია საეპისკოპოსო კანდიდატად. იმავე წლის 2 სექტემბერს სვეტიცხოვლის საპატრიარქო ტაძარში უწმიდესმა და უნეტარესმა ილია -მ წმიდა სინოდის წევრებთან ერთად ხელი დაასხა თიანეთისა და ფშავ-ხევსურეთის ეპისკოპოსად. 2003 წლის 14 სექტემბერს ეპისკოპოსმა იეგუდიელმა ჩაატაარა პირველი სამღვდელმთავრო წირვა ახლად შექმნილ ეპარქიაში. 2004 წლის 27 ივნისს წმიდა სინოდის გადაწყვეტილებით გადაყვანილ იქნა ბოლნისის ეპარქიის მმართველად. 2006 წლის დეკემბრიდან ხელმძღვანელობს სტეფანწმიდისა და ხევის ეპარქიას.
ლუკა (ლომიძე)

ეპისკოპოსი ლუკა (ერისკაცობაში — ვაჟა ფარნაოზის ძე ლომიძე; დ. 14 სექტემბერი, 1966, თბილისი) — საგარეჯოსა და ნინოწმინდის ეპარქიის მთავარეპისკოპოსი.

ბიოგრაფია
1992 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამთო ფაკულტეტი; 1995 წლიდან ზედაზნის მამათა მონასტრის მორჩილი იყო. 1997 წლის დიდმარხვის კვირაში ბერად აღიკვეცა. 1998 წლის 13 ივლისს დიაკვნად ეკურთხა. 1998 წლის 12 ნოემბერს — მღვდლად. 1998–2003 წლებში იყო დავითგარეჯის მონასტრის წინამძღვარი. 1999 წელს გახდა იღუმენი, 2000 წელს — არქიმანდრიტი, 2003 წლის 29 აგვისტოს ეპისკოპოსად ეკურთხა, 2011 წლის 14 სექტემბრიდან მთავარეპისკოპოსია. დაჯილდოებულია წმინდა გიორგის ორდენით.

კათედრა და რეზიდენცია — ნინოწმინდასა და საგარეჯოში.
შიო III

შიო (ერისკაცობაში — ელიზბარ თეიმურაზის ძე მუჯირი; დ. 1 თებერვალი, 1969, თბილისი, საქართველოს სსრ) — სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი 2026 წლის 12 მაისიდან. 2003 წლიდან სენაკისა და ჩხოროწყუს ეპარქიის მიტროპოლიტი, ავსტრალიისა და ახალი ზელანდიის ქართული სამრევლოების მმართველი მღვდელმთავარი, 2017 წლიდან საქართველოს სამოციქულო მართლმადიდებელი ეკლესიის საპატრიაქო ტახტის მოსაყდრე. ანგელოზის დღე — ყველიერის ხუთშაბათი (ღირსი შიო მღვიმელის ხსენება).

ბიოგრაფია
მიტროპოლიტი შიო დაიბადა 1969 წლის 1 თებერვალს თბილისში. 1991 წელს დაამთავრა თბილისის კონსერვატორია, 1999 წელს კი ბათუმის სასულიერო სემინარია, რის შემდეგაც სწავლა გააგრძელა მოსკოვის სასულიერო აკადემიაში და მოსკოვის წმიდა ტიხონის საღვთისმეტყველო ინსტიტუტში.

1993 წლის 5 თებერვალს, მორჩილი ელიზბარი აღკვეცეს ბერად და უწოდეს სახელად შიო, ხოლო 1995 წელს დიაკვანი გახდა. 1996 წლიდან მღვდლად აკურთხეს. 1997 წელს მღვდელმონაზონი შიო დაინიშნა თბილისის კლდისუბნის წმინდა გიორგის ეკლესიის წინამძღვრად. 1998 წლის 3 აპრილს მღვდელმონაზონ შიოს მიენიჭა იღუმენის წოდება ოქროს ჯვრის ტარების უფლებით და დაადგინეს ილია წინასწარმეტყველის ტაძრის წინამძღვრად. 1999 წლის 6 მარტიდან იღუმენი შიო თბილისის ანჩისხატის ტაძრის ღვთისმსახურია. იმავე წლის 20 სექტემბრიდან ნარიყალას წმიდა ნიკოლოზის სახელობის ტაძრის წინამძღვარია. 2001 წლის ოქტომბრიდან იგი მოსკოვის ქართველთა სათვისტომოს წმიდა გიორგის სახელობის ტაძრის წინამძღვარია.

2003 წლის 18 აგვისტოს საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის გადაწყვეტილებით აირჩიეს ახლად ჩამოყალიბებული სენაკისა და ჩხოროწყუს ეპარქიის ეპისკოპოსად. ამავე წლის 7 სექტემბერს შეიმოსა ეპისკოპოსის სამოსით.

2009 წლის 30 აპრილს წმინდა სინოდმა მას ჩააბარა ავსტრალიისა და ახალი ზელანდიის მრევლი. 2010 წლის 2 აგვისტოდან მიტროპოლიტია. 2010 წლის 21 დეკემბერს შევიდა ქართული ეკლესიის წმინდანების კანონიზაციის კომისიაში.

2015 წლის 16 დეკემბერს მიტროპოლიტმა შიომ დაიცვა დისერტაცია მოსკოვის წმ. ტიხონის მართლმადიდებლურ-ჰუმანიტარულ უნივერსიტეტში, თემაზე „ღირსი ალექსი სენაკელი (შუშანია) მისი ცხოვრების ისტორიული კონტექსტი და სულიერ-სამოძღვრო მემკვიდრეობა“ და მიენიჭა ღვთისმეტყველების კანდიდატის ხარისხი.

2017 წლის 23 ნოემბერს სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის ილია -ის ბრძანებით დაინიშნა კათოლიკოს-პატრიარქის მოსაყდრედ.

2018 წლის 21 ივნისს საქართველოს მართლმადიდებელი სამოციქულო ეკლესიის წმინდა სინოდის სხდომაზე დაჯილდოვდა ეკლესიის უმაღლესი ჯილდოთი სკუფიაზე ბრილიანტის ჯვრის ტარების უფლებით.

2026 წლის 28 აპრილს საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდა სინოდმა მეუფე შიო პატრიარქობის 3 კანდიდატს შორის დაასახელა.

2026 წლის 11 მაისს საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის გაფართოებულ კრებაზე საქართველოს 142-ე პატრიარქად აირჩიეს.

2026 წლის 12 მაისს სვეტიცხოვლის ტაძარში შიო პატრიარქად აღსაყდრდა.
სკოტ პარკერი

სკოტ მეთიუ პარკერი (; დ. 13 ოქტომბერი, 1980) — ინგლისელი ყოფილი ფეხბურთელი, რომლის კარიერამ 20 წელს გასტანა. თამაშობდა ნახევარმცველის პოზიციაზე.

პროფესიული კარიერა დაიწყო „ჩარლტონ ატლეტიკში“ 1997 წელს. 2000 წელს იჯარით შეუერთდა „ნორვიჩ სიტის“. 2004 წლის იანვარში, 10 მილიონი გირვანქა სტერლინგის სანაცვლოდ შეიძინა „ჩელსიმ“. მომდევნო წელს დატოვა კლუბი და გადავიდა „ნიუკასლში“, სადაც დაინიშნა კაპიტნად. 2007-2011 წლებში პარკერი ასპარეზობდა „ვესტ ჰემში“, სადაც 2010-2011 წლის სეზონში „ფეხბურთის ჟურნალისტთა ასოციაციის“ მიერ დასახელდა წლის ფეხბურთელად. 2011 წელს კონტრაქტი გააფრომა „ტოტენჰემთან“, ხოლო 2013 წელს შეუერთდა „ფულემს. აქვე დაასრულა საფეხბურთო კარიერა.

პარკერის დებიუტი ინგლისის ნაკრებში შედგა 2003 წლის 16 ნოემბერს დანიის წინააღმდეგ მატჩში. მონაწილეობა აქვს მიღებული 2012 წლის ევროპის ჩემპიონატში.

ტიტულები
ჩარლტონ ატლეტიკი
ინგლისის პირველი ლიგა: 1999–2000

ინდივიდუალური
ჩარლტონ ატლეტიკის წლის ფეხბურთელი: 2002–03
ჩარლტონ ატლეტიკის წლის ახალგაზრდა ფეხბურთელი: 1998–99
ნიუკასლის წლის ფეხბურთელი: 2008–09,
პრემიერ ლიგის თვის ფეხბურთელი: თებერვალი, 2011,
ფეხბურთის ჟურნალისტთა ასოციაციის წლის ფეხბურთელი: 2003–04
ინგლისის წლის ფეხბურთელი: 2011
თამაზ ბიბილური

თამაზ ალექსანდრეს ძე ბიბილური (დ. 9 აპრილი, 1934, სოფელი ვაჩნაძიანი, გურჯაანის რაიონი — გ. 10 დეკემბერი, 1992, თბილისი) — ქართველი მწერალი, დრამატურგი.

ბიოგრაფია
1956 წელს დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ჟურნალისტიკის განყოფილება. მუშაობდა გაზეთში „ახალგაზრდა კომუნისტი“ (ბოლოს — რედაქტორის მოადგილედ), ხოლო 1974 წლიდან სიცოცხლის ბოლომდე გაზეთ „ლიტერატურული საქართველოს“ მთავარი რედაქტორის მოადგილედ.

თამაზ ბიბილურის ლიტერატურული დებიუტი შედგა 1957 წელს ჟურნალში „ცისკარი“, სადაც მისი მოთხრობები გამოქვეყნდა.

1973 წელს გამოიცა მწერლის პირველი წიგნი — ნარკვევებისა და მინიატურების კრებული. ამას მოჰყვა: მოთხრობების კრებული „ნიღაბი“, რომანი „ჟამი კითხულისა“, „მთვარის შვილი“, „ჩივილი“, რომენი „შვიდი ხმისა და ტოროლასათვის“, ბოლოს კი საყმაწვილო წიგნი „წელიწადის დრონი“ (1989), რომელსაც 1992 წელს საქართველოს სახელმწიფო პრემია მიენიჭა.

ბიბილურის ნაწარმოებები თარგმნილია და გამოცემულია უცხო ენებზე, მისი ნაწარმოებების მიხედვით გადაღებულია მხატვრული ფილმები. თამაზ ბიბილური გარდაიცვალა 1992 წლის 10 დეკემბერს. დაკრძალულია თბილისში, მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში.
მემორანდუმი (პიესა)

„მემორანდუმი“ — ვაცლავ ჰაველის მიერ დაწერილი პიესა.

გმირები
იოსეფ გროსი
იან ბალას
ჯორჯ
მარია
ფერდინანდი
თომასი

შინაარსი
ერთ-ერთი ორგანიზაციის დირექტორი — იოსეფ გროსი, იღებს მემორანდუმს აუდიტის შესახებ, რომელიც დაწერილია პტიდეპეზე (გამოგონებული ენა). იოსეფ გროსი მალე შეიტყობს, რომ პტიდეპე შექმნილია სპეციალურად იმისათვის, რომ აღმოფხვრას სიტყვათა შორის არსებული მსგავსებები, მაგალითად ურო და უთო, და ემოციური დატვირთვა. იგი ცდილობს, რომ ვინმეს გააკეთებინოს თარგმანი და თანდათან ხდება პტიდეპეს გამოყენების წინააღმდეგი. გროსი საბოლოოდ იპოვის უხალისო მდივანს — მარიას, რომელიც მას აუხსნის, რომ მას შეუძლია მემორანდუმის თარგმნა, თუმცა ამის გაკეთების უფლება არ აქვს.

მომდევნო დღეს, გროსის მოადგილე იან ბალას ხდება კომპანიის დირექტორი. გროსი ხდება „თანამშომელთა დამკვირვებელი“, ადამიანი რომლის ვალდებულებაც ამ უსახელო კომპანიის თანამშრომლებზე ჯაშუშობაა. ამასობაში, მდივან მარიას ითხოვენ სამსახურიდან გროსისათვის თარგმანის შესრულების გამო. ორგანიზაციაში პტიდეპეს სწავლის ბოლოს მსურველნიც თავს ანებებენ ენის სწავლას. ცოტა ხანში კი, ბალას უბრუნებს გროსს თავის თანამდებობას. პტიდეპეს ჩაენაცვლება ახალი ენა — ჩორუკორ. ამ ენაში სიტყვები ერთმანეთისაგან ძალიან ექსტრემალურად განსხვავდება, რაც მის სწავლას ამარტივებს. საბოლოოდ, გადაწყდება მშობლიურ ენაზე დაბრუნება. სცენარის დასასრულს, გმირთა უმეტესობა მიდის ლანჩის მისართმევად.
ბაღის წვეულება

ბაღის წვეულება - პიესა, დაწერილი ვაცლავ ჰაველის მიერ.

შინაარსი
პიესის პროტაგონისტია ჰუგო პლუდეკი, ჩეხური საშუალო ფენის ჩვეულებრივი წარმომადგენელი. მისი მშობლები ნერვიულობენ მისი მომავლის შესახებ. შედეგად, ისინი დათქვამენ შეხვედრას გავლენიან ბატონ კალაბისთან. შეხვედრა ლიკვიდაციის ოფისის ბაღის წვეულებაზე უნდა შედგეს. ჰუგო ვერ მონახავს კალაბისს, მაგრამ ამის ნაცვლად ადგილი აქვს აბსურდული შეხვედრების მთელს სერიას. ლიკვიდაციის ოფისის ყველა ოფიციალური პირი საუბრობს დეგენერირებულ, იდეოლოგიურ, უშინაარსო ენაზე, როგორ მოსალოდნელია სახელმწიფო ბიუროკრატიის სამსახურში მყოფი ოფიციალური პირისათვის.

ჰუგო არის ინტელიგენტი და სწრაფად ეჩვევა ახალ სიტუაციას და ქცევებს. იგი ისწავლის ბანალურად საუბარს, იყენებს არაფრისმეტყველ კლიშეებს და საბოლოოდ იქცევა ახლადშექმნილი ცენტრალური ინაუგურაციისა და ლიკვიდაციის კომიტეტის უფროსად. ამის შედეგად, იგი მთლიანად კარგავს თავის თავს, იდენტურობას. სცენარი მთავრდება ჰუგოს სახლში დაბრუნებით. იგი იმდენად შეცვლილია, რომ საკუთარი მშობლები მას ვეღარ ცნობენ.

პიესა და ჰუგოს სწრაფად შეცვლილი იდენტურობა არის ჩეხი ხალხის ქცევაზე, კომუნისტური რეჟიმის პერიოდში, რომელთაც მატერიალური მოგების სანაცვლოდ არჩიეს რეჟიმის წესებს უჩუმრად დამორჩილებოდნენ. კარიერის ძიების პროცესში, თავად პიესის პროტაგონისტი ხდება კლიშე.
როს მაკდონალდი

როს მაკდონალდი, კენეტ მილარი (; დ. 13 დეკემბერი, 1915, კალიფორნია, ლოს-გატოსი — გ. 11 ივლისი, 1983, კალიფორნია, სანტა-ბარბარა) — ამერიკელი მწერალი, დეტექტიური ჟანრის ოსტატი როს მაკდონალდი, რომლის ნამდვილი სახელია კენეტ მილარი, 1915 წლის 13 დეკემბერს კალიფორნიის შტატში ქალაქ ლოს-გატოსში დაიბადა.

მომავალმა მწერალმა ბავშვობა და სიყმაწვილე კანადაში გაატარა. სკოლის დამთავრების შემდეგ სწავლა უნივერსიტეტში გააგრძელა. მოგვიანებით მილარების ოჯახი საცხოვრებლად ამერიკაში გადავიდა. როსმა უმაღლესი ჰუმანიტარული განათლება შტატებში დაასრულა. გახდა ფილოლოგიის დოქტორი, ასწავლიდა ინგლისურ ენასა და ლიტერატურას. შემდეგ სამი წელი ამერიკის საზღვაო ფლოტში მსახურობდა. სწორედ იმ პერიოდში დაიწყო ლიტერატურული მოღვაწეობა. 1949 წელს ლიტერატურულ სამყაროში ორი ახალი პიროვნება გამოჩნდა - დეტექტივების ავტორი როს მაკდონალდი, ამ გვარით დაიწყო წერა კენეტ მილარმა და კერძო მაძებარი ლუ არჩერი, მწერლის შემდგომი დეტექტივების გმირი. უნიკალური მოვლენა გახდა ის, რომ მაკდონალდის ბესტსელერები ამერიკის კოლეჯების სასწავლო პროგრამაში შეიტანეს.

ამერიკელი კრიტიკოსები ერთხმად აღნიშნავდნენ, რომ მაკდონალდის რომანებმა დეტექტიური მწერლობის განვითარებაში ფუნდამენტური ცვლილებები შეიტანა. მაკდონალდი ცნობილია, როგორც „მაგარი დეტექტივის“ ავტორი, მის ნაწარმოებებში განხილულია როგორც ადამიანის სოციალური და გონებრივი შესაძლებლობები, ასევე მოცემულია დანაშაულისა და კრიმინალების ფსიქოლოგიური ანალიზი. როს მაკდონალდი 1983 წლის 11 ივლისს კალიფორნიის შტატის ქალაქ სანტა-ბარბარაში გარდაიცვალა.
ჯადსონ ფილიპსი

ჯადსონ პენტიკოსტ ფილიპსი (; დ. 10 აგვისტო, 1903 მასაჩუსეტსის შტატის ქალაქ ნორტფილდი — გ. 7 მარტი,1989) — ამერიკელი „მაგარი დეტექტივის“ ცნობილი წარმომადგენელი.

მწერალი 1903 წლის 10 აგვისტოს მასაჩუსეტსის შტატის ქალაქ ნორტფილდში დაიბადა. მამამისი, არტურ ფილიპსი, ოპერის მომღერალი იყო. დედამისი, ფრედერიკა, მსახიობი. ბიძა, ჰიუ პენტიკოსტი, საუკუნის დასაწყისში ნიუ-იორკში წარმატებული ადვოკატი იყო. სწორედ გამოჩენილი ბიძის სახელი აირჩია მწერალმა ფსევდონიმად თავისი სამწერლო კარიერის დასაწყისში.

მწერალმა თავისი ნამდვილი გვარი 1969 წელს დაწერილ დეტექტივების სერიაში გამოიყენა, რომლის მთავარი გმირი მოყვარული დეტექტივი, ჟურნალისტი პიტერ სტაილზია. დეტექტივების ოსტატი ამერიკის დეტექტიური მწერლების ასოციაციის პრეზიდენტი იყო. 1973 წელს, მისი პირველი ნაწარმოების დაბეჭვდიდან 50 წლის იუბილეზე, ასოციაციის უმაღლესი პრემიით დაჯილდოვდა. 1982 წელს მისი შემოქმედება ნერო ვულფის პრემიით აღინიშნა.

ფილიპსის დეტექტივების მთავარი გმირები იშვიათად არიან პროფესიონალი მაძებრები. საშინლად ჩახლართული საქმეების ძიებას მის შემოქმედებაში კეთილშობილი და უშიშარი ადამიანები ეწევიან: ჟურნალისტები, მხატვრები, სარეკლამო აგენტები და სხვა.

ჯადსონ ფილიპსი თხრობის შესანიშნავი მანერით გამოირჩევა. მისი გმირები, მხიარული, ლამაზი, ენერგიული ადამიანები არიან, რომლებიც თითქოს ჩვენ შორის ცხოვრობენ. ალბათ სწორედ ამით აიხსნება მთელ მსოფლიოში მკითხველთა უზომოდ დიდი ინტერესი ფილიპსის დეტექტივების მიმართ, რომელიც მწერლის სიკვდილის შემდეგაც არ განელებულა.