აფრიკის დეკოლონიზაცია

აფრიკის დეკოლონიზაცია მიმდინარეობდა 1950-იანი წლების შუა პერიოდიდან 1975 წლამდე. კონტინენტზე მოულოდნელი და რადიკალური რეჟიმის ცვლილებით, კოლონიურმა მთავრობებმა დამოუკიდებელ სახელმწიფოებად გარდაქმნა მოახერხეს; ეს მეტწილად საკმაოდ არაორგანიზებულად მიმდინარეობდა ძალადობისა და პოლიტიკური არეულობის ფონზე. იყო ფართო არეულობა, ორგანიზებული აჯანყებები, როგორც ჩრდილოეთ, ისე სუბ-საჰარის კოლონიებში, რომლებიც გამოიხატა ალჟირის ომიში, ფრანგულ ალჟირში, ანგოლის დამოუკიდებლობის ომში, პორტუგალიის ანგოლაში, ბელგიის კონგოს, კონგოს კრიზისისა და ბრიტანეთის კენიაში მაუ-მაუს აჯანყებით.

ფონი
1870 და 1900 წლებში აფრიკის თითქმის ყველა სახელმწიფო კონტროლდება ევროპის მცირე რაოდენობის სახელმწიფოების მიერ. დაიწყო რბოლა, რაც შეიძლება მეტი მიწის დასასაკუთრებლად. ხოლო ერთმანეთთან კონფლიქტის თავიდან ასაცილებლად, აფრიკის დანაწილება დადასტურდა 1885 წლის ბერლინის ხელშეკრულებაში. 1905 წლისთვის, აფრიკის თითქმის ყველა მიწაზე კონტროლი დაიჭირეს დასავლეთ ევროპის მთავრობებმა, რომელთაგან ერთადერთი გამონაკლისი იყო ლიბერია (რომელიც დასახლდა აფრიკელ-ამერიკელი ყოფილი მონების მიერ) და ეთიოპია (ოკუპირებული იტალიის მიერ 1936 წელს). ბრიტანეთსა და საფრანგეთს ყველაზე დიდი ჰოლდინგი ჰქონდათ, მაგრამ გერმანიას, ესპანეთს, იტალიას, ბელგიასა და პორტუგალიასაც ჰქონდათ კოლონიები. კოლონიალიზმისა და იმპერიალიზმის შედეგად, აფრიკის სახელმწიფოთა უმრავლესობამ დაკარგა სუვერენიტეტი და ისეთ ბუნებრივ რესურსებზე კონტროლი, როგორიცაა ოქრო და რეზინა. იმპერიული პოლიტიკის შემოღებამ ადგილობრივი ეკონომიკების ჩავარდნა განაპირობა, რესურსების ექსპლუატაციის და იაფი მუშა ხელის გამო. დამოუკიდებლობისკენ მიმავალი პროგრესი შენელდა მე -20 საუკუნის შუა პერიოდამდე. 1977 წლისთვის აფრიკის 54 ქვეყანა გათავისუფლდა ევროპული კოლონიური მმართველებისგან.

იზეზები
გარეგანი მიზეზები
მსოფლიო ომების დროს აფრიკელი ჯარისკაცები შედიოდნენ იმპერიულ სამხედრო ძალებში. ამან გააღვივა პოლიტიკური სიღრმისეული ცნობიერება და უფრო დიდი პატივისცემისა და თვითგამორკვევის მოლოდინი, რაც მეტწილად არ ასრულებულა. 1941 წლის ატლანტიკური კონფერენციის დროს, ბრიტანეთისა და აშშ-ს ლიდერები შეხვდნენ ომის შემდგომი სამყაროს შესახებ იდეების განსახილველად. პრეზიდენტ რუზველტის მიერ დამატებული ერთ-ერთი დებულება შეეხებოდა იმას, რომ ბრიტანეთის კოლონიებში შემავალ ყველა ადამიანს ჰქონდა თვითგამორკვევის უფლება.

1930-იან წლებში კოლონიურმა ძალები ხშირად იყენებდნენ შემდეგი ტიპის მიდგომას(ხშირად უნებლიედ): აფრიკის ლიდერთა მცირე ელიტას განათლებას აძლევდნენ დასავლეთის უნივერსიტეტებში და ეცნობოდნენ ისეთ იდეებს, როგორიცაა თვითგამორკვევა. ეს ლიდერები მოგვევლინენ დამოუკიდებლობისთვის ბრძოლის მთავარ აქტორებად და მოიცავდა ისეთ წამყვან ნაციონალისტებს, როგორებიცაა ჯომო კენიატა (კენია), კვამე ნკრუმა (ოქროს ნაპირი, ახლანდელი განა), ჯულიუს ნიერერე (ტანგანიკა, ახლა ტანზანია), ლეოპოლდ სედარ სენგორი (სენეგალი), ნამნდი აზიკივე (ნიგერია), და ფელიქს უფუე-ბუანი (კოტ დ 'ივუარი).

ეკონომიკური მემკვიდრეობა
არსებობს ლიტერატურის ფართო მიმართულება, რომელმაც შეისწავლა არსებულ ეკონომიკურ შედეგებზე კოლონიალიზმისა და კოლონიური ინსტიტუტების მემკვიდრეობა აფრიკაში. მრავალრიცხოვანმა გამოკვლევებმა, აჩვენეს კოლონიალიზმის მუდმივად უარყოფითი გავლენა ეკონომიკაზე.

კოლონიალიზმის ეკონომიკური მემკვიდრეობის რაოდენობრივი დაანგარიშება საკმაოდ ძნელი საქმეა, მაგრამ ზოგადად, ითვლება, რომ ის იყო უარყოფითი. მოდერნიზაციის თეორია ხაზს უსვამს იმას, რომ კოლონიურმა ძალებმა შექმნეს ინფრასტრუქტურა აფრიკის მსოფლიო ეკონომიკაში ინტეგრაციის მიზნით, თუმცა, ეს იქმნებოდა ძირითადად რესურსებისა და კონტროლის მოპოვების მიზნით. აფრიკის ეკონომიკა იყო სტრუქტურირებული კოლონიზატორის სასარგებლოდ და ყოველგვარი ჭარბი რესურსი სწრაფ ამოწურვას ექვემდებარებოდა, რითაც ფერხდებოდა კაპიტალის დაგროვება. დამოკიდებულების თეორია ვარაუდობს, რომ აფრიკის ეკონომიკის უმეტესობამ დამოუკიდებლობის შემდეგ განაგრძო დაქვემდებარებულის პოზიციაში არსებობა მსოფლიო ეკონომიკაში. ის დაეყრდნო პირველად საქონელს, როგორიცაა სპილენძი ზამბიაში და ჩაი კენიაში . მიუხედავად ძველი სტანდარტების გამოყენებისა და არასათანადო ვაჭრობის პირობებისა, აფრიკის 18 ქვეყნის მეტა ანალიზმა დაადგინა, რომ ქვეყნების მესამედმა მიიღო ეკონომიკური ზრდა დამოუკიდებლობის შემდგომ პერიოდში.

სოციალური მემკვიდრეობა
ნა
მეცნიერები (2013), (2012) და (2011) ამტკიცებენ, რომ აფრიკის ენობრივი მრავალფეროვნება გაქრა. დასავლეთის კოლონიურმა ძალებმა ენა გამოიყენეს ტერიტორიების დაყოფისა და ახალი იდენტობის შესაქმნელად, რამაც გამოიწვია კონფლიქტები და დაძაბულობა აფრიკის ქვეყნებს შორის.

ბრიტანეთის იმპერია
განა
1957 წლის 6 მარტს განა (ყოფილი ოქროს სანაპირო) გახდა პირველი სუბარჰარის აფრიკის ქვეყანა, რომელმაც მოიპოვა დამოუკიდებლობა ევროპული კოლონიზაციისაგან. 1945 წლის პან-აფრიკის კონგრესიდან დაწყებული, გოლდსკოსტის ბრიტანელმა და ამერიკული განათლების მქონე დამოუკიდებელმა ლიდერმა, კვამე ნკრუმამ მისი მიზნები ნათლად ჩამოაყალიბა. კონფერენციის დეკლარაციაში ის წერდა: ”ჩვენ გვჯერა, რომ ყველა ხალხს აქვს უფლება საკუთარი თავი მართოს. ჩვენ ვაღიარებთ ყველა კოლონიური ხალხის უფლებას გააკონტროლონ საკუთარი ბედი. ყველა კოლონია უნდა იყოს თავისუფალი იმპერიალისტური კონტროლისაგან, იქნება ეს პოლიტიკური თუ ეკონომიკური.”

1949 წელს კონფლიქტი კიდევ უფრო დაძაბა, როდესაც ბრიტანელმა ჯარებმა ცეცხლი გაუხსნეს აფრიკის მომიტინგეებს. ამან გამოიწვია კვამე ნკრუმასა და სხვა ლიდერების დაპატიმრება. ეს მოვლენა დამოუკიდებლობის მოძრაობის კატალიზატორი გახდა. ციხიდან გათავისუფლების შემდეგ, ნკრუმამ დააფუძნა კონვენციის სახალხო პარტია , რომელმაც დაიწყო მასობრივი წინასწარ ჩმოყალიბებული კამპანია დამოუკიდებლობისათვის, ლოზუნგით „თვითმმართველობა ახლა!” ქვეყნის შიგნით გაძლიერებული ნაციონალიზმი ძალას მატებდა მათ და პოლიტიკური პარტია ნელ-ნელა ფართოვდებოდა. 1951 წლის თებერვალში, კონვენციის სახალხო პარტიამ მოიპოვა პოლიტიკური ძალაუფლება. 38-დან მათ მოიპოვეს 34 ადგილი პარლამენტში, მათ შორის ერთი ადგილი ნკრუმასთვის, რომელიც იმ დროს დაპატიმრებული იყო. ლონდონმა შეცვალა ოქროს სანაპიროს კონსტიტუცია, რათა 1951 წელს შავკანიანებს უმრავლესობა მიეღოთ საკანონმდებლო ორგანოში. 1956 წელს მათ მოითხოვეს დამოუკიდებლობა თანამეგობრობის შიგნით, რომელიც მშვიდობიანად მიენიჭა 1957 წელს. ნკრუმა პრემიერ მინისტრად და დედოფალ ელისაბედის სუვერენად გამოცხადდა.

საფრანგეთის კოლონიალური იმპერია
საფრანგეთის კოლონიურმა იმპერიამ დაცემა დაიწყო მეორე მსოფლიო ომის დროს, როცა საფრანგეთს იმპერიას ვიშის რეჟიმი აკონტროლებდა. დაკარგული კოლონიები მალევე ერთმანეთის მიყოლებით დაიკავეს საგარეო ძალებმა (იაპონიამ ინდოჩინეთი, ბრიტანეთმა სირია, ლიბანი და მადაგასკარი, შეერთებულმა შტატებმა და ბრიტანეთმა მაროკო და ალჟირი, ხოლო გერმანიამ და იტალიამ ტუნისი). ამასთან, კონტროლი თანდათანობით აღადგინა ჩარლზ დე გოლმა, რომელიც კოლონიურ ბაზას იყენებდა ვიშის რეჟიმის გადასახლების წერტილად. დე გოლი ფრანგების უმეტესობასთან ერთად (კომუნისტების გარდა) მზად იყო იმპერია შეენარჩუნებინა ახალი ფორმით. საფრანგეთის კავშირმა, რომელიც გაწერილი იყო 1946 წლის კონსტიტუციაში, ნომინალურად შეცვალა ყოფილი კოლონიალისტური იმპერია, მაგრამ პარიზში მყოფი ოფიციალური პირები კვლავ სრულ კონტროლს ფლობდნენ აღნიშნულ ტერიტორიებზე. კოლონიებს გადაეცა მხოლოდ შეზღუდული უფლებები, როგორებიცაა: ადგილობრივი მცირე სამხედრო ძალების ყოლა და ბიუჯეტის დაგეგმვა. წარმოიშვა ელიტების ჯგუფი, ცნობილი როგორც ევოლუციონერები, რომლებიც უცხოეთის ტერიტორიების მკვიდრნი იყვნენ, მაგრამ ცხოვრობდნენ საფრანგეთის მეტროპოლიაში.

ონფლიქტი
საფრანგეთი მალევე დაუპირისპირდა დეკოლონიზაციის მოძრაობას. 1945 წლის მაისში ალჟირში გამართულ დემონსტრაციებზე გამოსული მოსახლეობა რეპრესირებულ იქნენ. დაახლოებით 6,000 ალჟირელი კი მოკლული. არეულობა იყო ინდოჩინაშიც. პოლ რამადიეს კაბინეტი რეპრესირებას ახდენდა აჯანყებულებისა მადაგასკარში 1947 წელს. აქ ფრანგი ჩინოვნიკების მიერ დახოცილი ამბოხებულების რაოდენობა 11000 - 89000-მდე ადამიანს შეადგენდა, საფრანგეთის არმიის დაახლოებითი დაანგარიშებით.

საფრანგეთის საზოგადოება
საფრანგეთის კავშირი შეიცვალა 1958 წლის ახალი კონსტიტუციით და გახდა საფრანგეთის საზოგადოება. მხოლოდ გვინეამ განაცხადა უარი რეფერენდუმის საშუალებით ახალ კავშირში გაწევრიანებაზე. ამასთანავე, საფრანგეთის საზოგადოება მალევე დაიშალა ალჟირი - საფრანგეთის ომის დროს; თითქმის ყველა სხვა აფრიკის კოლონიას მიენიჭა დამოუკიდებლობა 1960 წელს, ადგილობრივი რეფერენდუმების შედეგად. ზოგიერთმა კოლონიამ დამოუკიდებლობის ნაცვლად არჩევანი გააკეთა იმაზე, რომ დარჩენილიყო საფრანგეთის შემადგენლობაში - საზღვარგარეთული დეპარტამენტების (ტერიტორიების) სტატუსის ქვეშ.