iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1688

გაეროს უშიშროების საბჭოს 1688-ე რეზოლუციით, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 2006 წლის 16 ივნისს, ლიბერიაში, სიერა-ლეონესა და დასავლეთ აფრიკაში არსებული სიტუაციის შესახებ ყველა წინა რეზოლუციის, მათ შორის 1470 (2003), 1508 (2003), 1537 (2004) და 1638 (2005) რეზოლუციების გახმოვანების შემდეგ, საბჭომ დაამტკიცა ლიბერიის ყოფილი პრეზიდენტის ჩარლზ ტეილორის სიერა-ლეონეს სპეციალურ სასამართლოში გადაყვანა, რომელიც უსაფრთხოების მიზნით ნიდერლანდების ჰააგაში გადაიყვანეს.

ნიდერლანდები დათანხმდა სასამართლო პროცესის ჩატარებას მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ ჩარლზ ტეილორი მესამე ქვეყანაში იქნებოდა დაპატიმრებული.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
რეზოლუციის პრეამბულაში საბჭომ გაიხსენა სპეციალური სასამართლოს შექმნა 1315 (2000) რეზოლუციით და რომ საჭიროების შემთხვევაში, მას შეუძლია შეიკრიბოს თავისი ადგილიდან მოშორებით. გარდა ამისა, საბჭომ გამოთქვა სურვილი, დაასრულოს დაუსჯელობა, დაამყაროს კანონის უზენაესობა, ხელი შეუწყოს ადამიანის უფლებებს და შეინარჩუნოს საერთაშორისო მშვიდობა და უსაფრთხოება.მან ასევე დადებითად შეაფასა ის ფაქტი, რომ ლიბერიის პრეზიდენტმა ელენ ჯონსონ-სერლიფმა და ნიგერიის პრეზიდენტმა ოლუსეგუნ ობასანჯომ მოითხოვეს და ხელი შეუწყვეს ჩარლზ ტეილორის სპეციალურ სასამართლოში გადაცემას, შესაბამისად.

ამასობაში, უშიშროების საბჭომ აღიარა, რომ სპეციალურ სასამართლოში წარმოება ხელს შეუწყობდა სიმართლისა და შერიგების მიღწევას ლიბერიასა და სუბრეგიონში, ასევე კანონის უზენაესობის დამკვიდრებას სიერა-ლეონეში. მან აღნიშნა, რომ სასამართლო პროცესი ვერ გაიმართებოდა სიერა-ლეონეს დედაქალაქ ფრიტაუნში უსაფრთხოების მიზნით, არც რუანდის საერთაშორისო სისხლის სამართლის ტრიბუნალში, რადგან ის სხვა ამოცანებით იყო დაკავებული და რომ აფრიკაში სხვა ტრიბუნალი არ არსებობდა.რეზოლუციამ დაადგინა, რომ ჩარლზ ტეილორის დასავლეთ აფრიკაში ყოფნა საფრთხეს უქმნიდა რეგიონში მშვიდობისა და უსაფრთხოებისთვის.

აქტები
გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის წესდების თავის თანახმად, საბჭომ აღნიშნა, რომ ნიდერლანდებში შეიქმნებოდა სასამართლო პალატა, რომელიც თავის ფუნქციებს სპეციალური სასამართლოს ადგილსამყოფლისგან მოშორებით განახორციელებდა. ის მიესალმა ნიდერლანდების მთავრობის გადაწყვეტილებას სასამართლო პროცესის მასპინძლობის შესახებ და საერთაშორისო სისხლის სამართლის სასამართლოს განზრახვას, გამოეყენებინა მისი შენობა ჩარლზ ტეილორის დაკავებისა და გასამართლებისთვის. ამ კონტექსტში, საჭირო იყო ყველა სახელმწიფოს თანამშრომლობა და გენერალური მდივნის, კოფი ანანის დახმარება ღონისძიებებში.

ამასობაში, სპეციალურ სასამართლოს მოეთხოვა, რომ ვიდეოკავშირის საშუალებით საჯაროდ ხელმისაწვდომი გაეხადა სასამართლო პროცესი, რადგან მას ჩარლზ ტეილორზე ექსკლუზიური იურისდიქცია მიენიჭა დაკავებისა და სასამართლო პროცესის დროს. ნიდერლანდების მთავრობას სასამართლო პროცესის ხელშეწყობა ევალებოდა შემდეგი გზით:

(ა) ჩარლზ ტეილორის დაკავებისა და სასამართლო პროცესის დაშვების ნებართვით;
(ბ) ჩარლზ ტეილორის ნიდერლანდებში ყოფნისას ტრანსპორტირების ხელშეწყობით;
(გ) მოწმეების, ექსპერტებისა და სხვა პირების სასამართლო პროცესზე გამოცხადების ნებართვით, ისევე როგორც ყოფილი იუგოსლავიის საერთაშორისო სისხლის სამართლის ტრიბუნალში. რეზოლუციამ ჩარლზ ტეილორი გაათავისუფლა რეზოლუცია 1521 (2003)-ის დებულებებიდან ნიდერლანდების ფარგლებში მოგზაურობის მიზნით და აღნიშნა, რომ ხარჯები უნდა დაეფარა სპეციალურ სასამართლოს, რომელიც დაფინანსდებოდა სახელმწიფოების შენატანებით.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 889

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 889 ერთხმად მიიღეს 1993 წლის 15 დეკემბერს. მას შემდეგ, რაც საბჭომ გაიხსენა 186-ე რეზოლუცია (1964) და კვიპროსის შესახებ სხვა შესაბამისი რეზოლუციები, მან განიხილა გენერალური მდივნის, ბუტროს ბუტროს-გალის ანგარიში და მიიღო გადაწყვეტილება, გაეგრძელებინა კვიპროსში გაეროს სამშვიდობო ძალების მანდატი 1994 წლის 15 ივნისამდე.

არსებული გარემოებებიდან გამომდინარე, საბჭომ აღნიშნა, რომ ამ ეტაპზე ძალთა სტრუქტურისა და რაოდენობის შეცვლა შეუძლებელი იყო. ბუფერული ზონის ორივე მხარეს მყოფ სამხედრო ხელისუფლებას დაევალა, უზრუნველეყოთ ინციდენტების აღკვეთა საზღვრის გასწვრივ. საბჭომ მოუწოდა ქვეყნებს, შეემცირებინათ კვიპროსის რესპუბლიკაში უცხოური ჯარების რაოდენობა, ხოლო თავად კვიპროსის რესპუბლიკას სთხოვა თავდაცვის ხარჯების შემცირება, რათა ხელი შეწყობოდა სამშვიდობო პროცესისადმი ნდობის აღდგენას, როგორც ეს „იდეების პაკეტით“ იყო გათვალისწინებული.

კვიპროსის რესპუბლიკისა და ჩრდილოეთი კვიპროსის სამხედრო ხელისუფლებებს მოუწოდეს, დაეწყოთ დისკუსიები ცეცხლის შეწყვეტის ხაზის გასწვრივ საბრძოლო მასალისა და ცეცხლსასროლი იარაღის გამოყენების აკრძალვის შესახებ. ასევე, დღის წესრიგში დადგა გაეროს ბუფერული ზონის ხედვისა და სმენადობის არეალში იარაღიდან სროლის აკრძალვა. ორივე თემის ლიდერს მოუწოდეს შერიგებისა და ტოლერანტობის ხელშეწყობისკენ. საბჭოს მოსაზრებით, ვითარებას გააუმჯობესებდა ნდობის აღდგენის ღონისძიებათა პაკეტი, რომელსაც თურქეთი და საბერძნეთი უჭერდნენ მხარს. ამ მიზნით, გენერალურ მდივანს ეთხოვა, 1994 წლის თებერვლის ბოლომდე წარედგინა ანგარიში ამ ღონისძიებების შედეგების შესახებ, რის შემდეგაც კვიპროსში გაეროს როლის მომავალი ხელახლა გადაიხედებოდა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 894

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 894 ერთხმად მიიღეს 1994 წლის 14 იანვარს. მას შემდეგ, რაც საბჭომ გაიხსენა 765 (1992) და 772 (1992) რეზოლუციები სამხრეთ აფრიკის შესახებ, მან განიხილა მოახლოებულ საყოველთაო არჩევნებთან დაკავშირებული სხვადასხვა ასპექტი.

უშიშროების საბჭო მიესალმა პროგრესს დემოკრატიული, არარასობრივი და ერთიანი სამხრეთ აფრიკისკენ, განსაკუთრებით კი გარდამავალი აღმასრულებელი საბჭოს, დამოუკიდებელი საარჩევნო კომისიის ჩამოყალიბებასა და შეთანხმებას დროებითი კონსტიტუციის შესახებ. არჩევნები 1994 წლის 27 აპრილს უნდა ჩატარებულიყო, ხოლო მიღებულმა სხვადასხვა კანონმა ამისთვის სამართლებრივი ჩარჩო შექმნა. ამავდროულად, სამხრეთ აფრიკაში გაეროს დამკვირვებელთა მისიამ დიდი წვლილი შეიტანა ძალადობის შემცირებასა და გარდამავალ პროცესში. ასევე, მაღალი შეფასება მიეცა აფრიკის ერთობის ორგანიზაციის , ერთა თანამეგობრობისა და ევროკავშირის ძალისხმევას. გენერალურ მდივანს, ბუტროს ბუტროს-გალის, დაევალა მოემზადებინა გაეროს შესაძლო როლი საარჩევნო პროცესში. საბჭომ ასევე გაითვალისწინა გარდამავალი აღმასრულებელი საბჭოს თხოვნა საერთაშორისო დამკვირვებლების აუცილებლობის შესახებ პროცესის მონიტორინგისთვის.

უშიშროების საბჭო შეთანხმდა რეკომენდაციებზე სამხრეთ აფრიკაში გაეროს დამკვირვებელთა მისიის ზომისა და მანდატის შესახებ, რაც მიზნად ისახავდა მშვიდობის ხელშეწყობასა და ძალადობის შემცირებას. საბჭომ მოუწოდა სამხრეთ აფრიკის ყველა მხარეს, დაეცვათ დემოკრატიული პრინციპები და მონაწილეობა მიეღოთ არჩევნებში. მხარეებს ასევე დაევალათ საარჩევნო დამკვირვებლების უსაფრთხოების გარანტირება და ზომების მიღება ძალადობისა და დაშინების დასასრულებლად. საბჭო მიესალმა გენერალური მდივნის განზრახვას, შეექმნა სატრასტო ფონდი საერთაშორისო დამკვირვებლების დასაფინანსებლად და გადაწყვიტა, აქტიურად ედევნებინა თვალი მოვლენებისთვის, სანამ სამხრეთ აფრიკა არ გახდებოდა დემოკრატიული, არარასობრივი და ერთიანი ქვეყანა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 869

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 869 მიღებულია 1993 წლის 30 სექტემბერს. რეზოლუცია 743-ის (1992) და გაეროს დაცვის ძალებთან დაკავშირებული რეზოლუციების გახსენების შემდეგ, საბჭომ გაახანგრძლივა მისი მანდატი დამატებით 24 საათით, 1993 წლის 1 ოქტომბრამდე.

საბჭომ კვლავ გაიმეორა თავისი განზრახვა, უზრუნველეყო -ის უსაფრთხოება და მისი თავისუფალი გადაადგილება ბოსნია და ჰერცეგოვინასა და ხორვატიაში განხორციელებული ყველა მისიის ფარგლებში.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 931

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 931 ერთხმად მიიღეს 1994 წლის 29 ივნისს. მას შემდეგ, რაც საბჭომ გაიხსენა 924-ე რეზოლუცია იემენის სამოქალაქო ომის შესახებ, მან განიხილა ქვეყანაში გაგზავნილი ფაქტების დამდგენი მისიის დასკვნები და მოითხოვა ცეცხლის შეწყვეტა.

საბჭომ მხარი დაუჭირა გენერალური მდივნის, ბუტროს ბუტროს-გალის მოწოდებას ქალაქ ადენის დაბომბვის დაუყოვნებლივ შეწყვეტის შესახებ და დაგმო მხარეები იმის გამო, რომ მათ ეს მოწოდება არ გაითვალისწინეს. საბჭო ასევე შეშფოთებული იყო ცეცხლის შეწყვეტის შესახებ შეთანხმების არარსებობით, მიუხედავად იემენის მთავრობისა და იემენის სოციალისტური პარტიის მხარდამჭერთა არაერთი განცხადებისა. გამოხატული იყო შეშფოთება იემენში ვითარების გაუარესების გამო, რაც განსაკუთრებით ეხებოდა ჰუმანიტარულ მდგომარეობას და ქვეყნის იარაღითა თუ სხვა მასალებით მომარაგებას.

საბჭომ მოითხოვა ცეცხლის შეწყვეტა და ხაზგასმით აღნიშნა მისი ეფექტური იმპლემენტაციის მნიშვნელობა. რეზოლუციამ დაგმო ადენზე მიმდინარე სამხედრო თავდასხმები და მოითხოვა მძიმე შეიარაღების ქალაქიდან მოშორება იმ მანძილზე, საიდანაც სროლა შეუძლებელი იქნებოდა. გენერალურ მდივანსა და მის სპეციალურ წარმომადგენელს დაევალათ, გაეგრძელებინათ მოლაპარაკებები ორივე მხარესთან ისეთი მექანიზმის შექმნის თაობაზე, რომელიც მონიტორინგს გაუწევდა, წაახალისებდა ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმის დაცვას და დაეხმარებოდა მის დარღვევათა პრევენციას.

საბჭომ კიდევ ერთხელ გაიმეორა მოწოდება იარაღისა და სხვა სამხედრო მასალების მიწოდების დაუყოვნებლივ შეწყვეტის შესახებ და აღნიშნა, რომ პოლიტიკური უთანხმოებების მოგვარება ძალის გამოყენებით შეუძლებელია. გამოხატული იყო შეშფოთება იემენში არსებული ჰუმანიტარული მდგომარეობის გამო, რის გამოც გენერალურ მდივანს დაევალა, გამოეყენებინა ყველა რესურსი კონფლიქტის შედეგად დაზარალებულთა დასახმარებლად და ჰუმანიტარული დახმარების განაწილების ხელშესაწყობად.

დასასრულს, გენერალურ მდივანს დაევალა, რეზოლუციის მიღებიდან 15 დღის ვადაში წარედგინა ანგარიში უშიშროების საბჭოსთვის მიღწეული პროგრესის შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 975

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 975 მიიღეს 1995 წლის 30 იანვარს. მას შემდეგ, რაც საბჭომ გაიხსენა 841 (1993), 861 (1993), 862 (1993), 867 (1993), 873 (1993), 875 (1993), 905 (1994), 917 (1994), 933 (1994), 940 (1994), 944 (1994), 948 (1994) და 964 (1994) რეზოლუციები, მან განიხილა პასუხისმგებლობის გადაცემა მრავალეროვნული ძალებიდან ჰაიტიში გაეროს მისიაზე და გააგრძელა „“-ის მანდატი კიდევ ექვსი თვით, 1995 წლის 31 ივლისამდე.

მრავალეროვნული ძალები ჰაიტიში სტაბილური გარემოს უზრუნველსაყოფად განლაგდნენ, რაც წინაპირობა იყო გაეროს მისიის დასაწყებად. იმ დროისთვის „“-ის მიერ ასეთი გარემო უკვე შექმნილი იყო.

საბჭო მიესალმა ჰაიტიში განვითარებულ პოზიტიურ მოვლენებს, მათ შორის არჩეული მთავრობისა და პრეზიდენტ ჟან-ბერტრან არისტიდის დაბრუნებას. ასევე დადებითად შეფასდა ამერიკის სახელმწიფოთა ორგანიზაციისა და საერთაშორისო სამოქალაქო მისიის წვლილი. „“-ის განლაგება უკვე მომზადებული იყო. გენერალურ მდივანს, ბუტროს ბუტროს-გალის, მიეცა უფლებამოსილება, დაეკომპლექტებინა და განელაგებინა მისიის სამხედრო, პოლიციური და სამოქალაქო კომპონენტები. მრავალეროვნული ძალების ყველა ფუნქცია „“-ს 1995 წლის 31 მარტისთვის უნდა გადაჰბარებოდა. ამ ვადებში დაგეგმილი იყო 6000-მდე ჯარისკაცისა და 900 პოლიციელის განლაგება.

საერთაშორისო თანამეგობრობას მოუწოდეს ჰაიტის განვითარების მხარდაჭერისა და პოლიციური ძალებისა და სასამართლო სისტემის ჩამოყალიბებაში დახმარებისკენ. გენერალურ მდივანს დაევალა, 1995 წლის 15 აპრილისთვის წარედგინა ანგარიში „“-დან „“-ზე პასუხისმგებლობის გადაცემის პროცესის შესახებ.

რეზოლუცია 975 საბჭოს 14-მა წევრმა დაამტკიცა, წინააღმდეგი არავინ ყოფილა, ხოლო ჩინეთმა თავი შეიკავა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1208

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1208, რომელიც ერთხმად მიიღეს 1998 წლის 19 ნოემბერს, ეყრდნობა აფრიკის შესახებ მანამდე მიღებულ 1170-ე (1998) რეზოლუციას და განიხილავს კონტინენტზე ლტოლვილთა სტატუსს და მათ მიმართ მოპყრობის საკითხებს.

საბჭომ ხაზგასმით აღნიშნა ლტოლვილთა დაცვის და ბანაკების ჰუმანიტარული ხასიათის შენარჩუნების სასიცოცხლო მნიშვნელობა. უშიშროების საბჭომ დაადასტურა აფრიკული ქვეყნების გამოცდილება ლტოლვილებთან და ლტოლვილთა ბანაკებთან მუშაობის პროცესში. ამასთან, აღინიშნა, რომ ზოგიერთ ბანაკში არსებობდა დაუცველობის განცდა ისეთი ფაქტორების გამო, როგორიცაა შეიარაღებული დაჯგუფებების არსებობა (რომლებზეც არ ვრცელდება საერთაშორისო დაცვა), დაპირისპირება ლტოლვილთა სხვადასხვა ჯგუფებს შორის, კრიმინალი, ბანდიტიზმი და იარაღის უკანონო ბრუნვა. საბჭომ ხაზი გაუსვა აფრიკის ქვეყნების დახმარების აუცილებლობას, რათა მათ შეძლონ ლტოლვილთა უსაფრთხოების უზრუნველყოფა, ბანაკების ჰუმანიტარული სტატუსის შენარჩუნება და განსაკუთრებული რისკის ქვეშ მყოფი ჯგუფების — ქალების, ბავშვების და მოხუცების დაცვა.

უშიშროების საბჭომ ხაზი გაუსვა 1951 წლის „ლტოლვილთა სტატუსის შესახებ კონვენციისა“ და აფრიკის ერთობის ორგანიზაციის იმ კონვენციის მნიშვნელობას, რომელიც აფრიკაში ლტოლვილთა პრობლემების სპეციფიკურ ასპექტებს არეგულირებს. ბანაკის უსაფრთხოებასა და მის ჰუმანიტარულ ბუნებაზე პასუხისმგებლობა მასპინძელ მხარეს დაეკისრა. ამასთან დაკავშირებით, გაეროს ლტოლვილთა უმაღლეს კომისარს, აფრიკის ერთობის ორგანიზაციას, საერთაშორისო თანამეგობრობის და რეგიონულ თუ ქვერეგიონულ ორგანიზაციებს მოუწოდეს, დახმარება გაუწიონ იმ აფრიკულ ქვეყნებს, რომლებიც ლტოლვილებს მასპინძლობენ. გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს, დაევალა რეაგირება მოეხდინა ადამიანის უფლებებისა და საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის აღსრულებასთან დაკავშირებულ მოთხოვნებზე. საბოლოოდ, მას ასევე სთხოვეს განეხილა ახალი კატეგორიის შექმნა გაეროს ნდობის ფონდში, რომელიც აფრიკაში კონფლიქტების პრევენციისა და მშვიდობის დაცვისთვის მზადყოფნის გაუმჯობესებას შეუწყობდა ხელს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1592

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1592 ერთხმად იქნა მიღებული 2005 წლის 30 მარტს. კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში არსებულ ვითარებაზე ადრე მიღებული ყველა რეზოლუციის, მათ შორის 1565-ე (2004) რეზოლუციის გახსენების შემდეგ, საბჭომ კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში გაეროს მისიის მანდატი 2005 წლის 1 ოქტომბრამდე გააგრძელა.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
რეზოლუციის პრეამბულაში გამოხატული იყო საბჭოს შეშფოთება კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის აღმოსავლეთში მიმდინარე საბრძოლო მოქმედებების, აგრეთვე ადამიანის უფლებებისა და საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის ფართომასშტაბიანი დარღვევების გამო. საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა, რომ კონფლიქტში ჩართული ყველა მხარე პასუხისმგებელია რეგიონში სამოქალაქო პირების უსაფრთხოებაზე. გარდამავალ მთავრობას მოუწოდეს დამნაშავეების მართლმსაჯულების წინაშე წარდგენისკენ.

საბჭომ აღნიშნა, რომ კონგოს ტერიტორიაზე რუანდის ყოფილი ჯარებისა და ინტერაჰამვეს ყოფნა კვლავ საფრთხეს უქმნიდა ადგილობრივ მოსახლეობას და ურთიერთობებს კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკასა და რუანდას შორის. საბჭომ გაიხსენა 2005 წლის თებერვალში მილიციის მიერ -ის ძალებზე განხორციელებული თავდასხმის დაგმობის ფაქტი და მიესალმა გადადგმულ ნაბიჯებს დამნაშავეების დასასჯელად. გარდა ამისა, რეზოლუციამ დაგმო ქვეყანაში ბუნებრივი რესურსების უკანონო ექსპლუატაცია, რაც ხელს უწყობდა კონფლიქტის გაღვივებას.

აქტები
გაეროს წესდების თავის საფუძველზე მოქმედმა საბჭომ გააგრძელა -ის მანდატი მისი შემდგომი პერიოდებით განახლების განზრახვით. ყველა მხარეს მოუწოდეს ითანამშრომლონ მისიასთან, უზრუნველყონ მისი შეუფერხებელი წვდომა და პერსონალის უსაფრთხოება. გარდამავალ მთავრობას დაევალა სამოქალაქო პირებისა და ჰუმანიტარული პერსონალის დაცვა სახელმწიფო ხელისუფლების მთელ ქვეყანაში გავრცელების გზით, განსაკუთრებით ჩრდილოეთ და სამხრეთ კივუსა და იტურის პროვინციაში. გარდა ამისა, მთავრობას უნდა განეხორციელებინა უსაფრთხოების სექტორის რეფორმა და მიეღწია პროგრესისთვის არჩევნების ჩატარების გზაზე.

ამავდროულად, რეზოლუციამ მოითხოვა რუანდის, უგანდისა და კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის მთავრობებისგან, აღკვეთონ საკუთარი ტერიტორიების გამოყენება 1493-ე (2003) რეზოლუციით დაწესებული იარაღის ემბარგოს დასარღვევად. მეზობელ სახელმწიფოებს კი მოუწოდა, ხელი შეუშალონ კონგოს ბუნებრივი რესურსების უკანონო ექსპლუატაციის მხარდაჭერას. ხაზგასმით აღინიშნა, რომ -ს შეეძლო გამოეყენებინა საჭირო ზომები, მათ შორის „ბლოკირებისა და ჩხრეკის“ უფლებამოსილება იმ შეიარაღებული ჯგუფების წინააღმდეგ, რომლებიც საფრთხეს უქმნიდნენ მოსახლეობას.

უშიშროების საბჭომ შეშფოთება გამოთქვა გაეროს პერსონალის მხრიდან ადგილობრივი მოსახლეობის მიმართ სექსუალური ექსპლუატაციისა და ძალადობის ფაქტებზე და მოუწოდა გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს და იმ ქვეყნებს, რომლებმაც წვლილი შეიტანეს მისიაში, სასწრაფოდ მოაგვარონ ეს საკითხი.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1027

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1027 მიღებულ იქნა ერთხმად 1995 წლის 30 ნოემბერს. ეს მოხდა წინა რეზოლუციების, მათ შორის 1995 წლის რეზოლუცია 983-ის (მაკედონიასთან დაკავშირებით), გახსენების შემდეგ. საბჭომ გაახანგრძლივა გაეროს პრევენციული განლაგების ძალების მანდატი 1996 წლის 30 მაისამდე.

უშიშროების საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა თავისი ერთგულება მაკედონიის დამოუკიდებლობის, სუვერენიტეტისა და ტერიტორიული მთლიანობის მიმართ და გამოთქვა შეშფოთება ნებისმიერი ისეთი მოვლენების გამო, რომლებმაც შეიძლება მისი სტაბილურობა დააზიანოს. ამ კონტექსტში -ის მანდატი გაგრძელდა 1996 წლის 30 მაისამდე და მას მოუწოდეს გააგრძელოს თანამშრომლობა ევროპის უშიშროებისა და თანამშრომლობის ორგანიზაციასთან .

გენერალური მდივნის მოთხოვნები -ისთვის დახმარების გაწევის შესახებ უნდა განხილულიყო დადებითად. 1996 წლის 31 იანვრამდე გაეროს გენერალურ მდივანს, ბუტროს ბუტროს-გალის, დაევალა საბჭოსთვის ანგარიშის წარდგენა -ის მანდატზე მოქმედი ნებისმიერი განვითარების შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1202

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1202, რომელიც ერთხმად მიღეს 1998 წლის 15 ოქტომბერს, კიდევ ერთხელ ადასტურებს 696-ე (1991) რეზოლუციასა და ანგოლის შესახებ მიღებულ ყველა მომდევნო გადაწყვეტილებას, მათ შორის 1196-ე (1998) რეზოლუციას აფრიკის შესახებ. საბჭომ ანგოლაში გაეროს დამკვირვებელთა მისიის მანდატი 1998 წლის 3 დეკემბრამდე გააგრძელა.

უშიშროების საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა, რომ „სამშვიდობო შეთანხმებები“ , ლუსაკის პროტოკოლი და უშიშროების საბჭოს შესაბამისი რეზოლუციები ანგოლის სამშვიდობო პროცესის საფუძველს წარმოადგენს. საბჭომ მოუწოდა საერთაშორისო თანამეგობრობას, განსაკუთრებით კი იმ ქვეყნებს, რომლებსაც გავლენა აქვთ „უნიტას“ ლიდერზე, ჟონას სავიმბიზე, დაარწმუნონ მოძრაობა, გადადგას ნაბიჯები ქვეყანაში მშვიდობის დამყარებისა და აღდგენისკენ.

რეზოლუციაში ხაზგასმით აღინიშნა, რომ ანგოლაში შექმნილი პოლიტიკური კრიზისის ძირითადი მიზეზი „უნიტას“ მიერ სამშვიდობო შეთანხმებებითა და უშიშროების საბჭოს რეზოლუციებით ნაკისრი ვალდებულებების შეუსრულებლობა იყო. გარდა ამისა, საბჭომ მოითხოვა ძალების სრული დემილიტარიზაცია და იმ ტერიტორიების დატოვება, რომლებიც სამხედრო გზით იყო ოკუპირებული. საბჭომ ხაზი გაუსვა, რომ კონფლიქტის სამხედრო გზით მოგვარება შეუძლებელია და ორივე მხარეს პოლიტიკური შეთანხმებისკენ მოუწოდა.

მისიის მანდატის გაგრძელების შემდეგ, საბჭომ განაცხადა, რომ დამკვირვებელთა განლაგება საჭიროებისამებრ, სამშვიდობო პროცესის შესაბამისად მოხდებოდა. „უნიტას“ მოუწოდეს, გარდაქმნილიყო პოლიტიკურ პარტიად, ეღიარებინა კანონის უზენაესობა და პატივი ეცა ადამიანის უფლებებისთვის. საბჭომ ყურადღება გაამახვილა ქვეყანაში არსებულ მძიმე ჰუმანიტარულ ვითარებაზე, კერძოდ, 1.3 მილიონ იძულებით გადაადგილებულ პირზე და განსაკუთრებული რისკის ქვეშ მყოფ ჯგუფებთან ჰუმანიტარული წვდომის არარსებობაზე.

864-ე (1993), 1127-ე (1997) და 1173-ე (1998) რეზოლუციებზე დაყრდნობით, უშიშროების საბჭომ მოითხოვა დამატებითი გამოძიება იმ ცნობებთან დაკავშირებით, რომ ჟონას სავიმბი ანგოლის ფარგლებს გარეთ (უგანდასა და ტოგოში) მოგზაურობდა. ამასთანავე, მოითხოვეს დამატებითი გამოკვლევა „უნიტას“ ძალების მიერ იარაღის უკანონო შესყიდვასა და სამხედრო წვრთნებთან დაკავშირებით, რაც ზემოთ ხსენებული რეზოლუციების უხეში დარღვევაა.

დასასრულს, საბჭომ მწუხარება გამოთქვა მალანჟეს პროვინციაში რუსული სამგზავრო თვითმფრინავის კატასტროფის გამო და ანგოლას ინციდენტის მიზეზების საფუძვლიანი გამოძიება სთხოვა. არსებული ინფორმაციით, თვითმფრინავის ჩამოგდებაზე პასუხისმგებლობა „უნიტას“ ეკისრებოდა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 995

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 995 მიღებულ იქნა ერთხმად 1995 წლის 26 მაისს. მანამდე საბჭომ გაიხსენა რამდენიმე წინა რეზოლუცია, მათ შორის 621 (1988), 658 (1990), 690 (1991), 725 (1991), 809 (1993), 907 (1994) და 973 (1995). ამ რეზოლუციით საბჭომ გაგზავნა მისია დასავლეთ საჰარაში და გაახანგრძლივა გაეროს მისიის – -ს (გაეროს მისია დასავლეთ საჰარაში რეფერენდუმისთვის) მანდატი 1995 წლის 30 ივნისამდე.

უშიშროების საბჭო მტკიცედ იყო გადაწყვეტილი, რომ ჩატარებულიყო თავისუფალი, სამართლიანი და მიუკერძოებელი რეფერენდუმი დასავლეთ საჰარის მოსახლეობის თვითგამორკვევისთვის, შეთანხმების გეგმის შესაბამისად. ამომრჩევლების იდენტიფიცირების პროცესში მიღწეული პროგრესი დადებითად შეფასდა, თუმცა აღინიშნა, რომ გარკვეული პრაქტიკები აფერხებდა -ს მუშაობას.
ამ ფონზე გადაწყდა რეგიონში მისიის გაგზავნა პროცესის დასაჩქარებლად. ასევე განისაზღვრა, რომ -ს მანდატის შემდგომი გაგრძელების საკითხი მომავალში კვლავ განიხილებოდა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1180

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1180 , რომელიც ერთხმად მიიღეს 1998 წლის 29 ივნისს, კიდევ ერთხელ ადასტურებს 696-ე (1991) რეზოლუციას და ანგოლის შესახებ მიღებულ ყველა მომდევნო გადაწყვეტილებას, განსაკუთრებით 1173-ე (1998) და 1176-ე (1998) რეზოლუციებს. საბჭომ ანგოლაში გაეროს დამკვირვებელთა მისიის მანდატი 1998 წლის 15 აგვისტოს ჩათვლით გააგრძელა.

უშიშროების საბჭომ უკიდურესი შეშფოთება გამოთქვა ანგოლის სამშვიდობო პროცესში შექმნილი კრიტიკული მდგომარეობის გამო, რაც გამოწვეულია „უნიტას“ მიერ „სამშვიდობო შეთანხმებებით“ , ლუსაკის პროტოკოლითა და უშიშროების საბჭოს შესაბამისი რეზოლუციებით ნაკისრი ვალდებულებების შეუსრულებლობით. საბჭო ასევე შეშფოთდა ქვეყანაში უსაფრთხოების გარემოს გაუარესებით, რაც „უნიტას“ მხრიდან შეიარაღებულ თავდასხმებს, ნაღმების თავიდან დაგებას და ბანდიტიზმის შემთხვევებს უკავშირდება. გავრცელდა ცნობები ანგოლის ეროვნული პოლიციის მხრიდან სერიოზული გადაცდომების შესახებ, რის გამოც ხაზგასმით აღინიშნა კანონის უზენაესობის დაცვის მნიშვნელობა.

მისიის მანდატის გაგრძელების შემდეგ, საბჭომ ასევე მიიღო გადაწყვეტილება 1164-ე (1998) რეზოლუციის შესაბამისად სამხედრო კონტინგენტის გაყვანის გაგრძელების შესახებ. გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს, სთხოვეს ხელახლა განეხილა სამოქალაქო პოლიციის დამატებითი ძალების განლაგების საკითხი და დაავალეს1998 წლის 7 აგვისტოსთვის მოემზადებინა ანგარიში ადგილზე არსებული ვითარების შესახებ.

რეზოლუციამ „უნიტასგან“ მოითხოვა -ზე, საერთაშორისო პერსონალზე, ერთიანი და ეროვნული შერიგების მთავრობაზე , პოლიციას და მშვიდობიან მოსახლეობაზე თავდასხმების შეწყვეტა. როგორც მთავრობას, ისე „უნიტას“, დაევალათ მისიასთან თანამშრომლობა „უნიტას“ დემილიტარიზაციის პროცესის შემოწმებისას და ნაღმების დაგებისგან თავის შეკავება. არაფორმალური კონსულტაციების დროს საბჭომ პატივი მიაგო ვერტმფრენის კატასტროფის შედეგად დაღუპულთა ხსოვნას, რომელმაც მისიის პერსონალის და გენერალური მდივნის სპეციალური წარმომადგენლის, ალიუნ ბლონდინ ბეის სიცოცხლე იმსხვერპლა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1458

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1458 მიღებულია 2003 წლის 28 იანვარს. ლიბერიაში არსებული მდგომარეობის შესახებ რეზოლუცია 1408-ის (2002) განხილვისა და რეზოლუცია 1343-ის (2001) განხორციელების მნიშვნელობის აღიარების შემდეგ, საბჭომ აღადგინა სპეციალური ჯგუფი ლიბერიის მთავრობის წინააღმდეგ სანქციების განხორციელებაზე მონიტორინგისთვის.

უშიშროების საბჭომ აღნიშნა, რომ ლიბერიის მთავრობის წინააღმდეგ ზომების განხილვა დაგეგმილი იყო 2003 წლის 6 მაისისთვის. გარდა ამისა, გამოიხატა შეშფოთება ლიბერიასა და მეზობელ ქვეყნებში, განსაკუთრებით კოტ-დ'ივუარში არსებული მდგომარეობის გამო. საბჭომ გაიხსენა სპეციალური ჯგუფის წინა მოხსენება ლიბერიის წინააღმდეგ შეზღუდვებთან დაკავშირებით და განაცხადა, რომ სრულად განიხილავდა მოხსენებას.

რეზოლუციამ აღადგინა აღნიშნული ჯგუფი სამი თვის ვადით, რათა ჩატარებულიყო შემდგომი შეფასება ლიბერიასა და მიმდებარე სახელმწიფოებში, რეზოლუცია 1343-ში მოცემული ზომების შესრულებისა და რეზოლუცია 1408-ის ნებისმიერი დარღვევის დასადგენად. ჯგუფის მიერ შეგროვებული ნებისმიერი ინფორმაცია უნდა მიეწოდებინათ დაინტერესებული სახელმწიფოებისთვის. გენერალურ მდივანს კოფი ანანს მოთხოვეს, რომ დაენიშნა არაუმეტეს ხუთი ექსპერტისგან შემდგარი ჯგუფი მანდატის შესასრულებლად.

საბოლოოდ, ყველა ქვეყანასა და ორგანიზაციას მოუწოდეს სპეციალურ ჯგუფთან და უშიშროების საბჭოს კომიტეტთან თანამშრომლობისკენ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1033

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1033 მიღებულ იქნა ერთხმად 1995 წლის 19 დეკემბერს. მანამდე საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა დასავლეთ საჰარასთან დაკავშირებული ყველა წინა რეზოლუცია და განიხილა დასავლეთ საჰარის მოსახლეობის თვითგამორკვევის რეფერენდუმისა და იდენტიფიკაციის პროცესის დასრულების საკითხი.

გაეროს გენერალური მდივნის, ბუტროს ბუტროს-გალის, ანგარიშის მიღების შემდეგ (რეზოლუცია 1017-ის შესაბამისად), საბჭომ ხაზი გაუსვა აუცილებლობას, რომ წინსვლა ყოფილიყო მიღწეული შეთანხმების გეგმის განხორციელებაში, რომელიც მიღებული ჰქონდათ მაროკოსა და პოლისარიოს ფრონტს. საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა თავისი ერთგულება რეფერენდუმის ჩატარების მიმართ. ასევე აღინიშნა, რომ იდენტიფიკაციის კომისიას თავისი საქმიანობა შეეძლო მხოლოდ მაშინ გაეგრძელებინა, თუ ორივე მხარეს ექნებოდა სრული ნდობა მისი შეფასებებისა და კეთილსინდისიერების მიმართ.

უშიშროების საბჭომ დადებითად შეაფასა გენერალური მდივნის ძალისხმევა იდენტიფიკაციის პროცესის დაჩქარებისა და დასრულების მიმართულებით, ასევე მისი კონსულტაციები ორივე მხარესთან, რათა მოეხდინა დავების გადაჭრა, რომლებიც პროცესს აფერხებდა. მოთხოვნილი იყო ამ კონსულტაციების შესახებ ანგარიშის წარდგენა და აღინიშნა, რომ შეთანხმების არარსებობის შემთხვევაში, გაეროს მისია დასავლეთ საჰარაში შესაძლოა გაუქმებულიყო. ორივე მხარეს მოუწოდეს თანამშრომლობისკენ.