iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ბარიქი

ბარიქი — სოფელი გურჯისტანის ვილაიეთის ფანაკის ლივის ფანაკის ნაჰიეში, მდ. ბანისწყლის (ოლთისისწყლის მარჯვენა შენაკადი) მარჯვენა მხარეს. ამჟამად თურქეთშია. დატანილია არაერთ ძველ კარტოგრაფიულ წყაროზე. შეესაბამება „გურჯ. დავთ.-1574”-ის სოფ. ფარნაქს, ბერინს, ფერნექს.

სოფელში ცხოვრობდა 42 კომლი. ყველა იყო ისფენჯის გადამხდელი, ანუ ქრისტიანი. კომლთა უფროსების გარკვეულ ნაწილს ერქვა ქართველებისათვის / ქრისტიანებისათვის დამახასიათებელი სახელი: ათაბეგ, აღდგომელ, გაგუნ, გიორგი, გოგიჩა, ვახტანგ, ზაქარ, კალანდარი, ლაზარა, მურვან, საბა, სთეფანე, სტეფანე და ა.შ. მამის სახელებად გვხვდება: ანდრია, ამირანი, ალექსა, გიორგი, გრიგოლი, მახარებელი, სტეფანე.

ორი დავთრის ურთიერთშედარებამ დაგვანახვა, რომ 20 წლიან პერიოდში დემოგრაფიული ვითარება შეცვლილია: თუ 1574 წელს სოფელში ცხოვრობდა 72 კომლი, 1595 წლისთვის ეს რიცხვი შემცირებულია და 42-მდეა დასული. რაც შეეხება კონფესიურ სტრუქტურას, ორივე შემთხვევაში მოსახლეობა მთლიანად ქრისტიანია, რადგან ყველა იხდიდა გადასახად ისფენჯის. თუმცა 1574 წელის დავთარში მოცემულ კომლობრივ ჩამონათვალში 13-ს მიწერილი აქვს “მუსლიმია”, რაც 1595 წლის დავთარში არ ჩანს. გაუგებარია, თუ სად წავიდა ეს გამუსლიმანებული ადამიანები. რაც შეეხება გადასახადების წლიურ ჯამს, 1574 წელს იგი შეადგენდა 11 000 ახჩას, 1595 წელს კი 14 000 ახჩამდეა გაზრდილი.
ვერა ალენტოვა

ვერა ალენტოვა (; დ. 21 თებერვალი, 1942, კოტლასი, არხანგელსკის ოლქი, რსფსრ, სსრკ — გ. 25 დეკემბერი, 2025, მოსკოვი, რუსეთი) — საბჭოთა და რუსი თეატრისა და კინოს მსახიობი, თეატრალური პედაგოგი. სსრკ-ის სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი (1981). რუსეთის ფედერაციის სახალხო არტისტი (1992).

ალენტოვას საერთაშორისო პოპულარობა მოუტანა ფილმმა „მოსკოვს ცრემლების არ სჯერა“, რომელშიც მთავარი როლი შეასრულა და რომელმაც 1981 წელს მოიპოვა „ოსკარი საუკეთესო უცხოენოვანი ფილმისთვის“.

ოჯახი
მეუღლე — ვლადიმერ მენშოვი (1939—2021), მსახიობი, რეჟისორი, რსფსრ სახალხო არტისტი (1989).
შვილი — იულია მენშოვა (დ. 1969), მსახიობი, სატელევიზიო წამყვანი და პროდიუსერი.
1947 წელი პაკისტანში

1947 წლის მოვლენები პაკისტანში.

მოქმედი პირები
ფედერალური მთავრობა
პაკისტანის მეფე: ჯორჯ (14 აგვისტოდან)
გენერალ-გუბერნატორი: მუჰამედ ალი ჯინა (14 აგვისტოდან)
პრემიერ-მინისტრი: ლიაკათ ალი ხანი (15 აგვისტოდან)

გუბერნატორები
ჩრდილო-დასავლეთის სასაზღვრო პროვინციის გუბერნატორი: სერ ჯორჯ კანინგემი (14 აგვისტოდან)
დასავლეთ პენჯაბის გუბერნატორი: სერ ფრენსის მუდი (14 აგვისტოდან)
სინდის გუბერნატორი: სერ ღულამ ჰუსაინ ჰიდაიატულა (14 აგვისტოდან)

ღონისძიებები
აგვისტო
მუჰამედ ალი ჯინა და მისი და 7 აგვისტოს ნიუ-დელიდან მაურიპურის აეროპორტში ჩავიდნენ.
გაყოფის კომიტეტის მუსლიმი წევრი, მუჰამედ ალი ჩოუდჰური, 9 აგვისტოს კარაჩიში ჩავიდა ერთდღიანი ვიზიტით, რათა ჯინას მიერ პატელის მიერ ვალის მოგვარების შესახებ შეთავაზებული წინადადება დამტკიცდეს. ლიაკათ ალი ხანი ალის სთხოვს, დელიში ლორდ ისმაის გადასცეს, რომ ჯინამ პენჯაბის საზღვრის შესახებ სავარაუდო გადაწყვეტილების შესახებ შემაშფოთებელი ინფორმაცია მიიღო.
14 აგვისტო: პაკისტანის სამფლობელო ბრიტანეთის თანამეგობრობის დამოუკიდებელ წევრ სახელმწიფოდ გამოცხადდა.
1947 წლის აგვისტოში მუჰამედ ალი ჯინა პაკისტანის პირველი გენერალ-გუბერნატორი და პაკისტანის გაერთიანებული ეროვნული სახელმწიფოს უზენაესი ლიდერი გახდა.
1947 წლის აგვისტოში ლიაკათ ალი ხანი პაკისტანის პირველი პრემიერ-მინისტრი და პაკისტანური საზოგადოების ლიდერი გახდა.
თითქმის 10 მილიონი ადამიანი მიგრირებს პაკისტანსა და ინდოეთში. მუსლიმები პაკისტანში, ხოლო ინდუსები და სიქები ინდოეთში.
18 აგვისტო: ჯუნაგადჰის სამთავროს (რომელიც 1807 წლიდან ბრიტანეთის პროტექტორატი იყო) მმართველმა ნავაბმა მუჰამედ მაჰაბათ ხანჯი -მ და ქათიავარის ნახევარკუნძულზე მდებარე სხვა მცირე სახელმწიფოებმა — ბანტვამ, მანავადარმა და სარდარგადჰმა (ბრიტანეთის პროტექტორატები 1818 წლიდან), მიუხედავად მოსახლეობის უმრავლესობის ინდუისტური აღმსარებლობისა, პაკისტანის დომინიონთან შეერთება გადაწყვიტეს, რაზეც მნიშვნელოვანი გავლენა სახელმწიფოს მდივანმა, შაჰ ნავაზ ბჰუტომ იქონია. საპასუხოდ, ინდოეთის დომინიონმა შეერთება ბათილად გამოაცხადა იმ მოტივით, რომ ეს ტერიტორიები ინდოეთის მიწებით იყო გარშემორტყმული და ჯუნაგადჰსა და მანავადარში მომავალი სტატუსის განსასაზღვრად პლებისციტის ჩატარება მოითხოვა. პაკისტანი წინადადებას დათანხმდა იმ პირობით, თუ კენჭისყრა ჰაიდარაბადისა და ჯამუ და ქაშმირის შტატებშიც გაიმართებოდა, თუმცა ინდოეთმა ეს ინიციატივა უარყო და პაკისტანის მთავრობას პლებისციტის ადმინისტრირების პროცესში მონაწილეობაზე უარი განუცხადა.

სექტემბერი
30 სექტემბერი : პაკისტანი გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის წევრი სახელმწიფო გახდა.

დეკემბერი
27 დეკემბერი: -ს კუთვნილი -48, რომელიც რეისს კარაჩიდან ბომბეის მიმართულებით ასრულებდა, კორანგის ყურეში ჩამოვარდა. კატასტროფას ბორტზე მყოფი 23-ვე ადამიანი (4 ეკიპაჟის წევრი და 19 მგზავრი) ემსხვერპლა. გამოძიებამ დაადგინა, რომ ავარია ღამის საათებში ცუდმა ხილვადობამ და ხელსაწყოების პანელის გაუმართავმა განათებამ გამოიწვია, რის გამოც სერიოზული პასუხისმგებლობა ხომალდის კაპიტანს დაეკისრა. ეს შემთხვევა პაკისტანის ისტორიაში პირველი სასიკვდილო ავიაკატასტროფა იყო.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 623

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 623 მიიღეს 1988 წლის 23 ნოემბერს, ეხებოდა საბჭოს დიდ შეშფოთებას ანტი-აპარტეიდის აქტივისტის, პოლ ტეფო სეტლაბასთვის გამოტანილი სიკვდილით დასჯის განაჩენის გამო, რომელიც მას სამხრეთ აფრიკაში „საერთო განზრახვის“ საფუძველზე მიესაჯა. ზამბიის მიერ სასწრაფოდ მოწვეულ სხდომაზე მიღებულმა რეზოლუციამ მკაცრად მოუწოდა სამხრეთ აფრიკის მთავრობას, შეეცვალა სეტლაბას განაჩენი და შეეჩერებინა მისი სიკვდილით დასჯა, რათა თავიდან აეცილებინათ სამხრეთ აფრიკაში ვითარების შემდგომი გამწვავება.

რეზოლუცია 623 მიიღეს 13 ხმით (არცერთის წინააღმდეგი), ხოლო ორმა ქვეყანამ — გაერთიანებულმა სამეფომ და ამერიკის შეერთებულმა შტატებმა — თავი შეიკავა. თავიანთი პოზიციის განმარტებისას ორივე ქვეყანამ აღნიშნა, რომ მიუხედავად იმისა, რომ ისინი ეწინააღმდეგებოდნენ აპარტეიდს და მისგან გამოწვეულ რეპრესიებს სამხრეთ აფრიკაში, მხარს ვერ დაუჭერდნენ მიმდინარე რეზოლუციას, რადგან სეტლაბამ აღიარა თავისი მონაწილეობა სხვა სამხრეთაფრიკელის მკვლელობაში 1985 წლის შავკანიანი მომხმარებლების ბოიკოტის დროს.

1988 წლის 25 ნოემბერს, სიკვდილით დასჯამდე ოთხნახევრი საათით ადრე, სეტლაბას განაჩენის აღსრულება დროებით გადაუვადდა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 624

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 624 ერთხმად მიიღეს 1988 წლის 30 ნოემბერს, ეყრდნობოდა გენერალური მდივნის ანგარიშს გაეროს დაშორიშორების ზედამხედველობის ძალების შესახებ. საბჭომ აღნიშნა მათი ძალისხმევა ახლო აღმოსავლეთში მყარი და სამართლიანი მშვიდობის დასამყარებლად, თუმცა, ამავდროულად, გამოხატა შეშფოთება რეგიონში არსებული დაძაბულობის გამო.

რეზოლუციამ გადაწყვიტა, მოეწოდებინა დაინტერესებული მხარეებისთვის 338-ე რეზოლუციის (1973) დაუყოვნებლივ შესრულებისკენ; მან კიდევ ექვსი თვით, 1989 წლის 31 მაისამდე, გააგრძელა ზედამხედველობის ძალების მანდატი და სთხოვა გენერალურ მდივანს, აღნიშნული პერიოდის ბოლოს წარედგინა ანგარიში შექმნილი ვითარების შესახებ.
იოჰან ელერტ ბოდე

იოჰან ელერტ ბოდე (; დ. 19 იანვარი, 1747, ჰამბურგი — გ. 23 ნოემბერი, 1826, ბერლინი) — გერმანელი ასტრონომი.

ბიოგრაფია
იოჰან ელერტ ბოდე დაიბადა 1747 წლის 19 იანვარს, ჰამბურგელი ვაჭრის მრავალშვილიან ოჯახში. განათლება ძირითადად სახლში მიიღო. ახალგაზრდობაში მარჯვენა თვალი დაავადების გამო დაუზიანდა, რამაც მხედველობის ნაწილობრივი დაკარგვა გამოიწვია.

1765 წელს ექიმმა ჰაინრიხ რაიმარუსმა იგი აკადემიური გიმნაზიის მათემატიკის მასწავლებელ იოჰან გეორგ ბიუშს გააცნო. ბოდე მოხიბლული იყო ახალგაზრდა კაცის მათემატიკური შესაძლებლობებით და მას ნება დართო, დამოუკიდებელი სწავლისთვის თავისი ბიბლიოთეკა და ინსტრუმენტები გამოეყენებინა. 1766 წელს, როდესაც ბოდე 19 წლის იყო, გამოქვეყნდა მისი პირველი სამეცნიერო ნაშრომი. 1766 წლის 5 აგვისტოს მზის დაბნელების დაკვირვების შემდეგ, მან და ბოდემ დამოუკიდებლად და ერთობლივად აღმოაჩინეს კომეტა /1769 1 (მესიე) 1769 წელს. მან ასევე დააკვირდა ვენერას ტრანზიტს მზეზე 1769 წლის 3 ივნისს და კომეტა /1770 1 1770 წელს.

1772 წელს ბოდემ გამოაქვეყნა იოჰან დანიელ ტიციუსის მიერ 1766 წელს აღმოჩენილი ემპირიული ფორმულა — ე. წ. ტიციუს-ბოდეს წესი; 1774 წლის 31 დეკემბერს მან აღმოაჩინა გალაქტიკები 81 და 82.

1772 წელს მან მიიღო ასტრონომის თანამდებობა ბერლინის მეცნიერებათა აკადემიაში, მოგვიანებით კი წევრი გახდა. გარდაცვალებამდე მან გამოაქვეყნა „ბერლინის ასტრონომიული წელიწდეული“, რომელიც ასტრონომებისთვის ცნობარი გახდა. 1786 წელს ის გახდა ბერლინის ობსერვატორიის დირექტორი, რომელსაც სიკვდილამდე ხელმძღვანელობდა.

ბოდე ასევე ცნობილი გახდა 1781 წელს აღმოჩენილი ურანის ორბიტაზე ნაშრომით. სწორედ მან შესთავაზა პლანეტა ურანისთვის სახელის დარქმევა, ცის ბერძენი ღმერთის, ურანოსის პატივსაცემად.

წელიწდეულის გარდა, ბოდემ გამოაქვეყნა „ “ (მე-11 გამოცემა, 1858) და ორი ციური ატლასი. მის ატლასში „ “ (მე-2 გამოცემა, 1819) ჩამოთვლილი იყო 17,240 ვარსკვლავი, რაც 1,200-ით მეტია, ვიდრე აქამდე იყო ცნობილი. მისი „ “ (1782) ფართოდ გავრცელდა. იგი 34 პატარა ფურცელზე შეიცავდა ბერლინის ჰორიზონტის ზემოთ შეუიარაღებელი თვალით ხილულ ყველა ვარსკვლავს, ყველაზე მნიშვნელოვან ტელესკოპურ ვარსკვლავებთან ერთად, კატალოგს და ცალკეული თანავარსკვლავედების მითოლოგიურ ახსნას.

მის სხვა ნაშრომებს შორისაა:
„ასტრონომიული მეცნიერებების შესწავლა“ (მე-2 გამოცემა, 1825);
„მსოფლიო მეცნიერებათა ყველა ასპექტი“ (მე-3 გამოცემა, 1834).

1785 წელს იგი გახდა სანქტ-პეტერბურგში რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი, ხოლო 1794 წელს — საპატიო წევრი. 1786 წლიდან იყო პრუსიის მეცნიერებათა აკადემიის წევრი. 1789 წელს აირჩიეს ლონდონის სამეფო საზოგადოების წევრად.

ხსოვნა
მის პატივსაცემად,
ბოდეს მიერ 1774 წელს აღმოჩენილი გალაქტიკა 81-ს ეწოდა მისი სახელი;
ბოდეს მიერ 1779 წლის 6 იანვარს აღმოჩენილი კომეტა /1779 1-ს ეწოდა მისი სახელი;
მთავარი სარტყლის ერთ-ერთ ასტეროიდს ეწოდა (998) ბოდეა;
მთვარის ერთ-ერთ კრატერს დაარქვეს ბოდე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 625

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 625 ერთხმად მიიღეს 1988 წლის 15 დეკემბერს, დაეყრდნო გენერალური მდივნის ანგარიშს. ანგარიშის თანახმად, არსებული გარემოებების გამო, კვიპროსში გაეროს სამშვიდობო ძალების ყოფნა კვლავაც აუცილებელი იყო კონფლიქტის მშვიდობიანი მოგვარებისათვის. საბჭომ გამოხატა სურვილი, რომ ყველა მხარეს მხარი დაეჭირა „ათპუნქტიანი შეთანხმებისთვის“ თემთაშორისი მოლაპარაკებების განახლების მიზნით და სთხოვა გენერალურ მდივანს, 1989 წლის 31 მაისამდე წარედგინა მორიგი ანგარიში რეზოლუციის შესრულების მიმდინარეობის შესახებ.

საბჭომ კვლავ დაადასტურა თავისი წინა რეზოლუციები, მათ შორის რეზოლუცია 365 (1974), გამოხატა შეშფოთება შექმნილი ვითარების გამო, მოუწოდა ჩართულ მხარეებს მშვიდობისთვის ერთობლივი მუშაობისკენ და კიდევ ერთხელ გაახანგრძლივა კვიპროსში გაეროს სამშვიდობო ძალების ყოფნის ვადა (რომლებიც თავდაპირველად რეზოლუცია 186-ით (1964) შეიქმნა) 1989 წლის 15 ივნისამდე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 626

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 626 ერთხმად მიიღეს 1988 წლის 20 დეკემბერს, ეხებოდა ანგოლასა და კუბას შორის მიღწეულ შეთანხმებას ანგოლიდან კუბის ჯარების გაყვანის შესახებ. გენერალური მდივნის ანგარიშის განხილვის შემდეგ, საბჭომ მოიწონა აღნიშნული ანგარიში და 31 თვის ვადით ჩამოაყალიბა გაეროს ანგოლის პირველი საკონტროლო მისია .

საბჭომ დაადგინა, რომ მისია ძალაში შევიდოდა მას შემდეგ, რაც ხელი მოეწერებოდა სამმხრივ შეთანხმებას ანგოლას, კუბასა და სამხრეთ აფრიკას შორის, ისევე როგორც ორმხრივ შეთანხმებას ანგოლასა და კუბას შორის. საბჭომ სთხოვა გენერალურ მდივანს, წარედგინა ანგარიში უშუალოდ შეთანხმების ხელმოწერისთანავე.

1988 წლის 22 დეკემბერს, ნიუ-იორკში ხელი მოეწერა როგორც ორმხრივ, ისე სამმხრივ შეთანხმებებს, რამაც გზა გაუკვალა ნამიბიის დამოუკიდებლობას და ანგოლიდან კუბის 50 000-იანი სამხედრო კონტინგენტის გაყვანას.
ძაღინა

ძაღინა — ისტორიული სოფელი შიდა ქართლში, მდინარე შუა ფრონეს, ახლანდელი სოფლების ზემო და ქვემო ძაღინას ტერიტორიაზე (თიღვის მუნიციპალიტეტი).

ისტორია
ძაღინა წერილობით წყაროებში იხსენიება საუკუნიდან. ვახუშტი ბატონიშვილის მიხედვით თიღვის „ჩდილოთ კერძ არს ძაღინა. აქა არს ლითონი ვერცხლისა, არამედ უსარგებლობისათვს დაუტევეს... ძაღინას არს ციხე და სასახლე“. გერმანელი სწავლულის იოჰან გიულდენშტედტის მდინარეებს ფცასა და ფრონეს შორის, სოფელ ძაღინის მიდამოებში მოიპოვებოდა ტყვიის კრიალა და ალმადანი. საუკუნის ბოლოს ძაღინას ფალავანდიშვილები ფლობდნენ. რუსეთის იმპერიის მმართველობის (1801–1917) წლებში შედიოდა თბილისის გუბერნიის გორის მაზრაში. 1886 წლის აღწერით სოფელში იყო 242 მცხოვრები, ძირითადად ოსები. საქართველოს პირველი რესპუბლიკის ბოლშევიკური ოკუპაციის შემდეგ, 1922 წელს სოფელი გადაეცა სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის ზნაურის რაიონს. საბჭოთა პერიოდში გაიყო ორ სოფლად — ზემო ძაღინა და ქვემო ძაღინა. ამჟამად ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ.

ძაღინის მიდამოებში, ცხინვალიდან ყორნისისკენ მიმავალი გზის პირას 1950-იან წლებში გათხრილია ძაღინის ადრებრინჯაოს ხანის სამაროვანი. სოფლების ქვემო და ზემო ძაღინას მახლობლად შემორჩენილია შუა საუკუნეების ორი არქიტექტურული კომპლექსი: ძაღინის ციხესიმაგრე და ციხე-დარბაზი.
1948 წელი პაკისტანში

1948 წლის მოვლენები პაკისტანში.

მოქმედი პირები
მეფე
პაკისტანის მეფე: ჯორჯ (კონსორტი — დედოფალი ელისაბედი)

ფედერალური მთავრობა
გენერალ-გუბერნატორი: მუჰამედ ალი ჯინა (11 სექტემბრამდე), ხავაჯა ნაზიმუდინი (11 სექტემბრიდან)
პრემიერ-მინისტრი: ლიაკათ ალი ხანი

გუბერნატორები
ჩრდილო-დასავლეთის სასაზღვრო პროვინციის გუბერნატორი: სერ ჯორჯ კანინგემი (19 აპრილამდე); ამბროსე ფლუქს დუდასი (19 აპრილიდან)
დასავლეთ პენჯაბის გუბერნატორი: სერ ფრენსის მუდი (14 აგვისტოდან)
სინდის გუბერნატორი: სერ ღულამ ჰუსაინ ჰიდაიატულა (7 ოქტომბრამდე); შაიხ დინ მუჰამადი (7 ოქტომბრიდან)

ღონისძიებები
იანვარი
მუსლიმების, ინდუსებისა და სიქების ფართომასშტაბიანი ძალადობა და მასობრივი ხოცვა-ჟლეტა.
თითქმის 10 მილიონი ადამიანი მიგრირებს პაკისტანსა და ინდოეთში. მუსლიმები პაკისტანში გადასახლდნენ, ხოლო ინდუსები და სიქები — ინდოეთში.

თებერვალი
24 თებერვალი : რეფერენდუმი მხარს უჭერს ჯუნაგადის ინდოეთთან შეერთებას.
25 თებერვალი : ჯუნაგადის ინდოეთთან შეერთება ძალაში შევიდა.

მაისი
1 მაისი : პაკისტანი და ინდოეთი ქაშმირის რეგიონის გამო ომში ჩაებნენ. პაკისტანის მიერ დაკავებული მესამედი ცნობილი გახდა, როგორც აზად ჯამუ და ქაშმირი, ხოლო ინდოეთმა დაიკავა აღმოსავლეთით მდებარე ორი მესამედი, რომელსაც ახლა ჯამუ და ქაშმირი ეწოდება.

ივლისი
30 ივლისი : ფატიმა ჯინა აღნიშნავს თავის დაბადების დღეს, რაც დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ პირველად ხდება; ერი მას მოიხსენიებს ტიტულებით: „ერის დედა“ და „ხათუნ-ი-პაკისტანი“ (პაკისტანის ღირსეული ქალბატონი).

სექტემბერი
11 სექტემბერი : პაკისტანის დამფუძნებელი და პირველი გენერალ-გუბერნატორი, მუჰამედ ალი ჯინა, 71 წლის ასაკში, კარაჩიში გარდაიცვალა.

თარიღი უცნობია
ხელოვნებისა და ხელოსნობის სამთავრობო ინსტიტუტი (მოგვიანებით ცნობილი, როგორც დაკას უნივერსიტეტის სახვითი ხელოვნების ფაკულტეტი) დაკაში იხსნება.
სუტრაპურის რაიონში (დაკა) დაარსდა კომპანია , რომელიც ღონისძიებებისთვის განათებებს, დინამიკებსა და მიკროფონებს აქირავებს.
ვაზირისტანის ამბოხება (1948-1954): იპის ფაკირმა, ავღანეთის მხარდაჭერით, კონტროლი დაამყარა ჩრდილოეთ ვაზირისტანის დატა-ხელის რაიონზე და დამოუკიდებელი პაშტუნისტანის შექმნა გამოაცხადა.
ქრისტიანობის ისტორია

​„ქრისტიანობის ისტორია იწყება იესო ნაზარეველით — მოხეტიალე ებრაელი მქადაგებლითა და მასწავლებლით, რომელიც ახ. წ. 30–33 წლებში იერუსალიმში ჯვარს აცვეს. მისი მიმდევრები აცხადებდნენ, რომ იგი იყო ღვთის განსახიერება და მკვდრეთით აღდგა. ორი ათასწლეულის შემდეგ, ქრისტიანობა მსოფლიოს მასშტაბით გავრცელდა და ორ მილიარდზე მეტი მიმდევრით მსოფლიოს უდიდეს რელიგიად იქცა.“
ქვემო წერაქვი

ქვემო წერაქვი — ისტორიული სოფელი ქვემო ქართლში, ახლანდელი მარნეულის მუნიციპალიტეტის სოფ. წერაქვის სამხრეთ-აღმოსავლეთით, დაახლ. 2 კმ-ზე, მდინარე შულავრის მარცხენა შენაკადი ხევის სათავეში, ტყეში.

ქვემო წერაქვი ისტორიულ საბუთებში ცნობილია საუკუნიდან. ქართლის მეფე ბაგრატ -ის (ბაგრატ-ხანის) 1616 წლის 8 ნოემბრით დათარიღებული წყალობის წიგნის თანახმად, ბაგრატმა სომხითის მელიქ ათაბაგს (მირიმანიძე) ლუარსაბ მეფის მიერ ნაბოძები ქარტაკი და გელაქთაგი გამოართვა და სანაცვლოდ ქვემო წერაქვი უბოძა. 1689 წლის ერთ-ერთ საბუთში წერაქვი ბარათაშვილების „მკვიდრი მამულია“, ხოლო 1783 წელს — მათგან განაყარი გოსტაშაბიშვილებისა. წერაქვის სახელწოდებით 2 სოფელი მოხსენიებულია ვახუშტი ბატონიშვილის რუკასა და სოფლების სიაში, ასევე იოანე ბატონიშვილის „ქართლ-კახეთის აღწერაში“ ( საუკუნის მიწურული). საუკუნის დასაწყისში სოფელი დაიცალა. წერაქვის სახელი შემორჩა სოფელ ზემო წერაქვს.

ნასოფლარის ჩრდილოეთით, განაპირას, ადგილ „ქალაფაზე“ მდებარეობს წერაქვის სამონასტრო კომპლექსი: საუკუნის ღვთისმშობლის მიძინების სახელობის სამნავიანი დარბაზული ეკლესია (კედელზე საუკუნის ლაპიდარული წარწერით), გვიანი შუა საუკუნეების წმინდა გიორგის სახელობის ეკლესია, სამრეკლო, მარანი და გალავანი.
აგრიკოლას ნაპრალი

აგრიკოლას ნაპრალი — ნაპრალი მთვარეზე. მდებარეობს მთვარის ხილული მხარის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში (კვადრანტები -10, -38). სახელი ეწოდა ნაპრალის მახლობლად არსებული, აგრიკოლას მთების მიხედვით (დაამტკიცა საერთაშორისო ასტრონომიულმა კავშირმა 1985 წელს).

აგრიკოლას ნაპრალი გადაჭიმულია აგრიკოლას მთების სამხრეთით სამხრეთ-დასავლეთიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთის მიმართულებით 125.08 კმ-ზე, ხოლო მისი სელენოგრაფიული კოორდინატებია:
ჩრდილო-აღმოსავლეთის კიდე — ;
სამხრეთ-დასავლეთის კიდე — ;
ცენტრი — .
არქიტას ნაპრალი

არქიტას ნაპრალი — ნაპრალი მთვარეზე. მდებარეობს მთვარის ხილული მხარის ჩრდილოეთ ნაწილში (კვადრანტები -05, -12). სახელი ეწოდა ნაპრალის მახლობლად არსებული, არქიტას კრატერის მიხედვით (დაამტკიცა საერთაშორისო ასტრონომიულმა კავშირმა 1964 წელს).

არქიტას ნაპრალი გადაჭიმულია ჩრდილო-დასავლეთიდან სამხრეთ-აღმოსავლეთის მიმართულებით 90.18 კმ-ზე, ხოლო მისი სელენოგრაფიული კოორდინატებია:
ჩრდილო-დასავლეთის კიდე — ;
სამხრეთ-აღმოსავლეთის კიდე — ;
ცენტრი — .
ნკროფული

ნკროფული — სოფელი და ელემბელეს რაიონის ცენტრი განის დასავლეთის რეგიონში. მდებარეობს ნზემა-ისტის მუნიციპალურ რაიონის ქალაქ აქსიმის მახლობლად. სოფელი განის პირველი პრეზიდენტის კვამე ნკრუმას დაბადების ადგილია.

ისტორია
სოფელი ნკროფული ოდესღაც დასავლეთ ნზემას სამეფოს შემადგენლობაში შედიოდა, რომელიც 1470 წლით თარიღდება. ამჟამად იგი აღმოსავლეთ ნზემას ტრადიციული ტერიტორიის დაქვემდებარებაშია. 1911 წელს სოფლის პირველი ცნობილი ბელადი კვესი კუტუა იყო.

2023 წლის მონაცემებით, ნკროფულის საგვარეულოს მეთაურია აბუსუაპანინლი სენზა ერზა, ხოლო ნკროფულის ბელადი — ნანა კვასი კუტუა .

ნკრუმას მავზოლეუმი
თავდაპირველად გვინეაში დაკრძალვის შემდეგ, 1972 წლის 9 ივლისს ნკრუმა გადაასვენეს და დაკრძალეს ნკროფულში, ნკრუმას თავდაპირველ მავზოლეუმსა და მონუმენტში. მოგვიანებით, 1992 წელს, მისი ნეშტი საბოლოოდ აკრაში მდებარე კვამე ნკრუმას მავზოლეუმში დაასვენეს.
წერაქვის წმინდა გიორგის ეკლესია

}
| რელიგიური_წევრობა =
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი = მარნეულის მუნიციპალიტეტი
| კურთხევის_წელი = 1626
| სტატუსი =
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება =
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =დიახ
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 41.297182
| გრძედი = 44.656841
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
წერაქვის წმინდა გიორგის ეკლესია — ქართული ქრისტიანული ხუროთმოძღვრების ძეგლი მარნეულის მუნიციპალიტეტის სოფელ წერაქვის სასაფლაოზე. აგებულია 1626 წელს.

ეკლესია დარბაზული ტიპისაა, გეგმით სწორკუთხა მოხაზულობის. კედლები დიდი ზომის, არაწესიერი ფორმის ლოდებითა და ნატეხი ქვითაა ამოყვანილი. კედლის უბეები ზოგან აგურითაა ამოვსებული. კარ-სარკმლების ირგვლივ ნათალი ქვებია ჩართული. აღმოსავლეთი სარკმლის თავსართად რელიეფურად დამუშავებული ფილის გადანაჭერია გამოყენებული. კარი სამხრეთ კედელშია გაჭრილი, სარკმლები — სამხრეთისა და აღმოსავლეთის მხრიდან. კარის თავზე დადგმული, დიდი ზომის ბალავრის ქვას თავზე თაღოვან ფორმად ნათალი ქვების წყობა ევლება. დარბაზის კამარას ერთი საბჯენი თაღი მიუყვება. აფსიდა საერთო სივრციდან მცირე კუთხითაა გამოყოფილი. ტაძრის ინტერიერში ორი საფლავის ქვაა ქართული წარწერებით.
დიდი მზიგული

„დიდი მზიგული“, „დიდი მზის გული“ — გვიანი შუა საუკუნეების ხუროთმოძღვრების ძეგლი მარნეულის მუნიციპალიტეტში, სოფელ წერაქვის მახლობლად. შემორჩენილია ციხე-გალავნის ნაშთები და დარბაზული ეკლესია დაზიანებული სახით.

კომპლექსი მდებარეობს სოფელ წერაქვის ჩრდილო-აღმოსავლეთით, 3 კმ-ზე. თარიღდება - საუკუნეებით. ეკლესია კლდის მასივზეა დაშენებული. მისი სამხრეთი ფასადი ციცაბო კლდის პირს ესაზღვრება. გეგმით მართკუთხა მოხაზულობის, ერთნავიანი ნაგებობაა, რომელიც აღმოსავლეთიდან აფსიდით სრულდება. ნაგებია ოქროსფერი ნატეხი ქვისაგან. შიგადაშიგ ჩართულია მოზრდილი ქვის ლოდები.

გარედან სწორკუთხა მოხაზულობის კარი დასავლეთი კედლის ჩრდილოეთ ნახევარზეა გაჭრილი. მის თავზე ბალავარის ქვის ფუნქციას განივად დადებული, გრძელი, მასიური ლოდი ასრულებს. ლოდის ერთი კიდე დაახლოებით კედლის ცენტრალურ ნაწილამდე აღწევს, მეორე — ჩრდილოეთი კედლის კუთხემდე. თითო სარკმელია გაჭრილი აღმოსავლეთ და სამხრეთ ფასადებზე. აფსიდა დარბაზისაგან კუთხითაა გამოყოფილი. ამჟამად ტაძრის კამარა ჩამორღვეულია, ინტერიერში ჩაცვენილი ქვები მცენარეული საფარითაა დაფარული. საკურთხევლისკენ იატაკი ჩავარდნილია.

ეკლესიას შემორტყმული ჰქონდა გალავანი, რომლის ნაშთები ტაძრის დასავლეთ მხარესაა დარჩენილი. ადგილობრივი გადმოცემით მიხედვით კლდის ქვემოთ, ტაძარში ადიოდა გზის მიმდებარე მონაკვეთზე არსებული გვირაბიდან გამავალი ხვრელი.
სსრკ-ის გუნდური პირველობა ჭადრაკში 1960

საბჭოთა კავშირის გუნდური ჩემპიონატი ჭადრაკში 1960 — მე-7 გუნდური პირველობა საბჭოთა კავშირის რესპუბლიკებს შორის.

ისტორია და რეგლამენტი
შესარჩევი შეჯიბრებები და წინასწარი ეტაპები არ ჩატარებულა. 1959 წლის სსრკ-ის ხალხთა სპარტაკიადის შედეგების საფუძველზე, მიღებულ იქნა გადაწყვეტილება რესპუბლიკების ნაკრები გუნდების ორ ჯგუფად დაყოფის შესახებ. „ა“ ჯგუფში შევიდნენ სპარტაკიადის ფინალისტები და მეორე ფინალის 1-3 ადგილოსნები. დანარჩენი 8 გუნდი „ბ“ ჯგუფში გადანაწილდა. წესდების თანახმად, „ა“ ჯგუფის ბოლო ორი გუნდი მომდევნო ჩემპიონატში ადგილს უთმობდა „ბ“ ჯგუფის ორ საუკეთესო კოლექტივს.

თანაბარი ქულების შემთხვევაში, მედლების ან უმაღლეს დივიზიონში ადგილის შესანარჩუნებლად გათვალისწინებული იყო დამატებითი მატჩები.

„ა“ ჯგუფი
ტურნირს მოსკოვმა უმასპინძლა 2-დან 12 ოქტომბრამდე. თამაში მიმდინარეობდა 10 დაფაზე. შემადგენლობა: 6 მამაკაცი (+ სათადარიგო), 1 ჭაბუკი, 2 ქალი და 1 გოგონა. ვინაიდან წამყვან მოჭადრაკეებს (ტალი, ბოტვინიკი, კერესი, კორჩნოი, სმისლოვი, პეტროსიანი) საჭადრაკო ოლიმპიადაზე გამგზავრება უწევდათ, მათ გუნდებს (მოსკოვი, ლენინგრადი, ესტონეთი) მეორე სათადარიგო მოთამაშის ყოლის უფლება დაერთოთ. ჩემპიონობისთვის სამი გუნდი იბრძოდა: ლენინგრადი, მოსკოვი და რსფსრ. გადამწყვეტი გამოდგა ბოლო ტური. მოსკოვის გუნდს ბელორუსიის ნაკრებთან ყველა პარტია უნდა მოეგო, რათა ლენინგრადისთვის გადაესწრო, თუმცა ბელორუსი მოჭადრაკეების მედგარი წინააღმდეგობის გამო (რომლებიც თავის მხრივ საქართველოს ნაკრებთან ერთად უმაღლეს ლიგაში დარჩენისთვის იბრძოდნენ), მატჩი ფრედ დასრულდა. საბოლოოდ, ლენინგრადმა პირველი ადგილი დაიკავა.

ტურნირის ცხრილი (ჯგუფი „ა“)
გუნდების შემადგენლობები
ლენინგრადი: ვიქტორ კორჩნოი, მარკ ტაიმანოვი, ბორის სპასკი, იგორ ბონდარევსკი, ა. ჩერეპკოვი, სემიონ ფურმანი, ალექსანდრე ტოლუში, ვ. ოსნოსი, ი. ბლეხცინი, ლარისა ვოლპერტი, ფ. დმიტრიევა, ლ. კრისტოლი.
მოსკოვი: ვასილი სმისლოვი, ტიგრან პეტროსიანი, დავით ბრონშტეინი, ალექსანდრე კოტოვი, ვლადიმერ სიმაგინი, ა. ხასინი, ევგენი ვასიუკოვი, ა. ჩისტიაკოვი, სპექტორი, ელისაბედ ბიკოვა, ნ. ვოიციკი, ალა კუშნირი.
საქართველო: ბუხუტი გურგენიძე, ალექსანდრე ბუსლაევი, ალექსანდრე ბლაგიძე, დავით ჯანოევი, ვეტოხინი, მეგრელიშვილი, მიხეილ შიშოვი, რომან ჯინჯიხაშვილი, მანანა ტოგონიძე, ელისო კაკაბაძე, ნონა გაფრინდაშვილი.

„ბ“ ჯგუფი
ჩატარდა ტაშკენტში 16-28 ოქტომბერს. აქ კონკურენციგარეშე იყო ლიტვის ნაკრები, რომელმაც ყველა მატჩი მოიგო და უახლოეს მდევარს 13 ქულით გაუსწრო. დრამატული გამოდგა ბრძოლა მეორე საგზურისთვის მოლდავეთსა და ყირგიზეთს შორის, სადაც საბოლოოდ მოლდაველებმა აჯობეს მეტოქეს უკეთესი დამატებითი მაჩვენებლებით.

ტურნირის ცხრილი (ჯგუფი „ბ“)
საუკეთესო ინდივიდუალური შედეგები
ვაჟები: ლევ პოლუგაევსკი (რსფსრ) — 5/7; ლეონიდ შტეინი (უკრაინა) — 6/8.
ქალები: ლარისა ვოლპერტი (ლენინგრადი) — 6½/8.
გოგონები: ნონა გაფრინდაშვილი (საქართველო) — 7½/8.