ბელიზი

ბელიზი — სახელმწიფო ცენტრალურ ამერიკაში, 1973 წლის 1 იანვრამდე ბრიტანეთის ჰონდურასი.

ჩრდილოეთიდან ესაზღვრება მექსიკა, დასავლეთიდან — გვატემალა. ბელიზის აღმოსავლეთით მდებარეობს კარიბის ზღვა და კარიბის კუნძულები. 1981 წლამდე ბრიტანეთის კოლონიას წარმოადგენდა. 1981 წლიდან, დამოუკიდებლობის მიღების შემდეგ, ბელიზი ერთა თანამეგობრობის წევრია. ეროვნული დღესასწაულია დამოუკიდებლობის დღე – 21 სექტემბერი. ბელიზი ერთადერთი ინგლისურენოვანი სახელმწიფოა ცენტრალურ ამერიკაში. ასევე ერთადერთი სახელმწიფოა ამავე რეგიონში, რომელსაც წყნარ ოკეანეზე გასასვლელი არ აქვს.

გეოგრაფია და ბუნება
ბელიზი ცენტრალური ამერიკის ჩრდილოეთ ნაწილში, კარიბის ზღვის სანაპიროზე მდებარეობს. ჩრდილოეთიდან მას მექსიკური შტატი, კინტანა-როო, ესაზღვრება, დასავლეთიდან ზუსტად დაუდგენელი სასაზღვრო ხაზი გამოყოფს გვატემალის დეპარტამენტ პეტენისგან, ხოლო მისგან სამხრეთით გვატემალის დეპარტამენტი ისაბალი მდებარეობს. გვატემალასა და ბელიზს შორის ზუსტი საზღვრების დაუდგენლობა გამოწვეულია მათ შორის კარიბის ზღვაში მყოფი 100 კუნძულის გამო მომხდარი კონფლიქტით. რაც შეეხება ბელიზის აღმოსავლეთ ნაწილს, აქ მსოფლიოში სიგრძით მეორე, 386 კმ სიგრძის ბარიერული რიფია გადაჭიმული. ქვეყნის ფართობი 22 960 კმ²-ს შეადგენს. იგი ფართობით ოდნავ აღემატება სალვადორს, ისრაელს, ნიუ-ჯერზისა და უელსს.

ბელიზს მართკუთხედისმაგვარი ფორმა აქვს, რომლის სიგრძეც (დასავლეთიდან აღმოსავლეთამდე) 100 კმ, სიგანე (ჩრდილოეთიდან სამხრეთამდე) კი 280 კმ-ია. მდინარეები რიო-ონდო და სარსტუნი ქვეყნის ჩრდილოეთ და სამხრეთ ნაწილების ბუნებრივი გეოგრაფიული საზღვრების როლს ითავსებენ. ქვეყნის დასავლეთ ნაწილს ბუნებრივი გეოგრაფიული საზღვარი არ გააჩნია.

ბელიზის ჩრდილოეთ ნაწილი უმეტესად სწორი, ჭაობიანი სანაპირო დაბლობისგან შედგება, თუმცა ზოგან ტყიანი ადგილიც ჭარბობს. ქვეყნის პატარა ფართობის მიუხედავად, მისი ფლორა საკმაოდ მრავალფეროვანია და რეგიონთა მიხედვით განსხვავდება. სამხრეთ ნაწილში მაიას მთაგრეხილია გადაჭიმული. ბელიზის უმაღლეს მწვერვალს დოილს დელაიტი (, სიტყვასიტყვით „დოილის აღტაცება“) ეწოდება და სიმაღლეში ზღვის დონიდან 1124 მეტრს აღწევს.

ბელიზის უსწორმასწორო გეოგრაფიის მიერ შექმნილი სანაპირო ზოლი და ჯუნგლი შეუმჩნეველი არ დარჩენილა ნარკოტიკის კონტრაბანდისტებისათვის. ისინი ქვეყანას ნარკოტიკის მექსიკაში გადასატანად იყენებენ. 2011 წელს აშშ-მა ბელიზი ერთ-ერთ ძირითად ნარკოტიკის შემომტან და მწარმოებელ ქვეყნად დაასახელა.

კლიმატი
ბელიზს ტროპიკული კლიმატი ახასიათებს. იგი ძირითადად მკვეთრად სველი და მშრალი სეზონებით გამოირჩევა, თუმცა შესამჩნევი განსხვავებები მაინც იგრძნობა სხვადასხვა რეგიონის ჰავას შორის. ტემპერატურა დამოკიდებულია რეგიონის ზღვის დონიდან სიმაღლეზე, სანაპიროსთან სიახლოვეზე და კარიბის ჩრდილოეთის ქარებზე. სანაპირო ტერიტორიაზე საშუალო ტემპერატურა იანვარში 24 °-ია, ხოლო ივლისში 27 °. ბელიზის ცენტრალურ (არასაზღვაო) ნაწილში ტემპერატურა უფრო მაღალია, თუმცა ეს არ ეხება მთაგორიან ტერიტორიას, მაგალითად პინ რიჯის მთას, სადაც მთელი წლის მანძილზე საგრძნობლად გრილა. საერთო ჯამში სეზონები ერთმანეთისგან ნალექის რაოდენობითა და ნესტიანობით უფრო განსხვავდება, ვიდრე ტემპერატურით. ადგილობრივებიც სეზონებს სწორედ ამ მახასიათებლით ყოფენ. მათთვის არ არსებობს ცივი და ცხელი, მაგრამ არსებობს სველი და მშრალი სეზონები. მშრალი სეზონი, რომლის განმავლობაშიც ტროპიკული წვიმა უფრო იშვიათია, თებერვლიდან მაისის ბოლომდე გრძელდება. სველ სეზონს თავსხმა წვიმის უეცარი მოვარდნა ახასიათებს, განსაკუთრებით კი - ღამისა და დილის საათებში. სველი სეზონი აგრიკულტურულ საქმიანობას ართულებს და ძალიან ხშირად აფერხებს სატყეო სამუშაოებს. თავსხმა წვიმა ნიადაგს მნიშვნელოვანი მინერალებისგან რეცხავს, რაც ართულებს მოსავლის მოყვანას. ასევე ართულებს თევზაობის პროცესს: ამ პერიოდში მეთევზეებს უმეტესი დროის გატარება პორტში უწევთ. წვიმები ხელს უშლის მოსახლეობას სახლიდან გასვლასა და უამრავი სახის საქმიანობის წარმართვაში. იგი ასევე აფერხებს ტრანსპორტით გადაადგილებას, რაც თავისთავად უშლის ხელს სოფლების სურსათითა და სხვა სახის საჭირო ნივთებით მომარაგებას.

საშუალო ნალექის რაოდენობა ჩრდილოეთსა და დასავლეთში დაახლოებით 1350 მმ-ია, უკიდურეს სამხრეთში კი 4500 მმ-ს აჭარბებს. ნალექის რაოდენობის თვალსაზრისით ყველაზე დიდი განსხვავება შეინიშნება ქვეყნის ცენტრალურ და ჩრდილოეთ ნაწილში, სადაც იანვრიდან მაისამდე თვეში 100 მმ-ზე ნაკლები ნალექი მოდის. მშრალი სეზონი სამხრეთში უფრო მოკლეა და მხოლოდ თებერვლიდან აპრილამდე გასტანს. კიდევ უფრო მოკლე, ნაკლებად წვიმიან პერიოდს, რომელიც ივლისში ან აგვისტოში შეინიშნება თავსხმა წვიმების შემდგომ, „ოდნავ მშრალ“ პერიოდს უწოდებენ.

ბელიზის ისტორიაში უმნიშვნელოვანესი და გამანადგურებელი როლი ითამაშა ქარიშხალმა. 1931 წელს უცნობი სახელის მქონე ქარიშხალმა ბელიზის ყველაზე დიდ ქალაქ ბელიზში გაანადგურა შენობათა ორი მესამედი ნაწილი და შეიწირა 1000-ზე მეტი ადამიანი. 1955 წელს კი ქარიშხალმა, სახელად ჯანეტმა, მიწასთან გაასწორა ქალაქი ქოროზალი. მომხდარიდან 6 წლის შემდეგ, ქარიშხალი ჰეტი 300 კმ/სთ სიჩქარით დაატყდა თავს ქვეყნის ცენტრალურ სანაპიროს. 30 წლის მანძილზე ქალაქ ბელიზის მეორედ განადგურებამ დედაქალაქის ბელმოპანში გადატანა გამოიწვია.

ქარიშხლების სერია გაგრძელდა. 1978 წელს ქარიშხალმა გრეტამ 25 მილიონი აშშ დოლარის ზარალი მიაყენა ბელიზის სამხრეთ სანაპიროს. 2001 წლის 9 ოქტომბერს კი ქარიშხალი ირისი 233 კმ/სთ სიჩქარით, მეოთხე კატეგორიის შტორმის სახით დაატყდა თავს მანქი რივერ თაუნს, რის შედეგადაც სოფლებში სახლების უმეტესობა დაინგრა და განადგურდა ბანანის მოსავალი. 2007 წელს მეხუთე კატეგორიის ქარიშხალმა, სახელად დინმა, ბელიზის ჩრდილოეთ ნაწილი საგრძნობლად დააზიანა.

ყველაზე თანამედროვე და გამანადგურებელი შედეგების მქონე მეორე კატეგორიის ქარიშხალი იყო რიჩარდი, რომელიც 2010 წლის 25 ოქტომბერს ქალაქ ბელიზიდან 32 კმ-ში ამოვარდა, შემდეგ კი ახალი დედაქალაქისკენ გადაინაცვლა და 17,4 მილიონი აშშ დოლარის ზარალი გამოიწვია.

ბიომრავალფეროვნება
ბელიზის უნიკალური მდებარეობა, მისი ორ კონტინენტს შორის გადაჭიმულობა, ქვეყნის რეგიონებს შორის არსებული განსხვავებული კლიმატი და პირობები განსაზღვრავს ქვეყანაში ცოცხალი ორგანიზმების მრავალფეროვნებას. ეს ყოველივე კარგ საცხოვრებელ გარემოს ქმნის 5000 სახეობის მცენარისა და ასეულობით სახეობის ცხოველისათვის.

ფლორა
ბელიზის ტერიტორიის 60 %-ზე მეტი ტყეს უკავია, 20 % სათეს ფართობსა და ადამიანთა საცხოვრებლებს უჭირავს, ხოლო დარჩენილი ნაწილი სავანა და წყლიანი ტერიტორიაა. ვინაიდან და რადგანაც ბელიზი სამხრეთ მექსიკიდან პანამამდეა გადაჭიმული და გარკვეულ ბიოლოგიურ დერეფანს ქმნის, მისი ბიომრავალფეროვნება - როგორც სახმელეთო, ასევე საზღვაო - მდიდარია ფლორითა და ფაუნით.

სულ ბელიზში 700-მდე ხის სახეობაა. სოფლებში ოჯახების უმეტესობას საკუთარ ეზოში აქვს დარგული ქოქოსის ხეები, ხილის რამდენიმე ხე, საყოფაცხოვრებოდ გამოსადეგი და სამედიცინო დანიშნულების მცენარეები და ბუჩქები. ძირითადად ეს მცენარეებია: ანანასი, პაპაია, კრაბო (ყვავილოვანი მცენარე პატრა, ყვითელი, ალუბლისმაგვარი ნაყოფით), კეშიუ (თხილის სახეობა), ანონა, ყელიანი გოგრა, წიწაკა, ბამბის ხე, ტკბილი კარტოფილი და ა.შ. ბელიზის ნაციონალური ხეა წითელი ხე .

ბელიზის მოსახლეობა საჭმლისა და წამლების უმეტეს ნაწილს თავისივე მოყვანილი მოსავლიდან იღებს. ვისაც სახნავ-სათესი მიწები არ გააჩნია, ბაღი და ბოსტანი აქვს. ბავშვები საკმაოდ ახალგაზრდა ასაკიდან სწავლობენ მოსავლის მოყვანას.

ხილიდან ყველაზე მნიშვნელოვანი ქოქოსია, რადგან მისი ზეთი ცხიმის სახით გამოიყენება, ხოლო რძით სხვადასხვა სახის ფაფას აკეთებენ. ველური ხილი სადილის ნაწილად არ ითვლება, თუმცა დღის მანძილზე წახემსების სახით მას დიდი რაოდენობით იღებენ. ველური ხილიდან პოპულარულია „ზღვის ყურძენი,“ იოაკო, ნანსისი და ა. შ. ვინც სკას გადააწყდება, აუცილებლად აგროვებს ველურ თაფლს. მშრალ სეზონზე ჩეხავენ ტყეს და აგროვებენ შეშას.

დამუშავებული მიწის ნახევარზე მეტი განკუთვნილია მანიოკის (მანიჰოტის) მოსაყვანად. არსებობს მანიოკის უამრავი სახეობა. ძირითადად გამოირჩევა ორი კლასი: ტკბილი და მწარე. ყველაზე მნიშვნელოვანი ტკბილი სახეობაა იუკა კინა, იუკა პონკი, იუკა იდუდუ და არაკა. ლეგენდის მიხედვით, არაკა იყო პირველი მანიოკის სახეობა, რომელიც ადამიანმა მოიყვანა.

ბელიზში საკმაოდ პოპულარულია და ნაციონალურ ყვავილად ითვლება შავი ორქიდეა. სულ ბელიზში დაახლოებით 250 სახეობის ორქიდეაა გავრცელებული.

ფაუნა
როგორც ფლორა, ასევე ბელიზის ფაუნაც მდიდარია და გამოირჩევა მრავალფეროვნებით. ტროპიკულ ტყეებში უხვად არიან ქვეწარმავლები. კონკრეტულად, ხვლიკები და გველები ჭარბობენ. მსოფლიოში არსებული კუს 8 სახეობიდან 3 სწორედ ბელიზში ცხოვრობს. ისინი გადაშენების პირას მყოფ ცხოველთა სიაში არიან შეტანილნი და ტურისტებს მათი პატივისცემა ევალებათ. ბელიზში გავრცელებულია 2 სახის ნიანგი. ასევე ხშრია ვამპირი ღამურები, რომლებიც ჯანმრთელობის მტრად მიიჩნევიან, რადგან ცოფის მთავარი გადამტანნი არიან. მათ ფეკაელებს შეუძლიათ ცოცხალი ორგანიზმებისა და მათი საკვების ინფიცირება.

ბელიზში მწერების უამრავი სახეობა არსებობს. კოღოებს, ქვიშის ბუზებს, მკბენარა ბუზებს, ქინქლებს და ტკიპებს დაავადების გადატანაში უდიდესი წვლილი მიუძღვით. მოსახლეობის დიდი ნაწილი ხშირად წვავს ფოთლებსა და ხეებს, რათა კვამლმა მწერები განდევნოს.

ქვეყანა გამოირჩევა ჩიტების მრავალი სახეობითაც. აქ ცხოვრობს ადგილობრივი წარმოშობის 530 ჩიტი და ჩრდილოეთ ამერიკიდან მიგრირებული 200 სახეობა.

ბელიზის მოსახლეობას თითქმის ყოველდღიური შეხება აქვს ზღვასთანაც, რომელიც ასევე მდიდარია ცოცხალი ორგანიზმების სხვადასხვა სახეობით. როგორც ამბობენ, ბელიზს ზღვის ძროხების ყველაზე დიდი პოპულაცია გააჩნია. გავრცელებულია დელფინების სხვადასხვა სახეობა.

ბელიზში გავრცელებული დიდი კატების ოჯახის 5 წარმომადგენელთა შორის განსაკუთრებული პატივისცემით სარგებლობს იაგუარი.

ისტორია
ბელიზი ცენტრალური ამერიკის ყველაზე ახალგაზრდა სახელმწიფოა, რომელმაც ბრიტანეთისაგან დამოუკიდებლობა მხოლოდ 1981 წელს მოიპოვა. მისი ისტორია შესამჩნევლად განსხვავებული იყო გარშემომყოფი რესპუბლიკებისაგან თითქმის საუკუნის შუა წლაბამდე. მართალია, რომ მისი უდიდესი ნაწილი ესპანეთის მიერ იყო კოლონიზებული საუკუნეში, თუმცა მან ბელიზს მისცა მისი დღევანდელი კულტურა, ასევე, სოციალური და პოლიტიკური სტრუქტურა.

ფართოდაა გავრცელებული მოსაზრება, რომ ამ რეგიონში გამოჩენილი პირველი მაცხოვრებლები იყვნენ ქვის ხანის პერიოდის მონადირე - შემგროვებელი ადამიანები, რომელებიც ქრისტეს შობამდე დაახლოებით 25 000 წლის წინ მოხვდნე ამ ტერიტორიაზე აზიიდან ბერინგის სახმელეთო ხიდის გადმოკვეთით. ამის შემდეგ ისინი სწრაფად გავრცელდნენ სამხრეთში.

არსებობს მოსაზრება, რომ ქრისტეს შობამდე 2000 წელს დღევანდელი ბელიზის ტერიტორია, რომელიც მოიცავდა სავანებსა და ფართო ფოთლოვან ტყეებს, იყო იმ უზარმაზარი ტერიტორიის ნაწილი, რომელიც ცნობილი, როგორც მესოამერიკა. ის გადაჭიმული იყო ჩრდილოეთ ცენტრალური მექსიკიდან სალვადორსა და ჰონდურასამდე. კულტურები, რომლებიც განვითარდნენ ამ ტერიტორიაზე საერთო ჰქონდათ რამდენიმე ნიშანი, მათ შორის რთული კალენდარული სისტემა, იეროგლიფური დამწერლობა, საერთო რელიგია და მაღალ ორგანიზებული, ფენებად დაყოფილი საზოგადოება. ბელიზისათვის ყველაზე მნიშვნელოვანი იყო მაის ტომი, რომელთა კულტურაც აქ გამოჩნდა ქრისტეს შობამდე 2500 წლის წინ.

ევროპელთა ჩამოსვლა
ფართოდ გავრცელებულ მოსაზრებას, რომლის მიხედვითაც ევროპელთა ჩამოსვლის დროს ბელიზი ფაქტობრივად მიტოვებული იყო, დღეს ამ მოსაზრებას ეჭვის თვალით უყურებენ. 1500 წლისათვის ადგილობრივი მოსახლეობის რაოდენობა, რაც ორასი ათასს შეადგენდა, იყო ისეთივე, როგორც ის დღეს არის. ესპანელმა მეზღვაურებმა თვალი ხმელეთის ამ მატერიკს თვალი ჯერ კიდევ ადრეულ საუკუნეში დაადგეს, თუმცა ხმელეთამდე მივიდნენ მხოლოდ 1511 წელს, როცა გემის კატასტროფის შემდეგ გადარჩენილ მეზღვაურთა მცირე ჯგუფმა მიაღწია იუკატანის სამხრეთ სანაპიროს. ხუთი მათგანი მაშინვე დაიღუპა, ხოლო დანარჩენები მონებად გაიხადეს, თუმცა ერთ-ერთი მათგანი მაინც უნდა გაქცეულიყო და აღედგინა კავშირი თავის თანამემამულეებთან, რადგან, როცა ერნან კორტესმა მიაღწია კოსუმელის ნახევარკუნძულს 1519 წელს, მან უკვე იცოდა ორი გადარჩენილი დამონებული მეზღვაურის შესახებ და გააგზავნა საჩუქრები მათ გამოსასყიდად. მათგან ერთ-ერთი, ჯერონიმო დე აგილარი დაუყოვნებლივ შეუერთდა კორტესს, ხოლო მეორემ, გონსალო გარერომ, უარი თქვა. ის უკვე დაქორწინებული იყო ჩეტუმალის ბელადის ქალიშვილზე. არქეოლოგი ერიკ ტომპსონი მას მოიხსენიებს პირველ ევროპელად, რომელმაც ბელიზზე საკუთარი სახლი იპოვა.

ესანელებს გაგონილი ჰქონდათ ამბები ამ ტერიტორიაზე ოქროს არსებობის შესახებ. მათ დაიწყეს ეპიკური მარში სან ჯილ დე ბუენა ვისტასკენ. 140 ესპანელმა ჯარისკაცმა და 3000-მა ინდიელმა გადაკვეთეს მაიას ტომების საცხოვრებელი ტერიტორიები. ტაიაზალთან, ტბა პეტენ იტზასთან მათ წინ შემოეგება იტზას ბელადი, რომელსაც გაგონილი ჰქონდა მექსიკაში კორტეზის სასტიკი დაპყრობების შესახებ. აღსანიშნავია, რომ ჩრდილოეთით, მექსიკისაკენ გაცურვამდე კორტესს ჯერ კიდევ არ ჰქონდა გაცნობიერებული, რომ იუკატანი კუნძული არ იყო.

დაპყრობების ცდა და მაიას დაპირისპირება
ესპანელთათვის ადვილი გამოდგა ისეთი მაღალ ორგანიზებული იმპერიების დაპყრობა და „ცოცხალი ღმერთი“ ლიდერების მოკვლა, როგორებიცაა აცკეტები და ინკები, თუმცა დღევანდელი იუკატანისა და ბელიზის ტერიტორიაზე არსებული მაიას პროვინციბის დამორჩილება რთული გამოდგა. ამის ერთ-ერთი მიზეზი იყო ის, რომ მათი ლიდერები მტერთან გამკლავებას ძირითადად მათთან ბრძოლით ან დროებითი კავშირების ფორმირებით ცდილობდნენ.

1528 წელს ფრანცისკო დე მონტეგომ მიიღო იუკატანისა და კოზუმელის კუნძულების დაპყრობსი ნებართვა. მისი ლეიტენანტი ალონსო დავილა კი წარუძღვა ექპედიციას სამხრეთისაკენ. თუმცა არც ერთი მათგანი არ იყო წარმატებული. ორივე მათგანი შეეჩეხა მტრულად განწყობილ მაიას ტომებს. დავილა იძულებული გახდა უკან დახეულიყო. მისი მეორე შეტევა 1531 წელს უფრო წარმატებული აღმოჩნდა. მან აიღო ქალაქი ჩეტუმალი,  მაიას ჯარებს კი დევნიდნენ ბელიზის სამხრეთ სანაპიროდან ჰონდურასისაკენ.

 საუკუნის მეორე ნახევრიდან დაიწყო მისიების შექმნა. ესპანელები დიდი ძალისხმევის საფასურად ამყარებდნენ თავიანთ ძალაუფლებას განსაკუთრებით ჩრდილოეთ ბელიზში. 1618 წელს ესპანელნმა მღვდლებმა, რომლებიც სტუმრად იყვნენ ტიპუში დასაჯეს მაია კერპაბის გაღმერთების გამო. მაის ტომები გამუდმებით უწევდნენ წინააღმდეგობას, თუმცა ყველაზე მწვავე იყო 1638 წლის, რომელმაც იძულებული გახადა ესპანელები მიეტოვებინათ ჩეტუმალი და ტიპუ სრულიად და მეტ-ნაკლებად სამუდამოდ.

 საუკუნის შუა წლებისათვის ესპანელთა მუდმივი დასახლება იყო ბელიზში, სამხრეთ იუტაკანსა და გვატემალაში. ხოლო საუკუნის დასასრულს ესპანელთა ძალაუფლება გადაჭიმული იყო ვრცელ ტერიტორიაზე კამპეჩედან ნიკარაგუამდე. ამ პერიოდისათვის ცენტრალური ამერიკა, ასევე, მოექცა ბრიტანეთის ტერიტორიების ამბიციების სფეროში, რამაც გამოიწვია მათ შორის კონფლიქტი.

ბრიტანეთის დაპყრობები
არ არსებობს რაიმე ცნობა იმის შესახებ, რომ ბრიტანეთს ჰქონდა რაიმე სახის მუდმივად დროებითი დასახლება 1700 წლამდე. მას ცენტრალურ ამერიკაზე ფეხის მოკიდებაში ასევე ეცილებოდნენ საფრანგეთი და ნიდერლანდები. თავდაპირველად ბრიტნეთის ძირითადი ინტერესი ხე-ტყე და მისით ვაჭრობა იყო. თუმცა, რაც უფრო ღრმად მიიწევდნენ ხის მჭრელები ტყეებში, მით მეტად უხდებოდათ მაიას ტომებთან კონტაქტი, მიუხედავად იმისა, რომ მათი კოლონიზების სურვილი არ ჰპონდათ, მაინც არსებობს ცნობები მეკობრეების მიერ მათი დატყვევების და იამაიკაში მონათა ბაზარზე გაყიდვის შესახებ. მაია დაავადებებისა და დეპოპულაციის გამო იმდენად იყო დასუსტებული, რომ ძალა აღარ შესწევდათ წინააღმდეგობა გაეწიათ მათთვის.

ბელიზის ტერიტორიაზე აფრიკელ მონათა პირველი გამოჩენა ფიქსირდება 1724 წელს, ისინი ძირითადად ასრულებდნე სახლის საქმიანობას და მუშაობდნენ ფერმებში.

მეთვრამეტე საუკუნეში გაიზარდა ესპანელთა შეტევები. განსაკუთრებით 1739 წლიდან 1754 წლამდე ბრიტანეთს უხდებოდა ბრძოლა როგორც ესპანეთთან ასევე საფრანგეთთან.

 საუკუნე და ბელიზი
 საუკუნისათვის ბელიზი ბრიტანეთის იმპერიის განუყოფელი კოლონია იყო. 1901 წლის აღწერით მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენდა 37 500, რომელთაგანაც ადგილობრივი იყო 28 500. ძირითადად ფიზიკურ სამუშაოს შავკანიანები ასრულებდნენ. ყოფილი მონების შთამომავლები ცნობილი იყვნენ, როგორც კრეოლები. მათი შრომის ანაზღაურება დაბალი იყო და ნარჩუნდებოდა, ასევე, მკაცრი კონტროლი. მათი მდგომარეობა შედარებით გაუმჯობესდა მომდევნო საუკუნეში.

ბელიზელები ძალას არ იშურებდნენ საკუთარი მშობელი ქვეყნის დასაცავად, მაგრამ შავკანიან ჯარისკაცებს არ აძლევდნენ თეთრების წინააღმდეგ ბრძოლის საშუალებას, ამის გამო ისინი განათავსეს ბრიტანეთის შრომით ბატალიონებში. 1919 წელს მათი უკან დაბრუნებისას იმედგაცრუებამ და დამცირებამ გამოიწვია მათი მწვავე ძალადობრივი აფეთქება, მათ შეუერთდა ათასობის ბელიზელი მოსახლეობა, პოლიციის ჩათვლით. ძარცვის ად საზოგადოებრივი უწესრიგობის ეს სცენები ითვლება შავკანიანთა ცნობიერების პირველ გამოღვიძებად და დამოუკიდებლობისაკენ სწრაფვის დასაწყისად.

მეორე მსოფლიო ომმა ბელიზის მოსახლეობას საუალება მისცა ემუშავათ საზღვარგარეთ, თუმცა ვერ ვიტყვით, რომ უკან დაბრუნებულ ჯარისკაცთა და მუშათა მდგომარეობა პირველთან შედარებით უკეთესი იყო.

1964 წელს ბელიზი გახდა დამოუკიდებლად მართვადი კოლონია, მას უკვე ერთი ნაბიჯი აშორებდა სრულ დამოუკიდებლობამდე. მისი მიღების გაჭიანურების ძირითადი მიზეზი გახდა გადაუჭრელი დავა გვატემალასთან. ორჯერ 1972 და 1977 წლებში გვატემალამ განათავსა თავისი ჯარები ბელიზის საზღვართან, ქვეყანაში შეჭრის დამუქრებით, თუმცა ბრიტანეთის გავლენამ იმოქმედა ეფექტურად გადაეფიქრებინა ეს განზრახვა.

დამოუკიდებლობა და სასაზღვრო დაცვა
ბელიზმა დამოუკიდებლობა 1981 წლის 21 სექტემბერს მოიპოვა, თუმცა ბრიტანეთის ჯარები ისევ დარჩა ქვეყნის ტერიტორიული ინტერესების დასაცავად. 1984 წელს ქვეყნის სათავეში მოვითა გაერიანებულ დემოკრეტიული პარტია მანუელ ესკიველის მეთაურობით, რომელმაც მოიგო ბელიზის პირველი საყოველთაო არჩევნები. 1990 წელს გვატემალა დაეთანხმა არსებულ საზღვარს ბელლიზთან. ერთადერთ სადავო საკითხად რჩებოდა გვატემალას საზღვარი ბელიზსსა და ჰონდურას შორის, რომელიც წყლებზე გადიოდა, რაც თეორიულად შესაძლებელს ხდიდა, რომ ის საკუთარი პორტებიდან გაეძევებინათ. ამის გამო 1991 წელს გვატემალასა და ბელიზზს შორის დაიდო შეთანხმება, რომლის მიხედვითაც გვატემალას შეეძლო საფასურის სანაცვლოდ ესარგებლა სარსტუნის მდინარით. ეს იყო პირველი დიპლომატიური ურთიერთობა გვატემალასა და ბელიზსს შორის. 2008 წელს ზელი მოეწერა ხელშეკრულებას არსებული საზღვრის თანხმობაზე, თუმცა 2013 წელს ეს ხელშეკრულება ისევ შეწყდა.

მოსახლეობა
ბელიზის მოსახლეობის რაოდენობა 2010 წლის მონაცემებით შეადგენს 324 528 ადამიანს. შობადობის მაჩვენებელი 27,33-ია, ხოლო სიკვდილიანობის - 5,8 (ეს მაჩვენებლი ითვლება ყოველ ათას კაცზე).

ამ დემოგრაფიულ მაჩვენებლებს განაპირობებენ ბელიზში მცხოვრები სხვადასხვა ეთნიკური ჯგუფები და ტომები, რომლებიც საკმაოდ მრავლად არიან.

კრეოლი
კრეოლის ხალხი, ასევე ცნობილი,როგორც კრიოლის ხალხი, ბელიზის მოსახლეობის 21 %-ს შეადგენს. ისინი პირდაპირი შთამომავლები არიან ბაიმანის მონათმფლობელების, მონები ჩაიყვანეს ბელიზში ინდუსტრიული ცვლილებების პერიოდში. მონების უმრავლესობა დასავლეთი და ცენტრალური აფრიკიდან იყო, შემდგომში მათ შეუერთდნენ იამაიკიდან და ბერმუდიდან და საუკუნის მეორე ნახევარში ჩამოყალიბდა ეთნიკური და ლინგვისტური ჯგუფი, კრეოლი, რომელსაც სწორედ ეს მონები და გადასახლებული ხალხი შეადგენდა. იმის მიუხედავად, რომ ამ ჯგუფის წევრებს აფრიკელები წარმოადგენდნენ, ზოგიერთი ადგილობრივი საკუთარ თავს კრეოლად მოიხსენიებდა, ქერა თმისა და ცისფერი თვალების მიუხედავად. ეს კი იმაზე მიუთითებს, რომ ამ ჯგუფის მნიშვნელობა იყო უფრო მეტად კულტურული, ვიდრე გარეგნულ ნიშან-თვისებებზე და წარმომავლობაზე დამოკიდებული. ბელიზელი კრეოლების ენა დაფუძნებულია ინგლისურზე, რომელიც სწორედ მონათმფლობელობის პერიოდში განვითარდა და ისტორიულად ამ ენაზე მხოლოდ მონები საუბრობდნენ. თუმცა, ეს ეთნიკური ჯგუფი ბელიზის თვითმყოფადობის სინონიმი გახდა და ამის შედეგი ისაა, რომ ბელიზელების 75 % სწორედ ამ ენაზე საუბრობს. ასევე მათ ქვეყანაშ შეიტანეს ისეთი ენები, როგორებიცაა: დასავლეთ აფრიკული და ბანტუ . ამჟამინდელი სტატისტიკით, კრეოლის ხალხი მთელს ბელიზში ცხოვრობს, მაგრამ განსაკუთრებით მრავლად არიან სხვადასხვა ქალაქის გარეუბნებში, მაგალითად ბელიზი სითის, ასევე პატარა სოფლებსა და ქალაქებში და მდინარისპირა სოფლებში.

სოციალური წყობა
ბელიზის სოციალური სტრუქტურისათვის დამახასიათებელია საკმაოდ დიდი განსხვავებები სიმდიდრეში, ძალაუფლებასა და პრესტიჟში. ბელიზის საკმაოდ პატარა ზომისა და სოციალური ურთიერთობების გამო, საკმაოდ დიდი დისტანციაა მდიდრებსა და ღარიბებს შორის, აღსანიშნავია, რომ ასეთი სიტუაცია არსადაა ისეთი მწვავე, როგორც კარიბულ და ცენტრალურ ამერიკულ საზოგადოებებში, ასევე იამაიკასა და სალვადორში.

ქალს თავისი განსაზღვრული ადგილი უკავია ოჯახშიც და საზოგადოებაშიც. ის პასუხისმგებელია საჭმლის მომზადებაზე, დასუფთავებაზე, ჭურჭლის რეცხვაზე.

კრიმინალი
ბელიზში საკმაოდ მაღალია ძალადობრივი კრიმინალის მაჩვენებელი, რომელიც ძირითადად დაჯგუფებების მიერ ხორციელდება და კონტრაბანდასა და ტრეფიკინგს მოიცავს, ასევე ამ დანაშაულებრივი საქმიანობის მქონე პირთა ხელის დაფარებას და ხელშეწყობას. 2015 წლის მაჩვენებლებით, 100 000 მაცხოვრებელზე 34 მკვლელი მოდის ბელიზში, რაც ერთ-ერთი ყველაზე მაღალი მაჩვენებელია მთელს მსოფლიოში, მაგრამ აღსანიშნავია ისიც, რომ ნაკლებია მისი მეზობელი ქვეყნების, ჰონდურასის, გვატემალას და სალვადორის მაჩვენებლებზე. განსაკუთრებულად დანაშაულებრივი საქმიანობა გავრცელებულია ბელიზი სიტიში, 54 % მკვლელების სწორედ ამ ქალაქის გარეუბნებზე მოდის.

2015 წლის მაჩვენებლებით მოხდა 40 გაუპატიურება, 214 ყაჩაღობა, 742 ბინის გატეხვა და 1027 ქურდობა. ბელიზის პოლიციის დეპარტამენტი ყოველწლიურად უამრავ ღონისძიებას ატარებს დანაშაულის რიცხვის შემცირებისათვის და ამას შედეგიც მოაქვს, თუმცა კრიმინალის რიცხვი მაინც საკმაოდ მაღალია.

განათლება
ბელიზის ბაღების, მეორეული და მესამეული სკოლების რაოდენობა სრულიად აკმაყოფილებს და უზრუნველჰყოფს ბავშვების განათლებას, ამ დაწესებულებებიდან უმრავლესობა მთავრობის მიერაა ფონდირებული. ბელიზი ფლობს დაახლოებით 5 მესამე დონის ინსტიტუტს, რომელიც სტუდენტებზე ბოლო კურსის დიპლომს გასცემს. ქვეყანაშ ერთადერთი უნივერსიტეტია „ბელიზის უნივერსიტეტი“ , რომელიც 1986 წელს დაარსდა. ბელიზის მოსახლეობის უმეტესობის განათლება იწყება 6 წლიდან და 14 წლის ასაკში სრულდება და, ალბათ, სწორედ ამითაა განპირობებული მისი წიგნიერების მაჩვენებელი 79,7 %, რომელიც ერთ-ერთი ყველაზე დაბალია დასავლეთ ნახევარსფეროში.

კულტურა
ბელიზის კულტურა კრეოლის, მაიას, გარინაგუს (ასევე ცნობილია როგორც გარიფუნა), მეტისების (ესპანელებისა და ამერიკელების ნაზავი), მენონიტების ხალხების კულტურების უნიკალური ნაზავია, რომელიც ქვეყნის დიდმა და დროგამოშვებით მტკივნეულმა ისტორიამ წარმოქმნა.

ბელიზულ ფოლკლორში გავრცელებულია უამრავი ლეგენდა, როგორებიცაა , და სხვები. ბელიზში ძირითადი დასვენების დღეები ემთხვევა ტრადიციულ სახელმწიფოს არდადეგებსა და ქრისტიანულ დღესასწაულებს, თუმცა ზოგიერთი დასვენების დღე მხოლოდ ბელიზური კულტურისთვისაა დამახასიათებელი, როგორებიცაა გარიფუნას კოლონიზაციის დღე და ბარონ ბლისის დღე. ასევე, სექტემბრის თვე ითვლება ნაციონალური ზეიმის დროდ. დამოუკიდებლობისა და წმინდა ჯორჯის დღის გარდა, ბელიზელები ამ დროს აწყობენ კარნავალს, რომელიც სხვადასხვა ღონისძიებებს მოიცავს.

ბელიზელების უმეტესობისათვის თავაზიანობა ძალიან მნიშვნელოვანია. მათთვის ჩვეულებრივი მოვლენაა ქუჩაში მიესალმონ სრულიად უცნობებსაც კი. ბელიზის კულტურის კიდევ ერთი საინტერესო ასპექტი არის მისტიკური განკურნვისა და ობეას იდეა.

სამზარეულო
ბელიზის სამზარეულო დამყარებულია ქვეყნის სხვადასხვა კულტურულ მემკვიდრეობაზე. კერძების ძირითადი ნაწილი ამერიკული, ბრიტანული, მექსიკური და კარიბული წესებით იკმაზება. სამზარეულოს მთავარ პროდუქტს სხვადასხვა ფორმის ლობიო და ბრინჯი წარმოადგენს; გავრცელებულია მექსიკური კერძები როგორიცაა ტამალესი, ტაკო, ბურიტო, ენჩილადასი, ემპანადასი, გერნაჩესი, ფრიტატა და ბელიზის ცნობილი ჩილის სოუსები.

გიბნუტი (ირმის სახეობა), იგუანა (ასევე ცნობილია როგორც ბამბუკის ქათამი), არამადილო და კუ ბელიზში დელიკატესად ითვლება, თუმცა მათზე ნადირობა არალეგალურია. ბელიზის ყველა ქუჩის კუთხეში პატარა ჩანთებში მოთავსებული დაჭრილი ხილი იყიდება, იგრძნობა შემწვარი ღორისა და ქათმის მაცდური არომატები, რომლებიც  ყუთებში კომბოსტოს სალათისა და ტორტილიას (მექსიკური პური) თანხლებით იყიდება. ასევე პოპულარულია კიბორჩხალა, კრაბი, კრევეტი და თევზი, რომლებისგანაც სხვადასხვა სახის სუპს ამზადებენ. კერძების უმეტესობას ცხიმში ან ზეთში წვავენ. ასევე გავრცელებულია ხორცის ან ბოსტნეულის პატარა ღვეზელები კიბორჩხალის ან ნიჟარის თანხლებით.

ბელიზური სასმელებისგან ცნობილია ლუდი, რომი, სოდა და სხვადასხვა სახის წვენები. ყველაზე გავრცელებული ინგრედიენტები და ბოსტნეული, რომელსაც კერძებში იყენებნ არის ქოქოსი, ლაიმი, თაფლი, ჩილი, წიწაკა, პამიდორი, ხახვი, შავი ლობიო, მრავალძარღვა, იამსები, ტკბილი პამიდვრები, კომბოსტო, სტაფილო, მჟავე პური, კასავა და ავოკადო.

მუსიკა და ხელოვნება
გარიფუნას მუსიკის ყველაზე ცნობილი ჟანრი არის პუნტა, რომელიც მთელს ბელიზში დიდი პოპულარობით სარგებლობს. ის აფრო-კარიბული წარმომავლობისაა და ვარაუდობენ, რომ მსოფლიოში გავრცელდება ისეთი მუსიკის სტილების მსგავსად, როგორებიცაა რეგი, კალიფსო, მერენგუე. პუნტა  დღესასწაულებზე და ფესტივალებზე სრულდება.

პუნტას ცეკვას ქალი და კაცი ასრულებენ, რომლებიც მაყურებლების წრეში ცალ-ცალკე არიან მოქცეულნი. თავდაპირველად ისინი ერთმანეთის პირისპირ დგანან, გამოსახულება კი მოცეკვავეების გონებამახვილობაზეა დამოკიდებული, მაგრამ ის ყოველთვის არშიყობის განვითარებას გამოხატავს, რომელსაც კაცი იწყებს და ქალი აგრძელებს, სანამ რომელიმე არ დანებდება; ცეკვა მთავრდება მაშინ, როცა ერთ-ერთი მათგანი დაღლილობისაგან ან შემდგომი ინიციატივის არ ქონის გამო, დამარცხებას აღიარებს და მის ადგილს მაშინვე სხვა იკავებს. წყვილები ცდილობენ, რაც შეიძლება სტილისტურად და მაცდურად იცეკვონ, ვიდრე მათმა კონკურენტებმა. ცეკვის დროს მოძრაობს მხოლოდ თეძოები და  ფეხები, ხოლო ზემოთა ტანი უძრავია. მაყურებლები, რომლებიც წრეს კრავენ, მოცეკვავეებს მუდმივად ამხენევებენ შეძახილებით.

ბელიზის საკმაოდ საზარელი ისტორიის საფუძვველზე, მუსიკა და ცეკვა მათი ყოველდღიური ცხოვრებისა და გარემოს გამოხატვის საშუალება გახდა, ამით ბელიზელები თავიანთ გასაჭირსა და იდეებს გადმოსცემდნენ, რაც კარგი საშუალება იყო ტკივილის შემსუბუქებისთვის.

პუნტას მუსიკა ცნობილია წამოძახილებითა და რითმული დრამით, რომელიც აფრიკული და ამერინდიული წარმომავლობისაა. გარინაგუს ხალხი ამბობს, რომ მათი მუსიკა გრძნობებისა და ემოციების შესახებ არაა, არამედ იმ მოვლენებზე საუბრობს რომლებიც მათ გარშემო ხდება. გარიფუნას უფროსმა წარმომადგენელმა, რუტილია ფიგუროამ განაცხადა, რომ გარიფუნა თავის ტკივილზე მღერის. ისინი მღერიან როცა ვინმე გარდაიცვლება, რათა ოდნავი სიხარული შემატონ ოჯახს, თუმცა ყველა სიმღერას განსხვავებული მნიშვნელობა აქვს. გარიფუნა არ მღერის სიყვარულის სესახებ, ის მღერის იმაზე რაც  გულს წვდება.

პუნტას მუსიკას აფორმებს მემბრანოფონები, იდიოფონები და აეროფონები. გარიფუნას ორი მთავარი ინსტრუმენტი არის ერთთავიანი დრამები, პრიმერა და სეგუნდა. ზოგი გოგრის ქერქებისგან დასარტყამებს აკეთებს. სხვა მუსიკალური ინსტრუმენტები, როგორიცაა საქსოფონი, გიტარა, ბუკი, საყვირი, ჰარმონიკა და მარიმბა (აფრიკული დასარტყმელი საკრავი) სხვა ქვეყნებიდანაა შემოტანილი.

ტრადიციული პუნტას მუსიკას დღეს ტრადიციულ საკრავებთან ერთად აკუსტიკური და ელექტრო ინსტრუმენტების თანხლებითაც ასრულებენ, რათა შექმნან „პუნტას როკი“. ეს სტილი 1980 წლებში შემოვიდა და დღესაც პოპულარულია ბელიზის, ჰონდურასის და გვატემალას გარიფუნას საზოგადოების ახალგაზრდებს შორის. თუმცა ტრადიციული პუნტა არსად არ გამქრალა, ის პუნტა როკთან ერთად არსებობს და ინარჩნებს მის მნიშვნელობას.

ბელიზური მუსიკის კიდევ ერთი ჟანრი არის ბრაკდაუნი. მისი ყველაზე ცნობილი შემსრულებელი და ინოვატორი არის ვილფრედ  პეტერსი, რომელიც  ბელიზის ეროვნულ სიმბოლოდ ითვლება. ბრაკდაუნი ტრადიციული კალიფსოს მუსიკის მსგავსია; ასევე ბელიზში იამაიეკელების სიმრავლის გამო მუსიკაზე მენტომაც მოახდინა გავლენა.

ბრაკდაუნი არის ევროპული ჰარმონიების (აკორდიონები), აფრიკული რითმების, შეძახილი-პასუხისა და იქაური მკვიდრი ხალხის ლირიკული ელემენტების ნაზავი. დღესდღეობით, ბრაკდაუნი სოფლის ხალხურ სიმღერას წარმოადგენს. ტრადიცული ინსტრუმენტები მოიცავს ბანჯოს, გიტარას, დრამს, ზარს, აკორდიონს და ვირის ყბის ძვალს, რომელიც კბილებზე ჯოხის სმით სრულდება.

ბელიზში ცნობილ საქმიანობას წარმოადგენს ხეზე კვეთა, რომლის დროსაც ძირითადად ცხოველებსა და თასებს ამზადებენ. ასევე გავრცელებულია კერამიკა, გრავიურები და კალათისა და ქსოვილის ქსოვა. ბელიზში არიან თანამედროვე მხატვრები, სკულპტორები, მწერლები. არსებობს სხვადასხვა სახის ლიტერატურა, რომლებიც ეხება კულტურას, დაპყრობას, ტანჯვას, გადარჩენას, იმიგრაციასა და ემიგრაციას, რომლებიც საზოგადოებას ქვეყნისა და მისი მტკივნეული ისტორიის შესახებ ინფორმაციას აწვდის.

დატირების რიტუალი
როდესაც ვინმე ღამით გარდაიცვლებოდა,მაშინ დატირების რიტუალი დილით ადრე იწყებოდა და მთელი დღე გრძელდებოდა, რომელიც გვიან შუადღეზე დაკრძალვით სრულდებოდა. პროცესიის განმავლობაში, ქალები გალობდნენ, რიგდებოდა საკვები და რომი, ლოცულობდნენ, კაცები საუბრობდნენ ან ბანქოს თამაშობდნენ, ასევე უკრავდნენ დრამებზე. ლოცვების დასრულების შემდეგ კი ასრულებდნენ პუნტას სიმღერებსა და ცეკვებს, ან კიდევ სხვა ტრადიციულ ცეკვებს. სიმღერას ასრულებდა სოლისტი გუნდთან ერთად. შეიძლება პუნტას მუსიკა მხიარული მოგვეჩვენოს, თუმცა მისი სიტყვები ხშირად სევდიანი იყო. გარდაცვლილის ახლო ნათესავი ქალები ამაში მონაწილეობას არ იღებდნენ. ჩვეულების მიხედვით მათი დატირება 6-დან 12 თვემდე უნდა გაგრძელებულიყო. ამის მიზეზი გადარჩენილ ნათესავ ქალებთან ერთად თანაგრძნობისა და სოლიდარობის გამოხატულება იყო. ზოგიერთი ქალი თავის მთელ ცხოვრებას დატირებაში ატარებდა.

ქორწილი
ბელიზის ქორწილები ამერიკულისგან მნიშვნელოვნად არ განსხვავდება, თუმცა მათ მაინც ახსიათებთ გამორჩეული ელემენტები. ყველაზე მნიშვნელოვანი განსხვავება ფიცის წარმოთქმამდეა. რიტუალის მიხედვით პატარძალი მისი სახლიდან ქორწილის ადგილამდე ფეხით მიდის, მისი ოჯახი და მეგობრები კი მის უკან ხაზში დგებიან, ამხნევებენ შეძახილებით, ამკობენ კომპლიმენტებით, ჩუქნიან საჩუქრებს. ეს წესი მნიშვნელოვანია, რადგან ეს პატარძლის ბოლო გასეირნებაა, როგორც მარტოხელა ქალბატონის. წყვილი ჯვარს ეკლესიაში იწერს, შემდეგ კი ჩვეულებისამებრ აღნიშნავენ დაქორწინებას კერძებით, სასმლითა და ცეკვით.

სპორტი
ბელიზში წამყვანი სპორტის სახეობებს წარმოადგენს ფეხბურთი, კალათბურთი, ხელბურთი და ველოსპორტი. შედარებით უფრო ცოტა მიმდევარი ჰყავს სოფტბოლს (ბეისბოლის მსგავსი თამაში), კრიკეტს, სირბილსა და ნავებით შეჯიბრს. ბელიზის სანაპირო ადგილებში გავრცელებულია თევზაობაც.

ბელიზელი ველოსიპედისტი

„გადაკვეთე ქვეყანა“ ბელიზში ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი სპრტული ღონისძიებაა, რომელიც ერთი დღე გრძელდება და მოყვარული ველოსიპედისტებისთვისაა გათვლილი, თუმცა მან მსოფლიო პოპულარობა მოიპოვა. ამ ღონისძიების იდეა მონრად მეტზგენს ჩრდილოეთ გზატკეცილზე (ახლა ცნობილია როგორც ფილიპ გლოდსანის გზატკეცილი) მდებარე პატარა სოფლის მცხოვრებლების დაკვრივების საფუძველზე მოუვიდა. ამ სოფლის მცხოვრებლებს დიდი გზის გავლა უწევდათ ველოსიპედებით, რომ კრიკეტის ყოველკვირეულ თამაშს დასწრებოდნენ.

კიდევ ერთი მთავარი ყოველწლიური სპორტული ღონისძიება არის კანოეს მარათონი ლა რუტა, რომელიც მარტის თვეში ტარდება და 4 დღე გრძელდება. შეჯიბრი იწყება სან იგნასიოდან (ბელიზის ქალაქი) და 290 კილომეტრის მანძილზე მიმდინარეობს.

აღდგომის დღეს  დანგრიგას მაცხოვრებლები ყოველწლიურ  თევზაობის ტურნირში იღებენ მონაწილეობას. პირველი, მეორე და მესამე ადგლიებისთვის ჯილდო წესდება ქულების მიხედვით, რომელთაც მონაწილეები თევზების ზომის, ჯიშის და რაოდენობის მიხედვით აგროვებენ.

ბელიზის ეროვნული კალათბურთის ნაკრები ერთადერთი ეროვნული  ნაკრებია, რომელმაც მსოფლიოში მნიშვნელოვან გამარჯვებას მიაღწია. მან მოიგო 1998 წელს გამართული კარიკომის მამაკაცთა კალათბურთის ჩემპიონატი და ცენტრალური ამერკის თამაშების ჩემპიონატი 2001-ში.