iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ლეშუკოვაიას სახლი

ლეშუკოვაიას სახლი — ძველი ერთსართულიანი სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია რუსული პროვიმციული კლასიციზმის არქიტექტურულ სტილში.

მისამართი: როსტოვის ოლქი, ტაგანროგი, კომკავშირის ბულვარი № 37.

ისტორია
1860-იან წლებში სახლის მფლობელად ითვლებოდა ბარონი კარლ რეიკინგი. შემდეგი მფლობელი იყო იტალიის მოქალაქე პეტრ დე როსი. მას მეუღლესთან, ტერეზა ნიკოლოზის ასულთან 1873 წელს შეეძნა ქალიშვილი მარია. დე როსის ოჯახი რუსეთში მეგობრობდა ვაჭარ ბაკლაჟოღლოსთან და მის ოჯახთან. დე როსები იყვნენ მათი შვილების, ნიკოლოზისა და მარიას, ნათლიები. პეტრე იაკობის ძე როსის მამა - იაკობ პეტრეს ძე როსი იყო იტალიის ვიცე-კონსული, მისი ძმა ვიქტორ იაკობის ძე დე როსი კი 1872 წელს დაქორწინდა აზოველ მეშნანინზე ულიანა ანდრეის ასულ ანდროპოვაზე.

1873 წლიდან 1880 წლამდე პერიოდში სახლი ეკუთვნოდა მეშჩანინ კონსტანტინე კუზმინოვს. 1880-იანი წლების შუა პერიოდში (სხვა მონაცემებით - 1890 წელს) სახლის ახალი მფლობელი გახდა შტაბს-კაპიტანის მეუღლე ვერა სოლტანოვა. 1898 წლიდან 1906 წლამდე სახლი იყო თავად ალექსანდრე ივანეს ძე კორობინის პირადი კუთვნილება. 1915 წელს სახლში იმყოფებოდა ქვრივ ელიზაბეტა ლეშუკოვაიას კუთვნილებაში.

აღწერა
კუთხის ერთსართულიანი სახლი აგებულია რუსული პროვინციული კლასიციზმის არქიტექტურულ სტილში. კედლები შელესილია. კარნიზი გაფორმებულია სუხარიკებით. ცოკოლის სართულზე ოთხი ფანჯარაა, ცენტრალურ ფასადზე ფანჯრები გაფორმებულია სანდრიკებით და კრონშტეინებით.

დაწყვილებული პილასტრები წარმოდგენილია დორიულ სტილში. ფანჯრისქვეშა კარნიზები შემკულია ორნამენტებით. ისინი ფასადს ყოფენ სამ სხვადასხვა ზომის ნაწილად.
პეტროვის სახლი (ტაგანროგი)

პეტროვის სახლი — ძველი ერთსართულიანი სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია 1850-იანი წლების ბოლო პერიოდში.

მისამართი: როსტოვის ოლქი, ტაგანროგი, პეტროვის ქუჩა № 36.

ისტორია
პეტროვის ქუჩის 36-ში მდებარე სახლი ააშენეს 1850-იანი წლების ბოლოს და 1859 წლის მდგომარეობით ის ეკუთვნოდა ტიტულარული მრჩეველს მიხეილ პეტროვსა და მის ცოლს ელენეს, ვისთვისაც სახლი ააშენა მიხელ პეტროვმა. მიხეილ პეტროვი ციხეების მზრუნველთა საბჭოს წევრი იყო და ეკავა ტიტულარული მრჩევლის თანამდებობა. 1861 წელს ფირსოვთან და ტრუსოვთან ერთად აღიარეს ქალაქის არქიტექტორად. 1864 წელს მიხეილ პეტროვი გახდა მიტროფანოვის ეკლესიის მთავარი მშენებელი. იგი ასევე დაკავებული იყო კომერციული კრების შენობის აშენებით, რომელშიც მოგვიანებით მოქმედებდა პედაგოგიური ინსტიტუტის ფილიალი. 1873 წლის მონაცემებით სახლის მფლობელი კვლავ მიხეილ პეტროვია, მაგრამ მას უკვე აქვს კოლეჟის ასესორის წოდება.

1880 წელს უძრავი ქონება გადავიდა კოლეჟის რეგისტრატორის ცოლის სოფია ტალალაევას ხელში. მისი ქმარი თავადი ნიკოლოზ ალექსანდრეს ძე იყო გუნბერნიის მდივანი. მის საკუთრებაში იყო მრავალი სახლი პეტროვის ქუჩაზე, ისინი მდებარეობდნენ ფოსტის ოფისიდან სასახლის შესახვევამდე. ტალალაევების ოჯახს ჰყავდათ რამდენიმე შვილი, ალექსანდრე, დიმიტრი, თეოდორე და ვერა. 1910 წელს სახლი შეიძინა პორტის ტექნიკოსმა ალექსი ანდრეის ძე იოჰანსონმა. სოფია ტალალაევა სახლის მფლობელი კვლავ გახდა 1915 წელს. სახლის ახალი მფლობელი 1917-1925 წლებში იყო კანტორის მოსამსახურე ე. სერგიენკო.

აღწერა
პეტროვის ქუჩაზე მდებარე სახლი არის ერთსართულიანი ნაგებობა. შენობა აღადგინეს თავდაპირველ ვარიანტთან მიახლოებული სახით. დოკუმენტების მიხედვით ჩანდს, რომ ამ ადგილზე მდებარეობდა ხის სახლი აგურის მოპირკეთებით და ქვის ბეღლით. სახლის მარცხენა ნაწილში მდებარეობს პორტიკი..
საბსოვიჩის სახლი

საბსოვიჩის სახლი — ძველი კუთხის სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია საუკუნის მეორე ნახევარში. სახელი მიიღო პირველი მფლობელის გვარის მიხედვით.

მისამართი: როსტოვის ოლქი, ტაგანროგი, პეტროვის ქუჩა № 134.

ისტორია
 საუკუნის პირველ ნახევარში, პეტროვის ქუჩა 134-ში მდებარეობდა მეორე გილდიის ვაჭარ ტორკოს საბსოვიჩის სახლი. 1860-იან წლებში ამ მისამართზე ააგეს ნახევრადსარდაფიანი კუთხის სახლი. ამ წლების აღწერილობაში მოცმულია, რომ ამ ფართზე განთავსდა შემდეგი ნაგებობები: აგურისაგან აშენებული ერთსართულიანი ბეღელი და ერთსართულიანი ფლიგელი. ამჟამინდელი სახლი პეტროვია 134-ში ააშენეს 1870იან წლებში ვაჭარ ვულფ საბსოვიჩისთვის, 1873 წლისთვის სახლს კვლავ ვულფ საბსოვიჩი ფლობს. 1874 წლიდან 1879 წლამდე სახლის მფლობელები იყვნენ ვაჭრები ვულფ, იოსებ და იაკობ საბსოვიჩები. 1890 წელს სახლი გადავიდა ვაჭარ დიმიტრი ეგორის ძე მანუსისა და მეშჩანინ ჰანა საბსოვიჩის მეუღლის საკუთრებაში და მათ უძრავ ქონებას წარმოადგენდა 1898 წლამდე..

1906 წელს სახლის მფლობელი გახდა ვაჭარი და მიწის მფლობელი ბენიამინ საბსოვიჩი და მეშჩანინის, ჰანა საბსოვიჩის ცოლი. ბენიამინ საბსოვიჩი იყო იოსებ დოროთეს ძის შვილი და ეკავა საბირჟო კომიტეტის წევრის თანამდებობა. 1815 წელს ბენიამინ საბსოვიჩი კვლავ აგრძელებდა სახლის ფლობას სხვა მფლობელებთან ერთად, როგორებიც იყვნენ — მეშჩანინი ისააკ ბარკოს ძე იპკოვი, მოზნაიმ და ალექსი ანდრეის ძე გარშფელდი.
ავსტრიის კულტურა

თანამედროვე ავსტრიის ტერიტორიაზე კულტურის განვითარება იწყება, დაახლოებით ჩვ. წ. 1050-დან, გალშტატური და ლატენური კულტურიდან. თუმცა, ავსტრიის კულტურა, რომელსაც დღესდღეობით ვიცნობთ, ფორმირება დაიწყო მაშინ, როცა ავსტრიული მიწები წმინდა რომის იმპერიის ნაწილები იყვნენ. 1156 წლის „მცირე პრივილეგიიდან“ დაწყებული, რომელმაც ავსტრიის სტატუსი სამთავროს სტატუსამდე აამაღლა, თავის მხრივ, მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანა მის განვითარებაში. ავსტრიულმა კულტურამ მნიშვნელოვანი გავლენა მიიღო მისი ყოფილი და ამჟამინდელი მეზობლებისგან : იტალია, პოლონეთი, გერმანია, უნგრეთი და ჩეხეთი.
მეჰმედ II გირეი

მეჰმედ გირეი (‎; დ. 1532 — ბახჩისარაი, ყირიმის სახანო, 1584) — ყირიმის ხანი 1577–1584, დევლეთ გირეის უფროსი ვაჟი.

ბიოგრაფია
მეჰმედმა ახალგაზრდობაში არაერთხელ გაილაშქრა რუსეთში. 1571 წელს თან ახლდა მამამისს მოსკოვის გადაწვის დროს. 1577 წელს
ყირიმის ტახტს დაეუფლა მამის გარდაცვალების შემდეგ. 1578 წელს შემოიღო ახალი ტიტული — ნურედინი. ტიტულის მატარებელი სახანოში მე-3 პირად ითვლებოდა და იყო ხანის მეორე მემკვიდრე. იმავე წელს თავისი ძმა და კალგა, ადილ გირეი ჩაუყენა 30 000 კაზიან რაზმს სათავეში და დაახმარა ოზდემიროღლუ ოსმან-ფაშას საქართველოში ლაშქრობის დროს.

მისი მმართველობის პერიოდში ყირიმი დინასტიურმა ომმა მოიცვა. მას ტახტისათვის ეცილებოდნენ უმცროსი ძმები: ისლამ გირეი და ყაფლან გირეი. საბოლოოდ, 1584 წელს, ყაფლანთან ერთ-ერთი ბრძოლის დროს ტყვედ ჩავარდა და ძმის ბრძანებით ბახჩისარაიში სიკვდილით დასაჯეს.

მეჰმედ გირეის შემდეგ ყირიმის ხანის ტიტულისთვის გაიმართა დიდი ბრძოლა მის ვაჟ, საადეთ გირეი-სა და ყაფლან გირეის შორის, რომელშიც გაიმარჯვა სწორედ საადეთმა.
ხალიზოვის სახლი

ხალიზოვის სახლი — ძველი ორსართულიანი სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია საუკუნის მესამე მეოთხედში. შენობა 1992 წლის 18 ნოემბრის № 301 დადგენილების მიხედვით არის რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი.

მისამართი: ტაგანროგი, პეტროვის ქუჩა № 86.

ისტორია
ორსართულიანი სახლი ღრმა სარდაფით პეტროვის ქუჩა ნომერ 86-ში ააგეს საუკუნის მესამე მეოთხედში მეშჩანინ მიხეილ ხალიზოვს.

ცნობილია სახლის მფლობელები და მაცხოვრებლები. შენობიდან მარცხენა მხარე ვაჭარმა მიაშენა ერთსართულიანი ნაგებობა, რომელშიც მუშაობდა მარმარილოს მაღაზია. საუკუნის 80-იანი წლების ბოლოს სახლის მეპატრონე გახდა კაზაკი იაკობ აბრამის ძე გლინკა. სახლის ნაწილი იქირავა ეკატერინე ევლადოვაიამ, სადაც მოაწყო ტრაქტირი.

 საუკუნის დასაწყისში შენობა გადავიდა მეორე გილდიის ვაჭარ ვასილ კუმბარულის ხელში, მან იგი გასცა იჯარით მაღაზიებზე.

საუკუნის დასაწყისში მეორე სართულზე განთავსდა კანტორა. აქ იმართებოდა სასამართლოს სხდომები, ადვოკატთა კონსულტაცია.

1914 წლიდან შენობაში მუშაობს პ. სტოროჟენკოს კანტორა „“. გარდა ამ კანტორისა აქ იყო განტავსებული სხვადასხვა დანიშნულების სათავსოები.

სამოქალაქო ომის შემდეგ სახლის სარდაფში განტავსებული იყო კოოპერატივი, რომელიც ამზადებდა ტანსაცმელს.

1975 წლისათვის პირველ სართულზე განთავსებული იყო რესტორანი „ძველი ციხესიმაგრე“.

ამჟამად ეს შენობა საცხოვრებელი სახლია, პირველ სართულზე ტანსაცმლისა და ფეხსაცმლის მაღაზიით. პირველ სართულზე ასევე მდებარეობს ქალთა საპარიკმახერო.

არქიტექტურა
ხალიზოვის ორსართულიან აგურის შენობას აქვს ოთხფერდა სახურავი. მეორე სართულის ფანჯრები ნახევარწრიულია და გაფორმებულია სანდრიკებით. პირველი სართული რუსტირებულია.
ჩებანენკოს სახლი

ჩებანენკოს სახლი — ძველი ერთსართულიანი სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია 1869 წელს.

მისამართი: როსტოვის ოლქი, ტაგანროგი, ბერძნების ქუჩა № 69.

ისტორია
ბერძნების ქუჩა 69-ში მდებარე ერთსართულიანი სახლი აგებულია 1869 წელს მეორე გილდიის ვაჭარ ივანე ჩებანენკოს სახსრებით. 1872 წელს ის დაქორწინდა სახელმწიფო მრჩევლის 27 წლის ქალიშვილ ამალია ორემზე. ვაჭრის ოჯახში ბევრი ბავშვი დაიბადა. ძმები ჩებანენკოები ვაჭრობდნენ ზეთით, ასევე ჰქონდათ მაკარონის ფაბრიკა.

1870-იანი წლების ბოლოს სახლის მფლობელი გახდა კოლეჟის ასესორი პეტრე დიმიტროვი და იგი მას ფლობდა 1910 წლამდე. ამის შემდეგ სახლის მფლობელი გახდა თამბაქოს ვაჭარი გიორგი ქრისტეფორეს ძე მარდიროსოვი. მარდიროსოვის მარაზია მუშაობდა სასტუმრო „ლონდონის“ პირველ სართულზე. იგი ვაჭრობდა საბჭოთა პერიოდში ლენინის ახალი ეკონომიკური პოლიტიკის (ნეპ-ის) დროსაც.

მარდიროსოვის სახლში ბინა იქირავა გზათა სამინისტროს ინჟინერმა იაკობ ფელდმანმა. საბჭოთა წყობილების დამყარების შემდეგ მოხდა სახლის ნაციონალიზაცია. ამჟამად ჩებანენკოს სახლი საცხოვრებელი შენობაა.

აღწერა
ჩებანენკოს სახლი ერთსართულიანია, ნაგებია აგურით. შენობის მთავარი შესასვლელი სახლის მარჯვენა ნაწილშია. სახლს გააჩნია რკინის ოთხფერდა სახურავი. მარჯვნიდან ხუთ ფანჯარას აქვს დეკორატიული სანდრიკები. სახლი შეღებილია ყვითლად, ხოლო ცალკეული არქიტექტურული ელემენტები თეთრად. სახლი დგას რელიეფურად დახრილ ადგილზე.
სიამ-პარკი

სიამ-პარკი აკვაპარკი კუნძულ ტენერიფეზე (მის სამხრეთ ნაწილში), (კანარის კუნძულები, ესპანეთი). მთელი ატრაქციონების, შენობების, რესტორნების ჩათვლით მოიცავს 18, 5 ჰექტარ ტერიტორიას. პარკი გაფორმებულია სიამის თემატიკაზე. პარკი გახსნა ტაილანდის პრინცესამ. ჰყავს იგივე მფლობელი, რომელიც ლოპო-პარკს. ამის წყალობით, შესაძლებელია ორმაგი ბილეთის შეძენა ფასდაკლებით, რაც მნახველს საშუალებას აძლევს ორივე პარკი მოინახულოს ერთდროულად.

ისტორია
პარკის მშენებლობა დაიწყო 2004 წელს. მის მშენებლობაზე დაიხარჯა 52 მლნ. ევრო თავდაპირველად მისის გახსნა იგეგმებოდა 2007 წლის მაისში, მაგრამ მშენებლობასტან დაკავშირებული პრობლემების გამო ის მხოლოდ 2008 წლის 17 სექტემბერს გაიხსნა.

პარკი გაშენდა მაღლობზე, სადაც ხდება 700 მ³ ზღვის წყლის გადაქაჩვა ყოველდღიურად. მას შემდეგ, რაც წყალი გამოიყენება ატრაქციონებში, პარკი იყენებს მას მცენარეთა მოსარწყავად.

პარკის ტერიტორიაზე მდებარეობს ტაილანდური და ადგილობრივი სამზარეულოს 5 რესტორანი.

-ის (მოგზაურთა ამერიკული საიტი) მიერ ითვლება ევროპის საუკეთესო აკვაპარკად.
ვოლკოვის სახლი

ვოლკოვის სახლი — ძველი ორსართულიანი სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია საუკუნის პირველ ნახევარში. შენობა 1992 წლის 18 ნოემბრის № 301 დადგენილების მიხედვით არის რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი.

მისამართი: ტაგანროგი, პეტროვის ქუჩა № 103 ა.

ისტორია
ორსართულიანი სახლი პეტროვის ქუჩა ნომერ 103ა-ში, რომელიც გაფორმებულია ოტხი იონიური ორდენის სვეტით და სამკუტხედი ფრონტონით, ააგეს საუკუნის პირველ ნახევარში სასამართლოს მრჩევლის სტეფან სტეფანეს ძე ვოლკოვის სახსრებით. ს. ვოლკოვი თავის დროზე იყო ციხეების საკითხებზე ქალაქის მთავრობის კომისიის წევრი.

სტეფანოვის გარდაცვალების შემდეგ 1880-იან წლებში სახლი ეკუთვნოდა მის ქალიშვილებს: გლაფირას, ზინაიდას, ლუბას და ოლგას. 1910 წელს მათ სახლი მიჰყიდეს თურქეთის მოქალაქეს ანტონ კოსტალასუს, ხოლო მარცხენა მხარეს არსებული მიშენება იყიდა კოსტალასუს ცოლმა არგირიამ. ამ ორ სახლში ცხოვრობდა კოსტალასუების ოჯახი. 103ა ნომერში მდებარე სახლში კოსტალასუმ გახსნა კაფე-რესტორანი. შენობას მარჯვნიდან ასევე მიაშენა ერთ სართულიანი პატარა სახლი, რომელშიც გახსნა პატარა მაღაზია.

1912 წელს კოსტალასუს სახლის ნაწილი არენდით აიღო მეწარმემ ა. დ. ჰერშტეინმა. ეზოში მან ააშენა სახლი ზომით 12 20 მეტრი და მასში გახსნა ელექტრობიოგრაფი „რუსეთი“, სადაც აჩვენებდნენ კინოფილმებს.

საბჭოთა პერიოდში შენობაში მუშაობდა ნოვოდრამატული თეატრი, შემდეგ მასში იყო მეტალისტების კლუბი. 1934 წელს შენობა გადაეცა ტყავის ქარხნის კლუბს. მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში, გერმანელთა ოკუპაციის პერიოდში, შენობა ეკავა უკრაინის სახალხო თეატრს, ომის შემდეგ აქ იყო კლუბი და ტყავის ქარხნის თეატრი.

ამჟამად შენობაში განთავსებულია რამდენიმე მაღაზია.

არქიტექტურა
ორსართულიანი აგურის სახლი აგებულია ვოლკოვის მიერ. შენობას აქვს მაღალი იონური ტიპის სვეტები. სახლი შეღებილია თეთრად.

1992 წლიდან ეკუთვნის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიას.
ლორო-პარკი

ლორო-პარკი — ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი და ხალხმრავალი (მთელი არსებობის მანძილზე 40 მლნ. ადამიანი) ზოოპარკი. ზოოპარკი მდებარეობს კუნძულ ტენერიფეზე, ქალაქ პუეტრო-დე-ლა-კრუსის მახლობლად.

პარკი დაარსდა 1972 წელს. თავდაპირველად, მისი ფართობი იყო 1,3 ჰექტარი, ხოლო თუთიყუშების კოლექცია შეიცავდა 150 სახეობის თუთიყუშს. დღეისათვის მისი ფართობი 13,5 ჰექტარია და მისი კოლექცია 4 ათასი სახეობის თუთიყუშს მოიცავს. ეს არის მსოფლიოს ზოოპარკთა შორის თუთიყუშების ყველაზე დიდი კოლექცია.

აგრეთვე, ევროპაში ყველაზე ფართო დელფინარიუმი, რომელიც ყოველდღიურად ეწყობა ვეშაპებისა და ზღვის ლომების შოუები. პარკის კოლექციაში შედის სხვადასხვა სახის თევზი, პრიმატები, ფრინველი და ქვეწარმავალი.
მოხისის ბრძოლა (1512)

მოხისის ბრძოლა (1512) — ბრძოლა, რომელიც გაიმართა 1512 წელს იმერეთის მეფე ბაგრატ -ისა და მისი ძმის, ვახტანგის ლაშქარს შორის.

ისტორია
1509 წელს იმერეთის მეფე ალექსანდრე ქართლში შეიჭრა და აიღო ქ. გორი, თუმცა მალე მის სამეფოში „ჩიხნი“ შეიჭრნენ, რის გამოც ალექსანდრე იძულებული გახდა უკან გაბრუნებულიყო. ქართლის მეფე დავითმა კვლავ აიღო გორი და განიმტკიცა იგი. ალექსანდრე მტერთან ბრძოლაში დასნეულდა და მალე გარდაიცვალა. ტახტზე ავიდა მისი უფროსი ვაჟი ბაგრატი, რომლის მეფობის პირველსავე წელს (1510 წ.) იმერეთში სელიმის მეთაურობით (რომელიც ამ დროს ტრაპიზონის ფაშად იჯდა) ილაშქრეს ოსმალებმა, რომლებმაც დაარბიეს ქალაქები და სოფლები, გადაწვეს ქუთაისის საყდარი და გელათი, უამრავი ადამიანი კი ტყვედ წაიყვანეს. სელიმ ხანის ლაშქრობის მიზანს იმერეთის დაპყრობა და ციხეებში გარნიზონის ჩაყენება არ შეადგენდა. ეს იყო მარბიელი ლაშქრობა, ამიტომაც მტერი როგორც მოულოდნელად შემოიჭრა, ასევე მოულოდნელად გაბრუნდა უკან, ვინაიდან ზამთარი ახლოვდებოდა და შესაძლებელი იყო ზეკარის უღელტეხილი ჩაკეტილიყო. თურქების შემოსევით ისარგებლა და ბაგრატის წინააღმდეგ გაილაშქრა მისმა ძმამ, ვახტანგმა, რომელსაც მხარს უჭერდნენ ქართლის მეფე დავითი და სამცხის ათაბაგი მზეჭაბუკი. ძმები ერთმანეთს სოფელ მოხისთან დაუხვდნენ. „იყო ბრძოლა ძლიერი“. ბაგრატმა დაამარცხა ვახტანგი და განიმტკიცა სამეფო ძალაუფლება იმერეთში.
ბორაკი

ბორაკი, ბორაქსი ან ნატრიუმის ტეტრაბორატი — ტეტრაბორმჟავა ნატრიუმის მარილის კრისტალჰიდრატი ქიმიური ფორმულით 247*102 ან 2[454]*82.

გავრცელება და თვისებები
ბუნებაში გვხვდება თეთრი, იშვიათად რუხი ან ყვითელი ფერის მინერალ ბორაკის (ტინკალის) სახით. ბორაკის წყალხსნარს ტუტე რეაქცია აქვს და ჰაერთან 2-ს შთანთქავს. ძლიერ მჟავათა მოქმედებით ბორაკი იშლება.
გამოყენება
ბორაკს იყენებენ ლითონების მირჩილვისას, სპეციალური ხარისხის მინების (უმთავრესად ოპტიკური), მინანქრების, ჭიქურების დასამზადებლად, ტყავის თრიმლვისთვის, სოფლის მეურნეობაში მიკროსასუქად. ბორაკი ანტისეპტიკური მოქმედების სამკურნალო პრეპარატია. ბორაკის 3-5%-იანი ხსნარი იხმარება ტრაქეიტის, სურდოსა და სტომატიტის დროს პირისა და ცხვირის ღრუში გამოსავლებად.
ობლივსკაიის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი =
| ფუნქციური_სტატუსი = მოქმედი
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = 1915
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 48.534716
| გრძედი =42.503818
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
ობლივსკაიის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია — მართლმადიდებლური ტაძარი სტანიცა ობლივსკაიაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრირქოს შახტინის ეპარქიას. წარმოადგენს რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში.

მისამართი: რუსეთის ფედერაცია, როსტოვის ოლქი, ობლივსკის რაიონი, სტანიცა ობლივსკაია, ლენინის ქუჩა 70-ა.

ისტორია
წმინდა ნიკოლოზის ეკლესიის სამწყსოს ისტორია იწყება საუკუნის შუა წლებიდან, როდესაც სტანიცა ობლივსკაიაში ააგეს ხის ეკლესია. ეკლესია გადახურული იყო თუნუქის ფილებით, რომელიც შეღებილი იყო მწვანე საღებავით. მოოქროვილ გუმბათებზე კი იდგა ოქროსფერი ჯვრები.

1869 წლიდან ეკლესიასთან მუშაობდა სასწავლებელი 33 ადამიანისთვის, სამრევლო სკოლა, სადაც სწავლობდა 70 მოსწავლე.

 საუკუნის დასაწყისში ობლივსკაიაში უკვე 500 კომლი და დაახლოებით 5 000 კაზაკი ცხოვრობდა. სამწყოსსათვის უკვე აუცილებელი იყო ახალი ეკლესიის მშენებლობა. 1915 წელს ააგეს ქვის ეკლესია, რომლის ფართობი იყო 228 კვ. მ. ეკლესია ააშენეს ადგილობრივი ვაჭრებისა და მოქალაქეების სახსრებით. ახალი ეკლესია ააგეს წითელი აგურით. კედლებზე იყო ფრესკები. ტაძრის მშენებლობა დაჯდა 50 000 რუბლი. ეკლესიასთან მოქმედებდა ბიბლიოთეკა, რომელშიც იყო 145 წიგნი.

საბჭოთა მმართველობის პერიოდში ეკლესია ორჯერ დაიხურა. 1942 წელს ეკლესია გაიხსნა მრევლისთვის. 1960 წელს ეკლესიაში განთავსებული იყო სპორტული დარბაზი და ავეჯის საწყობი.

1989 წელს ადგილობრივი მაცხოვრებლების თხოვნით, რელიგიის საქმეთა საბჭოს გადაწყვეტილებით 24 მაისს ეკლესია უფასოდ გადაეცა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას.

ამჟამად ეკლესიაში რეგულარულად არევლინაბა ღვთისმსახურება. 2001 წლიდან ეკლესიასთან მუშაობს საკვირაო სკოლა. ეკლესია არქიტექტურის ძეგლია და შეტანილია ადგილობრივი მნიშვნელობის ძეგლების სიაში.

ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესიის წინამძღვარია მღვდელმონაზონი ალექსანდრე (ბრალგინი).
ელენა (თანამგზავრი)

ელენა — სატურნის თანამგზავრი. 1980 წელს, საფრანგეთის პიკ-დი-მიდის ობსერვატორიიდან აღმოაჩინეს პიერ ლაკმა და ჟან ლელაშემ; მაშინ მას ტექნიკურ სახელად /1980 6 ეწოდა. ამჟამინდელი სახელი ოფიციალურად 1988 წელს ეწოდა, ელენა ტროელის პატივსაცემად, რომელიც ბერძნულ მითოლოგიაში კრონოსის (სატურნი) უფროსი ქალიშვილი იყო. თანამგზავრს კიდევ ორი სახელი აქვს — სატურნი და დიონა . წარმოადგენს ერთ-ერთს სატურნის ტროელ მთვარეთაგან.

კვლევა
ელენა დედამიწიდან პირველად 1980 წელს შენიშნეს; მომდევნო წლებში მისი ახლო ხედები სატურნის სისტემასტან ჩაფრენისას ხომალდმა ვოიაჯერ-2-მა გადაიღო. 2004 წელს, ელენას უკეთესი ხედები გადაიღო სატურნის ორბიტაზე გასულმა კასინი-ჰიუგენსის მისიამ, რამაც შესაძლებელი გახადა ელენას უფრო ღრმა კვლევა, გამოჩნდა მისი ზედაპირიც. ამ დრომდე, ელენასათვს გადაღებული ერთ-ერთი ყველაზე ახლო ხედები ხომალდ კასინის ეკუთვნის, რომელმაც მას 2010 წლის 3 მარტს 1800 კმ მანძილზე ჩაუფრინა; 2011 წლის ივნისში ხომალდმა კიდევ შესძლო უკეთესი ფოტოების გადაღება.

გალერეა
ლუი ბლანი

ლუი ბლანი (; დ. 29 ოქტომბერი, 1811, მადრიდი, ესპანეთი — გ. 6 დეკემბერი, 1882, კანი, საფრანგეთის მესამე რესპუბლიკა) — ფრანგი საზოგადო მოღვაწე, სოციალისტური იდელოგიის მატარებელი პოლიტიკოსი, მწერალი, პუბლიცისტი, ფილოსოფოსი, 1848 წლის საფრანგეთის რევოლუციის სულისჩამდგმელი.

ახალგაზრდობიდანვე სახელი გაითქვა თანამედროვე შეხედულებებითა და მუშათა უფლებების დაცვით. 1833-1846 წლებში სოციალისტური მოძღვრების გამო გადასახლებული იყო ინგლისში. 1847 წელს გამოსცა წიგნი საფრანგეთის რევოლუციის შესახებ, რომელიც იმდროინდელი მოსახლეობის აჯანყების ერთ-ერთ გამომწვევ ფაქტორად იქცა. ეკონომიკური კრიზისის დროს, ლუი ბლანი დაბრუნდა სამშობლოში და დაიწყო ლუი-ფილიპ ორლეანელისა და სამეფო ხელისუფლების საწინააღმდეგო გამოსვლები.

1848 წლის რევოლუციისას დროებითი მთავრობის წევრი გახდა და დაინიშნა შრომის მინისტრად. ეს თანამდებობა 1852 წლამდე შეინარჩუნა. 1858 წელს ბლანი მთავრობამ სახელმწიფო საქმიანობას ჩამოაშორა და ქვეყნის პირველმა პრეზიდენტმა, ნაპოლეონ -მ ისევ ინგლისში გადაასახლა. ინგლისში ყოფნის დროს ბლანი თავის მემუარებში ხშირად წერდა საფრანგეთის მთავრობის უპრინციპობისა და უნაყოფობის შესახებ.

1870 წელს უშედეგო მმართველობის გამო ნაპოლეონ -ც ჩამოაგდეს და დამყარდა საფრანგეთის მესამე რესპუბლიკა. ბლანი იმავე წელს ისევ დაბრუნდა საფრანგეთში და ცხოვრების უკანასკნელი წლები ქალაქ კანში დაჰყო თავის მეუღლესთან და შვილებთან ერთად.

დიდხნიანი ავადმყოფობის შემდეგ, 1882 წლის 6 დეკემბერს კანში ყოფნის დროს გარდაიცვალა, 71 წლის ასაკში. დაკრძალეს იქვე, პერ-ლაშეზის სასაფლაოზე.
ბელაია-კალიტვის ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანების ტაძარი

ბელაია-კალიტვის ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანების ტაძარი — მართლმადიდებლური ტაძარი ბელაია-კალიტვაში. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ვოლგოდონსკის ეპარქიას.

მისამართი: რუსეთის ფედერაცია, როსტოვის ოლქი, ქ. ბელაია-კალიტვა, ბოლშაიის ქუჩა № 2.

ისტორია
კაზაკების პირველი დასახლება თანამედროვე ქალაქის ტერიტორიაზე იყო უსტ-ბელოკალიტვენსკაია, რომელიც დაარსდა 1703 წელს პეტრე დიდის ბრძანებით. 40 წლის შემდეგ კაზაკებმა სტანიცაში ააშენეს ერთსაკურთხევლიანი ხის ეკლესია. იგი აკურთხეს ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანების სახელზე. ეკლესიის მრევლი ამ პერიოდისთვის მოითვლიდა 450 ადამიანს. 1866 წლიდან ტაძართან მუშაობდა სამრევლო სკოლა. აღნიშნული ეკლესია კვლავ მუშაობს 1890 წლისთვის.

დროთა განმავლობაში ტაძარი დაძველდა და უკვე მრევლსაც აღარ ჰყოფნიდა არსებული ფართი. სტანიცის ადგილობრივმა ხელმძღვანელობამ გადაწყვიტა აეშენებინათ ახალი, ქვის სამსაკურთხევლიანი ეკლესია. ქვის ეკლესია ააგეს 1904-1905 წლებში. ეკლესიის მარჯვენა საკურთხეველი წინასწარმეტყველ ელიას სახელზე აკურთხეს, მარცხენა კი ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის, მირონ-ლუკიის მთავარეპიკოპოსის სახელზე.

ეკლესია დაიხურა 1930-იან წლებში, მას მოხსნეს გუმბათი და ჯვარი, ჩამოიღეს კანკელი, დაანგრიეს სამრეკლო.

მეორე მსოფლიო ომის დროს აღდგა ღვთისმსახურება, მაგრამ 1961 წელს ეკლესია კვლავ დაიხურა. მასში განათავსეს პიონერთა სახლი, ახლოს კი დადგეს ლენინის ძეგლი.

ეკლესიის შენობა აღადგინეს და მორწმუნეებს დაუბრუნეს 1988 წელს. დაიწყო მისი რესტავრაცია.

ამჟამად ეკლესიაში გახსნილია ბიბლიოთეკა, მუშაობს საკვირაო სკოლა. ეკლესიის წინამძღვარია ვლადიმირი (გნოევოი).
სერებრიაკოვის სახლი

სერებრიაკოვის სახლი — უძველესი სამსართულიანი სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია საუკუნის მეორე ნახევარში. საუკუნის მეორე ნახევარში ეკუთვნოდა პირველი გილდიის ვაჭარს საზოგადო მოღვაწესა და ქველმოქმედს იაკობ სერებრიაკოვს.

მისამართი: ტაგანროგი, პეტროვის ქუჩა № 47.

ისტორია
პირველი გილდიის ვაჭარი იაკობ სერებრიაკოვი იყო ტაგანროგის ტყავი ქარხნის პირველი მფლობელი, რომელიც აშენდა 1853 წელს, ხოლო წარმოება დაიწყო 1858 წელს. 1865 წელს ი. სერებირაკოვმა პეტროვსკის ქუჩაზე ააშენა 3 სართულიანი მრავალბინიანი სახლი, რომელიც მდებარეობდა ტურგენევის და უკრაინის შესახვევებს შორის. სახლის პირველი სართული მთლიანად დათმობილი ჰქონდა მაღაზიებს, სადაც შეიძლებოდა პარიზული ფეხსაცმლის და ტანსაცმლის შეძენა. ამავე სახლში იყო გახსნილი ლადოხინის სანოტარო კანტორა. შენობის არქიტექტურული სტილი განეკუთვნება რუსულ კლასიციზმს.

1895 წლის 12 აპრილს ტაგანროგოს ესტუმრა მარინისტი მხატვარი ივანე აივაზოვსკი, რომელსაც თავის სახლში უმასპინძლა სერებრიაკოვმა. იმ ადგილზე სადაც ამჟამად ბერძნების ქუჩა ნომერ 62-ში მდებარეობს სახლი, ადრე განთავსებული იყო სომხური გრიგორიანული წმინდა იაკობის სახელობის ტაძარი, რომელიც სერებრიაკოვმა თავისი სახსრებით ააგო. ტაძარი საზეიმოდ გაიხსნა 1906 წლის გაზაფხულზე, მაგრამ 1930 წელს დაანგრიეს.

1920 წლის შემდეგ პეტროვსკის ქუჩა ნომერ 47-ში განთავსდა წითელი არმიის მე-9 ქვეითი დივიზიის კუთნილი სამხედრო აღჭურვილობა და ქონება. შემდეგ კი სახლში გაიხსნა მე-16 სკოლა, ხოლო საუკუნიდან შენობაში გახსნილია ტაგანროგის მართვისა და ეკონომიკის ინსტიტუტი.