iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ლავრის მეორე ხიდი

ლავრის მეორე ხიდი — საფეხმავლო და საავტომობილო ხიდი სანქტ-პეტერბურგში, მდინარე მონასტირკაზე. ერთმანეთთან აკავშირებს უსახელო და მონასტირკის კუნძულებს. ხიდის საერთო სიგრძეა 18 მეტრი, ხოლო სიგანე — 9,5 მეტრი.

მდებარეობა
ხიდი მდებარეობს ლავრის გასასვლელის დასაწყისში.

დინების ზემო მიმართულებით მდებარეობს ლავრის პირველი ხიდი, ქვემო მიმართულებით კი — უსახელო ხიდი.

უახლოესი მეტროს სადგურებია „ალექსანდრე ნეველის მოედანი-1“ და „ალექსანდრე ნეველის მოედანი-2“.

სახელწოდება
სახელი მიიღო ახლოს მდებარე ალექსანდრე ნეველის ლავრის მიხედვით.

ისტორია
ხიდის მშენებლობა თარიღდება საუკუნით. იგი იყო ხის, ძელური ტიპისა და არაერთხელ გადაუკეთებიათ კვლავ ხის მასალით. 1830 წელს ხიდი გადააკეთეს და გახადეს ერთმალიანი, ხის, თაღოვანი სისტემის. სავალი ნაწილი შეფიცრული იყო, ხოლო მოაჯირები ძელებისგან იყო დამზადებული. ხიდი არაერთხელ გაარემონტეს, თუმცა იცავდნენ ძველ კონსტრუქციას. 1950 წლიდან 1972 წლამდე ხიდი დახურული იყო საავტომობილო მოძრაობისთვის და გამოიყენებოდა მხოლოდ საფეხმავლოდ. მიიღეს ხიდის გადაკეთების გადაწყვეტილება. 1980 წელს იგი დაშალეს. 1980-1981 წლებში „“-ის ინჟინრის ბ. ე. დვორნიკისა და არქიტექტორ ვ. მ. ივანოვის და „ლენხიდტრესტის“ ინჟინრის ზ. გ. ვასილევის პროექტის მიხედვით ძველი ხიდის ადგილზე ააგეს ახალი ხის, თაღოვანი ხიდი. ლენინგრადში პირველად გამოიყენეს ხიდის ელემენტების ლამინირებული მერქნით დამზადების ტექნოლოგია. ხიდის მალების კონსტრუქცია დაამზადეს არხანგელსშკი. ხიდის მშენებლობას ახორციელებდა „ლენხიდტრესტი“.
ლავრის პირველი ხიდი

ლავრის პირველი ხიდი — საფეხმავლო და საავტომობილო ხიდი სანქტ-პეტერბურგის ცენტრალურ რაიონში, მდინარე მონასტირკაზე. ერთმანეთთან აკავშირებს უსახელო და მონასტირკის კუნძულებს. ხიდის საერთო სიგრძეა 18 მეტრი, ხოლო სიგანე — 9,5 მეტრი.

მდებარეობა
ხიდი ერთმანეთთან აკავშირებს ალექსანდრე ნეველის ლავრასა და ქალაქის ქანდაკებების სახელმწიფო მუზეუმის ნეკროპოლთან.

დინების ზემო მიმართულებით მდებარეობს მონასტირკის ხიდი, ქვემო მიმართულებით კი — ლავრის მეორე ხიდი.

უახლოესი მეტროს სადგურებია „ალექსანდრე ნეველის მოედანი-1“ და „ალექსანდრე ნეველის მოედანი-2“.

სახელწოდება
სახელი ცნობილია საუკუნის დასასრულიდან და მიიღო ახლოს მდებარე ალექსანდრე ნეველის ლავრის მიხედვით. მანამდე ხიდს ერქვა ალექსანდრეს პირველი ხიდი (1829-1830-იანი წლები), მონასტირკის ხიდი (1836-1862 წწ.).

ისტორია
პირველი ხიდი ააგეს 1712 წელს. ისტორიკოსების აზრით, ეს იყო პირველი გადასასვლელი ქალაქის მატერიკულ ნაწილზე. ხიდი იყო ხის, ძელური კონსტრუქციის და არაერთხელ გაურემონტებიათ ხის მასალით. საუკუნის დასაწყისში ხიდი გადააკეთეს და გახადეს ერთმალიანი, ხის, თაღოვანი სისტემის. ხიდის ბურჯები იყო ქვიასა და აგურისაგან აგებული. ხიდი არაერთხელ გაარემონტეს კვლავ ხის მასალით. 1924 წელს მნიშვნელოვნად გადააკეთეს და შმოინახეს აგურის ბურჯები. მალების კონსტრუქცია შედგებოდა ხის ზეწრებისაგან. 1949 წლის მორიგი რეკონსტრუქციის დროს ხის ზეწრები შეცვალეს მეტალის ძელებით. ხიდი კვლავ გადააკეთეს, მაგრამ შეუნარჩუნეს ქვის ბურჯები. ხიდის სიგრძე ამ პერიოდისათვის იყო 27,3 მეტრი, ხოლო სიგანე — 8 მეტრი.

1970-1972 წლებში ინჟინრების ა. ი. რუბაშევისა და ა. დ. გუტცაიტის და არქიტექტორ ლ. ა. ნოსკოვის პროექტის მიხედვით ხიდი გადააკეთეს და გახადეს ერთმალიანი, ააგეს რკინა-ბეტონით. მალების ძელური ნაგებობების ფასადი მოპირკეთებულია გრანიტით.
სანქტ-პეტერბურგის ნათლისღების ეკლესია

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი = მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი = ვასილი კოსიაკოვი
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = 1889-1899
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 59.908889
| გრძედი = 30.256944
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
სანქტ-პეტერბურგის ნათლისღების ეკლესია — მართლმადიდებლური ტაძარი სანქტ-პეტერბურგში. აგებულია 1889-1899 წლებში ფსევდორუსულ არქიტექტურულ სტილში.

ტაძრის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია ნათლისღების სახელზე, ხოლო ეგვტერები იოანე -ისა და ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე.

ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას.

ისტორია
ტაძარი ააგეს უფლისწულ ნიკოლოზ ალექსანდრეს ძის (შემდეგში ნიკოლოზ ) სასწაულებრივი გადარჩენის აღსანიშნავად, რომელიც 1891 წლის 29 აპრილს იაპონიის ქალაქ ოცუში იაპონელმა ფანატიკოსმა დაჭრა თავში. თავდასხმის პირველ წლისთავზე საფუძველი ჩაუყარეს ტაძრის მშენებლობას. არქიტექტორი — ვასილი კოსიაკოვი. 1899 წლის 29 აპრილს მოხდა ტაძრის კურთხევა. ტაძრის ტევადობა იყო 1 200 კაცი.

1935 წლის მაისში საბჭოთა ხელისუფლებამ ტაძარი დახურა. მთლიანად გაანადგურეს ტაძრის ზედა ნაწილი, შიდა აღჭურვილობა და კანკელი, არქიტექტურული დეკორის უმეტესი ნაწილი, მათ შორის გუმბათის ხაზები. ამის შემდეგ ეკლესიაში განათავსეს ხილისბაზა, საწყობი, საპნის სახარში ქარხანა და მორგი. მას შემოავლეს ბეტონის ღობე. ისტორიული ჭედური ღობე 1936 წელს გადაიტანეს ბოლდირევის ქუჩის კუთხეში აშენებულ ახალ სკოლაში. 2006 წელს ღობე გაანადგურეს.

დიდი სამამულო ომის პერიოდში ტაძარში ხანძარი გაჩნდა, რომლის შედეგადაც შენობა ძლიერ დაზიანდა.

1991 წელს ავარიულ მდგომარეობაში მყოფი დასახიჩრებული და დამახინჯებული ტაძარი გადაეცა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას. ტაძრიდან თითქმის აღარაფერი იყო დარჩენილი. 1992 წლის 19 იანვარს, ნათლისღებას შედგა პირველი ღვთისმსახურება. ამავე წელს დაიწყო აღდგენითი სამუშაოები. 1995 წლის 4 მაისს გუმბათზე დაადგეს ჯვარი. 2005 წელს დაანგრიეს ბეტონის ღობე. 2010-2011 წლებში ეკლესიას ახალი გალავანი შემოავლეს, იგი იმეორებდა 2006წელს განადგურებული ისტორიული ღობის ელემენტებს. ამჟამად მიმდინარეობს ინტერიერის აღდგენა. მოხატულობა ნაწილობრივ აღდგენილია. 2012 წელს აკურთხეს ახალი კანკელი. ამჟამად ეკლესიაში მიმდინარეობს რეგულარული ღვთისმსახურება.
სანქტ-პეტერბურგის მეჩეთი

}
| რელიგიური_წევრობა = სუნიტური მეჩეთი
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი = მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი = ნ. ვ. ვასილევი, ს. ს. კრიჩინსკი
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი = ჩრდლოეთის მოდერნი
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = 1909-1920
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 59.955167
| გრძედი = 30.323889
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
სანქტ-პეტერბურგის მეჩეთი — ჩრდილოეთის მოდერნის სტილში აგებული არქიტექტურის ძეგლი, რუსეთის იმპერიის მთავარი მეჩეთი, რუსეთის იმპერიის ევროპული ნაწილის უდიდესი მეჩეთი.

ისტორია
1798 წელს 500-ზე მეტმა მუსულმანმა სამხედრო მოსამსახურემ მოითხოვა მათთვის აეგოთ სამლოცველო სახლი. 1803-1804 წლებში სანქტ-პეტერბურგში სამხედრო უწყების დაკვეთით შემუშავეს მეჩეთის გეგმები. არქიტექტორები ანდრეი ვორონიხინი და ლუიჯი რუსკა. არცერთი პროექტი არ განხორციელებულა. ადგილი ნამაზისათვის გამოიყო ყაზარმებში. 1862 წელს ოფიციალურმა პირებმა უარი უთხრეს მუჰამედ-ალი ხანტემიროვს დაეწყო თანხის შეგროვება მეჩეთის ასაგებად. 1869 წლის აღწერებით კი სანქტ-პეტერბურგში მუდმივად 1 700 მუსულმანი ცხოვრობდა.

საბოლოოდ მეჩეთის მშენებლობის საკითხი მომწიფდა 1907 წლისთვის. ამავე წელს სანქტ-პეტერბურგის არქიტექტორთა საზოგადოებამ გამოაცხადა კონკურსი მეჩეთის პროექტის ესკიზზე. 1908 წლის 11 მარტს გამოცხადდა კონკურსის შედეგები, რომელშიც მონაწილეობა მიიღო 45 პროექტმა. შეარჩიეს ნიკოლოზ ვასილევის პროექტი. მეჩეთის შენებლობის დაწყების შესახებ თანხმობა გასცეს 1908 წლის 14 დეკემბერს.

ტაძრის საფუძვლის ჩაყრის საზეიმო ცერემონიალი გაიმართა 1909 წელს, რომელსაც ესწრებოდნენ რუსეთის საგარეო საქმეთა მინისტრი სერგეი საზონოვი, უცხოური კონფესიების საქმეთა დეპარტამენტის დირექტორი ალექსი ხაზურინი და სხვა. მეჩეთის მშენებლობის დასრულება იგეგმებოდა 1914 წლისათვის, მაგრამ პირველი მსოფლიო ომის შედეგად შეწყდა მისი მშენებლობა.

1920 წლის 30 აპრილს მეჩეთის მშენებლობა დასრულდა. ისლამურ საზოგადოებას მეჩეთი გადაეცა 1927 წელს, ხოლო 1928 წლის მაისში მას სტუმრობდა ავღანეთის დელეგაცია ამანულა ხანის მეთაურობით. 1941 წელს მეჩეთის ნივთები გადაეცა რელიგიის ისტორიის მუზეუმს, ხოლო შენობა გადააკეთეს სამედიცინო აღჭურვილბის საწყობად.

1955 წლის 12 დეკემბერს შენობა დაუბრუნდა მორწმუნეებს. პირველი ნამაზი შესრულდა 1956 წლის 18 იანვარს. 1956 წელს ლენინგრადში სტუმრად ჩამოვიდნენ სხვავასხვა მუსულმანური ქვეყნის დელეგაციები. პირველი უცხოელი სტუმარი იყო ინდონეზიის პრეზიდენტი სუკარნო.

2013-2015 წლებში მიმდინარეობდა სარემონტო სამუშაოები.
თაქსიმის მოედანი

თაქსიმის მოედანი — მოედანი თურქეთში, სტამბოლის ევროპულ ნაწილში, რომელიც მდებარეობს ბეიოღლუს რაიონში და ცნობილია თავისი რესტორნებით, მაღაზიებით და სასტუმროებით. მოედანი, სტამბოლის მეტროპოლიტენის ცენტრალურ სადგურთან ერთად, თანამედროვე სტამბოლის გულად ითვლება. თაქსიმის მოედანზე მდებარეობს ასევე „რესპუბლიკის ძეგლიც“ , რომელიც პიეტრო კანონიკის მიერ შეიქმნა და 1928 წელს გაიხსნა. ძეგლი 1923 წელს, დამოუკიდებლობის ომის შემდეგ, თურქეთის რესპუბლიკის ჩამოყალიბების მე-5 წლისთავზე გაიხსნა.
ნისკარტკბილა მტრედი

ნისკარტკბილა მტრედი — ფრინველი მტრედისებრთა ოჯახისა. ზომებით გარეული მტრედის ტოლაა. კუდი მოკლეა; ნისკარტი — მაღალი, გვერდებიდან შებრტყელებული, ქვედა ნაწილის ორივე მხარეს 3 კბილი. თავი, ყელი და მუცელი შავ-მწვანეა; ზურგი, ფრთები და კუდი — წითელ-წაბლისფერი. გავრცელებულია პოლინეზიაში, კუნძლებზე უპოლუ და სავაი (სამოა). ბინადრობს ტყეებში, თუმცა უპირატესად მიწაზე ატარებს დროს. იკვებება ნაყოფებითა და კენკრით. თითქმის მთლიანად გაანადგურეს ადამიანებმა და დაცვის ქვეშ იმყოფება.
ხაიმე ესპანელი

ხაიმე ესპანელი (; დ. 23 ივნისი, 1908 — გ. 20 მარტი, 1975) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. ესპანეთის მეფე ალფონსო -ისა და დედოფალ ვიქტორია ევგენია ბატენბერგელის შუათანა ვაჟი. სეგოვიისა და ანჟუს ჰერცოგი. საფრანგეთის ტახტის ლეგიტიმური პრეტენდენტი 1941-75 წლებში ანრი -ის სახელით. დედოფალ ვიქტორიას შვილთაშვილი.

ბიოგრაფია
მემკვიდრეობა
ხაიმე დაიბადა 1908 წლის 23 ივნისს სეგოვიაში. იგი იყო ესპანეთის მეფე ალფონსო -ისა და დედოფალ ვიქტორია ევგენია ბატენბერგელის მეორე ვაჟი. იმის გამო, რომ იგი ყრუ იყო, მას ბავშვობაშივე ჩამოერთვა ესპანეთის ტახტის მემკვიდრეობის უფლება და სანაცვლოდ სეგოვიის ჰერცოგობა მიენიჭა. 1941 წელს, მამის გარდაცვალების შემდეგ მან თავი კაპეტის დინასტიის უფროს მემკვიდრედ გამოაცხადა და განაცხადა, რომ იგი იყო ბურბონთა დინასტიის პირველი მემკვიდრე და მაშასადამე საფრანგეთის ტახტის ლეგიტიმური პრეტენდენტიც. ამის გამო, იგი მართლაც გახდა საფრანგეთის ტახტის ლეგიტიმური პრეტენდენტი და ანჟუს ჰერცოგობაც მიენიჭა. ფრანგი ლეგიტიმისტებისათვის, იგი უკვე საფრანგეთის მეფე იყო ანრი -ის სახელით. ამრიგად, მან შესძლო და საკუთარი უფლებები საფრანგეთის ტახტზე დაამტკიცა.

ქორწინებები და შვილები
1935 წლის 4 მარტს რომში ხაიმე დაქორწინდა ფრანგ დიდგვაროვან ემანუელა დე დამპიერზე (1913-2012), დამპიერის ჰერცოგ როჯერ დამპიერისა და მისი მეუღლის, პოჯოს პრინც ემანუელე რასპოლისა და მისი მესამე ცოლის, ინგლისელ-ამერიკელი ქალის ჟოზეფინ მერი კურტიზის ასულ დონა ვიქტორია რასპოლის ქალიშვილზე. ხაიმესა და მანუელას სულ ორი ვაჟი შეეძინათ, რომელთაც სახელები ხაიმეს ჰემოფილიკი ძმების — ალფონსოსა და გონსალოს პატივსაცემად დაარქვეს:
ალფონსო (1936-1989), ანჟუს, სეგოვიისა და კადისის ჰერცოგი, საფრანგეთის ტახტის ლეგიტიმური პრეტენდენტი, ცოლად შეირთო მარია დელ კარმენ მარტინესი, რომელსაც მალევე გაეყარა, თუმცა მასთან ორი ვაჟი დარჩა;
გონსალო (1937-2000), აკვიტანიის ჰერცოგი, ცოლად შეირთო კარმენ დ'არტო, თუმცა მას გაეყარა და ცოლად მარია დე ლას მერსედეს ლიკერი შეირთო, რომელთანაც ასევე განქორწინდა და საბოლოოდ ემანუელა პროტალონხოზე იქორწინა, თუმცა შვილები არცერთ ცოლთან არ ჰყოლია. მიუხედავად ამისა, საყვარელთან ჰყავდა ერთი უკანონო ქალიშვილი და მისი ხაზით ხუთი შვილიშვილი;

ხაიმე და ემანუელა 1947 წელს განქორწინდნენ ბუქარესტში. 1949 წლის 6 მაისს ინსბრუკში იგი მეორედ დაქორწინდა შარლოტ ლუიზ ავგუსტა ტიედემანზე (1919-1979), ოტო ტიედემანისა და ლუიზა კლიენის ქალიშვილზე. ფრანგი ლეგიტიმისტებისა და რომაული კათოლიკური ეკლესიის თვალში, შარლოტ ლუიზ ავგუსტა მისი ცოლი არასდროს ყოფილა და ხაიმეს მეუღლედ ისინი ყოველთვის მაინც ემანუელას მოიაზრებდნენ. მეორე ცოლთან ხაიმეს შვილები არ ჰყოლია. აღსანიშნავია, რომ მისი პირველი ცოლიც, ასევე 1949 წელს მეორედ გათხოვდა, თუმცა მეორე ქმართან არც მას ჰყოლია შვილები.

უარი
1949 წლის 6 დეკემბერს, დონ ხაიმემ ოფიციალურად განაცხადა უარი ესპანეთის ტახტზე, რითაც მთელ მის შთამომავლობასაც ჩამოერთვა ეს სტატუსი. მიუხედავად ამისა, 1964 წლის 3 მაისს მან მიიღო მადრიდის ჰერცოგის წოდება და იგი კარლისტთა პარტიის პრეტენდენტი გახდა ესპანეთის ტახტზე, ხაიმე -ის სახელით. 1969 წლიდან ესპანეთის ტახტის მემკვიდრეობისათვის იგი თავის ძმის შვილ ხუან კარლოსს ეცილებოდა, თუმცა საბოლოოდ სწორედ ხუან კარლოს -მა გაიმარჯვა და 1975 წელს ესპანეთის მეფეც გახდა. ხაიმე ამავე წლის 20 მარტს, 66 წლის ასაკში გარდაიცვალა შვეიცარიაში.
ლუის ალფონსო დე ბურბონი

ლუის ალფონსო დე ბურბონი (, ; დ. 25 აპრილი, 1974) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. ესპანეთის მეფე ალფონსო -ის შვილთაშვილი. საფრანგეთის ტახტის ლეგიტიმური პრეტენდენტი ლუი -ის სახელით.

ბიოგრაფია
ლუის ალფონსო დაიბადა 1974 წლის 25 აპრილს მადრიდში. იგი იყო ესპანეთის მეფე ალფონსო -ის შვილიშვილის, ანჟუს ჰერცოგ ალფონსო დე ბურბონისა და მისი მეუღლის, მარია დელ კარმენ მარტინესის მეორე და ნაბოლარა ვაჟი.

1975 წელს მისი ბაბუა, ჰერცოგი ხაიმე გარდაიცვალა, რითაც მამამისი საფრანგეთის ტახტის ლეგიტიმური პრეტენდენტი გახდა. 1981 წლის 19 სექტემბერს მან მიიღო ტურენის ჰერცოგის წოდება.

1982 წელს ლუის ალფონსოს მშობლები განქორწინდნენ, თუმცა ეკლესიამ მათი ქორწინების ანულირება მხოლოდ 1986 წელს მოახდინა. ამის შემდეგ დედამისი კიდევ ორჯერ გათხოვდა, საიდანაც მას ერთი ნახევარ-და შეეძინა სინტია როსის სახით.

1984 წლის 7 თებერვალს, ავტოკატასტროფის შედეგად ლუის ალფონსომ უფროსი ძმა დაკარგა. ყოველივე ამის შემდეგ, იგი მამის ერთადერთ და ლეგიტიმურ მემკვიდრედ იქცა. ამრიგად მას ბურბონის ჰერცოგის დამატებითი წოდება გადაეცა, რომელსაც მანამდე მისი ძმა ატარებდა.

1989 წლის 30 იანვარს, აშშ-ს შტატ კოლორადოში, სათხილამურო ტრაგედიის შედეგაც 52 წლის ლუის ალფონსოს მამა გარდაიცვალა, რითაც იგი საფრანგეთის ტახტის ლეგიტიმური პრეტენდენტი და ანჟუს ჰერცოგი გახდა. ამ დროს ლუისი ჯერ კიდევ უნივერსიტეტში სწავლობდა ეკონომიკის განხრით. მან რამდენიმე წელი იმუშავა -ში, საფრანგეთის ეროვნულ ბანკსა და მადრიდის სახელმწიფო ბანკში. მიუხედავად იმისა, რომ იგი რეგულარულად სტუმრობდა საფრანგეთს, ის დედასთან ერთად ძირითადად მაინც ესპანეთში ცხოვრობდა.

2003 წელს იგი ოფიციალურად დაინიშნა წარმოშობით ვენესუელელ ქალ მარია მარგარიტა ვარხას სანტაელაზე. ლუის ალფონსოსა და მარია მარგარიტას ქორწინება 2004 წლის 6 ნოემბერს შედგა ლა რომანაში, დომენიკას რესპუბლიკაში. ამ ქორწილს ესპანეთის სამეფო ოჯახის არცერთი წევრი არ დასწრებია. ესპანეთის მეფე ხუან კარლოს -მა ამის ოფიციალურ მიზეზად ის განაცხადა, რომ არ მოსწონდა მისი ბიძაშვილის ქორწინება დაბალი წარმომავლობის ქალზე, მიუხედავად იმისა, რომ მისი შვილებიც ანალოგიურად დაქორწინდნენ. ქორწილის შემდეგ წყვილი მარია მარგარიტას მშობლიურ ვენესუელაში, საკუთარ ვილაში დასახლდა.

2007 წლის 5 მარტს, ფლორიდაში, მონ სინას სამედიცინო ცენტრში მათი პირველი ქალიშვილი: ევგენია დაიბადა. ევგენია ამავე წელს, პარიზში მოინათლა პაპის ნუნციოს მიერ.

2006 წლის ივნისში ლუის ალფონსომ უარი განაცხადა დედის მესამე ქორწინებაზე დასწრებაზე, რადგანაც იგი არ ეთანხმებოდა მის ამ გადაწყვეტილებას, რადგანაც მას ძალიან უყვარდა მისი მეორე ქმარი, რომელსაც საკუთარ მამად აღიქვამდა.

2009 წელს მარია მარგარიტა კვლავ დაფეხმძიმდა, თუმცა ამჯერად ტყუპებზე. 2010 წლის 28 მაისს მან ორი ვაჟი გააჩინა, რომლებსაც ლუისი და ალფონსო დაარქვეს. პატარა ლუისი, როგორც საფრანგეთის ტახტის მემკვიდრის უფროსი ვაჟი, არაოფიციალურად სცნეს როგორც საფრანგეთის დოფინი. ამასთან ერთად, მან მიიღო ბურგუნდიის ჰერცოგის წოდება. ამის შემდეგ პატარა ალფონსომ ბერის ჰერცოგის წოდება მიიღო, რომელიც საფრანგეთის ტახტის რიგით მესამე მემკვიდრეა. ტყუპები 2010 წლის 5 სექტემბერს მონათლეს წმინდა პეტრეს ტაძარში. ისინი თვით რომის პაპმა ბენედიქტე -მ მონათლა.

2019 წლის 1 თებერვალს, ნიუ-იორკში დაიბადა ლუის ალფონსოსა და მარია მარგარიტას მეოთხე შვილი. ბავშვს ენრიკე დაარქვეს და ტულუზის გრაფის წოდება უბოძეს.
ბეატრის ესპანელი

ბეატრის ესპანელი (, ; დ. 22 ივნისი, 1909 — გ. 22 ნოემბერი, 2002) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. ესპანეთის მეფე ალფონსო -ისა და დედოფალ ვიქტორია ევგენია ბატენბერგელის უფროსი ქალიშვილი. ესპანეთის მეფე ხუან კარლოს -ის პაპიდა.

ბიოგრაფია
ბეატრისი დაიბადა 1909 წლის 22 ივნისს სეგოვიაში. იგი იყო ესპანეთის მეფე ალფონსო -ისა და მისი მეუღლლის, დედოფალ ვიქტორია ევგენია ბატენბერგელის მესამე შვილი და პირველი ასული. 1931 წელს, როდესაც მეფე ალფონსო დაამხეს და ესპანეთის მეორე რესპუბლიკა ჩამოყალიბდა ფრანსისკო ფრანკოს მეთაურობით, სამეფო ოჯახი ქვეყნიდან გააძევეს და ბეატრისიც მშობლებთან ერთად თავიდან საფრანგეთში, პარიზის ცენტრში მდგარ ფონტენბლოს სასახლეში დასახლდა.

1933 წლიდან, ალფონსო და ვიქტორია ევგენია ერთმანეთს დასცილდნენ და ვიქტორია ევგენია ქალიშვილებთან ერთად რომში გადასახლდა.

1935 წლის 14 იანვარს ბეატრისი ცოლად გაჰყვა ადგილობრივ, რომაელ დიდგვაროვან ალესანდრო ტორლონიას, რომელიც სივიტელა-სესის პრინცის წოდებას ატარებდა. ამის შემდეგ ბეატრისიც სივიტელა-სესის პრინცესა გახდა. მათ ჯვარი თვით რომის პაპმა პიუს -მ დასწერათ, საქორწინო ღონისძიებები კი ალესანდროს ჯირაუდ-ტორლონიის სასახლეში გაიმართა.

ბეატრისსა და ალესანდროს სულ ოთხი შვილი შეეძინათ:
სანდრა (1936-2014), ცოლად გაჰყვა კლემენტეს გრაფ ლეკიო დი ასაბას;
მარკო (1937-2014), სივიტელა-სესას პრინცი, ცოლად შეირთო ორსეტა დე კასტანიეტო, რომელთანაც სამი ქალიშვილი შეეძინა;
მარინო (1939-1995), გარდაიცვალა დაუქორწინებელი;
ოლიმპია (1968-ცოცხალია), ცოლად გაჰყვა ლუქსემბურგის პრინც ვილჰელმს, რომელთანაც შეეძინა ოთხი შვილი;

1938 წელს, დედამისის, დედოფალ ვიქტორია ევგენია ბატენბერგელის ზეწოლით ბეატრისმა ოფიციალურად განაცხადა უარი ესპანეთის ტახტსა და ყველა მასთან დაკავშირებულ მემკვიდრეობაზე. ამის გამო მას ჩამოერთვა ესპანეთის ინფანტას წოდება და მასთან ერთად მისმა შვილებმაც დაკარგეს ესპანური მემკვიდრეობა.

ბეატრისი გარდაიცვალა 2002 წლის 22 ნოემბერს რომში, 93 წლის ასაკში.
ბელგრადის ტყე

ბელგრადის ტყე — შერეული ფოთლოვანი ტყე, რომელიც მდებარეობს სტამბოლში, თურქეთში. ტყის სახელწოდება ათასობით სერბის პატივსაცემად დაერქვა რომლებიც გააძევეს ბელგრადიდან 1521 წელს, როდესაც ქალაქი დაეცა. გეოგრაფიულად, ტყე თრაკიის ნახევარკუნძულის აღმოსავლეთ წერტილში მდებარეობს. სატყეო ტერიტორია დაყოფილია სარიერისა და ეიუფის რაიონებს შორის. ტყეში რამდენიმე ისტორიული რეზერვუარი მდებარეობს.
მარია კრისტინა ესპანელი (1911-1996)

მარია კრისტინა ესპანელი (; დ. 12 დეკემბერი, 1911 — გ. 23 დეკემბერი, 1996) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. ესპანეთის მეფე ალფონსო -ისა და დედოფალ ვიქტორია ევგენია ბატენბერგელის უმცროსი ასული. მარონეს გრაფინია. ესპანეთის მეფე ხუან კარლოს -ის პაპიდა.

ბიოგრაფია
ადრეული ცხოვრება
მარია კრისტინა დაიბადა 1911 წლის 12 დეკემბერს მადრიდში. იგი იყო ესპანეთის მეფე ალფონსო -ისა და დედოფალ ვიქტორია ევგენია ბატენბერგელის მეოთხე შვილი და მეორე ქალიშვილი. 1931 წლიდან, მას შემდეგ, რაც ალფონსო დაამხეს და ქვეყნიდან გააძევეს, მარია კრისტინა პარიზში, კერძოდ კი ფონტენბლოს სასახლეში ცხოვრობდა ოჯახთან ერთად.

1933 წელს ალფონსო თავის ქალიშვილებთან, ბეატრისთან და მარია კრისტინასთან ერთად რომში გადასახლდა. აქ ალფონსომ ისინი სამედიცინო შემოწმებაზე გაატარა და დარწმუნდა, რომ ვიქტორია ევგენიასაგან მათ ჰემოფილია არ გადასცემიათ გენეტიკურად, განსხვავებით მათი ძმების, ალფონსოსა და გონსალოსგან.

ქორწინება და შვილები
მარია კრისტინამ საბოლოოდ უარი განაცხადა თავის მემკვიდრეობაზე ესპანეთის ტახტზე და 1940 წლის 10 ივნისს რომში იგი დაქორწინდა ენრიკე სინსანოზე. ამავე წლის 13 მაისს ენრიკეს იტალიის მეფე ვიტორიო ემანუელე -მ მარონეს გრაფის წოდება უბოძა. მარია კრისტინასა და ენრიკეს, სულ ოთხი ქალიშვილი შეეძინა:
ვიტორია ევგენია (1941-ცოცხალია), ცოლად გაჰყვა კასა-ლორინხის მარკიზ ხოსე კარლოს ალვარეს დე ტოლედოს, რომელთანაც ოთხი შვილი შეეძინა;
ჯოვანა პაოლა (1943-ცოცხალია), ცოლად გაჰყვა ხაიმე გალობერტ ი სატრუსტეკის, რომელსაც საბოლოოდ გაშორდა, თუმცა სამი შვილი დარჩა მისგან;
მარია ტერეზა (1945-ცოცხალია), ცოლად გაჰყვა ხოსე ლუის დე არანას, რომელსაც მალევე გაშორდა, თუმცა მისგან სამი შვილი დარჩა;
ანა ალესანდრა (1948-ცოცხალია), ცოლად გაჰყვა ჯან კარლო სტავრო სანტაროსას, რომელსაც საბოლოოდ გაშორდა, თუმცა მისგან ორი შვილი დარჩა;

გარდაცვალება
ესპანეთში მონარქიის კვლავ აღდგენასთან ერთად მარია კრისტინა თავის ქმართან ერთად ესპანეთში დაბრუნდა და იქ დასახლდა. იგი გარდაიცვალა 1996 წლის 23 დეკემბერს, 85 წლის ასაკში. იგი გადაასვენეს და დაკრძალეს ტურინში, მისი ქმრის საგვარეულო აკლდამაში.
ნიკოლსკის ბაღი

ნიკოლსკის ბაღი — ბაღი სანქტ-პეტერბურგში, დაარსდა საუკუნეში. იგი მდებარეობს კრიუკოვის არხსა და გრიბოედოვის არხების ნაპირებს შორის, რიმსკი-კორსაკოვის გამზირსა და ნიკოლსკის გადაკვეთაზე, კერძოდ ნიკოლსკის მოედანზე.

ისტორია
1753-1762 წლებში ნიკოლსკის საზღვაო ტაძარი აშენდა პარკის ცენტრში, რომლისგანაც პარკმა თავისი სახელი დაერქვა. 1755-1758 წლებში კრიუკოვის არხის მოპირდაპირე მხარეს, ოთხიარუსიანი სათვალთვალო სამრეკლო აშენდა. დღეს, ის სანქტ-პეტერბურგის ერთ-ერთი სიმბოლოა. 1873 წელს, ნიკოლსკის ნაკვეთის ჩრდილოეთით, ცარიელ მოედანზე ვაჭარმა ო. ტუპიკოვმა გააშენა სკვერი. შემდგომ იმპერატორის სურვილით, რომელიც ესწრებოდა სკვერის გახსნას, ის შეუერთდა ნიკოლსკის ბაღს. პარკის განლაგება ლანდშაფტ-რეგულარულია. 1874-1875 წლებში ბაღის რეკონსტრუქცია განხორციელდა. ბაღის გახსნის ცერემონიალზე იმპერატორს სურდა, გაეერთიანებინა წმინდა ნიკოლოზის ტაძრის საეკლესიო ბაღი უშუალოდ მთლიან ბაღის კომპლექსთან, აღნიშნული ტერიტორია ეკუთვნოდა სამეფო ოჯახს. სამღვდელოება უარზე იყო, მათ არ სურდათ საეკლესიო ადგილი საზოგადოებრივი თავშეყრის ადგილად ქცეულიყო ამიტომ იმპერატორი იძულებული გახდა უარი ეთქვა.
ტრაქეოტომია

ტრაქეოტომია (ტრაქეა და — გაჭრა, გაკვეთა) — სასულის გაკვეთა, გადაუდებელი ოპერაცია სუნთქვის დარღვევის დროს; რეანიმაციის მეთოდი. ტრაქეის განვლადობის დარღვევისას (ანთებითი შეშუპება, სიმსივნე, სახმო იოგების სპაზმი, ტრავმა, უცხო სხეულის მოხვედრა) დაბრკოლების ქვემოთ საჰაერო გზებში ჰაერის მოსახვედრად იყენებდნენ საუკუნიდან, თუმცა იგი ცნობილი იყო ჯერ კიდევ ასკლეპიადეს და გალენოსის დროს. თანამედროვე სამედიცინო პრაქტიკაში ტრაქეოტომიას მიმართავენ მაშინაც, როცა სასუნთქი გზები თავისუფალია (მაგალითად, ცნობიერების დაკარგვისას, როცა გაქრება ხველებისა და სუნთქვის რეფლექსები; ფილტვის შეშუპების, ან გულმკერდის ტრავმის შედეგად სუნთქვის დარღვევის დროს და სხვა). ტრაქეას კვეთენ გასწვრივად (უფრო ხშირად) ან განივად ფარისებრი ჯირკვლის ყელის ზემოთ (ზემო ტრაქეოტომია) ან ქვემოთ (ქვემო ტრაქეოტომია). ტრაქეის განაკვეთში შეჰყავთ მაღალხარისხოვანი ლითონის ან პლასტიკატისგან დამზადებული ორმაგი მილი. შიგნით მდებარე მილს ხანდახან იღებენ სტერილიზაციის მიზნით, ხოლო ტრაქეის ხვრელიდან (ტრაქეოსომა) ხდება პრეპარატების მიწოდება და სუნთქვითი რეანიმაცია. ტრაქეოსტომის ლიკვიდაცია (დეკანულაცია) ხდება სუნთქვის აღდგენის შემდეგ. ტრაქეის დეფექტი ჩვეულებრივ გართულებების გარეშე ხორცდება.
ზამთრის არხი

ზამთრის არხი — სანქტ-პეტერბურგის ერთ-ერთი არხი, რომელიც მდებარეობს ქალაქის ცენტრალურ რაიონში. არხი აკავშირებს ნევისა და მოიკის რაიონებს ზამთრის სასახლესთან.

ისტორია
ნევისა და მოიკის დამაკავშირებელი პატარა არხი, 1718-1719 წლებში იქნა გაყვანილი. სამუშაოებს ზედამხედველობდა ცნობილი სამშენებლო კონტრაქტორი ვასილი ოზეროვი.
1783-1787 წლებში, პეტრე -ის ზამთრის სასახლის უბანში აშენდა ერმიტაჟის თეატრის კლასიკური სამსართულიანი შენობა, რომლის ავტორია გამოჩენილი არქიტექტორი ჯაკომო კვარენგი. ამავდროულად, დიდი ერმიტაჟის მშენებლობა დასრულდა არხის საპირისპირო ნაპირზე 1771-1787 წლებში, არქიტექტორი ი. მ. ფელტენი. 1987 წელს არხის სანაპირო საფარი შეიცვალა. ასფალტის ნაცვლად, ავტომობილების სავალ ადგილას ახალი გზის საფარი დაიგო.

სახელწოდება
არხის თავდაპირველი სახელი იყო „ძველი პალასის არხი“ - ეს სახელი გაჩნდა 1738 წელს, მაგრამ სინამდვილეში ეს არ იყო ფართოდ გამოყენებული. ყოველდღიურ ცხოვრებაში, მას უწოდებდნენ ზამთრის სახლის ან ზამთრის სასახლის არხს, ზოგჯერ უბრალოდ ზამთრის არხად მოიხსენიებდნენ.

ხიდები
პატარა ზამთრის არხზე არის სამი ხიდი, ესენია: ზამთრის პირველი, ზამთრის მეორე ხიდი და ერმიტაჟის ხიდი. პირველი ზამთრის და ერმიტაჟის ხიდები საუკუნეში აშენდა, ხოლო ერმიტაჟის ხიდი სანქტ-პეტერბურგში იმდროისთვის პირველი ქვის ხიდი იყო. ზამთრის მეორე ხიდი კი აშენდა 1960 წელს. აღნიშნული ხიდები შემორჩენილია ჩვენამდე თავდაპირველი სახით.

ადგილმდებარეობა
ზამთრის არხის სიგრძე 228 მეტრია (ქალაქის ერთ-ერთი ყველაზე მოკლე არხი), მისი სიგანე კი დაახლოებით 20 მეტრია.