iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
იოზეფ მარია ოლბრიხი

იოზეფ მარია ოლბრიხი (დ. 22 დეკემბერი 1867, ოპავა, ჩეხეთი — გ. 8 აგვისტო 1908, დიუსელდორფი) — ავსტრიელი არქიტექტორი, ვენის სეცესიონის მხატვართა ჯგუფის დამაარსებელი.

ბიოგრაფია
ადრინდელი პერიოდი
ოლბრიხი დაიბადა ოპავაში, ავსტრიის სილეზიაში (ახლანდელი ჩეხეთი). იოზეფი იყო ედმუნდ და ალოიზა ოლბრიხების მესამე შვილი. მას ჰყავდა ორი და, რომლებიც იოზეფის დაბადებამდე გარდაიცვალნენ. ასევე ჰყავდა ორი უმცროსი ძმა ჯონი და ედმუნდი. მამამისი იყო საკონდიტრო ქარხნის პატრონი და ცვილის მწარმოებელი. აგრეთვე, მას ეკუთვნოდა აგურის საწარმო. სწორედ აქ ჩაეყარა საფუძველი ოლბრიხების ოჯახის, კერძოდ კი, იოზეფ ოლბრიხის ინტერესს არქიტექტურისადმი.

შემოქმედება
ოლბრიხი შეისწავლიდა არქიტექტურას ვენის ნატიფი ხელოვნების აკადემიაში, სადაც მან მოიგო რამდენიმე პრიზი. 1893 წელს დაიწყო მუშაობა ოტო ვაგნერთან. ამ პერიოდში მან დეტალურად აითვისა ოტო ვაგნერის სტილი.

1897 წელს, გუსტავ კლიმტმა, ოლბრიხმა, ჯოზეფ ხოფმანმა და კოლომან მოზერმა დააარსეს ვენის სეცესიონის ხელოვანთა ჯგუფი. სწორედ ოლბრიხს მიეკუთვნება საგამოფენო შენობის და ცნობილი "სეცესიონის დარბაზის" დიზაინი, რაც თანდათანობით მოძრაობის ღირსშესანიშნაობად იქცა. 1899 წელს, ერნესტ ლუიზმა და ჰესეს გრანდ დუკმა დააარსეს დარმშტადტის ხელოვანთა კოლონია და დაიქირავეს ოლბრიხი და სხვა წამყვანი ხელოვანები, რომლებიც საგამოფენო შენობების დაგეგმვა-აგების სპეციალისტები იყვნენ.

1900 წელს იოზეფმა მიიღო ჰესეს მოქალაქეობა და პროფესორის წოდება გრანდ დუკისგან. 1903 წელს იოზეფმა იქორწინა კლეირ მორავზე.

შემდგომ წლებში, ოლბრიხმა მიიღო ყველაზე მრავალფეროვანი არქიტექტურული დაკვეთები და ხელოვნების სხვა განხრებითაც მოსინჯა თავი. მან დააპროექტა თიხის სახელოსნო, ავეჯის მაღაზია, წიგნების რამდენიმე მაღაზია თუ ბიბლიოთეკა და მუსიკალური ინსტრუმენტების მაღაზია. მისი წვლილი, შეტანილი სენტ-ლუისში, ლუიზიანის საგამოფენო დარბაზში, საყოველთაოდ იქნა აღიარებული და იგი დაინიშნა ასოცირებულ წევრად ამერიკის არქიტექტურის ინსტიტუტში.

19 ივლისს 1918 წელს მისი ქალიშვილის - მარიანას დაბადებიდან მოკლე ხანში ოლბრიხი ლევკემიით გარდაიცვალა დიუსერდორფში, 8 აგვისტოს, 40 წლის ასაკში. იგი დარჩა ყველა დროის ერთ-ერთ ყველაზე პატივცემულ და გავლენიან არქიტექტორად.

მის არქიტექტურულ ნამუშევრებს, განსაკუთრებით კი ვენის და დარმშტადტის სეცესიონის საგამოფენო შენობებს ჰქონდათ უზარმაზარი გავლენა არტ-ნუვოს სტილზე.

სადა და სტრუქტურულად ნათელია ოლბრიხის გრაფიკა და ავეჯის პროექტები.
ლუი მაჟორელი

ლუი-ჟან-სილვესტრ მაჟორელი, ცნობილი, როგორც ლუი მაჟორელი (26 სექტემბერი, 1859 - 15 იანვარი, 1926) — ფრანგი დეკორატორი და ავეჯის დიზაინერი. იგი ქმნიდა და ამზადებდა საკუთარი დიზაინის ნივთებს ფრანგული ებენისტური ტრადიციების მიხედვით. იგი იყო ერთ-ერთი ყველაზე გამორჩეული ავეჯის დიზაინერი არტ-ნუვოს სტილში და 1901 წლის შემდეგ ემსახურებოდა ხელოვნებას, როგორც ნანსის სკოლის ვიცე-პრეზიდენტი.

ადრეული ცხოვრება
1861 წელს, მამამისი, აუგუსტ მაჟორელი (1825-1879) იყო ავეჯის დიზაინერი და მწარმოებელი. აუგუსტმა ოჯახი ტულიდან ნანსიში გადაიყვანა საცხოვრებლად. იქ ლუიმ დაამთავრა დაწყებითი სკოლა, სანამ გადავიდოდა პარიზში 1877 წელს იმისთვის, რომ ორი წელი ემუშავა ნატიფი ხელოვნების სკოლაში. როდესაც მან შეიტყო მამამისის გარდაცვალების შესახებ, ცოტა ხნით შეწყვიტა სწავლა და წავიდა ნანსიში, რათა შეენახა მამამისის ნამუშევრები და ქონება. ამან დააკავა იგი ნანსიში მთელი მისი დარჩენილი სიცოცხლის განმავლობაში.1885 წლის 7 აპრილს, მაჟორელმა ცოლად შეირთო მარი ლეონ ჟან კრეცი, ნანსის თეატრების მეპატრონეს ქალიშვილი. მათი ერთადერთი შვილი - ჟაკ მაჟორელი, რომელიც თეატრის მსახიობი გახდა, 1886 წლის 7 მარტს დაიბადა.

ოჯახის ბიზნესის მართვა
მაჟორელის ფირმის ფაბრიკის დიზაინის ავტორი იყო ცნობილი არქიტექორი ლუსიენ ვეისენბურგერი (1860-1929). ფაბრიკა მდებარეობდა ვიეი-ეტრის ქუჩის 6-ში, ნანსის დასავლეთ ნაწილში. 1880-1900 წლებში მაჟორლმა გამოუშვა ლუი -ეს ავეჯი, ხოლო 1894 წელს დეკორატიულ და ინდუსტრიულ ხელოვნების ექსპოზიციაზე ნანსიში, მათი გამოფენა მოაწყო. 1990 წელს პარიზის გამოფენაში მან წარმატებას მიაღწია და ამ უმნიშვნელოვანესი გამარჯვებით, თავის ფირმას უამრავი დამკვეთი შემატა. 1910 წელს მაჟორელმა გახსნა თავის ფირმის მაღაზიები ნანსიში, პარიზში, ლიონსა და ლილში.

კარიერის ბოლო წლები და მსოფლიო ომი
1914 წელს დაიწყო ომი. მაჟორელი შიშობდა, რომ ომი მისი ბიზნესის შესუსტებას გამოიწვევდა. 1916 წლის 20 ნოემბერს მისი ქარხნები ვიეი-ეტრის ქუჩაზე ომის საბრძოლო ოპერაციის შედეგად ცეცხლს მიეცა. დაიწვა ყველაფერი: დასრულებული და დასასრულებელი ავეჯი, მასალა, ჯილდოები, ინსტრუმენტები და დოკუმენტები. თითქოსდა გამიზნულად, დაზიანებულის საბოლოოდ გასანადგურებლად, ერთი წლის შემდეგ, 1917 წელს გერმანულმა თვითმფრინავებმა დაბომბეს მაჟორელის ქარხნები ნანსიში.

მაჯორელეების ოჯახმა გერმანელ ჯარისკაცებს ასევე მიაწერა ლილის ქარხნების განადგურებაც.
მაჟორელი გარდაიცვალა 1926 წელს. მისი სიკვდილის შემდეგ მის ოჯახს, რომელიც ძალიან მძიმედ დაზარალდა ომისგან, ფინანსურად აღარ შეეძლო მაჟორელის ვილაში (აგარაკზე) ცხოვრება. 1931 წელს დაიკეტა მაჯორელის ბოლო ქარხნები. დღესდღეობით მაჟორელის ვილა ეკუთვნის ნანსის. არის ნახაზები, რომლის მიხედვითაც აპირებენ მაჟორელის უნიკალური ნამუშევრების აღდგენა-განახლებას.

მაჟორელის ნამუშევრები გამოჩნდნენ 2008 წლის ფრანგულ ფილმში ' '-ში, ეს ფილმი 2009 წელს გამოვიდა აშშ-ში სახელწოდებით - ზაფხულის საათები .
ვოლტის წყალსაცავი

ვოლტის წყალსაცავი — მსოფლიოს უდიდესი წყალსაცავი დასავლეთ აფრიკაში, განაში. მდებარეობს ამავე სახელწოდების მდინარეზე, ზღვის დონიდან 85 მ სიმაღლეზე.

1961-1965 წლებში ქალაქ აკოსომბოსთან (განა) იქ, სადაც მდინარეები შავი და თეთრი ვოლტა ერწყმიან ერთმანეთს, შეიქმნა (ვიწრო ხეობაში) აკოსომბოს ჰიდროელექტროსადგური. შედეგად დაიწყო წყალსაცავის ავსება და საბოლოოდ შეიქმნა მსოფლიოს უდიდესი წყალსატევი. ვოლტის წყალსაცავის სარკის ფართობია — 8482 კმ², მოცულობა — 148 კმ³, საშუალო სიღრმე — 18 მ, უდიდესი სიღრმე — 80 მ. ტბის ტერიტორია ვრცელდება ორ სხვადასხვა ბუნებრივ მხარეში: წყალსაცავის ჩრდილოეთი ნაწილი — სავანის ზონაში მდებარეობს, ხოლო სამხრეთი — ტროპიკულ ზონაში.

ჩრდილოეთიდან სამხრეთისაკენ წყალსაცავი გადაჭიმულია დაახლოებით 400 კმ-ზე, სანაპირო ხაზის სიგრძე — 7 ათ. კმ-ზე მეტია. ნაპირები ძლიერ შეჭრილ-შემოჭრილია. ბევრია დიდი და პატარა კუნძული. წყალსაცავი და მიმდებარე ტერიტორია ქვეყნის მნიშვნელოვანი ობიექტია. ვოლტის წყალსაცავი შექმნილია ენერგეტიკული, წყლის ტრანსპორტისა და წყალმომარაგებისათვის. ფართოდ არის განვითარებული თევზჭერა, ნავიგაცია.

აკოსომბოს ჰიდროელქტროსადგური გაშენებულია ვოლტის წყალსაცავის სამხრეთით. იგი ქვეყნის დიდ ნაწილს უზრუნველყოფს ელექტროენერგიით.

1964, 1966 და 1969 წლებში წყალსაცავის (ტბის) ტერიტორიაზე დაფიქსირდა მიწისძვრა.
მაქს ფაბიანი

მაქს ფაბიანი (დ. 29 აპრილი, 1865 — გ. 18 აგვისტო, 1962) — იტალიელ-სლოვენიელი არქიტექტორი, გორიციის რეგიონიდან. თავის სამშობლო სლოვენიაში იგი იყენებდა სლოვენიურ სტილს — „კირილ-მეთოდ კოჩს“ და აგრეთვე ვენის არქიტექტურულ სტილს (არტ-ნუვოს სტილს).

ბიოგრაფია
მაქსიმილიან ფაბიანი დაიბადა, ტიროლიელთა ოჯახში (ტიროლიელები არის ხალხი, რომლებიც დასახლებულები არიან იტალიაში, ლაპარაკობენ ტოროლიურად და იტალიურად) სოფელ კობდილჯში, შტანჯელთან ახლოს, კრასის პლატოზე, რომელიც იყო ავსტრია-უნგრეთის პროვინციაში - გორიციასა და გრადისკაში (ახლანდელ სლოვენიაში). მამამისი იყო ფერმერი, ხოლო დედამისი - არისტოკრატიული ოჯახის წარმომადგენელი ტრიესტიდან. მისი ოჯახი შეძლებული იყო, მათ შეეძლოთ შვილისთვის უმაღლესი განათლება მიეცათ.

იგი არ ესწრებოდა დაწყებითი სკოლის გაკვეთილებს, სამაგიეროდ განათლებას მამამისის სახლში და ლუბლიანის გერმანული ენის სკოლაში იღებდა. შემდეგ ვენაში გადავიდა. იქ არქიტექტურის კურსებზე დადიოდა ვენის ტექნოლოგიურ უნივერსიტეტში. 1889 წელს მიღებულმა დიპლომმა ფაბიანს ევროპასა და აზიაში მგზავრობის სამწლიანი უფლება მისცა. 1894 წელს იგი დაბრუნდა ვენაში და ოტო ვაგნერის პერსონალური მიწვევით შევიდა ოტო ვაგნერის სახელობის არქიტექტურულ სტუდიაში და დარჩა იქ საუკუნის დასრულებამდე. ამ დროის განმავლობაში მან დიზაინის გარდა შეისწავლა ქალაქმშენებლობა. მან ისე კარგად შეისწავლა არქიტექტურა, რომ მზად იყო, სხვისთვისაც ესწავლებინა.

1917 წელს იგი დასახელდა ვენის ტექნიკური უნივერსიტეტის პროფესორად და 1919 წელს მისმა ერთ-ერთმა მოსწავლემ ივან ვურნიკმა შესთავზა მას მასწავლებლის ადგილი ახლად დაარსებულ, ლუბლიანის უნივერსიტეტში. მაგრამ ფაბიანმა შემოთავაზებაზე უარი თქვა. მან დატოვა მასწავლებლის ადგილი ვენაში და გორიციაში დაბრუნება გადაწყვიტა. იმ დროისთვის გორიცია შედიოდა იტალიის სახელმწიფოში, ამის გამო მას მოუხდა იტალიის მოქალაქეობის აღება. 1920-1930 წლებში მან მოასწრო არაერთი დიდი, ისტორიული ძეგლისა და შენობის რეკონსტრუქცია ჯულიან მარჩის რეგიონებში. ამ ძეგლების და შენობების უმეტესობა პირველმა მსოფლიო ომმა შეიწირა.

1935 წელს მან მიიღო თავის მშობლიურ ქალაქ შტანჯელის მერის თანამდებობა. იგი გახდა მერი და წოდება შეინარჩუნა მეორე მსოფლიო ომის დროსაც, მან ეს მოახერხა გერმანული ენის ცოდნის წყალობით. იგი ევედრებოდა გერმანელებს, ქალაქ შტანჯელს თავს არ დასხმოდნენ. ქალაქი შტანჯელი მაინც განადგურდა 1930 წელს. ეს გამოიწვია სლოვენიელი და ვერმახტელი პარტიზანების ბრძოლამ.

1944 წელს, ფაბიანი დაბრუნდა გორიციაში, სადაც გაატარა თავისი ცხოვრების უკანასკნელი წლები.
დუნაის დელტა

დუნაის დელტა (რუმ. , უკრ. ) — მეორე უდიდესი სამდინარო დელტა ევროპაში, ვოლგის დელტის შემდეგ. დელტის უდიდესი ნაწილი რუმინეთის ტერიტორიაზე მდებარეობს, ხოლო ჩრდილოეთის პატარა ნაწილი უკრაინის ტერიტორიაზე. მთლიანი ფართობი დაახლოებით 4152 კმ²-ია, სადანაც 3446 კმ² რუმინეთში მდებარეობს. თუ დელტის შემადგენლობაში მოვისაზრებთ რაზიმ-სინოეს ლაგუნას, მაშინ მისი ფართობი 5165 კმ²-მდე გაიზრდება.

დელტამ ფორმირება ძვ. წ. დაახლოებით 4 000 წლისთვის დაიწყო შავი ზღვის ყურეში, როდესაც ზღვის დონემ აიწია და დღეს არსებულს მიაღწია. ამჟამად დუნაის დელტა ალუვიურ ვაკეს წარმოადგენს, რომელიც ძირითადად წყლითა და ჭარბტენიანი ტერიტორიებითაა დაფარული. მოიცავს მრავალ ჩახლართულ ჭაობს, არხებს, ნაკადულსა და ტბას. საშუალო სიმაღლე 0.52 მ-ია, მაგრამ ტერიტორიის 20% ზღვის დონის დაბლა მდებარეობს.

1938 წელს, რუმინეთმა დუნაის დელტა დაცულ ტერიტორიად გამოაცხადა, ხოლო 1991 წელს იგი იუნესკომ შეიტანა მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში.
ზეგანი

ზეგანი — 1000 მ-მდე და მეტი სიმაღლის ხმელეთის ვრცელი უბანი. თან ახლავს ბრტყელი ან სუსტად ტალღოვანი წყალგამყოფი ზედაპირი, რომელიც ზოგჯერ გაყოფილია ვიწრო და ღრმა შეჭრილი ხეობებით; ზეგნის ფარგლებში გვხვდება შესამჩნევი ჩადაბლებები და აზევებები. მომიჯნავე ვაკეებზე ამაღლებული ზეგნის კიდეები ხშირად დანაწევრებულია ხეობებითა და ხევებით, რის გამოც, ღებულობს ძლიერ ეროზირებული მთების იერს, ასეთია მაგ., შუა ციმბირის ზეგნის დასავლეთი კიდე ენისეის მხარეს.

აბსოლუტური სიმაღლე 700-1500 მ, შეფარდებითი სიმაღლე 200-300 მ და მეტი. გეოლოგიური სტრუქტურა რთულია, თუმცა მწვერვალის ზედაპირი ერთ დონეზე ჭრის ამ სტრუქტურებს ან წარმოიქმნება 2-3 დონის საფეხურებიანი ზედაპირი. ზეგნის წარმოშობაში განარჩევენ სამ (ან უფრო მეტ) ეტაპს: მთათწარმოშობის ეტაპს, დენუდაციური მოსწორებისა და მთების დადაბლების ეტაპს და უახლესი საერთო აზევების ეტაპს. ზოგჯერ ერწყმის უფრო მსხვილ ოროგრაფიულ ერთეულს, მაგ., მთიანეთს.

ზოგიერთი ზეგანი წარმოქმნის მთიანეთის შიდა ნაწილს, ასეთია მაგ., მცირე აზიის მთიანეთის შემადგენლობაში შემავალი ანატოლიის ზეგანი. ზეგანი შეიძლება ჩამოყალიბდეს ზედაპირის უახლესი ტექტონიკური აზევებების შედეგად. რიგ შემთხვევაში, იგი წარმოიქმნება ჰორიზონტალურად განლაგებულ წარეცხვასთან მდგრად ერთტიპურ და ერთასაკოვან ქანებზე და აგრეთვე მძლავრი ლავური ამოფრქვევების ხარჯზე, რომლებიც კეტავენ ძველი რელიეფის უსწორმასწორობას.

ზეგნის შემადგენლობაში ხშირად შედის მაღლა განლაგებული პლატო. ხშირია მათი გაიგივება, თუმცა ჩვეულებრივ, ზეგანი იკავებს უფრო მაღალ ჰიფსომეტრიულ დონეს. გეოლოგიური სტრუქტურის მიხედვით, ზოგი მკვლევარი თვლის, რომ ზეგანი აგებულია ჰორიზონტულად განლაგებული ქანებისაგან და არსებითად იგივეა, რაც პლატო დანაწევრებული რელიეფით, ხოლო სხვა მკვლევრები ზეგანს ბაქნურ პირობებში წარმოქმნილ ძველ მთიან მხარეს მიაკუთვნებენ.

ცნობილია ანატოლიის ზეგანი, დეკანის ზეგანი, შუა ციმბირის ზეგანი, გვიანის ზეგანი და სხვა. საქართველოში გავრცელებული ზეგნებიდან აღსანიშნავია ივრის ზეგანი, ჯავახეთის ზეგანი, ყელის ზეგანი და სხვა.
ჰორეზუს მონასტერი

ჰორეზუს მონასტერი (რუმ. ) — მონასტერი რუმინეთის ისტორიულ ქალაქ ჰორეზუში. დაარსდა 1690 წელს, პრინც კონსტანტინე ბრინკოვიანუს მიერ. მიჩნეულია ბრინკოვიანული სტილის შედევრად, გამოირჩევა თავის არქიტექტურული სიწმინდით და ზომიერებით, სკულპტურული დეტალების სიმდიდრით.

მონასტრის ერთადერთი ტაძარი, რომელიც წმინდა კონსტანტინესა და ელენეს სახელობისაა, მოხატულია ბერძენი ოსტატების მიერ.

დღეისათვის მონასტერი რუმინელი პილიგრიმების ერთ-ერთი მთავარი მოსალოცი ადგილია.

1993 წელს, იუნესკომ ჰორეზუს მონასტერი მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შეიტანა.

გალერეა
კლემანს პოეზი

კლემანს პოეზი, ნამდვილი გვარი — გიშარი (; დ. 30 ნოემბერი, 1982) — ფრანგი მსახიობი და მოდელი. ცნობილია როლებით „ჰარი პოტერის“ შესახებ ფილმების სერიაში და ფილმებით „ბრიუგეში“ და „127 საათი“.

ბიოგრაფია
დაიბადა ნაკლებად ცნობილი მსახიობის ეტიენ გიშარისა და სკოლის მასწავლებელის ოჯახში. სცენური სახელისთვის აიღო დედის ქალიშვილობის გვარი. პატარაობაში არც ისე ცნობილი იყო თავის ტოლებთან. გადაღებებში მონაწილეობს 1999 წლიდან ძირითადად ფრანგულ ფილმებში.
პაკი

პაკი, პაკური ყინული — მოტივტივე ძველი პოლარული, უმეტესწილად, არქტიკული ყინული სისქით დაახლოებით 3 მ და მეტი, რომელმაც გადაიტანა ზაფხულის დნობის ორი ან მეტი სეზონი. წარმოიქმნება ზღვის ზედაპირის გაყინვის შედეგად.

შედგება ცალკეული ყინულებისა და მრავალრიცხოვანი ყინულოვანი ნატეხებისაგან, რომელთა სიმაღლე 10 მ-ს უდრის. მასზე არსებული ტოროსი მოგლუვებულია, ყინული თითქმის მთლიანადაა გამტკნარებული და აქვს ლურჯი ფერი, ზაფხულში იფარება მომრგვალო მდნარი წყლითა და კარგად განვითარებული სადრენაჟო სისტემით.

გრენლანდიის ჩრდილოეთ ნაპირების გასწვრივ, კანადის არქტიკული არქიპელაგის ჩრდილოეთ სრუტეებსა და ანტარქტიდაში გვხვდება როგორც ნაპირის ყინული. პაკური ყინული გამოიყენება არქტიკულ აუზში მოდრეიფე სამეცნიერო სადგურების ორგანიზაციისთვის. პაკის სამხრეთ საზღვარი ცვალებადია. პაკი დიდად აბრკოლებს გემების მიმოსვლას.

ზამთარში პაკური ყინული ფართოვდება, ხოლო ზაფხულში ორივე ნახევარსფეროში უკან იხევს და დაახლოებით 5 %-ით ფარავს ჩრდილოეთის ოკეანეებს, ხოლო 8 %-ით სამხრეთის ოკეანეებს.

ინგლისურენოვან ლიტერატურაში პაკად იწოდება ნებისმიერი მოდრეიფე ყინული.
ავთანდილ ცქვიტინიძე

ავთანდილ ცქვიტინიძე (დ. 24 ივლისი, 1973) — ქართველი მოდის დიზაინერი.

ბიოგრაფია
განათლება
- 1990-1995 საქართველოს სამხატვრო აკადემია

პროფესიული გამოცდილება
- 2000 წლიდან - მოდის სახლი "ავთანდილი", მთავარი დიზაინერი, დირექტორი
- 1997-2000 - სამკერვალო ფაბრიკა "იმერეთი", დიზაინერი

გამოფენები და ჯილდოები

ნოემბერი, 2010 - სასტუმრო "ბრისტოლი". პარიზი, საფრანგეთი
ოქტომბერი, 2010 - საქართველოს მოდის კვირეული. გაზაფხული-ზაფხული 2011
ოქტომბერი, 2010 - უკრაინის მოდის კვირეული, კიევი. გაზაფხული-ზაფხული 2011
აპრილი, 2010 - ყაზახეთის მოდის კვირეული, ალმა-ატა. შემოდგომა-ზამთარი 2010-2011
მარტი, 2010 - საქართველოს მოდის კვირეული. შემოდგომა-ზამთარი 2010-2011
მარტი, 2010 - კიევის მოდის კვირეული, უკრაინა. შემოდგომა-ზამთარი 2010-2011
ოქტომბერი, 2009 - ყაზახეთის მოდის კვირეული, ალმა-ატა. გაზაფხული-ზაფხული 2010
ოქტომბერი, 2009 - თბილისის მოდის კვირეული, საქართველო. გაზაფხული-ზაფხული 2010
ოქტომბერი, 2009 - კიევის მოდის კვირეული, უკრაინა. გაზაფხული-ზაფხული 2010
მარტი, 2009 - კიევის მოდის კვირეული, უკრაინა. შემოდგომა-ზამთარი 2009-2010
დეკემბერი, 2008 - საახალწლო ფესტივალი მეიდანზე, თბილისი
ოქტომბერი, 2008 - კიევის მოდის კვირეული, გაზაფხული-ზაფხული 2009
ივნისი, 2008 - პეკინის ოლიმპიადის გახსნისა და დახურვის ცერემონიალებისათვის საქართველოს ნაკრების ჩაცმულობა
მარტი, 2008 - ათენის მოდის კვირეული, შემოდგომა-ზამთარი 2008-2009
ოქტომბერი, 2007 - ათენის მოდის კვირეული, გაზაფხული-ზაფხული 2008
სექტემბერი, 2007 - გამოფენა "" . ნიუ-იორკი, აშშ
აგვისტო, 2007 - საქართველოს რაგბის ნაკრების ჩაცმულობა მსოფლიო ჩემპიონატის გახსნისა და დახურვის ცერემონიალებისთვის, სპორტული ტანსაცმლის ესკიზები
აპრილი, 2007 - დუბაის მოდის კვირეული, შემოდგომა-ზამთარი 2007-2008
მარტი, 2007 - ათენის მოდის კვირეული, შემოდგომა-ზამთარი 2007-2008
მარტი, 2007 - კიევის მოდის კვირეული, შემოდგომა-ზამთარი 2007-2008
დეკემბერი, 2006 - " ", თბილისი
ოქტომბერი, 2006 - ათენის მოდის კვირეული, გაზაფხული-ზაფხული 2007
ოქტომბერი, 2006 - კიევის მოდის კვირეული, გაზაფხული-ზაფხული 2007
მაისი, 2006 - " ", მოსკოვი
მარტი, 2006 - მოსკოვის მოდის კვირეული, შემოდგომა-ზამთარი 2006-2007
მარტი, 2006 - კიევის მოდის კვირეული, შემოდგომა-ზამთარი 2006-2007
დეკემბერი, 2005 - მოსკოვის მაღალი მოდის ასოციაციის საპატიო წევრობა
ოქტომბერი, 2005 - მოსკოვის მოდის კვირეული, გაზაფხული-ზაფხული 2006
სექტემბერი, 2005 - კიევის მოდის კვირეული, გაზაფხული-ზაფხული 2006
ივლისი, 2005 - მოდის ჩვენება, რომი
მაისი, 2005 - " ", მოსკოვი
მარტი, 2005 - მოსკოვის მოდის კვირეული, შემოდგომა-ზამთარი 2005-2006
დეკემბერი, 2004 - წლის საუკეთესო დიზაინერი, საქართველო
ოქტომბერი, 2004 - რუსეთის მოდის კვირეული, გაზაფხული-ზაფხული 2005
მარტი, 2004 - რუსეთის მოდის კვირეული, შემოდგომა-ზამთარი 2005-2006
მარტი, 2003 - რუსეთის მოდის კვირეული, შემოდგომა-ზამთარი 2004-2005, "კვირეულის აღმოჩენა"
2003 - "აზიური ღამე". თბილისი
2002 - "მარლენ დიტრიხი", თბილისი
2002 - "ქალი წარსულიდან’, თბილისი
2001 - "ესპანური ბაზარი", თბილისი
1999 - " ", თბილისი
1996 - კავკასიის დიზაინერთა ფესტივალი, ბაქო, გრან-პრი
1995 - მოდის ფესტივალი "ამა", თბილისი
ტრანსილვანიის გამაგრებული სოფლები

ტრანსილვანიის გამაგრებული სოფლები (რუმ. ) — მოიცავს რუმინეთში, ტრანსილვანიის რეგიონის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში მდებარე გერმანული წარმოშობის ხალხის, ტრანსილვანიელი საქსებისა და უნგრული წარმოშობის სეკეების სოფლებს, რომლებიც ფორტიფიცირებული ეკლესიების ირგვლივაა გაშენებული. რეგიონში 150 კარგად შემონახული ასეთი ეკლესია მდებარეობს, რომლებიც სხვადასხვა არქტიექტურულ სტილშია ნაგები - საუკუნეებში. 1999 წლიდან, შვიდ სოფელში მდებარე ეკლესიები შესულია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში.

ტრანსილვანიის საქსონური სოფლები საუკუნეში გამოჩნდა, როდესაც უნგრეთის მეფემ ამ არეალში გერმანელი კოლონისტები ჩაასახლა. მათ პროვინციის მოსახლეობაში სპეციალური ეროვნების სტატუსი ჰქონდათ და მთელი მათი ცივილიზაცია მიმართული იყო გადარჩენისა და განვითარებისაკენ, რისთვისაც მათ საკმაოდ ძლიერი ფერმერთა, ხელოსანთა და ვაჭართა გაერთიანებები შექმნეს. იმის გამო, რომ მათი საცხოვრებელი ტერიტორია მუდმივად ოსმალებისა და თათრების თავდასხმის საშიშროებას განიცდიდა, მათ სხვადასხვა ზომის თავდაცვითი ნაგებობების მშენებლობა დაიწყეს. ყველაზე მნიშვნელოვანი ქალაქები მთლიანად გაამაგრეს, ხოლო პატარა კომუნებში სიმაგრეები ეკლესიის ირგვლივ ააგეს, სადაც მათ დაამატეს თავდაცვითი კოშკი და საწყობები მათთვის ღირებული ქონების შესანახად.

გალერეა
დაკიის ციხესიმაგრეები

დაკიის ციხესიმაგრეები — მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლი რუმინეთში. წარმოადგენს მურუს-დაკისუსის სტილში, ქვის დიდი ნატეხებით ნაგებ ექვს ციხესიმაგრეს, რომლების ძვ. წ. და ახ. წ. საუკუნეებში რომაელებისგან თავდაცვის მიზნით ააგეს.

ფართო და საკმაოდ კარგად შემონახული ნანგრევები ძლიერ და ინოვაციურ უძველეს ცივილიზაციას ეკუთვნის.

ექვის ციხესიმაგრე - სარმიზეგეტუზა, ორასტიოარა-დე-სუსი, კოსტესტი-ბლიდარუ, ლუნკანი-პიატრა-როსიე, ბანიტა და კაპილნა, რომელთა აშენებაც დაკიის მეფე დეცებალს მიეწერება, მიმდებარე დასახლებასა და თავდაცვით ნაგებობებთან ერთად 1999 წელს იუნესკომ მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შეიტანა.
სიგიშოარის ციტადელი

სიგიშოარის ციტადელი — რუმინეთის ქალაქ სიგიშოარის ძველი, ისტორიული ცენტრი. აგებულია საქსი კოლონისტების მიერ საუკუნეში და იმ დროსისათვის მას ეწოდებოდა. 1999 წლიდან შესულია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში, როგორც ტრანსილვანიელი საქსების 850-წლოვანი ისტორიული და კულტურული ძეგლი.

ქალაქი სიგიშოარა, რომელიც ყოველწლიურად შუა საუკუნეების ფესტივალს მასპინძლობს, ვლად ცეპეშის სამშობლოა. ქალაქზე გადის ტრანსილვანიელი საქსების მიწის ზემო საზღვარი. მის სიახლოვეს მდებარე უფრო დიდ ქალაქ სიბიუსა და ბრაშოვთან ერთად, სიგიშოარაში წარმოდგენილია შუა საუკუნეების ტიპური გერმანული არქიტექტურა.
დრაკულა

დრაკულა — მწერალ ბრემ სტოკერის 1897 წლის საშინელებათა გოთიკური რომანი.

ნაშრომი ცნობილია ვამპირ გრაფ დრაკულას მსოფლიო კულტურაში პირველად გამოჩენით. მასში მოთხრობილია დრაკულას ტრანსილვანიიდან ინგლისში გადასახლებაზე და ბრძოლაზე მასსა და პროფესორ აბრაჰამ ვან ჰელსინგს შორის. პერსონაჟი ნაწილობრივ ეფუძნება ვლად ცეპეშის პიროვნებას.

„დრაკულამ“ გავლენა იქონია არაერთ ლიტერატურულ ჟანრზე, როგორებიც არის ვამპირული ლიტერატურა და გოთიკური რომანი. რომანში განხილულია ვიქტორიანული ეპოქის პერიოდში ქალთა როლი, სექსუალური შეკრებები, იმიგრირება, კოლონიალიზმი და პოსტ-კოლონიალიზმი. მიუხედავად იმისა, რომ სტოკერს ვამპირები არ გამოუგონია, სწორედ მას მიაწერენ მათი თანამედროვე ფორმის შექმნას. რომანი შემდგომში წარმოდგენილი იქნა არაერთი თეატრალური დადგმის, ფილმისა თუ სატელევიზიო ინტერპრეტაციის სახით.
მარამურეშის ხის ეკლესიები

მარამურეშის ხის ეკლესიები — სხვადასხვა პერიოდში ნაგები, სხვადასხვა არქიტექტურული სტილის ასამდე მართლმადიდებლური ტაძრისგან შემდგარი ჯგუფი რუმინეთში, ჩრდილოეთ ტრანსილვანიის მარამურეშის ისტორიულ რეგიონში. ეკლესიები ხისგან ნაგებ მაღალ კონსტრუქციებს წარმოადგენს, რომლებიც ხასაითდებიან მაღალი, თხელი სამრეკლოებით ნაგებობის დასავლეთ კიდეზე. ეკლესიები წარმოსახავენ ჩრდილოეთ რუმინეთის მთიანი არეალის კულტურულ ლანდშაფტს.

მარმურეში რუმინეთის ერთ-ერთი საუკეთესოდ ცნობილი რეგიონია, რომელსაც ავტონომიური ტრადიციები ჯერ კიდევ შუა საუკუნეებიდან გააჩნია, მაგრამ რეგიონი დღეს საკმაოდ მივიწყებული და ნაკლებად მონახულებადია. თავის საუკეთესოდ შემონახული სოფლებითა და ხის ეკლესიებით, ტრადიციული ცხოვრების წესითა და ადგილობრივების ფერად-ფერადი სამოსით მარამურეში ერთგვარ მიზეუმს წარმოადგენს.

რეგიონის ხის ეკლესიების მშენებლობა - საუკუნეებში მიმდინარეობდა. ზოგიერთი მათგანი ძველი ეკლესიების ადგილას იგებოდა. ხის ეკლესიებით რუმინელებმა იმ გამოწვევას უპასუხეს, რომელიც იმ დროისათვის ქვის ეკლესიების აშენებას კრძალავდა. ეკლესიები სქელი მორებითაა ნაგები, რომლებიც ხშირ შემთხვევაში შიგნითა მხარეს მუქია. ისინი ადგილობრივი მხატვრების მიერ მოხატულია ბიბლიური სცენებით. ტაძრებისთვის ყველაზე მთავარი საერთო მახასიეთებელია მაღალი კოშკი შესასვლელის თავზე და მასიური სახურავი, რომლებთან შედარებითაც ეკლესიის ძირითადი ნაწილი ჯუჯას ემსგავსება.

1999 წელს, მარამურეშის რვა ხის ეკლესია იუნესკომ მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში შეიტანა.

გალერეა
წმინდა სერგის სამების ლავრა

წმინდა სერგის სამების ლავრა — რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი რუსული მონასტერი და სულიერი ცენტრი. მდებარეობს ქალაქ სერგიევ-პოსადში, მოსკოვიდან 70 კმ-ით ჩრდილო-აღმოსავლეთით, იაროსლავლისკენ მიმავალ გზაზე. ამჟამად მონასტერში მოღვაწეობს 300 ბერი.

 საუკუნე
მონასტერი 1345 წელს, ერთ-ერთმა ყველაზე დიდმა რუსმა წმინდანმა სერგი რადონეჟელმა დააარსა, რომელმაც მაკოვეცის ბორცვზე წმინდა სამების სახელობის ხის ეკლესია ააგო. მონასტრის ადრეული განვითარება კარგად აქვთ აღწერილი წმინდა სერგის თანამედროვეებს და მის მოსწავლეებს.

1355 წელს, სერგიმ შეიმუშავა სიგელი, რომლითაც ის მონასტრის დამხმარე ნაგებობების - სატრაპეზოს, სამზარეულოს და პურის საცხობის აგებას მოითხოვდა. ეს სიგელი დაკმაყოფილებული აღმოჩნდა წმინდანის მრავალრიცხოვანი მიმდევრების მიერ, რომლებმაც რუსეთის მასშტაბით 400-ზე მეტი მონასტერი დააარსეს, მათ შორისაა სოლოვეცის, კირილოვისა და სიმონოვის მონასტრები.

წმინდა სერგი თათართა წინააღმდეგ ბრძოლაში აქტიურ მხარდაჭერას უცხადებდა დიმიტრი დონელს. 1380 წელს, დიმიტრის დასახმარებლად კულიკოვოს ბრძოლაში, მან ორი თავისი ბერი გაუშვა - ალექსანდრე პერესვეტი და ოსლიაბია. ალექსანდრე თათარ ბოგატირთან პირისპირ ბრძოლაში დაიღუპა. 1408 წელს, თათართა თავდასხმის შედეგად, მონასტერი ცეცხლმა გაანადგურა.

- საუკუნეები
1422 წელს, წმინდა სერგი რუსეთის სახელმწიფოს მფარველად გამოცხადდა. ამავე წელს, კოსოვოს ბრძოლაში მონაწილეობის მიღების შემდეგ, ციმბირელ ბერთა ჯგუფმა ძველის ადგილას პირველი ქვის მონასტერი ააშენეს. წმინდა სერგის წმინდა ნაწილები დღემდე ამ საკრებულო ტაძარში განისვენებს. ტაძრის ფრესკებით მოსახატად მოწვეულ იქნენ შუა საუკუნეების ცნობილი რუსი ხატმწერები - ანდრია რუბლიოვი და დანიილ ჩორნი. ტრადიციულად, მოსკოვის დიდი სამთავროს სამეფო ოჯახის წევრები ამ ტაძარში ინათლებოდნენ და სამადლობელ წირვებსაც აქ აღავლენდნენ.

1559 წელს, ივანე მრისხანეს ბრძანებით დაიწყო ექვსსვეტიანი ტაძრის მშენებლობა, რომელმაც ექვს წელს გასტანა. ტაძარი ბევრად დიდია ვიდრე მოსკოვის კრემლში მდებარე მისი სეხნია. მოხატულია იმ დროისათვის სახელგანთქმულ ხატმწერთა მიერ. ტაძარში მდებარეობს ბორის გოდუნოვის, მისი ოჯახისა და საუკუნის რამდენიმე პატრიარქის აკლდამა.

 საუკუნე
1917 წლის რუსეთის რევოლუციის შემდეგ, 1920 წელს, მონასტერი საბჭოთა მთავრობამ დახურა. შენობები სხვადასხვა სამოქალაქო ინსტიტუტებს გადაეცათ ან მიზეუმებად გამოცხადდა. 1930 წელს გაანადგურეს, მონასტრის ზარები, მათ შორის 65 ტონიანი სამეფო ზარი. რუსი საზოგადო მოღვაწე მამა პაველ ფლორენსკი და მისი მიმდევრები აქტიურად ცდილობდნენ ხელი შეეშალათ მთავრობის მხრიდან მონასტრის გამალებული ძარცვისთვის, მაგრამ ბევრს ვერაფერს გახდნენ, მრავალი ღირებული ნივთი დაიკარგა, ან სხვადასხვა კოლექციებში გადავიდა.

1945 წელს, იოსებ სტალინის მიერ დაწყებული ეკლესიისადმი შემწყნარებლუირ პოლიტიკის შედეგად, მონასტერი კვლავ რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას გადაეცა. 1946 წლის 16 აპრილიდან, მთავარ ტაძარში ღვთისმსახურება აღდგა. 1960-1970-იან წლებში, მონასტერს მნიშვნელოვანი სარესტავრაციო სამუშაოები ჩაუტარდა. 1983 წლამდე, მოსკოვის საპატრიარქოს მთავარ რეზიდენციას წარმოადგენდა, სანამ ის მოსკოვში, დანილოვის მონასტერში გადაინაცვლებდა.

1993 წელს, წმინდა სერგის სამების ლავრა იუნესკომ მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში შეიტანა.

გალერეა