iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ვარდენი მოსტიჭიანი

ვარდენი მოსტიჭიანი (დ. 24 ივნისი, 1953, სტამბოლი) — ბოსტონში დამკვიდრებული სომეხ-ამერიკელი მხატვარი.

ბიოგრაფია
ვარდენი მოსტიჭიანი დაიბადა 1953 წლის 24 ივნისს, სტამბოლში, სომეხი დედისა და მამის ოჯახში. განათლება მიიღო სურბ მესროპიანის სკოლაში, მოგვიანებით კი — ავსტრიის წმინდა გიორგის სახელობის გიმნაზიაში. 16 წლის ასაკში, მოსტიჭიანიბოსტონში, მასაჩუსეტში გადავიდა და ლინის კლასიკურ უმაღლეს სკოლაში, შემდეგ კი კალიფორნიის ხელოვნების ინსტიტუტში განაგრძო სწავლა. 1979 წელს, დაამთავრა ცენტრალური ფლორიდის უნივერსიტეტის სახვითი ხელოვნებს კოლეჯი ორლანდოში.

1980-იან წლებში, უოტერტაუნში, მასაჩუსეტსში, -ს სკოლაში ხელოვნებას და სომხურ ენას ასწავლიდა.

ვარდენი მოსტიჭიანის ნამუშევრების უმეტესობაში სომხურ თემებს წამყვანი ადგილი უკავია. მისი ნახატები გამოფენილი იყო მრავალ გალერეასა და მსოფლიოს სხვადასხვა ადგილებში: ბოსტონი, მასაჩუსეტსი, პარიზი, უოტერტაუნი, ამერიკის სომხური ბიბლიოთეკა და მუზეუმი, კემბრიჯი, ნიუ-იორკი, სტამბოლი, გერმანია.
ამჟამად, მისი ნამუშევრები გამოფენილია ერევნის მიმდინარე ხელოვნების მუზეუმში, ცენტრალური ფლორიდის უნივერსიტეტის სახვითი ხელოვნების კოლეჯსა და რამდენიმე პირად კოლექციაში.
რუსული განმანთავისუფლებელი არმია

რუსული განმათავისუფლებელი არმია (; ხშირად მოიხსენიებენ არაოფიციალური შემოკლებით ) — რუსი ხალხის განმათავისუფლებელი სამხედრო კომიტეტის დასახელება. იბრძოდნენ მესამე რაიხის მხარეზე საბჭოთა კავშირის წინააღმდეგ. რუსული ანტი-საბჭოთა მოტორიზებული ნაწილების და რუსი კოლაბორაციონისტების ერთობლიობა. ჩამოყალიბდა სხვადასხვა გერმანული სტრუქტურების მიერ მეორე მსოფლიო ომის დროს. ძირითადად იყენებდნენ როგორც ბატალიონებს და ასეულებს.

1942 წლის 27 დეკემბერს გენერალ-ლეიტენანტი ანდრეი ვლასოვი და ვლადიმერ ბაერსკი გახდნენ „სმოლენსკის დეკლარაციის“ ავტორები, რომელშიც მათ გერმანელებს რგა-ს ორგანიზება შესთავაზეს. არმია იყო მოხსენიებული როგორც „რუსეთის კომუნიზმისგან განთავისუფლებისთვის“ შექმნილი სამხედრო შენაერთი. პროპაგანდისტული მიზეზებით, მესამე რაიხის მთავრობამ არმიის შექმნაზე მედიის საშუალებით გამოაცხადა, თუმცა, არმიის ორგანიზებისთვის არაფერი გააკეთა. ამ მომენტიდან ყველა რუსს, რომელიც გერმანულ არმიაში მსახურობდა, შეეძლო თავი რგა-ს ჯარისკაცად მიეჩნია. აღსანიშნავია, რომ „რგა“ მხოლოდ ფურცელზე არსებობდა.

„რგა“-ს ქვედანაყოფების ფორმირება 1943 წელს დაიწყო. მათ ძირითადად სსრკ-ს ოკუპირებულ ტერიტორიაზე წესრიგის დასაცავად იყენებდნენ.
ზეუგმის მოზაიკის მუზეუმი

ზეუგმის მოზაიკის მუზეუმი — მუზეუმი, რომელიც მდებარეობს თურქეთის ქალაქ გაზიანთეფში. არის მსოფლიოს ყველაზე დიდი მოზაიკის მუზეუმი, რომელიც შეიცავს 1700 კვადრატულ მეტრს მოზაიკას. გაიხსნა საჯაროდ 2011 წლის 9 სექტემბერს.

მოზაიკის მუზეუმი მდებარეობს ზეუგმაში, ვარაუდობენ, რომ მუზეუმის დამაარსებელია ალექსანდრე მაკედონელის დიდი არმიის ერთ-ერთი გენერალი. საგანძური, მათ შორის, მოზაიკაც, უცნობი იყო 2000 წლამდე, როდესაც არქეოლოგიური ნივთები გამოჩნდა მუზეუმებში და როდესაც დაიგეგმა ახალი კაშხლების აგება ევფრატზე, რომელიც ნიშნავდა, რომ ზეუგმის დიდი ნაწილი სამუდამოდ დატბორებოდა. და მკვლევარების გუნდი, აგრძელებს პროექტზე მუშაობას.

90,000 კვადრატული ფუტის მუზეუმს ახასიათებს 7,500 კვადრატული ფუტის საგამოფენო დარბაზი და ცვლის ბარდოს ეროვნულ მუზეუმს ტუნისში, როგორც მსოფლიოს ყველაზე დიდ მოზაიკის მუზეუმს.
Space Station 13

13 (ან 13) — დაღმავალი ხედის როლური მრავალმოთამაშიანი ვიდეო თამაში თამაშის ძრავაზე, რომლის პირველი ვერსია გამოვიდა 2003 წელს. თამაში არის დაფუძნებული ფილების გრაფიკაზე და არის 2.

თამაშის მოქმედება ხდება მომავალი დროის კოსმოსურ სადგურზე, სადაც მოთამაშეები ირჩევენ სხვადასხვა საქმიანობას, მოთამაშეების მოქმედებები სხვადასხვა პროფესიებით კი იწვევს სხვადასხვა შედეგებს.

მისი პოპულარულობა შეიმჩნეოდა სხვადასხვა საიტებზე როგორიცაა , 4, და სხვა. ასევე თამაში იყო ნახსენები ვიდეოთამაშების სხვადასხვა ჟურნალში.

თამაშის პროცესი
 13-ის ყოველ რაუნდის დასაწყისში, მოთამაშეებს ეძლევათ დრო მოარგონ და შეასწორონ თავისი პერსონაჟი და აირჩიონ პროფესია, როგორიცაა დამლაგებელი ან ინჟინერი, რაც კარნახობს მოთამაშეებს თავის როლზე კოსმოსურ სადგურზე. ყოველი რაუნდი მინდინარეობს მოთამაშეების მოქმედებების მიხედვით.

მოთამაშეს შეუძლია გამოიყენოს თითქმის ყველა ობიექტი სადგურზე, მოთამაშეს შეუძლია შეცვალოს თავისი "განზრახვა" რითიც იცვლება მოქმედება სხვადასხვა ობიექტზე.

თამაშს აქვს სრული ელექტრობის, ბიოლოგიის, ატმოსფერის, ქიმიის და სხვა რთული ობიექტების და გარემოებების კონტროლის სიმულაცია.

სხვადასხვა სერვერებს აქვთ სხვადასხვა სადგურის კონსტრუქცია, თუმცა ძირითადად არსებობს რვა დეპარტამენტი.

სამეთაურო (იღებს სამეთაურო როლებს სადგურზე).
უშიშროება (იცავს კანონს, მშვიდობას და პასუხობს სასწრაფო გამოძახებებს).
საინჟინრო (უზრუნველყოფს ელექტრობას და ატმოსფერულ სისუფთავეს).
სამეცნიერო (იკვლევს ტექნოლოგიას და ქმნის სხვადასხვა რობოტებს სადგურზე).
სამედიცინო (უზრუნველყოფს ეკიპაჟის ჯანმრთელობას, ატარებს ქირურგიულ ოპერაციებს, ქმნის კლონებს და იკვლევს ვირუსებს).
სამარაგო (აწარმოებს სამთო სამუშაოებს მინერალების მოსაპოვებლად, უკვეთავს მარაგს ეკიპაჟისთვის).
სასევისო (ასუფთავებს სადგურს და ამარაგებს მათ საჭმლით და სასმელებით)
რობოტები (შეადგენს სადგურის ხელოვნური ინტელექტს და კიბორგებს, რომლებიც ხშირად არიან მიბმული რობოტიკის სამ კანონზე, რომელიც უფლებას არ აძლევთ მათ ჩაიდინონ კრიმინალური აქტები, როგორიცაა თავდასხმა ეკიპაჟის წევრზე, თუმცა მათი კანონების შეცვლა შესაძლებელია მოთამაშეების მიერ სხვადასხვა გზებით).

მოთამაშეების უმეტესობა ჩნდება სადგურზე რაუნდის დასაწყისში, და ისინი მუშაობენ თავისი პროფესიის მიხედვით. თუმცა, იმის მიხედვით თუ რა რეჟიმია არჩეული რაუნდის განმავლობაში, შესაძლებელია რომ შემთხვევით იყოს არჩეული ერთი ან რამდენიმე მოთამაშე "ანტაგონისტათ". ანტაგონისტები შესაძლებელია იყვნენ ჩვეულებრივი მოთამაშეები საიდუმლო დავალებებით და აღჭურვილობებით, ბოროტმოქმედი ხელოვნური ინტელექტი, და სხვადასხვა მონსტრები.
მარანგის ბრძოლა

მარანგის ბრძოლა — ბრძოლა რომის იმპერიისა და სასანიანების იმპერიის ძალებს შორის. გაიმართა 363 წლის 26 ივნისს. ბრძოლაში დაიღუპა რომის იმპერატორი იულიანე.

ისტორია
363 წელს იმპერატორი იულიანე შეიჭრა სპარსეთში. თავდაპირველად მნიშვნელოვან წარმატებებს მიაღწიეს რომაელებმა (ლეგიონი სპარსეთის დედაქალაქ ქტესიფონამდე მივიდა), მაგრამ იულიანემ ჩათვალა, რომ ქალაქის აღება შეუძლებელი იყო და გადაწყვიტა ქალაქის დატოვება. დაწვა ფლოტი, რომელიც აგებული იყო იმისათვის, რომ საკვები მიეწოდებინა რომაელთათვის. რომაელების გამოსვლა საკმაოდ გაჭიანურდა, დაიწყო შიმშილი.

ომის მსვლელობას აღგვიწერს ისტორიკოსი ამიანე მარცელინუსი ნაშრომში „ქმედებანი“. ბრძოლაში დაიღუპა თავად იმპერატორი. გამარჯვება სპარსელებს დარჩათ.
ექვთიმე გრძელი

ექვთიმე გრძელი — ქართველი საეკლესიო მოღვაწე ბაგრატ მეფის დროს, მოღვაწეობდა ჯავახეთის წყაროსთავში.

ბიოგრაფია
ექვთიმეს და მონოფიზიტი სოსთენას რელიგიური პექრობა აღწერილია მიხეილ საბინინის „საქართველოს სამოთხეში“. როგორც ნაწარმოებიდან ირკვევა, ექვთიმე სამშობლოში ანჩაში დაბრუნდა იერუსალიმში ყოფნის შემდეგ. გზად გამოიარა ანტიოქია და რომი, ალექსანდრია და კონსტანტინოპოლი.
მიჰრან აკობიანი

მიჰრან აკობიანი (; დ. 18 თებერვალი, 1984) — სომეხი მოქანდაკე, ვიკიპედიის პირველი მონუმენტის ავტორი.

ბიოგრაფია
მიჰრან აკობიანი დაიბადა 1984 წლის 18 თებერვალს, სტეფანაკერტში. მისი მამა, მოქანდაკე არმენ აკობიანი (1941-1990) მთიანი ყარაბაღის ომში გარდაიცვალა. 2000-2006 წლებში, მიჰრან აკობიანი ერევნის სახელმწიფო სახვითი ხელოვნების აკადემიაში სწავლობდა, სკულპტურის ფაკულტეტზე . შემდეგ, იგი საკუთარი პროფესიით მუშაობდა სომხეთსა და რუსეთში, ამასთანავე, მონაწილეობა მიიღო სტეფანაკერტსა და ერევანში გამართულ გამოფენებში.

2001 წელს, იგი მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის მხატვართა კავშირის წევრი გახდა. 2011 წელს, აკობიანმა მონაწილეობა მიიღო შუშაში გამართულ სკულპტურის საერთაშორისო სიმპოზიუმში. მისი შექმნილი მონუმენტები ძირითადად ქვის, ხის ან ბრინჯაოსგანაა შექმნილი. 2010-2013 წლებში, იგი სლუბიცეში, -ში პოლონურ ფილოლოგიას სწავლობდა. 2012 წელს, მან პოლონური „კულჩიკის ფონდიდან“ სტიპენდიები მოიპოვა.

აკობიანი ასევე მუშაობს ანიმაციური ფიგურების შექმნაზეც. მისი ერთ-ერთი ნამუშევრისთვის — „ქოლგა“, ლეონიდ ენგიბაროვის მოთხრობის მიხედვით, 2013 წელს, მოსკოვში, მან მოკლემეტრაჟიან ფილმთა ფონდისგან აუდიტორიის ჯილდო მოიპოვა.

ვიკიპედიის მონუმენტი
 -ის დირექტორის, კრისტოფ ვოიჩეხოვსკის დავალებით, მიჰრან აკობიანმა სლუბიცეში ვიკიპედიის პირველი მონუმენტი შექმნა. 2014 წლის 22 ოქტომბერს, მონუმენტი ქალაქ სლუბიცეში, ფრანკფურტის მოედანზე აღიმართა. მისი ღირებულება შეადგენს 62 000 ზლოტს (11 000 ევროს), რომელიც გაიღო ადგილობრივმა მუნიციპალიტეტმა.

გალერეა
ალ-მაჰთასი

ალ-მაჰთასი — არქეოლოგიური ძეგლი იორდანიაში. მდებარეობს მდინარე იორდანეს აღმოსავლეთ ნაპირზე, მკვდარი ზღვიდან 9 კილომეტრში. მიჩნეულია იესო ქრისტეს ნათლობის ადგილად.

არქეოლოგიური ძეგლი შედგება ორი ობიექტისაგან: ტელ-ელ-ჰარარი, აგრეთვე ცნობილი როგორც „ილია წინასწარმეტყველის ამაღლების ბორცვი“ და რაიონი სადაც მდებარეობს იოანე ნათლიმცემლის სახელობის ეკლესია.

ძეგლი ამჟამად მცირე წყალსატევია, რომელიც არანაირად არაა დაკავშირებული მდინარე იორდანესთან, თუმცა ბიზანტიური ნაგებობების შემორჩენილი ნანგრევები მიუთითებს იმაზე, რომ ძეგლი მინიმუმ საუკუნიდან არსებობს. მიუხედავად იმისა, რომ აქ გათხრები მხოლოდ 1996 წელს დაიწყო, უკვე აღმოჩენილია ორი ათეული უძველესი ტაძარი. აღდგენილია იოანე ნათლისმცემელის სახელობის ტაძარი.

2015 წლიდან არქეოლოგიური ძეგლი იუნესკოს დაცვის ქვეშაა. საუკუნიდან ალ-მაჰთასი მომლოცველობის ცენტრი გახდა.
კახეთის საერისთავო

კახეთის საერისთავო — ადმინისტრაციული ერთეული იბერიის სამეფოში, ასევე ქართლის საერისმთავროსა და ერთიანი საქართველოს სამეფოში. ამ სახელწოდების ტერიტორიული ერთეული პირველად ძვ. წ. საუკუნეში გამოჩნდა — ის ერთ-ერთი იყო ფარნავაზ -ის მიერ დაწესებულ საერისთავოთა შორის. ლეონტი მროველის „ცხოვრება ქართველთა მეფეთა“, შემდეგნაირად იხსენიებს მეფის მიერ კახეთისა და კუხეთის მიწა-წყლის, ერთი ერისთავისათვის ბოძებას:

ძვ. წ. საუკუნეში, კახეთის საერისთავოში, ახლანდელი ნეკრესის ადგილას, მეფე ფარნაჯომის მიერ შენდება ქალაქი ნელქარი.

 საუკუნეში მირიან მეფის დროს კახეთის საერისთავო უქმდება და მის ნაცვლად საუფლისწლო დომენი იქმნება. ბაქარის მეფობისას საუფლისწლო დომენს გამოეყო კუხეთი, რომელიც ცალკე საერისთავოდ ჩამოყალიბდა.

 საუკუნის მოვლენების ამსახველი, ჯუანშერის „ცხოვრება და მოქალაქეობა ვახტანგ გორგასლისა“, კახეთში, სხვადასხვა პერიოდში მოიხსენებს ორ ერისთავს: დემეტრეს და ადარნასეს. პირველი მათგანი მოღვაწეობდა უშუალოდ ვახტანგ გორგასლის ეპოქაში და მოხსენიებულია ვახტანგის სხვა ერისთავთა შორის. მეორე, ადარნასე, რომელიც ჯუანშერიანის მიხედვით ქართლის მეფე ბაკურის ძე იყო, ერისთავობდა კახეთში სტეფანოზ -ის ეპოქაში. იგი შემდგომში, სტეფანოზის მოკვლის შემდეგ, ჰერაკლე კეისარმა დაადგინა ქართლის ერისმთავრად. ამის მიზეზი მისი პრო-ბიზანტიური კურსი იყო.

ქართლში ფეოდალური დაქსაქსულობის გაღრმავების შედეგად, 787 წელს, კახეთის საერისთავოს ტერიტორიაზე, კახთა სამთავრო შეიქმნა, რომელიც თავის მხრივ სამ ტერიტორიულ ერთეულად: კვეტერას, პანკისისს და კუხეთის (რუსთავის) საერისთავოებად იყო დაყოფილი. იგი 1020-იან წლებში, ჰერეთთან ერთად, კახეთ-ჰერეთის სამეფოში გაერთიანდა.

1104 წელს მისი ანექსირება საბოლოოდ მოახდინა დავით აღმაშენებელმა და ოთხად დაყო კახეთ-ჰერეთი. ამ 4 საერისთავოთაგან ერთ-ერთი კახეთის საერისთავო იყო. დავით აღმაშენებლის დროს გატარდა ადმინისტრაციული გარდაქმნები, მოწესრიგდა მმართველობის როგორც ცენტრალური, ასევე ადგილობრივი სისტემა. სხვა საერისთავოთა მსაგსად ამ პროცესს ადგილი კახეთშიც უნდა ჰქონოდა. თამარ მეფის ეპოქაში, კახეთის ერისთავი იყო ბაკურ-ყმა ძაგანისძე, რომელსაც „ისტორიანი და აზმანი შარავანდედთანი“ სხვა წარჩინებულთა შორის ასახელებს.

1465 წელს, კახეთის წარჩინებულებმა ისარგებლეს მესხეთის მთავრის, ყვარყვარე -ის მიერ, საქართველოს უკანასკნელი მეფის, გიორგი -ის დროებითი დატყვევებით და კახეთში ერისთავი დავითი გაამთავრეს. 1466-ში მეფე გიორგიმ, ქართლის დაკარგვის შემდეგ, დაამარცხა დავითი, გამეფდა მის ნაცვლად და სათავე დაუდო კახეთის ბაგრატიონთა დინასტიას. მის დროს გაუქმდა ახლადშექმნილი კახეთის სამეფოს ტერიტორიაზე არსებული საერისთავოები, მათ შორის კახეთის საერისთავოც, ერისთავების გამგებლობაში მყოფი სამფლობელოები კი მოურავებს გადაეცათ.

კახეთის ერისთავები
დემეტრე ( საუკუნის ნახევარი)
ადარნასე ( საუკუნის ნახევარი)
ბაკურ ძაგანისძე (- სს.)
დავითი ( სკ.)

წყარო
ლეონტი მროველი, ცხოვრება ქართუელთა მეფეთა.
ჯუანშერ ჯუანშერიანი, ცხოვრება და მოქალაქეობა ვახტანგ გორგასლისა.
ისტორიათა და აზმათა მეტყუელებასა შინა შარავანდედთასა
აკა მორჩილაძე სარბიელში 1

„აკა მორჩილაძე სარბიელში 1“ (1995-1997 წწ.) — ქართველი მწერლის აკა მორჩილაძის 1995-2009 წლებში, სპორტულ ჟურნალ „სარბიელში“ გამოქვეყნებული სტატიების პირველი კრებული.

ათტომეული
აკა მორჩილაძე, იგივე გიო ახვლედიანი 1995-2009 წლებში მუშაობდა სპორტულ ჟურნალ „სარბიელში“ ე.წ. მესვეტედ და სხვადასხვა ფსევდონიმით აქვეყნებდა სტატიებს სპორტის თითქმის ყველა სახოების შესახებ. მის სტატიებში განსაკუთრებული აქცენტი კი ფეხბურთზე არიას გაკეთებული. 2012 წელს ჟურნალ „სარბიელის“ რედაქტორის ზურაბ მეძველიას იდეით შეიკრიბა და გამოიცა აკა მორჩილაძის, სხვადასხვა დროს დაწერილი სტატიები, რომელმაც ათი ტომი შეადგინა. 2013 წელს გამოიცა სტატიების კრებული მეორე ნაწილიც „აკა მორჩილაძე სარბიელში 2“, სადაც 1998-2001 წლებში გამოქვეყნებული სტატიები შევიდა.
აკა მორჩილაძე სარბიელში 2

„აკა მორჩილაძე სარბიელში 2“ (1998-2001 წწ.) — ქართველი მწერლის აკა მორჩილაძის 1995-2009 წლებში, სპორტულ ჟურნალ „სარბიელში“ გამოქვეყნებული სტატიების მეორე კრებული.

ათტომეული
აკა მორჩილაძე, იგივე გიო ახვლედიანი 1995-2009 წლებში მუშაობდა სპორტულ ჟურნალ „სარბიელში“ ე.წ. მესვეტედ და სხვადასხვა ფსევდონიმით აქვეყნებდა სტატიებს სპორტის თითქმის ყველა სახოების შესახებ. მის სტატიებში განსაკუთრებული აქცენტი კი ფეხბურთზე არიას გაკეთებული. 2012 წელს ჟურნალ „სარბიელის“ რედაქტორის ზურაბ მეძველიას იდეით შეიკრიბა და გამოიცა აკა მორჩილაძის, სხვადასხვა დროს დაწერილი სტატიები, რომელმაც ათი ტომი შეადგინა. 2012 წელს გამოიცა სტატიების კრებულის პირველი ნაწილი „აკა მორჩილაძე სარბიელში 1“, სადაც 1995-1998 წლებში გამოქვეყნებული სტატიები შევიდა.
გელუჩა

„გელუჩა“ — ქართველი მწერლის და ჟურნალისტის დავით კოვზირიძის სადებიუტო რომანი, რომელიც 2011 წელს გამოსცა ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობამ.

შინაარსი
როგორც ავტორი წიგნის ყდაზე მინაწერით საგანგებოდ გვაფრთხილებს, ტუალეტში სხარტად წასაკითხი წიგნია. სამი დამოუკიდებელი ამბავი პარალელურად ვითარდება და დროდადრო იკვეთება, ეპილოგში კი ერთიანდება. „გელუჩა“ — ესაა დღევანდელი საზოგადოების სარკე და პაროდია. რომანი-მოზაიკა, რომელიც მოგვითხრობს თითქოს განსხვავებულ, სინამდვილეში კი შემაწუხებლად ერთნაირ ადამიანებზე.

სარჩევი
ყდა
პროლოგივით
სამფეხა ონავარი
უჩა
ცირკი
ბარნოვზე
შემთხვევა
ნაღვლიანი პლასტმასის ხვლიკები
თანასოფლელი ბოვშის ივენთი
კრიმინალური ქრონიკა
გაიმაზა
კინოში, როგორც სასადილოში
გენას ჩიბურაშკა
ფანატი გელა
არმაზი, მეტსახელად რამაზი
კუტურიე
უჩექსა
13 დღე გერმანიის გარშემო
ჯაზები
აღსარებაზედ
პროფილი
რევანში
9ღრეობა
ინტერვიუ და ლიზიკო ჩიტიძე
ეპილოგივით
დავით კოვზირიძე

დავით კოვზირიძე (ცნობილია როგორც — მძიმე კაცი) — ქართველი მწერალი და ჟურნალისტი.

კარიერა
დავით კოვზირიძე 1998 წლიდან ჟურნალისტად მუშაობს. წერდა სპორტულ ჟურნალ „ათიანში“. არის ჟურნალ ტაბულას მესვეტე. არის ავტორი და წამყვანი გადაცემა „მძიმე კაცთან“, რომელიც 2012 წლიდან ინტერნეტ პორტალ .-ზე, ხოლო 2013 წლიდან — ტელეკომპანია ტაბულაზე გადის. 2011 წელს გამოიცა მისი პირველი რომანი „გელუჩა".

აქტივიზმი
დავით კოვზირიძე, ასევე, არის „2 ივნისის მოძრაობის“ აქტივისტი. მოძრაობის ძირითადი მოთხოვნა მარიხუანის დეკრიმინალიცაზიაა. თითქმის ყველა გადაცემაში, „მძიმე კაცი“ სტუმრებს ეკითხება მარიხუანის მოწევის გამოცდილებაზე, მის დეკრიმინალიზაციაზე და ა.შ.

გამოცემები
„გელუჩა“ ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობა — 2011 წელი
მწერლებსა და წიგნებზე

„მწერლებსა და წიგნებზე“ — ქართველი მწერლის აკა მორჩილაძის წერილები მწერლებსა და წიგნებზე, რომელიც სხვადასხვა დროს იბეჭდებოდა ჟურნალ „ცხელ შოკოლადსა“ და „არილში“.

წიგნზე
აკა მორჩილაძის ეს კრებული არ წარმოადგენს ლიტერატურული კრიტიკის კლასიკურ ნიმუშს – მასში დარღვეულია ქრონოლოგია; აქ ვერ ნახავთ ვერც ერთ ისტორიულსა თუ ბიოგრაფიულ თარიღს, ვერც რომელიმე მწერლისა თუ წიგნის შესახებ თუნდაც ერთ, უკვე საყოველთაოდ შეთანხმებულ, წყალგაუვალ მოსაზრებას. კრებული მხოლოდ და მხოლოდ აკა მორჩილაძის პირადი შთაბეჭდილებების ნაკრებია.
შამპანის ბორცვები, სახლები და სარდაფები

შამპანის ბორცვები, სახლები და სარდაფები — საფრანგეთში, შამპანის რეგიონში არსებული რამდენიმე ადგილის გაერთიანება. იგი მოიცავს:
ოტვილერის, აის და მაროილ-სურ-აის ისტორიულ ვენახებს;
სენტ-ნიკეზის ბორცვებს რეიმსში;
შამპანის გამზირს და ფორტ-ჩაბროლს ეპერნეში.

2015 წელს, შამპანის ბორცვები, სახლები და სარდაფები იუნესკომ მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში შეიტანა.
ბურგუნდიის ტერუარები

ბურგუნდიის ტერუარები — მიწის საკუთრებათა რიგი, რომელიც წარმოაჩენს მევენახეობას ბურგუნდიის ღვინის რეგიონში, პოლიტიკური მარეგულირებელი იმპულსების, ტერუარების, გეოლოგიის და კლიმატის ჩათვლით. იგი მოიცავს:
ბონის და მის მიმდებარედ მდებარე სოფლების ვენახებს და მათთან დაკავშირებულ საწარმოო ერთეულებს;
დიჟონის ისტორიულ ცენტრს.

2015 წელს, იუნესკომ იგი მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში შეიტანა.
მეიმანდი (ქერმანი)

მეიმანდი — სოფელი ირანში. მდებარეობს ქერმანის ოსტანში. 2006 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 673 ადამიანი.

მეიმანდი არის ქერმანის ოსტანის ყველაზე ძველი სოფელი. იგი ითვლება ადამიანის პირველ საცხოვრისად ირანის მთიანეთში. აქ მოსახლეობის დასახლება მოხდა დაახლ. 12 000 წლის წინ. ამჟამინდელი სოფლის მოსახლეობა მისდევს მომთაბარე მეცხოველეობას. ზამთრობით ბრუნდებიან ხეობაში და ცხოვრობენ კლდეში გამოკვეთილ სახლებში

2005 წლიდან სოფელი წარდგენილია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის კანდიდატად, ხოლო 2015 წელს იუნესკომ შეიტანა მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში.
საბჭოთა კავშირის საფეხბურთო ჩემპიონატი 1974

საბჭოთა კავშირის საფეხბურთო ჩემპიონატი 1974 — საბჭოთა კავშირის საფეხბურთო ჩემპიონატის 36-ე გათამაშება. გამარჯვებული გახდა კიევის „დინამო“, მეორე ადგილზე გავიდა მოსკოვის „სპარტაკი“, მესამეზე – ოდესის „ჩერნომორეცი“. დაიწყო 12 აპრილს და დასრულდა 21 ნოემბერს.

შედეგები
უმაღლესი ლიგა: ცხრილი
ჩემპიონი
პერიოდიკა
შოთი

შოთი — ქართული თონის პურის სახეობა, გრძელი და რკალისებური ფორმის. აქვს სქელი ყუა, თხელი პირი და წაწვეტებული ბოლო. განსაკუთრებით გრძელი და მოხრილი ხმლისებური შოთები იციან კახეთში, ქართლში კი შედარებით მოკლე შოთებს აცხობენ. სახელწოდება „შოთი“ წარმართულ ღვთაებასთან, მთვარესთან უნდა იყოს დაკავშირებული. ძველ საისტორიო წყაროებში საწირველად პურიცაა დასახელებული, ამასთან, ყოფითმა ტრადიციამ შემოინახა ხორბლის ზედაშეები, რისგანაც სარიტუალო პურებს აცხობდნენ. შოთი დღესაც განსაკუთრებით სადღესასწაულო დანიშნულებით გამოიყენება.
ლავაში

}და ; ; ) — ხორბლის ფქვილისგან დამზადებული თხელი უნაყოფო თეთრი პური. პური ამგვარი დასახელებით ფართოდ არის გავრცელებული კავკასიაში და მთელს წინა აზიაში.

ზოგადად სიტყვა „ლავაშს“ არ გააჩნია საერთო აღიარებული ეტიმოლოგია.

იუნესკოს სამთავრობათაშორისო კომიტეტის სხდომაზე, რომელიც ჩატარდა ეთიოპიის დედაქალაქ ადის-აბებაში 2016 წელს, არამატერიალური კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის შესახებ კონვენციის საფუძველზე აზერბაიჯანის, ირანის, ყაზახეთის, ყირგიზეთისა და თურქეთის სახელით მიღებული იქნა გადაწყვეტილება იუნესკოს არამატერიალური კულტურული მემკვიდრეობის ნუსხაში შეიტანონ შემდეგი პურის კვევრები - ლავაშის, ქათირის, ჟუპკის, იუფკის კულტურა.

კერძის წარმოშობა
ლავაში იყო ძველი შუმერების, ბაბილონელების, ეგვიპტელების, ასურელების, ეტრუსკანელების, ებრაელებისა და სპარსელების გამომცხვარი პური. სქელი მარცვლეულისგან მზადდებოდა უფუარი პური. ასეთივე მეთოდით დღეს აცხობენ ლავაშებს ამიერკავკასიაში.

ექსპერტ გილ მარქსის მიხედვით, ლავაშის წარმოშობის ადგილი ახლო აღმოსავლეთია.

ოქსფორდის უნივერსიტეტის სურსათის გზამკვლევი განსაზღვრავს ლავაშს, როგორც ანტიკვარული კერძი კავკასიასა და ირანის რეგიონში.

დახასიათება
ლავაში წარმოადგენს ბრტყელ, თხელ, ოვალური ფორმის კვერს 90-110 სმ სიგრძითა და 40-50 სმ სიგანით, რომლის წონა შეადგენს 250 გრამს. ლავაშს ინახავენ ჩამოკიდებულ მდგომარეობაში ცალობით, სანამ გაცივდება. შემდეგ მას აწყობენ 8-10 რიგად. ჰაერზე სწრაფად შრება და ასეთ მდგომარეობაში დიდ ხანს ინახება.

მომზადება
ლავაშს ამზადებენ ხორბლის ფქვილისგან. მომზადებულ ცომს შლიან, შემდეგ აცხობენ ტრადიციულ ღუმელებში.

აზერბაიჯანულ ტრადიციაში მას ამზადებენ „საჯზე“, რაც წარმოადგენს რგოლს 60-70 სმ, რომლის სიმაღლეა 3-4 სმ. მის ქვემოთ ცეცხლს ანთობენ და ისე ამზადებენ ლავაშს.
ქართული ლავაში
ქართული ლავაში აბსოლუტურად განსხვავდება აზიური ლავაშისგან, რომელიც გავრცელებულია სომეხ, ოსმალო, აზერბაიჯანელ, სპარს და ქურთ ხალხებში. აზიური ლავაში მზადდება უსაფუვრო ცომისგან, გრძელია და ძალზე თხელი, ქართული ლავაში კი საფუვრიანი ცომისგან მზადდება, გაცილებით სქელია და მრგვალი ფორმისაა. ქართული ლავაში თონეში ლაფათით (ტარიანი დაფა, რომელსაც ზედ ბალიში აქვს გადაკრული) ჩაიკვრება და მისი ვარიაციული სახელწოდებებია ფაფხაჭა, უდიერი, მუცელგანიერი, მადაური, იყალთოური, გარეჯული და სხვა.

ისევე როგორც შოთმა, ლავაშმაც დროთა განმავლობაში სარიტუალო დანიშნულება შეიძინა. მას აცხობდნენ მიცვალებულის სახელზე. იცოდნენ ლავაშის მკვდრის გულზე გადატეხვა და შემდეგ ღვინოში ჩამბალი ნატეხების შეჭმა, რაც აიხსნება ქრისტესთან ზიარების სიმბოლურ გარდასახვად.
სერო-არმასონესი

სერო-არმასონესი — მთა ჩილეში. მდებარეობს ანტოფაგასტის რეგიონში, ჩილეს სანაპირო ქედის სიერა-ვიკუნია-მაკენის სექციაში, ქალაქ ანტოფაგასტიდან 130 კმ-ით სამხრეთ-აღმოსავლეთით. ცნობილი ხდება, რომ მთაზე აშენდება ევროპის სამხრეთული ობსერვატორიის მსოფლიოში უდიდესი ტელესკოპი (-) და ობსერვატორია. სამუშაოების დაწყებამდე, სანამ მწვერვალის ზედაპირს მოასწორებდნე, მთის სიმაღლე ზღვის დონიდან 3 046 მეტრს აღწევდა. სერო-არმასონესი ოპტიკური ასტრონომიისათვის პრივილეგირებულ ზონაში მდებარეობს, რადგან ამ ტერიტორიაზე, ღამეების 89% წელიწადში უღრუბლოა.

უკიდურესად დიდი ევროპული ტელესკოპისათვის (-) სერო-არმასონესი 2010 წლის 26 აპრილს შეირჩა.

გალერეა
რიუკან-ნუტოდენი

რიუკან-ნუტოდენის სამრეწველო მემკვიდრეობის ძეგლი — მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლი ტელემარკის საგრაფოში, ნორვეგია. შეიქმნა მდინარე ედალსვატნეთის გარშემო არსებული სამრეწველო ლანდშაფტის დაცვის მიზნით. ლანდშაფტი მდებარეობს ნორვეგიული კომპანიის — „ “-ს მიერ აშენებულ ქარხანასთან, ატმოსფერული აზოტისგან სასუქის წარმოსაქმნელად. კომპლექსი ასევე მოიცავს ჰიდროელექტრულ ჰესებს, სატრანსპორტო სისტემებს (მათ შორის, რკინიგზას), გადამცემ ხაზებს, ქარხნებს, დასაქმებული პერსონალის საცხოვრებელს და სოციალურ ინსტიტუტებს ნუტოდენსა და რიუკანში.

2009 წლის 19 ივნისს, იგი ოდა-ტისადელის სამრეწველო მემკვიდრეობის ძეგლთან ერთად დროებით შეიტანეს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში, ხოლო 2015 წლის 5 ივლისს, 39-ე სესიაზე, რიუკან-ნუტოდენი და კრიტერიუმების მიხედვით მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში შევიდა.

ისტორია
1900-იან წლებში, ნორვეგიამ სწრაფი განვითარება განიცადა იაფი ჰიდროელექტროენერგიის ხელმისაწვდომით. კრისტიან ბირკელანდმა განავითარა ჰაერიდან აზოტის მოპოვების მეთოდი, რომელიც 1907 წელს, თავდაპირველი მცდელობის შემდეგ არსებულ ტექნოლოგიებს შორის საუკეთესო აღმოჩნდა. აზოტი სასუქის დასამზადებლად იყო საჭირო.
განახლებადი ენერგიისა და ალუმინის კომპანია „ “ 1905 წელს დაარსდა, რის შემდეგაც, აღმოსავლეთ ტელემარკში ინდუსტრიის განვითარება დაიწყო. სასუქის დასამზადებლად, საჭირო იყო ქარხნების, ელექტროსადგურების, დასაქმებული პერსონალის ინფრასტრუქტურის და ექსპორტის წარმოებისთვის საჭირო აღჭურვილობების აშენება. მშენებლობის დასაწყისში, 1907 წელს, მათ ელექტროენერგიას აწვდიდა მსოფლიოში სიდიდით მეორე და ამავდროულად ევროპის უდიდესი სველგფოსის ჰიდროელექტროსადგური, რომელიც კვლავ ფუნქციონირებს. შემდგომ, ორი სხვა სადგური აშენდა:
ვემორკი — აშენდა რიუკანში არსებულ ჩანჩქერთან ახლოს. 1911 წელს, იგი მსოფლიოს მასშტაბით უდიდესი ელექტროსადგური იყო. სადგურის თავდაპირველი კონსტრუქცია დაინგრა, მაგრამ ამჟამად იგი მოქმედია;
საჰეიმის ჰიდროელექტროსადგური — ამოქმედდა 1915 წელს, რიუკანში. შენობა შემორჩენილია, მაგრამ სადგური არ ფუნქციონირებს.
თურქული კულტურის საერთაშორისო ორგანიზაცია

თურქული კულტურის საერთაშორისო ორგანიზაცია (თურქსოი) — კულტურის საერთაშორისო ორგანიზაცია, რომელიც წარმოადგენს თურქულენოვანი მოსახლეობით დასახლებული ქვეყნების ერთიანობას, რომლების სასაუბრო ენა მიეკუთვნება თურქულ ენათა ოჯახს.

თურქსოის გენერალური მდივანი არის დუსენ კასეინოვი, ყაზახეთის კულტურის ყოფილი მინისტრი. თურქსოის შტაბ-ბინა მდებარეობს ანკარაში, თურქეთი.

ისტორია
ორგანიზაცია თავის ფესვებს იღებს შეხვედრებით, რომლებიც 1992 წელს ბაქოსა და სტამბოლში გაიმართა, სადაც აზერბაიჯანის, ყაზახეთის, ყირგიზეთის, უზბეკეთის, თურქეთის და თურქმენეთის კულტურის მინისტრებმა განაცხადეს თავიანთ მზადყოფნაზე ითანამშრომლონ ერთობლივ კულტურულ გარემოში. თურქსოი შეიქმნა ალმათის 1993 წლის 12 ივლისის დადგენილების ხელმოწერით.

1996 წელს, თურქსოისა და იუნესკოს შორის ოფიციალური თანამშრომლობა დადგინდა, მათ შორის ორმხრივი კონსულტაციების და საპასუხო წარმომადგენლობის სახით.

განაცხადდა, რომ თურქსოი ინტეგრირებული იქნება თურქულ საბჭოში, რომელიც არის თურქულენოვანი ქვეყნების გეოპოლიტიკური ორგანიზაცია, რომელიც შეიქმნა 2009 წლის 3 ნოემბერს.

წევრები
2016 მონაცემებით, თურქსოიში ექვსი დამოუკიდებელი წევრია და ორი არასუვერენული დამკვირვებელი სახელმწიფოა გაწევრიანებული.

საქმიანობა
თურქსოის საქმიანობა წარმოადგენს, თურქულენოვანი ხალხების კულტურული კავშირების გაძლიერება და განვითარება. ასევე ერთ-ერთი მთავარი მიზანია, გადასცეს მათი საერთო კულტურული მემკვიდრეობა მომავალ თაობებს და მოახდინოს მისი პოპულარიზაცია მთელ მსოფლიოში.

ღონისძიებები მოიცავს:

ბოლო ქალაქები ამ სტატუსით არიან: