iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1029

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1029 ერთხმად მიიღეს 1995 წლის 12 დეკემბერს. მას შემდეგ, რაც საბჭომ გაიხსენა წინა რეზოლუციები რუანდას შესახებ, მათ შორის რეზოლუცია 872 (1993), რეზოლუცია 912 (1994), რეზოლუცია 918 (1994), რეზოლუცია 925 (1994), რეზოლუცია 955 (1994), რეზოლუცია 965 (1994), რეზოლუცია 978 (1995) და რეზოლუცია 997 (1995), მან საბოლოო ვადით გააგრძელა რუანდაში გაეროს დამხმარე მისიის მანდატი 1996 წლის 8 მარტამდე და მოახდინა მისი კორექტირება.

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციამ აღინიშნა, რომ ძველი რეჟიმის გარკვეული ელემენტები კვლავ ახორციელებდნენ სამხედრო მომზადებასა და თავდასხმებს რუანდაში. მეზობელ ქვეყნებს მოუწოდეს, მიეღოთ ზომები ამ ქმედებების აღსაკვეთად. ამ კონტექსტში საბჭო მიესალმა რეზოლუცია 1013-ის (1995) საფუძველზე კომისიის შექმნას. რუანდას უნდა უზრუნველყო ნდობისა და უსაფრთხოების გარემო ლტოლვილების უსაფრთხო დაბრუნებისთვის. რუანდის მთავრობა შექებულია ქვეყანაში მშვიდობის, უსაფრთხოების, რეკონსტრუქციისა და რეაბილიტაციის ხელშეწყობისთვის გაწეული ძალისხმევისთვის.

მას შემდეგ, რაც გაეროს დამხმარე მისიის მანდატი საბოლოო ვადით, 1996 წლის 8 მარტამდე გაგრძელდა, არსებულმა პირობებმა დღის წესრიგში დააყენა მისი უფლებამოსილებების შემდეგი სახით კორექტირება:

წვლილის შეტანა ლტოლვილთა უსაფრთხო დაბრუნებაში;
რუანდის მთავრობის დახმარება ლტოლვილთა დასაბრუნებლად საჭირო ნდობისა და უსაფრთხოების გარემოს შექმნაში;
გაეროს ლტოლვილთა უმაღლესი კომისარიატის დახმარება და ლოჯისტიკური მხარდაჭერა;
წვლილის შეტანა რუანდის სისხლის სამართლის საერთაშორისო ტრიბუნალის უსაფრთხოების უზრუნველყოფაში.

გენერალურ მდივანს, ბუტროს ბუტროს-გალის, დაევალა:

შეემცირებინა -ის შეიარაღებული ძალების რაოდენობა 1200 ჯარისკაცამდე;
შეემცირებინა სამხედრო დამკვირვებლების, შტაბისა და სხვა დამხმარე პერსონალის რაოდენობა 200-მდე;
დაეწყო -ის სრული გაყვანის დაგეგმვა;
გაეყვანა -ის სამოქალაქო პოლიციის კომპონენტი;
შეესწავლა -ის არასაბრძოლო აღჭურვილობის რუანდისთვის გადაცემის შესაძლებლობა.

მიესალმნენ და მხარი დაუჭირეს რუანდისთვის ჰუმანიტარული დახმარების გაწევას, ხოლო გენერალურ მდივანს ეთხოვა, 1996 წლის 1 თებერვლისთვის საბჭოსთვის წარედგინა ანგარიში -ის გაყვანის შესახებ. რეზოლუცია მიიღეს იმ ფონზე, როდესაც რუანდა მისიის დასრულებას ითხოვდა და აცხადებდა, რომ მან „არაფერი გააკეთა ხოცვა-ჟლეტის თავიდან ასაცილებლად და მათ საფრთხეში მყოფ ადამიანებსაც კი არ აღმოუჩინეს დახმარება“.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 976

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 976 ერთხმად მიიღეს 1995 წლის 8 თებერვალს. მას შემდეგ, რაც საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა რეზოლუცია 696 (1991) და ყველა შემდგომი რეზოლუცია ანგოლას შესახებ, მან გასცა ქვეყანაში ახალი სამშვიდობო მისიის, გაეროს ანგოლის გადამოწმების მესამე მისიის ჩამოყალიბების ნებართვა, რომლის საწყისი მანდატი 1995 წლის 8 აგვისტომდე განისაზღვრა.

ლუსაკის პროტოკოლის ხელმოწერა 1994 წლის 20 ნოემბერს შედგა და მისი მნიშვნელობა და იმპლემენტაციის აუცილებლობა ხაზგასმით აღენიშნა ანგოლის მთავრობასა და -ს. საბჭო ასევე მიესალმა ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმის მოქმედებასა და მის დაცვას. თუმცა, პროტოკოლის იმპლემენტაცია გრაფიკს ჩამორჩებოდა, რის გამოც ორივე მხარის ლიდერებს — ჟოზე ედუარდუ დუშ სანტუშსა და ჟონას სავიმბის — მოუწოდეს პოლიტიკური ნების გამოვლენისკენ შეთანხმების წარმატებით შესასრულებლად. ანგოლამ გამოთქვა მზადყოფნა, მნიშვნელოვანი წვლილი შეეტანა ქვეყანაში გაეროს სამშვიდობო ოპერაციის დაფინანსებაში, რაც უშიშროების საბჭომ დადებითად შეაფასა. გარდა ამისა, ქვეყანას აფრიკის ერთობის ორგანიზაციის დელეგაცია ეწვია.

 ჩამოყალიბდა მშვიდობის აღდგენისა და ეროვნული შერიგების ხელშეწყობის მიზნით. მისიის მაქსიმალური შემადგენლობა განისაზღვრა 7 000 ჯარისკაცით, 350 სამხედრო დამკვირვებლითა და 260 პოლიციელი დამკვირვებლით. ბოლო ორი ჯგუფი დაუყოვნებლივ უნდა განლაგებულიყო ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმის მონიტორინგისთვის, ხოლო ქვეითი ქვედანაყოფების განთავსება მოხდებოდა მხოლოდ საომარი მოქმედებების შეწყვეტის, ყველა საჭირო სამხედრო მონაცემის წარდგენისა და -ს ძალების დისლოკაციის ადგილების დადგენის შემდეგ. ხაზგასმით აღინიშნა განაღმვის პროგრამისა და გაეროს რადიოსადგურის შექმნის მნიშვნელობა. გენერალურ მდივანს, ბუტროს ბუტროს-გალის, დაევალა ყოველთვიური ანგარიშის წარდგენა -ის მანდატისა და ლუსაკის პროტოკოლის შესრულების შესახებ. იმ შემთხვევაში, თუ მხარეები არ ითანამშრომლებდნენ, ანგოლაში გაეროს როლი გადაიხედებოდა; ხოლო წარმატებული თანამშრომლობის პირობებში, -ის საქმიანობა შეწყდებოდა ლუსაკის პროტოკოლის სრულად რეალიზაციის შემდეგ, რაც 1997 წლის თებერვლისთვის იყო მოსალოდნელი.

საბჭო მიესალმა წევრი სახელმწიფოების, გაეროს სააგენტოებისა და არასამთავრობო ორგანიზაციების წვლილს და კიდევ ერთხელ დაადასტურა, რომ ყველა ქვეყანას უნდა დაეცვა -ს წინააღმდეგ დაწესებული იარაღის ემბარგო, რომელიც ძალაში რეზოლუცია 864-ის (1993) საფუძველზე შევიდა. იარაღის სრული აკრძალვის წინააღმდეგ გამოვიდნენ ბრაზილია და რუსეთი. ამასთან დაკავშირებით, საბჭომ ორივე მხარეს მოუწოდა, შეეწყვიტათ იარაღისა და სამხედრო ტექნიკასამხედრო აღჭურვილობის შეძენა და რესურსები ჰუმანიტარული საჭიროებებისკენ მიემართათ. ანგოლას ასევე მოეთხოვა, 1995 წლის 20 მარტამდე გაეროსთან გაეფორმებინა შეთანხმება ძალების სტატუსის შესახებ. დასასრულს, ყველა მხარეს დაევალა -ისა და სხვა პერსონალის უსაფრთხოების, დაცვისა და გადაადგილების თავისუფლებაგადაადგილების თავისუფლების უზრუნველყოფა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 696

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 696 ერთხმად მიიღეს 1991 წლის 30 მაისს. მას შემდეგ, რაც საბჭომ აღნიშნა ანგოლაში -სა და -ს შორის ბისესის შეთანხმების ხელმოწერის სურვილი, კუბის ყველა ჯარისკაცის ბოლოდროინდელი გაყვანა და განიხილა გენერალური მდივნის ანგარიში, მან დაამტკიცა ხავიერ პერეს დე კუელიარის რეკომენდაციები და ჩამოაყალიბა გაეროს ანგოლის გადამოწმების მეორე მისია . საბჭომ ასევე აღნიშნა, რომ გაეროს ანგოლის გადამოწმების პირველი მისიის (1989–1991 წლები) მანდატი დასასრულს უახლოვდებოდა.

საბჭომ გადაწყვიტა -ის ჩამოყალიბება საწყისი, ჩვიდმეტთვიანი პერიოდით, რათა შესრულებულიყო გენერალური მდივნის მიერ დასახული მიზნები. ეს მოიცავდა განიარაღების პროცესის მონიტორინგსა და გადამოწმებას, ახალი ერთიანი ეროვნული არმიის შექმნის მხარდაჭერას, განაღმვის პროცესზე დაკვირვებას, ჰუმანიტარული დახმარების გაწევასა და სამთავრობო ხელისუფლების გავრცელებას მთელ ქვეყანაზე, რომელიც სამოქალაქო ომით იყო მოცული.

რეზოლუცია 696-მა ასევე სთხოვა გენერალურ მდივანს, მუდმივად მიეწოდებინა ინფორმაცია საბჭოსთვის მოვლენების განვითარების შესახებ და ეცნობებინა ბისესის შეთანხმების ხელმოწერის თაობაზე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 688

გაეროს უშიშროების საბჭოს 688-ე რეზოლუცია მიღებულია 1991 წლის 5 აპრილს, საფრანგეთის, ირანისა და თურქეთის წარმომადგენლებისგან წერილების მიღების შემდეგ, რომლებშიც გამოთქმული იყო შეშფოთება ერაყელი ხალხის, მათ შორის ერაყის ქურთისტანში მცხოვრები მოსახლეობის პოლიტიკური რეპრესიების გამო, გაეროს საბჭომ დაგმო რეპრესიები და მოითხოვა, რომ ერაყს, საერთაშორისო მშვიდობისა და უსაფრთხოებისთვის საფრთხის აღმოფხვრის მიზნით, შეეწყვიტა რეპრესიები და პატივი ეცა თავისი მოსახლეობის ადამიანის უფლებებისთვის.

საბჭომ მოითხოვა, რომ ერაყმა საერთაშორისო ჰუმანიტარული ორგანიზაციებისთვის დაზარალებულ რაიონებში შესვლის ნებართვა მიეცა და გენერალურ მდივანს სთხოვა, ერაყის ხელისუფლების მხრიდან რეპრესიების შედეგად დაზარალებული ერაყელი და ქურთი მოსახლეობის შესახებ ანგარიში წარედგინა, მოსახლეობის საჭიროებების დასაკმაყოფილებლად ყველა შესაძლო რესურსის გამოყენებით. მან ასევე მოითხოვა ერაყისგან თანამშრომლობა გენერალურ მდივანთან და საერთაშორისო ორგანიზაციებთან ჰუმანიტარული დახმარების მხარდასაჭერად.

რეზოლუცია მიღებულ იქნა ათი მომხრით, სამი მოწინააღმდეგითა (კუბა, იემენი და ზიმბაბვე) და ორი თავშემკავებლით (ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკა და ინდოეთი).

საფრანგეთმა, გაერთიანებულმა სამეფომ და შეერთებულმა შტატებმა გამოიყენეს 688-ე რეზოლუცია ერაყში ჰუმანიტარული ოპერაციების დასაცავად ქვეყანაში ფრენის აკრძალვის ზონების დასამყარებლად, თუმცა რეზოლუციაში ფრენის აკრძალვის ზონებზე პირდაპირი მითითება არ იყო.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 686

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 686 მიღებულ იქნა 1991 წლის 2 მარტს. 660, 661, 662, 664, 665, 666, 667, 669, 670, 674, 677 და 678 რეზოლუციების დადასტურების შემდეგ, საბჭომ აღნიშნა ერაყის წინააღმდეგ საერთაშორისო სამხედრო მოქმედებების შეჩერება და რომ ყველა წინა თორმეტი რეზოლუცია კვლავ სრული ძალითა და ეფექტით სარგებლობდა. რეზოლუციამ მოითხოვა, რომ ერაყს გაეუქმებინა თავისი ქმედებები ქუვეითის ანექსიასთან დაკავშირებით; ეღიარებინა პასუხისმგებლობა საერთაშორისო სამართლის წინაშე ქუვეითში მისი შეჭრის შედეგად გამოწვეული ყოველგვარი დანაკარგის, ზიანისა თუ დაშავებისთვის; გაეთავისუფლებინა მის მიერ დაკავებული ქუვეითის ან სხვა ქვეყნების ყველა მოქალაქე (როგორც ცოცხალი, ისე გარდაცვლილი) და დაებრუნებინა მიტაცებული მთელი ქონება.

რეზოლუცია 686 ასევე მოითხოვდა ერაყისგან:
(ა) დაუყოვნებლივ შეეწყვიტა მტრული ან პროვოკაციული ქმედებები მისი ძალების მიერ ყველა წევრი სახელმწიფოს წინააღმდეგ, მათ შორის სარაკეტო თავდასხმები და საბრძოლო თვითმფრინავების ფრენები;
(ბ) უზრუნველეყო ცეცხლის შეწყვეტა უმოკლეს ვადებში, რათა სამხედრო მეთაურების დანიშვნის გზით შეხვედროდა მათ უცხოელ კოლეგებს;
(გ) უზრუნველეყო ყველა სამხედრო ტყვეების გათავისუფლება და მათთან დაუყოვნებლივი წვდომა წითელი ჯვრის საერთაშორისო კომიტეტის ეგიდით;
(დ) წარედგინა ინფორმაცია ერაყული ნაღმების, ხაფანგ-ნაღმების, აგრეთვე ხმელეთსა თუ წყალში არსებული ნებისმიერი ქიმიური და ბიოლოგიური იარაღის ადგილმდებარეობის დასადგენად.

რეზოლუცია ერაყს თხოვდა, გენერალური მდივანისთვისა და უშიშროების საბჭოსთვის ეცნობინებინა, როდის განახორციელებდა მიმდინარე რეზოლუციით გათვალისწინებულ ქმედებებს.

უშიშროების საბჭომ ასევე დაავალა გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის სააგენტოებს და მიმართა თხოვნით სხვა საერთაშორისო ორგანიზაციებს, ეთანამშრომლათ ქუვეითის მთავრობასთან ქვეყნის აღდგენის პროცესში.

რეზოლუცია 686 მიღებულ იქნა 11 ხმით ერთის წინააღმდეგ (კუბა), ხოლო სამმა ქვეყანამ — ჩინეთმა, ინდოეთმა და იემენმა — ხმის მიცემისგან თავი შეიკავა.

მოგვიანებით, 5 მარტს, ერაყმა ამ რეზოლუციასთან დაკავშირებით დათმობებზე წასვლა დაიწყო, მათ შორის, გააუქმა ის ერაყული კანონები და ნორმატიული აქტები, რომლებიც ქუვეითში მოქმედებდა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 2736

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 2736 მიღებულია 2024 წლის 13 ივნისს, რომელიც მოითხოვდა სუდანის გასამხედროებული ჯგუფის, „სწრაფი მხარდაჭერის ძალების“ ალყის შეწყვიტას ელ-ფაშირსა და ჩრდილოეთ დარფურის დედაქალაქში. ის ასევე მოითხოვდა საბრძოლო მოქმედებებში ჩართული მხარეებისგან საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის დაცვას, რაც გულისხმობდა სამოქალაქო პირებისა და ჯანდაცვის ობიექტების დაცვას კონფლიქტისგან, სამოქალაქო ომის შედეგად დაზარალებული ნებისმიერი სამოქალაქო პირისთვის ჰუმანიტარული ხელმისაწვდომობის უზრუნველყოფას, სამოქალაქო პირებისთვის ელ-ფაშირში შესვლისა და უსაფრთხო ადგილებში გამოსვლის ნებართვის მიცემას და ჰუმანიტარული დახმარებისთვის ჩადსა და დარფურს შორის სასაზღვრო გადასასვლელის ხელახლა გახსნას.

საფუძვლები
2023 წლის აპრილში დაწყებულმა სუდანის სამოქალაქო ომმა და მისგან წარმოქმნილმა კონფლიქტებმა გამოიწვია მნიშვნელოვანი მსხვერპლი და ჰუმანიტარული კატასტროფა, მათ შორის 16,650 ადამიანის სიკვდილი კონფლიქტის დასაწყისიდან 2024 წლის 17 მაისამდე.

ბრძოლა ელ-ფაშირთან, რომელსაც „სწრაფი მხარდაჭერის ძალები“ არ აკონტროლებდნენ, გამწვავდა სამოქალაქო პირების განურჩეველი მკვლელობისა და ინფრასტრუქტურის განადგურების მრავალი ცნობით. საბრძოლო მოქმედებებმა გამოიწვია თავდასხმები მრავალ სამედიცინო დაწესებულებასა და ტრანსპორტზე, რამაც აიძულა ისინი შეეწყვიტათ მუშაობა. ამასთან კიდევ უფრო გაუარესდა სამოქალაქო პირების მდგომარეობა.

მოლაპარაკებები
რეზოლუციის პირველადი პროექტი წარადგინა გაერთიანებულმა სამეფომ. შემდეგ პროექტებში მას სურდა შეენარჩუნებინა რეზოლუციის ფოკუსი ელ-ფაშირზე იქ არსებული ძალადობის ძალიან მაღალი კონცენტრაციის გამო. რუსეთმა რეზოლუციას, სუდანში მიმდინარე კონფლიქტებზე „ზედმეტი რეაქცია“ უწოდა და ნაცვლად ამისა, პრესრელიზის გამოცემა შესთავაზა. რუსეთი ასევე წინააღმდეგი იყო სუდანის ხელისუფლების მოხსენიებისა იმავე დონეზე, როგორც ნებისმიერი სხვა სუდანური სუბიექტისა, სასაზღვრო კონტროლისა და ჰუმანიტარული ხელმისაწვდომობის საკითხებში, რადგან ის ამტკიცებდა, რომ სუდანის ხელისუფლება უნდა ყოფილიყო ერთადერთი მხარე, რომელიც პასუხისმგებელი იქნებოდა დახმარების განაწილების კოორდინაციაზე. თუმცა, ზოგიერთმა სხვა წევრმა მხარი დაუჭირა იმას, რომ პროექტის ტექსტში მითითებული ყოფილიყო კონფლიქტის ყველა მხარე, რათა გაფართოებულიყო იმ აქტორთა წრე, რომელთაც ჰუმანიტარული დახმარების ხელშეწყობა მოეთხოვებოდათ.

საფრანგეთმა დაამატა, რომ რეზოლუციაში ნახსენები უნდა ყოფილიყო მებრძოლების გაყვანა, რათა შესაძლებელი გამხდარიყო სასოფლო-სამეურნეო საქმიანობა თესვის სეზონზე შიმშილის რისკის შესამცირებლად. ჩინეთმა და რუსეთმა წამოაყენეს წინადადება, რომ ფორმულირება „სუდანის ხელისუფლება“ შეცვლილიყო „სუდანის მთავრობით“, რაც არ მიიღეს. ჩინეთი და რუსეთი ასევე თავს იკავებდნენ აშშ-ის მიერ შემოთავაზებული ფორმულირების ჩართვისგან სუდანსა და ჩადს შორის ადრეს სასაზღვრო გადასასვლელის ხელახლა გახსნის შესახებ და პასუხობდნენ, რომ რეზოლუციას უნდა „ეცა პატივი მასპინძელი ქვეყნის სუვერენიტეტისთვის“ და მისი საზღვრების ხელმისაწვდომობისთვის.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 692

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 692, მიიღეს 1991 წლის 20 მაისს, წინა რეზოლუციების — 674 (1990), 686 (1991) და 687 (1991) — გათვალისწინებით, ასევე გენერალური მდივნის მოხსენების საფუძველზე, საბჭომ გადაწყვიტა დაეარსებინა გაეროს კომპენსაციის კომისია, რომელიც განიხილავდა საკომპენსაციო მოთხოვნებს, გამომდინარე ერაყის მიერ ქუვეითის ოკუპაციიდან, რამაც შემდგომში სპარსეთის ყურის ომი გამოიწვია.

საბჭომ ასევე გადაწყვიტა, რომ კომისიის მართვის საბჭო განლაგდებოდა ჟენევაში, იმუშავებდა რეზოლუცია 687-ის (1991) შესაბამისი ნაწილების განსახორციელებლად და სთხოვა წევრ სახელმწიფოებს მასთან თანამშრომლობა. ასევე მოსთხოვა მართვის საბჭოს, რაც შეიძლება მალე წარმოედგინა მოხსენება ერაყის კომისიაში შენატანის განსაზღვრის მექანიზმების შესახებ, და აღნიშნა, რომ თუ ერაყი უარს იტყოდა მართვის საბჭოსთან თანამშრომლობაზე, უშიშროების საბჭო შესაძლოა გადაიხედავდა ერაყის ნავთობის იმპორტზე დაწესებულ აკრძალვას.

რეზოლუცია მიიღეს 14 ხმით, საწინააღმდეგო ხმების გარეშე, კუბამ თავი შეიკავა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 693

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 693, მიიღეს 1991 წლის 20 მაისს, აფუძნებდა გაეროს დამკვირვებელ მისიას ელ სალვადორში, რათა გადაემოწმებინა სალვადორის სამხედრო მთავრობისა და შეიარაღებული დაჯგუფების ფარაბუნდო მარტის ეროვნული განმათავისუფლებელი ფრონტის შესაბამისობა ადამიანის უფლებებთან, 1990 წელს სან-ხოსეში ორივე მხარის მიერ ხელმოწერილი შეთანხმების შესაბამისად.

საბჭომ მისია თავდაპირველად თორმეტი თვის ვადით დააარსა და მოუწოდა ორივე მხარეს, გაეგრძელებინათ სამშვიდობო მოლაპარაკებების პროცესი სალვადორის სამოქალაქო ომის დასასრულებლად, ასევე ითანამშრომლებინათ გენერალური მდივანთან — ხავიერ პერეს დე კუელიართან და მის წარმომადგენელთან.

გაეროს გენერალური მდივნის, ბუტროს ბუტროს-გალის (1992–1997) თქმით, ელ სალვადორის მისია იყო „პირველი საერთაშორისო მისია, რომელმაც განახორციელა გადამოწმება გაეროს სუვერენული წევრი სახელმწიფოს შიგნით, ცეცხლის შეწყვეტის შეთანხმებამდე."
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1797

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1797 მიღებულია 2008 წლის 30 იანვარს.

რეზოლუცია
უშიშროების საბჭომ, კიდევ ერთხელ დაადასტურა თავისი ერთგულება კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში პოსტ-ტრანზიციულ პერიოდში მშვიდობისა და სტაბილურობის განმტკიცებისადმი, დღეს უფლებამოსილება მიანიჭა იქ არსებულ გაეროს მისიას, დახმარება გაუწიოს კონგოს ხელისუფლებას ადგილობრივი არჩევნების ორგანიზებაში, მომზადებასა და ჩატარებაში.

საფრანგეთის მიერ წარდგენილი რეზოლუცია 1797-ის (2008) ერთხმად მიღებისას, საბჭომ გადაწყვეტილება დააფუძნა გენერალური მდივნის რეკომენდაციებს, რომლებიც საბჭოს წარედგინა 2007 წლის 11 ოქტომბრისა და 30 ნოემბრის წერილებით (დოკუმენტი /2007/694), ასევე მის 2007 წლის 14 ნოემბრის ანგარიშს კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში გაეროს ორგანიზაციის მისიის შესახებ (დოკუმენტი /2007/671).

საბჭოს წევრების მოთხოვნის საპასუხოდ, რომელიც ეხებოდა წლის მეორე ნახევარში დაგეგმილი არჩევნებისათვის -ის (გაეროს მისია კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში) მიერ გაწეული მხარდაჭერის ხარჯებს, 30 ნოემბრით დათარიღებულ წერილს თან ერთვის წინასწარი შეფასებები. -თან დაკავშირებით განხორციელებული ბოლო ქმედებისას, 2007 წლის 21 დეკემბერს, საბჭომ 1794-ე რეზოლუციის (2007) მიღებით მისიის მანდატი 2008 წლის 31 დეკემბრამდე გააგრძელა.

სხდომის განმავლობაში, საბჭოს პრეზიდენტმა, ჯადალა ეტალჰიმ (ლიბია), ასევე წაიკითხა განცხადება, რომელშიც მიულოცა პრეზიდენტ ჯოზეფ კაბილას, კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის მთავრობას, ასევე ჩრდილოეთ და სამხრეთ კივუში მშვიდობის, უსაფრთხოებისა და განვითარების კონფერენციის ორგანიზატორებსა და მონაწილეებს ამ ღონისძიების წარმატებით დასრულება, რომელიც გომაში 6-დან 23 იანვრამდე მიმდინარეობდა.

საბჭო განსაკუთრებით კმაყოფილი დარჩა იმით, რომ ჩრდილოეთ და სამხრეთ კივუს შეიარაღებულმა ჯგუფებმა აიღეს ვალდებულება: დაუყოვნებლივ და სრულად დაიცვან ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმი, დაიწყონ თავიანთი ძალების გაყვანა და მკაცრად დაემორჩილონ საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლისა და ადამიანის უფლებათა ნორმებს, როგორც ეს გაწერილია მთავრობის მიერ 23 იანვარს ხელმოწერილ ვალდებულებათა დეკლარაციებში.

დაუსჯელობის წინააღმდეგ ბრძოლის ფარგლებში, საბჭომ მხედველობაში მიიღო მთავრობის დაპირება, რომ მოითხოვდა პარლამენტისგან ამნისტიის კანონის დამტკიცებას, რომელიც მოიცავს საომარ მოქმედებებსა და ამბოხებებს,აგრეთვე საბჭო მიესალმა იმ ფაქტს, რომ აღნიშნული ამნისტიის სფეროდან ამოღებულია გენოციდი, ომის დანაშაულები და დანაშაულები კაცობრიობის წინააღმდეგ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 699

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 699, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 1991 წლის 17 ივნისს. რეზოლუცია 687-ის (1991) გახმოვანებისა და გენერალური მდივანის მიერ მოთხოვნილი ანგარიშის აღნიშვნის შემდეგ, საბჭომ, თავის შესაბამისად მოქმედებისას დაადასტურა, რომ ატომური ენერგიის საერთაშორისო სააგენტოსა და გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის სპეციალურ კომისიას აქვთ უფლებამოსილება, განახორციელონ იარაღის ინსპექტირება ერაყში და გაიტანონ, გაანადგურონ ან უვნებელყონ იგი.

საბჭომ სთხოვა გენერალურ მდივანს, წარედგინა ანგარიში წინამდებარე რეზოლუციის იმპლემენტაციის მიმდინარეობის შესახებ და ასევე მოუწოდა წევრ სახელმწიფოებს, გაეწიათ სრული დახმარება, რათა ზემოხსენებული საქმიანობა ეფექტურად განხორციელებულიყო. მიუხედავად ამისა, წევრმა სახელმწიფოებმა კომისიის სასარგებლოდ მხოლოდ 2 მილიონი აშშ დოლარი გაიღეს, რაც საჭირო თანხის მხოლოდ მცირე ნაწილს შეადგენდა. საბჭომ ასევე დაადგინა, რომ ქუვეითში ბოლოდროინდელი შეჭრის გამო, ინსპექტირების განხორციელების ხარჯების დაფარვა ერაყის მთავრობას დაეკისრებოდა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1798

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1798 ერთხმად მიიღეს 2008 წლის 30 იანვარს.

რეზოლუცია
რეზოლუციაში საბჭომ გამოხატა ღრმა შეშფოთება ეთიოპიასა და ერიტრეას შორის არსებული ხანგრძლივი დავისა და უსაფრთხოების კუთხით დაძაბული ვითარების გამო, დროებით უსაფრთხოების ზონასა და მიმდებარე ტერიტორიებზე. აქედან გამომდინარე, უშიშროების საბჭომ გაეროს მისიას ეთიოპიასა და ერიტრეაში მანდატი კიდევ ექვსი თვით, 2008 წლის 31 ივლისამდე გაუგრძელა.

ერთხმად მიღებული 1798-ე (2008) რეზოლუციით, საბჭომ მოუწოდა მხარეებს გამოეჩიათ მაქსიმალური თავშეკავება და თავი შეეკავებინათ ერთმანეთის წინააღმდეგ ძალის გამოყენებისგან ან მუქარისგან, მორიდებოდნენ პროვოკაციულ სამხედრო ქმედებებს და ბოლო მოეღოთ მტრული განცხადებების მიმოცვლისთვის. მან ასევე მოსთხოვა ორ ქვეყანას, დაუყოვნებლივ გადაეფგათ კონკრეტული ნაბიჯები 2000 წლის 12 დეკემბრის სამშვიდობო შეთანხმებით დაწყებული პროცესის დასასრულებლად, რაც საზღვრის ფიზიკური დემარკაციის განხორციელებას გულისხმობს.

ასევე, ტექსტის თანახმად, საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა თავისი მოთხოვნები, რომ ერითრეას დაუყოვნებლივ გაეყვანა ყველა ჯარი და მძიმე სამხედრო ტექნიკა დროებითი უსაფრთხოების ზონიდან, უზრუნველეყო (გაეროს მისია ეთიოპიასა და ერიტრეაში) აუცილებელი წვდომით, დახმარებით, მხარდაჭერითა და დაცვით, რაც საჭიროა მისი მოვალეობების შესასრულებლად, და დაუყოვნებლივ და წინაპირობების გარეშე გაეუქმებინა შეზღუდვები მისიაზე. მან სერიოზული შეშფოთებით აღნიშნა მისიაში საწვავის კრიტიკული დონე და მოსთხოვა ერიტრეის მთავრობას, დაუყოვნებლივ განეახლებინა საწვავის მიწოდება -სთვის ან მიეცა მისთვის საწვავის შეზღუდვების გარეშე იმპორტის უფლება.

ამავდროულად, საბჭომ მოუწოდა ეთიოპიას, შეემცირებინა სამხედრო ძალების რაოდენობა დროებითი უსაფრთხოების ზონის მიმდებარე ტერიტორიებზე და კიდევ ერთხელ ორივე მხარეს, სრულად ეთანამშრომლათ -სთან, რათა სასწრაფოდ განახლებულიყო სამხედრო საკოორდინაციო კომისიის მუშაობა, რომელიც რჩება უნიკალურ ფორუმად მწვავე სამხედრო და უსაფრთხოების საკითხების განსახილველად.

საბჭომ მტკიცე მხარდაჭერა გამოუცხადა გენერალური მდივნისა და საერთაშორისო თანამეგობრობის მიმდინარე ძალისხმევას ერიტრეასთან და ეთიოპიასთან ურთიერთობის მიმართულებით, რათა დახმარებოდნენ მათ ურთიერთობების ნორმალიზებაში, სტაბილურობის ხელშეწყობასა და დავის ყოვლისმომცველი და ხანგრძლივი მოგვარების საფუძვლის ჩაყრაში. მან მოუწოდა მხარეებს, მიეღოთ გენერალური მდივნის კეთილი ნება .

ეთიოპიასა და ერიტრეას შორის არსებული ვითარების განხილვისას, საბჭოს წარედგინა გენერალური მდივნის უახლესი ანგარიში (დოკუმენტი /2008/40). მასში აღწერილი იყო დაძაბული სამხედრო მდგომარეობა დროებით უსაფრთხოების ზონაში იმ პერიოდში, რომელიც წინ უძღოდა ერიტრეა-ეთიოპიის სასაზღვრო კომისიის მიერ საზღვრის დემარკაციისთვის დაწესებულ ბოლო ვადას, 2007 წლის 30 ნოემბერს. ორივე ქვეყანა აგრძელებდა სამხედრო ძალების გაძლიერებას სასაზღვრო ზოლში, ხოლო ერიტრეის თავდაცვის ძალები კვლავაც ახორციელებდნენ ჯარების შეყვანას აღნიშნულ ზონაში. ეთიოპიის შეიარაღებული ძალები ატარებდნენ წვრთნებს და დასავლეთ სექტორში დამატებით 2300-მდე ჯარისკაცი გადაისროლეს სასაზღვრო რაიონების სიღრმეში.

ანგარიშის თანახმად, გენერალური მდივანი მოუწოდებდა მხარეებს, განეახლებინათ სამხედრო საკოორდინაციო კომისიის შეხვედრები და ეთანამშრომლათ ნდობის აღდგენის ისეთი ზომების გატარებაში, როგორიცაა განაღმვა და ჰუმანიტარული დახმარების მიწოდების ხელშეწყობა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 697

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 697, მიიღეს 1991 წლის 14 ივნისს, ეყრდნობოდა გენერალური მდივნის მოხსენებას, რომლის მიხედვითაც არსებული გარემოებებიდან გამომდინარე, კვიპროსში გაეროს სამშვიდობო ძალების ყოფნა აუცილებელი იქნებოდა მშვიდობიანი მოგვარებისათვის. საბჭომ სთხოვა გენერალურ მდივანს, 1991 წლის 30 ნოემბრამდე კვლავ წარმოედგინა მოხსენება რეზოლუციის განხორციელების მიმდინარეობის შესახებ.

საბჭომ დაადასტურა თავისი წინა რეზოლუციები, მათ შორის რეზოლუცია 365 (1974), გამოხატა შეშფოთება არსებული მდგომარეობის გამო, მოუწოდა დაინტერესებულ მხარეებს ერთობლივად ემუშავათ მშვიდობის მისაღწევად და კიდევ ერთხელ გააგრძელა კვიპროსში ძალების განლაგება რომელიც დაარსდა რეზოლუცია 186 -ით (1964) – 1991 წლის 15 დეკემბრამდე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 700

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 700, მიღებული იქნა 1991 წლის 17 ივნისს, წინა რეზოლუციების 661 (1991), 665 (1991), 670 (1991) და 687 (1991). გათვალისწინებით და გენერალური მდივნის მოხსენების საფუძველზე, საბჭომ გაეროს წესდების მე-7 თავის შესაბამისად მოქმედებით დაამტკიცა რეზოლუცია 687-ის, ერაყის წინააღმდეგ შეიარაღების ემბარგოს სრული განხორციელება.

საბჭომ მოუწოდა ყველა სახელმწიფოსა და საერთაშორისო ორგანიზაციას მკაცრად დაეცვათ ემბარგო და მოსთხოვა სახელმწიფოებს 45 დღის ვადაში წარმოედგინათ მოხსენებები მის განსახორციელებლად მიღებული ზომების შესახებ. ასევე დაავალა რეზოლუცია 661-ით (1990) შექმნილ უშიშროების საბჭოს კომიტეტს, ეზედამხედველა ერაყისთვის შეიარაღების გაყიდვის ან მიწოდების აკრძალვასა და მასთან დაკავშირებულ სანქციებზე. კომიტეტი საბჭოს წარუდგენდა ხუთ მოხსენებას, 90-დღიანი ინტერვალებით, რეზოლუციის განხორციელების შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 706

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 706 გადაწყვიტა მექანიზმი, რომელიც ერაყს საშუალებას მისცემდა გაეყიდა ნავთობი წევრი სახელმწიფოებისგან ჰუმანიტარული დახმარების სანაცვლოდ. თავის შესაბამისად მოქმედმა საბჭომ, რეზოლუცია მიიღო 1991 წლის 15 აგვისტოს, რეზოლუციების 661 (1990), 686 (1991), 687 (1991), 688 (1991), 692 (1991), 699 (1991) და 705 (1991) გახმოვანების შემდეგ. 706-ე რეზოლუციის დებულებები ფუნქციონირებდა ისევე, როგორც ის, რაც მოგვიანებით 1995 წელს 986-ე რეზოლუციის შესაბამისად განხორციელდა „ნავთობი სურსათის სანაცვლოდ“ პროგრამაში.

რეზოლუციამ, რომლის თანასპონსორიც შეერთებული შტატები იყო, განსაზღვრა, რომ ერაყს შეეძლო 1.6 მილიარდ აშშ დოლარამდე ნავთობის გაყიდვა, მას შემდეგ, რაც თითოეული გაყიდვა დამტკიცდებოდა 661 (1990) რეზოლუციით შექმნილი უშიშროების საბჭოს კომიტეტის მიერ. ასევე გადაწყდა, რომ ნავთობის გაყიდვიდან მიღებული შემოსავლის ნაწილი გამოყენებული იქნებოდა გაეროს კომპენსაციის კომისიისთვის გადახდებისთვის, რათა ერაყის შეჭრის შემდეგ ქუვეითისთვის კომპენსაცია გადაეხადა.

საბჭომ გენერალურ მდივანს სთხოვა, წითელი ჯვრის საერთაშორისო კომიტეტთან კონსულტაციით, 20 დღის განმავლობაში წარედგინა ანგარიში 687-ე რეზოლუციის შესრულების შესახებ, რომელიც ეხება ქუვეითელი და უცხოელი მოქალაქეების ან მათი ნეშტების რეპატრიაციას ერაყში. მან ასევე მოითხოვა ერაყისგან ყოველთვიური ანგარიშის წარდგენა ქვეყანაში ან სხვაგან არსებული ოქროსა და ვალუტის რეზერვების შესახებ.

ერაყმა უარი თქვა ამ რეზოლუციის თანახმად ნავთობის გაყიდვაზე, იმ მოტივით, რომ ეს მისი სუვერენიტეტის დარღვევას წარმოადგენდა და რომ მან თავის ხალხს „მეურვეობა“ დააკისრა.

რეზოლუცია 706 მიღებულ იქნა 13 ხმით, წინააღმდეგი იყო კუბა, ხოლო იემენმა თავი შეიკავა.