iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
სსრ კავშირის საბჭოების I ყრილობა

სსრკ მუშათა, გლეხთა და წითელარმიელთა დეპუტატების საბჭოების ყრილობა — სსრ კავშრის საბჭოების რიგით პირველი ყრილობა, შედგა 1922 წლის 30 დეკემბერს მოსკოვში. ესწრებოდა 2215 დელეგატი (რსფსრ — 1727, უკრაინის სსრ — 364, ამიერკავკასიის სფსრ — 91, ბელორუსიის სსრ — 33. სოციალური შემადგენლობა: მუშა 44,4%, გლეხი 26,8%, ინტელიგენტი და მოსამსახურე 28,8%; პარტიული შემადგენლობა: რკპ (ბ) წევრი და კანდიდატი 94,1%, სხვა პარტიებიდან 0,2%, უპარტიო 5,7%).

ისტორია
დღის წესრიგი: სსრკ-ის შექმნის შესახებ დეკლარაციის განხილვა (ი. სტალინი); სსრკ-ის ცაკის არჩევნები.

პირველი მრავალენოვანი საბჭოთა სახელმწიფოს — სსრ კავშირის შექმნა გამოწვეული იყო ეკონომიკური და პოლიტიკური მიზეზებით, განპირობებული იყო რევოლუციის მონაპოვრის დაცვისა და საზოგადოების სოციალისტური გარდაქმნით. 1917 წლის ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ საბჭოთა რესპუბლიკებს შორის ჩამოყალიბებული პოლიტიკურ-სამხედრო, სამეურნეო და დიპლომატიური კავშირი გამყარდა სახელმწიფოებრივი გაერთიანებით. სსრკ-ის შექმნას სათავეში ედგა კომუნისტური პარტია. ვ. ლენინმა შეიმუშავა ერთიანი საკავშირო სახელმწიფოს გეგმა, რომლის წინაპირობა იყო თანასწორუფლებიანი მოკავშირე რესპუბლიკების ნებაყოფლობითი გაერთიანება. მხარი დაუჭირა რა ლენინურ ინიციატივას, რკპ (ბ) ცკ-ის პლენუმმა 1922 წლის 6 ოქტომბერს ცნო რსფსრ, უკრაინის, ბელორუსიის სსრ და ამიერკავკასიის სფსრ „საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკების კავშირად“ გაერთიანების აუცილებლობას. სსრკ კონსტიტუციური საფუძვლების შესამუშავებლად შეიქმნა კომისია რესპუბლიკების წარმომადგენელთა მონაწილეობით. 1922 წლის ოქტომბერ-დეკემბერში რესპუბლიკების ცკ-ების პლენუმებმა მოიწონეს საბჭოთა რესპუბლიკების გაერთიანების ლენინური იდეა. სრულიად უკრაინის , სრულიად ბელორუსიის , ამიერკავკასიის საბჭოების და სრულიად რუსეთის ყრილობებმა მოიწონეს გაერთიანება და სრულუფლებიანი დელეგაციები მიავლინეს სრულიად საკავშირო საბჭოების ყრილობაზე. ყრილობამ ერთხმად დაამტკიცა ხელშეკრულება და დეკლარაცია სსრკ-ის შექმნის სესახებ. დედაქალაქად გამოცხადდა მოსკოვი.

ცაკის შემადგენლობაში აირჩიეს 371 წევრი და 138 კანდიდატი ყველა რესპუბლიკიდან. მას დაევალა სსრკ საბჭოების ყრილობისათვის მოემზადებინა ხელშეკრულებისა და დეკლარაციის საბოლოო ტექსტი. 30 დეკემბერს ცაკის სესიაზე აირჩიეს ცაკის პრეზიდიუმი 19 წევრისა და 13 კანდიდატის შემადგენლობით. ცაკის თავჯდომარეებად აირჩიეს მ. კალინინი (რსფსრ), გ. პეტროვსკი (უკრაინის სსრ), ნ. ნარიმანოვი (ამიერკავკასიის სფსრ), ა. ჩევრიაკოვი (ბელორუსიის სსრ), ცაკის მდივნად — ა. ენუქიძე.
მალოიაროსლავეცი

მალოიაროსლავეცი ― ქალაქი რუსეთში, კალუგის ოლქში. მდებარეობს მდინარე ლუჟის მარჯვენა ნაპირზე, კალუგიდან 61 კმ, მოსკოვიდან 121 კმ.. არის რაიონის ცენტრი, საავტომობილო გზების კვანძი. მოქმედებს რკინიგზის სადგური.

ისტორია
დაარსდა საუკუნის ბოლოს. 1485 წელს შეუერთდა მოსკოვის სამთავროს. 1812 წელს მალოიაროსლავეცთან მოხდა ბრძოლა საფრანგეთ-რუსეთის ომის დროს. ბრძოლის შედეგად ფრანგებმა აიღეს ქალაქი. 1941 წლის ოქტომბრიდან 1942 წლის იანვრამდე ოკუპირებული იყო მესამე რაიხის მიერ.
იოანე იტალოსი

იოანე იტალოსი  — საუკუნის ბიზანტიელი ფილოსოფოსი და ღვთისმეტყველი. იგი ითვლება ქრისტიანული აზროვნების ერთ-ერთ ყველაზე გავლენიან წარმომადგენლად ბიზანტიაში. იოანე იტალოსი კარგად იცნობდა პლატონისა და არისტოტელეს ნააზრევს და ამტკიცებდა, რომ ამ ორ დიდ ბერძენ მოაზროვნეს შორის არავითარი არსებითი წინააღმდეგობა არ არსებობს. ამით იგი თავისი მასწავლებლის, მიქაელ ფსელოსის ფილოსოფიურ გზას აგრძელებდა, რომელიც ფილოსოფიური ღვთისმეტყველების მნიშვნელოვანი პრობლემებისა და საკითხების ანალიზის დროს პლატონს, არისტოტელესა და „უბადლო პროკლეს“ ეყრდნობოდა. სწორედ ფსელოსისა და იოანე იტალოსის სახელთანაა დაკავშირებული საუკუნის ბიზანტიაში ე. წ. „პროკლეს რენესანსის“ წარმოშობა, რომელმაც შემდეგ პროკლეს აზროვნების მძაფრი კრიტიკაც კი განაპირობა ნიკოლოზ მეთონელის ( ს.) მხრიდან.

შუა საუკუნეების ქართული აზროვნებისთვის არა მარტო მიქაელ ფსელოსის პიროვნება და შემოქმედება აღმოჩნდა ღრმა ინტერესის საგანი, არამედ იოანე იტალოსისაც. ცნობილია მისი წერილი აფხაზი გრამატიკოსისადმი, რომელიც 1082 წლით თარიღდება. ეს წერილი განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია იოანე პეტრიწისადმი მიძღვნილი ქართული კვლევების კონტექსტში, რადგან გამოითქვა ვარაუდი, რომ წერილის ადრესატი სწორედ იგი უნდა ყოფილიყო. ეს მოსაზრება დღემდე ერთ-ერთ სამუშაო ჰიპოთეზას წარმოადგენს და მისი დამაჯერებელი დასაბუთება თუ უარყოფა სამომავლო კვლევა-ძიების საქმეა. მიუხედავად წერილის ადრესატისა, უწინარეს ყოვლისა, საყურადღებოა თავად ამ წერილის შინაარსი, რომელიც ფილოსოფიური გრამატიკის მნიშვნელოვან საკითხებს განიხილავს. გარდა ამისა, ეს წერილი ბიზანტიურ-ქართული კულტურული ურთიერთობების მნიშვნელოვანი დოკუმენტიცაა, რადგან ის იოანე იტალოსისა და მისი ქართველი მეგობრის ინტელექტუალური სიახლოვის დასტურია. იტალოსი მადლიერებით მოიხსენიებს მეგობარს იმის გამოც, რომ მან ჭეშმარიტების სიყვარული შეინარჩუნა და ბოლომდე მისი მოძღვრების ერთგული დარჩა. სწორედ ამით გამოირჩევა იგი მრავალი გზასაცდენილი ორატორისა და სოფისტისაგან.

იოანე იტალოსის ცხოვრებასა და შემოქმედებას საგანგებოდ განიხილავდნენ ქართველი მეცნიერები. საუკუნის 20-იან წლებში გ. წერეთელმა თბილისში გამოსცა იოანე იტალოსის ლოგიკური ტრაქტატები ორიგინალის ენაზე. 1966 კი გამოვიდა ნ. კეჭაღმაძის გამოცემა, რომელმაც მოგვიანებით, 1970 წელს, საგანგებო მონოგრაფია მიუძღვნა იოანე იტალოსის ცხოვრებასა და შემოქმედებას. გარდა ამისა, სხვა ქართველ მკვლევრებსაც (გ. თევზაძე, მ. მჭედლიძე) აქვთ საინტერესო სამეცნიერო გამოკვლევები იტალოსის მრავალფეროვანი შემოქმედების შესახებ. საქართველოში კარგად იყვნენ ცნობილი იოანე იტალოსის მოწაფეებიც, მ. შ. ბრწყინვალე დიალექტიკოსი, პლატონის შესანიშნავი მცოდნე და არისტოტელეს ნაშრომების განთქმული კომენტატორი ევსტრატე ნიკეელი (– სს.), რომლის ერთ-ერთი პოლემიკური ნაშრომის ქართული თარგმანი არსენ იყალთოელის „დოღმატიკონშია“ განთავსებული.
ბენუა მალონი

ბენუა მალონი (დ. 23 ივნისი, 1841, პრესიე — გ. 13 სექტემბერი, 1893, ანიერი) ― ფრანგი პოლიტიკოსი, სოციალისტი. 1865 წელს შევიდა ინტერნაციონალში. 1871 წელს იყო პარიზის კომუნის წევრი. კომუნის დამარცხების შემდეგ თავი შეაფარა შვეიცარიას. იქ მხარს უჭერდა ბაკუნინის მომხრეებს კარლ მარქსის წინააღმდეგ. ემიგრაციიდან დაბრუნების შემდეგ იყო მუშათა პარტიის მემარჯვენე ფრთის ლიდერი. პ. ბრუსთან ერთად ებრძოდა ამ პარტიის მარქსისტულ ბირთვს და ხელი შეუწყო პარტიის გათიშვას. 1882 წლიდან ხელმძღვანელობდა პოსიბილისტებს. 1885 წელს დააარსა ჟურნალი „რევიუ სოსიალისტი“, 1889 წელს იყო გაზეთ „ეგალიტეს“ რედაქტორი.
მარჩელო მალპიგი

მარჩელო მალპიგი (დ. 10 მარტი, 1628, კრევალკორე — გ. 30 ნოემბერი, 1694, რომი) ― იტალიელი ბიოლოგი და ექიმი, ლოდონის სამეფო საზოგადოების წევრი. მცენარეთა და ცხოველთა მიკროსკოპული ანატომიის ერთ-ერთი ფუძემდებელი. შეისწავლა მცენარეთა ანატომია და აღწერა მცენარის უჯრედული აგებულება. აღმოაჩინა ტრაქეები, გამოთქვა ვარაუდი ფოთლების როლის შესახებ მცენარის კვებაში, აღმოაჩინა კაპილაურლი სისხლის მიმოქცევა. აღწერა აღწერილია ქათმის ემბრიონის განვითარება. იყო ოვისტი.
ანდრე მალრო

ანდრე მალრო (დ. 30 ნოემბერი, 1901, პარიზი — გ. 23 ნოემბერი, 1976) ― ფრანგი მწერალი და პოლიტიკოსი.

ბიოგრაფია
თანაუგრძნობდა დემოკრატიულ ძალებს. 1923-1927 წლებში მონაწილეობდა ფაშიზმისგან კულტურის დაცვის საერთაშორისო მოძრაობაში. 1936-1939 წლებში იბრძოდა ესპანეთის სამოქალაქო ომში რესპუბლიკელების მხარეს. საფრანგეთის ოკუპაციის დროს მონაწილეობდა წინააღმდეგობის მოძრაობაში. 1944-1946 წლებში იყო შარლ დე გოლის მთავრობის წევრი. 1959-1969 წლებში ეკავა საფრანგეთის კულტურის მინისტრის პოსტი.

შემოქმედება
მარლოს თხზულებებია „დამპყრობლები“ (1928), „სამეფო გზა“ (1930), „ადამიანური ცხოვრების პირობები“ (1933). ამ რომანისთვის მიიღო გონკურის პრემია. რომანი შეტანილია -ს საუკუნის 100 წიგნის სიაში. ასევე მალროს რომანებია „სიძულვილის ჟამი“ (1935), „იმედი“ (1937), „ალტენბურგის თხილნარი“ (1943). ავტორია თეორიული ნაშრომისა „ხეწლოვნების ფსიქოლოგია“ სამ ტომად (1947-1950).
ზაურბეკ მალსაგოვი

ზაურბეკ მალსაგოვი (დ. 1894 — გ. 1935) ― ინგუში ენათმეცნიერი. 1930 წელს დაამთავრა ლენინგრადის უნივერსიტეტი. 1930-1935 წლებში იყო ჩეჩნეთ-ინგუშეთის ისტორიის, ენისა და ლიტერატურის სამეცნიერო კვლევითი ინსტიტუტის დირექტორი. 1922 წელს ლათინური შრიფტის საფუძველზე შეადგინა ინგუშური ანბანი. მას ეკუთვნის ნაშრომი „გრამატიკული კლასის ელემენტებისთვის ნახურში“.
ჰრაჩია აჩარიანი

ჰრაჩია აჩარიანი (; დ. 8 მარტი, 1876 — გ. 16 აპრილი, 1953) — სომეხი ენათმეცნიერი, ლექსიკოგრაფი, ეტიმოლოგი და ფილოლოგი.

სტამბულელი სომეხი, აჩარიანი სწავლობდა ადგილობრივ სომხურ სკოლებში და სორბონში, და სტრასბურგის უნივერსიტეტში, ჰაინრიხ ჰუბშმანის ხელმძღვანელობით. შემდეგ ის ასწავლიდა რუსეთის იმპერიისა და ირანის სხვადასხვა სომხურ თემებში, შემდეგ 1923 წელს, დასახლდა სომხეთის საბჭოთა სოციალისტურ რესპუბლიკაში, გარდაცვალებამდე მუშაობდა ერევნის სახელმწიფო უნივერსიტეტში.

გამორჩეულმა პოლიგლოტმა, შეადგინა რამდენიმე ძირითადი ლექსიკონი, მათ შორის სომხური ეტიმოლოგიური ლექსიკონი. მან ღრმად შეისწავლა სომხური დიალექტები, შეადგინა სომხური ხელნაწერების კატალოგები და დაწერა სრულყოფილი კვლევები სომხური ენისა და ანბანის ისტორიის შესახებ. აჩარიანი ითვლება სომხური ენათმეცნიერების მამად.

სიცოცხლე
აჩარიანი დაიბადა სტამბოლში (კონსტანტინოპოლი) 1876 წლის 8 მარტს, სომეხი მშობლებისგან. ადრეულ ასაკში მას ერთი თვალი დაუბრმავდა. მისი მამა, ჰაკობი, იყო ფეხსაცმლის მწარმოებელი. დაწყებითი განათლება სამატიაში მიიღო, , შემდეგ კი სწავლობდა გეტრონაგანის სომხურ საშუალო სკოლაში (1889-1893), სადაც მან ისწავლა ფრანგული, თურქული, და სპარსული. დამთავრების შემდეგ, ასწავლიდა კადიკოიში, კონსტანტინეპოლში, მაგრამ 1894 წელს ის გადავიდა ერზურუმში, რათა ესწავლებინა სანასარიანის კოლეჯში. 1895 წელს იგი ჩაირიცხა პარიზის უნივერსიტეტში (სორბონი), სადაც სწავლობდა, ანტუან მელეტესთან ერთად. 1897 წელს იგი გახდა (პარიზის ლინგვისტური საზოგადოების) წევრი, სადაც წარმოადგინა კვლევა ლაზურ ენაზე. შემდეგ იგი შეხვდა ჰაინრიხ ჰუბშმანს და 1898 წელს გადავიდა სტრასბურგში

აჩარიანი საცხოვრებლად გადავიდა სომხეთში, რუსეთის იმპერიის ნაწილში და დაიწყო პედაგოგიური კარიერა გევორქიანის სემინარიაში (1898-1902 წლები). მან რამდენიმეჯერ გამოიცვალა საცხოვრებელი ადგილი: ჯერ გადავიდა შუშაში (1902-1904), შემდეგ გავარიში (1906-1907), 1907 წლიდან 1919 წლამდე ცხოვრობდა დონის ნახიჩევანში, ხოლო შემდეგ თეირანში (1919-1920) და თავრიზში (1920-1923). ის ასწავლიდა სომხურს, ფრანგულს, თურქულს, სომხურ ისტორიას, ლიტერატურასა და ბუღალტერიას. ამის გარდა, სწავლობდა სომხურ დიალექტსაც.

აჩარიანი გადავიდა საბჭოთა სომხეთში 1923 წელს. ის იყო ერთ-ერთი ყველაზე გამოჩენილი სომეხი მეცნიერი, რომელიც საბჭოთა სომხეთში გადავიდა. დააპატიმრეს 1937 წლის 29 სექტემბერს, დიდი წმენდის დროს, შპიონობის ბრალდებით. მას ბრალად ედებოდა მრავალი უცხო ქვეყნის (ბრიტანეთი, თურქეთი) პროფესორთა კონტრრევოლუციური ჯგუფის წევრობა. იგი გაათავისუფლეს 1939 წლის 19 დეკემბერს მტკიცებულებების არარსებობის გამო.

გარდაიცვალა ერევანში 1953 წლის 16 აპრილს. დაკრძალულია ტოხმახის სასაფლაოზე.

აკადემიური კარიერა
აჩარიანი გახდა სომხეთის მეცნიერებათა აკადემიის დამფუძნებელი წევრი 1943 წელს. ის იყო ჩეხოსლოვაკიის აღმოსავლეთმცოდნეობის ინსტიტუტის კორესპონდენტი წევრი 1937 წლიდან. ასწავლიდა ერევნის სახელმწიფო უნივერსიტეტში 1923 წლიდან გარდაცვალებამდე, 1953 წლამდე. ძირითადად ასწავლიდა სპარსულს და არაბულს და 1940 წელს ინიციატივით შექმნა აღმოსავლეთმცოდნეობის ფილოლოგიის/აღმოსავლური ენებისა და ლიტერატურის დეპარტამენტი.

მან იცოდა მრავალი ენა: სომხური (თანამედროვე და კლასიკური), ფრანგული, ინგლისური, ბერძნული, სპარსული, არაბული, თურქული, ებრაული, რუსული, გერმანული, იტალიური, ლათინური, ქურთული, ასურული, ავესტური, ლაზური, ქართული, შუა სპარსული.
იოანე რუფუსი

იოანე რუფუსი  — საუკუნის ბიზანტიელი ისტორიკოსი. პეტრე იბერის მოწაფე. წარმოშობით არაბი სამხრეთ პალესტინიდან (ასკალონიდან). ბეირუთში სწავლობდა სამართლის მეცნიერებას. პატრიარქმა პეტრე ფულონმა იოანე რუფუსი ანტიოქიის მღვდლად აკურთხა. პატრიარქის გადაყენების შემდეგ იგი პალესტინაში დაბრუნდა, სადაც გაიცნო პეტრე იბერი და დაუახლოვდა მას. პეტრე იბერის გარდაცვალების შემდეგ მაიუმის ეპისკოპოსად დაინიშნა.

იოანე რუფუსმა ბერძნულ ენაზე დაწერა ვრცელი მონოგრაფია „პეტრე იბერის ცხოვრება“. თხზულება შეიცავს 150 ნაბეჭდ გვერდს. მასში დაწვრილებით არის გადმოცემული პეტრეს არა მარტო ბიოგრაფიული ცნობები მისი ჩამომავლობისა და ნათესაობის შესახებ (ხოლო რაკი იგი სამეფო საგვარეულოს წევრი იყო, ამიტომ იქ აღნიშნულია ქართველ მეფეთა სამი თაობა), არამედ მისი აზრები, საუბრები მეგობრებთან და მოწაფეებთან, უმთავრესად იოანე ლაზთან (პეტრე იბერის აღმზრდელი და თანამოკალმე). იოანე რუფუსი პეტრეს უწოდებს „ჩვენს პავლეს“, „მეორე მოციქულ პეტრეს“ და „მეორე მოსეს“. თხზულების ბერძნული დედანი დაკარგულია. დარჩენილია საუკუნეში შესრულებული სირიული თარგმანი. იოანე რუფუსს ეკუთვნის აგრეთვე „პლეროფორიები“ (დაწერილი 512–518 წლებში), რომელთა უმეტესი ნაწილი აგებულია პეტრე იბერის მიერ გამოთქმულ შეხედულებებზე. ამ შრომით ავტორი მიზნად ისახავდა ქალკედონის საეკლესიო კრების (451) დადგენილებების განქიქებას.
იოანე პრესბიტერი

იოანე პრესბიტერი — შუა საუკუნეებში გავრცელებული ლეგენდების თანახმად, ძლევამოსილი ქრისტიანი მეფე-მღვდელმთავარი აღმოსავლეთში. ოტო ფრაიზინგელის ( ს.) ცნობით (1145), იოანე პრესბიტერი ცხოვრობდა სპარსეთს იქით. მან დაამარცხა სპარსეთისა და მიდიის მეფეები. იოანე პრესბიტერის სამფლობელო მდებარეობდა აზიაში, ეთიოპიაში ან ინდოეთში, მისი რეალური პროტოტიპი კი რომელიმე აქაური მმართველი იყო. არის მოსაზრება, რომ იოანე პრესბიტერის ლეგენდარული ტიპი უნდა ჩამოყალიბებულიყო იმ ინფორმაციის საფუძველზე, რომელმაც საუკუნის ნახევარში დასავლეთ ევროპაში შეაღწია დავით აღმაშენებლისა და დემეტრე -ის შე­სა­ხებ.
იოანეს ერზინკაცი

იოანეს (ჰოვანეს) ერზინკაცი, ერზინკელი — საუკუნის სომეხი პოეტი და ასტროლოგი. მისი ნა­შრომი „ზეციური მოძრაობისათვის“ და­წე­რი­ლია თბილისში 1284 წელს. მონღოლთა გამანადგურებელი შემოსევების შემდეგ და მათი მკაცრი მმართველობის პირობებ­შიც კი თბილისი სომეხი პოეტის აღტაცებას იწვევს. ქართველთა სამეფოს იგი „ღვთივ დაცულს“, ხოლო მის მთავარ ქალაქს „სახელგანთქმულსა და მემატიანეთგან ფაიტაკარანად (სომხურად – „ხისგან ნაგები ქალაქ“) წოდებულ დიდ დედაქალაქ თბილისს“ უწოდებს. იოანეს ერზინკაცს თბილისელ სომეხთა საკრებულო ტაძარში სიტყვა წარმო­უთქვამს ასტროლოგიის სა­კითხებზე.
იოანე წარეცი

იოანე წარეცი, იოანე წარელი  — – საუკუნეების სომეხი ისტორიკოსი. სომხური ისტორიოგრაფიის თვალსაჩინო წარმომადგენელი. ცნობილია მისი ნა­­შრო­მი, რომელიც შემონახულია არაქელ დავრიჟეცის „ისტორიათა წიგნში“. იოანე წარეცის თხზუ­ლე­ბაში ჩრდილოეთ აზერბაიჯანის პოლიტიკური მოვლენების აღწერასთან ერთად (1571–1599), მოცემულია საყურადღებო ცნობები ქართლის მეფის, სიმონ -ის ბრძო­ლე­ბის შე­სა­ხებ ოსმალთა წინააღმდეგ.
სსრ კავშირის საბჭოების II ყრილობა

სსრკ მუშათა, გლეხთა და არმიის დეპუტატთა საბჭოების ყრილობა — სსრ კავშრის საბჭოების რიგით მეორე ყრილობა, მიმდინარეობდა 1924 წლის 26 იანვარი - 2 თებერვალს მოსკოვში. ესწრებოდა 2124 დელეგატი (1540 გადამწყვეტი და 584 სათათბირო ხმით).

ისტორია
დღის წესრიგი: საბჭოთა მთავრობის მოღვაწეობა (ლ. კამენევი); სსრკ კონსტიტუციის დამტკიცება (ა. ენუქიძე); სსრ ბიუჯეტი (მ. ვლადიმიროვი); ცენტრალური სასოფლო-სამეურნეო ბანკის შექმნა (ა. ციურუპა); სსრკ-ის ცაკის შექმნა — კავშირის საბჭოს არჩევნები და ეროვნებათა საბჭოს დამტკიცება.

ყრილობის მუშაობა მიმდინარეობდა ვ. ლენინის გარდაცვალებასთან დაკავშირებული გლოვის დღეებში, მის ხსოვნას მიეძღვნა პირველი სხდომა. ლენინის „ანდერძისა“ და მისი შესრულების შესახებ სიტყვით გამოვიდნენ ი. სტალინი, კ. ვოროშილოვი, მ. კალინინი, ნ. კრუპსკაია, ა. ლუნაჩარსკი, კ. ცეტკინი, სსრკ მთავრობის წევრები, მუშათა, გლეხთა და ინტელიგენციის წარმომადგენლები. ყრილობამ მიიღო მიმართვა „მშრომელი კაცობრიობისადმი!“. 21 იანვარი გამოცხადდა გლოვის დღედ, გადაწყდა მავზოლეუმის აგება წითელ მოედანზე, ვ. ლენინის ძეგლების დადგმა მოკავშირე რესპუბლიკების დედაქალაქებში, აგრეთვე ლენინგრადში. პეტროგრადს ეწოდა ლენინგრადი. ყრილობამ მოიწონა მოხსენება სსრკ მტავრობის მუშაობის შესახებ, დაამტკიცა სსრკ კონსტიტუცია, რომლის მიხედვითაც ცაკი შედგებოდა 2 პალატისაგან: კავსირის საბჭოში აირჩიეს 414 წევრი და 220 კანდიდატი, ეროვნებათა საბჭოში — 100 წევრი (70 — რსფსრ, 5 — უკრაინის სსრ, 5 — ბელორუსიის სსრ, 20 — ამიერკავკასიის სფსრ). მიიღეს დადგენილება საფინანსო პოლიტიკის შესახებ, დაარსდა ცენტრალური სასოფლო-სამეურნეო ბანკი.
სსრ კავშირის საბჭოების III ყრილობა

სსრკ საბჭოების ყრილობა — სსრ კავშრის საბჭოების რიგით მესამე ყრილობა, მიმდინარეობდა 1925 წლის 13-20 მაისს მოსკოვში. ესწრებოდა 1580 დელეგატი გადამწყვეტი და 696 სათათბირო ხმით. მათ შორის რკპ (ბ) წევრი და კანდიდატი 80%, მუშა 40,5%, გლეხი 29%.

ისტორია
დღის წესრიგი: სსრკ შემადგენლობაში თურქმენეთის და უზბეკეთის რესპუბლიკების შესვლის შესახებ (გ. პეტროვსკი); სსრკ მთავრობის ანგარიში (ა. რიკოვი); სსრკ მრეწველობის მდგომარეობა (ფ. ძერჟინსკი); საბჭოთა მშენებლობის საკითხები (მ. კალინინი); გლეხურ მეურნეობათა განვითარებისა და განმტკიცების ღონისძიებები (ლ. კამენევი); სსრკ ფინანსთა სახალხო კომისარიატის მოხსენება (გ. სოკოლნიკოვი); წითელი არმიის შესახებ (მ. ფრუნზე); სსრკ ცაკის არჩევნები (ა. ენუქიძე).

ყრილობამ ერთხმად მიიღო დადგენილება სსრკ შემადგენლობაში თურქმენეთისა და უზბეკეთის სსრ-ების შესვლის შესახებ და შეიტანა შესაბამისი ცვლილებები სსრკ კონსტიტუციაში. ყრილობამ მოიწონა მთავრობის მოღვაწეობა და მისცა დირექტივა ცაკსა და სახკომსაბჭოს მშვიდობისათვის ბრძოლის გაძლიერებისა და საერთაშორისო-სამეურნეო კავშირების განვითარების შესახებ. მოხსენებაშ მრეწველობის მდგომარეობის თაობაზე აღინიშნა საბჭოთა ეკონომიკის სწრაფი განვითარება 1924 წლის ნახევრიდან. ყრილობამ დასახა მრეწველობის, განსაკუთრებით კი მძმე მრეწველობის შემდგომი განვითარების ღონისძიებები. სპეციალურ დადგენილებაში ყრილობამ მიუთითა, რომ კოოპერირება გლეხურ მეურნეობათა აღმავლობისა და გლეხობის სოციალისტურ მშენებლობაში ჩაბმა ერთადერთი გზაა. ფინანსთა სახალხო კომისარიატის მოხსენების გამო, ყრილობამ აღნიშნა, რომ სსრკ მშრომელებმა უცხოეთის ქვეყნების დახმარების გარეშე დაამყარეს მტკიცე საფინასო წესრიგი. ყრილობამ მოიწონა შეიარაღებული ძალების გარდაქმნა და მიუთითა ქვეყნს თავდაცვისუნარიანობის შემდგომი განმტკიცების აუცილებლობაზე.

ყრილობამ აირჩია სსრკ-ის ცაკი 833 კაცის შემადგენლობით (581 წევრი და 252 კანდიდატი). კავშირების საბჭში შევიდა 450 კაცი და 199 კანდიდატი, ეროვნებათა საბჭოში — 131 წევრი და 53 კანდიდატი.

1927 წლის 15 თებერვალს მოსკოვში გაიმართა სსრ კავშირის ცაკის სესია.
სსრ კავშირის საბჭოების IV ყრილობა

სსრკ საბჭოების ყრილობა — სსრ კავშრის საბჭოების რიგით მეოთხე ყრილობა, მიმდინარეობდა 1927 წლის 18-26 აპრილს მოსკოვში. ესწრებოდა 1601 დელეგატი გადამწყვეტი და 747 სათათბირო ხმით. მათ შორის მუშა 47,1%, გლეხი 28,3%, მოსამსახურე 24,6%, კომუნისტი 72,5%. დელეგატთა შორის იყო 116 ქალი.

ისტორია
სსრ კავშირის ეროვნებათაშორის საბჭოში წარმოდგენილი იყვნენ:
რსფსრ — ანდრეევი, უგლანოვი და სხვები.
უკრაინის სსრ — ზატონსკი, სკრიპნიკი და სხვები.
ამიერკავკასიის სფსრ — ოგამალი ოღლი და სხვები
საქართველოს სსრ-დან წევრებად — მახარაძე, სტურუა, სუხიშვილი, გოგობერიძე და ვაშაკიძე; კანდიდატებად — თოდრია, ქურდაძე და ანთიძე.
აფხაზეთის სსრ-დან წევრებად — ს. ჭანბა, გ. სტურუა, ხაბურძანია, ჭოჭუა და ე. კვანტალიანი; კანდიდატებად — ჩ. ბებია და ვ. ლადარია.
თურქმენეთის სსრ — სახათ მუდაროვი და სხვები.
უზბეკეთის სსრ —ტაჯიევი და სხვები.
ტაჯიკეთის სსრ — ხოჯაევი და სხვები.

დღის წესრიგი:
სსრკ მთავრობის საანგარიშო მოხსენება (ა. რიკოვი);
მრეწველობის მდგომარეობისა და განვითარების პერსპექტივები (ვ. კუიბიშევი);
სოფლის მეურნეობის ძირითადი ამოცანები სახალხო მეურნეობის საერთო განვითარებისა და ქვეყნის ინდუსტრიალიზაციასთან დაკავშირებით (მ. კალინინი);
ქვეყნის თავდაცვა, წითელი არმიის მდგომარეობა (კ. ვოროშილოვი);
კონსტიტუციური საკითხები;
სსრკ ცაკის არჩევნები.

ყრილობამ მოიწონა საბჭოთა მთავრობის საქმიანობა. კუიბიშევის მოხსენებაში აღნიშნული იყო, რომ მთელი მრეწველობის პროდუქცია 1926-1927 სამეურნეო წლებში 20%-ით გაიზარდა, წარმოებების საშუალებების დამამზადებელი მრეწველობის პროდუქციის მოცულობამ 23%-ს მიაღწია. შესაბამის დადგენილებაში მთავრობას დაევალა უმოკლეს დროში შეემუშავებინა სსრკ სახალხო მეურნეობის განვითარების ხუთწლიანი გეგმა. კალინინის მოხსენებაში აღნიშნული იყო, რომ საბჭოთა სახელმწიფო ისტორიაში პირველად იყენებს საკითხს სოფლის მეურნეობაზე, როგორც საერთოდ სახალხო მეურნეობის განუყოფელ ნაწილზე. მოხსენებაში სპეციალური თავი დაეთმო კოლმეურნეობებისა და საბჭოთა მეურნეობების განვითარებას. ყრილობამ განსაზღვრა სოფლის მეურნეობის ამოცანები ქვეყნის ინდუსტრიალიზაციასთან დაკავშირებით. ვოროშილოვის მოხსენებაში აღინიშნა იმ ღონისძიებათა გატარების აუცილებლობის შესახებ, რაც საჭირო იყო სსრკ თავდაცვისუნარიანობის განმტკიცებისათვის. ყრილობამ დაადასტურა სსრკ ხალხთა ნება სხვა ქვეყნებთან მეგობრული ურთიერთობის შენარჩუნებისათვის. ყრილობამ შეიტანა ცვლილებები სსრკ კონსტიტუციაში (დადგინდა წარმომადგენელთა ნორმები საბჭოების საბჭოთა ყრილობებზე: საქალაქო საბჭოდან 1 დეპუტატი 25 ათას ამომრჩეველზე; საბჭოების საგუბერნიო და საოლქო ყრილობებისაგან — 1 დეპუტატი 125 ათას ამომრჩეველზე. ყრილობამ შექმნა საგარეო და საშინაო ვაჭრობის ერთიანი სახალხო კომისარიატი. ცენტრალურ სტატისტიკურ სამმართველოს მიეცა სსრკ გაერთიანებული სახალხო კომისარიატის უფლებები.

ყრილობამ აირჩია სსრკ-ის ცაკი 48 ეროვნების წარომადგენლებისაგან.

1927 წლის 27 აპრილს ჩატარდა სსრკ-ის მოწვევის ცაკის სესია.
ჰმაიაკ ბაბაიანი

ჰმაიაკ გრიგორიევიჩ ბაბაიანი (; ; დ. 15 აგვისტო, 1901 — გ. 21 აპრილი, 1945) — სომხეთის წითელი არმიის გენერალ-მაიორი და საბჭოთა კავშირის გმირი.

დაიბადა გლეხების ოჯახში, თანამედროვე აღმოსავლეთ თურქეთში. 1917 წელს ბაბაიანი შეუერთდა საიმპერატორო რუსულ არმიას, იბრძოდა კავკასიის ფრონტში. საიმპერატორო რუსული არმიის დაშლის შემდეგ ის გახდა ჯარისკაცი სომხეთის პირველი რესპუბლიკის არმიაში. სომხეთის საბჭოთა ოკუპაციის შემდეგ, ბაბაიანი შეუერთდა წითელ არმიას, სადაც გახდა ოფიცერი. ბელორუსიაში ოპერაცია ბარბაროსას განხორციელებამდე, ის ორჯერ დაიჭრა ომის პირველ თვეებში. მეთაურობდა პოლკს მოსკოვის ბრძოლის დროს, 1941 წლის დეკემბერში, სადაც მძიმედ დაიჭრა. გამოჯანმრთელების შემდეგ მან აიღო 390-ე მსროლელი დივიზიის მეთაურობა, იბრძოდა ყირიმში, რომელიც განადგურდა 1942 წლის მაისში. ბაბაიანი ყირიმში მძიმედ დაიჭრა.

1943 წლის მარტში მას გადაეცა თოფის ბრიგადის მეთაურობა, რომელიც მალე გარდაიქმნა 76-ე მსროლელ დივიზიად, იგი დივიზიას ხელმძღვანელობდა სმოლენსკის ბრძოლის დროს, 1943 წლის ზაფხულში და შემოდგომის დასაწყისში. ბაბაიანი ბრძოლის დროს მესამედ მძიმედ დაიჭრა და გამოჯანმრთელების შემდეგ, 1944 წლის გაზაფხულზე, გახდა 338-ე მსროლელი დივიზიის სარდალი. მან ჩაატარა 338-ე დივიზიას ბელორუსის ოპერაციასა და კაუნასის შეტევაში უხელმძღვანელა, 1944 წლის ზაფხულში, მაგრამ იმავე წლის ბოლოს გაათავისუფლეს. ბაბაიანი 1945 წლის თებერვალში გახდა ბრიგადის მეთაური, პირველ მექანიზირებულ კორპუსში, რომელსაც იგი ხელმძღვანელობდა ვისულა–ოდერის შეტევაში, აღმოსავლეთ პომერანიის შეტევაში და ბერლინის ოპერაციაში. ბაბაიანი მოკლეს ბერლინის ბრძოლის დროს, როდესაც პირადად ხელმძღვანელობდა თავდასხმას და სიკვდილის შემდეგ მიენიჭა საბჭოთა კავშირის გმირის წოდება.

ადრეული ცხოვრება და სამხედრო სამსახური
ბაბაიანი დაიბადა 1901 წლის 15 აგვისტოს ყარსის ოლქის სოფელ ზიხჩიში (ახლანდელი თურქეთი) სომეხი გლეხის ოჯახში. მან 1916 წელს დაამთავრა საშუალო სკოლა. 1917 წელს იგი მოხალისედ გაემგზავრა რუსეთის იმპერიულ არმიაში, იბრძოდა კავკასიის ფრონტში თურქული ჯარების წინააღმდეგ. საიმპერატორო არმიის დაშლის შემდეგ იგი შეუერთდა სომხეთის ეროვნული საბჭოს ჯარს, იბრძოდა სარდარაპადის ბრძოლაში 1918 წლის მაისის ბოლოს, სადაც არმიამ მოიგერია ოსმალეთის ჯარი და სომხეთში არ შეუშვა. სარდარაპადის ბრძოლის შემდეგ, სომხეთი პირველ რესპუბლიკად გამოცხადდნა, ბაბაიანი შეუერთდა ახალი რესპსუბიკის არმიას, რომელიც ემსახურება მე-2 პოლკს, ვაღარშაპატში. 1920 წლის მაისში მან მიატოვა ჯარი და დაბრუნდა სამშობლოში. სომხეთის საბჭოთა ოკუპაციის შემდეგ 29 ნოემბერს, ბაბაიანი შეუერთდა წითელი არმიის ვორონოვიჩის სპეციალურ რაზმს სოფელ კანაკერში, მოგვიანებით მსახურობდა წითელი არმიის მეომრად მეოთხე ლორეს პროვინციის სომხური მსროლელი პოლკის შემადგენლობაში. მე-11 არმიის მე-20 მსროლელი დივიზიის ნაწილი გახდა, ის იბრძოდა კავკასიის ფრონტზე გამართულ ბრძოლებში, საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის დამხობასა და დაშნაკცუთიუნის აჯანყების ჩახშობაში, სომხეთში.

1921 წლის 1 მარტიდან 1923 წლის 27 თებერვლამდე ბაბაიანი სწავლობდა დივიზიონის სასწავლო სკოლაში. სკოლის დამთავრების შემდეგ, იგი მსახურობდა სტარშინადად, 76-ე სროლის დივიზიის პირველი სომხური პოლკის კომპანიაში.
ალექსანდრა პანოვა

ალექსანდრა ალექსანდრეს ასული პანოვა (; დ. 2 მარტი, 1989) — რუსი ჩოგბურთელი.

2012 წლის 30 ივლისს ერთეულებს შორის მიაღწია თავისი კარიერის საუკეთესო მაჩვენებელს, როდესაც გახდა მსოფლიო რეიტინგის 71-ე ნომერი. 2016 წლის 18 იანვარს წყვილთა შორის გადავიდა მსოფლიო რეიტინგის 38-ე ადგილზე.

პანოვას მოგებული აქვს -ს ტურის შვიდი ტურნირი. „ “-ზე წყვილებში მოგებული 16 ტიტულიდან, ორი მოიგო საკუთარ დასთან, ოლგა პანოვასთან ერთად.
აფხაზეთის საბჭოების ყრილობები

სრულიად აფხაზეთის საბჭოების ყრილობები — აფხაზეთის სსრ/ასსრ-ის სახელმწიფო ხელისუფლების უმაღლესი საკანონმდებლო ორგანო 1921-1938 წლებში.

აფხაზეთის საბჭოების ყრილობების ჩატარების თარიღები:

აფხაზეთის საბჭოების ყრილობა გაიმართა 1922 წლის 12 — 17 თებერვალს.
საგანგებო ყრილობა გაიმართა 1922 წლის 28 ნოემბერს.
აფხაზეთის საბჭოების ყრილობა გაიმართა 1923 წლის 21 — 24 დეკემბერს.
აფხაზეთის საბჭოების ყრილობა გაიმართა 1925 წლის 26 მარტ — 1 აპრილს.
აფხაზეთის საბჭოების ყრილობა გაიმართა 1927 წლის 5 — 7 მარტს.
აფხაზეთის საბჭოების ყრილობა გაიმართა 1929 წლის 1 — 7 აპრილს.
აფხაზეთის საბჭოების ყრილობა გაიმართა 1931 წლის 4 — 11 თებერვალს.
აფხაზეთის საბჭოების ყრილობა გაიმართა 1935 წლის 2 — 7 იანვარს.
აფხაზეთის საბჭოების ყრილობა გაიმართა 1936 წლის 12 — 13 ნოემბერსა და 1937 წლის 30 ივლის — 2 აგვისტოს.