iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ტრანზისტორული რადიომიმღები

ტრანზისტორული რადიომიმღები — მცირე ზომის ტრანზისტორებით აწყობილი რადიოტალღების დამჭერი აპარატი, 540-1600 კილოჰერც დიაპაზონში მუშაობს. ტრანზისტორული რადიომიმღებში ელექტრული სიგნალები ძლიერდება, გარდაიქმნება და დეტექტირდება ნახევრადგამტარიანი ხელსაწყოებით (უმთავრესად ნეხავრადგამტარიანი დიოდით და ტრანზისტორით).

ტერმინი „ტრანზისტორული რადიომიმღები“ გავრცელდა საუკუნის 50-იან წლებში. პირველი ტრანზისტორული რადიომიმღებით მიღებულია მხოლოდ ამპლიტუდა-მოდულირებული სიგნალები (კილომეტრული და ჰექტომეტრული ტალღების დიაპაზონში). 60-იან წლების ბოლოს დამზადებული ტრანზისტორული რადიომიმღებით შესაძლებელი გახდა სიხშირე-მოდულირებული რხევების მიღება ულტრამოკლე ტალღების დიაპაზონში. 70-იან წლებში მრეწველობის მიერ გამოშვებული რადიომიმღების უმრავლესობა ტრანზისტორულია. ტრანზისტორების გამოყენება რადიომიმღებების მასისა და გაბარიტის მნიშვნელოვანი შემცირების შესაძლებლობას იძლევა. ამის გამო გავრცელდა პორტატიული, ჯიბისა და მინიატურული ტრანზისტორული რადიომიმღებები. მიკროელექტრონიკის განვითარების შედეგად შესაძლებელი გახდა დისკრეტულ ნახევრად გამტარებზე დამზადებული ტრანზისტორული რადიომიმღების შეცვლა ისეთი ტრანზისტორული რადიომიმღებით, რომელშიც გამოყენებულია მოდულები და ინტეგრალური სქემები, ამის შედეგად ამაღლდა ტრანზისტორული რადიომიმღების მუშობის ხარისხი და მისი ექსპლუატაცია უფრო მოხერხებული გახდა.

ისტორია
1953 წელს ინტერმეტალმა წარადგინა შესაძლოა ისტორიაში პირველი ტრანზისტორული პორტატიული რადიო დიუსელდორფის რადიოგამოფენაზე. პირველი კომერციული ტრანზისტორული რადიომიმღები -1 გამოუშვა 1954 წლის 18 ოქტომბერს ინდიანაპოლისის ინდუსტრიული განვითარების საინჟინრო ასოციაციის რეჯენსის განყოფილებამ (მოგვიანებით გადაერქვა ტექსას ინსტრუმენტსი. მისი ფასი იყო $49.99 (2005 წლის ამ. დოლარებში $361-ის ეკვივალენტი) და თითქმის 150.000 ცალი გაიყიდა. რაითეონის და ზენიტის ტრანზისტორული რადიოებიც მალევე გამოვიდა, თუმცა უფრო მეტი ღირდა. პირველი იაპონური მოდელებიც (1957) $30-ზე მეტი ღირდა. შესაბამისად ტრანზისტორულმა რადიომიმღებებმა მასიური პოპულარობა ვერ მოიპოვა 1960-იან წლებამდე, როდესაც ზოგიერთ მოდელზე ფასი $20-მდე დავარდა, შემდეგ კი $10-მდე ჰონკონგიდან იაფფასიანი მოდელების შემოტანით.
ართურ მილერი

ართურ მილერი (; დ. 17 ოქტომბერი, 1915 — გ. 10 თებერვალი, 2005) — ამერიკელი დრამატურგი, ესსეისტი, მწერალი. წამყვანი ფიგურა ამერიკულ ლიტერატურაში და კინემატოგრაფიაში თითქმის 60 წლის განმავლობაში; დაწერილი აქვს დიდი რაოდენობით პიესა, რომლებიც დღემდე ისწავლება და სრულდება მსოფლიოს მრავალ სცენაზე. გახმაურებული საზოგადო ფიგურა იყო ასევე თემთა პალატის არაამერიკული საქმიანობების გამოძიების კომიტეტისთვის ჩვენების მიცემაზე უარის გამო, შემდეგ კი მერილინ მონროზე ქორწინებით 1956 წელს. სიცოცხლის ბოლოს ყველა დროის უდიდეს ამერიკელ დრამატურგად მიიჩნეოდა.

მილერის პირველი წარმატებული პიესა იყო „ბალახი კვლავ იზრდება“. 1944 წელს გამოქვეყნდა მისი ნარკვევების კრებული „ნორმალური ვითარება“ და პირველად დაიდგა პიესა „ყოვლად იღბლიანი კაცი“. მისი აღიარებული პიესებია „ყველა ჩემი ვაჟიშვილი“(1948) და „კომივოიაჟორის სიკვდილი“ (1949, პულიცერის პრემია), „ხედი ხიდიდან“, „ორი ორშაბათის გახსენება“ (ორივე 1954), „ფასი“ (1967) მილერის მოთხრობებია მიუსაფარნი (1961), დაცემის შემდეგ (1964), „შემთხვევა ვიშიში“ (1965).

1967 წელს ჩავიდა თბილისში, სადაც დაესწრო საკუთარი პიესის „სეილემის პროცესის“ დადგმას რუსთაველის თეატრში. მისი სხვა პიესა, „ხედი ხიდიდან“ დადგა გორის თეატრმა 1968 წელს.
ასკინკილა

ასკინკილა (აღმოსავლეთ საქართველოს მთიან კუთხეებში - „კინკილაობა“, „სალაობა“, „ლიპარიტი“, სვანეთში - „კირინკაჩხვ“, ან „ჭირინჭვა“) — საბავშვო თამაში, ცალ ფეხზე ხტუნვა-სირბილი. ზოგჯერ დაჭერობანას თამაშისას ერთი ბავშვი ასკინკილა დასდევს დანარჩენებს დასაჭერად; ზოგჯერ ორ გუნდს შორის იმართება შეჯიბრება ასკინკილათი სირბილში. თამაშობენ ასეც: მიწაზე დახაზავენ 8 ან 10 უჯრედს და ასკინკილა ხტომით, ფეხის წვერით გადააქვთ ბრტელი ქვა (სალა) ერთი უჯრედიდან („ბოსტნიდან“) მეორეში; თუ ქვა ხაზზე შერჩა, მოთამაშე „ჩაჭრილია“. მოგებულად ის ითვლება, ვინც ბოლომდე „ჩაუჭრელად“ გავა. საქართველოს სხვადასხვა კუთხეში დამოწმებულია თამაშის სხვა ვარიანტებიც. ცნობილია აგრეთვე ასკინკილას უფრო ძველი სახეობები. ასკინკილათი ხტუნვა ხშირად გამოყენებულია სხვა ქართულ თამაშებშიც - დამარცხებულის „დასჯისას“.
ასკლეპიოსი

ასკლეპიოსი — მკურნალობის ღვთაება ძველ ბერძნულ მითოლოგიაში. აპოლონის ვაჟი. ასკლეპიოსის კულტი განსაკუთრებით გავრცელდა ძვ. წ. საუკუნიდან. ასკლეპიოსის კულტის ცენტრი იყო ეპიდავროსი. ძვ. წ. საუკუნიდან იგი გავრცელდა რომშიც, სადაც ასკლეპიოსს ეკულაპიუსს უწოდებდნენ. ასკლეპიოსის სამლოცველოები სამკურნალო ადგილებად ითვლებოდა. ასკლეპიოსის ატრიბუტია კვერთხზე შემოხვეული საღვთო გველი. ბერძნული მითოლოგიის მიხედვით, ასკლეპიოსს ორი ქალიშვილი ჰყავდა – ჰიგეა და პანაცეა, რომლებიც მამის კვალს გაჰყვნენ.
არტემიდა

არტემიდა ასევე არტემისი — ბერძნულ მითოლოგიაში ქალღმერთი, ზევსისა და ლეტოს ასული, აპოლონის ტყუპის ცალი. თავდაპირველად ცხოველთა მფარველად და მეუფედ ითვლებოდა. მას გამოსახავდნენ ფურირმის ან ძუ დათვის სახით, რომლებიც შემდეგ არტემიდას საკულტო ცხოველებად იქცნენ. უძველეს ხანაში არტემიდა მცენარეებისა და ნაყოფიერების ქალღმერთიც იყო, ამასთანავე ფეხმძიმე ქალებისა და ახალშობილ ბავშვთა მფარველი, ოლიმპიური (ერთიანი ბერძნ.) რელიგიის ჩამოყალიბების ხანაში არტემიდა ნადირობის ქალღმერთი, უფრო გვიან მთვარის ღვთაებაც და სელენესთან იქნა გაიგივებული. არტემიდას კულტი იყო გავრცელებული ბერძნულ სამყაროსა და რომში, სადაც მას შეესაბამება მთვარის ადგილობრივი ღვთაება დიანა. არტემიდას სახელზე აგებულ ტაძართაგან განსაკუთრებით ცნობილი იყო ეფესოს ტაძარი, რომელსაც „სამყაროს შვიდ საოცრებას“ მიაკუთვნებდნენ. ანტიკურ ხელოვნებაში არტემიდა მოკლეკვართიანი, ზურგზე კაპარჭმოგდებული მონადირე ქალის სახითაა გამოსახული.

ხსოვნა
მის პატივსაცემად:
ასტეროიდი (105) არტემიდა;
მთვარის ერთ-ერთ კრატერს დააქვეს არტემიდა;
არტემიდის ხრამი ;
არტემიდის კორონა.
ასლი

ასლი, წყვილმარცვალა — ერთწლოვანი მცენარე მარცვლოვანთა ოჯახისა. აერთიანებს მთელ ქვესახეობებსა და კილიანი ხორბლის ფორმებს.

ასლის თავთავი მტვრევადია, მკვრივი და უმეტესად ფხიანი. მარცვალი ზის ყვავილის კილში. თითოეულ თავთუნში 2 მარცვალია (აქედან სახელწოდება წყვილმარცვალა).

კულტურაში ცნობილია უძველესი დროიდან — აზიაში, ჩრდილოეთ აფრიკაში, ევროპაში. ამჟამად ასლს მცირე ფართობი უჭირავს უმთავრესად ხმელთაშუაზღვისპირეთში, ვოლგისპირა და კავკასიის ზოგიერთ რაიონებში.

საქართველოში იგი მთიან ზონაშია (ფშავ-ხევსურეთი, სამხრეთი ოსეთი, დმანისის, წალკის, ახალქალაქის, თიანეთის რაიონები) აქა-იქ შემორჩენილია.

ასლი გვალვაგამძლეა, ჩაწოლა არ ახასიათებს, ჟანგა და გუდაფშუტოვან დაავადებათა მიმართ გამძლეა, იყენებენ ხორბლის სელექციაში, მარცვლისაგან ამზადებენ ფქვილსა და ფურაჟს.
ეფესოს ტაძარი

არტემიდას ტაძარი (ბერძნ. , ლათ. ), ასევე ეფესოს ტაძარი, დიანას ტაძარი — მსოფლიოს შვიდ საოცრებათაგან ერთ-ერთი, ბერძნული ქალღმერთი არტემიდასადმი მიძღვნილი ტაძარი ეფესოში; აგებულია დაახ. ძვ. წ. 550 წელს სპარსეთის იმპერიის აქამენიდთა დინასტიის მმართველობის პერიოდში. ამჟამად თურქეთის ტერიტორიაზეა.

თავდაპირველი ტაძრისგან დღემდე არაფერი შემორჩენილა. იგი მშენებლობის დამთავრებიდან მალევე განზრახ გადაწვა ჰეროსტრატემ, ზუსტად იმ დღეს როდესაც ალექსანდრე მაკედონელი დაიბადა, მას ასეთი სრულყოფილების განადგურებით თავისი სახელის უკვდავყოფა სურდა. ის დაიჭირეს და სასტიკი წამების შემდეგ სიკვდილით დასაჯეს. ამ ამბის მოყოლა ან მისი სახელის ხსენება ეკრძალებოდა ყველას, მათ შორის ყველა სახის მემატიანეს. რამდენიმე საუკუნის განმავლობაში, მისი სახელის ხსენება სიკვდილით ისჯებოდა. მაგრამ როგორც ჩანს ჰეროსტრატემ მიზანს მიაღწია, ყოველ შემთხვევაში თავისი ქმედების შემდგომი 25-26 საუკუნის განმავლობაში მაინც.

ტაძრის აღმოჩენა
1869 წელს ექვსწლიანი ძებნის შემდეგ ჯონ ტურტელ ვუდმა აღმოაჩინა ტაძრის მდებარეობის ადგილი. მას აფინანსებდა ბრიტანეთის მუზეუმი. გათხრები გრძელდებოდა 1874 წლამდე. შემდგომ წლებში (1904-06)დავით ჰოგანის ხელმძღვანელობით ჩატარებული გათხრების დროს აღმოჩნდა მეოთხე საუკუნეში აღდგენილი ტაძრის ნაშთები და უფრო ადრეული ტაძრის მცირე ნაშთები.

დღეისთვის ეს ტერიტორია მიეკუთვნება სელჩუკის გარეუბანს. ტერიტორია აღნიშნულია ცალკე მდგომი, გათხრების დროს აღმოჩენილი სვეტის ფრაგმენტით.
მსოფლიოს შვიდი საოცრება

მსოფლიოს შვიდი საოცრება ზოგადად მიუთითებს მთავარ ტურისტულ ღირსშესანიშნაობათა რამდენიმე სიაზე. ყველაზე ძველი და განთქმული მათგან არის ძველი მსოფლიოს შვიდი საოცრება, მეგზური ძველი მსოფლიოს მოგზაურთათვის, რომელთაც სურდათ ეხილათ ყველაზე განთქმული, მასშტაბური და კარგად ცნობილი ხუროთმოძღვრული ქმნილებები.

ისტორია
ამ სიის უძველესი ვერსია ძვ. წ. საუკუნეში შექმნა ანტიპატე სიდონელმა. როგორც ჩანს, ეს სია ემყარება ელინისტ მოგზაურთა შორის პოპულარულ მეგზურებს და მხოლოდ მიუთითებს ქმნილებებზე ხმელთაშუა ზღვის გარშემო მიწებზე, სადაც იმდროინდელ მოგზაურებს მეტ-ნაკლებად უსაფრთხოდ შეეძლოთ ემგზავრათ. ამ სიაში შესული ობიექტები საოცრებები იყო იმ კრიტერიუმით, რომ ისინი ყველაზე პოპულარული ღირსშესანიშნაობები იყო იმ პერიოდში. აღსანიშნავია, რომ ამ სიაში მხოლოდ ადამიანის მიერ აგებული ქმნილებები იყო შეტანილი, ვინაიდან ბუნებრივი საოცრებები იმ პერიოდში პოპულარული არ იყო.

ძველი მსოფლიოს შვიდი საოცრება
ქვემოთ მოყვანილია ანტიპატეს ვერსია:

ანტიპატეს თავდაპირველ სიაში ალექსანდრიის შუქურა შეცვლილი იყო ბაბილონის კედლით. ზემოთ მოყვანილი სია უკვე მე-6 საუკუნის დროინდელი ვარიანტია. ამ საოცრებათაგან დღემდეგ მხოლოდ ერთადერთი - ხეოფსის პირამიდა შემორჩა გიზაში, ეგვიპტე. დაკიდული ბაღების არსებობის დამკიცება ვერ მოხერხდა. უძველესი დოკუმენტური მასალის მიხედვით დანარჩენი ხუთი საოცრება ბუნებრივმა კატაკლიზმებმა იმსხვერპლა. ეფესოს ტაძარი და ზევსის ქანდაკება ხანძარმა გაანადგურა, დანარჩენები კი მიწისძვრამ.

ბოლოდროინდელი საოცრებები
ძველი მსოფლიოს შვიდი საოცრების ტრადიციით მრავალი სხვა სიაც შექმნილა, რომლებიც ადამიანთა მიერ საინჟინრო მიღწევათა გარდა ბუნებრივ საოცრებებსაც შეიცავს. თუმცა ეს სიები უფრო არაფორმალურია და მათზე რაიმე კონსენსუსი არ არსებობს.

იხ. ასევე შუა საუკუნეების სამყაროს შვიდი საოცრება

თანამედროვე საოცრებები
სამოქალაქო ინჟინერთა ამერიკის საზოგადოებამ ჩამოაყალიბა თანამედროვე მსოფლიოს შვიდ საოცრებათა სია :

ლა-მანშის გვირაბი
ტორონტოს ტელეანძა
ემპაირ სტეიტ ბილდინგი
გოლდენ გეიტ ბრიჯი
იტაიპუს კაშხალი
დელტაპროექტი
პანამის არხი

ტურისტული მსოფლიოს საოცრებები
შემდეგი სია შექმნილია ჰილმან უონდერსის მიერ როგორც ყველაზე პოპულარული შვიდი ტურისტული ღირსშესანიშნაობა-საოცრება:

ხეოფსის პირამიდა
ჩინეთის დიდი კედელი
თაჯ-მაჰალი
სერენგეტი
გალაპაგოსი
დიდი კანიონი
მაჩუ პიკჩუ

ბუნებრივი საოცრებები
სხვა სიათა მსგავსად, არ არსებობს კონსენსუსი მსოფლიოს შვიდ ბუნებრივ საოცრებაზე, ვინაიდან არ არის შეთანხმება იმაზე თუ რამხელა უნდა იყოს ეს სია. ამგვარ სიათაგან ერთ-ერთი შექმნილი -ის მიერ :

დიდი კანიონი
დიდი ბარიერული რიფი
რიო-დე-ჟანეიროს ყურე
მთა ევერესტი
ჩრდილოეთის ციალი
პარიკუტინის ვულკანი
ვიქტორიის ჩანჩქერი

წყალქვეშა საოცრებები
ამ სიის წარმოშობის წყარო გაურკვეველია, თუმცა ის საკმაოდ ხშირად ფიგურირებს მასმედიაში და აღნიშვნის ღირსია:

პალაუ
ბელიზი ბარიერული რიფი
დიდი ბარიერული რიფი
ჰიდროთერმული მთები
გალაპაგოსის კუნძულები
ბაიკალის ტბა
წითელი ზღვა

ახალი შვიდი საოცრება
2006 წელს იუნესკომ გამოაქვეყნა მსოფლიოს ახალი შვიდი საოცრების სია.
მსოფლიოს ახალი შვიდი საოცრების საერთაშორისო არჩევნები
კარლო გამბინო

კარლო გამბინო (; დ. 24 აგვისტო, 1902, პალერმო, სიცილია, იტალია — გ. 15 ოქტომბერი, 1976, მასაპეკუა, ნიუ-იორკის შტატი) — ნიუ-იორკის მაფიის ბოსი, წარმოშობით პალერმოდან, (სიცილია). გამბინოს დანაშაულებრივი ოჯახის ბოსი (1957-1976) წლებში. მისი წინაპრების ოჯახი ე. წ. „ღირსეულთა საზოგადოების“ წევრად ითვლებოდა იტალიაში. ბენიტო მუსოლინის მიერ იტალიიდან მაფიოზთა განდევნის შემდეგ, ერთ-ერთი ამერიკელი-იტალიელი, რომელმაც ყველაზე უკეთ ისარგებლა ახალი, კარგად-ორგანიზებული მაფიით სწორედ კარლო გამბინო იყო. საზოგადოებისთვის სამსახურს მისი წევრების დავალებით მკვლელობების განხორციელებით იწყებს 1921 წლიდან, ხოლო 19 წლის ასაკში საზოგადოების „მიღებული წევრი“ გახდა. 1957 წლის აპალაჩის შეხვედრის შემდეგ, როდესაც ნიუ-იორკის შტატის პატარა ქალაქ აპალაჩიში თავი მოიყარა აშშ-ის იტალიური მაფიის ასობით წევრმა, კარლო გამბინო აშშ-ში იმდროისთვის ყველაზე დიდი გავლენის მქონე პირად გადაიქცა. 1937 წელს გამბინო გადასახადების დამალვისთვის დააპატიმრეს, თუმცა მალე საქმეზე ძიება შეწყდა და იგი გაათავისუფლეს. კარლო გამბინო 1976 წლის 15 ოქტომბერს, მასაპეკუაში მდებარე საკუთარ სახლში, 74 წლის ასაკში გულის შეტევით გარდაიცვალა. გამბინოს ოჯახის მემკვიდრედ და ახალ ბოსად კი თავისი ბიძაშვილი პოლ კასტელანო დაასახელა, რამაც შემდგომში ოჯახში დიდი არეულობა და სისხლისღვრა გამოიწვია.
ლევან გაჩეჩილაძე

ლევან ჯონდოს ძე გაჩეჩილაძე (დ. 20 ივლისი, 1964, თბილისი — გ. 20 აგვისტო, 2025, თბილისი) — ქართველი ბიზნესმენი და პოლიტიკოსი, საქართველოს პრეზიდენტობის ყოფილი კანდიდატი; კომპანია „ “ დამფუძნებელი. საქართველოს მეხუთე, მეექვსე, მეშვიდე მოწვევების პარლამენტის წევრი.

ბიოგრაფია
ლევან გაჩეჩილაძემ დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი მათემატიკური კიბერნეტიკის სპეციალობით. გაჩეჩილაძემ მოღვაწეობა დაიწყო როგორც ბიზნესმენმა. 1994 წელს მან დააფუძნა კომპანია „ “ , რომელიც 1999 წელს საქართველოს „წლის კომპანიად“ დასახელდა, ხოლო თავად გაჩეჩილაძემ „წლის ბიზნესმენის“ წოდება მიიღო. მისი პირადი ქონება $10 მილიონი აშშ-ის დოლარით იყო შეფასებული.

პოლიტიკური კარიერა
პოლიტიკური კარიერა გაჩეჩილაძემ დაიწყო 1999 წელს, როცა გახდა საქართველოს პარლამენტის წევრი. 1999–02 წლებში იყო საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი“. ის მალევე გამოეყო უმრავლესობას და დავით გამყრელიძესთან ერთად შექმნა პარტია ახალი მემარჯვენეები. 2002 წლის ადგილობრივი არჩევნების შემდეგ გაჩეჩილაძე გახდა თბილისის საკრებულოს წევრი მემარჯვენეების სიით. 2003 წელს მას პარტიის წევრებისგან განსხვავებული შეხედულება აღმოაჩნდა ვარდების რევოლუციასთან დაკავშირებით, რის გამოც დატოვა პარტიის თავმჯდომარის პოსტი. 2004–08 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი (თბილისის ვაკის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი „ახალი მემარჯვენეები“. 2008 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებზე იყო გაერთიანებული ოპოზიიციის კანდიდატი საქართველოს პრეზიდენტის პოსტზე. მიიღო ხმათა 25.7%. 2008 წლის 7 ივნისიდან 2008 წლის 20 ივნისამდე პერიოდში იყო საქართველოს მე-7 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „გაერთიანებული ოპოზიცია (ეროვნული საბჭო, მემარჯვენეები)“.

ოჯახი
ლევან გაჩეჩილაძე დაქორწინებული იყო ნინო მიქელაძეზე. დარჩა სამი შვილი: რატი, გიორგი და კონსტანტინე.

აღსანიშნავია, რომ 2012 წელს სამართალდამცველებმა ლევან გაჩეჩილაძის შვილი, გიორგი გაჩეჩილაძე დააკავეს. მას ბრალი სისხლის სამართლის კოდექსის 239-ე მუხლის მესამე ნაწილით წაუყენეს (ხულიგნობა, ჩადენილი ცეცხლსასროლი იარაღის ან იარაღად სხვა საგნის გამოყენებით). საქმე შეეხებოდა 27 ოქტომბერს, ალექსანდრე გრიბოედოვის ქუჩაზე მდებარე კაფე „გალერეაში“ მომხდარ ჩხუბს, რომლის დროსაც კაფის დაცვის ერთ-ერთი თანამშრომელი ირაკლი ცინდელიანი დაიჭრა.

2017 წლის 7 იანვარს ლევან გაჩეჩილაძის შვილმა რატი გაჩეჩილაძემ თბილისში, რესტორან „დაინინგ რუმში“ ფიზიკური და სიტყვიერი შეურაცხყოფა მიაყენა ნიკა გვარამიას. გვარამიას ცემისთვის რატი გაჩეჩილაძეს 3100-ლარიანი ჯარიმა შეეფარდა.

ლევან გაჩეჩილაძის ძმა არის გია გაჩეჩილაძე.

გარდაცვალება
სიცოცხლის ბოლო წლებში ლევან გაჩეჩილაძეს ჯანმრთელობის პრობლემები შეექმნა. მას კიბოს დიაგნოზი დაუდგინეს. 2018 წელს თბილისის მერიამ ლევან გაჩეჩილაძე უცხოეთში სამკურნალოდ 30 000 ლარით დააფინანსა, რასაც დიდი გამოხმაურება მოყვა, ვინაიდან ლევან გაჩეჩილაძე დეკლარირებული მილიონერი იყო.

დოკუმენტის მიხედვით, თბილისის მერმა კახა კალაძემ ბრძანებას 2017 წლის 13 დეკემბერს მოაწერა ხელი:

ლევან გაჩეჩილაძე გარდაიცვალა 2025 წლის 20 აგვისტოს ხანგრძლივი ავადმყოფობის შედეგად, 61 წლის ასაკში, ქალაქ თბილისში. დაკრძალულია ვაკის სასაფლაოზე.
ახალი ურბანიზმი

ახალი ურბანიზმი — მიმდინარეობა ქალაქგეგმარებაში, რომელმაც პოპულარობა 1980-იანი წლების ბოლოსა და 1990-იანების დასაწყისში აშშ-ში ჰპოვა. ახალ ურბანისტთა მიზანი უძრავი ქონების განვითარებისა და ქალაქგეგმარების ყველა ასპექტის რეფორმაა. ის მოიცავს პოსტ-ინდუსტრიულ ქალაქებში მოძველებული ინფრასტრუქტურის გადახალისებასა და გაუკაცრიელებულ გარეუბანთა შევსებას.

ახალ ურბანისტულ დიზაინს რამდენიმე საერთო დამახასიათებელი ელემენტი გააჩნია. ამგვარი უბნები კეთილგანწყობილია ფეხით მოსიარულეთა მიმართ, ხოლო დასახლებისა და დასაქმების ტიპები კი მრავალფეროვანია. ახალი ურბანისტები მხარს უჭერენ რეგიონულ დაგეგმვას ღია სივრცის, ადეკვატური არქიტექტურისა და ზონირების ოპტიმიზაციისთვის, ბალანსირებული განსახლებისა და დასაქმების გათვალისწინებით. მათ მიაჩნიათ, რომ ეს სტრატეგია საუკეთესო საშუალებაა მგზავრობაში დროის დანახარჯის შემცირების, შეღავათიანი დასახლების მიწოდების გაზრდის და ქალაქის განუწყვეტელი ზრდის კონტროლისთვის. მრავალი სხვა საკითხი, როგორიცაა ისტორიულ ძეგლთა დაცვა, უსაფრთხო ქუჩები, მწვანე ნაგებობები და მიწის საფარის აღდგენა ასევე გათვალისწინებულია ახალი ურბანიზმის ქარტიაში - მიმდინარეობის კონცეპტუალურ დოკუმენტში. ვინაიდან ახალი ურბანისტული დიზაინი მოიცავს ავტომობილის ხანამდელი ქალაქური დასახლებისთვის დამახასიათებელ ნიშნებს, ამ მოძრაობას ხშირად ტრადიციული უბნის დიზაინს უწოდებენ.
ელისეს მინდვრები

ელისეს მინდვრები (ბერძნ. - ველი მოსვლისა, მობრძანებისა), ელიზიუმი — ძველ ბერძნულ მითოლოგიაში ღმერთების რჩეულ გმირთა მარადიული სამყოფელი.

ელიზიუმი არის სავანე, ადგილი, რომელმაც დროთა განმავლობაში შეინარჩუნა და დღემდე გადმოგვცა ზოგიერთი ბერძნული რელიგიური და ფილოსოფიური სექტები და კულტები.

ჰომეროსის წარმოდგენით, ელისეს მინდვრები ლამაზი, ბედნიერი ადგილია დედამიწის უკიდურეს დასავლეთში, ოკეანის გაღმა. ცხონებულნი უზრუნველად და ნეტარებაში ატარებენ იქ დროს. მითი ელისეს მინდვრების შესახებ ფართოდ აისახა ლიტერატურაში, განსაკუთრებით ელევსინური და ორფიკული მისტერიების, პლატონისა და პითაგორელების გავლენით. წარმოდგენა ბედნიერ ქვეყანაზე რომაელებშიც გავრცელდა, მათ ნეტართა ეს ადგილი კანარის კუნძულებს („ბედნიერი კუნძულები“) დაუკავშირეს. შემდგომში ეს მითი ქრისტიანულმა რელიგიამ გამოიყენა და მას სამოთხე შეარქვა. ელისეს მინდვრები (შანზ-ელიზე) ჰქვია პარიზის ერთ-ერთ მთავარ გამზირს.

ელისეს მინდვრები იხსენიება, როგორც ნათელი ადგილი სამოთხეში. შანზ-ელიზე დღეს დღეობითაც ინარჩუნებს ამავე სახელწოდებას, რომელიც პირველად საუკუნეში გამოიყენეს.

თანამედროვე ცნობები
ტერმინსა და ცნებას ელიზიუმს დიდი მნიშვნელობა და გავლენა ჰქონდა ძველი დროის კულტურის განვითარებში. სიტყვა ელიზიუმი გვხვდება ლიტერატურაში, ხელოვნებაში ფილმებსა და მუსიკაში. იგი მოიცავ ახალ ორლეანს. შანზ-ელიზე ყველაზე ცნობილი ქუჩაა მსოფლიოში.
ელიზიუმი მოხსენებული არის შილერის ლექსებში. ასევე მის შესახებ ცნობებია მოცარტის ცნობილ ოპერაში „ჯადოსნური ფლეიტა“. ამ ადგილის შესახებ კი მრავალი წიგნია დაწერილი.
ასმაში

ასმაში — მწვერვალი საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარეში, მესტიის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს ცენტრალურ კავკასიონის სამხრეთ განშტოებაზე, მდინარე ენგურის შენაკადის — ტვიბერის სათავეში. სიმაღლე ზღვის დონიდან 4057 მ. კარგად არის გამოხატული თანამედროვე გამყინვარება. აგებულია ზედაპალეოზოურ-ტრიასული გრანიტოიდებით. მისასვლელი გზა ტვიბერისა და მურყვამის მყინვარებიდან (მდინარე ენგურის აუზი).
ასმაშის მყინვარი

ასმაშის მყინვარი — მყინვარი საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარეში, მესტიის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს ცენტრალური კავკასიონის სამხრეთ განშტოების აღმოსავლეთ კალთაზე, მდინარე მულხრის სათავის — ტვიბერის (ენგურის აუზი) სათავეში. უერთდება ტვიბერის მყინვარს. სიგრძე 5,0 კმ. მყინვარი ძლიერ დანაპრალებულია.
ასმაშის უღელტეხილი

ასმაშის უღელტეხილი — უღელტეხილი საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარეში, მესტიის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს ცენტრალურ კავკასიონის სამხრეთ განშტოებაზე, მდინარე ენგურის მარჯვენა შენაკადის — მულხრის აუზში. სიმაღლე ზღვის დონიდან 3700 მ. აკავშირებს მყინვარ ტვიბერის აუზს და ლეხზირის ხეობას. დაფარულია თოვლითა და მყინვარებით.
ასონანსი

ასონანსი (ფრანგ. - თანხმობა) — რამდენიმე მნიშვნელობა აქვს:

სალექსო სტრიქონში ერთი და იმავე ხმოვნის გამეორება. ასონანსი აძლიერებს კეთილხმოვანებას, მაგ,., მზემ დასავლეთი დააიარა (გ. ტაბიძე);
არაზუსტი რითმა, რომელშიც ხმოვნები საერთოა, თანხმოვანთა ერთი ნაწილი კი განსხვავებული. ასონანსურ რითმებს ქმნის: მსგავს თანხმოვანთა მონაცვლეობა (მაგ., კვირტი - ზვირთი), განსხვავებულთანხმოვანთა მონაცვლეობა (მაგ., გადამხედია - მტერია), თანხმოვნის დაკლება რითმის ბოლოში (მაგ., ვნახეთ - კახეთს), თანხმოვნის დაკლება რითმის შიგნით (მაგ., მოდებს - ისმოდეს), თანხმოვანთა მეტათეზისი (მაგ., წამსვე - სავსე).
ასპარეზობა

ასპარეზობა — ძველ საქართველოში ცხენოსნობა ზოგადი მნიშვნელობით; საბას განმარტებით „მოასპარეზობაჲ არს მჴედართა მიერ ანძათა ისრისა სრევა, ბურთთა ყვანჭსა ცემა, საგანთა სროლა და ეგევითარნი“, მოასპარეზეს კი იგი ასპარეზობაში „წურთილს“ დახელოვნებულს უწოდებს.

ასპარეზობის სახეებიდან საქართველოში გავრცელებული იყო საკუთრივ ცხენოსნობა (დგენა, დოღი, მარულა, ცხენნი, ჯირითი, თარჩია), ბურთაობა (ჩოგანბურთი, გადრი, რადი), საგანთსროლა (ყაბახი, აშფაშაგი), ჩალისობა და სხვა შეჯიბრი, რაც ცხენთან, ცხენოსნობასთან იყო დაკავშირებული. ასპარეზობა ნადირობასთან ერთად ფიზიკურ აღზრდის მთავარ საშუალებას წარმოადგენდა. თანამედროვე გაგებით ასპარეზობა ყოველგვარი სპორტის შეჯიბრებაა.
ასპარუგი

ასპარუგი, ასპავრუკი — ქართლის მეფის პიტიახში (ერისთავი), რომლის სახელი, გამოსახულება და თანამდებობა ცნობილი გახდა არმაზისხევის ერისთავთა განსასვენებლის პირველი სამარხის გათხრებისას (1940). სამარხში აღმოჩენილ ოქრო-ვერცხლის ბივთთა შორის არის ოქროს დიდი ბეჭედ-საბეჭდავი, რომლის თვალზე ამოკვეთილია მამაკაცის მკერდზედა გამოსახულება. მას გარს შემორტყმული აქვს ბერძნული წარწერა (ასპარუგ პიტიახში). სამარხი საუკუნის ნახევრისაა და შესაძლოა, ეს ასპარუგი იყოს ძე შარაგასის წარწერაში მოხსენიებული ზევახ (ჯავახ) უფლისა, მამა ზევახ (ჯავახ) მცირისა, სერაფიტის მამისა.
ასპასია

ასპასია ( დაახლო. ძვ. წ. 470-401) — ცნობილი ბერძენი (მილეტელი) ქალი, განთქმული სილამაზითა და განათლებით. პერიკლეს მეორე ცოლი, მეგობარი და მრჩეველი.ცცხოვორბდა ქალაქ მილეტოსში. კარგ ოჯახში გაზრდილი გოგონა, რომელიც უკვე 20 წლისა საცხოვრებლად გადავიდა ათენში, სიჭკვიანის მიუხედავად მამაკაცებმა გაქანება არ მისცეს. მას მოუწია მონობაც და ხარჭობაც.

მას არ ჰქონდა ათენის მოქალაქეობა, რადგან მას არც დედა და არც მამა არ ჰყავდა ათენელი.

ის ანტიკურ საბერძნეთში ერთ-ერთი ყველაზე გამოჩენილი ჰეტერა იყო. ჭკვიანი, ლამაზი და განათლებული – ის არა მარტო იპყრობდა იმ მამაკაცების გულებს, რომლებიც ქვეყნის მმართველობაში პირველები იყვნენ, არამედ მათ თავის კონტროლქვეშ აქცევდა. მასზე შეყვარებულები იყვნენ ფიდიასი(მოქანდაკე, ძვ.წ490-430) და პერიკლე(ათენის მმართველი,ძვ.წ 494-429).

მან პერიკლეზე იქორწინა კიდეც (ძვ.წ 449 წელს) . ეს უჭკვიანესი ქალი ტოლს არ უდებდა მეუღლის სწავლულებს. თავად სოკრატე აღფრთოვანებული იყო მისი გონიერებით, როდესაც მის მსჯელობას ისმენდა სხვადასხვა საკითხებზე. მან თავისი განსწავლულობით რიტორიკასა და ფილოსოფიაში მოახერხა, თავისი ქმრის მრჩეველთა მთელი გუნდის ადგილის დაკავება. ის პერიკლეს უწერდა სიტყვას გამოსვლებისთვის, ეხმარებოდა სერიოზული სოციალურ–პოლიტიკური გადაწყვეტილებების მიღებაში და საყვარელ მეუღლეს ომშიც კი აცილებდა, როგორც ეს მეთაურის მრჩეველს შეეფერებოდა. ეს იყო გამონაკლისი შემთხვევა ანტიკური საბერძნეთის ისტორიაში, როდესაც ფილოსოფოსები და პოლიტიკოსები ქალის რჩევებს მიჰყვებოდნენ. პერიკლემ და ასპაზიამ ერთად მანამდე იცხოვრეს სანამ ათენს აღმოსავლეთიდან მოსული შავი ჭირი არ დაატყდა, მან მმართველის სახლს გვერდი არ აუქცია – ბედნიერი წყვილის ბევრი ნათესავი დაიღუპა, ბოლოს თავად პერიკლეც გარდაიცვალა(ძვ.წ 429წ)...

ასპასია ქვრივად დიდხანს არ დარჩენილა, ქმრის სიკვდილიდან მალევე ის ცოლად გაჰყვა ლისიკლეს(სახალხო ბელადი).

ასპასია რეალურ ცხოვრებაში, არა მარტო წარმატებით იყენებდა საკუთარ ცოდნას კოსმეტოლოგიასა და მაკიაჟის ხელოვნებაში, არამედ მან დაწერა "ტრაქტატი სილამაზის შენარჩუნებაზე" ორ ნაწილად, სადაც გაამხილა გაახალგაზრდავების საიდუმლო – სახისა და თმის ნიღბები და სხეულის მოვლის სხვა საშუალებები.

მის სახლში თავს იყრიდნენ გამოჩენილი მხატვრები, პოეტები, ფილოსოფოსები (ფიდიასი ანაქსაგორა, სოკრატე, პლატონი, ქსენოფონტი და სხვები).

ასპასიას გარდაცვალების ზუსტი თარიღი უცნობია,თუმცა მისი გარდაცვალების თარიღად მიჩნეულია ძვ.წ 401.
ასპრი

ასპრი ( — თეთრი, ვერცხლი) — ტრაპიზონული ვერცხლის მონეტა. მოჭრეს კომნენოსებმა საუკუნის 30-იან წლებში და ცნობილია კომნენოსების ან ტრაპიზონული ასპრის სახელწოდებით (წონა — 2,7 - 3 გ). მონეტის შუბლზე გამოსახულია კეისარი, ზურგზე — საკეისროს მფარველი წმ. ევგენიოსი. გამოსახულებებს შესაბამისი ბერძნული ზედწერილები ახლავს. — საუკუნეების ასპრმა ტიპოლოგიური ცვლილება განიცადა — მისი წონა 0,5 გრამამდე შემცირდა. საქართველოში ასპრი გავრცელებული იყო - საუკუნეებში (აღმოჩენილია სოხუმში, ტობანიერში, კოპიტნარში, ვარძიაში და სხვა). საუკუნის ნახევარში მისი მიბაძვით საქართველოში მოიჭრა ვერცხლის ფული — კირმანეული თეთრი. ქართული სიგელ-გუჯრებში ასპრი სისხლის საზღაურად იხსენიება.
ასტამი

ასტამი — რკინის პატარა ნიჩაბი. იხმარება პურის ცხობისას. ვარცლის ასტამით (ხოწი) ვარცლიდან ცომს ფხეკენ, თორნის ასტამით გამომცხვარ პურს თორნიდან იღებენ და მიმწვარს ჩაფხეკენ. კერის ასტამით კი კერიდან ღველფს იღებენ და თავდახურულ კეცს აყრიან. ასტამსა და საკეცს „ნაწილიან“ (წმინდა) საგნებად თვლიდნენ და ქალებს მზითვად ატანდნენ. ყოველ ბარბარობას სრულდებოდა ოჯახის ახალი დიასახლისისათვის ასტამ-საკეცის გადაცემის რიტუალი.

ძველი ქართული ენის ლექსიკონში ასტამი განმარტებულია როგორც „ცეცხლის საჩხრეკი“. პირველად ასტამი „შუშანიკის წამებაში“ იხსენიება: „მაშინ იწყო უჯეროსა გინებად ვარსქენ და ფერჴითა თვისითა დასთრგუნვიდა მას [შუშანიკს], და აღიღო ასტამი და უხეთქნა მას თავსა, და ჩაჰფლა, და თუალი ერთი დაუბუშტა“.