ლუკია ნიკოლაიდუ

ლუკია ნიკოლაიდუ (, (დ. 1909 – გ. 1994) — პირველი ქალია კვიპროსიდან, რომელმაც უცხოეთში ისწავლა ხელოვნება და ითვლება პროფესიონალი ქალი მხატვრების პიონერად კვიპროსში. მისი სურათი, მიწის კარგი ნაყოფი, წარმოდგენილია თანამედროვე კვიპროსელი ხელოვანების სახელმწიფო გალერეას კოლექციაში.

ადრეული ცხოვრება
ლუკია ნიკოლაიდუ 1909 წელს დაიბადა ლიმასოლში მდიდარ ოჯახში. სკოლის — უცხო ენებისა და ბერძნული ენების — დასრულების შემდეგ, მან დაიწყო წერილობითი კურსი პარიზის -ის სკოლაში. მხატვრის, ვასილის ვრიონიდისის წახალისებით, მან მიიღო უჩვეულო გადაწყვეტილება, გასულიყო საზღვარგარეთ სწავლისათვის, მაშინ როცა ქალების პროფესიულ საქმიანობაში ჩართვა იშვიათი იყო და მათი სოციალური როლი, როგორც წესი, ოჯახური ცხოვრების ფარგლებში იყო შეზღუდული. 1929 წელს ჩაირიცხა აკადემი კოლაროსში, სადაც ერთი წელი გაატარა, შემდეგ კი კონსტანტინოს დიმიტრიადისის დახმარებით სწავლა გააგრძელა საღეჭი ხელოვნების ეროვნულ სკოლაში. მის მასწავლებლებს შორის იყო ლუსიენ სიმონი, რომლის გავლენაც მის შემოქმედებაზე აშკარაა. 1933 წელს სწავლა დაამთავრა და დაბრუნდა კვიპროსში.

კარიერა
ნიკოლაიდუმ თავისი პირველი პერსონალური გამოფენა 1934 წელს გამართა ნიქოზიაში და ლიმასოლში, თუმცა საზოგადოების რეაქცია მის მოდერნისტულ მიდგომებზე უარყოფითი იყო. 1929–1933 წლებში შექმნილი ნამუშევრები გამოხატავდნენ ევროპულ იდეალებს და ფოკუსირდებოდნენ ქალის სხეულსა და სექსუალობაზე. კვიპროსში დაბრუნების შემდეგ, ნიკოლაიდუმ ქალის ფორმის კვლევა გააგრძელა, თუმცა უკვე უფრო პრიმიტივისტულ სტილში, პოლ გოგენის გავლენით. მისი ფერთა გამა გადაიხარა თბილი ტონებისკენ, ხოლო ფიგურები უფრო ეგზოტიკურ იერს იღებდნენ, მუქი კანისა და თმის შეფერილობით. მისი თემატიკა არღვევდა ქალის ტრადიციულ გამოსახულებას, როგორც მხოლოდ დედისა და დიასახლისის, და გადმოსცემდა მათ, როგორც განათლებულ და განთავისუფლებულ წევრებს კოსმოპოლიტური და პროგრესული საზოგადოების. ნიკოლაიდუ ერთ-ერთი იშვიათი მხატვარი იყო კვიპროსში, ვინც ქალის შიშველ ფიგურას ასახავდა, მაგრამ განსხვავებით სხვებისგან, მისი მოდელები არ წარმოადგენდნენ სასურველ ობიექტებს — პირიქით, ისინი მაყურებელს უგულებელყოფდნენ და ხშირად მონუმენტური ზომისანი იყვნენ. მისი სხვა თემები მოიცავდა ყოველდღიურ ცხოვრებასა და პეიზაჟებს.

1935 და 1936 წლებში მან კიდევ ორი პერსონალური გამოფენა მოაწყო, თუმცა კვლავაც მცირედე გამოხმაურება მიიღო საზოგადოებისგან. 1937 წელს ნიკოლაიდუ გადავიდა ლონდონში, სადაც მისი უფროსი და ცხოვრობდა. სხვა კვიპრელი ქალის მსგავსად, მისი თვითგამოზღვრა საზღვარგარეთ საშუალება გახდა, რომ პატრიარქალური შეზღუდვების გარეშე განევითარებინა კარიერა. ინგლისში მისი სტილი უფრო ექსპრესიული გახდა და შეიცვალა გეომეტრიული ფორმებისკენ პაბლო პიკასოს გავლენით. 1939 წელს მან მონაწილეობა მიიღო ერთობლივ გამოფენაში, რომელიც დადებითად იქნა შეფასებული. იმავე წელს ის დაქორწინდა იოანნის ვასილიუზე, ერმუპოლისელი გემთმფლობელზე, რის შემდეგაც თავი დაანება საჯარო გამოფენებს და ოჯახური ცხოვრებით დაკავდა. ნიკოლაიდუს შემოქმედება კვიპროსში თითქმის დავიწყებული იყო 1992 წლამდე, როდესაც ხელოვნებათმცოდნემ ელენი ნიკიტამ გამოაქვეყნა მისი ბიოგრაფია და აღადგინა მისი მნიშვნელობა, როგორც ხელოვნების სფეროში ქალთა მონაწილეობის პიონერი.

სიკვდილი და მემკვიდრეობა
ნიკოლაიდუ გარდაიცვალა ლონდონში 1994 წელს. იგი ითვლება ერთ-ერთ პიონერად თანამედროვე ხელოვნებაში კვიპროსში, ხოლო მისი ნამუშევრები ინახება თანამედროვე კვიპროსელი ხელოვანების სახელმწიფო გალერეას კოლექციაში ნიქოზიაში, რომელიც არაფორმალურად ცნობილია, როგორც მამების განყოფილება. ნიკოლაიდუს ნამუშევრები ასევე დაცულია კვიპროსის ბანკის და ლიმასოლის მუნიციპალური გალერეის კოლექციებში.

სტილის განვითარება და გავლენები
ლუკია ნიკოლაიდუს შემოქმედებითი ევოლუცია ასახავს ევროპული ხელოვნების მთავარ მიმდინარეობებთან მის კავშირს. სწავლის პერიოდში საფრანგეთში მან აითვისა იმპრესიონისტური და მოდერნისტული მიდგომები, რაც გამოიხატა ფერისა და სინათლის თამამ ექსპერიმენტებში. განსაკუთრებით შესამჩნევია პაბლო პიკასოს გავლენა მის ლონდონურ ნამუშევრებზე, სადაც გეომეტრიული ფორმები და კონსტრუქციული კომპოზიციები დომინირებს. ნიკოლაიდუმ ასევე მოახდინა პოლ გოგენის გავლენის ინტერპრეტაცია, რითაც საკუთარი ნამუშევრები დააახლოვა პრიმიტივისტულ სტილთან. მისი თემატიკა — განათლებული და თავისუფალი ქალი — გამოწვევა იყო კვიპროსული კულტურის ტრადიციული ხედვისთვის, სადაც ქალი, ძირითადად, ოჯახურ როლში წარმოჩინდებოდა. სწორედ ამ უნიკალურმა მიდგომამ განაპირობა მისი მნიშვნელობა როგორც პიონერი ქალი მხატვრისა 20-ე საუკუნის კვიპროსში.

აღიარება თანამედროვე ეპოქაში
ლუკია ნიკოლაიდუს ხელოვნება მეორედ აღმოაჩინეს საუკუნის ბოლო წლებში, როდესაც ხელოვნებათმცოდნეებმა და ფემინისტურმა მოძრაობამ]] ყურადღება გაამახვილეს კვიპრელი ქალი მხატვრების წვლილზე. მისი ნამუშევრები განიხილება როგორც ერთ-ერთი პირველი მცდელობა, გაეტეხა ტრადიციული სქესობრივი როლების ჩარჩოები კვიპროსულ ხელოვნებაში. ნიკოლაიდუს ექსპრესიული სტილი, თამამი თემატიკა და ქალის სხეულის გადმოცემის არაობიექტური მიდგომა, დღეს აღიარებულია როგორც მოდერნისტული ხელოვნების განვითარების მნიშვნელოვანი ეტაპი კვიპროსზე.