iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ჩაბანოს წმინდა გიორგის ეკლესია

ჩაბანოს წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჩაბანოს ჩრდილოეთით, ტყიანი მთის ძირში. განეკუთვნება გვიან შუა საუკუნეებს.

ეკლესია დარბაზულია (5,84 მეტრი). ნაგებია ნატეხი ქვის რეგულარული წყობით, კონქი რიყის ქვისაა. ეკლესიის კამარა სამხრეთის კედლის დასავლეთით. ნაწილი და კონქის მნიშვნელოვანი ნაწილი, სატრიუმფო თაღთან ერთად ჩამონგრეულია. შესასვლელი სამხრეთ კედლის დასავლეთით ნაწილში ყოფილა. ღრმა ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე გაჭრილია ვიწრო და მაღალი სარკმელი, რომელსაც გადახურვა ჩამოშლილი აქვს. სარკმლის ჩრდილოეთით ერთი სწორკუთხა ნიშია, ხოლო სამხრეთით ორი ასეთივე ნიში ვერტიკალურადაა განლაგებული.

ეკლესიას სამხრეთიდან ნატეხი ქვით ნაგები მინაშენი (3,353,2 მეტრი) ეკვრის, რომელიც თითქმის მთლიანად დანგრეულია. მინაშენის ჩრდილოეთ კედელზე შემორჩენილია კამარის ქუსლის მცირე ნაწილი და ერთი პატარა სწორკუთხა ნიში. მინაშენში შეისრული კამარით გადახურული მიწისქვეშა სათავსია, რომლის კამარის დასავლეთ ნაწილი ჩაგრეულია.
გახუხული პური (ფილმი)

გახუხული პური — ბრიტანული ბიოგრაფიული კომედიურ-დრამატული ფილმი, რომლის სცენარის ავტორი და რეჟისორია ს. ჯ. კლარკსონი, ხოლო დაფუძნებულია ნაიჯელ სლეიტერის ამავე სახელწოდების ავტობიოგრაფიულ რომანზე. მონაწილეობენ: ფრედი ჰაიმორი, ჰელენა ბონემ კარტერი, კენ სტოტი და ოსკარ კენედი.
ფილმმა მოიპოვა გალა 2011 წლის ბერლინის კინოფესტივალზე. „გახუხული პური“ -ის პირველი ტელეფილმია. ის ეთერში 2010 წლის 30 დეკემბერს გავიდა, ხოლო თეატრებში გამოვიდა 2011 წლის 11 აგვისტოს.

სიუჟეტი
მისის სლეიტერის ქრონიკული ასთმა მის, როგორც მზარეულის უნარებს ზღუდავს. მას მხოლოდ კონსერვების მომზადება შეუძლია, რისთვისაც წყლის ადუღებაც საკმარისია. მისტერ ალან სლეიტერი წუხილმა დაღალა, რის გამოც გამუდმებით ცუდ ხასიათზეა. ნაიჯელი მიისწრაფვის ცხოვრებისკენ, რომლის მიღწევა დაკონსერვებული საჭმლის მომზადებაზე მეტს მოითხოვს.

ოჯახში როცა ვახშამი დაეწვებათ, სანაცვლოდ ყოველთვის გახუხულ პურს მიირთმევენ. ნაიჯელს გახუხული პური ხრაშუნა ქერქით და კარაქით დარბილებული გულით უყვარს. დედამისის მცდელობა, რომ ცხობის ტექნიკა გააუმჯობესოს, არაფერს ცვლის არც თავის სიცოცხლეში, არც სიკვდილის შემდეგ. დაქვრივებული ალანი საჭმლის იმავე სტილით მომზადებას განაგრძობს და არც გახუხული პურის ტრადიციას ღალატობს. ნაიჯელი მეგობრისგან იგებს, რომ მამამისთან ურთიერთობის გაუმჯობესება მისთვის საჭმლის მომზადებით შეიძლება.

მისი ძალისხმევები წყალში ჩაიყრება ახალი დიასახლისის, მისის ჯოან პოტერის მოსვლის შემდეგ, რომელიც ალანს თავისი ვაშლის ნამცხვრითა და საუცხოო კერძებით მოხიბლავს. ისინი დროს ერთად ატარებენ. მალევე, სლეიტერები მისის პოტერთან ერთად ჰერეფორდშირში გადადიან. ნაიჯელი მას მაინც ვერ ეგუება. მისის პოტერი მზარეულთა შეჯიბრში ჩაერთვება როცა გაიგებს, რომ ნაიჯელი ცხობის ნიჭის განვითარებით დაინტერესდება. მისის პოტერის ლიმონის ნამცხვრის საიდუმლო რეცეპტის გაგება ნაიჯელის მთავარი მისია გახდება.

ალანი მისის პოტერს ცოლად მოიყვანს. ახლა უკვე მისის სლეიტერი ნაიჯელისთვის მიზნების მიღწევის ხელის შეშლას შეეცდება, რის გამოც მას ლუდხანაში მუშაობას შეაწყვეტინებს. სამსახურის მიტოვებას უშედეგოდ არ ჩაუვლია: ლუდხანის მფლობელის ვაჟი ნაიჯელთან ერთად სეირნობს, რა დროსაც მას აკოცებს და ამხნევებს, რომ მარტოდ ყოფნის მიუხედავად სამყაროს შანსი მისცეს და წარმატებას აუცილებლად მიაღწევს.

ნაიჯელი გაიგებს, რომ როცა იგი ლუდხანაში იყო, მამამისი გარდაიცვალა, რის შემდეგაც ლონდონში წასვლას გადაწყვეტს. იგი მისის პოტერს განუცხადებს, რომ მიზანს მიაღწია და მის ცხოვრებაში მისი ადგილი აღარაა. ნაიჯელი სავოის სასტუმროში გასაუბრებაზე მიდის და მას სამსახურში აიყვანენ. შეფმზარეული მას საკუთარ შესაძლებლობებში დაარწმუნებს, რის შემდეგაც მას ჩააცმევს მზარეულის ფორმას, რომელზეც ამოქარგულია „სავოი, ლონდონი“. ნაიჯელი ბედნიერებით გაიღიმებს.

მსახიობები
წარმოება
ფილმის გადაღებები მიმდინარეობდა ბირმინგემსა და ვუსტერშირში. პენარტში ამინდის მდგომარეობის გაუარესებამ გამოიწვია სცენარის შეცვლა. ფილმის გადაღებები მიმდინარეობდა 2010 წლის 21 ივნისიდან 24 ივლისამდე.
კვირიჯვრობის ეკლესია

კვირიჯვრობის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჩეკურაანთგორის განაპირას, ჩრდილოეთით, საყდართხევის მარცხენა ნაპირზე. განეკუთვნება გვიან შუა საუკუნეებს.

ეკლესია დარბაზულია (3,65 მეტრი), ნაგებია რიყის ქვით, ნატეხი ქვით და კირის ხსნარით. წყობის რიგების სწორხაზოვნება მეტ-ნაკლებად დაცულია. დაზიანებულია ჩამონგრეულია კამარის დასავლეთ ნახევარი, აქა-იქ მონგრეულია კედლების ზედა ნაწილები. შესასვლელი სამხრეთიდანაა. კარი გადახურულია ქვიშაქვის არქიტრავით. ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე გაჭრილი გარეთკენ შევიწროებული თაღოვანი სარკმელისაა. ასეთივე სარკმელია დასავლეთ კედელში. აფსიდის სამხრეთის გვერდში ორი, ხოლო ჩრდილოეთისაში ერთი ოთხკუთხა ნიშია. კონქის თაღი შეისრულია, მსგავსი ფორმისაა კამარაც.
ლაზიერის გამბიტი (მინისერიალი)

ლაზიერის გამბიტი — 2020 წლის ამერიკული ისტორიული დრამატული მინისერიალი, რომელიც ეფუძნება უოლტერ ტევისის 1983 წლის ამავე სახელწოდების რომანს. მისი სათაური მომდინარეობს საჭადრაკო პარტიის საწყის სვლათა კომბინაციიიდან „ლაზიერის გამბიტი“. -ისათვის სერიალი შექმნეს ალან სკოტმა და სკოტ ფრენკმა. ეს უკანასკნელი სერიალის რეჟისორი და სცენარისტია. მინისერიალი, რომელშიც მოქმედება 1950-იან და 1960-იან წლებში ვითარდება, მოგვითხრობს ობოლი მოჭადრაკე ბეტ ჰარმონის (ანია ტეილორ-ჯოი) ცხოვრების შესახებ, რომელიც ალკოჰილიზმისა და ნარკოდამოკიდებულების ფონზე საჭადრაკო სამყაროს ერთ-ერთი მოწინავე ფიგურა ხდება.

„ლაზიერის გამბიტი“ გამოვიდა 2020 წლის 23 ოქტომბერს. ოთხ კვირაში „ლაზიერის გამბიტი“ იქცა -ის ყველაზე ნახვად სერიალად. კრიტიკოსთა აღიარება დაიმსახურა ანია ტეილორ-ჯოის მიერ შესრულებულმა ბეტ ჰარმონის როლმა. სერიალმა მიიღო დადებითი შეფასება საჭადრაკო საზოგადოებაში. მათი აზრით სერიალი ხელს უწყობს ხალხის ინტერესის გაღვივება ჭადრაკის მიმართ.

შინაარსი
„ლაზიერის გამბიტი“ მოგვითხრობს ობოლი მოჭადრაკის, ბეტ ჰარმონის ისტორიას, იგი ემოციური პრობლემების, ნარკომანიასა და ალკოჰოლთან დამოკიდებულების ფონზე ხდება მსოფლიოს საუკეთესო მოჭადრაკე. სერიალის სათაური მოდის ამავე სახელწოდების ნოველიდან. ისტორია იწყება 1950-იანი წლების შუა ნაწილში და ვითარდება 1960-იან წლებში.

ისტორია იწყება ლექსინგტონში, კენტუკის შტატში, სადაც ცხრა წლის ბეტი, რომელმაც ავარიის შედეგად დაკარგა დედა, გადაიყვანეს ბავშვთა სახლში. ბეტი შენიშნავს როგორ თამაშობს შენობის დარაჯი ლაიბერი ჭადრაკს და ჰკითხავს მას თამაშის შესახებ. ლაიბერი ასწავლის მას თამაშს. როგორც ეს გასული საუკუნის 50-იან წლებში იყო გავრცელებული, ბავშვთა სახლი გოგონებს ყოველდღე აძლევდნენ ტრანკვილიზატორის აბებს. ბეტს მალევე დაეწყო დამოკიდებულება აბების მიმართ. ის მალე იქცა ძლიერ მოჭადრაკედ თავისი ვიზუალიზაციის უნარის წყალობით, რომელიც მან ტრანკვილიზატორის აბების შედეგად მიიღო. რამდენიმე წლის შემდეგ, ლექსინგტონელმა ალმა ვიტლიმ და მისმა ქმარმა ბეტი შვილად აიყვანეს. ბეტი ერთვება საჭადროკო შეჯიბრებებში და უკონკურენტოდ ახერხებს მათში გამარჯვებას. ის უმეგობრდება კენტუკის შტატის ყოფილ ჩემპიონ ჰარი ბელტიკს. ნიჭიერი, მაგრამ ამპარტავანი მოჭადრაკე ბენი ვატსი და ჟურნალისტი, პოტოგრაფი და მოჭადრაკე დ.ლ. ტოუნსი. ბეტი აგრძელებს გამარჯვებას და იღებს კარგ ფინანსურ შემოსავალს. ამის ფონზე ბეტი ხდება უფრო მეტად დამოკიდებული სასმელსა და სხვადასხვა სახის ნარკოტიკებზე.
ლომერ ახვლედიანი

ლომერ ახვლედიანი (დ. 2 ოქტომბერი, 1934 — გ. 11 თებერვალი, 2022) — ქართველი კინოოპერატორი. ქართველი კინოსა და თეატრის რეჟისორის ნინო ახვლედიანის მამა. საქართველოს სახალხო არტისტი (1984 წ.). შოთა რუსთაველის სახელობის პრემიის ლაურეატი (1979 წ.)

ბიოგრაფია
დაიბადა 1934 წლის 2 ოქტომბერს თბილისში. 1958 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის გეოლოგიის ფაკულტეტი; 1975 წელს კი მოსკოვის კინოს ინსტიტუტის საოპერატორო ფაკულტეტი. 1957 წლიდან მუშაობდა ტელეფილმების სტუდიასა და კინოსტუდია „ქართული ფილმის“ დამდგმელ ოპერატორად. 1978 წელს დაჯილდოვდა კაიროს საერთაშორისო კინოფესტივალის ჟიურის სპეციალური პრიზით.

იყო კინემატოგრაფისტთა კონფედერაციის წევრი და საქართველოს კინემატოგრაფისტთა კავშირის გამგეობის წევრი.

გადაღებული აქვს ფილმები: „ქვევრი“, „სამკაული სატრფოსათვის“, „აურზაური სალხინეთში“, „მზე შემოდგომისა“, „მშობლიურო ჩემო მიწავ!“, „ნატვრის ხე“, „სამანიშვილის დედინაცვალი“, „დონ-კიხოტი“, „ბესამე“, „ექსპრეს-ინფორმაცია“ და სხვა.

ჯილდოები
1986 — ლენინური პრემია
1986 — შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო პრემია
1984 — საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი
1979 — საქართველოს სსრ ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე; დაღესტნის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე
ძიუდოს ევროპის ჩემპიონატი 2017

ძიუდოს ევროპის ჩემპიონატი 2017 — რიგით 66-ე ევროპის ჩემპიონატი. ჩატარდა პოლონეთის დედაქალაქ ვარშავაში 20-დან 23 აპრილამდე. ტურნირზე ყველაზე მეტი, 10 მედალი რუსეთის ნაკრებმა მოიპოვა (2 ოქრო, 4 ვერცხლი და 4 ბრინჯაო). საერთო სამედლო ჩათვლაში პირველი ადგილი საფრანგეთმა დაიკავა (3 ოქრო, 3 ვერცხლი და 2 ბრინჯაო). საქართველომ ტურნირზე 2 ოქროს, 1 ვერცხლის და 1 ბრინჯაოს მედალი მოიპოვა და უკრაინასთან ერთად საერთო სამედლო ჩათვლაში მესამე ადგილი დაიკავა. ტურნირზე მონაწილეობა მიიღო 369 ძიუდოისტმა 41 ქვეყნიდან.

მონაწილე ქვეყნები
ანიეს ვარდა

ანიეს ვარდა (; დ. 30 მაისი, 1928, იქსელსი, ბრიუსელი, ბელგია — გ. 29 მარტი, 2019, პარიზი, საფრანგეთი; დაბადების სახელი - არლეტ ვარდა) — წარმოშობით ბელგიელი, ფრანგი კინორეჟისორი, სცენარისტი, ფოტოგრაფი და მხატვარი. მისმა ნამუშევრებმა მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანა ფრანგული ახალი ტალღის განვითარებაში 1950-1960 წლებში. ვარდას ფილმები გამოირჩევა დოკუმენტური რეალიზმით, რომლებიც ხშირად საუბრობენ ქალთა პრობლემებსა და სხვა სოციალურ გამოწვევებზე.

ის ფილმებში იღებდა არაპროფესიონალ მსახიობებს, რაც 1950-იანების ფრანგული კინოსთვის შეუსაბამო და უჩვეულო იყო. ვარდას დებიუტი შედგა 1955 წელს, ფილმით „ “. ვარდა ასევე ცნობილია დოკუმენტური ფილმებითაც: „შავი პანტერები“ (1968), „ანიესის სანაპიროები“ (2008), „სახეები, ადგილები“ (2017). მისი ბოლო ფილმია 2019 წელს გადაღებული „ვარდა ანიესის მიერ“.

ადრეული ცხოვრება
ანიეს ვარდა დაიბადა 1928 წლის 30 მაისს ბრიუსელში, ბელგიაში. 18 წლის ასაკში არლეტ ვარდად დაბადებულმა კინორეჟისორმა სახელი შეიცვალა.

ვარდამ ბაკალავრის დიპლომი აიღო სორბონის უნივერსიტეტში, სადაც ის შეისწავლიდა ლიტერატურასა და ფსიქოლოგიას.

ვარდამ კარიერა ფოტოგრაფიით დაიწყო, რომელსაც იგი ვაუგირარდის ფოტოგრაფიის სკოლაში სწავლობდა. ფოტოგრაფად მუშაობისას, ვარდა ფილმების გადაღებითაც დაინტერესდა. მიუხედავად ამისა, როგორც თავად აღნიშნავს, მაშინ არაფერი იცოდა ამ სფეროზე და ოცდახუთი წლის ასაკში მხოლოდ ოცამდე ფილმი თუ ჰქონდა ნანახი. მოგვიანებით თავისი პირველი სცენარი დაწერა.

ვარდა ამბობს, რომ მისი პირველი ნამუშევარი ინსტინქტური და ფემინური იყო. ინტერვიუში, რომელიც მან -ს მისცა, აღნიშნა, რომ ყოველთვის სურდა, გადაეღო ფილმები, რომლებიც შესაბამისობაში მოდიოდა იმ დროსთან, რომელშიც თავად ცხოვრობდა, და არ უნდოდა, მიჰყოლოდა ტრადიციებსა და კლასიკურ სტანდარტებს.

კინო-კარიერა
ვარდას ფილმი, " ", არაოფიციალურად, თუმცა, ფართოდ, ითვლება ფრანგული ახალი ტალღის პირველ ფილმად. ეს იყო ერთ-ერთი პირველი ფილმი, რომელშიც მან ფოკუსირება მოახდინა „ჩვეულებრივი“ ადამიანების პრობლემებზე. ერთხელ მან თქვა, რომ ის დაინტერესებულია არა იმ ადამიანებით, რომლებიც ძალაუფლებას ფლობენ, არამედ უბრალო ხალხით, რომლებიც საკუთარი ცხოვრებისთვის იბრძვიან.

1977 წელს, ვარდამ საკუთარი კინოკომპანია, - დააარსა, იმისთვის, რომ უფრო მეტი თავისუფლება ჰქონოდა გადაღებასა და მონტაჟში. 2013 წელს, ლოს-ანჯელესის შტატის ხელოვნების მუზეუმმა ანიეს ვარდას პირველი ამერიკული გამოფენა მოაწყო, სახელად „ანიეს ვარდა კალიფორნიალენდში“. გამოფენა შეიცავდა სკულპტურულ ინსტალაციებს, რამდენიმე ფოტოსა და მოკლემეტრაჟიან ფილმებს. გამოფენა შთაგონებული იყო იმ დროით, რომელიც ვარდამ ლოს-ანჟელესში გაატარა 1960-იან წლებში.
სტილი
ვარდას ფილმების პროტაგონისტების უმრავლესობა სოციუმის მარგინალიზებული ან უკუგდებული წევრია.

ფრანგული ახალი ტალღის როგორც ბევრი სხვა რეჟისორი, ვარდაც იყო „ “-ს გავლენის ქვეშ. მან შექმნა თავისი უნიკალური სტილი, კამერის „კალამივით“ გამოყენებით. ვარდა თავის ამ მეთოდს "“-ს (კინემატოგრაფიული წერა ან "ფილმის წერა") უწოდებს. როგორც თავად ამბობს, რეჟისორი, სცენარისტი და ოპერატორი შეთანხმებულად უნდა მუშაობდნენ და ორიენტირებულები უნდა იყვნენ ფილმის ძირითად მესიჯზე.

ფილმოგრაფია
სრულმეტრაჟიანი ფილმები
ვერა ხიტილოვა

ვერა ხიტილოვა (დ. 2 თებერვალი, 1929, ოსტრავა, ჩეხოსლოვაკია — გ. 12 მარტი, 2014, პრაღა, ჩეხეთი) — ჩეხი ავანგარდისტი კინორეჟისორი და ჩეხური კინოს პიონერი. მისი ყველაზე ცნობილი ფილმია „გვირილები“, რომელიც 1960 წელს ჩეხოსლოვაკიის მთავრობამ აკრძალა. მისი ფილმის, „მგლის სოროს“ (1987) ჩვენება 1987 წელს ბერლინის საერთაშორისო კინოფესტივალზე გაიმართა.

აღებული აქვს ღირსების მედალი (ჩეხეთი) და ჩეხური ლომის ჯილდო.

ადრეული ცხოვრება
ხიტილოვა 1929 წლის 2 თებერვალს ოსტრავაში, ჩეხოსლოვაკიაში, მკაცრად კათოლიკე ოჯახში დაიბადა. რელიგიის თემა მის ფილმებში ხშირად ფიგურირებს.

თავდაპირველად სწავლობდა ფილოსოფიასა და არქიტექტურას, თუმცა მალევე მან მიატოვა ეს სფეროები. 28 წლის ასაკში დაიწყო სწავლა პრაღის შემსრულებლობითი ხელოვნების აკადემიაში.

კინო-კარიერა
ხიტილოვას ყველაზე ცნობილი ფილმი არის 1996 წელს გადაღებული „გვირილები“ (პოლ. ). ფილმი გამოირჩევა არათანმიმდევრული თხრობით, სურეალისტური ვიზუალური სტილით. ერთი წლის შემდეგ, 1967 წელს, ფილმი ჩეხოსლოვაკიის ხელისუფლებამ აკრძალა, „საჭმლის უმიზნოდ დახარჯვისა და ნუდისტური სურათის გამო“, თუმცა „გვირილებმა“ 1966 წელს იტალიაში, ბერგამოს კინოფესტივალზე გრან პრი მიიღო. ფილმმა ხიტილოვას საერთაშორისო მასშტაბით გაუთქვა სახელი.

ფილმის გამოსვლის შემდეგ ხიტილოვას ძალიან გაუჭირდა ჩეხოსლოვაკიაში სამსახურის შოვნა. თუმცა, განსხვავებით თავისი კოლეგებისგან (მაგ. მილოშ ფორმანი), მან ამერიკაში ემიგრანტობას ქვეყანაში დარჩენა არჩია და რამდენიმე წლის განმავლობაში თავისი ქმრის, ცნობილი ოპერატორის, იაროსლავ კუცერას ფსევდონიმით იღებდა სარეკლამო კლიპებს.
მემკვიდრეობა
ვერა ხიტილოვა გამოირჩეოდა ძლიერი კრიტიკული განწყობით საბჭოთა კავშირის მიმართ, რაც ხშირად იყო მიზეზი ხელისუფლების მხრიდან მისი დევნისა. ის იყო ერთადერთი ქალი ჩეხურ ახალ ტალღაში.

ფილმებში ხშირად იყენებს სიურეალიზმსა და ალეგორიებს. მის კინოში იკვეთება ფრანგული ახალი ტალღისა და იტალიური ნეორეალიზმის გავლენა.

ხიტილოვას ხშირად ახასიათებენ როგორც მებრძოლ ფემინისტ კინორეჟისორს; ახსენებენ სხვა ანტი-რეალისტებთან ერთად, როგორებიც არიან ფედერიკო ფელინი, სერგეი ფარაჯანოვი, ალეხანდრო ხოდოროვსკი.

იოზეფ შკვორეცკი, გამოჩენილი ჩეხი კრიტიკოსი და რომანისტი, წერდა: „თავისი სამართლიანობით, არტისტული სითამამით და ორიგინალურობით, და მისი უნარით, რომ გადაურჩეს ყველაზე დესტრუქციულ სოციალურ და პოლიტიკურ კატასტროფებს, ხიტილოვა უნიკალური ფენომენია ჩეხოსლოვაკიურ კინოში“.

პირადი ცხოვრება და გარდაცვალება
1968 წელს, საბჭოთა კავშირის შემოჭრის შემდეგ, ხიტილოვამ ჩეხოსლოვაკიის დატოვებაზე უარი განაცხადა. დაქორწინდა კინოოპერატორ იაროსლავ კუცერაზე, რომელსაც -ზე შეხვდა.

ხიტილოვა 2014 წლის 12 მარტს პრაღაში გარდაიცვალა.

ფილმოგრაფია
მიშელ მორგანი

მიშელ მორგანი (დ. 29 თებერვალი, 1920, ნელი-სურ-სენი, საფრანგეთი — გ. 20 დეკემბერი, 2016) — ფრანგი კინომსახიობი. ფრანგული კინოსა და ჰოლივუდის წამყვანი მსახიობი 3 ათწლეულის მანძილზე. საუკუნის ერთ-ერთი უდიდესი ფრანგი ქალი მსახიობი. მიღებული აქვს კანის კინოფესტივალის ჯილდო საუკეთესო მსახიობი ქალისთვის. 1992 წელს ფრანგულ კინოში შეტანილი წვლილისთვის სეზარის საპატიო ჯილდო გადაეცა.

ბიოგრაფია
სიმონა რუსელი მხოლოდ თხუთმეტი წლისა იყო როდესაც ფსევდონიმად მიშელ მორგანი მიიღო. რენე სიმონის კურსების ადრე დამთავრების გამო 1935 წელს უკვე ეკრანებზე გამოჩნდა. მან ითამაშა რამდენიმე ფილმში: „მადმუაზელ მოცარტი“, „პარიზული ცხოვრება“, „მაიერლინგი“. მისმა ბავშვურმა აღნაგობამ, ნამზა სახემ უზარმაზარმა ნათელმა თვალებმა განსაკუთრებული ყურადღება მიიპყრო.

მარკ ალეგრეს „დოყლაპიასა“ და „ქარიშხალში“ მონაწილეობის მიღების შემდეგ, მან თავისი ნიჭის დრამატიზმში გამოვლენა დაიწყო. 1938 წელს „ნისლიანმა სანაპირომ“ დიდი ოვაციები დაიმსახურა, პრემიერის შემდეგ. ქალის როლს ფილმში სწორედ მიშელ მორგანი ასრულებდა. ახალგაზრდა მსახიობის კარიერას ომმა შეუშალა ხელი, „ნისლიანი სანაპიროს“ შემდეგ რამდენიმე ფილმში მოასწრო მონაწილეობის მიღება. შემდეგ მსახიობებთან და რეჟისორებთან ერთად ოკუპირებული პარიზიდან ამერიკის შეერთებულ შტატებში გაემგზავრა.

მიშელისთვის ამერიკაში ყოფნა მარტივი არ ყოფილა, ერთი სული ჰქონდა საფრანგეთში როდის დაბრუნდებოდა. მიშელი ამერიკაში ყოფნის შესახებ: „სულ მეჩვენებოდა, რომ უსარგებლო საქმიანობას ვეწეოდი. ცუდ სურათებში ვმონაწილეობდი, ცუდ როლებს ვთამაშობდი. მხოლოდ ერთი სურვილი მქონდა — საფრანგეთში დაბრუნება“. 1946 წელს ეს სურვილიც აუხდა. მან მიატოვა ამერიკაში ქორწინება, პროდიუსერებთან დადებულიო კონტრაქტები, ამერიკული ფილმები.

მიშელ მორგანმა კვლავ დაიბრუნდა პირველი მსახიობი ქალის ტიტული. სამშობლოში დაბრუნებისთანავე ფილმში „პასტორალური სიმფონია“ მონაწილეობის მიღების შედეგად დაიმსახურა დიდი საერთაშორისო პრემია კანის კინოფესტივალზე.

პირადი ცხოვრება
ამერიკაში ყოფნის დროს ის დაქორწინდა ვილიამ მარშალზე, ისინი 1984 წელს განქორწინდნენ. მისგან ჰყავდა ვაჟი მაიკ მარშალი. მიშელი შემდეგ ფრანგ მსახიობზე ანრი ვიდალზე დაქორწინდა, რომელთან ერთადაც მის გარდაცვალებამდე, 1959 წლამდე იყო. 2006 წლამდე ცხოვრობდა გერალდ ოურთან მსახიობთან, რეჟისორთან და მწერალთან ერთად.

29 თებერვალს დაბადების გამო მსახიობს მხოლოდ 24 დაბადების დღე ჰქონდა გადახდილი.

ერთხელ მიშელ მორგანს ჰკითხეს: „რას უსურვებდით საკუთარ თავს?“ მან უპასუხა: „ისეთ მხიარულსა და აზრიან კომედიაში მონაწილეობას, რომელიც ხალხს სიხარულს მიანიჭებს.“
ჰუგო უივინგი

ჰუგო უოლესი უივინგი (დ. 4 აპრილი, 1960) — ბრიტანელი მსახიობი, რომელიც ცხოვრობს ავსტრალიაში. იგი ცნობილია აგენტ სმიტის როლის შესრულებისთბის მატრიცას ტრილოგიაში (1999–2003), ელრონდის როლისვის ბეჭდების მბრძანებელსა (2001–2003) და ჰობიტში (2012–2014) ვის როლისთვის ანუ ვენდეტა (2005), და წითელი თავის ქალის როლისთვის ფილმში კაპიტანი ამერიკა: პირველი შურისმაძიებელი (2011).

უოვინგის პირველი სატელევიზიო როლი იყო 1984 წელს ავსტრალიის სატელევიზიო სერიალში სხეულის ხაზი, სადაც მან ითამაშა ინგლისელი კრიკეტის კაპიტანი დუგლას ჯარდინის როლი. მან პირველი პოპულარობა მოიპოვა მარტინს როლის შესრულებისთვის ავსტრალიურ დრამაში მტკიცებულება (1991). უოვინგმა ითამაშა ენტონი ,,ტიკი" ბელოროზის / მიცი დელ ბრას როლი კომედიურ-დრამაში პრისცილას თავგადასავალი, უდაბნოს დედოფალი (1994); და რამდენიმე როლი სამეცნიერო ფანტასტიკის ჟანრის ფილმში ღრუბლის ატლასი (2012). მის მიერ გახმოვანებულ როლებში შედის რექსის, მეცხვარე ძაღლის როლი ბავშვში (1995), ნოას, წამყვანი უხუცესი იმპერატორი პინგვინის როლი ბედნიერ თათებში (2006) და ბედნიერი თათების მეორე ნაწილში (2011). ასევე მეგატრონის როლი ფილმში ტრანსფორმერები.

უივინგის ჯილდოები მსახიობობისთვის მოიცავს სატელიტის პრემიას, კინოს პრემიასა და ავსტრალიის კინო ინსტიტუტის ექვს პრემიას .

ადრეული წლები
უივინგი დაიბადა 1960 წლის 4 აპრილს იბადანის უნივერსიტეტის სასწავლო საავადმყოფოში, ნიგერიის ქალაქ იბადანში, ბრიტანელ მშობლების ოჯახში; ის არის გიდისა და ყოფილი მსაწავლებლის, ენ ლენარდის (დ. 1934 წელს) და სეისმოლოგ უოლენს უივინგის (დაიბადა 1929 წელს) ოჯახში. უოვინგის დედის დედა ბელგიელი იყო. მისი დაბადებიდან ერთი წლის შემდეგ, მისი ოჯახი დაბრუნდა გაერთიანებულ სამეფოში. ისინი ცხოვრობდნენ ბედფორდსა და ბრაიტონში, მოგვიანებით კი გადავიდნენ მელბურნსა და სიდნეიში; შემდეგ იოჰანესბურგში, სამხრეთ აფრიკაში; ბოლოს კი კვლავ გაერთიანებულ სამეფოში. 1984 წლიდან მისი შეყვარებული იყო კატრინა გრინვუდთან. ისინი ცხოვრობენ სიდნეიში და ჰყავთ ორი შვილი, ჰარი (1989 წ.) და ჰოლი (1993 წ.). ჰარი არის მსახიობი, რომლის სასცენო სახელია ჰარი გრინვუდი. ჰუგოს ასევე ჰყავს ძმა, სიმონი და და, ანა ჯეინი. მისმა ორი დიშვილი სამარა უივინგი და მორგანი სამსახიობო საქმიანობას მისდევენ.

2004 წელს უივინგი გახდა ცხოველთა უფლებების დაცვის ავსტრიული ორგანიზაციის ვოისელსის ავსტრალიის ელჩი. ის ესწრება ღონისძიებებს, ორგანიზაციას ეხმარება ინტერვიუების ორგანიზებაში და წლიური გრანტების მიმღებთა განსჯაში. იგი ასევე იყო სპიკერი ეპილეფსიით დაავადებულთათვის სატელევიზიო საქველმოქმედო ღონისძიებისთვის.

ფილმოგრაფია
ფილმი
ჯონ ნიულენდსი

ჯონ ალექსანდერ რეინა ნიულენდსი (დ. 26 ნოემბერი, 1837 – გ. 29 ივლისი, 1898) — ბრიტანელი ქიმიკოსი. 1864 წელს, იმ პერიოდისთვის ცნობილი 60-მდე ელემენტი განალაგა ატომური მასის ზრდის მიხედვით „ოქტავების წესის“ გათვალისწნიეთ. წესის მიხედვი მერვე ელმენტი იმეორებდა პირველის თვისებებს, მეცხრე – მეორისას და ა.შ. 1887 წელს მიიღო დევის მედალი.
იოჰან ვოლფგანგ დებერაინერი

იოჰან ვოლფგანგ დებერაინერი (დ. 13 დეკემბერი, 1780 – გ. 24 მარტი, 1849) — გერმანელი ქიმიკოსი. 1829 წელს დებერაინერმა წარმოადგინა სამ-სამად დაჯგუფებული ელემენტები, ე. წ. „ტრიადები“. მასში გაერთიანებული იყო მსგავსი თვისებების მქონე ელემენტები. „ტრიადები“ დაჯგუფებული იყო შემდეგნაირად: ლითიუმი, ნატრიუმი და კალიუმი; კალციუმი, სტრონციუმი და ბარიუმი; ქლორი, ბრომი და იოდი.
ჯენი სლეიტი

ჯენი სარა სლეიტი (დ. 25 მარტი, 1982, მილტონი, მასაჩუსეტსი, აშშ) — ამერიკელი მსახიობი, გამხმოვანებელი, კომიკოსი და მწერალი. დაიბადა და გაიზარდა მილტონში, სლეიტმა დაამთავრა მილტონის აკადემია და სწავლობდა ლიტერატურას კოლუმბიის უნივერსიტეტში, სადაც მას შეუყვარდა კომედია და იმპროვირება. ტელევიზიაში ადრეული სამსახიობო როლების შემდეგ, სლეიტმა მალევე მოიპოვა აღიარება ნიუ-იორკში, ლაივ-შოუების წყალობით და იმისთვის რომ მან შექმნა, დაწერა და იყო რეჟისორი მოკლემეტრაჟიანი საბავშვო ფილმის და წიგნების სერიის „ “. 2009-2010 წლებში იყო მსახიობი „შაბათ ღამეს პირდაპირ ეთერში“-ს 35-ე სეზონში. 2012 წლიდან დღემდე ახმოვანებს „ტემი ლარსენს“ ანიმაციურ სიტკომში „ბობის ბურგერები“. მას აღიარება მოუტანა მის მიერ შესრულებულმა მონა-ლიზა საპერშტეინის როლით -ს კომედიურ ტელე-სერიალში „პარკები და რეკრეაციული ზონები“ (2013–2015), მან შეასრულა სარა გუგენჰეიმის როლი კომედიურ სერიალში „ტყუილების სახლი“ (2013–2015), და მონაწილეობდა სკეტჩ-შოუში „კროლ შოუ“ (2013–2015).

2014 წელს დრამაში „ “ ნათამაშებმა როლმა მას ოთხი ჯილდო მოუტანა, ჯამში ამ ფილმის წყალობით ის წარდგენილი იყო 9 ჯილდოზე. 2016 წელს სლეიტმა გაახმოვნა ანიმაცია „ზოოტოპია“, რამაც მას ერთი ჯილდო მოუტანა. 2016 წელს გაახმოვნა ანიმაცია „ძაღლების საიდუმლო ცხოვრება“. 2017 წელს გაახმოვანა ანიმაცია „ლეგო, ბეტმენის ფილმი“. 2017 წელს ითამაშა „ბენის“ როლი ფილმში „საჩუქარი“. 2012-2016 წლებში სლეიტი დაქორწინებული იყო დინ ფლეიშერ-კემპზე. ჯენის მამა არის რონ სლეიტი, ბიზნესმენი და პოეტი.

ადრეული ცხოვრება
სლეიტი დაიბადა 1982 წლის 25 მარტს, მილტონში, მასაჩუსეტში., რონ სლეიტის (დ. 1950), ბიზნესმენისა და პოეტის, „ “-ის ვიცე-პრეზიდენტი, ხოლო მოგვინაებით „ “-ის მთავარი აღმასრულებელი დირექტორი, და ნენსი სლეიტის (ქალიშვილობაში ჯილსონი), დიასახლისისა და სამეთუნეო საქმის მცოდნის ოჯახში. ის არის შუათანა შვილი სამ დედმამიშვილს შორის, ჰყავს უფროსი და აბიგაილი და უმცროსი და სტეისი. ის და მისი ოჯახი არიან ებრაული წარმოშობის. მისი ერთ-ერთი ბებია დაიბადა კუბაში, შვედურ-ხორვატიულ ოჯახში და გაიზარდა საფრანგეთში. ვალდექტორიანზე დაამთავრა მილტონის აკადემია. 2004 წელს სლეიტმა დაამთავრა კოლუმბიის უნივერსიტეტი.
გრიგოლ დევდარიანი

გრიგოლ დევდარიანი (დ. 8 ოქტომბერი, 1908 — გ. 25 მარტი, 1991) — ქართველი გეოგრაფი და პედაგოგი. გეოგრაფიულ მეცნიერებათა კანდიდატი (1947), დოცენტი (1948). მიღებული აქვს უმაღლესი სკოლის დამსახურებული მუშაკის წოდება (1982).

ბიოგრაფია
გრიგოლ დევდარიანმა 1927 წელს დაამთავრა პედაგოგიური ცხრაწლედი და სპეციალური კურსების გავლის შემდეგ მუშაობა დაიწყო სოფელ ხუნევის (ხარაგაულის მუნიციპალიტეტი) სკოლაში ისტორიისა და ბუნებისმეტყველების მასწავლებლად. 1930 წელს გადაიყვანეს ხარაგაულის ცხრაწლიან სასწავლებელში; 1930 წელს ჩაირიცხა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტზე გეოლოგიის სპეციალობაზე; 1933 წელს გადაიყვანეს მოსკოვის უნივერსიტეტში გეოგრაფიის ფაკულტეტზე ფიზიკური გეოგრაფიის განხრით; 1936 წელს დაამთავრა აღნიშნული სპეციალობა და მუშაობა დაიწყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფიზიკური გეოგრაფიის კათედრაზე.
სიმონ ნემანიშვილი

სიმონ ნემანიშვილი (დ. 12 თებერვალი, 1911 — გ. 6 სექტემბერი, 1993) — ქართველი გეოგრაფი და პედაგოგი. გეოგრაფიულ მეცნიერებათა კანდიდატი (1954).

ბიოგრაფია
სიმონ ნემანიშვილმა დაამთავრა ქალაქ ონის პედაგოგიური ტექნიკუმი 1931 წელს; თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტი გეოგრაფიის სპეციელობით 1939 წელს.