გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1265

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1265 მიიღეს ერთხმად 1999 წლის 17 სექტემბერს. პირველი რეზოლუცია, რომელშიც საბჭომ განიხილა შეიარაღებული კონფლიქტების დროს სამოქალაქო პირების დაცვის საკითხი.
რეზოლუცია
დაკვირვებები
უშიშროების საბჭომ ცნობად მიიღო გენერალური მდივნის, კოფი ანანის ანგარიშები აფრიკაში არსებული ვითარებისა და შეიარაღებულ კონფლიქტებში სამოქალაქო პირების დაცვის შესახებ.შეიარაღებულ კონფლიქტებში მსხვერპლთა უმრავლესობას სამოქალაქო პირები შეადგენდნენ და ხდებოდნენ მეომარი მხარეების სამიზნეები. ქალები, ბავშვები, ლტოლვილები და იძულებით გადაადგილებული პირები განსაკუთრებით ხშირად იყვნენ ძალადობის სამიზნეები, რაც ხელს უშლიდა ხანგრძლივ მშვიდობასა და შერიგებას.

საბჭომ ხაზი გაუსვა მთელ მსოფლიოში შეიარაღებული კონფლიქტების გამომწვევი მიზეზების მოგვარებისა და სამოქალაქო პირების დაცვის მნიშვნელობას ეკონომიკური ზრდის, სიღარიბის აღმოფხვრის, მდგრადი განვითარების, ეროვნული შერიგების, კეთილსინდისიერი მმართველობის, დემოკრატიის, კანონის უზენაესობისა და ადამიანის უფლებების პატივისცემას.საბჭომ გამოხატა შეშფოთება იმის გამო, რომ შეიარაღებული კონფლიქტების დროს საერთაშორისო ჰუმანიტარულ სამართალს, ადამიანის უფლებებსა და ლტოლვილთა სამართალს მცირე პატივს სცემდნენ. დაუცველ ჯგუფებს, განსაკუთრებით ბავშვებს, ასევე გააჩნდათ სპეციფიკური უფლებები და საჭიროებები შეიარაღებული კონფლიქტების დროს, როგორც აღნიშნული იყო რეზოლუცია 1261-ში (1999), ასევე გავლენა ქალებზეც ვრცელდებოდა.
ქმედებები
უშიშროების საბჭომ დაგმო შეიარაღებული კონფლიქტების დროს სამოქალაქო პირების განზრახ ამოღება სამიზნეში. ყველა დაინტერესებულ მხარეს მოუწოდეს საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის, განსაკუთრებით ჰააგისა და ჟენევის კონვენციების პატივისცემისკენ. სახელმწიფოებს, რომლებსაც არ მოუხდენიათ საერთაშორისო სამართლებრივი ინსტრუმენტების რატიფიცირება, მოუწოდეს ამის გაკეთებისა და შიდასახელმწიფოებრივ დონეზე მათი იმპლემენტაციისთვის ნაბიჯების გადადგმისკენ.

ხაზგასმული იქნა შეიარაღებული კონფლიქტის დროს საერთაშორისო ჰუმანიტარული სააგენტოებისათვის უსაფრთხო, დაცული და შეუფერხებელი წვდომის უზრუნველყოფის მნიშვნელობის გადაადგილება თავისუფლებით. ძალაში შევიდა 1994 წლის გაერთიანებული ერების ორგანიზაციისა და მასთან დაკავშირებული პერსონალის უსაფრთხოების შესახებ კონვენცია და 1997 წლის ქვეითსაწინააღმდეგო ნაღმების გამოყენების, დაგროვების, წარმოებისა, გადაცემის აკრძალვისა და მათი განადგურების შესახებ კონვენცია(ოტავის ხელშეკრულება). საბჭომ აღნიშნა სარგებელი, რასაც ეს დოკუმენტები შეიარაღებულ კონფლიქტში მყოფ სამოქალაქო პირებს მოუტანდა. ხაზი გაესვა სამშვიდობო ოპერაციებში პერსონალის მომზადებისა და სამოქალაქო პოლიციის ყოფნის მნიშვნელობას, ხოლო აქცენტი გაკეთდა იარაღისა და საბრძოლო მასალის გავრცელების დესტაბილიზაციურ ეფექტზე.

რეზოლუციამ გამოხატა მზადყოფნა იმის შესასწავლად, თუ როგორ განიხილავენ სამშვიდობო მანდატები შეიარაღებული კონფლიქტების შედეგად სამოქალაქო პირებისთვის მიყენებულ ზიანს და როგორ უნდა მოხდეს რეაგირება იმ სიტუაციებზე, როდესაც სამოქალაქო პირები მიზანმიმართულად არიან ამოღებულნი სამიზნეში, ხოლო ჰუმანიტარული დახმარება შეეძღუდათ.საბჭო ასევე ითანამშრომლებდა საერთაშორისო ორგანიზაციებთან, როგორიცაა წითელი ჯვრის საერთაშორისო კომიტეტი და რეგიონულ ორგანიზაციებთან, რათა გამონახოს სამოქალაქო პირთა დაცვის გაძლიერების გზები. საბოლოოდ, საბჭომ შექმნა მექანიზმი გენერალური მდივნის ანგარიშში მოცემული რეკომენდაციების განსახილველად და გამოაცხადა, რომ 2000 წლის აპრილისთვის განიხილავდა განსახილველ ზომებს.