iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ბანინი

უმ ელ-ბანუ (იუმულბანუ) მირზას ასული ასადულაევა (; ; დ. 18 დეკემბერი, 1905, ბაქო, რუსეთის იმპერია — გ. 23 ოქტომბერი, 1992, პარიზი, საფრანგეთი) — აზერბაიჯანელი წარმოშობის ფრანგი მწერალი, აზერბაიჯანელი მილიონერის მუსა ნაღიევის შვილიშვილი და აზერბაიჯანელი ბიზნესმენისა და პოლიტიკოსის მირზა ასადულაევის ქალიშვილი. იყენებდა ფსევდონიმს — „ბანინი“-ს.

ბანინი, 1923 წელს, საფრანგეთში ემიგრაციაში წავიდა, მამამისის შემდეგ, რომელიც აზერბაიჯანის დემოკრატიული რესპუბლიკის მთავრობის ყოფილი მინისტრი (1918 წლის დეკემბერი — 1920 წლის აპრილი) იყო. ის საცხოვრებლად ჯერ სტამბოლში გადავიდა, სადაც ქმარი მიატოვა, რომელზეც იგი იძულებულად დააქორწინეს თხუთმეტი წლის ასაკში და იქიდან პარიზში გაიქცა. პარიზში, მრავალი წლის შემდეგ, მისი ლიტერატორი ნაცნობების მოწოდებით, მათ შორის ჰენრი დე მონტერლანტის, ნიკოს კაზანძაკისის და ანდრე მალრუს, გამოაქვეყნა თავისი ნაშრომები. ბანინიმ, საფრანგეთსა და ევროპაში, აზერბაიჯანის ისტორიისა და კულტურის პოპულარიზება დაიწყო. მისი ყველაზე ცნობილი ნამუშევრებია „კავკასიური დღეები“ და „პარიზის დღეები“. ბანინი, რომელიც გერმანელი მწერლის ერნსტ იუნგერისა და რუსი მწერლის ივანე ბუნინის მეგობარი იყო, თავის წიგნებში კათოლიციზმზე შებრუნებას აღწერს.

გარდაცვალებამდე, ბანინიმ რამდენიმე სტატია მიუძღვნა აზერბაიჯანში შექმნილი სიტუაციის შესახებ. გარდაიცვალა 1992 წლის 23 ოქტომბერს, 86 წლის ასაკში.
ჟუსტინ ენენი

ჟუსტინ ენენი (; დ. 1 ივნისი, 1982, ლიეჟი, ბელგია) — ბელგიელი ყოფილი პროფესიონალი ჩოგბურთელი, მსოფლიოს ყოფილი პირველი ჩოგანი.

ენენს მოგებული აქვს 7 დიდი სლემის ტურნირი – 4 საფრანგეთის ღია პირველობა, 2 აშშ-ის ღია პირველობა და 1 ავსტრალიის ღია პირველობა. მან ასევე მოიგო 2 წლის შემაჯამებელი ტურნირი. ჯამში ენენს კარიერაში -ის 43 ტურნირი აქვს ერთეულებში მოგებული. ბელგიელი ჩოგბურთელი 117 კვირის განმავლობაში იკავებდა ერთეულთა მსოფლიო რეიტინგში პირველ ადგილს.

ოლიმპიურ თამაშებზე, ენენს 1 ოლიმპიური ოქროს მედალი აქვს ერთეულებში მოგებული. სანაკრებო დონეზე ბელგიის ნაკრებთან ერთად, მან ერთხელ მოიგო ფედერაციის თასი.

ჟუსტინ ენენმა კარიერა პირველად 2008 წელს დაასრულა, როდესაც იგი რეიტინგში პირველ ადგილს იკავებდა, თუმცა 16 თვის შემდეგ დაუბრუნდა ჩოგბურთს. მეორედ და საბოლოოდ მან კარიერა 2011 წელს, 28 წლის ასაკში დაასრულა იდაყვის ტრავმის გამო. 2016 წელს, იგი საერთაშორისო ჩოგბურთის დიდების დარბაზში შეიყვანეს.

სტატისტიკა და მიღწევები
დიდი სლემის ტურნირების ფინალები: 12 (7–5)
წლის შემაჯამებელი ტურნირის ფინალები: 2 (2–0)
(დ) – დახურული კორტი

ოლიმპიური ფინალები: 1 (1–0)
შტეფი გრაფი

შტეფანი მარია გრაფი (; დ. 14 ივნისი, 1969, მანჰაიმი, დასავლეთი გერმანია) — გერმანელი ყოფილი პროფესიონალი ჩოგბურთელი, მსოფლიოს ყოფილი პირველი ჩოგანი. აღიარებულია ერთ-ერთ საუკეთესო ქალ ჩოგბურთელად ისტორიაში.

გრაფს ერთეულებში 22 დიდი სლემის ტურნირი აქვს მოგებული – 7 უიმბლდონი, 6 საფრანგეთის ღია პირველობა, 5 აშშ-ის ღია პირველობა და 4 ავსტრალიის ღია პირველობა. 1988 წელს გრაფი გახდა პირველი და დღემდე ერთადერთი ჩოგბურთელი (ქალი თუ მამაკაცი), რომელმაც ოქროს სლემი შეასრულა – ერთ წელიწადში მოიგო დიდი სლემის ოთხივე ტურნირი და ოლიმპიური ოქროს მედალი ერთეულებში. ასევე ის ერთადერთი ჩოგბურთელია, ვისაც ყველა დიდი სლემის ტურნირი მინიმუმ ოთხჯერ აქვს მოგებული. 1987 წლის საფრანგეთის ღია პირველობიდან 1990 წლის საფრანგეთის ღია პირველობის ჩათვლით, გრაფი ზედიზედ 13 დიდი სლემის ტურნირის ფინალში გავიდა და 9-ჯერ გაიმარჯვა. ჯამში მან დიდი სლემის ტურნირების 31 ფინალში ითამაშა ერთეულებში.

გრაფმა ასევე 5-ჯერ მოიგო წლის შემაჯამებელი ტურნირი. ჯამში მას -ის 107 ტურნირი აქვს ერთეულთა თანრიგში მოგებული. იგი 377 კვირის განმავლობაში იკავებდა ერთეულთა რეიტინგში პირველ ადგილს, რაც რეკორდული მაჩვენებელია ქალთა ჩოგბურთში.

გერმანელ ჩოგბურთელს 1 უიმბლდონი აქვს წყვილებში მოგებული. ოლიმპიურ თამაშებზე, გრაფს 1 ოქროს და 1 ვერცხლის მედლები აქვს ერთეულებში, ხოლო წყვილებში 1 ბრინჯაოს მედალი. სანაკრებო დონეზე, მან 2 ფედერაციის თასი და 1 ჰოპმანის თასი მოიგო გერმანიის ნაკრებთან ერთად.

შტეფი გრაფმა კარიერა 1999 წელს დაასრულა. 2004 წელს, იგი საერთაშორისო ჩოგბურთის დიდების დარბაზში შეიყვანეს. გრაფის მეუღლეა ამერიკელი ყოფილი პროფესიონალი ჩოგბურთელი, ერთეულებში დიდი სლემის ტურნირების 8-გზის გამარჯვებული ანდრე აგასი.

სტატისტიკა და მიღწევები
დიდი სლემის ტურნირების ფინალები
ერთეულები: 31 (22–9)
წყვილები: 4 (1–3)
წლის შემაჯამებელი ტურნირის ფინალები: 6 (5–1)
(დ) – დახურული კორტი

ოლიმპიური ფინალები: 2 (1–1)
იტალიური სასახლე

იტალიური სასახლე — სასახლე კრონშტადტის ცენტრში. მდებარეობს მაკაროვსკის ქუჩაზე. ქალაქის ერთ-ერთი უძველესი ნაგებობა. აგებულია 1720-1724 წლებში იოჰან ბრაუნშტეინის პროექტის მიხედვით.

 საუკუნის დასაწყისში მისი სახელი იყო მენშიკოვის სასახლე. ედუარდ ანერტისა და ალექსი აკუტინის გადაკეთების შემდეგ სასახლის ხედი ძალიან შეიცვალა. ინტერიერშიც არაფერი შემორჩენილა თავდაპირველი პეტრესეული ბაროკოს გაფორმებისაგან.

სახელწოდება
1740-იანი წლების შუა წლებამდე სასახლეს ერქვა მისი საიმპერატორო უდიდებულესობის საკუთარი სახლი სტუმრების სასახლეში.

თანამედროვე სახელწოდება ერთი ვერსიით მიიღო იმის გამო, რომ არქიტექტურული სტილით იგი იტალიურ შენობებს წააგავდა, თუმცა არქიტექტორები და მშენებლები გერმანელები იყვნენ: იოჰან ბრაუნშტეინი და გოტფრიდ შედელი.

ისტორია
 საუკუნე
სასახლე ააგეს 1720-1724 წლებში არქიტექტორ იოჰან ბრაუნშტეინის პროექტის მიხედვით. თავდაპირველად აშენდა გენერალ-ადმირალ ფიოდორ აპრაქსინისთვის საკუთარი დიზაინის მიხედვით. 1724 წელს იგი სამეფო ოჯახის მფლობელობაში აღმოჩნდა. 1720-იანი წლების ბოლოს შენობა ძლიერ გადააკეთეს, მისაღები დარბაზი საუკეთესო იტალიური მარმარილოთი გააფორმეს. 1764 წელს შენობა გადავიდა საადმირალო კოლეგიის ხელში.

1771 წლიდან შენობაში განთავსებულია კადეტთა საზღვაო კორპუსი, რომელიც აქ გადაიტანეს პეტერბურგიდან მათი შენობის ხანძრის შემდეგ. სასახლე კვლავ გადააკეთეს, მას დაადგეს კოშკი ასტრონომიული დაკვირვებისთვის. ამ პერიოდს ეკუთვნის შენობის პირველი გამოსახულება. 1783 წლის ხანძრის შემდეგ პეტერბურგის ადმირალიტეტი გადაიტანეს კრონშტადტში. საზღვაო კადეტთა კორპუსი გადაიყვანეს ახალ შენობაში კუნძულის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში, მაგრამ ამას ხელი შეუშალა შვედებთან ომმა. უკანასკნელმა კადეტმა სასახლე დატოვა 1798 წელს, ხოლო შენობა გადაეცა შტურმანთა სასწავლებელს, რომელიც აქ განთავსებული იყო 1872 წლამდე.

 საუკუნე
1843-1848 წლებში შტურმანის სასწავლების განსათავსებლად შენობას ახალი რესტავრაცია ჩაუტარდა. შენობა ძლიერ გადააკეთეს არქიტექტორ ალექსი აკუტინის პროექტის მიხედვით. მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა ვასილი სტასოვის რეკომენდაციებმა. ჩრდილოეთ და სამხრეთ ნაწილებში მიაშენეს ორსართულიანი ნაგებობები, ახალი სამსართულიანი დერეფანი, რომელიც აკავშირებდა აღმოსავლეთისა და დასავლეთის კორპუსებს. 1845-1846 წლებში სამხრეთის კორპუსს დააშენეს მეოთხე სართული და რვაკუთხა ხის კოშკი საზღვაო ტელეგრაფისათვის. მთავარი შესასვლელი გადაიტანეს სამხრეთის კორპუსში. 1847-1849 წლებში გადააკეთეს სამერნეო ეზო, იქ მოაწყეს აბანო, თავლა, ქვის გალავანი და ა. შ.

1921 წლის 2 მარტს კორპუსის ერთ-ერთ დარბაზში გაიმართა კრება, რომელზეც შეიქმნა დროებითი რევოლუციური კომიტეტი. 1926 წლის რემონტის შემდეგ შენობაში მუშაობა დაიწყო წითელი არმიისა და ფლოტის სახლმა. 1947 წელს სახლს ეწოდა კრონშტადტის ოფიცერთა სახლი.

1993 წელს ოფიცერთა სახლის ადგილი დაიკავა მატროსთა კლუბმა. 1994 წელს პირველ სართულზე განათავსეს კრონშტადტის სახელმწიფო ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმი. მეორე სართულზე ვ. ვიშნევსკის სახელობის ბალტიის ფლოტის თეატრი.

2011 წლის 1 დეკემბრიდან შენობა გადაეცა სამზხედროსაზღვაო მუზეუმს „კრონშტადტის ციხესიმაგრეს“, სადაც რემონტის შემდეგ განათვასეს სამუზეუმო ექსპოზიცია.
ალექსი ვრანა

ალექსი ვრანა ან ალექსი ბრანა (; გ. დაახლ. 1186–1187) — ბიზანტიელი მხედართმთავარი და პოლიტიკური მოღვაწე, წარჩინებული ფეოდალების წრიდან. 1185 წლის 7 ნოემბერს ამფიპოლისთან (დიმიტრიცა) დაამარცხა და ბიზანტიიდან განდევნა სიცილიელი ნორმანები. იმპერატორმა ისააკ ანგელოსმა იგი აჯანყებულ ბულგართა წინააღმდეგ სალაშქროდ გაგზავნა, მაგრამ ალექსი ვრანა თვითონ აუჯანყდა იმპერატორს და ჯარით კონსტანტინოპოლისაკენ დაიძრა. დაქირავებული ჯვაროსნების (კონრად მონფერატელის წინამძღოლობით) და სელჩუკების დახმარებით იმპერატორმა აჯანყება ჩააქრო. 1313 წელს დაწერილი ეფრემის ქრონიკის მიხედვით კონრადის ჯარში „იბერიელებიც“ იყვნენ. ალექსი ვრანა კონსტანტინოპოლთან ბრძოლაში დაიღუპა.
ალექსანდრუპოლისი

ალექსანდრუპოლისი — ქალაქი და ნავსადგური ჩრდილო-აღმოსავლეთ საბერძნეთში, თრაკიაში, ეგეოსის ზღვის ნაპირზე, მდინარე მარიცის შესართავის მახლობლად. ევროსის ნომის ადმინისტრაციული ცენტრი. საბერძნეთის შემადგენლობაში შესვლამდე (1967) დედეაღაჩი ეწოდებოდა. განვითარებულია თევზჭერა, მარილის რეწვა და კვებითი მრეწველობა.
ისაბელა არაგონელი

ისაბელა არაგონელი (ესპ. ; ფრანგ. ') (დ. 1248 - გ. 28 იანვარი 1271) — ბარსელონას დინასტიის წარმომადგენელი. არაგონის მეფე ხაიმე -ისა და მისი ცოლის, დედოფალ იოლანდა უნგრელის ასული. საფრანგეთის დედოფალი 1270-71 წლებში როგორც ფილიპ -ის ცოლი. საფრანგეთის მეფე ფილიპ -ისა და ვალუას დინასტიის დამაარსებელ შარლ კაპეტის დედა.

ბიოგრაფია
ისაბელა იყო არაგონის მეფე ხაიმე -ისა და მისი მეორე ცოლის, დედოფალ იოლანდა უნგრელის ასული.

1262 წლის 28 მაისს ქალაქ კლერმონში, ისაბელა დაქორწინდა საფრანგეთის მომავალ მეფეზე, ლუი -ისა და მარგარიტა პროვანსელის ვაჟ ფილიპ კაპეტზე.1270 წელს მისი მამამთილი ტუნისში ლაშქრობისას გარდაიცვალა, ფილიპ საფრანგეთის მეფე გახდა, ხოლო ისაბელა დედოფალი.

ტუნისში ლაშქრობისას იგი თავის ქმარს თან ახლდა. ბრძოლის დასრულების შემდეგ ფილიპი და ექვსი თვის ორსული ისაბელი კვლავ საფრანგეთში დაბრუნდნენ. 1271 წლის 11 იანვარს, ორსულ ისაბელს ცხენზე შეჯდომა და მისით ხანგრძლივი მგზავრობა მოუხდა, რის გამოც მას ნაადრევი მშობიარობა დაეწყო. 28 იანვარს ისაბელამ მკვდარი ბავშვი გააჩინა და თავადაც ამ მშობიარობას გადაჰყვა. მისი ქმრის ბრძანებით იგი დაკრძალეს სენ დენის ბაზილიკაში. 1793 წელს საფრანგეთის რევოლუციის დროს, ისევე როგორც სხვა უამრავი მონარქის საფლავი, ისაბელას სამარხით შეურაცხჰყვეს.

შვილები
ლუი (1265-1276);
ფილიპ (1268-1314), საფრანგეთის მეფე, ცოლად შეირთო ჟანა ნავარელი;
რობერი (1269-1271);
შარლი (1270-1325), ვალუას ჰერცოგი და ვალუას დინასტიის დამაარსებელი, ჰყავდა სამი ცოლი - 1. მარგარიტა ანჟუელი, 2. კატრინ კორტნელი და 3. მაჰაუტ შატიიონი;
მკვდარშობილი ბავშვი.
მარია ბრაბანტელი

მარია ბრაბანტელი (გერმ. ; ფრანგ. ) (დ. 13 მაისი 1254 - გ. 12 იანვარი 1322) — ბრაბანტის ჰერცოგ ჰაინრიხ -ისა და მისი ცოლის, ადელაიდ ბურგუნდიელის ასული. საფრანგეთის დედოფალი 1274-1285 წლებში როგორც ფილიპ -ის მეორე მეუღლე.

ბიოგრაფია
ადრეული წლები
მარია დაიბადა 1254 წლის 13 მაისს ბრაბანტის საჰერცოგოს დედაქალაქ ლუვენში. მამამისი იყო ჰერცოგი ჰაინრიხ -ისა და მისი ცოლის, ადელაიდ ბურგუნდიელის ნაბოლარა ქალიშვილი.

დედოფალი
1274 წლის 21 აგვისტოს მარია მიათხოვეს საფრანგეთის დაქვრივებულ მეფე ფილიპ -ს. მისი მიპრველი მეუღლე, დედოფალი ისაბელა არაგონელი 1271 წელს გადაჰყვა მეხუთე ბავშვზე მშობიარობას. ამ დროისათვის ფილიპს უკვე ჰყავდა ოთხი ვაჟი.

ფილიპი დედამისის, დედა-დედოფალ მარგარიტა პროვანსელის ძლიერი გავლენის ქვეშ იყო. ამასთან საფრანგეთის სამეფო კარზე მარიას, როგორც უცხოელს ცუდი თვალით უყურებდნენ. 1276 წელს ფილიპის ვაჟი, პრინცი ლუი საეჭვო გარემოებაში გარდაიცვალა. ვარაუდობდნენ, რომ იგი მოწამლეს, მთავარი ეჭვმიტანილი კი მისი დედინაცვალი იყო. თუმცა როგორც გაირკვა იგი არა მარიამ, არამედ სამეფო კარის ერთ-ერთმა დიდგვაროვანმა მოწამლა, რომელიც მალევე სიკვდილით დასაჯეს.

ქვრივი დედოფალი
1285 წელს ფილიპ გარდაიცვალა, რის შემდეგაც ტახტზე მისი გერი ავიდა და მარიამ მთელი ძალაუფლება დაკარგა. ამის შემდეგ მან მთელი თავისი ცხოვრება შვილებს მიუძღვნა. 1286 წლის 6 იანვარს ფილიპ საფრანგეთის მეფედ ეკურთხა.

მარიამ დედოფალ ჟანა ნავარელთან და ბლანკა არტუელთან ერთად 1294 წელს აწარმოა სამშვიდობო მოლაპარაკებები ინგლისთან, რის აღსანიშნავადაც მარიამ ინგლისის მეფე ედუარდ -ს თავისი ნაბოლარა ქალიშვილი, პრინცესა მარგარიტა მიათხოვა.

მარია ცხოვრობდა სამეფო კარზე ფილიპ -სთან და შვილებთან ერთად. 1316 წლიდან იგი მოცილდა სამეფო კარს და ქალაქ გარეთ გადასახლდა, სადაც 1322 წლის 12 იანვარს, 67 წლის ასაკში გარდაიცვალა. 1580 წელს რელიგიური ომების დროს, ჰუგენოტებმა გადაწვეს და მიწასთან გაასწორეს ტაძარი სადაც მარია იყო დაკრძალული.

შვილები
ლუი (დ. 3 მაისი 1276 - გ. 19 მაისი 1319), ევრეს გრაფი, ცოლად შეირთო მარგარიტა არტუელი, რომელთანაც შეეძინა ხუთი შვილი: 1. მარი, 2. ეტამპის ჰერცოგი შარლი, 3. ნავარის მეფე ფილიპ , 4. ოვერნის გრაფინია მარგარიტა და 5. საფრანგეთის დედოფალი ჟანა;
ბლანში (დ. 1282 - გ. 1 მარტი 1305), ცოლად გაჰყვა ავსტრიისა და ნოისტრიის ჰერცოგ რუდოლფ ჰაბსბურგს;
მარგარიტა (დ. 1279 - გ. 14 თებერვალი 1318), ცოლად გაჰყვა ინგლისის მეფე ედუარდ -ს, რომელთანაც შეეძინა ორი ვაჟი: 1. ნორფოლკის ერლი თომასი და 2. კენტის ერლი ედმუნდი.
საყელოიანი გვრიტი

საყელოიანი გვრიტი ან რგოლებიანი გვრიტი — ფრინველი მტრედისებრთა ოჯახისა. ზომებით გარეული მტრედის ტოლია, მისი სხეულის სიგრძეა 31–33 სმ, ფრთის შლილი 47–55 სმ, მასა 150–200 გ. შეფერილია ერთფეროვნად, ღია კრემისფერ-ყავისფრად, ფრთის ბოლოები მუქია, თავი და სხეულის ზედა ნაწილი შედარებით ღია. კისერზე მკვეთრადაა გამოხატული მუქი „საყელო“. ახასიათებს სქესობრივი დიმორფიზმი. გააჩნია საკმაოდ გრძელი კუდი. ფართოდაა გავრცელებული ევროპაში, ხმელთაშუა ზღვის გარშემო, შუამდინარეთში, ცენტრალურ აზიაში, ინდოეთსა და ჩინეთში, ინტროდუცირებულია იაპონიასა და ჩრდილოეთ ამერიკაში. ბინადრობს დასახლებულ რაიონებშიც, პარკებში, ბაღებში. ბუდეს იკეთებს ხეზე, რომელშიც დებს 1–2 კვერცხს. ინკუბაცია 13–14 დღე-ღამე გრძელდება. დედალი ხშირად წელიწადში რამდენჯერმე კრუხობს, რადგან დიდი რაოდენობით ნადგურდება მტაცებელთა მიერ (კატა, კაჭკაჭი, ჩხიკვი, ციყვი).
სვეტლანა იშმურატოვა

სვეტლანა ირეკის ასული იშმურატოვა (, ; დ. 20 აპრილი, 1972, ზლატოუსტი, რუსეთი) — რუსი ბიატლეთი. ცხოვრობს ქალაქ ჩელიაბინსკში და პროფესიით ჯარისკაცია.

2006 წლის ზამთრის ოლიმპიურ თამაშებზე იშმურვატოვამ, ქალთა 15 კილომეტრიან ინდივიდუალურ შეჯიბრში, ოქროს მედალი მოიგო.

ბიოგრაფია
სვეტლანა იშმურატოვა დაიბადა ზლატოუსტში (ჩელიაბინსკში). მამამისი, ირეკ იშმურატოვი, რომელიც სათხილამურო სპორტში სპეციალისტია, მისი პირველი მწვრთნელი გახდა. თხილამურებზე სრიალის სწავლა ხუთი წლის ასაკში დაიწყო და თავისი პირველი მედალი მოიპოვა, როდესაც იგი სპორტული კოლეჯის მეოთხე კურსზე იყო. სვეტლანა კარგად სწავლობდა სკოლაში, თუმცა, მას ეს ძალიან მოსწონდა. თავდაპირველად, ის სპორტულ კარიერაზე არ ფიქრობდა, ისე, რომ სკოლის დასრულების შემდეგ სამედიცინოზე სწავლას აპირებდა. მაგრამ გადაწყვიტა არ დაეტოვებინა მშობლიური ქალაქი, განეგრძო სწავლა და ვარჯიში. სვეტლანა, ზლატოუსტში საშუალო სკოლის დასრულების შემდეგ, სწავლა ფიზიკური აღზრდის სახელმწიფო აკადემიაში გააგრძელა.

1991 წელს, იშმურატოვა ინდივიდუალური რბოლაში სსრკ-ის უმცროსი ჩემპიონი გახდა და ჩემპიონი უფროსთა გუნდურ რბოლაში. 90-იანი წლების შუა ხანებითვის, სვეტლანა ძლიერი პროფესიონალი სპორტსმენი გახდა და შევიდა რუსეთის ეროვნულ ნაკრებში, სადაც ყველა სახის კონკურსში აჩვენებდა სტაბილურ და დამაკმაყოფილებელ შედეგს. 1996 წელს, იგი შეცდომით დოპინგის მოხმარებაში დაადანაშაულეს და ორი წელი დისკვალიფიცირებული იყო (მოგვიანებით ოფიციალურად ბოდიში მოუხადეს). ეს გახდა მისი სათხილამურო კარიერის დასასრული.

1996 წლის შემოდგომაზე, მოსკოველი მწვრთნელი ვალენტინ ზადონსკიმ, სვეტლანას შესთავაზა თავის ქალთა ბიატლონის გუნდში ასპარეზობა. ერთ წელიწადში, სვეტლანა რუსეთის ჩემპიონი გახდა და მსოფლიო ჩემპიონატზე რამდენიმე მედალიც მოიპოვა. მიუხედავად მისი ბრწყინვალე შედეგებისა, იგი ეროვნული ოლიმპიური გუნდის შემადგენლობაში მხოლოდ იტალიაში რამდენიმე წარმატებული რბოლის შემდეგ გააწევრიანეს, ნაგანოში ოლიმპიური თამაშების დაწყებამდე. ავადმყოფობის გამო, მას 1998 წლის ზამთრის თამაშების გამოტოვება მოუწია. მაგრამ, 2002 წელს სოლტ-ლეიქ სიტიში მიმდინარე ოლიმიურ თამაშებზე, ბრინჯაოს მედალოსანი გახდა. გარდა ამისა, მას აქვს ექვსი მსოფლიო ჩემპიონის ტიტული (ზაფხულისა და ზამთრის ბიატლონში) და მსოფლიო ჩემპიონატის ბევრი მედალი. სვეტლანა, ბოლო ხუთი წლის განმავლობაში სტაბილურ შედეგებს აჩვენებდა და მსოფლიო თასზე მაღალ პოზიციებსაც მიაღწია (10, 7, 11, 11, 12 ადგილი).

თავის ინტერვიუებში მას არ სურს სპორტის შესახებ საუბარი. იცის გერმანული ენა და უყვარს წიგნების კითხვა თავისუფალ დროს. მისი ოცნებაა კარგი მოსიყვარულე ოჯახისა და ბავშვების ყოლა. მისი სიმაღლე 165 სმ და წონა 57 კგ შეადგენს.
პუშკინის ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესია

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი = მიმდინარეობს რესტავრაცია
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი = ჯაკომო კვარნეგი
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი = კლასიციზმი
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = საუკუნე
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 59.693706
| გრძედი = 30.388075
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
პუშკინის ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესია — მართლმადიდებლური ტაძარი სანქტ-პეტერბურგის ქალაქ პუშკინში, ქალაქის ისტორიულ გარეუბანში სოფიაში. ტაძარი მიწერილია სოფიას ტაძარზე. ეკლესია მდებარეობს ყაზანს სასაფლაოს ცენტრში. ეკლესიის სიგრძეა - 19 მეტრი, ხოლო სიმაღლე ჯვრის ჩათვლით - 23,11 მეტრი.

ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას.

ისტორია
ეკლესია და სამრეკლო ააგეს ეკატერინე -ის ბრძანებით, როგორც მისი ახალგაზრდა ფავორიტის ალექსანდრე ლანსკოის მავზოლეუმი. ეკლესია ააგეს ჯოვანი კვარნეგის პროექტის მიხედვით.

ეკლესიის მშენებლობას საფუძველი ჩაუყარეს 1785 წლის 6 ოქტომბერს, ხოლო აკურთხეს 1790 წლის 19 მარტს. ეზოს დასავლეთ ნაწილში, ეკლესიის პირდაპირ ააგეს ორსართულიანი სამრეკლო.

თავდაპირველად ტაძარს არ ჰყავდა თავისი ღვთისმსახური და 1785-1860 წლებში მიწერილი იყო სხვადასხვა ტაძრებზე და ეკლესიებზე. 1860 წლიდან ეკლესიას საკუთარი შტატი აქვს.

ტაძარში ღვთისმსახურება მიმდინარეობდა 1924 წლამდე. 1930 წლის 31 ოქტომბერს ლენინგრადის საოლქო აღმასკომის დადგენილებით ეკლესია დახურეს. კანკელი დაშალეს, საფლავის ქვები კი გადაიტანეს მუზეუმში.

ეკლესიის შენობა გადასცეს სოფლის მეურნეობის სახელოსნო შრომით კოლონიას თესლოვანი მასალების შესანახად. მეორე მსოფლიო ომის დროს ლენინგრადის ოკუპაციის პერიოდში გამოიყენებოდა ბომბსაწინააღმდეგო თავშესაფრად.

1948 წლის დეკემბრიდან 1950 წლის ივლისამდე პუშკინის მრევლმა არაერთხელ მოითხოვა ტაძრის გახსნა, მაგრამ ყოველ თხოვნაზე უარს ეუბნებოდნენ.

1967 წელს დაგეგმეს ეკლესიის აღდგენა, რომელიც ეძღვნებოდა ჯაკომო კვარნეგის დაბადების 150 წლისთავს, მაგრამ ეს ჩანაფიქრი არ განხრციელებულა.

1973 წელს რაიონული აღმასკომის კომუნალურმა განყოფილებამ გადაწყვიტა ეკლესიის დანგრევა, მაგრამ ესეც ვერ განახორციელეს.

1995 წელს 20 მარტს ყაზანის ეკლესია შეიტანეს არქიტექტურის ძეგლების სიაში, ხოლო 11 აპრილს ეკლესია დაუბრუნდა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას და მიაწერეს წმინდა სოფიას სახელობის ტაძარს. დაიწყო ეკლესიის აღდგენითი სამუშაოები.2010 წელს ტაძარში აღსდგა ღვთისმსახურება. 2011 წელს დასრულდა შიდა კედლების რეკონსტრუქციის სამუშაოები.
მოგზაური მტრედი

მოგზაური მტრედი — ამომწყდარი ფრინველი მტრედისებრთა ოჯახისა. ახასიათებდათ სქესობრივი დიმორფიზმი. მამალი სხეულის სიგრძეში 39–41 სმ, ხოლო შეფერილობით რუხი იყო. ტანის ზედა ნაწილი მუქი ჰქონდა, ქვედა — შედარებით ღია, ყელი — ბრინჯაოსფერი, ფრთებზე გააჩნდა მუქი ლაქები. დედლის სხეულის სიგრძე 38–40 სმ, ფერი კი მუქი კრემისფერი იყო. გავრცელებული იყო ჩრდილოეთ ამერიკის ფოთლოვან ტყეებში, ერთ-ერთი ძირითადი საბინადრო არეალი დიდი ტბების მიმდებარე ტერიტორიები იყო. იკვებებოდნენ თესლებით, მცენარეთა ნაყოფებითა და უხერხემლოებით. ეს ფრინველები ხშირად მიგრირებდნენ სხვადასხვა ადგილებისკენ, რათა მოეძიათ საკვები, თავშესაფარი და ბუდობის ადგილები. ერთ დროს მოგზაური მტრედი ჩრდილოეთ ამერიკის ყველაზე მრავალრიცხოვანი ფრინველი იყო, რომლის პოპულაცია 3–5 მილიარდს უდრიდა. დროთა განმავლობაში მათი რაოდენობა მკვეთრად შემცირდა. მოგზაურ მტრედზე ჯერ კიდევ ამერიკელი ინდიელები ნადირობდნენ. ევროპელი კოლონიზატორების დროს კიდევ უფრო გაძლიერდა ნადირობა, განსაკუთრებით — საუკუნეში. მტრედის ხორცი იაფ საკვებს წარმოადგენდა, რის გამოც ნადირობა რამდენიმე ათეული წლის განმავლობაში საგანგაშო მასშტაბებით მიმდინარეობდა. სხვა ფაქტორებმა, როგორიცაა მსხვილი მობუდარი კოლონიების შემცირება, ტყეების ხშირი ჩეხვა ანუ ბუნებრივი ჰაბიტატის განადგურება, დიდი გავლენა მოახდინა სახეობის რაოდენობის შემცირებასა და საბოლოოდ — გადაშენებაზე. 1800–1870 წლებში პოპულაცია ნელა მცირდებოდა, სწრაფი შემცირება 1870–1890 წლებში მიმდინარეობდა. ითვლება, რომ ველურ ბუნებაში უკანასკნელი ინდივიდი მოკლული იქნა 1901 წელს. საუკუნის დასაწყისში მოიპოვეს უკანასკნელ წარმომადგენელთა ფოტოსურათები სამი საკონტროლო ჯგუფის მიერ. 1914 წლის 1 სექტემბერს დაიღუპა მართა — მოგზაური მტრედის უკანასკნელი წარმომადგენელი. ამ სახეობის განადგურება ანთროპოგენური გადაშენების ნათელი მაგალითია.
მოგზაური მტრედი (გვარი)

მოგზაური მტრედი — ამომწყდარი ფრინველების გვარი მტრედისებრთა ოჯახისა. მოიცავს ერთადერთ სახეობას — მოგზაურ მტრედს , რომელიც ფართოდ იყო გავრცელებული ჩრდილოეთ ამერიკაში, მაგრამ ადამიანთა მიერ უდიდესი მასშტაბებით ნადირობამ, ჰაბიტატის განადგურებამ და სხვა ფაქტორებმა გამოიწვიეს მისი გადაშენება. უკანასკნელი ინდივიდი ველურ ბუნებაში მოკლეს 1901 წელს, ხოლო ტყვეობაში უკანასკნელი (მართა) დაიღუპა 1914 წლის 1 სექტემბერს ცინცინატის ზოოპარკში.
მიშა არობელიძე

მიშა არობელიძე (დ. 21 ნოემბერი, 1989, ოზურგეთი) — ქართველი ფოტოგრაფი და მსახიობი. მისი სამსახიობო დებიუტი 2010 წელს „გოგონა გარეუბნიდან“ დაიწყო. ცნობილი გახდა ფილმში „დავიწყებული მეფე“ გადაღებით. 2011 წელს მუშაობდა ფილმში 247 გრადუსი ფარენჰაიტით როგორც იანის დუბლიორი.

ფილმოგრაფია
გადაღებულია
2010: გოგონა გარეუბნიდან ( სტუდენტი გოგა) რეჟ. დავით გოგიჩაიშვილი
2011: 247 გრადუსი ფარენჰაიტით (2011)﻿ ( იანის დუბლი —დუბლიორი მსახიობი) რეჟისორები ლევან ბახია და ბექა ჯგუბურია
2013: დავიწყებული მეფე ﻿ (საბჭოთა ჯარისკაცი#2) რეჟ. ნიკოლოზ ხომასურიძე
გადაღებული აქვს ფილმები
2014: რამდენიმე საათი ლონდონში (მოკლემეტრაჟიანი) — იდეის ავტორი, რეჟისორი.
ვიქტორ თევზაია

ვიქტორ ვასილის ძე თევზაია (დ.1883, თბილისი — გ.1932) — ქართველი პოლიტიკოსი, სოციალ-დემოკრატიული პარტიის წევრი, დიპლომატი, აგრარულ საკითხებში სპეციალიზებული ეკონომისტი. ასევე ცნობილი, ფსევდონომებით — მაშინაძე და გიორგი.

ბიოგრაფია
1905 წლის რუსეთის რევოლუციის დროს, თევზაია ხელმძღვანელობდა შავი ზღვისპირა, საპორტო ქალაქ ფოთში სოციალურ-დემოკრატიულ ორგანიზაციას, რომელმაც რკინიგზის მუშების გაფიცვა მოაწყო. ამის შემდეგ, ის დასავლეთ ევროპაში ცხოვრობდა. მან ჟენევის უნივერსიტეტში სამართლის ფაკულტეტზე, პრივატ-დოცენტის თანამდებობა მიიღო. 1917 წლის ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ, როცა პირველი მსოფლიო ომის დროს რუსეთის მონარქია ჩამოინგრა, თევზაია კვლავ ჩაერთო კავკასიის პოლიტიკაში.

1918 წელს, საქართველოს დამოუკიდებლობის მიღების შემდეგ, ამავე წლის აგვისტოში, ვიქტორ თევზაია გაგზავნვილ იქნა ელჩად უკრაინის რესპუბლიკაში. ერთი თვის შემდეგ ის პირველ ელჩად დანიშნეს კიევში. 1919 წელს ის მიიღეს საქართველოს დამფუძნებელ კრებაში. 1918-1920 წლებში იყო საქართველოს სოციალ-დემოკრატიული პარტიის ცენტრალური კომიტეტის წევრი, რომელიც მან დატოვა 1923 წელს საქართველოს გასაბჭოების შემდეგ.

ვიქტორ თევზაია გარდაიცვალა 1932 წელს; სიცოცხლე დაასრულა თვითმკვლელობით.
თანამედროვე პირობებში თევზაიას იდეები და ინიციატივები ხორციელდება თავისუფალი საერთაშორისო ეკონომიკური ზონებისთვისა (რევაზ ლორთქიფანიძე) და შავი ზღვის ეკონომიკური თანამშრომლობის ეფექტიანი პროექტებისათვის .

„ვაჭრობის ძირითადი საკითხები“
„ვაჭრობის ძირითადი საკითხები“ — ამ სახელწოდებით გამოვიდა ვიქტორ თევზაიას წიგნი თბილისში, 1927 წელს, რომელიც 17 თავისაგან შედგება და იხილავს უმთავრეს ვაჭრობის საკითხებს. წიგნის წინასიტყვაობაში ავტორი აღნიშნავს: „...როგორც ჩვენში არსებული სპეციალური (კოოპერატიული და ფინანსური) კურსები, ისე სახელმწიფო უნივერსიტეტის სოციალურ-ეკომიკური ფაკულტეტის სტუდენტებისათვის ეს დარგი სპეციალური სწავლის საგანს წარმოადგენს. მოკლე სახელმძღვანელო კი ქართულ ენაზე ჯერჯერობით არ მოიპოვება.“

ავტორის მიზანს წარმოადგენს საკითხის თეორიული გაშუქება, ანუ ვაჭრობის, როგორც ეკონომიკური ფაქტორის დახასიათება და მეცნიერულად დასაბუთება ყველა იმ პოსტულატებისა, რომელზედაც შენდება (ან აშენებულია) სახელმწიფო მეურნეობის ეს მნიშვნელოვანი დარგი.
ალკუნი

ალკუნი — ფრინველთა გვარი ალკუნისებრთა ოჯახისა. მოიცავს 7 (ან 15–17) სახეობას. მცირე ზომის კაშკაშა ფერის ფრინველები არიან. ახასიათებთ სწორი მახვილი ნისკარტი და მოკლე კუდი. ბინადრობენ წყალსატევებთან ახლოს. იკვებებიან თევზით, კიბოსნაირებითა და წყლის მწერებით. გავრცელებულნი არიან აფრიკაში, ევროპაში, სამხრეთ აზიაში, ავსტრალიაში, ახალ გვინეასა და სოლომონის კუნძულებზე. საქართველოში გვხვდება ცისფერი ალკუნი (იგივე ჩვეულებრივი ალკუნი).

სახეობები