iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ზურა ინგოროყვა

ზურა ინგოროყვა (დ. 16 ივნისი, 1971) — ქართველი მსახიობი.

ბიოგრაფია
თეატრისა და კინოს მსახიობი ზურაბ ინგოროყვა დაიბადა 1971 წლის 16 ივნისს, თბილისში. დაამთავრა საქართველოს თეატრალური ინსტიტუტის სამსახიობო ფაკულტეტი. შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო თეატრის მსახიობია 2004 წლიდან.

ფილმოგრაფია
2008: „სამი სახლი“ რეჟ. ზაზა ურუშაძე
2009: „კონფლიქტის ზონა (გასეირნება ყარაბაღში 2)“ სპარტაკა (ლუკა) რეჟ. ვანო ბურდული

ტელევიზია
2003: „მგლების ხორუმი“, 12 სერია, ტელეკომპანია „იმედი“, რეჟ. ზაზა ხალვაში
2006: „ყავა და ლუდი“ , ტელეკომპანია „იმედი“, რეჟ. ზაზა ბუაძე

2011: „ჩემი ცოლის დაქალები“ , ტელეკომპანია „რუსთავი 2“, რეჟ. გიორგი ლიფონავა

ნათამაშები როლები
რუსთაველის თეატრი
რეჯინალდ როუზის „12 განრისხებული მამაკაცი“ (მერვე მსაჯული) რეჟისორები: რობერტ სტურუა, რევაზ ჩხაიძე
ოთარ ჭილაძის „წათეს წითელი წაღები“ (აიეტი) რეჟ. გრიგოლ (გიგა)ლორთქიფანიძე
მარკიზ დე სადი ,,შეშლილი სამყარო“ იუკიო მისიმასასა და პიტერ ვაისის მიხედვით, რეჟ. ნინო ლიპარტიანი
როლანდ შიმელპფენიგი ,,ქალი წარსულიდან“ (ფრანკი) რეჟ. მაკა ნაცვლიშვილი
ოსკარ უაილდი „ვარსკვალვთ ბიჭუნა“ (შავი მაგიის მაგისტრი) რეჟ. რობერტ სტურუა
ჰაინრიხ ფონ კლაისტი „პრინცი ჰომბურგი“ (მარშალი დიორფლინი) რეჟ. გოშა გორგოშიძე
უილიამ შექსპირი „იულიუს კეისარი“ (ციცერო, ფლავიუსი) რეჟ. რობერტ სტურუა
თედორე დოსტოევსკის „დამცირებულნი და შეურაცხყოფილნი“ (ვანია) რეჟ. ნინო ლიპარტიანი
მაიკლ ფრეინის „ხმაური სცენის მიღმა“ (ლოიდი) რეჟ. ოთარ ეგაძე
პატრიკ ზიუსკინდის „კაფე როსინი“ (ოსკარ რაიტრი) რეჟ. ლევან წულაძე
ჟან-ჟაკ ბრიკერი, მორის ლესაგი „ინსტინქტი“ (ფრენკ ჰარდრერი) რეჟ. ოთარ ეგაძე
მარიუს ფონ მაიენბურგი „ცივი ბავშვი“ ( ვერნერი ) რეჟ. გურამ ბრეგაძე
მონაწილეა სპექტაკლისა „ჯადოსნური ღამე“

რუსთავის თეატრი
მიხეილ ჯავახიშვილი ,,კვაჭი კვაჭანტირაძე“ (კვაჭი) რეჟ. ლევან წულაძე
უილიამ შექსპირი „ჰამლეტი“ (ჰამლეტი ) რეჟ. გოგი ქავთარაძე
მარიო პიუზოს „ნათლიმამას“ მიხედვით „ცოდვის შვილები“ (მამუკა) რეჟ. გოგი ქავთარაძე
ნოდარ დუმბაძე „თეთრი ბაირაღები“ (ლიმონა) რეჟ. გოგი ქავთარაძე
კონსტანტინე გამსახურდია „დავით აღმაშენებელი“ (დავით აღმაშენებლი ) რეჟ. გოგი ქავთარაძე
ოტია იოსელიანი „ურემი გადაბრუნდა“ (ბუხუტი) რეჟ. დავით კობახიძე
ჰენრიკ იბსენი "ბრძოლა ტახტისათვის " (ჰოკონ ჰოკონსენი) რეჟ. გოგი ქავთარაძე
ა. რებინსკი „დოქტორ პაპატაჩის ვალსი“ (იუნონი ) რეჟ. ზაზა წაქაძე
ირაკლი სამსონაძე „იქ სადაც ღვარად მოედინება“ (კრუპიე ბიჭი) რეჟ. კ. აბაშიძე
ირაკლი სამსონაძე „ტელეშოუ მიწისძვრის სინდრომით დაავადებულთათვის“ (მორჩილი) რეჟ. ლ. სვანაძე
თეატრი „ვერიკო“
2010: მაქს ფრიშის „ბიოგრაფია“ (კიურმანი) რეჟ. ანდრო ჭიაურელი
მაგთიკომი

მაგთიკომი — ქართული სატელეკომუნიკაციო კომპანია, რომელიც დაარსდა 1996 წლის 12 თებერვალს. კომპანიის დამაარსებელია გია ჯოხთაბერიძე. კომპანია უზრუნველყოფს მობილური კავშირგაბმულობის, მობილური ინტერნეტის, ფიქსირებული ინტერნეტის, ინტერნეტ ტელევიზიისა და სადენიანი ტელეფონიის მომსახურებას საქართველოში.

ისტორია
„მაგთიკომი“ 1996 წელს დაარსდა. კომპანიის საქმიანობა თავდაპირველად მობილურ კავშირგაბმულობას უკავშირდებოდა, თუმცა შემდგომ წლებში მისი მომსახურება გაფართოვდა და მოიცვა როგორც მობილური, ისე ფიქსირებული სატელეკომუნიკაციო სერვისები.

მომსახურება
კომპანიის მონაცემებით, „მაგთიკომის“ ქსელი საქართველოს დასახლებული და კონტროლირებადი ტერიტორიის 99%-ს ფარავს.

გალერეა
ნიკა ქაცარიძე

ნიკოლოზ (ნიკა) ქაცარიძე (დ. 29 ნოემბერი, 1978 — გ. 5 იანვარი, 2022) — ქართველი მსახიობი.

ბიოგრაფია
ნიკა ქაცარიძე დაიბადა 1978 წლის 29 ნოემბერს, თბილისში.

დაამთავრა შოთა რუსთაველის თეატრისა და კინოს უნივერსიტეტი სამსახიობო ფაკულტეტი. შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო თეატრის მსახიობი იყო 2005 წლიდან.

გარდაიცვალა 2022 წლის 5 იანვარს. დაკრძალულია მახათას პანთეონში.

ფილმოგრაფია
2003: „მიცვალებულთა კუნძულზე“ (იუჰანსონი-ჰუმელის მოახლე) რეჟ. თეიმურაზ კვანტალიანი
2003-2006: ცხელი ძაღლი
2007-2011: შუა ქალაქში
2015-2016: ტიფლისი
2018-2019: მისამართის გარეშე
2011: ჩემი ცოლის დაქალები
2013-2014: რომ, გადახვალ გააჩერე

ნათამაშები როლები
რუსთაველის თეატრი
უილიამ შექსპირის „როგორც გენებოთ ანუ შობის მეთორმეტე ღამე“ (სერ ტობი ბელჩი) რეჟ. რობერტ სტურუა
ლაშა ბუღაძის კომედიაში „ჯარისკაცი, სიყვარული, დაცვის ბიჭი და... პრეზიდენტი“ (დაცვის ბიჭი – ენრიკო) რეჟ. რობერტ სტურუა
დავით კლდიაშვილის ტრაგიკომედია „დარისპანის გასაჭირი“ (ხელოსანი) რეჟისორები რობერტ სტურუა, ზაზა პაპუაშვილი
არჩილ სულაკაურის ზღაპარი „სალამურა“ (მეფე) რეჟისორები რობერტ სტურუა რევაზ ჩხაიძე, დავით კვირცხალია
ნედიალკო იორდანოვის „გონზაგოს მკვლელობა“ (მოკარნახე) რეჟ. გოშა გოშაძე
ჟან დელი, ჟერალდ სიბლეირასი „გაუმარჯოს ბუშონს“ (ნიკოლა) რეჟ. იოსებ ბაკურაძე
ანტუან დე სენტ-ეგზიუპერი „პატარა უფლისწული“ (მეფარნე) რეჟ. გიორგი თოდაძე
თომას ბერნჰარდი „სანახაობის მომწყობი – “ (მედუქნე) რეჟ. ქრისტიან პაპკე
მონაწილეა სპექტაკლებისა „მალე მოვალ წვიმად“ , „ჯადოსნური ღამე“

ვაკის თეატრალური სარდაფი
მიხო მოსულიშვილის კომიკური თრილერი „საშობაო ბატი კომშით" (გებრიელ ბონიფაციუსი) რეჟ. გურამ ბრეგაძე

კანცელარიის შენობა
ირაკლი სამსონაძის საშობაო ზღაპარი „ინდაურ ინდიკოს საახალწლო თავგადასავალი“ (ინდაური ინდიკო) წარმოადგინეს უპატრონო ბავშვებისთვის, რეჟ. ნიკა შველიძე
მონტე-ალბანი

მონტე-ალბანი — კოლუმბამდელი მსხვილი დასახლება სამხრეთ-აღმოსავლეთ მექსიკაში, ოახაკის შტატში. მდებარეობს დაბალ მთიან ქედზე, ოახაკის ხეობის ცენტრალურ ნაწილში. შტატის დედაქალაქ ოახაკა-დე-ხუარესიდან დასავლეთით 9 კილომეტრზე.

სამოქალაქო-საცერემონიო ცენტრი მონტე-ალბანი მდებარეობს ხელოვნურად მოსწორებულ ბორცვზე. ზღვის დონიდან 1940 მეტრზე.

მონტე-ალბანი წარმოადგენს ყველაზე პირველ ქალაქს მეზოამერიკაში, რომელიც თითქმის ათასი წლის განმავლობაში თამაშობდა მთავარ როლს საპოტეკების ცივილიზაციის სოციალურ, პოლიტიკურ და ეკონომიკურ სფეროებში. მონტე-ალბანი დაარსდა შუა კლასიკურამდელ პერიოდში დაახლ. ძვ. წ. 500 წელს, ხოლო ძვ. წ. 100 – ახ. წ. 200 წწ. იგი უკვე ოახაკის მთიანეთში მდებარე სახელმწიფოს დედაქალაქია. ქალაქმა თავისი პოლიტიკური მნიშვნელობა დაკარგა კლასიკური პერიოდის დასასრულს (დაახლ. 500–750) და პრაქტიკულად აღმოჩნდა მიტოვებული.

1987 წელს შეიტანეს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში.
პიზა

პიზა — ქალაქი იტალიის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში. ქალაქი განთქმულია კოშკით, რომელიც საკათედრო ტაძრის სამრეკლოს წარმოადგენს. მისი მშენებლობა დაიწყო 1173 წლის აგვისტოში და გაგრძელდა დაახლოებით ორასი წელი, მისი არქიტექტორის ვინაობა დღემდე უცნობია.

პიზის კოშკის ორიგინალურობას წარმოადგენს მისი გადახრილი ფორმა. წარსულში სჯეროდათ, რომ ეს გადახრა არქიტექტურული ჩანაფიქრი იყო, თუმცა შემდეგ გაირკვა, რომ მშენებლობის პროცესში გადაიხარა. სწორედ ეს ფორმა განაპირობებს მის უდიდეს პოპულარობას მსოფლიოში. თუმცა, როგორც ამტკიცებენ არქიტექტორები და შესაბამისი პროფესიის წარმომადგენლები, პიზის კოშკი სრულიად ვერტიკალურიც რომ იყოს, მაინც შთამბეჭდავი და ძალიან პოპულარული იქნებოდა.

კლიმატი
თეიმურაზ მჟავია

თეიმურაზ (თემურ) მჟავია (დ. 5 იანვარი, 1952, კონჭკათი, საქართველოს სსრ) — ქართველი პოლიტიკოსი. აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის უმაღლესი საბჭოს თავმჯდომარე 2004-2009 წლებში.

დაამთავრა აფხაზეთის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. 1975-1980 წლებში იყო სოხუმის რაიონის სკოლების ისტორიის მასწავლებელი, 1980-1990 წლებში იყო ქარხანა „სოხუმხელსაწყოს“ კლუბის გამგე, კადრების განყოფილების მუშაკი, სამეურნეო განყოფილების გამგე, კინდღის სასათბურე მეურნეობა-კომბინატის კადრების განყოფილების უფროსი ინსპექტორი, სოხუმის ელექტრონული ტექნიკის ქარხნის მეურნეობის გამგე. წმიდა ილია მართლის საზოგადოების ცხუმ-აფხაზეთის რეგიონული ორგანიზაციის გამგეობის წევრი. 1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს წევრი საარჩევნო ბლოკი „მრგვალი მაგიდა — თავისუფალი საქართველოდან“, ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი).
დალმაციის სამეფო

დალმაციის სამეფო (; ; ) — ჰაბსბურგების ყმადნაფიცი ქვეყანა, რომელიც არსებობდა 1815 — 1918 წწ. სახელმწიფოს ცენტრი იყო ქ. ზადარი.

ისტორია
დალმაციის სამეფო შეიქმნა ილირიული პროვინციებისგან რომლებიც ჰაბსბურგებმა 1815 წელს საფრანგეთის პირველ იმპერიას წაართვეს. ტერიტორია 1918 წლამდე რჩებოდა ავსტრიის შემადგენლობაში სანამ ის არ დაიპყრო იტალიამ და გახდა სერბების, ხორვატებისა და სლოვენიელების სამეფოს (შემდგომში: იუგოსლავიის სამეფო) ნაწილი.

დემოგრაფია
1880
1880 წელს ავსტრიამ ჩაატარა აღწერა და დააფიქსირა შემდეგი ეთნიკური ჯგუფები:
371,565 ხორვატები
78,714 სერბები
27,305 იტალიელები

1900
1900 წლის ავსტრიული აღწერა:
496,966 კათოლიკე
96,279 მართლმადიდებელი
539 სხვა

ენის მიხედვით:
539,057 კათოლიკე
105,332 მართლმადიდებელი
1,257 სხვა

610,649 ხორვატული
18,028 იტალიური
3,081 გერმანული
3,077 სხვა

ქალაქები
1900 წლისთვის რეგიონში შემდეგი მსხვილი ქალაქები იყო:
ზადარი დედაქალაქი, (13,016)
სპლიტი (18,547)
შიბენიკი (10,072)
დუბროვნიკი (8,437)

მმართველები
ფარნხო ტომაშიჩი (1813—1831)
ვენცელსავ ვატერი(1831—1841)
ივანე აუგუსტ ტურშსკი (1841—1847)
მატია რუკავინა (1847)
იოსებ ელაჩიჩი (1848—1859)
ლაზარე მამულა (1859—1865)
ფრანხო ფილიპოვიჩი(1865—1868)
ივანე ვაგნერი (1868—1869)
გოტფრიედ აუტსპერგი (1869)
იულიუს ფლუკი(1869—1870)
გავრილო როდიჩი(1870—1881)
სტეფან იოვანოვიჩი (1882—1885)
ლუდოვიგ ცომარო (1885—1886)
დრაგუტინ ბლაჟეკოვიჩი (1886—1890)
ემილ დავითი (1890—1902)
ერასმუს ჰანდელი (1902—1905)
ნიკოლა ნარდელი (1905—1911)
მარიო ათემსი (1911—1918)
მიხეილ სალტიკოვ-შჩედრინი

მიხეილ სალტიკოვ-შჩედრინი ( დ. 27 იანვარი, 1826, ტვერის გუბერნია — გ. 10 მაისი, 1889, სანქტ-პეტერბურგი) (ნამდვილი გვარი სალტიკოვი, ფსევდონიმი შჩედრინი) — რუსი სატირიკოსი მწერალი. მის შემოქმედებაში ცენტრალური ადგილი უკავია თვითმპყრობელობისა და ბატონყმობის მანკიერ მხარეების სარკაზმულ ასახვას. მისი საუკეთესო ნაწარმოებებია ერთი ქალაქის ისტორია და რომანი „ბატონი გალოვლიოვები“. დიდი მხატვრული ღირებულება აქვს სალტიკოვ-შჩედრინის ზღაპრებსაც, რომელშიც ალეგორიული ფორმით არის ასახული მწერლის თანამედროვე რუსეთის სინამდვილე.
ერთი ქალაქის ისტორია

ერთი ქალაქის ისტორია – მიხეილ სალტიკოვ-შჩედრინის სატირული ნაწარმოები. მასში აღწერილია ქალაქი „გლუპოვო“ („ბრიყვეთი“), გლუპოვოს მმართველების და მათი მართვის მეთოდების აღწერით სალტიკოვი ხატავს რუსეთის სხვადასხვა დროის მესვეურებს. გლუპოვოს მმართველთა გალერეაში ადვილად იცნობა რუსი მეფეები და სახელმწიფო მოღვაწეები: იმპერატორი პავლე , პავლე პოტიომკინი, არაკჩეევი.

სალტიკოვ–შჩედრინის ბასრი კალმით დახატული „გლუპოვო“ რუსეთია. ნაწარმოებში გაშლილი მოქმედება თითქოს რუსეთის წარსულში ხდებოდა, მაგრამ უკვე სალტიოვის თანამედროვე დაკვირვებულმა მკითხველმა შეიცნო რუსეთის საშინელი აწმყო. სალტიკოვ–შჩედრინის ამ ნაწარმოებში დასმული პრობლემები რუსეთის მომავალი თაობებისთვისაც მტკივნეული აღმოჩნდა.
კონსტანტინე მაყაშვილი

კონსტანტინე (კოტე) ზაქარიას ძე მაყაშვილი (დ. 26 ნოემბერი, 1876, იყალთო, ახლანდელი თელავის მუნიციპალიტეტი — გ. 29 აგვისტო, 1927, წაღვერი) — ქართველი პოეტი, მარო მაყაშვილის მამა.

ბიოგრაფია
პოეტის მამა, თავადი ზაქარია, ხელმოკლე მემამულე იყო. პოეტის დედა, ნინო აბელიშვილის ასული, თელავის მაზრის სოფელ ოჟიოდან იყო. ზაქარიას გარდაცვალების შემდეგ ხუთი წლის კოტე ყარსის ოლქში, დაბა სარაყამისში, გაგზავნეს, სადაც მისი უფროსი ძმები მსახურობდნენ. რვა წლის კოტე ისევ სამშობლოში წამოიყვანეს. ცხრა წლის ასაკში დაწერა პირველი ლექსი.

ათი წლის კოტე ბიძამ თბილისის სათავადაზნაურო სკოლაში მიაბარა. აქ მან ორი წელი დაჰყო. სათავადაზნაურო სკოლის მეორე კლასის დამთავრების შემდეგ კოტე თბილისის მეორე კლასიკური გიმნაზიის მესამე კლასში გადაიყვანეს. 1895 წელს გიმნაზია დაამთავრა და სწავლა გააგრძელა პეტერბურგის უნივერსიტეტის იურიდიულ ფაკულტეტზე, რომლის დამთავრების შემდეგ აღმოსავლური ენების ფაკულტეტზე შევიდა, მაგრამ სტუდენტთა გამოსვლებში მონაწილეობის გამო უნივერსიტეტიდან გარიცხეს.

1900 წელს სამშობლოში დაბრუნდა და ქართულ გიმნაზიაში დაიწყო მუშაობა მასწავლებლად, თუმცა აქ დიდხანს არ დარჩენილა. 1903 წელს ქართულ სათავადაზნაურო ბანკში დამფასებლად, ხოლო 1915 წელს ამავე ბანკის დირექტორად აირჩიეს. კ. მაყაშვილი აქტიურად თანამშრომლობდა პერიოდულ გამოცემებში: გაზეთებში - „ივერია“, „სახალხო გაზეთი“, „ისარი“, „საქართველო“, „ლომისი“, „თემი“ და სხვა. ჟურნალებში - „საქართველო“, „ფასკუნჯი“, „<პრომეთე“, „ლომისი“. 1914 წელს გამოვიდა პოეტის ლექსების პირველი და ერთადერთი კრებული „ლირიკა“.

1918 წელს მისი თავმჯდომარეობით დაარსდა ხელოვანთა ცენტრი. 1921 წელს იგი აირჩიეს ხელოვანთა კულტურული კომიტეტისა და ხელოვანთა სასახლის თავმჯდომარედ. იგი იყო ინიციატორი სათავადაზნაურო დაწესებულებასთან იმ განსაკუთრებული ფონდის დაარსებისა, რომელიც დახმარებას უწევდა ყველა ხელმოკლე, ნიჭიერ ახალგაზრდას. იგი იყო აგრეთვე ერთ-ერთი დამაარსებელი და გამგეობის წევრი ქართული სიტყვაკაზმული მწერლობის საზოგადოებისა და ქართული ფილარმონიული საზოგადოებისა, საქართველოს საისტორიო-საეთნოგრაფიო საზოგადოებისა, ქართული დრამატული საზოგადოებისა, 20-იანი წლების დასაწყისში იყო „აკადემიური მწერლობის“ კავშირის აქტიური წევრი. საქართველოს მწერალთა კავშირის ერთ-ერთი დამაარსებელი, კავშირის ჩამოყალიბებისთანავე აირჩიეს პირველ თავმჯდომარედ და თითქმის ათი წლის განმავლობაში უძღვებოდა ამ მძიმე და საპატიო საქმეს. კ. მაყაშვილი ჯერ კიდევ ახალგაზრდა დაავადდა და ხანგრძლივი ავადმყოფობის შემდეგ გარდაიცვალა.

დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. მასთან პანთეონში დასაფლავებულია მისი მეუღლე — თამარ ალექსანდრეს ასული გაბაშვილი (დ. 1880, თბილისი — გ. 10 ივნისი, 1972, იქვე).
ღირსების მედალი

„ღირსების“ მედალი — საქართველოს სახელმწიფო ჯილდო, ორდენი, რომლითაც ჯილდოვდებიან საქართველოს მოქალაქენი საქართველოს აღორძინების საქმეში შეტანილი განსაკუთრებული წვლილისა და ღირსეული სამსახურისათვის. დამტკიცებულია 1992 წლის 24 დეკემბრის პარლამენტის დადგენილებით.

მედლის მფლობელები
იხ. საქართველოს ღირსების მედლით დაჯილდოებულები
ქრისტიანული დემოკრატია

ქრისტიანული დემოკრატია — ეკლესიისგან ავტონომიური პოლიტიკური მოძრაობა, რომელიც გამოდის პოლიტიკურ არენაზე სოციალური და ეკონომიკური პრობლემების გადაჭრის დაპირებით, ქრისტიანული პრინციპების დაცვით.

ევროპაში ქრისტიან-დემოკრატიული მოძრაობის იდეოლოგი იყო კათოლიკური ეკლესია, თუმცა მართლმადიდებლურ ქვეყნებში მოძრაობა შესაბამისად მართლმადიდებლურ დოგმატებს იცავს. მოძრაობის ძირითადი მიზანია ქრისტიანული მოსახლეობის, მისი იდენტურობის დაცვა და თანამედროვე საზოგადოებაში ადგილის დაკავება. თავდაპირველი დოქტრინის თანახმად ქრისტიანული დემოკრატია მოუწოდებდა ჰარმონიისკენ ურთიერთდახმარებასა და სამართლიანობას შორის. მომავალში იდეოლოგიას დაემატა რამდენიმე სხვა კონცეფციაც - სუბსიდიარობა, პერსონალიზმი, სოლიდარიზმი, პოპულარიზმი და სოციალურად ორიენტირებული საბაზრო ეკონომიკა.

მეორე მსოფლიო ომის შემდგომ პერიოდში მოძრაობამ ითამაშა სერიოზული როლი დასავლეთ ევროპაში ლიბერალური დემოკრატიის, როგორც ერთადერთი ლეგიტიმური პოლიტიკური სისტემის ჩამოყალიბებაში. ქრისტიანულ დემოკრატიულმა პარტიებმა შეცვალეს ჩილეს, იტალიის, გერმანიის და აღმოსავლეთ ევროპის მრავალი ქვეყნის დიქტატორული რეჟიმი. დღეისათვის ქრისტიან-დემოკრატები გამოხატავენ სამართლებრივი სახელმწიფოსკენ მისწრაფებას. ქრისტიან-დემოკრატები მიისწრაფებიან სოციალური სახელმწიფოსკენ პიროვნებისა და საზოგადოებრივი ორგანიზაციების შენახვის პირობით. პოლიტიკურ სპექტრში მიისწრაფიან ცენტრიზმისკენ.

პრინციპები
ზნეობრიობა: ჩვენი მოქმედებები ეფუძნება ქრისტანულ ეთიკასა და ზნეობას. ჩვენ დაუშვებლად მიგვაჩნია მორალისა და პოლიტიკის ურთიერთდისტანცირება.
პასუხისმგებლობა: ადამიანი თავისუფალია და ადამიანი პასუხისმგებელია. ეს არის ადამიანის ფენომენის ქრისტიანული გაგება. ჩვენ ვთვლით, რომ მხოლოდ პასუხისმგებლობით განმსჭვალული თავისუფალი ადამიანების ერთობას, როგორც თანამედროვე ერს, შეუძლია ააშენოს საქართველოში ეფექტიანი სოციალური და პერსონალური ურთიერთობები – ააშენოს ნამდვილი დემოკრატია.
თანადგომა: სათნოება, რომელსაც შეუძლია გააერთიანოს მთელი საზოგადოება და უზრუნველყოს სახელმწიფოში სოციალური, ეთნიკური თუ კულტურული დიალოგი არის სოლიდარობა.
ცოდნა: რწმენამ ცოდნის გარეშე შესაძლოა გამოიწვიოს ფანატიზმი. მხოლოდ განათლებასა და ცოდნაზე ორიენტირებულმა ერმა შეიძლება ჩაუყაროს საფუძველი თანამედროვე სახელმწიფოს.
შრომა: ის ინსტიტუტი, რომელიც არის უნივერსალური ღირებულების – მოქალაქის დამოუკიდებლობის – მიღწევის ერთადერთი საშუალება, საქართველოში უნდა იყოს შრომის ინსტიტუტი.
რწმენა: ყველა ზემოთჩამოთვლილი პრინციპი ერთიანდება იმ ფენომენში, რომელიც ქართული ეროვნულ-სახელმწიფოებრივი ცნობიერების საფუძველს წარმოადგენს და იმავდროულად გამორიცხავს ნაციონალისტურ ამპარტავნებას, რელიგიურ შეუწყნარებლობას. ეს ფენომენი არის რწმენა. საქართველოში ოდითგანვე იყო და ახლაც შენარჩუნებულია სხვადასხვა აზროვნების ადამიანთა მშვიდობიანი თანაცხოვრება და ეს ჩვენი რწმენის მონაპოვარია.
დმანისის ისტორიულ-არქიტექტურული მუზეუმ-ნაკრძალი

დმანისის მუზეუმ-ნაკრძალი საქართველოს ეროვნული მუზეუმისა (თავდაპირველი სახელწოდება – დმანისის ისტორიულ-არქიტექტურული მუზეუმ-ნაკრძალი) — საქართველოს ეროვნული მუზეუმის მუზეუმ-ნაკრძალი, რომელიც მდებარეობს ქვემო ქართლში, თბილისიდან სამხრეთ დასავლეთით 85-ე კილომეტრზე. იგი განთავსებულია სოფელ პატარა დმანისის (დმანისის მუნიციპალიტეტი) მახლობლად, მდინარეების მაშავრისა და ფინეზაურის შესართავთან მდებარე კონცხზე.

მუზეუმი დაარსდა 1989 წლის 14 ივნისს, საქართველოს სსრ მინისტრთა საბჭოს განკარგულებით. მუზეუმის დაცვისა და საექსკურსიო მარშრუტების ზონას წარმოადგენდა დმანისის ნაქალაქარი, ასევე ნაქალაქარის სამაროვანი; სამუზეუმო კოლექციების ბაზას ქმნიდა დმანისის ნაქალაქარში მოპოვებული არქეოლოგიური მასალა. 2005 წლის 4 ოქტომბერს, საქართველოს პრეზიდენტის განკარგულებით დმანისის ისტორიულ-არქიტექტურული მუზეუმ-ნაკრძალი შეუერთდა საქართველოს ეროვნულ მუზეუმს და ეწოდა საქართველოს ეროვნული მუზეუმის დმანისის მუზეუმ-ნაკრძალი.

2010 წწლის 1 იანვრისთვის დმანისი სამუზეუმო-სამეცნიერო კომპლექსს წარმოადგენს. მისი შემადგენელი სეგმენტებია: მუზეუმ-ნაკრძალის ტერიტორია (დმანისის ნაქალაქარი და სამაროვანი), ნაქალაქარზე განთავსებული საველე-არქეოლოგიური მუზეუმი, მუზეუმის ადმინისტრაციული შენობა, დმანისის არქეოლოგიური ექსპედიციის საველე ლაბორატორია და ბაზა, მუზეუმის საფონდო საცავი. სეზონურად დმანისში მიმდინარეობს საველე-არქეოლოგიური გათხრები. ინტერდისციპლინარულად იკვლევს საქართველოს ეროვნული მუზეუმის დმანისის ჯგუფი, რომელშიც ქართველი სპეციალისტების გარდა, შედიან სპეციალისტები მსოფლიოს სხვადასხვა წამყვანი სამეცნიერო ცენტრებიდან. საქართველოს ეროვნული მუზეუმის საგანმანათლებლო პროგრამის ფარგლებში, 2005 წლიდან დმანისში ფუნქციონირებს საზაფხულო სკოლა-ბანაკი, რომელიც გათვლილია საბაზო და საშუალო სკოლის მოსწავლეთა კონტინგენტზე. სწავლება წარმოებს როგორც თეორიული, ისე პრაქტიკული მიმართულებით. 2009 წელს შეიქმნა საერთაშორისო საგანმანათლებლო-სამეცნიერო სეგმენტი დმანისის პალეოანთროპოლოგიური საველე სკოლა; ამ სკოლის კურსი ითვალისწინებს თეორიულ და პრაქტიკულ დატვირთვას შემდეგ საგნებში: არქეოლოგია, გეოლოგია, ტაფონომია, პალეოანთროპოლოგია, პალეონტოლოგია. სკოლის კურსდამთავრებულებს ეძლევათ აკადემიური კრედიტი და სერტიფიკატი. დმანისის მუზეუმ-ნაკრძალში წარმოდგენილია სამი ძირითადი ეპოქის: შუა საუკუნეების, გვიანბრინჯაოადრერკინისა და ქვის ხანის ძეგლები. 2009 წლის სექტემბერში დმანისის ნაქალაქარზე გაიხსნა საველე-არქეოლოგიური მუზეუმი. ნაგებობა უშუალოდ გათხრების ტერიტორიაზეა და სამივე ეპოქის: ქვის, ბრინჯაოს ხანისა და შუა საუკუნეების ფენებზეა გამართული, რომლის არქიტექტურული გადაწყვეტა ითვალისწინებს მსოფლიო მნიშვნელობის არქეოლოგიური ფენების დაცვას, მეცნიერთათვის თანამედროვე სამუშაო პირობების შექმნასა და ფართო საზოგადოების ინტერესის დაკმაყოფილებას. საველე მუზეუმში შესაძლებელია ერთდროულად არქეოლ. სამუშაოების ჩატარებაც და დამთვალიერებელთა მიღებაც. მისი სამუზეუმო და საგანმანათლებლო კონცეფცია სრულად ასახავს დმანისის არქეოლოგიური ძეგლის უნიკალურობას.
ნანუკა ჟორჟოლიანის შოუ

ნანუკა ჟორჟოლიანის შოუ ან უბრალოდ ნანუკას შოუ — ნანუკა ჟორჟოლიანის საავტორო თოქ-შოუ ტელეკომპანია რუსთავი 2-ზე.

შოუს ფორმატის მიხედვით წამყვანი ყოფს გადაცემას ორ ან სამ ნაწილად (შესაბამისად ორ ან სამ თემად). თითოეულ გადაცემის ნაწილში არის რამდენიმე სტუმარი. გადაცემაში მოწვეული იყო უამრავი ცნობილი ადამიანი, მათ შორისაც მსოფლიო დონის ვარსკლავებიც.
ღამე შორენასთან

ღამე შორენასთან — შორენა ბეგაშვილის ეროტიკული შინაარსის შოუ იმედის არხზე. პირველად ეთერში გავიდა 2009 წლის ბოლოს.

პირველივე გადაცემის შემდეგ იმედის გარშემო სკანდალი ატყდა. საზოგადოების დიდმა ნაწილმა მხარი არ დაუჭირა ასეთი გადაცემის არსებობას. გააქტიურდნენ სასულიერო პირები (არა მხოლოდ მღვდლები), სხვადასხვა ორგანიზაციები. შოუს ტრანსლირება არ შეწყდა. ამასთან, როგორც აცხადებდა იმედის გენერალური დირექტორი, ის გახდა უფრო საინტერესო და მრავალმხრივი.

უფრო დიდი კონფლიქტი ატყდა იმ გადაცემის შემდეგ, როდესაც თემა შეეხო ქალწულობას. არასამთავრობო „მართლმადიდებელ მშობელთა კავშირი“ სასამართლოს მიმართა მოთხოვნით, დაეხურათ ეს პროექტი. შოუს კრიტიკა ასევე ქართული მასმედიის მხრიდანაც მოხდა.

2010 წელს გადაცემის ტრანსლირება შეჩერდა.
ინაკსესიბლე (კუნძული)

ინაკსესიბლე – პატარა ვულკანური წარმოშობის კუნძული ატლანტის ოკეანეში. არქიპელაგ ტრისტანი-და-კუნიას შემადგენლობაში. მიეკუთვნება დიდი ბრიტანეთის ზღვისიქითა ტერიტორიას — წმინდა ელენე, ამაღლება და ტრისტანი-და-კუნია. კუნძულის ფართობია 14 კმ².

გეოგრაფია
კუნძული ყველა მხრიდან გარშემორტყმულია კლდეებით და მასთან მიდგომა საკმაოდ რთულია. კარგ ამინდშიც კი კუნძულზე გადასვლა საკმაოდ სარისკოა თვითმფრინავიდანაც კი. სავარაუდოდ, ასეთი მდგომარეობის გამო კუნძულზე შენარჩუნებულია უნიკალური ბუნება. კუნძულ გოფთან ერთად 1995 წელს შეიტანეს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში.

ბუნება
კუნძულის ბუნება პრაქტიკულად ხელშეუხებელია. ნაიტინგეილის და ინაკსესიბლეს კუნძულები — მეკლდეური პინგვინის და ყვითელნისკარტა ალბატროსის ბინადრობის ერთ-ერთი იშვიათი ადგილია.

კუნძულზე შენარჩუნებულია ფრინველი-ენდემი — «ინაკსესიბლეს კუნძულის ლაინა» ანუ «ტრისტანის ლაინა» . ეს ყველაზე პატარა არამფრინავი ფრინველია პლანეტაზე.

ნაპირზე ასევე ბევრი სელაპია, ხოლო კუნძულის სიახლოვეს არსებულ წყლებში ბინადრობენ ვეშაპები.

ისტორია
თავისი სახელწოდება კუნძულმა მიიღო 1652 წელს ნიდერლანდების გემ ’-ის ეკიპაჟის კუნძულზე გადასვლის უშედეგო ცდის შემდეგ.

1871 წელს კუნძულზე დასახლდნენ ძმები სტოლტენჰოფები გერმანიიდან, რომლებსაც უნდოდათ იქ დაკავებულიყვნენ სელაპების დაჭერით. მათ ვერ გაითვალისწინეს, რომ კუნძულს იშვიათად სტუმრობდნენ გემები და იძულებულები გახდნენ დაეტოვებინათ იგი მხოლოდ 1873 წელს.

1922 წელს ბოტანიკოსმა ერნესტ შეკლტონმა კუნძულზე აღმოაჩინა ფრინველი . 1938 წელს ნორვეგიელმა მეცნიერებმა აღმოაჩინეს რამდენიმე მცენარე, რომლებიც კუნძულ ინაკსესიბლეს გარდა ხარობენ ნაიტინგეილის კუნძულზე. მეორე დიდი ექსპედიცია შედგა 1962 წელს.

1976 წლიდან ნაიტინგეილის და ინაკსესიბლეს კუნძულები გამოცხადნენ ველური ბუნების ნაკრძალებად, მაგრამ ტრისტანი-და-კუნიას არქიპელაგის მოსახლეობას ნება ეძლეოდათ ენადირათ ზღვის ფრინველებზე.

1997 წლიდან კუნძულის ირგვლივ არსებული 20-კილომეტრიანი ზონა ასევე გამოცხადდა ნაკრძალად, მაგრამ საკრუიზო გემებს ნება ეძლევათ მიადგნენ კუნძულს. კუნძულზე გადასვლა შეზღუდულია.
ძველი ბერძნული მუსიკა

ძველი ბერძნული მუსიკა ძვ. წ. ათასწლეულიდან იღებს სათავეს. იგი ბერძენთა ცხოვრების განუყრელი ნაწილი იყო და მას აღმზრდელობითი მნიშვნელობაც ჰქონდა. მუსიკა შედგა ნადიმის, ქორწინების, ომების, დასაფლავების, რელიგიური დღესასწაულებისა და თეატრალური წარმოდგენების დროს. ძველ საბერძნეთში უამრავი საკულტო-რელიგიური დღესასწაული იმართებოდა, რომელიც სხვადასხვა ღმერთებს ეძღვნებოდა. დღესასწაულები მლოცველთა სვლებით, საზეიმო საგუნდო გალობით ტარდებოდა. თანდათან ეს საკულტო ზეიმები დიდ საერთო-სახალხო დღესასწაულებად იქცა. ასეთები იყო – დიონისეები, პითიური, ისტიმური ზეიმები, ოლიმპიური თამაშობანი და სხვა. ისტიმური დღესასწაულები ზღვის ღმერთს პოსეიდონს ეძღვნებოდა და კორინთოს მახლობლად, პოსეიდონის ტაძარში იმართებოდა. პითიური ზემები კი ქალაქ დელფოს აპოლონის მიერ ურჩხულზე გამარჯვების აღსანიშნავად ეწყობოდა. ძველი ბერძნული მითოლოგია, პოეზია და ლიტერატურა, სახვითი ხელოვნების ნიმუშები მოწმობენ, რომ ძველ საბერძნეთში მუსიკალური ხელოვნება მაღალი დონის იყო, თავად მუსიკის ნიმუშები ჩვენამდე მცირე რაოდენობითაა მოღწეული. მუსიკის ჩასაწერად ბერძნები იყენებდნენ ბერძნული და ფინიკიური ანბანის ასოებს. აღმოჩენილი და, ნაწილობრივ, გაშიფრულია ძველი ბერძნული მუსიკის რამდენიმე ფრაგმენტი. მათგან აღსანიშნავია მუსიკა ევრიპიდეს ტრაგედიიდან „ორესტე“, სამგლოვიარო და ლირიკური სიმღერები, აპოლონის სადიდებელი ჰიმნები... დღემდე მოაღწია ფლეიტასა და არფაზე შემსრულებელთა ქანდაკებებმა, ლარნაკებმა, რომლებზეც გამოსახულია ლირასა და ავლოსზე დაკვრის სცენები. ამის გარდა ცნობები ძველი ბერძნული მუსიკის შესახებ გვხვდება ჰომეროსის ცნობილ პოემებში. მის „ილიადასა“ და „ოდისეაში“ აღწერილია შრომის სცენები, რელიგიური ცერემონიალები და ა.შ. ძველ საბერძნეთში გავრცელებული იყო ერთხმიანობა, როგორც სოლო, ასევე საგუნდო შესრულება. ბერძნულ სიმიან ლირასთან, რომლის თანხლებითაც სრულდებოდა მელოდიები ტეტრაქორდის ფარგლებში. ტეტრაქორდებს აგებდნენ სხვადასხვა ბგერებიდან და სხვადასხვა კილოებს ქმნიდნენ. ცნობილია – დორიული, ფრიგიული, ლიდიური და სხვა კილოები. საბერძნეთში მთავარი საკრავები ლირა და კითარა იყო. ძველი ბერძნული ლირა მარტივი აგებულებისაა – ხის ფიგურულ ჩარჩოზე ჰორიზონტალურად გადაჭიმულია 4 სიმი. კითარა ლირას ჰგავს, მაგრამ აღემატება ზომითა და სიმების რაოდენობით.