iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ანი ტაკიძე

ანი (ანა) ტაკიძე (დ. 13 დეკემბერი, 1972, თბილისი) — ქართველი მუსიკოსი.

ბიოგრაფია
მამა, რევაზ ტაკიძე – დირიჟორია, დედა, ლალი – პიანისტ-კონცერტმაისტერი. ანიმ 1991 წელს დაამთავრა თბილისის ზაქარია ფალიაშვილის სახელობის ცენტრალური სამუსიკო სკოლა – „ნიჭიერთა ათწლედი“ (ფ-ნოს პედაგოგი ლიანა ფირალიშვილი), 1996 წელს კი ბილისის ვანო სარაჯიშვილის სახელობის სახელმწიფო კონსერვატორია, პროფესორ ნანა ხუბუტიას კლასი. მისივე ხელმძღვანელობით 1998 წელს – ასპირანტურა.

2002-2005 წლებში ანი ტაკიძე იყო -ის სტიპენდიატი და სწავლობდა მიუნჰენის მუსიკისა და თეატრის უმაღლესი სკოლის ასპირანტურაში პროფესორ ფრანც მესინგერთან (ფ-ნო), კამერული ანსამბლის კლასში კი ჰელმუტ დოიჩთან (საკონცერტო დახელოვნება). 2005 წელს გახდა მოსკოვის სვიატოსლავ რიხტერის საერთაშორისო კონკურსის ლაურეატი. იგი ფინალისტებს შორის ერთადერთი მანდილოსანი იყო და მეხუთე პრემია დაიმსახურა. მოსკოვის პრესამ ანის „პუბლიკის საყვარელი პიანისტი“ უწოდა.

2005 წლიდან ანი ტაკიძე არის მიუნხენის ლუდვიგ მაქსიმილიანის უნივერსიტეტის დოცენტი. პედაგოგიურ საქმიანობას წარმატებით უთავსებს აქტიურ საკონცერტო მოღვაწეობას. როგორც სოლისტი და ანსამბლისტი მონაწილეობდა ისეთ ფესტივალებში როგორებიცაა: ოლეგ კაგანის სახელობის ფესტივალი კრეუტში (გერმანია, 2010), გიდონ კრემერის კამერული მუსიკის ფესტივალი ლოკენჰაუზში (ავსტრია, 2011), „შემოდგომის თბილისი“ (2008), თანამედროვე მუსიკის ფესტივალი თბილისში (2008-2010).

პიანისტი თანამშრომლობს ცნობილ სიმფონიურ ორკესტრებთან: ნიურნბერგის, მიუნხენის, ტრიერის, მოსკოვის, დუბროვნიკის, თბილისის ; მუშაობს დირიჟორებთან: ჰიროიუკი ივაკი, მარკ მასტი, ერი კლასი, იური კოჩნევი, რობერტ კანეტი, ნორმან ვიჯაჯა, ვახტანგ კახიძე, რევაზ ტაკიძე, დავით კინწურაშვილი და სხვა. 2012 წელს პიანისტმა ჩაატარა მასტერკლასები -ის პროგრამით თბილისისა და ჯაკარტის (ინდონეზია) კონსერვატორიებში. გასტროლებით მოიარა: რუსეთი, იუგოსლავია, გერმანია, იტალია, ჰოლანდია.

ანი ტაკიძის რეპერტუარშია: ბიძინა კვერნაძე – „პოემა“; რევაზ ლაღიძე – „რონდო–ტოკატა“; საფორტეპიანო კონცერტები: მოცარტი №14, 20, 21, 24; ბეთჰოვენი №2,4,5; ბრამსი №1; შოპენი №1,2; შოსტაკოვიჩი №2; რაველი №2; შუმანის ინტროდუქცია და საკონცერტო (პირველი შესრულება; თბ., 2015, 06, 06); ბეთჰოვენის 32–ე საფორტეპიანო სონატა; ბრამსის საფორტეპიანო პიესები; პროკოფიევის მე-9 სონატა; კამერული რეპერტუარი: სკარლატი, ი.ს. ბახი, მოცარტი, ბეთჰოვენი, შუმანი, შოპენი, რაველი და სხვა.
მემედ კონცელიძე

მემედ კონცელიძე (დ. 15 დეკემბერი, 1912, მახინჯაური — გ. 1963) — ქართველი ინჟინერი, მსოფლიო ომის პერიოდის პარტიზანული მოძრაობის მონაწილე ალბანეთში.

ბიოგრაფია
მიიღო უმაღლესი სასოფლო–სამეურნეო განათლება და მუშაობდა ჯერ ოჩხამურში, შემდეგ კი ოზურგეთის რაიონის სოფელ ლაითურის ჩაის მეურნეობაში ინჟინერ–მექანიკოსად. მეორე მსოფლიო ომის დაწყების მეორე დღესვე გაიწვიეს ჯარში.

მემედ კონცელიძე 46–ე არმიის ერთ–ერთი პოლკის შტაბის უფროსის მოადგილე იყო. მონაწილეობდა მარუხის უღელტეხილისათვის ბრძოლებში. 1942 წლის 5 სექტემბერს მძიმედ დაჭრილი ტყვედ ჩავარდა. იმყოფებოდა ჯერ იუგოსლავიაში, ხოლო შემდეგ გადაიყვანეს ალბანეთში, სადაც სხვა ტყვეებთან ერთად ამუშავებდნენ ბარმაშის ხიდის აღდგენაზე. 1943 წლის დამლევს იგი ტყვეობიდან გაიქცა და „აკმარიას“ (სახალხო შურისმაძიებელი) ბატალიონს შუერთდა.

მემედ კონცელიძის პირველი საბრძოლო ნათლობა შედგა იმავე წლის სექტემბერში კორჩის რაიონში, სოფელ შტელის მახლობლად. ამ ბრძოლაში პარტიზანებმა შთამბეჭდავი გამარჯვება მოიპოვეს. ოთხი თვის შემდეგ, როგორც კადრის ოფიცერი და ომში გამოცდილების მქონე, იგი დააწინაურეს მეოთხე ბრიგადის პირველი ბატალიონის შტაბის წევრად და, ამავე დროს, დანიშნეს ნაღმმტყორცნელთა ასეულის მეთაურად.

1943 წლის დამლევს მემედ კონცელიძე გადაიყვანეს ალბანეთის განმათავისუფლებელი არმიის გენერალური შტაბის უფროსის მოადგილედ და თან შეუთავსეს მე–4 ბრიგადის პოლიტსამმართველოს უფროსობა. მან რუსულთან ერთად კარგად იცოდა თურქული ენაც, ამიტომ როგორც პოლიტსამმართველოს უფროსი, დიდ სააგიტაციო მუშაობას ეწეოდა ალბანელ მოსახლეობაში და პარტიზანებს შორისაც.

ალბანეთის შრომის პარტიის ცენტრალური კომიტეტის გენერალური მდივანი და შეიარაღებული ძალების მთავარსარდალი ენვერ ხოჯა ქართველი ვაჟკაცის ცნობა–დახასიათებაში წერდა: „... თავისი საქმიანობით დიდად შეუწყო ხელი გერმანელებზე ჩვენს გამარჯვებას. ომის განმავლობაში მებრძოლებს უნერგავდა მხნეობას, მამაცობას, პატრიოტიზმს და მტრისადმი სიძულვილს, სარგებლობდა სარდლობის დიდი ნდობით, ჯარისკაცების სიყვარულით, მშვიდობიანი მოსახლეობის პატივისცემით. მისი მეთაურობით განხორციელდა რამდენიმე დიდი ოპერაცია, რომელმაც დააჩქარა ათობით დასახლებული პუნქტისა და ათასობით ალბანელის განთავისუფლება ფაშისტური უღლისაგან. ამიტომ ამხ. მ. კონცელიძე იმსახურებს მადლიერი ალბანეთის საპატიო მოქალაქის წოდებას და პირველი ხარისხის „დიდების“ პარტიზანულ ორდენს“.

ომის შემდეგ მემედ კონცელიძე გამარჯვებული დაბრუნდა სამშობლოში. მოღვაწეობდა თავისი პროფესიით. ალბანეთში ცხოვრების წლებზე არ საუბრობდა საბჭოთა კავშირსა და ალბანეთს შორის შექმნილი დაძაბული პოლიტიკური ურთიერთობის გამო.

დაკრძალულია მშობლიურ მახინჯაურში.
ჰვანგ უ იო

ჰვანგ უ იო ( , ჰანჯა: დ. 3 აგვისტო, 1947) — კორეელი იურისტი, პოლიტიკოსი და საენურის პარტიის ყოფილი თავმჯდომარე. 2012 წლიდან ჰვანი წარმოადგენს იონსუს ოლქში მცხოვრებ ამომრჩეველს, ინჩეონში სამხრეთ კორეის ეროვნულ ასამბლეაში. კორეელ ევანგელისტებსა და ჰაიტიში მათ კოლეგებთან თანამშრომლობით.

განათლება
დაამთავრა ინჩეონ სონგნიმის ეროვნული სკოლა
დაამთავრა ინჩეონის საშუალო სკოლა
დამთავრება ჯაემულპოს საშუალო სკოლა
 იურიდიული ფაკულტეტი, სეულის ეროვნული უნივერსიტეტი
მაგისტრატურა კონსტიტუციურ კვლევებში, სეულის ეროვნული უნივერსიტეტი
დოქტორი კონსტიტუციურ კვლევებში, სეულის ეროვნული უნივერსიტეტი
ელენა ჩიკვაიძე

ელენა ჩიკვაიძე (დ. 17 ნოემბერი, 1910, თბილისი — გ. 1996, მოსკოვი) — ქართველი მოცეკვავე.

ბიოგრაფია
ელენა გიორგის ასული ჩიკვაიძე დაიბადა თბილისში, 1910 წლის 17 ნოემბერს. სწავლობდა მ. პერინის კერძო ქორეოგრაფიულ სტუდიაში. 1924-1925 წლებში იყო ზ. ფალიაშვილის სახელობის თბილისის ოპერისა და ბალეტის თეატრის საბალეტო დასის სოლისტი. 1929 წელს დაამთავრა ლენინგრადის ქორეოგრაფიული სასწავლებელი. 1929-1941 წლებში იგი მოღვაწეობდა კიროვის სახელობის ლენინგრადის ოპერისა და ბალეტის თეატრში. ამ სცენაზე შესრულებული როლებიდან აღსანიშნავია ხასინტას პარტია კრეინის ბალეტ „ლაურენსიაში“ და მანიჟე ა. ბალანჩივაძის ბალეტიდან „მთების გული“. ელენა ჩიკვაიძე იყო ამ როლების პირველი შემსრულებელი. სხვა პარტიები: ფეია ვიოლანტი, პრინცესა ფლორინა, ოდეტა-ოდილია, ჯულიეტა და სხვა. 1938 წელს ელენა ჩიკვაიძე პარალელურად მოღვაწეობდა ლენინგრადის ოპერისა და ბალეტის მცირე თეატრში, სადაც განასახიერა ჩერქეზი ქალი ასაფიევის ბალეტში „კავკასიელი ტყვე“; 1941-1943 წლებში ცეკვავდა ა. სპენდიაროვის სახელობის ერევნის ოპერისა და ბალეტის სახელმწიფო თეატრში; 1951 წელს, ბალეტის სხვა ცნობილ მოცეკვავეებთან ერთად, გადაიღეს ფილმში „დიდი კონცერტი“; 1943-1957 წლებში იყო მოსკოვის დიდი თეატრის სოლისტი; 1956–1982 წლებში აქვე განაგრძო მუშაობა ბალეტმაისტერ-რეპეტიტორად. თითქმის 20 წლის მანძილზე ამავე თეატრის მთავარი ბალეტმაისტერი იყო მისი მეუღლე ლეონიდ ლავროვსკი. 1948 წელს ელენა ჩიკვაიძეს მიენიჭა რსფსრ დამსახურებული არტისტის წოდება; 1954-1956 წლებში ასწავლიდა მოსკოვის ქორეოგრაფიულ სასწავლებელში; 1976 წლიდან იგი გახდა რსფსრ ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე. მშობლების გზას გაჰყვა მათი ვაჟი მიხეილ ლავროვსკიც. იგი დაიბადა თბილისში, 1941 წლის 29 ოქტომბერს. 1983-1985 წლებში ზ. ფალიაშვილის სახელობის თბილისის ოპერისა და ბალეტის სახელმწიფო აკადემიური თეატრის სამხატვრო ხელმძღვანელი იყო. ღვაწლმოსილი ბალერინა გარდაიცვალა 1996 წლის მაისში, მოსკოვში.
ლია რატიანი

ლია რატიანი (დ. 2 თებერვალი, 1937, სენაკი) — ქართველი ექიმი, ნევროლოგი, მედიცინის მეცნიერებათა კანდიდატი.

ბიოგრაფია
1962 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის პედიატრიული ფაკულტეტი.

1962-1967 წლებში იყო წალენჯიხის რაიონული პოლიკლინიკის თერაპევტი; 1967-1971 წლებში ნევროპათოლოგი; 1971 წლიდან ექიმთა დახელოვნების უნივერსიტეტის კლინიკური საავადმყოფოს ნერვულ სნეულებათა განყოფილების ორდინატორი. ავტორია 16 სამეცნიერო ნაშრომისა, რომლებიც გამოქვეყნებულია ადგილობრივ და საზღვარგარეთის ჟურნალებში. მიღებული აქვს საავტორო უფლება „აუტოალერგიის განსაზღვრის მეთოდი ნერვული სისტემის ინფექციური დაზიანების დროს“, 1973. გამოქვეყნებული აქვს მეთოდური წერილი „აუტოალერგიის განსაზღვრის მეთოდი ნერვული სისტემის ინფექციური დაზიანების დროს“, 1978.

საკანდიდატო დისერტაციის თემა — დაიცვა 1964 წელს „ და იმუნური სისტემების ძირითადი მაჩვენებლების მდგომარეობა ტუბერკულოზური და არატუბერკულოზური წარმოშობის სეროზული მენინგიტების და პოლირადიკულონევრიტების დროს“.

ორგანიზაციის წევრი
საქართველოს იმუნოლოგთა სამეცნიერო საზოგადოება, წევრი
საქართველოს ნევროლოგთა სამეცნიერო საზოგადოება, წევრი
ოდესის კინოსტუდიის ფილმები

ოდესის კინოსტუდიის ფილმები — ოდესის კინოსტუდიაში გადაღებული ფილმების სია ქრონოლოგიური თანმიმდევრობით, დაარსებიდან დღემდე.

1919-1930
1926 ვასია-რეფორმატორი
1927 დიპლომატის ჩანთა
1929 არსენალი

1931-1940
1933 კოლიივშჩინა
1938 საზღვაო პოსტი
1939 მეზღვაურები

1941-1950
1941 მეზღვაურის ქალიშვილი
1941 საიდუმლო კუნძული
1941 ტანკერი „დერბენტი“

1951-1960
1955 თეთრი პუდელი
1956 გაზაფხული ზარეჩნაიას ქუჩაზე
1958 ორი ფიოდორი

1961-1970
1965 ერთგულება
1966 ანეტა
1966 ავდოტია პავლეს ასული
1966 ვერტიკალი
1967 ჰაერის გამყიდველი
1968 შემთხვევა სამძებრო პრაქტიკიდან
1968 ანგელოზის დღე
1969 13 დავალება
1969 თეთრი აფეთქება
1970 ვალერკა, რემკა +…

1971-1980
1973 რინგი
1974 ცისფერი პატრული
1975 არ-ქი-მე-დე-ბი!
1975 კაპიტანი ნემო
1976 თემური და მისი რაზმი
1977 სად ხარ ბაგირა?
1978 დ'არტანიანი და 3 მუშკეტერი
1979 შეხვედრის ადგილის შეცვლა შეუძლებელია
1979 ელექტრონიკას თავგადასავალი
1979 ბოშა
1980 ორიონის მარყუჟი

1981-1990
1981 გაუფრთხილდით ქალებს
1981 გრძელი გზა ლაბირინთში
1981 ტომ სოიერისა და ჰეკლბერი ფინის თავგადასავალი
1982 4:0 ტანეჩკას სასარგებლოდ
1983 ცოცხლად შეიპყარით
1983 იმედის გაზაფხული
1983 სამხედრო-საველე რომანი
1984 მისი ცხოვრების ნაპირი
1985 კაპიტან გრანტის ძიებაში
1987 ათი პატარა ზანგი
1988 კრიმინალური ტალანტი
1988 ციხესიმაგრე იფის ტუსაღი
1989 ოდესაში ცხოვრების ხელოვნება
1990 გამბრინუსი
1990 სიყვარულის დღე
1990 შერემეტიევო-2

1991-2000
1991 ექსტრასენსი
1991 ადამიანი მწვანე კიმონოში
1992 მუშკეტერები 20 წლის შემდეგ
1993 ველური სიყვარული
1993 დედოფალ ანას საიდუმლო, ანუ მუშკეტერები 30 წლის შემდეგ
1995 საყელურის გარეშე
1996 ჯავშნოსანის დაბრუნება
1997 ბაბუაწვერას ღვინო

2001-2010
2001 მეორეხარისხოვანი ხალხი
2002 ატლანტიდა
2002 ჩეხოვის მოტივები
2006 ორნი და ომი
2009 სტრადივარის პისტოლეტი

2011-2020
2018 სუვენირი ოდესიდან
სო დონგ ჯინი

სო დონგ ჯინი — სამხრეთ კორეელი სოციოლოგი, კულტურის კრიტიკოსი და უნივერსიტეტის პროფესორი. ის ასევე კორეის გეი მამაკაცთა უფლებების ასოციაციის ჩინგუსაის ერთ-ერთი პირველი მთავარი აქტივისტი იყო. სო დონგ ჯინმა შემოიტანა ქვიარ თეორია კორეაში და უმთავრესი როლი შეასრულა კორეის უნივერსიტეტებში + შეკრებების წამოწყებაში.

ის საკუთარ თავს უწოდებს "პროგრესულ ჰომოსექსუალ ინტელექტუალს, რომელიც ლესბოსელებისა და გეებისთვის უკეთეს ცხოვრებას ითხოვს" მისი გამოკითხვებისა და დაკვირვებების გამოქვეყებით მისი სურვილია, რომ სექსუალური უმცირესობის წევრებმა თანაგრძნობა ჰპოვონ და კორეის საზოგადოებაში თავი ნაკლებად გარიყულად იგრძნონ.

ნაკვონ-დონგის კულტურის გარდაქმნა
სო დონგ ჯინმა გამოიგონა ტერმინი "ნაკვონ-დონგის კულტურის გარდაქმნა", რაც გულისხმობს ნაკვონ- დონგის, ჯონგრო- გუს, ბუნდოვან გეი უბანს სეულში.

იონსეის უნივერსიტეტის სოციოლოგიის სამაგისტრო სკოლის სტუდენტმა სო დონგ ჯინმა 1995 წლის მარტში გადაწყვიტა სტუდენტურ ჟურნალში გამოექვეყნებინა მარტივი განცხადება იმ მოტივით, რომ ეპოვა სხვა "მისნაირი" ჰომოსექსუალები და შეექმნა წრე სადაც ერთმანეთს განცდებსა და გამოცდილებებს გაუზიარებდნენ.

შემდგომში ის აკონკრეტებს, რომ უნივერსიტეტში აღნიშნული წრის შექმნით მას სურდა "გეტოიზებული" ასპექტი გადასულიყო, რასაც ნაკვონ-დონგი-გეი საზოგადოების ზედმეტად სექსუალიზებუი ასპექტი ერქვა. იონსეის უნივერსიტეტი იყო პირველი რომელმაც მიიღო ასეთი წრე რომელსაც შემდგომში მიბაძა სეულის ეროვნულმა უნივერსიტეტმა და შექმნა " 001 (001)", ნომერი "001",რომელიც გეი ადამიანის უფლებების პრიცენტს წარმოადგენს კორეის საზოგადოებაში.
ზოტის განძი

ზოტის განძი — - საუკუნეებით დათარიღებული განძი, რომელიც აღმოჩენილია ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტის სოფელ ზოტში საუკუნის 90-იან წლებში. შედგება 11 მთელი მონეტისაგან და 1 რამდენიმე ფრაგმენტად დანაწილებული მონეტისაგან. განძი დაფლულია ჰიჯრით 195 წლის (გრიგორის კალენდრით 811 წელი) შემდეგ.

ისტორია
განძი დამარხული ყოფილა დიდი ქვის ქვეშ და ინახებოდა ქოთანში, რომლისგანაც ამჟამად შემორჩენილია ფრაგმენტები. მისი აღმოჩენის შესახებ ადგილობრივმა სტუდენტმა მიაწოდა ინფორმაცია ბათუმის არქეოლოგიური მუზეუმის დირექტორს. განძი შედგებოდა დაახლოებით 150 მონეტისაგან, თუმცა განძის აღმომჩენმა საჯარო გახადა მხოლოდ 12 მონეტა. ამჟამად განძი ინახება ბათუმში, არქეოლოგიურ მუზეუმში.

აღწერილობა
12 მონეტიდან 9 მოჭრილია ერაყის ზარაფხანაში, 1 — ჯიბალში და 2 — ამიერკავკასიაში. ყველაზე ადრეულია ჰიჯრით 147 წელს (გრიგორის კალენდრით 765 წელი) მოჭრილი მონეტა, ხოლო გვიანდელია ჰიჯრით 195 წელს (გრიგორის კალენდრით 811 წელი) მოჭრილი.
ჰამლეტ მელაძე

ჰამლეტ მელაძე (დ. 1939, თბილისი) — ქართველი მათემატიკოსი, მეცნიერი, პედაგოგი.

ბიოგრაფია
1961 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მექანიკა-მათემატიკის ფაკულტეტი. ლომონოსოვის სახელობის მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გამოთვლითი მათემატიკისა და კიბერნეტიკის ფაკულტეტის ასპირანტურა 1971 წელს.

1961-1966 წლებში — თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი, მიახლოებითი ანალიზისა და გამოთვლითი ტექნიკის კათედრის ეფროსი ლაბორანტი. 1966-1967 წლებში — თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი, თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გამოყენებითი მათემატიკის ინსტიტუტის უმცროსი მეცნიერ თანამშრომელი. 1971-1978 წლებში — თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი, კომპიუტერების მათემატიკური უზრუნველყოფისა და ინფორმაციული ტექნოლოგიების კათედრის დოცენტი. 1978-2006 წლებში — კომპიუტერების მათემატიკური უზრუნველყოფისა და ინფორმაციული ტექნოლოგიების კათედრის გამგე. 1993-1999 წლებში — გამოყენებითი მათემატიკისა და კომპიუტერულ მეცნიერებათა ფაკულტეტის დეკანი. 2006-2009 წლებში — საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ნიკოლოზ მუსხელიშვილის სახელობის გამოთვლითი მათემატიკის ინსტიტუტი, ინფორმატიკის განყოფილების მთავარი მეცნიერ თანამშრომელი. შეთავსებით 1999-2006 წლებში — თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სოხუმის ფილიალი, პროფესორი. 2006-2009 წლებში — სოხუმის სახელმწიფო უნივერსიტეტი, ინფორმატიკის მიმართულების სრული პროფესორი. 2009 წლიდან — საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ნიკოლოზ მუსხელიშვილის სახელობის გამოთვლითი მათემატიკის ინსტიტუტი, ინფორმატიკის განყოფილების გამგე. 2008 წლიდან — საქართველოს საპატრიარქოს წმიდა ანდრია პირველწოდებულის სახელობის ქართული უნივერსიტეტი, ინფორმატიკის მიმართულების სრული პროფესორი. სამეცნიერო მოღვაწეობის თემატიკაა: მათემატიკური ფიზიკის წრფივი და არაწრფივი კერძოწარმოებულიანი დიფერენციალური განტოლებების და განტოლებათა სისტემების ამოხსნის რიცხვითი მეთოდების შექმნა და დაფუძნება. ეკონომიური სასრულ-სხვაობიანი ალგორითმების აგება და კვლევა. კერძოწარმოებულებიანი დიფერენციალური განტოლებებისათვის დასმული არაკლასიკური საწყის-სასაზღვრო და სასაზღვრო ამოცანების გამოკვლევა და მათი ამოხსნის რიცხვითი ალგორითმების შემუშავება; წრფივი და არაწრფივი განტოლებებისა და განტოლებათა სისტემებისათვის პარალელური იტერაციული ალგორითმების აგება და ანალიზი. არამკაფიო სისტემებისა და მოდელების კვლევა. 139 სამეცნიერო ნაშრომის (მათ შორის 11 სახელმძღვანელო) ავტორი. მიღებული აქვს თბილისის უნივერსიტეტის სამეცნიერო პრემია საუკეთესო სახელმძღვანელოსთვის (2002), უკრაინის მათემატიკოსთა კონგრესი, მ. მ. ბოგოლიუბოვის სახ. სამახსოვრო ოქროს მედალი — „ ი ი “ (2009). ფიზიკა-მათემატიკის მეცნიერებათა დოქტორი (1992), პროფესორი (1995).

ჯილდოები
1998 — ღირსების ორდენი
საბჭოების ყრილობა

საბჭოების ყრილობა — საბჭოთა სახელმწიფო ხელისუფლების ადგილობრივი და ცენტრალური ორგანო 1917-1936 წლებში.

საბჭოთა ყრილობების სისტემა მოიცავდა რაიონულ (სამაზრო), საოლქო (საგუბერნიო), სამხარეო, რესპუბლიკური (ავტონომიური და მოკავშირე რესპუბლიკების) და საბჭოების სრულიად საკავშირო ყრილობას. საბჭოების ყრილობის შემადგენლობა მრავალსაფეხურიანი არჩევნების გზით, ღია კენჭისყრით ყალიბდებოდა. პირდაპირი არჩევნები ეხებოდა მხოლოდ საქალაქო და სასოფლო საბჭოების დეპუტატთა არჩევას. რაიონული (სამაზრო) საბჭოების ყრილობა ამ რაიონის (მაზრის ტერიტორიაზე მდებარე სასოფლო და საქალაქო საბჭოების წარმომადგენლებისგან შედგებოდა. საოლქო, საგუბერნიო, რესპუბლიკური და სრულიად საკავშირო საბჭოების ყრილობა ქვემდგომი საბჭოების ყრილობების წარმომადგენელთაგან ყალიბდებოდა, კერძოდ, საოლქო (საგუბერნიო), სამხარეო, ავტონომიური რესპუბლიკის საბჭოების ყრილობა შედგებოდა რაიონული საბჭოების ყრილობებზე არჩეული დელეგატებისაგან, მოკავშირე რესპუბლიკის საბჭოების ყრილობა კი — საოლქო (საგუბერნიო), სამხარეო საბჭოების ყრილობების წარმომადგენლებისაგან (იმ რესპუბლიკაში, სადაც არ იყო საოლქო, საგუბერნიო დაყოფა — რაიონული საბჭოების ყრილობის წარმომადგენელტაგან). საბჭოების ყრილობა განიხილავდა და წყვეტდა სახელმწიფო, სამეურნეო და კულტურული მშენებლობის საკითხებს. სსრკ-ის 1936 წლის კონსტიტუციის თანახმად საბჭოების ყრილობის ნაცვლად დამყარდა უშუალოდ მოსახლეობის მიერ არჩეული მშრომელთა დეპუტატების საბჭოების ერთიანი სისტემა.
ნუგზარ მაისურაძე

ნუგზარ მაისურაძე (დ. 3 იანვარი, 1939, თბილისი) — ქართველი ინჟინერი.

ბიოგრაფია
1966 წელს დაამთავრა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის სამშენებლო ფაკულტეტი და მიენიჭა ინჟინერ-მშენებლის კვალიფიკაცია.

1967-1969 წლებში მუშაობდა თბილისის საქალაქო საბჭოს აღმასკომის დაქვემდებარებაში არსებულ საპროექტო ინსტიტუტ „თბილქალაქპროექტში“ ინჟინერ-კონსტრუქტორად; 1970-1981 წლებში საქართველოს ტურიზმისა და ექსკურსიების რესპუბლიკური საბჭოს საპროექტო ბიუროში მთავარ კონსტრუქტორად; 1982 წლიდან იყო თბილისის ზონალური სამეცნიერო-კვლევით, ტიპური და ექსპერიმენტული პროექტირების უნივერსიტეტის, ჯერ პროექტის მთავარი ინჟინერი, შემდეგ კი საპროექტო სახელოსნოს მთავარი კონსტრუქტორი; 2000-2005 წლებში მუშაობდა საპროექტო ორგანიზაცია შპს „დელტაპროექტი-2000“-ის მთავარ კონსტრუქტორად; მისი მონაწილეობითა და ხელმძღვანელობით დამუშავებულ იქნა მრავალი ტურისტული მომსახურების სფეროსა და სხვა საზოგადოებრივი დანიშნულების ობიექტის პროექტი. მათ შორის: ტურისტული ბაზებისა და სასტუმროების ბორჯომში, გუდაურში, დ. ბაკურიანში, ახალ ათონში, შოვში და ჯავაში; აგრეთვე ტურისტული ბაზების ჩრდილოეთ ოსეთის ავტონომიურ რესპუბლიკაში და შუა აზიის რესპუბლიკებში — თურქმენეთში, უზბეკეთში და ყირგიზეთში; მონაწილეობდა არაერთი ტიპური პროექტის დამუშავებაში საცხოვრებელი და კულტურულ-საგანმანათლებლო დანიშნულების შენობებისთვის, ასევე პროექტირებაში დასასვენებელი პანსიონატების ქ. სოჭის ზონის დ. ლოოში და ქ. კუიბიშევში (ამჟამად ქ. სამარა), მიხეილ მესხის სახელობის საფეხბურთო სტადიონის ქ. თბილისში, ბათუმის, ფოთისა და დ. ურეკის რკინიგზის ვაგზლების და სხვა; მრავალწლიანი შრომითი საქმიანობისა და დამსახურებისათვის მიღებული აქვს საქართველოს პრეზიდენტის „მადლობის სიგელი“, ასევე სხვადასხვა საუწყებო ჯილდოები და საპატიო სიგელები.
პავლო ზიბროვი

პავლო ნიკოლოზის ძე ზიბროვი ( დ. 21 ივნისი, 1957, ჩერვონე, (ნემირივის რაიონი, ვინიციის ოლქი) — უკრაინელი პოპ მომღერალი ( ბარიტონი ), კომპოზიტორი. უკრაინის სახალხო არტისტი.

ბიოგრაფია და შემოქმედება
პავლო ზიბროვი დაიბადა 1957 წლის 21 ივნისს სოფელ ჩერვონეში, ბულგარელი ნიკოლოზ ზიბროვის და უკრაინელი ანა ზიბროვას ოჯახში. დედა მუშაობდა მასწავლებლად, მამა 40 სპეციალობას ფლობდა. პავლომ დაამთავრა ლისენკოს სახელობის სპეციალური მუსიკალური პანსიონი კიევში, 1981 წელს დაამთავრა პეტრე ჩაიკოვსკის სახელობის კიევის სახელმწიფო კონსერვატორიის საორკესტრო ფაკულტეტი. 1992 წელს — ვოკალური ფაკულტეტი.

1986-1993 წლებში — უკრაინის სახელმწიფო საესტრადო სიმფონიური ორკესტრის სოლისტი.

1990 წელს ითამაშა კინოსტუდია „უკრტელეფილმის“ მუსიკალურ ფილმში „მოგონება“. 1994 წლიდან — რეჟისორი, პავლო ზიბროვის სახელობის სიმღერის თეატრის სამხატვრო ხელმძღვანელი. კიევის კულტურისა და ხელოვნების ეროვნული უნივერსიტეტის პოპ-სიმღერის კათედრის ლექტორი.

2000 წელს სს „აგვისტომ“ გამოსცა პავლო ზიბროვის მემუარების წიგნი — ნება მომეცით გაგაცნოთ…

2013 წლის 14 დეკემბრის დილას, როცა ევრომაიდანის წინააღმდეგ ანტი-მაიდანის მიტინგი მზადდებოდა, მომღერალმა უარი განაცხადა ემღერა სამთავრობო აქციაზე.

2015-2016 წლებში გამოვიდა იუმორისტულ ფესტივალზე „სიცილის ლიგა“.

2019 წლის 9 ივლისს ის გამოვიდა უკრაინის -ის ერთ-ერთ უდიდეს მუსიკალურ ფესტივალზე. იმავე წელს მან საზოგადოებრივი პროტესტი გამოიწვია ქალაქ სტარობილსკში, სადაც გამართა კონცერტი სეპარატისტისა და საპარლამენტო არჩევნებში კანდიდატის ვოლოდიმირ სტრუკის მხარდასაჭერად.

2021 წლის დეკემბერში ზიბროვმა მონაწილეობა მიიღო შოუში „ნიღაბი" (მეშვიდე სეზონი) არხზე „უკრაინა". მომღერალი „გოჭის“ ნიღბის მიღმა იმალებოდა.

ოჯახი
პირველი ცოლი — ტატიანა. დაცილდნენ, როცა პავლო 27 წლის იყო;
მეორე ცოლი — მარინა ვლადიმეროვნა ზიბროვა (დ. 25 აგვისტო, 1959, დაქორწინდნენ 1994 წლის 25 აგვისტოს), მუშაობს რეჟისორად და კოსტიუმების დიზაინერად პავლო ზიბროვის თეატრში;
შვილი — სერგეი ზიბროვი (დ. 18 ივნისი, 1983 — პავლოს ვაჟი პირველი ქორწინებიდან);
ქალიშვილი — დიანა ზიბროვა (დ 21 თებერვალი, 1997);
აღზრდილი შვილი — ალექსანდრე ზიბროვი (დ. 1982 წელს მარინას ვაჟი პირველი ქორწინებიდან), დაქორწინებულია ალინაზე (დ. 1988);
უფროსი ძმა — ვოლოდიმირ ზიბროვი (დ. 1954) უკრაინის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე, გადამდგარი პოლკოვნიკი, მსახურობდა სიმღერისა და ცეკვის ანსამბლში, მუშაობს პავლო ზიბროვის თეატრში, ჰყავს 4 შვილი.

დისკოგრაფია
1994 — „ხრეშჩატიკი"
1995 — სულ კარგად
1995 — „უძღები შვილი“
1996 — „სიყვარულის თვალები“
1996 — ქალწულის თვალები
1997 — ჩვენ ყველაფერი გვაქვს!
1998 — ოქროს ჰიტები
1998 — ვიოლინო გვიმღეროდა…
1999 — საყვარელი ქალი
2001 — „ისე, რომ კორომმა იხმაუროს"
2002 — სულის მელოდიები
2002 — გთხოვთ, ქალბატონო…
2002 — ემი გზა
2003 — ოქროს კოლექცია
2004 — მაღაროელთა ცოლები
2005 — უცნაური სიყვარული
2006 — რჩეული
2007 — ძვირფასო
2009 — იკაშკაშე, იკაშკაშე, ჩემო ვარსკვლავო
2010 — ერთადერთი

ფილმოგრაფია
2017 — „ინფოგოლიკი"
2019 — „პროდიუსერი"
საქართველოს შინაგანი ჯარები

საქართველოს შინაგანი ჯარები — ჟანდარმერიის მსგავსი გასამხედროებული დაჯგუფება საქართველოში 1991 წლიდან 2004 წლამდე. იგი ექვემდებარებოდა შინაგან საქმეთა სამინისტროს.

ისტორია
საქართველოს შინაგანი ჯარები შეიქმნა 1991 წლის 12 სექტემბერს, საბჭოთა კავშირისგან ქვეყნის დამოუკიდებლობის გამოცხადებიდან ხუთი თვის შემდეგ. ის იყო საბჭოთა კავშირის შინაგანი ჯარების მემკვიდრე. მათ დაევალათ დახმარებოდნენ შინაგან საქმეთა სამინისტროს უსაფრთხოების ზომების მიღებაში, ორგანიზებულ დანაშაულთან, ტერორიზმთან და დივერსიასთან ბრძოლაში, ასევე დამოუკიდებლად ან სხვა სამართალდამცავ უწყებებთან ერთად მნიშვნელოვანი ობიექტებისა და სპეციალური ტვირთების დაცვაში; მონაწილეობა მიეღოთ ქვეყნის დაცვაში ომის დროს. შინაგანი ჯარები ძირითადად გაწვევის გზით იყო დაკომპლექტებული, მაგრამ ასევე ნაწილობრივ კონტრაქტის საფუძველზეც.

საქართველოში შინაგანი ჯარები სხვადასხვა კონფლიქტსა და ოპერაციაში მონაწილეობდნენ პოსტსაბჭოთა არეულობების დროს, მათ შორის ცხინვალის რეგიონში (1991–1992, 2004), აფხაზეთში (1992–1993) და პანკისის ხეობაში (2001–2003). 1995 წლის ბოლოსათვის შინაგან ჯარებს ჰყავდა 5000-დან 7000-მდე ჯარისკაცი, რაც მას აქცევდა სიდიდით მესამე სამხედრო დაჯგუფებას საქართველოში, იმ დროს ქვეყანაში დისლოცირებული რუსული ჯარებისა და საქართველოს შეიარაღებული ძალების შემდეგ. შინაგანი ჯარები მოიცავდნენ საპატრულო ქვედანაყოფებს, ციხეების დაცვის სპეციალურ ქვედანაყოფს, 1-ელ ოპერატიულ მოტომსროლელ ბრიგადას თბილისში, მე-2 ოპერატიულ მოტომსროლელ ბრიგადას ქუთაისში, ბათუმის ცალკეულ ბატალიონს და ვერტმფრენის ქვედანაყოფს მინიმუმ 2 მი-8-ით. მათ ჰქონდათ მინიმუმ 10 მძიმე და მსუბუქი ტანკი და ტანკსაწინააღმდეგო იარაღი. 1997 წლის ოფიციალურმა ბიუჯეტმა შეადგინა 5312 ლარი; თანამდებობის პირების ხელფასები დაბალი იყო და კორუფციის შესახებ ცნობები ფართოდ იყო გავრცელებული.

ვარდების რევოლუციის შემდგომ საქართველოს სამხედრო და უშიშროების ძალებში რეფორმების ფარგლებში, 2004 წლის ნოემბერში გაუქმდა შინაგანი ჯარები და მთელი მისი საბრძოლო მასალა და ინფრასტრუქტურა გადაეცა თავდაცვის სამინისტროს. შინაგანი ჯარების პერსონალის დიდმა ნაწილმა ჩამოაყალიბა საქართველოს სახმელეთო ჯარების მე-4 ქვეითი ბრიგადა.

მეთაურები
ჯონდო ტაბატაძე, პოლკოვნიკი, საქართველოს შინაგანი ჯარების სამმართველოს უფროსი (1991 წ.)
ივანე ჭელიძე, პოლკოვნიკი, სარდალი (1991–1992 წწ.)
გელა ლანჩავა, გენერალ-მაიორი, სარდალი (1992–1993 წწ.)
ვლადიმერ ჩიქოვანი, გენერალ-მაიორი, სარდალი (1993–1994 წწ.)
გია თორაძე, გენერალ-მაიორი, სარდალი (1994–1995 წწ.)
პავლე ნორაკიძე, პოლკოვნიკი, მეთაურის მოვალეობის შემსრულებელი (1995–1996 წწ.)
გიორგი შერვაშიძე, გენერალ-ლეიტენანტი, სარდალი (1996–2003 წწ.)
გოგი თათუხაშვილი, გენერალ-ლეიტენანტი, სარდალი (2003–2004 წწ.)
სხეულის დისმორფული აშლილობა

სხეულის დისმორფული აშლილობა (სდა), ზოგჯერ ასევე ეწოდება დისმორფოფობია — ფსიქიკური აშლილობა, რომელსაც ახასიათებს ობსესიური იდეა, რომ საკუთარი სხეულის რომელიმე ნაწილი ან ზოგადი გარეგნობა უკიდურესად ნაკლოვანია და, შესაბამისად, ადამიანი ცდილობს, რომ ის დამალოს ან გამოასწოროს. სდა-ს დელუზიურ ვარიანტში ეს ნაკლოვანება წარმოსახვითია. თუკი ნაკლოვანება მართლა არსებობს, მისი მნიშვნელობა უკიდურესად გაზვიადებულია. ორივე შემთხვევაში ფიქრები მის შესახებ ყოველისმომცველი და აკვიატებულია და, შესაძლოა, დღის განმავლობაში რამდენიმე საათითაც კი დააკავოს გონება, რაც იწვევს უკიდურესს დისკომფორტსა და ადამიანის ნორმალური აქტივობებისთვის ხელის შეშლას. -5-ის მიხედვით, სდა კატეგორიზირდება ობსესიურ-კომპულსიურ სპექტრზე და ის განსხვავდება ანორექსია ნერვოზასგან.