iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
როჰინჯების დევნა მიანმარში

როჰინჯების დევნა მიანმარში (2016-2017) — როჰინჯა მუსლიმების დევნა მიანმარში, ჩრდილო-დასავლეთ რეგიონში. იგი ხდება შეიარაღებული ძალებისა და პოლიციის მიერ. ეს არის გაგრძელება მუსლიმი როჰინჯების დევნისა, რომელიც მიეკუთვნება სამხედრო დევნას.

მიანმარის დევნილები დამნაშავენი არიან ფართომასშტაბიანი ადამიანის უფლებათა დარღვევაში, რომელიც შეიცავს: არასამართლებრივ დასჯას, ჯგუფურ გაუპატიურებას, ხანძრის გაჩენასა და ბავშვების მკვლელობას. როჰინჯების სამხედრო ჩახშობამ აშშ-ს და სამართალდამცავ ჯგუფ „საერთაშორისო ამნისტიის“ მხრიდან, გამოიწვია კრიტიკა, ამასთან ერთად, აშშ-ს სახელმწიფო დეპარტამენტის, მიანმარის მეზობელ ბანგლადეშისა და მალაიზიის მთავრობის მხრიდანაც. მიანმარის დე-ფაქტო მთავრობის ხელმძღვანელი, აუნ სან სუ ჩი განსაკუთრებული კრიტიკის სამიზნე გახდა თავისი დუმილის გამო, სწორედ ამ საკითხთან დაკავშირებით და აგრეთვე უმოქმედობისა და სამხედრო ბოროტების თავიდან არაცილების მიზნით.
ჩაგირი

ჩაგირი — მცენარეთა გვარი ფხიჯასებრთა ოჯახისა. მრავალწლოვანი ფესურიანი ბალახებია. უფრო ჩვეულებრივია სქელფოთოლა ჩაგირი , რომელიც გვხვდება ციმბირში, მონღოლეთსა და ნაწილობრივ შუა აზიის მაღალმთის სარტყელებში კლდეებსა და ქვიან ადგილებზე. მისი ფესურა და ფოთლები შეიცავს მთრიმლავ და საღებავ ნივთიერებებს. იყენებენ სამკურნალოდ, ხმარობენ ჩაის ნაცვლად (ფოთლების ნაყენი).
შალვა ჩაგუნავა

შალვა თადეოზის ძე ჩაგუნავა (დ. 20 სექტემბერი, 1909, სოფ. ხიდი, ახლანდელი ხონის მუნიციპალიტეტი — გ. 15 იანვარი, 1993, 83 წლის ასაკში) — ქართველი კინორეჟისორი, ქართული დოკუმენტური კინოს ერთ-ერთი ფუძემდებელი. საქართველოს სსრ ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1962).

1935 წელს დაამთავრა საკავშირო კინემატოგრაფიის სახელმწიფო ინსტიტუტის სარეჟისორო ფაკულტეტი (ს. ეიზენშტეინის კლასი). სკკპ წევრი 1941 წლიდან. 1926 წლიდან მუშაობდა კინოში. გადაღებული აქვს ოთხასამდე კინოჟურნალი და სპეცგამოშვება, ასზე მეტი დოკუმენტური და სამეცნიერო პოპულარული ფილმი.
PM md. 63

პმ მდ.63 — რუმინული წარმოების საერიშო შაშხანა რომელსაც ბაზისად უდევს საბჭოთა შაშხანა, აკმ-ისგან მისი განსმახვავებელი შტრიხი რკალური ფორმის მქონე ხელის მოსაჭიდი და გვერდზე დასაკეცი კონდახია, მისი საექსპორტო სახელია .
ოპერატორები

- მცირედი ნაწილი ხელში იქნა ჩაგდებული ერაყის არმიისგან.
- ხელში იქნა ჩაგდებული სხვადასხვა შეიარაღებული ჯგუფებისაგან, გამოიყენება პოლიციის მიერ.

- ფართოდ გამოიყენება ლიბერიის არმიის მიერ.

— პირველი პარტია შეძენილი იქნა 1991 წელს, აქტუალურად გამოიყენებოდა აფხაზეთის ომში ქართველი სამხედროების მიერ, შაშხანების დიდი რაოდენობა ხელში იქნა ჩაგდებული რუსეთის ჯარის მიერ 2008 წელს სენაკის ბაზაზე, დღესდღეობით პმ მდ.63 გამოიყენება ქართული ჯარის სპეციალურ ნაწილებში.

- გამოიყენებოდა 90-იან წლებში ხორვატიის არმიის მიერ.
ჩადირ-ლუნგა

ჩადირ-ლუნგა — ქალაქი (1958 წლიდან) და მუნიციპალიტეტი მოლდოვაში, მდინარე ლუნგის ნაპირას. 1995 წლამდე იყო ჩადირ-ლუნგის რაიონული ცენტრი. ქალაქში არის რკინიგზის სადგური. სამრეწველო ობიექტები: ელექტროთერმული მოწყობილობების, თამბაქო საფერმენტაციო, საცდელ ექსპერტული ქარხანა, ხორცკომბინატი, ხალიჩების ფაბრიკა. ჩადირ-ლუნგაში მდებარეობს ისტორიული მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი.

დაძმობილებული ქალაქები
ბურსა, თურქეთი.
ჩადრი

ჩადრი ( ჩადორ), აჯიღა, საბურავი — მუსლიმანი ქალის ტანსაცმლის ელემენტი, მოსახურავი, რომელიც ქალის სახესა და სხეულს ფარავდა. სამოსელი მრგვალი და ბოლოშემომრგვალებული იყო. შემოხვევის შემდეგ ჩადრის ორივე მხარეს სარტყელში იმაგრებდნენ. მასალად იყენებდნენ უმეტესად თეთრ ყალამქარს, ტილოს, მიტკალს. ჩადრი დამოწმებულია საუკუნის შუა წლებამდე თბილისსა და მის მახლობლად მცხოვრებ მაჰმადიანურ მოსახლეობაში. აჭარაში უფრო დიდხანს შემორჩა.
იორამ ჩადუნელი

იორამ გაბრიელის ძე ჩადუნელი (დ. 20 ოქტომბერი, 1927, სოფ. იგოეთი, კასპის რაიონი — გ. 1999) — ქართველი საბჭოთა მწერალი. სკკპ წევრი 1951 წლიდან. 1949 წელს დაამთავრა მოსკოვის საკავშირო დაუსწრებელი იურიდიული ინსტიტუტი. 1949 წლიდან მუშაობდა პროკურატურის ორგანოებში. პირველი მოთხრობა „დაკარგული იმედი“ გამოაქვეყნა 1960 წელს, პირველი წიგნი „ცხოვრების ზღურბლზე“ — 1963 წელს.

იორამ ჩადუნელს ეკუთვნის პროზაული კრებული „ნაზვრევი“ (1970), თანამედროვე ცხოვრების მოვლენებზე აგებული დეტექტიური ჟანრის მოთხრობები და რომანები („საზღაური“, 1972; „გვიმრის ფოთლების საიდუმლოება“, 1972; „მსჯავრი“, 1974; „უცნობი მგზავრი“, 1976; „საშობაო მეჯლისი“, 1976) და სხვა.
ფელეკეზელა მფოკო

ფელეკეზელა მფოკო (, დ. 11 ივნისი, 1940, სამხრეთი როდეზია — გ. 6 დეკემბერი, 2024) — ზიმბაბვეს სახელმწიფო და პოლიტიკური მოღვაწე. პოლიტიკოსი, დიპლომატი და ბიზნესმენი, ზიმბაბვეს მეორე ვიცე-პრეზიდენტი. თავის დროზე იყო ზიმბაბვეს ელჩი რუსეთში, ბოტსვანაში და სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკაში.

რობერტ მუგაბეს გადადგომის შემდეგ 2017 წლის 21 ნოემბრიდან 24 ნოემბრამდე დე-იურე ასრულებდა ზიმბაბვეს პრეზიდენტის მოვალეობას. მაგრამ რადგან ამ პერიოდისათვის პარტიიდან გაძევებული იყო და იმყოფებოდა საზღვარგარეთ, თანამდებობა დე-ფაქტო არ მიუღია.

მფოკო გარდაიცვალა ინდოეთში 2024 წლის 6 დეკემბერს, 84 წლის ასაკში. იგი იყო ქვეყნის ყველაზე ხანდაზმული ყოფილი ვიცე-პრეზიდენტი მისი გარდაცვალების მომენტში.
შარდოვანა-ფორმალდეჰიდური ფისები

შარდოვანა-ფორმალდეჰიდური ფისები — შარდოვანასა და ფორმალდეჰიდის ურთიერთქმედების პროდუქტები, რომელთაც აქვთ უნარი წარმოქმნან პოლიმერები. შარდოვანა-ფორმალდეჰიდურ ფისებს ამზადებენ წყალხსნარების სახით. იყენებენ ამინოპლასტების, წებოებისა და ქაფპლასტების წარმოებაში. მოდიფიცირებულ შარდოვანა-ფორმალდეჰიდურ ფისებს უმატებენ ალკიდურ ლაქებსა და მინანქარს დიდი სიმტკიცის, ბზინვარების, ატმოსფერმედეგობისა და სხვა თვისებების მისანიჭებლად.
შარდსადენი

შარდსადენი — მილოვანი ორგანო, საშარდე გზის ბოლო მონაკვეთი. მისი კედელი შედგება გარეთა — შემაერთებელ-ქსოვილოვანი, შუა — კუნთოვანი და შიგნითა — ლორწოვანი გარსებისაგან.

ადამიანი
მამაკაცის შარდსადენი იწყება შარდის ბუშტიდან, გაივლის წინამდებარე ჯირკვალს, შემდეგ შარდსასქესო შუასაძგიდს, შედის ასოს ღრუბლისებრ ნივთიერებაში და სრულდება ასოს ბოლოზე შარდსადენის გარეთა ხვრელით. მამაკაცის შარდსადენის საშუალო სიგრძეა 20 სმ, დიამეტრი — 7 მმ. ქალის შარდსადენი გაცილებით მოკლეა (5 სმ) და საშოს კარიბჭეში იხსნება. შარდსადენს აქვს ორი სფინქტერი: პირველი შარდსადენის დასაწყისშია, მას წარმოქმნის შარდის ბუშტის კუნთოვანი შრის ცირკულარული ბოჭკოები. ეს უნებლიე სფინქტერია და მოქმედებს რეფლექსურად. მეორე სფინქტერი ნებითია, მას წარმოქმნის შორისის ღრმა განივი კუნთი, რომელსაც ხვრეტს შარდსადენის შარდ-სასქესო შუასაძგიდში გავლისას. შარდსადენის წინამდებარე ნაწილში იხსნება თესლის გამომტანი ე. წ. მშხეპავი სადინარები. მამაკაცის შარდსადენი ატარებს როგორც შარდს, ისე თესლს, ქალისა კი მხოლოდ შარდს. შარდსადენის ანთებამ შეიძლება გამოიწვიოს ნაწიბურები და სანათურის ძლიერი შევიწროვება.
შარდ-სასქესო სისტემა

შარდ-სასქესო სისტემა — ადამიანისა და ცხოველთა ანატომიურად და ფუნქციურად ერთმანეთთან დაკავშირებული — გამომყოფი და სასქესო ორგანოების ერთობლიობა. ზოგი უხერხემლოს (მაგ. თავეკლიანები) გამომყოფი ორგანოები — პროტონეფრიდიები — იხსნებიან სასქესო ჯირკვლების სადინარებში. მრავალჯაგრიანი ჭიების უმეტესობის გამომყოფი ორგანოები — მეტანეფრიდიები — სასქესო პროდუქტების გამოტანის ფუნქციას ასრულებენ. ხერხემლიანების ორგანიზმიდან სასქესო პროდუქტების გამოტანა ხდება გამომყოფი ორგანოების სადინრებით. მრავალი თევზისა და ყველა ამფიბიის მამლების სასქესო პროდუქტები გამოდის ვოლფის არხით, რომელიც შარდსაწვეთსაც წარმოადგენს. ქვეწარმავლების, ფრინველებისა და ძუძუმწოვრების მამლების პირველადი თირკმელი გარდაიქმნება სათესლის დანამატად და თესლის გამოტანას ემსახურება.
შარდსაწვეთი

შარდსაწვეთი — თირკმლიდან შარდის ბუშტში შარდის გამტარი მილი. ადამიანის შარდსაწვეთის სიგრძე საშუალოდ 30-35 სმ, დიამეტრი — 7-9 მმ-ს აღწევს. მდებარეობს ექსტრაპერიტონეალურად ხერხემლის გვერდებზე. განარჩევენ შარდსაწვეთის მუცლისა და მენჯის ნაწილებს. შარდსაწვეთის კედელი შედგება შემაერთებელქსოვილოვანი (გარეთა), კუნთოვანი (შუა) და ლორწოვანი (შიგნითა) გარსებისაგან. შარდსაწვეთი ირიბად კვეთს შარდის ბუშტის კედელს, ამიტომ ბუშტის ავსებისას იგი დაიხშობა და შარდის ბუშტიდან შარდის რეტროგრადულად (უკან), თირკმლისაკკენ აღმა სვლა აღარ ხდება.
შარეულა

შარეულა — მდინარე ამბროლაურის მუნიციპალიტეტში. სათავე აქვს რაჭის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე, ზღვის დონიდან 1091 მ-ზე, ერთვის მდინარე რიონს მარცხნიდან. სიგრძე 22 კმ, აუზის ფართობი 231 კმ². საზრდოობს წვიმის, თოვლისა და მიწისქვეშა წყლით. წყალდიდობა გაზაფხულზეა, წყალმოვარდნები — ზაფხულ-შემოდგომაზე, არამდგრადი წყალმცირობა — ზამთარში. საშუალო წლიური ხარჯი 4,7 მ³/წმ.
შარვაშიძე

საკუთარი სახელი შარვაშიძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

ალექსანდრე შარვაშიძე — ფერმწერი
ასლანბეი შარვაშიძე — ქეილაშ აჰმედ-ბეგის უფროსი შვილი
გიორგი შარვაშიძე — საზოგადო მოღვაწე
გიორგი შარვაშიძე — საზოგადო მოღვაწე, პოეტი, დრამატურგი
გიორგი შარვაშიძე — საზოგადო მოღვაწე, პოეტი
გიორგი შარვაშიძე (საფარ ალი-ბეგი) — აფხაზეთის მთავარი
დიმიტრი შარვაშიძე (ომარბეი) — აფხაზეთის მთავარი
ელიზბარ შარვაშიძე — საქართველოს არმიის პოლკოვნიკი
ეფთვიმე შარვაშიძე — საეკლესიო მოღვაწე
ვლადიმერ შარვაშიძე — ზოოლოგ-იქთიოლოგი
ზეგნაყ შარვაშიძე — აფხაზეთის მთავარი
ზურაბ შარვაშიძე — აფხაზეთის მთავარი
კონსტანტინე შარვაშიძე — საზოგადო მოღვაწე
ლევან შარვაშიძე — სამურზაყანოს მფლობელი
მანუჩარ შარვაშიძე — სამურზაყანოს მმართველი
მანუჩარ შარვაშიძე — აფხაზეთის მთავარი
მიხეილ შარვაშიძე (ჰამუთ-ბეგი) — აფხაზეთის უკანასკნელი მთავარი
მურზაყან შარვაშიძე — სამურზაყანოს მფლობელი
პუტო შარვაშიძე — აფხაზეთის მთავარი
როსტომ შარვაშიძე — ბზიფის აფხაზეთის მთავარი
სარეხ შარვაშიძე — აფხაზეთის მთავარი
სეტემან შარვაშიძე — აფხაზეთის მთავარი
სუსტარ შარვაშიძე — აფხაზეთის მთავარი
ქეილაშ შარვაშიძე — აფხაზეთის მთავარი
ყვაპუ შარვაშიძე — ზეგნაყ შარვაშიძის ძე
ხუტუნია შარვაშიძე — სამურზაყანოს მფლობელი
ჯიქეშია შარვაშიძე — ზეგნაყ შარვაშიძის ძე
აბეშლა

აბეშლა, აბეშლაია — ასურეთის მეფის ტიგლათფილესერ -ის წარწერებში ურუმაელებთან ერთად მოხსენიებული ტომები, „ხეთების ქვეყნის ხალხი“. მათი ზუსტი ადგილმდებარეობა უცნობია. ბინადრობდნენ აღმოსავლეთ მცირე აზიაში, ურუმაელების მეზობლად, რომელთაც ძალით მიიტაცეს სუბართუს (ჩრდილოეთ შუამდინარეთი) ზოგიერთი დასახლება. იმავე წარწერებში აბეშლა არის სინონიმი ტერმინისა „ქაშქაია“ („ქაშქა“), რომელიც ხეთური ლურსმული წყაროების „ქასქას“ („გასგას“) იდენტურია. აბეშლას სახელწოდებას ზოგიერთი მკვლევარი უკავშირებს მოგვიანო ხანის აფშილების (აფსილების) სახელწოდებას.
აბეჩხარი

აბეჩხარი — გამეჩხრებული, დაყამირებული, გაუნოყიერებელი ვენახი.

აბეჩხარში ცუდი ნიადაგური კვების გამო ვაზის ზრდა შეზრუდულია, ყურძნის მოსავალი მცირეა. სიმეჩხრისა და იმის გამო, რომ ვაზს მცირე რაოდენობით აქვს ყლორტები და მტევნები, მცენარეს მზის სხივი უკეთესად ხვდება. ამიტომ, მართალია, ყურძენი ცოტა მოდის, მაგრამ ტკბილი და არომატულია, ღვინო — მაღალხარისხოვანი.
რუსუდან სიხარულიძე

რუსუდან სიხარულიძე (დ. 19 აგვისტო 1954, ბათუმი) — სპორტული ტანმოვარჯიშე, მსოფლიო ჩემპიონი გუნდურ პირველობაში და მესამე პრიზიორი თავისუფალ ვარჯიშში (1974); სსრკ ორგზის ჩემპიონი (1973, მრავალჭიდი; 1974, თავისუფალი ვარჯიში); საერთაშორისო კლასის სპორტის ოსტატი, საქართველოს დამსახურებული მწვრთნელი, საერთაშორისო კატეგორიის მსაჯი, ღირსების ორდენის კავალერი. ტანვარჯიშის ეროვნულ სახეობათა ფედერაციის პრეზიდენტი 2006 წლიდან.

საერთო შედეგები
რობერტ შავლაყაძე

რობერტ შავლაყაძე (დ. 1 აპრილი 1933, თბილისი — გ. 4 მარტი, 2020) — ქართველი მძლეოსანი (სიმაღლეზე ხტომა). საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატი (1960).

ბიოგრაფია
1955 წელს დაამთავრა ფიზკულტურის ინსტიტუტი. 1960 წლის რომის ოლიმპიური თამაშების ჩემპიონი და 1964 წლის ტოკიოს ოლიმპიადის მონაწილე (- ადგილი). ევროპის ჩემპიონატის მესამე პრიზიორი (1962), სსრკ ჩემპიონი (1964) და სამგზის მეორე პრიზიორი (1959, 60, 62), ძმები ზნამენსკების საერთაშორისო ტურნირის ხუთგზის ჩემპიონი (1958-62), სოციალისტური ქვეყნების თამაშების შვიდგზის გამარჯვებული (1957, 58, 59, 60, 61, 62, 63), „გიგანტთა მატჩში“ (აშშ-სსრკ) გამარჯვებული (1959). საუკეთესო შედეგი — 217 სმ. სსრკ სპორტის დამსახურებული ოსტატი. იყო საქართველოს აგრარული უნივერსიტეტის საპატიო პროფესორი და ფიზიკური აღზრდის კათედრის გამგე (1988-93). პედაგოგიურ მეცნიერებათა კანდიდატი. სეოკის აღმასკომის წევრი. ლენინის, ღირსების, ვახტანგ გორგასლის ხარისხის, ბრწყინვალების საპრეზიდენტო ორდენისა და სოკის ორდენის კავალერი.

1960 წელს, რომის ოლიმპიადაზე რობერტ შავლაყაძემ 3-ჯერ გააუმჯობესა ოლიმპიური რეკორდი. ფინალში ჯერ 212 სმ დაძლია, შემდეგ 214 სმ, ჩემპიონობა კი 216 სმ-ზე გადებულ თამასაზე გადახტომით მოიპოვა. საერთო ჯამში ოლიმპიური რეკორდი ფინალში მან, ვიცე-ჩემპიონმა ვალერი ბრუმელმა (სსრკ), ბრინჯაოს მედალოსანმა ჯონ თომასმა (აშშ) და მეოთხე ადგილზე გასულმა ვიქტორ ბოლშოვმა (სსრკ) დაამყარეს/გაიმეორეს.

1964 წელს, ტოკიოს ოლიმპიადაზე მე-5 ადგილი დაიკავა. მე-4 ადგილზე გასული სტიგ პეტერსონის (შვედეთი) მსგავსად, რობერტ შავლაყაძემაც 214 სმ დაძლია, თუმცა მეტი ცდით. 1977–1980 წლებში კონგოს მძლეოსანთა ნაკრებს წვრთნიდა. 1981–1993 წლებში საქართველოს აგრარული უნივერსიტეტის საპატიო პროფესორი და ფიზიკური აღზრდის კათედრის გამგე.

2011 წელს, სერიაში „ქართველი ოლიმპიური ჩემპიონები“ (პროექტის ავტორი და მთავარი რედაქტორი ელგუჯა ბერიშვილი) გამოიცა გიორგი ჩოჩიშვილის წიგნი „რობერტ შავლაყაძე“.

ძირითადი შედეგები
დიდი შესვენება (ტელესერიალი)

„დიდი შესვენება“ — ქართული სოციალური დრამატული ტელესერიალი. იგი ტელეკომპანია „იმედის“ ეთერში 2017 წლის 14 ნოემბერს გავიდა. სერიალის შემქმნელია სტუდია . მისი რეჟისორია დავით ჭაბაშვილი, ხოლო სცენარის ავტორები – ირაკლი კაკაბაძე, ირაკლი ვახტანგიშვილი, რატი წეროძე, ეკა ელიეშვილი და ქეთი ელიეშვილი.

სიუჟეტის მიხედვით, უბედური შემთხვევის გამო ახალგაზრდა წყვილის ცხოვრება ქაოსური ხდება. ამ შემთხვევის გარშემო ერთიანდებიან წყვილის ახლობლები, მეგობრები და ოჯახის წევრები. დაპირისპირებული მხარეები ახლობლების დასაცავად ყველაფერს აკეთებენ, საიდანაც მრავალი ჩახლართული ისტორია ვითარდება.

მთავარ როლებში
ეპიზოდურ როლებში
აკაკი ხიდაშელი
ანანო მახარაძე
ნათია კუპატაძე
ეკა თვაური
ბახვა წერედიანი
ანა მღებრიშვილი
ბექნუ ქაფიანიძე
ნიკა გაბელია
ბექა კულიჯანაშვილი
ბაჩო სოხაძე
ლიზა წერეთელი
ნია ჯინელი
ვახტანგ ახალაძე
ვამეხ ჯანგიძე
ქეთა ლორთქიფანიძე
თამუნა ადამია
ვახო ნოზაძე
ზვიად ძულიაშვილი
გრიგოლ ზუბაშვილი
ქეთი ელიეშვილი
გიორგი ძამუკაშვილი
ანა ინასარიძე
ქეთათო ინასარიძე
ქეთა მარტაშვილი
ნუცა ძივძივაძე
კატო კაკაბაძე
კესო კიკალეიშვილი
მარიამ ჟღენტი
დიმიტრი ჩხეიძე
კატო ზანგურაშვილი
ელენე შელია
ელენე ფირცხალავა
მიშო ბოგვერაძე
გიორგი მუსურიძე
საბა სებისკვერიძე
სანდრო ლეფსვერიძე
ნია ჯამბურიძე
მარი პაპიძე
სალომე გელაშვილი
ნიკუშა ხეთერელი
ნინო ხოჯელანი
მარიამ ფერაძე
გიგი ჭოხონელიძე
სანდრო კოპალეიშვილი
გივიკო ლომიძე
ნანიკო ბოჭორიშვილი
სანდრო გახარია
სალომე ბარბაქაძე
ეკა მიქანაძე
ალექსანდრე იზორია
მუხანდი მაისურაძე

შემოქმედებითი ჯგუფი
ირაკლი კაკაბაძე - გენერალური პროდიუსერი
დავით გოგიჩაიშვილი - პროექტის დირექტორი
ირაკლი ვახტანგიშვილი - სცენარის ავტორი
ირაკლი კაკაბაძე - სცენარის ავტორი
რატი წეროძე - სცენარის ავტორი
ეკა ელიეშვილი - სცენარის ავტორი
ქეთი ელიეშვილი - სცენარის ავტორი
დავით ჭაბაშვილი - რეჟისორი
ვახო კაკაურიძე - მონტაჟი
ჯანო აბსანიძე - მონტაჟი
სალომე ღლონტი - ქათინგი
ნუცა ზანგურაშვილი - ქასთინგი
ლევან ბერიძე - ოპერატორი
ლევან ქავტარაძე ოპერატორის ასისტენტი
ბექა სარდანაშვილი - გამნათებელი
ბექა ჭაბაშვილი - გამნათებელი
ირაკლი ქოჩიაშვილი - ხმის ოპერატორი
თამუნა ჯიბეგიშვილი - მხატვარი
გიორგი ქართველიშვილი - მხატვრის ასისტენტი
თეო ნაცვლიშვილი - კოსტუმების მხატვარი
მაკა იობიძე - გრიმი
თამუნა გოგიბერიძე - კლაპი
ბორის ყაჭეიშვილი - მძღოლი
გურამ ფარცხაშვილი - მძღოლი
ნუცა ზანგურაშვილი - კოორდინატორი
იზიკო ბარამიძე - კოორდინატორი
სალომე ღლონტი - პროექტის მენეჯერი
ნოდარ ლობჟანიძე - ფინანსური მენეჯერი
ომარ ბლიაძე

ომარ ბლიაძე (დ. 31 მარტი 1942, თბილისი — გ. 20 დეკემბერი, 2022) — ქართველი და საბჭოთა სპორტსმენი, ბერძნულ-რომაული სტილის მოჭიდავე. საბჭოთა კავშირის საერთაშორისო კლასის სპორტის ოსტატი (1968).

ბიოგრაფია
დაიბადა 1942 წლის 31 მარტს თბილისში. 1968 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ენერგეტიკის ფაკულტეტი.

სპორტული კარიერის განმავლობაში იყო ევროპის ჩემპიონი (1968) მსოფლიო ჩემპიონატის მეორე პრიზიორი (1969), ჩეხოსლოვაკიის, ბულგარეთის, იაპონიისა და უნგრეთის საერთაშორისო ტურნირებში გამარჯვებული.
ნუგზარ ასათიანი

ნუგზარ ასათიანი (დ. 16 ივლისი 1937, ქუთაისი — გ. 2 აპრილი 1992, თბილისი) — ქართველი სპორტსმენი, მოფარიკავე, 1964 წლის ტოკიოს ოლიმპიადის ჩემპიონი და 1960 წლის რომის ოლიმპიადის მონაწილე. მსოფლიო ჩემპიონი გუნდურ შეჯიბრებაში (1965), ორგზის მეორე (1961, 69) და მესამე (1962) პრიზიორი, სტუდენტთა მსოფლიო თამაშების მეორე პრიზიორი (1961), სსრკ ჩემპიონი პირად (1961) და გუნდურ შეჯიბრებაში (1960, 62, 66, 68). საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატი (1964). საერთაშორისო კატეგორიის მსაჯი. ვახტანგ გორგასლის ხარისხის ორდენის კავალერი გარდაცვალების შემდეგ. 2011 წელს, სერიაში „ქართველი ოლიმპიური ჩემპიონები“ (პროექტის ავტორი და მთავარი რედაქტორი ელგუჯა ბერიშვილი) გამოიცა გიორგი ფრანგიშვილის წიგნი „ნუგზარ ასათიანი“
AK-74

აკ-74 — საბჭოთა წარმოების ავტომატი, რომელიც შემუშავებული იქნა მიხეილ კალაშნიკოვის მიერ 1970-იან წლებში აკმ-ის და აკ-47-ის ჩანაცვლების მიზნით. ავტომატი 5.45 კალიბრის ტყვიას იყენებს. ამ კალიბრმა ჩაანაცვლა 7.62 როგორც ძირითადი საბრძოლო ვაზნა საბჭოთა შეიარაღებაში.

ავტომატი წარმოებული იქნა მრავალ ქვეყანაში, მათ შორის ბულგარეთში, აღმოსავლეთ გერმანიაში, ჩრდილოეთ კორეაში და რუმინეთში.

ოპერატორები

- ფართოდ გამოიყენება შეიარაღებულ ძალებში და პოლიციაში 1991 წლიდან, 2000-იან წლებში შეძენილი იქნა დიდი რაოდენობით ბულგარული წარმოების აკ-74, ჩანაცვლებული იქნა მ4-ის ტიპის შაშხანით.

- აკ-74მ გამოიყენება სირიის სპეციალური დანიშნულების ძალების მიერ.
- აკ-74მ მოდიფიკაცია წარმოადგენს სტანდარტულ საიერიშო შაშხანას რუსეთის შეიარაღებულ ძალებში.
ჯვაროსანთა ლაშქრობები ეგვიპტეში

ჯვაროსანთა ლაშქრობები ეგვიპტეში — იერუსალიმის სამეფოს მიერ წამოწყებული სამხედრო კამპანიების სერია, რომელიც მიზნად ისახავდა მისი პოზიციების განმტკიცებას ლევანტში. იერუსალიმის მეფე სარგებლობდა არეულობის გამო ფატიმიანთა სახალიფოს სისუსტით.

ომი დაიწყო, როგორც ფატიმიანთა სახალიფოში არსებული კრიზისის გაგრძელების ნაწილი, ეს უკანასკნელი დაიშალა სირიიდან და ჯვაროსანთა სახელმწიფოებიდან მომდინარე შევიწროების გამო. როდესაც ერთი ნაწილი დასახმარებლად ნურ ალ-დინ ზანჯის მოიხმობდა, მეორე ნაწილი ჯვაროსანთა მხრიდან ელოდა დახმარებას. ომის განვითარებასთან ერთად, იგი დამპყრობლურ ომად გადაიქცა. იერუსალიმის მეფის — ამალრიკ -ის აგრესიული კამპანიის შედეგად, უეცრად შეწყდა მთელი რიგი სირიული კამპანიები. 1169 წელს ბიზანტიელთა და ჯვაროსანთა მიერ დამიეტაზე განხორციელებული კომბინირებული შეტევა წარუმატებელი აღმოჩნდა. იმავე წელს სალაჰ ად-დინმა (ევროპაში ცნობილია, როგორც სალადინი) ეგვიპტეში ხელში ჩაიგდო ძალაუფლება, როგორც ვეზირმა. 1171 წელს იგი ეგვიპტის სულთანი გახდა და ჯვაროსნებმა ყურადღება საკუთარი სამეფოს დაცვაზე გაამახვილეს, რომელიც მიუხედავად იმისა, რომ ეგვიპტისა და სირიის მიერ იყო გარშემორტყმული, მომდევნო 16 წელი აგრძელებდა არსებობას. მოგვიანებით ჯვაროსნები ცდილობდნენ შეენარჩუნებინათ იერუსალიმის სამეფო და მიხვდნენ, რომ მთავარი საფრთხე ეგვიპტე იყო, მაგრამ საბოლოოდ ეს ბრძოლა უშედეგო აღმოჩნდა.
ეშმუნის ტაძარი

ეშმუნის ტაძარი — ძვ. წ. საუკუნის ფინიკიური სატაძრო კომპლექსი. მდებარეობს ლიბანის ქალაქ სიდონიდან ერთ კილომეტრში ადგილზე რომელსაც ეწოდება ბუსტან-აშ-შეიხი. მთავარი ტაძარი ეძღვნება ნაყოფიერებისა და ჯანმრთელობის ფინიკიურ ღმერთ ეშმუნს, რომელიც ამავე დროს იყო ფინიკიური ქალაქის სიდონის მფარველი ღმერთი.

ტაძრისათვის ადგილის შერჩევა, როგორც ჩანს, გამოწვეულია მის მახლობლად მდებარე წყაროს გამო. კომპლექსიდან ჩვენს ეპოქამდე შემორჩენილია მასიური კაპიტელი და ორი კვარცხლბეკი, რომელზეც მიმდინარეობდა მსხვერპლთშეწირვა. ერთ-ერთი კვარცხლბეკი თარიღდება ძვ. წ. - საუკუნეებით. კომპლექსის უძველესი ნაწილი, რომელიც აგებულია ძვ. წ. საუკუნეში, არის პირამიდისებური ნაგებობა, რომლის არქიტექტურაზეც იგრძნობა ბაბილონის გავლენა. საუკუნეში ტაძარი გადააკეთეს. ბიზანტიურ პერიოდში ტაძრის ადგილზე ააგეს მართლმადიდებლური ეკლესია, რომელიც მრავალრიცხოვანი მოზაიკით იყო დამშვენებული.

1996 წლიდან ეშმუნის ტაძარი შეტანილია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების საცდელ სიაში.
ლევან ბერაია

ლევან ბერაია (დ. 3 სექტემბერი, 1960, სენაკი, საქართველო) — ქართველი ინჟინერი და ისტორიკოსი.

ბიოგრაფია
1992 წელს დაამთავრა საქართველოს აგრარული უნივერსიტეტის აგროსაინჟინრო ფაკულტეტი.„“

1977 წელს მუშაობა დაიწყო მიწათმოქმედების სამეცნიერო კვლევით ინსტიტუტში ლაბორანტის თანამდებობაზე; 1992 წელს სოიასგან დაიწყო სხვადასხვა პროდუქტის წარმოება და დააპატენტა „სოიასაგან რძის მიღების ხერხი“. 1993 წელს ბატონ ჯუმბერ პატიაშვილთან ერთად ჩაატარა დიდი დეგუსტაცია და პრეზენტაცია, სადაც წარმოდგენილი იყო 40 დასახელების პროდუქტი.

1994-1997 წლებში ლევან ბერაიას მეგობრებთან ერთად კვების მრეწველობაში დაუპატენტეს რვა გამოგონება, რომელიც შემდეგ დანერგეს წარმოებაში. 1996 წელს მეგობრებთან ერთად დააარსა შ.პ.ს „აგროკონსორციუმი წეროვანი“, რომელიც ორიენტირებულია ყველისა და კარაქის წარმოებაზე.

1980-იანი წლების დასაწყისიდან იყო პატრიარქის სტიქაროსანი სიონის საკათედრო ტაძარში. 1978 წლიდან დაინტერესდა თავად აზნაურული გვარების შესწავლით. 2006 წელს გამოვიდა მისი პირველი წიგნი „საქართველოს თავად აზნაურული გვარები“, ხოლო 2017 წელს გამოცა ახალი წიგნი „ქართველ თავად აზნაურთა გვარების აღწერა“. არის 40-მდე სამეცნიერო სტატიისა და შრომის ავტორი. შესწავლილი აქვს დაახლოებით 1000 გვარის ისტორია. 2001 წელს შ.პ.ს „აგროკონსორციუმი წეროვანმა“ აღადგინა ჟურნალი „გუთნის დედა“, რომელიც გამოდიოდა ყოველთვიურად ორი წლის განმავლობაში და ლევან ბერაია მეგობრებთან და პარტნიორებთან ერთად (ჯუმბერ პატიაშვილი, ავთანდილ ჩინჩალაძე, რეზო კიკალიშვილი, ლევან ბერიაშვილი; რედ.: ელგა ფოლადაშვილი) იყო ამ ჟურნალის დამაარსებელი და რედკოლეგიის წევრი.

წევრობა
ფირმა „სოია“, დამფუძნებელი (1992-)
შ.პ.ს „სოია პროდუქტი“, თანადამფუძნებელი (1994-)
შ.პ.ს „აგროკონსორციუმი წეროვანი“, თანადამფუძნებელი, დირექტორის მოადგილე (1996-)
„წეროვანი ჯგუფი“ – საქართველოს სოფლის მეურნეობისა და ეკონომიკის განვითარების საზოგადოებრივ სამეცნიერო კავშირი, თანადამფუძნებელი, წევრი (2001-)
შოთა გორგოძე

შოთა ვარლამის ძე გორგოძე (დ. 10 ნოემბერი, 1931 (ზოგი წყაროთი — 1932), სოფ. ზედა ილემი, ახლანდ. ზესტაფონის მუნიციპალიტეტი — გ. 1 მარტი, 2020, თბილისი) — ქართველი შინაგანი სამსახურის გენერალ-ლეიტენანტი (1988).

ბიოგრაფია
შოთა გორგოძე დაიბადა 1931 წლის 10 ნოემბერს ზესტაფონის რაიონის სოფელ ილემში, გლეხის ოჯახში. 1947 წელს დაამთავრა ხარაგაულის რაიონის სოფელ კიცხის საშუალო სკოლა და იმავე წელს ჩაირიცხა თბილისის რკინიგზის ტრანსპორტის ინჟინერთა ინსტიტუტში, რომელიც დაამთავრა 1955 წელს. ინსტიტუტის დამთავრების შემდეგ მუშაობა დაიწყო თბილისის ქარხანა „ელექტროგამშვებში“ უფროს ოსტატად, შემდეგ დაწინაურდა ჯერ საამქროს უფროსის მოადგილედ, შემდეგ კი საკონსტრუქტორო ბიუროს უფროსად. 1963-1965 წლებში შოთა გორგოძე მუშაობდა საქართველოს კპ თბილისის ორგანიზაციის პირველი მაისის რაიკომის ინსტრუქტორად.

1965 წლის დეკემბერში შოთა გორგოძე სამუშაოდ გადაიყვანეს საქართველოს საზოგადოებრივი წესრიგის დაცვის სამინისტროში, სოციალისტური საკუთრების დატაცებისა და სპეკულაციის წინააღმდეგ ბრძოლის განყოფილების უფროსის მოადგილედ. 1971 წლის თებერვლიდან საქართველოს შსს სოციალისტური საკუთრების დატაცებისა და სპეკულაციის წინააღმდეგ ბრძოლის სამმართველოს უფროსის მოადგილე იყო, ხოლო 1972 წლის აგვისტოში ამავე სამმართველოს უფროსად დაინიშნა. ამ თანამდებობაზე ის 1978 წლის 7 მარტამდე მუშაობდა. 1978 წლის 7 მარტიდან 1986 წლის 21 იანვრამდე შოთა გორგოძე საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრის მოადგილე გახლდათ. ამ პერიოდში ის აქტიურად მონაწილეობდა სპორტსაზოგადოება „დინამოს“ საქმიანობაში, რამაც დიდად შეუწყო ხელი თბილისის „დინამოს“ 1978 წლის საბჭოთა კავშირის ჩემპიონატში გამარჯვებას, 1979 წლის საბჭოთა კავშირის თასის, ხოლო 1981 წლის 13 მაისს ევროპის თასების მფლობელთა თასის მოპოვებას. 1979 წლის 20 ოქტომბერს მიენიჭა შინაგანი სამსახურის გენერალ-მაიორის წოდება. 1986 წლის 21 იანვრიდან 1990 წლის 22 ნოემბრამდე შოთა გორგოძე მუშაობდა საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრად. 1988 წლის 30 აპრილს მიენიჭა შინაგანი სამსახურის გენერალ-ლეიტენანტის წოდება. 1989 წლის 9 აპრილს ქართული მილიცია შოთა გორგოძის მეთაურობით იდგა რუსთაველის პროსპექტზე. 1994 წლის ივნისიდან 2000 წლის აგვისტომდე შოთა გორგოძე იყო საქართველოს შს სამინისტროს უმაღლესი სკოლის, შემდეგ კი საქართველოს შსს აკადემიის რექტორი. 2001 სექტემბრიდან თადარიგშია. არის პედაგოგიურ მეცნიერებათა და საერთაშორისო ინფორმატიკის აკადემიების წევრი.

დაჯილდოებულია სხვადასხვა სახელმწიფო ჯილდოთი, მათ შორის ვახტანგ გორგასლის ხარისხის ორდენი (2003), ღირსების ორდენითა და მედლებით. 1981 წლის 10 ოქტომბერს დაჯილდოვდა საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის საპატიო სიგელით. შს ორგანოებში მუშაობის პერიოდში წახალისებული იქნა 31-ჯერ.

შოთა გორგოძე გარდაიცვალა 2020 წლის 1 მარტს. დაკრძალულია წავკისში.
ალექსანდრა გორგიძე

ალექსანდრა დავითის ასული გორგიძე (დ. 8 ივნისი, 1928, სოფ. მანდიკორი, ახლანდელი ტყიბულის მუნიციპალიტეტი — გ. 23 მაისი, 1985, თბილისი) — ქართველი ბიოლოგი. ბიოლიის მეცნნიერებათა დოქტორი (1973), პროფესორი (1984).

ბიოგრაფია
1950 წელს დაამთავრა თსუ-ს ბიოლოგიის ფაკულტეტი. 1956-1980 წლებში მუშაობდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიაში ბოტანიკის ინსტიტუტში სხვადასხვა სამეცნიერო თანამდებობაზე, 1979-1980 წლებში იყო ამავე ინსტიტუტის კულტურული ფლორის განყოფილების გამგე, 1980 წელს — საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტის ბოტანიკის კათედრის გამგე, 1984 წლიდან გარდაცვალებამდე — ამავე ინსტიტუტის პრორექტორი სამეცნიერო დარგში. გიორგიძის კვლევის ძირითადი მიმართულებები: ზოგადი გენეტიკა, კულტურული მცენარეების სახეთა და ფორმათა წარმოქმნისა და ევოლუციის საკითხების შესწავლა, სისტემატიკა, პალეოეთნობოტანიკა, რადიობიოლოგია. გორგიძეს მიენიჭა საქართველოს სახელმწიფო პრემია საბუნებისმეტყველო მეცნიერების დარგში (1990).