iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
პატარა მეჯვრისხევის წმინდა გიორგის ეკლესია

პატარა მეჯვრისხევის წმინდა გიორგის ეკლესია – ეკლესია გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ პატარა მეჯვრისხევის ჩრდილო-დასავლეთით სასაფლაოზე. თარიღდება გვიანდელი ფეოდალური ხანით.

ეკლესია დარბაზულია (7 4,7 მ), ნაგებია რიყის ქვით და აგურით. თაღოვანი შესასვლელი სამხრეთითაა. ნახევარწრიულ აფსიდში ერთი სარკმელი და ორი ღრმა ნიშია. სარკმლის ქვემოთ ოთხკუთხა სატრაპეზო ქვა დგას. დასავლეთ და სამხრეთ კედელში თითო სარკმელია. სამხრეთ კედლის სარკმელი ამოშენებულია. დარბაზის გრძივ კედლებზე პილასტრებია, რომლებსაც ეყრდნობა ცილინდრული კამარის საბჯენი თაღი. სამხრეთ ფასადზე, კარის ორივე მხარეს, აგურით გამოყვანილია დეკორატიული რომბები. დასავლეთ ფასადზე შემორჩენილია შირიმის ლავგარდნის ფრაგმენტები. სახურავი ორფერდაა, კრამიტის. ეკლესიას სახურავზე, დასავლეთით ადგას აგურის სამრეკლო.
ედუარდ მუტესა II

ედუარდ მუტესა (დ. 19 ნოემბერი, 1924 — გ. 21 ნოემბერი, 1969) — ბუგანდის სამეფოს 36-ე მმართველი 1939 წლიდან, უგანდის რესპუბლიკის პირველი პრეზიდენტი 1962 –1966 წლებში.

1962 წელს მილტონ ობოტეს აქტიური მხარდაჭერით გახდა უგანდის პირველი პრეზიდენტი, მაგრამ ობოტესთან აზრთა სხვაობის გამო, რაც ბუგანდის ეთნოსის სტატუსსა და დამოუკიდებელ უგანდაში მეფის დომენს ეხებოდა, 1966 წელს ის დაამხეს. დამხობის ოპერაცია ჩაატარა ქვეყნის მომავალმა (მესამე) პრეზიდენტმა იდი ამინმა.

ედუარდ მუტესა 1969 წელს ალკოჰოლური მოწამვლით გარდაიცვალა ლონდონში. სადავოა, მოკლეს, თუ თავი მოიკლა.

დაწერილი აქვს წიგნი „ჩემი სამეფოს წაბილწვა“
სალტა (ქალაქი)

სალტა — ქალაქი ჩრდილო-დასავლეთ არგენტინაში, სალტას პროვინციის დედაქალაქი. მისი მეტროპოლიის მოსახლეობის რაოდენობა 2010 წლის მონაცემებით 533,303 ადამიანს შეადგენდა. არგენტინის უმსხვილეს ქალაქებს შორის მერვე ადგილზეა.

მდებარეობს ლერმას ხეობაში, ზღვის დონიდან 1,152 მეტრზე, ანდების მთისწინეთში.

ქალაქი 1582 წელს დააარსა კონკისტადორმა ერნანდო დე ლერმამ, როგორც ავანპოსტი ლიმასა და ბუენოს-აირესს შორის.

სალტაში მრავლადაა და საუკუნის შთამბეჭდავი ნაგებობა.
დაში-დორჟო ითიგელოვი

დაში-დორჟო ითიგელოვი (დ. 1852 — გ. 1927) იყო ტიბეტური ბუდიზმის ბურიატი ლამა; ცნობილია მისი ცოცხლის მსგავსი სხეულით, რომელიც არ განიცდის ლპობას.

ბიოგრაფია
ითიგელოვი დაიბადა 1852 წელს და რელიგიური განათლება დაიწყო 16 წლისამ. სწავლობდა ანინსკის დაცანში (ბუდისტური უნივერსიტეტი ბურიატიაში, რომლისგან მხოლოდ ნანგრევებიღა დარჩა), მიიღო დიპლომი მედიცინასა და ფილოსოფიაში. ამ დროისთვის დაწერა ფარმაკოლოგიის ენციკლოპედია.

1911-ში დაინიშნა მე-12 პანდიდო ქამბო ლამად, ამ დროს მოახდინა ბურიატელთა შორის ბუდიზმის აყვავება. 1913-1917 წლებში, ითიგელოვი იმპერიალური რუსეთის სულიერი ცხოვრების გამოჩენილი წარმომადგენელი იყო. მან რომანოვების სახლის სამასი წლის იუბილეში მიიღო მონაწილეობა და გახსნა გუნზეჩოინეის დაცანი, პირველი ბუდისტური ტაძარი სანქტ-პეტერგურგსა და საერთოდ - ევროპაში.

პირველი მსოფლიო ომის დროს, თავმჯდომარეობდა „ბურიატ ძმათა“ კავშირს, ორგანიზაცია, რომელიც რუსეთის ჯარს ეხმარებოდა ფულით, მარაგით, ტანსაცმლითა და წამლებით. ასევე ეხმარებოდა რამდენიმე საავადმყოფოს დაარსებაში, ექიმ ლამებთან ერთად ეხმარებოდა დაჭრილ ჯარისკაცებს. ითიგელოვი ამდაგვარი ქველმოქმედებისთვის წმ. ანას ორდერით დაჯილდოვდა.

1926 წელს ითიგელოვმა ბუდისტ ბერებს რუსეთის დატოვება ურჩია, როდესაც „წითელი სწავლება მოდიოდა მიწაზე“, თავად კი ქვეყანაში დარჩენა არჩია. ერთი წლის შემდეგ, 75 წლისამ, სხვა ლამებს მედიტაციის ცერემონიებისა და დაკრძალვის წესების დაწყება თხოვა, რადგან თქვა, რომ კვდებოდა. ლამებს კი არ სურდათ ამის გაკეთება, რადგან ითიგელოვი კვლავ ცოცხალი იყო. შედეგად, ითიგელოვმა მარტომ დაიწყო მედიტირება, სანამ სხვა ლამებიც არ შეუერთდნენ და მალე მისმა სხეულმა სუნთქვა შეწყვიტა.

სიცოცხლე სიკვდილის შემდეგ
ითიგელოვმა ანდერძად დატოვა ისე დაემარხათ, რა პოზაშიც სიკვდილის დროს იყო - „ლოტოსის პოზიციაში“ მჯდომარე.

1955-სა და 1973-ში ბუდისტმა ბერებმა ითიგელოვის სხეული შეამოწმეს და გაოცდნენ, როდესაც ხრწნის ვერანაირი ნიშანი აღმოაჩინეს. ამ ამბის გახმაურების სასტიკი წინააღმდეგნი იყვნენ კომუნისტური რუსეთის ანტითეისტური ავტორიტეტების გამო და სხეული 2002 წლამდე ადგილზე დატოვეს.

2002 წლის 11 სექტემბერს ითიგელოვის სხეული რუსეთის ბუდისტთა სანგჰის ლიდერთა თანდასწრებით საბოლოოდ დააექსჰუმირეს. სხეული ივოლგინსკის დაცანში გადაიტანეს (დღევანდელი ჰამბო ლამას რეზიდენცია), სადაც ბერებმა, მეცნიერებმა და პათოლოგისტებმა საგულდაგულოდ შეამოწმეს. სხეულის შესახებ ოფიციალური განცხადება ასე გამოიცა - ის იყო „იმ ვიღაცის მდგომარეობაში, ვინც 36 საათის წინ გარდაიცვალა“, ძალიან კარგად შენახული, ყოველგვარი ხრწნის ნიშნების გარეშე, მთელი კუნთებითა და შიდა ბიოლოგიური ქსოვილებით, რბილი სახსრებითა და კანით.

ბუდისტი ბერები მას ცოცხალი ადამიანის მსგავსად უახლოვდებიან და ხელს ართმევენ. ზოგი სასულიერო პირი ამტკიცებს, რომ ითიგელოვი კვლავ ცოცხალია და უბრალოდ ნირვანისმგვარ მდგომარეობაშია. 2003 წლის 23 აპრილს, ბუდისტურმა კონფერენციამ დაში-დორჟო ითიგელოვის სხეული რუსეთის ერთ-ერთ ბუდისტუს წმინდა საგნად აღიარა; 2005-ში კი მისი სხეული, სხვა ხალხთან კონტაქტისთვის, გარეთ გამოიტანეს, ყოველგვარი ტემპერატურისა და ტენიანობის რეჟიმის დაუცველად.
სან-ლუისი (არგენტინა)

სან-ლუისი — ქალაქი არგენტინაში, სან-ლუისის პროვინციის დედაქალაქი. 2001 წელს, ქალაქის მოსახლეობა შეადგენდა 153,322 ადამიანს. დაარსდა 1594 წლის 25 აგვისტოს.

ქალაქში მრავლადაა არგენტინის დამოუკიდებლობისთვის ბრძოლის გმირების პატივსაცემი მონუმენტი თუ ადგილი. მაგალითად, პარკი, რომლის კონტურებიც გამოსახავს არგენტინის, ჩილესა და პერუს განმათავისუფლებელს, ცხენზე ამხედრებულ ხოსე სან-მარტინს.
სან-მიგელ-დე-ტუკუმანი

სან-მიგელ-დე-ტუკუმანი — ქალაქი ჩრდილოეთ არგენტინაში. ტუკუმანის პროვინციის დედაქალაქი. ბუენოს-აირესიდან დაცილებულია 1.311 კმ-ით. არგენტინის უდიდესი ქალაქი ბუენოს-აირესის, კორდობის, როსარიოს და მენდოსის შემდეგ, ჩრდილოეთ არგენტინის უმთავრესი ქალაქი. მოსახლეობა შეადგენს 527,607 ადამიანს (2009).

ქალაქი 1565 წელს დააარსეს ესპანელმა კონკისტადორებმა, როდესაც ისინი პერუდან ექსპედიციებს აწყობდნენ, ხოლო ამჟამინდელ გეოგრაფიულ ადგილას გადაადგილდა 1685 წელს.

ქალაქი უმნიშვნელოვანესი კომერციული და სასოფლო-სამეურნეო ცენტრია. აწარმოებს შაქრის ლერწამს, თამბაქოს, ბრინჯს, ხილს, რის გამოც ხშირად „არგენტინის ბაღსაც" უწოდებენ.

აქ მდებარეობს 1914 წელს დაარსებული ტუკუმანის ეროვნული უნივერსიტეტი.
სან-სალვადორ-დე-ხუხუი

სან-სალვადორ-დე-ხუხუი — ქალაქი ჩრდილო-დასავლეთ არგენტინაში, ხუხუის პროვინციის დედაქალაქი, პოლიტიკური, ეკონომიკური და ფინანსური ცენტრი. 2001 წელს მოსახლეობა შეადგენდა 237 751 ადამიანს.

ქალაქი მდებარეობს ზღვის დონიდან 1238 მეტრზე, ანდების სიახლოვეს.

დააარსეს ესპანელმა კონკისტადორებმა 1565-1592 წლებში, როგორც სტრატეგიული ადგილი ქალაქ სან-მიგელ-დე-ტუკუმანსა და ვერცხლის საბადოებით მდიდარ ბოლივიის ქალაქ პოტოსს შორის.
სანტა-ფე (არგენტინა)

სანტა-ფე — ქალაქი ჩრდილო-აღმოსავლეთ არგენტინაში, სანტა-ფეს პროვინციის დედაქალაქი. მდებარეობს მდინარეების — პარანასა და სალადოს შერწყმის ადგილას. მის მოპირდაპირე მხარესაა ქალაქი პარანა, რომელთანაც მდინარისქვეშა გვირაბითაა დაკავშირებული. 2001 წლის მონაცემებით, სანტა-ფეში 369,000 ადამიანი ცხოვრობდა, ხოლო მის მეტროპოლიაში 454,238. წარმოადგენს არგენტინის მეცხრე უდიდეს ქალაქს. მიუხედავად იმისა, რომ სანტა-ფე დედაქალაქია, პროვინციის უდიდესი ქალაქია როსარიო.

ქალაქი დაარსდა 1573 წელს.
საქაშეთის ღვთისმშობლის ეკლესია

საქაშეთის ღვთისმშობლის ეკლესია – ეკლესია გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ საქაშეთის ცენტრში. თარიღდება საუკუნით.

ეკლესია დარბაზულია (12,6 8,3 მ), ნაგებია რიყის ქვისა და აგურის რიგების მონაცვლეობით. კუთხეებში გამოყენებულია მოწითალო ქვის კვადრები. ქვით არის ამოყვანილი თაღოვანი კარის საპირეებიც. შესასვლელი სამხრეთით და დასავლეთითაა. ნახევარწრიულ აფსიდში ერთი სარკმელი და ორი მოზრდილი ნიშია. ორ-ორი მოზრდილი სარკმელი სამხრეთ და ჩრდილოეთ კედლებშია. დარბაზი გადახურულია ცილინდრული კამარით. ეკლესიას ლურჯი ღარიანი კრამიტის ორფერდა სახურავი აქვს. დასავლეთ კედელზე მიშენებულია აგურის სამრეკლო.
საქაშეთის წმინდა გიორგის ეკლესია

საქაშეთის წმინდა გიორგის ეკლესია — ეკლესია გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ საქაშეთის სამხრეთით ერთი კილომეტრის მოშორებით, სასაფლაოზე. თარიღდება გვიანდელი ფეოდალური ხანით.

ეკლესია დარბაზულია (6,9 5,1 მ), ნაგებია რიყის ქვითა და აგურით. კარი აქვს სამხრეთით. აღმოსავლეთ, სამხრეთ და დასავლეთ კედლებში თითო სარკმელია. დარბაზი გადახურულია ცილინდრული კამარით. სახურავი ორფერდაა.
საყავრის ღვთისმშობლის ეკლესია

საყავრეს ღვთისმშობლის ეკლესია – ეკლესია გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ საყავრეს ჩრდილო-დასავლეთით, რომელიც, წარწერის მიხედვით, 1460 წელს აუგია ვინმე ვახტანგ ჯავახიშვილს.

ეკლესია დარბაზულია (9,4 7,9 მ), ნაგებია ნატეხი ქვით. შესასვლელი სამხრეთით და დასავლეთითაა. აფსიდში ერთი სარკმელია, რომლის გვერდებზე თითო სამკუთხა ნიშია. სამხრეთის და დასავლეთის კედლებშიც თითო სარკმელია. დარბაზი გადახურულია ცილინდრული კამარით. აღმოსავლეთ ფასადზე, საკურთხევლის სარკმლის ზემოთ, ჩასმულია ყვითელი ქვიშაქვა, რომელზეც ამოკვეთილია წარწერა (აშენების თარიღი). ფასადები დასრულებულია საფეხურებად ნაწყობი აგურის ლავგარდნით. შენობის სამხრეთით და დასავლეთით თითო მინაშენია. დასავლეთ მინაშენი სწორკუთხაა (შემორჩენილია მხოლოდ ქვედა ნაწილი). სამხრეთისა (კარიბჭე) სცილდება ეკლესიის სამხრეთ კედელს და დასავლეთის მინაშენზე გადადის. სამხრეთის მინაშენის თაღოვანი შესასვლელი ეკლესიის შესასვლელის პირდაპირაა. ინტერიერში სამხრეთ კედელზე ორი პილასტრია. გადახურვა ჩანგრეულია.
საყავრის წმინდა გიორგის ეკლესია

საყავრის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ საყავრის ცენტრში. თარიღდება - საუკუნეებით.

ეკლესია დარბაზულია (9,7 × 5,6 მ), ნაგებია ქვიშაქვის მოზრდილი ქვებით. არქიტრავიანი შესასვლელი სამხრეთითაა. აფსიდში სარკმლის მარცხნივ, სამკვეთლოსთან დამაკავშირებელი შესასვლელია, მარჯვნივ — მცირე ზომის სწორკუთხა ნიში. აფსიდს გასდევს დაბალი საფეხური. საკურთხეველი დარბაზისაგან გამოყოფილი იყო კანკელით (შემორჩენილია ორნამენტული ქვები). ეკლესიის დასავლეთისა და სამხრეთის კედლებში თითო სარკმელია, დარბაზის გრძივ კედლებზე — თითო პილასტრი. დასავლეთ კედელზე კრონშტეინებზე დაყრდნობილი დეკორატიული თაღია. დარბაზი გადახურულია ცილინდრული კამარით, რომელიც შუაში ეყრდნობა საბჯენ თაღს. დარბაზის კედლებს გასდევს ერთი საფეხური.

ინტერიერი თავდაპირველად მთლიანად ყოფილა მოხატული. შემორჩენილი ფრაგმენტები შეჭვარტლულია. მოხატულობა გაირჩევა მხოლოდ საკურთხეველში. იგი ორ რეგისტრადაა დაყოფილი. კონქში გამოსახულია ვედრება, ქვემოთ — ეკლესიის მამები, სარკმლის გვერდით — წმინდანთა გამოსახულებები. უფრო ქვემოთ მხატვრობა საკმაოდ დაცილებულია იატაკიდან და მოჩარჩოებულია ორნამენტული ზოლით (მოტივი გაურკვეველია). ორმაგი ორნამენტული ზოლის ნაშთები შეიმჩნევა დარბაზის კედლებზეც. მხატვრობა შესრულებულია გაწაფული ხელით. წმინდანთა გამოსახულებები საკურთხეველში ხასიათდება მონუმენტურობით, დახვეწილი პროპორციებით, ოსტატური ნახატით.

ეკლესიის სამხრეთ კედლის შელესილობის ქვედა ფენაზე შემორჩენილია სხვა ქრონოლოგიური ფენის პრიმიტიული გამოსახულებები. მათი ნაწილი (ირემი, ადამიანი, ხელის მტევანი, ცალკეული გეომეტრიული ფიგურები) ამოკაწრულია კედლის აღმოსავლეთ მონაკვეთში. აქვე შეიმჩნევა წითური ოქრას მკრთალი ლაქები. კედლის დასავლეთ მონაკვეთში ამავე ფერის კონტურით შესრულებული დიდთვალებიანი ადამიანის თავია. გამოსახულებათა უშუალობა, ცოცხალი ნახატი მიუთითებს, რომ ქვედა ფენის მხატვრობა შესრულებულია გაცილებით უფრო ადრე (სავარაუდოა ს.), ვიდრე ზედა ფენისა.

შენობის ფასადებს გასდევს ცერად წაკვეთილი პროფილის ლავგარდანი. სახურავი ორფერდაა, გადახურულია კრამიტით. ეკლესიისათვის დასავლეთიდან და სამხრეთიდან გვიანდელ ფეოდალურ ხანაში მიუშენებიათ ეგვტერი და სათავსი. ეგვტერი სამხრეთ კედელზეა მიშენებული (დასავლეთ სათავსზე რამდენადმე უფრო ადრე) ნახევარწრიული თაღედით. შესასვლელი სამხრეთიდანაა. კარის ზემოთ და აფსიდში თითო სარკმელია. ეგვტერი გადახურულია ცილინდრული კამარით, რომელიც ებჯინება თაროსებრ კრონშტეინებზე დაყრდნობილ ორ თაღს. დასავლეთ კედელში დატანებული კარით ეგვტერი უკავშირდება დასავლეთ სათავსს, რომელსაც უკავია ეკლესიისა და ეგვტერის მთელი დასავლეთ ფასადი. სათავსიც ეკლესიის დასავლეთ კედელზე სვეტებზე დაყრდნობილი შეისრული თაღითაა მიშენებული. სათავსის დასავლეთისა და სამხრეთის კედლებში თითო სარკმელია. გადახურულია არასწორი ფორმის კამარით, რომელიც აგებულია თავდაპირველი კამარის ნაცვლად. ძველი გადახურვიდან შემორჩენილია ერთი საბჯენი თაღი, რომელიც თაროსებრ კრონშტეინებს ეყრდნობა. დასავლეთ კედელზე შემორჩენილია ერთი კრონშტეინი.
რავენა

რავენა — ქალაქი და კომუნა იტალიის ემილია-რომანიას რეგიონში. მდებარეობს ადრიატიკის ზღვის მახლობლად, თუმცა არა მის სანაპიროზე, ზღვასთან დაკავშირებულია არხით. 2009 წლის მონაცემებით მოსახლეობა შეადგენს დაახლოებით 157000 კაცს.

ისტორია
რავენა ისტორიულ ანალებში ჩანს ძვ. წ. 89 წლიდან. ის თავის დროზე წარმოადგენდა რომაული საზღვაო ფლოტის უმნიშვნელოვნეს ბაზას. 402 წელს დასავლეთ რომის იმპერატორმა ჰონორიუსმა იმპერიის დედაქალაქი მილანიდან რავენაში გადაიტანა. 493 წელს რავენას იღებს ოსტგუთების ბელადი თეოდორიხ დიდი და აქცევს მისი სამეფოს დედაქალაქად. იტალიაში ოსტგუთების ბატონობას ბოლო მოუღო ბიზანტიის იმპერატორმა იუსტინიანე -მა და მთელი იტალია ბიზანტიას დაუმორჩილა. შემდგომში იმპერატორ მავრიკიოსის მმართველობისას ბიზანტიის იმპერიის შემადგენლობაში ჩამოყალიბდა ნახევრადდამოუკიდებელი რავენის საეგზარქოსო. ამ სტასუსით მან იარსება 751 წლამდე. როდესაც ბიზანტიის სამფლობელოებს იტალიაში დაეპატრონნენ ლანგობარდები.
ღირსშესანიშნაობანი
რავენაში ადრექრისტიანული ხანის რვა არქიტექტურული ძეგლია, რომელიც იუნესკოს მიერ შეტანილია მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში. ესენია:
გალა პლაციდიას მავზოლეუმი
მართლმადიდებლური ბაპტისტერიუმი
არიანული ბაპტისტერიუმი
სანტ-აპოლინარე-ნუოვოს ეკლესია
სანტ-აპოლინარე-ინ-კლასეს ეკლესია
სან-ვიტალეს ეკლესია
თეოდორიხის მავზოლეუმი
რავენის საარქიეპისკოპოსო კაპელა
ალექსანდრე კვიტაშვილი

ალექსანდრე კვიტაშვილი (დ. 15 ნოემბერი, 1970, თბილისი) — ქართველი პოლიტიკოსი, საქართველოს ჯანდაცვის მინისტრი 2008-2010 წლებში, თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის რექტორი 2010—2013 წლებში, უკრაინის ჯანდაცვის მინისტრი 2014-2016 წლებში.

ბიოგრაფია
განათლებით ისტორიკოსი, ევროპისა და აშშ-ს უახლესი ისტორიის სპეციალობით, სახელმწიფო მართვის სპეციალისტი. დამთავრებული აქვს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი და ნიუ-იორკის უნივერსიტეტის რობერტ ფ. ვაგნერის სახელობის სახელმწიფო მართვის სკოლა.

სხვადასხვა დროს მუშაობდა: ატლანტის გრეიდის სამედიცინო ცენტრის ფინანსურ და ადმინისტრაციულ დეპარტამენტში; გაეროს განვითარების პროგრამის საქართველოს წარმომადგენლობაში; გაერთიანებული მეთოდისტური ეკლესიის დახმარების კომიტეტის (ამქორ) საქართველოს მისიაში; ქართული არასამთავრობო ორგანიზაციის „კურაციოს“ საერთაშორისო ფონდში; სხვადასხვა საერთაშორისო ორგანიზაციების კონსულტანტად აზერბაიჯანში, ლიეტუვაში, უკრაინაში, სომხეთსა და სერბეთში; ნიუ-იორკში აღმოსავლეთ-დასავლეთ ინსტიტუტის (- ) ადმინისტრაციის დირექტორად.

2008 წლის 31 იანვარს ალექსანდრე კვიტაშვილი დაინიშნა საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრად. 2010 წლის 31 აგვისტოს არჩეულ იქნა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის რექტორის მოვალეობის შემსრულებლად და იმავე დღეს გადადგა მინისტრის თანანმდებობიდან, ხოლო 27 დეკემბერს არჩეულ იქნა უნივერსიტეტის რექტორად. 2014 წლის 2 დეკემბერს, უკრაინის პრეზიდენტმა პეტრო პოროშენკომ ალექსანდრე კვიტაშვილს უკრაინის მოქალაქეობა მიანიჭა; ამავე დღეს, უკრაინის უმაღლესმა რადამ კვიტაშვილი უკრაინის ჯანდაცვის მინისტრად დაამტკიცა.რამდენიმე თვეში კვიტაშვილმა მისი საქმიანობის კრიტიკის შემდეგ თანამდებობა დატოვა.
ალექსანდრიის ტერაქტი (2011)

} — ტერორისტული აქტის კოორდინატები|=

2011 წლის ალექსანდრიის ტერაქტი მოხდა 2011 წლის 1 იანვარს, დაიღუპა 32 ადამიანი, 100-მდე დაშავდა. ტერორისტული აქტის მიზანი გახდა კოპტური მართლმადიდებელი ეკლესია ალექსანდრიაში, ქრისტიანი კოპტები. თვითმხილველთა ინფორმაციით აფეთქდა ავტომობილი შკოდა. აფეთქებისას ტაძარში იმყოფებოდა ბევრი მორწმუნე, სრულდებოდა წირვა ახალი წლისადმი.
სანტიაგო-დელ-ესტერო

სანტიაგო-დელ-ესტერო - ქალაქი ჩრდილოეთ არგენტინაში, სანტიაგო-დელ-ესტეროს პროვინციის დედაქალაქი, არგენტინის მეთორმეტე უდიდესი ქალაქი. 2001 წელს მისი მოსახლეობა 244,733 ადამიანს შეადგენდა. მდებარეობს მდინარე დულსეზე, ბუენოს-აირესიდან 1,042 კმ-ით ჩრდილო-დასავლეთით. ქალაქი უძველესია არგენტინის ტერიტორიაზე ესპანელთა მიერ დაარსებულ ქალაქებს შორის. მისი ასაკი 455 წელია. მას ზედმეტსახელად " "-ს ეძახიან (ქალაქების დედა).

ქალაქში მდებარეობს სანტიაგო-დელ-ესტეროს ეროვნული უნივერსიტეტი და აეროპორტი.

აღსანიშნავია, რომ ამ ქალაქსა და მის შემოგარენში ცხოვრობს 100,000 კეჩუას ენაზე მოლაპარაკე ადგილობრივი.
სან-ხუანი (არგენტინა)

სან-ხუანი — ქალაქი არგენტინაში, კუიოს რეგიონში, სან-ხუანის პროვინციის დედაქალაქი. მდებარეობს მდინარე სან-ხუანის სანაპიორზე, ზღვის დონიდან 46 მეტრზე. 2001 წლის მონაცემებით, ქალაქში ცხოვრობდა 112,000 ადამიანი.

ქალაქი განსაკუთრებით გამოირჩევა მწვანე ნარგავების სიმრავლით, რის გამო ოაზისსაც ეძახიან. განვითარებულია სოფლის მეურნეობა, განსაკუთრებით მეღვინეობა.
უშუაია

უშუაია — ქალაქი არგენტინაში, ცეცხლოვანი მიწის პროვინციის დედაქალაქი. წარმოადგენს მთელ მსოფლიოში ყველაზე სამხრეთით მდებარე ქალაქს. მდებარეობს კუნძულ ცეცხლოვან მიწაზე. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა შეადგენს 63,280 ადამიანს.

ქალაქის ეკონომიკური საქმიანობის მთავარ მიმართულებებს წარმოადგენს თევზაობა, ნავთობისა და გაზის მოპოვება, მეცხვარეობა და ეკოტურიზმი.
ფორმოსა (ქალაქი)

ფორმოსა - ქალაქი არგენტინაში, ფორმოსის პროვინციის დედაქალაქი. მდებარეობს ბუენოს-აირესიდან 1,200 კმ-ის დაშორებით, მდინარე პარაგვაის ნაპირებზე. 2001 წლის მონაცემებით, ქალაქში ცხოვრობდა 210,000 ადამიანი.

ქალაქი პროვინციის ეკონომიკური კვანძია, რომელიც ძირითადად ბუნებრივი რესურსების გადამუშავებას ემყარება.

საშუალო წლიური ტემპერატურაა 28 °.

ქალაქში მდებარეობს ფორმოსის ეროვნული უნივერსიტეტი.
კუიავია

კუიავია — ჩრდილოეთ პოლონეთის ისტორიული ოლქი, მდინარეების ვისლისა და ნოტეჩის შუამდინარეთში, მაზოვიის დასავლეთით და დიდი პოლონეთის ჩრდილოეთით.

ისტორია
კუიავია პოლონეთის სახელმწიფოს შემადგერნლობაში შევიდა ჯერ კიდევ 960 წწ. მთავარ მიეშკო -ის დროს. პოლონეთის დაყოფის დროს ბოლესლავ შვილებზე კუიავია თავდაპირველად მოხვდა მაზოვიის შემადგენლობაში, ხოლო 1194 წ. წარმოიქმნა დამოუკიდებელი კუიავიის სამთავრო რომლის მთავარი გახდა ლეშეკ თეთრი. 1202—1234 წ. კუიავია ისევ მაზოვიის შემადგენლობაში იყო, რომლის მმართველმა კონრად -მა 1226 წ. თავის სამფლობელოში მოიწვია ტევტონთა ორდენი. რაინდები დამკვიდრდნენ კუიავიის აღმოსავლეთით, დობჟინის მიწაზე. საუკუნის მეორე ნახევარში კუიავიის სამთავრო გაყოფილი იქნა ორად — რომელთა ცენტრები იყო ინოვროცლავი და ბჟესც-კუიავსკი. მთავარმა ვლადისლავ ლოკიტეკ კუიავიელმა შეძლო 1306 წ. შეერთებინა მცირე პოლონეთი, ხოლო 1314 წ. დიდი პოლონეთი, რის შედეგადაც ააღორძინა ერთიანი პოლონური სახელმწიფო. 1320 წ. მოხდა ვლადისლავის კორონაცია და გახდა პოლონეთის მეფე.

1332 წ. კუიავიის დიდი ნაწილი დაპყრობილ იქნა ტევტონთა ორდენის რაინდების მიერ, მაგრამ თანდათანობით პოლონეთის მეფეები აძევებდნენ გერმანელებს ამ ტერიტორიებიდან და აღადგენდნენ თავიანთ ძალაუფლებას. რეჩ პოსპოლიტის გაყოფის შემდეგ 1772—1793 წწ. კუიავია შევიდა პრუსიის შემადგენლობაში. ნაპოლეონის ომების პერიოდში ტერიტორია შედიოდა ვარშავის საჰერცოგოში (1807—1815 წწ.), ხოლო ვენის კონგრესის შემდეგ (1814—1815 წწ.) კუიავიის დიდი ნაწილი (ბიდგოში, ინოვროცლავი) მიერთებულ იქნა პრუსიას (მოგვიანებით კი გერმანიას), ხოლო ვლოცლავეკის ოლქი აღმოსავლეთით — რუსეთის იმპერიას. 1918 წ-დან. კუიავია არის — პოლონეთის რესპუბლიკის შემადგენლობაში.

კუიავიის მთავრები:
ლეშეკ თეთრი (1194—1202)
კონრად (1202—1233)
კაზიმირ (პოლონ.) (1233—1267)
ლეშეკ შავი (1267—1288)
ვლადისლავ ლოკიტეკი (1267—1333)

გეოგრაფია
კუიავია მდებარეობს ბალტიისპირა დაბლობზე. უდიდესი მდინარეებია — ვისლა აღმოსავლეთით და ნოტეცი დასავლეთით და სამხრეთით.

მსხვილი ქალაქებია (2004 წ. მონაცემები):
ბიდგოში (370 ათ. ადამიანი)
ვლოცლავეკი (123 ათ. ად.)
ინოვროცლავი (80 ათ. ად.)

ახლა კუიავია შედის კუიავო-პომერანიის სავოევოდოს შემადგენლობაში.
სვენეთის ღვთისმშობლის ეკლესიები

სვენეთის ღვთისმშობლის ეკლესიები – ეკლესიები გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ სვენეთში.

ღვთისმშობლის პირველი ეკლესია დგას სოფლის აღმოსავლეთით. სავარაუდოდ თარიღდება გვიანდელი ფეოდალური ხანით. ეკლესია დარბაზულია (7,5 5 მ), ნაგებია რიყის ქვით. შენობა ძლიერ დაზიანებულია: მთლიანად დანგრეულია დასავლეთ ნაწილი, ჩანგრეულია გადახურვა. შესასვლელი სამხრეთითაა. ნახევარწრიულ აფსიდში სარკმელია. თითო სარკმელი დასავლეთით და სამხრეთითაა. ეკლესია შიგნიდან შელესილი ყოფილა.

ღვთისმშობლის მეორე ეკლესია დგას სოფლის აღმოსავლეთ მონაკვეთში. თარიღდება გვიანდელი ფეოდალური ხანით. ეკლესია დარბაზულია (9,6 5,8 მ), ნაგებია რიყისა და ნატეხი ქვით. შენობის კუთხეები, კარისა და სარკმლის გარეთა პირები ნაწყობია ნატეხი ქვით და კვადრატული აგურით. ეკლესია დაზიანებულია: სახურავი ჩანგრეულია, ჩრდილოეთისა და სამხრეთის კედლებზე შემორჩენილია ნახევარწრიული კამარის ნაწილი, დასავლეთის კედლის ორივე კუთხეში - პილასტრებია. ინტერიერში ჩამოცვენილია შელესილობა. ეკლესიას სამხრეთით არქიტრავით გადახურული კარი და თაღოვანი სარკმელი აქვს. თითო ასეთივე სარკმელია აღმოსავლეთით (ფასადში) და დასავლეთით. ნახევარწრიული აფსიდის სარკმლის ორივე მხარეს თითო ოთხკუთხა ნიშია. ჩრდილოეთისა და სამხრეთის ფასადებზე შემორჩენილია კვადრატული აგურით ნაწყობი თაროსებრი ლავგარდანი.

ღვთისმშობლის მესამე ეკლესია კი დგას სოფლის სამხრეთით სასაფლაოზე. სავარაუდოდ თარიღდება გვიანდელი ფეოდალური ხანით. ეკლესია დარბაზულია (5,4 3 მ), ნაგებია რიყისა და ნატეხი ქვით, ზოგან გამოყენებულია აგურიც. შენობა ძლიერ დაზიანებულია. აღმოსავლეთ კედელში შეიმჩნევა ნახევარწრიული აფსიდისა და სარკმლის კვალი.
ტირძნისის დედაღვთისას ეკლესია

ტირძნისის დედაღვთისას ეკლესია — ეკლესია გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ტირძნისის განაპირას ჩრდილო-აღმოსავლეთით, დემურაანთ უბანში, სასაფლაოზე. აშენებულია 1872 წელს.

ეკლესია დარბაზულია (9,3 5,9 მ), ნაგებია რიყის ქვითა და აგურით, კუთხეები, სარკმლის საპირეები და სამსაფეხურიანი ლავგარდანი აგურისაა. დაზიანებულია ლავგარდანი და სახურავი. შესასვლელი დასავლეთ კედლის ცენტრშია. ნახევარწრიულ აფსიდის ღერძზე განიერი სარკმელია, რომლის ორივე მხარეს თაღოვანი ნიშებია. ორ-ორი სარკმელი ჩრდილოეთ და სამხრეთ კედლებშია. სარკმლები შიგნიდან თაღოვანია, გარედან შეისრულთაღიანი და ტიმპანიანი. დარბაზის გრძივ კედლებზე ორი წყვილი პილასტრია, რომლებსაც ეყრდნობა ცილინდრული კამარის საბჯენი თაღები. დასავლეთ ფასადის ფრონტონის ქვეშ ჩაღრმავებული ჯვარია, რომლის ქვემოთ ოთხკუთხა ნიშია. ასეთივე სამი ჯვარი სიმეტრიულად განლაგებულია სამხრეთ ფასადზეც. სახურავი ორფერდაა, გადახურულია ღარიანი კრამიტით.
ტირძნისის კვირაცხოვლის ეკლესია

ტირძნისის კვირაცხოვლის ეკლესია – ეკლესია გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ტირძნისის განაპირას სამხრეთ-დასავლეთით. აშენებულია 1886 წელს.

ეკლესია დარბაზულია (7,3 5,3 მ), ნაგებია რიყის ქვით, კუთხეები, სარკმლის საპირეები და ლავგარდანი აგურისაა. ეკლესიის კედლები შიგნიდან და გარედან შელესილია. შენობას დაზიანებული აქვს ორსაფეხურიანი ლავგარდანი და სახურავი. შესასვლელი სამხრეთ კედლის დასავლეთ კუთხეშია. მის თავზე ოთხკუთხა სარკმელია. თითო სარკმელია არაღრმა რკალური აფსიდის ღერძზე, დასავლეთის და სამხრეთის კედლებში. აფსიდის სარკმლის ორივე მხარეს თაღოვანი ნიშებია. დარბაზის ცილინდრული კამარის საბჯენი თაღი გრძივი კედლების კრონშტეინებს ეყრდნობა. შენობის იატაკი მიწის ზედაპირზე დაბალია. სახურავი ორფერდაა, გადახურულია კრამიტით.
ტყვიავის ღვთისმშობლის ეკლესია

ტყვიავის ღვთისმშობლის ეკლესია — ეკლესია გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ტყვიავის ქარელაანთ უბანში. თარიღდება გვიანდელი ფეოდალური ხანის დასაწყისით.

ეკლესია დარბაზულია (10,3 6,5 მ), ნაგებია რიყის ქვით (წყობა ირეგულარულია), გამოყენებულია ღვინისფერი თლილი კვადრებიც. შენობა დაზიანებულია: ჩამონგრეულია ჩრდილოეთ კედლის დეკორატიული თაღი და ლავგარდანი, ჩამოცვენილია შიდა შელესილობა; აღმოსავლეთ კედლის ზოგიერთ ნაწილში ჩანს აგურის გვიანდელი ჩანაერთები. ეკლესიას ორი თაღოვანი შესასვლელი აქვს: ერთი დასავლეთით (ამჟამად გაუქმებულია), მეორე - სამხრეთის კედლის დასავლეთ ნაწილში. ამ შესასვლელის თაღში ჩადგმულია ტიმპანის მთლიანი ქვა. აფსიდის ღერძზე თაღოვანი სარკმელია, რომელიც შიგნიდან გარეთ მკვეთრად ვიწროვდება (აფსიდის სხვა კომპონენტების ჩაშენების გამო არ გაირჩევა). ეკლესიის გრძივ კედლებზე წყვილი ერთსაფეხურიანი პილასტრია. პილასტრების კრონშტეინებს ეყრდნობა კედლის დეკორატიული თაღები, რომლებიც ოდნავ გამოწეულია კედლის სიბრტყიდან. პილასტრის კაპიტელების დანაწევრება ერთნაირია (შუბლი, ლილვი და სწორხაზოვანი ზოლი). პილასტრების კაპიტელებს საბჯენი თაღი ეყრდნობა. დარბაზის სამხრეთის კედელში შიგნიდან თაღოვანი, გარედან სწორკითხა სარკმლებია. მათგან დასავლეთის კედლის სარკმელი უფრო განიერია. ერთი სწორკუთხა მცირე სარკმელი დასავლეთის კედლის ზედა ნაწილშიცაა. ეკლესიის ფასადები მცირედ დეკორირებულია. აღმოსავლეთის სარკმელს თაღოვან თავსართად შემოვლებული აქვს ქვაში ამოკვეთილი შეწყვილებულგრეხილიანი ლილვი გადანაკეცებით. ლილვზე დაფუძნებულია დიდი ზომის ტოლმკლავებიანი ჯვარი. ასეთივე, მხოლოდ მცირე ზომის ჯვარია გამოსახული სამხრეთის სარკმლის თავსართის ქვაზე. დასავლეთ ფასადზე შემორჩენილია კვადრატული აგურის ორი რიგისაგან შედგენილი ლავგარდანი. ეკლესია გადახურულია ღარიანი კრამიტით.
ტყვიავის წმინდა გიორგის ეკლესია

ტყვიავის წმინდა გიორგის ეკლესია — ეკლესია გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ტყვიავის განაპირას, ჩრდილო-აღმოსავლეთით. თარიღდება - საუკუნეებით.

ეკლესია დარბაზულია (5,83 4,2 მ), ნაგებია რიყის ქვით, კუთხეები სარკმლის საპირეები და ორსაფეხურიანი ლავგარდანი აგურისაა. ლავგარდანი და სახურავი ძლიერაა დაზიანებული. თაღოვანი შესასვლელი სამხრეთ კედლის დასავლეთ კუთხეშია. მცირე სიღრმის რკალური აფსიდის ღერძზე ვიწრო სარკმელია, რომლის ორივე მხარეს თაღოვანი ნიშებია. ასეთივე სარკმელია დასავლეთ კედელშიც. ცილინდრული კამარა გრძივ კედლებს ეყრდნობა. სახურავი ორფერდაა, ღარიანი კრამიტის.