iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
დაღუპული ჯარისკაცების მემორიალი (კაგალნიცკაია)

დაღუპული ჯარისკაცების მემორიალი — დიდ სამამულო ომში მონაწილეთა ძეგლი. მდებარეობს სტანიცა კაგალნიცკაიაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია.

ისტორია
თავდაპირველად სტანიცა კაგალნიცკაიის ცენტრალურ ნაწილში მდებარეობდა დიდი სამამულო ომისა და რუსეთის სამოქალაქო ომის ხუთი მონაწილის ძეგლი. 1984 წლის აპრილში სკკპ-ის კაგალნიცკის რაიონის სახალხო დეპუტატთა საბჭოს აღმასკომმა გადაწყვიტა კომპლექსისა და საერთო სასაფლაოს გადატანა.

ძეგლის გახსნას წინ უძღოდა ფართომასშტაბიანი სამუშაოები. საძიებო ჯგუფი ეწვია ყველა სოფელს სადაც არსებობდა ძეგლი, შეისწავლა მათი ისტორია. არქივებში მოიძიეს ინფორმაცია ომში მონაწილე კაგალნიცკის რაიონის წარმომადგენლებზე. საძიებო სამუშაოების შედეგად გამოიცა „ხსოვნის წიგნი“, სადაც შეიტანეს დიდ სამამულო ომში კალაგლნიცკის რაიონიდან დაღუპულ ჯარისკაცთა სახელები.

ორ წელზე ცოტა ნაკლები პერიოდი მოუნდა როსტოვის საოლქო სამხატვრო ფონდის თანამშრომლები, მოქანდაკე - ს. მუხა, და ა. დემენტიევა, არქიტექტორი - ი. ჟუკოვა მონუმენტის შექმნას. 1986 წელს ფაშიზმზე გამარჯვების 41-ე წლისთავთან დაკავშირებით რაიონის ცენტრში ძმათა სასაფლაოდან გადაასვენეს მეომართა ნეშტი და გაიმართა მემორიალის საზეიმო გახსნა. მემორიალის გახსნის უფლება მისცეს შრომისა და ომის ვეტერანს, რაიონის ვეტერანთა საბჭოს ხელმძღვანელს ი. ჟიბცოვს. სამგლოვიარო მუსიკის ფონზე ჯარისკაცთა ნეშტი ჩაასვენეს საფლავებში, ისმოდა სსრკ-ის ჰიმნი. მუდმივი ცეცხლი აანთებინეს მშვიდობის საბჭოთა ფონდის სტანიცა კიროვის ხელმძღვანელს ფ. ბაშლაევს.

აღწერა
მემორიალის სიმაღლეა 6,5 მეტრი, მასზე ამოკვეთილია ხუთქიმიანი ვარსკვლავი. ძეგლის გასაფორმებლად დგამოყენებულია ბეტონი, ვარდისფერი ტუფი, მარმარილო და სპილენძი. გარშემო მდებარეობს მემორიალური დაფები ომში დაღუპული მემორიალის სახელებით.

კვარცხლბეკზე სამი მარმარილოს ფილაა, მასზე ამოკვეთილია 140-ზე მეტი დაკრძალული მეომრის სახელი რომლებიც დაიღუპნენ კაგალნიცკაიის გათავისუფლბისას 1942 წლის ივლისიდან 1943 წლის თებერვლამდე.

მემორიალს გარს აკრავს სკვერი. მემორიალური კომპლექსი წარმოადგენს კაგალნიცკის რაიონის პოლიტიკური და კულტურული ცხოვრების ცენტრს. მასთან ყოველწლიურად იკრიბებიან ვეტერანები.
იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები სენეგალში

2016 წლის მონაცემებით სენეგალში იუნესკოს მსოფლიო კულტურული მემკვიდრეობის 7 ძეგლია.

იუნესკოს მსოფლიო კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში მსოფლიოს მასშტაბით 1052 ძეგლია შეტანილი, მათ შორის 0,7 % სენეგალის ძეგლებია.

ცხრილი
ცხრილში შეტანილია ძეგლები, იუნესკოს მიერ მსოფლიო კულტურული მემკვიდრეობის სიაში დამატების თარიღის მიხედვით.

ობიექტების გეოგრაფიული მდებარეობა
სეარა-მირინი

სეარა-მირინი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან - მეტრზე. მიეკუთვნება ლესტე-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ მაკაიბის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 68 141 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 94,07 კმ²-ზე. ფართობი 724 380 კმ²-ია.
მაკაიბა

მაკაიბა — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან - მეტრზე. მიეკუთვნება ლესტე-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ მაკაიბის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 69 467 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 136 კმ²-ზე. ფართობი 510 771 კმ²-ია.
ნიზია-ფლორესტა

ნიზია-ფლორესტა — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 14 მეტრზე. მიეკუთვნება ლესტე-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ მაკაიბის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 23 784 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 77,26 კმ²-ზე. ფართობი 307 842 კმ²-ია.
სან-გონსალუ-დუ-ამარანტი (რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი)

სან-გონსალუ-დუ-ამარანტი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 15 მეტრზე. მიეკუთვნება ლესტე-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ მაკაიბის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 87 668 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 0,04 კმ²-ზე. ფართობი 2 490 124 კმ²-ია.
სან-ჟოზე-დი-მიპიბუ

სან-ჟოზე-დი-მიპიბუ — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 58 მეტრზე. მიეკუთვნება ლესტე-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ მაკაიბის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 39 776 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 137 კმ²-ზე. ფართობი 290 331 კმ²-ია.
ესტრემოსი

ესტრემოსი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 41 მეტრზე. მიეკუთვნება ლესტე-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ნატალის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 24 569 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 176,03 კმ²-ზე. ფართობი 139 575 კმ²-ია.
პარნამირინი

პარნამირინი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 53 მეტრზე. მიეკუთვნება ლესტე-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ნატალის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 202 456 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 1 639,7 კმ²-ზე. ფართობი 123 471 კმ²-ია.
ანტონ ვან რაპარდი

ანტონ ჯერარდ ალექსანდერ ვან რაპარდი (დ. 14 მაისი, 1858 — გ. 21 მარტი, 1892) — ნიდერლანდელი მხატვარი და დრამატურგი, დაიბადა ზეისტში. ის იყო ლავრენსის ალმა-ტადემას მოსწავლე და დაახლოებით ოთხი წლის განმავლობაში ნიდერლანდელი პოსტიმპრესიონისტი მხატვრის ვინსენტ ვან გოგის მეგობარი და მენტორი, რომლის თქმითაც ის მას მრავალი მიზეზის გამო აფასებდა, მათ შორის იყო სოციალური მდგომარეობა.

ბიოგრაფია
ნიდერლანდების ხელოვნების ინსტიტუტის გარდა ის მუშაობდა პარიზში, ბრიუსელში, უტრეხტში, ამსტერდამში, და ტერშელინგში, მანამ, სანამ სანტპორტში საცხოვრებლად გადავიდოდა. ის სწავლობდა სახვითი ხელოვნების აკადემიაში და იყო უტრეხტის არტისტთა საზოგადოებების წევრი ( ამსტერდამში, და , რომელიც მან მეგობართან, ლუდვიგ ვილემ რეიმერტ ვენკებახთან ერთად დააარსა)

ანტონ ვან რაპარდისადმი და არა მარტო მასთან მიწერილი ვან გოგის წერილები 1881––1885 შეიცავს ბევრ და საინტერესო ინფორმაციას მხატვრის შესახებ წერილები, რომლებიც ვინსენტ ვან გოგის ცხოვრების შესახებ ინფორმაციის ერთადერთი მნიშვნელოვანი და მდიდარი წყაროა. დღეს, ვან რაპარდის ნამუშევრები საკმაოდ იშვიათია მისი ხანმოკლე ცხოვრების გამო, თუმცა ისინი საკმაოდ ძვირად ფასობს.
პოლ გაშე

პოლ-ფერდინანდ გაშე (; დ. 30 ივლისი, 1828 — გ. 9 იანვარი, 1909) — ფრანგი ექიმი, განსაკუთრებით ცნობილია იმ ფაქტით, რომ ის უვლიდა და მკურნალობდა ნიდერლანდელი პოსტიმპრესიონისტ მხატვარს ვინსენტ ვან გოგს მისი სიცოცხლის უკანასკნელი კვირების განმავლობაში ოვერში. ამასთან პოლ გაშე იყო არტისტების აქტიური თანამშრომელი და მხარდამჭერი, განსაკუთრებით პოსტიმპრესიონისტებისა. ის იყო მმოყვარული მხატვარი, რომლის ნამუშევრებიც გაირჩევა წარწწერით „პოლ ვან რაისელი“, მისი დაბადების ადგილის მიხედვით: გაშე წარმოშობით რაისელიდან იყო („დან“ ჰოლანდიურად - „“) - ლილის ნიდერლანდური სახელი.

ბიოგრაფია
პოლ გაშე დაიბადა და გაიზარდა ლილში, მისი ოჯახი მეხელენში გადავიდა საცხოვრებლად, სადაც გაშეს მამას მოუხდა სამსახურის ახალ განყოფილებაში გადასვლა 1844-1845 წლებში.

მან მიიღო ხელოვნების ბაკალავრის სტატუსი პარიზის უნივერსიტეტში შემდეგ კი შეუდგა ფსიქოლოგად მუშაობას ბისერტეს და სალპერტიერეს საავადმყოფოში. სადაც მისი მასწავლებელი და დამხმარე იყო არმანდ ტროუსაუ. 1858 წელს მან მიიღო სამედიცინო ხარისხი მისი დისერტაციისათვის .

ის ამის შემდეგ ბრუნდება პარიზში და იწყებს დამოუკიდებლად მუშაობას. ის იცნობდა გუსტავ კურბეს, შანფლიორს, ვიქტორ ჰიუგოს და მოგვიანებით პოლ სეზანიც გაიცნო. ის იყო ქიმიკოსი ჰენრი ნესტლეს ახლო მეგობარი, რომლის მიერ ნაწწარმოებ რძის ფხვნილსაც ხშირად უნიშნავდა საკუთარ პაციენტებს, განსაკუთრებით ბავშვებს.

მან დიდი დრო გაატარა ჩარლ მერიონთან კარენტონში გადასვლის შემდეგ. მან იხილა პიერ ოგიუსტ რენუარი მას შემდეგ, რაც ის 1882 წელს მძიმე პნევმონიისგან განიკურნა. მან ურჩია ედუარ მანეს რომ გაეკეთებინა ფეხის ამპუტაცია. მაგრამ მანემ მას არ დაუჯერა.

პოლ გაშეს საფლავი პარიზში, პერ-ლაშეზის სასაფლაოს 52 სექციაშია განთავსებული.

პოლ გაშე და ვინსენტ ვან გოგი
ვინსენტი ვან გოგის ძმა, თეო ვან გოგი ფიქრობდა, რომ პოლ გაშეს სენსიტიურობა და ხასიათი ზუსტად შეესაბამებოდა ისეთი ეიმის ხასიათსადა თვისებებს, როგორიც ვინსენტ ვან გოგს ესაჭირეობა. მიუხედავად ამისა თავდაპირველად ვინსენტი არ ყოფილა მოხიბლული პოლ გაშეს პიროვნებითა და საქმიანობით. და მას შემდეგნაირად აღწერდა: „ჩემზე მეტად ავადმყოფი, ან შეიძლება ვთქვათ ისეთივე როგორიც მე ვარ“. თუმცაღა მალევე ის ძალიან დაუმეგობრდა გაშეს და მას როგორც ახლო მეგობარს მოიხსენიებდა წერილებში, ის მისი მეორე ახლო ადამიანი იყო ძმის შემდეგ.

პოლ გაშეზე საშინლად იმოქმედა ვინსენტ ვან გოგის თვითმკვლელობამ, რაც ექიმისთვის კვირების მუშაობის შემდეგ იმედგამაცრუებელი და ტრაგიკული იყო. ბოლო პერიოდში ვან გოგი ვერ ახერხებდა შეესრულებინა ექიმის მითითებები ალკოჰოლისა და თამბაქოს შესახებ. არნოლდის თქმით, „არ არსებობდა ექიმი, რომელიც შეძლებდა ვინსენტ ვან გოგის დაავადებასთან გამკლავებას.“ და ის აქვეყნებს ინფორმაციას იმ წამლებისა და მკურნალობის ხერხების შესახებ რომელიც ცინსენტის გამოჯანმრთელებას ემსახურებოდა: „დაავადება არ ყოფილა ისეთი მარტივი და მორჩილი, როგორსაც ექიმები და ასისტენტები ელოდნენ“

როლი ხელოვნებაში
პოლ გაშე მეგობრობდა და მკურნალობდა ისეთ მხატვრებს, როგორებიც იყვნენ, რენუარი, მანე, სეზანი და გენუეტე, მაგრამ ეს სიის ძალიან მცირე ნაწილია. 1909 წელს მის სიკვდილამდე გაშეს გააჩნდა ევროპაში თანამედროვე და კლასიკური ხელოვნების უდიდესი კოლექცია. გაშე, მისი მეუღლე და ოჯახი ფლობდა ძვირადღირებულ ცნობილ ნამუშევრებს:
კალიტვენკა-1

კალიტვენკა-1 — ზედა პალეოლითის სადგომი, მდებარეობს კამენსკის რაიონის ტერიტორიაზე, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია, იქ სადაც ერთმანეთს ერთვის მდინარეები ჩრდილოეთის დონეცი და კალიტვენეცი, სტანიცა კალიტვენსკაიის ახლოს. განასხვავებენ რამდენიმე მოედანს – კალიტვენკა-1ა, კალიტვენკა-1ბ და კალიტვენკა-1გ. სადგომს უწოდებენ ასევე პალეოლითურ სახელოსნოსაც.

ისტორია
პირველყოფილი ადამიანების საცხოვრებელი აღმოაჩინა ლ. კრიჟევსკაიამ 1973 წელს. მდებარეობდა მშრალი ხევის ტერასაზე. სდგომის საერთო ფართობი შეადგენს 1500 მ²-ს, სიმაღლე ხევის ძირიდან – 15 მეტრი. რამდენიმე საველე სეზონის დროს სამი არქეოლოგიური გათხრების შედეგად აღმოაჩინეს რამდენიმე მაღარო. სქელი ფენების საერთო მოცულობა არის 2-6 ფენა, სპეციალისტები გამოყოფენ 13 ლითოლოგიურ ჰორიზონტს. მეორედან მეექვსე ჰორიზონტამდე შუალედში აღმოჩენილია 10 დამუშავებული ქვის იარაღი და ორასამდე ანატკეჩი. აღმოჩენილი მასალების უმრავლესობა აღმოჩენილია მერვე და მეცხრე არქეოლოგიურ ფენაში. განსაკუთრებით ბევრი ნივთი აღმოაჩინეს მეცხრე ჰორიზონტალურ ფენაში, სულ რაღაც 45 ზომის ფართობზე აღმოაჩინეს ნივთები, რომელიც ცხადყოფდნენ, რომ აქ კარგად ახდენდნენ კვარციტის დამუშავებას.

არქეოლოგიურ სადგომზე აღმოჩენილია 93 დამუშავებული ქვა, აქედან 18 მერევე ჰორიზონტალურ, ხოლო 75 – მეცხრე ჰორიზონტალურ ფენაში. ამავე ფენებში აღმოჩენილია 27 პირველყოფილი ადამიანის იარაღი, რომელთაგან 8 არის დიდი მოცულობის, ხოლო დანარჩენი დამზადებულია ანატკეცებისაგან. მაკრო იარაღების შემადგენლობაში შედის ქვის დანა (ორი ეგზემპლარი), ხელცული (ერთი ეგზემპლარი) და სსჭრელი იარაღი (ხუთი ეგზემპლარი).

მდინარე ცრდილოეთის დონეცის ხეობაში სხვა მსგავსი სადგომები, სადაც ასევე სახელოსნო იყო, ცნობილი არ არის. კალიტვინის სადგომი კალიტვენკა-1 – ერთადერთია პალეოლითურ ძელებს შორის, რომელიც აღმოჩენილია აღმოსავლეთ ევროპის ვაკეზე.
კამანის ხოცვა-ჟლეტა

კამანის ხოცვა-ჟლეტა — აფხაზეთის ომის პერიოდი, რომლის ფარგლებშიც 1993 წლის 9 ივლისს აფხაზი სეპარატისტებისა და მათი თანამოაზრეების მიერ განხროციელებული იყო სოფელი კამანის ქართული მოსახლეობის მასიური ხოცვა-ჟლეტა.

კამანი
კამანი — მცირე სოფელი, განლაგებული სოხუმის ჩრდილოეთით. სოფელი ძირითადად სვანებით იყო დასახლებული (ქართველების სუბეთნიკური ჯგუფი). აქ მდებარეობდა მართლმადიდებლური ეკლესია (წმინდა გიორგის სახელობის) და ქალთა მონასტერი, სადაც მონაზვნები ცხოვრობდნენ. 1993 წლის ივლისში აფხაზეთის რაზმებმა და მათმა თანამოაზრეებმა, ქართველთა წინააღმდეგ მოულოდნელი შეტევით, გაანადგურეს მთელი ჯარი. 5 ივლისს მათ დაიწყეს სოფელ ახალშენზე, გუმასა და შრომაზე შტურმი, ხოლო 9 ივლისს დარტყმა კამანზე განახორციელეს.

მოვლენები
კამანი საკმაოდ გამაგრებული სოფელი იყო ადგილობრივების მიერ. დანაყოფი რომელიც სოფელს იცავდა ადგილობრივი მოხალისეებისაგან შედგებოდა, რომლის მეთაური იყო ზაზა პაკელიანი. დანაყოფს ეხმარებოდა ბატალიონ ბაგრატიონის ოცეულიც. ბრძოლები კამანში 5 ივლისს დაიწყო და 9 ივლისს დასრულდა. სოფელს კონფედერატთა რაზმები და აფხაზი სეპარატისტები უტევდნენ ჯამში ხუთას მებრძოლზე მეტი. მიუხედავად სიმცირისა კამანის დაცვამ საკმაოდ მედგარი წინაამღდეგობა გაუწია მტერს და რომ არა მოწყვეტილი მდებარეობა ბრიგადის მთავარი ძალებისაგან მტერი მის აღებას გამოუსწორებელი ზარალის გარეშე ვერ მოახერხებდა. 9 ივლისის საღამოსთვის მტერმა სოფელი მთლიანად დაიკავა. ამის შემდეგ მალევე აფხაზებმა და მათმა თანამოაზრეებმა მოსახლეობის მასიური ხოცვა-ჟლეტა მოაწყეს. ორი დღის განმავლობაში ქალები, ბავშვები და მოხუცები იყვნენ ნაწვალები, გაუპატიურებულები და განადგურებულები. კამანის ტაძარი და ქალთა მონასტერი სისხლისღვრის ადგილი გახდა. მონაზვნები იყვნენ გაუპატიურებულები და ამის შემდეგ მოკლულნი ქრისტიანული მრევლის, მამა იური ანუას და ქალთა მონასტრის ზედამხედველის მამა ანდრეას წინაშე. მონაზვების წამების ყურების შემდეგ ქართველი სამღვდელოება დაიჭირეს და ეკლესიის გარეთ დაჩოქილები დაკითხეს.

აფხაზებისა და მათი მოკავშირეების მიერ ამ სტრატიგიული ოლქის აღების შემდეგ დაიწყო ფართომასშტაბიანი შეტევა სოხუმზე, რომელიც ამ დროისათვის უკვე ალყაშემორტყმული იყო.
ხობოტოკის ბუნების ძეგლი

ხობოტოკის ბუნების ძეგლი — რეგიონული მნიშვნელობის კომპლექსური დაცული ტერიტორია - ბუნების ძეგლი. მდებარეობს კამენსკის რაიონში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ბუნების ძეგლის სტატუსი მიიღო 1965 წელს. ექვემდებარება როსტოვის ოლქის ბუნებრივი რესურსებისა და ეკოლოგიის სამინისტროს.

აღწერა
ბუნებრივი წარმოშობის დაჭაობებული ტყეების დიდი რაოდენობა თავმოყრილია ჩრდილოეთის დონეცის მარცხენა სანაპიროზე. მარჯვენა სანაპიროზე ისინი შედიან ხობოტოკის ბუნების ძეგლის ტერიტორიის შემადგენლობაში, რომელიც მდებარეობს ხუტორ ხობოტოკიდან ჩრდილოეთით. ხობოტოკის ბუნების ძეგლი მდებარეობს კალიტვინის სატყეო მეურნეობაის კამენსკის სატყეოს 70-ე კვადრატში. ბუნების ძეგლის საერთო ფართობია 31 ჰა. ხობოტკის ძეგლის ტერიტორიაზე ბინადრობს ფრინველების ორი სახეობა, რომელიც შეტანილია რუსეთის ფედერაციის როსტოვის ოლქის წითელ წიგნში: ესენია თეთრთვალა იხვი და ველის კაკაჩა.

ხეების სახეობებიდან გავრცელებულია ისეთი სახეობები, როგორიცაა ვერხვი, მუხა, წნორი, კვრინჩხი, თელა, ხეჭრელი. ფაუნის წარმომადგენლები არიან შველი, ტყის თაგვი, თეთრი წივწივა, ანკარა, ხვლიკისნაირნი, ქედანი, ბიგასებრნი, თეთრმკერდა ზღარბი.

ბუნების ძეგლი ასევე ასრულებს წყლისდაცვით ფუნქციას, ასევე იცავს ნიადაგს. ამ ტერიტორიაზე მიმდინარეობს ეროზიასთან ბრძოლის საკითხებში კვლევა.

ობიექტს გააჩნია ბუნების დაცვითი, სასწავლო და წყლის დაცვითი მნიშვნელობა. ბუნების ძეგლის ტერიტორიაზე ნადირობა და ხილის შეგროვება აკრძალულია. ადგილზე განვითარებულია ეკოლოგიური ტურიზმი.
თინათინ ლეკვეიშვილი

თინათინ ლეკვეიშვილი (დ. 2 იანვარი, 1954, თბილისი) — ქართველი სპორტსმენი (ცურვა), საერთაშორისო კლასის სპორტის ოსტატი. 1970-იანი წლების ერთ-ერთი საუკეთესო მოცურავე გულაღმა სტილით. 1970 წლის ევროპის ჩემპიონატის ოქროს მედლის მფლობელი (100-მეტრიანი დისტანცია), ამავე შეჯიბრებაში ვერცხლის მედლის გამარჯვებული კომბინირებულ ესტაფეტაში (4100 მ.), 1970 წლის ევროპის ჩემპიონატის ბრინჯაოს პრიზიორი (200-მეტრი დისტანცია). ოთხგზის (1968–1971) საბჭოთა კავშირის ჩემპიონი ასმეტრიან და სამგზის (1970–1972) 200-მეტრიან (გულაღმა ცურვა) დისტანციაზე. დაასახელეს საქართველოს 1970 წლის საუკეთესო სპორტსმენად.

ძირითადი შედეგები
Thejas

— მალაიალამურ ენაზე გამოცემული ყოველდღიური გაზეთი, რომელსაც გამოსცემს საზოგადოებრივი კომპანია შეზღუდული პასუხიმგებლობით „ .“, სათაო ოფისით კოჟიკოდეში. ფუნქციონირება 2006 წლიდან, ინდოეთის რესპუბლიკის დღიდან დაიწყო. სამი თვის შემდეგ, კიდევ ერთი გამოცემა გაიხსნა ტირუვანანტაპურამში, ხოლო კიდევ სამი თვის შემდეგ კი მესამე გამოცემა გაიხსნა კოჩში.

გამოცემა
თავდაპირველად გაზეთი კოჟიკოდეში გამოიცემოდა. მაგრამ 2006 წლიდან დაიწყო გაფართოება, რომლის ფარგლებში გაზარდა გამოცემა და დაიწყო ერნაკულამსა და ტირუვანანტაპურამში ფუნქციონირება. 2008 წელს გაიხსნა კანურის გამოცემა, როგორც გაფართოების ნაწილი. 2009 წლის დეკემბერში გაიხსნა კოტაიამის გამოცემა. გაზეთს აქვს ონლაინ გამოცემა და ელექტრონული ქაღალდიც.

-ის სპარსეთის ყურის რეგიონშიც დაიწყო ფუნქციონირება, ასე 2011 წლის მარტში გაიხსნა საუდის არაბეთის გამომცემლობა რიჰადში, ჯიდასა და დამამში. 2012 წლის 17 მაისს გაიხსნა ყურის მეოთხე გამოცემა დოჰაში, ხოლო მეხუთე გამოცემა გაიხსნა ბაჰრეინის დედაქალაქ მანამაში, 2012 წლის 27 სექტემბერს.

მისია
„-ი გაზეთია, რომელიც ცდილობს ე.წ. უმცირესობებისა და მალაილამელი მოსახლეობის დაკმაყოფილებას“ — განაცხადა გაზეთის აღმასრულებელმა რედაქტორმა ნ.პ. ჩეკუტიმ, რომელიც ადრე „კაირალი ტვ-ს“ საინფორმაციო გამოშვებებს კორესპონდენტი იყო.
ბუკიას ბაღი

ბუკიას ბაღი — ბაღი თბილისში, საბურთალოზე, პეკინისა და ბახტრიონის ქუჩების კუთხეში. გააშენა 1930-იან წლებში აქ დასახლებულმა აგრონომმა მირიან ბუკიამ.

ამჟამინდელი ბაღი მდებარეობს 7 ათას კვადრატულ მეტრზე. 2014 წელს ბაღს ჩაუტარდა რეკონსტრუქცია, რომლის დროსაც დამონტაჟდა გარე-განათებისა და სარწყავი სისტემები, გაკეთდა საფეხმავლო ბილიკები, დაიდგა სკამები და მოეწყო საჩრდილობლები. ბაღში მდებარე მრავალწლოვან და უიშვიათეს ხე-მცენარეებს ფორმირება და წამლობა ჩაუტარდა. ასევე კეთილმოეწყო მიმდებარე ტერიტორია, მეტროსადგურ „ტექნიკური უნივერსიტეტიდან“ ბუკიას ბაღამდე დაიგო ქვაფენილი და ბეჭდური ასფალტი.
რეპნი-I

რეპნი- — ყორღანული სასაფლაოების კომპლექსი. მდებარეობს მდინარე ჩრდილოეთის დონეცის მარჯვენა ნაპირზე, კამენსკის რაიონში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია.

ისტორია
2000 წელს მკვლევრებმა გამართეს არქოლოგიური გათხრები ყოღანული სასაფლაოს ტერიტორიაზე სახელწოდებით რეპნი-. სასალაო წარმოადგენს ყორღანების გრძელ ჯაჭვს, რომელიც მდებარეობს მდინარეების ჩრდილოეთის დონეცისა და ლიხაიას წყალგამყოფზე. არქეოლოგიური გათრების შედეგად ორგანიზატორებმა შეძლეს შეესწავლათ რამდენიმე ყორღანი. სამი მათგანი მიეკუთვნება ე. წ. „გრძელი“ ყორღანების ჯგუფს და აგებულია ერთნაირი სტილით - სიგრძე მეტია სიგანეზე ორჯერ. ქვის კედლებით დაფარულია ყორღნის აღმოსავლეთი ნაწილები. სამივე ობიექტი შეიქმნა ერთი და იმავე არქიტექტურული პრინციპებით.

ასევე აღმოჩენილია მეოთხე ყორღანი, მაგრამ იგი საჭიროებს სტრატიგრაფიულ და პლანიგრაფიულ დაკვირვებას. დეტალური გამოკვლევის დროს აღმოაჩინეს, რომ ნაყარი მასალა შეიცავდა ნეშომპალასა და თიხის ფენებს. მკვლევარებმა გამოთქვეს ვარაუდი, რომყორღანი გამოიყენებოდა საგვარეულო სამარხის დანიშნულები.

შეისწავლეს ძელური კულტურის შვიდი სამარხი. დაკრძალვა ხდებოდა სწორკუთხა ორმოებში. ინვენტარებს შორის აღმოჩენილია სხვადასხვა სახის ჭურჭელი. დასასაფლავებლად გამოყენებულია ყორღანის სამხრეთ-დასავლეთი ნაწილი და მოტავსებულია დიდი მიწაყრილის ქვეშ. არსებობს ვარაუდი, რომ სამარხი შექმნილია დროის მცირე მონაკვეთში. ზოგიერთი მათგანი სინქრონულადაა განლაგებული, ზოგიერთი ინდივიდუალური ან ჯგუფურია. ყორღანებს შორის აღმოჩენილია ერთ-ერთი მიწაყრილი, რომელიც განეკუთვნება გვიანი ბრინჯაოს ხანას.
თათრიშვილები

თათრიშვილები — ქართული გვარი.

გვარის ფუძეა საკუთარი სახელი თათრა, თათარა. თათარა მომდინარეობს სხვა ტომის, თათრის სახელწოდებიდან. ამგვარად ნაწარმოები გვარებია: არაბიძე, ოსაძე, ჩერქეზია. გადმოცემის მიხედვით, თათარაშვილების ადრინდელი გვარი ქავთარაძე იყო. ერთ-ერთი ქავთარაძე თათრებს მთიულეთიდან გაუტაცებიათ. დიდი ხნის შემდეგ მას ტყვეობიდან დაუღწევია თავი და მცხეთაში დასახლებულა. ამის გამო მის შთამომავლებს გვარად თათრიშვილი, მოგვიანებით კი თათარაშვილი მიუღიათ. ისინი სოფელ დიდ დაღეთში ცხოვრობდნენ. კუმისიდან დიდ ენაგეთში საცხოვრებლად გადასულა მიხეილ ჯაშიაშვილის სიძე, პაშა თათარაშვილი.

ამავე ძირისაა გვარები: თათარაძე, თათარაიძე.

საქართველოში 858 თათრიშვილი ცხოვრობს. 1537 – თათარაშვილი. 200 – თათარიშვილი.
ნიდერლანდები 1956 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე

ნიდერლანდებიდან მელბურნის 1956 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე ერთადერთი სპორტსმენით იყო წარმოდგენილი, ეს იყო 68 წლის გადამდგარი პოლკოვნიკი ალექსის ფანჩულიძევი (ალექსი ფანჩულიძე). მან ამ ოლიმპიადაზე ცხენის გაწვრთნაში იასპარეზა და 36 მონაწილეს შორის 28-ე ადგილი დაიკავა. აღსანიშნავია ის, რომ 1956 წლის ოლიმპიადა ორ სხვადასხვა კონტინენტზე ჩატარდა. ამის მიზეზია ის არის, რომ ავსტრალიის კანონმდებლობით, ცოცხალი ცხოველის ამ ქვეყანაში შესაყვანად მან ექვსთვიანი კარანტინი უნდა გაიაროს. ამის გამო ცხენოსანთა შეჯიბრის გამართვა მელბურნში შეუძლებელი გახდა. 1954 წლის 13 მაისის ათენში გამართულ სესიაზე საერთაშორისო ოლიმპიურმა კომიტეტმა ცხენოსანთა შეჯიბრის მასპინძელ ქალაქად სტოკჰოლმი აარჩია. ცხენოსანთა ასპარეზობები სტოკჰოლმში 1956 წლის 10-17 ივნისს გაიმართა, დანარჩენი ასპარეზობები მელბურნში მოგვიანებით გაიმართა. რადგანაც ნიდერლანდებმა ბოიკოტი გამოუცხადეს საბჭოთა კავშირს 1956 წელს უნგრეთში შეჭრის გამო. ცხენოსანთა ტურნირი ამ დროისთვის უკვე ჩატარებული იყო, ასე რომ, ნიდერლანდების სრულყოფილი ბოიკოტი მაინც არ შედგა.
ბურაქ დაქაქი

ბურაქ დაქაქი (; დ. 18 ივნისი, 1998) — თურქი მსახიობი. ცნობილი გახდა ისტორიული ტელესერიალიდან „დიდებული საუკუნე: ქიოსემი“.

ბიოგრაფია
ბურაქი დაიბადა 1998 წლის 18 ივნისს ქალაქ ანკარაში. იგი პირველად 2008 წელს გადაიღეს ერთ-ერთ რეკლამაში.

მისი მონაწილეობით გადაღებული ცნობილი ტელესერიალებია „ჩემი სახელია გულთეფე“ და „დიდებული საუკუნე: ქიოსემი“, სადაც ასრულებს უფლისწულ მეჰმეთის, სულთან აჰმედის მეორე ვაჟის როლს.

ფილმოგრაფია
უცნობი ადამიანის ნაამბობი

უცნობი ადამიანის ნაამბობი — ანტონ ჩეხოვის მოთხრობა, რომელიც 1893 წელს დაიწერა. პირველად, 1893 წლის თებერვალსა და მარტში, ჟურნალ „ “-ის მე-2 და მე-3 ნომრებში გამოქვეყნდა. მცირედი ცვლილებებით შევიდა ადოლფ მარქსის მიერ გამოცემული ჩეხოვის თხზულებათა კრებულის მეექვსე ტომში.

ისტორია
1880-იანების ბოლოს ჩეხოვს ახალი სიუჟეტის საინტერესო იდეა დაებადა. 1893 წლის მაისით დათარიღებულ წერილში, მან მწერალ ლიუბოვ გურევიჩს აცნობა, რომ „დავიწყე მუშაობა ნაწარმოებზე რომლის გამოცემასაც არ ვაპირებ“. ავტორმა თავიდანვე იცოდა, რომ ცენზურა მას არ გაუშვებდა. იდეას მწერალი 1891 წელს დაუბრუნდა და მომავალ ნაწარმოებს „ჩემი პაციენტის ნაამბობი“ უწოდა.

თხზულება 80-იანი წლების (ერთ-ერთი სავარაუდო სათაური – „ოთხმოციან წლებში“) ხალხს ეძღვნებოდათ. ნაწარმოების ჩანაფიქრი, რომლის მთავარი გმირიც ტერორისტი გახდა, იმ დროს სიმწვავით გამოირჩეოდა. საუკუნის 80-იან წლებში რევოლუციური სახალხო ორგანიზაცია „ “-ს საქმიანობა გრძელდებოდა, მიუხედავად 1881 წლის 1 მარტს მოწყობილი თავდასხმის შემდეგ ორგანიზაციის ხელმძღვანელობის განადაგურებისა. 1887 წლის აპრილში ა. ულიანოვისა და მისი თანამოაზრეების პროცესი მიმდინარეობდა, რომლებიც იმავე წლის მაისში სიკვდილით დასაჯეს. 1887 წლის ივნისში ორგანიზაციის წევრების გერმან ლოპატინისა და პოეტ პ. იაკუბოვიჩის პროცესი გაიმართა. სასამართლომ მათ სიკვდილით დასჯა მიუსაჯა, რომელიც მოგვიანებით კატორღით შეიცვალა. „უცნობი ადამიანის ნაამბობი“-ს შემოქმედებით იდეაში შესაძლოა ნაჩვენები ყოფილიყო რევოლუციური მოძრაობის მონაწილეთა ბედი, რომელთაც ჩეხოვი პირადად იცნობდა.

ჩეხოვის სიცოცხლეშივე მოთხრობა სერბო-ხორვატულ ენაზე ითარგმნა.

ანალიზი
მთარგმნელმა ჰიუ აპლინმა თხზულება ტურგენევის ნაწარმოებებს შეადარა, ავტორებს, რომლებიც ქმნიან ქალურ პერსონაჟებს „დიდი ზნეობის სიწმინდით“. ლუი დე ბერნიერმა „უცნობი ადამიანის ნაამბობს“ შესანიშნავი ლიტერატურული ნაწარმოები უწოდა.

ანატოლი ლუნაჩარსკი მწუხარებას გამოთქვამდა, რომ ჩეხოვმა აქტიურად მოქმედი გმირები არ წარმოაჩინა.
უნტერ-ოფიცერი პრიშიბეევი

უნტერ-ოფიცერი პრიშიბეევი — ანტონ ჩეხოვის მოთხრობა, რომელიც 1885 წელს დაიწერა. პირველად, 1885 წლის 18 ოქტომბერს, გაზეთ „პეტერბურგის გაზეთის“-ს 273-ე ნომერში გამოქვეყნდა.

გამოქვეყნება
ნაწარმოები პირველად, 1885 წლის 18 ოქტომბერს, გაზეთ „პეტერბურგის გაზეთის“-ს 273-ე ნომერში „ფრთიანი ჩანაწერების“ განყოფილებაში გამოქვეყნდა, სახელწოდებით „შარისთავი“ და ხელმოწერით ა. ჩეხონტე. ჩეხოვმა მოთხრობა ახალი სახელწოდებით 1899-1901 წლებში ადოლფ მარქსის მიერ გამოცემულ თხზულებათა მეორე ტომში შეიტანა.

ჩეხოვის სიცოცხლეშივე მოთხრობა ბულგარულ, გერმანულ, სერბო-ხორვატულ და ჩეხურ ენებზე ითარგმნა.

ისტორია
მოთხრობა უნტერ-ოფიცერი პრიშიბეევი თავდაპირეველად, ჟურნალ „“-სთვის დაიწერა, მაგრამ მისმა რედაქტორმა ნიკოლაი ლეიკინმა მოთხრობას ზედმეტად გაწელილი და არასაკმარისად სასაცილო, „მშრალი“ უწოდა. ლეიკინმა ნაწარმოების საკუთარი შემცირებული ვარიანტი მოამზადა, მაგრამ ის ცენზურამ დაიწუნა. ლეიკინის რჩევის გათვალისწინებით, ჩეხოვმა ნაწარმოები სანქტ-პეტერბურგის გაზეთში გააგზავნა, სადაც ცენზურასთან დაკავშირებული პრობლემა არ არსებობდა. იქ მოთხრობა სახელწოდებით „შარისთავი“ გამოქვეყნდა.

ნაწარმოების პეტერბურგის გაზეთში დაბეჭდილ ვერსიაში, ჩეხოვმა მოქმედების თარიღი შეცვალა (3 აგვისტოს ნაცვლად, 3 სექტემბერი) და პრიშიბეევის ხასიათი დაარბილა. დაასრულა სცენა, სადაც მიროვოი პრიშიბეევს „შენობით“ საუბრის ნაცვლად „თქვენობით“ საუბარს ასწავლის: „თუკი სულელ ადამიანს ვერ სცემ, შენივე სულის ცოდვა იქნება. განსაკუთრებით თუკი საქმეს ... თუკი უწესრიგობა...“.

შინაარსი
უნტერ-ოფიცერი პრიშიბეევს ძველი სამხედრო ჩვევის გამო, ყველგან და ყოველთვის მისი გაგებით „წესრიგის“ აღდგენის გამო პოლიციასთან უსიამოვნება შეემთხვევა.