ჯულია მედიჩი

ჯულია რომოლა დე მედიჩი , დ. 1535, ფლორენცია, ფლორენციის საჰერცოგო — გ. დაახ. 1588) — მედიჩების სახლის პრინცესა, ფლორენციის ჰერცოგის, ალესანდროს უკანონო ქალიშვილი. პირველ ქორწინებაში ის იყო ფრანჩესკო კანტელმის ცოლი, ხოლო მეორე ქორწინებაში — ბერნარდეტო მედიჩის ცოლი.

ის წარმოშობით იყო კვადროონი (მულატისა და თეთრ კანიანი მშობლის შთამომავალი). მიიღო კარგი განათლება. იგი ამაყობდა მედიჩისა და მალასპინის სახლების კავშირით, მფარველობდა ავგუსტინელების ორდენს.

ბიოგრაფია
ჯულია მედიჩი დაიბადა ფლორენციაში. მისი დაბადების ზუსტი თარიღი უცნობია. არსებობს 1534 წლის 5 ნოემბრით დათარიღებული ჩანაწერი, გოგონას ნათლობის შესახებ, სახელად ჯულია რომოლა, რომლის მამა უცნობია. ის იყო ფლორენციელი ჰერცოგის ალესანდრო დე მედიჩისა და სკანდიანოს ქვრივის, გრაფინია ტადეა მალასპინას უკანონო ქალიშვილი. მისი მამა იყო ჯულიო დე მედიჩის , რომის პაპის კლემენტ -ის და სიმონეტა და კოლევეკიოს, აფრიკული წარმოშობის მოსამსახურე ქალის უკანონო ვაჟი. არსებობს ვერსია, რომ ფლორენციელი ჰერცოგის მამა იყო ურბინოს ჰერცოგი ლორენცო მედიჩი, და ამ შემთხვევაში ჯულიას დეიდა გამოდის, რომ საფრანგეთის დედოფალი ეკატერინეა. ჯულიას დედა იყო ანტონიო ალბერიკოს ქალიშვილი — პრინცესა ლუკრეცია დ'ესტე და რომის პაპის ინოკენტი -ის ნათესავი. ჯულიას ჰყავდა უფროსი ძმა, ჯულიო ჯოვანბატისტა რომოლო, რომელმაც აირჩია ჯარისკაცისა და დიპლომატის კარიერა, და ნახევარდა — პორსია, რომელმაც სამონასტრო აღთქმა დადო.

ქალიშვილის დაბადებამდე ერთი წლით ადრე, ალესანდრომ პონტორმოს პორტრეტი შეუკვეთა, რომელშიც მხატვარმა ჰერცოგი ნახატით ხელში გამოსახა. ხელოვნებათმცოდნეებმა დაადგინეს, რომ ნახატზე გამოსახული ქალის პროფილი, მისი საყვარლის, ტადეა მალასპინს პორტრეტია. ზოგიერთი მკვლევარის აზრით, მისმა საყვარელმა მას ეს პორტრეტი აჩუქა მეორე შვილის დაბადების აღსანიშნავად, რომელიც სწორედ ჯულია იყო.

1537 წელს ალესანდროს მკვლელობის შემდეგ, ჯულიამ, მისმა ძმამ და ნახევარდამ გარკვეული დრო გაატარეს ფლორენციის სან- კლემენტეს მონასტერში. შემდეგ ისინი გადაიყვანეს ახალ ფლორენციელ ჰერცოგ კოზიმო -თან, რომელმაც მათი მოვლა დედას, მარია სალვიატს ანდო. პორსია მალე კვლავ გააგზავნეს ფლორენციის წმინდა კლიმენტის მონასტერში, სადაც იგი ავგუსტინელი მონაზონი გახდა, ხოლო ჯულიო და ჯულია აღიზარდნენ ფლორენციის ჰერცოგის შვილებთან ერთად. 1542 წლის თებერვალში ის და ბია, კოზიმო -ის უკანონო ქალიშვილი, მძიმედ დაავადდნენ. ჯულია გადარჩა, ბია გარდაიცვალა.

მარია სალვიატის გარდაცვალების შემდეგ, ჯულიას მზრუნველობა გადაეცა ელეონორა ალვარეს დე ტოლედოს, კოზიმო -ის მეუღლეს. ფლორენციის კარზე ჯულიას პრინცესასავით ეპყრობოდნენ. მისი კეთილშობილური წარმომავლობა არავის დაუყენებია კითხვის ქვეშ. იგი ამაყობდა თავისი წარმომავლობით და თანასწორად ეჭირა თავი პრინცებსა და პრინცესებს შორის. ჯულიამ კარგი განათლება მიიღო. დიდი ყურადღება დაეთმო მის გარეგნობასაც. გარდა გარეგნობისა, მან მემკვიდრეობით მიიღო მამის ტემპერამენტული ხასიათი.

ბიძის ძალისხმევის წყალობით, რომელმაც მას მნიშვნელოვანი მზითევი უზრუნველყო, 1550 წელს ჯულია დაქორწინდა ნეაპოლიტანელ პატრიციო ფრანჩესკო კანტელმოზე, ჯოვანი ჯუზეპე ბონავენტურა კანტელმოს ვაჟსა და მემკვიდრეზე, გრაფი ალვიტო და პოპოლისა და პორზიას ჰერცოგზე. მათ შვილი არ შესძენიათ. 1556 წელს იგი დაქვრივდა. დაქვრივების შემდეგ ჯულია ხშირად სტუმრობდა თავის დას პორსიას — ფლორენციის წმინდა კლიმენტის მონასტრის წინამძღვარს. შედეგად ჯულია გახდა, როგორც ამ მონასტრის, ასევე ავგუსტინელთა რიგის სხვა მრავალი მონასტრის შემომწირველი.

1559 წლის 14 აგვისტოს იგი ხელახლა დაქორწინდა დიპლომატ ბერნარდეტო დე მედიჩიზე, ოტავიანო დე მედიჩისა და ბარტოლომეას ვაჟზე. წყვილის ერთადერთი ვაჟი, ალესანდრო დე მედიჩი (17.12.1560-1606) გახდა რომის პაპის სახელმწიფოს არმიის გენერალი და ბორგოს მმართველი.

1567 წელს ელეონორა დეგლი ალბიცისთან, კოზიმო -ის ახალგაზრდა დაქვრივებულ საყვარელთან კონფლიქტის გამო, ჯულია და მისი მეორე ქმარი იძულებულნი გახდნენ დაეტოვებინათ ფლორენციის სასახლე და გადასულიყვნენ ნეაპოლის სამეფოში. სხვა ვერსიით, წყვილმა დატოვა ფლორენცია, ისე რომ კარგი ურთიერთობა შეინარჩუნა ტოსკანის დიდ ჰერცოგთან. იმავე წელს ორმოცდაათი ათასი დუკატად ჩეზარე გონზაგასგან, მოლფეტას პრინცისგან, ნეაპოლთან ახლოს, შეიძინეს ოტაჯანოს მამული, რითიც საფუძველი ჩაეყარა მედიჩის ახალ შტოს. ჯულიას შესახებ ინფორმაცია მედიჩების სახლის ისტორიაში 1587 წლით თარიღდება. მისი გარდაცვალების თარიღად პირობითად ითვლება 1588.

კულტურაში
ცნობილია ჯულია მედიჩის ორი პორტრეტი. ჯაკოპო კარუჩის პორტრეტზე, მეტსახელად პონტორმო, იგი ბავშვობაშია გამოსახული თავის ნათესავ მარია სალვიატთან ერთად. ნახატი ინახება უოლტერსის ხელოვნების მუზეუმში, ბალტიმორში, აშშ-ში. 1937 წელს, სარესტავრაციო სამუშაოების დროს, პორტრეტზე გოგონას გამოსახულება აღმოაჩინეს. 1940 წელს ხელოვნების ისტორიკოსმა ედუარდ კინგმა თქვა, რომ ნახატზე გამოსახული ბავშვი მარია სალვიატის ვაჟი, ფლორენციის მომავალი ჰერცოგი და ტოსკანის დიდი ჰერცოგი კოზიმოა. თუმცა, 1955 წელს, ხელოვნების ისტორიკოსმა ჰერბერტ კეუტნერმა აღმოაჩინა 1612 წლის ჩანაწერი, რომელიც გაკეთებული იყო რიკარდო რიკარდის მიერ, რომელიც თავდაპირველად ფლობდა ნახატს, ქონების ინვენტარიზაციის დროს. ის ირწმუნებოდა, რომ პონტორმოს პორტრეტი მარია სალვიატი უცნობ გოგონასთან ერთად იყო გამოსახული. 2006 წელს ხელოვნების ისტორიკოსმა გაბრიელ ლენგდონმა გოგონას გამოსახულების იდენტიფიცირება მოახდინა ჯულია დე მედიჩთან. 2011 წელს მაიკე ვოგტ-ლუერსენმა გამოთქვა მოსაზრება, რომ ნახატზე ბია დე მედიჩი იყო გამოსახული. ამჟამად, ხელოვნებათმცოდნეთა უმეტესობა გაბრიელ ლენგდონის ვერსიისკენ იხრება და ნახატს „ევროპულ ხელოვნებაში აფრიკული წარმოშობის გოგონას პირველ გამოსახულებას“ უწოდებს.

ალესანდრო ალორის კიდევ ერთი პორტრეტი ასახავს პრინცესას დაქვრივობის დროს, მისი პირველი ქმრის, ნეაპოლიტანელი პატრიციონის ფრანჩესკო კანტელმოს დაკრძალვის შემდეგ. პორტრეტი მხატვარმა რომში დახატა. მალევე, ჯულია მეორე ქორწინებაში შევიდა ბერნარდეტო მედიჩისთან. 1989 წლამდე ნახატი მიეწერებოდა ბრონზინოს და ერქვა „ქალბატონი კამეო“. პორტრეტი ინახება ფლორენციის უფიცის მუზეუმის კოლექციაშია.