iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ალბერტ მარტიეზი

ალბერ მარტიეზი (; დ. 1874 – გ. 1932) — საფრანგეთის რევოლუციის ერთ-ერთი გამოჩენილი სპეციალისტი და მკვლევარი. იგი ეკუთვნის ფრანგული ისტორიოგრაფიის ე.წ. წვრილბრჟუაზიულ რადიკალურ მიმდინარეობას.

მოსაზრებები
მის ნაშრომებში იკვეთება აშკარა სიმპატია რობერსპიერისა და იაკობინელთა მიმართ, ამიტომ ზოგი მეცნიერის აზრით ამის გამო იგი მათ ისტორიულ მნიშვნელობას გადაჭარბებით აფასებდა. იგი იაკობინური „წვრილბურჟუაზიულ“ დემოკრატიზმს სოციალიზმად თვლიდა და წვრილ ბურჟუაზიას წარმოაჩენდა ძალად, რომელსაც საზოგადოებისა და საზოგადოებრივი სტრუქტურის ძირფესვიანი შეცვლა და ახალი საზოგადოების შექმნა შეეძლო. ამ ახალ საზოგადოებაშ არ უნდა ყოფილიყო ღარიბი და მდიდარი, მჩგვრელი და ჩაგრული,იგი ფაქტობრივად პირველი ფრანგი ისტორიკოსია, რომელმაც ჯეროვანი ყურადღება დაუთმო ვანტოზის დეკრეტებს და აცხადებდა, რომ საზოგადოებაში არსებული ერთი კლასის ქონების ფართო მასშტაბით ექსპროპრიაცია მეორე კლასის სასარგებლოდ იყო საშუალება იმისა, რომ საზოგადოებაში განმტკიცებულიყო იაკობინელთა სოციალური ბაზა, რომელიც გახდებოდა ახალი საზოგადოებრივი კლასი, რომელიც არსებობისათვის რესპუბლიკის მადლიერი უნდა ყოფილიყო. იგი შენიშნავდა, რომ ქალაქებსა და სოფლის უღარიბეს ფენები მოუთმენლად ელოდებოდნენ რევოლუციის მიერ დანაპირები „თანასწორობის მეუფეობის“ დაპირების შესრულებასა და ქონებრივ გათანაბრებას.

იგი აღნიშნავდა, რომ იაკობინელებს სურდათ ვანტოზის დეკრეტების ტერორის გზით განხორციელება, რომელიც მათხელში სოციალური პოლიტიკის იარაღის როლს ასრულებდა. მარტიეზის აზით ამ დეკრეტებმა დააჩქარა რობერსპიერის მმართველობის დასასრული, რადგან მის წინააღმდეგ განაწყო მქონებელთა ფენა ე.წ „ჭაობი“ რომლებსაც საკუთარი წარმომადგენლობა ჰყავდათ ფრანგულ კონვენტში. მარტიეზი ფიქრობდა, რომ იაკობინელები ახორციელებდნენ ახალ სოციალურ რევოლუციას, რომელიც დაფუძნებული იყო თანასწორობაზე სადაც არ უნდა ყოფილიყვნენ ღარიბები და მდიდრები. მასვე სჯეროდა, რომ კაპიტალიზმისა და კერძო საკუთრების არსებობის პირობებში შესაძლებელია თანასწორობის პრინციპზე აგებული საზოგადოების მშნებელობა. კრიტიკოსები ამბობენ, რომ იგი დიდ განსხვავებას სოციალიზმსა და ეგალიტარიზმს შორის ვერხედავდა.
ნიკოლოზ ქოიავა

ნიკოლოზ ქოიავა (დ. 1892, ოჩამჩირე — გ. 1967, თბილისი) — ქართველი პროფესორი და ეკონომისტი.

ბიოგრაფია
1917 წელს დაამთავრა კიევის კომერციული ინსტიტუტი. 1919 წლის 3 იანვრიდან თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პროფესორთა საბჭომ, სხვა წარჩინებულ ახალგაზრდასთან ერთად, უნივერსიტეტში პროფესორად დატოვა. 1919 წლიდან მუშაობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში. 1920-1923 წლებში იყო გერმანიაში პროფესორობისათვის მოსამზადებლად. 1937-1967 წლებში ხელმძღვანელობდა ფინანსებისა და კრედიტის კათედრას თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში. 1945-1952, 1957-1960 და 1966-1967 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონომიკის ფაკულტეტის დეკანი. 1961-1964 წლებში უნივერსიტეტის პრორექტორი. მისი შრომები ეხება ეკონომიური თეორიის, ფულის მიმოქცევის, კრედიტისა და ფინანსების საკითხებს. ეკონომიკის მეცნიერებათა დოქტორი 1942, პროფესორი 1933.
ჟანგბადის სატურაცია (მედიცინა)

ჟანგბადის სატურაცია — აღწერს ჟანგბადით გაჯერებული ჰემოგლობინის რაოდენობას სისხლში. ადამიანის ორგანიზმი ფუნქციონირებისთვის საჭიროებს ზუსტი რაოდენობის ჟანგბადს. ნორმალურ არტერიულ სისხლში ჟანგბადი 95-100 პროცენტითაა გაჯერებული. თუ ეს მაჩვენებელი 90 პროცენტზე დაბალია, იწყება ჰიპოქსემია (სისხლი ორგანოებს ვერ აწვდის საკმარის ჟანგბადს). 80 პროცენტამდე დავარდნა იწვევს ტვინისა და გულის ფუნქციონირების შეზღუდვას. მაჩვენებლის კიდევ უფრო შემცირებისას ჩერდება გული. ასეთ შემთხვევაში, სისხლში ჟანგბადის საკმარისი დონის შესანარჩუნებლად ადამიანი საჭიროებს ჟანგბადის სპეციალურ თერაპიას. ჟანგბადით მომარაგება პროცესია, რომლის დროსაც ჟანგბადის მოლეკულები აღწევენ ორგანოს ქსოვილში. მაგალითად სისხლი ჟანგბადით ფილტვებში დაგროვილი ჰაერით მარაგდება.

განსაზღვრება
მედიცინაში, ჟანგბადის სატურაცია სისხლის ნაკადში ჰემოგლობინის მიერ მიერთებული ჟანგბადის პროცენტული წილით იზომება. დაბალი წნევის რეგიონებში ჰემოგლობინი ჟანგბადისგან დაცლილია. ჟანგბადის სატურაცია, კი ჰემოგლობინის სატურაცის მრუდის მიხედვით ხდება. იმ რეგიოინებში სადაც მრუდი 100 პროცენტს აღწევს წნევა 11 კილოპასკალს აჭარბებს.

ფიზიოლოგია
სხეული ჟანგბადის სატურაციის სტაბილურ დონეს, სუნთქვისა და ქიმიური გარდაქმნების საშუალებით ინარჩუნებს. ფილტვებში რესპირატორლი სისტემის დახმარებით, სისხლის წითელი უჯრედები, კერძოდ ჰემოგლობინი, აგროვებს ჟანგბადს და ანაწილებს მას სხეულის სხვა ორგანოებში. ორგანიზმში ჟანგბადის მოთხოვნის ცვლილებზე სხვადასხვა ფაქტორი მოქმედებს, მაგალითად ფიზიკური დატვირთვა, ან მაღალმთიან რეგიონებში ცხოვრება. ჟანგბადის ზედმეტად მაღალი და ზედმეტად დაბალი მოთხოვნაც არასასურველია ორგანიზმისათვის.
ალერგიისა და ინფექციური დაავადებების ეროვნული ინსტიტუტი (აშშ)

ალერგიისა და ინფექციური დაავადებების ეროვნული ინსტიტუტი — აშშ-ის 27 ინსტიტუტიდან და ცენტრიდან ერთ-ერთი, რომლებიც ერთობლიობაში შეადგენენ ჯანმრთელობის ეროვნულ ინსტიტუტს , შეერთებული შტატების ჯანდაცვისა და ადამიანური სერვისების დეპარტამენტის სააგენტოს . -ის მისიაა ჩაატაროს ძირითადი და გამოყენებითი კვლევები ინფექციური, იმუნოლოგიური და ალერგიული დაავადებების უკეთ გასაგებად, მკურნალობისა და პრევენციის მიზნით.

-ის გააჩნია ლაბორატორიები მერილენდსა და ჰამილტონში, მონტანაში და აფინანსებს კვლევებს, რომლებსაც ამერიკელი მეცნიერები ატარებენ აშშ-ის და მთელი მსოფლიოს მასშტაბით. -ის ასევე მჭიდროდ თანამშრომლობს პარტნიორებთან აკადემიაში, ინდუსტრიაში, სამთავრობო და არასამთავრობო ორგანიზაციებში მრავალმხრივ და მრავალდისციპლინურ ძალისხმევით, რათა გადაჭრას ჯანმრთელობის ისეთი გამოწვევები, როგორიცაა „11/09“ და -19 პანდემია.
ზურაბ ჭყონია

ზურაბ ჭყონია (დ. 14 იანვარი, 1972, თბილისი) — ქართველი იურისტი, ადვოკატი, პედაგოგი, რედაქტორი და პროფესორი. სამართლის მეცნიერთა კავშირის თავმჯდომარე და თანადამფუძნებელი, სამართლის საერთაშორისო სამეცნიერო ელექტრონული ჟურნალ „სამართლის მაცნეს“ მთავარი რედაქტორი, კავკასიის ადვოკატთა სკოლა “-ის დამფუძნებელი და დირექტორი.

ბიოგრაფია
ზურაბ ჭყონია დაიბადა 1972 წლის 14 იანვარს თბილისში. 1996 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი. 1992-2001 წლებში მუშაობდა შინაგან საქმეთა ორგანოებში. 2001 წლიდან ეწევა საადვოკატო საქმიანობას; 2001-2002 წლებში იყო იურიდიული ფირმის „კორძაძე და სვანიძე ადვოკატები“ ადვოკატი; 2002-2005 წლებში საადვოკატო ბიუროს „ჭყონია და პარტნიორები“ მმართველი პარტნიორი. 2005-2006 წლებში იკავებდა შსს სსიპ სახელმწიფო მატერიალური რეზერვების დეპარტამენტის სამართლებრივი უზრუნველყოფის განყოფილების უფროსის თანამდებობას. 2006 წელს დააფუძნა „იურიდიული ფირმა ჭყონია და კომპანია“. 2009-2010 წლებში იყო მუდმივმოქმედი კერძო არბიტრაჟი „რეგისტას” არბიტრი. 2012 წელს დააფუძნა „კავკასიის ადვოკატთა სკოლა “. 2014 წელს აირჩიეს „სამართლის მეცნიერთა კავშირის“ თავმჯდომარედ.

2010 წლიდან კითხულობს ლექციებს სხვადასხვა უნივერსიტეტებში; 2011-2015 წლებში იყო კავკასიის საერთაშორისო უნივერსიტეტის სამართლის ფაკულტეტის ასისტენტ-პროფესორი კერძო სამართლის მიმართულებით; 2015-2017 წლებში მოწვეული პროფესორი; 2015-2020 წლებში ევროპის უნივერსიტეტის სამეცნიერო კვლევითი ინსტიტუტის უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი; 2016-2020 წლებში ასოცირებული პროფესორი; 2015-2019 წლებში ევროპის უნივერსიტეტის სამეცნიერო კვლევითი ინსტიტუტის ჟურნალის „სამართალი და მსოფლიო“ მთავარი რედაქტორი, ხოლო 2019-2020 წლებში რედაქტორი. 2020 წელს არჩეულ იქნა სამართლის საერთაშორისო სამეცნიერო ელექტრონული ჟურნალის „სამართლის მაცნე“ მთავარ რედაქტორად. 2021 წლიდან არის მილენიუმის უნივერსიტეტის პროფესორი კერძო სამართლის მიმართულებით.

ზურაბ ჭყონია ათზე მეტი სამეცნიერო სტატიის ავტორია. მონაწილობა აქვს მიღებული 7 საერთაშორისო სამეცნიერო კონფერენციაში. 2018 წელს მისი თანაავტორობით გამოიცა წიგნი – „საქართველოს სააღსრულებო წარმოების შესახებ კანონის კომენტარი“ (ნაწილი ). ჩაბარებული აქვს მოსამართლეობის საკვალიფიკაციო გამოცდა საერთო სპეციალიზაციით.

ზურაბ ჭყონიას ჰყავს მეუღლე — პოეტი შორენა თალაკვაძე და ორი ვაჟი — ერეკლე და ლევანი.
ენტონი ბერჯესი

ჯონ ენტონი ბერჯეს უილსონი, ცნობილია ფსევდონიმით ენტონი ბერჯესი (დ. 25 თებერვალი, 1917 — გ. 22 ნოემბერი, 1993) — ინგლისელი მწერალი და კომპოზიტორი. მისი ყველაზე გახმაურებული ნაშრომია დისტოპიური სატირა „მექანიკური ფორთოხალი“, რომელმაც სტენლი კუბრიკის 1971 წელს გადაღებული ამავე სახელწოდების ეკრანიზაციის გამოსვლის შემდეგ მოიპოვა ცნობადობა.
ჰაერწვეთოვანი გადადება

ჰაერწვეთოვანი ან აეროზოლური გადაცემა — ინფექციური დაავადების გადაცემა ჰაერში მცირე ნაწილაკების მეშვეობით. ინფექციურ დაავადებები, რომლებსაც შეუძლიათ ჰაერწვეთოვანი გადაცემა, უამრავია როგორც ადამიანის, ისე ვეტერინარიის მედიცინაში. ინფექცია შეიძლება იყოს ვირუსი, ბაქტერია ან სოკო და ისინი შეიძლება გავრცელდეს სუნთქვით, ლაპარაკით, ხველებთ, ცემინებით, დამტვერვით, სითხეების შესხურებით, ტუალეტების გამორეცხვით, აეროზოლის ნაწილაკების ან წვეთების წარმოქმნით. არ მოიცავს ჰაერის დაბინძურებით გამოწვეულ დაავადებებს.

ჰაერწვეთოვანი გადაცემა ტრადიციულად განიხილება წვეთებით გადაცემისგან განსხვავებულად, თუმცა ეს არასწორია.

ინდივიდები წარმოქმნიან აეროზოლებს და წვეთებს ზომისა და კონცენტრაციის ფართო დიაპაზონში და წარმოქმნილი რაოდენობა მნიშვნელოვნად განსხვავდება ადამიანისა და წარმოქმნის მიზეზის მიხედვით. 100 მიკრომეტრზე დიდი წვეთები ჩვეულებრივ ეცემა 2 მეტრში. მცირე ნაწილაკებს შეუძლიათ ჰაერში პათოგენების გადატანა დიდი ხნის განმავლობაში.

ვინაიდან ამ ზომის დიაპაზონი ყველაზე ეფექტურად იფილტრება ცხვირის ლორწოვან გარსში, -19-ის ინფექციის პირველადი ადგილი, აეროზოლები და წვეთები ხდება -19 პანდემიის გავრცელების ერთ-ერთი უმთავრესი გზა.
სევერიან ისიანი

სევერიან ისიანი (დ. 16 მაისი, 1913, ცაგერის რაიონი, სოფელი ზოგიში — გ. ივნისი, 1943) — ქართველი მწერალი და ფილოლოგი.

ბიოგრაფია
1937 წელს დაამთავრა ქუთაისის პედაგოგიური ინსტიტუტი. მისი პირველი ლექსები დაიბეჭდა 1930 წელს ქუთაისში გაზეთ "მუშა და კოლმეურნეში". 1940 წელს გამოვიდა პირველი კრებული. 1939 წლის შემოდგომაზე სევერიან ისიანი გაიწვიეს საბჭოთა არმიის რიგებში, სადაც მოუსწრო მეორე მსოფლიო ომმა. შემოქმედებითი მუშაობა მწერალს სიკვდილამდე არ შეუწყვეტია. იგი ფრონტიდან გზავნიდა ლექსებსა და ოპტიმისტური შინაარსის წერილებს. სევერიან ისიანის ნარკვევი "საუბარი ფრონტელ მეგობართან" და ოცი კერძო ბარათი დ. კვრიკველიასადმი ინახება ქუთაისის ისტორიულ-ეთნოგრაფიულ მუზეუმში. მისი ლექსები თარგმნილია რუსულ ენაზე.
ვანტოზის დეკრეტები

ვანტოზის დეკრეტების სახელით ცნობილი ნაბიჯები საფრანგეთის კონვენტმა 1794 წელს მიიღო (ვანტოზი — საფრანგეთის რევოლუციური კალენდრის თვე).

3-4 ვანტოზს (1794 წლის 21-22 თებერვალს) მიღებული დეკრეტი ითვალისწინებდა დეკრეტს მაქსიმუმის შესახებ რომელიც აწესებდა ფასების კონტროლს სახელმწიფოში. 26 თებერვალს (8 ვანტოზი) მიღებული დეკრეტი ითვალისწინებდა დაპატიმრებულ პატრიოტთა გათავისუფლებას და საფრანგეთის რევოლუციის მტრების ქონების კონფისკაციას და მათ ღარიბ პატრიოტთა შორის გადანაწილებას. 13 მარტის (23 ვანტოზი) დეკრეტი მიმართული იყო შეთქმულებაში მონაწილეთა და რევოლუციის მტრების წინააღმდეგ გასატარებელ ახალ ღონისძიებებს.

26 თებერვლის და 3 მარტის (8 და 13 ვანტოზის) დეკრეტებს რევოლუციის მონაწილე პიერ გასპარ შომეტი დეკრეტთაგან ყველაზე დემოკრატიულ დეკრეტად ასახელებდა. ჟორჟ ლეფევრი საკუთარ ნაშრომებში დიდ ყურადრებას უთმობდა რევოლუციის აგრარულ პრობლემათა კვლევას. „ვანტოზის დეკრეტები“ მას განხილული აქვს ნაშრომში „აგრარული საკითხი ტერორის ეპოქაში“. იგი თვლიდა რომ ეს დეკრეტები გამოწვეული იყო პოლიტიკაში იმ მომენტისათვის დამდგარი პრობლემების გადასაჭრელად.ის ამბობდა, რომ ეროვნული ქონების გაყიდვა არხდებოდა ღარიბთა სასარგებლოდ და ისინი მიწის გარეშე რჩებოდნენ. შესაბამისად თუ რევოლუციურ მთავრობას სურდა მმართველობის გაგრძელება მათ ეს პრობლემა უნდა მოეგვარებინათ ღარიბ-ღატაკთათვის მიწის მიცემის გზით.ასევე საინტერსოა ის ფაქტიც, რომ ეს დეკრეტი მიიღეს მაშინ როდესაც წყდებოდა ებერისტთა ოპოზიციის საკითხი. ანუ სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ დეკრეტების დედააზრი იყო ქვეყნის ღარიბი ფენისათვის ქონების გადაცემა რევოლუციის მტრების ხარჯზე.ამ დეკრეტებით იაკობინელებმა მასები მათ სასარგებლოს განაწყვეს და ებერისტების გავლენა შეასუსტეს ზუსტად მაშინ როდესაც ისინი ტერორის პერიოდში სიკვილით იქნენ დასჯილნი.საინტერესოა, რომ ეს რეფორმები თავად ებერისტების მიერ იყო წინწამოწეული.

ჟან ჟორესის აზრით „ვანტოზის დეკრეტებს“ რობერსპიერი იყენებდა არამარტო ებერისტების გასანადგურებლად, არამედ ამზადებდა ნიადაგს თვით დანტონის სიკვდილით დასასჯელად. მისი აზრით რობერსპიერი ამ დეკრეტების საშუალებით ცდილობდა, რომ რესპუბლიკაში შეექმნა მოსახლეობის ფენა, რომლებიც იქნებოდნენ ახალი რესპუბლიკის დასაყრდენი. ამ აქტების მეშვეობისთ რევოლუციის ექსპროპრიაციის საგანი ხდებოდა, როგორც ფეოდალური ასევე მტრების ხელში და ბურჟუაზიის საკუთრებაში არსებული ქონებაც.

ლიტარატურა
სლავა ჯაბუა

სლავა ჯაბუა (დ. 26 აპრილი, 1957, სოხუმი — გ. 11 ოქტომბერი, 1992) — ქართველი მფრინავი და სამხედრო პირი. ავღანეთის ომის მონაწილე.

ბიოგრაფია
1992 წლის 11 ოქტომბერს ვიცე-პოლკოვნიკი სლავა ჯაბუა, ეშერის მიდამოებში ჩამოაგდეს გადასატანი საზენიტო კომპლექსი -თი, თვითმფრინავი ზღვაში ჩავარდა, პილოტმა კატაპულტირება მოასწრო (დაუზუსტებელი ინფორმაციით ტყვედ აყვანის შემდეგ დახვრიტეს). -25 მოიერიშე პილოტი, გმირულად დაიღუპა აფხაზეთის ომში.
ლამარა ჟამიერაშვილი

ლამარა ჟამიერაშვილი (დ. 23 მაისი, 1932, თბილისი) — ქართველი არქიტექტორი.

ბიოგრაფია
1961 წელს დაამთავრა თბილისის სამხატვრო აკადემიის არქიტექტურის ფაკულტეტი.

1964 წელს დაიწყო პროფესიული საქმიანობა. მუშაობდა საქართველოს არქიტექტორთა კავშირში, თბილისის ზონალურ ს/კ, ტიპური და ექსპერიმენტული პროექტირების ინსტიტუტში („თბილზნიიეპი“), საპროექტო-შემოქმედებითი ჯგუფის ხელმძღვანელად. მისი ძირითადი ნამუშევრებია: სანატორიუმის ტიპის პანსიონატების 10 000-ადგილიანი კომპლექსი (1975), 3 000-ადგილიანი პანსიონატი და სპორტული ცენტრი გელენჯიკში (1985), თორმეტსართულიანი საცხოვრებელი სახლები კემეროვოში (1993), ხუთ-რვასართულიანი ორენბურგში (1995) და თექვსმეტსართულიანი ვორონეჟში (1999), ნოვოროსიისკის საზღვაო აკადემიის სასწავლო-სამეცნიერო კორპუსი (1995), 500-ადგილიანი სასტუმრო „გაგრიფში“, 300-ადგილიანი ტურბაზა და 700-ადგილიანი კულტურის სახლი ბაკურიანში, 72-ბინიანი საცხოვრებელი სახლი დიპლომატებისათვის (1996), 300-ადგილიანი სასტუმრო თბილისში (1997). არის ცალკეულ შემოქმედებით კონკურსებზე პრემირებული პროექტების ავტორი. მსოფლიოს არქიტექტორ ქალთა პარიზის საერთაშორისო კონკურსის ლაურეატი. მონაწილეობდა მოსკოვისა (1961) და პარიზის (1972) საერთაშორისო გამოფენებში, ბუქარესტის არქიტექტორ ქალთა მსოფლიო კონგრესში (1972).
ლელოვნის ნაეკლესიარი

ლელოვნის ნაეკლესიარი — არქიტექტურული ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის სოფელ ლელოვანში გორაზე.

შემორჩენილია დაახლოებით 1-2 მეტრი სიმაღლის კედლები. შედარებით უკეთაა შემონახული საკურთხევლის მცირე ნაწილი. პერანგი მთლიანად შემოცლილი აქვს, მხოლოდ საკურთხევლის ინტერიერშია შემორჩენილი. ეკლესიის ქვები მოგროვებულია ერთ ადგილას, იქვე ნაეკლესიართან, სადაც გაჭრილია საძირკველი ახალი ტაძრის ასაშენებლად.
თალიკო ჟვანია

თალიკო ჟვანია (დ. 1963) — ქართველი ინჟინერი, მეცნიერი, პედაგოგი.

1985 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ავტომატიკისა და გამოთვლითი ტექნიკის ფაკულტეტი. 2006 წელს საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის მაგისტრატურა სპეციალობით პროექტების მენეჯმენტი.

1985 წლიდან მუშაობდა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის ინფორმატიკისა და მართვის სისტემების ფაკულტეტზე უფროსი ლაბორანტის, ფაკულტეტის კომკავშირის კომიტეტის მდივნის, საპრობლემო ლაბორატორიის ინჟინრის, მეცნიერ მუშაკის, უფროსი მასწავლებლის და ასოცირებული პროფესორის თანამდებობზე. 2013 წლიდან მუშაობს ეკონომიკური ინფორმატიკის დეპარტამენტის ასოცირებულ პროფესორად, სტუ-ს საგამოცდო ცენტრის მთავარ სპეციალისტად. კითხულობს ლექციებს შემდეგ დისციპლინებში: „დაპროგრამების საფუძვლები“, „ალგორითმები და მონაცემთა სტრუქტურები“, „მონაცემთა დამუშავების ენები“, „მონაცემთა ბაზების აგების საფუძვლები“. არის 2 მონოგრაფიის, 13 სახელმძღვანელოსა და 67 სამეცნიერო სტატიის ავტორი, მონაწილეობდა 25 საერთაშორისო და ადგილობრივ კონფერენციაში.
თეიმურაზ ჟვანია

თეიმურაზ ჟვანია (დ. 2 იანვარი, 1955, თბილისი) — ქართველი ბავშვთა ქირურგი, მედიცინის მეცნიერებათა კანდიდატი.

1977 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის პედიატრიული ფაკულტეტი.

1977-1981 წლებში იყო თბილისის №14 პოლიკლინიკის ექიმი-ქირურგი. 1981-1983 წლებში ბავშვთა მე-5 საავადმყოფოს ქირურგი-ორდინატორი. 1983-1985 წლებში სწავლობდა მოსკოვის ბაკულევის სახელობის კარდიოქირურგიული ცენტრის კლინიკურ ორდინატურაში. 1985-1989 წლებში იყო ამავე ინსტიტუტის ასპირანტი. 1990-1995 წლებში ექიმთა დახელოვნების ინსტიტუტის ქირურგიის კათედრის ასისტენტი. 1995 წლიდან მუშაობს თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის ბავშვთა კლინიკის ქირურგიის კათედრაზე. ავტორია 5 სამეცნიერო ნაშრომის. გამოცემული აქვს 5 მონოგრაფია.

საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „კომპლექსური მკურნალობა და თანამედროვე დიაგნოსტიკის მეთოდები ლეკ-კალვე-პერტესის დაავადების დროს ბავშვთა ასაკში“, დაიცვა 1989 წელს.
გივი ჟვანია

გივი ჟვანია (დ. 1927 — გ. 1994) — ქართველი ბავშვთა ქირურგი, მეცნიერი, მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი.

1949 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტი.

1967-1973 წლებში იყო თბილისის ექიმთა დახელოვნების ინსტიტუტის ბავშვთა ქირურგიის კათედრის დოცენტი. 1973-1992 წლებში თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის პედიატრიული ფაკულტეტის დეკანი. 1988-1994 წლებში ამავე ინსტიტუტის ბავშვთა ქირურგიის კათედრის გამგე. იყო თბილისის მთავარი ბავშვთა ქირურგი. ავტორია მრავალი სამეცნიერო ნაშრომისა: 5 მონოგრაფია, 6 მეთოდური რეკომენდაცია, 2 რაციონალიზატორული წინადადება.
გიორგი მათეშვილი

გიორგი მათეშვილი (დ. 15 მარტი, 1942, თბილისი) — ქართველი ექიმი.

ბიოგრაფია
1965 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი.

1965–1967 წლებში იყო ენგურჰესის მშენებლობის სამედიცინო სანიტარული ნაწილის პოლიკლინიკის ექიმი-თერაპევტი. 1968–1971 წლებში ლენინგრადის ექსპერიმენტული მედიცინის ინსტიტუტის ასპირანტი კლინიკური იმუნოლოგიის სპეციალობით, პარალელურად მუშაობდა ლენინგრადის სამხედრო-სამედიცინო აკადემიის ინფარქტის განყოფილების ექიმად. 1972–1973 წლებში იყო კლინიკური და ექსპერიმენტული კარდიოლოგიის ინსტიტუტის უმცროსი მეცნიერ–თანამშრომელი. 1973–1996 წლებში უფროსი მეცნიერ–თანამშრომელი. 1988–1999 წლებში მთავარი ექიმი. 1981–1999 წლებში იყო თბილისის ჯანდაცვის სამმართველოს მთავარი კარდიოლოგი. ავტორია 52 სამეცნიერო ნაშრომისა.

საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „გულის იშემიური დაავადებით შეპყრობილ ავადმყოფთა სეროლოგიური გამოკვლევის ჩვენი გამოცდილება“, დაიცვა 1971 წელს.
ივა ბერაძე

ივა ბერაძე (დ. 28 ოქტომბერი, 1940, თბილისი) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი. მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი (1981), პროფესორი (1988). თბილისის საპატიო მოქალაქე (2014).

1964 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი. 1964-1966 წლებში მუშაობდა ყვარელში ექიმ-ოფთალმოლოგად, 1966 წლიდან იყო თბილისის ექიმთა დახელოვნების ინსტიტუტის (შემდგომში — სახელმწიფო სამედიცინო აკადემია) ასპირანტი, უმცროსი, შემდეგ, უფროსი ლაბორანტი, ასისტენტი, დოცენტი, პროფესორი, 1988 წლიდან — თვალის სნეულებათა კათედრის გამგე. 1999-2004 წლებში — სახელმწიფო სამედიცინო აკადემიის პრორექტორი სამეცნიერო დარგში, 2004 წლიდან — აკადემიის მაგისტრატურა-დოქტორანტურის დეპარტამენტის თავმჯდომარე, 1991-2000 წლებში — რესპუბლიკური ოფთალმოლოგიის ცენტრის დირექტორი.
ჯილდოები
2000 — ღირსების ორდენი
2002 — საქართველოს სახელმწიფო პრემია, მეცნიერებისა და ტექნიკის დარგში (ერთობლივი გამარჯვება)(მედიცინის მეცნიერებათა დარგში შესრულებულ შრომათა ციკლისათვის — „თვალის მიკროქირურგიის დანერგვა და განვითარება საქართველოში 1970-1999 წლებში“)
ჭრეშის ეკლესია

ჭრეშის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ბოლნინის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჭრეშში.

ეკლესია მცირე ზომის დარბაზული ნაგებობაა. ნაგებია ნატეხი ქვით დუღაბზე. წყობა არეულია, შიგნიდან და გარედან ნაწილობრივ გალესილია. შესასვლელი სამხრეთიდან აქვს. კარის გადახურვის ფორმა არ ირკვევა ჩამორღვეულობის გამო. კარი ნაოთხალიანია, წირთხლებში საურდულე ფოსოებია დატანებული. განათებულია დასავლეთის და აღმოსავლეთის თაღოვანი სარკმლებით. საკმლების თავსართად შიდა მხრიდან გათლილი ბაზალტის თაღოვანი ქვაა გამოყენებული. აფსიდა [ნახევარწრიულია, მხრით გამოყოფილი დარბაზისგან. სარკმლის ორივე მხარეს თითო სწორკუთხა ნიშია. არასრული ნახევარსფეროს ფორმის კონქი მხარზე გადასულ თაღს ეყრდნობა.
ჯუმბერ ბერაძე

ჯუმბერ ბერაძე (დ. 22 ივლისი, 1944, თბილისი) — ქართველი მოცეკვავე, ხელოვნების მუშაკი. საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი (1981). თბილისის საპატიო მოქალაქე (2015).

1970 წელს დაამთავრა საქართველოს სასოფლო–სამეურნეო ინსტიტუტის ტექნოლოგიის ფაკულტეტი. 1958 წლიდან ცეკვავდა თბილისის ტრამვაი–ტროლეიბუსების სამმართველოს თვითმოქმედ ქორეოგრაფიულ ანსამბლში. 1962–1982 წლებში იყო საქართველოს ხალხური ცეკვის სახელმწიფო აკადემიური ანსამბლის მოცეკვავე. შესრულებული აქვს სოლო პარტიები: „ყაზბეგური“, „ფარიკაობა“, „მხედრული“, „ხანჯლური“, „შეჯიბრი“. 1982–1985 წლებში — საქართველოს სახელმწიფო ფილარმონიის გენერალური დირექტორის მოადგილე. 1985–1986 წლებში იყო საქართველოს კულტურის სამინისტროს რესპუბლიკური გაერთიანება „საქატრაქციონის“ გენერალური დირექტორი. 1986–1987 წლებში — საქართველოს ხალხური ცეკვის სახელმწიფო აკადემიური ანსამბლის მთავარი რეჟისორი. 1987 წლიდან იყო ფირმა „მელოდიის“ თბილისის განყოფილების დირექტორი.

ჯილდოები და აღიარება
1971 — საქართველოს სსრ დამსახურებული არტისტი
1981 — საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი
1997 — ღირსების ორდენი
ომარ ნაფეტვარიძე

ომარ ნაფეტვარიძე (დ. 20 სექტემბერი, 1944, თბილისი) — ქართველი არქიტექტორი. საქართველოს დამსახურებული არქიტექტორი (2007). თბილისის საპატიო მოქალაქე (2015).

1967 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი არქიტექტურის სპეციალობით.

1966 წელს შრომითი საქმიანობა დაიწყო საპროექტო ინსტიტუტ „საქქალაქმშენსახპროექტში“. მუშაობდა თბილისის „დინამოს“ სტადიონის რეკონსტრუქციის პროექტზე. 1966–1970 წლებში — ამ ინსტიტუტში მუშაობდა უფროს არქიტექტორად, ჯგუფის ხელმძღვანელად. 1970–1979 წლებში მუშაობდა საკავშირო საპროექტო ინსტიტუტ „გიპროტორგში“ ჯგუფის ხელმძღვანელად, სახელოსნოს ხელმძღვანელად. 1980–1981 წლებში იყო ძეგლთა დაცვის მთავარი სამმართველოს ადაპტაციისა და რესტავრაციის სამმართველოს მთავარი ინჟინერი. 1981–1983 წლებში საქართველოს არქიტექტორთა კავშირის საპროექტო ორგანიზაცია „საქქალაქპროექტის“ დირექტორი იყო. 1984–1989 წლებში — საქართველოს სსრ ვაჭრობის სამინისტროს საპროექტო-ტექნოლოგიური ბიუროს დირექტორი. 1990–1995 წლებში მუშაობდა სამშენებლო გაერთიანება „თბილქალაქმშენის“ საპროექტო ორგანიზაციის დირექტორად. 1995–2006 წლებში იყო საპროექტო ინსტიტუტ „თბილქალაქპროექტის“ შემოქმედებით გაერთიანებაში პროექტის მთავარი არქიტექტორის თანამდებობაზე. 2006–2012 წლებში მუშაობდა საინვესტიციო კომპანიების „ევორდისა“ და „კაპიტალვოსტოკის“ მთავარ არქიტექტორად. 2012 წელს თბილისში, მახათას მთაზე „ივერიის ყოვლადწმინდა ღვთისმშობლის ხატის“ სახელობის ტაძრისა და სამონასტრო კომპლექსების პროექტირებასთან დაკავშირებით, მან, როგორც ავტორმა, დააფუძნა საპროექტო ორგანიზაცია შპს „უტა 2012“. მისი დირექტორია და მთავარი არქიტექტორი. მისი ავტორობით შექმნილია მრავალი პროექტი. 2012 წელს მისი პროექტი მრავალფუნქციური საცხოვრებელი სახლი ტარას შევჩენკოს ქუჩაზე („ “) დაჯილდოებულია ქ. ლონდონში გამართულ 24-ე საერთაშორისო კონგრესზე ოქროს კატეგორიის პრიზითა და სერტიფიკატით. 2013 წელს ხარისხის კვლევის ევროპული საზოგადოების მიერ ვენაში დაჯილდოვდა ოქროს კატეგორიის პრიზითა და სერტიფიკატით. 2014 წელს პარიზში გამართულ საერთაშორისო კონგრესზე განმეორებით დაჯილდოვდა პლატინის კატეგორიის პრიზით და სერტიფიკატით. 2015 წელს მიენიჭა „არქიტექტურის რაინდის“ წოდება.

ჯილდოები
2010 — ღირსების ორდენი
გიორგი ჯაფარიძე

გიორგი (გია) ჯაფარიძე (დ. 5 მაისი, 1945, თბილისი) — ქართველი მოქანდაკე, მხატვარი. თბილისის საპატიო მოქალაქე (2015)

1968 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის ქანდაკების განყოფილება. 1972 წელს ასპირანტურა. 1990-1991 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის პედაგოგი. 1970 წლიდან მონაწილეობს გამოფენებში: ქართული დაზგური ქანდაკება (თბილისი, 1991), გალერეა „45“ (ბაზელი, 1992), კრისტიან მერიანის ფონდი (ბაზელი, 1992), ემერიხი, ლევერ კუზენი (გერმანია, 1994), „საბერძნეთი თანამედროვე ქართულ ხელოვნებაში“ (თბილისი, 1998) და სხვა. მისი ნამუშევრები დაცულია გერმანიის, შვეიცარიის, აშშ-ის, საბერძნეთის კერძო კოლექციებში, საქართველოს ეროვნულ გალერეაში.
ჯილდოები
წლის საუკეთესო ნამუშევრის პრემია
მცხეთის საპატიო მოქალაქე
1996 — საქართველოს კომკავშირის პრემია
1999 — ღირსების ორდენი
2015 — თბილისის საპატიო მოქალაქე
2025 — ბრწყინვალების საპრეზიდენტო ორდენი
კრიპტიები

კრიპტიები ( < ) — ჩვეულება (დამსჯელი ექსპედიციები) ძველ სპარტაში, რომელსაც იყენებდნენ ჰილოტების აჯანყებების თავიდან ასაცილებლად. პლუტარქეს ცნობით, სპარტის ხელისუფლება დროდადრო მხოლოდ მოკლე მახვილებით შეიარაღებულ ახალგაზრდა სპარტიატებს ავალებდა მიეკვლიათ და ჩასაფრებით თავს დასხმოდნენ ყველაზე მხნე და ძლიერ ჰილოტებს. მოცემული ჩვეულება წარმოიშვა, სავარაუდოდ, ინიციაციის ძველი წეს-ჩვეულებებიდან. კრიპტიები ახალგაზრდა სპარტიატების სამხედრო მომზადების ფორმა და ჰილოტების დაშინების მთავარი ზომა გახდა (ეს უკანასკნელნი რაოდენობით ბევრად აღემატებოდნენ სპარტის მოქალაქეებს). კრიპტიების პრაქტიკის შემოღებას არც ისე იშვიათად ლიკურგეს საკანონმდებლო მოღვაწეობას უკავშირებენ, რაც ეჭვის ქვეშ ჯერ კიდევ ანტიკურ ეპოქაში დადგა. კრიპტიებს აგრეთვე უწოდებდნენ სპარტელ ახალგაზრდათა რაზმებს, რომლებიც ორი წლის განმავლობაში ეწეოდნენ საპოლიციო სამსახურს.