iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
შტეფლერი (მთვარის კრატერი)

კრატერი შტეფლერი — დარტყმითი მეტეორიტული კრატერი მთვარეზე. მდებარეობს მთვარის ხილული მხარის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში. სახელი ეწოდა იოჰანეს შტეფლერის პატივსაცემად (დაამტკიცა საერთაშორისო ასტრონომიულმა კავშირმა 1935 წელს). კრატერის ფორმირება პრე-ნექტარული პერიოდით ივარაუდება.

კრატერის აღწერა
კრატერის ცენტრის სელენოგრაფიული კოორდინატებია , დიამეტრი — 129.87 კმ, სიღრმე — 2.93 კმ.

სატელიტური კრატერები
ცუდი გოგოს ოინები

„ცუდი გოგოს ოინები“ — პერუელი მწერლის მარიო ვარგას ლიოსას რომანი, გამოცემული 2006 წელს. ინგლისურად გამოიცა 2007 წელს. 2010 წელს ლიოსას მიენიჭა ნობელის პრემია ლიტერატურაში.

რომანის სიუჟეტი ვითარდება ქალისა და მამაკაცის რთული, წინააღმდეგობებით სავსე ურთიერთობების შესახებ, რომელიც ადრეულ სიყმაწვილეში იწყება და თითქმის ორმოცი წლის განმავლობაში გრძელდება მე-20 საუკუნის მეორე ნახევრის პოლიტიკური, სოციალური და კულტურული ტრანსფორმაციის პარალელურად მსოფლიოს სხვადასხვა ადგილებში ლიმაში, პარიზში, ლონდონში, ტოკიოსა და მადრიდში.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 458

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 458 1979 წლის 14 დეკემბერს მიღებული რეზოლუციით, აღინიშნა გენერალური მდივნის ანგარიში, რომ არსებული გარემოებების გამო, გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის მშვიდობის შემანარჩუნებელი ძალების კვიპროსში ყოფნა კვლავ აუცილებელი იქნებოდა მშვიდობიანი მოგვარებისთვის. საბჭომ გამოხატა შეშფოთება იმ ქმედებებთან დაკავშირებით, რომლებმაც შეიძლება გაზარდოს დაძაბულობა და სთხოვა გენერალურ მდივანს ხელახლა წარედგინა ანგარიში 1980 წლის 31 მაისამდე რეზოლუციის განხორციელების მონიტორინგისთვის.

საბჭომ კვლავ დაადასტურა თავისი წინა რეზოლუციები, მათ შორის რეზოლუცია 365 (1974), გამოხატა შეშფოთება სიტუაციასთან დაკავშირებით, მოუწოდა ჩართულ მხარეებს ერთად იმუშაონ მშვიდობისთვის და კიდევ ერთხელ გაახანგრძლივა ძალების განლაგება კვიპროსში, რომელიც დაარსდა რეზოლუციით 186 (1964), 1980 წლის 15 ივნისამდე.

რეზოლუცია მიიღეს 14 ხმით, ხოლო ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკა არ მონაწილეობდა კენჭისყრაში.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 459

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 459 მიიღეს 1979 წლის 19 დეკემბერს, 425 (1978), 426 (1978), 427 (1978), 434 (1978), 444 (1979) და 450 (1979) რეზოლუციების გახსენების შემდეგ, ასევე ლიბანში გაერთიანებული ერების დროებითი ძალების შესახებ გენერალური მდივნის ანგარიშის განხილვის შემდეგ, საბჭომ შეშფოთება გამოხატა ძალების მომავლის შესახებ, აღნიშნა საფრთხეები მათი გადაადგილების თავისუფლების, უსაფრთხოებისა და შტაბის დაცულობისთვის.

საბჭომ კიდევ ერთხელ განიხილა ძალების მიზნები, რომლებიც განსაზღვრულია 425-ე და 450-ე რეზოლუციებში და აუცილებლად უნდა განხორციელდეს. რეზოლუციაში აღინიშნა ლიბანის მთავრობის ძალისხმევა გენერალურ მდივანთან ერთად სამოქმედო პროგრამის შედგენისთვის, ასევე მისი მცდელობები ტიროს არქეოლოგიური ძეგლების დაცვის საერთაშორისო აღიარების მისაღწევად. რეზოლუციამ ასევე კვლავ დაადასტურა ისრაელსა და ლიბანს შორის ზავის საერთო შეთანხმების ძალაში ყოფნა და მოუწოდა ორივე მხარეს განეახლებინა შერეული ზავის კომისიების საქმიანობა.

რეზოლუციამ შემდგომ მოიწონა -ის ძალისხმევა და გააგრძელა მისი მანდატი 1980 წლის 19 ივნისამდე. საბჭომ ასევე აღნიშნა, რომ ძალების მუშაობის მუდმივი ხელშეშლა განიხილებულ იქნება გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის ქარტიის შესაბამისი თავების საფუძველზე შემდგომი ზომების მიღებით.

რეზოლუცია მიიღეს 12 ხმით უარის გარეშე, ხოლო ჩეხოსლოვაკიამ და საბჭოთა კავშირმა თავი შეიკავეს ხმის მიცემისგან, ჩინეთმა კი არ მონაწილეობდა კენჭისყრაში.
ალექსანდრე (ივანე) მგელაძე

ალექსანდრე (ივანე) ბუჭუას ძე მგელაძე (დ. 1864, სოფელი ბახვი — გ. 1932) — ქართველი პედაგოგი, პუბლიცისტი.
ბიოგრაფია
ალექსანდრე მგელაძე დაიბადა 1864 წელს, ოზურგეთის მაზრის სოფელ ბახვში, ღარიბი გლეხის ოჯახში. დაწყებითი განათლება ამავე სოფელში მიიღო, ხოლო შემდეგ სწავლა განაგრძო გორის საოსტატო სემინარიაში, რომელიც 1885 წელს დაამთავრა და მოიპოვა "დაწყებითი სახალხო სასწავლებლის მასწავლებლის" წოდება.

გორის საოსტატო სემინარიის დამთავრების შემდეგ, 1885 წელსვე ალექსანდრე მასწავლებლად დაინიშნა სოფელ დვაბზუში,1892 წლის 20 იანვარს კი, სოფელ ბახვის სასწავლებელში გადაიყვანეს. მან ექვსი წელი გაატარა მშობლიურ სოფელში, შემდეგ კი, კვლავ გადაიყვანეს აჭარის სოფელ ხულოში. ხულოში ამ დროსთვის არსებობდა ორკლასიანი სასწავლებელი და ალექსანდრე მგელაძე ამ სკოლის ზედამხედველად დაინიშნა. მალევე, იგი საცხოვრებლად გადავიდა ბათუმში, სადაც კერძო მოწაფეებთან მუშაობდა. 1903 წელს ალექსანდრემ მუშაობა დაიწყო "ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების" ბათუმის ქართულ დაწყებით სკოლაში, რომელიც 1881 წლის 23 მარტს გაიხსნა. მან დარჩენილი სიცოცხლე ამ სკოლაში გაატარა.

ალექსანდრე მგელაძემ ისე, როგორც ყველა მაშინდელმა პროგრესულად მოაზროვნე მასწავლებელმა, თავის თავზე გამოსცადა რეაქციული სასწავლო ხელისუფლების მთელი სისასტიკე. ამ პერიოდში სკოლა მოინახულა "ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების" საპატიო წევრმა, დავით კარიჭაშვილმა, რომელმაც სკოლის მუშაობა დადებითად შეაფასა. ბათუმის სკოლაში ალექსანდრე მგელაძე ასწავლიდა მე-2 განყოფილებაში რუსულ ენასა და ანგარიშს, ხოლო მე-3 და მე-4 განყოფილებაში ქართულ ენას, სამშობლოს აღწერას და ბუნებისმეტყველებას.

1914 წლისთვის, პირველი მსოფლიო ომის დაწყების გამო ბათუმის სკოლაში სწავლა შეწყდა და ალექსანდრე დროებით თავის მშობლიურ სოფელში დაბრუნდა. 1915 წლის სექტემბერში, როცა სკოლამ კვლავ განაახლა მუშაობა, ალექსანდრე მგელაძე სკოლის გამგედ დაინიშნა და სიცოცხლის ბოლომდე ამ თანამდებობაზე მუშაობდა.

პრაქტიკულ პედაგოგიურ მოღვაწეობასთან ერთად ალექსანდრე მგელაძე მუშაობდა ქართული ენის სასკოლო სახელმძღვანელოების შედგენაზე. ესენია: "საანბანო წიგნი", "ლამპარი", "ანბანი და პირველი საკითხავი წიგნი", "პირველი ბიჯი", "კოკორი" და "ლექსიკური გაკვეთილები ქართული ენის შესასწავლად". ყველა ეს სახელმძღვანელო ინახება მის პირად არქივში.

ალექსანდრე მგელაძე აქტიურად თანამშრომლობდა ქართულ იუმორისტულ ჟურნალ "ეშმაკის მათრახთან", სადაც იგი "ალ. ბლიკვაძის" ფსევდონიმით ხშირად ანთავსებდა სახუმარო სცენებს, ლექსებსა და შარადებს სხვადასხვა საკითხზე.

1925 წლის 7 ივნისს, პედაგოგს ბათუმის საზოგადოებამ პედაგოგიური მოღვაწეობის 40 წლის იუბილე გადაუხადა. 1925 წლის 6 ივნისს აჭარის ასსრ სახალხო კომისართა საბჭოს დადგენილებით ბათუმის პირველი საფეხურის მე-2 ქართულ სკოლას ალექსანდრე მგელაძის სახელი ეწოდა.

ალექსანდრე მგელაძე გარადიცვალა 1932 წელს, ქალაქ ბათუმში.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 461

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 461 მიიღეს 1979 წლის 31 დეკემბერს. თავისი 457 (1979) რეზოლუციის გახსენების შემდეგ, საბჭომ აღნიშნა მზარდი დაძაბულობა ირანსა და ამერიკის შეერთებულ შტატებს შორის და დაგმო ირანი თეირანში, აშშ-ის საელჩოში, ამერიკელი მძევლების დაკავების გაგრძელების გამო. საბჭომ ასევე მოიხსენია საერთაშორისო სასამართლოს ბრძანება მძევლების დაუყოვნებლივ და უპირობოდ გათავისუფლების შესახებ.

საბჭომ შეახსენა წევრ სახელმწიფოებს, რომ თავი შეეკავებინათ საერთაშორისო ურთიერთობებში მუქარისა და ძალის გამოყენებისგან. რეზოლუცია კიდევ ერთხელ მოუწოდებდა ამერიკელი მძევლების გათავისუფლებისა და მათთვის ქვეყნის დატოვების ნებართვის მიცემისკენ.
რეზოლუცია 461-მა გაიმეორა თხოვნა გენერალური მდივნის, კურტ ვალდჰაიმის მიმართ, რომ გამოეყენებინა თავისი კეთილი ნება (შუამავლობა) მოვლენების გადასაწყვეტად და ანგარიში წარედგინა საბჭოსთვის მის ხელახლა შეკრებამდე. და ბოლოს, საბჭომ გადაწყვიტა კვლავ შეკრებილიყო 1980 წლის 7 იანვარს, რათა განეხილა სიტუაცია და, საჭიროების შემთხვევაში, მიეღო შემდგომი ზომები.

რეზოლუცია მიღებულ იქნა 11 ხმით ნულის წინააღმდეგ, ხოლო ბანგლადეში, ჩეხოსლოვაკია, ქუვეითი და საბჭოთა კავშირმა კენჭისყრისგან თავი შეიკავეს.
იანაკას სასაფლაო

იანაკის სასაფლაო

იანაკას სასაფლაო (, იანაკა რეიენ) — დიდი სასაფლაო, მდებარეობს იაპონიაში, ტოკიოში, ტაიტოს რაიონში. ტაიტოს იანაკას სექტორი არის ერთ-ერთი იმ მცირერიცხოვანი ტოკიოს უბნებიდან, სადაც ძველი შიტამაჩის ატმოსფერო კვლავ იგრძნობა. სასაფლაო ცნობილია თავისი მშვენიერი ალუბლის ყვავილებით აპრილში, რომლებიც მთლიანად ფარავს მის ბილიკებს და ამ მიზეზით მის ცენტრალურ ქუჩას ხშირად უწოდებენ ალუბლის ყვავილების ქუჩას.
ტერიტორია მოიცავს დაახლოებით 7,000 საფლავს და ფარავს 102,537 მ² ფართობს.

აღწერა
სასაფლაოს სახელი ჯერ კიდევ გასული საუკუნის დასაწყისში შეიცვალა, თუმცა მას ჯერ კიდევ ხშირად უწოდებენ მის ძველ ოფიციალურ სახელს, იანაკა ბოჩის (, იანაკას სასაფლაოს), და არა იანაკა რეიენ-ს. მას აქვს 100 000 მ²-ზე მეტი ფართობი, რომელზეც განთავსებულია დაახლოებით 7 000 საფლავი. სასაფლაოს აქვს საკუთარი პოლიციის განყოფილება და პატარა კედლებით გარშემორტყმული ტერიტორია, რომელიც ეკუთვნის ტოკუგავას კლანს, იაპონიის ტოკუგავას შოგუნის 15 ოჯახს, თუმცა ის დახურულია საზოგადოებისთვის და გარს აკრავს ორმაგი გისოსებიანი კარიბჭე. ბოლო შოგუნი ტოკუგავა იოშინობუ, ასევე ცნობილი როგორც კეიკი, აქ დასვენებულა.

სასაფლაო ადრე ბუდისტური ტაძრის, ტენო-ჯის , ნაწილი იყო, და მისი ცენტრალური ქუჩა იყო გზა (სანდო), რომელიც მას უახლოვდებოდა. ცენტრალური ქუჩის დაახლოებით შუა წერტილში მდებარეობს ხუთსართულიანი პაგოდის ნანგრევები, რომელიც გახდა მოდელი კოდა როჰანის რომანისთვის „ხუთსართულიანი პაგოდა“. პაგოდა იყო შემოწირულობა, რომელიც გაკეთდა 1908 წელს თავად ტენო-ჯის მიერ. ხუთსართულიანი პაგოდა დაიწვა ზაფხულის ერთ ღამეს, 1957 წელს. იანაკას ხუთსართულიანი პაგოდის დაწვის ამბავი ფიგურირებს ორმაგი თვითმკვლელობის საქმეში, რომელიც 1957 წელს მოხდა. ეს პაგოდა მოგვიანებით ქალაქის ხელისუფლებამ ისტორიულ ძეგლად გამოაცხადა.

ისტორია
მეიჯის რესტავრაციის შემდეგ მთავრობა ატარებდა ბუდიზმისა და შინტოს გამიჯვნის პოლიტიკას (შინბუცუ ბუნრი), რის შემდეგაც შინტოისტური დაკრძალვის რიტუალი კიდევ უფრო გავრცელდა. ეს წარმოშობდა გარკვეულ პრობლემებს, რადგან იმ დროსთვის სასაფლაოების უმრავლესობა ბუდისტური ტაძრების საკუთრება იყო. საბოლოოდ მიიღეს გადაწყვეტილება, გაეხსნათ საჯაარო სამარხები. 1872 წელს მეიჯის ხელისუფლებამ კონფისკაცია გაუკეთა ტენო-ჯის ნაწილს და გამოაცხადა იგი ტოკიოს საზოგადო სასაფლაოდ, რომელიც იმ დროს ქვეყნის უდიდესი სასაფლაო იყო.

იანაკა ბოჩიმ დღევანდელი სახელი (იანაკის სასაფლაო, იანაკა რეიენ) მიიღო 1935 წელს.

მდებარეობა
სასაფლაო მდებარეობს 1 წუთის სავალზე ჯ.რ.-ს ნიპორის სადგურიდან და 5 წუთის სავალზე ჯ.რ.-ს ნიში-ნიპორის სადგურიდან და უგუისუდანის სადგურიდან.

დაკრძალული პირები
იანაკას სასაფლაოზე, სხვებთან ერთად, დაკრძალული არიან:
არისაკა ნარიაკირა
ბაბა ტაცუი
იჩირო ჰატოიამა
იჩიო ჰიგუჩი
მომოკო კოჩი
ტაკაჰაში ოდენი
შიბუსავა ეიიჩი
მურატა ცუნეიოში
ტოკუგავა იოშინობუ
იონო საიგიკუ
იჩიძო მიკაკო
ბოლო შოგუნი
ნობუცუნა სასაკი

გალერეა
აშურბეკოვის სახლი

აშურბეკოვის სახლი — სასახლე აზერბაიჯანის დედაქალაქ ბაქოში. შენობა აშენდა 1904 წელს ნავთობმრეწველისა და მეცენატის, თეიმურ-ბეკ აშურბეკოვის დაკვეთით, როგორც საქორწინო საჩუქარი მისი ვაჟისთვის, ბალა-ბეკისთვის. შენობის არქიტექტორი იყო იოსიპ გოსლავსკი. ეს იყო გოსლავსკის ბოლო ნამუშევარი, რომელიც ბაქოს „ქალაქის არქიტექტორი“ (მთავარი არქიტექტორი) იყო. აზერბაიჯანის რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 2001 წლის 2 აგვისტოს № 132 დადგენილებით შენობა სახელმწიფოს მიერ არის დაცული და შეტანილია არქიტექტურული ძეგლების სიაში.

ისტორია
სასახლე აშენდა 1904 წელს ქალაქ ბაქოში თეიმურ-ბეკ აშურბეკოვის დაკვეთით, როგორც საქორწინო საჩუქარი მისი ვაჟისთვის, ბალა-ბეკისთვის. სახლის პირველ სართულზე განლაგებული იყო აშურბეკოვების კანტორა, ასევე ერთი ქართველი ექიმისა და მისი მეუღლის, თავადის ქალ დადიანის, ბინა. მეორე სართულზე, 12-ოთახიან აპარტამენტებში, ცხოვრობდა ბალა-ბეკი თავის ოჯახთან ერთად; მესამე სართულზე კი ცხოვრობდა თვით თეიმურ-ბეკ აშურბეკოვი მეუღლესთან, თუთუ-ხანუმთან, და უფროს ვაჟთან, ალი-ბეკთან, ერთად.

1918 წლის მარტის მოვლენების დროს, როდესაც თეიმურ-ბეკ აშურბეკოვი უკვე გარდაცვლილი იყო, ხოლო ალი-ბეკი მორიგ მოგზაურობაში იმყოფებოდა, აშურბეკოვები იძულებულნი გახდნენ, დაეტოვებინათ სახლი და საბუნჩიში დაშნაკებს დამალულიყვნენ. სასახლე იხსნა აშურბეკოვი გოგონების მასწავლებელმა, ფრანგმა ქალბატონმა მადმუაზელ გრეილომ. ამ სახლში დაბადებული ბალა-ბეკ აშურბეკოვის ქალიშვილის, ცნობილი აზერბაიჯანელი ისტორიკოსის სარა აშურბეილის მოგონებების თანახმად, გრეილომ სახლის შესასვლელთან ფრანგული დროშა გამოფინა და თავი საფრანგეთის მოქალაქედ წარადგინა, რითაც სახლის უმეტესი ნაწილი დარბევისგან იხსნა. თუმცა, დაშნაკებმა, სახლში საპირისპირო მხრიდან შეჭრით, ალი-ბეკის ბინა მთლიანად გაძარცვეს; ხოლო ის, რისი წაღებაც შეუძლებელი იყო, დაამტვრიეს და დააზიანეს. ამგვარად, განადგურდა მდიდრული 4-მეტრიანი სარკეები, შესანიშნავი ფიგურული შპალერი და საპარადო დარბაზის კედლის მხატვრობა. აშურბეკოვებმა თავიანთ სასახლეში დაბრუნება მხოლოდ აზერბაიჯანის დემოკრატიული რესპუბლიკის ხელისუფლების დამყარების შემდეგ, 1918 წელს, შეძლეს.

აზერბაიჯანის 1920 წელს საბჭოთა არმიის მიერ ოკუპაციის შემდეგ, აშურბეკოვების სახლი კონფისცირებული იქნა. ბალა-ბეკ აშურბეკოვი ოჯახთან ერთად სტამბოლში გადავიდა. თუმცა, 1925 წელს, როდესაც ჩათვალა, რომ დევნა დასრულდა, აშურბეკოვი, ისევ ოჯახთან ერთად, ბაქოში დაბრუნდა. 1937 წელს ბალა-ბეკ აშურბეკოვი რეპრესირებული და დახვრეტილი იქნა. კერძოდ, სტილისტურად სახლი აგებულია ბაროკოს ფორმებით, მაგრამ რიტმი და დანაწილება ასახავს კლასიკურ ხერხებს. დაგეგმარება შესრულებულია ჩაკეტილი ფორმით, შიდა ეზოთი და გალერეა-შუშაბენდით, რაც პასუხობს საუკუნის დასაწყისის ბაქოს ტრადიციებს.

მთავარი შესასვლელის თავზე განთავსებულია მონოგრამა, სადაც გოთიკური შრიფტით შესრულებულია სამი ლათინური ასო „...“ — რაც ნიშნავს თეიმურ-ბეკი და ასლან-ბეკ აშურბეკოვებს. ბალა-ბეკ აშურბეკოვმა ბრძანა, რომ სახლის საპარადო ნაწილი საეკლესიო და ქვიანი ქუჩების მხრიდან მოეხატათ და ამისთვის ბაქოს ერთ-ერთი ცნობილი მხატვარი მოიწვია. სამწუხაროდ, ამ მხატვრობიდან მხოლოდ მცირე ნაწილი — სურათი „ოაზისი“ — შემორჩა.

გალერეა
სსრკ-ის პირადი ჩემპიონატი საჭადრაკო კომპოზიციაში 1947

სსრკ-ის პირადი ჩემპიონატი საჭადრაკო კომპოზიციაში (1947) — პირადი პირველობა საჭადრაკო ამოცანებისა და ეტიუდების შედგენაში. შეჯიბრის ნახევარფინალში წარმოდგენილი იყო 30 ავტორის მიერ შექმნილი 170 ნაწარმოები, რომლებიც გამოქვეყნდა 1946–1947 წლების პერიოდში, ასევე ორიგინალური ნაწარმოებები. სამსაჯო კოლეგიაში შედიოდნენ: რ. კოფმანი (მთავარი მსაჯი), ე. უმნოვი და ვ. შიფი.

ორსვლიანი ამოცანები
ნახევარფინალში წარმოდგენილი იყო 15 ავტორის 54 ამოცანა. ფინალში გავიდა 15 ავტორის 15 ამოცანა. საუკეთესოდ მიიჩინეს ა. გულიაევის ნაწარმოები.

სამსვლიანი ამოცანები
ნახევარფინალში წარმოდგენილი იყო 15 ავტორის 46 ამოცანა. ფინალში გავიდა 15 ავტორის 15 ამოცანა. საუკეთესო კომპოზიციის ავტორი გახდა ლ. ლოშინსკი.

ეტიუდები
ნახევარფინალში წარმოდგენილი იყო 19 ავტორის 70 ეტიუდი. ფინალში გავიდა 18 ავტორის 18 ეტიუდი. საუკეთესო კომპოზიციის ავტორი გახდა ჰენრიხ კასპარიანი.
მომოკო კოჩი

}), რის გამოც 1996 წელს პაპმა იოანე პავლე -მ იგი ორჯერ დააჯილდოვა.

ეპიზოდები
ბავშვობიდანვე კოჩი ამაყობდა ფოტოთი „ჩემი საყვარელი“, რომელშიც იგი პაპასთან — მასატოშისთან ერთად იყო გამოსახული.

1957 წლის 31 დეკემბერს კოჩი ესტუმრა სან-პაულუს, ტოჰოს ბრაზილიურ ფილიალს მაჩიკო კიტაგავასთან ერთად (რომელიც მოგვიანებით კიოში კოდამას მეუღლე გახდა). შემდეგ ისინი გაემგზავრნენ ნიუ-იორკში, იაპონური კინოს გამოფენაში მონაწილეობის მისაღებად. 1958 წლის 12 თებერვალს დაბრუნდნენ იაპონიაში. იმ პერიოდში საერთაშორისო მოგზაურობის ლიბერალიზაცია ჯერ კიდევ ახალი დაწყებული იყო, ამიტომ სან-პაულუსა და ნიუ-იორკის ვიზიტები განსაკუთრებით მნიშვნელოვანი იყო.
მიხეილ ივანოვი

}, სანქტ-პეტერბურგი) — რუსი მხატვარი და აკვარელისტი, საუკუნის ბოლო მესამედის კლასიკური პეიზაჟის ერთ-ერთი დამაარსებელი და წამყვანი ოსტატი. საიმპერატორო ხელოვნების აკადემიის აკადემიკოსი (1785 წლიდან; ასოცირებული წევრი - „დანიშნული“ 1779 წლიდან) და პროფესორი (1800 წლიდან), ერმიტაჟის საიმპერატორო კოლექციის ნახატების განყოფილების კურატორი (1792 წლიდან).

გალერეა
მავროლიკუსი (მთვარის კრატერი)

კრატერი მავროლიკუსი — დარტყმითი მეტეორიტული კრატერი მთვარეზე. მდებარეობს მთვარის ხილული მხარის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში. სახელი ეწოდა ფრანჩესკო მავროლიკოს პატივსაცემად (დაამტკიცა საერთაშორისო ასტრონომიულმა კავშირმა 1935 წელს). კრატერის ფორმირება ნექტარული პერიოდით ივარაუდება.

კრატერის აღწერა
კრატერის ცენტრის სელენოგრაფიული კოორდინატებია , დიამეტრი — 115.35 კმ, სიღრმე — 2.9 კმ.

სატელიტური კრატერები
შილერი (მთვარის კრატერი)

კრატერი შილერი — დარტყმითი მეტეორიტული კრატერი მთვარეზე. მდებარეობს მთვარის ხილული მხარის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში. სახელი ეწოდა იულიუს შილერის პატივსაცემად (დაამტკიცა საერთაშორისო ასტრონომიულმა კავშირმა 1935 წელს). კრატერის ფორმირება ნექტარული პერიოდით ივარაუდება.

კრატერის აღწერა
კრატერის ცენტრის სელენოგრაფიული კოორდინატებია , დიამეტრი — 179.36 კმ, სიღრმე — 3.03 კმ.

სატელიტური კრატერები
ფოკილიდესი (მთვარის კრატერი)

კრატერი ფოკილიდესი — დარტყმითი მეტეორიტული კრატერი მთვარეზე. მდებარეობს მთვარის ხილული მხარის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში. სახელი ეწოდა იოჰანეს ფოკილიდესის პატივსაცემად (დაამტკიცა საერთაშორისო ასტრონომიულმა კავშირმა 1935 წელს). კრატერის ფორმირება ნექტარული პერიოდით ივარაუდება.

კრატერის აღწერა
კრატერის ცენტრის სელენოგრაფიული კოორდინატებია , დიამეტრი — 115.18 კმ, სიღრმე — 2.9 კმ.

სატელიტური კრატერები
ჰაინცელი (მთვარის კრატერი)

კრატერი ჰაინცელი — დარტყმითი მეტეორიტული კრატერი მთვარეზე. მდებარეობს მთვარის ხილული მხარის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში. სახელი ეწოდა გერმანელი ასტრონომის, პაულ ჰაინცელის პატივსაცემად (დაამტკიცა საერთაშორისო ასტრონომიულმა კავშირმა 1935 წელს). კრატერის ფორმირება ნექტარული პერიოდით ივარაუდება.

კრატერის აღწერა
კრატერის ცენტრის სელენოგრაფიული კოორდინატებია , დიამეტრი — 70.56 კმ, სიღრმე — 2.76 კმ.

სატელიტური კრატერები
პიაცი (მთვარის კრატერი)

კრატერი პიაცი — დარტყმითი მეტეორიტული კრატერი მთვარეზე. მდებარეობს მთვარის ხილული მხარის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში. სახელი ეწოდა ჯუზეპე პიაცის პატივსაცემად (დაამტკიცა საერთაშორისო ასტრონომიულმა კავშირმა 1935 წელს). კრატერის ფორმირება პრე-ნექტარული პერიოდით ივარაუდება.

კრატერის აღწერა
კრატერის ცენტრის სელენოგრაფიული კოორდინატებია , დიამეტრი — 102,57 კმ, სიღრმე — 2,86 კმ.

სატელიტური კრატერები
პიაცი სმითი (მთვარის კრატერი)

კრატერი პიაცი სმითი — დარტყმითი მეტეორიტული კრატერი მთვარეზე. მდებარეობს მთვარის ხილული მხარის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში. სახელი ეწოდა ჩარლზ პიაცი სმითის პატივსაცემად (დაამტკიცა საერთაშორისო ასტრონომიულმა კავშირმა 1935 წელს).

კრატერის აღწერა
კრატერის ცენტრის სელენოგრაფიული კოორდინატებია , დიამეტრი — 12.96 კმ, სიღრმე — 2.1 კმ.

სატელიტური კრატერები
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 460

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 460 მიღებულია 1979 წლის 21 დეკემბერს, ლანკასტერ ჰაუსის შეთანხმების გათვალისწინების შემდეგ, საბჭომ გადაწყვიტა შეეწყვიტა სამხრეთ როდეზიის წინააღმდეგ 232 (1966) და 253 (1968) რეზოლუციებით და ნებისმიერი შემდგომი რეზოლუციით მიღებული ზომები. რეზოლუციაში გმობდნენ სამხრეთ როდეზიაში აჯანყების შედეგად ბოლო 14 წლის განმავლობაში გამოწვეულ „სიცოცხლის დაკარგვას, ფლანგვასა და ტანჯვას“.

რეზოლუციამ დაშალა 253-ე რეზოლუციით შექმნილი კომიტეტი და შეაქო წევრი სახელმწიფოები, განსაკუთრებით კი წინა ხაზზე მყოფი სახელმწიფოები, სამხრეთ როდეზიის წინააღმდეგ სანქციების განხორციელებისთვის. საბჭომ მოითხოვა საერთაშორისო საზოგადოებისგან სასწრაფო დახმარება ზიმბაბვეელი ხალხისთვის და შეახსენა მხარეებს შეთანხმების დაცვის შესახებ.

რეზოლუცია 460 დასრულდა ადმინისტრაციის ხელისუფლების, გაერთიანებული სამეფოსადმი მოწოდებით, უზრუნველყოს,რომ ქვეყანაში არ დარჩნენ ან არ შევიდნენ სამხრეთ აფრიკის ძალები ან სხვა უცხოელი დაქირავებული ჯარისკაცები. საბოლოოდ, საბჭომ გადაწყვიტა, რომ სიტუაცია გადაეხედა მანამ, სანამ სამხრეთ როდეზია სრულ დამოუკიდებლობას არ მოიპოვებდა (ზიმბაბვეს მსგავსად).

რეზოლუცია მიღებულია 13 ხმით არცერთის წინააღმდეგ, ხოლო ჩეხოსლოვაკიამ და საბჭოთა კავშირმა თავი შეიკავეს.
პინგრე (მთვარის კრატერი)

კრატერი პინგრე — დარტყმითი მეტეორიტული კრატერი მთვარეზე. მდებარეობს მთვარის ხილული მხარის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში. სახელი ეწოდა ალექსანდერ გუა პინგრეს პატივსაცემად (დაამტკიცა საერთაშორისო ასტრონომიულმა კავშირმა 1961 წელს). კრატერის ფორმირება ნექტარული პერიოდით ივარაუდება.

კრატერის აღწერა
კრატერის ცენტრის სელენოგრაფიული კოორდინატებია , დიამეტრი — 88.43 კმ, სიღრმე — 2.82 კმ.

სატელიტური კრატერები
სსრკ-ის პირადი ჩემპიონატი საჭადრაკო კომპოზიციაში 1948

სსრკ-ის პირადი ჩემპიონატი საჭადრაკო კომპოზიციაში (1948) — პირადი პირველობა საჭადრაკო ამოცანებისა და ეტიუდების შედგენაში.

ნახევარფინალში წარმოდგენილი იყო 30 ავტორის 198 ნაწარმოები, რომლებიც გამოქვეყნდა 1947 წლის ნახევარსა და 1948 წლის ნახევრის ფარგლებში. სამსაჯო კოლეგიაში შედიოდნენ: ა. გულიაევი (მთავარი მსაჯი), ა. გერბსტმანი, პ. რომანოვსკი და ვ. შიფი.

ორსვლიანი ამოცანები
ნახევარფინალში წარმოდგენილი იყო 17 ავტორის 82 ამოცანა. ფინალში გავიდა 10 ავტორის 20 ამოცანა. საუკეთესო ნაწარმოების ავტორი გახდა ე. უმნოვი.

სამსვლიანი ამოცანები
ნახევარფინალში წარმოდგენილი იყო 12 ავტორის 52 ამოცანა. ფინალში გავიდა 8 ავტორის 20 ამოცანა. საუკეთესო ნაწარმოების ავტორი გახდა ლ. ლოშინსკი.

ეტიუდები
ნახევარფინალში წარმოდგენილი იყო 14 ავტორის 64 ეტიუდი. ფინალში გავიდა 11 ავტორის 20 ეტიუდი. საუკეთესო კომპოზიციის ავტორებად აღიარეს ვ. კოროლკოვი და მ. ლიბურკინი.
სსრკ-ის პირადი ჩემპიონატი საჭადრაკო კომპოზიციაში 1952

სსრკ-ის პირადი ჩემპიონატი საჭადრაკო კომპოზიციაში (1952) — პირადი პირველობა საჭადრაკო ამოცანებისა და ეტიუდების შედგენაში.

ნახევარფინალში წარმოდგენილი იყო 64 ავტორის 367 ნაწარმოები, რომლებიც გამოქვეყნდა 1948 წლის ნახევრიდან 1952 წლის ნახევრამდე პერიოდში. მრავალსვლიანი ამოცანების განყოფილებაში შედიოდა 1946–1952 წლებში შექმნილი ნამუშევრები. სამსაჯო კოლეგიაში შედიოდნენ: ე. უმნოვი (მთავარი მსაჯი), იური ავერბახი, ა. ბატურინი, ტიგრან გორგიევი და რაფაელ კოფმანი.

ორსვლიანი ამოცანები
ნახევარფინალში წარმოდგენილი იყო 34 ავტორის 138 ამოცანა. ფინალში გავიდა 15 ავტორის 25 ამოცანა. საუკეთესო კომპოზიციის ავტორი გახდა ლ. ზაგურუიკო.

სამსვლიანი ამოცანები
ნახევარფინალში წარმოდგენილი იყო 26 ავტორის 104 ამოცანა. ფინალში გავიდა 14 ავტორის 25 ამოცანა. საუკეთესო კომპოზიციის ავტორი გახდა ლ. ლოშინსკი.

მრავალსვლიანი ამოცანები
ნახევარფინალში წარმოდგენილი იყო 15 ავტორის 40 ამოცანა. ფინალში გავიდა 12 ავტორის 20 ამოცანა. საუკეთესო კომპოზიციის ავტორი გახდა ა. ნემცოვი.

ეტიუდები
ნახევარფინალში წარმოდგენილი იყო 20 ავტორის 85 ეტიუდი. ფინალში გავიდა 15 ავტორის 25 ეტიუდი. საუკეთესო კომპოზიციის ავტორი გახდა ა. კაზანცევი.
კაზუო დანი

} , დან კაზუო, 3 თებერვალი, 1912 — 2 იანვარი, 1976) — გამოჩენილი იაპონელი მწერალი და პოეტი, რომელიც საუკუნის იაპონური ლიტერატურის მნიშვნელოვან ფიგურად ითვლება.

კაზუო დანი დაიბადა იმ ადგილას, რომელიც ახლა წარმოადგენს ცურუს ნაწილს, იამანასის პრეფექტურაში. მისი ოჯახი და საგვარეულო წარმოშობით კიუშუდან იყო. მწერლის მამას ისეთი საქმიანობა ჰქონდა, რომელიც ხშირად მოითხოვდა საცხოვრებელი ადგილის შეცვლას. ამის გამო ოჯახმა გადაწყვიტა, მცირეწლოვანი შვილი (6 წლის ასაკიდან) თავის ბაბუასა და ბებიასთან გაეგზავნათ. კაზუო დანი სწორედ მათთან გაიზარდა, იანაგავას პრეფექტურაში.

მისი მშობლები განქორწინდნენ, როცა მომავალი მწერალი ცხრა წლის იყო, და შემდგომში იგი მამასთან ერთად აშიკაგაში, ტოტიგის პრეფექტურაში გადავიდა საცხოვრებლად. იქ მარტოსულ ცხოვრებას მისდევდა, ბორცვებსა და ველებზე სიარულით დროს ატარებდა, რამაც მოგვიანებით მის შემოქმედებაზე დიდი გავლენა მოახდინა.

1928 წელს, 16 წლის ასაკში, კაზუო დანი შევიდა ფუკუოკას საქალაქო საშუალო სკოლაში, სადაც დაიწყო ლიტერატურული მოღვაწეობა სასკოლო ჟურნალში ლექსების, რომანებისა და პიესების გამოქვეყნებით. 1932 წელს სწავლა განაგრძო პრესტიჟულ ტოკიოს საიმპერატორო უნივერსიტეტში, სადაც მიიღო ეკონომიკის ხარისხი.

სასწავლებლის დასრულების შემდეგ დანიმ მთლიანად მიუძღვნა თავი შემოქმედებით საქმიანობას და 1944 წელს მოიპოვა მნიშვნელოვანი ნომას პრემია, როცა გაზეთის სამხედრო კორესპონდენტად მსახურობდა. მეორე მსოფლიო ომის დასრულების შემდეგ იაპონიაში დაბრუნდა და დაქორწინდა იოსოკოზე, იანაგავაში.

ახალდაქორწინებული წყვილი საცხოვრებლად ტოკიოში გადავიდა, სადაც კაზუო დანიმ განაახლა ლიტერატურული საქმიანობა და 1950 წელს მოიპოვა პრესტიჟული ნაოკის პრემია, რომელიც იაპონიაში პოპულარული ლიტერატურის ერთ-ერთი უმაღლესი ჯილდოა.

კარიერის განმავლობაში დანი აქტიურად წერდა რომანებსა და ლექსებს, ხშირად მოგზაურობდა საკუთარ ქვეყანასა თუ მსოფლიოს სხვადასხვა კუთხეში: იაპონიაში, ევროპაში, შეერთებულ შტატებში, ჩინეთში, რუსეთში, ავსტრალიასა და ახალ ზელანდიაში. საგულისხმოა, რომ 1971-დან 1972 წლამდე მწერალი ცხოვრობდა სანტა-კრუსში, პორტუგალიის ზღვის სანაპიროზე, ტორეს ვედრასის დასავლეთით. მისი საცხოვრებელი სახლი მდებარეობს ქუჩაზე, რომელიც ახლა მწერლის პატივსაცემად მის სახელს ატარებს — რუა პროფესორ კაზუო დან, №6.

იაპონიაში დაბრუნების შემდეგ გი დასახლდა მშვიდ ნოკონოშიმას კუნძულზე, ფუკუოკას პრეფექტურაში.

კაზუო დანი გარდაიცვალა 1976 წელს კიუშუს საუნივერსიტეტო საავადმყოფოში. გარდაცვალების მიზეზი გახდა ავთვისებიანი სიმსივნე. მწერლის საფლავი მდებარეობს ფუკუგონ-ჯის ბუდისტურ ტაძარში იანაგავაში, ფუკუოკაში.

1975 წელს კაზუო დანიმ მიიღო პრესტიჟული იომიურის პრემია ნაშრომისთვის „კატაკუ ნო ჰიტო". მისი მემკვიდრეობის პატივსაცემად სანტა-კრუსში დგას ძეგლი. და კიდევ ერთი ქანდაკება აღიმართა კუნძულ ნოკონოშიმაზე. გარდა ამისა, მისი პოეტური სტრიქონები ამოტვიფრულია ქვაზე იანაგავას არხების გასწვრივ, რაც მწერლის მუდმივ კავშირს ასახავს ამ ქალაქთან.
სტრიტი (მთვარის კრატერი)

კრატერი სტრიტი — დარტყმითი მეტეორიტული კრატერი მთვარეზე. მდებარეობს მთვარის ხილული მხარის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში. სახელი ეწოდა თომას სტრიტის პატივსაცემად (დაამტკიცა საერთაშორისო ასტრონომიულმა კავშირმა 1935 წელს). კრატერის ფორმირება ნექტარული პერიოდით ივარაუდება.

კრატერის აღწერა
კრატერის ცენტრის სელენოგრაფიული კოორდინატებია , დიამეტრი — 58.52 კმ, სიღრმე — 2.71 კმ.

სატელიტური კრატერები