iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
არგაკა

არგაკა — სოფელი კვიპროსში, პაფოსის რაიონში, რომელიც მდებარეობს პოლის ხრისოხუსიდან 7 კმ-ით ჩრდილო-აღმოსავლეთით. გეოლოგიური თვალსაზრისით, იგი მდებარეობს პლეისტოცენის პერიოდის კირქვოვან ქვიშაქვებზე, ქვიშებსა და მერგელებზე, ასევე ლავებსა და მაგმურ ქანებზე (დასახლების ჩრდილო-აღმოსავლეთით). მორფოლოგიური ასპექტით გამოირჩევა სანაპირო, ალუვიური ვაკე, ერთი ან ორი საზღვაო ტერასა და ფერდობი, რომელიც სტაბილურად მაღლდება 500 მეტრამდე. ფერდობიდან ზღვისკენ რამდენიმე ნაკადული ჩამოდის, მათგან შედარებით დიდი კი სოფლის გვერდით მიედინება. მაკუნტას მდინარე, რომელზეც აშენდა არგაკა-მაკუნტას კაშხალი, მდებარეობს სოფლის სამხრეთ-აღმოსავლეთით.

გადაშენების პირას მყოფი კუს საბუდრები
არგაკას მთელ ტერიტორიაზე ბევრია ისეთი საბუდარი ადგილი, რომელსაც სტუმრობენ დაცული, გადაშენების პირას მყოფი მორცხვი ზღვის კუები და მწვანე კუები . ეს ადგილები ლიმნიდან გიალიამდე ვრცელდება. არგაკას მერი, სპიროს პელოპადასი, მჭიდროდ თანამშრომლობს მთავრობის დაცვის გუნდთან კუს სახეობების დასაცავად; მიუხედავად იმისა, რომ სანაპიროს გასწვრივ ტურისტული ზონებია, მთელი ზაფხულის განმავლობაში მოქმედებს წესები ბუდეების უსაფრთხოების უზრუნველსაყოფად. სოფლის ზოგიერთი მაცხოვრებელი მონაწილეობს სანაპიროს დასუფთავებაში და წვლილი შეაქვს ამ მხარეში კუების კონსერვაციის საქმეში.

ტოპოგრაფია
არგაკა მდებარეობს ზღვის დონიდან 96 მეტრის სიმაღლეზე.

ახლომდებარე ადგილები
პოლის ხრისოხუსი 8 კმ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1514

გაეროს უშიშროების საბჭოს 1514-ე რეზოლუცია, ერთხმად იქნა მიღებული 2003 წლის 13 ნოემბერს, კოტ-დ’ივუარში (კოტ-დ’ივუარი) არსებული ვითარების შესახებ 1479 (2003) რეზოლუციის და 1464 (2003) და 1498 (2003) რეზოლუციების დადასტურების შემდეგ, კოტ-დ’ივუარში გაეროს მისიის მანდატი 2004
წლის 4 თებერვლამდე გააგრძელა.

უშიშროების საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა ლინას-მარკუსისის შეთანხმება და მისი წინააღმდეგობა არაკონსტიტუციური გზით ძალაუფლების მოპოვების მცდელობების მიმართ. მან ხაზი გაუსვა ყველა კოტ-დ’ივუარელი მხარის მიერ ეროვნული შერიგების მთავრობაში მონაწილეობის, ქვეყნის მასშტაბით ეფექტური ხელისუფლების აღდგენის და ყოფილი მებრძოლების განიარაღების, დემობილიზაციისა და რეინტეგრაციის პროგრამისა და შეიარაღებული ძალების რესტრუქტურიზაციის ვალდებულებების აღების აუცილებლობას. წინა რეზოლუციების მსგავსად, საბჭომ შეაქო დასავლეთ აფრიკის სახელმწიფოების ეკონომიკური საზოგადოება და საფრანგეთის ძალები კოტ-დ’ივუარში მშვიდობიანი მოგვარების ხელშეწყობის მცდელობისთვის.

გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს, დაევალა, 2004 წლის 10 იანვრამდე საბჭოსთვის ანგარიში წარედგინა კოტ-დ’ივუარში მშვიდობისა და სტაბილურობის ხელშეწყობის -ის ძალისხმევისა და ქვეყანაში გაეროს ყოფნის გაძლიერების შესახებ.
თბილისის მულტიფუნქციური ბიბლიოთეკები

თბილისის მულტიფუნქციური ბიბლიოთეკები, ოფიციალურად თბილისის მუნიციპალიტეტის მულტიფუნქციური ბიბლიოთეკების გაერთიანება — საჯარო სამართლის იურიდიული პირი, თბილისის მუნიციპალური ბიბლიოთეკების ქსელი, შეიქმნა 2019 წელს თბილისის მთავარი ბიბლიოთეკისა და მისი ფილიალების ლიკვიდაციის შემდეგ.

ისტორია
თბილისის მთავარი ბიბლიოთეკის წინამორბედი საქალაქო ბიბლიოთეკა გაიხსნა 1909 წლის 18 მაისს დიდი მთავრის და კირკის ქუჩების გადაკვეთაზე (ამჟამად კ. მარჯანიშვილის და დ. უზნაძის ქუჩები), ზუბალაშვილების სახალხო სახლში (ამჟამად მარჯანიშვილის თეატრი). ბიბლიოთეკას საფუძვლად დაედო ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების მიერ გადაცემული ლიტერატურა. ასევე საკმაო რაოდენობის წიგნები შესწირა მას „სიფხიზლის საზოგადოებამაც“. ბიბლიოთეკა არსებობდა ქალაქის მცირე დოტაციით, აგრეთვე სარგებლობის გადასახადით და შემოწირულებით.

1928 წელს ბიბლიოთეკა გადავიდა პლეხანოვის პროსპექტის (ახლანდ. დავით აღმაშენებლის გამზირი) №103-სა და შეროზიას ქ. №2-ის (ამჟამად ზ. ჭავჭავაძის ქ.) კუთხეში მდებარე სასტუმროს შენობაში და ეწოდა „ა. ჯაფარიძის სახელობის თბილისის საქალაქო მასობრივი ბიბლიოთეკა №1“. 1933 წელს ბიბლიოთეკა გარდაიქმნა „თბილისის მასობრივ სანიმუშო-საჩვენებელ ბიბლიოთეკად“, ხოლო 1944 წლიდან ეწოდა „თბილისის ა. ჯაფარიძის სახელობის სახელმწიფო სამეცნიერო ბიბლიოთეკა“ და დაეკისრა ქალაქის ბიბლიოთეკების მეთოდური ხელმძღვანელობა. საუკუნის 80-იანი წლებიდან, როდესაც საბჭოთა კავშირში მასობრივი ბიბლიოთეკების ქსელის ცენტრალიზაცია განხორციელდა, იგი იქცა ქალაქის ცენტრალურ დაწესებულებად და მას ადმინისტრაციულად ფილიალების სახით დაექვემდებარა ქალაქის სხვადასხვა რაიონებისა და უბნების ბიბლიოთეკები. 1994 წლის მაისში თბილისის საბიბლიოთეკო ქსელის ცენტრალურ დაწესებულებას მიენიჭა მიხეილ ჯავახიშვილის სახელი.

2006 წლის 9 ნოემბერს საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანების საფუძველზე, შეიქმნა საჯარო სამართლის იურიდიული პირი — თბილისის მთავარი ბიბლიოთეკა, რომელსაც 2007 წელს დაექვემდებარე ასევე საქართველოს ბავშვთა და ახალგაზრდობის ეროვნული ბიბლიოთეკებიც. 2008 წლის მაისში თბილისის მთავარი ბიბლიოთეკა გადავიდა გ. ტოვსტონოგოვის ქუჩა №2-ში. 2013 წლის 1 იანვრისთვის თბილისის საბიბლიოთეკო ქსელის წიგნადი ფონდი შეადგენდა 1 013 202 ერთეულს, მ.შ. მთავარი ბიბლიოთეკის წიგნადი ფონდი იყო 86 673 ცალი. თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობის 2019 წლის აპრილის გადაწყვეტილებით თბილისის მთავარი ბიბლიოთეკა გაუქმდა. მის ნაცვლად შეიქმნა სსიპ თბილისის მულტიფუნქციური ბიბლიოთეკების გაერთიანება.
ხრისოხუ

ხრისოხუ — სოფელი კვიპროსში, პაფოსის რაიონში, რომელიც მდებარეობს პოლის ხრისოხუსიდან 3 კმ-ით სამხრეთით.

სახელი
ჯეკ გუდვინის თანახმად, სოფლის სახელი მომდინარეობს მისი პირველი მაცხოვრებლისგან და იგი განიმარტება, როგორც „ოქროს მიწა“. 1958 წელს კვიპროსელმა თურქებმა სოფელს ალტერნატიული სახელი — უწოდეს, რაც „პატარა ოქროს“ ნიშნავს.

მდებარეობა და გარემო
ხრისოხუ მდებარეობს ხმელთაშუა ზღვის კუნძულ კვიპროსის დასავლეთით, დაახლოებით 30 მეტრის სიმაღლეზე, ხოლო პაფოსიდან ჩრდილოეთით დაახლოებით 25 კილომეტრში. სოფლის ტერიტორია, რომლის ფართობი 6,36544 კვადრატული კილომეტრია, ჩრდილოეთით ესაზღვრება პოლის ხრისოხუსს, აღმოსავლეთით — სტენის, სამხრეთით — კარამულიდესსა და გუდის, ხოლო სამხრეთ-დასავლეთით — დრუსიას. სოფელში მოხვედრა შესაძლებელია 7 ავტომაგისტრალის საშუალებით.
ინია (პაფოსი)

ინია — სოფელი კვიპროსში, პაფოსის რაიონში, რომელიც დრუშას სამხრეთით 1 კილომეტრში მდებარეობს.

ტოპოგრაფია
ინია ზღვის დონიდან 625 მეტრ სიმაღლეზე მდებარეობს. მას 385 მცხოვრები ჰყავს. ნალექების წლიური რაოდენობა 610 მმ-ს შეადგენს.

ტრანსპორტირება
სოფელი ინია მდებარეობს პაფოსის რეგიონში, ლაონას მთიან მხარეში, საიდანაც აკამასის ნახევარკუნძული გადაჰყურებს. პაფოსიდან ჩრდილოეთით 30 კილომეტრში მდებარე ინიაში მოხვედრა შესაძლებელია 7 მარშრუტით და შემდეგ 711-ით, ან 709-ისა და შემდგომ 708-ის გავლით.

სახელწოდება
მიიჩნევა, რომ ინია მომდინარეობს ლათინური „ “-დან, რომელიც იყო ჰოსპიტალიერი რაინდების კუთვნილი ვენახი. მათ ის ტამპლიერი რაინდებისგან შეიძინეს, როგორც ამას ლუდოლფ ფონ სუხემი ვარაუდობს 1350 წელს კუნძულზე თავისი მოგზაურობისას. აქაური ვენახები აწარმოებდა კომანდარიას.

ინია თავდაპირველად სახელს იღებს სიტყვიდან „“. ძველ ბერძნულ ენაზე ეს სიტყვა „ღვინოს“ ნიშნავს, ხოლო ისტორიული წყაროები მას მოიხსენიებენ როგორც „“, რის შემდეგაც სოფლის სახელის მართლწერა დროთა განმავლობაში თანდათან შეიცვალა და მიიღო ამჟამინდელი ფორმა. კიდევ ერთი თეორიის თანახმად, ალექსანდრე მაკედონელის გენერლებმა იპოვეს ინდოეთის მსგავსი დასახლებები, შესაბამისად უწოდეს მას „ინდოეთი“, რაც მოგვიანებით შეიცვალა ინიად.

კლიმატი
საშუალო წლიური ტემპერატურა შეადგენს 16.6 °-ს.
კათიკასი

კათიკასი — სოფელი კვიპროსში, პაფოსის რაიონში. იგი მდებარეობს პლატოზე, პაფოსიდან ჩრდილოეთით 23 კილომეტრში. სოფელი ზღვის დონიდან 655 მეტრ სიმაღლეზეა და მისი მოსახლეობა 333 ადამიანს შეადგენს. იგი კარგადაა ცნობილი ყურძნის წარმოებით, როგორიცაა, მაგალითად, ჯიში „ქსინისტერი“. სოფელში ასევე ყვავის აგროტურიზმის ინდუსტრია.

კათიკასს ჰყავს ძალიან აქტიური მოსახლეობის ასოციაცია. გარდა ამისა, სოფელში არის საუკუნეზე მეტი ხნის რეზიდენციები, რომლებიც ფოლკლორული არქიტექტურის ნიმუშებს წარმოადგენს.

ღირსშესანიშნაობები
ავაკასის ხეობა, როგორც ბუნებრივი ატრაქციონია.

მიტოვებული სოფლის, ძველი თელეტრას ნანგრევები რომლის მცხოვრებლები 1980-იანები წლებში მეწყრის შიშის გამო გადაასახლეს.

ცნობილი ადამიანები
კიპროს ქრისოსტომიდესი, პოლიტიკოსი და კვიპროსის პარლამენტის წევრი, დაიბადა კათიკასში.
კირიაკოს მავრონიკოლასი, ტასოს პაპადოპულოსის მთავრობის თავდაცვის მინისტრი, დაიბადა კათიკასში.
ენდრიუ დემეტრიუ, ავსტრალიის ფეხბურთის ლიგის აღმასრულებელი დირექტორი. დედამისი დაიბადა კათიკასში.
ჯორჯ ტარამიდესი, ცნობილი კვიპროსელი სტომატოლოგი, რომელმაც კუნძულზე პირველი დენტალური იმპლანტი ჩააყენა. მისი ხედვით რეალობად იქცა კათიკასში წმინდა იპატიოსის ეკლესიის მშენებლობა. ის არის წიგნი „ავაკასის ხეობა: მოგზაურის ჩანაწერები“-ს ავტორი.

სიახლეები
2000 წლის 7 აპრილს, კათიკასელი მამაკაცი დააკავეს ანტიკური სარკოფაგის ქურდობასთან დაკავშირებით.

2007 წლის 24 თებერვალს, კათიკასის მცხოვრებლებს გაუთენდათ დილა ამბით, რომ ორი ადგილობრივი მოკლეს.

ყოველწლიური ღონისძიებები და დღესასწაულები
25 მარტი – პანაგია ევანგელისტრიას ეკლესიის დღესასწაული
31 მარტი – წმინდა იპატიოსის დღესასწაული
12 ივნისი – წმინდა ონუფრეს დღესასწაული
17 ივლისი – წმინდა მარინას დღესასწაული
აგვისტო – ყურძნის ფესტივალი
თბილისის საბიბლიოთეკო სასწავლებელი

თბილისის საბიბლიოთეკო სასწავლებელი — ყოფილი საგანმანათლებლო დაწესებულება თბილისში.

დაარსდა 1935 წელს როგორც პედაგოგიური სასწავლებლის პოლიტგანათლების განყოფილება. სწავლება 3-წლიანი იყო; იღებდნენ რვაკლასდამთავრებულებს. 1938 წელს განყოფილება გადაკეთდა პოლიტგანათლების სასწავლებლად, ხოლო 1962 წლიდან — საბიბლიოთეკო სასწავლებლად. სწავლების ვადა იყო 2 წელი.
დრუშა

დრუშა — სოფელი კვიპროსში, პაფოსის რაიონში, რომელიც მდებარეობს პოლის ხრისოხუსიდან 10 კმ-ით სამხრეთით. იგი მდებარეობს ზღვის დონიდან 620 მეტრის სიმაღლეზე. წლიურად აქ დაახლოებით 613 მმ ნალექი მოდის. საშუალო წლიური ტემპერატურა კი 16.6°-ია.

დრუსია (ან ან ), პაფოსის მთიანი ზონის ერთ-ერთი ყველაზე პატარა სოფელი, რომელიც აშენებულია ლაონას პლატოს უმაღლეს წერტილში, კუნძულის დასავლეთ მხარეს მდებარეობს.

დასახლებას სახელი, როგორც ჩანს, ეწოდა სიტყვიდან „“ (რაც ბერძნულად „სიგრილეს“ ნიშნავს), რადგან მისი სიმაღლისა და აკამასთან შედარებით მცირე მანძილის გამო, იგი გრილ ადგილად რჩება ზაფხულის თვეებშიც კი.
კატო-აროდესი

კატო აროდესი — სოფელი კვიპროსის ჩრდილო-დასავლეთით, აკამასის ნახევარკუნძულთან ახლოს. ის ქალაქ პაფოსიდან დაახლოებით 23 კილომეტრითაა დაშორებული.

1974 წელს კვიპროსში თურქეთის შეჭრიდან ერთი წლის შემდეგ, 1975 წელს, კატო-აროდესი მიატოვეს და ბევრი შენობა სავალალო მდგომარეობაში ჩავარდა. ზოგიერთი სახლი ახლა რეაბილიტირებულია და გადაკეთებულია დასასვენებელ სახლებად იმ პირობით, რომ კვიპროსის კონფლიქტის მოგვარების შემთხვევაში ისინი დაუბრუნდებათ მათ კანონიერ მფლობელებს. კატო აროდესის მცხოვრებთა უმეტესობა გადავიდა კაპუტიში (თურქი კვიპროსელებისთვის ცნობილია როგორც კალკანლი), რომელიც კუნძულის ჩრდილოეთით მდებარეობს.
თბილისის საესტრადო და საცირკო სასწავლებელი

შ. მილორავას სახელობის თბილისის საესტრადო და საცირკო სასწავლებელი — სახელოვნებო სასწავლებელი თბილისში, დაარსდა 1969 წელს კომპოზიტორ ოთარ თაქთაქიშვილის ინიციატივით.

სწავლება იყო ქართულ და რუსულ ენებზე. სწავლების ვადა იყო 4 წელი. სასწავლებელი ამზადებდა მოსწავლეებს შემდეგი სპეციალობებით: სალაპარაკო ჟანრი (მხატვრული კითხვა, პაროდია, იმიტაცია); საესტრადო სიმღერა (სოლო და ანსამბლური); საესტრადო ცეკვა (ქართული, სამეჯლისო, სახასიათო, რიტმული); მუსიკალური საკრავები (ქართული ხალხური საკრავები, ფორტეპიანო, იონიკა, საყვირი, გიტარა, დასარტყამი ინსტრუმენტები); ორიგინალური ჟანრი (აკრობატიკა, ჟონგლიორობა, კლოუნადა, ეკვილიბრისტიკა, ილუზია, დრესურა). სასწავლებლის კურსდამთავრებულებით დაკომპლექტდა ანსამბლები: „აისი”, „სხივი”, „პირველი ნაბიჯები”. სასწავლებელი დაამთავრა ბევრმა გამოჩენილმა ხელოვანმა (კომპოზიტორი ვ. დურგლიშვილი, მხატვრული კითხვის ოსტატი ე. საღარაძე, იუმორისტი მ. კვირიკაშვილი, იმიტატორი ო. ციმაკურიძე, ვოკალისტი ე. ჯანელიძე, ილუზიონისტები ზ. ვადაჭკორია, ზ. კრიხელი და სხვ.). სასწავლებლის პედაგოგებად მუშაობდნენ: გ. ცაბაძე, შ. მილორავა, ნ. (ბიჭიკო) ანდრონიკაშვილი, მ. შილდელი, ც. ციცქიშვილი, გ. ქართველიშვილი, ლ. იაშვილი და სხვ.
თბილისის სამხედრო გიმნაზია

თბილისის სამხედრო გიმნაზია — ზოგადსაგანმანათლებლო სამხედრო-აღმზრდელობითი სასწავლებელი რუსეთის იმპერიის მმართველობის პერიოდის თბილისში.

გაიხსნა 1875 წელს თბილისის პროგიმნაზიის ნაცვლად, რომელიც ვლადიკავკაზში გადაიტანეს. ევალებოდა კადრების მომზადება უფრო მაღალი რანგის სამხედრო სასწავლებლებისათვის ადგილობრივი მოსახლეობიდან. გიმნაზია გათვლილი იყო 200 მოსწავლეზე. იარსება 1882 წლამდე. შემდეგ მის ბაზაზე დაარსდა თბილისის კადეტთა კორპუსი.
თბილისის სამხედრო ქვეითი სასწავლებელი

თბილისის სამხედრო ქვეითი სასწავლებელი — სამხედრო სასწავლებელი საბჭოთა პერიოდის თბილისში, არსებობდა 1941-1954 წლებში.

დაარსდა 1941 წელს ამიერკავკასიის ფრონტის ჯარებისადმი ამავე წლის 3 ნოემბრის ბრძანების საფუძველზე. სასწავლებლის კურსანტთა შემადგენლობა კომპლექტდებოდა ჯარის უმცროს მეთაურთა შემადგენლობისა და ჯარისკაცებისაგან. მიღებული იყო ზომები ამ სასწავლებლის სავალდებულო სამხედრპ მომარაგებით უზრუნველსაყოფად. სასწავლებელმა 1954 წლამდე იარსება.
კრიტუ-ტერა

კრიტუ-ტერა — სოფელი კვიპროსში, პაფოსის რაიონში, რომელიც დრუშას აღმოსავლეთით 3 კილომეტრში მდებარეობს. კრიტუ-ტერა ზღვის დონიდან 479 მეტრ სიმაღლეზე მდებარეობს. აქ ნალექების წლიური რაოდენობა 610 მმ-ს შეადგენს. სოფელი გაშენებულია ლაონას მხარეში, მაღალი მთის მწვერვალებით გარშემორტყმულ ლანდშაფტზე, საიდანაც ჩრდილოეთით ქრისოხუს ყურე გადაჰყურებს. კრიტუ ტერა აგებულია 465 მეტრ სიმაღლეზე, წარმოადგენს კუნძულის ერთ-ერთ მეღვინეობის სოფელს და მიჩნეულია პროვინციის ერთ-ერთ ულამაზეს და თვალწარმტაც სოფლად. აქ ფანტასტიკური კლიმატური პირობებია და რადგანაც იგი კვიპროსის სიდიდით მესამე წყაროსთან მდებარეობს, მთელი წლის განმავლობაში სიმწვანეშია ჩაფლული.

კლიმატი
კლიმატი რბილია, ზოგადად თბილი და ზომიერი. კრიტუ-ტერაში ზამთარში უფრო მეტი ნალექი მოდის, ვიდრე ზაფხულში. ნალექების წლიური რაოდენობა 630 მმ-ია. აქაური კლიმატი კლიმატი
კლიმატი რბილია, ზოგადად თბილი და ზომიერი. კრიტუ ტერაში ზამთარში უფრო მეტი ნალექი მოდის, ვიდრე ზაფხულში. ნალექების წლიური რაოდენობა 630 მმ-ია. აქაური კლიმატი კიოპენის კლიმატის კლასიფიკაციით კლასიფიცირებულია როგორც ხმელთაშუაზღვისპირული კლიმატი ცხელი ზაფხულით. საშუალო წლიური ტემპერატურა17.2 °.

მანძილები
წადა — 21 კმ
პაფოსი — 29 კმ
პაფოსის საერთაშორისო აეროპორტი — 45 კმ
ლარნაკის საერთაშორისო აეროპორტი — 171 კმ
კონია (კვიპროსი)

კონია — კვიპროსის პაფოსის რაიონში მდებარე გარეუბანი, რომელიც პაფოსიდან აღმოსავლეთით 3 კილომეტრში მდებარეობს. ჩრდილო-დასავლეთით მდებარეობს სოფელი ანავარგოსი, ჩრდილო-აღმოსავლეთით - არმუ, სამხრეთით - მარათუნტა და სამხრეთით - იეროსკიპო.[3]

ტოპოგრაფია
200 მეტრის სიმაღლეზე გაშენებული სოფელი კონია, რომლის მოსახლეობა დაახლოებით 2000 ადამიანს შეადგენს, მუდმივად ვითარდება.
მაკუნტა

მაკუნტა — სოფელი კვიპროსის პაფოსის რაიონში, რომელიც მდებარეობს არგაკადან სამხრეთით 2 კილომეტრში. პოლის ქრისოხოსის ყურეს გადაჰყურებს, მაკუნტა ესაზღვრება არგაკას (სამხრეთ-დასავლეთით 2 კმ), ხოლო ახლოს ასევე არის მოტოკროსის ტრასა. მაკუნტა ზღვის დონიდან 87 მეტრზე მდებარეობს.

ოსმალეთის იმპერიის პერიოდიდან მაკუნტა ძირითადად კვიპროსელებით დასახლებული სოფელი იყო. ბრიტანული პერიოდის განმავლობაში სოფლის მოსახლეობა სტაბილურად იზრდებოდა 1891 წლის 88-დან 1960 წელს 196-მდე. 1974 წლის და კუნძულის გაყოფის შემდეგ, მაკუნტას/იაკაჯიკის ყველა სოფლის მცხოვრები ჩრდილოეთისკენ გაიქცა. კვიპროსელი თურქების წასვლის შემდეგ, სოფელი გამოიყენეს კუნძულის ჩრდილოეთიდან იძულებით გადაადგილებული კვიპროსელი ბერძენი მოსახლეობის დასასახლებლად.

სახელწოდება
მაკუნტა სოფელია, რომელიც ქრისოხოს ყურიდან ოთხი კილომეტრის დაშორებით და პელათუსიდან სამი კილომეტრის ჩრდილოეთით მდებარეობს. გუდვინი ამტკიცებს, რომ მაკოუნტა ძველ ბერძნულად „სოკოს“ ნიშნავს. კვიპროსელმა თურქებმა ალტერნატიული სახელი „იაკაჩიკი“ 1958 წელს მიიღეს. იაკა ნიშნავს „საყელოს“, „ნაპირს“, „კიდეს“ ან „სანაპიროს“.
ნეო-ხორიო (პაფოსი)

ნეო-ხორიო — სოფელი კვიპროსის პაფოსის რაიონში, პოლისიდან დასავლეთით დაახლოებით 8 კილომეტრში. 1958 წლამდე მასში შერეული ბერძნული და თურქული კვიპროსელი მოსახლეობა იყო, რომელთა უმრავლესობაც ბერძნული კვიპროსელები იყვნენ. თემთაშორისი ძალადობის ფონზე, ნეო ჩორიოს თურქი კვიპროსელი მოსახლეობა ანდროლიკუში გაიქცა, ახლომდებარე კვიპროსელ თურქულ სოფელში. 1975 წელს, წინა წელს თურქეთის შემოჭრისა და კუნძულის შემდგომი გაყოფის შემდეგ, ნეო-ხორიოს თურქი კვიპროსელების უმეტესობა მირტუში დასახლდა, ​​რომელიც ამჟამად ჩრდილოეთ კვიპროსშია. 2011 წელს ნეო ჩორიოს მოსახლეობა 519 ადამიანს შეადგენდა. 1998 წლის ივლისიდან ნეო ჩორიოში ასევე მდებარეობს ანასა სასტუმრო, ფუფუნების 5-ვარსკვლავიანი სანაპირო კურორტი, რომელიც -ის საკუთრებაშია.

სიმაღლე
ლაონას პლატოზე გაშენებული, დაახლოებით 170 მეტრის საშუალო სიმაღლით, ნეო-ხორიო პაფუ მდებარეობს აკამასის ნახევარკუნძულზე, რომლის დიდი ნაწილი მის ადმინისტრაციულ მმართველობაშია.

ტოპოგრაფია
პლატოს ქედიდან — მავრი სინიდან (დაახლოებით 428 მეტრის სიმაღლეზე) — უამრავი ნაკადული მოედინება, რომლებიც ქმნიან მინდვრის ყვავილების, გარეული ზეთისხილის, გარეული კერატის ხეებისა და ფიჭვების აყვავებულ სიმწვანეს, რაც გარს აკრავს სოფელ ნეო-ხორიო პაფუს. თავად დასახლებიდან ზემოდან იშლება ხედები დასავლეთ კვიპროსის სანაპიროებსა და პოლის ხრისოხუს ყურის პლაჟებზე. მიმდებარე ტერიტორიაზე, სოფლის 300 მუდმივი მცხოვრებიდან ბევრი დაკავებულია ციტრუსების, მარცვლეულის, საკვები კულტურების, ნუშის, ნიგვზისა და მუხუდოს მოყვანით; ასევე, აწარმოებენ საკუთარ ღვინოს. სხვები მეცხოველეობასა და თევზჭერას მისდევენ.

ტრანსპორტი
ნეო ჩორიო პაფუში მოხვედრა მარტივია ლაჩის პორტის გავლით (დაახლოებით 3 კმ სამხრეთ-აღმოსავლეთით), თუმცა დასახლებაზე გადასასვლელი მთავარი გზა აკამასზე გადის.
ფრანჩესკო არანჩო

ფრანჩესკო არანჩო (; დ. 1844 — გ. უცნობია) — იტალიელი მხატვარი, რომელიც მოღვაწეობდა ძირითადად პალერმოში. იგი ცნობილი იყო პორტრეტული და რელიგიური თემატიკის ნამუშევრებით, რომლებიც ასახავდა საუკუნის სიცილიური მხატვრობის ტრადიციებს.

ბიოგრაფია
ფრანჩესკო არანჩო დაიბადა პალერმოში, სადაც მიიღო პირველი მხატვრული განათლება და სწავლობდა სალვატორე ლო ფორტესთან.

1870 წელს მან მიიღო ბრინჯაოს მედალი პალერმოს გამოფენაზე, სადაც წარადგინა დიდი რეალისტური პორტრეტი „გარიბალდინო“. ასევე მან მიიღო ბრინჯაოს მედალი მესინაში მცირე ტილოსთვის, რომელიც ასახავდა პალერმოს კათედრალის გუნდს. გარდა ამისა, მან მიიღო საპატიო ჯილდო „ “-ში მცირე ზომის ნამუშევრისთვის, რომელიც ნახევარფიგურას გამოსახავდა.

არანჩო აქტიურად ქმნიდა პორტრეტებს პალერმოს არისტოკრატიული ოჯახებისთვის. მის ცნობილ ნამუშევრებს შორისაა:
„შინაგანი ხედი“ — პალერმო, მარტორანას ეკლესიისა“
„მადონა დელ’არკო“ — სან ფრანჩესკო და პაოლას ეკლესიისთვის
„მარადიული შემწე ღვთისმშობელი“ — მოოქროვილ ხეზე შესრულებული ნამუშევარი
„სანტ’ანტონიო“ — ეკლესია სეპოლკროსთვის ბაგერიაში
„კათედრალის გუნდი“
„თევზაობა“
„სწავლა ცხოვრებიდან“

მისი შემოქმედება გამოირჩევა რეალისტური პორტრეტებითა და რელიგიური თემების ტრადიციული ინტერპრეტაციით.
ემილი ალინ ლინდი

ემილი ალინ ლინდი (დ. 2002 წლის 6 მაისს) — ამერიკელი მსახიობი. კარიერა დაიწყო როგორც ბავშვმა მსახიობმა, როდესაც ცნობილი გახდა აბისი სერიალ "რევანშში" ახალგაზრდა ამანდა კლარკის განმეორებითი როლით, და სიბიესის სამედიცინო დრამა "კოდ ბლექში" არიელის როლით. ლინდი ასევე მოღვაწეობდა ნეტფლიქსის ორიგინალ ფილმებში "ბებისიტერი" და "ბებისიტერი: მკვლელი დედოფალი" მელანის როლში, სრულმეტრაჟიან ფილმში "დოქტორ სლიპი" სნეიქბაიტ ენდის როლში, და "გოსტბასტერსი: გაყინული იმპერიაში" მელოდის როლში. 2021-დან 2023 წლამდე მან ითამაშა ოდრი ჰოუფის როლი ეჩბიოუ მაქსის სათინეიჯერო დრამა სერიალში "გოსიპ გერლი".

ადრეული ცხოვრება და განათლება
ემილი ალინ ლინდი დაიბადა 2002 წლის 6 მაისს, ბრუკლინში, პროდიუსერისა და რეჟისორის ასისტენტის ჯონ ლინდისა და მსახიობი ბარბარა ალინ ვუდსის ოჯახში. ჰყავს უფროსი და, ნატალი ალინ ლინდი, და უმცროსი და, ელივია ალინ ლინდი, რომლებიც ასევე მსახიობები არიან.

კარიერა
ლინდმა კინოში დებიუტი შეასრულა ბავშვ მსახიობად 2008 წელს ფილმში "თაფლის საიდუმლო ცხოვრება". მას შემდეგ მიიღო მონაწილეობა ისეთ ფილმებში, როგორებიცაა "ძვირფასო სულელო დღიური", "სიცარიელეში შესვლა", "ჯ. ედგარი", "მოჩვენებები კონექტიკუტში 2: საქართველოს მოჩვენებები" და "ფილმი 43". ასევე ითამაშა ემა ლევერის როლი საოჯახო დრამა სერიალში "ყველა ჩემი შვილი".

ლინდს განმეორებითი როლები ჰქონია აბისის სატელევიზიო სერიალში "რევანში" ახალგაზრდა ამანდა კლარკის სახით, ასევე აბისის სატელევიზიო სერიალში "ისთვიქი" ემილი გარდნერის სახით. ასევე გამოჩნდა ისეთ სერიალებში, როგორებიცაა "ჩვენი ცხოვრების დღეები", "მედიუმი", "ფლეშფოინტი", "კრიმინალური გონებები", "სუბურგატორი" და "ჰავაი ფაივ-ოუ". 2017 წელს ლინდი დაწინაურდა მთავარ როლამდე სიბიესის სამედიცინო დრამა სერიალში "კოდ ბლექი", სერიალის მესამე სეზონში, პირველ ორ სეზონში არიელის პერსონაჟის სახით გამოჩენის შემდეგ.

ლინდმა მელანის როლი შეასრულა კომედიური საშინელებათა ფილმში "ბებისიტერი", რომელიც ნეტფლიქსზე გამოვიდა 2017 წელს. მან ეს როლი გაიმეორა გაგრძელებაში, "ბებისიტერი: მკვლელი დედოფალში". 2018 წელს ლინდი დამტკიცდა სნეიქბაიტ ენდის როლში 2019 წლის ფილმში "დოქტორ სლიპი", რომელიც დაფუძნებულია სტივენ კინგის 2013 წლის რომანზე და წარმოადგენს "შაინინგის" გაგრძელებას.

2020 წლის მარტში გამოცხადდა, რომ ლინდი მთავარ როლს შეასრულებდა ეჩბიოუ მაქსის სათინეიჯერო დრამა სერიალში "გოსიპ გერლი", რომელიც 2021 წელს გამოვიდა და ორი სეზონი გაგრძელდა. ასევე ითამაშა მოჩვენება გოგო მელოდი 2024 წელს გამოშვებულ ფილმში "გოსტბასტერსი: გაყინული იმპერია".

2024 წლის 30 მაისს გამოცხადდა, რომ დამტკიცდა კეიდენს სინკლეარ ისტმენის — სერიალ "ჩვენ ვიყავით მატყუარები"-ის მთავარი გმირის — როლში, რომელიც ადაპტირებულია ი. ლოქჰარტის ამავე სახელწოდების წიგნიდან.
ბარტოლომეო არდი

ბარტოლომეო არდი (; დ. 1821 — გ. 1 ივლისი, 1887) — იტალიელი მხატვარი, რომელიც ძირითადად მოღვაწეობდა პიემონტისა და ალპების ლანდშაფტური ფერწერის მიმართულებით. შემდგომში იგი აქტიურად მუშაობდა მაიოლიკას მხატვრობის სფეროში.

ბიოგრაფია
არდიმ მხატვრობის შესწავლა დაიწყო ჟენევაში, სადაც მისი მასწავლებელი იყო ალექსანდრე კალამი. ამ პერიოდში იგი ძირითადად ქმნიდა ლანდშაფტურ ნამუშევრებს.

შემდგომში ის გადავიდა რომში, რა დროსაც მონაწილეობა მიიღო პარმაში გამართულ პირველ ეროვნულ გამოფენაში და მიიღო პრიზი. 1848 წელს იგი შეუერთდა იტალიის არმიას დამოუკიდებლობის ომის დროს და იბრძოდა კორნუდას ბრძოლაში. რომის სენატმა მას მამაცობის მედალი მიანიჭა.

ომის შემდეგ არდი გადავიდა ტურინში. 1866 წლისთვის იგი გახდა სამეფო ალბერტინას აკადემიის წევრი, სადაც მუშაობდა ინსპექტორ-ეკონომისტად. 1870 წელს მან ხელი შეუწყო აკადემიაშიკერამიკული ფერწერის სკოლის დაარსებას ჯუზეპე დევერსის ხელმძღვანელობით. დევერსის გარდაცვალების შემდეგ (1883), არდი გახდა აკადემიის სამრეწველო ხელოვნების პროფესორი.

მისი შემოქმედება მოიცავს პიემონტისა და ალპების ბუნების ლანდშაფტურ ფერწერას, ხოლო მოგვიანებით — გამოყენებითი ხელოვნების, განსაკუთრებით კერამიკის მიმართულებას.
თოვლის საზოგადოება

„თოვლის საზოგადოება“ — ესპანელი რეჟისორის — ხუან ანტონიო ბაიონას 2023 წლის ფილმი, რომელიც მოგვითხრობს 1972 წელს ავიაკატასტროფის შემდეგ ანდებში რაგბისტების გადარჩენის ისტორიას.

სიუჟეტი
1972 წლის 13 ოქტომბერს, ახალგაზრდა ურუგვაელ მორაგბეთა გუნდის მიერ დაქირავებული ურუგვაის სამხედრო-საჰაერო ძალების თვითმფრინავი, ჩილეს დედაქალაქ სანტიაგოში მიმავალ გზაზე, ანდებში მყინვარს შეეჯახა. შეჯახების შედეგად თვითმფრინავი ორად გაიპო და წინა ნაწილმა თოვლზე სრიალი განაგრძო. ის საბედისწერო შეჯახებას გადაურჩა, თოვლში ცხვირით ჩაესო და შეჩერდა. ბორტზე მყოფი 45 მგზავრიდან 12 დაიღუპა. თუმცა მომდევნო კვირების განმავლობაში კიდევ ბევრი გარდაიცვალა დაზიანებების, ავადმყოფობისა და ზვავების შედეგად. პლანეტის ერთ-ერთ ყველაზე მიუწვდომელ და ზვავსაშიშ ზონაში, თოვლის ხაფანგში მყოფი და საკვების გარეშე დარჩენილები იძულებულნი არიან, კანიბალიზმს მიმართონ. თუმცა, ცოცხლად დარჩენილები, ერთმანეთთან დაპირისპირების ნაცვლად, მთებიდან თავის დასაღწევად იყენებენ რაგბის თამაშით შეძენილ გუნდური მუშაობის გამოცდილებას და სულიერ რწმენას.

როლებში
ენცო ვოგრიჩიჩი — ნუმა ტურკატი
მატიას რეკალტი — რობერტო კანეზა
აგუსტინ პარდელია — ნანდო პარადო
ესტებან კუკურიჩკა — ადოლფო „ფიტო“ სტრაუჩ
ტომას ვოლფი — გუსტავო ზერბინო
ფერნანდო კონტინიანი — არტურო ნოგეირა
ვალენტინო ალონსო — ალფრედო „პანჩო“დელგადო
დანიის ჩემპიონატი ჭადრაკში 1925

დანიის ჩემპიონატი ჭადრაკში მიმდინარეობდა ორჰუსში 1925 წლის 7-დან 10 მაისამდე.

ტურნირი ჩატარდა შვეიცარიული სისტემით: 14 მონაწილე 7 ტურის განმავლობაში ეჯიბრებოდა ერთმანეთს.

ერიკ ანდერსენი მეორედ გახდა ქვეყნის ჩემპიონი. მან შვიდივე პარტია მოიგო და უახლოეს მდევარს, ოგე კირს, წელიწადნახევარი ქულით გაუსწრო. ბრინჯაოს პრიზიორი კიდევ ერთი გამოცდილი მოჭადრაკე, იოჰანეს გირზინგი გახდა, რომელიც 1915 წლის დანიის არაოფიციალური ჩემპიონატის გამარჯვებული იყო. საინტერესოა, რომ წილისყრის წყალობით, ანდერსენმა ძირითად კონკურენტებთან პირველივე ორ ტურში ითამაშა.

საჭადრაკო ბაზებში ტურნირის მხოლოდ 2 პარტიაა შემორჩენილი: გირზინგის გამარჯვება იენსენთან და მისივე მარცხი ნილსენთან.

ცხრილი