iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ლუკინოს კვართის მონასტერი

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია = ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქი
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი =მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = 2000
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 55.980815
| გრძედი = 43.60284
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
ლუკინოს კვართის მონასტერი — მართლმადიდებლური დედათა მონასტერი ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქის სოფელ ლუკინოში . დაარსებულია 2000 წელს. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიას.

ლუკინოს კვართის მონასტერი პირველი მონასტერია ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიაში, რომელიც დაარსდა 1917 წლის შემდეგ.

ისტორია
1993 წლიდან ბოგოროდსკის რაიონის სოფელ ლუკინოში დაიწყეს 1866 წელს აგებული და 1930-იან წლებში დახურული კვართის ეკლესიის აღორძინება. 2000 წელა მოაწყვეს ქალთა სამონასტრო თემი. 2006 წლის 26 დეკემბრის გადაწყვეტილებით წმინდა სინოდმა ჩამოაყალიბა მონასტერი. 2009 წლის 4-5 ივნისს მონასტერში გაიარა ლიტანიობამ ორანკის ღვთისმშობლის ხატით.

2009 წლის 14 ოქტომბერს ღვთისმშობლის კვართის დღესასწაულზე ნიჟნი-ნოვგოროდისა და არზამასის მთავარეპისკოპოსმა გიორგიმ აღასრულა საღვთო ლიტურგია ღვთსიმშობლის კვართის მონასტრის მთავარ ტაძარში.

2009 წლის მონაცემებით ლუკინოს მონასტერი ერთადერთია ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიაში, რომელიც დაარსდა უახლეს პერიოდში საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ.

მონასტრის წინამძღვრები
მონასტრის პირველი წინამძღვარი გახდა მონაზონი ბარბარა (ჟუკოვა), რომელიც დაიბადა 1942 წლის 12 ივნისს სვერდლოვსკის ოლქის ქალაქ ასბესტეში.

2006 წლის 14 მარტს, წმინდა ევდოკიას ხსენების დღეს სოფელ ლუკინოს ღვთისმშობლის კვართის ეკლესიაში ნიჟნი-ნოვგოროდისა და არზამასის მთავარეპისკოპოსმა წმინდა ბარბარეს მანტიით შემოსა წინამძვარი ბარბარე.

2006 წლის 26 დეკემბერს მოსკოვში, წმინდა სინოდის სხდომაზე მიიღეს გადაწყვეტილება ღვთისმშობლის კვართის მონასტრის გახსნის შესახებ, მონაზონი ბარბარე დაინიშნა მის წინამძღვრად. 2007 წლის 11 იანვარს მთავარეპისკოპოსმა გიორგიმ არზამასის აღდგომის ტაძარში მსახურებისას წინამძღვარს ჯვრის ტარების უფლება მიანიჭა.

2011 წლის 6 ოქტომბერს პირველი წინამძღვარი გარდაიცვალა. დაკრძალვისა და გარდაცვალებიდან ორმოცი დღის ლიტურგიას უძღვებოდა მთავარეპისკოპოსი გიორგი.

2012 წლის 6-7 ივლისს წმინდა სინოდმა წინამძღვრად დანიშნა იღუმენია გავრილა (სუხანოვა).
მეჰმედ III გირეი

მეჰმედ გირეი (; დ. 1584, ბახჩისარაი, ყირიმის სახანო — გ. 1629) — ყირიმის ხანი 1623–1628 წლებში, საადეთ გირეის უფროსი ვაჟი. უმეტესად ცნობილია თავის ძმა, შაჰინ გირეისთან ერთად ძალაუფლების ხელში ჩაგდების მიზნით წარმოებული შიდა ომებითა და აჯანყებებით. კაზაკების დახმარებით, 1628 წელს მეჰმედი ტახტიდან ჩამოაგდო მისმა ბიძაშვილმა, ჯანიბექ გირეიმ. მეჰმედ გირეი 1629 წელს დონის კაზაკების წინააღმდეგ გამართულ ბრძოლაში დაიღუპა.
სელმა რიზა

სელმა რიზა ფერაჯელი (; დ. 5 თებერვალი, 1872, ოსმალეთის იმპერია — გ. 5 ოქტომბერი, 1931, სტამბოლი, თურქეთი) — პირველი თურქი ქალი ჟურნალისტი. აგრეთვე, ის იყო თურქეთის ადრეული ნოველისტებიდან ერთ-ერთი. მისი გარდაცვალების შემდეგ, მისმა ნათესავებმა ფარაჯელის გვარი აიღეს, შედეგად, ზოგჯერ იგი ასევე ცნობილია, როგორც სელმა რიზა ფერაჯელი.

ბიოგრაფია
რიზა დაიბადა 1872 წლის 5 თებერვალს. სწავლობდა სორბონის უნივერსიტეტში და იყო კავშირისა და პროგრესის კომიტეტის წევრი, სადაც კომიტეტის ერთადერთი ქალი წევრი იყო.

გარდაიცვალა 1931 წლის 5 ოქტომბერს, სტამბოლში.

1892 წელს, როდესაც იგი მხოლოდ ოცი წლის იყო, დაწერა გამოუქვეყნებელი რომანი სახელწოდებით („მეგობრობა“). რომანი, 1999 წელს, კულტურის სამინისტროს მიერ გამოქვეყნდა, მისი სიკვდილიდან ხანგრძილივი დროის შემდეგ.
სუდირმანის ქედი

სუდირმანის ქედი ან ნასაუს ქედი — ქედი ინდონეზიაში, პაპუის პროვინციაში. წარმოადგენს მაოკეს მთების დასავლეთ ნაწილს. სიგრძე 320 კმ. აქ მდებარეობს ოკეანეთის უმაღლეს მწვერვალი ჯაია (4884 მ). სხვა მწვერვალებიდან აღსანიშნავია: სუმანტრი (4870 მ), ნგა-პულუ (4863 მ), აღმოსავლეთი კარსტენსი (4820 მ), პუნჩაკ-ტრიკორა (4750 მ), ნგა-პილიმსიტი (4717 მ). არის 3 მყინვარი, მათ შორის: კარსტენსის მყინვარი, აღმოსავლეთი ნორთუოლის ფირნი და დასავლეთი ნორთუოლის ფირნი. აქვე მდებარეობს გრასბერგის კარიერი, სადაც ოქროს მოიპოვებენ. სახელი ეწოდა ინდონეზიელი სამხედრო მოღვაწის — სუდირმანის პატივსაცემად.
მაოკე

მაოკე ან თოვლიანი მთები — ქედი კუნძულ ახალი გვინეის დასავლეთ ნაწილში, ინდონეზიასა და პაპუა-ახალ გვინეაში. სიგრძე 692 კმ, სიგანე 150 კმ-მდე. სიმაღლე 4000-4500 მ. მაქსიმალური სიმაღლე 4884 მ (მწვერვალი ჯაია). გადაჭიმულია დასავლეთიდან აღმოსავლეთისაკენ. ქედების ღერძული ზონა უმთავრესად აგებულია გნაისებითა და გრანიტებით, პერიფერიული — ქვიშაქვებით, კირქვებითა და ფიქლებით. მაოკეს ქედის დასავლეთ ნაწილს შეადგენს სუდირმანის ქედი, ხოლო აღმოსავლეთს — ჯაიავიჯაიის ქედი. 700 მ სიმაღლემდე შემოსილია ეკვატორული ტყით, მაღლა — მუხის, წაბლის, არაუკარიისა და ევკალიპტის ტყეებია, 4400 მეტრის ზევით თოვლ-ყინულიანი მწვერვალებია.
ნოდარ ჯორჯიკია

ნოდარ კონსტანტინეს ძე ჯორჯიკია (დ. 15 ნოემბერი, 1921, ქუთაისი, საქართველოს სსრ — გ. 1 ივნისი, 2008) — ქართველი და საბჭოთა კალათბურთელი. საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატი (1952). ღირსების ორდენის კავალერი.

ბიოგრაფია
თამაშობდა თბილისის ოფიცერთა სახლის გუნდში (1944–1949) და თბილისის „დინამოში“ (1950–1955), იყო საბჭოთა კავშირის ნაკრების წევრი (1947-19­52). 1952 წლის ჰელსინკის ოლიმპიადის მეორე პრიზიორი, ევროპის ჩემპიონი (1947), მსოფლიოს სტუდენტურ თამაშებში გამარჯვებული (1949), საბჭოთა კავშირის ხუთგზის ჩემპიონი (1944, 1946, 1950, 1953, 1954), მეორე (1945) და მესამე (1952) პრიზიორი. საბჭოთა კავშირის თასის ორგზის მფლობელი (1950, 1951) და ფინალისტი (1953), 1954 წლის საბჭოთა კავშირის ჩემპიონატის საუკეთესო მოთამაშე.

მიღწევები
ოლიმპიური თამაშების ვიცე-ჩემპიონი
1952 (ჰელსინკი)
ევროპის ჩემპიონი
1947 (ჩეხოსლოვაკია)
მსოფლიო უნივერსიადის ჩემპიონი
1949
საბჭოთა კავშირის ჩემპიონი
1944, 1946, 1950, 1953, 1954
საბჭოთა კავშირის ვიცე-ჩემპიონი
1945
საბჭოთა კავშირის ჩემპიონატის ბრინჯაოს პრიზიორი
1952
საბჭოთა კავშირის თასი
1950, 1951

ძირითადი შედეგები
ნოდარ ჯორჯიკიას შედეგები 1952 წლის ჰელსინკის ოლიმპიადაზე

 ეტაპი, ჯგუფი (25.07): ბულგარეთი 74:46 (7 ქულა)
 ეტაპი, ჯგუფი (27.07): მექსიკა 71:62 (3 ქულა)
 ეტაპი, ჯგუფი (28.07): აშშ 58:86 (3 ქულა)
 ეტაპი, ჯგუფი (29.07): ბრაზილია 54:49 (10 ქულა)
 ეტაპი, ჯგუფი (30.07): ჩილე 78:60 (1 ქულა)
½-ფინალი (31.07): ურუგვაი 61:57 (4 ქულა)
ფინალი (02.08): აშშ 25:36 (1 ქულა)
ჯაიავიჯაია

ჯაიავიჯაია ან ორანჟის ქედი — ქედი ინდონეზიაში, პაპუის პროვინციაში. წარმოადგენს მაოკეს ქედის აღმოსავლეთ ნაწილს. ჩრდილო-დასავლეთიდან სამხრეთ-აღმოსავლეთისაკენ გადაჭიმულია 370 კმ-ზე. მაქსიმალური სიმაღლე 4760 მ (მთა პუნჩაკ-მანდალა). ქედის უმაღლესი წერტილი პუნჩაკ-მანდალა წარსულში ინარჩუნებდა მყინვარულ საფარს, თუმცა 2003 წელს მთაზე მყინვარი მთლიანად გადნა. ჯაიავიჯაიის ქედზე სათავეს იღებენ მდინარეები დიგული, პულაუ და სხვა. გეოლოგიური თვალსაზრისით ქედი მიეკუთვნება ალპურ დანაოჭებას. აღსანიშნავია, რომ 1997 წელს აქაურ მთებში შენიშნეს ცხოველები, რომლებიც შეესაბამებოდნენ გადაშენებულ ძუძუმწოვარ თილაცინს.
არაქნოფობია

არაქნოფობია ( — „ობობა“, — „შიში“) — ობობებისა და ობობასნაირი ცხოველების შიში. მოცემული ფობიის მქონე ადამიანებს არაქნოფობებს უწოდებენ.

არაქნოფობიის შესახებ
არაქნოფობია შესულია ყველაზე ცუდი ფობიების სიაში, რომელსაც ადამიანი განიცდის და იკავებს მესამე ადგილს. ადამიანებში ამ ფობიის წარმოშობას რამდენიმე მიზეზი გააჩნია. ძველი დროიდან მოყოლებული ობობებს აკავშირებდნენ ინფექციებთან და დაავადებებთან. არაქნოფობიაც ამ დაავადებების ევოლუციური პასუხია. ადრეული პერიოდიდან საშიში ობობების არსებობამ ადამიანებში განავითარა არაქნოფობია. მოცემული შიში გამოიყენებოდა, როგორც ობებისგან გადარჩენის გზა. ეს გაგება მემკვიდრეობით გადაეცა შემდეგ თაობებს. არაქნოფობია ასევე შეიძლება ასოცირებული იყოს კულტურულ შეხედულებებთან. ზოგიერთი კულტურა მიიჩნევს, რომ ობობები, ძალიან მავნე და სახიფათოა, მაგალითად ასე მიაჩნიათ აფრიკაში. არაქნოფობია ასევე შეიძლება განვითარდეს ობობის კბენისას ან ნებისმიერ არასასიამოვნო სიტუაციაში, რომელიც დაკავშირებულია ობობასთან.

არაქნოფობიის სიმპტომები მოიცავს ემოციურ გამოვლინებებს — სუნთქვის გართულებას, ოფლიანობას, გულის აჩქარებასა და გულისრევას.

მკურნალობა
მოცემული დაავადების დროს ექიმი აფასებს ადამიანის ობობის შიშის დონეს და ასწავლის პაციენტს სხვადასხვა რელაქსაციის ტექნიკას, როგორიცაა სუნთქვის კონტროლი, მედიტაცია და კუნთების კონტროლი. ძირითადი მიზანია ობობის დანახვისას შიშისა და პანიკის შემცირება. ასევე შესაძლებელია მედიკამენტური მკურნალობა, რომელიც, ზოგადად, გამოიყენება სიმპტომების კონტროლისათვის, რაც დამოკიდებულია დაავადების სიმძიმეზე.
სერაფიმო-პონეტაევის მონასტერი

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია = ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქი
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი =მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = 1864
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 55.116925
| გრძედი = 43.886345
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
სერაფიმო-პონეტაევის მონასტერი — მართლმადიდებლური მონასტერი ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქის სოფელ პონეტაევკაში . დაარსებულია 1864 წელს. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიას.

მონასტრის ერთ-ერთ ნაწილში მდებარეობს დივეევოს მონასტრის სკიტე.

ისტორია
1864 წელს გენერალ-მაიორ ე. ა. კოლევის ქალიშვილმა სერაფიმ საროველის პატივისცემის ნიშნად, თავის კარმიდამოში დააარსა ქალთა თემი, ხუთი წლის შემვეგ საზოგადოება გადაიქცა დედათა მონასტრად. ამავე წლის 25 სექტემბერს ნიჟნი-ნოვგოროდისა და არზამასის მიტროპოლიტმა გიორგიმ აღასრულა ტაძრის კურთხევა ღვთისმშობლის ხატის „ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის“ სახელზე.

მონასტრის წინამძღვრები იყვნენ: ევპრაქსია (გლიკერია ზანიატოვა), იღუმენია (1870-1893 წწ.) 1864 წლიდან საზოგადოების მეთაური. ნექტარია (სიმიკოვა), იღუმენია (1894-1917 წწ.). ევპრაქსია (პრასკოვია ზანიატოვა), იღუმენია (18 აპრილი, 1917-1927 წწ.).
არზამასის ფერისცვალების მონასტერი

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია = ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქი
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი =მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = 1555
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 55.384958
| გრძედი = 43.81818
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
არზამასის ფერისცვალების მონასტერი — მამათა მართლმადიდებლური მონასტერი ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქის ქალაქ არზამასის ცენტრში. დაარსებულია დაახლოებით 1555 წელს. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიას.

ისტორია
მონასტერი დაარსდა დაახლოებით 1555 წელს ტბის ნაპირზე. დაარსების დღიდან იმყოფებოდა სრულიად რუსეთის მიტროპოლიტების, ხოლო შემდეგ პატრიარქების დაქვემვებარებაში. მონასტრის მოღვაწეობის შედეგად არზამასის მხარეში დაჩქარდა ქრისტიანობის გავრცელება.

ეკლესია თავდაპირველად იყო ხისგან აგებული, დროთა განმავლობაში იგი შეცვალეს ქვის ნაგებობებით. არზამასის უძველესი ტაძარია არზამასის ფერისცვალების ტაძარი. აღნიშნული ტაძარი პირველი ნაგებობაა, რომელიც ააშენეს ქვის მასალისგან და შემონახულია დღევანდელ დღემდე.

 საუკუნის დასაწყისში მონასტერში იყო სამი ტაძარი და სამრეკლო. მონასტერი არის მესამე კლასის საერთო საცხოვრებელი, მონასტერთან მდებარეობს სასულიერო სასწავლებელი და საბავშვო სახლი.

1927 წელს ფერისცვალების მონასტერი დაიხურა. გაძარცვეს და საკმაოდ დაზიანდა. დახურვის შემდეგ მასში განათავსეს სამკერვალო ფაბრიკა, შემდეგ კი დღევანდელ ეპოქამდე ნიჟნი-ნოვგოროდის სახელმწიფო არქივის შენობა.

2005 წლის 20 აპრილს წმინდა სინოდმა მიიღო გადაწყვეტილება მონასტრის გახსნის შესახებ. მონასტერი გადაიტანეს ახლადაღდგენილ არზამასის ხარების ეკლესიაში, რომელიც რევოლუციამდე სამრევლო ეკლესია იყო.

ხარების მრევლი განთავსდა მაცხოვრის მონასტრის ახლოს, ციხესიმაგრის კედლებთან ახლოს. 1775-1788 წლებში ხის და ქვის ეკლესიის ადგილზე ააგეს ახალი ეკლესია. არქიტექტურა ნასესხები იყო მიძინების ტაძრიდან, რომელიც ცოტა ხნის წინ ააგეს საროვის ღვთისმშობლის მიძინების უდაბნოში.

ხარების ეკლესია დახურეს 1929 წელს. მასში განათავსეს სტუდენტთა საერთო საცხოვრებელი. მოგვიანებით ეკლესიაში განათავსეს საწყობი.

ტაძრის აღდგენითი სამუშაოები დაიწყო 2004-2005 წლებში. 2006 წლის შობას აღესრულა პირველი საღვთო ლიტურგია.

ასევე აღადგინეს ეგვტერი მაცხოვრის ხელთუქმნელი ხატის სახელზე, რომელიც მდებარეობდა ხარების ეკლესიის ახლოს.

2008 წლის 6 ოქტომბერს მამასახლისად დაინიშნა მღვდელი პაისი (იაცკო). 2016 წლის 7 მაისიდან მამასახლისის მოვალეობას ასრულებს არქიმანდრიტი ტიხონ (ზატიოკინი) ნიჟნი-ნოვგოროდის პეჩერის ამაღლების მონასტრის მამასახლისი.
ნიჟნი-ნოვგოროდის უფლის ფერისცვალების ტაძარი

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია = ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქი
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი =მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = 1898
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 56.349722
| გრძედი = 43.871944
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
ნიჟნი-ნოვგოროდის უფლის ფერისცვალების ტაძარი — მართლმადიდებლური ტაძარი ნიჟნი-ნოვგოროდის სორმოვოს რაიონში. მდებარეობს შჩერბაკოვის ქუჩაზე. ტაძრის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1898-1900 წლებში. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიას.

ისტორია
ნიჟნი-ნოვგოროდის უფლის ფერისცვალების ტაძარი ააშენეს როგორც, მანამდე უკვე აგებული სორმოვოს ალექსანდრე ნეველის ეკლესიის დამატებითი ნაგებობა. სორმოვოს რაიონი გაიზარდა და გაფართოვდა აქ მდებარე ქარხნის, „წითელი სორმოვოს“ წყალობით, რომელშიც მუშაობდა 10 000 ადამიანი. პატარა ეკლესიას კი აღარ შეეძლო ყველა მსურველის დატევა შენობაში. 1898 წელს ტაძრის მშენებლობის დაწყება დაამტკიცეს არქიტექტორ პავლე მალინოვსკის პროექტის მიხედვით, ხოლო უკვე 1905 წელს აკურთხეს ახალი ტაძრის მთავარი საკურთხეველი.

ტაძარი გათვლილი იყო ორი ათას მრევლზე, მაგრამ მოგვიანებით ტევადობა გაიზარდა. ტაძრის შიგნით დააყენეს ექვსიარუსიანი კანკელი, რომელის სრულდება ჯვრით. ხოლო აღსავლის კარსა და სამლოცველო დარბაზს შორის შვიდი მარმარილოს სვეტია. კომპლექსის შენობების ნაწილია ეკლესიის გარშემო მდებარე სამრევლო საცხოვრებელი, სანათლავი და რამდენიმე სამეურნეო ნაგებობა.

1927 წელს ეკლესია დახურეს, გადახადეს სახურავი და მოახდინეს საეკლესიო ჭურჭლის კონფისკაცია. თავდაპირველად მიიღეს გადაწყვეტილება ტაძრის აფეთქების შესახებ, მაგრამ შემდეგ გადაწყვეტილება შეცვალეს და მასში გახსნეს ბავშვთა კულტურის სახლი, ხოლო მოგვიანებით საწყობი და მაცივარი, მასთან გახსნილია საკვირაო სკოლა და მართლმადიდებლური სასწავლებელი.
ემილია პლატერი

ემილია პლატერი (; დ. 13 ნოემბერი, 1806 — გ. 23 დეკემბერი, 1831) — გრაფინია და რევოლუციონერი პოლონეთ-ლიტვის დანაწილებული მიწებიდან. გაიზარდა პატრიოტული ტრადიციით, იბრძოდა მცირე რაზმით 1830-1831 წლების პოლონეთის აჯანყებისას, მონაწილეობას იღებდა ბროლების დაგეგმვაში და პოლონელი ამბოხებულების ჯარებში კაპიტნის წოდება მიიღო. ამბოხის დასასრულს, ავად გახდა და გარდაიცვალა.

მიუხედავად იმისა, რომ მას მნიშვნელოვან მოლაპარაკებებში მონაწილეობა არ მიუღია, მისი ამბავი საზოგადოებისთვის ფართოდ გახდა ცნობილი და მრავალი მხატვრისა თუ მწერლის შთაგონების წყაროდ იქცა. ემილია პლატერი პოლონეთისა და ლიტვის ეროვნული გმირია, რომელიც პოლონელი ხელოვანებისა და ხალხისთვის სამშობლოსთვის მებრძოლი ქალის სიმბოლოა. მას ხშირად ლიტველ ჟანა დ’არკსაც კი უწოდებენ.

ბიოგრაფია
ადრეული ცხოვრება
ემილია პლატერი დაიბადა ქალაქ ვილნიუსში, პლატერების ოჯახში. მისი წინაპრები წარმოშობით ვესტფალიიდან იყო, თუმცა მოგვიანებით გაპოლონელდნენ. თავდაპირველად, საუკუნეში ისინი ლივონიაში დასახლდნენ, თუმცა, მოგვიანებით საგვარეულო ლიტვის დედაქალაქში დამკვიდრდა. ემილიას ხან პოლონელად, ხანაც ლიტველად მოიხსენიებენ.
გლუხოვოს ღვთისმშობლის კვართის ეკლესია

გლუხოვოს ღვთისმშობლის კვართის ეკლესია — მოქმედი მართლმადიდებლური ეკლესია ნიჟნი-ნოვგოროდის დივეევოს რაიონის სოფელ გლუხოვოში. ტაძრის მშენებლობა მიმდინარეობდა 2009-2010 წლებში. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიას.

ისტორია
ეკლესია ააგეს 1731 წელს პეტრე აგრამკოვის ფინანსებით.

1936 წელს საბჭოთა ხელისუფლების გადაწყვეტილებით გლუხოვოს ეკლესია დახურეს, ხოლო მასში მომსახურე სასულიერო პირები დააპატიმრეს და გადაასახლეს. ეკლესიის შენობას იყენებდა სტალინის სახელობის კოლმეურნეობა საწყობად, ხოლო 1940 წლის 8 ივნისს რაიონული აღმასკომის გადაწყვეტილებით მასში განათავსეს ელექტროსადგური. მოგვიანებით მოხერხებული გამოყენების მიზნით ეკლესიის კარი გააფართოვეს. 1947 წლის აღდგომის დღესასწაულზე ეკლესია ჩამოინგრა და სარძიკვლამდე გადაასწორეს. სამრეკლო ისევ იდგა, მაგრამ 1984 წელს ძლიერი წვიმის დროს, სადენი დაეცა და დაიწვა. 2004 წელს რამდენიმე ქალმა ვალენტინა გოლიაკოვას მეთაურობით ჩამოაყალიბა საეკლესიო საზოგადოება.

2010 წლიდან ტაძრის წინამძღვარი გახდა იგორ ბორისოვი. 2010 წლის 14 სექტემბერს მთავარეპისკოპოსმა გიორგიმ საკურთხეველი აკურთხა ელია წინასწარმეტყველის სახელზე. ამავე დღეს ტაძარში აღავლინეს საღვთო ლიტურგია. 2010 წლის დეკემბერში დაამონტაჟეს კანკელი.

2012 წლის 23 თებერვალს ნიჟნი-ნოვგოროდისა და არზამასის მთავარეპისკოპოსმა გიორგიმ ეკლესიის ეგვტერი აკურთხა ალექსი ღვთისკაცის სახელზე
.
მიჰრი მიუშფიკ ჰანიმი

მიჰრი მიუშფიკ ჰანიმი (; დაბ. მიჰრი აჩბა ; დ. 26 თებერვალი, 1886, ქადიქიოი, სტამბოლი, ოსმალეთის იმპერია — გ. 1954, ნიუ-იორკი, აშშ), ასევე ცნობილია, როგორც მიჰრი რასიმი — ერთ-ერთი პირველი და ცნობილი თურქი ქალი მხატვარი. პირველი თანამედროვე სამხატვრო ნამუშევრების შემსწავლელი. განსაკუთრებით აღიარებულია მისი საპორტრეტო ნამუშევრებით. შეუქმნია ისეთი ცნობილი ადამიანების პორტრეტები, როგორიცაა მუსტაფა ქემალ ათათურქი და პაპი ბენედიქტე .

ბიოგრაფია
ადრეული წლები
ექსცენტრიული და ბოჰემური მხატვარი მიჰრი მიუშფიკ ჰანიმი დაიბადა 1886 წლის 26 თებერვალს სტამბოლში, ქადიქიოის რაიონში, ანჩაბაძეების დინასტიაში, როგორც ანჩაბაძის პრინცესა, რასიმ ფაშას სასახლეში. მისი აფხაზი მამა, პრინცი და დოქტორი აჰმედ რასიმ ფაშა,. ბოლო წლები მან სიღარიბეში გაატარა. გარდაიცვალა 1954 წელს. დაკრძალეს უპოვართა სასაფლაოზე, ჰარტ აილენდზე, ნიუ იორკში.
სამარის რკინიგზის მუზეუმი

სამარის რკინიგზის მუზეუმი — სპეციალიზებული მუზეუმი რუსეთში. მდებარეობს ქალაქ სამარაში ლიტვინოვის ქუჩაზე. მუზეუმი განთავსებულია სამარის სახელმწიფო საგზაო უნივერსიტეტის სასწავლო კორპუსების ტერიტორიაზე (ადრე სადგურ ბეზიმიანკის სარკინიგზო ჯარების მე-9 ბრიგადის პოლიგონი).

ისტორია
მუზეუმის შესაქმნელად მოსამზადებელი სამუშაოები 2010 წლის 15 სექტემბერს დაიწყო და სულ რაღაც ორ თვეში დასრულდა. აღნიშნულ პროექტში რუსეთის რკინიგზამ 5 მილიონი რუბლი ჩადო.

2010 წლის 9 ნოემბერს მუზეუმის საზეიმო გახსნა გაიმართა, რომელიც კუიბიშევის რკინიგზის 136-ე და სააქციო საზოგადოება რუსეთის რკინიგზის შექმნიდან მე-7 წლისთავს მიეძღვნა.

ექსპონატები
ინფრასტრუქტურა
დაშკოვო რკინიგზის სადგური შენობა (სადგურ დაშკოვოდან (პენზის ოლქი) გადმოტანილი საუკუნის შუა პერიოდის რკინიგზის სადგური უნიკალური ნაგებობა
სემაფორები, ისრები და სხვა სასიგნალო მოწყობილობები.
ძველი ხიდის ელემენტები
ლიანდაგების ნიმუშები
მოტორვაგონური მოძრავი შემადგენლობა
ელექტრომატარებელი 200 ორი ვაგონის 200-252, 200-254 შემადგენლობით და მთავარი ვაგონით 200-107
ვაგონები № 035 და 3 № 256, ორივე ვაგონის თავდაპირველი სერია იყო , შემდეგ , ორივე მათგანს გადაკეთებული აქვს კარებები უფრო დაბალი ბაქნებისათვის, 3 სერია მიიღეს 1956 წელს 3 კვ ძაბვაზე გადაკეთების შემდეგ. წარმოადგენს მუზეუმის ერთ-ერთი უძვირფასეს ექსპონატს, რადგან მსგავსი ელექტროსექციის ვაგონები მხოლოდ ოქტომბრის რკინიგზის სადგურის მუზეუმში ინახება.
ელექტრომატარებელი 2-371 , მისაბმელიანი, მთავარი და ძრავის ვაგონები, პირვანდელი სახით არ არის წარმოდგენილი.
დიზელის მატარებელი 1-310
ორთქლმავლები
ჩერეპანოვების ორთქლმავლის მაკეტი
36-0232, ძლიერ დაუკომპლექტებელი. ჩამოტანილია ზლატოუსტიდან (ჩელიაბინსკის ოლქი) (იქ კიდევ დარჩა 36-0058-ის ნაშთები)
-0815
-0268
766-80
-2735, მიღებულია 2015 წლის დეკემბერში, შორეული აღმოსავლეთის რკინიგზიდან
თბომავლები
60-1029
3-5531
210-1364
3-5188
2-3018
2-7892
2-104, ვიწროლიანდაგიანი, ჩამოვიდა საბავშვო რკინიგზიდან
ელმავლები
22-442
23-401
8-1700
2-817
4-160
10-085, არამშობლიური ნომრით, გვიანდელი ნომრების მანქანა.
60-2518, არ არის მუზეუმის ექსპოზიციაში, დგას ანგარში და გამოიყენება როგორც სამარის სახელმწიფო საგზაო უნივერსიტეტის სასწავლო ლოკომოტივი
დრეზინები და სარკინიგზო ტექნიკა
მოტოდრეზინა -5 „პიონერკა“
-171
1-2327
4-022, საგზაო მოტრისა
, როტორის თოვლმწმენდი
-1077
, მიღებულია 2015 წელს.
ექსპონატების უმეტესი ნაწილი წარმოდგენილია კუიბიშევის, ვოლგისპირეთისა და სამხრეთ ურალის რკინიგზებით.
მარია მაგდალინა ავსტრიელი

მარია მაგდალინა ავსტრიელი ( დ. 7 ოქტომბერი 1589, გრაცი, ავსტრია — გ. 1 ნოემბერი 1631, პასაუ, ბავარია) — ჰაბსბურგთა დინასტიის წარმომადგენელი. ავსტრიის ერცჰერცოგ კარლ -ისა და მისი ცოლის, მარია ანა ბავარიელის უმცროსი ქალიშვილი. 1608 წელს ცოლად გაჰყვა ტოსკანის დიდ ჰერცოგ კოზიმო მედიჩის, რომელთანაც 8 შვილი შეეძინა. 1621 წელს, კოზიმოს გარდაცვალების შემდეგ, იგი თავის დედამთილ კრისტინა ლოთარინგიელთან ერთად გახდა თავისი ვაჟის ფერდინანდო -ის რეგენტი. რეგენტის სტატუსის შეჩერების შემდეგ, 1628 წელს იგი პასაუში თავის ძმასთან გაემგზავრა და იქვე გარდაიცვალა.

ბიოგრაფია
მარია მაგდალინა ავსტრიელი დაიბადა 1589 წლის 7 ოქტომბერს, ავსტრიის დედაქალაქ გრაცში. მისი მშობლები იყვნენ ავსტრიის ერცჰერცოგი კარლ და მისი ცოლი, მარია ანა ბავარიელი. იგი და-ძმებთან ერთად სამეფო სასახლეში იზრდებოდა და იღებდა საუკეთესო განათლებას.

1608 წელს მარია მაგდალინა დაქორწინდა ტოსკანის პრინც კოზიმო მედიჩიზე, რომელიც იყო ტოსკანის ჰერცოგ ფერდინანდო -ისა და მისი ცოლის, კრისტინა ლოთარინგიელის ვაჟი. კოზიმოსა და მარია მაგდალინას ქორწინება მოეწყო ესპანეთში, რომლის დედოფალიც მარია მაგდალინას და, მარგარეტ ავსტრიელი იყო. ამ დროისათვის ესპანეთს მტრული დამოკიდებულება ჰქონდა ტოსკანასთან რადგან იგი ესპანეთის დაუძინებელი მტრის, საფრანგეთის ერთგული მოკავშირე იყო.

მას და კოზიმოს საკმაოდ კარგი ქორწინება ჰქონდათ, რომლიდანაც მათ 8 შვილი შეეძინათ. 1621 წელს ახალგაზრდა კოზიმო გარდაიცვალა, ჰერცოგი კი მისი და მარია მაგდალინას 10 წლის ვაჟი ფერდინანდო გახდა. მისი მცირეწლოვანების გამო რეგენტად დაინიშნა მარია მაგდალინა და ასევე მისი დედამთილი, ფერდინანდო -ის ქვრივი კრისტინა ლოთარინგიელი. მარია მაგდალინაც და კრისტინაც საკმაოდ ტემპერამენტიანი და პაპისტი მმართველები აღმოჩნდნენ. მათი ერთობლივი მმართველობისას ტოსკანაში კათოლიკე სასულიერო პირების რაოდენობა გაორმაგდა. მას შემდეგ რაც ურბინოს ბოლო ჰერცოგი გარდაიცვალა, მას მხოლოდ ერთი მემკვიდრე, ქალიშვილი ვიტორია დელა როვერე დარჩა. მათ ფერდინანდო და ვიტორია დააქორწინეს და ამ გზით დაუმორჩილებელი ურბინო სამუდამოდ შემოიერთეს. 1626 წელს პაპის ნებართვით მათ აკრძალეს ტოსკანელი ხალხისთვის განათლების მიღება ტოსკანის საზღვრებს გარეთ. მოგვიანებით ეს აკრძალვა გააუქმა მარია მაგდალინას შვილიშვილმა კოზიმო -მ. 1627 წელს ქვრივმა ჰერცოგინიამ, მარია მაგდალინამ ფერდინანდო ევროპაში გააგზავნა სამოგზაუროდ.

მარია მაგდალინა ავსტრიელი გარდაიცვალა 1631 წლის 1 ნოემბერს, 42 წლის ასაკში, ქალაქ პასაუში, თავის ძმასთან ლეოპოლდთან სტუმრობისას.

შვილები
მარია კრისტინა მედიჩი (24 აგვისტო 1609 - 9 აგვისტო 1632), მას ჰქონდა ფიზიკური დეფორმაციები და იყო გონებრივად ჩამორჩენილი;
ფერდინანდო მედიჩი (14 ივლისი 1610 - 23 მაისი 1670), ტოსკანის დიდი ჰერცოგი, დაქორწინდა ვიტორია დელა როვერეზე.
ჯან კარლო მედიჩი (24 ივლისი 1611 - 23 იანვარი 1633), კარდინალი;
მარგერიტა მედიჩი (31 მაისი 1612 - 6 თებერვალი 1679), დაქორწინდა პარმისა და პიაჩენცის ჰერცოგ ოდოარდო ფარნეზეზე;
მატაის მედიჩი (9 მაისი 1613 - 14 ოქტომბერი 1667), სიენის გრაფი;
ფრანჩესკო მედიჩი (16 ოქტომბერი 1614 - 25 ივლისი 1634);
ანა მედიჩი (21 ივლისი 1616 - 11 სექტემბერი 1676), დაქორწინდა ავსტრიის ერცჰერცოგ ფერდინანდ კარლ ჰაბსბურგზე;
ლეოპოლდო მედიჩი (6 ნოემბერი 1617 - 10 ნოემბერი 1675), კარდინალი და სიენის გრაფი.

წინაპრები
მარია მაგდალინა ავსტრიელის წინაპრები