iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1004

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1004 ერთხმად მიიღეს 1995 წლის 12 ივლისს, მას შემდეგ, რაც გაიხსენეს ყველა რეზოლუცია ყოფილი იუგოსლავიის ვითარების შესახებ. საბჭომ, გაეროს წესდების თავის საფუძველზე მოქმედმა, მოითხოვა ბოსნიელ სერბთა ძალების გამოსვლა ბოსნია და ჰერცეგოვინაში მდებარე სრებრენიცის უსაფრთხოების ზონიდან და გაეროს დამცავი ძალების პერსონალის უსაფრთხოების პატივისცემა. რეზოლუცია მიღებულია სრებრენიცის ტრაგედიის მიმდინარეობისას.

მას შემდეგ, რაც დაადასტურა ბოსნია და ჰერცეგოვინას სუვერენიტეტი, ტერიტორიული მთლიანობა და დამოუკიდებლობა, უშიშროების საბჭომ ღრმა შეშფოთება გამოხატა სრებრენიცაში არსებული ვითარებისა და იქაური სამოქალაქო მოსახლეობის გამო. სიტუაცია რთული აღმოჩნდა -ისთვის, განსაკუთრებით იმის გათვალისწინებით, რომ პოტოჩარიში იმყოფებოდა მრავალი იძულებით გადაადგილებული პირი პირველადი მოხმარების ჰუმანიტარული მარაგების გარეშე. საბჭომ დაგმო -ის პერსონალის დაკავება და ბოსნიელ სერბთა ძალების მიერ სამშვიდობო ძალებზე განხორციელებული თავდასხმები.

საბჭომ მოითხოვა, რომ ბოსნიელ სერბთა ძალებს შეეწყვიტათ შეტევა და დაუყოვნებლივ გამოსულიყვნენ სრებრენიციდან; ამასთან, დაამატა, რომ ამ ძალებს პატივი უნდა ეცათ ქალაქის, როგორც უსაფრთხო ზონის სტატუსისთვის. საბჭომ ასევე მოითხოვა -ის პერსონალის უსაფრთხოების უზრუნველყოფა და მისი დაკავებული წევრების გათავისუფლება. აღნიშნული საკითხი ხელახლა დადგა დღის წესრიგში 1010-ე რეზოლუციაშიც. ყველა მხარეს მოუწოდეს, უზრუნველეყოთ გაეროს ლტოლვილთა უმაღლესი კომისარიატისა და საერთაშორისო ჰუმანიტარული სააგენტოების დაშვება მოცემულ ტერიტორიაზე, რათა დახმარებოდნენ სამოქალაქო მოსახლეობას და აღედგინათ კომუნალური მეურნეობა. გენერალურ მდივანს — ბუტროს ბუტროს-გალის — ეთხოვა ყველა არსებული რესურსის გამოყენება სრებრენიცის „უსაფრთხო ზონის“ სტატუსის აღსადგენად.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1966

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1966, მიიღეს 2010 წლის 22 დეკემბერს, მას შემდეგ, რაც საბჭომ განიხილა 827 (1993) და 955 (1994) რეზოლუციები, რათა დასრულებულიყო რუანდის საერთაშორისო სისხლის სამართლის ტრიბუნალისა და ყოფილი იუგოსლავიის საერთაშორისო სისხლის სამართლის ტრიბუნალის დარჩენილი ამოცანები. ეს იყო 2010 წელს უშიშროების საბჭოს მიერ მიღებული ბოლო რეზოლუცია.

რეზოლუცია მიიღეს 14 ხმით, არავინ ყოფილა წინააღმდეგი, ხოლო რუსეთმა თავი შეიკავა. რუსეთის მხარემ განაცხადა, რომ ტრიბუნალებს უნდა შეძლებოდათ მუშაობის დასრულება შეთანხმებულ ვადებში და ეს უნდა ყოფილიყო საბოლოო რეზოლუცია ამ საკითხზე. რუსეთი ამტკიცებდა, რომ ტრიბუნალების მუშაობა 2014 წლისთვის უნდა დასრულებულიყო.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
უშიშროების საბჭომ გაიხსენა 1503 (2003) და 1534 (2004) რეზოლუციები, რომლებიც მოითხოვდნენ ორივე ტრიბუნალის ყველა საქმის დასრულებას 2010 წლისთვის და აღიარა, რომ ამ თარიღისთვის სამუშაოს დასრულება ვერ მოხერხდა. ამავდროულად, საბჭომ აღნიშნა, რომ ტრიბუნალებმა დიდი წვლილი შეიტანეს მართლმსაჯულების, ანგარიშვალდებულებისა და კანონის უზენაესობის განმტკიცებაში ყოფილ იუგოსლავიასა და რუანდაში. საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა, რომ აუცილებელი იყო -ისა და -ს მიერ ბრალდებული ყველა პირის მართლმსაჯულების წინაშე წარდგენა.

რეზოლუციის პრეამბულაში მითითებული იყო მცირე და დროებითი მექანიზმის შექმნის საჭიროება, რომელიც ტრიბუნალების დახურვის შემდეგ განახორციელებდა მათ გარკვეულ ფუნქციებს, მათ შორის მიმალვაში მყოფი პირების გასამართლებას.

აქტები
გაეროს წესდების თავის საფუძველზე მოქმედმა საბჭომ დააფუძნა სისხლის სამართლის საერთაშორისო ტრიბუნალების მექანიზმი , რომლის მუშაობის დაწყების თარიღად განისაზღვრა 2012 წლის 1 ივლისი -ისთვის და 2013 წლის 1 ივლისი -სთვის. ასევე მიღებულ იქნა მექანიზმის წესდება, რომლის ფუნქციებიც დროთა განმავლობაში ეტაპობრივად უნდა შემცირებულიყო. ტრიბუნალებს მოუწოდეს, დაესრულებინათ ყველა ნარჩენი სამუშაო 2014 წლის 31 დეკემბრისთვის, რათა მომხდარიყო მექანიზმზე გადასვლა. საბჭომ მოუწოდა ტრიბუნალებსა და მექანიზმს, მაქსიმალურად ეცადათ იმ საქმეების გადაცემა კომპეტენტური ეროვნული იურისდიქციებისთვის, რომლებიც არ ეხებოდა დანაშაულებზე ყველაზე მეტად პასუხისმგებელ პირებს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1288

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1288, მიღებული ერთხმად 2000 წლის 31 იანვარს, მას შემდეგ რაც გაიხსენა ისრაელსა და ლიბანთან დაკავშირებული წინა რეზოლუციები, მათ შორის 425 (1978), 426 (1978), 501 (1982), 508 (1982), 509 (1982) და 520 (1982), ასევე შეისწავლა გენერალური მდივნის ანგარიში ლიბანში გაეროს დროებითი ძალების შესახებ , საბჭომ გადაწყვიტა -ის მანდატის კიდევ ექვსი თვით, 2000 წლის 31 ივლისამდე გაგრძელება.

საბჭომ კიდევ ერთხელ გაუსვა ხაზი ამ ძალების მანდატს და გენერალურ მდივანს სთხოვა გაეგრძელებინა მოლაპარაკებები ლიბანის მთავრობასთან და სხვა დაინტერესებულ მხარეებთან 425 (1978) და 426 (1978) რეზოლუციების შესრულებასთან დაკავშირებით და ამის შესახებ ანგარიში წარედგინა.

-ის წინააღმდეგ განხორციელებული ყველა ძალადობა დაგმობილ იქნა და მხარეებს მოუწოდეს შეეწყვიტათ ძალებზე თავდასხმები. გენერალურმა მდივანმა, კოფი ანანმა, აღნიშნა, რომ სამხრეთ ლიბანში შემცირდა ბრძოლები ისრაელის თავდაცვის ძალებს, სამხრეთ ლიბანის არმიასა და ჰეზბოლას შორის. მნიშვნელოვან პოლიტიკურ მოვლენად აღინიშნა ისიც, რომ შეერთებული შტატების შუამავლობით დაიწყო მოლაპარაკებები ისრაელსა და სირიას შორის.

ასევე წახალისებული იყო დამატებითი ფინანსური და ოპერაციული დაზოგვის ზომები, იმ პირობით, რომ ეს არ შეამცირებდა მისიის მოქმედებით შესაძლებლობებს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1941

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1941 მიღებულია 2010 წლის 29 სექტემბერს, მას შემდეგ, რაც საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა ყველა წინა რეზოლუცია განსაკუთრებით კი 1886-ე (2009) სიერა-ლეონეში არსებული ვითარების შესახებ. მან 2011 წლის 15 სექტემბრამდე გააგრძელა სიერა-ლეონეში გაეროს მშვიდობისმშენებლობის ინტეგრირებული ოფისის მანდატი.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
რეზოლუციის პრეამბულა დაიწყო გენერალური მდივნის, ბან კი-მუნის სიერა-ლეონეში ვიზიტის მისალმებით და ქვეყანაში -ის როლის შექებით. საბჭომ მხარი დაუჭირა ბან კი-მუნის რეკომენდაციას, რომ 1829-ე (2008) და 1886-ე (2009) რეზოლუციებით განსაზღვრული -ის მანდატი კიდევ ერთი წლით გაგრძელებულიყო, რათა დახმარება აღმოეჩინა სიერა-ლეონეს მთავრობისთვის 2012 წლის საყოველთაო არჩევნების ჩატარებაში. ამასთან დაკავშირებით, საბჭომ აღნიშნა, რომ არჩევნებამდე დაძაბულობა შესაძლოა გაზრდილიყო პოლიტიკური, უსაფრთხოების, სოციალურ-ეკონომიკური და ჰუმანიტარული გამოწვევების გამო, და საერთაშორისო თანამეგობრობას მოუწოდა შეექმნათ გარემო, რომელიც თავისუფალი და სამართლიანი არჩევნების ჩატარების საშუალებას მისცემდა.

რეზოლუციამ აღნიშნა მთავრობისა და სხვა პოლიტიკური პარტიების მიერ გაწეული უწყვეტი პოლიტიკური ძალისხმევა. მან ხაზი გაუსვა სიერა-ლეონეს სპეციალური სასამართლოს მუშაობისა და ლიბერიის ყოფილი პრეზიდენტის, ჩარლზ ტეილორის სასამართლო პროცესის მნიშვნელობას. ხაზგასმით აღინიშნა 1940-ე რეზოლუცია (2010), რომელმაც დაასრულა იარაღის ემბარგო და სხვა სანქციები ქვეყნის წინააღმდეგ, ასევე იარაღის ბრუნვის კონტროლის მნიშვნელობა სიერა-ლეონესა და მეზობელ სახელმწიფოებში ადგილობრივ დონეზე. დასავლეთ აფრიკის ქვეყნების ეკონომიკურ თანამეგობრობას , მანოს მდინარის კავშირსა და სხვებს მოუწოდეს გაეგრძელებინათ დიალოგი რეგიონული მშვიდობისა და უსაფრთხოების განსამტკიცებლად.

ქმედებები
-ის მანდატის დამატებითი თორმეტი თვით გაგრძელებასთან ერთად, მას დაევალა ფოკუსირება შემდეგ საკითხებზე:

(ა) 2012 წლის არჩევნებისთვის დახმარების გაწევა;
(ბ) კონფლიქტების პრევენციისა და შერბილების ძალისხმევის, ასევე პოლიტიკურ პარტიებს შორის დიალოგის ხელშეწყობა;
(გ) მთავრობისა და ინსტიტუტების დახმარება ახალგაზრდების უმუშევრობასთან ბრძოლაში;
(დ) კეთილსინდისიერი მმართველობის, კანონის უზენაესობისა და ადამიანის უფლებების ხელშეწყობა; ნარკოტიკებით უკანონო ვაჭრობასთან, კორუფციასთან, ორგანიზებულ დანაშაულსა და ფულის გათეთრებასთან ბრძოლა; დახმარება სასაზღვრო კონტროლის საკითხებში.

სიერა-ლეონეს მთავრობას მოუწოდეს, -ის დახმარებით ებრძოლა კორუფციას, ხელი შეეწყო ანგარიშვალდებულებისათვის, კეთილსინდისიერი მმართველობის რეფორმისა და კერძო სექტორის განვითარებისათვის. საჭირო იყო მეტი ძალისხმევა ადგილზე გაეროს საქმიანობის ინტეგრაციისა და ეფექტურობის ასამაღლებლად, ხოლო გენერალურ მდივანს მოეთხოვა ანგარიშის წარდგენა დასახული მიზნების მიღწევის შესახებ, მათ შორის -ის ქვეყნის გუნდად ტრანსფორმაციის თაობაზე. მას ყოველ ექვს თვეში ერთხელ უნდა მოემზადებინა ანგარიში მიღწეული პროგრესის შესახებ.

საბჭომ ხაზგასმით აღნიშნა, რომ ქვეყანაში მშვიდობისმშენებლობაზე, უსაფრთხოებასა და გრძელვადიან განვითარებაზე პასუხისმგებელი მთავრობაა. გარდა ამისა, მას მოუწოდეს ეროვნული ერთიანობისა და შერიგების ხელშეწყობისკენ, ბოლოს კი შეაქეს კონფლიქტების პრევენციასა და მშვიდობისმშენებლობაში ქალების როლის აღიარების გამო.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 982

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 982, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 1995 წლის 31 მარტს, მას შემდეგ, რაც კვლავ დაადასტურა ყოფილი იუგოსლავიის სიტუაციასთან დაკავშირებული ყველა რეზოლუცია, განსაკუთრებით რეზოლუცია 947 (1994), რომელიც ეხებოდა გაეროს დაცვის ძალებს , საბჭომ გაახანგრძლივა -ის მანდატი დამატებითი პერიოდით, რომელიც მთავრდებოდა 1995 წლის 30 ნოემბერს, და განიხილა ოპერაციები ხორვატიაში.

ბოსნია და ჰერცეგოვინას მთავრობამ მიიღო საკონტაქტო ჯგუფის სამშვიდობო გეგმა და ქვეყანაში მხარეები იცავდნენ ცეცხლის შეწყვეტის შეთანხმებას. საბჭო დადებითად აფასებდა -ის ძალისხმევას ვაშინგტონის შეთანხმებების განხორციელებაში დახმარებისთვის. ხაზგასმული იყო სარაევოს ქალაქის მნიშვნელობა, როგორც ბოსნია და ჰერცეგოვინის დედაქალაქისა და როგორც მრავალკულტურული, მრავალეთნიკური და რელიგიური ცენტრისა, და აღინიშნა, რომ ქალაქის დემილიტარიზაციის შესახებ შეთანხმებას დადებითი ეფექტი ექნებოდა. ადამიანის უფლებები უნდა ყოფილიყო დაცული, რათა აშენებულიყო ურთიერთნდობა და მშვიდობა.

-ის მანდატი გაგრძელდა 1995 წლის 30 ნოემბრამდე და გენერალურ მდივანს ბუტროს ბუტროს-გალის მიეცა უფლება გადაესროლა -ის ყველა პერსონალი და რესურსი ხორვატიიდან ბოსნია და ჰერცეგოვინაში, გარდა იმ ნაწილებისა, რომლებიც საჭირო იყო ხორვატიაში გაეროს ნდობის აღდგენის ოპერაციისთვის. განაგრძობდა შესაბამისი შეთანხმებების შესრულებას, ხელს უწყობდა ჰუმანიტარული დახმარების მიწოდებას ბოსნია და ჰერცეგოვინაში ხორვატიის გავლით და ინარჩუნებდა მის დამხმარე სტრუქტურას იმ ქვეყანაში. ამავდროულად, ორივე ქვეყანაში მხარეებს მოუწოდებდნენ დაეცვათ ცეცხლის შეწყვეტა და ეწარმოებინათ მშვიდობიანი მოლაპარაკებები.

დასასრულს, რეზოლუცია ითხოვდა გენერალურ მდივანს, რომ რეგულარულად მიეწოდებინა საბჭოს ინფორმაცია რეგიონში განვითარებული მოვლენების შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1927

გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1927 ერთხმად მიიღეს 2010 წლის 4 ივნისს. ჰაიტიზე მიღებული წინა რეზოლუციების, მათ შორის: 1542 (2004), 1576 (2004), 1608 (2005), 1658 (2006), 1702 (2006), 1743 (2006), 1780 (2007), 1840 (2008), 1892 (2009) და 1908 (2010) გახსენების შემდეგ, საბჭომ გაეროს სტაბილიზაციის მისიის ფარგლებში დამატებით 680 პოლიციელის განლაგების უფლება მისცა.

უშიშროების საბჭო შეშფოთებული იყო იანვარში მომხდარი მიწისძვრის შემდგომ წარმოქმნილი ახალი გამოწვევებითა და საფრთხეებით. -ის სამშვიდობო ძალების ყოფნა კვლავაც ქვეყნის უსაფრთხოებასა და სტაბილურობაზე იქნებოდა ორიენტირებული. ასევე აღინიშნა, რომ სახელმწიფო ინსტიტუტებისა და ძირითადი მომსახურების ფუნქციონირების უზრუნველსაყოფად საერთაშორისო ძალისხმევა უფრო მეტი გახლდათ. ამავდროულად, საბჭო მიესალმა ჰაიტის მთავრობის „ეროვნული აღდგენისა და განვითარების სამოქმედო გეგმას“ და 2010 წლის 31 მარტს საერთაშორისო დონორთა კონფერენციაზე „ჰაიტისთვის ახალი მომავლისკენ“ წარდგენილ წვლილს, რომლის ჯამურმა მოცულობამ ათწლეულის განმავლობაში დაახლოებით 15 მილიარდი აშშ დოლარი შეადგინა.
ხაზგასმით აღინიშნა, რომ ჰაიტის მთავრობას წამყვანი როლი ეკისრებოდა კატასტროფის შემდგომ აღდგენაში, ადამიანის უფლებების დაცვასა და საყოველთაო არჩევნების დროულად ჩატარებაში.

გაეროს წესდების თავის შესაბამისად, საბჭომ ჰაიტის ეროვნული პოლიციის შესაძლებლობების გაძლიერებაზე ფოკუსირებით დამატებით 680 პოლიციელის დროებითი დამატება დაამტკიცა. გენერალური მდივნის ბან კი-მუნის ანგარიშში რეკომენდაცია გაკეთდა პოლიციელთა რაოდენობის გაზრდაზე მას შემდეგ, რაც მიწისძვრის დროს ციხიდან რამდენიმე საშიში დამნაშავე გაიქცა.

-ის შემადგენლობაში შედიოდა 8,940 სამხედრო მოსამსახურე და 4,391 პოლიციელი, რომელთა რიცხვიც საარჩევნო პერიოდის განმავლობაში მუდმივად გადაიხედებოდა. მისიას უნდა გაეგრძელებინა ჰაიტელი ხალხის დახმარება, განსაკუთრებით კი დაუცველი ჯგუფების, როგორებიცაა იძულებით გადაადგილებული პირები, ქალები და ბავშვები ბანდების ძალადობის, ორგანიზებული დანაშაულისა და ბავშვებით ვაჭრობის რისკების გამო, და ასევე უნდა მხარი დაეჭირა დახმარების ოპერაციებისთვის. -ს ასევე ევალებოდა საყოველთაო არჩევნებისთვის მზადების მხარდაჭერა.

რესურსები ინტერეტში
 .
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1010

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1010 ერთხმად მიიღეს 1995 წლის 10 აგვისტოს, მას შემდეგ, რაც გაიხსენეს ყველა რეზოლუცია ყოფილი იუგოსლავიის ვითარების შესახებ და ხელახლა დაადასტურეს რეზოლუცია 1004 (1995), საბჭომ მოითხოვა, რომ ბოსნიელ სერბებს გაეთავისუფლებინათ ყველა დაკავებული პირი და მათთან საერთაშორისო ჰუმანიტარული ორგანიზაციების დაშვება უზრუნველეყოთ.

უშიშროების საბჭომ გამოხატა შეშფოთება იმის გამო, რომ ბოსნიელმა სერბებმა არ შეასრულეს მისი მოთხოვნები. საბჭომ მიუღებლად მიიჩნია ბოსნიელ სერბთა ძალების მიერ სრებრენიცისა და ჟეპას უსაფრთხოების ზონების დარღვევა. რეზოლუციამ კიდევ ერთხელ დაადასტურა საბჭოს ერთგულება ყოფილ იუგოსლავიაში კონფლიქტების მოლაპარაკებების გზით მოგვარებისადმი, სადაც დაცული და ურთიერთაღიარებული იქნებოდა მისი სახელმწიფოების სუვერენიტეტი და ტერიტორიული მთლიანობა. ასევე გამოითქვა შეშფოთება საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის დარღვევებისა და სრებრენიცასა და ჟეპაში სამოქალაქო პირების გაუჩინარების გამო. ამასთან დაკავშირებით, ბოსნიელ სერბთა მხარე დაიგმო იმის გამო, რომ არ მისცა წითელი ჯვრის საერთაშორისო კომიტეტს სამოქალაქო პირებთან დაშვების შესაძლებლობა.

საბჭომ მოითხოვა, რომ ბოსნიელ სერბებს მიეცათ საშუალება დაკავებული პირებისთვის, მიეღოთ წვდომა წითელი ჯვრის საერთაშორისო კომიტეტისგან და გაეროს ლტოლვილთა უმაღლესი კომისარიატისგან, პატივი ეცათ დაკავებულთა უფლებებისთვის და მოუწოდა მათი გათავისუფლებისკენ. ყველა პირი, ვინც ჩაიდინა საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის დარღვევა, პერსონალურად იქნებოდა პასუხისმგებელი. საბოლოოდ, გენერალურ მდივანს ეთხოვა, 1995 წლის 1 სექტემბრისთვის წარედგინა ანგარიში ამ რეზოლუციის შესრულების შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1342

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1342 მიღებულ იქნა ერთხმად 2001 წლის 27 თებერვალს. რეზოლუციამ მოიხსენია დასავლეთ საჰარასთან დაკავშირებული ყველა წინა რეზოლუცია, განსაკუთრებით რეზოლუციები 1108 (1997), 1292, 1301, 1309 და 1324 (ყველა 2000 წელს), და გააგრძელა დასავლეთ საჰარაში გაეროს რეფერენდუმის მისიის მანდატი 2001 წლის 30 აპრილამდე.

უშიშროების საბჭომ კვლავ დაადასტურა მხარდაჭერა -სა და გაეროს ძალისხმევისადმი, აგრეთვე მაროკოსა და პოლისარიოს ფრონტის მიერ მიღებული შეთანხმებებისადმი, რომლებიც მიზნად ისახავდა დასავლეთ საჰარის ხალხისთვის თვითგამორკვევის შესახებ თავისუფალი და სამართლიანი რეფერენდუმის ჩატარებას. წინა რეზოლუციების მსგავსად, საბჭომ აღნიშნა, რომ მხარეებს შორის კვლავ რჩებოდა არსებითი უთანხმოებები მოგვარების გეგმის განხორციელების ზოგიერთ ასპექტთან დაკავშირებით.

-ს მანდატი გაგრძელდა იმ პირობით, რომ მხარეებს შორის დარჩენილი უთანხმოებები გადაწყდებოდა ორმხრივად მისაღები გადაწყვეტილების მიღწევის მიზნით. მანდატის დასრულებისთანავე, 2001 წლის 30 აპრილს, გენერალურ მდივანს კოფი ანანს დაევალა წარედგინა მოხსენება სიტუაციის შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1429

გაეროს უშიშროების საბჭოს 1429-ე რეზოლუციით, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 2002 წლის 30 ივლისს, დასავლეთ საჰარაში არსებული ვითარების შესახებ ყველა წინა რეზოლუციის, განსაკუთრებით კი 1359 (2001) და 1394 (2001) რეზოლუციების გახსენების შემდეგ, საბჭომ გაეროს მისიის დასავლეთ საჰარაში რეფერენდუმისთვის მანდატი ექვსი თვით, 2003 წლის 31 იანვრამდე გააგრძელა.

რეზოლუცია
გამოკვლევა
უშიშროების საბჭო შეშფოთებული იყო მაროკოსა და პოლისარიოს ფრონტს შორის დავის პოლიტიკური გადაწყვეტის მიმართულებით პროგრესის არარსებობით, რომელიც მაღრიბის რეგიონში არასტაბილურობის პოტენციურ წყაროდ რჩება. მან კიდევ ერთხელ დაადასტურა თავისი ვალდებულება, დაეხმაროს მხარეებს მდგრადი გადაწყვეტის მიღწევაში, რომელიც უზრუნველყოფს დასავლეთ საჰარის ხალხის თვითგამორკვევას. მხარეები შექება მიიღეს ცეცხლის შეწყვეტის შეთანხმების პატივისცემისთვის და ასევე დადებითად შეფასდა -ს ძალისხმევა.

აქტები
საბჭომ მხარი დაუჭირა გენერალური მდივნის, კოფი ანანისა და მისი პირადი წარმომადგენლის, ჯეიმს ბეიკერ -ის ძალისხმევას, მოეძებნათ მაროკოსა და პოლისარიოს ფრონტს შორის არსებული ხანგრძლივი დავის მოგვარება. გარდა ამისა, რეგიონის მხარეებსა და სახელმწიფოებს მოეთხოვათ გენერალურ მდივანთან და მის პირად წარმომადგენლთან თანამშრომლობა.

რეზოლუცია მიესალმა 101 სამხედრო ტყვეს გათავისუფლებას და მოუწოდა პოლისარიოს ფრონტს, გაეთავისუფლებინა დარჩენილი პატიმრები საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის შესაბამისად. ორივე მხარეს მოეთხოვა ეთანამშრომლა წითელი ჯვრის საერთაშორისო კომიტეტთან კონფლიქტის დაწყებიდან უგზო-უკვლოდ დაკარგულ პირთა საკითხის მოსაგვარებლად. მხარეებს ასევე მოეთხოვათ გაეროს ლტოლვილთა უმაღლეს კომისართან ნდობის აღდგენის ღონისძიებების გატარება და საერთაშორისო საზოგადოების მხარდაჭერა გაეროს ლტოლვილთა უმაღლესი კომისრისა და მსოფლიო სასურსათო პროგრამისთვის ლტოლვილებს შორის გაუარესებული სასურსათო სიტუაციის დაძლევაში.

და ბოლოს, გენერალურ მდივანს მოეთხოვა სიტუაციის შეფასებისა და -ს რეკონფიგურაციის წარდგენა 2003 წლის 31 იანვრამდე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1176

გაეროს უშიშროების საბჭოს 1176-ე რეზოლუციით, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 1998 წლის 24 ივნისს, საბჭომ — ანგოლასთან დაკავშირებული 696 (1991) და ყველა შემდგომი რეზოლუციის, განსაკუთრებით კი 1173-ე რეზოლუციის (1998) კიდევ ერთხელ დადასტურების შემდეგ — 1998 წლის 1 ივლისამდე გადაავადა თავისი განზრახვა უნიტას წინააღმდეგ დამატებითი სანქციების დაწესების შესახებ შეუსრულებლობის გამო.

გაეროს წესდების თავის საფუძველზე, უშიშროების საბჭომ მოითხოვა, რომ უნიტას უპირობოდ შეესრულებინა ნაკისრი ვალდებულებები და დაადგინა, რომ შეზღუდვები ძალაში შევიდოდა 1998 წლის 1 ივლისს, აშშ-ის აღმოსავლეთის დროით 00:01 საათზე, გარდა იმ შემთხვევისა, თუ საბჭო და გენერალური მდივანი სხვაგვარ გადაწყვეტილებას არ მიიღებდნენ. 864-ე რეზოლუციით (1993) შექმნილ კომიტეტს 1998 წლის 7 აგვისტოსთვის უნდა წარედგინა ანგარიში იმის შესახებ, თუ როგორ განახორციელეს ქვეყნებმა 1173-ე რეზოლუციით განსაზღვრული ზომები. ანალოგიურად, ქვეყნებს ეთხოვათ, 1998 წლის 22 ივლისამდე წარედგინათ ანგარიში იმ ზომების შესახებ, რომლებიც მათ სანქციების აღსასრულებლად გაატარეს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1239

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1239 მიღებულ იქნა 1999 წლის 14 მაისს, 1160 (1998), 1199 (1998) და 1203 (1998) რეზოლუციების გახმოვანების შემდეგ. საბჭომ მოუწოდა გაეროს და კოსოვოში მოქმედი სხვა ჰუმანიტარული პერსონალისთვის იუგოსლავიის ფედერაციული რესპუბლიკის (სერბეთი და მონტენეგრო) სხვა ნაწილებში შესვლის უფლების მინიჭებას.

უშიშროების საბჭომ გაიხსენა გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის ქარტია, ადამიანის უფლებათა საყოველთაო დეკლარაცია, ადამიანის უფლებათა შესახებ საერთაშორისო შეთანხმებები და კონვენციები, ლტოლვილთა სტატუსის შესახებ კონვენციები და ოქმი, 1949 წლის ჟენევის კონვენციები და საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის სხვა ინსტრუმენტები. მან შეშფოთება გამოთქვა კოსოვოში და მის გარშემო მიმდინარე კრიზისის შედეგად მომხდარი ჰუმანიტარული კატასტროფის გამო. გარდა ამისა, შეშფოთება გამოითქვა კოსოვოელი ლტოლვილების ალბანეთში, მაკედონიაში, ბოსნია და ჰერცეგოვინასა და სხვა ქვეყნებში შემოდინების გამო. ამასთან დაკავშირებით, მან აღნიშნა გენერალური მდივნის, კოფი ანანის განზრახვა, გაგზავნოს მისია კოსოვოში ჰუმანიტარული საჭიროებების შესაფასებლად.

რეზოლუციაში მოწონებით აღინიშნა წევრი სახელმწიფოების, გაეროს ლტოლვილთა უმაღლესი კომისარიატის და სხვა ჰუმანიტარული დახმარების ორგანიზაციების მიერ უკვე გაწეული ძალისხმევა. მათ სთხოვეს, დახმარება გაეწიათ კოსოვოში, მონტენეგროსა და იუგოსლავიის ფედერაციული რესპუბლიკის სხვა ნაწილებში იძულებით გადაადგილებული პირებისთვის. უშიშროების საბჭომ მოუწოდა გაეროს და კოსოვოში და იუგოსლავიის ფედერაციული რესპუბლიკის სხვა ნაწილებში მოქმედი ყველა ჰუმანიტარული პერსონალის დაშვების ნებართვის მინიჭებისკენ, რითაც კიდევ ერთხელ დაადასტურა ლტოლვილების უფლება, უსაფრთხოდ დაბრუნდნენ სახლში. რეზოლუციაში ხაზგასმულია, რომ პოლიტიკური გადაწყვეტის გარეშე, ჰუმანიტარული გადაწყვეტა კვლავ გაუარესდება „დიდი რვიანის“ მიერ მიღებული პრინციპების შესაბამისად.

რეზოლუცია 1239 მიღებულ იქნა 13 მომხრით, არცერთი მოწინააღმდეგითა და ორი თავშემკავებლით- ჩინეთი და რუსეთი, რომლებმაც განაცხადეს, რომ იუგოსლავიის ნატოს მიერ უშიშროების საბჭოს ნებართვის გარეშე დაბომბვამ კრიზისის გამწვავება გამოიწვია და სინანული გამოთქვეს, რომ ეს რეზოლუციაში არ იყო ნახსენები.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1000

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1000 ერთხმად მიიღეს 1995 წლის 23 ივნისს, მას შემდეგ, რაც გაიხსენეს ყველა რეზოლუცია კვიპროსის შესახებ, განსაკუთრებით რეზოლუციები 186 (1964) და 969 (1994), საბჭომ გამოხატა შეშფოთება კვიპროსის პოლიტიკურ დავაში პროგრესის არარსებობის გამო და გაეროს სამშვიდობო ძალების მანდატი 1995 წლის 31 დეკემბრამდე გაახანგრძლივა.

გენერალური მდივნის — ბუტროს ბუტროს-გალის ანგარიშის განხილვის შემდეგ, საბჭომ ორივე მხარის სამხედრო ხელისუფლებას მოუწოდა, უზრუნველეყოთ ინციდენტების თავიდან აცილება ბუფერული ზონის გასწვრივ და ეთანამშრომლათ -თან, განსაკუთრებით 1989 წლის „დეზერტირიზაციის“ შეთანხმების გავრცელების კუთხით ბუფერული ზონის ყველა უბანზე. გენერალურ მდივანს ეთხოვა, მუდმივი კონტროლის ქვეშ ჰყოლოდა სამშვიდობო ძალების სტრუქტურა და შემადგენლობა, რათა საჭიროების შემთხვევაში განეხორციელებინა მათი რესტრუქტურიზაცია.

ყველა დაინტერესებულ მხარეს მოუწოდეს, აეღოთ ვალდებულება კვიპროსში უცხოური ჯარების რაოდენობისა და თავდაცვის ხარჯების შემცირებაზე, რაც იქნებოდა პირველი ნაბიჯი არაკვიპროსული ძალების გაყვანისკენ, როგორც ეს „იდეების ნაკრებში“ იყო შემოთავაზებული. რეზოლუციამ ასევე სთხოვა მხარეებს, 839-ე რეზოლუციის (1993) შესაბამისად, დაეწყოთ მოლაპარაკებები ბუფერული ზონის სიახლოვეს საბრძოლო მასალის გამოყენებისა და იარაღიდან სროლის აკრძალვის მიზნით. კვიპროსისა და ჩრდილოეთ კვიპროსის ლიდერებს მოუწოდეს ორ თემს შორის ტოლერანტობისა და შერიგების ხელშეწყობისკენ; ამასთან, საბჭო მიესალმა გენერალური მდივნის ძალისხმევას ორივე ლიდერთან კონტაქტის შენარჩუნების მიმართულებით. დიდი მნიშვნელობა მიენიჭა 939-ე რეზოლუციით (1994) გათვალისწინებული ნდობის აღდგენის ღონისძიებების იმპლემენტაციას.

გენერალურ მდივანს ეთხოვა, 1995 წლის 10 დეკემბრისთვის წარედგინა ანგარიში საბჭოსთვის კუნძულზე მოვლენების განვითარების შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1547

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1547 ერთხმად იქნა მიღებული 2004 წლის 11 ივნისს. მას შემდეგ, რაც საბჭო მიესალმა სუდანის მთავრობისა და სუდანის სახალხო განმათავისუფლებელი არმიის/მოძრაობის (/) მზაობას, იმუშაონ სრული ცეცხლის შეწყვეტისა და სამშვიდობო შეთანხმების მისაღწევად სუდანის მეორე სამოქალაქო ომის დასასრულებლად, საბჭომ ჩამოაყალიბა გაეროს წინასწარი ჯგუფი სუდანში. ჯგუფის მიზანი იყო მომავალი სამშვიდობო ოპერაციისთვის მოსამზადებელი სამუშაოების ჩატარება ნაივაშის შეთანხმების ხელმოწერის შემდეგ. რეზოლუციაში დარფურის რეგიონში არსებული ვითარების მოკლე ხსენებამ საბჭოს წევრები ორად გაყო: ალჟირი, ჩინეთი და პაკისტანი დარფურის ხსენების წინააღმდეგნი იყვნენ, ხოლო საბჭოს დანარჩენმა ორმა მესამედმა მხარი დაუჭირა მის ჩართვას.

უშიშროების საბჭომ შეაქო განვითარების სამთავრობათაშორისო ორგანოს და სხვათა მუშაობა სამშვიდობო პროცესში მათი როლისთვის. საბჭომ მოუწოდა ჩართულ მხარეებს სამშვიდობო შეთანხმების სწრაფი დასრულებისკენ, დაგმო ადამიანის უფლებებისა და საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის ყველა დარღვევა და ძალადობის აქტები. გამოითქვა შეშფოთება სუდანის სამოქალაქო მოსახლეობაზე არსებული ვითარების ჰუმანიტარული გავლენის გამო.

რეზოლუციამ შექმნა წინასწარი ჯგუფი გენერალური მდივნის სპეციალური წარმომადგენლის ხელმძღვანელობით, საწყისი სამთვიანი პერიოდით, რათა ხელი შეეწყო მხარეებს შორის კონტაქტებისთვის და უზრუნველეყო მხარდაჭერა ყოვლისმომცველი სამშვიდობო შეთანხმების ხელმოწერის შემდეგ. ამავდროულად, საბჭომ გამოხატა განზრახვა, ჩამოეყალიბებინა მხარდაჭერის ოპერაცია სამშვიდობო შეთანხმების იმპლემენტაციის ხელშესაწყობად და სთხოვა გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს, წარმოედგინა რეკომენდაციები მისი შემადგენლობისა და მანდატის შესახებ და მოემზადებინა მისი განლაგება.

საბჭომ ასევე ხაზი გაუსვა რადიოს, ტელევიზიისა და გაზეთების მეშვეობით საზოგადოების ეფექტიანი ინფორმირების მნიშვნელობას სამშვიდობო პროცესისა და გაეროს როლის პოპულარიზაციისთვის. მან მოუწოდა ორივე მხარეს, ბოლო მოუღონ ძალადობას დარფურის რეგიონში, ზემო ნილოსსა და სხვა რაიონებში.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1299

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1299, მიღებული ერთხმად 2000 წლის 19 მაისს, მას შემდეგ რაც გაიხსენა სიერა-ლეონეში არსებული ვითარების შესახებ ყველა წინა რეზოლუცია, საბჭომ გააფართოვა გაეროს მისიის სამხედრო კომპონენტი და განსაზღვრა მისი მაქსიმალური რაოდენობა 13,000 პერსონალამდე.

იმის გათვალისწინებით, რომ სიერა-ლეონეში უსაფრთხოების მდგომარეობა გაუარესდა, საბჭომ განაცხადა, რომ აუცილებელი იყო -ის გაძლიერებული ძალების სწრაფი განთავსება, რის შედეგადაც მისია გაფართოვდა მაქსიმუმ 13,000 სამხედრო პერსონალამდე, მათ შორის უკვე ქვეყანაში მყოფი 260 სამხედრო დამკვირვებლის ჩათვლით. ასევე შეაქო ის სახელმწიფოები, რომლებმაც უზრუნველყვეს ჯარების გაგზავნა -ისთვის, დააჩქარეს მათი განთავსება და შესთავაზეს სხვა სახის სამხედრო დახმარება.

ბოლოს, გაეროს ქარტიის თავის საფუძველზე მოქმედებით, საბჭომ გადაწყვიტა, რომ რეზოლუცია 1171 (1998)-ით დაწესებული შეზღუდვები არ ვრცელდებოდა იმ სახელმწიფოებზე, რომლებიც თანამშრომლობდნენ -თან ან სიერა-ლეონეს მთავრობასთან.