iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
განკულაკება

განკულაკება  — სსრკ-ისა და სკპ(ბ)-ის ხელმძღვანელობის მიერ კოლექტივიზაციის წინ და მის დროს იმ გლეხების წინააღმდეგ განხორციელებული რეპრესიული ზომების სისტემა, რომლებიც კულაკების ჯგუფს მიეკუთვნებოდნენ. წარიმართა კულაკობის, როგორც კლასის ლიკვიდაციის ლოზუგით. განკულაკების საფუძველი შეიძლება ყოფილიყო სსრკ-ის სახალხო კომისართა საბჭოს (სახკომსაბჭო) 1929 წლის 21 მაისის დადგენილებით განსაზღვრული ნებისმიერი ნიშანი: გლეხის მეურნეობაში ერთ მჭამელზე 300 მანეთზე მაღალი წლიური შემოსავალი (მაგრამ ოჯახზე არანაკლებ 1500 მანეთისა); ვაჭრობაში ჩაბმულობა; მანქანების, სათავსოების გაქირავება; დაქირავებული შრომის გამოყენება; წისქვილის, ზეთსახდელის, საცეხვის, ხილის ან ბოსტნეულის საშრობის ქონა და სხვ. ამ ნიშანთა არარსებობის შემთხვევაში, მიმართავდნენ სასოფლო საბჭოებში შენახულ ძველ ფისკალურ სიებს, გაერთიანებული სახელმწიფო პოლიტიკური სამმართველოს მაუწყებელთა მოხსენებებს, მეზობლებს. მასობრივი განკულაკება დაიწყო 1930 წელს სკპ(ბ) ცკ-ს პოლიტბიუროს 30 იანვრის დადგენილებით, სსრკ ცაკ-ისა და სახკომსაბჭოს 1 თებერვლის დადგენილებითა და გაერთიანებული სახელმწიფო პოლიტიკური სამმართველოს 2 თებერვლის № 44/21 ბრძანებით.

განკულაკების დროს გლეხებს ანაწილებდნენ სამ კატეგორიად: „ბოროტმზრახველი კონტრრევოლუციური აქტივის“ გლეხებს აპატიმრებდნენ და გზავნიდნენ ციხეებსა და შრომა-გასწორების ბანაკებში, მათ ოჯახებს გადაასახლებდნენ, კოლექტივიზაციის ყველაზე აქტიურ მოწინააღმდეგეებს ხვრეტდნენ, „კონტრრევოლუციის დახმარებისკენ მიდრეკილებს“ ოჯახთან ერთად გადაასახლებდნენ სპეციალურ დასახლებებში ოლქის (მხარის, რესპუბლიკის) ცალკეული რაიონებში ან ქვეყნის შორეულ რეგიონებში; დანარჩენებს ასახლებდნენ სპეციალურად გამოყოფილ მონაკვეთებში კოლმეურნეობის ტერიტორიის ფარგლებს გარეთ. ჩამორთმეული ქონება, საქონელი, საკვები და საოჯახო მარაგები გადაეცემოდა კოლმეურნეობებს ან ყიდდნენ.

განკულაკებას თან ახლდა გლეხთა საპროტესტო გამოსვლები, „თვითგანკულაკება“ (საქონლის დაკვლა, ქონების გაყიდვა) და ქალაქში ან მშენებლობებზე გაქცევა. 1933 წელს მასობრივი განკულაკება ძირითადად დასრულდა, ინდივიდუალური გრძელდებოდა. განკულაკებულთა რაოდენობა მნიშვნელოვნად აღემატებოდა ქვეყნის ხელმძღვანელობის თავდაპირველ გეგმას, რამდენადაც ადგილობრივი პარტიულ-სახელმწიფო ორგანოები და ღარიბ-ღატაკთა აქტივი დაჟინებით მოითხოვდა განკულაკების მასშტაბების გაფართოებას. სულ 1929–1940 წლებში განკულაკება შეეხო დაახლოებით 1,1 მილიონ მეურნეობას (საერთო რაოდენობის 4–5%-ს, 5–6 მილიონ ადამიანს; ნიკოლოზ ივნიცკის მონაცემები), 4 მილიონი ადამიანი გადაასახლეს (მათი ნაწილი — ციხიდან და შრომა-გასწორების ბანაკებიდან გათავისუფლების შემდეგ; ვ. ზემსკის მონაცემები). ამ დროის განმავლობაში შიმშილისგან და დაავადებისგან დაიღუპა არანაკლებ 600 ათასი ადამიანი. განკულაკებულთა უმრავლესობა სინამდვილეში საშუალო გლეხი იყო. მრავალი გადარჩენილი გადასახლებული (სპეციალურ და შრომით დასახლებებში) სსრკ-ის ჩრდილოეთ და აღმოსავლეთ რაიონების ბუნებრივი რესურსების ათვისების სამუშაო ძალის წყარო გახდა.

1948–1950 წლებში განკულაკება შეეხო დასახლეთ უკრაინის, დასავლეთ ბელორუსიის, მოლდავეთის, ბალტიისპირეთის გლეხობას (ეს რეგიონები სსრკ-ის შემადგენლობაში დიდი სამამულო ომის წინ ან შემდეგ შევიდა).

გალერეა
თამარ მეფის წყარო

თამარ მეფის წყარო — ძეგლი, ქედის მუნიციპალიტეტის სოფელ პირველ მაისის თავში.

წყაროს კედლები სამი მხრიდან ამოყვანილია კარგად დამუშავებული სხვადასხვა ზომის ქვებით, ხოლო მეოთხე უშუალოდ წყაროში შესასვლელი მხარე ღიაა. პარალელური კედლები სრულდება თაღოვანი გადახურვით. მესამე კედელზე ცენტრალურ ნაწილში დატანილია ოთხკუთხა ფოსო საიდანაც წყარო გამოედინება. როგორც წყაროს კედლების, ისე თაღის შემაკავშირებელ მასალად გამოყენებულია კირის ხსნარი. სხვადასხვაა წყაროს ასაგებად გამოყენებული ქვების ჯიში და შეფერილობა. დღეისათვის კედლების სიმაღლე 1,50 მეტრია თაღის ჩათვლით 1.90 მეტრი პარალელურ კედლებს შორის დაცილება 1.35 მეტრია. თაღის სიმაღლე 0.40 მეტრია. როგორც თაღის, ისე კედლების სიგანე 1,05 მეტრია. წყაროში შესასვლელი იატაკი თავის დროზე მოგებული ყოფილა ქვის ბრტყელი ფილებით. შიდა სივრცეში იქ სადაც უშუალოდ გადმოედინება წყარო განთავსებულია ქვის ავზი იგი კარგად არის დღემდე მოღწეული. წყაროსთან მისასვლელი გზა, როგორც მარჯვენა, ისე მარცხენა მხრიდან შემოკავებულია სხვადასხვა ჯიშის ფლეთილი ქვებით.
ციური აბზიანიძე

ციური (ცირა) აბზიანიძე (დ. 3 იანვარი, 1947, ბათუმი — გ. 21 ოქტომბერი, 2011) — ქართველი მსახიობი.

ბიოგრაფია
დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო თეატრალური ინსტიტუტის სამსახიობო ფაკულტეტი 1971 წელს.
1973 წლიდან იყო ბათუმის ი. ჭავჭავაძის სახელობის სახელმწიფო დრამატული თეატრის მსახიობი.

შესრულებული აქვს როლები სპექტაკლებში: ა. ცაგარელის „ხანუმა“, მოლიერის „გააზნაურებული მდაბიონი“, ა. გეწაძის „გზა“, „ყარამანს ცოლი მოჰყავს“, დ. კლდიაშვილის „დარისპანის გასაჭირი“, შ. დადიანის „გუშინდელნი“, „აიეტი“, თ. ჭილაძის „ბუდე მეცხრე სართულზე“ და „როლი დამწყები მსახიობი გოგონასათვის“, სანიკიძის „მედეა“, მ. ჯავახიშვილის „ჯაყოს ხიზნები“ და სხვა. მიღებული აქვს პრემია წლის საუკეთესო როლის შესრულებისათვის (1975), პრემიები ქალის საუკეთესო როლის შესრულებისათვის (1980, 1982)

ჯილდოები
1979 — საქართველოს დამსახურებული არტისტი.
რუს ბოლტონი

რუს ბოლტონი — ჯორჯ რეიმონდ რიჩარდ მარტინის ფენტეზის ჟანრის რომანების სერიის, „ყინულისა და ცეცხლის სიმღერის“ პერსონაჟი და აგრეთვე მისი ტელეადაპტაციის ერთ-ერთი გმირი. ის წარდგენილია (1998) წელს გამოცემულ წიგნ „მეფეთა ჯახი“, „ხმლების ქარიშხალი“ (2000) და „ცეკვა დრაკონებთან“ (2011). ტელეადაპტაციისას მის როლს ასრულებს ირლანდიელი მსახიობი მაიკლ მაკელჰატონი.

ლორდი რუზ ბოლტონი იყო დრეტფორდის მბრძანებელი და ბოლტონთა სახლის მმართველი, ჩრდილოეთის მცველი მას შემდეგ გახდა რაც რობ სტარკი მოკლა, მას ჰყავდა უკანონო შვილი რემზი ბოლტონი და მისი უსახელო კანონიერი ვაჟის.

ხუთი მეფის ომის დროს, ის ჩრდილოეთის მეფის რობ სტარკის ერთ-ერთი მებაირაღე ლორდი და გენერალი იყო. თუმცა ისინი ვერ თანხმდებოდნენ ზოგიერთ ტაქტიკურ და პოლიტიკურ საკითხში. მოგვიანებით როდესაც ომი ლანისტერთა სასარგებლოდ შემოტრიალდა, რუს ბოლტონმა ვალდერ ფრეისთან ალიანსი შეკრა და წითელ ქორწილში მოკლა რობ სტარკი. ტაივინ ლანისტერის ბრძანებით და მეფე ჯოფრი ბარათეონის ხელმოწერით, ის გახდა ვინტერფელის ლორდი და ჩრდილოეთის მცველი. მან თავიდან ააშენა ვინტერფელი და გაიმყარა თავისი ადგილი ჩრდილოეთის მცველად როდესაც, თავისი უკანონო შვილი რემზი სანსა სტარტკზე დააქორწინა და თავად ვალდერ ფრეის შვილიშვილზე დაქორწინდა. მას შემდეგ, რაც სანსა თეონ გრეიჯოისთან ერთად გაიქცა, რუსი აფრთხილებს რამსის მემკვიდრეობის მოხსნის შესაძლებლობის შესახებ ღამის გუშაგებზე თავდასხმის უყურადღებო წინადადების გამო, მაგრამ რემზიმ ის და თავისი კანონიერი ცოლ-შვილი მოკლა.

მთავარ მოვლენებამდე
მისი ოჯახი ცნობილია იმით, რომ მტრებს ტყავს აშორებს, როგორც წამებისა და სიკვდილით დასჯის საშუალებას. რუზი იბრძოდა ლორდ ედდარ სტარკისთვის სამოქალაქო ომში ტარგარიენის წინააღმდეგ, რომელიც ცნობილია როგორც რობერტის აჯანყება და დაამტკიცა თავისი ღირსება, როგორც ჯარისკაცი სამკბილას ბრძოლაში. მან ურჩია რობერტ ბარათეონს სიკვდილით დაესაჯა სერ ბარისტან სელმი, ლეგენდარული მეფის მცველი, რომელიც ტარგარიანებს ფიცს სცემდა, მაგრამ რობერტმა უარყო რუსი და შეიწყალა სელმი.
ფულის ფილოსოფია

ფულის ფილოსოფია — გერმანელი სოციოლოგისა და სოციალური ფილოსოფოსის გეორგ ზიმელის წიგნი ეკონომიკური სოციოლოგიის შესახებ. თეორეტიკოსის უდიდეს ნაშრომად მიჩნეული, ზიმელის წიგნი ფულს განიხილავს, როგორც სტრუქტურირებულ აგენტს, რომელიც ეხმარება ადამიანებს ცხოვრების მთლიანობის გაგებაში.

ფული და ღირებულება
ზიმელის აზრით ეკონომიკური ღირებულება იქმნებოდა როდესაც ადამიანი ქმნიდა რაიმე ნივთს, მისგან განცალკევდებოდა და შეეცდებოდა მის უკან დაბრუნებას. მან აღმოაჩინა, რომ ზედმეტად ადვილად მისაღები საგნები არ ითვლებოდა ღირებულად და საგნები, რომლებიც ძალიან ძვირი იყო ხალხისთვის შესაძენად, ასევე არ ითვლებოდა ღირებულად. საგნის ღირებულებების განსაზღვრისას ითვალისწინებდნენ მის მისაღებად დახარჯულ დროს, თავგანწირვას და სირთულეს. წინა ეპოქაში, ბარტერინგით დაწყებული, გაცვლების სხვადასხვა სისტემა იძლეოდა იმის საშუალებას, რომ ეარსება ღირებულებების სისტემებს. უნივერსალური ვალუტის განვითარებასთან ერთად შემოვიდა შუამავალი რაც უფრო ადვილს ხდიდა გაცვლების გზებს: ფული.

ფული და თავისუფლება
ფულის ფილოსოფიის ფუნდამენტური წერტილი არის ის, რომ ფულს მოაქვს პირადი თავისუფლება. როცა ვინმე მონაა, მისი მთელი არსებობა ბატონს ექვემდებარება. გლეხს მეტი თავისუფლება აქვს, მაგრამ თუ მათ უნდა გადაუხადონ თავიანთ ბატონს გადასახადები , როგორიცაა ხორბალი ან პირუტყვი, უნდა აწარმოონ ზუსტად ის ნივთი, რაც საჭიროა, თორემ ბარტერი დიდ დანაკარგს განიცდის. მაგრამ როდესაც ვალდებულება უკვე ფულზეა დამოკდიებული გლეხს აქვს თავისუფლება, რომ აწარმოოს ის რაც მას მოესურვება ოღონდ შეძლოს მისი გადასახადის გადახდა. თავისუფლებას იწვევს ფულის არსებობა. როცა ადამიანს ბევრი ფული აქვს, ეს იწვევს მის თავისუფლებას სხვა საქმეებისგან.

მიუხედავად იმისა, რომ ფულადი სისტემა აძლიერებს ინდივიდუალურ თავისუფლებას, მას ასევე შეუძლია გამოიწვიოს შედეგები რომლებიც კითხვის ქვეშ შეიძლება დავაყენოთ. დასაქმებულს სულაც არ აქვს უკეთესი ცხოვრების პირობები, ვიდრე მონას, რადგან ფულის ზუსტი რაოდენობა არაზუსტად შეესაბამება მის ეფექტურ მსყიდველუნარიანობას. ეკონომიკაში ხალხი მიდრეკილნი არიან იმაზე, რომ თავიანთი ფულადი ინტრესები დააყენონ საზოგადოების ან თუნდაც სახელმწიფოს ინტერესებზე ზემოთ.
პროკრუსტეს სარეცელი (წიგნი)

„პროკრუსტეს სარეცელი: ფილოსოფიური და პრაქტიკული აფორიზმები“ — ნასიმ ნიკოლას ტალების ფილოსოფიური წიგნი, რომელიც დაწერილია აფორიზმული სტილით. წიგნი პირველად გამოიცა 2010 წლის 30 ნოემბერს -ის მიერ. განახლებული გამოცემა გამოვიდა 2016 წლის 26 ოქტომბერს, რომელიც მოიცავს ორმოცდაათი პროცენტით მეტ მასალას, ვიდრე 2010 წლის გამოცემა. ტალების თქმით, წიგნი „ეწინააღმდეგება სიმამაცის, ელეგანტურობისა და ცოდნის კლასიკურ ღირებულებებს, ნერვიულობას, ქცევების და გონიერების თანამედროვე დაავადებებს“. სათაური ეხება პროკრუსტეს, ბერძნული მითოლოგიის ფიგურას, რომელიც იტაცებდა მოგზაურებს და ჭიმავდა ან ჭრიდა მათ სხეულებს თავისი სარეცელის სიგრძეზე.

წიგნი ნაწილია ტალების ხუთტომიანი ფილოსოფიური ნაკრების — , რომელიც მოიცავს შემდეგ წიგნებს: „მსხვრევადი“ (2012), „შავი გედი“ (2007–2010), „შემთხვევითობით მოტყუებული“ (2001), „პროკრუსტეს სარეცელი“ (2010–2016) და „კანი თამაშში“ (2018).
ანტიბიბლიოთეკა

ტერმინი „ანტიბიბლიოთეკა“ შემოიღო ნასიმ ნიკოლას ტალებმა თავის წიგნში შავი გედი: უაღრესად წარმოუდგენლის გავლენა სადაც აღწერს წიგნებს, რომლებიც ბევრ ადამიანს აქვს, მაგრამ არ წაუკითხავს. ტალები ამტკიცებდა, რომ წიგნების ასეთი კრებული ადამიანებს უფრო თავმდაბალს და ცნობისმოყვარეს ხდის. მან სიტყვა დააფუძნა უმბერტო ეკოს მიერ შენახულ წიგნებზე და წერდა, რომ ეკო "სტუმრებს ორ კატეგორიად ყოფს": ვინც აქებს მისი ბიბლიოთეკის ზომას და ვინც აღიარებს, რომ ბიბლიოთეკა კვლევის წყაროა. ტალებმა თქვა, რომ „რაც მეტი იცი, მით უფრო მეტია წაუკითხავი წიგნები. მოდით, ამ წაუკითხავი წიგნების კოლექციას ანტიბიბლიოთეკა ვუწოდოთ“. ტალებმა დამატებით მოიხსენია ანტიბიბლიოთეკით დაინტერესებული ადამიანები, როგორც ანტიმეცნიერები.

ანალიზი
-ს 2015 წლის შემოდგომის პრობლემა: ეთნოგრაფიული თეორიის ჟურნალი მოიცავდა რედაქტორის ჩანაწერს, რომელშიც ნათქვამია, რომ „მეცნიერი, რომელიც აცნობიერებს მისი ანტიბიბლიოთეკის ძალას, არ არის დაინტერესებული მოექცეს ცოდნას როგორც საკუთრებას; რედაქტორმა, ჯოვანი და კოლმა, ასევე განაცხადა, რომ წიგნების გამოცემის დაბალი ღირებულება "ზრდის ანტიბიბლიოთეკის არსებობის შესაძლებლობებს".

2018 წელს -ში კევინ მიმსმა ტალების ტერმინს ანტიბიბლიოთეკის შესახებ იაპონურ ტერმინს ცუნდოკუს შეადარა. რომელიც ასევე ეხება წიგნებს რომელიც შეძენილი იქნა მაგრამ არა წაკითხული. მიმსმა დამატებით თქვა, რომ „ადამიანი, როგორიც არის ტალები და ვინც გამოიგონა სიტყვა ცუნდოკუ, როგორც ჩანს, აღიარებს წიგნების მხოლოდ ორ კატეგორიას: წაკითხულს და წაუკითხავს“, ამით ის მიუთითებს, რომ ბევრი წიგნი არ არის განკუთვნილი მთლიანად წასაკითხად და აღნიშნავს, რომ ფლობს ბევრ ბიოგრაფიულ წიგნს, რომლებიც ბოლომდე არ წაუკითხავს.
პროკრუსტე

პროკრუსტე, ცნობილია როგორც პროკოპტასი, დამასტე ან პოლიპემონი — ბერძნულ მითოლოგიაში, იყო ატიკელი მჭედელი და ბანდიტი, რომელიც თავს ესხმოდა ხალხს, მათ ჭიმავდა ან ფეხებს აჭრიდა, რათა იძულებით მოერგოთ რკინის საწოლის ზომა.

ოჯახი
პროკრუსტესი იყო პოსეიდონის ვაჟი და სილეას (კორინთის ქალიშვილი), სინისის, კიდევ ერთი ბოროტმოქმედი, რომელიც დაიჭირა თესევსმა და მოკლა.

მითოლოგია
პროკრუსტესს ჰქონდა ციხესიმაგრე კორიდალოსის მთაზე ერინეუსში, წმინდა გზაზე ათენსა და ელევსისს შორის. იქ მას ჰქონდა საწოლი, რომელშიც ყველა გამვლელს ეპატიჟებოდა ღამის გასათევად და თავისი მჭედლის ჩაქუჩით ამუშავებდა მათ, რათა მორგებოდნენ საწოლის ზომას. მოგვიანებით მოთხრობებში, თუ სტუმარი ზედმეტად მაღალი აღმოჩნდებოდა, პროკრუსტესი ჭარბი სიგრძის გამო მას აპატარავებდა; საწოლში არავინ ეტეოდა ზუსტად. პროკრუსტესმა განაგრძო თავისი საქმიანობა მანამ, სანამ თესევსმა არ შეიპყრო, რომელიც მიემგზავრებოდა ათენში წმინდა გზით:

მან მოკლა დამასტე, გვარად პროკრუსტე, აიძულა მას მოერგო საკუთარი სხეული საწოლზე, როგორც მას სჩვევია უცნობებთან. და მან ეს გააკეთა ჰერაკლეს მიბაძვით.

პროკრუსტესის მოკვლა თესევსის უკანასკნელი თავგადასავალი იყო ტროზენიდან ათენამდე მოგზაურობისას.

კულტურული ცნობები
პროკრუსტეს საწოლი არის თვითნებური სტანდარტი, რომელსაც ზუსტი შესაბამისობა ახასიათებს.
ედგარ ალან პოს გავლენიან კრიმინალურ მოთხრობაში "გაფუჭებული წერილი" (1844), კერძო დეტექტივი დუპინი იყენებს პროკრუსტეს საწოლის მეტაფორას, რათა აღწეროს პარიზის პოლიციის ზედმეტად ხისტი ძებნის მეთოდი.
ტომას ჯეფერსონმა გამოიყენა პროკრუსტეს საწოლი, როგორც მეტაფორა რელიგიური თავისუფლების ნაშრომში.
პროკრუსტეს საწოლის კონცეფცია გამოიყენეს ევროსკეპტიკოსებმა ევროზონასა და მის წევრ ქვეყნებს შორის ურთიერთობის აღსაწერად.
კომპიუტერულ მეცნიერებაში პროკრუსტეს სტრიქონი არის ფიქსირებული როგორც სიგრძის სტრიქონი, რომელშიც მოთავსებულია სხვადასხვა სიგრძის სტრიქონები. თუ ჩასმული სტრიქონი ძალიან მოკლეა, მაშინ ის ამოღებულია. თუ ჩასმული სტრიქონი ძალიან გრძელია, ის იჭრება.
პროკრუსტესი ჩანს პერსი ჯექსონისა და ოლიმპიელების წიგნში „ელვის ქურდი“-ში. იგი ამ ნაწარმოებში გამოსახულია როგორც ნახევრად გიგანტი.
პროკრუსტეს ლეგენდა გამორჩეულად ფიგურირებს მალაიალამურ ლიტერატურაში, დაწყებული ვაიალარ რამავარმას სახელწოდებით "პროკრუსტესის" ძალიან ცნობილი პოემით.
უძილო ღამეები პროკრუსტეს საწოლში არის ჰარლან ელისონის ესეების კრებული.
რემსი ბოლტონი

რემსი ბოლტონი — ჯორჯ რეიმონდ რიჩარდ მარტინის ფენტეზის ჟანრის რომანების სერიის, „ყინულისა და ცეცხლის სიმღერის“ პერსონაჟი და აგრეთვე მისი ტელეადაპტაციის ერთ-ერთი გმირი. ის წარდგენილია (2000) წელს გამოცემულ წიგნ „ხმლების ქარიშხალი“, „ნადიმი ყვავებისთვის“ (2005) და „ცეკვა დრაკონებთან“ (2011). ტელეადაპტაციისას მისი როლი შეასრულა უელსელმა მსახიობმა იუენ რეონიმ.

რემსი სნოუ, მოგვიანებით ლორდი რემსი ბოლტონი, იყო ლორდ რუს ბოლტონის უკანონო შვილი და მისი მემკვიდრე. ხუთი მეფის ომის დროს ის იყო ჩრდილოეთის მეფის რობ სტარკის ერთგული, მან თავიდან აიღო ვინტერფელი მას შემდეგ რაც ის თეონ გრეიჯოიმ დაიპყრო, თუმცა მან ვინტერფელი გადაწვა როგორც მისი მამის გეგმის ნაწილი, რათა მოგვიანებით სტარკებისთვის ეღალატათ. მას შემდეგ რაც ვინტერფელი რკინით შობილებისგან დაიბრუნა, მან ტყვედ ჩაიგდო თეონ გრეიჯოი და დაიწყო მისი წამება რათა ფსიქოლოგიურად გაეტეხა და შეარქვა ზედმეტსახელი „მყრალა“. წითელ ქორწილში რობის მკვლელობის და ჩრდილოეთის არმიის განადგურების შემდეგ, ლანისტერების და მეფე ჯოფრი ბარათეონის ბრძანებით რემსის მისცეს მამის გვარი და გახდა მისი მემკვიდრე. პიტერ ბეილიშის დიპლომატიურობის საშუალებით ის დაქორწინდა სანსა სტარკზე, რომელიც თეონ გრეიჯოისთან ერთად გაიქცა ვინტერფელიდან. სანსას გაქცევის შემდეგ, რემსიმ მამა, მისი ცოლი და ახალშობილი ძმა მოკლა რის შემდეგაც გახდა ჩრდილოეთის მცველი და ვინტერფელის ლორდი. რემსი ცოტახნით მართავდა ვინტერფელს მანამ სანამ ჯონ სნოუ თავის არმიასთან ერთად ვინტერფელს უკან არ დაიბრუნებდა და არ აღადგენდა სტარკთა მართველობას ჩრდილოეთში. რემსი სანსა სტრაკის ბრძანებით თავისივე ძაღლებმა შეჭამეს.

ბიოგრაფია
რემსი სნოუ არის ლორდი რუს ბოლტონის უკანონო ვაჟი, რომელიც გაუპატიურების შედეგად გაჩნდა. წლების წინ, რუსმა აღმოაჩინა რომ მეწისქვილე მისი ნებართვის გარეშე დაქორწინდა. მან მეწისქვილე აწამა და ჩამოახრჩო იმ ხეზე რომლის ქვეშაც მისი ცოლი გააუპატიურა. მოგვიანებით გოგომ ბავშვი რუს თავის სასახლეში მიუყვანა, ის აპირებდა ჩვილის მოკვლას თუმცა მიხვდა რომ ეს ნამდვილად მისი შვილი იყო.

რემსი რუსის ერთადერთი ვაჟი იყო და შესაბამისად მისი მემკვიდრე, მანამ სანამ რუსის ცოლმა მსუქანმა ვალდა ფრეიმ არ გაუჩინა ვაჟი. რემსი დრეტფორდის კასტელანად დარჩა როდესაც რუსი სომრად წავიდა ხუთი მეფის ომში.

მას ჰყავდა ძაღლების ხროვა რომელსაც სანადიროდ იყენებდა. რემსი აპირებდა გლეხის შვილზე დაქორწინებას მანამ სანამ სანსა სტარკზე არ დანიშნეს.

გარეგნობა
რემსის აღწერენ, როგორც მახინჯს და ხორციანს, დახრილი და მსხვილფეხა ტანით, ვინც მოგვიანებით მსუქანი გახდა. მისი კანი ლაქებიანი და ვარდისფერია, გრძელი, მტვრევადი შავი თმით. მისი ორი ყველაზე გამორჩეული თვისებაა მისი თვალები - პატარა და ახლოს ჩასმული, ფერმკრთალი და ყინულოვანი, როგორც მამამისი რუსი - და მისი პირი, რომელიც შედგება ორი ხორციანი, ფართო ტუჩისგან, რომლებიც ქმნიან "ჭიის" ღიმილს. ჯავშანი, რომელსაც ის ატარებს ბრძოლაში, არის წითელი და შავი, წააგავს გახეხილ კაცს, რომელიც პირს ხსნის ყვირილისთვის. ის ატარებს ყვითელი ძვლისგან შეკერილ დანას.
მაკალათიების ოდა-სახლი

მაკალათიების ოდა-სახლი — არქიტექტურული ძეგლი, აბაშის მუნიციპალიტეტის სოფელ სეფიეთის ტერიტორიაზე, ცენტრალური გზის სიახლოვეს, მოვაკებულ ადგილას.

ერთსართულიანი ოდა-სახლი აგებულია ხის მასალისგან (წაბლი, მუხა) და დაბურულია კრამიტის სახურავით. შედგება ოთხი ოთახისგან. ინტერიერში, მთავარი ოთახის ცენტრალურ ნაწილში ბუხარია გამართული, რომელიც სხვადასხვა ოთახებში ნაწილდება. აივანზე გამავალი ფიცრული კედელი დანაწევრებულია პროფილირებული ჩარჩოთი შემოზღუდული თაღოვანი კარ-სარკმლის ღიობებით, სადაც ჩართულია ხის კარები, მართკუთხა მოყვანილობის ხის დარაბებიანი შემინული ფანჯრები და მათ თავზე მოქცეული ასევე შემინული, დეკორატიულად დანაწევრებული ნახევარწრიული მონაკვეთები. სახლის ხის აივანი შედგება სვეტებს შორის მოქცეული რიკულებიანი მოაჯირისგან და წაგრძელებული სწორკუთხედის მოყვანილობის, ჭვირულგამოსახულებიანი ფარდებისგან. აივნის ერთ კიდეში მოწყობილია ფიცრის კარები სადაც ეზოდან შევდივართ მასიური, ექვსსაფეხურიანი კიბით. აივნის ქვეშ მიუყვება აგურით ამოშენებული საძირკველი, რომელშიც დატანებულია თაღოვანი ღიობები (საძირკველი გამოცვლილია ახალი ნაშენი აგურით და ცემენტით). ღირებული მახასიათებლები: ერთსართულიანი კოლხური ოდა-სახლის ტიპი, ხის რიკულებიანი მოაჯირით და ჭვირულგამოსახულებიანი ფარდებით გაფორმებული აივანი, კრამიტის სახურავი.
ლივანურა თეთრი

ლივანურა თეთრი — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი სასუფრე ვაზის ჯიში]] აჭარიდან.

1800-იან წლებში ის მოსახლეობამ ზემო აჭარაში, სოფელ ჩაოში გადაიტანა ნიგალის ხეობიდან. მისი ნამდვილი სახელწოდება დაკარგეს და უწოდეს ლივანურა. ის კარგად შეეგუა ზემო აჭარის ეკოლოგიურ პირობებს.

ბოტანიკური აღწერა
ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მცირედ ოვალური ან მომრგვალო, სამნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე შიშველია. ყვავილი მდედრობითია. მტევანი მცირე ზომისაა, ცილინდრულ-კონუსური ან ცილინდრული ფორმის, ზოგჯერ ახასიათებს განტოტვა, თხელია ან საშუალო სიკუმსის. მარცვალი საშუალოზე მსხვილია, ოვალური, ღია მწვანე, მზის მხრიდან მოყვითალო-ქარვისფერი. საკმაოდ სქელი კანი ცვილისებრი ფიფქით მცირედაა დაფარული. რბილობი ხორციანი და წვნიანი აქვს. გემო სასიამოვნო-ტკბილი.

ლივანურა თეთრი საშუალოზე ძლიერი ზრდისა და საშუალომოსავლიანია. სავეგეტაციო პერიოდი კვირტის გაშლიდან სრულ სიმწიფემდე 245 დღეა. სრულ სიმწიფეში ოქტომბრის ბოლოს შედის. მტევნის წონა 130 გრამია, საჰექტარო მოსავლიანობა კი 6.0-6.5 ტონა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 17-18.5%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 9.5 გ/ლ-ს.

მიიღება სუფრის თეთრი მშრალი ღვინო, აგრეიივე გამოიყენება სასუფრე ყურძნად. დაუკრეფავი ყურძენი დეკემბრამდე ინახება, ხოლო დაკრეფილი — გაზაფხულამდე.
ლივანურა შავი

ლივანურა შავი — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი სასუფრე ვაზის ჯიში აჭარიდან. შავი ლივანურა არსებითად განსხვავდება თეთრი ლივანურასგან.

გავრცელება
ლივანურა აჭარაში შეტანილია ნიგალის ხეობიდან. აჭარაში მას დახვდა ზრდა-განვითარებისთვის ხელსაყრელი ეკოლოგიური პირობები და მასობრივად გავრცელდა შუა და ზემო აჭარაში. ადგილობრივი მოსახლეობა მას ძირითადად სასუფრე ყურძნად მოიხმარდა, აგრეთვე ყურძნის წვენსა და ბექმეზს ამზადებდა.

ბოტანიკური აღწერა
ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, ოდნავ განივოვალური, სამნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარის შებუსვა ხშირქეჩისებრია. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ზომისაა, კონუსური ან ცილინდრულ-კონუსური, ზოგ შემთხვევაში უფორმო, საშუალო სიკუმსის. მარცვალი საშუალოა, მომრგვალო ან ოდნავ ოვალური. თითქმის შავია, სქელკანიანი, ცვილისებრი ფიფქით დაფარული. რბილობი წვნიანი და ხორციანია, წვენი — შეუფერავი, სასიამოვნო ტკბილი გემოთი.

ლივანური შავი ღონიერი ზრდისაა. სავეგეტაციო პერიოდი კვირტის გაშლიდან სრულ სიმწიფემდე 191 დღეა. სრულ სიმწიფეში ოქტომბრის ბოლოს შედის. მტევნის წონა 109-203 გრამია, საჰექტარო მოსავლიანობა კი 8.5-9.5 ტონა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 19-20%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 9,8 გ/ლ-ს.

ლივანურა შავის მტევანი და მარცვალი ხასიათდება ლამაზი გარეგნობით, სასიამოვნო გემოთი და კარგად იტანს ტრანსპორტირებას. გამოიყენება სასუფრე ყურძნად, მისგან წარმატებით შეიძლება სუფრის წითელი ღვინის დაყენებაც.
მათენაური

მათენაური — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი სასუფრე ვაზის ჯიში აჭარიდან. საუკუნის შუა წლებში მაღლარი ძირების სახით შემორჩენილი იყო მხოლოდ სოფელ დეკანაშვილებში.

ბოტანიკური აღწერა
ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო ან ოდნავოვალური, სამნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე ძარღვების გასწვრივ მცირედ არის შებუსული. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი პატარაა, ცილინდრულ-კონუსური ფორმის და განტოტვილი, თხელი. მარცვალი საშუალო ზომისაა, მცირედ ოვალური, თითქმის შავი. თხელკანიანია და ცვილისებრი ფიფქით ოდნავ დაფარული. მეტად წვნიანია და ნაკლებხორციანი.

მათენაური საშუალო ზრდისაა. სავეგეტაციო პერიოდი კვირტის გაშლიდან სრულ სიმწიფემდე 198-205 დღეა. სრულ სიმწიფეში ოქტომბრის ბოლოს შედის. მტევნის საშუალო წონა 96 გრამია, საჰექტარო მოსავლიანობა კი 6,5-7,5 ტონა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში შაქრიანობა აღწევს 18-19%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 8-9,4 გ/ლ-ს.

გამოიყენება სასუფრე ყურძნად. დაკრეფილი ყურძენი ვარგად ინახება და უძლებს ტრანსპორტირებას. შესაძლებელია ყურძნის წვენის დამზადება. მისი გაშენება მიზანშეწონილია მხოლოდ ხულოს მუნიციპალიტეტში, აჭარისწყლის მარჯვენა ნაპირებზე, სამხრეთით დახრილ მზით კარგად განათებულ ფერდობებზე.
ტომენ ბარათეონი

}) — ჯორჯ რეიმონდ რიჩარდ მარტინის ფენტეზის ჟანრის რომანების სერიის, „ყინულისა და ცეცხლის სიმღერის“ პერსონაჟი და ასევე მისი ტელეადაპტაციის ერთ-ერთი გმირი. ის წარდგენილია 1996 წელს გამოცემულ წიგნ „სატახტოთა თამაშში“ და მოგვიანებით ჩნდება წიგნებში „მეფეთა ჯახი“ (1998), ცენტრალური პერსონაჟია რომანებში „ხმლების ქარიშხალი“ (2000), „ნადიმი ყვავებისთვის“ (2005) და „ცეკვა დრაკონებთან“ (2011). ტელეადაპტაციისას მისი როლი შეასრულა ბრიტანელმა მსახიობმა დინ-ჩარლზ ჩემპენიმ.

მეფე ტომენ ბარათეონ იყო რკინის ტახტის მეფე და ბარათეონთა დინასტიიდან მესამე ვინც რკინის ტახტზე იჯდა, ის იყო ჯოფრი და მირცელა ბარათეონების უმცროსი ძმა. ტომენი ინცესტური ურთიერთობის შედეგად გაჩნდა, მისი ნამდვილი მამა არის დედამისის სერსეი ლანისტერის ტყუპისცალი ჯეიმი ლანისტერი, თუმცა კანონიერად რობერტ ბარათეონის ვაჟია, ამიტომაც ჯოფრის სიკვდილის შემდეგ ის გახდა 7 სამეფოს მეფე.

ბიოგრაფია
ტომენი არის მეფე რობერტ ბარათეონისა და დედოფალ სერსეი ლანისტერის უმცროსი ვაჟი, მისი მშობლები პოლიტიკური გარიგების შედეგად დაქორწინდნენ მას შემდეგ რაც რობერტმა მეფე ეირის ტარგარიენი მოკლა და ტახტზე ავიდა. სინამდვილეში მამამისი არის სერ ჯეიმი ლანისტერი.

მას ჰყავს უფროსი ძმა, ჯოფრი და უფროსი და მირსელა, იგივე გაურკვეველი წარმომავლობით. ტომმენი კეთილგანწყობილი და პასიურია, განსხვავებით მისი ძმა ჯოფრისგან, რომელიც ხანდახან აბუჩად აგდებდა ტომმენს გასართობად. მისი დის მსგავსად, მასაც უყვარს ბიძა ტირიონ ლანისტერი.
მიხეილ კიკნაძე

მიხეილ კიკნაძე (დ. 30 მაისი, 1905, პატარა ხარაგაული — გ. 20 მარტი, 1973, მოსკოვი) — ქართველი არტილერისტი, გენერალ-მაიორი (1944).

ბიოგრაფია
1929 წელს დაამთავრა მეთაურთა გაერთიანებული ქართული სამხედრო სკოლის არტილერისტთა განყოფილება, ხოლო 1932 წელს ქალაქ სევასტოპოლის საზენიტო კურსები, შემდეგ კი უმაღლესი საარტილერიო კურსები. 1938 წლიდან იყო საარტილერიო პოლკის მეთაური. მონაწილეობდა მოსკოვის დაცვისთვის საჰაერო ბრძოლებში. 1943 წლის აპრილში დაინიშნა პოლკის ბაზაზე შექმნილი გვარდიული დივიზიის მეთაურად. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ ხელმძღვანელობდა ჰაერსაწინააღმდეგო თავდაცვას. 1960 წლიდან თადარიგში იმყოფებოდა. სიცოცხლის ბოლომდე ცხოვრობდა და მოვაწეობდა ქ. მოსკოვში. ავტორია ავტობიოგრაფიული თხზულებისა „ქართველი ჯარისკაცი“ (1973). დაკრძალულია ვედენის სასაფლაოზე.
ნანა კიკნაძე

ნანა კიკნაძე (დ. 18 აპრილი, 1928, თბილისი — გ. 10 ივლისი, 2016) — ქართველი კერამიკოსი, საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული მხატვარი (1967).

ბიოგრაფია
1959 წელს დაამთავრა თბილისის სამხატვრო აკადემია. იყო ამავე აკადემიის პედაგოგი.

მისი მნიშვნელოვანი ნამუშევრებია: ხილისა და ღვინის სერვიზი (1959, თიხა, აღდგენითი ჭიქური, სურათების სახელმწიფო გალერეა), ხილის ლარნაკები (1959, ანგობი), ყვავილების ლარნაკი (1959, თიხა), ღვინის ჭურჭელი „მტრედი“ (1959, თიხა, ტერაკოტა, ჭიქური, საქართველოს სახელმწიფო გალერეა).