iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
სტიუარტ ეიზენსტატი

სტიუარტ ელიოტ ეიზენსტატი (; დ. 15 იანვარი, 1943, ჩიკაგო) — ამერიკელი დიპლომატი და ადვოკატი. იყო შეერთებული შტატების ელჩი ევროკავშირში 1993 წლიდან 1996 წლამდე და შეერთებული შტატების ხაზინის მდივნის მოადგილედ 1999 წლიდან 2001 წლამდე. 2018 წლიდან მსახურობდა პარტნიორად და უფროს მრჩევლად ვაშინგტონში დაფუძნებულ იურიდიულ ფირმა „ & “-ში და „ “-ში.

ბიოგრაფია
ადრეული ცხოვრება
სტიუარტ ეიზენსტატი დაიბადა 1943 წლის 15 იანვარს ჩიკაგოში და გაიზარდა ატლანტაში. ის იყო ქალაქური და საპატიო ხსენებული კალათბურთელი მთელი ამერიკის საშუალო სკოლაში. მან მიიღო მოწვევები „..“, „ “ და „ “-დან, პოლიტიკურ მეცნიერებებში ჩრდილოეთ კაროლინას უნივერსიტეტიდან ჩაპელ ჰილში. მან მიიღო იურისტის დოქტორის ხარისხი ჰარვარდის სამართლის სკოლაში 1967 წელს.

კარიერა
მსახურობდა ჯორჯიის შტატის ჩრდილოეთ ოლქის რაიონული სასამართლოს ნიუელ ედენფილდის საპატიო იურისტად. ასევე მუშაობდა ჯიმი კარტერის 1970 წლის გუბერნატორის კამპანიის საკითხების დირექტორად. და მუშაობდა ისევ ჯიმი კარტერის 1976 წლის საპრეზიდენტო კამპანიაზე. იგი მუშაობდა 1976 წლის პარტიული პლატფორმის შედგენაში და ხელმძღვანელობდა კარტერის კამპანიის საკითხთა ოპერაციებს. ამ დროს მას მიმართა თურქეთის ელჩმა შუკრუ ელექდაგიმ, რომელმაც უთხრა, რომ „თურქეთი ვეღარ უზრუნველყოფს თურქეთში ებრაელების უსაფრთხოების გარანტიას“, თუკი შეერთებული შტატების ჰოლოკოსტის მემორიალურ მუზეუმში რაიმე ხსენება იქნებოდა სომხების გენოციდის შესახებ.
1983 წელს მან დაწერა სტატია ჟურნალ „“-სთვის სათაურით „მშვიდი რევოლუცია“. მან პირველმა აღწერა „სიღარიბის ფემინიზაცია“. ის იყო პრეზიდენტ ბილ კლინტონის სახაზინო მდივნის მოადგილე 1999–2001 წლებში, სახელმწიფო მდივნის მოადგილე ეკონომიკის, ბიზნესისა და სოფლის მეურნეობის საკითხებში 1997–1999 წლებში, ასევე მსახურობდა საერთაშორისო ვაჭრობის საკითხებში კომერციის მდივნის მოადგილედ. ეიზენსტატი ხელმძღვანელობდა აშშ-ს დელეგაციას მხარეთა მესამე კონფერენციაზე კიოტოში, იაპონია, რომელიც დასრულდა კიოტოს პროტოკოლისა და სამხედრო გამონაკლისების მიღებით ემისიების კონტროლზე. 2008 თავისი მოღვაწეობისთვის მან მიიღო ისრაელის მთავრობის პრემია გამბედაობისა და სინდისისა, გერმანიის ფედერაციული რესპუბლიკის ღირსების ორდენის რაინდის მეთაურის ჯვარი, საფრანგეთის მთავრობის საპატიო ლეგიონი და საფრანგეთის მთავრობისგან. საერთაშორისო ადვოკატი მშვიდობისთვის ჯილდო „ “-დან.
მერალ მენდერესი

მერალ მენდერესი (, დ.1933, ქუშადასი, სტამბოლი — გ.27 დეკემბერი, 2011, მალტეპე, სტამბოლი) — თურქი ოპერის მომღერალი, სოპრანო.

ბიოგრაფია
მერალ მენდერესი დაიბადა 1933 წელს, აიდინის პროვინციაში.

პირველი სიმღერის გაკვეთილებზე დადიოდა სტამბოლის მუნიციპალურ კონსერვატორიაში, მუნირა ჯეიჰანთან. შემდეგ მან განათლება საოპერო სტუდიაში მიიღო. მისი პედაგოგები უცხოელი და თურქი ვოკალის ტრენერები იყვნენ.

გარდაიცვალა 78 წლის ასაკში, 2011 წლის 27 დეკემბერს. სიურეიის ოპერის სახლში ჩატარებული მოსახსენიებელი ცერემონიისა და მალტეპეს მეჩეთში გამართული პანაშვიდის შემდეგ დაკრძალეს კიუჩუკიალის სასაფლაოზე.
ქეთევან ყავრიშვილი

ქეთევან ყავრიშვილი (დ. 25 აგვისტო, 1918, თბილისი — გ. 31 დეკემბერი, 1982) — ქართველი გეოგრაფი, მეცნიერი და პედაგოგი. გეოგრაფიულ მეცნიერებათა კანდიდატი, დოცენტი (1952).

ბიოგრაფია
1940 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტი გეოგრაფ-გეომორფოლოგიის კვალიფიკაციით. 1940-1944 წლებში გაიარა ასპირანტურის კურსი.

მუშაობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფიზიკური ქვეყანათმცოდნეობის კათედრაზე. ეწეოდა როგორც პედაგოგიურ, ისე სამეცნიერო მუშაობას. კითხულობდა ლექციებს სსრკ ფიზიკურ გეოგრაფიასა და ქვეყანათმცოდნეობის კვლევის მეთოდებზე, აგრეთვე სპეცკურსებს. 1959 წლიდან მუშობდა ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტში. მისი სამეცნიერო კვლევის ინტერესს ძირითადად საქართველოს ფიზიკურ-გეოგრაფიული ლანდშაფტები, აგრეთვე ლანდშაფტოლოგიის თეორიული საკითხების კვლევა წარმოადგენდა. რეგიონალური ხასიათის გამოკვლევებიდან ყურადღებას იქცევს აფხაზეთის ლანდშაფტების ტიპების, რაონებისა და მათი დინამიკის დადგენა-დახასიათებისადმი მიძღვნილი შრომათა ციკლი. აგრეთვე კარსტული ლანდშაფტებისა და კარსტის წარმოშობა-განვითარების პირობების შესწავლა. იკვლევდა აგრეთვე კახეთის, თუშეთის, ზემო იმერეთის, ქვემო რაჭისა და სვანეთის ფიზიკურ-გეოგრაფიულ პირობებს, ყურადღების ცენტრში იყო მთიანი მხარეების ლანდშაფტების კვლევის თეორიული საკითხების გარკვევა-გადაწყვეტაც.

საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „თბილისის მიდამოების ფიზიკურ-გეოგრაფიული დახასიათება“, დაიცვა 1948 წელს.
თამაზ შაიშმელაშვილი

თამაზ შაიშმელაშვილი (დ. 15 მარტი, 1938, ნუკრიანი — გ. 2011) — ქართველი ინჟინერი.

ბიოგრაფია
1961 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი ხიდებისა და გვირაბების მშენებლობის სპეციალობით.

1961 წლიდან მუშაობდა საქართველოს გზატკეცილების მთავარ სამმართველოში უფროს ინჟინრად, შემდეგ საგზაო სარემონტო-სამშენებლო სამმართველოს სამუშაოთა მწარმოებლად, სამმართველოს მთავარ ინჟინრად. 1979-1989 წლებში იყო საქართველოს საავტომობილო გზების სამინისტროს კაპიტალური მშენებლობის განყოფილების უფროსის მოადგილე და უფროსი. 1989-1991 წლებში იყო საქართველოს საავტომობილო ტრანსპორტისა და გზების სამინისტროს კაპიტალური მშენებლობისა და საიჯარო სამუშაოების სამმართველოს უფროსი. 1991-1997 წლებში მუშაობდა საქართველოს საავტომობილო გზების სახელმწიფო კონცერნ „საქავტოგზის“ თავმჯდომარის პირველ მოადგილედ. 1997 წლიდან იყო საქართველოს საავტომობილო გზების სახელმწიფო დეპარტამენტის თავმჯდომარის მოადგილე. მონაწილეობდა „მცხეთა-ფასანაურის“, „თბილისი-წითელი ხიდის“ საავტომობილო გზების სარეკონსტრუქციო სამუშაოებში. მდინარე იუფშარასა და ცისფერ ტბაზე, ასევე „ბზიფი-რიწა-ავადხარას“ გზებზე სამდინარო-სახიდე გადასასვლელებისა და გაგრის შემოსავლელი საავტომობილო გზის (3-კილომეტრიანი გვირაბით) მშენებლობაში. ხელმძღვანელობდა ჭოროხისა (სოფელ გონიოსთან) და ხრამის (აზერბაიჯანის საზღვართან) სამდინარო-სახიდე გადასასვლელების, „თბილისი-სენაკი-ლესელიძის“ საავტომობილო გზის (სოფელ აღაიანის შემოსავლელი გზის მონაკვეთი), ენგურისა (სოფელ ლიასთან) და მაგანას (სოფელ ჯვართან) ხიდების, „ახალქალაქი-ნინოწმინდის“ 10 კმ-იანი მონაკვეთის რეკონსტრუქციას, მდინარეებზე: ტამიშზე, ოხურეისა და ენგურზე (აფხაზეთის საზღვართან) სამდინარო ხიდების უმოკლეს ვადებში აღდგენას. მიღებული აქვს საქართველოს უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის საპატიო სიგელი და სსრკ მინისტრთა საბჭოს პრემია.

ჯილდოები
1998 — ღირსების ორდენი
1996 — ღირსების მედალი
საპატიო მეგზევე
საქართველოს დამსახურებული მშენებელი
დიუნი (2021 წლის ფილმი)

„დიუნი“ (, ეკრანზე მითითებული როგორც „დიუნი: პირველი ნაწილი“, ) — რეჟისორ დენი ვილნევის 2021 წლის ამერიკული ეპიკური სამეცნიერო ფანტასტიკური ფილმი. ვილნევმა მისი სცენარი დაწერა ჯონ სპეიტსის და ერიკ როთის თანამონაწილეობით. ეს არის ფრენკ ჰერბერტის 1965 წლის ამავე სახელწოდების რომანის, „დიუნის“ ფრანშიზის ორნაწილიანი ადაპტაციის პირველი ნაწილი. შორეულ მომავალში განვითარებული მოვლენები ასახავენ პოლ ატრეიდესის ცხოვრებას და მისი ოჯახის, ატრეიდესის სახლის ბრძოლას სახიფათო პლანეტა არაკისისთვის. ფილმის პერსონაჟების როლებს განასახიერებენ ტიმოთი შალამე, რებეკა ფერგიუსონი, ოსკარ აიზეკი, ჯოშ ბროლინი, სტელან სკარშგორდი, დეივ ბატისტა, სტივენ მაკ-კინლი ჰენდერსონი, ზენდეია, დევიდ დასტმალჩიანი, ჩანგ ჩენი, შერონ დანკან-ბრუსტერი, შარლოტ რემპლინგი, ჯეისონ მომოა და ხავიერ ბარდემი. ეს არის „დიუნის“ მესამე ადაპტაცია დეივიდ ლინჩის 1984 წლის და ჯონ ჰარისონის 2000 წლის მცდელობისას შემდეგ. -ის წარუმატებელი მცდელობის შემდეგ „დიუნის“ ფილმის და ტელესერიალის წარმოების უფლება 2016 წლს მოიპოვა -მა, ხოლო 2017 წლის თებერვალში ვილნევი რეჟისორად დაინიშნა. წარმოებისთვის აუცილებელი კონტრაქტები გაფორმდა მხოლოდ პირველი ფილმის მომზადებისას, სანამ მეორე ფილმის წარმოება ოფიციალურად ნებადართული იქნებოდა. ძირითადი გადაღებები მიმდინარეობდა 2019 წლის მარტიდან ივლისამდე, ბუდაპეშტში, იორდანეში, ნორვეგიასა და აბუ-დაბიში.

თავდაპირველად დაგეგმილი იყო ფილმის 2020 წლის ბოლოს გამოშვებაში, თუმცა -19-ის პანდემიამ გამოსვლა შეაფერხა. მისი პრემიერა, საბოლოოდ, გაიმართა ვენეციის 78-ე კინოფესტივალის ფარგლებში, 2021 წლის 3 სექტემბერს, ხოლო მსოფლიო გაქირავებში ფილმი გამოვიდა 15 სექტემბერს. აშშ-ის კინოთეატრებში გამოსვლის შემდეგ იგი 22 ოქტომბერს -ზე გამოქვეყნდა. „დიუნი“ მსოფლიო მასშტაბით წარმატებული იყო, 165 მილიონი აშშ დოლარის ბიუჯეტით მან მოიპოვა 402 მილიონი აშშ დოლარი. კრიტიკოსებმა და მაყურებლებმა დადებითად შეაფასეს ვილნევის რეჟისურა და სცენარი, ვიზუალური ეფექტები, ამბიცია, კოსტიუმების დიზაინი, ჰანს ციმერის მუსიკა, ოპერატორის ნამუშევარი და ორიგინალურ წყაროსთან ახლოს მდგომი ადაპტაცია. ოსკარის 94-ე დაჯილდოებაზე ფილმმა მიიღო ექვსი ჯილდო და ნომინირებული იყო კიდევ ოთხ კატეგორიაში, მათ შორის — როგორ საუკეთესო ფილმი. მან აგრეთვე მრავალი სხვა ჯილდო მოიპოვა. ზოგიერთი კრიტიკოსი მას საუკუნის სამეცნიერო ფანტასტიკის ჟანრის საუკეთესო ფილმებს მიაკუთვნებს. ფილმის გაგრძელება, „დიუნი: მეორე ნაწილი“, გამოვიდა 2024 წლის 1 მარტს.
ნუგზარ პაიჭაძე

ნუგზარ პაიჭაძე (დ. 22 ივნისი, 1940, გამოჩინებული) — ქართველი ეკონომისტი, მეცნიერი და პედაგოგი.

ბიოგრაფია
1969 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონომიკური ფაკულტეტი ხოლო 1972 წელს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ასპირანტურა.

1972 წლიდან თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში ეწევა აქტიურ სამეცნიერო-პედაგოგიურ საქმიანობას, სადაც გაიარა ყველა სამეცნიერო-პედაგოგიური თანამდებობა ასისტენტობიდან პროფესორობამდე; 1988 წლიდან ეკონომიკურ მეცნიერებათა დოქტორია, 1989 წლიდან პროფესორი. 1974-1979 წლებში საინჟინრო-ეკონომიკური ფაკულტეტის დეკანის მოადგილე. 1979-2005 წლებში ამავე ფაკულტეტის (შემდგომ მენეჯმენტის) დეკანი. 1999-2006 წლებში მენეჯმენტის კათედრის გამგე. ამჟამად თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მენეჯმენტისა და ადმინისტრირების კათედრის ასოცირებული პროფესორი. 1973 წელს დაიცვა დისერტაცია ეკონომიკურ მეცნიერებათა კანდიდატის ხარისხის მოსაპოვებლად. სამეცნიერო კვლევის ძირითადი ობიექტია შრომის ეკონომიკისა და ადამიანთა რესურსების მართვის (პერსონალის მართვის) პრობლემები. გამოქვეყნებული აქვს 120-მდე სამეცნიერო ნაშრომი, მათ შორის 3 მონოგრაფია და 5 სახელმძღვანელო.

ორგანიზაციის წევრი
საქართველოს ბიზნესის მეცნიერებათა აკადემია, წევრი
თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის დიდი სამეცნიერო საბჭო, წევრი (1979-2004)
თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის რექტორატთან არსებული ეკონომიკური ფაკულტეტების საკოორდინაციო საბჭო (1980-1984, 1978-2006წწ.) , თავმჯდომარის მოადგილე (1978-2006)
საქართველოს ეკონომიკურ მეცნიერებათა აკადემია, წევრი

ჯილდოები
2000 — ივანე ჯავახიშვილის სახელობის მედალი
1998 — ღირსების ორდენი
1970 — მედალი „შრომითი მამაცობისთვის“
1966 — მედალი „ყამირი მიწების ათვისებისათვის“
ნიკიტა მაღალაშვილი

ნიკიტა მაღალაშვილი (დ. 8 თებერვალი, 1912, სანკტ-პეტერბურგი — გ. 26 დეკემბერი, 1992) — ქართველი მუსიკოსი.

ბიოგრაფია
ნიკიტა მაღალაშვილი თავად დიმიტრი მაღალაშვილის ოჯახში. პირველი ვინც შეამჩნია მისი განსაკუთრებული მუსიკალური ნიჭი იყო რუსი პიანისტი ა. ზილოტი, რომელმაც ჩაუტარა კიდეც რამდენიმე გაკვეთილი. 1918 წელს ნიკიტა მაღალაშვილმა ოჯახთან ერთად დატოვა რუსეთი და საცხოვრებლად ჯერ ფინეთში, შემდეგ კი საფრანგეთში გადავიდა. იქ შეიმოკლა გვარი, ევროპული მსმენელისთვის უფრო ადვილად გასაგები რომ ყოფილიყო. სწავლობდა პარიზის კონსერვატორიაში, ისიდორ ფილიპთან. 17 წლისამ კონსერვატორია დაამთავრა და დატვირთული საკონცერტო ცხოვრება დაიწყო. მისმა დებიუტმა მორის რაველის მაღალი შეფასება დაიმსახურა: „მაღალოვის სახით დაიბადა უაღრესად ნიჭიერი, გამორჩეული მუსიკოსი“, – წერდა იგი. კომპოზიტორის ეს სიტყვები დაადასტურა პიანისტის შემდგომმა მუსიკალურმა მოღვაწეობამ.

მეოცე საუკუნის 30–იანი წლების მეორე ნახევრიდან ნიკიტა მაღალოვის საკონცერტო ტურნეები გაფართოვდა და მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ მის შემოქმედებას უკვე მთელ მსოფლიოში იცნობდნენ. 1939 წელს ცოლ–შვილთან ერთად შვეიცარიაში გადასახლდა და სიკვდილამდე იქ ცხოვრობდა, თუმცა რამდენიმე წელი ამერიკის შეერთებულ შტატებში გაატარა. 1956 წლიდან შვეიცარიის მოქალაქეა.

ნიკიტა მაღალოვი ითვლება შოპენის ყველა დროის ერთ–ერთ საუკეთესო შემსრულებლად. მას უყვარდა ხაზგასმა, რომ მისი მასწავლებელი ისიდორ ფილიპი თავის მხრივ იყო შოპენის შეგირდის ჯორჯ მატისის მოწაფე. მაღალოვმა ისტორიაში პირველმა ჩაწერა შოპენის ყველა საფორტეპიანო ნაწარმოები, მათ შორის ნაკლებად ცნობილი პიესები: „პაგანინის სუვენირი“, „ფუგა ლა მინორი“ და „ფურცელი ალბომიდან“. იგი უკრავდა, ასევე, მოცარტს, ბეთჰოვენს, შუმანს, ლისტს, სტრავინსკის. შეუდარებელი იყო მენდელსონის მისეული ინტერპრეტაცია. გამოდიოდა ანსამბლში კლარა ხასკილთან და იოჟეფ სიგეტთან ერთად. თავის თავს ძველებური ყაიდის პიანისტს უწოდებდა.

1949 წლიდან ნიკიტა მაღალოვი ეწეოდა ნაყოფიერ პედაგოგიურ მოღვაწეობას შვეიცარიაში, აგრეთვე იტალიასა და საფრანგეთში. მეგობრის, დინუ ლიპატის გარდაცვალების შემდეგ, ჟენევის კონსერვატორიაში გაუძღვა მის საფორტეპიანო მასტერ–კლასს, სადაც ასწავლიდა 1960 წლამდე. მისი მოწაფეები იყვნენ პიანისტები: მარტა არგერიხი, მარია ტიპო, ინგრიდ ხებლერი, ემილ ნაუმოვი, ვალერი სიგალაევიჩი, ვენსან კოკი, ორღანისტი ლიონელ როგი და სხვები. ნიკიტა მაღალოვის დაკვრის მანერა გარკვეულწილად შეიცვალა ხანდაზმულობის წლებში – გახდა უფრო მგზნებარე და ემოციური. მისი მეგობრები იყვნენე მორის რაველი და სერგეი პროკოფიევი. ეს უკანასკნელი მისი მშობლების მეგობარიც იყო და შემოქმედების დასაწყისში პიანისტი მის საგრძნობ გავლენას განიცდიდა. ნიკიტა მაღალოვი დაქორწინებული იყო ირენა სიგეტზე. ჰყავდათ ქალიშვილი - ვანდა. პიანისტი გარდაიცვალა 80 წლის ასაკში, 1992 წლის 26 დეკემბერს, შვეიცარიის ფრანგულენოვან ნაწილში, ქალაქ ვევეში.
ოლენა სტეფანივი

ოლენა ივანიუნა სტეპანი (ან იელენა ივანოვნა სტეპანივი ან/და ოლენა სტეპანივ-დაშკევიჩი) — იყო ავსტრო-უნგრელი/ უკრაინელი ჯარისკაცი, საზოგადო მოღვაწე და ეკონომისტი. იგი ცნობილი იყო და მოიხსენიება როგორც პირველი ქალი ოფიცერი უკრაინის არმიაში.

ცხოვრება
სტეპანივი დაიბადა ვიშნივჩიკში 1892 წელს. 1912 წელს იგი დაესწრო კონსტანტინა მალიცკას მიერ ორგანიზებულ შეხვედრას ლვოვში „ქალთა კომიტეტისთვის“ ომისთვის მოსამზადებლად. შეხვედრაში მონაწილეობდნენ ოლენა ზალიზნიაკი, მარია ბილეცკა და ოლჰა ბასარაბი.

პირველი მსოფლიო ომის დროს იყო ლვოვის უნივერსიტეტის სტუდენტი. ჯერ კიდევ სტუდენტობისას მას ოცეულის მეთაურობა მისცეს. მისი თქმით, ის შეუერთდა უკრაინულ -ს მამაკაცის ჩაცმულობით. თუმცა მისი შენიღბვა შენიშნეს და მსჯელობდნენ თუ არა მისი დაკავება. ის გადაარჩინა ვოლოდიმირ სტაროსოლსკიმ, როდესაც ჩაერია და მან დაარწმუნა დამსაქმებლები ქალის ჩარიცხვაზე. სტეპანივი გახდა ყველაზე ცნობილი უკრაინელი ჯარისკაცი ქალი. ქალები ჯარისკაცებს საერთაშორისო დონეზე ავრცელებდნენ და მათ ღია ბარათებს ავრცელებდნენ, მაგრამ ყველაზე დიდი პროფილი სწორედ სტეპანოვმა მოიპოვა. სტეპანივი, სოფია ჰალეჩკო და ირინა კუზი, როგორც ამბობენ, იყვნენ პირველი ქალები, რომლებიც მე-20 საუკუნეში

სტეპანივი რუსებმა დაატყვევეს მას შემდეგ, რაც ის და სხვები უკან დარჩნენ ბოლეხივში უკან დახევის დასაფარად. ის ტაშკენტში იყო სამხედრო ტყვე, სადაც დარჩა 1917 წლამდე. მან ხელი შეუწყო 1918 წლის აჯანყების ორგანიზებას ტაშკენტში, რადგან იყო ლეგიონის უმაღლესი სამხედრო საბჭოს წევრი. 1918 წლიდან 1919 წლამდე იგი კვლავ მეთაურობდა ოცეულს, ამჯერად უკრაინის გალისიის არმიაში.

როდესაც ომი დასრულდა, სტეპანივი დაუბრუნდა განათლებას და მიიღო დოქტორის ხარისხი. 1927 წელს იგი იყო უკრაინელი ბუნებისმეტყველებისა და ექიმების მე-2 კონგრესზე, სადაც მან მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანა. 1930 წელს მან გამოაქვეყნა წიგნი 1912–14 წლები. ეს იყო ერთ-ერთი იმ 75 პუბლიკაციიდან, რომელიც მან გააკეთა თავისი ცხოვრების განმავლობაში. ბასილიელ დებს ლვოვში ჰქონდათ გიმნაზია და ის იქ 1935 წლამდე წავიდა მასწავლებლად. ამ წელს პოლონელმა უფროსებმა შეწყვიტეს მისი სწავლება. იგი მუშაობდა რიდნა შკოლას საზოგადოებაში, იგი ასევე მუშაობდა უკრაინის კოოპერატივების ომის დროს მუშაობდა ლვოვის უნივერსიტეტში, მაგრამ ომის დასრულების შემდეგ 1949 წელს, უკრაინული პატრიოტიზმის გამო, მორდოვიის შრომით ბანაკში გაგზავნეს. იქ იყო 1956 წლამდე.

1991 წელს ლვოვის ქუჩას, ოლენი სტეპანივნის ქუჩას ეწოდა მისი სახელი და მოიხსენიეს ის, როგორც პირველი ქალი, რომელიც გახდა უკრაინის არმიის ოფიცერი.

პირადი ცხოვრება
სტეპანივი დაქორწინდა რომან დაშკევიჩზე, რომელიც იყო უკრაინის სახალხო არმიის იურისტი და გენერალ-ხორუნჟი (გენერალ-პრაპორშჩიკი). 1926 წელს მათ ვაჟი იაროსლავ დაშკევიჩი შეეძინათ.
ცენტრალური ვაკეები

ცენტრალური ვაკეები — ვრცელი ვაკე-დაბლობი ჩრდილოეთ ამერიკაში, აშშ-სა და კანადაში. აშშ-ის ფიზიკურ-გეოგრაფიული დარაიონების თვალსაზრისით, წარმოადგენს ცენტრალური ვაკეების პროვინციას, რომელიც შედის შიგა ვაკეების რეგიონის შემადგენლობაში. საერთო ჯამში, მდინარე მისისიპის აუზის თანხვედრილია. ცენტრალური ვაკეები გაწოლილია აღმოსავლეთით აპალაჩებისა და დასავლეთით მაღალ ვაკეებს შორის. ჩრდილო-აღმოსავლეთით ესაზღვრება ლავრენტის მაღლობი, ხოლო სამხრეთით მექსიკისპირა დაბლობი. ფართობი დაახლოებით 800 ათ. კმ². სიმაღლე მისისიპის გასწვრივ 150 მ-ია, ალიგეინის პლატოს დასავლეთით 300 მ-მდე, ხოლო დასავლეთით „ვაკეების რღვევაზე“ დაახლოებით 600 მ-მდე.

სამხრეთ-აღმოსავლეთით, მდინარე არკანზასის აუზში, ზედაპირზე გაშიშვლებულია ქვანახშირის შემცველი აპალაჩების სისტემის მთიანი მონაკვეთები უოშიტოსა და ბოსტონის მთების სახით, რომელთა სიმაღლე 700–800 მ აღწევს. ცენტრალური ვაკეების სამხრეთით მდებარეობს კამბრიუმამდელი ნაოჭა კომპლექსის შვერილი ოზარქსი. სამხრეთში მორენული საფარველი არ გვხვდება და მკვიდრი ქანების თავზე განლაგებულია ვრცელ მყინვარისპირა აუზებში წარმოქმნილი ლიოსისებრი დანალექები და ქვიშების წყებები. ცენტრალური ვაკეების სამხრეთ ნაწილისათვის დამახასიათბელია მდინარეთა ხეობებითა და ხევებით დანაწევრებული ძლიერ ეროზიული რელიეფი. ჩრდილოეთ ნაწილში ბოლო მორენული რელიეფის ფორმებია, აქვეა ნიაგარის ესკარპი. მდინარე მისისიპის ზემოთებსა და მიჩიგანის ტბის დასავლეთით გვხვდება ბოლო მორენული სერები, კამები და დრუმლინები. რელიეფის დამახასიათებელი ფორმებია მდინარე მისისიპის ფართო და კარგად განვითარებული ხეობა, რომლის ჭალის სიგანე შუა ნაწილში დაახლოებით 20 კმ-ია. ვაკეების დიდი ნაწილი მისისიპის აუზის მდინარეებით იწრიტება.

კანადის ფარის საზღვართან კარგად არის გამოხატული ესკარპები, განსაკუთრებით დიდი ტბების რაიონში. ვაკეების აღმოსავლეთ ნაწილში კარგადაა განვითარებული კარსტული პროცესები, თუმცა ხშირად გადაფარებულია ქვიშაქვური და თიხოვანი დანალექი ფენებით. გვხვდება კარსტული მღვიმეები, რომელთა შორის გამოირჩევა მამონტის მღვიმე აპალაჩების მთისწინეთში. აქ გამოიყოფა ორდოვიციული კირქვის ესკარპი, მისგან სამხრეთით მერგელური დეპრესია, ხოლო უფრო სამხრეთით სილურული კირვების ფლატე, რომელიც ნიაგარის ჩანჩქერის წარმოშობის მიზეზია.
გია აზმაიფარაშვილი

გია აზმაიფარაშვილი (დ. 21 ივნისი, 1957, თბილისი) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი, პედაგოგი, მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი.

ბიოგრაფია
1981 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი.

1982-1985 წლებში იყო აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის, ტყვარჩელის აკარმარის მედიკო-სანიტარული ნაწილის ქირურგი. 1985-1987 წლებში მუშაობდა მიზნობრივი კლინიკური ორდინატურა ქირურგიაში, თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სან-ჰიგიენური, პედიატრიული და სტომატოლოგიური ფაკულტეტების ქირურგიულ სნეულებათა №2 კათედრაში და ქალაქის №1 კლინიკური საავადმყოფოს ბაზაზე. 1987-1988 წლებში იყო თბილისის №1 კლინიკური საავადმყოფოს ცენტრალური მიმღები განყოფილების ექიმი-ქირურგი. 1988 წელს მუშაობდა მოსკოვის პიროგოვის სახელობის მე-2 სამედიცინო ინსტიტუტის მედიკო-ბიოლოგიური ფაკულტეტის სასწრაფო გადაუდებელი ქირურგიის კათედრაზე, №55 საავადმყოფოს ბაზაზე. 1988-1996 წლებში იყო თბილისის №1 კლინიკური საავადმყოფოს №2 ქირურგიული განყოფილების ექიმი-ქირურგი. 1996 წლიდან — თბილისის №1 კლინიკური საავადმყოფოს შპს „გადაუდებელი ქირურგიისა და ტრავმატოლოგიის ცენტრის“ ექიმი-ქირურგი. 1991 წლიდან იყო პასუხისმგებელი ქირურგი. 1998 წლიდან ექიმი-ენდოსკოპისტი. 2002-2005 წლებში იყო საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს ექიმ-ექსპერტთა ჯგუფის ექიმი-ექსპერტი. 2005 წელს მუშაობდა მოსკოვის №7 საავადმყოფოს ბაზაზე, ენდოსკოპიური განყოფილების, ღვიძლისა და სანაღვლე გზების ქირურგიის, ლაპარასკოპიული მეთოდებისა და ენდოსკოპიური (რეტროგრადული ქოლანგიოგრაფია, პაპილოსპინქტეროტომია) მეთოდების ათვისებაზე. 2004 წლიდან იყო ჯანმრთელობის სახლის ენდოსკოპისტი. 2017 წლიდან იყო დავით ტატიშვილის სამედიცინო ცენტრის ენდოსკოპისტი. 1995-1997 წლებში იყო თბილისის №3 სამედიცინო ტექნიკუმის ქირურგიის კურსის პედაგოგი. 1992-1999 წლებში — სამედიცინო ინსტიტუტი „ესკულაპის“, ქირურგიის კურსის პედაგოგი. 1997 წლიდან იყო თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო აკადემის, გადაუდებელი ქირურგიისა და ტრავმატოლოგიის სამეცნიერო პედაგოგიური ცენტრის უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი, შემდგომში დოცენტი და პროფესორი. 2009-2015 წლებში თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ქირურგიის დეპარტამენტის მოწვეული პედაგოგი. 2015 წლიდან იყო თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის №2 ქირურგიის დეპარტამენტის ასისტენტ პროფესორი. არის 94 სამეცნიერო ნაშრომის, 4 გამოგონების, 4 სასარგებლო მოდელის, 5 რაციონალიზატორული წინადადების ავტორი.

საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „არაკლოსტრიდიული ანაერობული პერიტონიტის კლინიკის, დიაგნოსტიკის და მკურნალობის ზოგიერთი თავისებურებანი“, დაიცვა 1992 წელს. სადოქტორო დისერტაციის თემა — „მუცლის ღრუს ჭრილობების კლინიკა, დიაგნოსტიკა და ქირურგიული მკურნალობის მეთოდის შერჩევა“, დაიცვა 2002 წელს.
მარიამ მაღრაძე

მარიამ მაღრაძე (დ. 1990, თბილისი) — ქართველი მუსიკოსი.
ბიოგრაფია
მარიამ მაღრაძემ დაამთავრა ნიჭიერთა ათწლედი, სადაც მომავალ მეუღლსთან, კოკა ნიკოლაძესთან ერთად ეუფლებოდა ვიოლინოზე დაკვრის ხელოვნებას. სწავლა ორივემ თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიაში გააგრძელა. 2010 წელს, კონსერვატორიის დამთავრების შემდეგ, მარიამმა და კაკომ თავიანთი მონაცემები გააგზავნეს გერმანიაში, ქალაქ შტუდგარტის უმაღლეს მუსიკალურ სასწავლებელში.

ახალგაზრდებმა შტუდგარტის მუსიკისა და საშემსრულებლო ხელოვნების სახელმწიფო უნივერსიტეტი გამიზნულად შეარჩიეს. აქ მოღვაწეობდნენ მათი საყვარელი მუსიკოსები - კომპოზიტორი მარკო ტროპა და ვიოლინოს პედაგოგი ქრისტინე ბუში, ბაროკოს პერიოდის და ასევე თანამედროვე მუსიკის შესანიშნავი სპეციალისტი. ორივეს გაუმართლა და პროფესორებმა გამოთქვეს სურვილი მათთან ეთანამშრომლათ. მისაღები გამოცდების ჩაბარება არ გასჭირვებიათ. ყველაზე რთული სპონსორების მოძიება და სწავლის ფულის შეგროვება გამოდგა. როცა ყველაფერი მოგვარდა, მარიამი ქრისტინე ბუშის სტუდენტი გახდა სავიოლინო ფაკულტეტზე, კოკა კი მარკო ტროპამ აიყვანა საკომპოზიტოროზე.

ბაკალავრიატი ორ წელიწადში დაამთავრეს. პარალელურად მუშაობდნენ. მარიამი აიყვანეს მსოფლიოში უძველეს შტუდგარტის სახელმწიფო კამერულ ორკესტრში, კოკა კი ევანგელისტური ეკლესიის ჩასაბერ ინსტრუმენტთა ანსამბლს დირიჟორობდა. ორკესტრში მოხვედრა იოლი არ იყო. მარიამი იხსენებს .

კამერული ორკესტრის კონცერტები თითქმის ყოველდღიურად იმართებოდა. მუსიკოსები ბევრს მოგზაურობდნენ და მარიამმა ძალიან კარგი პრაქტიკა მიიღო. გასტროლები ჰქონდათ გერმანიის სხვადასხვა ქალაქებში, იტალიაში, ნორვეგიაში, დანიაში, არგენტინაში, ბრაზილიაში, პერუში, ეკვადორზე, ინდოეთში. 2012 წელს, ბაკალავრიატის დამთავრების შემდეგ, კოკა და მარიამი ნორვეგიაში გადავიდნენ სწავლის გასაგრძელებლად. ამ გადაწყვეტილების შესახებ მარიამი ასე მოგვითხრობს: მაგისტრატურის დამთავრების შემდეგ ახალგაზრდა ცოლ-ქმარი სამუშაოდ ნორვეგიაში დარჩა. მარიამი ოსლოს ფილარმონიის ორკესტრის პირველი ვიოლინოა და ფოლკლორულ ორკესტრშიც უკრავს. საქართველოშიც ხშირად ჩამოდიან კონცერტებით, მონაწილეობენ სხვადასხვა ღონისძიებებში და ფესტივალებში.
დამა დე ელჩე

ელჩე ლედი – იბერიული ქანდაკება, რომელიც დამზადებულია კირქვისგან და საუკუნეებში. ეს არის ბიუსტი, რომელიც განასახიერებს მდიდრულად ჩაცმულ ქალბატონს, რომლის სახე სრულყოფილ თვისებებს აჩენს. თავზე ატარებს თავსაბურავს, რომელიც დამზადებულია ტიარასგან, შუბლზე აქვს დიადემა და სახის გვერდებზე მასსავე თმისგან შეხვეული ორი მრგვალობა, რომლებიც მის სახეს აკრავენ.

ზურგი და მხრები დაფარულია მანტიით, რომელიც მის წინა ნაწილში გამოკვეთს სამ ყელსაბამს ამფორილებითა და ამულეტებით, სახის გვერდებზე თეფშის საყურეებითა და საყურეებით და ფიბულა, რომელიც ხურავს ტუნიკას. უკანა მხარეს აქვს ხვრელი, რომელიც ვარაუდობს მის შესაძლო გამოყენებას, როგორც დაკრძალვის ურნა. თავდაპირველად ის იყო პოლიქრომული და თვალებით სავსე მინისებრი პასტით.

ნამუშევარი შემთხვევით იპოვეს 1897 წელს -ის ადგილზე ( ელჩე, ალიკანტე ) იგი ლუვრის მუზეუმმა იყიდა. 1941 წელს, ესპანეთსა და საფრანგეთს შორის ხელოვნების ნიმუშების გაცვლის შედეგად, იგი დაბრუნდა სხვა ნამუშევრებთან ერთად და დეპონირებული იყო პრადოს მუზეუმში, ხოლო 1971 წელს იგი გახდა ესპანეთის ეროვნული არქეოლოგიური მუზეუმის ნაწილი, მადრიდში.