iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
მაკინტოში (ლაბადა)

მაკინტოში წყალგაუმტარი წვიმის ლაბადის ნაირსახეობაა, პირველად გაყიდვაში გამოჩნდა 1824 წელს, დამზადებული იყო რეზინისებრი ქსოვილისაგან. სახელი მაკინტოში დაერქვა მისი შოტლანდიელი გამომგონებელი ჩარლზ მაკინტოშის პატივსაცემად.

ლაბადის მაკინტოშის სტილი მას შემდეგ საკმაოდ მოდური გახდა და ამ სტილის მიმდინარეობის საერთო სახელი გახდა. თუმცა მაკინტოშის ლაბადა მისი თავდაპირველი მნიშვნელობით რეზინისებრი ან რეზინით ლამინირებული ქსოვილით უნდა იყოს დამზადებული.

მაკინტოშის მარკა
ჩარლზ მაკინტოშმა წყალგაუმტარი ქსოვილის საკუთარი გამოგონება 1823 წელს დააპატენტა და პირველი მაკინტოშის ქურთუკები დამზადდა საოჯახო ტექსტილის ფაბრიკაში “ჩაზ მაკინტოში და კომპანია” გლაზგოში. 1830 წელს კომპანია გაერთიანდა სამკერვალო კომპანია “თომას ჰენკოკ”-თან, მანჩესტერი. ჰენკოკიც თავის მხრივ ექპერიმენტებს ატარებდა რეზინის საფარიან ქსოვილებზე 1819 წლიდან.

ადრეულ ნიმუშებს უსიამოვნო სუნისა და სიცხეში დნობის ტენდენციის პრობლემა ჰქონდა, მაგრამ ჰენკოკმა შემდგომში გააუმჯობესა მათი წყალგაუმტარი ქსოვილი, დააპატენტა რა რეზინის ვულკანიზაციის მეთოდი 1843 წელს, რომელმაც იმ დროს ბევრი პრობლემა გადაჭრა.

მე-19 და მე-20 საუკუნეების განმავლობაში კომპანია აგრძელებდა წყალგაუმტარი ტანსაცმლის გამოშვებას და მე-20 საუკუნის ბოლოსთვის იწოდებოდა “ ”, სამკერვალო ფაბრიკით კამბერნოდში, გლაზგოსთან. ბოლო წლებში კომპანია ცდილობს ტრადიციულ მაკინტოშის ლაბადას დაუბრუნოს საკუთარი ადგილი მაღალ მოდაში. ამისთვის ის თანამშრომლობას იწყებს წამყვან მოდის სახლებთან - გუჩი, ჰერმესი, ლუი ვიტონი და ლიბერტი. ლაბადები განსაკუთრებით პოპულარული გახდა იაპონელ ქალბატონებში და კომპანიამ 2000 წელს დედოფლის სამეწარმეო ჯილდო დაიმსახურა საერთაშორის ვაჭრობაში წარმატებისთვის.
მაკინტოში (ვაშლი)

მაკინტოშის წითელი — ვაშლის ჯიში წითელი და მწვანე კანით, მოტკბო გემოთი და ნაზი, თეთრი რბილობით; მწიფდება გვიან შემოდგომაზე. ტრადიციულად ყველაზე პოპულარული ჯიშია ახალ ინგლისში (აშშ) და კანადაში, განსაკუთრებით ცნობილი თავისი ვარდისფერი ფაფით, რომელსაც გაუთლელი მაკინტოშისგან ამზადებენ. ბევრი მას მიიჩნევს საუკეთესო ჯიშად საჭმელად, ფაფისა და წვენის გამოსაყვანად და ნამცხვრისთვის.

ადრეული მაკინტოშის ვაშლის გენეალოგია ერთადერთი ხისგან მოდის, რომელიც 1811 წელს ჯონ მაკინტოშმა აღმოაჩინა საკუთარ მამულში დანდელაში, ონტარიოს პროვინციაში, კანადა. ნიუ-იორკის მოჰაუკის ხეობიდან გადმოსახლებული ჯონ მაკინტოში ახლადშეძენილ მამულს ათვალიერებდა, როდესაც ტყეში რამდენიმე ველური ვაშლის ხის ძირი აღმოაჩინა. მან ეს ძირები საკუთარ ბაღში გადმორგა და მომავალი წლისთვის ერთ-ერთმა ძირმა გაიხარა. რამდენიმე წლის შემდეგ ხემ დაიწყო ქორფა, უგემრიელესი ხილის მოსხმა, რომელიც დღეს უკვე ყველასათვის ცნობილი ჯიშია. აღმომჩენმა მას მაკინტოშის წითელი დაარქვა, რაც დღესაც ვაშლის ამ ჯიშის ოფიციალური სახელია. წლების განმავლობაში ვაშლის პატრონს ჯიშის გამრავლება არ გამოსდიოდა, ვინაიდან ვაშლის ჯიში მისი თესლით არ მეორდება. შემთხვევის წყალობით, 1835 წელს ჯონი და მისი ვაჟი, ალენი, მათი სტუმრისგან ხის მყნობას სწავლობენ. კლონირების ამგვარი ტექნიკით შესაძლებელი გახდა მაკინტოშის ჯიშის გავრცელება.

ხე, რომელზეც ეს ვაშლი თავდაპირველად აღმოაჩინეს 1894 წელს ხანძრის მიერ დაზიანდა. მაკინტოშების ოჯახი ძველ ხეს 1908 წლამდე უვლიდა - ბოლო მოსავალი ხემ ამ წელს გამოიღო, ხოლო 1910 წელს კი იგი საბოლოოდ წაიქცა.

ამავე ვაშლის სახელზე, ჯეფ რასკინს, კომპიუტერული მეცნიერი, ეკუთვნის კრედიტი პოპულარული კომპიუტერული სისტემისთვის (მაკინტოშის ვაშლი) დარქმევა.
ემპაირ სტეიტ ბილდინგი

ემპაირ სტეიტ ბილდინგი — 102 სართულიანი თანამედროვე არტ-დეკო სტილის შენობა ნიუ-იორკ სიტიში, დაპროექტებული „შრივ, ლემბ ენდ ჰარმონ ასოშიეტს“ მიერ და აშენებული 1931 წელს. ცათამბჯენს სახელი ნიუ-იორკის შტატის მეტსახელის გამო დაერქვა და დღემდე ყველაზე მაღალ შენობად რჩება ქალაქ ნიუ-იორკში.

სამოქალაქო ინჟინერთა ამერიკულმა საზოგადოებამ შენობა მსოფლიოს ერთ-ერთ თანამედროვე შვიდ საოცრებათაგან შერაცხა. შენობა ასევე ეკუთვნის უდიდეს ცათამბჯენთა მსოფლიოს ფედერაციას.

ისტორია და სტატისტიკა
ემპაირ სტეიტ ბილდინგის მშენებლობა დაჩქარებული ტემპებით მიმდინარეობდა მსოფლიოში უდიდესი შენობის ტიტულის კრაისლერ ბილდინგისთვის წასართმევად. ის რჩებოდა მსოფლიოს უმაღლეს ცათამბჯენად რეკორდულად დიდი ხნის - 41 წლის განმავლობაში (ხოლო მსოფლიოში უმაღლეს ადამიანის შექმნილ ნაგებობად 23 წელი), მსოფლიო სავაჭრო ცენტრისა და მცირე ხნის შემდეგ სირს ტაუერის მშენებლობის დასრულებამდე. 2001 წლის 11 სექტემბრის ტერაქტის შემდეგ, ემპაირ სტეიტ ბილდინგი ნიუ-იორკში კვლავ უმაღლესი, ხოლო აშშ-ში სიმაღლით მე-2 შენობა გახდა.

შენობის გამორჩეული არტ-დეკო ქიმი თავდაპირველი დიზაინით დირიჟაბლთა დეპო უნდა ყოფილიყო, თუმცა რამდენიმე მცდელობის შემდეგ იდეა არაპრაქტიკული და საშიში გამოდგა შენობის სიდიდით გამოწვეული მქროლი ქარების გამო.

ემპაირ სტეიტ ბილდინგი 381 მეტრი სიმაღლისაა 102-ე სართულის ბოლოს, ხოლო ნაგებობის სრული სიმაღლე 448 მეტრს აღწევს. შენობა ოფიციალურად გაიხსნა 1931 წლის 1 მაისს, თუმცა მასში ოფისების მნიშვნელოვანი წილი გაუქირავებელი დარჩა 1940-იანებამდე. შენობას სახელი სწორედ ამ დაუსახლებელი სტატუსის გამო დაერქვა. შენობის ქიმზე დამაგრებული დიდი სატელევიზიო ანტენა დამატებულ იქნა 1950-იანებში.

სახალხო ობსერვატორია შენობის თავზე ქალაქის შესანიშნავ ხედს შლის და ტურისტებისთვის ძალზედ პოპულარული ადგილია. შენობის თავი ღამით ილუმინირებულია სეზონისთვის შესაფერისი სხვადასხვა ფერის განათებით. მაგ. ფრენკ სინატრას გარდაცვალების შემდეგ შენობა ლურჯი სინათლის „შეიმოსა“ მომღერლის მეტსახელის „' “ ნიშნად.

მსოფლიო სავაჭრო ცენტრის განადგურების შემდეგ რამდენიმე თვე განათება წითელ, თეთრ და ლურჯ ფერებში იყო, შემდეგ კი ისევ ჩვეულ სეზონურ ფერებს დაუბრუნდა.

შენობა დაახლოებით 330.000 მეტრულ ტონას იწონის. მას 6.500 ფანჯარა, 73 ლიფტი და 1.860 საფეხური აქვს შენობის თავამდე; მისი სრული ფართია 204.385 მ2; საფოსტო მისამართია #350 მეხუთე ავენიუ, ს/კ 10118; მდებარეობს 33-ე და 34-ე ქუჩებს შორის მეხუთე ავენიუზე, მიდთაუნ მანჰეტენზე.

შენობის ადგილზე ადრე განთქმული ვალდროფის სასტუმრო მდებარეობდა, სადაც პერიოდულად კლუბი „ “ (მე-19 საუკუნის ნიუ-იორკის სოციალური ელიტა) წევრები იკრიბებოდნენ.

პანორამა
ნიუ-იორკ სიტის 360° პანორამა ემპაირ სტეიტ ბილდინგიდან (გაზაფხული 2005)

ნიუ-იორკ სიტის პანორამა ემპაია სტეიტ ბილდინგით მარცხნივ (დეკემბერი 2005)
მიიოს ვიადუკი

მიიოს ვიადუკი — საყრდენ ბოძებზე დაკიდებული საავტომობილო ხიდი, გადაჭიმული მდინარე ტარნის ხეობაზე მიიოსთან ახლოს სამხრეთ საფრანგეთში. ბრიტანელი არქიტექტორი ლორდ ფოსტერისა და ფრანგი ხიდების ინჟინრის მიშელ ვირლოჟოს ერთობლივი პროექტი ყველაზე მაღალი სატრანსპორტო ხიდია მსოფლიოში, რომლის ერთ-ერთი საყრდენი სვეტი 341 მეტრია — ოდნავ მაღალი ვიდრე ეიფელის კოშკი და მხოლოდ 40 მეტრით მოკლე ემპაირ სტეიტ ბილდინგზე. ფორმალურად გაიხსნა 2004 წლის 14 დეკემბერს, ხოლო სატრანსპორტო მიმოსვლისთვის კი — იმავე წლის 16 დეკემბერს.
თავისუფლების ინსტიტუტი

თავისუფლების ინსტიტუტი — ლიბერალური საჯარო პოლიტიკის ადვოკატირების არასამეწარმეო და არაპარტიული საზოგადოება. იგი სამოქალაქო კამპანიების, დებატების, კვლევებისა და საგანმანათლებლო საქმიანობით ესწრაფვის დაამკვიდროს სამოქალაქო თავისუფლების, აქტიური მოქალაქეობის, საზოგადოებრივი ანგარიშვალდებულების, კანონის უზენაესობის, გამჭვირვალობისა და თავისუფალი ბაზრის ფასეულობები საზოგადოებრივ ცხოვრებაში, პოლიტიკაში, კანონებსა და საჯარო დაწესებულებებში.
პოლკოვნიკი

პოლკოვნიკი (, , , ) — მაღალი საოფიცრო შემადგენლობის სამხედრო წოდება მრავალი ქვეყნის არმიაში.

ქართულ არმიაში პოლკოვნიკი ყველაზე მაღალი საოფიცრო სამხედრო წოდებაა, რომლის შემდგომაც მოდის გენერლის სამხედრო რანგი. პოლკოვნიკი წესისამებრ პოლკის მეთაურია.

ნატოს ჯარებში პოლკოვნიკის სამხედრო რანგის კოდირებაა "-5".

ფრანგულ და ინგლისურენოვან ქვეყნებში პოლკოვნიკს ეწოდება — კოლონელი ;
გერმანულენოვან ქვეყნებში — ობერსტი .
არმიათა ჯგუფი „აფრიკა“

არმიათა ჯგუფი „აფრიკა“ ( შემოკლებით ) — გერმანული „ვერმახტის“ არმიათა დიდი შენაერთი მეორე მსოფლიიო ომის დროს.

დაარსება
არმიათა ჯგუფი „აფრიკა“ დაარსებულ იქნა 1943 წლის 22 თებერვალს გერმანულ-იტალიური სატანკო არმიის უმაღლესი მთავარსარდლობის და ტუნისის საორგანიზაციო შტაბის საფუძველზე.

1943 წლის 13 მაისს არმიათა ჯგუფ „აფრიკამ“ კაპიტულაცია გამოაცხადა და „ვერმახტის“ მიერ გაუქმებულ იქნა.

სარდლები
1943 წლის 23 თებერვლიდან: გენერალ-ფელდმარშალი ერვინ რომელი
1943 წლის 10 მარტიდან: გენერალ-პოლკოვნიკი ჰანს-იურგენ ფონ არნიმი

არმიათა ჯგუფის შემადგენლობა
არმიათა ჯგუფის ჯარები
არმიათა ჯგუფის 504-ე სადაზვერვო პოლკი

დაქვემდებარებული ერთეულები
ტუნისის კამპანია (მმო)

ტუნისის კამპანიის სახელით ისტორიაში შესულია ბრძოლების მთელი რიგი, რომლებსაც ადგილი ჰქონდათ მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში აფრიკის კამპანიის დროს. ერთამენთს ებრძოდნენ ფაშისტთა (გერმანია-იტალიის გაერთიანებული არმია) და მოკავშირეთა არმიები, რომელიც ძირითადად ამერიკელებისა და ბრიტანელებისაგან შედგებოდა. მათ შორის მცირე რაოდენობით იყვნენ აგრეთვე ვიშის ფრანგები.

კამპანია დაიწყო გერმანელთა წარმატებებით, თუმცა შემდგომში მომარაგების პრობლემის გამო უპირატესობა მოკავშირეებმა მოიპოვეს და საბოლოოდ მთლიანად გაანადგურეს «ვერმახტის» ძალები. 275.000 გერმანელი და იტალიელი ჯარისკაცი ტყვედ ჩავარდა.

11 ნოემბერი 1942 - «ვერმახტმა» დაიკავა სამხ. საფრანგეთი და ტუნისი
21 თებერვალი 1943 - კასერინის უღელტეხილის ბრძოლა
20 მარტი 1943 - ბრძოლა მარეთის ხაზისათვის
28 მარტი 1943 - გაბე
10 აპრილი 1943 - სფაქსი
11 აპრილი 1943 - ქაირუანი
12 აპრილი 1943 - სუსი

14 აპრილისათვის ფრონტის ხაზი გადიოდა ანფიდავილიდან სერას კონცხამდე. 19 აპრილი გერმანელებმა წამოიწყეს ბოლო დიდი შეტევა ფრონტის მთელ ხაზზე. მძიმე ბრძოლებს ადგილი ჰქონდათ მატიორთან, ანფიდავილტან და მეჯერდას ხეობაში.
7 მაისს მოკავშირეთა არმიები ერთმანეთს შეხვდნენ ბიზარეთში და ტუნისში.
13 მაისს აფრიკა კორპსის დარჩენილმა შენაერთებმა და იტალიურმა არმიამ იარაღი დაყარა ბონის კონცხთან.

სამხედრო სამარხები ტუნისში
მოკავშირეები:
მეჯეზ ელ ბაბი: 3.000 საფლავი და 1.959 დაცემული ჯარისკაცის მემორიალი
მასიკო, ტუნისიდან დაახ. 30 კმ.: 1.578 საფლავი
სფაქსი: 1.254 საფლავი
ტაბარკა
ქედ ზარგა: 239 საფლავი
ბეჯა: 396 საფლავი
თიბარი: 99 საფლავი
ანფიდავილი: 1.551 საფლავი
კართაგენი: 2.841 საფლავი

გერმანელები:
ბორჯ სედრია: 8.562 საფლავი
სულეიმან II

სულეიმან (; დ. 15 აპრილი, 1642, სტამბოლი — გ. 22 ივნისი, 1691, ედირნე) — ოსმალეთის იმპერიის სულთანი 1687–1691 წლებში, იბრაჰიმ -ისა და სალიჰა დილაშუბ სულთნის ვაჟი, სულთან მეჰმედ -ის უმცროსი ძმა.

ტახტზე ასვლამდე
სულეიმან დაიბადა 1642 წელს, თოფქაფის სასახლეში, სტამბოლში. ის იყო სულთან იბრაჰიმის მეორე ვაჟი. 1648 წელს იბრაჰიმი ტახტიდან ჩამოაგდეს და შეცვალეს მისი 6 წლის ვაჟით, მეჰმედით. ამის შემდეგ სულეიმანი და მისი დანარჩენი ძმები თითქმის 40 წლის განმავლობაში, 1648-1687 წლებში, მეჰმედ -ის მიერ შემოღებული ტრადიციის მიხედვით, გამოკეტილნი იყვნენ თოფქაფის სასახლის კაფესში, სპეციალურ გისოსებში. მიუხედავად ამისა, სულეიმანი მეჰმედ -ის მემკვიდრედ განიხილებოდა, რადგან 1617 წლიდან მოყოლებული ოსმალეთის სასულთნო ტახტის მემკვიდრედ დინასტიის ყველაზე უფროსი შეჰზადე ითვლებოდა. მისი ტახტზე აყვანა რამდენიმეჯერ სცადეს იანიჩრებმა, მაგრამ 1687 წლამდე მიზანს ვერ მიაღწიეს.

მმართველობა
ჰაბსბურგთა ავსტრიის წინააღმდეგ დაწყებული დიდი თურქული ომის წარუმატებლობის გამო, 1687 წლის ნოემბერში, სულთან მეჰმედ იანიჩრებმა ტახტიდან ჩამოაგდეს და სულთნობა სწორედ სულეიმანს უბოძეს.

სულეიმან სახელმწიფო საქმეებით ნაკლებად იყო დაკავებული, მან გაატარა რამდენიმე უმნიშვნელო რეფორმა, რომლებსაც არანაირი კარგი შედეგი არ მოუტანიათ დასუსტებული ოსმალეთის იმპერიისათვის. სულეიმანი იყო ძალიან მორწმუნე ადამიანი და დროის უმეტესობას ლოცვაში ატარებდა, ხოლო სახელმწიფო საქმეებს განაგებდნენ მისი ვეზირები, რომელთა შორისაც ყველაზე ცნობილია ქოფრიულიუ ფაზილ მუსტაფა-ფაშა (1689-1691 წწ.).

მისი მმართველობის პერიოდში ოსმალეთის იმპერია იბრძოდა რუსეთის სამეფოს, ჰაბსბურგთა ავსტრიისა და პოლონეთის წინააღმდეგ. 1688 წელს ოსმალები დაუპირისპირდნენ ავსტრია-პოლონეთის გაერთიანებულ არმიას მდინარე დუნაის პირას. ბრძოლამდე 2 თვით ადრე სულეიმანმა დახმარების წერილი გაუგზავნა დიდ მოგოლთა იმპერატორს, აურანგზებს, მაგრამ უარი მიიღო. თურქები სასტიკი მარცხი განიცადეს და დაკარგეს ბელგრადი. 1690 წელს ფაზილ მუსტაფა-ფაშას სარდლობით მათ შეძლეს ბელგრადის დაბრუნება, მაგრამ მცირე ხნით.

სულთანი გარდაიცვალა 1691 წელს გულის წყალმანკით, თავის საყვარელ ედირნეს სასახლეში. დაკრძალეს სულეიმანიეს მეჩეთში. მის შემდეგ ოსმალეთის სულთანი გახდა მისი უმცროსი ძმა, აჰმედ .
ოსმან I

ოსმან ღაზი (, ოსმალ.: ; ; დ. დაახლ. 1258, შუქუთი, თურქეთი — გ. 1326, ბურსა) — ოსმანთა სახელმწიფოს დამაარსებელი, ბეგი, რომელსაც სულთნადაც მოიხსენიებენ.

ბიოგრაფია
ოსმანი იყო თურქთა ურდოების ბეგის ერთუღრულისა და ჰალიმე ხათუნის შვილი და პირველი ბეგის სულეიმანის შვილიშვილი.

იგი თავდაპირველად თურქ-სელჩუკთა ვასალი იყო და მათ სამეფოს იცავდა ბიზანტიელებისაგან. 1288 წელს მამის სიკვდილის შემდგომ იგი მცირე აზიაში მოსახლე თურქთა ურდოების ბეგი გახდა, რომლებმაც შემდგომში მისი სახელი მიიღეს და იწოდებოდნენ „ოსმანებად“. 1299 წელს ოსმანი დამოუკიდებელი მმართველი გახდა და თითქმის მთელი მცირე აზია დაიპყრო. აქედან გამომდინარე იგი ითვლება „ოსმალეთის იმპერიის“ დამაარსებლად და მის პირველ სულთნად.

1326 წელს მან აიღო ქალაქები ბურსა და ნიკეა (დღევანდელი იზნიქი). იგი იმავე წელს გარდაიცვალა და ოსმალეთის სულთანი გახდა მისი ვაჟი — ორჰან .
ფრიდრიხ შილერი

იოჰან კრისტოფ ფრიდრიხ ფონ შილერი (; დ. 10 ნოემბერი 1759, ნეკარის მარბახი, ბადენ-ვიურტემბერგი — გ. 9 მაისი 1805, ვაიმარი, თიურინგია) — გერმანელი პოეტი, დრამატურგი და ისტორიკოსი.

ფრიდრიხ შილერი იოჰან ვოლფგანგ ფონ გოეთესთან ერთად ითვლება გერმანული კლასიკური ლიტერატურის უდიდეს წარმომადგენლად.

ბიოგრაფია
დაიბადა მარბახში, ვიურტერმბერგი, სამხედრო ექიმის იოჰან კასპარ შილერის და ელისაბედ ელიზაბეთ კოდვაისის ოჯახში. ჰყავდა ხუთი და. ბავშვობა სიღარიბეში გაატარა რელიგიურ-პიეტისტურ გარემოცვაში. დაამთავრა ლუდვიგსბურგის ლათინური სკოლა, სამხედრო სკოლაში ჯერ იურიდიულ, შემდეგ სამედიცინო განყოფილებაზე სწავლობდა. ამ პერიოდში მორალისტურ ფილოსოფიას, ინგლისელ და ფრანგ განმანათლებელთა იდეებს გაეცნო და ამერიკის განმათავისუფლებელი მოძრაობით დაინტერესდა. მისი მსოფლმხედველობის ჩამოყალიბებაზე დიდი გავლენა მოახდინა უილიამ შექსპირის დრამატურგიამ.

ფრ. შილერის პირველ ნაწარმოებებში აშკარად ჩანს „ქარიშხლისა და შეტევის“ თავისუფლების პათოსი და უკიდურესი ინდივიდუალიზმი. იმავე იდეებსა და მხატვრულ პრინციპებს მიჰყვება ფრ. შილერის დრამა „ყაჩაღები“ (გამოქვეყნდა 1781, დაიდგა 1782), რომელმაც დასაბამი მისცა ლირიკულად მძაფრ, პოლიტიკურად მიზანდასახულ და ემოციურად მოქმედ ახალი ტიპის დრამას. ამ პიესის იდეური პათოსი გაჰყვა მეორე, იტალიის ისტორიულ თემაზე აგებულ დრამასაც „ფიესკოს შეთქმულება გენუაში“ (1783).
ქალი ყარყუმით

ქალი ყარყუმით — 1485 წელს შესრულებული, ლეონარდო და ვინჩის ნახატი. ნახატზე გამოსახულია ჩეჩილია გალერანი, მილანის ჰერცოგის ლუდოვიკო სფორცას საყვარელი ყარყუმით ხელში.

მიუხედავად დაზიანებისა — უკანა ფონზე კარები გადახატულია, ქალის თითები წაშლილი და ვუალი მოდელის თავზე გადაკეთებულია ექსტრავაგანტულ ვარცხნილობად — სურათი ერთ-ერთი საუკეთესოდ შემონახულთაგანია ლეონარდოს ნახატებიდან.
ვალტერ ფონ ბრაუხიჩი

ვალტერ ფონ ბრაუხიჩი (გერმ.: ) (დ. 4 ოქტომბერი, 1881, ბერლინი — გ. 18 ოქტომბერი, 1948, ჰამბურგი) — გერმანელი სამხედრო მოღვაწე, „ვერმახტის“ გენერალ-ფელდმარშალი და არმიის მთავარსარდალი 1938–1941, გენერალ ბერნჰარდ ფონ ბრაუხიჩის შვილი და მოტომრბოლელ მანფრედ ფონ ბრაუხიჩის ბიძა.

ბიოგრაფია
1881 : 4 ოქტომბერი — გენერალ ბერნჰარდ ფონ ბრაუხიჩსა და მის მეუღლეს შარლოტე გორდონს შეეძინათ ვაჟი ვალტერი.
1900 : კადეტთა სასწავლებლის დამთავრების შემდეგ ბრაუხიჩი პრუსიის არმიის გვარდიულ გრენადერთა პოლკის ლეიტენანტად დაინიშნა.
1910 : იქორწინა ელის ფონ კარშტეტზე (გერმ.: )
1912 : გადაიყვანეს დიდ გენერალურ შტაბში სამუშაოდ.
1914–1918 : პირველი მსოფლიო ომის დროს სხვადასხვა სახის ჯარებში გენშტაბის ოფიცრად მსახურობდა.
1921 : ბრაუხიჩმა მაიორის ჩინით სამსახური დაიწყო ახლად შექმნილ „რაიხსვერში“.
1927 : დაინიშნა სამხედრო ოლქის შტაბის შეფად.
1928 : მიენიჭა პოლკოვნიკის სამხედრო წოდება.
1929 : გადაყვანილ იქნა რაიხსვერის სამინისტროს სახმელეთო ჯარების საწვრთნელი განყოფილების უფროსის თანამდებობაზე.
1931 : იმოგზაურა საბჭოთა კავშირში, სადაც მან ხელი შეუწყო რაიხსვერისა და წითელი არმიის თანამშრომლობას.
1933 : დაინიშნა სამხედრო ოლქის (აღმ. პრუსია) მთავარსარდლად.
1936 : მიენიჭა გენერლის სამხედრო წოოდება.
1937 : ბრაუხიჩი დაინიშნა „ჰეერის“ მოტორიზირებული შენაერთების მთავარსარდლად.
1938 : ფრიჩ-ბლომბერგის სკანდალის და ვერნერ ბარონ ფონ ფრიჩის გადაყენების შემდეგ იგი „ჰეერის“ მთავარსარდალი გახდა. ამავე პერიოდში მან მიიღო დიდი ფინანსური დახმარება ფიურერისაგან და გაეყარა ცოლს.
ბრაუხიჩმა იქორწინა შარლოტე შმიტზე (გერმ.: ).
სუდეტების კრიზისის დროს იგი იზიარებდა გენერალ ლუდვიგ ბეკის სამხედრო პოზიციას, თუმც აშკარად ფიურერის ოპოზიციაში დადგომა ვერ შეძლო.
1939–1941 : მეორე მსოფლიო ომში იგი ხელმძღვანელობდა „ჰეერის“ ოპერაციებს პოლონეთში, საფრანგეთში და საბჭოთა კავშირში. მისი სტრატეგიული გადაწყვეტილებები ხშირად აწყდებოდა ჰიტლერის სურვილს, რის გამოც მან არაერთხელ დაწერა განცხადება გადადგომის თაობაზე, რაზეც ყოველთვის უარი მიიღო. მიუხედავად აზრთა სხვაობისა ბრაუხიჩი „ვიდერშტანდს“ არ შეერთებია.
1940 : მიენიჭა გენერალ-ფელდმარშლის სამხედრო წოდება.
1941 : დეკემბერი: სსრკ-ზე წარუმატებელი ბლიცკრიგის მიზეზად ჰიტლერმა ბრაუხიჩი დაასახელა და ეს უკანასკნელი „ჰეერის“ მთავარსარდლობიდან გადააყენა. მისი ადგილი თვითონ ჰიტლერმა დაიკავა.
1944 : 1944 წლის 20 ივლისის პუტჩი ბრაუხიჩმა სახალხოდ დაგმო, თუმცა სემდგომში ზოგიერთ ბრალდებულს უშუამდგომლა ჰიტლერთან.
1945–1946 : იგი მოწმედ იყო ნიურნბერგის პროცესზე
1948 : 18 ოქტომბერი — ბრაუხიჩი ქ. ჰამბურგში ბრიტანელთა ტყვეობაში გარდაიცვალა.
რეგიონალიზმი (ხელოვნება)

რეგიონალიზმი — მიმდინარეობაა ხელოვნებაში, განსაკუთრებით ფერწერაში, რომლის წევრებიც თავს არიდებენ ქალაქს და სწრაფად განვითარებად ტექნოლოგიურ პროცესებს. რეგიონალისტი მხატვრები უპირატესობას პროვინციული სოფლის ცხოვრების აღწერას ანიჭებენ. რეგიონალისტური სტილი ამერიკაში 1930-35 წლებიდან დაიწყო და მისი თვალსაჩინო წარმომადგენლები იყვნენ გრანტ ვუდი და თომას ჰარტ ბენტონი. 1930-იანების დიდი დეპრესიის პერიოდში ამერიკული პროვინციის იდილიის დამაიმედებელი გამოსახულებებით რეგიონალისტურმა ხელოვნებამ ფართო გამოხმაურება ჰპოვა.
მიხეილ მაჭავარიანი

მიხეილ ვარდენის ძე მაჭავარიანი (დ. 9 იანვარი, 1968, თბილისი) — ქართველი პოლიტიკოსი, საქართველოს პარლამენტის ხუთგზის (1995, 1999, 2003, 2008, 2012) წევრი, საგადასახადო შემოსავლების მინისტრი 1999-2001 წლებში, სოციალურ მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი.

ბიოგრაფია
1984 წელს დაამთავრა თბილისის პირველი საშუალო სკოლა. 1986 წელს გაწვეულ იქნა სამხედრო სავალდებულო სამსახურში. 1991 წელს წარჩინებით დაამთავრა შრომის წითელი დროშის ორდენოსანი საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტი ნიადაგმცოდნეობის ფაკულტეტი. 1991-1995 წლებში მუშაობდა საქართველოს სახელმწიფო აგრარული უნივერსიტეტის ნიადაგმცოდნეობის კათედრაზე ლაბორანტად.

1993 წლიდან მაჭავარიანი იყო საქართველოს მოქალაქეთა კავშირის ახალგაზრდული კავშირის მთავარი მდივანი, შემდეგ — თავმჯდომარე. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი“. 1999 წელს — საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი“. 2002-2004 წლებში — საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი (თბილისის სამგორის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი“.

1996 წლის ივნისიდან 1999 წლის დეკემბრამდე იყო საქართველოს მოქალაქეთა კავშირის გენერალური მდივანი. 1999 წლის დეკემბერში დანიშნეს საქართველოს საგადასახადო შემოსავლების მინისტრად. ამ თანამდებობიდან გადადგა 2001 წლის აგვისტოში. 2001–2002 წლებში საქართველოს პარლამენტის თავმჯდომარის კაბინეტის უფროსი. მონაწილეობდა ვარდების რევოლუციაში, როგორც ერთ-ერთი ლიდერი და ზურაბ ჟვანიას გუნდის წევრი.

2004-2008 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი (თბილისის სამგორის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „ბურჯანაძე — დემოკრატები“. 2004 წლის 23 აპრილს ის გახდა საქართველოს პარლამენტის თავმჯდომარის მოადგილე, ეს თანამდებობა შეინარჩუნა 2012 წლამდე. 2008-2012 წლებში იყო საქართველოს მე-7 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა — გამარჯვებული საქართველოსთვის“. 2012 წლის მარტში დაინიშნა "ერთიანი ნაციონალური მოძრაობის" გენერალურ მდივნად და თანამდებობას იკავებდა 15 ოქტომბრამდე. 2012-2016 წლებში — საქართველოს მე-8 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა — „მეტი სარგებელი ხალხს“.

2012 წლის საპარლამენტო არჩევნებში სამგორის მაჟორიტარობის კანდიდატი იყო („ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა“), სადაც ხმათა 30,46% მიიღო (26 121 ხმა) და მეორე ადგილი დაიკავა.

2016 წელს განაცხადა ერთიანი ნაციონალური მოძრაობის დატოვებისა და პოლიტიკიდან წასვლის შესახებ. 2021 წელს დაიცვა დისერტაცია და მიიღო სოციალურ მეცნიერებათა დოქტორის ხარისხი.

პირადი და ოჯახური ცხოვრება
ფლობს ინგლისურ და რუსულ ენებს.
ჰყავს მეუღლე სოფიო ჟღენტი. შვილები: ვარდენი, ბარბარე და ვივიენი.
მშობლები: მამა — ვარდენ მაჭავარიანი, დედა — მარინე მდინარაძე
ელენე თევდორაძე

ელენე კონსტანტინეს ასული თევდორაძე (დ. 5 სექტემბერი 1938, თბილისი, საქართველოს სსრ) — ქართველი პოლიტიკოსი, პედაგოგი და საზოგადო მოღვაწე.

ბიოგრაფია
ელენე თევდორაძე დაიბადა 1938 წლის 5 სექტემბერს, თბილისში. 1960 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უცხო ენათა ინსტიტუტის გერმანული ენისა და ლიტერატურის ფაკულტეტი. 1962-1963 წლებში იყო ქალაქ რუსთავის მე-12 საშუალო სკოლის პედაგოგი; 1963-1965 წლებში ქალაქ რუსთავის კომკავშირის მდივანი; 1965-1972 წლებში ქალაქ რუსთავის სკოლის დირექტორის მოადგილე; 1972-1974 წლებში ქალაქ თბილისის მე-3 საშუალო სკოლის დირექტორის მოადგილე; 1974-1975 წლებში ქალაქ თბილისის 90-ე საშუალო სკოლის დირექტორის მოადგილე; 1975-1978 წლებში მუშაობდა ქალაქ თბილისის განათლების სამინისტრო; 1978-1982 წლებში იყო თბილისის 56-ე საშუალო სკოლის დირექტორი; 1982-1985 წლებში ქალაქ თბილისის 121-ე საშუალო სკოლის დირექტორი; 1985-1995 წლებში ქალაქ თბილისის 64-ე საშუალო სკოლის დირექტორის მოადგილე. 2004 წლიდან რეინტეგრაციის საკითხებში სახელმწიფო მინისტრის მოადგილე.

ელენე თევდორაძე იყო ერთიანი ნაციონალური მოძრაობის წევრი (2003-), 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი“. 1999 -2004 წლებში იყო საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრიპარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი“. 2004-2008 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „ნაციონალური მოძრაობა - დემოკრატები“. საქართველოს მოქალაქეთა კავშირის წევრი (1993-), შეწყალების სახელმწიფო კომისიის თავმჯდომარე (2004-2013). 2008 წელს ელენე თევდორაძე ღირსების ორდენით დაჯილდოვდა საქართველოში პარლამენტარიზმის განვითარებისა და ადამიანის უფლებების დაცვის საქმეში შეტანილი პირადი დიდი წვლილისა და ნაყოფიერი საქმიანობისთვის.

დაჯილდოებულია ღირსების ორდენით.
ბეჟან გუნავა

ბეჟან კუკურის ძე გუნავა (დ. 11 აპრილი 1965, ზუგდიდი) — ქართველი პოლიტიკოსი, იურისტი.

ბეჟან გუნავა დაიბადა ქალაქ ზუგდიდში. 1991 წელს დაამთავრა ბელორუსიის ტექნოლოგიური ინსტიტუტი, შემდეგ ზუგდიდის დამოუკიდებელი უნივერსიტეტი. 1991 წელს გახდა ზუგდიდის საკრებულოს წევრი. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკიდან „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი“. 2001-2003 წლებში საქართველოს საგადასახადო დეპარტამენტის ზუგდიდის საოლქო-საგადასახადო ინსპექციის უფროსი. 2004-2008 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკიდან „ნაციონალური მოძრაობა — დემოკრატები“. ფლობს რუსულ ენას.
რომან კუსიანი

რომან ნოდარის ძე კუსიანი (დ. 9 აგვისტო, 1967, საჩხერე) — ქართველი პოლიტიკოსი.

ბიოგრაფია
1991 წელს დაამთავრა შრომის წითელი დროშის ორდენოსანი, ვ. ი. ლენინის სახელობის საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ავტოსაგზაო ფაკულტეტი და ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სოხუმის ფილიალი, სპეციალობა სამართალმცოდნეობა. 1986– 1988 წლებში გაიარა სამხედრო სამსახური დაღესტნის ასსრ-ში. 1988–1991 მუშაობდა თბილისის ორჯონიკიძის რაიონის არასაუწყებო დაცვაში. 1991 წლიდან იყო საქართველოს მწვანეთა საჩხერის რაიონული ორგანიზაციის თავმჯდომარე, ხოლო 1993 წლიდან საქართველოს მოქალაქეთა კავშირის საჩხერის რაიონული ორგანიზაციის თავმჯდომარე. 1994–1995 წლებში ეკავა სხვადასხვა პარტიული თანამდებობები. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი “. 1999 -2004 წლებში — საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი “. 2004-2008 წლებში — საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრიპარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „ნაციონალური მოძრაობა - დემოკრატები “. 2008 წლიდან არის დემოკრატიული მოძრაობა — ერთიანი საქართველოს წევრი.