iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
მაგნოზავრი

მაგნოზავრი — ( დიდი ხვლიკი) თეროპოდისებრი დინოზავრის გვარი შუა იურული პერიოდიდან. ხშირად მოიხსენიებდნენ მეგალოზავრად.
ისტორია და ტაქსონომია
1923 წელს ფრიდრიხ ფონ ჰუენემ დაასახელა მეგალოზავრუს ნეზერკომბენსისი ნაწილობრივი ჩონჩხისგან ( 12143), რომელიც იპოვეს ბაიოცის ხანის შუა იურული პერიოდის ინფერიორ ოლიტიდან.
მე-19 საუკუნეში ვ. პარკერმა იპოვა იგი ნეზერკომბთან ახლოს, შერბორნის ჩრდილოეთით, დორსეტში, ინგლისში. მასალა შეიცავდა ნაწილობრივ კბილისებრ, დორსალურ და კაუდალურ მალებს, თეძოს ძვლის ნაწილს, მარჯვენა ბოქვენის ნაწილს, ბარძაყის ძვლის შიდა ნაწილსა და წვივის ძვლებს, რომლებიც შესაძლოა ახალგაზრდა ინდივიდისგან იყო აღებული. ჰიუნემ ის მეგალოსაურუსის უფრო პრიმიტიულ სახეობად განმარტა.

1926 წელს ფრიდრიხ ფონ ჰუენემ ინგლისის ქვემო ლიასიდან აღებულ ნიმუშს 41352
(ეს უკანასკნელი რიჩარდ ლიდეკერმა პირველად 1888 წელს აღწერა), კბილის სახეობას მეგალოსავრუს ლიდეკერი დაარქვა.
საბოლოოდ, 1932 წელს მკვლევარმა შექმნა გვარი მაგნოზავრი, მას მ. ლიდეკერი უწოდა და ამ გვარისთვის მესამე სახეობა, მ. ვუდვორდი შექმნა. მ. ვუდვორდი დაფუძნებული იყო ქვემო ლიასიდან აღებულ წვივის ძვალზე ( .3542), რომელსაც მან ერთდროულად და შემთხვევით ასევე დაარქვა სარკოზავრი ანდრეუსი;
1956 ფონ ჰიუენემ წელს ამ უკანასკნელ სახელს მიანიჭა პრიორიტეტი. კიდევ უფრო დამაბნეველი იყო ის, რომ იმავე 1932 წლის პუბლიკაციაში ფონ ჰიუენმა სარკოზავრ ვუდის სახელი შეუცვალა და მაგნოზავრ ვუდი უწოდა.

1990-იან წლებამდე ამ გვარს არ აქცევდნენ ყურადღებას. კერძოდ, განიხილავდნენ როგორც მეგალოზავრის სახეობა.
კვლევების შედეგად კი მაგნოზავრი გამოიყო ცალკე გვარად. ასევე, არსებობს მორფოლოგიური განსხვავებები ამ ორ სახეობას შორის: მაგალითად, შესაძლებელია, რომ მეგალოზავრის წვივის ძვლები შეკუმშული იყოს, მაგნოზავრისგან განსხვავებით.
გამოკვლევების დროს გამოითქვა მოსაზრება, რომ მაგნოზავრი და ეუსტრეპტოსპონდილი ერთი და იგივე გვარია, რადგან ორივეს აქვს კბილის მსგავსი გაფართოებული წინა წვერი და გადიდებული მესამე კბილის წვერი. ამიტომ მან ეუსტრეპტოსპონდილ ოქსონიენს მაგნოზავრ ოქსონიენსი დაარქვა. აღსანიშნავია, რომ ამ მოსაზრებამ დიდ ხანს არ გასტანა. სამეცნიერო საზოგადოებამ მალევე უარყო ეს უკანასკნელი აზრი. მიმოხილვებმა აჩვენა, რომ ის, სავარაუდოდ, ბაზალური ტეტანურანია, სავარაუდოდ, მეგალოზავრიდი.

როჯერ ბენსონის მიერ 2010 წელს ჩატარებული დეტალური ხელახალი აღწერით, დაასკვნეს, რომ მაგნოზავრი იყო ვალიდური ტაქსონი, მეგალოსავრიდული მეგალოსავროიდი და დაახლოებით 175 მილიონი წლის ასაკით ტეტანურების უძველესი წევრი.

აღწერა
ვინაიდან ნაშთები იშვიათი და ფრაგმენტულია, მისი ანატომიური მახასიათებლების შესახებ დეტალების უმეტესობა უცნობია. ეს უნდა ყოფილიყო დინოზავრისთვის საშუალო ზომის ორფეხა მტაცებელი ცხოველი. მასთან ყველაზე მსგავსი ცხოველები, სავარაუდოდ, იქნებოდა ეუსტრეპტოსპონდილი, დუბრეილოზავრი და აფროვენატორი. ერთი მოსაზრებით ამ ტიპის ორგანიზმის მასა დაახლოებით 175 კგ (386 ფუნტი) უნდა ყოფილიყო, რაც შეესაბამება დაახლოებით ოთხ მეტრს (13.1 ფუტი) სიგრძეს. თუმცა მკვლევარმა ბენსონმა 2010 წელს აღნიშნა, რომ დინოზავრის ეს სახეობა დაახლოებით ნახევარი ტონა უნდა ყოფილიყო. ხოლო ცხოველის თეძომდე სიმაღლე ერთ მეტრზე მეტი უნდა ყოფილიყო.

კლასიპიკაცია
მაგნოზავრის ფილოგენეტიკური პოზიცია კარანოს და სხვების (2012) მიხედვით ნაჩვენებია ამ კლადოგრამაზე:
ნანოსფერო

ნანოსფერო — ნანოსტრუქტურის ტიპი ან კლასი, რომელიც შედგება პოლიმერული მასალისგან დამზადებული მატრიცისგან - რაც გავრცელებულია როგორც ორგანულ, ასევე არაორგანულ მასალებში. ისინი არ არიან აუცილებლად სფერული ფორმის. ნანოინჟინერიის კონტექსტში, ისინი ზოგადად იყოფა ორ კატეგორიად: მაგნიტური ნანოსფეროები და იმუნური ნანოსფეროები, და მათი ზომა შეიძლება მერყეობდეს 10-დან 200 ნმ-მდე.
სტრუქტურა
მაგნიტური ნანოსფეროები ძირითადად არაორგანულია და მათი მანიპულირება მაგნიტური ველის გამოყენებით მარტივია. მათი მასის გათვალისწინებით, მათ აქვთ ძალიან მაღალი ზედაპირის ფართობი და გაჯერების მაგნიტიზაცია. ეს ნიშნავს, რომ მათ აქვთ პოტენციალი, გამოიყენონ სხვადასხვა გზით, მათ შორის იონური გაცვლის გამოყოფით, წამლების მიწოდებით, მიზნობრივი გენოთერაპიისა და მაგნიტურ-რეზონანსული ტომოგრაფიით. ისინი შეიძლება იყოს ღრუ და შევსებული მოლეკულებით - მაგალითად, სიმსივნეს საწინააღმდეგო პრეპარატებით - ორგანიზმში ნემსის ან სხვა საშუალებებით შესაყვანად. მიწოდების ეს მეთოდი თავიდან აგაცილებთ გაცილებით ინვაზიურ ქირურგიას, ხოლო ნანოსფეროებში არსებული ფორები საშუალებას აძლევს მათ ეფექტურად მიაწოდონ უჯრედები ან იმოქმედონ როგორც მიკრორეაქტორები.

იმუნური ნანოსფეროები შექმნილია იმუნური პასუხის გამოსაწვევად, როგორც ადაპტური, ასევე თანდაყოლილი, ორგანიზმში სპეციფიკური ნუკლეოტიდების, მაგალითად, ოლიგოდეოქსინუკლეოტიდების მიწოდებით. შესაძლოა, ისინი გაძლიერებული დისპერსიულობითა და ხსნადობით იყოს შექმნილი.
ბუნებაში
ნანოსფეროები ბუნებაში გვხვდება, მაგალითად, კბილის მინანქრის ამელოგენინის ცილებში და ზოგიერთ მცენარეში, მაგალითად, ედელვაისის ფოტონურ კრისტალებში.
იავნანა (რომანი)

იავნანა ( ფრანგ. ; აშშ-ში გამოიცა სათაურით ,,იდეალური ძიძა" ) - მაროკოული წარმოშობის ფრანგი მწერლის, ლეილა სლიმანის, მეორე რომანი. გამოქვეყნდა 2016 წელს და ამავე წელს მოიპოვა საფრანგეთის ყველაზე პრესტიჟული ლიტერატურული ჯილდო, გონკურის პრემია.

ნაწარმოები ეფუძნება რეალურ ისტორიას.

სიუჟეტი
(ყურადღება! ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები).

მირიამი, ორი მცირეწლოვანი შვილის დედა, ქმრის სურვილის საწინააღმდეგოდ გადაწყვეტს თავისი კარიერის გაგრძელებას იურიდიულ ფირმაში. შესაბამისად, შეძლებულ პარიზელ წყვილს სასწრაფოდ ესაჭიროება ძიძა. ისინი ხვდებიან ლუიზს, ერთი შეხედვით, მოკრძალებულ, მშვიდ, თავაზიან ქვრივს, რომელსაც ბავშვების მიმართ უცნაური სიყვარული აქვს. ის ყოველგვარი ჩივილის გარეშე მუშაობს გვიანობამდე, იდეალურად ალაგებს სახლს, ბავშვების დაბადების დღეებზე არაჩვეულებრივ წვეულებებს აორგანიზებს... მაგრამ მალე პოლისა და მირიამის ოჯახური იდილია ირღვევა.

სლიმანის თქმით, ნაწარმოები შთაგონებულია 2012 წელს ნიუ-იორკში ძიძის მიერ მოკლული მცირეწლოვანი ბავშვების, ლეო და ლუსია კრიმების, რეალური შემთხვევით.
ფონი
„იავნანა “ სლიმანის მეორე რომანია. 2018 წლის იანვრისთვის ის 18 ენაზე იყო თარგმნილი და კიდევ 17 ენაზე იგეგმება თარგმნა. ნაწარმოების ორიგინალი სახელწოდებაა „ “, დიდ ბრიტანეთში ითარგმნა, როგორც „იავნანა“, ხოლო აშშ-ში - ,,იდეალური ძიძა. კრიტიკოსებმა ის გილიან ფლინის „გაუჩინარებულ ქალს“ შეადარეს. ლუსი სქოულზმა ნაწარმოები აღწერა, როგორც „ფსიქოლოგიური თრილერი, რომელიც მკითხველის გაოცებას გამოიწვევს“.

ეკრანიზაცია
2019 წელს რეჟისორმა ლუსი ბორლეტომ გადაიღო წიგნის ეკრანიზაცია, რომელშიც მთავარ როლებს კარინ ვიარი, ლეილა ბეკთი და ანტუან რენარცი ასრულებენ.
აფრიკული ფრანკი

აფრიკული ფრანკი — ორი ვალუტის სახელწოდება, რომელსაც იყენებს 210 მილიონი ადამიანი (2023 წლის მონაცემებით) თოთხმეტ აფრიკულ ქვეყანაში: დასავლეთი აფრიკის ფრანკი, რომელიც გამოიყენება რვა დასავლეთ აფრიკულ ქვეყანაში, და ცენტრალური აფრიკის ფრანკი, რომელიც გამოიყენება ექვს ცენტრალურ აფრიკულ ქვეყანაში. ვალუტური კოდებია დასავლეთ აფრიკული ფრანკისთვის და ცენტრალურ აფრიკული ფრანკისთვის. მიუხედავად იმისა, რომ ორივე ვალუტას ჩვეულებრივ აფრიკულ ფრანკს უწოდებენ და (ამჟამად) აქვთ ერთნაირი ღირებულება, ისინი ურთიერთშეცვლადი არ არის. ამიტომ ეს არ არის საერთო მონეტარული ზონა, არამედ არის ორი დაკავშირებული ზონა.

ორივე ფრანკს აქვს ფიქსირებული გაცვლითი კურსი ევროსთან, რაც გარანტირებულია საფრანგეთის მიერ: €1 = 655.957 ფრანკს. ამ კონვერტაციის გარანტიის უზრუნველსაყოფად, წევრი ქვეყნები ვალდებული იყვნენ თავიანთი სავალუტო რეზერვების ნახევარი ჩაეტანათ საფრანგეთის ხაზინაში, მაგრამ ეს მოთხოვნა გაუქმდა 2019 წელს (ძალაში შევიდა 2021 წელს) დასავლეთ აფრიკული ფრანკისთვის. ეს მოთხოვნა უცვლელი რჩება ცენტრალურ აფრიკული ფრანკისთვის, რომელიც არ განახლდა 2019 წელს (რეფორმა შეეხებოდა მხოლოდ დასავლეთ აფრიკულ ფრანკს). ამ ვალუტებს აკრიტიკებენ აფრიკელი წევრი სახელმწიფოების სუვერენიტეტის შეზღუდვისთვის, რაც ფაქტობრივად მათ მონეტარულ პოლიტიკას ევროპის ცენტრალური ბანკის ხელში აქცევს. სხვები კი ამტკიცებენ, რომ აფრიკული ფრანკის მომხმარებელი ქვეყნები ყველა თანასწორია და რომ ფრანკი „ხელს უწყობს ფრანკის ზონის წევრი ქვეყნების ეროვნული ვალუტების სტაბილიზაციას და მნიშვნელოვნად აადვილებს ექსპორტისა და იმპორტის ნაკადებს საფრანგეთსა და წევრ ქვეყნებს შორის“.

2019 წლის 22 დეკემბერს გამოცხადდა, რომ დასავლეთ აფრიკული ვალუტა განახლდებოდა და შეიცვლებოდა დამოუკიდებელი ვალუტით, რომელსაც ეკო დაერქმეოდა. 2020 წლის მაისში საფრანგეთის ეროვნული ასამბლეა დათანხმდა დასავლეთ აფრიკული ფრანკში საფრანგეთის ჩართულობის დასრულებას, მათ შორის სავალუტო რეზერვების ჩატანების მოთხოვნების გაუქმებას, რაც ხელს შეუწყობდა ეკოზე გადასვლას. მიუხედავად 2020 წლის ბოლოს მონეტარული კავშირის შექმნის პირველადი გეგმებისა, შეფერხებებმა, მათ შორის -19-ის პანდემიამ, გლობალურმა გეოპოლიტიკურმა განუსაზღვრელობამ და კრიტერიუმების დაუკმაყოფილებლობამ გამოიწვია არაერთხელ გადადება, მეხუთე გაშვების სამიზნე თარიღი კი 2027 წლის ივლისშია დანიშნული.
დასავლეთაფრიკული ფრანკი

დასავლეთაფრიკული ფრანკი — ვალუტა, რომელსაც იყენებს რვა დამოუკიდებელი სახელმწიფო დასავლეთ აფრიკაში, რომლებიც ქმნიან დასავლეთ აფრიკის ეკონომიკურ და სავალუტო კავშირს : ბენინი, ბურკინა-ფასო, კოტ-დ'ივუარი, გვინეა-ბისაუ, მალი, ნიგერი, სენეგალი და ტოგო. ამ რვა ქვეყანას 2014 წელს ჰყავდა 105,7 მილიონი მოსახლეობა და კომბინირებული მთლიანი შიდა პროდუქტი შეადგენდა 128,6 მილიარდ აშშ დოლარს 2018 წლის მდგომარეობით.

აბრევიატურა ნიშნავს (აფრიკული ფინანსური საზოგადოება). ვალუტას უშვებს დასავლეთ აფრიკის ქვეყნების ცენტრალური ბანკი, რომელიც მდებარეობს დაკარში, სენეგალი. ფრანკი ნომინალურად იყოფა 100 სანტიმად, მაგრამ არცერთი მონეტა ან ბანკნოტი სანტიმებში არ გამოუშვებულა. ფრანკის ბანკნოტების წარმოებას შამალიერში საფრანგეთის ბანკი 1945 წელს მისი დაარსების დღიდან ახორციელებს.

ცენტრალურაფრიკული ფრანკი ტოლფასიანია დასავლეთ აფრიკის ფრანკისა და მიმოქცევაშია რამდენიმე ცენტრალურ აფრიკულ სახელმწიფოში. ორივეს ჩვეულებრივ ფრანკად ან აფრიკულ ფრანკად მოიხსენიებენ.

2019 წლის დეკემბერში გამოცხადდა, რომ დასავლეთ აფრიკის ფრანკი რეფორმირდება, რაც მოიცავს მისი სახელის შეცვლას (უწოდებენ ეკოს) და საფრანგეთის როლის შემცირებას ვალუტაში. დასავლეთ აფრიკის ქვეყნების ფართო ეკონომიკური თანამეგობრობა , რომლის წევრებიც არიან -ს წევრები, გეგმავს საკუთარი საერთო ვალუტის დანერგვას წევრი ქვეყნებისთვის, რომლისთვისაც სახელწოდებად ეკო ფორმალურად მიიღესი. მეხუთე სამიზნე დაწყების თარიღად განისაზღვრა 2027 წლის ივლისი.
ფრანცისკო მარტინესი (ანთროპოლოგი)

ფრანცისკო მარტინესი (დ. 1982, მურსია) — ესპანელი ანთროპოლოგი. მუშაობს მატერიალური კულტურის თანამედროვე საკითხებზე ეთნოგრაფიული კვლევის საშუალებით. მის კვლევას მიენიჭა სოციალურ ანთროპოლოგთა ევროპული ასოციაციის „ადრეული კარიერის პრიზი“. ცნობილია კრიტიკული შეხედულებებითა და ექსპერიმენტული სტილით.

მარტინესს აქვს ესტონეთში, საქართველოსა და პორტუგალიაში პოლიტიკური ურთიერთობების სწავლის 15-წლიანი ეთნოგრაფიული გამოცდილება. ამჟამად მუშაობს მურსიის უნივერსიტეტში.

არის ოთხი მონოგრაფიის, რომანის, რამდენიმე რედაქტირებული ქვეთავისა და ჟურნალის სტატიების ავტორი.

მონაწილეობს სხვადასხვა საერთაშორისო საბჭოებში; მისი ეთნოგრაფიული კვლევის ფარგლებში, მისივე კურატორობით, მოეწყო რამდენიმე გამოფენა.

ჰყავს ვაჟი, რეი და ცხოვრობს ესტონეთსა და ესპანეთში.
პომპონიო ამიდანო

ჯულიო ჩეზარე ამიდანო ( 1560-იანები — 1630) — იტალიელი მხატვარი, მუშაობდა გვიანდელი რენესანსის სტილში. ხანდახან მოიხსენიება პომპონიო ამიდანოს სახელით (სავარაუდოდ იმიტომ, რომ ის ან პომპონიო ალეგრიში ეშლებათ, ან ამ უკანასკნელის მოსწავლე იყო). სხვა თეორიების თანახმად მას ფრანჩესკო მაცოლა (პარმიჯანინო) ასწავლიდა. მისი ბიოგრაფიის დიდი ნაწილი დაკარგულია. სავარაუდოდ პარმაში დაიბადა და იქვე, შავი ჭირით დაიღუპა.
ტომასო ბონა

ტომასო ბონა ( საუკუნის მეორე ნახევარი) — რენესანსის პერიოდის იტალიელი მხატვარი, უმეტესად მუშაობდა ბრეშაში.

შეასრულა „მაგდალინელი“ ბრეშას ხარების ეკლესიისათვის; ნამუშევრის სტილში ტინტორეტოს გავლენა იგრძნობა. 1577 წელს, პიეტრო მარონესთან ერთად, სან-პიეტროს ძველი კათერდალის ნეფი მოხატა. ასევე იმუშავა პალაცო-დელა-ლოჯიას სალა-დე-კონსიგლიროში (ხელმოწერილია 1588 წლის 18 ივლისს). მოხატა სანტა-მარია-დეი-მირაკოლის ეკლესია, ბრეშაში. გარდაიცვალა იმავე ქალაქში, 1614 წელს.
ნოპალა-დე-ვილიაგრანი

ნოპალა-დე-ვილიაგრანის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი იდალგოს შტატში, მექსიკის აღმოსავლეთ-ცენტრალურ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 16 948 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 8.2%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 341.3 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 49.7 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია იდალგოს შტატის შემადგენლობაში 1826 წლის 15 თებერვალს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ნოპალა. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 13044.
ომიტლან-დე-ხუარესი

ომიტლან-დე-ხუარესის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი იდალგოს შტატში, მექსიკის აღმოსავლეთ-ცენტრალურ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 9 295 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 3.7%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 79.7 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 116.6 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია იდალგოს შტატის შემადგენლობაში 1865 წლის 8 აგვისტოს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ომიტლან-დე-ხუარესი. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 13045.
სან-ფელიპე-ორისატლანი

სან-ფელიპე-ორისატლანის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი იდალგოს შტატში, მექსიკის აღმოსავლეთ-ცენტრალურ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 38 492 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 1.8%-ით ნაკლებია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 323.9 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 118.8 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია იდალგოს შტატის შემადგენლობაში 1826 წლის 15 თებერვალს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ორისატლანი. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 13046.
პაკულა

პაკულის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი იდალგოს შტატში, მექსიკის აღმოსავლეთ-ცენტრალურ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 4 748 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 6%-ით ნაკლებია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 385.2 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 12.3 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია იდალგოს შტატის შემადგენლობაში 1869 წლის 16 იანვარს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია პაკულა. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 13047.
პაჩუკა (მუნიციპალიტეტი)

პაჩუკის მუნიციპალიტეტი (; ოფიციალურად პაჩუკა-დე-სოტოს მუნიციპალიტეტი, ) ― მუნიციპალიტეტი იდალგოს შტატში, მექსიკის აღმოსავლეთ-ცენტრალურ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 314 331 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 17.3%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 154.1 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 2 039.8 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია იდალგოს შტატის შემადგენლობაში 1824 წლის 6 აგვისტოს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია პაჩუკა. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 13048.
დეკოდერი (ფილმი)

„დეკოდერი“ (; გამშიფვრელი) — რეჟისორ ჩენ სიჩენის 2024 წლის ისტორიული, დრამატული ფილმი, რომელიც დაფუძნებულია მაი ცზიას ამავე დასახელების რომანზე.

სიუჟეტი
ფილმის მოქმედება ომით განადგურებულ, 1940-იან წლებში ვითარდება და მოგვითხრობს აუტისტი მათემატიკოსის, ჯუნ ძინჟენის შესახებ, რომელიც იძულებულია მიატოვოს აკადემიური საქმიანობა და საიდუმლო სადაზვერვო სამსახურისთვის კოდების გაშიფვრით დაკავდეს.

როლებში
ლიუ ჰაორანი (ტურბო ლიუ) — ძინჟენი
ჯონ კიუსაკი — ლისეევიჩი, ძინჟენის პედაგოგი
ჩენ დაომინი — დირექტორი ჩენი, №701 ბიუროს უფროსი
დენიელ ვუ — უნივერსიტეტის კანცლერი
ჩჟუ ჩჟუ — ლისეევიჩის ცოლი
პან იუემინი — პროფესორი ციანი
კარაბინერი

კარაბინერი — ხშირად შემოკლებით როგორც ან , წარმოადგენს ბორკილის სპეციალიზებულ ტიპს, ლითონის მარყუჟს ზამბარიანი საკეტით.

გამოიყენება კომპონენტების სწრაფად და შექცევადად შესაერთებლად, განსაკუთრებით უსაფრთხოებისთვის კრიტიკულ სისტემებში. სიტყვა მომდინარეობს გერმანული ენიდან -დან,-ის შემოკლებული ფრაგმენტიდან, რაც ნიშნავს კარაბინის კაუჭს
რადგან ამ მოწყობილობას კარაბინელები კარაბინის შაშხანების ქამრებზე დასამაგრებლად იყენებდნენ.

გამოყენება
კარაბინები ფართოდ გამოიყენება თოკზე ინტენსიურად მოქმედ აქტივობებში, როგორიცაა ცოცვა, დაცემის საწინააღმდეგო სისტემა, მებაღეობა, მღვიმეები, ნაოსნობა, ჰაერის ბუშტით ფრენა, თოკით გადარჩენა, მშენებლობა, სამრეწველო თოკით წვდომა სამრეწველო თოკით მუშაობა, ფანჯრების გაწმენდა, თეთრ წყალში გადარჩენა და აკრობატიკა. ისინი ძირითადად დამზადებულია როგორც ფოლადის, ასევე ალუმინისგან. სპორტში გამოყენებული კარაბინები, როგორც წესი, უფრო მსუბუქია, ვიდრე კომერციულ და თოკზე გადარჩენის დროს გამოყენებული კარაბინები.

ხშირად კარაბინის სტილის ან მინი კარაბინებად მოხსენიებული, კარაბინის გასაღების რგოლები და მსგავსი სტილისა და დიზაინის სხვა მსუბუქი გამოყენების სამაგრები ასევე პოპულარული გახდა. უმეტესობას აკრავს წარწერა „არ არის განკუთვნილი ცოცვისთვის“ ან მსგავსი გაფრთხილება წარმოებაში დატვირთვის ტესტირებისა და უსაფრთხოების სტანდარტების არარსებობის გამო.

მიუხედავად იმისა, რომ ზამბარიანი ჭიშკრის მქონე ნებისმიერი მეტალის რგოლი ტექნიკურად კარაბინს წარმოადგენს, მთამსვლელთა საზოგადოებაში მისი მკაცრი გამოყენება კონკრეტულად მხოლოდ უსაფრთხოებისთვის კრიტიკულ სისტემებში, როგორიცაა კლდეზე და მთაზე ცოცვა, დატვირთვის ასატანად წარმოებულ და გამოცდილ მოწყობილობებს ეხება, რომლებიც, როგორც წესი, 20კნ ან მეტი დატვირთვისთვისაა შეფასებული.
კადისის მუზეუმი

კადისის მუზეუმი — მუზეუმი ესპანეთის ქალაქ კადისში. დაარსდა 1970 წელს, როდესაც პროვინციული ხელოვნების მუზეუმი გაერთიანდა პროვინციულ არქეოლოგიურ მუზეუმთან. იგი სამსართულიანია. პირველ სართულზე განთავსებულია არქეოლოგიური ექსპონატები, მეორეზე — ხელოვნების ნიმუშები, ხოლო მესამე სართული მარიონეტების გამოფენასთან არის დაკავშირებული. ევროკავშირის მოქალაქეებისთვის მუზეუმში შესვლა უფასოა.

მუზეუმს საფუძველი 1835 წელს ჩაეყარა, როდესაც მონასტრისგან ხელოვნების ნიმუშები წამოიღეს, მათ შორის სურბარანის ნამუშევრები, რომლებიც ხერეს-დე-ლა-ფრონტერის კარტუზიანური მონასტრიდან აიღეს. კოლექციაში ასევე შევიდა მურილიოსა და რუბენსის ნახატები. მუზეუმის შემოწირულობები საუკუნეში გაიზარდა კადისის სახვითი ხელოვნების აკადემიის წყალობით, რომელიც რომანტიზმსა და ნეოკლასიციზმს უჭერდა მხარს. 1877 წელს, მას შემდეგ, რაც ქალაქის ნავსადგურში ფინიკიური სარკოფაგი აღმოაჩინეს, დაარსდა არქეოლოგიური მუზეუმი. თუმცა, ორი ინსტიტუტის გაერთიანება მხოლოდ 1970 წელს მოხდა, მიუხედავად იმისა, რომ ისინი ერთსა და იმავე შენობაში მდებარეობდნენ. 1980 წლიდან არქიტექტორმა ხავიერ ფედუჩიმ შენობის რეკონსტრუქციის სამეტაპიანი გეგმა შეიმუშავა, რომელთაგანაც ორი ეტაპი დასრულებულია.

მუზეუმის სამხატვრო განყოფილებას, საუკუნის ნიმუშებთან ერთად, ანდალუსიის ავტონომიური მთავრობისგან თანამედროვე ხელოვნების ნიმუშებიც ჰქონდა მიღებული. არქეოლოგიური განყოფილება ასევე გამდიდრდა შემოწირულობებით, განსაკუთრებით მონეტების კოლექციით. მიუხედავად იმისა, რომ სამხრეთ ანდალუსიიდან მრავალი პრეისტორიული არტეფაქტია აღმოჩენილი, შუა საუკუნეების პერიოდის ნიმუშების დეფიციტი შეინიშნება - ეს რეგიონის ისტორიულმა სპეციფიკამ განაპირობა. სახელმწიფომ მუზეუმს უწყვეტი „ “ მარიონეტების კოლექცია გადასცა, რომელიც კადისის კარნავალზე გამოიყენებოდა.
პისაფლორესი

პისაფლორესის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი იდალგოს შტატში, მექსიკის აღმოსავლეთ-ცენტრალურ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 18 723 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 2.6%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 180.2 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 103.9 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია იდალგოს შტატის შემადგენლობაში 1877 წლის 25 აგვისტოს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია პისაფლორესი. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 13049.
პროგრესო-დე-ობრეგონი

პროგრესო-დე-ობრეგონის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი იდალგოს შტატში, მექსიკის აღმოსავლეთ-ცენტრალურ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 23 641 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 6.4%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 91 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 259.8 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია იდალგოს შტატის შემადგენლობაში 1970 წლის 8 იანვარს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია პროგრესო. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 13050.
მინერალ-დე-ლა-რეფორმა

მინერალ-დე-ლა-რეფორმის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი იდალგოს შტატში, მექსიკის აღმოსავლეთ-ცენტრალურ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 202 749 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 59.1%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 115.2 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 1 760 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია იდალგოს შტატის შემადგენლობაში 1920 წლის 13 აპრილს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია პაჩუკილია. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 13051.
სან-აგუსტინ-ტლასიაკა

სან-აგუსტინ-ტლასიაკის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი იდალგოს შტატში, მექსიკის აღმოსავლეთ-ცენტრალურ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 38 891 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 21.3%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 297.2 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 130.9 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია იდალგოს შტატის შემადგენლობაში 1872 წლის 16 ოქტომბერს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია სან-აგუსტინ-ტლასიაკა. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 13052.
სან-ბარტოლო-ტუტოტეპეკი

სან-ბარტოლო-ტუტოტეპეკის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი იდალგოს შტატში, მექსიკის აღმოსავლეთ-ცენტრალურ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 17 699 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 2.4%-ით ნაკლებია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 358.5 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 49.4 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია იდალგოს შტატის შემადგენლობაში 1865 წლის 8 აგვისტოს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია სან-ბარტოლო-ტუტოტეპეკი. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 13053.
სან-სალვადორი (იდალგო)

სან-სალვადორის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი იდალგოს შტატში, მექსიკის აღმოსავლეთ-ცენტრალურ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 36 796 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 12.3%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 205.7 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 178.9 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია იდალგოს შტატის შემადგენლობაში 1870 წლის 28 დეკემბერს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია სან-სალვადორი. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 13054.
ბრუმოვ-ბილნიცე

ბრუმოვ-ბილნიცე — ქალაქი ჩეხეთის რესპუბლიკის ზლინის მხარეში. მდებარეობს ზლინის რაიონში. ქალაქის ისტორიული ცენტრი კარგადაა შემონახული.

გეოგრაფია
ბრუმოვ-ბილნიცე ქალაქ ზლინის აღმოსავლეთით, 30 კილომეტრში სლოვაკეთის საზღვართან მდებარეობს. ქალაქი საზღვრიდან დაახლოებით 5 კილომეტრითაა დაშორებული. ფიზიკურ-გეოგრაფიულად ქალაქი თეთრ კარპატებშია გაშენებული და „ბილე კარპატის“ დაცულ ლანდშაფტის ფარგლებშია. ქალაქის ტერიტორიაზე მდებარე ყველაზე მაღალი წერტილია მთა პრუკლესი, მისი სიმაღლე 836 მეტრია ზღვის დონიდან. ქალაქში მიედინება მდინარე ვლარას შენაკადი მდინარე ბრუმოვი.

ისტორია
ბრუმოვ-ბილნიცეს დღევანდელ ტერიტორიაზე პირველი რომანული სტილის ციხესიმაგრე 1225 წელს აშენდა. ბრუმოვის ციხესიმაგრე ერთ-ერთი ყველაზე ძველია მორავიის ისტორიულ რეგიონში. ქალაქის შესახებ პირველი წერილობითი ჩანაწერი 1255 წლით თარიღდება. ციხე და სოფელი - საუკუნეების მიჯნაზე ეკუთვნოდა ოლრჟიხ ჰრადეცს, ხოლო საუკუნის დასაწყისში — ბოჩეკ კუნშტატელს. ჰუსიტური ომების შემდეგ ციხე ისევ სამეფო საკუთრება გახდა. სოფელ ბილნიცეს შესახებ ისტორიული წყაროები კი 1424 წლითაა დათარიღებული. საუკუნეში ბრუმოვმა და ბილნიცემ მტრის არაერთი შემოტევა გადაიტანეს. განსაკუთრებით აქტიურობდნენ უნგრელი დამპყრობლები. 1663 წელს თათრებმა და თურქებმა გადაწვეს და თითქმის გაანადგურეს ქალაქი.

- საუკუნეებში ბრუმოვი და ბილნიცე აღადგინეს, თუმცა ხანძრები და ქოლერა ხელს უშლიდა მათ განვითარებას. 1887 წელს აშენდა პირველი რკინიგზა ბილნიცეში, რაც მნიშვნელოვნად დაეხმარა განვითარების პროცესს. 1928 წელს კი რკინიგზა გაიყვანეს ბრუმოვშიც.

1964 წლის 1 ივლისს, ორი მუნიციპალიტეტი — ბრუმოვი და ბილნიცე გაერთიანდა და შეიქმნა ბრუმოვ-ბილნიცე, რომელმაც ქალაქის სტატუსი ამავე წელს მიიღო. 1997 წელს შეცვალა ჩეხეთის და სლოვაკეთის საზღვარი და სლოვაკეთის გარკვეული ნაწილი შეუერთდა ბრუმოვ-ბილნიცეს.

ღირსშესანიშნაობები
ბრუმოვ-ბილნიცეს ყველაზე მნიშვნელოვანი ისტორიული ძეგლი მისი ციხესიმაგრეა. ეს იყო ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი ციხე მორავიის რეგიონში. ციხე 1760 წელს ხანძრის შედეგად დაზიანდა და 1826 წლის შემდეგ მიატოვეს.

წმინდა ვაცლავის ეკლესია ბრუმოვში საუკუნის ბოლოს ან საუკუნის დასაწყისშია აგებული. იგი მთლიანად გადაკეთდა 1511 წელს და დაამატეს კოშკი. 1834 წელს კი ეკლესია დღევანდელი სახით აღადგინეს. ეკლესიის ძვირფასი ზარი 1671 წელს დაამზადეს.

ებრაული სასაფლაო ქალაქის გარეუბანში არის ერთადერთი შემორჩენილი ებრაული სასაფლაო ზლინის რაიონის ტერიტორიაზე. მისი არსებობა ისტორიულ წყაროებში პირველად 1758 წლით თარიღდება.

ბრუმოვ-ბილნიცეში მდებარეობს ისტორიული მუშათა კოლონია, სადაც მინის მწარმოებელი მუშები საუკუნის ბოლოს და საუკუნის დასაწყისში ცხოვრობდნენ. ეს უნიკალური არქიტექტურის მქონე დასახლება დღეისთვის ნაწილობრივ შეცვლილია ახალი მფლობელების მიერ.