პისოური

პისოური — სოფელი კვიპროსში, ლიმასოლის რაიონში. იგი მდებარეობს ლიმასოლის ცენტრიდან დასავლეთით დაახლოებით ოცდაათ კილომეტრში, ლიმასოლსა და პაფოსს შორის. პისოურის ადმინისტრაციული ტერიტორია სიდიდით მესამეა ლიმასოლის რაიონში. პისოურის მთავარი დასახლება ყურედან, რომელიც ცნობილია როგორც კეიპ ასპრო დაახლოებით სამ კილომეტრში, მწვანე ბორცვის კალთაზეა გაშენებული. დასახლება მდებარეობს პისოურის ტერიტორიის თითქმის ცენტრში.

ამჟამად სოფელი ორ ცალკეულ თემად იყოფა: პისურის სოფლის ზონა და პისურის ყურის ზონა. მუდმივი მოსახლეობა დაახლოებით 1100 ადამიანს შეადგენს, რომელთა ნახევარი კვიპროსელია, მეორე ნახევარი კი უცხოელი ძირითადად ბრიტანელები, რომლებიც მოიცავენ როგორც მუდმივ მცხოვრებლებს, ისე ტურისტებს.

სოფელში და ყურის ზონაში მრავლადაა მაღაზიები, ტავერნები, რესტორნები, კაფეები და ბარები.

სახელწოდება
ზოგიერთი ოფიციალური წყაროს თანახმად, სახელწოდება პისოური მომდინარეობს ანტიკური ქალაქ „ვოუსურადან“ , რის შესახებაც სტრაბონი, ძვ.წ. - ახ.წ. საუკუნეების ფილოსოფოსი, მათემატიკოსი და გეოგრაფი წერდა. სხვა წყაროები სოფლის სახელს უკავშირებენ ფრაზას, რომელიც „წყვდიად ღამეებს“ აღნიშნავს.

ერთი ლეგენდის თანახმად, 300 ალამანოელი (გერმანელი) წმინდანი, რომლებიც კვიპროსზე საუკუნეში სირია-პალესტინიდან კუნძულის სხვადასხვა ნაწილში ასკეტური ცხოვრებისთვის ჩავიდნენ, პისოურის სანაპიროზე სწორედ წყვდიად ღამეს მივიდნენ. სხვა ლეგენდა კი ამბობს, რომ „წმინდა მამებს“, რომლებსაც პოსტქრისტიანულ პერიოდში დევნიდნენ, პისურის რეგიონში განსაკუთრებულად ბნელ ღამეს გადააწყდნენ. თუმცა, როგორც ჩანს, სოფლის სახელი სინამდვილეში ამ ლეგენდებიდან კი არ მომდინარეობს, არამედ ამ მხარეში ფიჭვის ხეებიდან ფისის (ბერძნულად „პისა“) ინტენსიური მოპოვებიდან. ფისის წარმოება ბიზანტიის იმპერიის (აღმოსავლეთ რომის იმპერია) პერიოდში დაიწყო და შუა საუკუნეებისა (– სს.) და კვიპროსში ფრანკების ბატონობის ხანაშიც გაგრძელდა.

განვითარება და საქმიანობა
პისოურიში ნალექების საშუალო წლიური რაოდენობა დაახლოებით 447 მილიმეტრია. ადგილობრივი სასოფლო-სამეურნეო პროდუქცია დღეისათვის მოიცავს სუფრის ყურძენს, ღვინოს, კარტოფილსა და სხვა ციტრუსებს მცირე რაოდენობით, რომლებიც იმ ველზეა გაშენებული, რომელიც ყურიდან ბორცვზე მდებარე დასახლებამდე გადაჭიმულა. აქ ასევე ბევრია ზეთისხილის, კერატისა და ნუშის ხეები. სამწუხაროდ, ბოლო წლებში ფერმერებს მოუწიათ ვენახების დიდი ნაწილის გაჩეხვა, რადგან ისინი არარენტაბელური გახდა. გასული ათწლეულის განმავლობაში და განსაკუთრებით ბოლო 6 წლის მანძილზე, მოსახლეობას მოუწია შემოსავლის ალტერნატიულ წყაროებზე გადასვლა, რომლებიც უკეთეს მოგებას იძლევა. მოსახლეობის უმრავლესობა მნიშვნელოვნად ჩაერთო სამშენებლო სფეროში, კერძოდ კი მრავალი საცხოვრებელი ფართისა და ახალი უბნების განვითარებაში. დროის საკითხია, როდის გახდება სოფელი პრაქტიკულად თვითკმარი იმ სერვისებისა და ობიექტების მხრივ, რომლებიც ადგილზეა ხელმისაწვდომი. პისოური სწრაფად ვითარდება და მიჰყვება გლობალიზაციასა და უცხოურ ინვესტიციებთან დაკავშირებულ თანამედროვე ტენდენციებს.

ეკლესიები
მოციქულ ანდრიას ეკლესია აშენდა თემის საზოგადოებრივი სულისკვეთების მქონე წევრების ნებაყოფლობითი შრომით 1883 წელს. ეკლესიის მშენებლობისთვის მუშაობა დაახლოებით თორმეტ წელს გაგრძელდა. ეკლესიაში გამოყენებული ქვა ჩამოტანილი იყო ანოგირადან და პრასტიოდან და სოფელში გადაჰქონდათ ურმებით, რომლებშიც კვიპროსული ვირები იყვნენ შებმულნი. ეკლესია აგებულია გოტიკურ სტილში. ადგილი, რომელზეც ის დგას, 1912 წლამდე სოფლის სასაფლაოდ გამოიყენებოდა.

ეკლესია ცნობილია თავისი ხეზე კვეთილი ხატების კანკელით, რომელიც ხელოვნების ნამდვილი ნიმუშია და დამზადდა 1890 წელს. მის შექმნას სრული ათი წელი დასჭირდა იმ დროს არსებული შეზღუდული საშუალებების გამო.

სხვა სამლოცველოებია: წმინდა გიორგის, წინასწარმეტყველ ილიას, წმინდა ალექსანდრეს, წმინდა მავრიკიოსის, წმინდა სპირიდონის სამლოცველოები.