iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ილმაზ გუნეი

ილმაზ გიუნეი (ქურთ. , თურქ. ; 1 აპრილი, 1937, ენიჯე, სამხრეთ ანატოლია, თურქეთი - 9 სექტემბერი, 1984, პარიზი, საფრანგეთი) — თურქი კინორეჟისორი , სცენარისტი, მსახიობი და მწერალი.

ბიოგრაფია
ეროვნებით ქურთი ილმაზ გიუნეი დაიბადა 1937 წელს იენიცის მხარეში, ადანაში.დაიბადა.მამა-ჰამითი იყო სივერეკიდან ( სანლურფის პროვინცია). იენიცში მას შემდეგ გადავიდა, რაც ძმები მოუკლეს. დედა მუშის პროვინციიდან გახლდათ. მისი მშობლები ადანაში გადავიდნენ ბამბის მინდვრებში სამუშაოდ. ოჯახური წარმომავლობის გამო, ახალგაზრდა ილმაზი მშრომელი კლასის გარემოში გაიზარდა. ბამბის მინდვრებში მუშაობის გარდა, იგი ასევე მუშაობდა ფილმების დამტარებლად, მეეტლედ ან ადგილობრივი ჟურნალისთვის წერდა მოთხრობებს. სწავლობდა სამართალს და ეკონომიკას ანკარასა და სტამბოლში. 1957 წელს გუნეი სტამბოლის უნივერსიტეტში იურიდიულ ფაკულტეტზე სწავლის პერიოდში ჩაერთო კინოინდუსტრიაში, რომელთანაც მას ჯერ კიდევ ადანაში ყოფნის დროიდან ჰქონდა კავშირი. სტამბოლში მომავალი რეჟისორი შეხვდა იასარ ქემალს, რომელმაც ის დააკავშირა სტამბოლის კინემატოგრაფიაში მომუშავე პირებთან.

მისი მოღვაწეობა დაიწყო მსახიობობით, ითამაშა ახალგაზრდა თურქი რეჟისორების ფილმებში. გუნეი გახდა ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული მსახიობი თურქეთში, მონაწილეობა მიიღო ბევრ ფილმში. 1967 წელს (და შემდეგ 1970 წელს) მიენიჭა პრემია "ოქროს ფორთოხლი“ ანტალიის კინოფესტივალზე.

შემდეგ მან დაიწყო სცენარების წერა და მუშაობდა რეჟისორი ატიფა ილმაზის თანაშემწედ. 1965 წელს გიუნეიმ  დამოუკიდებლად გადაიღო პირველი ფილმი. ხოლო 1968 წელს მან დააარსა საკუთარი კინოკომპანია . გიუნეის ფილმები ძირითადად ეხებოდა სოციალურ თემებს, კერძოდ, მშრომელთა კლასის ცხოვრებას. 1961 წელს ილმაზ გიუნეი დააკავეს პროკომუნისტური რომანის გამოქვეყნების გამო, რისთვისაც მან და წელიწადნახევარი ციხეში გაატარა. 1972 წელს ის კვლავ დააპატიმრეს ანარქისტებისთვის თავშესაფრის მიცემის გამო. ფილმ -ს გადაღება დაასრულა 1974 წელს მისმა თანაშემწემ შერიფ გორენმა, მომდევნო ფილმი   -ს გადაღება დასრულდა 1975 წელს. 1974 წელს გიუნეის ამინისტია შეეხო და პატიმრობიდან გათავისუფლდა, მაგრამ მალე იგი კვლავ გაასამართლეს პროკურორის მკვლელობის ბრალდებით. ციხეში ყოფნის დროს გიუნეიმ დაწერა რამდენიმე სცენარი.ფოლმები მისი სცენარის მიხედვით დაიდგა  სხვა რეჟისორების მიერ.

1980 წელს თურქეთში განხორციელებული სამხედრო გადატრიალების შემდეგ გიუნეი აღმოჩნდა  ფიზიკური ძალადობის საფრთხის წინაშე. 1981 წელს რეჟისორმა მოახერხა ციხიდან გაქცევა და საფრანგეთში პოლიტიკური თავშესაფრი მიიღო.  მან  დაასრულა შერიფ გორენის მიერ დაწყებული ფილმი "გზა", რომელიც კანის 35-ე კინოფესტივალის საუკეთესო ფილმად იქნა აღიარებული (კოსტა გავრასის „უგზო-უკვლოდ დაკარგულებთან“  ერთად) და დაჯილდოვდა "ოქროს პალმის რტოს" პრიზით. 1948 წელს გადაღებული  „კედელი“ (1983) იყო გიუნეის ბოლო ფილმი. 48 წლის ასაკში, იგი გარდაიცვალა პარიზში კუჭის კიბოთი. დაკრძალულია პერ ლაშეზის სასაფლაოზე.

პირადი ცხოვრება
1967 წელს ილმაზ გუნეი დაქორწინდა მსახიობსა და“მის თურქეთზე“- ნებაჰათ ჩეჰრეზე, რომელთან ერთადაც რამდენიმე ფილმში თამაშობდა, თუმცა წყვილი მალევე განქორწინდა.  ქორწინებამდე მას შეეძინა ქალიშვილი ელიფ გუნეი პუთუნი ბირსენ კან უნალთან ურთიერთობიდან.

მოგვიანებით, გიუნეიმ ცოლად შეირთო ჯელე ფატმა სულეიმანგილი, რომელიც ფართო საზოგადოებისათვის ცნობილი იყო  ფათოშ გიუნეი, 1970 წელს. ერთად მათ შეეძინათ ვაჟი, რემზი ილმაზ პუთუნი.
ორხან საფაროვი

ორხან საფაროვი (; დ. 10 ნოემბერი, 1991) — აზერბაიჯანელი ძიუდოისტი. ასპარეზობდა 60კგ წონით კატეგორიაში. 2013 წელს მსოფლიო ჩემპიონატზე მოიპოვა ბრინჯაოს მედალი, ხოლო 2017 წელს მეორე ადგილი დაიკავა. 2015 წელს ევროპულ თამაშებზე მოიპოვა ვერცხლის მედალი. 2016 წელს მოიპოვა ვერცხლის მედალი ევროპის ჩემპიონატზე. 2017 წელს მოიპოვა ბრინჯაოს მედალი. 2017 წელს ინდივიდუალურად, 60კგ წონით კატეგორიაში და გუნდურ შეჯიბრებაში, აზერბაიჯანის ნაკრებთან ერთად, მოიპოვა ორი ოქროს მედალი ისლამური სოლიდარობის თამაშებზე. 2020 წელს 66კგ წონით კატეგორიაში გახდა ევროპის ჩემპიონი. 2014 წელს მოიგო თბილისის გრან პრი.
შრადჰა კაპური

შრადჰა კაპური (ინგლ. , ჰინდი ््ा ू; დ. 3 მარტი, 1987, მუმბაი, ინდოეთი) — ინდოელი მსახიობი და მომღერალი. ის ფიგურირებს ინდოეთის ყველაზე პოპულარული და ყველაზე მაღალანაზღაურებადი მსახიობი ქალების სიებში.

ბიოგრაფია
შრადჰა კაპური დაიბადა 1987 წლის 3 მარტს ცნობილი ინდოელი მსახიობის, შაქტი კაპურისა და მომღერლის შივანგი კაპურის (ადრ. კოლჰაპაური) ოჯახში. მას ჰყავს  ძმა სინდჰათ კაპური, რომელიც მუშაობდა რეჟისორის თანაშემწედ. სინდჰათ კაპურის დებიუტი შედგა  ფილმში „სროლა ვადალში“. შრადჰა სწავლობდა მუმბაის კერძო სკოლაში. შემდეგ ჩააბარა ბოსტონის უნივერსიტეტის თეატრალურ განყოფილებაზე, მაგრამ პირველი კურსის დასრულებისთანავე სწავლა მიატოვა, ვინაიდან სამსახიობო კარიერის დაწყება სურდა. შრადჰა კაპურის  ბოლივუდის ცნობილი მსახიობის პადმინი კოლჰაპურისა და ნაკლებად ცნობილი - ტეჯასვინი კოლჰაპურის დისშვილია.

კარიერა
შრადჰას დებიუტი 2010 წელს შედგა ფილმში“სამი კარტი“, სადაც პარტნიორობა გაუწია ცნობილ მსახიობებს ამიტაბჰ ბაჩანს, მადჰავანს და რაიმა სენს. ფილმი ჩავარდა გაქირავებაში, მაგრამ ამის მიუხედავად, შრადჰა ნომინირებილი იყო  დებიუტანტი ქალის ჯილდოზე . ავტორიტეტული გამოცემა – ის შედეგების თანახმად, გოგონამ მესამე ადგილი დაიკავა "წლის ყველაზე ცხელი დებიუტანტების" სიაში.

შრადჰა კაპურმა მთავარი როლი შეასრულა 2011 წელს გადაღებულ ფილმში „სიყვარულის დასასრული“/ მაყურებელმა ფილმი ცუდად მიიღო. თუმცა შრადჰამ კრიტიკოსების მაღალი შეფასება დაიმსახურა.

2011 წელს გაქირავებაში გამოვიდა ფილმი „სიყვარულის დასასრული“

2012  წელს რეის  როლისათვის მსახიობმა მიიღო პრემია (საუკეთესო მსახიობი ქალი).

2013 წელს გამოვიდა მოჰიტა სურის რომანტიკული მუსიკალური დრამა 2, რომელშიც მთავარ როლებს ასრულებენ შრადჰა კაპური და ადიტია როი კაპური. ფილმს გაქირავებაში დიდი წარმატება ხვდა წილად, შემოსავალმა $ 18 მილიონი შეადგინა, ხოლო შრადჰასთვის აროჰა კეშავ შირკეს როლი გახდა პირველი კომერციული წარმატება და აღიარება. რამდენიმე ნომინაცია მოიპოვა კატეგორიაში "საუკეთესო მსახიობი ქალი", მათ შორის .

იმავე წელს, შრადჰა გამოჩნდა, როგორც მიწვეული   ვარსკვლავი, ფილმში "სილამაზევ, შენ ჩემი სიყვარული ხარ!", სადაც თამაშობდა გმირის იმრან ხანის საცოლეს.

2014 წელს შრაჰდა სიდჰარტ მალჰოტრასთან ერთად კვლავ გამოჩნდა მოჰიტ სურის ფილმში „ბოროტმოქმედი“. გარდა ამისა, მსახიობმა შეასრულა სიმღერა  "" ფილმისთვის. ფილმის შემოსავალმა 16 მილიონი აშშ დოლარი შეადგინა.  მომდევნო წლებში შრადჰა კაპურის მონაწილეობით ახალი ფილმები გამოვიდა. 2016 წელს შრადჰამ ითამაშა საკუთარი თავი ფილმში , რომელშიც მთავარ როლებს ასრულებენ თაიგერ შროფი და ჟაკლინ ფერნანდესი.

2016 წელს შრადჰა ბოლივუდის ყველაზე მაღალანაზღაურებად მსახიობებს შორის მოხვდა. თითოეულ ფილმში 50 მილიონი დრამი (700 000 აშშ დოლარი) მიიღო.

სხვა საქმიანობა
კინოინდუსტრიაში მოღვაწეობის გარდა, შრადჰა  საქველმოქმედო  საქმიანობას ეწევა და მონაწილეობს სხვადასხვა შოუებში.

შრადჰა კაპურმა მეხუთე ადგილი დაიკავა " 2013 წლის მსოფლიოს 100 ყველაზე სექსუალური ქალის " სიაში.

2020 წელს შრადჰა კაპური გახდა მეოთხე ინდოელი, რომელსაც ინსტაგრამზე 50 მილიონზე მეტი მიმდევარი ჰყავს.

2015 წლის მარტში,  მსახიობმა დაიწყო საკუთარი ტანსაცმლის ხაზის გამოშვება ""-ს სახელით.
ყაღიზმანი

ყაღიზმანი  — ქალაქი და რაიონი ყარსის პროვინციაში, თურქეთი. ქართულად მას ეწოდება აღზევანი. ადგილი, სადაც იღებდნენ სუფრის მარილს; იქიდან შემოჰქონდათ მარილი საქართველოშიც. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1321 მეტრზე.

1878-1918 წლებში ქალაქი იყო რუსეთის იმპერიის, ყარსის ოლქის ყაღიზმანის ოკრუგის ადმინისტრაციული ცენტრი. 1918-1920 წლებში შედიოდა სომხეთის დემოკრატიული რესპუბლიკის შემადგენლობაში. 1921 წლის 16 მარტს რუსეთის იმპერიასა და თურქეთს შორის ხელმოწერილი შეთანხმების თანახმად ყაღიზმანი გადაეცა თურქეთს.

მოსახლეობა
1897 წლის აღწერის თანახმად ქალაქის ეროვნული შემადგენლობა ასეთი იყო:

სომხები — 3913 (37,2 %)
რუსები — 2572 (24,5 %)
თურქები — 2040 (19,4 %)
პოლონელები — 848 (8 %)
ებრაელები — 267 (2,5 %)
ლიეტუველები — 236 (2,2 %)
ქურთები — 184 (1,7 %)
ბერძნები — 96 (0,9 %)
გერმანელები — 94 (0,9 %)
თათრები — 72 (0,7 %)
სპარსელები — 50 (0,5 %)
ქართველები — 46 (0,4 %)
ესტონელები — 31 (2,9 %)
ავარები — 6 (0,06 %)
ბავშვთა შრომა ბანგლადეშში

ბავშვთა შრომა ბანგლადეშში — ბანგლადეშში 5-დან 14 წლამდე ასაკის 4,7 მილიონი ბავშვი მუშაობს. მშრომელ ბავშვთა 83% დასაქმებულია სოფლად, ხოლო 17% დასაქმებულია ქალაქებში. ბავშვთა შრომა გავრცელებულია სოფლის მეურნეობაში, მეფრინველეობასა და მეცხოველეობაში, თევზის გადამუშავებაში, სამკერვალო სექტორსა და ტყავის მრეწველობაში, ასევე ფეხსაცმლის წარმოებაში. ბავშვები მონაწილეობენ ჯუთის დამუშავებაში, სანთლების, საპნისა და ავეჯის წარმოებაში. ისინი მუშაობენ მარილის ინდუსტრიაში, აზბესტის, ბიტუმის, ფილების წარმოებასა და გემების დაშლაში.

2006 წელს ბანგლადეშმა მიიღო შრომის კანონი, რომლის თანახმადაც დასაქმების მინიმალური კანონიერი ასაკი 14 წელი გახდა. ამის მიუხედავად, ბანგლადეშში ამგვარი შრომის კანონების განხორციელება პრაქტიკულად შეუძლებელია, რადგან მშრომელთა 93% დასაქმებულია არაფორმალურ სექტორში, როგორიცაა მცირე ქარხნები და სახელოსნოები, ქუჩა და საშინაო დასაქმება.

ბანგლადეშში ბავშვთა შრომის გავრცელების მიუხედავად, ჩამოყალიბდა კანონმდებლობა ბავშვთა შრომის წინააღმდეგ. ბანგლადეშმა მოახდინა შრომის საერთაშორისო ორგანიზაციის ბავშვთა შრომის ყველაზე ცუდი ფორმების (182) რატიფიცირება. გარდა ამისა, ქვეყანამ მოახდინა გაეროს ბავშვთა უფლებების კონვენციის რატიფიცირება.

მიზეზები და გავლენა
სიღარიბე
სიღარიბე ფართოდ არის აღიარებული და ბავშვთა შრომის ძირითადი მიზეზს წარმოადგენს. არსებობს ძლიერი ნეგატიური კორელაცია ქვეყნის შემოსავლის დონესა და ბავშვთა შრომის შემთხვევების მაჩვენებელს შორის. მიუხედავად იმისა, რომ ბანგლადეშის ერთ სულ მოსახლეზე წლიური შემოსავალი იზრდება, ბანგლადეშში მთლიანი სამუშაო ძალის დაახლოებით 9–13% კვლავ 5–14 წლის ბავშვებზე მოდის . 2013 წლის სტატისტიკურ ანგარიშში, –ის შეფასებით, ბანგლადეშში მოსახლეობის 43.3% სიღარიბის საერთაშორისო ხაზის ქვემოთ ცხოვრობს.

დემოგრაფია
ბანგლადეშში მოსახლეობის დემოგრაფია ასევე შეიძლება იყოს ბავშვთა შრომის ერთ-ერთი მიზეზად. სოფლად მცხოვრები ბავშვები უფრო ხშირად მუშაობენ, ვიდრე ქალაქში მცხოვრები ბავშვები. ეს შეიძლება განპირობებული იყოს ბანგლადეშის სოფლის მეურნეობის ისტორიითა და ბავშვებთან დაკავშირებული ტრადიციებით, რომლებიც მოზრდილებთან ერთად მუშაობენ მინდვრებში.

განათლების ნაკლებობა
განათლების ნაკლებობაზე უარყოფით გავლენას ახდენს ბავშვთა შრომა. ბავშვთა შრომის აღმოფხვრისკენ მიმართული მრავალი პოლიტიკა ორიენტირებულია განათლების ხელმისაწვდომობის გაზრდაზე. გაეროს ბავშვთა ფონდის თანახმად, განათლების ახალი ეროვნული პოლიტიკის მიხედვით, ბავშვებმა სკოლა უნდა დაასრულონ მერვე კლასამდე, ხოლო სკოლა უნდა იყოს უფასო.

მჭიდრო კავშირია ბავშვთა შრომასა და სკოლაში დასწრებას შორის. 2010 წლის სტატისტიკურ ანგარიშში გაეროს ბავშვთა ფონდმა დაადგინა, რომ ბანგლადეშში მშრომელ ბავშვთა 50% არ დადის სკოლაში. მათგან, ვინც სკოლაში სწავლობს, დაბალი აკადემიური მოსწრება აქვთ. მათგან, ვინც სკოლაში წასვლა აირჩია, სკოლების პირობები და განათლების ხარისხი სერიოზული ბარიერი აღმოჩნდა. მსოფლიო ბანკის მიერ 2002 და 2003 წლებში ჩატარებულმა გამოკვლევამ აჩვენა, რომ ბანგლადეშში მასწავლებლები კვირაში ხუთი სამუშაო დღიდან ერთს აცდენენ.

წერა-კითხვის ცოდნის დონე ქალებში უფრო დაბალია, ვიდრე მამაკაცებში. ბანგლადეშში გოგონების 75%-ზე ნაკლები იღებს დაწყებით განათლებას.
შაქტი კაპური

შაქტი კაპური (ინგლ. , ჰინდი ्ी ू, ნამდვილი სახელი - სუნილ სიკანდერლალ კაპური; დ. 3 სექტემბერი, 1952 დელი, ინდოეთი) — ინდოელი კინომსახიობი, ცნობილია უარყოფითი და კომიკური პერსონაჟების როლების შესრულებით. შაქტი კაპურმა მიიღო მონაწილეობა 700-ზე მეტ ფილმში. 1980-იან და 1990-იან წლებში. 2011 წელსიყო ინდური რეალითი შოუ   - ის კონკურსანტი.

ბიოგრაფია
სუნილ (შაქტი) კაპური დაიბადა და გაიზარდა დელიში, პუნჯაბელების ოჯახში. მისი მამა იყო  ატელიეს მფლობელი, დედა კი - დიასახლისი. მათ ოთხი შვილი ჰყავდათ. სუნილს  კითხვა არ უყვარდა. ის ცუდი საქციელის გამო გარიცხეს სამი სკოლიდან.

ახალგაზრდობაში სუნილს მამასთან კონფლიქტი ჰქონდა, ვინაიდან მას მოძალადედ თვლიდა.  ოჯახის ბიზნესის ნაცვლად, ტურისტულ სააგენტოში სურდა მუშაობა. კოლეჯში სწავლის დროს, სუნილ კაპური მუშაობდა მოდელად. კოლეჯის დამთავრების შემდეგ,  ის მუშაობდა - სა და - ში და სურდა საკუთარი ტურისტული სააგენტოს გახსნა, მაგრამ  ბოლო მომენტში მამამ უარი უთხრა დახმარებაზე.

2011 წელს შაქტი კაპურმა მონაწილეობა მიიღო რეალითი შოუს მეხუთე სეზონში, სადაც ის 14 მონაწილეს შორის ერთადერთი მამაკაცი იყო. ამ პროექტში მონაწილეობამ დადებითად იმოქმედა შაქტი კაპურისა და მისი ოჯახის იმიჯზე. მასმედიამ ის ჯენლტმენად მოიხსენია.

ასევე მსახიობი თამაშობს თეატრში. 2012 წელს თეატრთან ერთად საგასტროლოდ იმყოფებოდა ამერიკის შეერთებულ შტატებში.

შაქტი კაპური არ არის რომელიმე პოლიტიკური პარტიის წევრი, მაგრამ 2004 წელს მან სიტყვით გამოვიდა ინდოეთის ეროვნული კონგრესის პარტიის ლიდერის სონია განდის დასაცავად, როდესაც მას აკრიტიკებდნენ იტალიური წარმომავლობის გამო. 2011 წლის საარჩევნო კამპანიის დროს იგი აქტიურად უჭერდა მხარს ბაჰუჯან სამაჯის პარტიის კანდიდატებს მუნიციპალურ არჩევნებში.

პირადი ცხოვრება
შაქტი კაპურის მეუღლეს შივანგი ჰქვია, ის არის ცნობილი მსახიობის პადმინი კოლჰაპურის და. შივანგი მეუღლეზე 13 წლით უმცროსია. მშობლები მათი ქორწინების წინაარმდეგნი იყვნენ, ამის გამო შივანგი სახლიდან გაიპარა. იმავე დღეს  1982 წლის 12 იანვარს დაქორწინდა შაქტი კაპურზე. მშობლებმა მხოლოდ შვილიშვილის დაბადების შემდეგ  მიიღეს ქორწინება.

კაპურების წყვილს ორი შვილი ყავს. ვაჟი-სიდჰანთ კაპური, რომელიც დიჯეი და რეჟისორის თანაშემწეა. ასევე ითამაშა ფილმში „სროლა ვადალეში“ და ქალიშვილი-პოპულარული მსახიობი შრადჰა კაპური.

ალკოჰოლის მიღებისაგან თავის არიდების მიზნით  და შვილებისათვის რომ დაემტკიცებინა, ერთი თვის განმავლობაში შეუძლია ალკოჰოლის გარეშე გაძლება, შაქტი კაპური გახდა რეალითი შოუს -ის მეხუთე სეზონის მონაწილე.
ოთარ აბესაძე (ეკონომისტი)

ოთარ აბესაძე (დ. 8 ივნისი, 1989, თბილისი) — ქართველი ეკონომისტი, ეკონომიკის დოქტორი, პროფესორი.

ბიოგრაფია
ოთარ აბესაძე დაიბადა 1989 წლის 8 ივნისს, თბილისში. დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სამივე საფეხური ეკონომიკის მიმართულებით. 2015 წელს მიენიჭა ეკონომიკის დოქტორის აკადემიური ხარისხი, თემა: „ევროკავშირთან საქართველოს ეკონომიკური ინტეგრაციის სტატისტიკური ანალიზი“. იგი არის ეკონომიკის დოქტორი, პროფესორი თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში (2014 წლიდან დღემდე), საქართველოს ეროვნულ უნივერსიტეტში (2019 წლიდან დღემდე), კავკასიის უნივერსიტეტში (2018 წლიდან დღემდე). ამავე დროს ოთარ აბესაძე არის ციტაუ გორლიცის უნივერსიტეტის მკვლევარი. რიგის ტექნიკური უნივეტსიტეტის მიწვეული ლექტორი.

პოლიტიკური საქმიანობა
2016-2017 წლებში იყო თბილისის მერის წარმომადგენელი საკრებულოში და თბილისის მერიის საზოგადოებასთან ურთიერთობის სამსახურის უფროსი. 2013-2016 წლებში მუშაობდა განათლების მინისტრის, გიორგი მარგველაშვილის მრჩევლად. 2013 წელს იყო პოლიტიკური კოალიცია „ქართული ოცნების“ ახალგაზრდული ორგანიზაციის ხელმძღვანელი.

პოლიტიკიდან წასვლა
2017 წლის 11 ივლისს დააკავეს ქრთამის აღების ბრალდებით. 6 თვიანი პატიმრობის შემდეგ დატოვა საპატიმრო დაწესებულება. სასამართლო პროცესები გაგრძელდა 2 წელი და საბოლოო ჯამში 2019 წლის 10 აგვისტოს ქრთამის აღება არ დაუდასტურდა. საბრალდებო მუხლი გადაკვალიფიცირდა იურიდიულად ნაკლებად მძიმე კატეგორიის დანაშაულზე, რაც გულისხმობს „არამართლზომიერ ზეგავლენის მოხდენას“.
ყაღიზმანის ოკრუგი

ყაღიზმანის ოკრუგი — ადმინისტრაციული ერთეული ყარსის ოლქის შემადგენლობაში. არსებობდა 1878-1918 წლებში. ცენტრი — ქალაქი ყაღიზმანი.

ისტორია
ყაღიზმანის ოკრუგი რუსეთის იმპერიის ყარსის ოლქის შემადგენლობაში დაარსდა 1878 წელს. 1881 წელს ოკრუგის საზღვრები შეიცვალა. 1920 წელს ოკრუგი, ისევე როგორც მთელი ყარსის ოლქი თურქეთს გადაეცა.

მოსახლეობა
1897 წლის მონაცემებით ოკრუგში ცხოვრობდა 59,2 ათასი ადამიანი. მათ შორის სომხები — 36,5 %; ქურთები — 29,9 %; ბერძნები — 12,2 %; თურქები — 8,7 %, რუსები — 4,4 %; უკრაინელები — 2,4 %; პოლონელები — 1,5 %, აზერბაიჯანელები — 1,5 %; თურქმენები — 1,1 %.
ბავშვთა შრომა კამბოჯაში

ბავშვთა შრომა კამბოჯაში — ბავშვთა შრომა გულისხმობს იმ ბავშვების სრულ განაკვეთზე დასაქმებას, რომელთა ასაკიც, იურიდიული კუთხით, საშუალებას იძლევა, დასაქმდნენ. 2003 წელს შრომის საერთაშორისო ორგანიზაციის გამოკითხვამ აჩვენა, რომ დედაქალაქში შვიდი წლის ასაკის ყოველი ათი ბავშვიდან ერთი დაკავებულია საშინაო შრომით. ბავშვები, რომლებიც მინდვრებში მუშაობისთვის ძალიან მცირეწლოვანნი არიან, მუშაობენ დამლაგებლებად. ისინი თავიანთ დღეებს ნაგავსაყრელებზე ატარებენ და ეძებენ ნივთებს, რომელთა გადაცვლაც შესაძლებელია ფულზე. ბავშვები ხშირად მუშაობენ სამკერვალო და საფეიქრო მრეწველობაში, პროსტიტუციაში და სამხედრო სამსახურში.

კამბოჯაში სახელმწიფომ დაამტკიცა მინიმალური ასაკის კონვენცია (138) 1999 წელს და ბავშვთა შრომის ყველაზე ცუდი ფორმები (182) 2006 წელს, რომლებიც მიღებულია შრომის საერთაშორისო ორგანიზაციის მიერ. ყოფილი კონვენციისთვის კამბოჯამ დააზუსტა სამუშაო მინიმალური ასაკი - 14 წელი.

მიუხედავად ამისა, კამბოჯაში ბავშვთა შრომის მნიშვნელოვანი დარღვევებია. 1998 წელს, შრომის საერთაშორისო ორგანიზაციამ დაადგინა, რომ კამბოჯაში ბავშვების 24,1% 10–დან 14 წლამდე იყო ეკონომიკურად აქტიური. ამ ბავშვების უმეტესობა დიდხანს მუშაობს. კამბოჯის ადამიანის განვითარების 2000 წლის ანგარიშში ნათქვამია, რომ 5-დან 13 წლამდე ასაკის დაახლოებით 65,000 ბავშვი მუშაობდა კვირაში 25 საათს და არ დადიოდა სკოლაში. არსებობს მრავალი ინიციატივა და პოლიტიკა, რომლებიც შედგენილია ბავშვთა შრომის გავრცელების შესამცირებლად.

საჭიროა კამბოჯაში ბავშვთა შრომის აღმოფხვრა, რადგან გაეროს ბავშვთა ფონდის ანგარიშში ნათქვამია, რომ შესაძლოა, მშრომელი ბავშვები განათლებას ვერ იღებდნენ. განათლებისა და სასიცოცხლო უნარების გარეშე, ისინი დაუცველნი არიან ძალადობისა და ექსპლოატაციისგან, რამაც შეიძლება გააუარესოს სიღარიბის არსებული ციკლი მათ ოჯახებში. შესაბამისად, პროდუქტიულობის ნაკლებობა, განათლების არარსებობის გამო, ხელს შეუშლის ეკონომიკურ ზრდას კამბოჯაში.

მრეწველობა
სოფლის მეურნეობა
2001 წელს ედმონდსის მიერ ჩატარებული კვლევის შედეგად, ეკონომიკურად აქტიური კამბოჯელი ბავშვების 73% მუშაობდა სოფლის მეურნეობის სექტორში.

ტანსაცმელი და ქსოვილები
კამბოჯის სამუშაო ძალის ორი მესამედი სამკერვალო ინდუსტრიაშია. გასული საუკუნის 90-იან წლებში კამბოჯა არ იყო მსოფლიო სავაჭრო ორგანიზაციის წევრი, ამიტომ არ ექვემდებარებოდა ექსპორტზე კვოტის შეზღუდვებს. ამან გამოიწვია უცხოური ინვესტიციების ზრდა კამბოჯის სამკერვალო ინდუსტრიაში. 1998 წელს მედიამ გამოავლინა –ის მომარაგების ქარხანა, რომელიც იყენებდა ბავშვთა შრომას. ამან გამოიწვია აშშ-კამბოჯის ტექსტილის ხელშეკრულების შექმნა. ამ პოლიტიკის გათვალისწინებით, კამბოჯის ტანსაცმლის სექტორში 2004 წლის მონაცემებით კვლავ არსებობს ბავშვთა შრომის შესახებ ჩანაწერები.

პროსტიტუცია
კამბოჯაში აკრძალულია ნებისმიერი სახის პროსტიტუცია, მაგრამ პრაქტიკა განსხვავებულია. კამბოჯელი ბავშვები ხშირად მეძავობენ სექსუალური ტურიზმის ინდუსტრიაში.

სექსუალური ტურიზმი
ბავშვებს ხშირად ეძებენ გაღატაკებული ტერიტორიებიდან, მიჰყავთ ისინი გასართობ და ტურისტულ ადგილებში, წითელი ფარნების კვარტალში სამუშაოდ. ამ მეძავების უმეტესობა სამსახურს ათიდან თექვსმეტი წლიდან იწყებს. ბავშვთა სექსუალური ტურიზმი არის გაეროს ბავშვთა უფლებების კონვენციისა და ბავშვების რეალიზაციის, ბავშვთა პროსტიტუციისა და ბავშვთა პორნოგრაფიის არჩევითი ოქმის დარღვევა.
დასმარინიასი

დასმარინიასი (ოფიციალურად ქალაქი დასმარინიასი; ტაგ: ) — პირველი კლასის ქალაქი კავიტეს პროვინციაში, ფილიპინებში. 2015 წლის აღწერით ქალაქის მოსახლეობა 659 019 ადამიანს შეადგენს.

ქალაქს მეტსახელად დასმას უწოდებენ. მისი ფართობი 90.1 კმ²-ია და მანილიდან 30 კმ-ით (19 მილი) სამხრეთით მდებარეობს. ეროვნული დედაქალაქის რეგიონის ბრანული ექსპანსიის შედეგად ქალაქი სწრაფად ვითარდება, რაც ინდუსტრიული ცენტრების სიმრავლით, დიდი საგანმანათლებლო და სამედიცინო ინსტიტუტების რაოდენობის ზრდით გამოიხატება.

ეტიმოლოგია
დასმარინიასს სახელი ეწოდა ფილიპინების მე-7 გენერალ-გუბერნატორის (1590-1593) გომეს პერეს დასმარინიასის პატივსაცემად. მისი გარდაცვალების შემდეგ გენერალ-გუბერნატორი ლუის პერეს დასმარინიასი (153-1596) გახდა. პერეს დასმარინიასი ესპანეთიდან, გალისიის ქალაქ ვივეიროდან იყო.

დასმარინიასი ითარგმნება როგორც „ას მარინიასიდან“, რომელიც -დან (გალისიურ ენაზე „სანაპიროს“ აღნიშნავს) და -დან („ზღვა“) წარმოდგება.

ისტორია
 საუკუნეში, ესპანური კოლონიური მმართველობის დროს დასმარინიასს ტამპუსს უწოდებდნენ, რაც „ტყის ბოლოს“ ნიშნავს. თავდაპირველად იგი იმუსის შემადგენლობაში შედიოდა. 1864 წლის 9 აპრილს მანილის არქიეპისკოპოსის, კავიტეს პოლიტიკურ-სამხედრო გუბერნატორის, ავგუსტინელთა ორდენის მეთაურისა და იმუსის სამრევლოს მღვდლისგან შემდგარ საბჭოზე იმუსისგან დამოუკიდებელი ქალაქისა და სამრევლოს შექმნის საკითხი განიხილეს.

გეოგრაფია
დასმარინიასი 8 234 ჰექტარ მიწის ფარტობს მოიცავს. ის ეროვნული დედაქალაქის რეგიონიდან 12 კმ-ით სამხრეთით მდებარეობს, ხოლო ქალაქ მანილის ცენტრიდან 27 კმ-ით სამხრეთით. ქალაქს ჩრდილოეთიდან იმუსი, ხოლო სამხრეთიდან სილანგის მუნიციპალიტეტი ესაზღვრება. აღმოსავლეთით სან-პედრო და ბინიანი მდებარეობს, ხოლო დასავლეთით — გენერალ-ტრიასი.

დასმარინიასს სტრატეგიული მდებარეობა აქვს. იგი ეროვნული დედაქალაქის რეგიონის გარდამავალ ზონაშია მოქცეული. ქალაქი პობლაკიონისა და ბარანგაებისგან შედგება. პობლაკიონი, რომელიც ამჟამად ოთხ ზონად იყოფა ქალაქის უკიდურეს დასავლეთ ნაწილში მდებებარეობს. საბანგი, სალავანგი და სალიტრანი ჩრდილოეთით, ხოლო სამხრეთით სან-აგუსტინი, ლანგკაანი და სამპალოკი მდებარეობს. ქალაქის აღმოსავლეთ ნაწილში ბუროლი, პალიპარანი და ბაგონგ-ბაიანი მდებარეობს.

დასმარინიასი ზღვაზე გასასვლელის არმქონე ქალაქია. იგი სანაპირო ქალაქებიდა: როსარიოდან, კავიტედან, ბაკოორიდან და ნოველეტიდან არც თუ ისე შორ მანძილზე მდებარეობს - პობლაკიონიდან ამ ქალაქებამდე საშუალოდ მანძილი 30 კმ-ზე ნაკლებია. დასმარინიასი ტაგაიტაიდან 27 კმ-ის დაშორებით მდებარეობს.

დღეისთვის დასმარინიასი ეროვნული დედაქალაქის რეგიონის ბირთვსა და ჩრდილოეთ შორის დამაკავშირებელი დერეფნის ფუნქციას ასრულებს.

 (დასმარინიასის საქალაქო საბჭო) 12 წევრისა და ორი --სგან შედგება. ერთ-ერთი -ის (დასმარინიასის ბარანგაების ლიგა) პრეზიდენტია, ხოლო მეორე -ის (ახალგაზრდული საბჭოს) ფედერაციის პრეზიდენტი. ქალქის საბჭოში 20 კომიტეტი ფუნქციონირებს, რომლებსაც საბჭოს წევრები თავმჯდომარეობენ. საქალაქო საბჭო სამი წლის ვადით აირჩევა მოსახლეობის მიერ და ზედიზედ სამჯერ შეიძლება იქნეს არჩეული.

ბარანგაები
დასმარინიასი პოლიტიკურად 75 ბარანგაიდ იყოფა, რომელთაც ბარანგაების კაპიტნები ხელმძღვანელობენ.
უმ-ლაისუნის ქართული წარწერა

უმ-ლაისუნის ქართული წარწერა — ასომთავრული წარწერა, რომელიც აღმოჩენილია იერუსალიმის სამხრეთ-აღმოსავლეთით 4,5 კილომეტრში მდებარე სოფელ უმ-ლაისუნში. წარწერა აღმოაჩინეს 2002 წელს, 1996 წელს განახლებული გათხრების შემდეგ ბიზანტიის პერიოდის ქართულ მონასტერში.

ქართული წარწერით გამოვლენილი ყველაზე მნიშვნელოვანი საფლავის ბინადარი იყო „ქართველი ეპისკოპოსი იოანე“. პალეოგრაფიული ნიშნებით წარწერა - საუკუნეებით თარიღდება. მან შინაარსითაც მიიქცია სპეციალისტების ყურადღება. ამ წარწერაში გვხვდება ეთნონიმ „ქართველის“ წერილობით ძეგლებზე უადრესი დოკუმენტურად დადასტურების ფაქტი.

წარწერის ქვის ზომებია 81 × 49 სმ. ამჟამად ინახება ქნესეთის არქეოლოგიურ ბაღში.

წარწერა
იკითხება ასე: „ესე სამარხოჲ იოჰანე ფურტაველ ეპისკოპოსისაჲ ქართველისაჲ“
ოთარ გრიგოლია

ოთარ გრიგოლია (დ. 22 ოქტომბერი, 1985, თბილისი) — ქართველი ეკონომისტი და პოლიტიკოსი, თბილისის საკრებულოს ორგზის წევრი (2017,2021).

ბიოგრაფია
ოთარ გრიგოლია დაიბადა 1985 წლის 22 ოქტომბერს. 2004–2008 წლებში სწავლობდა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში, ეკონომიკისა და ბიზნესის ფაკულტეტზე, ხოლო 2014–2016 წლებში კავკასიის უნივერსიტეტის, ივ ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის, ქართულ ამერიკული უნივერსიტეტის და ტემპუსის საერთო სამაგისტრო პროგრამაზე შრომითი ურთიერთობებისა და ევროინტეგრაციის მიმართულებით.

კარიერა
2016–2017 წლებში იყო საერთაშორისო ორგანიზაცია „სოლიდარობის ცენტრის“ მკვლევარი და პროექტების ხემლძღვანელი. 2013 წლიდან დღემდე „საქართველოს პროგრესული ფორუმის“ პროექტ „პროგრესული იდეების სკოლის“ დამფუძნებელი, პროექტის ხელმძღვანელი. 2012–2013 წლებში იყო ტელეკომპანია მეცხრე არხის დილის გადაცემის წამყვანი და პროდიუსერი. 2011 წელს დევიდ ლინჩის საერთაშორისო საქველმოქმედო ორგანიზაციის აღმასრულებელი დირექტორი, ხოლო 2010 წელს ა.ო „საზოგადოება სოციალური თანასწორობისთვის“ პროექტი დევნილების რესოციალიზაციის პროექტის მენეჯერი. 2017–2021 წლებში იყო ქალაქ თბილისის მე-6 მოწვევის საკრებულოს წევრი (გლდანის კენტი მიკრორაიონების მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“. 2017–2019 წლებში იყო საკრებულოს ეკონომიკური განვითარების, საინვესტიციო პოლიტიკისა და საერთაშორისო ურთიერთობების კომისიის თავმჯდომარე, 2019–2020 წლებში — ქონების მართვისა და საფინანსო-საბიუჯეტო კომისიის თავმჯდომარე, ხოლო 2020–2021 წლებში — ფრაქციის „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“ თავმჯდომარე. 2021 წლიდან არის ქალაქ თბილისის მე-7 მოწვევის საკრებულოს წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“. არის ფრაქციის „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“ თავმჯდომარე.