iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ცეზარ ლოთიაშვილი

ცეზარ ლოთიაშვილი (დ. 17 აგვისტო, 1943, ქუთაისი — გ. 2017) — ქართველი ინჟინერი, სპორტსმენი.

ბიოგრაფია
1960-1963 წლებში სწავლობდა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტზე, სამრეწველო და სამოქალაქო მშენებლობის სპეციალობით. სწავლა გააგრძელა მოსკოვის საინჟინრო გეოდეზიის, აეროფოტოგადაღებისა და კარტოგრაფიის ინსტიტუტში, რომელიც დაამთავრა 1967 წელს და მიენიჭა ინჟინერ-გეოდეზისტის კვალიფიკაცია. 1967-1970 წლებში მუშაობდა სსრკ ნავთობის მრეწველობის სამინისტროს, საძიებო ექსპედიციის ინჟინერ-ტოპოგრაფად, უფროს ინჟინერ- გეოდეზისტად, საძიებო პარტიის უფროსად. 1970-1976 წლებში იყო სსრკ ნავთობის მრეწველობის სამინისტროს საძიებო ექსპედიციის უფროსი.

1976 წელს ბრუნდება საქართველოში და მუშაობას იწყებს საქართველოს მშენებლობის სამინისტროს №4 სამშენებლო ტრესტის სისტემაში უფროს სამუშაოთა მწარმოებლად (უბნის უფროსად).

1977-1983 წლებში წყალტუბოს საქალაქო საბჭოს აღმასკომის დაქვემდებარებაში არსებული საპროექტო ბიუროს უფროსად.

1983-1985 წლებში იყო სამშენებლო-სამონტაჟო რაზმ „ხიდმშენი-108“-ს მთავარი ინჟინერ-გეოდეზისტი.

1985-2001 წლებში მუშაობდა შპს „კომუნპროექტი“-ს ინჟინერ-დამპროექტებლად.

2001-2004 წლებში ქუთაისის „ ბავშვთა სოფელი“-ს მშენებლობის მთავარ ინჟინრად.

2005-2006 წლები იყო შპს „იმერეთმშენი“-ს ტექნიკური დირექტორი.

2006-2007 წლებში შპს „ჰარმონია-92“-ის ტექნიკური დირექტორი.

2007-2009 წლებში მუშაობდა შპს „ბიზნეს-კომფორტი“-ს მთავარ ინჟინრად.

2010 წელს შპს „“-ს, „ზუგდიდი-მესტიის“ საავტომობილო გზის მშენებლობის სამუშაოთა კოორდინატორად.

2010-2014 წლებში მუშაობდა შპს „კომუნპროექტი“-ს ინჟინერ-დამპროექტებლად.

მისი მონაწილეობითა და ხელმძღვანელობით ყაზახეთში საძიებო პარტიის უფროსად მუშაობის პერიოდში, აღმოჩენილი იქნა ნავთობის საბადოები: „დემირ-ბაბა“, „ბუზაჩი“, „ჩუკუროი“ და მიწისქვეშა მტკნარი წყლის ტბა „ტიუ-სუ“. ასევე მისი უშუალო მონაწილეობით დაპროექტებული და აშენებული იქნა კომუნალური სფეროს, ჯანდაცვისა და თავდაცვის სამინისტროს, ასევე ინფრასტრუქტურული დანიშნულების არაერთი მნიშვნელოვანი ობიექტი. თანამშრომლობდა, როგორც მიწვეული ექსპერტი, სხვადასხვა სამშენებლო და საპროექტო ორგანიზაციებთან. არის 20-მდე სტატიისა და მონოგრაფიის ავტორი. აკადემიკოს ვ. პ. ალექსეევ-შემიაკინთან ერთად გამოცემული ჰქონდა სამი სახელმძღვანელო სამარქშეიდერო საქმესა და გეოდეზიაში (1971-1975). ახალგაზრდობის წლებში მისდევდა სპორტს. მრავალწლიანი შრომითი საქმიანობისა და დამსახურებისათვის მიღებული ჰქონდა საუწყებო ჯილდოები და საპატიო სიგელები.

ჯილდოები
სსრკ სპორტის ოსტატი (კლასიკურ ჭიოდაობა)
გიორგი ელიაძე

გიორგი ვასილის ძე ელიაძე (; დ. 27 მარტი, 1952, პეტროპავლოვსკ-კამჩატსკი, რსფსრ) — რუსეთის ფედერაციის არმიის გენერალ-მაიორი (1993), წარმოშობით ქართველი.

დაამთავრა ქ. ორჯონიკიძის უმაღლესი სამხედრო-საჯარისო სამეთაურო სამხედრო სასწავლებელი (1976), გენერალური შტაბის აკადემია (2000). მსახურობდა საბჭოთა კავშირისა და რუსეთის სხვადასხვა სამხედრო ნაწილში, მონაწილეობდა ავღანეთის (1979-1989) და ჩაჩნეთის (1999-2000) ომებში. ამ უკანასკნელი კონფლიქტის დროს მეთაურობდა ბრიგადას, შემდეგ დივიზიას. 2007-2011 წლებში იყო შორეული აღმოსავლეთის მე-5 არმიის სარდლის მოადგილე, 2009 წელს — სამხედრო მრჩეველი სირიის არაბთა რესპუბლიკაში. დაჯილდოებულია რუსეთის ფედერაციის 2 ორდენით („წითელი ვარსკვლავის“ და „მამაცობის“) და 11 მედლით.
გელა ზავრაშვილი

გელა ზავრაშვილი (დ. 8 თებერვალი, 1965, გურჯაანი) — ქართველი ინჟინერი.

ბიოგრაფია
1991 წელს დაამთავრა მოსკოვის საინჟინრო-სამშენებლო უნივერსიტეტის სამშენებლო ფაკულტეტი სამრეწველო-სამოქალაქო მშენებლობის სპეციალობით.

განაწილებით მუშაობას იწყებს მოსკოვის საერთაშორისო სამშენებლო კომპანიაში მენეჯერად და პრაქტიკულ საინჟინრო სამუშაოებს აწარმოებს, როგორც უბნის უფროსი სამოქალაქო მშენებლობის ხაზით, ასევე აქტიურად მონაწილეობს სამშენებლო ინდუსტრიის და მექანიზაციის განვითარების საქმეშიც. 2003-2008 წლებში რუსეთის ერთ-ერთი უმსხვილესი სამშენებლო კომპანია „დინმშენის“ მექანიზაციის სამმართველოს გენერალური დირექტორია. 2008 წლიდან როგორც დამფუძნებელი და გენერალური დირექტორი სათავეში უდგას სამშენებლო ორგანიზაცია „გროს ბულდინგს“. მისი უშუალო მონაწილეობით და ხელმძღვანელობით აშენებულია რუსეთში, განსაკუთრებით კი ქალაქ მოსკოვში ისეთი მრავალფუნქციური დანიშნულების მნიშვნელოვანი ობიექტები როგორიცაა: საცხოვრებელი კომპლექსები „ტრიუმფ პალასი“, „ალიე პარუსა“, „დომ ნა ბეგოვოი“, სპორტულ-გამაჯანსაღებელი კომპლექსი მოსკოვის ოლქის სოფელ ბარვიხაში, მრავალფუნქციური კულტურულ-გასართობი და სავაჭრო ცენტრი მოსკოვში მიკლუხო-მაკლაის ქუჩაზე (28 800 კვ.მ), საერთაშორისო სავაჭრო-საოფისე კომპლექსი ქალაქ მოსკოვში ნახიმოვის პროსპექტზე (29 930 კვ.მ), 17-25- სართულიანი მონოლითური საცხოვრებელი სახლი მოსკოვის ოლქის ქალაქ ხიმკიში, სოციალურ-ადმინისტრაციული საცხოვრებელი კომპლექსები „ფლოტილია“ და „უტიოსოვი“ ქალაქ მოსკოვში, დაწყებითი სასკოლო განათლების ცენტრი ქალაქ მოსკოვში მიტინსკის ქუჩაზე, მოსკოვის დიდი თეატრის მიმდებარე „ხამიკოვის სახლი“ რეკონსტრუქცუია პეტროვკაზე და ასე შემდეგ. აღსანიშნავია, რომ პროფესიული საქმიანობის პარალელურად იგი ხელმძღვანელობს კულტურულ-ჰუმანიტარული და ეკონომიკური ურთიერთთანამშრომლობის საერთაშორისო ცენტრს, რომელიც მოქმედებს და პრაქტიკულად წარმართავს რუსეთსა და საქართველოს ხალხთა ურთიერთობების აღდგენისა და განვითარების საკითხებს კულტურის, მეცნიერების, სამართლის, სპორტისა და ეკონომიკის სფეროში. ამ ორ ქვეყანას შორის ერთიანი საინფორმაციო-კულტურული სივრცე ფორმირებისა და სრულყოფისათვის, საქმიან-საპარტნიორო და ეკონომიური კავშირების აღსადგენად, ასევე ჰუმანიტარული და საქველმოქმედო დახმარების აღმოსაჩენად.
ზურაბ ორაგველიძე

ზურაბ ორაგველიძე (დ. 1 ივლისი, 1949, შუხუთი) — ქართველი ინჟინერი, მეცნიერი და პედაგოგი.

ბიოგრაფია
1972 წელს დაამთავრა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის სატრანსპორტო ფაკულტეტი, ხიდების და გვირაბების მშენებლობის სპეციალობით ხოლო 1981 წელს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის საინჟინრო-ეკონომიკური ფაკულტეტი მშენებლობის ეკონომიკისა და ორგანიზაციის სპეციალობით და მიენიჭა ინჟინერ-ეკონომისტის კვალიფიკაცია.

1972 წლიდან მუშაობა დაიწყო საქართველოს სსრ საავტომობილო გზების სამინისტროს საპროექტო-კვლევით კანტორაში ინჟინრად; 1973-1979 წლებში მუშაობდა იმავე სამინისტროს გზების ინვენტარიზაციის სექტორის უფროს ინჟინრად; 1979 წლიდან გადაყვანილ იქნა საქართველოს საავტომობილო გზების სამინისტროს გზათა სამეცნიერო-კვლევით და საწარმოო-ტექნოლოგიურ კომპლექსურ უნივერსიტეტში, ხელოვნურ ნაგებობათა განყოფილების უფროს ინჟინრად; 1986 წლიდან არის გაერთიანება „საქგზამეცნიერების“ ხელოვნური ნაგებობების განყოფილების ხიდსაცდელი ლაბორატორიის უფროსი. 1978 იდებისა და გვირაბების კათედრის დოცენტი; 1999 წელს არჩეულ იქნა საქართველოს ტექნიკურ უნივერსიტეტში სატრანსპორტო სპეციალობებში სამეცნიერო საბჭოს სწავლულ მდივნად; იყო „თბილისი-სენაკი-ლესელიძის“ საერთაშორისო მნიშვნელობის საავტომობილო გზის 28-95 კმ-ის მონაკვეთებზე რეკონსტრუქცია-მოდერნიზაციის საპროექტო სამუშაოების უფროსი ექსპერტი; გამოქვეყნებული აქვს 40-ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომი საქართველოში და მის ფარგლებს გარეთ; გამოცემული აქვს ორი სახელმძღვანელო ხიდების სპეციალობისათვის; მონაწილეობდა მრავალ კონკურსში. ამ მხრივ აღსანიშნავია 1990 წელს ჩატარებული კონკურსი, მდ. მტკვარზე ქ. თბილისის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში სახიდე გადასასვლელის პროექტზე, რომელმაც დაიმსახურა პირველი პრემია; არის მრავალი გამოგონების და რაციონალიზატორული წინადადების ავტორი; მის მიერ დამუშავებულია გასახსნელ-დასაკეცი, მოძრავშპრენგლიანი ხიდის ახალი სახეობა, რომელიც წარმატებითაა დანერგილი საავტომობილო გზების სისტემაში.

საკანდიდატო დისერტაციის თრმა — დაიცვა 1984 წელს „მეწყერების მექანიკური დამაგრება ნაბურღნატენი ხიმინჯების დახმარებით“.

სადოქტორო დისერტაციის თემა — დაიცვა 2005 წელს „საქართველოს რეგიონებისათვის საავტომობილო საგზაო ნაგებობათა კონსტრუქციების ოპტიმიზირება რთული გეოლოგიური პირობების გათვალისწინებით“.
ალპური თოვლა მემინდვრია

ალპური თოვლა მემინდვრია — ძუძუმწოვარი ცხოველი ზაზუნასებრთა ოჯახისა. მისი სხეულის სიგრძე 13 სმ-მდეა, კუდისა — 7 სმ. სხეული შეფერილია ჩალისფერ-რუხად. კუდი ერთი ფერისაა, ბაცია. ფეხებიც უფრო ბაცი შეფერილობისაა, ვიდრე სხეული. გავრცელებულია დასავლეთ ევროპაში, ბალკანეთის ნახევარკუნძულზე, მცირე აზიაში, სირიაში, პალესტინაში, ამიერკავკასიაში. საქართველოში ზღვის დონიდან 3800 მ სიმაღლემდე გვხვდება ბორჯომის ხეობაში, თრიალეთის ქედზე, კავკასიონის სამხრეთ კალთებზე და სხვაგან. ძირითადად სუბალპური და ალპური ზონების ბინადარია. ცხოვრობს მდელოებზე, კლდოვან ადგილებზე, ქვაყრილებზე, სადაც იკეთებს ბუდეს. იკვებება ნაირგვარი ბალახებით. საზამთროდ იმარაგებს ბალახოვან მცენარეებს და მათ თესლებს. მრავლდება წლის თბილ პერიოდში და ორჯერ გამრავლებას ასწრებს. თითოეულ ჯერზე შობს ექვსამდე ნაშიერს. აზიანებს მთის მდელოების მცენარეულობას, მაგრამ მცირე რაოდენობის გამო უმნიშვნელო ზარალი მოაქვს.
კალენდები

კალენდები ( ან ) — რომაული მთვარე-მზისიერი კალენდრით ყოველი თვის პირველი დღის სახელწოდება. როგორც ნონებითა და იდებით (შესაბამისად მე-7 და მე-15 დღე მარტში, მაისში, ივლისსა და ოქტომბერში, ხოლო მე-5 და მე-13 დღე დანარჩენ თვეებში), კალენდებითაც თვეებს აღრიცხავდნენ; ითვლიდნენ ამ დღეებიდან უკან, მაგალითად, „მე-5 დღე მარტის კალენდების წინ“, „მე-4 დღე მარტის იდების წინ“ და სხვა.

გამოთქმა „ბერძნულ კალენდებამდე“ აღნიშნავდა დროს, რომელიც არასდროს არ დადგებოდა, რადგანაც კალენდებს მხოლოდ რომაულ კალენდარში იყენებდნენ.
ეთნოფსიქოლოგია

ეთნოფსიქოლოგია – ეთნიკური ფსიქოლოგია, ხალხთა ფსიქოლოგია, საღვარგარეთული ფსიქოლოგიის განშტოება, რომელიც სწავლობს სხვადასხვა რასისა და ერის ფსიქიკურ წყობასა და ქცევის თავისებურებებს. ეთნოფსიქოლოგიური გამოკვლევის მიზანია, ერთი მხრივ, ურთიერთკავშირის დადგენა მოქმედების ტიპსა და კულტურულ ხასიათს, ხოლო მეორე მხრივ, ეროვნულ თავისებურებასა და ფსიქიკას შორის. ასეთი გამოკვლევები უპირატესად ემპირიული, შედარებით-აღწერითი ხასიათისაა. ეთნოფსიქოლოგიის ისტორია მჭიდროდ იყო დაკავშირებული ეთნოგრაფიულ და ანთროპოგენულ განვითარებასთან. მისი წყაროა მასიონერებისა და მოგზაურების ანგარიშები, რომლებიც ყოველთვის სანდო არ იყო. ამ მასალის საკუთრივ განზოგადოება სცადა ვილჰელმ ვუნდტმა თავის ნაშრომებში ხალხთა ფსიქოლოგიის შესახებ. მაგრამ, ეს ნაშრომები ეფუძნება არასწორ, იდეალისტურ წინამძღვარს. კერძოდ, თითქოს არსებობს განსაკუთრებული სუბსტანციური ხალხური სული. ეთნოფსიქოლოგიის მიერ დადგენილი არ არის ისეთი თვისებები, რომელთა საფუძველზე შეიძლებოდა გველაპარაკა ერთი ერის უპირატესობაზე სხვა ერთან შედარებით.
გია გვიჩია

გია გვიჩია (დ. 18 ივნისი, 1962, ჭალადიდი) — ქართველი ბიზნესმენი.

ბიოგრაფია
1979 წელს გია გვიჩიამ დაამთავრა სამტრედიის რუსული საშუალო სკოლა. უმაღლესი განათლების მისაღებად რუსეთში გაემგზავრა. ჩაირიცხა სმოლენსკის პედაგოგიური ინსტიტუტის ფიზიკა-მათემატიკის ფაკულტეტზე. სტუდენტობის პერიოდში ჯარში გაიწვიეს. სამხედრო სავალდებულო სამსახურიდან განთავისუფლების შემდეგ სწავლა განაგრძო სანქტ-პეტერბურგის საფინანსო-ეკონომიკურ ინსტიტუტში და სამეწარმეო საქმეს დაეუფლა. 1988 წელს, ინსტიტუტი დაამთავრა და ოფიციალური განაწილებით ლუდსახარშ „სტეპან რაზინში“ მოხვდა. ეს საწარმო პეტერბურგში ჯერ კიდევ საუკუნიდან არსებობდა და პირველი ლუდსახარში იყო რუსეთში. გიამ ჯერ რიგით ეკონომისტად დაიწყო მუშაობა, შემდეგ გასაღების განყოფილების უფროსად გადაიყვანეს. კარიერულ კიბეზე სწრაფად წაიწია და სულ მალე კომერციული დირექტორის თანამდებობა დაიკავა. საუკუნის 90-იან წლებში, მასობრივი პრივატიზაციის პროცესში, ლუდსახარშის აქციების საკონტროლო პაკეტი საწარმოს თანამშრომლების ხელში აღმოჩნდა. გია გვიჩია, რომელიც ლუდის კომბინატის გერმანული კომპანიისთვის მიყიდვას აპროტესტებდა, ლუდსახარშის გენერალურ დირექტორად აირჩიეს. 2001 წლის 1 აგვისტოდან 2005 წლამდე ღია სააქციო საზოგადოება „კომბინატ სტეპან რაზინის“ პრეზიდენტი იყო. 2005 წლიდან კომბინატს სახელი შეეცვალა და ეწოდა „ღია საზოგადოება „ზავოდ სოლოდა ი პივო“.

რუსეთის ბაზარზე ლუდის წარმოების მსხვილი უცხოელი მოთამაშეების შესვლის გამო, დამოუკიდებლობის შენარჩუნება გაჭირდა და სააქციო საზოგადოებას პრობლემები შეექმნა. ზედიზედ რამდენიმე წელიწადი „სტეპან რაზინი“ ზარალზე მუშაობდა. აუცილებელი გახდა კომპანიის გაყიდვა. გია გვიჩიამ და მისმა პარტნიორებმა „”-ის უაღრესად მომგებიანი წინადადება მიიღეს და 2007 წელს კომბინატი გაიყიდა. აქციების საკონტროლო პაკეტის გაყიდვის შემდეგ, გია გვიჩიას საკუთრებაში დარჩა მინის ქარხნები ვოლგოგრადისა და ლიპეცკის ოლქებში, სადაც ხდება ბოთლების წარმოება. გია გვიჩია არის ეკონომიკურ მეცნიერებათა კანდიდატი. რაც შეეხება სამშობლოსთან ურთიერთობას. იგი ერთ-ერთი პირველი გამოეხმაურა საქართველოს მთავრობის მოწოდებას — უცხოეთში მცხოვრებ ქართველ ბიზნესმენებს საქართველოში, მრეწველობის განვითარებისათვის ინვესტიციები განეხორციელებინათ და კაპიტალი მინერალური წყლის, „საირმის“, წარმოების განვითარებისა და მისი რეალიზაციის საქმეში დააბანდა. მან წარმოება თანამედროვე ტექნოლოგიური მოწყობილობით აღჭურვა, რის შემდეგაც მისი მოცულობა ერთიორად გაიზარდა და უცხოეთის ქვეყნებშიც იყიდება. სამკურნალო-მინერალური წყალი „საირმე“ რამდენჯერმე წარადგინეს სანქტ-პეტერბურგის „ლენექსპო 99“-ის საერთაშორისო გამოფენაზე და ოქროს მედალი მიაკუთვნეს. სანქტ-პეტერბურგში ბატონი გია ცნობილია, როგორც დიდი ქველმოქმედი და მეცენატი. მან დიდი წვლილი შეიტანა ქართული ეკლესიის მშენებლობის თუ რესტავრაციის საქმეში. ყოველთვის მონაწილეობს ქართული სათვისტომოს „ივერიის“ მიერ გამართულ ღონისძიებებში. გია გვიჩიამ სანქტ-პეტერბურგში ქართული ოჯახი შექმნა. მისი მეუღლეა ხათუნა ცისკარიშვილი. ჰყავთ 4 შვილი — ორი ქალიშვილი და ორი ვაჟი. 1999 წელს, რუსეთის ფედერაციამ მას მეგობრობის ორდენი გადასცა, საქართველოს მთავრობამ კი იმავე წელს, ღირსების ორდენით დააჯილდოვა. რუსეთში გია გვიჩიას გარდა, კარგად იცნობენ მის დას, ნანა გვიჩიას, რომელიც სანქტ-პეტერბურგში, ქალაქის ტურისტულ-საინფორმაციო ცენტრს ხელმძღვანელობს.
ივანე მამაიაშვილი

ივანე მამაიაშვილი (დ. 27 იანვარი, 1923, ნინიგორი — გ. 12 ნოემბერი, 1998) — ქართველი გეოგრაფი, მეცნიერი და პედაგოგი.
ბიოგრაფია
1951 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოლოგია-გეოგრაფიის ფაკულტეტი ეკონომიკური გეოგრაფიის სპეციალობით ხოლო 1951-1955 წლებში გაიარა ასპირანტურის კურსი.

1952 წლიდან მუშაობა დაიწყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში ეკონომიკური გეოგრაფიის კათედრაზე; 1971 წლიდან იყო უფროსი მასწავლებელი. კითხულობდა ლექციებს სოციალურ და ეკონომიკურ გეოგრაფიაში. შესრულებული აქვს 45-ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომი, რომელთგან 17 გამოქვეყნებულია. მისი სამეცნიერო მუშაობა მოიცავდა საქართველოს სახალხო მეურნეობის ეკონომიკურ-გეოგრაფიულ გამოკვლევებს, აგრეთვე ცალკეული რეგიონების შესწავლას. შესრულებული აქვს ნაშრომი კოლხეთის მელიორაციის შესახებ, აჭარის, აფხაზეთის და ბორჯომის ტერიტორიულ-რეკრეაციული კომპლექსის, აგრეთვე, თბილისის საქალაქო აგლომერაციის მიწათმოწყობისა და მიწათსარგებლობის შესახებ. ეწეოდა მთრგმნელობით საქმიანობასაც. მისი თანავტორობით შესრულებულია უმაღლესი სკოლის სამი დამხმარე სახელმძღვანელო და მეთოდური ნაშრომი — „საკურსო შრომების თემატიკა სსრკ ეკონომიკურ გეოგრაფიაში“ (1980).
ჩაის საერთაშორისო დღე

ჩაის საერთაშორისო დღე გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის თანახმად ყოველწლიურად 21 მაისს აღინიშნება. 2019 წლის 21 დეკემბერს მიღებულ იქნა შესაბამისი რეზოლუცია, რომელიც გაეროს სურსათისა და სოფლის მეურნეობის ორგანიზაციას ამ დღის აღნიშვნის ხელმძღვანელობისკენ მოუწოდებს.

ჩაის საერთაშორისო დღე მიზნად ისახავს მთელ მსოფლიოში ჩაის ხანგრძლივი ისტორიისა და ღრმა კულტურული და ეკონომიკური მნიშვნელობის შესახებ ცნობიერების ამაღლებას. დღესასწაულის მთავარი ამოცანაა ხელი შეუწყოს და წაახალისოს კოლექტიური ქმედებები ჩაის მდგრადი წარმოებისა და მოხმარების სასარგებლოდ, ასევე ცნობიერება აამაღლოს შიმშილისა და სიღარიბის წინააღმდეგ ბრძოლაში ჩაის მნიშვნელობის შესახებ.

ჩაის საერთაშორისო დღე 2005 წლიდან 15 დეკემბერს აღინიშნებოდა ჩაის მწარმოებელ ქვეყნებში — ინდოეთი, შრი-ლანკა, ნეპალი, ვიეტნამი, ინდონეზია, ბანგლადეში, კენია, მალავი, მალაიზია, უგანდა და ტანზანია. მისი მიზანი იყო მთელი მსოფლიოს მთავრობებისა და მოქალაქეების ყურადღების მიპყრობა ჩაის საერთაშორისო ვაჭრობის გავლენაზე მუშებსა და მწარმოებლებზე, ასევე დაკავშირებული იყო ფასების მხარდაჭერისა და სამართლიანი ვაჭრობის მოთხოვნებთან.

ისტორია
2005 წლის იანვარში მსოფლიო სოციალურ ფორუმზე ჩაის საერთაშორისო დღის მთავარი შემოქმედები იყვნენ განათლებისა და კომუნიკაციის ცენტრი, პროფკავშირი , ინდოეთის ეროვნული პროფკავშირების კონგრესი, ახალი პროფკავშირების ინიციატივა, გაერთიანებული პროფკავშირების კონგრესი (ინდოეთი), სოციალური განვითარების ინსტიტუტი, წითელი დროშის კავშირი (შრი-ლანკა). ჩაის პირველი საერთაშორისო დღე ამავე წელს ნიუ-დელიში აღინიშნა, 2006 და 2008 წლებში ღონისძიებები შრი-ლანკაში ჩატარდა.

„მთავრობათაშორისი ჯგუფი ჩაის თაობაზე“ ხელმძღვანელობს ჩაის მსოფლიო ეკონომიკის მხარდამჭერ მრავალმხრივ პროგრამას და აქტიურად გამოდიოდა ჩაის საერთაშორისო დღის დაწესების მომხრედ. 2015 წელს, იტალიაში, მილანში გამართულ შეხვედრაზე, მთავრობათაშორისმა ჯგუფმა განიხილა ჩაის საერთაშორისო დღის იდეა. შემდეგ ამ წინადადებას მხარი დაუჭირა -ს სანედლეულო საქონლის პრობლემების კომიტეტმა და მიიღო გაეროს გენერალურმა ასამბლეამ 2019 წლის დეკემბერში.
კამალიგანი

კამალიგანი (ოფიციალურად კამალიგანის მუნიციპალიტეტი; ) ― მეოთხე კლასის მუნიციპალიტეტი სამხრეთ კამარინესის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 25 036 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 13 ბარანგაის. მუნიციპალიტეტი წინაკოლონიური ხანის უძველესი სამოსახლოა ბიკოლის რეგიონში, ძვ.წ. 500-600 წლებით თარიღდება და მნიშვნელოვანი არქეოლოგიური ზონაა.

კლიმატი
სერგეი ფედორჩუკი (მოჭადრაკე)

სერგეი ფედორჩუკი (, დ. 14 მარტი, 1981, ვინიცია, უკრაინის სსრ, სსრკ) ―
უკრაინელი მოჭადრაკე, დიდოსტატი (2002), უკრაინის ვიცე-ჩემპიონი 2002 წელს.
ბიოგრაფია
სერგეი ფედორჩუკი 1981 წლის 14 მარტს ვინიცასში დაიბადა. ჭადრაკის თამაში ადრეულ ასაკში ისწავლა და უკრაინის ასაკობრივ ჩემპიონატებზე არაერთი მედალიც მოიგო.
1995 წელს ვერდუნში ევროპის 14 წლამდელებში ჩემპიონი გახდა. იმავე წელს უკრაინის ახალგაზრდულ ნაკრებში მოსწავლეთა ოლიმპიადაზე პირველ დაფაზე იასპარეზა, თუმც გუნდურ მეცხრე ადგილს დასჯერდა.
1998 წელს ერევანში მსოფლიოს ახალგაზრდულ ჩემპიონატზე მეხუთე ადგილზე გავიდა.

2002 წელს ალუშტაში უკრაინის პირველობაზე ვერცხლის მედალს დაეუფლა. ფედორჩუკმა 6 მოიგო, 1 წააგო, 2 ყაიმით დაასრულა და ორ სხვა მოჭადრაკის მსგავსად 7 ქულა დააგროვა.
2006 წელს ბანოლესში სწრაფი ჭადრაკის ტურნირი მოიგო, 9 პარტიიდან 7 იმარჯვა, 2 კი ყაიმით დაასრულა. დუბაის ტურნირზე გაბრიელ სარგსიანთან და ტიგრან პეტროსიანთან ერთად პირველ-მესამე ადგილზე გავიდა. 9 პარტიიდან შვიდი ქულით
2008 წელს პირველი-მერვე ადგილები გაინაწილა საფრანგეთში კაპელ-ლა-გრანდის ტურნირზე.

2009 წლის ნოემბერ-დეკემბერში ხანტი-მანსიისკში ფიდეს მსოფლიოს თასზე გამოვიდა, სადაც 128 მონაწილეს შორის რეიტინგით 78-ე იყო. პირველ შეხვედრაში ივან სოკოლოვი დაამარცხა 2:0, თუმც მეორეში ალეკსეი შიროვთან დამარცხდა 1:4. იმავე წლის სექტემბერში პარიზის ღია ჩემპიონატზე მურთაზ კაჟგალეევთან ერთად პირველ-მეორეზე გავიდა. პარიზის ჩემპიონი კიდევ ორჯერ 2012 და 2014 წლებშიც გახდა.

2010 წლის მარტში ნანტის ტურნირი მოიგო, ხოლო 2011 წელს ესპანეთში როკეტას-დე-მარეში იმარჯვა.
პირველი-მერვე ადგილები გაიყო 2013-ში კაპელ-ლა-გრანდის ტურნირზე. მაისში ლეგნიცაში ევროპის ინდივიდუალურ ჩემპიონატზე 22-ე ადგილზე გავიდა, რითაც ფიდეს მსოფლიოს თასის საგზური მიიღო. მსოფლიოს თასის გათამაშებას ტრომსემ აგვისტო-სექტემბერში უმასპინძლა და 128 მონაწილეს შორის ფედორჩუკი რეიტინგით 54-ე იყო. სამწუხაროდ იგი პირველივე ტურში დანილ დუბოვთან უშანსოდ 0:2 დამარცხდა და ასპარეზობას გამოეთიშა. ნოემბერში უკრაინის ნაკრების შემადგენლობაში ვარშავაში ევროპის გუნდურ ჩემპიონატზე გამოვიდა. იგი სარეზერვო დაფაზე თამაშობდა, 6 პარტიაში 2 მოიგო, 1 წააგო და სამი დაასრულა ყაიმით. ამ შედეგით სარეზერვო მოთამაშეებში მეექვსე იყო, ხოლო ნაკრები 38 მონაწილეს შორის მე-9 ადგილზე გავიდა.
2014 წლის თებერვალში მინსკში დევიდ ბრონშტეინის მემორიალზე ბაადურ ჯობავასთან და მიხაილო ოლეკსიენკოსთან ერთად პირველზე გავიდა, თუმც ტაი-ბრეიკში მეორე ადგილზე ჩამოვიდა. მალევე იურმალაში ვლადიმირ პეტროვის მემორიალზე, სწრაფი ჭადრაკის ტურნირი მოიგო.

2015 წლის თებერვალში ვანდევრ-ლე-ნანსის შეჯიბრზე გამოვიდა, 9 პარტიიდან 5 მოიგო, 4 ყაიმით დაასრულა და მეორეზე გავიდა. აპრილში მალიორკაში «1 » ტურნირზე იმარჯვა. 6 პარტია მოიგო, 3 კი ყაიმით დაასრულა. ივლისში ავუანში «30 ' '»-ის ტურნირი მოიგო, აქაც 9 პარტიიდან 6 მოიგო, 3 კი ყაიმით დაასრულა. ოქტომბერში კაპ დაგდის ტურნირზე მესამე ადგილი დაიკავა, 9 შესაძლებლობიდან 7 ქულით.
2019 წელს -ის პირველი ტურნირი მოიგო, 9 შესაძლებლობიდან 7 ქულით.
ამჟამად ცხოვრობს საფრანგეთში.

ოჯახი
ჰყავს ფრანგი მეუღლე კამილა და გოგონა.
გიორგი ორახელაშვილი

გიორგი ორახელაშვილი (დ. 24 ივნისი, 1937, თბილისი) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი, ანესთეზიოლოგ-რეანიმატოლოგი, მედიცინის მეცნიერებათა კანდიდატი.

ბიოგრაფია
1965 წელს დაამთავრა ბაქოს სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის სამკურნალო-პროფილაქტიკური ფაკულტეტი.

1967–1969 წლებში იყო ბაქოს ტრავმატოლოგიის და ორთოპედიის სამეცნიერო კვლევითი უნივერსიტეტის ექიმი-ანესთეზიოლოგი; 1969–1972 წლებში მოსკოვის ტრავმატოლოგიის და ორთოპედიის ცენტრალური სამეცნიერო კვლევითი უნივერსიტეტის ანესთეზიოლოგიის და რეანიმაციის განყოფილების ასპირანტი; 1973-1978 წლებში თბილისის ტრავმატოლოგიის და ორთოპედიის სამეცნიერო კვლევითი უნივერსიტეტის უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი; 1973-1984 წლებში კლინიკური და ექსპერიმენტული ქირურგიის სამეცნიერო კვლევითი უნივერსიტეტის უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი; 1984-1990 წლებში საქართველოს ჯანდაცვის სამინისტროს მთავარი სამმართველოს სამეცნიერო კვლევითი ლაბორატორიის კლინიკური განყოფილების გამგე; 1981-1993 წლებში ექიმი-კონსულტანტი ანგოლის სახალხო რესპუბლიკაში; 1990 წლიდან თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტში ექსპერიმენტული და კლინიკური მედიცინის სამეცნიერო კვლევითი უნივერსიტეტის კატასტროფების მედიცინის განყოფილების გამგე; 1988 წლიდან კატასტროფების მედიცინის ცენტრის ექიმი-კონსულტანტი. ავტორია 64 სამეცნიერო ნაშრომის, მეთოდური რეკომენდაციების. მის სახელს უკავშირდება საქართველოში კატასტროფების მედიცინის სამეცნიერო განყოფილების შექმნა.

საკანდიდატო დისერტაციის თემა — დაიცვა 1972 წელს „ნატრიუმის ოქსიბუტირატის გამოყენებით ინტრავენური კომბინირებული ანესთეზია ტრავმატოლოგიასა და ორთოპედიაში“.

ორგანიზაციის წევრი
ანესთეზიოლოგიის და რეანიმატოლოგიის სამეცნიერო საზოგადოება, წევრი
პათოფიზიოლოგიის სამეცნიერო საზოგადოება, წევრი
საქართველოს კატასტროფების მედიცინის და კრიტიკული სიტუაციების ასოციაცია, წევრი

ჯილდოები
1994 — მედალი „საბრძოლო დამსახურებისთვის“
გუნფო

გუნფო — ქალაქი კიონგიდოს პოვინციაში, სამხრეთი კორეა.

სიმბოლოები
ტურისტების მოსაზიდად ქალაქისათვის განსაკუთრებული იერის მისანიჭებლად ხელისუფლბამ ქალაქს საკუთარი ემბლემა მიანიჭა. ეს ემბლემა წარმოადგენს მხიარულ, პატარა კაცს, რომელიც ჯანსაღი და ენერგიული მოქალაქეების სიმბოლოა.

ადმინისტრაციული დაყოფა
გუნფო მოიცავს თერთმეტ ადმინისტრაციულ ერთეულს.
გორაჟდეს სტამბა

გორაჟდეს სტამბა ( ან ) — ერთ ერთი უძველესი ბეჭდური გამოცემმცემლობა სერბულ ენაზე და დღევანდელი ბოსნია და ჰერცეგოვინის ტერიტორიაზე პირველი. თავდაპირველად 1519 წელს დაარსდა ვენეციაში, თუმცა ამლევე სერბეთის მართლმადიდებელმა ეკლესიამ გადაიტანა სოფელ სოპოტნიკაში სოპოტნიკის წმინდა გიორგის ეკლესიაში, გორაჟდეს მახლობლად. ეს ტერიტორია იმ დროს შედიოდა ოსმალეთის იმპერიის ჰერცეგოვინის სანჯაკში. სტამბა დააფუძნა და მართავდა ბოჟიდარ გორაჟდანინი, ასევე ცნობილი როგორც ბოჟიდარ ლუბიავიცი, რომელიც გორაჯდელი წარმატებული ვაჭარი იყო. მისი ვაჟი თეოდორ ლუბიავიცი მილეშევის მონასტერის მღვდელმონაზონი მართავდა სტამბის საქმიანობას. გამომცემლობამ 1523 წლამდე იმუშავა.

წინარე ისტორია
1450 წელს გერმანიაში, კონკრეტულად მაინცში, იოჰან გუტენბერგის მიერ საბეჭდი მანქანის გამოგონების შემდეგ წიგნის ბეჭდვის ხელოვნება დანარჩენ ევროპაშიც მალევე გავრცელდა. საუკუნის ბოლოსთვის ვენეცია წიგნის ბეჭდვის მსხვილ ცენტრად იქცა. 1493 წელს ზეთას სამთავროს (დღევანდელი მონტენეგრო) მმართველმა ჯურაჯ კრნოევიჩმა ბერმონაზონი მაკარი ვენეციაში საბეჭდი მანქანის შესაძენად და ბეჭდვის შესასწავლად გააგზავნა. 1994 წელს ზეტას იმჟამინდელ დედაქალაქ ცეტინიეში მაკარმა გამოსცა ციტინიეს რვათავი რომელიც საეკლესიო სლავურზე დაბეჭდილი პირველი სერბული ტექსტია. კრნოევიჩის სტამბა 1496 წელს ოსმალების მიერ ზეტას დაპყრობამდე მუშაობდა. 1518 წელს ბოჟიდარ ლუბავიჩი მილეშევას მონასტერში ცხოვრობდა, მილეშევა და მისი ეპარქიის სხვა დასახლებული პუქტები, მათ შორის ქალაქი გორაჟდეც, მდებარეობდა ჰერცეგოვინას რეგიონში, რომელიც ოსმალეთის იმპერიამ 1465-1481 წლებში დაიპყრო.

ბეჭდვითი საქმიანობა
1518 წლის მეორე ნახევარში ბოჟიდარ ლუბავიჩმა თავისი ვაჟები, ჯურაჯი და მღვდელმონაზონი თეოდორი გაგზავნა ვენეციაში სტამბის საყიდლად და ბეჭდვის შესასწავლად. ძმებმა ლუბავიჩებმა შეიძინეს საბეჭდი დაზგა და დაიწყეს კონდაკის (მღვდლმსახურების წიგნი) ბეჭდვა, რომლის ასლები დასრულებული იყო 1519 წლის 1 ივლისისთვის ვენეციაში ან გორაჟდეს მახლობლად მდებარე წმინდა გიორგის ეკლესიაში. მას შემდეგ, რაც ჯურაჯ ლუბავიჩი 1519 წლის 2 მარტს ვენეციაში გარდაიცვალა, უცნობია მისმა ძმამ საბეჭდი დანადგარი გორაჟდეში იერატიკონზე მუშაობის დასრულებამდე გადაიტანა თუ მის შემდეგ. თეოდორმა წმინდა გიორგის ეკლესიაში მოაწყო გორაჟდეს სტამბა, სადაც სერბულ საეკლესიო სლავურ ენაზე იერატიკონის გარდა კიდევ ორი ​​წიგნი გამოსცა: ფსალმუნნი 1521-ში და ეუხოლოგია 1523-ში. გორაჟდეს ფსალმუნნი გამოცემულ წიგნებში ყველაზე დიდია და 352 ფურცლისგან შედგება. სტამბაში აკინძვა არ ხდებოდა, რადგან ეს წიგნების გამყიდველების საქმე იყო. გორაჟდეში ვაჭრობა კარგად იყო განვითარებული, რადგან ის სამი მნიშვნელოვანი გზის შესაყარზე იყო განთავსებული, რომლებიც აკავშირებდნენ: დუბროვნიკთან, ვრჰბოსნასთან (სარაევო) და კოსოვოსთან.