iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ავგუსტუსის სახლი

ავგუსტუსის სახლი, იგივე (არ უნდა აგვერიოს -ში) — ავგუსტუსის კარ-მიდამო რომში, იტალიაში, პალატინის ბორცვზე. მდებარეობს პალატინის სამხრეთ-დასავლეთ კუთხეში და იმპერატორ ავგუსტუსის (ძვ. წ. 27 – ახ. წ. 14) ძირითად საცხოვრებელ ადგილად არის მიჩნეული.

 მდებარეობს ე.წ. რომულუსის ქოხისა და სხვა ისეთი ადგილების მახლობლად, რომლებსაც რომის დაარსებასთან აქვთ კავშირი. ფლავიუსების ეპოქის -ს ადგილმდებარეობა ასევე იდენტიფიცირებულია, როგორც ავგუსტუსის სახლი.

ავგუსტუსის პალატინის სახლი ლიტერატურულ წყაროებში
ავგუსტუსს ჰქონდა სხვა მრავალი სახლი, თუმცა ყველაზე ცნობილი იყო პალატინზე მდებარე. ამ ტერიტორიაზე კი იმ სახლიდან გადმოსახლდა, რომელიც რომაულ ფორუმთან ახლოს იყო. სახლი საკმაოდ მარტივი აღნაგობის იყო: მისი პორტიკები დამზადებული იყო პეპერინოს ქვით, მისაღები ოთახებში კი არ იყო გამოყენებული მარმარილოს ფილები ან დეკორატიული მოპირკეთებული იატაკები. სახლი თავდაპირველად ორატორ კვინტუს ჰორტენსიუსს ეკუთვნოდა და მდებარეობდა პალატინზე, აპოლონის ტაძრისა და კვინტუს ლუტაციუს კატულუსის სახლის გვერდით, რომელიც მოგვიანებით აშენდა.
ველეიუს პატერკულუსი იუწყება, რომ ავგუსტუსმა ტერიტორია შეიძინა დაახლოებით ძვ. წ. 41-40 წლებში.

მალე ამ ადგილს მეხი დაეცა, ამიტომ იგი ავგუსტუსმა საზოგადოებრივ საკუთრებად გამოაცხადა და ტაძარი მიუძღვნა აპოლონ პალატინუსს (რადგანაც, აპოლონი დაეხმარა ავგუსტუსს, სექსტუს პომპეუსზე გამარჯვებაში ძვ. წ. 36 წელს). ამ ღვთისმოსავი საქციელის გამო, სენატმა გადაწყვიტა, რომ ამ ტერიტორიის გარშემო არსებული ქონება უნდა გადასცემოდა ავგუსტუსს, სახელმწიფო ფონდიდან.
პიტერ ტარკსონი

პიტერ ტარკსონი (დ. 11 ოქტომბერი, 1948) — განელი კათოლიკე პრელატი, რომელიც 2022 წლიდან მსახურობს პონტიფიკის სამეცნიერო აკადემიების კანცლერად. იგი იყო პონტიფიკის სამართლიანობისა და მშვიდობის საბჭოს პრეზიდენტი 2009 წლიდან 2017 წლამდე და ინტეგრალური ადამიანური განვითარების ხელშეწყობის დიკასტერიის პირველი პრეფექტი 2017 წლიდან 2021 წლამდე.

ტარკსონიმანამდე იყო კეიპ-კოსტის მთავარეპისკოპოსი 1992 წლიდან 2009 წლამდე. კარდინალად დაინიშნა პაპ იოანე პავლე -ის მიერ 2003 წელს. მას განიხილავდნენ პაპობოს კანდიდატად როგორც 2013 წლის კონკლავზე, რომელმაც პაპად ფრანცისკე აირჩია, ასევე მოახლოებული 2025 წლის პაპის კონკლავის დროსაც.
მარფორიო

მარფორიო — რომის ერთ-ერთი მოლაპარაკე ქანდაკება. მარფორიო მეგობრულ მეტოქეობას ინარჩუნებდა თავის ყველაზე თვალსაჩინო მეტოქესთან, პასკვინთან. როგორც დანარჩენი ხუთი „მოლაპარაკე ქანდაკების“ შემთხვევაში, პასკვინადები - უპატივცემულო სატირები, რომლებიც დასცინოდნენ საჯარო პირებს - განთავსებული იყო მარფორიოს გვერდით მე-16 და მე-17 საუკუნეებში.

ქანდაკება და მისი მდებარეობა
მარფორიო არის დიდი, პირველი საუკუნის რომაული მარმარილოს ქანდაკება, რომელიც გამოსახავს მწოლიარე მდინარის ღმერთს ან ოკეანეს, რომელიც წარსულში სხვადასხვაგვარად იყო იდენტიფიცირებული, იუპიტერი, ნეპტუნი, ან ტიბრის გამოსახულება. ჰუმანისტი ანდრეა ფულვიო იყო პირველი, ვინც ის მდინარის ღმერთად დაადგინა 1527 წელს. მარფოი რომში ერთ-ერთი ღირსშესანიშნაობა იყო მე-12 საუკუნის ბოლოდან. პოჯო ბრაჩოლინი წერდა მასზე, როგორც ანტიკური ხანიდან გადარჩენილ ერთ-ერთ ქანდაკებაზე, და მე-16 საუკუნის დასაწყისში ის კვლავ სეპტიმიუს სევერუსის თაღთან ახლოს მდებარეობდა.

ქანდაკების სახელის წარმოშობა დავის საგანია. ის აღმოაჩინეს გრანიტის აუზთან ერთად, რომელზეც წარწერა იყო „ “, მაგრამ შესაძლოა მისი სახელი მომდინარეობდეს იმ ტერიტორიის ლათინური სახელიდან, სადაც ის აღმოაჩინეს , ან მარიოლის ოჯახის სახელიდან, რომელსაც საკუთრება ჰქონდა მამერტინეს ციხესთან ახლოს, ასევე ფორუმთან ახლოს, სადაც ქანდაკება იდგა 1588 წლამდე.

პაპ სიქსტუს -მ ქანდაკება გადაიტანა სან მარკოსის მოედანზე (რომში) 1588 წელს, შემდეგ კი კამპიდოლიოს მოედანზე 1592 წელს, სადაც ის ამშვენებს ჯაკომო დელა პორტას მიერ დაპროექტებულ შადრევანს ბაზილიკა, პალაცო დეი კონსერვატორის პირდაპირ. სახის ნაწილი, მარჯვენა ფეხი და მარცხენა ხელი აღდგენილი იქნა 1594 წელს. 1645 წელს, პალაცო ნუოვოს მშენებლობამ შადრევანი მის ეზოში მოაქცია.
საკრო-კუორე-დი-ჯესუ-ა-კასტრო-პრეტორიო

საკრო-კუორე-დი-ჯესუ-ა-კასტრო-პრეტორიო — კათოლიკური პარაფია და ტიტულარული ეკლესია რომში, იტალიაში სალეზიანელთა ორდენის დედა ეკლესია.

ისტორია
ეკლესიის აშენება თავდაპირველად პაპ პიუს ჰქონდა დაგეგმილი. მან შეიძინა მიწა ვია დი პორტა სან ლორენცოზე (ამჟამად ვია მარსალა). მისი განზრახვა იყო, ეკლესია წმინდა იოსებსთვის მიეძღვნა, რომელიც პაპმა 1870 წლის 8 დეკემბერს მსოფლიოს ეკლესიის მფარველად გამოაცხადა. თუმცა 1871 წელს მან გადაწყვიტა, ეკლესია იესო ქრისტეს წმინდა გულისთვის მიეძღვნა. მშენებლობა დაიწყო პაპ ლეო მმართველობის პერიოდში, რომელმაც არქიტექტორად ფრანჩესკო ვესპინიანი დანიშნა. გრაფი ვესპინიანი (1842–1899) პაპ ლეო წმინდა სასახლეთა არქიტექტორი იყო და ასევე ააშენა სანტ’ანსელმოს კოლეჯი ავენტინის ბორცვზე. თუმცა სამუშაოები დაფინანსების ნაკლებობის გამო შეჩერდა. ამ დროს პაპმა სამუშაოები დონ ბოსკოს (წმინდა იოანე ბოსკოს) მიანდო. პაპის ნებართვით, ბოსკომ დამატებით 0.55 ჰა (1.4 აკრი) შეიძინა მიწის ნაკვეთი ღარიბი ბიჭებისთვის პანსიონის ასაშენებლად, ასევე ორსართულიანი შენობა პორტა სან ლორენცოსა და მარგერას ქუჩების კუთხეში, რომელიც სალეზიანელთა საცხოვრებლად უნდა მოწყობილიყო. ბოსკომ შეძლო ეკლესიის მშენებლობისთვის საჭირო თანხების შეგროვება, მთელი კათოლიკური სამყაროს მიმართვითა და პირადი მოგზაურობებით საფრანგეთსა და ესპანეთში, მიუხედავად მისი ცუდი ჯანმრთელობისა. ეკლესია 1887 წლის 14 მაისს იკურთხა

საკამპანილო (საარეკლო კოშკი) ვესპინიანის მიერ იყო დაგეგმილი, თუმცა დაუმთავრებელი დარჩა 1931 წლამდე, როდესაც მასზე დამონტაჟდა წმინდა გულით იესოს შთამბეჭდავი ქანდაკება, რომელიც არგენტინაში მცხოვრებმა სალეზიანელთა ყოფილმა მოსწავლეებმა შესწირეს.

წმინდა გულისთვის მიძღვნილი ეკლესიას მოიხმარენ სალეზიანელი მამები და ძმები. ადრე მასთან ერთად ფუნქციონირებდა პროფესიული სასწავლებელი და საერთო საცხოვრებელი. დონ ბოსკოს გარდაცვალებისას მხოლოდ ეკლესია და ვია მარსალაზე მდებარე შენობა იყო დასრულებული. მისი მემკვიდრის დონ მიკელე რუას მმართველობისას აშენდა ფრთები ვია მარგერასა და ვია მაჯენტაზე. პროფესიული სკოლის დახურვის შემდეგ, მისი ადგილი დაიკავა საშუალო სკოლამ და გიმნაზიამ. მოგვიანებით ეს კომპლექსი სალეზიანელთა პროვინციის სათაო ოფისი გახდა (თავდაპირველად , შემდეგ კი ), ასევე -ის ( — სალეზიანელთა ეროვნული ცენტრი) ოფისების ადგილად იქცა. 2017 წლიდან შენობაში განთავსებულია სალეზიანელთა კონგრეგაციის ცენტრალური მთავრობა. კომპლექსი ასევე მასპინძლობს მნიშვნელოვან პროგრამებს ახალგაზრდა მიგრანტებისთვის, მოხალისეებისთვისა და უნივერსიტეტის სტუდენტებისთვის, ასევე ახალგაზრდებისთვის განკუთვნილ საერთო საცხოვრებელს, რომელსაც სალეზიანელები და ქრისტეს აღდგომის მისიონერები მართავენ.

ეკლესიას მცირე ბაზილიკის სტატუსი მიენიჭა 1921 წელს.

კარდინალ-დიაკონები
საკრო კუორეს ეკლესია დიაკონატად დააწესა პაპმა პავლე 1965 წლის 5 თებერვალს, 1965 წლის 28 თებერვალს ოცდაშვიდი ახალი კარდინალის შექმნის წინაპირობით.
ბუიუქ ჰანი

ბუიუქ ჰანი ( — "დიდი სასტუმრო") არის კარავანსარაია, რომელიც კვიპროსის ყველაზე დიდი კარავანსარაიაა და ითვლება კუნძულზე ერთ-ერთ ყველაზე მნიშვნელოვან შენობად. იგი მდებარეობს კვიპროსის დედაქალაქში და აშენდა 1572 წელს ოსმალთა იმპერიის მიერ, მას შემდეგ, რაც მათ კვიპროსი ვენეციელებისგან დაიპყრეს. ღია ეზოს ცენტრში მდებარეობს მეჩეთი და აბლუცების შადრევანი. ბრიტანული მმართველობის პერიოდში იგი გამოიყენებოდა, როგორც ქალაქის პირველი ციხე.

ისტორია
ისტორიული წყაროების მიხედვით, შენობა აშენდა 1572 წელს მუზაფერ ფაშას მეთაურობით, რომელიც იყო კვიპროსის პირველი ოსმალი გუბერნატორი, და ის ქოზა ჰანის მიხედვით იყო მოდელირებული, რომელიც მდებარეობს ბურსაში. შენობა აშენდა ძველი ნანგრევების ადგილას. თუმცა არქეოლოგი ტუნჯერ ბაღიშქანი შენობის მშენებლობას მუზაფერ ფაშას მემკვიდრეს — სინან ფაშას მიაკუთვნებს, ვინაიდან მუზაფერ ფაშა 1571 წლის 26 აგვისტოს ტრიპოლიტანიის გუბერნატორად დაინიშნა. შენობის შესახებ ცნობილია ერთი წერილი სელიმ -ისგან, სადაც მას აცნობეს, რომ რამდენიმე მაღაზია დაანგრიეს კარავანსარაის ასაშენებლად, და სელიმმა ბრძანა, რომ თუ კარავანსარაი ვაყფისთვის არ იქნებოდა მომგებიანი, უნდა დაენგრიათ და მაღაზიებით შეეცვალათ. მიხედვით, მუზაფერ ფაშამ სტამბოლიდან მოითხოვა არქიტექტორი კვიპროსის ციხესიმაგრეების აღსადგენად. გამოგზავნილ არქიტექტორს ბოსტანი ერქვა და შესაძლებელია, რომ ბუიუქ ჰანი სწორედ მან ააშენა.

თავდაპირველად, კარავანსარაის უწოდებდნენ „იენი ჰანს“ („ახალი ჰანი“). მოგვიანებით კი მას "ალანიელილარის ჰანი" ("ალანიელელთა ჰანი") შეარქვეს, რადგან მას ხშირად სტუმრობდნენ ალანიელი ვაჭრები. თუმცა, როდესაც ასმალთის მოედნის პირისპირ აშენდა შედარებით პატარა ქუმარჯილარ ჰანი, ბუიუქ ჰანი საუკუნეში ცნობილ იქნა როგორც „დიდი ჰანი“. 1903-1947 წლებში შენობა კვლავ გამოიყენებოდა როგორც სასტუმრო. 1947-1962 წლებში კი ის იქცა საცხოვრებლად, სადაც ღარიბ ოჯახებს შეუძლიათ იაფად დაექირავებინათ ოთახები.

ჰანში შესასვლელი ორი კარით ხდება — აღმოსავლეთიდან და დასავლეთიდან. მთავარი კარი მდებარეობს აღმოსავლეთ მხარეს და გადის ასმალთის მოედანზე. ყოველი ოთახის შიგნით განთავსებულია ბუხარი და მის ზემოთ ექვსწახნაგა ან რვაწახნაგა ქვის ბოლოთუნები; რუპერტ განისმა ეს ბოლოთუნები მიიჩნია უნიკალურ ელემენტად და ივარაუდა, რომ ისინი შეიძლება შუა საუკუნეების იმ შენობიდან იყოს შემორჩენილი, რომელიც ადრე იდგა ამ ადგილზე.

თანამედროვე გამოყენება
რესტავრაციის შემდეგ, ევქაფის ადმინისტრაცია განსაზღვრავს ქირავნობის პირობებში, რომ ბუიუქ ჰანში გაყიდული ყველა პროდუქტი უნდა იყოს თავად ქირავნებლებ მიერ დამზადებული, ხოლო გარე წარმოების პროდუქციის გაყიდვა აკრძალულია. ამის შედეგად, კარავანსარაის მაღაზიებში იყიდება ტრადიციული კვიპროსული ხელნაკეთი ნივთები, რომელთა უმრავლესობა მზადდება ქალების მიერ. ევქაფის ადმინისტრაცია ახორციელებს რეგულარულ შემოწმებებს ქირავნებლებზე კონტროლის მიზნით და არღვევს პირობების დაცვის შემთხვევაში გაფრთხილებასაც გასცემს.

გალერეა
იაკობის კვერთხი

იაკობის კვერთხი, ასტრონომიული კვერთხი , იაკობშტაბი — უძველესი კუთხსაზომი ასტრონომიული ხელსაწყო — სახაზავზე წამოცმული, მისი პერპენდიკულარული და განსაზღვრული სიდიდის რეიკა. გამოიყენებოდა ცაზე დაკვირვებისთვის მნათობებს შორის კუთხის საზომად. გამოიყენება ასტრონომიაში, ნავიგაციასა და გეოდეზიაში.

გრადუირებული სახაზავის გასწვრივ გადაადგილდებოდა მოძრავი რეიკა, რომლის ბოლოშიც ზოგჯერ ამაგრებდნენ მცირე სწერჟნებს — ვიზირებს. ზოგ შემთხვევაში ხვრელიან ვიზირი იყო დამაგრებული იმ ადგილას, საიდანაც წარმოებდა დამზერა. დამსამზერი ხვრელიდან ხდებოდა მოძრავ რეიკაზე არსებული ვიზირების მისადაგება ციურ სხეულებთან და შესაბამისად გრადუირებულ სახაზავზე არსებული მონაცემებით კუთხის დადგენა ორ ციურ სხეულს შორის.
პიაცა ფარნეზე

პიაცა ფარნეზე — რეგოლას რაიონის მთავარი მოედანი იტალიის დედაქალაქ რომში.

ისტორია
მოედნის ისტორია დაიწყო მე-16 საუკუნეში, როდესაც კარდინალმა ალესანდრო ფარნეზემ, მომავალმა პავლე -მ, შეიძინა რამდენიმე სახლი მოედანზე, რათა დაენგრია ისინი და შეექმნა შესაფერისი სივრცე სასახლისთვის, რომელიც დააპროექტებინა ანტონიო და სანგალო უმცროსს. სამუშაოები დაიწყო 1514 წელს, შეწყდა 1527 წლის რომის ძარცვის გამო და განახლდა კარდინალის პაპის ტახტზე არჩევის შემდეგ პავლე -ის სახელით და, 1546 წლიდან, მიქელანჯელოს ხელმძღვანელობით.

მოედანი მოპირკეთდა 1545 წელს, აგურით, როგორც შენობის ერთგვარი საკუთრება, და ფასადის შესასვლელის ღერძზე, დეკორატიული მიზნებისთვის, დაიდგა დღეს არსებული ორი ეგვიპტური გრანიტის აუზიდან ერთ-ერთი. მორონის თანახმად (და ეს ინფორმაცია იყო ფლამინიო ვაკას ნაშრომში „მოგონებები რომის ქალაქის სხვადასხვა ადგილას ნაპოვნი სხვადასხვა სიძველის შესახებ“, დაწერილი 1594 წელს, №23), აუზები კარაკალას აბანოებიდან მოვიდა. პირველი აღმოაჩინეს პაპ პავლე -ის პონტიფიკატის დროს, და მისგან იგი გადატანილი იქნა სან მარკოს მოედანზე, მისი სასახლის გასალამაზებლად.

მეორე გრანიტის აუზი აღმოაჩინეს პავლე -ის დროს და აქ მოთავსდა, მისი სასახლის გასალამაზებლად. თუმცა, ორი გრანიტის აუზის წარმოშობის შესახებ დებატები გრძელი და დაუსრულებელია. მას შემდეგ, რაც პაპმა პავლე -მ რომის აკვედუკები გაიყვანა ტრასტევერემდე და ასევე, ტიბრის შემოვლით, წესამდე, ხოლო გრიგოლ -მ ფარნეზეებს გადასცა 40 უნცია შადრევნებისთვის, ოჯახმა შეიძინა სან-მარკოს მოედნის შადრევანი და დაავალა ჯიროლამო რაინალდის, დაახლოებით 1626 წელს, დაეხატა ორი შადრევანი, რომლებშიც ორი აუზი განთავსდებოდა. შადრევნები იყო წმინდად დეკორატიული და გარშემორტყმული იყო ჭიშკრით. ხალხის (და ასევე ცხოველების) სასარგებლოდ მასკერონის შადრევანი აღიმართა ვია-ჯულიას დასაწყისში.

ნაგებობები მოედანზე
მოედნიდან რვა ქუჩა და შესახვევი გადის, რომელთაგან ყველაზე მნიშვნელოვანია ვია დი-მონსერატო. უმნიშვნელოვანესი შენობები, რომლებიც მოედანს გადაჰყურებს, ფარნეზეს სასახლის გარდა, არის წმინდა ბრიგიტას ეკლესია და მონასტერი, როკაჯოვანეს მამლის სასახლე და პალაცო მანდოსი, ვიკოლო დეი-ვენტის კუთხეში. (ეს უკანასკნელი სახელწოდება არ მომდინარეობს „ქარებისგან“ მეტეოროლოგიური გაგებით, არამედ ოჯახისგან, რომელსაც იქ სახლები ჰქონდა). სხვა შენობები წარმოადგენს უფრო ძველი, მე-19 საუკუნის შენობების რეკონსტრუქციებს.
პამფილის სასახლე

პამფილის სასახლე — სასახლე რომში, პიაცა ნავონაზე. ის 1644-1650 წლებში აშენდა ბაროკოს სტილში.

ისტორია
1470 წელს ანტონიო პამფილიმ სამი სახლი იყიდა პიაცა ნავონას სამხრეთ მხარეს. 1644 წელს მისი შთამომავალი, ჯოვანი ბატისტა პამფილი, რომის პაპი ინოკენტი (1644-1655) გახდა. მან ახალ პალაცო პამფილის ასაშენებლად არქიტექტორებად დანიშნა ჯიროლამო რაინალდი და მოგვიანებით ფრანჩესკო ბორომინი.

პამფილის სასახლე აშენდა ბაროკოს სტილში. მიუხედავად იმისა, რომ შენობას რამდენიმე არქიტექტორი ქმნიდა, საბოლოო სახის მინიჭებაში განსაკუთრებული როლი ფრანჩესკო ბორომინიმ ითამაშა, რომელმაც შენობის შიდა სივრცეებს მიანიჭა სიმსუბუქე და ელეგანტურობა.

ჯიროლამო რაინალდიმ შექმნა სასახლის მთავარი ფასადი. გალერეა ფრესკებით, დიდი დარბაზი და ოვალური კიბეები ფრანჩესკო ბორომინის ნამუშევარია.

ინოკენტი -მ სასახლე თავის ცოლის დას, ოლიმპია მაიდალჩინის, აჩუქა, რომელსაც იმ დროს პოლიტიკაში დიდი გავლენა ჰქონდა.

პამფილის სასახლის 23 დარბაზი გაფორმებულია ცნობილი მხატვრების — ჯაჩინტო ჯემინიანის, გასპარ დიუგეს, პიერო ფრანჩესკო მოლას და სხვათა — ფრესკებით. შენობას აქვს სამი შიდა ეზო. 1652-1672 წლებში სასახლის კომპლექსს მიემატა ეკლესია სანტ-ანიეზე ინ-აგონე.

სასახლის მთავარი ღირსშესანიშნაობაა გალერეა, რომელიც გაფორმებულია პიეტრო და კორტონას მიერ შესრულებული ფრესკებით. ყველაზე ცნობილი ფრესკაა „პამფილის ოჯახის დიდება“ , რომელიც პაპი ინოკენტი -ის ძალაუფლებას და დიდებას ასახავს.

1920 წლიდან სასახლე პამფილიში მდებარეობს ბრაზილიის საელჩო რომში. 1964 წელს შენობა ოფიციალურად გადავიდა ბრაზილიის სახელმწიფოს საკუთრებაში.

პამფილის ოჯახს ასევე ეკუთვნოდა ვილა დორია-პამფილი რომში, პალაცო დორია-პამფილი ვია დელ კორსოზე (რომში) და სასახლე ვალმონტონეში.
იგორ ჟეჟელენკო

იგორ ჟეჟელენკო ( ; დ. 11 აპრილი 1930, მარიუპოლი — გ. 29 მარტი 2022, მარიუპოლი, დონეცკის ოლქი) — უკრაინელი მეცნიერი სამრეწველო საწარმოების ენერგომომარაგების დარგში, ტექნიკურ მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი, პრიაზოვის სახელმწიფო ტექნიკური უნივერსიტეტის „სამრეწველო საწარმოების ენერგომომარაგების“ განყოფილების ხელმძღვანელი, ჟდანოვის მეტალურგიული ინსტიტუტის / პრიაზოვის სახელმწიფო ტექნიკური უნივერსიტეტის რექტორი ( 1981 - 2003).
პრიაზოვის სახელმწიფო ტექნიკური უნივერსიტეტის საპატიო რექტორი, მიშკოლცის უნივერსიტეტის (უნგრეთი) და გამოყენებითი მეცნიერებების ინსტიტუტის (ვიურცბურგი, გერმანია) საპატიო დოქტორი.

ბიოგრაფია
იგორ ჟეჟელენკო დაიბადა 1930 წლის 11 აპრილს მარიუპოლში, მშრომელთა ოჯახში.

1954 წელს დაამთავრა მოსკოვის ენერგეტიკის ინსტიტუტი „ელექტროსადგურების, ქსელების და სისტემების“ სპეციალობით. შემდეგ დაიწყო მუშაობა საწარმო ..-ში.

1961 წლიდან მუშაობდა „უკრგიპრომეზის“ ჟდანოვის ფილიალში.

1967 წელს კიევის პოლიტექნიკურ ინსტიტუტში დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია ელექტროენერგეტიკის დარგში, ხოლო 1974 წელს — სადოქტორო დისერტაცია.

1966 წლიდან ჟეჟელენკო მუშაობდა ჟდანოვის მეტალურგიული ინსტიტუტში: უფროს ლექტორად, შემდეგ ასოცირებულ პროფესორად, 1969 წლის სექტემბრიდან გახდა ელექტროტექნიკის განყოფილების ხელმძღვანელი, 1977 წლის ივნისიდან — სამრეწველო საწარმოების ელექტრომომარაგების განყოფილების ხელმძღვანელი. 1979 წლის ოქტომბრიდან — პრორექტორი აკადემიური და მეთოდოლოგიური მუშაობის დარგში, 1981 წლიდან 2003 წლამდე იყო ჟდანოვის მეტალურგიული ინსტიტუტის რექტორი.

იგორ ჟეჟელენკო გარდაიცვალა 2022 წლის 29 მარტს მარიუპოლში.

სამეცნიერო საქმიანობა
იგორ ჟეჟელენკომ საფუძველი ჩაუყარა „სამრეწველო საწარმოების ენერგომომარაგების ეფექტურობის და ხარისხის“ სამეცნიერო მიმართულებას. მისი კვლევითი ინტერესების სფერო მოიცავდა უმაღლესი ჰარმონიკების, ასიმეტრიის, ძაბვის გადახრებისა და რყევების, ასევე რეაქტიული სიმძლავრის კომპენსაციის პრობლემების ანალიზს.

იგორ ჟეჟელენკო ავტორია 460-ზე მეტი სამმულო და საერთაშორისო გამოცემებში გამოქვეყნებული პუბლიკაციების, მათ შორის 18 მონოგრაფიის, სახელმძღვანელო და სასწავლო მასალის, 20 გამოგონების. მისი ხელმძღვანელობით და დაცული იქნა 7 სადოქტორო და 44 საკანდიდატო დისერტაცია.
დემოკრატიული დაღმასვლა

დემოკრატიული დაღმასვლა, ასევე ცნობილია, როგორც ავტოკრატიზაცია — პროცესი, რომლის დროსაც ქვეყანა დემოკრატიის უკუსვლას განიცდის და ავტორიტარიზმისკენ მიემართება. დემოკრატიული დაღმასვლის დროს პოლიტიკური ძალაუფლების განხორციელება უფრო თვითნებურ და რეპრესიულ ხასიათს იძენს, ხდება მთავრობის არჩევის და ქვეყნის მართვის პროცესში პოლიტიკური ჩართულობის შეზღუდვა.

დემოკრატიული დაღმასვლის პროცესი მოიცავს დემოკრატიული ინსტიტუტების დეგრადაციას, როგორიცაა ძალაუფლების მშვიდობიანი გადაცემა და თავისუფალი და სამართლიანი არჩევნები, და ადამიანის ძირითადი უფლებების და თავისუფლებების, განსაკუთრებით გამოხატვის თავისუფლების, დარღვევას. დემოკრატიის უკუსვლა დემოკრატიზაციის საპირისპირო პროცესია.

დემოკრატიული დაღმასვლის შესაძლო მიზეზებს შორის მიიჩნევა ეკონომიკური უთანასწორობა, კულტურული ომები, კონსერვატიული რეაქციები საზოგადოებრივ ცვლილებებზე, პოპულისტური პოლიტიკა და გარე ზემოქმედება გლობალური ძალაუფლების მქონე სახელმწიფოების მხრიდან. კრიზისების დროს დემოკრატიულ დაღმასვლას შეიძლება ადგილი ჰქონდეს მაშინ, როდესაც ლიდერები საგანგებო მდგომარეობის დროს აწესებენ ავტორიტარულ წესებს, რომლებიც ან გადაჭარბებულია კრიზისის სიმძიმესთან შედარებით, ან ძალაში რჩება ვითარების გაუმჯობესების შემდეგაც.

საერთაშორისო ორგანიზაციების განცხადებით, საქართველოში დემოკრატიული დაღმასვლის პროცესი განსაკუთრებით გამწვავდა 2023-2024 წლებიდან, როდესაც ქართული ოცნების ხელისუფლებამ ანტიდემოკრატიული კანონების მიღება დაიწყო და მათ მიმართ გაჟღერდა არჩევნების გაყალბების ბრალდებები.
სინდისის თავისუფლება

სინდისის თავისუფლება — ინდივიდის თავისუფლება, იმოქმედოს თავისი ზნეობრივი რწმენის და შეხედულებების შესაბამისად. კერძოდ, ეს ხშირად გულისხმობს თავისუფლებას, არ გააკეთოს ის, რასაც მოვალეობა, ბრძანება ან საზოგადოების მოლოდინი ავალდებულებს.

სინდისის თავისუფლების უფლება აღიარებულია არაერთი საერთაშორისო კონვენციით, მათ შორის ადამიანის უფლებათა საყოველთაო დეკლარაციასა და ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციაში. სინდისის თავისუფლება მჭიდროდაა დაკავშირებული აზრის, გამოხატვისა და რელიგიის თავისუფლებასთან.
შეკრებისა და გაერთიანების თავისუფლება

შეკრებისა და გაერთიანების თავისუფლება — ინდივიდების უფლება, მშვიდობიანად შეიკრიბონ და კოლექტიურად გამოხატონ, გაავრცელონ და დაიცვან საკუთარი იდეები და გააჟღერონ მოთხოვნები.

შეკრების თავისუფლება ადამიანებს საშუალებას აძლევს შეიკრიბონ ჯგუფებად, რათა იმოქმედონ კოორდინირებულად და მიზანმიმართულად, მაგალითად, ჩაატარონ მსვლელობა, საპროტესტო აქტივობა ან დემონსტრაცია.

გაერთიანების თავისუფლება საშუალებას აძლევს ნებისმიერ ადამიანს შეუერთდეს ჯგუფს ან ორგანიზაციას საკუთარი ინტერესების დასაცავად. ეს შეიძლება იყოს პროფკავშირი, პროფესიული ასოციაცია ან სხვა ტიპის ორგანიზაცია. პროფკავშირების შექმნის უფლება გაერთიანების თავისუფლების შემადგენელი ნაწილია და არ არის სპეციალური და დამოუკიდებელი უფლება.

შეკრებისა და გაერთიანების თავისუფლება აღიარებულია როგორც ადამიანის უფლება, პოლიტიკური უფლება და სამოქალაქო თავისუფლება.

უფლების საერთაშორისო აღიარება
1948 წელს მიღებული ადამიანის უფლებათა საყოველთაო დეკლარაციის - მე-20 მუხლში ვკითხულობთ:

ეს თავისუფლება მოგვიანებით აღიარა ადამიანის უფლებათა სხვადასხვა საერთაშორისო და რეგიონულმა კონვენციებმა. შრომის საერთაშორისო ორგანიზაციამ მიიღო ცალკე კონვენცია, რომელიც მოიცავს გაერთიანების თავისუფლების სხვადასხვა ასპექტს.

ადამიანის უფლებათა კომიტეტმა ასევე ხაზი გაუსვა შეკრების უფლების მნიშვნელობას და აღნიშნა:
პერესლავლ-ზალესკი

პერესლავ-ზალესკი (რუს. -) - ქალაქი რუსეთის იაროსლავის ოლქში, მდებარეობს პლეშჩეევოს ტბის სამხრეთ-აღმოსავლეთ სანაპიროზე, მდინარე ტრუბეჟის შესართავთან, იაროსლავიდან სამხრეთ-დასავლეთით 123 კმ-ში. რაიონული ცენტრი (არ შედის). მასზე გადის მოსკოვი-იაროსლავის გზატკეცილი და რკინიგზის ხაზი. ტექსტილი (ფარდების ქსოვილები), საკვები (ფქვილი, პური, რძე, თამბაქო), ქიმიური (ფოტოქიმია, მიკროელექტრონული მასალები, ფოტოქაღალდი), სამშენებლო მასალების მრეწველობა, შესაფუთი კონტეინერები, შერეული საკვები პროდუქტების წარმოება. მიმდებარე ტერიტორიაზე მოჰყავთ მარცვლეული, საკვები კულტურები, მსხვილფეხა რქოსანი პირუტყვი და ღორები.

არის ისტორიული, არქიტექტურული, ხელოვნების და სხვა მუზეუმები, ასევე 4 მონასტერი.

2020 წლის მონაცემებით, ქალაქის მოსახლეობის 83.0% რუსები, 1.3% სომეხი, 0.6% უკრაინელი და 0.5% ტაჯიკები.

არქიტექტურა
პერესლავ-ზალესკი რუსეთის ერთ-ერთი ისტორიული ქალაქია, რუსეთის „ოქროს ბეჭდის“ ნაწილი. ბევრი არქიტექტურული ძეგლია:

გამაგრებული ქალაქის (კრემლის) ფრაგმენტები შემორჩენილია;

სამონასტრო ანსამბლები: სამება და დანილოვსკი (ყველაწმინდის ეკლესიით, აშენებული 1687 წელს და სამრეკლოთი, აშენებული 1689 წელს), ნიკიტსკი (წმინდა მოწამე ნიკიტას საკათედრო ტაძრით, აშენებული 1564 წელს და სამრეკლოთი, აშენებული 1668 წელს), გორიცკი (- საუკუნეები, წმინდა ნიკოლოზ საკვირველმოქმედისა და ყველაწმინდის ეკლესიებით; ამჟამად ქალაქის ისტორიული, არქიტექტურული და ხელოვნების მუზეუმი);

საკათედრო ტაძრები: ფერისცვალების ტაძარი (1152), თეოდორე სტრატილატე (1557);

ეკლესიები: პეტრე მიტროპოლიტი (1585), ვლადიმირის ღვთისმშობლის ხატი (1745), ორმოცი მოწამე (1755), სიმეონ საკვირველმოქმედი (1771), ალექსანდრე ნეველი (1778), პოკროვსკაია ( საუკუნე);

სამლოცველოები: ჯვრის ამაღლება ( საუკუნე), ჩერნიგოვი (1702).

ქალაქი და მისი შემოგარენი პლეშჩეევოს ტბის ეროვნულ პარკად არის გამოცხადებული.
საბერძნეთის მუნიციპალიტეტები

საბერძნეთის მუნიციპალიტეტები — ადგილობრივი თვითმმართველობის ერთეული საბერძნეთში. სულ არის 332 მუნიციპალიტეტი. მუნიციპალიტეტის საკრებულო აირჩევა პირდაპირ 4 წლის ვადით. საკრებულოს და აღმასრულებელ კომიტეტს ხელმძღვანელობს მერი, რომელიც აირჩევა ასევე პირდაპირ 4 წლის ვადით. კნძულებსა და მთებში განლაგებულ მუნიციპალიტეტებს სხვებთან შედარებით მეტი უფლებამოსილებები აქვთ მინიჭებული. ასევე დამატებითი უფლებამოსილებები აქვთ მეტროპოლიებს.
რომის ზოოლოგიის მუზეუმი

რომის ზოოლოგიის მუზეუმი — ბუნების ისტორიის მუზეუმი რომში, ცენტრალურ იტალიაში. იგი მდებარეობს ზოოპარკის გვერდით და მასში შესვლა შესაძლებელია ზოოპარკიდან ან ვია ულისე-ალდროვანდიზე არსებული შესასვლელიდან. მუზეუმი 1932 წელს დაარსდა და ითვლება, რომ იგი აგრძელებს „ ' “-ს ბუნების ისტორიის ტრადიციას. კოლექციები თარიღდება 1792 წლიდან.

მნიშვნელობა
იგი აღიარებულია, როგორც ეროვნული მნიშვნელობის ინსტიტუტი უნივერსიტეტისა და სამეცნიერო კვლევის სამინისტროს მიერ. აქ არის ენტომოლოგიის, მალაკოლოგიის, ოსტეოლოგიის, ორნითოლოგიის, ჰერპეტოლოგიის, იქთიოლოგიისა და მამალოგიის კოლექციები. სულ არის ხუთი მილიონი ექსპონატი (მოლუსკები, მწერები, ფრინველები და ძუძუმწოვრები). გამოფენები თანამედროვეა და სავსეა 1000 კვადრატულ მეტრზე მეტი მულტი-სენსორული თუ ინტერაქტიული სადგურების გამოფენებითა და სამგანზომილებიანი რეკონსტრუქციებით. ბიომრავალფეროვნების გამოფენა მოიცავს სექციებს ცხოველთა სამყაროში სქესის მნიშვნელობის შესახებ, ადაპტაციებს მოსაზღვრე გარემოსა და ეკოსისტემებში. სხვა გამოფენები უფრო ტრადიციულია, ორი ორნითოლოგიური დარბაზით, „არიგონი დელი ოდის“ გალერეით და ძუძუმწოვრების ორი დარბაზით.

მუზეუმი შეიცავს კონტე არიგონი დელი ოდის ზოოლოგიურ კოლექციებს.

კონვენცია
მუზეუმი არის რომის მუნიციპალიტეტსა და საპიენცის უნივერსიტეტს შორის დადებული შეთანხმების შედეგი. ეს არის სამი ცენტრიდან ერთ-ერთი, მეორე უნივერსიტეტი ინახავს უხერხემლოებისა და ხერხემლიანების ნიმუშებს, მათ შორის თევზებს, ამფიბიებსა და მცირე ზომის ძუძუმწოვრებს. მესამე, ვია-კატონეზე, შეიცავს უნივერსიტეტის მიერ შენარჩუნებულ ენტომოლოგიურ კოლექციებს.
ყალბი დილემა

ყალბი დილემა, ასევე ცნობილია, როგორც ცრუ დილემა, ყალბი დიქოტომია — ლოგიკური ცდომილება, დაფუძნებული მცდარ წინაპირობაზე, რომელიც ზღუდავს შესაძლო ვარიანტებს. მცდარობის წყარო თავად განსჯის ფორმაში კი არა, არამედ ყალბ წინაპირობაშია. ამ ტიპის წინაპირობა, როგორც წესი, გამთიშველი ფორმისაა — ამტკიცებს რა, რომ რამდენიმე ალტერნატივიდან ერთ-ერთი აუცილებლად ჭეშმარიტია. ყალბი დილემა გამორიცხავს შესაძლო ალტერნატივებს და ადრესატს მხოლოდ ორ უკიდურეს ვარიანტს შორის აიძულებს არჩევნის გაკეთებას მაშინ, როცა სინამდვილეში შეიძლება ბევრი სხვა შესაძლებლობაც არსებობდეს.

ყალბი დილემის დროს ძირითადად ორი წინააღმდეგობრივი მტკიცებულება, რომელთა შორისაც შეიძლება ორივე მცდარი იყოს, წარმოდგენილია, ურთიერთგამომრიცხავი ჭეშმარიტებების სახით, რაც იმას გულსხმობს, რომ მათ შორის ერთ-ერთი აუცილებლად უნდა იყოს ჭეშმარიტი.

ადამიანების მიდრეკილება, ჩამოაყალიბონ ყალბი დილემები, შესაძლოა გამოწვეული იყოს რეალობის გამარტივებისაკენ, მოვლენების „ან-ან“ ტიპის ჩარჩოთი მოწესრიგებისკენ სწრაფვით, რაც გარკვეულ დონეზე, თვით ენის მახასიათებელიცაა. აგრეთვე, ცრუ დილემა შესაძლოა გამოწვეული იყოს ადამიანის მიდრეკილებისგან, გამოკვეთოს მკაფიო განსხვავებები და მაქსიმალურად შეამციროს ბუნდოვანება.

ყალბი დილემა ხშირად გამოიყენება პროპაგანდის ერთ-ერთ მეთოდად, რისი მიზანიც მოსახლეობის პოლარიზება და თანმიმდევრული დისკუსიის შესაძლებლობის ჩახშობაა. ასეთ დროს პროპაგანდისტები საკითხს წარმოადგენენ, როგორც არჩევანს ორ ვარიანტს შორის — მაგალითად, ეკონომიკა/ჯანდაცვა, დემოკრატია/მშვიდობა, ევროინტეგრაცია/სუვერენიტეტი — და ამტკიცებენ, რომ ერთი მეორეს ეწინააღმდეგება.