iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1920

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1920 მიღებულია 2010 წლის 30 აპრილს, მას შემდეგ რაც კვლავ დაადასტურა დასავლეთ საჰარასთან დაკავშირებული ყველა წინა რეზოლუცია, მათ შორის 1754 (2007), 1783 (2007), 1813 (2008) და 1871 (2009), საბჭომ განიხილა დავის მოგვარების პერსპექტივები და გაახანგრძლივა გაეროს მისიის მანდატი დასავლეთ საჰარაში რეფერენდუმის ჩასატარებლად 2011 წლის 30 აპრილამდე.

უშიშროების საბჭომ კვლავ დაადასტურა თავისი ვალდებულება, დაეხმაროს მაროკოსა და პოლისარიოს ფრონტს მიაღწიონ გრძელვადიან, ურთიერთმისაღებ გადაწყვეტას, რომელიც უზრუნველყოფს დასავლეთ საჰარას მოსახლეობის თვითგამორკვევის უფლებას. ამასთან დაკავშირებით საჭირო იყო სრულყოფილი თანამშრომლობა როგორც კონფლიქტის მხარეებისგან, ისე რეგიონის მეზობელი სახელმწიფოებისგან გაეროსთან.

საბჭომ აღნიშნა ორივე მხარის მიერ გაეროს გენერალურ მდივან პან გი მუნისთვის წარდგენილი წინადადებები და მოუწოდა მათ გამოეჩინათ პოლიტიკური ნება კონფლიქტის გადასაჭრელად. ამავე დროს აღინიშნა მოლაპარაკებების რამდენიმე რაუნდი და ხაზგასმული იქნა, რომ ორივე მხარემ უნდა შეასრულოს თავისი ვალდებულებები, განსაკუთრებით კონფლიქტის „ჰუმანიტარულ განზომილებაში“ პროგრესის მისაღწევად.

რეზოლუცია ითვალისწინებდა ოჯახური ვიზიტების გაგრძელებას როგორც სახმელეთო, ისე საჰაერო გზით, გგაეროს ლტოლვილთა უმაღლესი კომისრის სრული თანამშრომლობით. აღინიშნა, რომ არსებული სტატუს-კვო მიუღებელია და მიესალმნენ ორივე მხარის მზადყოფნას, გაეგრძელებინათ მოლაპარაკებები ტერიტორიის მოსახლეობის ინტერესებისთვის.

ორივე მხარეს მოუწოდეს დაეცვათ -სთან მიღწეული სამხედრო შეთანხმებები ცეცხლის შეწყვეტასთან დაკავშირებით. მხარეებს ასევე მოუწოდეს განეგრძოთ პოლიტიკური ნება და გაეგრძელებინათ უპირობო მოლაპარაკებები გენერალური მდივნის შუამავლობით. ამ პროცესში მხარდაჭერისკენ მოუწოდეს სხვა ქვეყნებსაც, მათ შორის ფინანსური დახმარების გაწევით ნდობის განმტკიცების ზომებისთვის, როგორიცაა ოჯახური ვიზიტები.

საბოლოოდ, გენერალურ მდივანს დაევალა რეგულარულად მიეწოდებინა უშიშროების საბჭოსთვის ინფორმაცია მოლაპარაკებების მიმდინარეობის შესახებ და წარმოედგინა ანგარიში -ს მანდატის ამოწურვამდე (2011 წლის 30 აპრილი). მდივანს ასევე დაევალა უზრუნველეყო, რომ ორივე მხარე იცავდეს გაეროს პოლიტიკას სექსუალური ექსპლუატაციისა და ძალადობის შესახებ, ხოლო ჯარების მიმწოდებელ ქვეყნებს ეკისრებოდათ სრული პასუხისმგებლობა.

რეზოლუციაში არ იყო ნახსენები ადამიანის უფლებები, რაც გამოწვეული იყო უშიშროების საბჭოს წევრებს შორის უთანხმოებით ამ საკითხის ჩართვასთან დაკავშირებით. ავსტრია, მექსიკა, ნიგერია, უგანდა, გაერთიანებული სამეფო და ამერიკის შეერთებული შტატები მხარს უჭერდნენ მის შეტანას, მაშინ როცა ჩინეთი წინააღმდეგი იყო. საბჭოს სხვა წევრები, მათ შორის მექსიკა და ნიგერია, ასევე გამოხატავდნენ შეშფოთებას იმასთან დაკავშირებით, რომ კონსულტაციებში მხოლოდ მცირე რაოდენობის წევრები მონაწილეობდნენ და არ იყო მოხსენიებული რეზოლუცია 690 (1991), რომელმაც თავდაპირველად დააწესა -ს მანდატი.

როგორც მაროკომ, ისე პოლისარიოს ფრონტმა მიესალმნენ რეზოლუცია 1920-ის მიღებას, როგორც საფუძველს შემდგომი მოლაპარაკებებისთვის, თუმცა ისინი არ ეთანხმებოდნენ ადამიანის უფლებების საკითხს ტერიტორიაზე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 911

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 911 ერთხმად მიიღეს 1994 წლის 21 აპრილს, ლიბერიის შესახებ 813-ე (1993), 856-ე (1993) და 866-ე (1993) რეზოლუციების დადასტურების შემდეგ, საბჭო მიესალმა ლიბერიის ეროვნული გარდამავალი მთავრობის ჩამოყალიბების გზაზე მიღწეულ პროგრესს, თუმცა გამოხატა შეშფოთება კოტონუს სამშვიდობო შეთანხმების იმპლემენტაციის შემდგომი შეფერხებების გამო და ლიბერიაში გაეროს დამკვირვებელთა მისიის მანდატი 1994 წლის 22 ოქტომბრამდე გააგრძელა.

გამოიხატა შეშფოთება ლიბერიაში დაპირისპირებულ მხარეებს შორის განახლებული ბრძოლების გამო, რამაც უარყოფითი გავლენა იქონია განიარაღების პროცესსა და ჰუმანიტარული დახმარების ძალისხმევაზე. დადებითად შეფასდა დასავლეთ აფრიკის ქვეყნების ეკონომიკური თანამეგობრობის როლი სამშვიდობო პროცესში, ისევე როგორც დასავლეთ აფრიკის ქვეყნების ეკონომიკური თანამეგობრობის მონიტორინგის ჯგუფის მონაწილეობა ამავე პროცესის განხორციელებაში. მოწონებულ იქნა მჭიდრო თანამშრომლობა -სა და -ს შორის, რაც ასევე გავრცელდა იმ აფრიკულ სახელმწიფოებზეც, რომლებმაც წვლილი შეიტანეს -ის მუშაობაში. ასევე აღინიშნა, რომ სამშვიდობო პროცესის შესწორებული განრიგი არჩევნების ჩატარებას 1994 წლის 7 სექტემბრისთვის ითვალისწინებდა.

საბჭომ გააგრძელა -ის მანდატი იმ პირობით, რომ 1994 წლის 18 მაისამდე გადახედავდა ლიბერიაში არსებულ ვითარებას, რათა დაედგინა, სრულად იყო თუ არა ფორმირებული ლიბერიის ეროვნული გარდამავალი მთავრობის სახელმწიფო საბჭო და მიღწეული იყო თუ არა არსებითი პროგრესი სამშვიდობო მოლაპარაკებებში. 1994 წლის 30 ივნისისთვის კი დაიგეგმა განხილვა, რომელიც შეეხებოდა გარდამავალი მთავრობის ფუნქციონირებას, განიარაღებისა და დემობილიზაციის პროცესში არსებულ წინსვლასა და არჩევნებისთვის მზადებას.

ყველა მხარეს მოუწოდეს საბრძოლო მოქმედებების შეწყვეტისკენ, აგრეთვე განიარაღების, გარდამავალი მთავრობისა და ეროვნული ასამბლეის ჩამოყალიბების ხელშეწყობისკენ, რათა ქვეყანაში შეიქმნას ერთიანი სამოქალაქო ადმინისტრაცია. მხარეებს ასევე მოუწოდეს, უზრუნველყონ -ის პერსონალის უსაფრთხოება და ხელი შეუწყონ ჰუმანიტარული დახმარების მიწოდებას.

წევრ სახელმწიფოებს მოუწოდეს -ის ფინანსური მხარდაჭერისკენ, რათა ხელი შეწყობოდა აფრიკული ქვეყნების მიერ დამხმარე ძალების (რეინფორსმენტის) გაგზავნას. გარდა ამისა, მაღალი შეფასება მიეცა მათ მიერ გაწეულ დახმარებას, ხოლო გენერალურ მდივან ბუტრუს ბუტრუს-გალის მცდელობები დიალოგის წახალისების კუთხით მოწონებულ იქნა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1537

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1537, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 2004 წლის 30 მარტს, სიერა-ლეონეში არსებულ ვითარებაზე ადრე მიღებული ყველა რეზოლუციის გახსენების შემდეგ, საბჭომ სიერა-ლეონეში გაეროს მისიის მანდატი ექვსი თვით, 2004 წლის 30 სექტემბრამდე გააგრძელა, იმ პირობით, რომ ქვეყანაში დარჩენილი ძალები 2005 წლის ივნისამდე დარჩებოდნენ.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
რეზოლუციის პრეამბულაში უშიშროების საბჭომ შეაქო დასავლეთ აფრიკის ქვეყნების ეკონომიკური თანამეგობრობის ძალისხმევა რეგიონში მშვიდობის დამყარებისთვის და მადლობა გადაუხადა იმ ქვეყნებს, რომლებმაც წვლილი შეიტანეს -ის მუშაობაში. საბჭო მიესალმა 1436 (2002) და 1492 (2003) რეზოლუციების შესაბამისად მისიის ეტაპობრივი შემცირებისთვის განსაზღვრული კრიტერიუმების შესრულებაში მიღწეულ პროგრესს. ამავდროულად, საბჭომ აღნიშნა, რომ ეს პროგრესი კვლავ მყიფეა და გამოთქვა შეშფოთება უსაფრთხოებასა და სიერა-ლეონეს პოლიციის შესაძლებლობებთან დაკავშირებით.

შესავალში ასევე ხაზგასმული იყო სახელმწიფო ხელისუფლების კონსოლიდაციის მნიშვნელობა მთელ სიერა-ლეონეში, მათ შორის ალმასის მომპოვებელ და სასაზღვრო რეგიონებში. გარდა ამისა, საბჭოს აზრით, მნიშვნელოვანი იყო 2004 წლის მაისში თავისუფალი და სამართლიანი ადგილობრივი არჩევნების ჩატარება. „ჭეშმარიტებისა და შერიგების კომისიის“ ანგარიშის საფუძველზე უნდა ჩამოყალიბებულიყო ადამიანის უფლებათა კომისია. საბჭომ ასევე აღნიშნა, რომ სიერა-ლეონეს მთავრობამ რაც შეიძლება მალე უნდა აიღოს პასუხისმგებლობა ქვეყნის ეროვნულ უსაფრთხოებაზე და დაეთანხმა გენერალური მდივნის დასკვნას, რომ გაეროს მცირე წარმომადგენლობა ქვეყანაში 2005 წლამდე უნდა დარჩენილიყო.

აქტები
-ის მანდატის გაგრძელებასთან ერთად, საბჭო მიესალმა გენერალური მდივნის გადაწყვეტილებას სამხედრო ძალების შემცირების გრაფიკის კორექტირებაზე, რათა ეს პროცესი უფრო თანდათანობითი ყოფილიყო. მან მოუწოდა სიერა-ლეონეს მთავრობას, გააგრძელოს მუშაობა მდგრადი პოლიციის, არმიის, პენიტენციური სისტემისა და დამოუკიდებელი სასამართლოს ჩამოსაყალიბებლად, რათა მანდატის დასრულების შემდეგ ქვეყანამ სრულად გადაიბაროს პასუხისმგებლობა -ისგან. საბჭომ ასევე მოუწოდა მთავრობას, გააძლიეროს კონტროლი და რეგულაციები ალმასის მოპოვების ინდუსტრიაში.

რეზოლუციამ დაუშვა -ის დარჩენილი ძალების ყოფნა სიერა-ლეონეში 2005 წლის ივნისამდე. მათი რაოდენობა შემცირდა 3,250 სამხედრომდე, 141 სამხედრო დამკვირვებლამდე და გაეროს პოლიციის 80 თანამშრომლამდე. დარჩენილი პერსონალის ამოცანები 2004 წლის 30 სექტემბრისთვის უნდა განსაზღვრულიყო. ამავდროულად, გენერალურ მდივანს ეთხოვა 2004 წლის 15 სექტემბრისთვის მოემზადებინა ანგარიში სიერა-ლეონეში არსებულ ვითარებაზე, ლიბერიის კონფლიქტსა და სიერა-ლეონეს სპეციალური სასამართლოს მუშაობაზე.

საბჭომ დადებითად შეაფასა სპეციალური სასამართლოს საქმიანობა, თუმცა აღნიშნა ფინანსური სირთულეები და მოუწოდა ქვეყნებს დავალიანებების დაფარვისკენ. დასასრულს, -ს ეთხოვა გამოცდილების გაზიარება ლიბერიაში გაეროს მისიისა და კოტ-დ’ივუარში გაეროს ოპერაციისთვის , განსაკუთრებით საზღვრებზე იარაღისა და მებრძოლების გადაადგილების კონტროლის საკითხში.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1303

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1303 ერთხმად მიიღეს 2000 წლის 14 ივნისს. კვიპროსის საკითხზე მიღებული ყველა წინა რეზოლუციის (მათ შორის 1251 (1999) და 1283 (1999)) ხელახლა დადასტურების შემდეგ, გაგრძელდა კვიპროსში გაეროს სამშვიდობო ძალების მანდატი კიდევ ექვსი თვით — 2000 წლის 15 დეკემბრამდე. რეზოლუციაში ასევე აღნიშნულია, რომ კვიპროსის მთავრობამ დაადასტურა, რომ კუნძულზე არსებული მდგომარეობიდან გამომდინარე, აუცილებელი იყო -ის დარჩენა 2000 წლის 15 ივნისის შემდეგაც.

უსაფრთხოების საბჭომ ყურადღება გაამახვილა გენერალური მდივნის, კოფი ანანის ანგარიშში გაკეთებულ მოწოდებაზე, რომ კვიპროსისა და ჩრდილოეთ კვიპროსის ხელისუფლებებმა სასწრაფოდ უნდა მოაგვარონ ჰუმანიტარული პრობლემები. ასევე დადებითად შეფასდა გაეროს სამშვიდობო ძალებში მუშაობა აივ/შიდსისა და სხვა დაავადებების პრევენციის მიმართულებით.
მანდატის გაგრძელებისას, საბჭომ გენერალურ მდივანს სთხოვა, 2000 წლის 1 დეკემბრამდე წარედგინა ანგარიში ამ რეზოლუციის შესრულების შესახებ. ანანის ანგარიშში აღნიშნულია, რომ მხარეებს შორის კონტაქტები გაიზარდა და ცეცხლის შეწყვეტის ხაზზე მდგომარეობა სტაბილური იყო. თუმცა გაიზარდა ბუფერულ ზონაში საჰაერო სივრცის დარღვევები და დაფიქსირდა მუქარები გაეროს სამშვიდობო ძალების მიმართ.
ოტო კუნცე

კარლ ერნსტ ოტო კუნცე (; დ. 23 ივნისი, 1843 — გ. 27 იანვარი, 1907) — გერმანელი ბოტანიკოსი და მიკოლოგი. მისი სტანდარტული საავტორო ბოტანიკური შემოკლებაა .

1874-1876 წლებში მცენარეთა ნიმუშების შესაგროვებლად, მან მსოფლიოს გარშემო იმოგზაურა, რა დროსაც სამხრეთ ამერიკასა და აზიაში ვრცელი კოლექციები შეააგროვა. მისი უმთავრესი ნაშრომია სამტომეული — „ “ (1891), რომელიც მცენარეთა გვარების რევიზიას მოიცავს. ამ ნაშრომმა მრავალი ბოტანიკოსის უკმაყოფილება გამოიწვია, რადგან ავტორის მიერ შემოთავაზებული ცვლილებები თითქმის 30 000 ტაქსონს ეხებოდა, რომელთაგან ბევრი ეწინააღმდეგებოდა 1867 წლის ბოტანიკური კონგრესის მიერ დადგენილ წესებს. მიუხედავად ამისა, ამ ფაქტმა აიძულა ბოტანიკოსები, გაეტარებინათ რეფორმები ბოტანიკური ნომენკლატურის კოდექსში.

მოღვაწეობა
კარლ ერნსტ ოტო კუნცე დაიბადა ლაიფციგში. განათლებით იგი აფთიაქარი იყო. 1863–1866 წლებში კომერციულ საქმიანობას ეწეოდა ბერლინში, პარალელურად კი მოგზაურობდა ცენტრალურ ევროპასა და იტალიაში.

1868–1873 წლებში კუნცე ფლობდა ეთერზეთების მწარმოებელ ქარხანას. 1874–1876 წლებში მან მსოფლიოს გარშემო იმოგზაურა, მოინახულა კარიბის კუნძულები, აშშ, იაპონია, ჩინეთი, სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზია, არაბეთის ნახევარკუნძული და ეგვიპტე. მისი სამოგზაურო დღიურები 1881 წელს „ “-ის სათაურით გამოქვეყნდა.

1876-1878 წლებში სწავლობდა ბუნებისმეტყველებას ბერლინსა და ლაიფციგში, ხოლო სადოქტორო დისერტაცია ფრაიბურგში დაიცვა. 1886 წელს კუნცე ეწვია რუსეთის იმპერიის მფლობელობაში არსებულ წინა აზიას.

1887–1888 წლებში იგი კანარის კუნძულებზე ცხოვრობდა. ორივე მოგზაურობა მან აღწერა სამტომიან ნაშრომში „ “ (1891), რომელიც ეფუძნებოდა მოგზაურობების დროს შეგროვებული ბოტანიკური კოლექციების ანალიზს. ამ ნაშრომმა სამეცნიერო სამყაროში დიდი აჟიოტაჟი და გაუგებრობა გამოიწვია, რადგან კუნცემ მასში სრულიად შეცვალა მანამდე არსებული ბოტანიკური ტაქსონომია.

1890-იანი წლების დასაწყისში კუნცე გაემგზავრა სამხრეთ ამერიკაში, სადაც მოინახულა ამ რეგიონის თითქმის ყველა ქვეყანა. 1894 წელს იმოგზაურა სამხრეთ აფრიკაში, მათ შორის გერმანიის კოლონიებში. 1904 წელს კი ეწვია ავსტრალიას, ახალ ზელანდიას, ცეილონს, სამოას, ჰავაის კუნძულებსა და აშშ-ს.

1905 წელს, ვენაში გამართულ მეორე საერთაშორისო ბოტანიკურ კონგრესზე, მისმა რევოლუციურმა იდეებმა ბოტანიკური ნომენკლატურის სფეროში მეცნიერთა შორის კვლავ ვერ ჰპოვა აღიარება.

თავის ნაშრომებში კუნცემ აღწერა მცენარეთა ხუთასზე მეტი გვარი და სახეობების უზარმაზარი რაოდენობა, სავარაუდოდ, რამდენიმე ათეული ათასი.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1014

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1014 მიღებულია 1995 წლის 15 სექტემბერს, ლიბერიაში არსებული მდგომარეობის შესახებ ყველა წინა რეზოლუციის, განსაკუთრებით 1001 (1995), გახსენების შემდეგ, საბჭომ განიხილა სამოქალაქო ომის სხვადასხვა ასპექტი და გაახანგრძლივა ლიბერიაში გაეროს დამკვირვებელთა მისიის მანდატი 1996 წლის 31 იანვრამდე.

უშიშროების საბჭო მიესალმა აბუჯას შეთანხმებას, რომელიც გაფორმდა 1995 წლის 19 აგვისტოს. შეთანხება ავსებდა ადრე დადებულ კოტონუსა და აკოსომბოს შეთანხმებებს და ქმნიდა საფუძველს საბჭოს შემდგომი მოქმედებებისთვის. ასევე არსებობდა ახალი სახელმწიფო საბჭო, ძალაში იყო ცეცხლის შეწყვეტა, დაიწყო შეიარაღებული ძალების გამიჯვნა და განსაზღვრული იყო შეთანხმების სხვადასხვა კომპონენტის განხორციელების გრაფიკი. აღინიშნა, რომ აბუჯას შეთანხმების გაფორმების შემდეგ საჭირო გახდებოდა დასავლეთ აფრიკის სახელმწიფოთა ეკონომიკური თანამეგობრობის მონიტორინგის ჯგუფის დამატებითი სამხედრო ძალები, ასევე დამატებითი ტექნიკა და ლოგისტიკური მხარდაჭერა, რათა უზრუნველყოფილიყო მისი განთავსება მთელი ქვეყნის მასშტაბით.

ლიბერიაში გაეროს დამკვირვებელთა მისიის მანდატი კვლავ გაახანგრძლივდა 1996 წლის 31 იანვრამდე, და მიესალმნენ გენერალური მდივნის, ბუტროს ბუტროს-გალის, განზრახვას დამატებით 42 სამხედრო დამკვირვებლის განთავსების შესახებ, იმ პირობით, რომ შემდგომი გაზრდა დამოკიდებული იქნებოდა ადგილზე მიღწეულ პროგრესზე. ამავე დროს, მიესალმნენ მის განზრახვას წარედგინა რეკომენდაციები გაეროს მისიასა და დასავლეთ აფრიკის სახელმწიფოთა ეკონომიკური თანამეგობრობის მონიტორინგის ჯგუფს შორის თანამშრომლობის გაუმჯობესებისა და მანდატის განხორციელების შესახებ. წევრ სახელმწიფოებს მოუწოდეს უზრუნველეყოთ დამატებითი ფინანსური რესურსები სამშვიდობო პროცესისთვის და გაეწიათ დამატებითი მხარდაჭერა აღნიშნული მონიტორინგის ჯგუფისთვის.

შემდგომ გენერალურ მდივანს სთხოვეს, დასავლეთ აფრიკის სახელმწიფოთა ეკონომიკური თანამეგობრობის თავმჯდომარესთან თანამშრომლობით, მოეწვია კონფერენცია, რომელიც უზრუნველყოფდა საჭირო რესურსების მოძიებას მონიტორინგის ჯგუფისა და მთლიანად ლიბერიაში სამშვიდობო პროცესისთვის. ქვეყნის ყველა ჯგუფს მოუწოდეს პატივი ეცათ გაეროს მისიის, მონიტორინგის ჯგუფისა და ჰუმანიტარული დახმარების სააგენტოების სტატუსისთვის, ხოლო ყველა სახელმწიფოს მოუწოდეს დაეცვათ ლიბერიის მიმართ დაწესებული იარაღის ემბარგო და დარღვევები ეცნობებინათ შესაბამისი კომიტეტისათვის. გარდა ამისა, ლიბერიის მხარეებს მოუწოდეს დაეცვათ საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართალი, ხოლო აფრიკის ერთობის ორგანიზაციას მოუწოდეს გაეგრძელებინა ძალისხმევა ქვეყანაში.

ასევე იხილეთ
ჩარლზ ტეილორი
ლიბერიის პირველი სამოქალაქო ომი
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1123

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1123 მიღებულია 1997 წლის 30 ივლისს, ჰაიტისთან დაკავშირებული უშიშროების საბჭოსა და გენერალური ასამბლეის მიერ გამოცემული ყველა რეზოლუციის გახსენების შემდეგ. ჰაიტიში გაეროს მხარდაჭერის მისიის დასრულების აღნიშვნის შემდეგ, საბჭომ დააარსა გაეროს გარდამავალი მისია ჰაიტიში ეროვნული პოლიციის დასახმარებლად.

უშიშროების საბჭომ აღნიშნა გაეროს როლი ჰაიტის ეროვნული პოლიციის ჩამოყალიბებაში. ასევე ხაზი გაუსვა პროფესიონალური, სრულფასოვნად ფუნქციონირებადი ეროვნული პოლიციის ძალებისა და ჰაიტის მართლმსაჯულების სისტემის გაძლიერების მნიშვნელობას. ჰაიტის პრეზიდენტის რენე პრევალის თხოვნით, 4 თვიანი პერიოდის განმავლობაში უნდა დახმარებოდა ჰაიტის პოლიციის პროფესიონალიზაციას. შედგებოდა 250 სამოქალაქო პოლიციელისა და 50 სამხედრო პერსონალისგან.

გენერალური მდივანი კოფი ანანი მოთხოვნილ იქნა, რომ გაეკეთებინა მოხსენება 1997 წლის 30 სექტემბრამდე მიმდინარე რეზოლუციის შესრულებისა და ჰაიტისთვის მომავალი საერთაშორისო დახმარების შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 773

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 773 მიიღეს 1992 წლის 26 აგვისტოს, 687 (1991) და 689 (1991) რეზოლუციების გახსენების შემდეგ, საბჭომ განიხილა 1991 წლის 2 მაისს შექმნილი ერაყ-ქუვეითის საზღვრის დემარკაციის კომისიის მუშაობა. საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა საკუთარი პოზიცია, რომ აღკვეთდა ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმის ნებისმიერ დარღვევას დემილიტარიზებულ ზონაში.

საბჭომ ხაზგასმით აღნიშნა, რომ კომისიას არ ევალებოდა საზღვარზე ტერიტორიების ხელახალი გადანაწილება, მისი მიზანი იყო პირველად მოეხდინა იმ საზღვრის დემარკაცია, რომელიც განსაზღვრული იყო 1963 წლის 4 ოქტომბერს ერაყსა და ქუვეითს შორის ხელმოწერილ „შეთანხმებულ ოქმში მეგობრული ურთიერთობების აღდგენის, აღიარებისა და მასთან დაკავშირებული საკითხების შესახებ“. საბჭო ასევე მიესალმა კომისიის გადაწყვეტილებას, მომდევნო სესიაზე განეხილა საზღვრის აღმოსავლეთ მონაკვეთი და მოუწოდა მისი რაც შეიძლება სწრაფი დემარკაციისკენ. კომისიამ მუშაობა 1992 წლის ნოემბერში დაასრულა.
ნიგაზეულის ციხე

ნიგაზეულის ციხე — ციხესიმაგრე საქართველოში, შუახევის მუნიციპალიტეტის სოფელ ნიგაზეულში. ციხე მდებარეობს სოფლის ზედა ნაწილში, ორ ხევს შორის შეჭრილ ქუფთაღელის სერზე, რომელსაც სხვანაირად ნაბეგვარსაც ეძახიან.

ისტორია
ისტორიული ცნობების მიხედვით ციხე - საუკუნეებში წარმოადგენდა ხიმშიაშვილების საგვარეულო ციხეს. თუმცა ციხის გეგმის და წყობის მიხედვით იგი გაცილებით ადრე უნდა იყოს აგებული. როგორც ჩანს, ხიმშიაშვილთა საგვარეულომ გვინ შუა საუკუნეებში ციხე განაახლა. ციხე საუკუნის დასაწყისამდე არ კარგავდა აქტუალობას, სანამ 1815 წელს იგი ოსმალეთის ჯარმა არ გადაწვა.

არქიტექტურა
ციხეს დიდი ტერიტორია უკავია, ორ მხარეს მას ხევი ჩამოუდის. ციხის გეგმა არასწორი მართკუთხედის ფორმისაა, ექვსი წრიული ფორმის გოდოლით - კუთხეებსა და გრძივი კედლების შუა მონაკვეთში. გალავნის ყელის მაქსიმალური სიმაღლეა 7,2 მ., სისქე - 1,7 მ. რამდენადმე ვიწროა გოდოლის კედლები. ციხე ორდონიანია, ჩრდილოეთი ნაწილი შედარებით მაღლაა, სამხრეთისა კი დაბლა. გრძივი კედლების შუაში არსებულ გოდოლებს შორის გადიოდა კედელი, რომელიც ციხეს ორ ნაწილად ყოფდა. ციხე მოზრდილი კვადრების სწორი და მწყობრი ჰორიზონტალური რიგებით არის ნაგები. დიდ კვადრებს ყველა მხრიდან შემოევლება წვრილი ფლეთილი ქვები. წრიული ფორმის გოდოლები შიგნიდან გასქელებულია და ერთ დონეზე სარბენ ბილიკს იკეთებს. ციხეს შესასვლელი ჩდილოეთიდანაც და სამხრეთიდანაც ჰქონდა. კარის ღიობის დანახვა სამხრეთ კედელზე ახლაც შესაძლებელია, ხოლო ჩრდილოეთი კედელი მთლიანად მიწით არის დაფარული.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 776

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 776 მიიღეს 1992 წლის 14 სექტემბერს. მას შემდეგ, რაც საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა 743-ე რეზოლუცია და მხედველობაში მიიღო წევრი ქვეყნების მიერ 770-ე რეზოლუციის მიღების შემდეგ შეთავაზებული დახმარება, მან გასცა ნებართვა გაეროს დამცავი ძალების რაოდენობისა და სიძლიერის გაზრდაზე ბოსნია-ჰერცეგოვინასა და იუგოსლავიის სოციალისტური ფედერაციული რესპუბლიკის სხვა ტერიტორიებზე.

776-ე რეზოლუციის თანახმად, გაეროს დამცავ ძალებს დაევალათ ისეთი ჰუმანიტარული ორგანიზაციების დაცვა, როგორიცაა წითელი ჯვრის საერთაშორისო კომიტეტი. მათ ასევე უნდა უზრუნველეყოთ გაეროს ლტოლვილთა უმაღლესი კომისარიატის მიერ მოთხოვნილი აქტივობები, მათ შორის კოლონების გადაადგილების დაგეგმვა და უსაფრთხო დერეფნების თაობაზე მოლაპარაკებების წარმოება. ამასთან, სამხედრო ძალებს მიეცათ უფლება, გამოეყენებინათ ძალა თავდაცვის მიზნით, თუ შეიარაღებული პირები მათ მანდატით გათვალისწინებული მოვალეობების შესრულებაში ხელს შეუშლიდნენ.

რეზოლუცია მიიღეს 12 ხმით, წინააღმდეგი არცერთი ქვეყანა არ ყოფილა. ხმის მიცემისგან თავი შეიკავა სამმა ქვეყანამ: ჩინეთმა, ინდოეთმა და ზიმბაბვემ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 784

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 784 ერთხმად მიიღეს 1992 წლის 30 ოქტომბერს. მას შემდეგ, რაც საბჭომ გაიხსენა 637 (1989), 693 (1991), 714 (1991) და 729 (1992) რეზოლუციები, მან დაამტკიცა გენერალურ მდივან ბუტროს ბუტროს-გალის გადაწყვეტილება სალვადორში გაეროს დამკვირვებელთა მისიის მანდატის ერთი თვით, 1992 წლის 30 ნოემბრამდე გაგრძელების შესახებ.

აღნიშნულ ვადებში, რეზოლუციამ სთხოვა გენერალურ მდივანს, წარედგინა რეკომენდაციები მანდატის შესაძლო შემდგომი გაგრძელების, ასევე იმ უფლებამოსილებისა და ძალების შესახებ, რომლებიც „“-ს დასჭირდებოდა სალვადორში სამშვიდობო პროცესის დასკვნითი ფაზების იმპლემენტაციის ვერიფიკაციისთვის, მათ ფინანსურ მხარესთან ერთად. საბჭომ ასევე მოუწოდა ორივე მხარეს „ფარაბუნდო მარტის ეროვნულ-განთავისუფლების ფრონტსა“ და სალვადორის მთავრობას, შეესრულებინათ და პატივი ეცათ 1992 წლის 16 იანვარს მეხიკოში ხელმოწერილი შეთანხმებებისთვის.

მოგვიანებით, 1992 წლის 11 ნოემბერს, ბუტროს-გალიმ საბჭოს აცნობა, რომ ორივე მხარე დათანხმდა მის წინადადებას კონფლიქტის 1992 წლის 15 დეკემბრისთვის დასრულების შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 798

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 798 ერთხმად მიიღეს 1992 წლის 18 დეკემბერს. მას შემდეგ, რაც საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა 770 (1992) და 771 (1992) რეზოლუციები და მხარი დაუჭირა ევროპული საბჭოს ინიციატივას, მან დაგმო ბოსნიის ომის დროს გავრცელებული ცნობები ბოსნია-ჰერცეგოვინაში ქალების, განსაკუთრებით კი მუსლიმი ქალების მასობრივი, ორგანიზებული და სისტემატური დაკავებისა და გაუპატიურების შესახებ.

საბჭომ ასევე მოითხოვა ყველა დაკავების ბანაკის დახურვა და მიმართა გენერალურ მდივანს, აღმოეჩინა საჭირო მხარდაჭერა ევროპის ეკონომიკური თანამეგობრობის დელეგაციებისთვის, რათა მათ ჰქონოდათ თავისუფალი და უსაფრთხო წვდომა დაკავების ადგილებთან. ამასთანავე, საბჭომ მოითხოვა ანგარიშის წარდგენა მოცემული რეზოლუციის მიღებიდან 15 დღის ვადაში.

798-ე რეზოლუცია იყო პირველი შემთხვევა, როდესაც გაერთიანებული ერების ორგანიზაციამ ომის დროს ქალთა გაუპატიურება დაგმო.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 942

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 942 რეზოლუცია მიღებულია 1994 წლის 23 სექტემბერს, მას შემდეგ, რაც კიდევ ერთხელ დადასტურდა ყველა რეზოლუცია ბოსნია და ჰერცეგოვინაში არსებული ვითარების შესახებ, საბჭომ გააძლიერა ზომები უსაფრთხო ზონებთან დაკავშირებით, რომლებიც ბოსნიელი სერბების ძალების კონტროლის ქვეშ იმყოფებოდა.

უშიშროების საბჭოს სურდა, რომ ყოფილი იუგოსლავიის ტერიტორიაზე არსებული კონფლიქტი მოლაპარაკებების გზით მოგვარებულიყო, ამავე დროს კი რეგიონში არსებული სახელმწიფოების ტერიტორიული მთლიანობა შენარჩუნებულიყო. ბოსნიელი სერბების მხარემ უარი განაცხადა შემოთავაზებული ტერიტორიული შეთანხმების მიღებაზე, რაც დაგმობილ იქნა. აღინიშნა, რომ ამ და წინა რეზოლუციებით მიღებული ყველა ზომა დაწესებული იყო იმისათვის, რომ ხელი შეეწყო მოლაპარაკებების გზით მიღწეული გადაწყვეტისთვის.

გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის ქარტიის თავის საფუძველზე მოქმედებით, საბჭომ გამოხატა მხარდაჭერა ტერიტორიული შეთანხმების მიმართ და აღნიშნა, რომ მიღებული იყო ყველა მხარის მიერ, გარდა ბოსნიელი სერბების მხარისა, რომელიც დაგმობილ იქნა. ყველა მხარეს მოეთხოვა დაეცვა 1994 წლის 8 ივლისს შეთანხმებული ცეცხლის შეწყვეტა და შეეწყვიტა საომარი მოქმედებები.

გაძლიერდა უსაფრთხოების ზომები იმ ტერიტორიებზე, რომლებიც ბოსნიელი სერბების მხარის კონტროლის ქვეშ იყო. გადაწყდა, რომ ყველა სახელმწიფოს თავი უნდა შეეკავებინა ამ მხარესთან პოლიტიკური მოლაპარაკებებისგან, ვიდრე წინადადებებს არ მიიღებდა. დამატებით, ყველა სახელმწიფოს დაევალა:

აეკრძალა სახელმწიფოს ტერიტორიაზე ბოსნიელი სერბების ძალების საკუთრებაში ან კონტროლის ქვეშ არსებული ეკონომიკური საქმიანობა, გარდა ჰუმანიტარული დახმარებისა და საკვები პროდუქტების მიწოდებისა, რომლებიც შეტყობინებული იქნებოდა 724-ე რეზოლუციით (1992) შექმნილი კომიტეტისათვის;

გაეყინათ ბოსნიელი სერბების ძალების ფინანსური სახსრები;

აღეკვეთათ მომსახურებების გაწევა, გარდა სატელეკომუნიკაციო, საფოსტო, იურიდიული ან იმ მომსახურებებისა, რომლებიც ავტორიზებული იყო ბოსნია და ჰერცეგოვინის მთავრობის მიერ;

დაეწესებინათ მგზავრობის აკრძალვა ბოსნიელი სერბების ოფიციალური პირებისთვის და იმ პირებისთვის, რომლებიც ასეთი ორგანოების სახელით მოქმედებდნენ;

აეკრძალათ მდინარის ტრანსპორტის შესვლა ბოსნიელი სერბების ძალების კონტროლის ქვეშ მყოფ პორტებში, თუ თითოეულ კონკრეტულ შემთხვევაში ნებართვა არ გაიცემოდა;

აღეკვეთათ ბოსნიელი სერბების კონტროლის ქვეშ მყოფი ტერიტორიებიდან მიღებული სარგებლის გადატანა სხვა ტერიტორიებზე, მათ შორის ხორვატიაში არსებული გაეროს დაცულ ზონებში.

ეს დებულებები არ გავრცელდებოდა გაერთიანებული ერების დაცვის ძალა-ზე, ყოფილ იუგოსლავიაზე, საერთაშორისო კონფერენციაზე ან ევროპული თანამეგობრობის სადამკვირვებლო მისიაზე, და გადაიხედებოდა ყოველ ოთხ თვეში ერთხელ, ასევე იმ შემთხვევაში, თუ ბოსნიელი სერბების მხარე მიიღებდა შეთავაზებულ წინადადებებს. ბოლოს, გენერალურ მდივანს, ბუტროს ბუტროს-გალის დაევალა კომიტეტისათვის დახმარების გაწევა.

942-ე რეზოლუცია მიღებულ იქნა 14 ხმით, არცერთი წინააღმდეგი ხმის გარეშე, ხოლო ჩინეთმა თავი შეიკავა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 802

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 802 ერთხმად მიიღეს 1993 წლის 25 იანვარს. მას შემდეგ, რაც საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა 713 (1991) რეზოლუცია და ყველა შემდგომი შესაბამისი გადაწყვეტილება, მან გამოხატა შეშფოთება გაეროს დაცულ ტერიტორიებზე ხორვატიის არმიის მიერ განხორციელებული შეტევების გამო. საბჭომ მოითხოვა საომარი მოქმედებების დაუყოვნებლივ შეწყვეტა და ხორვატიის ძალების გაყვანა აღნიშნული რეგიონებიდან.

საბჭომ ასევე დაგმო თავდასხმები გაეროს დამცავ ძალებზე და მოითხოვა, რომ საწყობებიდან მათთვის წართმეული იარაღი დაუყოვნებლივ დაბრუნებულიყო. მან მოუწოდა ყველა მხარეს და სხვა დაინტერესებულ პირებს, მკაცრად დაეცვათ ცეცხლის შეწყვეტის პირობები და გაეროს სამშვიდობო გეგმა, რაც მოიცავდა სერბთა ტერიტორიული თავდაცვისა და სხვა შენაერთების დაშლასა და დემობილიზაციას.

რეზოლუციამ მიუსამძიმრა „“-ის დაღუპული წევრების ოჯახებს და რეგიონში მყოფ მხარეებს მოსთხოვა ძალების უსაფრთხოების დაცვა. მან ასევე მოითხოვა, რომ ყველა მხარეს ეთანამშრომლა დამცავ ძალებთან და დაეშვა სამოქალაქო ტრანსპორტის გადაადგილება მასლენიცასა და სპლიტის გასასვლელებზე.