ბრუნეი (მდინარე)

ბრუნეის მდინარე — მდინარე, რომელიც გაედინება ბრუნეის ტერიტორიაზე. მდინარე ჩრდილო-აღმოსავლეთის მიმართულებით ჩაედინება ბრუნეის ყურეში. მდინარის ნაპირზე მდებარეობს ისტანა ნურულ იმანი — ბრუნეის სულთნის ოფიციალური სასახლე.

ბრუნეის მდინარე ითვლება ბრუნეის ყველაზე მოკლე მსხვილ მდინარედ. იგი წარმოადგენს ქვეყნის დედაქალაქის — ბანდარ სერი ბეგავანის — გავლით გამავალ მთავარ მდინარის აუზს ბრუნეი-მუარას ოლქში, რომელიც ქვეყნის ყველაზე მცირე, თუმცა ყველაზე მჭიდროდ დასახლებული ოლქია. მდინარის სანაპიროზე მდებარეობს კამპონგ აიერი — ტრადიციული ბრუნეული დასახლება, რომელიც მდინარეზე აღმართულ ბოძებზეა აშენებული.

ისტორია
ბრუნეის სულთანი ერთ დროს აკონტროლებდა მთელ ბორნეოს, მათ შორის ფილიპინებისა და ინდონეზიის ნაწილებსაც. რეგიონის სქელი ჯუნგლების გამო გადაადგილებისა და კავშირის ერთადერთი საშუალება გემები და ნავები იყო. ამან განაპირობა ტრადიციული დასახლებების ჩამოყალიბება მდინარეებისა და წყლის არხების სანაპიროებზე. მდინარის სისტემა ამასთანავე უზრუნველყოფდა ტრანსპორტირების მარტივ საშუალებას ჯუნგლებში და იძლეოდა საკვების მოპოვების წყაროსაც.

2006 წელს ბრუნეის მთავრობამ,გარემოს დაცვის, პარკებისა და რეკრეაციის დეპარტამენტის მეშვეობით, დაიწყო ბრუნეის მდინარის გაწმენდის კამპანია. პროექტისთვის გამოყოფილი იყო საერთო ჯამში 3,9 მილიონი აშშ დოლარი, ხოლო დამატებით 90 000 დოლარი – სახლებიდან ნარჩენების შეგროვების პროგრამისთვის.

ღირსშესანიშნაობები
კამპონგ აიერი — ტრადიციული ბრუნეული დასახლებაა, რომელიც ბრუნეის მდინარის ბოძებზეა აშენებული.
დღეს იგი წარმოადგენს ქვეყნის დედაქალაქ ბანდარ სერი ბეგავანის ნაწილს და მდებარეობს ქალაქის ცენტრალური უბნის — პუსატ ბანდარის მოპირდაპირე მხარეს.

ისტორიული ადგილები
ბრუნეის მდინარის ნაპირებზე განთავსებულია მრავალი ისტორიული ობიექტი, მათ შორის:

კოტა ბატუს არქეოლოგიური პარკი — ქვეყნის მთავარი არქეოლოგიური ძეგლი;

სულთან შარიფ ალის (ბრუნეის მესამე სულთანის) საფლავი;

სულთან ბოლქიას (ბრუნეის მეხუთე სულთნის) საფლავი;

სულთან მუჰამედ ჰასანის (მეცხრე სულთნის) საფლავი;

— სულთან ჰუსინ კამალუდინის (მეთექვსმეტე სულთნის) საფლავი;

სამეფო მაუზოლეუმი — ბრუნეის მრავალი სულთნის, მათ შორის სულთან ომარ ალი საიფუდინ -ისა და მისი შვილის, ამჟამინდელი მონარქის სულთან ჰასანალ ბოლქიას დაკრძალვის ადგილი;

ბუბუნგან დუა ბელას („თორმეტი სახურავის სახლი“) — ბრიტანეთის პროტექტორატის პერიოდში ბრიტანელი რეზიდენტებისა და უმაღლესი კომისრების ოფიციალური რეზიდენცია;

ბრუნეის მუზეუმი — ქვეყნის ეროვნული მუზეუმი, რომელიც მდებარეობს კოტა ბატუს უბანში, მდინარისპირა გორაკის ფერდობზე;
მის მახლობლად განთავსებულია მალაურ ტექნოლოგიის მუზეუმი და ბრუნეი დარუსალამის საზღვაო მუზეუმი;

ლიმაუ მანისის მდინარე, რომელიც ბრუნეის მდინარის ერთ-ერთი სათავეა — მასზე მდებარეობს ლიმაუ მანისის არქეოლოგიური ძეგლი, რომლის ქრონოლოგია სუნების დინასტიის ეპოქით (960–1279) განისაზღვრება;

ისტანა ნურულ იმანი — სულთან ჰასანალ ბოლქიას, ბრუნეის ამჟამინდელი მონარქის სასახლე, რომელიც მდინარეს გადმოჰყურებს გორაკიდან;

ისტანა დარულ ჰანა — ყოფილი სასახლე, სადაც ცხოვრობდნენ როგორც სულთან ომარ ალი საიფუდინ , ისე სულთან ჰასანალ ბოლქია; მდებარეობს მდინარისპირა გორაკზე.

ჯონგ ბატუ
მდინარეში მდებარეობს ჯონგ ბატუ — კლდოვანი ამონაგები, რომელიც ადგილობრივ ლეგენდაში იხსენიება როგორც გემის ნაშთი, რომელიც ეკუთვნოდა ნაქოდა მანისს — გმირს, რომლის შესახებაც მოგვითხრობს ბრუნეული თქმულება მოუფიქრებელი შვილის შესახებ, რომელიც წყევლის შედეგად ქვად იქცა. მსგავსი ლეგენდები არსებობს აგრეთვე ინდონეზიასა და მალაიზიის ფოლკლორშიც.

ლუმუტ ლუნტინგი
მდინარე ბრუნეის ფარგლებში მდებარეობს მცირე და შეუმჩნეველი კუნძული ლუმუტ ლუნტინგი, რომელიც პოემაში საიაირ ავანგ სემაუნი აღწერილია, როგორც მეფეთა — ბრუნეის და მაჯაფაჰიტის იმპერიის შორის გამართული მამლების ჩხუბის ადგილი. ეს ლეგენდა ერთ-ერთია ბრუნეის მდინარესთან დაკავშირებულ მრავალ ცნობილ თქმულებათაგან.

ლუმუტ ლუნტინგი მდებარეობს ბრუნეის მდინარის შესართავთან, პულაუ სიბუნგორსა და პულაუ ბერამბანგს შორის, განსხვავებით პულაუ პილონგ-პილონგანისგან, რომელიც უფრო შორსაა ზღვაში და ახლოს მდებარეობს მუარასთან. ორივე კუნძული — პილონგ-პილონგანიც და ლუმუტ ლუნტინგიც — დაკავშირებულია 500 წელზე ძველ თქმულებასთან, რომლის თანახმადაც ეს მოვლენა მოხდა ავანგ ალაკ ბეტატარის მმართველობის ადრეულ წლებში, დაახლოებით საუკუნეში.

ლეგენდის მიხედვით, ავანგ ალაკ ბეტატარის ნათესავს, ავანგ სენუაის, ჰყავდა მამალი სახელად მუტიარა, რომელიც გამუდმებით იმარჯვებდა მამლების ჩხუბში. ამ ამბავმა მიიზიდა რადენ ანგსუკა დევა — მაჯაფაჰიტის მეფის ნათესავი, რომელსაც ჰყავდა მამალი სახელად ასმარა. ის განსაკუთრებულად ზრუნავდა თავის ფრინველზე — ჰქონდა ოქროს ბუდე და უჩვეულო გამოკვება. ამბობდნენ, რომ ასმარა გამორჩეულად ძლიერი და ჭკვიანი იყო და ბრუნეიში შესვლისას მისი ყივილი იმდენად ძლიერად ისმოდა, რომ ადგილობრივი მამლები რამდენიმე დღე საერთოდ არ ყივოდნენ.

მაჯაფაჰიტის მეფემ ბრძანა, რომ თუ წააგებდა, ბრუნეის გადასცემდა 40 გემს საკვებითა და მარაგით, ხოლო თუ მოიგებდა, ბრუნეის ტერიტორიიდან გარკვეულ ნაწილს დაიმორჩილებდა. სხვა ვერსიით, ბრუნეი დარჩებოდა მაჯაფაჰიტის ვასალად, თუკი წააგებდა. ჩხუბის დღე დიდ ღონისძიებად იქცა — ასმარა და მუტიარა განსაკუთრებულად მოამზადეს, ხოლო ბრძოლას მრავალი ადამიანი ესწრებოდა. მამლები ერთმანეთს თავს ესხმოდნენ, კორტნიდნენ, კბენდნენ და ფეხებით ურტყამდნენ, სანამ მოულოდნელად ორივე ასაფრენად არ აიწია. ბრძოლისას ასმარა დაიჭრა, ბრუნეის წყალში ჩავარდა და გონების დაკარგვისას კლდედ იქცა — ეს კლდეა დღევანდელი პულაუ პილონგ-პილონგანი. მუტიარა, რომელმაც მისი მიყოლა სცადა, მაჯაფაჰიტის მეფის წყევლის შედეგად თავადაც კლდედ იქცა — დღევანდელი ლუმუტ ლუნტინგია.

კამპონ აიერის ხანდაზმულთა თქმით, ლუმუტ ლუნტინგი არასოდეს იძირება, რაც არ უნდა აიწიოს წყლის დონემ. თუ ოდესმე იგი ჩაიძირება, ეს ცუდ ნიშანს ნიშნავს — მაგალითად, მეფის სიკვდილს ან სხვა უბედურ მოვლენას.