iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1912

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1912 მიღებულია 2010 წლის 26 თებერვალს, მას შემდეგ, რაც საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა 1599-ე (2005), 1677-ე (2006), 1690-ე (2006), 1703-ე (2006), 1704-ე (2006), 1745-ე (2007), 1802-ე (2008) და 1867-ე (2009) რეზოლუციები და მხედველობაში მიიღო გენერალური მდივნის, ბან კი-მუნის ანგარიში. რეზოლუციის მიხედვით გადაწყდა გაგრძელებულიყო გაეროს ინტეგრირებული მისიის მანდატი აღმოსავლეთ ტიმორში 2011 წლის 26 თებერვლამდე.

საბჭომ ასევე მხარი დაუჭირა გენერალური მდივნის რეკომენდაციას -ის პოლიციის კომპონენტის რეორგანიზაციის შესახებ, მისი შემცირების ჩათვლით, რათა აღმოსავლეთ ტიმორის ეროვნული პოლიციისთვის საპოლიციო პასუხისმგებლობების აღდგენა მომხდარიყო ეტაპობრივი განახლების გზით, აღმოსავლეთ ტიმორის მთავრობასა და -ს შორის ურთიერთშეთანხმებული კრიტერიუმების შესაბამისად. გენერალური მდივნის ანგარიშის თანახმად, საერთაშორისო პოლიციის წარმომადგენლობა 2011 წლის შუა პერიოდისთვის 1608-დან 1280-მდე შემცირდებოდა. მან ორივე მხარეს მოუწოდა თანამშრომლობის გაგრძელებისკენ პროცესის ოპერატიულად განხორციელებისთვის. შემდეგ კი -ს სთხოვა, უზრუნველეყო საზოგადოებრივი უსაფრთხოების დაცვა და გაეძლიერებინა ძალისხმევა -ის შემდგომი წვრთნისა და გაძლიერების მიზნით.

რეზოლუციაში აღინიშნა ოპერაციებისა და მოქმედების წესების საჭიროებისამებრ რეგულარული განახლების აუცილებლობა, რათა ისინი სრულ შესაბამისობაში ყოფილიყვნენ რეზოლუციის დებულებებთან. საბჭომ სთხოვა გენერალურ მდივანს, მიმდინარე რეზოლუციის მიღებიდან 30 დღის ვადაში წარედგინა საბჭოს ანგარიში ამ საკითხსა და ჯარებისა და პოლიციის კონტრიბუტორი ქვეყნების შესახებ. საბჭომ ასევე დაადასტურა ანგარიშვალდებულებისა და მართლმსაჯულების მნიშვნელობა და გამოხატა მხარდაჭერა -ის მიმართ ტიმორის მთავრობის დახმარებაში მართლმსაჯულების სისტემის რეფორმირებისას.

საბჭომ მოუწოდა -ს, ეთანამშრომლა გაეროს სხვა სუბიექტებთან და შესაბამის ორგანიზაციებთან აღმოსავლეთ ტიმორში, რათა მხარი დაეჭირათ ტიმორის მთავრობასა და სხვა ინსტიტუტებს სიღარიბის შემცირებასთან, განათლების გაუმჯობესებასთან, მდგრადი საარსებო წყაროებისა და ეკონომიკური ზრდის ხელშეწყობასთან დაკავშირებული გეგმების შემუშავებაში. გარდა ამისა, მან მოუწოდა აღმოსავლეთ ტიმორის მთავრობას, გაეძლიერებინა მშვიდობისმშენებლობის ინიციატივები, განსაკუთრებით დასაქმების კუთხით, სოფლის რაიონებსა და ახალგაზრდებზე ფოკუსირებით, ისევე როგორც სოციალურ-ეკონომიკური განვითარება. წინამდებარე რეზოლუციის მიღებამდე, -ის ხელმძღვანელმა ამირა ჰაკმა განაცხადა, რომ 2006 წლის არეულობის შემდეგ ქვეყანამ „შესამჩნევ პროგრესს“ მიაღწია, თუმცა გააფრთხილა, რომ გრძელვადიანი აღდგენისა და განვითარების მიზნები რთული იქნებოდა.

1912-ე რეზოლუცია დასრულდა გენერალური მდივნისადმი თხოვნით, რომ 2010 წლის 15 ოქტომბრისთვის მას საბჭოსთვის წარედგინა ანგარიში -ის პოლიციის კომპონენტის რეორგანიზაციასთან დაკავშირებულ საკითხებზე, ხოლო არაუგვიანეს 2011 წლის 26 იანვრისა — -ის მანდატისა და შემადგენლობის შესაძლო კორექტირების შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 890

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 890, მიღებული ერთხმად 1993 წლის 15 დეკემბერს, მას შემდეგ, რაც კიდევ ერთხელ დადასტურდა რეზოლუციები 696 (1991), 747 (1992), 785 (1992), 793 (1992), 804 (1993), 811 (1993), 823 (1993), 834 (1993), 851 (1993) და 864 (1993) ანგოლაში არსებულ ვითარებაზე, საბჭომ აღნიშნა მცირედი გაუმჯობესებები ქვეყანაში და გააგრძელა გაერთიანებული ერების ანგოლის ვერიფიკაციის მეორე მისიის განლაგება 1994 წლის 16 მარტამდე.

უშიშროების საბჭომ დაიწყო იმ მნიშვნელობის ხაზგასმით, რომელსაც იგი ანიჭებდა " " სამშვიდობო შეთანხმებების და საბჭოს შესაბამისი რეზოლუციების სრულ იმპლემენტაციას. ის ასევე მიესალმა მოლაპარაკებების განახლებას ლუსაკაში ანგოლის მთავრობასა და -ს შორის, აღნიშნა რა, რომ ძალადობის შემთხვევები შემცირდა. თუმცა, იმავდროულად, მან აღიარა სერიოზული ჰუმანიტარული სიტუაცია ქვეყანაში, ცეცხლის შეწყვეტის არარსებობა და -ს უარი, მიეღო 1992 წლის არჩევნების შედეგები.

ხაზი გაესვა მშვიდობიანი გადაწყვეტის მნიშვნელობას და ორივე მხარეს მოუწოდეს მოქნილობისკენ მოლაპარაკებებში. მხარეებს მოუწოდეს, დაეცვათ თავიანთი ვალდებულებები ლუსაკაში, მოუწოდა რა ორივეს, დაუყოვნებლივ შეეწყვიტათ ყველა სამხედრო მოქმედება, რათა შეჩერებულიყო ხალხის შემდგომი ტანჯვა და ანგოლის ეკონომიკის დაზიანება, ისევე როგორც დამყარებულიყო მყარი ზავი. გენერალურ მდივანს ბუტრუს ბუტრუს-გალის ეთხოვა მოხსენება მოლაპარაკებების პროგრესის შესახებ 1994 წლის 1 თებერვლისთვის. საბჭომ ასევე აღნიშნა, რომ გენერალურმა მდივანმა უკვე გადადგა ნაბიჯები -ის სამშვიდობო მისიის გასაფართოებლად სამშვიდობო პროცესში მოვლენების განვითარების შემთხვევაში. იმ დროს იყო არასაკმარისად დაკომპლექტებული და ვერ ახერხებდა მთელი ქვეყნის მონიტორინგს.

რეზოლუციამ ასევე დაადასტურა ჰუმანიტარული დახმარების მიწოდების საჭიროება დაზარალებული მოსახლეობისთვის, შეაქო წევრი სახელმწიფოები, გაეროს სააგენტოები და არასამთავრობო ორგანიზაციები ამ მხრივ გაწეული ძალისხმევისთვის და მოუწოდა მათ ჰუმანიტარული დახმარების გაგრძელებისკენ. ანგოლის მთავრობას და -ს შორის მიმდინარე მოლაპარაკებების გათვალისწინებით, უშიშროების საბჭომ გადაწყვიტა, არ დაეწესებინა ნავთობის ემბარგო -ს წინააღმდეგ რეზოლუცია 864-ით, მაგრამ გამოაცხადა მზადყოფნა ამის გასაკეთებლად გენერალური მდივნის რეკომენდაციის შემთხვევაში.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 826

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 826, მიიღეს 1993 წლის 20 მაისს, მას შემდეგ, რაც საბჭომ განიხილა 668 (1990), 745 (1992) და 810 (1993) რეზოლუციები, მხარი დაუჭირა ხუთ მილიონ კამბოჯელს, რომლებმაც ძალადობისა და დაშინების მიუხედავად გაიარეს საარჩევნო რეგისტრაცია, და იმსჯელა მოახლოებული არჩევნების შემდგომ მომზადებაზე.

საბჭომ დაამტკიცა გენერალური მდივნის, ბუტროს ბუტროს-გალის მოხსენება, მხარი დაუჭირა კამბოჯაში გაეროს გარდამავალი ორგანოს მიერ გაწეულ მოსამზადებელ სამუშაოებს და მოითხოვა ყველა მხარისგან პარიზის შეთანხმებების დაცვა და -თან თანამშრომლობა. საბჭომ ასევე დაგმო პარიზის შეთანხმებებთან შეუსაბამობა, გაეროს პერსონალის საქმიანობაში ჩარევა და მათზე თავდასხმები, და გამოხატა მხარდაჭერა იმ ზომების მიმართ, რომლებსაც ეს ორგანო საკუთარი პერსონალის დასაცავად იღებდა.

მხარდაჭერა გამოეცხადა -ის ძალისხმევას არჩევნების მოსამზადებლად და მას მოუწოდეს, უზრუნველეყო ნეიტრალური პოლიტიკური გარემო თავისუფალი და სამართლიანი არჩევნების ჩასატარებლად; ამასთან, საბჭომ გამოთქვა მზადყოფნა, ეღიარებინა არჩევნების შედეგები იმ პირობით, თუ ისინი თავისუფალ და სამართლიან გარემოში ჩატარდებოდა. რეზოლუციამ ასევე გააფრთხილა მხარეები, რომ ნაკისრი ვალდებულებების შეუსრულებლობა გამოიწვევდა საბჭოს მხრიდან შემდგომი ზომების მიღებას, იმის გათვალისწინებით, რომ პარიზის შეთანხმებების იმპლემენტაციაზე სრული პასუხისმგებლობა თავად მხარეებს ეკისრებოდათ.

რეზოლუციის დასასრულს საბჭომ სთხოვა გენერალურ მდივანს, წარედგინა ანგარიში არჩევნების ჩატარებისა და მისი შედეგების, მხარეთა ქცევისა და საჭიროების შემთხვევაში, ახალი ზომების შესახებ, რათა უზრუნველყოფილიყო მხარეთა მიერ ვალდებულებების შესრულება.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1235

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1235, მიღებული ერთხმად 1999 წლის 30 აპრილს, დასავლეთ საჰარის საკითხზე ყველა წინა რეზოლუციის დადასტურების შემდეგ, საბჭომ გაახანგრძლივა გაეროს მისიის — რეფერენდუმის ჩასატარებლად დასავლეთ საჰარაში — მანდატი დამატებით ორი კვირით, 1999 წლის 14 მაისამდე.

საბჭომ აღნიშნა გენერალური მდივნის, კოფი ანანის ანგარიში და მისი რეკომენდაციები. ანგარიშში იგი აღნიშნავდა, რომ განახლებული გრაფიკის დროულად შესრულება დამოკიდებული იყო რამდენიმე მნიშვნელოვან ფაქტორზე: -ს ჯარების სრულად განთავსება 1999 წლის ივლისამდე; ორივე მხარის თანამშრომლობა ამომრჩეველთა იდენტიფიკაციის პროცესში; რეპატრიაციის ღონისძიებების დასრულება 1999 წლის ბოლომდე; სამხედრო დანაყოფების, პოლიციისა და სამხედრო დამკვირვებლების განთავსება 2000 წლის იანვრამდე; ორივე მხარეს ჯარების შემცირება და განსაზღვრულ ადგილებში განლაგება; საერთო ამნისტიის გამოცხადება. ამიტომ, გენერალურმა მდივანმა რეკომენდაცია გაუწია -ს მანდატის გაგრძელებას 1999 წლის 30 ოქტომბრამდე.

გენერალურ მდივანს დაევალა, რეგულარულად მიეწოდებინა საბჭოსთვის ინფორმაცია დასახლების გეგმის ფარგლებში მიმდინარე მოვლენებზე, განსაკუთრებით მაროკოს მთავრობისა და პოლისარიოს ფრონტის შორის მოლაპარაკებებისა და -ს მანდატის სიცოცხლისუნარიანობის შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1237

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1237 მიიღეს ერთხმად 1999 წლის 7 მაისს, მას შემდეგ რაც კიდევ ერთხელ დადასტურდა 696-ე (1991) რეზოლუცია და ანგოლასთან დაკავშირებული ყველა შემდგომი რეზოლუცია, განსაკუთრებით 864 (1993), 1127 (1997), 1173 (1998) და 1229 (1999), საბჭომ შექმნა ექსპერტთა პანელები, რათა გამოეძიებინათ -ს წინააღმდეგ დაწესებული ზომების დარღვევები.

რეზოლუციის პრეამბულაში უშიშროების საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა, რომ ანგოლაში კრიზისის მთავარი მიზეზი გახლდათ -ს მიერ, ჟონას სავიმბის ხელმძღვანელობით, საკუთარი ვალდებულებების შეუსრულებლობა „ “-ის, „ “-ის და უშიშროების საბჭოს შესაბამისი რეზოლუციების ფარგლებში. არსებობდა შეშფოთება მოსახლეობაზე ზემოქმედებისა და -სთვის სამხედრო დახმარების, მათ შორის დაქირავებული მებრძოლების, მიწოდების შესახებ. გენერალურმა მდივანმა კოფი ანანმა რეკომენდაციები წარადგინა -ს წინააღმდეგ სანქციების გამკაცრებასთან დაკავშირებით.

რეზოლუციაში ხაზგასმულია, რომ ანგოლაში მშვიდობისა და ეროვნული შერიგების მიღწევა მხოლოდ კონფლიქტის პოლიტიკური მოგვარების გზითაა შესაძლებელი და ამ მხრივ მიესალმა 864-ე რეზოლუციით შექმნილი კომიტეტის თავმჯდომარის მიერ ქვეყანაში დაგეგმილ ვიზიტებს, რათა განეხილათ -ს წინააღმდეგ ზომების გაუმჯობესება. რეზოლუციაში დაგმობილია -ს მიერ უამბოში, კუიტოსა და მალანჟეში მშვიდობიანი მოსახლეობის წინააღმდეგ განხორციელებული თავდასხმები.

შემდეგ, ექვსი თვის ვადით შეიქმნა ექსპერტთა ჯგუფები, რათა შეეგროვებინათ ინფორმაცია -ს წინააღმდეგ იარაღის, ნავთობის, ბრილიანტებისა და ფინანსური რესურსების საკითხებთან დაკავშირებული ზომების დარღვევებთან დაკავშირებით.პანელებს ასევე უნდა გამოევლინათ სანქციების დამრღვევი მხარეები და შეეთავაზებინათ რეკომენდაციები ასეთი დარღვევების აღმოფხვრის გზების შესახებ. პანელები პასუხისმგებელნი იყვნენ ფაულერის ანგარიშზე, რომელმაც მოგვიანებით საფუძველი ჩაუყარა კიმბერლის პროცესის სერტიფიცირების სქემას (გაეროს გენერალური ასამბლეის რეზოლუცია 55/56).

ყველა ქვეყანას მოუწოდეს, ეთანამშრომლათ პანელთან და უზრუნველყოთ წვდომა ინფორმაციაზე, მოწმეებზე, ადგილებზე, გარდა ამისა, ასევე უზრუნველყოთ პანელის უსაფრთხოება და მიენიჭათ იმუნიტეტი გაეროს პრივილეგიებისა და იმუნიტეტების შესახებ კონვენციის შესაბამისად.

ამასთანავე, საბჭო შეშფოთებას გამოთქვამდა გამოძიების შეფერხებების გამო, რომლებიც ეხებოდა 1998 წლის 26 დეკემბერს და 1999 წლის 2 იანვარს -ს მიერ კონტროლირებად ტერიტორიაზე „ “-ის ორი თვითმფრინავის ჩამოგდების ფაქტებს, ასევე 1998 წლის 26 ივნისს '-ში გენერალური მდივნის სპეციალური წარმომადგენლის გადამყვანი თვითმფრინავის ავიაკატასტროფას. ბოლოს, ყველა ქვეყანას მოუწოდეს, ეთანამშრომლათ ანგოლაში ჰუმანიტარული საქმიანობების მხარდასაჭერად.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1257

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1257, მიღებული ერთხმად 1999 წლის 3 აგვისტოს, აღმოსავლეთ ტიმორის (ტიმორ-ლესტეს) საკითხზე წინა რეზოლუციების, განსაკუთრებით რეზოლუცია 1246 (1999)-ის გახსენების შემდეგ, საბჭომ გაახანგრძლივა გაეროს მისიის — აღმოსავლეთ ტიმორში — მანდატი 1999 წლის 30 სექტემბრამდე.

უშიშროების საბჭომ აღნიშნა, რომ გენერალურმა მდივანმა, კოფი ანან-მა ტექნიკური მიზეზების გამო გადაწყვიტა აღმოსავლეთ ტიმორის სპეციალური ავტონომიის რეფერენდუმის გადადება 1999 წლის 30 აგვისტომდე და შესაბამისად გაახანგრძლივა -ის მანდატი. მან აღნიშნა, რომ „ამომრჩეველთა რეგისტრაციის დაწყების დაგვიანებასთან ერთად, -ს სჭირდებოდა მეტი დრო ამომრჩეველთა სიის შედგენისთვის, მისი გამოქვეყნებისთვის და საჩივრების პროცედურის უზრუნველსაყოფად.“
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1960

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1960 მიღებულია 2010 წლის 16 დეკემბერს, მას შემდეგ, რაც საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა 1325-ე (2000), 1612-ე (2005), 1674-ე (2006), 1820-ე (2008), 1882-ე (2009), 1888-ე (2009), 1889-ე (2009) და 1894-ე (2009) რეზოლუციები. იგი მოითხოვდა მისთვის ხელმისაწვდომი ყოფილიყო ინფორმაცია იმ მხარეების შესახებ, რომლებიც ეჭვმიტანილნი იყვნენ შეიარაღებული კონფლიქტების დროს სექსუალური ძალადობის სისტემურ გამოვლინებებში.

რეზოლუციის სპონსორი 60 ქვეყანა იყო. მან შეახსენა ყველა სახელმწიფოს საერთაშორისო სამართლის დაცვის აუცილებლობა, ხოლო ლიდერებს — ვალდებულება სექსუალური ძალადობის პრევენციის, დაუსჯელობის წინააღმდეგ ბრძოლისა და ანგარიშვალდებულების მხარდაჭერის შესახებ, რადგან უმოქმედობა არასწორ გზავნილს გაავრცელებდა. ომის დანაშაულებისა და გენოციდის ჩამდენი პირები უნდა წარდგენილიყვნენ მართლმსაჯულების წინაშე.

რეზოლუციაში აღინიშნა, რომ დაუსჯელობის დასრულება გადამწყვეტი იყო იმისთვის, რომ საზოგადოება კონფლიქტის შემდეგ აღდგენილიყო; ამ მხრივ, საჭირო იყო უკეთესი წვდომა ჯანდაცვაზე, ფსიქოსოციალურ მხარდაჭერაზე, იურიდიულ დახმარებაზე და შეზღუდული შესაძლებლობის მქონე პირთა საჭიროებებზე. საბჭომ შეახსენა სისხლის სამართლის საერთაშორისო სასამართლოს რომის სტატუტში მოცემული სექსუალური დანაშაულების რაოდენობა. ის მიესალმა მცდელობებს ამ საკითხის მოსაგვარებლად სამშვიდობო მისიებში, მათ შორის სექსუალურ ძალადობასთან ბრძოლასა და ქალთა როლის გაძლიერებას სამოქალაქო და სამხედრო ფუნქციებში.

ქმედებები
საბჭომ დაგმო შეიარაღებული კონფლიქტების დროს სამოქალაქო მოსახლეობის მიმართ სექსუალური ძალადობის ფართომასშტაბიანი და სისტემატური გამოყენება და აღნიშნა, რომ მის წინააღმდეგ გადადგმული ნაბიჯები ხელს შეუწყობდა საერთაშორისო მშვიდობისა და უსაფრთხოების შენარჩუნებას.გენერალურ მდივანს მოეთხოვა, წარედგინა ინფორმაცია იმ მხარეების შესახებ, რომლებიც ეჭვმიტანილნი იყვნენ გაუპატიურებასა თუ სხვა აქტებზე.

უშიშროების საბჭომ მოიწონა გენდერული საკითხების მრჩევლების მუშაობა და გამოთქვა მზადყოფნა სამშვიდობო მისიებში ქალთა დაცვის მრჩევლების დანიშვნასთან დაკავშირებით. სახელმწიფოებს მოუწოდა, სამშვიდობო ოპერაციების დაწყებამდე გამოიყენებინათ გენერალური მდივნის მიერ მიწოდებული სცენარებზე დაფუძნებული სასწავლო მასალები, ამასთან, საბჭომ აიღო ვალდებულება, ყურადღება დასთმობოდა სექსუალურ ძალადობას მანდატების განახლებისა და ავტორიზაციის დროს. გარდა ამისა, სახელმწიფოებს მოეთხოვათ სამშვიდობო ოპერაციებში მეტი რაოდენობით ქალი პოლიციელისა და სამხედრო პერსონალის ჩართვა.

და ბოლოს, გენერალურ მდივანს მტკიცედ დაევალა გაეროს პერსონალის მხრიდან სექსუალური ექსპლუატაციისა და ძალადობის მიმართ ნულოვანი ტოლერანტობის პოლიტიკის გაძლიერება და საბჭოსთვის რეგულარული ანგარიშის წარდგენა წინამდებარე რეზოლუციის იმპლემენტაციის პროგრესის შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1264

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1264 მიიღეს ერთხმად 1999 წლის 15 სექტემბერს, აღმოსავლეთ ტიმორის (ტიმორ-ლესტე) შესახებ წინა რეზოლუციების გახსენების შემდეგ. საბჭომ გასცა ნებართვა მრავალეროვნული საერთაშორისო ძალების შექმნაზე, რათა აღედგინათ მშვიდობა და უსაფრთხოება ტერიტორიაზე, ხელი შეეწყოთ ჰუმანიტარული დახმარებისთვის და დაეცვათ გაეროს მისია აღმოსავლეთ ტიმორში .

უშიშროების საბჭო მიესალმა 1999 წლის 30 აგვისტოს აღმოსავლეთ ტიმორის დამოუკიდებლობის რეფერენდუმის წარმატებულ ჩატარებას, რომელშიც აღმოსავლეთ ტიმორელმა ხალხმა დამოუკიდებლობას მისცა ხმა. ამავდროულად, გამოითქვა შეშფოთება უსაფრთხოების მხრივ გაუარესებული მდგომარეობისა და ძალადობის გამო, რამაც მრავალი ადგილობრივი მცხოვრები აიძულა გადაადგილებულიყო. თავდასხმები განხორციელდა ასებე -ზე და სხვა საერთაშორისო თუ ეროვნულ ჰუმანიტარულ პერსონალზე, რამაც განსაკუთრებით დააზარალა დაუცველი ჯგუფები. ვრცელდებოდა ცნობები მთელ აღმოსავლეთ ტიმორში საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლისა და ადამიანის უფლებების ფართომასშტაბიანი დარღვევების შესახებ; ინდონეზია დათანხმდა რეგიონში გაეროს საერთაშორისო სამშვიდობო ძალების ყოფნას.

გაეროს წესდების თავის შესაბამისად მოქმედმა საბჭომ დაგმო ძალადობა აღმოსავლეთ ტიმორში, მოითხოვა პასუხისმგებელი პირების მართლმსაჯულების წინაშე წარდგენა და ხაზი გაუსვა ამ ტერიტორიაზე დაუყოვნებელი, შეუზღუდავი ჰუმანიტარული დახმარების აუცილებლობას. ამასთან დაკავშირებით, საბჭომ გასცა ნებართვა ავსტრალიის ხელმძღვანელობით მრავალეროვნული ძალების შექმნაზე ერთიანი სარდლობის ქვეშ, რომელთა ამოცანა იყო მშვიდობის აღდგენა, -ის მისიის დაცვა და ჰუმანიტარულ ოპერაციებში დახმარება ყველა საჭირო ზომის გამოყენებით. ძალები შედგებოდა 17 ქვეყნის 8000 თანამშრომლისგან.ინდონეზიის მთავრობა, რომელსაც დროებითი პასუხისმგებლობა ეკისრებოდა აღმოსავლეთ ტიმორის უსაფრთხოებაზე, უნდა ეთანამშრომლა მრავალეროვნულ ძალებთან ანუ -თან.

რეზოლუციამ აღნიშნა, რომ ინდონეზიასა და პორტუგალიას შორის აღმოსავლეთ ტიმორის მომავლის შესახებ შეთანხმების ნაწილი ითვალისწინებდა აღმოსავლეთ ტიმორში ხელისუფლების მშვიდობიან და ორგანიზებულ გადაცემას გაეროსთვის, ხოლო -ს ეთხოვა ამ პროცესის მხარდაჭერა. მრავალეროვნული ძალები აღმოსავლეთ ტიმორში ოთხი თვის განმავლობაში დარჩებოდნენ, სანამ გაეროს სამშვიდობო ძალები ჩაანაცვლებდნენ და მოითხოვებოდა პერიოდული ანგარიშების წარდგენა მიღწეული პროგრესის შესახებ.

საბოლოოდ, გენერალურ მდივანს ეთხოვა აღმოსავლეთ ტიმორში გარდამავალი ადმინისტრაციისთვის მოსამზადებელი სამუშაოების ჩატარება, რაც რეფერენდუმის შემდგომი იმპლემენტაციის ფაზაში სამშვიდობო ოპერაციასაც მოიცავდა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1105

გაეროს უშიშროების საბჭოს 1105-ე რეზოლუციით, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 1997 წლის 9 აპრილს, 1082-ე (1996) რეზოლუციის გახსენების შემდეგ, საბჭომ გადაწყვიტა, რომ მიმდინარე მანდატის ამოწურვამდე, 1997 წლის 31 მაისამდე, შეეჩერებინა მაკედონიაში გაეროს პრევენციული განლაგების ძალების სამხედრო კომპონენტის შემცირება.

უშიშროების საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა თავისი ერთგულება მაკედონიის სუვერენიტეტისა და ტერიტორიული მთლიანობის მიმართ. საბჭო მიესალმა გაეროს პრევენციული განლაგების ძალების ხელახალ განლაგებას ალბანეთში მიმდინარე ამბოხების გათვალისწინებით და მოუწოდა გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს, საჭიროების შემთხვევაში განიხილოს დამატებითი გადაჯგუფების საკითხი. ანანს დაევალა, 1997 წლის 15 მაისამდე წარედგინა ანგარიში საბჭოსთვის და მოემზადებინა რეკომენდაციები მაკედონიაში შემდგომი საერთაშორისო ყოფნის შესახებ, როგორც ეს 1082-ე რეზოლუციაში იყო აღნიშნული.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 827

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 827, მიიღეს 1993 წლის 25 მაისს, მას შემდეგ, რაც საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა 713 (1991) რეზოლუცია და ყველა შემდგომი რეზოლუცია ყოფილი იუგოსლავიის საკითხზე, დაამტკიცა გენერალური მდივნის, ბუტროს ბუტროს-გალის მოხსენება (/25704) და მასზე თანდართული საერთაშორისო ტრიბუნალის წესდება, რითაც საფუძველი ჩაუყარა ყოფილი იუგოსლავიის საერთაშორისო სისხლის სამართლის ტრიბუნალს .

საბჭო კვლავ შეშფოთებული იყო ყოფილ იუგოსლავიაში, განსაკუთრებით კი ბოსნია-ჰერცეგოვინაში, საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის დარღვევებით, რაც მოიცავდა მასობრივ მკვლელობებს, სისტემატურ დაკავებებს, ქალთა გაუპატიურებასა და „ეთნიკურ წმენდას“. რეზოლუციამ დაადგინა, რომ არსებული ვითარება კვლავ საფრთხეს უქმნიდა საერთაშორისო მშვიდობასა და უსაფრთხოებას და გამოაცხადა განზრახვა, ბოლო მოეღო მსგავსი დანაშაულებისთვის და აღედგინა სამართლიანობა მსხვერპლთათვის. საბჭომ გადაწყვიტა, რომ ტრიბუნალის დაარსება და პასუხისმგებელ პირთა სისხლისსამართლებრივი დევნა იქნებოდა ადეკვატური პასუხი ამ დარღვევებზე, რითაც დაადასტურა 808-ე (1993) რეზოლუციით მიღებული გადაწყვეტილება.

გაეროს წესდების თავის საფუძველზე მოქმედმა საბჭომ დააფუძნა ყოფილი იუგოსლავიის საერთაშორისო სისხლის სამართლის ტრიბუნალი იმ დანაშაულების გამოსაძიებლად, რომლებიც ყოფილი იუგოსლავიის ტერიტორიაზე 1991 წლის 1 იანვრიდან იმ თარიღამდე იქნა ჩადენილი, რომელსაც საბჭო რეგიონში მშვიდობის აღდგენის შემდეგ განსაზღვრავდა. პროკურორის დანიშვნამდე მტკიცებულებების შეგროვებას გააგრძელებდა 780-ე (1992) რეზოლუციით შექმნილი ექსპერტთა კომისია.

საბჭომ სთხოვა გენერალურ მდივანს, ტრიბუნალის მოსამართლეებს წარუდგინოს სხვადასხვა ქვეყნებიდან მიღებული წინადადებები საპროცესო წესებისა და მტკიცებულებების შესახებ, რასაც საერთაშორისო ტრიბუნალის წესდების მე-15 მუხლი ითვალისწინებდა. ასევე დადგინდა, რომ ყველა წევრი სახელმწიფო ითანამშრომლებდა -სთან და მის ორგანოებთან საერთაშორისო ტრიბუნალის წესდების შესაბამისად. ამავდროულად, საბჭომ მოუწოდა სახელმწიფოებს, სამთავრობათაშორისო და არასამთავრობო ორგანიზაციებს, გაეღოთ ნებაყოფლობითი შენატანები ტრიბუნალის მხარდასაჭერად.

რეზოლუციით განისაზღვრა, რომ საერთაშორისო ტრიბუნალის ადგილსამყოფელის საკითხი დამოკიდებული იქნებოდა გაეროსა და ნიდერლანდებს შორის შესაბამისი შეთანხმების გაფორმებაზე; აქვე აღინიშნა, რომ საჭიროების შემთხვევაში ტრიბუნალს შეეძლო სხვაგანაც გამართულიყო სხდომები და რომ ტრიბუნალის მუშაობა გავლენას არ მოახდენდა მსხვერპლთა უფლებაზე კომპენსაციასთან დაკავშირებით. საბოლოოდ, საბჭომ სთხოვა ბუტროს ბუტროს-გალს, დაუყოვნებლივ განეხორციელებინა მიმდინარე რეზოლუცია და მიეღო ზომები ტრიბუნალის ეფექტიანი ფუნქციონირებისთვის.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 885

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 885, რომელიც ერთხმად მიიღეს 1993 წლის 16 ნოემბერს, მას შემდეგ, რაც კიდევ ერთხელ დაადასტურა რეზოლუციები 733 (1992), 746 (1992), 751 (1992), 767 (1992), 775 (1992), 794 (1992), 814 (1993), 837 (1993), 865 (1993) და 878 (1993) სომალის შესახებ და რეზოლუცია 868 (1993) გაეროს სამშვიდობო პერსონალის უსაფრთხოების შესახებ, საბჭომ გასცა ნებართვა საგამოძიებო კომისიის შექმნაზე, რათა გამოძიებულ იქნას თავდასხმები სომალიში გაეროს მეორე ოპერაციაზე , რასაც მსხვერპლი მოჰყვა.

აღიარეს ყველა მხარეს შორის კონსულტაციების საჭიროება ეროვნული შერიგებისა და დემოკრატიული ინსტიტუტების ჩამოყალიბების მისაღწევად; განსაკუთრებით ხაზგასმით აღინიშნა, რომ ამ მიზნების მიღწევაზე პასუხისმგებლობა სომალელ ხალხს ეკისრება. საბჭომ მხედველობაში მიიღო აფრიკის ერთობის ორგანიზაციის წინადადებები მიუკერძოებელი საგამოძიებო კომისიის შექმნის შესახებ და დააფუძნა კიდეც იგი, ხოლო გენერალურ მდივანს, ბუტრუს ბუტროს-გალის, ეთხოვა კომისიის წევრების დანიშვნა უმოკლეს ვადებში.

კომისიას დაევალა გამოძიების ჩასატარებელი პროცედურების განსაზღვრა გაეროს სტანდარტული პროცედურების გათვალისწინებით. ასევე აღინიშნა, რომ კომისიის წევრებს ექნებათ მისიაში მყოფი ექსპერტების სტატუსი „გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის პრივილეგიებისა და იმუნიტეტების შესახებ კონვენციის“ შესაბამისად. ბუტრუს-გალის დაევალა კომისიისთვის დახმარების გაწევა, ხოლო სომალის მხარეებს მოუწოდეს მასთან თანამშრომლობისკენ.

საბჭომ მოუწოდა კომისიას, წარადგინოს ანგარიში რაც შეიძლება მალე, ხოლო გენერალურ მდივანს — კომისიის მიერ ანგარიშის დასრულებისთანავე, შეაჩეროს იმ პირების დაპატიმრების ღონისძიებები, რომლებიც გარეულნი იყვნენ ინციდენტებში, თუმცა ამჟამად დაკავებულნი არ არიან, და მიიღოს ზომები მათ მიმართ, ვინც უკვე დაკავებულია 837-ე რეზოლუციის საფუძველზე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1049

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1049 ერთხმად მიიღეს 1996 წლის 5 მარტს. მას შემდეგ, რაც საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა ბურუნდისთან დაკავშირებული 1040-ე რეზოლუცია (1996), მან მოუწოდა ქვეყანას ძალადობის დასრულებისკენ და განიხილა აფრიკის დიდი ტბების რეგიონში უსაფრთხოების შესახებ კონფერენციის მომზადების საკითხები.

რეზოლუცია დაიწყო პრეზიდენტ სილვესტრ ნტიბანტუნგანიასა და ბურუნდის პრემიერ-მინისტრის, ანტუან ნდუვაიოს ძალისხმევის მოწონებით, რომელიც ქვეყანაში ვითარების დამშვიდებისკენ იყო მიმართული. საბჭო ღრმად იყო შეშფოთებული იმ დახმარებით, რომელიც რუანდის გენოციდზე პასუხისმგებელი პირების მიერ გარკვეული ჯგუფების მიმართ გაიცემოდა, ასევე რადიოსადგურების მეშვეობით ძალადობისა და ეთნიკური შუღლის გაღვივების გამო. აღინიშნა, რომ 1012-ე რეზოლუციით (1995) შექმნილმა საგამოძიებო კომისიამ წარადგინა ანგარიში, რომლის მიხედვითაც გაეროს მიერ მისთვის გამოყოფილი უსაფრთხოების ზომები არასაკმარისი იყო. ბურუნდიში ჩართულ ყველა მხარეს უნდა მიემართა ძალისხმევა კრიზისის განსამუხტად და დიალოგში ჩასართავად.

უშიშროების საბჭომ დაგმო ბურუნდიში სამოქალაქო პირების, ლტოლვილებისა და ჰუმანიტარული პირების წინააღმდეგ მიმართული ძალადობა, ასევე სამთავრობო პირების მკვლელობები. ბურუნდიში ჩართულ ყველა მხარეს მოეთხოვა, თავი შეეკავებინათ ძალადობისგან, მისი გაღვივებისგან და ხელისუფლების არაკონსტიტუციური გზით დამხობის მცდელობებისგან. ნაცვლად ამისა, საბჭომ მხარეებს სერიოზული მოლაპარაკებების დაწყებისკენ მოუწოდა. გენერალურ მდივანს, ბუტროს ბუტროს-გალის, ეთხოვა ანგარიშის მომზადება რადიოსადგურის შესაძლო დაარსების შესახებ, რომელიც ხელს შეუწყობდა შერიგებასა და დიალოგს. ასევე, მოითხოვეს საერთაშორისო თანამშრომლობა ჰუმანიტარული დახმარების, სამხედრო და სასამართლო რეფორმების მიმართულებით.

ბურუნდს შეახსენეს თავისი პასუხისმგებლობა საგამოძიებო კომისიის უსაფრთხოების უზრუნველყოფის თაობაზე, ხოლო ყველა მხარეს მოუწოდეს მასთან თანამშრომლობისკენ. აფრიკის ერთობის ორგანიზაციას მოეთხოვა ქვეყანაში თავისი დამკვირვებელთა მისიის შემადგენლობის გაზრდა. ამავდროულად, გენერალურ მდივანს დაევალა დიდი ტბების რეგიონში მშვიდობის, უსაფრთხოებისა და განვითარების შესახებ რეგიონული კონფერენციის მოსამზადებელი სამუშაოების დაჩქარება. ასევე მოეთხოვა, 1996 წლის 1 მაისამდე საბჭოსთვის წარედგინა ანგარიში ბურუნდიში არსებული ვითარებისა და მოცემული რეზოლუციის იმპლემენტაციის კუთხით მიღწეული პროგრესის შესახებ.