ექო-მეხსიერება

ექო-მეხსიერება — აუდიტორული ინფორმაციისთვის (ხმების) დამახასიათებელი სენსორული მეხსიერების რეგისტრია. სენსორული მეხსიერება იმ ხმის, რომელიც ადამიანებმა ახლახან აღიქვეს, ექო-მეხსიერების ფორმას წარმოადგენს. ვიზუალური მეხსიერებისაგან განსხვავებით, რომლის შემთხვევაშიც თვალს შუძლია განმეორებით აღიქვას სტიმული, აუდიტორული სტიმულის მსგავსი აღქმა არ ხდება. საერთო ჯამში, ექო-მეხსიერების მოგონებები ოდნავ უფრო დიდი ხნის განმავლობაში ინახება, ვიდრე ხატისებრი მეხსიერების (ვიზუალური მეხსიერება). აუდიტორული სტიმულები სათითაოდ აღიქმება ყურის მიერ, შემდეგ ხდება დამუშავება და გაგება. მაგალითად, რადიოს მოსმენა ძალიან განსხვავდება ჟურნალის კითხვისგან. ადამიანს მხოლოდ ერთხელ, კონკრეტული დროის მონაკვეთში შეუძლია მოუსმინოს რადიოს, ხოლო ჟურნალის გადაკითხვა ბევრჯერ არის შესაძლებელი. შეიძლება ითქვას, რომ ექო-მეხსიერება ,,შემაკავებელი რეზერვუარის“ მსგავსი კონცეფცია, რადგანაც ხმა არ მუშავდება (ან იგი შეკავებულია) მანამ, სანამ მომდევნო ბგერა არ გაისმება და მხოლოდ ამის შემდეგ იძენს ის მნიშვნელობას. ამ განსაკუთრებულ სენსორულ „მარაგს“ შეუძლია დიდი რაოდენობის აუდიტორული ინფორმაციის შენახვა, რომელიც მხოლოდ დროის მცირე მონაკვეთის (3-4 წამის განმავლობაში) ნარჩუნდება. ეს ექოსებური ხმა რეზონირდება გონებაში და მეორდება აუდიტორული სტიმულის მიღებიდან მცირე დროის განმავლობაში. ექო-მეხსიერება შიფრავს სტიმულების მხოლოდ პრიმიტიულ ასპექტებს, მაგალითად ბგერის სიმაღლეს, რომელიც განსაზღვრავს ტვინის დაუკავშირებელი რეგიონების ლოკალიზაციას.

მიმოხილვა
ვიზუალური სენსორული მეხსიერების საცავის შესახებ ჯორჯ სპერლინგის მოხსენების შემდეგ, მკვლევარებმა დაიწყეს აუდიტორულ რეგიონში მისი ანალოგის მოძებნა. ტერმინი ექო-მეხსიერება 1967 წელს ულრიხ ნეისერმა აკუსტიკური ინფორმაციის ამ მოკლე გამოვლინების აღსაწერად შემოიტანა. საწყის ეტაპზე, ეს საკითხები შეისწავლებოდა ნაწილობრივი მოხსენების მსგავსი პარადიგმების გამოყენებით, რასაც იყენებდა სპერლიგნი; თუმცა თანამედროვე ნეიროფსიქოლოგიურმა ტექნიკამ განავითარა ექო-მეხსიერების მოცულობის, განგრძობადობისა და ექო-მეხსიერების საცავის ადგილმდებარეობის დადგენის პროცესი. სპერლინგის მოდელის, ნაწილობრივი და სრული ექსპერიმენტების გამოყენებით, მკვლევარები კვლავ განაგრძობენ მისი ნამუშევრის მისადაგებას აუდიტორული სენსორული მარაგისადმი. მათ აღმოაჩინეს, რომ ექოსებურ მარაგს აქვს 4 წამამდე ხანგრძლივობა. თუმცა, აუდიტორული სიგნალის გაგონების შემდეგ არსებული ექოს ხანგრძლივობის შესახებ სხვადასხვა ვარაუდები არსებობს. გუტმანის და ჯულესის დაშვებით ის შესაძლოა ერთი წამი ან უფრო ნაკლები გრძელდებოდეს, ხოლო ერიკსენისა და ჯონსონის აზრით ეს დაახლოებით 10 წამს დაიკავებს.

ადრეული ნამუშევარი
სამუშაო მეხსიერების ბადელისეული მოდელი შედგება მხედველობით-სივრცითი ჩანახატოვანი საფუძვლისაგან (უკავშირდება ხატოვან მეხსიერებას) და ფონოლოგიური ციკლისაგან (აუდიტორული ინფორმაციის დამუშავებას ორი გზით მიემართება). პირველი არის ფონოლოგიური სათავსო, რომელსაც აქვს შესაძლებლობა, რომ შეინარჩუნოს ინფორმაცია გაქრობამდე 3-4 წამის განმავლობაში, რაც ბევრად უფრო დიდი ხანგრძლივობაა, ვიდრე ხატოვანი მეხსიერების დროს (1000 მწმ-ზე ნაკლები). მეორე არის სუბვოკალური გამეორების პროცესი „შინაგანი ხმის“ გამოყენებით, რომ მუდმივად განახლდეს მეხსიერების კვალი. მიუხედავად ამისა, ეს მოდელი ვერ იძლევა შიდა სენსორულ საწყის მონაცემებსა და მეხსიერების თანმდევ პროცესებს შორის ურთიერთობის დეტალურ აღწერილობას.

ნელსონ ქოუენის მიერ შემოთავაზებული მოდელი ცდილობს, რომ გაუმკლავდეს ამ პრობლემას ვერბალური სენსორული მეხსიერებისა და სათავსოს უფრო დეტალურად აღწერით. იგი გვთავაზობს ყურადღებამდელი სენსორული სათავსოს სისტემას, რომელსაც შეუძლია დიდი რაოდენობით ზუსტი ინფორმაცის დატევა მცირე დროის განმავლობაში. ის მოიცავს პირველი ფაზის საწყის მონაცემს - 200-400 მწმ-ს და მეორე ფაზას, რომელშიც ინფორმაცია ტრანსფორმირდება უფრო გრძელვადიანი მეხსიერების სათავსოში, რათა მოხდეს მისი ინტეგრაცია სამუშაო მეხსიერებაში, რომლის გაქრობაც 10-20 წმ-ის შემდეგ იწყება.

ტესტირების მეთოდები
ნაწილობრივი და სრული ანგარიში
ხატოვანი მეხსიერების ამოცანების შესახებ სპერლინგის (1960) პროცედურების შემდგომ, მეცნიერები დაინტერესდნენ აუდიტორული სენსორული სათავსოს შესახებ ანალოგიური ფენომენის დატესტვით. ექსოებრი მეხსიერება იზომება ქცევით დავალებებით, სადაც მონაწილეებს სთხოვენ, რომ გაიმეორონ ტონების, სიტყვების ანდ მარცვლების რაღაც თანმიმდევრობა, რომელიც მათ წარუდგინეს - ეს ძირითადად მოითხოვს ყურადღებასა და მოტივაციას. ყველაზე ცნობილი ნაწილობრივი მოხსენების დავალებაში მონაწილეებს ეძლეოდთ აუდიტორული სტიმული მარცხენა, მარჯვენა და ორივე ყურში ერთდროულად. ეს ამოცანები იწერს მონაცემებს ტვინის აქტიურობაში ცვლილებების შესახებ ელექტროენცეფალოგრაფიის გამოყენებით. იგი იწერს ტვინის აქტიურობაში სტიმულის შემდგომ 150-200 მწმ-ის შემდგომ მოვლენასთან დაკავშირებულ სმენით პოტენციალებს . ეს სტიმული არის ავტომატური, იშვიათი, ანომალიური სტიმული, რომელიც სტანდარტულ სტიმულთა სიმრავლეშია წარმოდგენილი და რომელიც იძლევა მეხსიერებაზე დაკვირვების საშუალებას.

ნევროლოგიური საფუძველი
როგორც აღმოჩნდა, აუდიტორული სენსორული მეხსიერება განთავსებულია პირველად აუდიტორულ კორტექსში, რომელიც მდებარეობს ყურის მოპირდაპირე მხარეს. რადგანაც სწორედ ეს ადგილია, სადაც ხორციელდება აღმასრულებელი კონტროლი და რომელიც პასუხისმგებელია ყურადღებისმიერი კონტროლისათვის. ფონოლოგიური სათავსო და გამეორების სისტემა როგორც ჩანს მარცხენა ნახევარსფეროზეა დაფუძნებული, რადგანაც სწორედ ამ რეგიონში შეინიშნება ტვინის აქტივობა. ამ პროცესში ჩართული ძირითადი რეგიონებია მარცხენა ვენტროლატერალური შუბლისწინა კორტექსი , მარცხენა პრემოტორული კორტექსი და მარცხენა უკანა პარიეტალური კორტექსი . -ის ფარგლებში, ბროკას არე არის პასუხისმგებელი ვერბალური გამეორებისა და არტიკულირების პროცესისათვის. ზურგის აგამოიყენება რითმულ ორგანიზებასა და გამეორებაში და ბოლოს, -ს სივრცეში საგნების განლაგების როლი.
აქამდე სჯეროდათ, რომ -ის პასუხად გამოვლენილი აუდიტორულ სმენით მეხსიერებასთან კავშირში მყოფი ქერქოვანი არეები არ იყო სპეციფიკურად ლოკალიზებული. თუმცა, შედეგებმა აჩვენა შედარებითი აქტივობა ზედა ტემპორალურ ხვეულში და ქვედა ტემპორალურ ხვეულში .

განვითარება
ექოსებრ მეხსიერებასთან დაკავშირებულ ნერვული სტრუქტურების ფარგლებში ასაკთან დაკავშირებული ზრდა აქტივაციაში აჩვენებს, რომ ასაკთან ერთად იზრდება აუდიტორული სენსორული ინფორმაციის დამუშავების ეფექტურობა და ხარისხი.

კვლევაში აღმოჩნდა, რომ როდესაც სიტყვების წარდგენა ხდებოდა ახალგაზრდა და ზრდასრული პირებისათვის, ახალგაზრდები ჯობნიდნენ ზრდასრულ პირებს, როდესაც სისწრაფე, რომლითაც ხდებოდა სიტყვების წარდგენა, იზრდებოდა.

პრობლემები
აუდიტორული მეხსიერების ნაკლის მქონე ბავშვებს აქვთ განვითარებადი ენობრივი დარღვევები. შემდგომი კვლევა შემცირებული აუდიტორული მეხსიერების მქონე ადამიანებში აჩვენებს, რომ მუსიკის ან აუდიო წიგნების მოსმენა ყოველდღიურად აუმჯობესებდა მათ ექოსებრ მეხსიერებას. ეს აჩვენებს ტვინის დაზიანების შემდეგ ნერვული რეაბილიტაციის დროს მუსიკის პოზიტიურ გავლენას.