iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გვაკამოლე

გვაკამოლე — ავოკადოს შიგთავსით მომზადებული სალათის ტიპის საჭმელი, რომელიც პირველად მექსიკაში მოამზადეს. თანამედროვე მექსიკურ სამზარეულოში გამოყენების გარდა , იგი გახდა საერთაშორისო და ამერიკული სამზარეულოს ნაწილი, როგორც სუნელი და სალათების ინგრედიენტი.

ეტიმოლოგია და წარმოთქმა
სახელი მომდინარეობს კლასიკური -დან [ა:ვუაკა'მო:ლ:ი], რომელიც სიტყვასიტყვით ითარგმნება როგორც ”ავოკადო სოუსი”. მექსიკურ ესპანურ ენაზე ის გამოითქმის [ვუაკა'მოლი].

ისტორია
სამხრეთ-ცენტრალურ ამერიკის ტერიტორიაზე, ავოკადო პირველად გაშენებული 10 000 წლის წინ იყო. 1900-იანი წლების დასაწყისში ავოკადო ხშირად ალიგატორი მსხლის სახელწოდებით იყო ცნობილი.

გუაკამოლემ გაზარდა ავოკადოს გაყიდვები აშშ-ში, განსაკუთრებით სუპერ ბოულ სანდეისა და სინკო დე მაიოში . ეს არა მხოლოდ ამ კერძის პოპულარობის გაზრდითაა განპირობებული, არამედ სწორედ ამავე პერიოდში (1900- იანი წლების დასაწყისში) გაუქმდა ამერიკაში ავოკადოს იმპორტზე დაწესებული შეზღუდვა. დროთა განმავლობაში გაიზარდა მექსიკელი მოსახლეობაც.

ინგრედიენტები
გვაკამოლე ტრადიციულად მზადდება მწიფე ავოკადოსა და ზღვის მარილის -ის შერევით. ზოგიერთი რეცეპტი ხშირად მოიცავს ლაიმის წვენს, სილანტროს და ჰალაპენიოს. ზოგიერთ არატრადიციულ რეცეპტში შეიძლება დაგვჭირდეს არაჟანი, პომიდორი, რეჰანი ან ბარდა.

ავოკადოს უჯრედებში პოლიფენოლ ოქსიდაზას არსებობის გამო, მასზე ჟანგბადის მოხვედრის შემდეგ მისი ზედაპირი ფერს იცვლის და ყავისფერი ხდება. ეს შედეგი ზოგადად არაეფექტურად არის მიჩნეული და არსებობს რამდენიმე მეთოდი, რომლებიც გამოიყენება ამ ეფექტის საწინააღმდეგოდ, მაგალითად, გუაკამოლის შენახვა თავდალუქულ ჭურჭელში, მასზე ჰაერის ზემოქმედების თავიდან ასაცილებლად.

საკვები ღირებულებები
ვინაიდან გუაკამოლის მთავარი ინგრედიენტია ნედლი ავოკადო, კერძის საკვები ღირებულება წარმოიშობა ავოკადოს ვიტამინებიდან, მინერალებიდან და ცხიმებისგან. ის შეიცავს ვიტამინის, ვიტამინის, ვიტამინისა და კალიუმის მნიშვნელოვან შემცველობას.

მსგავსი კერძები
მანტექია დე პობრე
მანტექია დე პობრე (ესპანურად "ღარიბი კაცის კარაქი") არის ავოკადოს, პომიდვრის, ზეთისა და ციტრუსის წვენის ნარევი. მიუხედავად მისი სახელისა, იგი წინ უსწრებდა რძის მსხვილფეხა რქოსანი პირუტყვის ჩამოსვლას ამერიკაში და, შესაბამისად, იგი კარაქისგან არ შედგებოდა.

გუასაკაკა
უფრო თხელი და მჟავე, ან სქელი და წვნიანი, გუასაკაკა ვენესუელური სტილის ავოკადოს სოუსია. ეს კერძი მეტად ცხარე სოუსს შეიცავს და გვაკამოლეს მსგავსად ცხელ მდგომარეობაში არ მიირთმევენ. ლათინურ ესპანურში წარმოითქმის, როგორც ,,ვასაკაკა.

კომერციული პროდუქტები
მზა გუაკამოლები ხელმისაწვდომია მაღაზიებში, ხშირად განთავსებულია მაცივრებში გაყინულ ან მაღალი წნევის შეფუთვაში, რაც კერძს შენახვის ვადას უხანგრძლივებს. მისი შენახვის ჩვეულებრივი ტემპერატურა 1-დან 4 ° - მდეა (34-დან 40 ° ).

დღესასწაული
გვაკამოლეს ეროვნული დღე, მექსიკის დამოუკიდებლობის დღეს ემთხვევა და ყოველწლიურად 16 სექტემბერს აღინიშნება.

კულტურაში
2018 წლის 6 აპრილს, - ში, მექსიკაში, შექმნეს უდიდესი ზომის გვაკამოლი, რითაც ისინი გინესის რეკორდების წიგნში მოხვდნენ. მათ ის შექმნეს, ტანკიტაროს მე -7 ყოველწლიური ავოკადო ფესტივალის ფარგლებში, ტანკიტაროში, მიჩოაკანში, მექსიკაში. ულუფის წონა იყო 3,788 კგ (8,351 ფუნტი) და მის მომზადებაში 350-ზე მეტმა ადამიანმა მიიღო მონაწილეობა.
პემბრუკშირის სამზარეულო

მისი კარგი ნიადაგისა და გოლფსტრიმის სასარგებლო ეფექტის გამო, პემბრუკშირს უელსის კოტეჯის ბაღს უწოდებენ, რაც უზრუნველყოფს რბილ კლიმატს და უფრო მზარდ სეზონს, ვიდრე ქვეყნის სხვა ნაწილებში. კარგი კლიმატი და ნიადაგის ქონა იმას ნიშნავდა, რომ სამხრეთით ნახევარკუნძული იყო სკანდინავიელებით და ნორმანებით სავსე, რადგან მას ჰქონდა "დიდი მარაგები" სიმინდისა და პირუტყვის. ქვეყანას აქვს სასოფლო-სამეურნეო მიწის ნაკვეთები, რომელთგან ბევრი მდებარეობს დაახლოებით ზღვის დონიდან 70 მეტრზე. ჩრდილოეთით მდებარე პრესელი გორაკები ზღვის დონიდან 500 მეტრზე ადის და ქმნიან მაღალმთიან ზონებს, რომლებიც შედგება ცაცხვისა და ღორღისგან, რომლებიც გამოიყენება ცხვრის საძოვრად. შესაბამისად, პემბრუკშირი კლასიფიცირებულია, როგორც უელსის ერთ – ერთი ყველაზე ნაყოფიერი მიწა, მისი 392,300 სასოფლო სამეურნეო ჰექტარიდან მიწის 14% შეფასებულია როგორც კარგი ხარისხის, 67% შეფასებულია როგორც საშუალო ხარისხის და 19% შეფასებულია როგორც უხარისხო. ამასთან, სასოფლო-სამეურნეო წარმოება ექვემდებარება საბაზრო ძალებს და 1890-იან წლებში, 1893 წლის პანიკის შედეგად, სოფლის მეურნეობის ღრმა დეპრესიამ გამოიწვია კულტივაციის ფართობის მესამედით დაცემა. ბევრ მშრომელთა და ფერმერებს არ ჰქონდა სხვა ვარიანტი გარდა ემიგრაციისა ახალ მსოფლიოში და ბევრს დიდი მეურნეობისა და ქონების გაყიდვა მოუწია. პირველ მსოფლიო ომმა კვლავ მოიტანა კეთილდღეობა, მაგრამ 1930-იანი წლებისთვის, დიდი დეპრესიის შედეგად, მოხდა მეორე სოფლის მეურნეობის დეპრესია, რომელიც გრძელდებოდა მეორე მსოფლიო ომამდე. ომის შემდგომი პერიოდის განმავლობაში სოფლის მეურნეობამ ისარგებლა მარკეტინგის სქემებით და მარკეტინგული დაფებით, რომლებიც დაეხმარნენ ქვეყნის სასოფლო-სამეურნეო პროდუქციის რეგულირებაში, მარკეტინგში და დისტრიბუციაში.
დღეს ქვეყანა კარგად არის ცნობილი თავისი შესანიშნავი საკვებით, რადგან მან კაპიტალი მიიღო თავისი სოფლის მეურნეობის პროდუქციის ხარისხით. ჯილი დეივისი აღნიშნავს, რომ ფიშგუარდი ცნობილია როგორც მექა გურმანებისთვის, ხოლო სენტ დევიდსმა ბოლო წლების განმავლობაში შეიქმნა რეპუტაცია, როგორც კარგი კვების მაღაზიების ცენტრი, ხოლო მილფორდ ჰეივი ცნობილია ადგილობრივი საკვებითა და დელიკატური ნივთებით.

ხორცი და ფრინველი
პემბრუკშირის სანაპირო შედგება მაღალი კლდეებისგან, დიდი ყურეებისგან, მცირე ზომის ყურეებისა და ესტუარებისგან, რომლებსაც მხარს არტყამს საძოვრები, რაც კარგია რძის მეურნეობისთვის. ქვეყნის ინტერიერში დომინირებს მდინარე ტეიფი და მისი რძისა და შერეული მეურნეობების ხეობა. ცხვარი ჰყავთ უმეტეს ფერმებში. ქვეყნის სამხრეთის მსხვილ ფერმებში უპირატესობას ანიჭებენ ისეთ ჯიშებს, როგორიცაა , და . ხოლო ჩრდილოეთით, ფერმებში არის საკმაოდ პოპულარული ჯიში, რომელიც უელსის მთის ცხვარია.

ხილი და ბოსტნეული
ინგლისელებმა ააშენეს ციხესიმაგრეები პემბრუკშირის გადაღმა, ქვეყნის სამხრეთის დასაცავად უელსიდან ჩრდილოეთისკენ. განვითარებული საზღვარი, რომელიც ცნობილია როგორც , მიჰყვება იანვრის იზოხაზებს (კონტურის ხაზს) ცელსიუსის 0 გრადუსით. ამ ხაზის ქვემოთ უფრო რბილი ზამთარი ხელს უწყობს ზამთრის კულტურების ზრდას. ეს ნიშნავს, რომ ფერმერებს შეუძლიათ ახალი ბალახის გაშენება წლის დასაწყისში, უფრო ადრე, ვიდრე ქვეყნის სხვა ნაწილები. ეს ასევე ნიშნავს, რომ ახალი კარტოფილი შეიძლება გახდეს მნიშვნელოვანი ფულადი კულტურა, რომელსაც ექნება კონკურენცია კარტოფილის ადრეულ კულტურებთან შედარებით, რომელიც იმპორტირებულია ხმელთაშუა ზღვიდან და სხვა ადგილებიდან.
კატალანური სამზარეულო

კატალანური სამზარეულო — ესპანეთის ჩრდილო-აღმოსავლეთში მდებარე რეგიონის, კატალონიის ტრადიციული კერძების ერთობლიობა, რომელსაც ბევრი საერთო აქვს ანდორისა და რუსილონის გასტრონომიებთან. კატალანური სამზარეულო ორ ძირითად ნაწილად იყოფა: ხმელთაშუაზღვისპირულ და მთიანი კატალონიისად.

ისტორია
ჯერ კიდევ შუა საუკუნეების დროს კატალანურ ენაზე დაწერილი კულინარიული წიგნები ამტკიცებენ, რომ აქაური სამზარეულო თავიდანვე განსხვავდებოდა სხვა ესპანური რეგიონებისაგან. 1520 წელს ესპანურ ენაზე დაიწერა ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი კულინარიული წიგნი, სახელად , რომელშიც არაერთი კატალანური კერძის რეცეპტი იყო აღწერილი და რომელმაც მალევე მოიპოვა პოპულარობა რენესანსულ ესპანეთში. განსაკუთრებით ცნობილი გახდა კატალანური სოუსი, რომლის მოსამზადებლადაც საჭიროა ფქვილი, დარიჩინი, ზაფრანა, მიხაკი, ღვინო და თაფლი. სხვა ავთენტური სოუსებიდან აღსანიშნავია: სოუსი პაგო და სოუსი მირაუსტი (იგი ძალიან ჰგავს ნეაპოლიტანიურ სოუსს). ამ რეცეპტების წიგნზე დაყრდნობით, კატალონიელები სოუსის გასასქელებლად კვერცხის გულს იყენებდნენ.

აღსანიშნავია ჰიპოკრასი, ძველი კატალანური, ტრადიციულად შენელებული ღვინო, რომელსაც უმატებდნენ დარიჩინს, მიხაკს, ჯანჯაფილს, წიწაკასა და თაფლს.

ძირითადი ინგრედიენტები
კატალონიაში ძირითადად გავრცელებულია ხმელთაშუაზღვისპირული პროდუქტები. ბოსტნეულიდან გამორჩეულად აქტუალურია ბადრიჯანი, პომიდორი, წიწაკა, არტიშოკი და ნიორი, ხორბლის ნაწარმიდან კი პური და მაკარონი. სხვა ინგრედიენტებიდან ერთობ პოპულარულებია: ზეითუნის ზეთი, ღვინო, ლობიო, წიწიბურა, სოკო, თხილი, ფიჭვი, ნუში, ასევე ღორისა და ცხვრის ხორცი. თევის სახეობებიდან მოიხმარენ კამბალებს, თინუსს, ვირთევზას, ანჩოუსებსა და სარდინებს.

ტრადიციული კატალანური სამზარეულო ერთობ მრავალფეროვანია დაწყებული ღორის ხორცის ინტენსიური კერძებით (კატალონია ესპანეთში ღორის ხორცის პროდუქციის მთავარი მწარმოებელია), ისე თევზის კერძებით. კატალანური სამზარეულო იმითაც განსხვავდება ბევრი სხვისგან, რომ ხშირად თევზისა და ღორის ხორცს ერთად აკეთებენ საჭმელში. ასევე აღსანიშნავია ლობსტერისა და ქათმის ხორცის ნაერთი, ისევე, როგორც ქათმის ხორცისა და კრაბის ნაზავი. ხორცთან და ზღვის პროდუქტებთან ხშირად წარმოდგენილია ხოლმე ბრინჯიც.

გარდა ამისა, კატალანურ სამზარეულოს აქვს მრავალი სანელებელი, რომელთაგანაც განსაკუთრებით პოპულარულია ქონდარი, რომელიც ურევია ბოტიფარაშიც (ღორის ხორცისაგან მომზადებული ძეხვი). ასევე აქტუალურია მწვანილები, ნიორი, თხილი, ნიგოზი, ნუში და ა.შ.

ღვინოები
კატალანური ღვინის ინსტიტუტი კატალანური მევენახეობის 11 რეგიონს გამოყოფს: პრიორატი, პენედესი, კატალუნია, კოსტერს-დელ-სეგრე, კონკა-დე-ბარბერა, მონსანი, ალელია, ტარაგონა, ემპორდა, პლა-დელ-ბახესი და ტერა-ალტა.

ცქრიალა ღვინო, სახელად კავა, რომელიც ძირითადად პენედესისა და ანოიის რეგიონებში მზადდება, მიიჩნევა შამპანურის კატალანურ ვარიაციად, რომლის ექსპორტიც აქტიურად ხორციელდება.

მოსკატელი კატალანური ტკბილი ღვინის სახეობაა, რომელის მსგავსებიც გვხვდება მრავალ სხვა ქვეყანაშიც, მაგალითად: საფრანგეთში, იტალიაში, თურქეთში, პორტუგალიაში, ალბანეთში, რუმინეთში, საბერძნეთში და ესპანეთის სხვა რეგიონებშიც კი. მიუხედავად ამისა, კატალანური მოსკატელი განსაკუთრებული სიბლანტით ხასიათდება, რაც მსგავსი ღვინოებისაგან განასხვავებს. როგორც წესი, მას ჭამის წინ, მადის გასახსნელად სვამენ, ან დესერტთან ერთად მიირთმევენ.
იაპონურ-ჩინური სამზარეულო

იაპონურ-ჩინური სამზარეულო ან იაპონური სამზარეულოს სტილი, რომელსაც იყენებენ ჩინური რესტორნები, რომლებიც პოპულარიზებული იყო იაპონიაში მე-19 საუკუნის ბოლოსა და უფრო გვიანდელ პერიოდში. დღს ბევრი დაბნეულობა არსებობს, რადგან იაპონელებიც და ჩინელებიც უარყოფენ, რომ ეს საკვები არის საკუთარი სამზარეულოს სუფთა ფორმა. ამავდროულად, ცხადია რომ, ეს საკვები ძირითადად იაპონიაში გვხვდება, თუმცა ახლა იგი პოპულარობით სარგებლობს მთელს აზიაში. იაპონიიდან, როგორც "იაპონური სამზარეულო" კვების ეს სტილი კვლავ განსხვავდება თანამედროვე ჩინეთისგან, მაგალითად, იოკოჰამას ჩაინათაუნზე შიპოკუს სამზარეულოს სტილი დიდ გავლენას იღებს ჩინური სამზარეულოსგან .

რამენი
რამენი ატრიის კერძი ბულიონში, ჩვეულებრივ ხორცისა და ბოსტნეულის ტოპინგებით, ზოგჯერ მოიხსენიება როგორც ჩუკა სობა ( , განათებული). " ჩინური ლაფშები ". ) იაპონიაში რამენი არის სწრაფი კვების ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული ვარიანტი. მართალია, იაპონიის ყველა ქალაქში უამრავი იაფი რამენის რესტორანია, რომლებიც სპეციალიზებულია ამ ლაფშებზე, მაგრამ უამრავი ტიპის სწრაფი რამენიც (ისევე როგორც გაყინული წინასწარ დამზადებული ლაფშა) ხელმისაწვდომია. ეს ლაფშა გარდაიქმნა ჩინეთში წარმოშობის შემდეგ. რამენის ოთხი ძირითადი ტიპი იაპონიაში ფართოდ არის გავრცელებული: შიო ("მარილით"), შიუ (" სოიოს სოუსით"), ტონკოწუ (" ღორის ძვალით") და მისო ("სოიოს პასტით"). მიუხედავად იმისა, რომ რამენში გამოყენებული ტოპინგები განზოგადებულია ბულიონის ტიპის მიხედვით, ის შეიძლება განსხვავდებოდეს სხვადასხვა მაღაზიაში. როგორც ატრიას, რამენის რესტორნები ასევე ჩვეულებრივ გთავაზობთ იაპონური სტილის შემწვარ ბრინჯს და გიოზას (ტაფაზე შემწვარი პელმენი).

დიმ სუმი იაპონიაში
დიმ სუმი ( ან იაპონურად) არის მცირე ზომის კერძების დიდი ასორტიმენტი, რომელსაც კანტონის ხალხი ტრადიციულად შეექცევა ხოლმე რესტორნებსა თუ სტანდარტულ საუზმეზე. დიმ სუმი იაპონიაში ხშირად ძალიან განსხვავდება ერთმანეთისგან. იგი ძალიან დიდი პოპულარობით სარგებლობს ჩაინა თაუნებში ამერიკის შეერთებულ შტატებსა და კანადაში. იაპონიის ჩაინა თაუნებში, რესტორნებში კერძები სასადილო მაგიდასთან ურიკებით მიაქვთ. ზოგადად, დიმ სუმის ტრადიციამ იაპონიაში პოპულარობა სულ ცოტა ხნის წინ მოიხვეჭეს.

იაპონიის ჩინური რესტორნები
ჩინური რესტორნები ( / ან / ) ემსახურება მკაფიოდ პოპულარული კერძების დამზადებას, რომლებიც სულაც არ არის დამახასიათებელი ჩინური სამზარეულოსთვის. ისინი იაპონურ გემოვნებასაც აკმაყოფილებენ. ამჟამად, იაპონიის ქალაქების უმრავლესობაში მინიმუმ ერთი ჩინური რესტორანია, რადგან სამზარეულო ძალიან პოპულარულია. აქ ასევე არის უამრავი შეფუთული სოუსი, რომლითაც შეგიძლიათ მარტივად მოამზადოთ საყვარელი ჩინურ-იაპონური კერძები სახლში. ამ ტიპური კერძებიდან ზოგიერთია:

- ტოფუსა და ღორის ხორცის ნაზავი ოდნავ ცხარე სოუსით.

- არის შემწვარი კერძი დაჭრილი ღორის ხორცით ბადრიჯანთან (-) ერთად ოდნავ ცხარე სოუსში. კერძი პოპულარიზებული იყო იაპონიაში ჩენ კენმინის მიერ 1952 წელს.

 არის პიკანტური, სქელ-სოუსიანი კრევეტის კერძები. მის მოსამზადებლად გამოიყენება ჩილის სოუსი.

 არის წვრილად დაჭრილი ღორის ხორცი ამოვლებული კომბოსტოს სოუსში.

ბანბანჯი არის ორთქლზე მომზადებული ქათმის ცივი კერძი, რომელიც გახეხილია და დაფარულია სეზამის სოუსში. მას ხშირად თან ახლავს ცივი ბოსტნეული, როგორიცაა სალათი ან აპეტაიზერი.
სრირაჩა

სრირაჩა (ტაი: ี) — ცხარე სოუსის სახეობა, რომელიც მზადდება ცხარე წიწაკის, გამოხდილი ძმრის, ნივრის, შაქრისა და მარილისაგან.

გამოყენება
ტაილანდში სრირაჩას ხშირად იყენებენ ყოველდღიურ კერძებში განსაკუთრებით ზღვის პროდუქტებისა და ომლეტისთვის. ვიეტნამურ სამზარეულოში სრირაჩას სუნელის სახე აქვს და გამოიყენება ისეთ კერძებში, როგორიცაა ფჰო და შემწვარი მაკარონები. ის ძალიან პოპულარული ინგრედიენტია აქაურ სოუსებში.

სრირაჩას ასევე მიირთმევენ წვნიანში, კვერცხსა და ბურგერებზე.მისგან დამზადებულია სხვადასხვა სახის მურაბები, ჩუპა- ჩუპსები და კოქტეილები. მაღაზიებში სპეციალურად იყიდება სრირაჩას არომატიანი კარტოფილის ჩიფსები.

წარმოშობა
სრირაჩას წარმოშობის ისტორია სადავოა. ერთ მოხსენებაში ნათქვამია, რომ სოუსი პირველად მომაზადა ტაილანდელმა ქალბატონმა, თჰანომ ჩაკკაპაკმა, ქალაქ სი რაჩაში (ან შრი რაჩაში). ტაილანდური "ჩომრომ რაკ სი რაჩას" (სი რაჩის მოყვარულთა ასოციაციის) თანახმად, სოუსი პირველად დაამზადეს სი რაჩაში ბირმული სახერხი ქარხნის მუშაკებმა. ასოციაციამ გამოკითხა 88 წლის თავატ ვიფისამაკუნი, რომელიც ადგილობრივად ცნობილია როგორც აჰ პაე. აჰ პაეს დედის ბებიას პატარა მაღაზია ჰქონდა სი რაჩაში. სწორედ მის მაღაზიაში შევიდნენ ბირმელი მუშაკები, რომლებმაც ცხარე წიწაკა,მარილი, ძმარი და შაქარი შეიძინეს სოუსის დასამზადებლად. ამ ყველაფრის შემდეგ აჰ პაეს დიდმა ბებიამ თვითონაც დაიწყო ამ სოუსის მომზადება ოჯახისთვის და შემდგომში პროდუქციის გაყიდვა გადაწყვიტა თავის მაღაზიაში. მალე კიდევ ერთმა მომხმარებელმა, კიმსუა თიმკრაჩანგმა, დიდი რაოდენობით ცხარე წიწაკის, მარილის, ძმრის და შაქრის ყიდვა დაიწყო. ის ამზადებდა ცხარე სოუსს, როგორც საუს სი რაჩა ტრაა ფუხაო თონგ (ოქროს მთის ბრენდი სი რაჩას სოუსი), რომლის ეტიკეტზე გამოსახულია ოქროს მთის ტაძარი.

სხვა მოხსენებაში ნათქვამია, რომ სოუსი წარმოიშვა ტაილანდის ქალაქ შრი რაჩაში (შრი რაჩა, შრირაჩა), 30-იანი წლების დასაწყისში, ლა ორრ სუვანპრასოპის მიერ. ეს ადამიანი დაიბადა შრი რაჩაში და ბანგკოკელი ადამიანი გაიცნო, რომელიც შემდგომში მისი ქმარი გახდა. დაქორწინებისთანავე წყვილი ბანგკოკში გადასახლდა. ქალბატონი მუდმივად ამზადებდა ცნობილ ცხარე წიწაკის სოუსს თავისი მეგობრებისათვის. მისმა მეგობრებმა ლა ორრს ხელი შეუწყეს, რომ სოუსის გასაყიდად წარმოება დაეწო, რამაც საბოლოოდ შეუწყო ხელი სრირაჩას სოუსის ბიზნესის წარმოებას. ბერს გაუჩნდა იდეა, რომ სოუსისთვის მშობლიური ქალაქის, შრირაჩას სახელი ეწოდებინა. 1932 წლისთვის ლა ორრ სუვანპრასოპმა ბანკოკში დაიწყო მისი სოუსის წარმოება და გაყიდვა. მოგვიანებით რესტორნების მეპატრონეებმა სოუსის კერძებში გამოყენება დაიწყეს. საბოლოოდ ლა ორრმა და მისმა ოჯახმა ყოველწლიურ შეჯიბრებში მიიღეს მონაწილეობა, სადაც მას რამდენიმე ოქროს მედალი გადასცეს, რის გამოც მათ სრირაჩას სოუსს ოქროს მედლის ბრენდი ეწოდა. ამ ოჯახის წარმომადგენლები დღესაც ამზადებენ ამ სოუსს და ყიდიან.

ტაილანდური სრირაჩა
ტაილანდში სოუსს ყველაზე ხშირად უწოდებენ სოტ სირაჩას ( ี), იშვიათად კი ფირიქ სირაჩას (้ิี). ტრადიციული ტაილანდური სოუსი უფრო მსუბუქი გემოთი და გამძლეა, ვიდრე არატაილანური ვერსიები.

ჟურნალ – ის ინტერვიუში, აზიური კვების პროდუქტების დისტრიბუტორი ამტკიცებს, რომ ტაილანდური ბრენდის ცხელი სოუსი ორიგინალი სრირაჩას სოუსია და ტაილანდის ქალაქ სი რაჩაში 1930-იანი წლებიდან იწარმოება.
დომინიკის სამზარეულო

დომინიკის სამზარეულო კუნძულოვანი ქვეყნის - დომინიკის სამზარეულო. სამზარეულო დაფუძნებულია კრეოლის ტექნიკაზე და კუნძულზე ნაპოვნ სანელებლებით არომატიზირებულ ადგილობრივ პროდუქტებზე.

საკვები
დომინიკის სამზარეულო კარიბის ზღვის აუზის მრავალი სხვა კუნძულის სამზარეულოს მსგავსია. მათ შორის ტრინიდადი და წმინდა ლუსიას სამარეულოები ძალიან ჰგავს დომინიკის სამზარეულოს. წყლით გამოყოფამ დომინიკასა და კარიბის ზღვის აუზის სხვა თანამეგობრობის კუნძულებზე მკაფიო ცვლილებები მოახდინა მათ კვებაზე და ერთგვაროვანი საკვების მიუხედავად მათი რაციონი მაინც განსხვავდება.

საუზმე კვების საკმაოდ მნიშვნელოვანი ნაწილია დომინიკაში და ის ყოველ დილით აქვთ. ჩვეულებრივ კერძში შედის მარილიანი თევზი, რომელიც ხმელი და დამარილებული თევზია. ცომისგან დამზადებული და ზეთში შემწვარი ნამცხვრები პოპულარულია სამუშაოზე ხანგრძლივი დღის განმავლობაში. მარილიანი თევზი და ნამცხვრები შესაძლებელია მიიღონ ორმაგი რაოდენობით დღის განმავლობაში, რადგან როგორც წესი ის გადის სწრაფი კვების საჭმელში, რომელთა ჭამა მთელი დღის განმავლობაში შეიძლება, განსაკუთრებით კი მუშაობის პერიოდში; მოვაჭრეები დომინიკის ქუჩებში ყიდიან ამ საჭმელებს გამვლელებისათვის. შემწვარი ქათამი, თევზი და გემრიელი სმუზი განსაკუთრებით პოპულარულია ამგვარ ვაჭრებს შორის. საუზმეზე სხვა კერძებში შედის სიმინდის ფაფა, რომელიც მზადდება წვრილმარცვლოვანი ხორბლის ან პოლენტას, რძით და შედედებული რძით და შაქრით, რათა კარგად დატკბეს. აქვე ვხვდებით ბრიტანული გავლენის მქონე საჭმელსაც, როგორიცაა კვერცხი, ბეკონი და ტოსტი. ასევე პოპულარულია შემწვარი თევზი და მცენარეები.

ლანჩის დროს ან ვახშმის დროს მიირთმევენ ჩვეულებრივ ბოსტნეულს, მცენარეებს, ტანიას, იამებს, კარტოფილს, ბრინჯს და ბარდას. ჩვეულებრივ, ხორცსა და ფრინველსაც მიირთმევენ, განსაკუთრებით კი ქათამს (რომელიც ძალიან პოპულარულია), საქონლის ხორცს, თევზს, რომელსაც ჩვეულებრივ ხახვს, სტაფილოს, ნიორს, კოჭას და მწვანილს უხამებენ. პოპულარულ კერძებში შედის ბრინჯი და ბარდა, ქათმის ხორცი, შემწვარი და ჩაშუშული თევზი და მრავალი სხვადასხვა სახის თევზის ბულიონი და წვნიანები, რომლებიც სავსეა სტაფილოთი და სხვადასხვა ბოსტნეულით.

გზისპირა სტენდებსა და პატარა ქალაქის რესტორნებში ჩვეულებრივ ძალიან პოპულარულია შემწვარი ქათამი, თევზის ჩიფსი და "გემრიელი ნამცხვრები", რომლებიც რეალურად შემწვარი ცომია, ფქვილით, წყლით და შაქრით ან ზოგჯერ მარილით გაჯერებული. ცივ სასმელებთან ერთად. კუნძულზე უამრავი ეგზოტიკური ხილია, მათ შორის ბანანი, ქოქოსი, პაპაია, გვავა, ანანასი და მანგო, რომელთა მირთმევაც შესაძლებელია დესერტად, პიურედ ან გათხევადებით.

დომინიკის ეროვნული კერძი იყო მთის ქათამი, რომელიც არისიგივე . იგი დომინიკასა და მონსერატის ენდემური სახეობაა. ბინადრობს მაღალ სიმაღლეებზე და ის დაცული სახეობაა. მისი დაჭერა მხოლოდ შემოდგომიდან თებერვლამდე შეიძლება. ამასთან, 2013 წლისთვის ახალი ეროვნული კერძი გახდა კალალაოს წვნიანი, რომელიც მზადდება დაშას მცენარის მწვანე ფოთლებისგან, სხვა ბოსტნეულისა და ხორცისგან.

ასმელი
მდინარეებიდან ჩამოსული უხვი მტკნარი წყლით მდიდარია დომინიკის სახელმწიფო. სასმელებში შედის რომის პუნში და სმუზი.

დომინიკის ჩაის კულტურას ხანგრძლივი ისტორია აქვს. ბევრი ტრადიციული სამკურნალო ჩაი კუნძულის ორიგინალურმა, კარიბულმა კულტურამ წარმოიშვა. დომინიკა საკუთარ ლუდს ასხამს კუბულის ეტიკეტით.
ჯულიო ნატა

ჯულიო ნატა (; დ. 26 თებერვალი, 1903 — გ. 2 მაისი, 1979) — იტალიელი ქიმიკოსი და ნობელის პრემიის ლაურეატი. 1963 წელს კარლ ზიგლერთან ერთად, მაღალ პოლიმერებზე მუშაობით მიენიჭა ნობელის პრემია ქიმიის დარგში. 1969 წელს მან ასევე მიიღო ლომონოსოვის ოქროს მედალი.

ბიოგრაფია
ადრეული წლები
ჯულიო ნატა დაიბადა იტალიის ქალაქ იმპერიაში. 1924 წელს გახდა მილანის პოლიტექნიკური უნივერსიტეტის კურსდამთავრებული. 1927 წელს ჩააბარა გამოცდები, ხოლო 1933 წელს გახდა პროფესორი და პავიას უნივერსიტეტის ქიმიის ინსტიტუტის დირექტორი, სადაც მუშაობდა 1935 წლამდე. ამ წელს დაინიშნა რომის უნივერსიტეტის ფიზიკური ქიმიის პროფესორის თანამდებობაზე.

კარიერა
1936 წლიდან 1938 წლამდე იყო ტურინის პოლიტექნიკური უნივერსიტეტის ინდუსტრიული ქიმიის ინსტიტუტის დირექტორი. იგი მილანის პოლიტექნიკურ უნივერსიტეტში მუშაობდა ზიგლერ-ნატას კატალიზატორის გაუმჯობესებაზე, რისთვისაც 1963 წელს კარლ ზიგლერთან ერთად მიენიჭა ნობელის პრემია.

პირადი ცხოვრება
1935 წელს ჯულიო ნატა დაქორწინდა როზიტა ბიტიზე, წყვილს მოგვიანებით ეყოლა ორი შვილი. როზიტა გარდაიცვალა 1968 წელს.

1956 წელს ნატას დაუდგინდა პარკინსონის დაავადება. 1963 წლისთვის მისი ჯანმრთელობის მდგომარეობა იმდენად გაუარესდა, რომ 1963 წელს ნობელის პრემიაზე სიტყვით გამოსვლისას მას მისი შვილის და რამდენიმე კოლეგის დახმარება დასჭირდა. გარდაიცვალა ბერგამოში, იტალიაში, 76 წლის ასაკში.
მეტაკსა

მეტაქსა — ბერძნული ქარვისფერი ალკოჰოლური სასმელი, რომელიც შექმნა სპიროს მეტაკსამ 1888 წელს. მისი გემო მოდის კუნძულ სამოსის, დაძველებლი ღვინის დისტილატებისა და ხმელთაშუა ზღვის მცენარეების კომბინაციით.

მეტაკსას კოლექციაში შედის: მეტაკსა 5 ვარსკვლავი, მეტაკსა 7 ვარსკვლავი, მეტაკსა 12 ვარსკვლავი, მეტაკსა გრანდ ფაინი, მეტაკსა კერძო რეზერვი, მეტაკსა ანგელოზების საგანძური და აენ მეტაკსა.

მეტაკსა იყიდება 50-ზე მეტ ქვეყანაში, მათ შორის ჩინეთში, კანადაში, აშშ-ში, ავსტრალიაში, ავსტრიაში, გერმანიაში, საბერძნეთში, ჩეხეთში, ბელგიაში, ნიდერლანდებში, ლატვიაში, ლიეტუვაში, უკრაინაში, ირლანდიაში და ა.შ.

მეტაკსა რემი კუანტროს ჯგუფის ნაწილია 2000 წლიდან.

ისტორია
სპიროს მეტაკსა დაიბადა 1848 წელს აბრეშუმის ბერძენ მევაჭარეთა ოჯახში. მისი პირველი საქმიანობა იყო წვრილი საქონლით ვაჭრობა. მოგზაურობის დროს მას უამრავი ალკოჰოლური სასმელი და ღვინო გადაჰქონდა მთელი მსოფლიოს მასშტაბით. კომპანიის აზრით, იმდროინდელი ალკოჰოლური სასმელები სასტიკად განიცდიდნენ არომატის დანაკლისს. სპიროს მეტაკსას უფრო მსუბუქი სასმელი სურდა და შექმნა მეტაკსა 1888 წელს.

სპიროსმა და მისმა ძმებმა ელიასმა და ალექსანდრემ, პირველი დისტილერი აააშენეს 1888 წელს, პიერუსში, ათენის პორტში. ნათქვამია, რომ „მეომარი“ სალამინა , მეტაკსას ემბლემა, შთაგონებულია დისტილერიის საძირკველში აღმოჩენილი მედალიონით.

მეტაქსამ კომერციულ წარმატებას მიაღწია, დაიწყო ექსპორტი ხმელთაშუაზღვისპირეთის ქვეყნებში და 1900 წელს გავიდა ამერიკის შეერთებული შტატების ბაზარზე.

1968 წელს დისტილერია და მეტაქსის მარნები გადაიტანეს ათენის ჩრდილოეთ კიფისიას გარეუბანში, სადაც დღეს იმყოფებიან.

მიუხედავად იმისა, რომ იგი პირველად შეადარეს კონიაკს, შემდეგ კი ბრენდის, მეტაკსა არ მიაკუთვნეს არც ერთ ამ კატეგორიას, რადგან შეიცავს მუსკატის ღვინოებსა და ხმელთაშუა ზღვის მცენარეულ პროდუქტებს.

შექმნა
მეტაკსას კომპანიის არსებობა იწყება 1888 წლიდან.

მეტაკსა მზადდება მუსკატის ღვინოებისგან სამოსი-სა და ღვინის დისტილატებისგან, რომლებიც ცალკე ძველდება და შემდეგ კომბინირდება ლიმუზინის მუხის კასრებში. დასრულების პროცესში ემატება ხმელთაშუა ზღვის მცენარეები.

სამოსი
კუნძულ სამოსი აღმოსავლეთ ხმელთაშუაზღვისპირეთში მდებარეობს. ყველაზე მაღალი მთაა ამბელოზის მთა (1160 მ). ამპელოსი ბერძნულად ნიშნავს „ვაზს“. ყურძენი, პირველ რიგში, მუსკატი, გაშენებულია ტერასებში და ხელით იკრიფება.

კოლექცია
მეტაკსა 5 ვარსკვლავი: ყვავილოვანი, რომელიც სუფთაა და განკუთვნილია ყინულთან ან სხვა სასმელებთან ერთად.

მეტაკსა 5 ვარსკვლავი: ხილის შემცველობით, სუფთა, ყინულით ან კოქტეილებში.

მეტაკსა 5 ვარსკვლავი: კომპანიის ფლაგმანი პროდუქტი, რომელიც განკუთვნილია სუფთა, ყინულის ერთი ნაჭრით ან კოქტეილებში.

მეტაკსა გრანდ ფაინი: იყიდება ბერძენი დიზაინერის მიერ შექმნილ ფაიფურის ბოთლში, სუფთა ან ყინულებით.

მეტაკსა პირადი რეზერვი: კონსტანტინოს რაპტისმა შექმნა 1992 წელს. იქმნება წელიწადში ერთხელ, ერთ ჯგუფში, რომელიც უნდა დაილიოს სუფთად.

მეტაკსა ანგელოზთა საგანძური: ათწლეულების განმავლობაში დაძველებული, არომატული, უნდა დაილიოს სუფთად.

მეტაკსა აენ კასრი 1: 2008 წელს, 120 წლის იუბილეს აღსანიშნავად, სპიროს მეტაკსას სახელობის 1 კასრიდან 200-ზე მეტი ნაზავია.

მეტაკსა აენ კასრი 2: 2018 წელს, კომპანიის 130 წლის იუბილეს აღსანიშნავად, მეტაკსამ გამოუშვა შერეული სასმელები „ორიგინალური კასრების ოჯახიდან“, რომლებიც შემოტანილი იქნა პირეოს პირველი დისტილატორიდან.

გალერეა