iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ანგოლემი

ანგოლემი — სოფელი კვიპროსში, ნიქოზიის რაიონში, მორფუს სამხრეთ-დასავლეთით. იგი იმართება როგორც დე ფაქტო ჩრდილოეთი კვიპროსის ლეფკეს რაიონის ნაწილი.

ეტიმოლოგია
ერთ-ერთი ვერსიის თანახმად, სახელი ანგოლემი სოფელს ლუზინიანებმა საფრანგეთის ქალაქ ანგულემის პატივსაცემად უწოდეს. ზოგიერთი წყარო იტყობინება, რომ შუა საუკუნეებში სოფელში ანგულემელი რაინდი ცხოვრობდა.

სხვა ვერსიით, ეს სახელწოდება მომდინარეობს ანტიოქიის ყოფილი პატრიარქის, პიერ დ’ანგულემის სახელიდან.

ადგილობრივ მოსახლეობაში სოფელი საყოველთაოდ ცნობილია როგორც „ანგოლემ“.

არქიტექტურა
სოფელში სახლები ძირითადად ალიზითაა ნაგები, თუმცა გვხვდება ბეტონის ნაგებობებიც. 2000-იანი წლების დასაწყისიდან სოფელმა განვითარება მის ფარგლებს გარეთ არსებულ მინდვრებზეც განაგრძო.

ნიქოზიაში მიგრაციის გამო ბევრი სახლი მიტოვებული და უყურადღებოდაა დატოვებული. ქუჩებში ასევე შეხვდებით გამოუყენებელ, მიტოვებულ ავტომობილებს.

დემოგრაფია
პირველი ინფორმაცია სოფლის მოსახლეობის შესახებ მაჰმუდ -ის მმართველობის ხანიდან თარიღდება.
მარკო ანტონიო ბასეტი

მარკო ანტონიო ბასეტი (იტალ. ; 1586 — 1630) — იტალიელი ბაროკოს ეპოქის მხატვარი, კარავაჯიზმის წარმომადგენელი. იგი ცნობილია რელიგიური და ისტორიული თემატიკის ნამუშევრებით, რომლებშიც შერწყმულია ვენეციური ფერწერის ტრადიციები და კარავაჯოს გავლენა.

ბიოგრაფია
მარკო ანტონიო ბასეტი 1586 წელს ვერონაში დაიბადა. მისი პირველი მასწავლებელი იყო მხატვარი ფელიჩე რიჩი, რომლის სახელოსნოშიც მხატვრობის საფუძვლები შეისწავლა.

შემდგომში ბასეტი გადავიდა ვენეციაში, სადაც მასზე მნიშვნელოვანი გავლენა მოახდინეს ისეთმა ოსტატებმა, როგორებიც იყვნენ ტინტორეტო, პაოლო ვერონეზე და იაკოპო ბასანო. სწორედ ამ პერიოდში ჩამოუყალიბდა მისი მხატვრული ხედვა, რომელიც გამოირჩეოდა დრამატული კომპოზიციებითა და მდიდარი ფეროვანი გამით.

1610-იანი წლების შუა წლებში იგი გაემგზავრა რომიში. ცნობილია, რომ 1616 წელს უკვე რომში იმყოფებოდა, თუმცა შესაძლოა იქ 1614 წლიდან ცხოვრობდა. რომში ყოფნისას ბასეტზე დიდი გავლენა მოახდინეს კარავაჯოსა და ორაციო ბორჯიანის ნამუშევრებმა. ამ გავლენამ მის შემოქმედებაში გააძლიერა სინათლისა და ჩრდილის მკვეთრი კონტრასტების გამოყენება, რაც კარავაჯისტური სტილის ერთ-ერთი მთავარი ნიშანია.

ვერონაში დაბრუნების შემდეგ მან არაერთი მნიშვნელოვანი საეკლესიო შეკვეთა შეასრულა. მათ შორის აღსანიშნავია „წმინდა პეტრე და წმინდანები“ ეკლესია სან ტომაზოსთვის და „ღვთისმშობლის კორონაცია“ სანტ-ანასტასიის ეკლესიისთვის.

1630 წელს, ჩრდილოეთ იტალიაში გავრცელებული შავი ჭირის ეპიდემიის დროს, ბასეტი ვერონაში გარდაიცვალა.

შემოქმედება
მარკო ანტონიო ბასეტის მხატვრობა აერთიანებს ვენეციური ფერწერის ფერადოვნებასა და კარავაჯოს დრამატულ რეალიზმს. მისი ნამუშევრები გამოირჩევა ემოციური გამომსახველობით, ნათელი და ჩრდილის ოსტატური თამაშითა და ადამიანური ფიგურების რეალისტური გადმოცემით.

მემკვიდრეობა
მარკო ანტონიო ბასეტი საუკუნის ჩრდილოეთ იტალიის ერთ-ერთ მნიშვნელოვან მხატვრად ითვლება. მის შემოქმედებაში ნათლად ჩანს ვენეციური სკოლისა და კარავაჯიზმის შერწყმა, რამაც მნიშვნელოვანი გავლენა მოახდინა ვერონელი მხატვრების მომდევნო თაობაზე.

მოწაფეები
ბასეტის სახელოსნოში სწავლობდნენ:

ფრა სემპლიჩე
პაოლო მასიმო

ცნობილი ნამუშევრები
ბასეტის ცნობილი ნამუშევრებიდან გამორჩეულია შემდეგი ფერწერული ნიმუშები:
ტიმბუ

ტიმბუ — სოფელი კვიპროსის ცენტრალურ ნაწილში, მესაორიას ვაკეზე. ტიმბუ თურქეთის შეიარაღებული ძალების მფლობელობაშია და ჩრდილოეთი კვიპროსის კონტროლის ქვეშ იმყოფება. 1960 წლის შემდეგ სოფელი ექსკლუზიურად კვიპროსელი ბერძნებით იყო დასახლებული. 1973 წელს მათმა რაოდენობამ 1288 ადამიანს მიაღწია. მკვიდრმა მოსახლეობამ სოფელი 1974 წელს, კვიპროსში თურქეთის შეჭრის შემდეგ დატოვა. 2011 წლის მონაცემებით, ტიმბუს მოსახლეობა 384 ადამიანს შეადგენდა.

ერჯანის საერთაშორისო აეროპორტი მდებარეობს უშუალოდ სოფლის ჩრდილოეთით.

მდებარეობა
ტიმბუ მდებარეობს ნიქოზიის აღმოსავლეთით 17 კილომეტრში, ნიქოზია–ფამაგუსტას ძველი გზიდან ოდნავ მოშორებით. იგი გაშენებულია მესაორიას ვაკეზე, მდინარე იალიასის გვერდით, ზღვის დონიდან 110 მეტრის სიმაღლეზე. სოფლის სამხრეთით მდებარეობს ახლა უკვე დაუსახლებელი სოფლები მარგო და პიროგი, ხოლო ლურუჯინა, რომელიც ტიმბუდან სამხრეთით 14 კილომეტრშია, კვლავ დასახლებულია კვიპროსელი თურქებით.

ახლომდებარე აეროპორტი
ტიმბუს აეროპორტი, რომელიც ერჯანის საერთაშორისო აეროპორტის წინამორბედია, ბრიტანელებმა მეორე მსოფლიო ომის დროს, კუნძულზე მათი კოლონიური მმართველობის პერიოდში, სამხედრო აეროდრომად ააშენეს. კვიპროსის დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ იგი მიატოვეს. თურქეთის შეჭრის შემდეგ აეროპორტი გააფართოვეს და დღეს ის ჩრდილოეთ კვიპროსის მთავარ სამოქალაქო აეროპორტად გამოიყენება.

ისტორია
მიიჩნევა, რომ სახელწოდება ტიმბუ მომდინარეობს აკლდამებიდან/სამარხებიდან (ბერძნულად: ), რომლებიც მდებარეობს დღევანდელი სოფლის ჩრდილოეთით, აეროპორტის მახლობლად არსებულ გამოქვაბულებსა და მღვიმეებში. ტიმბუს სახელწოდების პირველი წერილობითი ჩანაწერები გვხვდება ფრანკთა (ლუზინიანების) მიერ კუნძულის ოკუპაციის პერიოდის დოკუმენტში, კერძოდ, ფრანკთა მეფის, ჟაკ -ის მმართველობის დროს (ახ. წ. 1460–1473 წლები). ამ დოკუმენტით აღნიშნულ ტერიტორიაზე ფეოდალური უფლებები პიერ კულს მიენიჭა.

ოსმალეთის პერიოდში, 1813 წლის მონაცემებით, ეს იყო დიდი ჩიფლიკი (სასოფლო-სამეურნეო მამული, რომელიც მოიცავდა მთელ სოფელს) და ეკუთვნოდა მდიდარ ბერძენ მიწათმფლობელს, დემეტრის პავლიდესს. 1821 წლიდან იგი ადგილობრივი თურქი ადმინისტრატორის, ჰალილ შინდარის საკუთრება გახდა. თურქული მმართველობის დასრულების შემდეგ მამული კვლავ ბერძნების ხელში დაბრუნდა.

სოფლის ბერძნული მოსახლეობა გაიზარდა 1881 წლის 278 ადამიანიდან 1133 ადამიანამდე 1960 წელს, ხოლო 1973 წლისთვის 1288-ს მიაღწია.

სოფლის ეკლესია, რომელიც აიოს იეორგიოსის სახელზეა ნაკურთხი, 1875 წელს აშენდა. თუმცა, ტაძარში არსებული ზოგიერთი ხატი და საუკუნეებით თარიღდება.

სოფლის მახლობლად მდებარე ორმოცი მოწამის სახელობის გამოქვაბული-ეკლესია მოგვიანებით მეჩეთად გადააკეთეს და უწოდეს ქირქლარი . სწორედ ეს სახელი უწოდა საოკუპაციო რეჟიმმა სოფელ ტიმბუს.
ლოკოტრაქტორი

ლოკოტრაქტორი — საავტომობილო-სარკინიგზო სატრანსპორტო საშუალების ცალკეული სახეობა, განკუთვნილი სამანევრო სამუშაოების შესასრულებლად ვაგონებთან ერთად.

ზოგიერთ ენაზე არსებობენ მსგავსი ტერმინები (მაგალითად, ფრანგულად), რომლებიც შეიძლება გულისხმობდნენ ზუსტად სარელსო მანქანებს, რამაც შეიძლება არასწორი ინტერპრეტაცია გამოიწვიოს.

ისტორია
მსგავსი მანქანები ცნობილი იყო ჯერ კიდევ მეორე მსოფლიო ომამდე. შემონახულია 1920-იანი წლების დასაწყისის ფოტოგრაფიები, სადაც წარმოდგენილია კომბინირებული მანქანები, გადაკეთებულები კლასიკური ბორბლებიანი ტრაქტორებისგან.

ზუსტად ომის შემდეგ ასეთი საწევარის იდეამ დაიწყო სწრაფი გავრცელება მსოფლიოში. 1947 წელს აშშ-ის საზღვაო ძალების ყოფილმა მფრინავმა მარშალ ჰარტელიუსმა კორპორაცია -ის (მოგვიანებით მას გამოეყო ლოკოტრაქტორების მწარმოებელი ფირმა ) ხელმძღვანელობიდან, სადაც ის მუშაობდა, მიიღო დავალება — გადაწყვეტილიყო ლოკომოტივის ჩიხიდან გამოყვანის პრობლემა, რომელიც მუდამ იქ ხვდებოდა ვაგონების გადაადგილებისას. აღჭურვა რა ლოკომოტივი პნევმოგოგორწყვილებით, მარშალმა ვერ შეძლო მიეღწია დადებითი შედეგისათვის. მას გაუჩნდა იდეა — შეექმნა მანქანა, საგზაო მოძრაობისათვის საკმაოდ მსუბუქი და მძიმე ვაგონების გადაადგილებისთვის. მან მოიგონა ვაგონის წონის გადატანის კონცეფცია მცირე თვითმავალ რკინიგზის ურიკაზე, რომელსაც ქონდა ასაწევი პნევმოგოგორწყვილები.

პროტოტიპი აშენდა 1948 წელს და მიიღო სახელი . ცდებზე ამ აგრეგატმა მიიღო საყოველთაო აღიარება და დაუყოვნებლივ დაიწყო მუშაობა -ის ქარხანაში.

ამ მოდელების ბაზაზე შემუშავდა მოდიფიკაციები:
შემცირებული გაბარიტებით (მეტროპოლიტენისთვის);
გაძლიერებული თბოიზოლაციით და გაზრდილი წონით (ფოლადსასხმელი მრეწველობისთვის);
სხვადასხვა ლიანდაგის სიგანით (სხვადასხვა ქვეყნებისთვის);
სხვადასხვა გადასაბმელი მოწყობილობებით (რუსეთისთვის — -3).

მეორე კომპანია — & , — მრეწველობისათვის სხვა პროდუქციასთან ერთად გამოუშვა ბრენდ -ის ლოკოტრაქტორები.

იტალია
სხვადასხვა მოდელის ლოკოტრაქტორები გამოუშვა იტალიურმა კომპანია ..-მა.

რუსეთი
ბრიანსკის სატრაქტორო ქარხანამ ტრაქტორ -150-ის ბაზაზე გამოუშვა ბორბალ-რევერსული საწევარ -1-ის და მოტომავალ -2-ის მოდელები.

ბორბლებ-რევერსული საწევარი -1-ის მოდერნიზირებული ვერსია წარმოდგენილია ბელგოროდის შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოება „რიგელ ბელგოროდით“. ქარხანა-დამამზადებლის ინფორმაციით, ასეთი მანქანის ფასი რამდენჯერმე (დაახლოებით 10-ჯერ) დაბალია სამანევრო თბომავლის ღირებულებაზე, დაახლოებით ასეთივე შეფარდებაა მოცემული საწვავის დანახარჯზე (დაახლოებით 7 ლიტრი/სთ, მაშინ როდესაც სამანევრო თბომავალ 2-ს აქვს საწვავის ხარჯი დიაპაზონში 70-დან 150 ლიტრ/სთ-მდე).

უკრაინა
ანალოგიურ მანქანებს უშვებდნენ უკრაინაში. სამრეწველო საწარმო შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოება „სპეცკრანი“ უშვებდა სამანევრო ტრაქტორ მოტომავლებს -2 (ტრაქტორების -150-09-25, -17221-03, -200(220) ბაზაზე) და -3 (ტრაქტორ -300-ის ბაზაზე).
ვონი

ვონი — სოფელი, რომელიც იურიდიულად კვიპროსის რესპუბლიკის ნიქოზიის რაიონს, ხოლო დე ფაქტო ჩრდილოეთი კვიპროსის თურქული რესპუბლიკის, ლეფკოშის რაიონის დეღირმენლიქ-აქინჯილარის მუნიციპალიტეტს მიეკუთვნება. სოფელი მდებარეობს დეღირმენლიქის სამხრეთ-აღმოსავლეთით. 2011 წლის მონაცემებით, სოფლის მოსახლეობა 202 ადამიანს შეადგენდა.
ვროიშა

ვროიშა, ფროდისია ან ვროისია (; — ეს ალტერნატიული სახელწოდება კვიპროსელმა თურქებმა 1959 წელს მიიღეს და სიტყვასიტყვით ნიშნავს: „ადგილი, სადაც წვიმს“) — მიტოვებული სოფელი კვიპროსში, ტილირიას რეგიონში, ნიქოზიის რაიონში, პაფოსის ტყის ტერიტორიაზე. 1964 წლის 15 მარტამდე იგი ექსკლუზიურად კვიპროსელი თურქებით იყო დასახლებული.

მიუხედავად იმისა, რომ 1891 წელს ვროიშაში რამდენიმე კვიპროსელი ბერძენი ცხოვრობდა, 1901 წლიდან 1960 წლამდე სოფელი სრულად კვიპროსელი თურქებით იყო დასახლებული. ბრიტანეთის კოლონიური მმართველობის პერიოდში სოფლის მოსახლეობა სტაბილურად იზრდებოდა: თუ 1891 წელს აქ 48 ადამიანი ცხოვრობდა, 1960 წლისთვის მათმა რაოდენობამ 235-ს მიაღწია. უშუალოდ 1964 წლის ევაკუაციამდე სოფლის მოსახლეობა 254 ადამიანს შეადგენდა.

ეს კვიპროსელი თურქებით დასახლებული სოფელი მიატოვეს 1964 წლის 15-დან 18 მარტამდე პერიოდში. ვროიშას ყველა იძულებით გადაადგილებულმა მცხოვრებმა თავშესაფარი ლიმნიტისის და ამადიესის კვიპროსულ-თურქულ ანკლავებს შეაფარა. მათ კი, ვინც თავშესაფარი სოფელ სელემანში იპოვა, ხელახლა მოუწიათ გადაადგილება 1964 წლის აგვისტოში, როდესაც ეს ტერიტორია გენერალ გრივასისა და კვიპროსელი ბერძნების შეიარაღებული ფორმირებების მხრიდან მძიმე სამხედრო თავდასხმის ქვეშ მოექცა. ბევრი ლტოლვილი ამ კვიპროსულ-თურქულ ანკლავებში დარჩა 1975 წლამდე, რის შემდეგაც ისინი კიდევ ერთხელ გადაასახლეს, ამჯერად სოფლებში: პოტამოს ტუ კამბოსი, კარავოსტასი და ქსეროსი. თუმცა, საკუთარი სოფლის დაკარგვის გამო, ვროიშას ბევრმა ყოფილმა მცხოვრებმა, საკუთარი თავისა და ოჯახებისთვის ახალი ცხოვრების საძიებლად, იმიგრაციით სხვა ქვეყნებს, მათ შორის გაერთიანებულ სამეფოსა და ავსტრალიას მიაშურა.

სოფელი ასწლეულების განმავლობაში როგორც თურქი, ისე ბერძენი კვიპროსელებისთვის ცნობილი იყო ვროიშას სახელით, თუმცა 1974 წლის შემდეგ, კვიპროსის მთავრობამ მისი ოფიციალური სახელწოდება შეცვალა და „ფროდისია“ უწოდა.
ვიზაკია

ვიზაკია — სოფელი კვიპროსში, ნიქოზიის რაიონში, რომელიც მდებარეობს ნიკიტარიდან აღმოსავლეთით 2 კილომეტრში.

სოფელი გაშენებულია მდინარე ელიას ნაპირზე, ზღვის დონიდან 300 მეტრზე და ასტრომერიტისის სამხრეთით დაახლოებით 9 კილომეტრში. ძველად, წყლის წისქვილები ელიას ხეობის პერპენდიკულარულად შენდებოდა, რათა დაკმაყოფილებულიყო როგორც სოფლის, ასევე რამდენიმე სხვა მეზობელი თემის საჭიროებები. სოფლის ტერიტორია ჩრდილოეთით კენჭებზე, ქვიშასა და თიხაზე, ხოლო სამხრეთით ლავაზეა გაშენებული. ზოგი მიიჩნევს, რომ სოფელმა თავისი სახელი მდინარის მიერ ნაპირებზე დალექილ კრამიტს უნდა მიანიჭოს, რაც სოფლის ერთ-ერთი შთამბეჭდავი ელემენტია. სოფლის ტრადიციული სახლების საფუძველს, რომლებსაც თავისებური არქიტექტურა აქვთ, სწორედ ეს კრამიტი აქვს, რომელსაც ელიას მდინარე გვთავაზობს, ხოლო დანარჩენი ნაწილი თიხის აგურითაა ნაგები. დახრილი, კრამიტით მოპირკეთებული სახურავები სოფლის სახლების არქიტექტურის ულამაზეს სურათს ავსებს. მოსახლეობა ამ კენჭებს „ვიზაციას“ (მრავლობითში, მკერდის მსგავს ფიგურას აღნიშნავს) უწოდებს, რაც მდინარის მიერ ასე ჩამოყალიბებული ქვებია. ეს „ვიზაცია“ რეგიონის ათობით სხვა სოფელშიც შეინიშნება. ვიზაკიას ლანდშაფტი ასევე ხასიათდება მორფუს ხეობისკენ დახრილობით.

სოფელში საშუალო წლიური ნალექი დაახლოებით 350 მილიმეტრია და მის რეგიონში მრავალფეროვანი პროდუქცია მოჰყავთ. ეს კულტურებია მარცვლეული (ძირითადად ქერი), პარკოსნები, რამდენიმე ხეხილი, ნუში და ზეთისხილი. სოფლის დაუმუშავებელ ფერდობებსა და ციცაბო ადგილებში იზრდება თიამი, ნარგიზი, ეკლიანი ბუჩქები, ფიჭვები, ცისტუსები და მრავალი სხვა ეკლიანი მცენარე, ხოლო მდინარის კალაპოტის პირას იზრდება ლერწამი, ოლეანდრი და ევკალიპტი.

მოსახლეობის რაოდენობა საგრძნობლად გაიზარდა. 1881 წელს თუ სოფელში 124 ადამიანი ცხოვრობდა, 1982 წლის აღწერით მცხოვრებთა რიცხვმა 440-ს მიაღწია. 2001 წლის ბოლო აღწერის მონაცემებით კი თემში მოსახლეობის რაოდენობა 384 ადამიანს შეადგენდა.

ვიზაკია ისტორიისა და ტრადიციების მქონე სოფელია. მას ლატრის თქმით, ლუზინიან-ვენეციის ეპოქაში ეს ტერიტორია ერთმანეთს ეწინააღმდეგებოდა. მკვლევართა აზრით, ვიზაკია ნიკოლა მორაბიტს მეფე იაკობ „ნოთოსმა“ (არალეგიტიმურმა ქმარმა) გადასცა.

თუმცა, ეს სოფელი, სადაც ზაფხულობით ლავისფერი ყავისფერი, ხოლო ზამთრობით სხვადასხვა ნარგავების მუქი მწვანე ფერები ჭარბობს, უფრო მეტად ცნობილია მთავარანგელოზ მიქაელის შუა საუკუნეების ეკლესიით. ეს არის პატარა ტაძარი, რომლის ინტერიერშიც საუკუნის ძალზე საინტერესო ფრესკებია შემორჩენილი.

ვიზაკიას სამხრეთით მდებარე კაშხალი, ისევე როგორც ირიგაციისა და მიწების ხელახალი განაწილების პროექტების წყალობით გარემოს კეთილმოწყობა, სავარაუდოდ, ხელს შეუწყობს მცენარეული საფარის გაზრდასა და ადგილობრივი მოსახლეობის ცხოვრების დონის ამაღლებას. მიუხედავად ამისა, ელიას ხეობა თავისი მდინარეებით ზამთრის თვეებში, მთიანი სოფლისთვის დამახასიათებელი ხალხური არქიტექტურა და მთავარანგელოზ მიქაელის ეკლესია კვლავ დარჩება ვიზაკიას მთავარ ბუნებრივ და კულტურულ სიმდიდრედ.
ასტრიდ ბერჟეს-ფრისბი

ასტრიდ ბერჟეს-ფრისბი (დ.1986, 26 მაისი) ფრანგი და ესპანელი მსახიობია. მსახიობი ყველაზე მეტად ცნობილია სიუზანის როლით ფილმში „ზღვის კედელი“ , ქალთევზა სირენას როლით ფილმში „კარიბის ზღვის მეკობრეები: უცნაურ ნაპირებზე“ და სოფის როლით ფილმში „მე – დასაწყისი“ . ასევე შეასრულა გრძნეულის როლი ფილმში „მეფე არტური: ხმლის ლეგენდა“. 2009 წელს მიენიჭა სიუზან ბიანკეტის პრემია , 2011 წლის კანის კინოფესტივალზე მიიღო „შოპარდის ტროფეი“ წლის აღმოჩენა ქალის ნომინაციაში, ხოლო 2016 წელს რომში წარდგენილი იყო „დავიდ დი დონატელოს“ ჯილდოზე.

ადრეული წლები
ასტრიდ ბერჟე-ფრისბი ბარსელონაში, ესპანელი მამის და ფრანგ-ამერიკელი დედის ოჯახში დაიბადა. სამ ქალიშვილს შორის უფროსია. მშობლების განქორწინების შემდეგ, 2 წლის ასაკში, საცხოვრებლად სამხრეთ-დასავლეთ საფრანგეთში გადავიდა. გაიზარდა ლა-როშელთან ახლოს მდებარე პატარა ქალაქში, სადაც სასკოლო სპექტაკლებში ჰობის დონეზე მონაწილეობდა, თუმცა სამსახიობო ხელოვნებას, როგორც შესაძლო კარიერულ გზას, ვერ ხედავდა. გარემო, სადაც ცხოვრობდა, ძალიან შორს იყო კინოინდუსტრიისგან, რის გამოც მსახიობობა მიაჩნდა არა პროფესიად, არამედ რაღაც აბსტრაქტულ მოვლენად.

მოგვიანებით, მამა საცხოვრებლად დომინიკელთა რესპუბლიკაში გადავიდა, სადაც მომავალმა მსახიობმა ხუთი ზაფხული ოფიციანტად მუშაობაში გაატარა. 17 წლის ასაკში, ოსტეოპათიის კარიერის დასაწყებად, მარტო გადავიდა პარიზში, თუმცა ხშირად უწევდა საცხოვრებლის გამოცვლა და ნაცნობებიც არ ჰყავდა. მალევე, მამა 46 წლის ასაკში გარდაიცვალა. ამ შემთხვევამ გააჩინა გაცნობიერება, რომ სიცოცხლე ძალიან ხანმოკლეა და ნამდვილი მოწოდება მსახიობობა იყო. სწავლის დასრულებისთანავე, არჩევანი დრამატულ სკოლაზე შეჩერდა. მსახიობი თავისუფლად ფლობს კატალანურ, ესპანურ, ფრანგულ და იტალიურ ენებს. ინგლისური ენის შესწავლა კი „კარიბის ზღვის მეკობრეებში“ მისაღები როლისთვის დაიწყო.

კარიერა
სამსახიობო დებიუტი 2007 წელს, ფრანგულ ტელევიზიაში შედგა. 2008 წელს შედგა სადებიუტო როლი სრულმეტრაჟიან ფილმში „ზღვის კედელი“. სამოდელო მოღვაწეობა 2010 წლიდან დაიწყო და გახდა ბრენდ „ “-ის გაზაფხული/ზაფხულისა და შემოდგომა/ზამთრის კამპანიების სახე.

საფრანგეთში, ჰოლივუდსა და დიდ ბრიტანეთში გამართული მრავალი კასტინგის შემდეგ, ბერჟე-ფრისბიმ 2011 წელს მიიღო ქალთევზა სირენას როლი ფილმში „კარიბის ზღვის მეკობრეები: უცნაურ ნაპირებზე“, რაც პირველი ინგლისურენოვანი დებიუტი აღმოჩნდა. როლისთვის აუცილებელი გახდა ინგლისური ენის სწავლა. ჰავაიზე გადაღებების დროს, კანის სიმკრთალის შესანარჩუნებლად, აკრძალული ჰქონდა დღის შუქზე გარეთ გასვლა.

2012 წელს მონაწილეობა მიიღო ესპანურ ფილმში „ანგელოზების სქესი“ . მომდევნო წელს მთავარი როლი შეასრულა ფრანგულ დრამაში „ჟულიეტი“ (2013). ამის შემდეგ გამოჩნდა მეორე ინგლისურენოვან სრულმეტრაჟიან ფილმში „მე - დასაწყისი“ (2014), სადაც სოფის პერსონაჟი განასახიერა.

ფილმისთვის „ალასკა“ (2015) საჭირო გახდა იტალიური ენის შესწავლა, ამ როლმა კი საუკეთესო მსახიობი ქალის ნომინაციაში „დავიდ დი დონატელოს“ ნომინაცია მოიტანა. 2017 წელს მეორეხარისხოვანი როლი შეასრულა ფილმში „მეფე არტური: ხმლის ლეგენდა“. 2020 წელს ტაორმინას კინოფესტივალზე მიიღო საუკეთესო მსახიობი ქალის ჯილდო ფილმში „სხვა“ შესრულებული როლისთვის.

ამჟამად ასტრიდ ბერჟე-ფრისბი მოდის სახლ „“-ის ბრენდ-ამბასადორია.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1754

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1754 მიიღეს 2007 წლის 30 აპრილს, დასავლეთ საჰარის მდგომარეობის შესახებ ყველა წინა რეზოლუციის განხილვის შემდეგ, საბჭომ გააგრძელა დასავლეთ საჰარაში რეფერენდუმის ჩატარების მიზნით გაეროს მისიის მანდატი ექვსი თვით, 2007 წლის 31 ოქტომბრამდე.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
უშიშროების საბჭომ კვლავ დაადასტურა დასავლეთ საჰარის პრობლემის გრძელვადიანი და ორმხრივად მისაღები გამოსავლის აუცილებლობა, რაც ამ ტერიტორიის მოსახლეობის თვითგამორკვევას უზრუნველყოფდა. მაროკოს, პოლისარიოს ფრონტსა და რეგიონის სახელმწიფოებს მოუწოდეს, ითანამშრომლონ გაეროსთან, რათა დაიძლიოს პოლიტიკური ჩიხი და ამ ხანგრძლივ დავას წერტილი დაესვას.

რეზოლუციის პრეამბულა ასევე მიესალმა მაროკოს „სერიოზულ და სანდო“ ძალისხმევას დავის მოსაგვარებლად, ისევე როგორც პოლისარიოს ფრონტის მიერ წარმოდგენილ წინადადებას.

დადგენილებები
ყველა მხარეს მოუწოდეს, პატივი სცენ -სთან ცეცხლის შეწყვეტის შესახებ მიღწეულ სამხედრო შეთანხმებებს და დაიწყონ მოლაპარაკებები ყოველგვარი წინაპირობების გარეშე. წევრ სახელმწიფოებს მოუწოდეს, განიხილონ წვლილის შეტანა ნდობის აღდგენის ღონისძიებებში ადამიანებს შორის მეტი კონტაქტის ხელშესაწყობად, როგორიცაა ოჯახური ვიზიტები.

-ს მანდატი გახანგრძლივდა და გენერალურ მდივანს, პან გი მუნს, დაევალა 2007 წლის 30 ივნისისთვის მოემზადებინა ანგარიში დასავლეთ საჰარაში არსებული ვითარების შესახებ. გარდა ამისა, მას დაევალა უზრუნველეყო -ს პერსონალს შორის სექსუალური ექსპლუატაციის მიმართ „ნულოვანი ტოლერანტობის“ პოლიტიკის მკაცრი დაცვა.
მარიო ბარდი

მარიო ბარდი (იტალ. ; იანვარი, 1922 — 7 სექტემბერი, 1998) — იტალიელი რეალისტი მხატვარი და დიზაინერი. დაიბადა პალერმოში, სიცილიის კუნძულზე, სამხრეთ იტალიაში.

ბიოგრაფია
მარიო ბარდი 1922 წლის იანვარში დაიბადა პალერმოში. თავდაპირველად სწავლობდა ინჟინერიას, თუმცა 1947 წელს მიატოვა ეს მიმართულება და ჩაირიცხა პალერმოს სახვითი ხელოვნების აკადემიაში , რომელიც 1951 წელს დაამთავრა.

იმავე წელს საცხოვრებლად გადავიდა აოსტაში, აოსტის ველის რეგიონში, ჩრდილო-დასავლეთ იტალიაში. 1954 წელს ცხოვრობდა ტურინიში, პიემონტის რეგიონში. 1960-იანი წლების დასაწყისში გადავიდა მილანიში, სადაც სიცოცხლის ბოლომდე მოღვაწეობდა.

1963 წელს ბარდიმ მოიპოვა პრემიო სუძარა, ხოლო 1964 და 1966 წლებში — პრემიო ტეტამანტი. აღნიშნული ჯილდოები მას იტალიურ თანამედროვე ხელოვნებაში შეტანილი წვლილისთვის მიენიჭა.

1998 წლის 7 სექტემბერს მხატვარი მილანში ინსულტის შედეგად გარდაიცვალა.

შემოქმედება
მარიო ბარდი საუკუნის იტალიური რეალიზმის ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი წარმომადგენელი იყო. მის ნამუშევრებში განსაკუთრებული ადგილი უჭირავს სიცილიას თემატიკას, ადგილობრივ პეიზაჟებს, ადამიანებსა და ყოველდღიურ ცხოვრებას.

ცნობილი სიცილიელი მწერალი ლეონარდო შაშა ბარდის შესახებ წერდა:

ეს შეფასება ხაზს უსვამს მხატვრის მჭიდრო კავშირს მშობლიურ კუნძულთან და მის კულტურულ მემკვიდრეობასთან.

ბარდის ნამუშევრები გამოირჩევა რეალისტური ხედვით, მკაფიო კომპოზიციებითა და ფერთა გამომსახველობითი გამოყენებით. მიუხედავად იმისა, რომ სიცოცხლის დიდი ნაწილი ჩრდილოეთ იტალიაში გაატარა, მისი შემოქმედების მთავარი შთაგონების წყაროდ ყოველთვის სიცილია რჩებოდა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1709

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1709 ერთხმად მიიღეს 2006 წლის 22 სექტემბერს. სუდანში არსებული ვითარების შესახებ წინა რეზოლუციების, განსაკუთრებით 1590-ე (2005), 1627-ე (2005), 1653-ე (2006), 1663-ე (2006), 1679-ე (2006) და 1706-ე (2006) რეზოლუციების გახსენების შემდეგ, საბჭომ სუდანში გაეროს მისიის მანდატი 2006 წლის 8 ოქტომბრამდე გააგრძელა.

დეტალები
საბჭომ შეშფოთება გამოხატა გაეროს სამშვიდობო მისიის წინააღმდეგ დაწესებული შეზღუდვებისა და მათ მიერ მისიის მანდატის ეფექტიანად შესრულებაზე მოხდენილი გავლენის გამო. გარდა ამისა, მან შეშფოთება გამოთქვა დარფურში ჰუმანიტარული ვითარების გაუარესებასთან დაკავშირებით და კიდევ ერთხელ გაუსვა ხაზი რეგიონში ყველანაირი ძალადობისა და სასტიკი ქმედებების დასრულების აუცილებლობას.

იმის დადგენით, რომ არსებული ვითარება კვლავ საფრთხეს უქმნიდა საერთაშორისო მშვიდობასა და უსაფრთხოებას, საბჭომ „“-ის მანდატი 2006 წლის 8 ოქტომბრამდე გააგრძელა, საჭიროების შემთხვევაში მისი შემდგომი განახლების განზრახვით.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1733

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1733 მიღეს აკლამაციით დახურულ სხდომაზე 2006 წლის 22 დეკემბერს. გაეროს გენერალური მდივნის როლის აღიარების შემდეგ, საბჭომ პატივი მიაგო კოფი ანანს, რომლის უფლებამოსილების ვადა გენერალური მდივნის პოსტზე 2006 წლის 31 დეკემბერს იწურებოდა.

2007 წლის 1 იანვრიდან გენერალური მდივნის თანამდებობაზე ანანის მემკვიდრე პან გი მუნი გახდა.

დეტალები
საბჭომ შეაქო ანანი გაეროს წესდების შესაბამისად ორგანიზაციის წარმატებული გაძღოლისთვის, მსოფლიოს სხვადასხვა წერტილში არსებული კონფლიქტების გრძელვადიანი გადაჭრის გზების ძიებისა და ორგანიზაციაში რეფორმების გატარების მცდელობებისთვის.

მან აღიარა ანანის წვლილი საერთაშორისო მშვიდობის, უსაფრთხოებისა და განვითარების საქმეში, მისი მცდელობები ეკონომიკურ, სოციალურ და კულტურულ სფეროებში საერთაშორისო პრობლემების გადასაჭრელად, ისევე როგორც მისი ძალისხმევა ჰუმანიტარული საჭიროებების, ადამიანის უფლებებისა და თავისუფლებების ხელშესაწყობად ყველა ადამიანისთვის.

საბოლოოდ, რეზოლუციამ გამოხატა „ღრმა მადლიერება“ კოფი ანანის მიმართ გაეროს წესდებაში მოცემული პრინციპებისადმი თავდადებისა და სახელმწიფოებს შორის მეგობრული ურთიერთობების განვითარებაში შეტანილი წვლილისთვის.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1729

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1729 ერთხმად მიიღეს 2006 წლის 15 დეკემბერს. გენერალური მდივნის, კოფი ანანის მოხსენების განხილვის შემდეგ, რომელიც ეხებოდა გაეროს განცალკევების ზედამხედველობის ძალებს , საბჭომ მისიის მანდატი კიდევ ექვსი თვით, 2007 წლის 30 ივნისამდე გააგრძელა.

დეტალები
რეზოლუციამ მოუწოდა დაინტერესებულ მხარეებს, დაუყოვნებლივ შეესრულებინათ 338-ე (1973) რეზოლუცია და სთხოვა გენერალურ მდივანს, აღნიშნული ვადის ამოწურვისას წარედგინა მოხსენება არსებული ვითარების შესახებ.

გენერალური მდივნის მოხსენებაში, რომელიც მომზადდა „“-ის შესახებ წინა რეზოლუციის შესაბამისად, აღნიშნული იყო, რომ ისრაელსა და სირიას შორის ვითარება ზოგადად მშვიდი დარჩა, თუმცა ახლო აღმოსავლეთში სიტუაცია მთლიანობაში კვლავ დაძაბული იყო მანამ, სანამ პრობლემის ყველა ასპექტის მომცველი მოგვარება არ იქნებოდა მიღწეული.

საბჭო ასევე მიესალმა „“-ის ძალისხმევას სექსუალური ექსპლუატაციის მიმართ ნულოვანი ტოლერანტობის პოლიტიკის განხორციელების კუთხით.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1726

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1726 მიიღეს ერთხმად 2006 წლის 15 დეკემბერს. კოტ-დ’ივუარში (სპილოს ძვლის ნაპირი) არსებული ვითარების შესახებ წინა რეზოლუციების გახსენების შემდეგ, საბჭომ კოტ-დ’ივუარში გაეროს ოპერაციისა და მისი მხარდამჭერი ფრანგული ძალების მანდატი 2007 წლის 10 იანვრამდე გააგრძელა.

დეტალები
უშიშროების საბჭო მეტად შეშფოთებული იყო კოტ-დ’ივუარში მიმდინარე პოლიტიკური კრიზისითა და მისი გაუარესებით, რასაც თან სდევდა „მძიმე“ ჰუმანიტარული შედეგები. მან კვლავ დაადასტურა თავისი მხარდაჭერა „“-სა და მხარდამჭერი ფრანგული ძალების მიმართ, რომლებიც მოქმედებდნენ მისია „ლიკორნის“ ფარგლებში, და აღნიშნა, რომ ქვეყანაში არსებული ვითარება კვლავაც წარმოადგენდა საფრთხეს საერთაშორისო მშვიდობისა და უსაფრთხოებისთვის.

გაეროს წესდების თავის საფუძველზე მოქმედმა საბჭომ „“-სა და მისია „ლიკორნის“ ფარგლებში მოქმედი ფრანგული მხარდამჭერი ძალების მანდატები 2007 წლის 10 იანვრამდე გააგრძელა.
დიმიტრი დიუჟევი

დიმიტრი პეტროვიჩ დიუჟევი(9 ივლისი, 1978)—რუსი კინო და სცენის მსახიობი და მომღერალი.

ადრეული ცხოვრება
დაიბადა 1978 წლის 9 ივლისს, ასტრახანში, მსახიობ პეტრ დიუჟევისა და ლუდმილა დიუჟევას ოჯახში. 1995 წელს დაამთავრა „ნიჭიერ ბავშვთა სკოლა" და შევიდა -ში (რეჟისურის ფაკულტეტი, სამსახიობო ჯგუფი, მარკ ზახაროვის სახელოსნო). დიმიტრიმ შეასრულა დონევანის როლი „ბორის გოდუნოვში". რეპეტიციები დაემთხვა სატელევიზიო სერიალ „ბაიაზეთის" გადაღებებს, სადაც დიუჟევი ერთ-ერთ მთავარ როლზე იყო მოწვეული, თუმცა დიმიტრიმ უარი განაცხადა სერიალში მონაწილეობაზე.

კარიერა
2006 წლიდან დიმიტრი დიუჟევი მოსკოვის მხატვრული თეატრის მსახიობია. 2015 წელს დიმიტრი დიუჟევმა თეატრალური რეჟისორის დებიუტი გაიკეთა, დადგა სპექტაკლი „სკამი" ა. გელმანის პიესის მიხედვით.

პირადი ცხოვრება
2008 წლის 14 თებერვალს დიმიტრი დაქორწინდა ტატიანა დიუჟევაზე ტრადიციული რუსული მართლმადიდებლური ცერემონიით, რომელიც გაიმართა 2008 წლის 20 ივლისს. ჰყავთ ერთი ვაჟი.
2023 წლის იანვარში უკრაინამ სანქციები დაუწესა დიმიტრის უკრაინაში რუსული შეჭრის მხარდაჭერის გამო. 2023 წლის თებერვალში კანადამ ასევე დააწესა სანქციები დიმიტრი დიუჟევზე.