მარგარეტ კენედი

მარგარეტ მურ კენედი (დ. 23 აპრილი, 1896 – გ. 31 ივლისი, 1967) — ინგლისელი რომანისტი და დრამატურგი. მისი ყველაზე წარმატებული ნამუშევარი, როგორც რომანი და როგორც პიესა, იყო მუდმივი ნიმფა . ის იყო პროდუქტიული მწერალი და მისი რამდენიმე ნამუშევარი გადაიღეს ფილმად. სამი რომანი ხელახლა დაიბეჭდა 2011 წელს.

ბიოგრაფია
მარგარეტ კენედი დაიბადა ჰაიდ პარკ გეიტში, ლონდონში, ჩარლზ მურ კენედის (1857-1934), ადვოკატისა და მისი მეუღლის ელინორ ედიტ მარვუდის (1861-1928) ოჯახში. მარგარეტი იყო ოთხი შვილიდან უფროსი. რომანისტი ჯოის კერი მამის მხრიდან ბიძაშვილი იყო.

იგი სწავლობდა ჩელტენჰემის ქალთა კოლეჯში, სადაც დაიწყო წერა, შემდეგ კი წავიდა სომერვილის კოლეჯში, ოქსფორდი, 1915 წელს ისტორიის წასაკითხად. სომერვილის კოლეჯის სხვა ლიტერატურული თანამედროვეები იყვნენ ვინიფრდ ჰოლტბი, ვერა ბრიტინი, ჰილდა რეიდი, ნაომი მიჩისონი და სილვია ტომპსონი. ასევე დაუმეგობრდა უელსელ მწერალ ფლორა ფორსტერს . მისი პირველი პუბლიკაცია იყო ისტორიის წიგნი - (1922). კენედი 1925 წლის 20 ივნისს დაქორწინდა ადვოკატ დევიდ დევისზე ( 1889 – 1964 ), რომელიც მოგვიანებით გახდა საოლქო სასამართლოს მოსამართლე და დაზღვევის ეროვნული კომისარი. 1952 წელს მიენიჭა რაინდის წოდება. მათ ჰყავდათ ვაჟი და ორი ქალიშვილი, რომელთაგან ერთი იყო რომანისტი ჯულია ბირლი, დაბადებული 1928 წლის 13 მაისს და ავტორი სულ მცირე 13 რომანისა, გამოცემული 1968-დან 1985 წლამდე. რომანისტი სერენა მაკესი მისი შვილიშვილია. კენედი გარდაიცვალა ფლორა ფორსტერის სახლში ადდერბერიში, ოქსფორდშირი, 1967 წლის 31 ივლისს,

რომანები და პიესები
კენედი დღეს საუკეთესოდ არის შეფასებული მისი მეორე რომანისთვის, მუდმივი ნიმფა, რომელიც ადაპტირდა უაღრესად წარმატებულ ვესტ-ენდის პიესად. დაიდგა ნიუ თეატრში, ნოელ კაუარდთან და ედნა ბესტთან ერთად 1926 წლის სექტემბერში. დადგმის პროცესში კაუარდი ჯონ გილგუდმა შეცვალა. ის ასევე გადაიღეს ფილმად 1928 წელს ადრიან ბრუნელმა და ალმა რევილმა. რეჟისორი ბრუნელი და ბასილ დინები იყვნენ. მონაწილეობდნენ ივრ ნოველო, მეიბელ პულტონი და ბენიტა ჰიუმი. ისევ გადაიღეს ფილმად 1933 წელს, 1938 წელს (ტელევიზიისთვის), და 1943 წ .

კენედის პირველი რომანი იყო ლინდონის ქალბატონები (1923). მოგვიანებით წარმატებულ რომანებს შორის იყო „ოჯახის სულელი“ (1930), „მუდმივი ნიმფის“ გაგრძელება და ფსიქოლოგიური რომანი „დიდი ხნის წინ“ (1932). (1938) იყო -ის თვის წიგნი, (1949) ლიტერატურული გილდიის არჩევანი შეერთებულ შტატებში და (1953) - ჯეიმს ტეიტ ბლეკის მემორიალური პრიზის მფლობელი. ბნელი იუმორისტული ფილმი „კლონის გმირები“ (1957) დაეყრდნო მის გამოცდილებას, როგორც სცენარის ავტორის. მან ასევე გამოაქვეყნა ჯეინ ოსტინის ბიოგრაფია და მხატვრული ლიტერატურის შესწავლა, კანონგარეშე პარნასუსზე .

მუდმივი ნიმფის სასცენო წარმატებას (ადაპტირებულია ბესილ დინთან ერთად) მოჰყვა კიდევ სამი პიესა. ყველაზე წარმატებული იყო (1934), -ის ადაპტაცია, რომელიც ასევე ორჯერ გადაიღეს ფილმად.

მისი ომის შემდგომი რომანები, (1950) წარმოგვიდგენს კატასტროფას და პერსონაჟებს, რომლებიც შეიძლება დაიღუპნენ ან არ დაიღუპნენ ომში, როგორც ეს ხდება ტორნტონ უაილდერის „სან ლუის რეის ხიდში“ . კლდის ნგრევის შედეგად განადგურებული ზღვისპირა სასტუმრო სავსეა ყველა ასაკისა და ზომის დისფუნქციური პერსონაჟებით, რაც უზრუნველყოფს შეშფოთების, სიმპათიისა და იუმორის კარგ ბალანსს. მისი ბოლო რომანი, არა კალენდარში: მეგობრობის ისტორია, მოიცავს მეგობრობას მდიდარი ოჯახის ქალიშვილსა და მათი ერთ-ერთი მსახურის ყრუ ქალიშვილს შორის.

კენედის ოჯახმა მისი ნაშრომები და მიმოწერა გადასცა სომერვილის კოლეჯის ბიბლიოთეკას .