iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ხოსე მარია კორნეხო

ხოსე მარია კორნეხო ი მერინო (დ. 10 ნოემბერი, 1788 — გ. 24 ნოემბერი, 1864) — სალვადორელი პოლიტიკოსი. იგი ორჯერ მსახურობდა ელ-სალვადორის მეთაურად (1829–30 და 1830–32 წლებში).

ადრეული წლები
კორნეხო დაიბადა 1788 წელს ხოსე მარია კორნეხოსა და ხაკობა მერინოს ოჯახში. მან იქორწინა ნიკოლასა დე ლესამაზე.

გვატემალაში იგი სწავლობდა ფილოსოფიას, რაშიც დიპლომი 1809 წლის 14 იანვარს მიიღო. მოგვიანებით სწავლობდა კანონიკურ სამართალს, თუმცა ხარისხი არ მიუღია, შემდეგ კი სამოქალაქო სამართალს, რომელიც ასევე არ დაუსრულებია. იგი გვატემალაში იმყოფებოდა, როდესაც ცენტრალური ამერიკის გაერთიანებულმა პროვინციებმა მხარი დაუჭირეს აგუსტინ დე იტურბიდეს მექსიკის პირველ იმპერიაში გაერთიანებას. იმის გამო, რომ კორნეხო ამ კავშირის წინააღმდეგი იყო, იგი ციხეში ჩასვეს. იგი 1822 წლის ივნისში გაათავისუფლეს, რის შემდეგაც ელ-სალვადორში დაბრუნდა.

კარიერა
იგი იყო შტატის კონგრესის დეპუტატი 1826, 1827 და 1828 წლებში, როდესაც ელ-სალვადორი ცენტრალური ამერიკის ფედერაციული რესპუბლიკის ნაწილი იყო. მნიშვნელოვანი აღიარების მოპოვების შემდეგ, იგი ასევე გახდა სან-ვისენტეს მერი და მუდმივი საბჭოს წევრი.

როდესაც ქალაქებში შტატის მეთაურის არჩევნები გამოცხადდა, გამარჯვება კორნეხომ მოიპოვა. მან მმართველობა (კვლავ ფედერაციის შემადგენლობაში მყოფი შტატისა) 1829 წლის 30 იანვარს ჩაიბარა და ერთ წელზე ცოტა მეტხანს, 1830 წლის 16 თებერვლამდე მართავდა.

მეორე ვადით იგი 1830 წლის 4 დეკემბრიდან 1832 წლის 30 აპრილამდე მსახურობდა. 1831 წლის დეკემბერში ფედერალურმა პრეზიდენტმა ფრანსისკო მორასანმა ფედერაციის დედაქალაქი ქალაქ გვატემალიდან სან-სალვადორში გადმოიტანა, თუმცა კორნეხოს წინააღმდეგობის გამო (რომელიც ფედერაციას ეწინააღმდეგებოდა), მორასანი იძულებული გახდა 1832 წლის 6 იანვარს სან-სალვადორი დაეტოვებინა. იგი ჰონდურასში გადავიდა, სადაც ელ-სალვადორში ხელახლა შესაჭრელად ნიკარაგუიდან დამატებითი ჯარების ჩამოსვლას ელოდებოდა.

მანუელ ხოსე არსესთან ერთად, კორნეხომ 1832 წელს გამოაცხადა ელ-სალვადორის გამოყოფა კავშირისგან (ფედერაციისგან). იმავე წლის 17 მარტს სალვადორის ქალაქი ჩალატენანგო კორნეხოს წინააღმდეგ და ფედერალური მთავრობის მხარდასაჭერად გამოვიდა. ანალოგიურად მოიქცა ქალაქი მეტაპანიც.

მორასანი თავს დაესხა სან-მიგელს 1832 წლის 28 თებერვალს. 1832 წლის 14 მარტს, ხოკოროს ბრძოლაში, მან დაამარცხა კორნეხო. 28 მარტს მან კვლავ დაამარცხა იგი სან-სალვადორში. კორნეხო ტყვედ ჩაიგდეს, ხოლო მორასანმა ელ-სალვადორზე პირდაპირი კონტროლი დაამყარა. მან მოიწვია არჩევნები დამფუძნებელი ასამბლეისთვის, რომელმაც შემდგომში შტატის მეთაურად მარიანო პრადო, ხოლო ვიცე-მეთაურად ხოაკინ დე სან-მარტინი აირჩია.

კორნეხო გვატემალაში, სან-ფრანცისკოს მონასტერში გამოკეტეს და ის პოლიტიკას აღარასოდეს დაბრუნებია.
ისლა გროსა

ისლა გროსა — ხმელთაშუა ზღვაში მდებარე კუნძულია, რომელიც მურსიის რეგიონში, სან ხავიერის მუნიციპალიტეტს ეკუთვნის და ლა მანგა დელ მარი მენორის ჩრდილოეთ ნაწილიდან 2,5 კმ-ის დაშორებით მდებარეობს. მისი ფართობი 17,5 ჰექტარი და სიმაღლე 90 მეტრზე მეტია.
კუნძულის აღმოსავლეთით მდებარეობს ვულკანური წარმოშობის კუნძული, რომელსაც ელ ფარალიონი ჰქვია.

ტოპონიმია
სახელი „გროსას კუნძული“ კატალონიური სიტყვიდან „გროსა“ მომდინარეობს. ესპანურად: (დიდი კუნძული).
გეოლოგია
სვეტებიანი შეერთება, ვულკანური ამოფრქვევების ნაშთები, რომლებიც კუნძულის სამხრეთით მდებარე კლდეებში ჩანს.
კუნძული გროსა და ფარალიონის კუნძული, ასევე მარ მენორის კუნძულები, მეოთხეული ვულკანიზმის ნაშთებია, რომელიც კამპო დე კარტახენას მთელ ტერიტორიაზე 7.2-დან 6.6 მილიონ წლამდე პერიოდში, მიოცენის დროს მოხდა.
კუნძული ქმნის იდეალურ ვულკანურ კონუსს, მაგრამ საკმაოდ ეროზირებულია, როგორც მურსიის ვულკანების უმეტესობა, ანდეზიტებისგან შემდგარი ნიადაგით. კუნძულის სამხრეთი კალთის კლდეებში ჩანს სვეტოვანი შეერთების მაგალითები, რომლებიც წარმოიქმნება ვულკანური ლავის გაგრილების შედეგად ზედაპირზე ამოსვლისას.
ფაუნა
ისლა გროსა გამოირჩევა ორნითოლოგიური სიმდიდრით. ყვითელფეხა თოლიების ძალიან დიდ კოლონიასთან ერთად ბუდობს, სხვა ფრინველებს შორის, ევროპული ქარიშხალი,შაგი, პერეგრინი და აუდუინის თოლია.
გარემოს დაცვა
კუნძული დაცულია მურსიის რეგიონის ტერიტორიაზე ბუნებრივი პარკის კატეგორიით, ის ასევე წარმოადგენს ფრინველთა სპეციალური დაცვის ზონას, -ს, ასევე საზოგადოებრივი მნიშვნელობის ადგილს -ის სტატუსით.
ისტორია
კლდის, სახელწოდებით „ “, არსებობა წყალსაცავის აღმოსავლეთით, ზედაპირიდან რამდენიმე მეტრში, საუკუნეების განმავლობაში საფრთხეს წარმოადგენდა ნავიგაციისთვის. მის ფსკერზე აღმოაჩინეს მრავალი ფინიკიური და რომაული ჩაძირული გემი.
ყველაზე მნიშვნელოვანი ადგილი, რომელიც ცნობილია როგორც „ბახო დე ლა კამპანას“ ჩაძირული გემი, ძვ. წ. მეშვიდ

ხის სავარცხლებით, მეზღვაურის პირადი ნივთებით და აფრიკული სპილოს ეშვებით, რომლებზეც ფინიკიური წარწერები იყო. ამ გემის ყველა ტვირთი და ისლა გროსას წყლებში აღმოჩენილი დანარჩენი ჩაძირული გემები ამჟამად გამოფენილია კარტახენას წყალქვეშა არქეოლოგიის ეროვნულ მუზეუმში.
კუნძული მე-18 საუკუნემდე ბარბაროსული მეკობრეების თავშესაფარი იყო.
კუნძული 2000 წლამდე სამხედრო ზონა იყო და გამოიყენებოდა საბრძოლო მყვინთავების სპეციალური რაზმების საწვრთნელ ბაზად და საზღვაო ძალების მყვინთავთა ცენტრის ასაფეთქებელი ნივთიერებების დეაქტივაციისთვის. 2000 წელს ის გარემოსდაცვითი საქმიანობისთვის მურსიის რეგიონის მთავრობას გადაეცა.
მას აქვს ნავმისადგომი და ერთადერთი არსებული შენობები სამხედრო საქმიანობასთან იყო დაკავშირებული.
გალერეა
მიშელ დე ლოპიტალი

მიშელ დე ლოპიტალი (; დ. 1506 — გ. 13 მარტი, 1573) — ფრანგი იურისტი, დიპლომატი და სახელმწიფო მოღვაწე. იგი იკავებდა საფრანგეთის კანცლერის პოსტს იტალიური ომების დასასრულსა და საფრანგეთის რელიგიური ომების საწყის ეტაპზე.

ადრეული ცხოვრება და განათლება
მიშელი იყო კონსტებლ ბურბონის სამსახურში მყოფი ექიმის ვაჟი. მამის საქმიანობის გამო, მან ახალგაზრდობის დიდი ნაწილი საფრანგეთიდან გადასახლებაში, ბურბონებისა და იმპერატორის კარზე გაატარა. მოგვიანებით, როდესაც მამამისი ლოთარინგიის საგვარეულოს სამსახურში შევიდა, მიშელი კარდინალ შარლ ლოთარინგიელის პატრონაჟის ქვეშ მოექცა.

კარიერა
მარი მორინზე ქორწინების გზით, ლოპიტალმა ადგილი მოიპოვა პარიზის პარლამენტში. ამ სტატუსით მან მოამზადა ბრალდებები მეფის სახელით ბულონის დამცველების წინააღმდეგ, რომლებმაც 1544 წელს ქალაქი დათმეს. 1547 წელს იგი დიპლომატიური მისიით გაიგზავნა ტრიენტის საეკლესიო კრებაზე .

1548 წელს მან მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა ანა დ’ესტეს მემკვიდრეობის დეტალების მოგვარებაში, რამაც შესაძლებელი გახადა ამ უკანასკნელის ქორწინება ფრანსუა დე გიზთან.

საფრანგეთის კანცლერი
1560 წელს ეკატერინე მედიჩიმ იგი საფრანგეთის კანცლერად დანიშნა. ლოპიტალი ცნობილი გახდა თავისი შემწყნარებლური პოლიტიკით. ის ცდილობდა დაემშვიდებინა დაპირისპირება კათოლიკეებსა და ჰუგენოტებს შორის. მისი ცნობილი პრინციპი იყო, რომ მოქალაქეობა უფრო მნიშვნელოვანია, ვიდრე რელიგიური კუთვნილება.

ლოპიტალის ძალისხმევით გამოიცა რამდენიმე ედიქტი, რომელიც ჰუგენოტებს გარკვეულ თავისუფლებებს ანიჭებდა, თუმცა რადიკალურმა ფრაქციებმა მისი პოლიტიკა საბოლოოდ მარცხისთვის გაწირეს. 1568 წელს იგი იძულებული გახდა გადამდგარიყო.

გარდაცვალება
მიშელ დე ლოპიტალი გარდაიცვალა 1573 წლის 13 მარტს, წმინდა ბართლომეს ღამიდან მცირე ხნის შემდეგ, რომლის დროსაც იგი სასწაულებრივად გადაურჩა სიკვდილს.
ალინა შარიგო

} ; დ. 23 მაისი, 1859 — გ. 27 ივნისი, 1915) — ოგიუსტ რენუარის მოდელი და მოგვიანებით მისი მეუღლე. იგი ათწლეულების განმავლობაში პოზირებდა მხატვრისთვის, მოგვიანებით მასზე ზრუნავდა, როდესაც რენუარი დაინვალიდდა.

შარიგო გამოსახულია რენუარის მრავალ ცნობილ ტილოზე, მათ შორისაა: ,,საუზმე მენიჩბეთა წრეში“ (1881, წინა პლანზე მარცხნივ, პატარა ძაღლით ხელში) და „ქერათმიანი მობანავე“.

წყვილს სამი შვილი ჰყავდა: მათ შორის პიერ და ჟან რენუარები, რომლებმაც კინომატოგრაფიაში წარმატებული კარიერა შექმნეს და კლოდი, რომელიც კერამიკოსი გახდა.
პიერს ჰყავდა ვაჟი, კლოდ რენუარი, ცნობილი სინემატოგრაფი.
ალინა შარიგო მეუღლეზე ადრე გარდაიცვალა.
ბიოგრაფია
ალინა შარიგო დაიბადა 1859 წლის 23 მაისს ობის დეპარტამენტიში, ესუაში, მევენახეების ოჯახში. როდესაც იგი ჯერ კიდევ ჩვილი იყო, მამა ამერიკაში წავიდა, დედა კი სხვაგან გადავიდა საცხოვრებლად და ალინა ბიძას და დეიდას დაუტოვა აღსაზრდელად.მან მიიღო მცირე განათლება.

1874 წელს იგი დედასთან ერთად პარიზში, მონმარტში დასახლდა და მკერავად დაიწყო მუშაობა. დაახლოებით 1880 წელს, 20 წლის ასაკში, ალინმა გაიცნო ოგიუსტ რენუარი და მისი მოდელი გახდა. 1885 წელს მათ პირველი ვაჟი, პიერი შეეძინათ, ხოლო 1890 წლის 14 აპრილს წყვილმა ოფიციალურად იქორწინა. მათ კიდევ ორი შვილი შეეძინათ: ჟანი (დ. 1894) და კლოდი (დ. 1901). 1903 წელს ისინი კან-სიურ-მერში გადავიდნენ, სადაც 1905–1909 წლებში ახალი ვილა, „ლე კოლეტი“ ააშენეს.

ალინის შვილებმა წარმატებული კარიერა შექმნეს ხელოვნებაში: პიერ რენუარი ცნობილი თეატრისა და კინოს მსახიობი გახდა, ჟან რენუარი — აღიარებული კინორეჟისორი და მწერალი, ხოლო კლოდი— კერამიკოსი. პიერის ვაჟი, კლოდ რენუარი, ალინისა და ოგიუსტის შვილიშვილი, ცნობილი სინემატოგრაფი იყო.
კლოდის დაბადების შემდეგ ალინს განუვითარდა შაქრიანი დიაბეტი, თუმცა ამას ქმარს უმალავდა. პიერი და ჟანი პირველი მსოფლიო ომის დროს ჯარში გაიწვიეს და სადაც ორივე დაიჭრა.

ალინ შარიგო გარდაიცვალა გულის შეტევით ნიცაში, 1915 წლის 27 ივნისს, ოთხი წლით ადრე ქმრის გარდაცვალებამდე მას შემდეგ რაც საავადმყოფოში დაჭრილი ჟანი მოინახულა. რენუარის ბიოგრაფი, ბარბარა უაიტი, 1881 წლის ტილოში „ქერათმიანი მობანავე“ ასახულ მოდელს „მრგვალ ფორმებს“ მიაწერს, ხოლო 1885 და 1886 წლების პორტრეტებში მას მკვეთრად გამოკვეთილი ფორმების მქონე ქალად აღწერს.

მხატვრის ნატურა
ალინ შარიგო რენუარისთვის 1880-დან 1915 წლამდე პოზირებდა. მიუხედავად იმისა, რომ იგი მხატვრის მრავალ სიუჟეტურ კომპოზიციაში ფიგურირებს, რენუარს მისი მხოლოდ სამი პორტრეტი აქვს შესრულებული.

შარიგოს გარდაცვალების შემდეგ რენუარმა მის საფლავზე დასადგმელი მონუმენტისათვის ტერაკოტის ქანდაკების მაკეტი შექმნა. ართრიტის გამო მხატვარი თავად ვერ ძერწავდა, ამიტომ მოქანდაკე
რიჩარდ გუინოს მუშაობის პროცესს ზედამხედველობას უწევდა. ქანდაკებას საფუძვლად რენუარის 1885 წლის ტილო იქცა, რომელზეც ალინი პირველ შვილს კვებავს. მონუმენტი საბოლოოდ არ დასრულებულა, თუმცა ეს ნამუშევარი საფუძვლად დაედო ბრინჯაოს ბიუსტს, რომელიც ალინის საფლავზე დაიდგა.

გალერეა
ეს სია მოიცავს რენუარის ძირითად ნამუშევრებს, რომლებზეც გამოსახულია ალინა შარიგო (ან რომლებშიც ის ფიგურირებს). ზოგიერთი ნახატი შესრულებულია რამდენჯერმე – ასეთ შემთხვევებში შერჩეულია ერთ-ერთი მათგანი, როგორც სანიმუშო ეგზემპლარი.
მალტის ჩემპიონატი ჭადრაკში

მალტის ჩემპიონატი ჭადრაკში — ყოველწლიური ეროვნული საჭადრაკო ჩემპიონატი, რომელსაც მალტის ჭადრაკის ფედერაცია ატარებს. თავდაპირველად ის მხოლოდ ღია პირველობას მოიცავდა, დღეს კი პროგრამაში ასევე შედის იუნიორთა, სწრაფი და ელვისებური ჭადრაკის ჩემპიონატები.

ამჟამინდელი ღია ჩემპიონატის გამარჯვებულია ჯეკ მიცი, რომელიც ასევე ფლობს ეროვნულ ტიტულებს სწრაფ ჭადრაკსა და ბლიცში. 2025 წლის მალტის იუნიორთა ჩემპიონია მეთიუ პორტელი.

მალტის ღია ჩემპიონატები
პირველი ოფიციალური ჩემპიონატი 1923 წელს ჩატარდა. რეკორდი ჰარი კამილერის ეკუთვნის, რომელმაც ჩემპიონობა 18-ჯერ მოიპოვა.

საკვალიფიკაციო ეტაპები
ფინალურ ეტაპზე მოსახვედრად საჭიროა წინა წლის ჩემპიონატში საპრიზო ადგილის დაკავება ან „კანდიდატთა ეტაპზე“ წარმატებული გამოსვლა. კანდიდატთა ეტაპზე მოსახვედრად საჭიროა მინიმალური რეიტინგი (ამჟამად 1700) ან შესარჩევ ეტაპზე ნაჩვენები შედეგები.

გამარჯვებულები (ფინალური ეტაპი)
მალტის ჩემპიონატი სწრაფი ჭადრაკში
2017 წლიდან მალტის საჭადრაკო ფედერაციამ მალტის ეროვნული ჩემპიონატის ორგანიზება დაიწყო სწრაფ ჭადრაკში.

2021 წელს ჩატარდა ონლაინ სწრაფი ჭადრაკის გრან-პრი, რომელშიც გამარჯვება ჯეკ მიციმ მოიპოვა. 2022 წლის მალტის ჩემპიონი სწრაფ ჭადრაკში ასევე ჯეკ მიცი გახდა.

მალტის ჩემპიონატი ელვისებურ ჭადრაკში
2017 წლიდან მალტის საჭადრაკო ფედერაციამ მალტის ეროვნული ჩემპიონატის გამართვა დაიწყო ელვისებურ ჭადრაკში.

2021 წელს ჩატარდა ონლაინ გრან-პრი სწრაფ ჭადრაკში, რომელიც ჯეკ მიციმ მოიგო. 2024 წელს მიციმ მალტის ბლიც ჩემპიონატი ზედიზედ მეოთხედ მოიგო.

მალტის იუნიორთა ჩემპიონატი
მალტის იუნიორთა პირველი ჩემპიონატი 1946 წელს ჩატარდა, თუმცა მალტის საჭადრაკო ფედერაციას შედეგების მონაცემები მხოლოდ 1987 წლიდან მოეპოვება.

2025 წლის მალტის იუნიორთა ჩემპიონია მეთიუ პორტელი.
გებჰარდ ლებერეხტ ფონ ბლუხერი

გებჰარდ ლებერეხტ ფონ ბლუხერი (გერმ. ; დ. 16 დეკემბერი, 1742 — გ. 12 სექტემბერი, 1819), ვალშტატის თავადი - პრუსიელი გენერალ-ფელდმარშალი. მან სახელი გაითქვა ნაპოლეონის წინააღმდეგ წარმოებულ ბრძოლებში, განსაკუთრებით 1813 წლის ლაიფციგისა და 1815 წლის ვატერლოოს ბრძოლებში. აგრესიული ტაქტიკის გამო ჯარისკაცებმა მას „მარშალი წინ“ შეარქვეს.

ბიოგრაფია
ბლუხერი დაიბადა როსტოკში, გადამდგარი არმიის კაპიტნის ოჯახში. მისი სამხედრო კარიერა 1758 წელს, 16 წლის ასაკში, შვედეთის არმიაში ჰუსარად მსახურით დაიწყო. შვიდწლიანი ომის დროს, 1760 წელს, იგი პრუსიელებმა ტყვედ ჩაიგდეს, რის შემდეგაც იგი პრუსიის არმიას შეუერთდა.

1773 წელს, დაუმორჩილებლობის გამო, მეფე ფრიდრიხ დიდმა იგი სამსახურიდან დაითხოვა. ბლუხერი 15 წლის განმავლობაში ფერმერობას ეწეოდა, სანამ 1786 წელს, ფრიდრიხის გარდაცვალების შემდეგ, სამხედრო სამსახურში არ აღადგინეს.

ნაპოლეონის ომები
1806 წელს ბლუხერი მონაწილეობდა იენა-აუერშტედტის კამპანიაში, სადაც პრუსიის დამარცხების შემდეგ ტყვედ ჩავარდა, თუმცა მალევე გაცვალეს ფრანგ მარშალ კლოდ ვიქტორზე.

1813 წელს, პრუსიის მიერ ომის განახლების შემდეგ, 71 წლის ბლუხერი აქტიურ სამსახურს დაუბრუნდა. მან გაიმარჯვა კაცბახის ბრძოლაში და უხელმძღვანელა სილეზიის არმიას ლაიფციგის „ხალხთა ბრძოლაში“, სადაც ნაპოლეონი სასტიკად დამარცხდა. ამ დამსახურებისთვის მას ფელდმარშლის წოდება და ვალშტატის თავადის ტიტული მიენიჭა.

ვატერლოოს კამპანია და „ასეული დღეები“
1815 წელს, ნაპოლეონის ელბიდან დაბრუნების შემდეგ, ბლუხერმა ჩაიბარა ქვემო რეინის არმია. ლინის ბრძოლაში პრუსიელები დამარცხდნენ, თავად ბლუხერი კი დაჭრილი ცხენის ქვეშ მოჰყვა და სიკვდილს სასწაულებრივად გადაურჩა.

მიუხედავად ტრავმებისა, მან მოახერხა ძალების მობილიზება და დათქმულ დროს შეუერთდა ველინგტონს ვატერლოოს ბრძოლის ველზე (18 ივნისი). პრუსიული არმიის გამოჩენამ ბრძოლის კრიტიკულ მომენტში გადამწყვეტი როლი ითამაშა ნაპოლეონის საბოლოო განადგურებაში.

პიროვნება და შეფასება
ნაპოლეონი ბლუხერს ახასიათებდა, როგორც უშიშარ, ჯიუტ და დაუღალავ ჯარისკაცს, რომელსაც შეეძლო მძიმე მარცხის შემდეგაც კი მყისიერად წამომდგარიყო ფეხზე და კვლავ შეეტია. ბლუხერმა დაამკვიდრა „ომის პრუსიული გზა“, რომელიც აქცენტს აკეთებდა ძალების სწრაფ კონცენტრაციასა და გადამწყვეტ დარტყმაზე.

იგი იყო ერთ-ერთი ყველაზე მაღალი ჯილდოს მქონე სამხედრო გერმანიის ისტორიაში. პაულ ფონ ჰინდენბურგთან ერთად, იგი არის ერთადერთი პირი, რომელიც დაჯილდოვდა „რკინის ჯვრის დიდი ჯვრის ვარსკვლავით“.

გარდაცვალება
ბლუხერი გარდაიცვალა 1819 წლის 12 სექტემბერს, 76 წლის ასაკში, თავის მამულში, კრიბლოვიცში. მეორე მსოფლიო ომის დროს, 1945 წელს, საბჭოთა ჯარისკაცებმა მისი მავზოლეუმი შეურაცხყვეს, რის შემდეგაც მისი ნეშტი პოლონელმა მღვდელმა სოსნიცის ეკლესიის კატაკომბებში გადაასვენა.
ნიკარაგუის ჩემპიონატი ჭადრაკში

ნიკარაგუის ჩემპიონატი ჭადრაკში — ყოველწლიური ტურნირი, რომელსაც ნიკარაგუის ეროვნული საჭადრაკო ფედერაცია ატარებს. პირველი ჩემპიონატი 1956 წელს მატჩის ფორმატში გაიმართა, ხოლო მომდევნო წლებში ტურნირი სხვადასხვა კატეგორიად იყოფოდა, სადაც უმაღლესი ლიგის გამარჯვებული ხდებოდა ქვეყნის ეროვნული ჩემპიონი.

ეროვნული ჩემპიონატის გამარჯვებულები
ნეპალის ჩემპიონატი ჭადრაკში

ნეპალის ჩემპიონატი ჭადრაკში — ქვეყნის ეროვნული საჭადრაკო ტურნირი, რომელსაც ნეპალის საჭადრაკო ფედერაცია და ნეპალის ეროვნული სპორტული საბჭო ატარებენ. ტურნირი პირველად 1979 წელს გაიმართა. 2008 წლიდან ტარდება ნეპალის ქალთა საჭადრაკო ჩემპიონატი, ხოლო 2009 წლიდან — ნეპალის გუნდური საჭადრაკო ჩემპიონატი.

ნეპალის საჭადრაკო ჩემპიონატის გამარჯვებულები
ნეპალის ქალთა საჭადრაკო ჩემპიონატის გამარჯვებულები
ნეპალის ქალთა საჭადრაკო ჩემპიონატის გამარჯვებულები
სურინამის ჩემპიონატი ჭადრაკში

სურინამის ჩემპიონატი ჭადრაკში — ყოველწლიური შეჯიბრება, რომელსაც სურინამის ჭადრაკის ფედერაცია ატარებს. ფედერაცია 1955 წელს დაარსდა, თუმცა პირველი ეროვნული ტურნირი 1945 წლის დეკემბერში გაიმართა. სურინამის ქალთა ჩემპიონატი ჭადრაკში კი პირველად 1989 წელს ჩატარდა.

ეროვნული ჩემპიონატის გამარჯვებულები
ქალთა ჩემპიონატის გამარჯვებულები
მადაგასკარის ჩემპიონატი ჭადრაკში

მადაგასკარის ჩემპიონატი ჭადრაკში — ყოველწლიური ეროვნული საჭადრაკო ტურნირი, რომელსაც მადაგასკარის ჭადრაკის ფედერაცია ატარებს. ფედერაცია დაარსდა 1970 წელს, თუმცა ათწლიანი შესვენების შემდეგ, 2008 წელს აღდგა.

ეროვნული ჩემპიონატი პირველად 1994 წელს ჩატარდა. ქვეყანაში ასევე იმართება ქალთა საჭადრაკო ჩემპიონატი, რომელიც 2009 წლიდან იმართება.

ეროვნული ჩემპიონატის გამარჯვებულები

ქალთა ჩემპიონატის გამარჯვებულები
ტრინიდადი და ტობაგოს ჩემპიონატი ჭადრაკში

ტრინიდადი და ტობაგოს ჩემპიონატი ჭადრაკში — ყოველწლიური ეროვნული საჭადრაკო ტურნირი, რომელიც ავლენს საუკეთესო მოჭადრაკეებს ტრინიდადი და ტობაგოში. მიუხედავად იმისა, რომ ქვეყანაში ჭადრაკს 1922 წლიდან ან უფრო ადრეც თამაშობდნენ, პირველი ოფიციალური მამაკაცთა ტურნირი 1937 წელს გაიმართა.

ყველაზე მეტი, 13 ტიტული მოპოვებული აქვს კრისტო კეივის. სხვა მრავალგზის ჩემპიონებს შორის არიან: რაიან ჰარპერი (8 ტიტული), ჯორჯ ე. კ. სტენფორდი (6), ფრედერიკ ედვარდ ბრასინგტონი (5), ფრედ საბგა (4), კარლ ბრაუნი და შონ ტავარესი (3-3), ხოლო ჯოშუა ჯონსონს 2 ტიტული აქვს.

ასევე ტარდება ყოველწლიური ქალთა ეროვნული ჩემპიონატი. რეკორდული 9 გამარჯვება ადიტი სუნდარსინგჰის ანგარიშზეა.

შენიშვნა: ქვემოთ მოცემულ ცხრილში შეტანილია მხოლოდ ის წლები, როდესაც ტურნირი შედგა. ჩემპიონატი არ გამართულა 1938, 1940, 1941, 1943, 1960, 1962 და 1963 წლებში.

მამაკაცთა ჩემპიონატის გამარჯვებულები
ქალთა ჩემპიონატის გამარჯვებულები
მექსიკის ჩემპიონატი ჭადრაკში

მექსიკის საჭადრაკო ჩემპიონატი — ყოველწლიური საჭადრაკო ტურნირი, რომელსაც 1973 წლიდან ატარებს მექსიკის ჭადრაკის ფედერაცია. 1997 წლიდან ტურნირი ცნობილია როგორც „ეროვნული აბსოლუტური ჩემპიონატი“, მანამდე კი ეწოდებოდა „ეროვნული დახურული ჩემპიონატი“.

თავდაპირველად ტურნირი წრიული სისტემით იმართებოდა, თუმცა 1990-იან წლებში რამდენჯერმე ჩემპიონატი ოლიმპიური სისტემით ჩატარდა. ამჟამად ჩემპიონატი შვეიცარიული სისტემით იმართება. გარკვეულ წლებში ეს ტურნირი წარმოადგენს საკვალიფიკაციო ეტაპს ფიდეს მსოფლიო ჩემპიონატისთვის. აღსანიშნავია, რომ მექსიკაში ასევე ტარდება „ღია ჩემპიონატი“ , რომელიც 1954 წლიდან იმართება და მასში მონაწილეობა სხვა ქვეყნის მოქალაქეებსაც შეუძლიათ.
გამარჯვებულების სია
იზოლა ბელა (სიცილია)

იზოლა ბელა (სიცილიურად: იზულა ბედა) — პატარა კუნძული ტაორმინასთან ახლოს, სიცილიაში, სამხრეთ იტალიაში. ასევე ცნობილია, როგორც იონიის ზღვის მარგალიტი. მდებარეობს იონიის ზღვის პატარა ყურეში; გარკვეული პერიოდის განმავლობაში ფლორენს ტრეველიანის კერძო საკუთრება იყო, 1990 წლამდე, სანამ სიცილიის რეგიონმა არ შეიძინა და ნაკრძალად გადაკეთდა, რომელსაც ბუნების მსოფლიო ფონდის იტალიის ფილიალი ადმინისტრირებას უწევდა. კუნძულს ხშირად აკავშირებს ვიწრო ბილიკი მატერიკის სანაპიროსთან. გარშემორტყმულია ზღვის გამოქვაბულებით და აქვს პატარა და საკმაოდ კლდოვანი პლიაჟი.

ისტორია
ორი სიცილიის მეფე ფერდინანდ -მა კუნძული 1806 წელს მეზობელ ქალაქ ტაორმინას აჩუქა. 1890 წელს კუნძული ქალაქიდან ტრეველიანმა იყიდა, რომელმაც ზღვის პირას პატარა სახლი ააშენა და ეგზოტიკური მცენარეები შემოიტანა, რომლებიც ხმელთაშუა ზღვის კლიმატში ხარობდა. შემდგომმა მფლობელებმა კუნძული შეინარჩუნეს მანამ, სანამ მფლობელი არ გაკოტრდა და 1990 წელს კუნძული აუქციონზე არ გაიტანეს. კუნძული ბუნების დამცველებმა ჯერ კიდევ 1983 წელს შენიშნეს. რეგიონმა ის სწრაფად შეიძინა და დაცულ ბუნებრივ ძეგლად გამოაცხადა. კუნძულზე ფრინველებისა და ხვლიკების რამდენიმე სახეობა ბინადრობს.
სოზიგენეს ნაპრალები

სოზიგენეს ნაპრალები — ნაპრალთა ჯგუფი მთვარეზე. მდებარეობს მთვარის ხილული მხარის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში (კვადრანტები -12, -60). სახელი ეწოდა ნაპრალების მახლობლად მდებარე კრატერ სოზიგენეს მიხედვით (დაამტკიცა საერთაშორისო ასტრონომიულმა კავშირმა 1964 წელს). სოზიგენეს ნაპრალების საერთო ცენტრის სელენოგრაფიული კოორდინატებია .
ნანკინის თავდაცვის პარკი

თავდაცვის პარკი ან ნანკინის ეროვნული თავდაცვის პარკი — ეროვნული თავდაცვის საგანმანათლებლო პარკი, რომელიც მდებარეობს ნანკინში, ძიანგსუს პროვინციაში, ჩინეთში. 2014 წლის აპრილში, პარკში ჩინეთის საზღვაო ფლოტის მოდელების გამოფენა გაიმართა.

ეროვნული თავდაცვის განათლების დარბაზი ნანკინის პარკების 2014 წლის ყოველწლიურ საშვებში შეტანილი 39 ადგილიდან ერთ-ერთია, რომელსაც სხვა კულტურული ადგილები 2014 წელს დაემატა. ელექტრონული საშვი ნანკინის მაცხოვრებლებსა და სტუმრებზე იყიდება.
ნანკინის იანძის ხიდი

ნანკინის იანძის ხიდი , ადრე ნანძინის პირველი იანძის ხიდის სახელით ცნობილი — ორსართულიანი საგზაო-სარკინიგზო ხიდი იანძის მდინარეზე, ნანკინში, ძიანგსუში, ჩინეთში, რომელიც აკავშირებს ქალაქის ფუკოუს და კულოუს რაიონებს. მისი ზედა სართული ჩინეთის 104-ე ეროვნული გზატკეცილის ნაწილია. მისი სიგრძეა 4588 მეტრი. ქვედა ნაწილში ორლიანდაგიანი რკინიგზაა, რომელიც 6772 მეტრის სიგრძისაა და აკავშირებს პეკინი-შანხაის რკინიგზას, რომელიც ათწლეულების განმავლობაში იანძის მიერ იყო გაყოფილი. მისი მარჯვენა ხიდი ცხრა ბურჯისგან შედგება. ხიდს დღეში დაახლოებით 80 000 სატრანსპორტო საშუალება და 190 მატარებელი გადაჰყავს.

ხიდის მშენებლობა დასრულდა 1968 წელს. ეს იყო იანძის გადაღმა მესამე ხიდი უხანის იანძის ხიდისა და ჩუნგცინგის პაიშათუოს იანძის ხიდის შემდეგ. ეს იყო პირველი მძიმე ხიდი, რომელიც სრულად ჩინური გამოცვილების გამოყენებით დაპროექტდა და აშენდა.

სუიციდის პრობლემა
სახელმწიფო მედიის ცნობით, ნანკინის იანძის მდინარის ხიდმა ოქროს კარიბჭის ხიდს გადაასწრო, როგორც მსოფლიოში თვითმკვლელობის ყველაზე ხშირი ადგილი, სადაც 2006 წლისთვის თვითმკვლელობის 2000-ზე მეტი შემთხვევა დაფიქსირდა.

ნახტომის შედეგად გადარჩენილ ადამიანებს მძიმე დაზიანებები აღენიშნებოდათ, მათ შორის დამბლა, ორგანოების დაზიანება, ძვლების მოტეხილობა და მთელი ცხოვრების მანძილზე ტკივილი. ბევრი ვარაუდობს, რომ ნახტომი მყისიერ სიკვდილს გამოიწვევს, თუმცა არც ისე იშვიათია, რომ ხტომელები სხვა მიზეზებით იღუპებოდნენ, როგორიცაა დახრჩობა ან ჰიპოთერმია ცივ წყალში მოხვედრის შემდეგ.

გალერეა
გაიუს სულპიციუს გალუსი

გაიუს სულპიციუს გალუსი — რომაელი სამხედრო მოღვაწე და პოლიტიკოსი სულპიციუსის პატრიციელთა ოჯახიდან, კონსული ძვ. წ. 166 წელს. მან მონაწილეობა მიიღო მესამე მაკედონურ ომში და დაწერა ნაშრომი ასტრონომიაზე, რომელიც შემდგომში დაიკარგა.

ბიოგრაფია
გაიუს სულპიციუსი ეკუთვნოდა სულპიციუსების დიდგვაროვან ოჯახს, სავარაუდოდ, წარმოშობით კამერინადან. წყაროებში მოხსენიებული პირველი სულპიციუსი ძვ. წ. 500 წელს კონსული იყო და შემდგომში ამ ოჯახის წევრები რეგულარულად იკავებდნენ მაღალ თანამდებობებს. კაპიტოლიური ფასტების თანახმად, გაიუს სულპიციუსის მამა და ბაბუა ერთსა და იმავე პრენომენს — გაიუსს — იზიარებდნენ. მისი ბაბუა ძვ. წ. 243 წელს კონსული იყო, ხოლო მამამისი, სავარაუდოდ, პრეტორი იყო ძვ. წ. 211 წელს.

გაიუს სულპიციუსმა სამხედრო სამსახური ლუციუს ემილიუს პავლეს (მოგვიანებით მაკედონიკუსი) მეთაურობით დაიწყო, რომელთანაც მეგობრობდა. ის მსახურობდა შორეულ ესპანეთში ძვ. წ. 191-190 წლებში, ხოლო ლიგურიაში ძვ. წ. 182 წელს. ინგიუნების კაპიტულაციის შემდეგ, სწორედ გალუსი გაგზავნა ლუციუს ემილიუსმა რომში, რათა სენატისთვის გამარჯვების შესახებ ეცნობებინა.

ძვ. წ. 169 წელს გაიუს სულპიციუსი ქალაქის პრეტორი გახდა. ამ თანამდებობაზე მან აპოლონის პატივსაცემად თამაშები მოაწყო, რომლებზეც კვინტუს ენიუსმა თავისი ტრაგედია „თიესტე“ დადგა. ამ დროს მესამე მაკედონიური ომი მიმდინარეობდა. გალუსმა და მისმა კოლეგამ მარკუს კლავდიუს მარცელუსმა კონსულები კვინტუს მარციუს ფილიპუსი და გნეუს სერვილიუს კეპიონი არმიის დაკომპლექტებისას არასწორად ჩადენილ ქმედებებში დაადანაშაულეს და თავად სენატის სახელით ახალი ლეგიონები დაიქირავეს. მომდევნო წელს, გაიუს სულპიციუსი, როგორც ლუციუს ემილიუს პაულუსის არმიის მეორე ლეგიონის სამხედრო ტრიბუნი, მაკედონიისკენ გაემგზავრა. იქ, როდესაც პიდნასთან გადამწყვეტი ბრძოლის წინა დღეს მთვარის დაბნელება მოხდა, გაიუს სულპიციუსმა შეშინებულ ჯარისკაცებს აუხსნა, რომ ამ ფენომენს წმინდა ბუნებრივი მიზეზები ჰქონდა. ტრადიციის სხვა ვერსიის თანახმად, გაიუს სულპიციუსმა დაბნელება იწინასწარმეტყველა და ყველაფერი წინასწარ აუხსნა არმიას. ძვ. წ. 167 წელს, ის მეთაურობდა არმიას ლუციუს ემილიუსის საბერძნეთში მოგზაურობის დროს.

რომში დაბრუნების შემდეგ, გაიუს სულპიციუსი ძვ. წ. 166 წელს კონსულად აირჩიეს, მარკუს კლავდიუს მარცელუსთან ერთად, რომელიც მისი ერთ-ერთი კოლეგა იყო პრეტორობაში. ერთად მათ დაამარცხეს ლიგურიელები და ტრიუმფი მოიპოვეს თავიანთი ძალისხმევისთვის.

ძვ. წ. 164 წელს, გაიუს სულპიციუსი მანიუს სერგიუსთან ერთად საბერძნეთში გაემგზავრა სპარტასა და მეგალოპოლისს შორის კონფლიქტის მოსაგვარებლად, შემდეგ კი აზიაში, რათა დაედგინა, ამზადებდნენ თუ არა პერგამონელი ევმენე და ანტიოქე ეპიფანე რომის წინააღმდეგ ალიანსს. პოლიბიუსის თანახმად, ამ უკანასკნელი მისიის დროს გაიუს სულპიციუსმა გამოავლინა თავისი უაზრობა და მტრობა ევმენესის მიმართ და ბევრი შეცდომა დაუშვა.

გაიუს სულპიციუსი გარდაიცვალა ძვ. წ. 149 წლამდე ცოტა ხნით ადრე.

საგანმანათლებლო საქმიანობა
ციცერონი წერს, რომ გაიუს სულპიციუსმა „ბერძნული ლიტერატურა უფრო ღრმად შეისწავლა, ვიდრე ნებისმიერ სხვა რომაელ დიდგვაროვნმა“ და „ყველაფერში გამოირჩეოდა დახვეწილი გემოვნებითა და სილამაზის სიყვარულით“. მან დაწერა ნაშრომი ასტრონომიაზე, რომელიც მარკუს ტერენციუს ვარონმა წაიკითხა, მაგრამ მალევე დაიკარგა.

ხსოვნა
მის პატივსაცემად, მთვარის ერთ-ერთ კრატერს დააქრვეს სულპიციუს გალუსი.
სულპიციუს გალუსის ნაპრალები

სულპიციუს გალუსის ნაპრალები — ნაპრალთა ჯგუფი მთვარეზე. მდებარეობს მთვარის ხილული მხარის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში (კვადრანტები -12, -41). სახელი ეწოდა ნაპრალების მახლობლად მდებარე კრატერ სულპიციუს გალუსის მიხედვით (დაამტკიცა საერთაშორისო ასტრონომიულმა კავშირმა 1964 წელს). სულპიციუს გალუსის ნაპრალების საერთო ცენტრის სელენოგრაფიული კოორდინატებია .