iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
რობერტ ბარანი

რობერტ ბარანი (; (დ. 22 აპრილი, 1876, ვენა — გ. 8 აპრილი, 1936, უფსალა) — ავსტრიელი ოტორინოლარინგოლოგი. იკვლევდა ვესტიბულური აპარატის ფიზიოლოგიას და პათოლოგიას. გამოიგონა ვესტიბულური აპარატის გამოსაკვლევად მბრუნავი სკამი, ე. წ. ბარანის სავარძელი, დაამუშავა საფეთქლის ძვლის, ლაბირინთისა და შუბლის წიაღის ოპერაციების ორიგინალური მეთოდები. 1914 წელს ლაბირინთოლოგიაში გამოკვლევებისათვის მიენიჭა ნობელის პრემია.

ბიოგრაფია
რობერტ ბარანი დაიბადა ვენაში, უნგრელი ებრაელის ოჯახში 1876 წელს. მის მომავალ ინტერესებზე დიდი გავლენა მოახდინა დედამ, მარია ჰოკმა, რომელიც ცნობილი პრაღელი ისტორიკოსის და პუბლიცისტის ქალიშვილი იყო. ბარანის მედიცინისადმი ინტერესი გაუღვივა ასევე ბავშვობაში გადატანილმა ძვლის ტუბერკულოზმა, რომელმაც შეუქცევადად დაუზიანა მუხლის სახსარი. მიუხედავად ამისა ბარანი მთელი ცხოვრების მანძილზე გატაცებული იყო ჩოგბურთით და მთებში მოგზაურობით.

ბარანიმ 1900 წელს დაამთავრა ვენის უნივერსიტეტის მედიცინის ფაკულტეტი. სწავლა მაინის ფრანკფურტსა და ფრაიბურგში განაგრძო, ვენაში დაბრუნების შემდეგ კი, 1903 წელს, მუშაობდა ვენის უნივერსიტეტის ყურის კლინიკაში ოტოლოგიის ერთ-ერთი პიონერთან, ადამ პოლიტცერთან. 1909 წელს გახდა იმავე უნივერსიტეტის ლექტორი ოტოლოგიაში. იკვლევდა წონასწორობის ფიზიოლოგიასა და დარღვევებს, შექმნა ვესტიბულური აპარატის დაავადებების ახალი სადიაგნოსტიკო კვლევები, ნათხემის ფუნქციის შეფასების მეთოდები და განსაზღვრა მათი მნიშვნელობა წონასწორობის დარღვევების დიაგნოსტიკაში. პირველი მსოფლიო ომის (1914-1918) დროს ქირურგად მუშაობდა ავსტრია-უნგრეთის არმიაში. 1914 წელს ტყვედ ჩაუვარდა რუსებს. ნობელის პრემიაც ტყვეობაში ყოფნის პერიოდში მიენიჭა. ბარანის დაჯილდოებას ავსტრიელი ფსიქოლოგი ზიგმუნდ ფროიდი ასე გამოეხმაურა: „თავის დროზე ბარანის მოწაფედ აყვანაზე უარი ვუთხარი, რადგან ის ძალზედ არანორმალურად მეჩვენებოდა. მისთვის ნობელის პრემიის გადაცემამ აღმიძრა სევდიანი ფიქრები, თუ რაოდენ უმწეოა ადამიანი ხალხისგან სათანადო პატივისცემის მიღების საქმეში“. 1916 წელს შვედეთის სამეფო სახლის წევრის, პრინც კარლის და წითელი ჯვრის შუამდგომლობით ბარანი რუსეთის მთავრობამ გაათავისუფლა, რის შემდეგაც მეცნიერს კუთვნილი პრემია სტოკჰოლმში გადასცეს. ვენაში დაბრუნებულს ავსტრიელმა კოლეგებმა პლაგიარიზმსა და სამეცნიერო გულგრილობაში დასდეს ბრალი. სტოკჰოლმის უნივერსიტეტის მიერ ჩატარებულმა გამოძიებამ ბარანი გაამართლა. ამის შემდეგ მეცნიერმა ვენის უნივერსიტეტი დატოვა და შვედეთში გადასახლდა. 1917 წლიდან ასწავლიდა უფსალის უნივერსიტეტში, სადაც ყელ-ყურ-ცხვირის კლინიკას განაგებდა. 1926 წელს აირჩიეს სრულ პროფესორად. იყო აქტიური პაციფისტი. სიცოცხლის ბოლო წლებში მეცნიერმა რამდენიმე ინსულტი გადაიტანა, რამაც ნაწილობრივი პარალიზი და მტანჯველი ტკივილები გამოიწვია. გარდაიცვალა უფსალაში 1936 წელს, 59 წლის ასაკში. მისი სამივე შვილი ექიმი და მეცნიერი იყო, შვილიშვილი ანდერს ბარანი კი ფიზიკოსია და ერთხანს ნობელის ფიზიკის კომიტეტის მდივანი იყო.
პიერ ბაზილი

პიერ ბაზილი (; 6 აპრილი, 1199), ასევე ცნობილია როგორც ბერტრან დე გუდრუნი, ჯონ სებროზი და დუდო — ფრანგი რაინდი, რომელმაც არბალეტიდან გასროლით მოკლა ინგლისის მეფე რიჩარდ ლომგული (1157-1199 წწ.). 1199 წლის 26 მარტს, მაშინ როდესაც რიჩარდ ლომგულსა და მის არმიას, საფრანგეთში ალყაში ჰყავდა მოქცეული შალიუს ციხესიმაგრე, რიჩარდმა მოიხსნა ტანზე შემოსილი აბჯარი და ამ დროს პიერ ბაზილმა მას არბალეტით მიაყენა ჭრილობა. თუმცა იმ დროს რიჩარდი არ დაღუპულა. მეფეს მხოლოდ რამდენიმე თვის გასვლის შემდგომ განუვითარდა განგრენა, რომელიც გამოწვეული იყო აღნიშნული ჭრილობიდან და რომელმაც რიჩარდ ლომგული იმავე წლის 6 აპრილს, საბოლოოდ შეიწირა კიდეც.

ციხესიმაგრის დამცველებს შორის მხოლოდ ორი ფრანგი რაინდი იყო და მათ ინგლისელები სახეზე კარგადაც იცნობდნენ. ცნობილია ისიც, რომ ციხესიმაგრე არ იყო კარგად დაცული, რის გამოც ინგლისელებისათვის მისი აღება პრობლემას არ წარმოადგენდა და შესაძლოა ითქვას ამ ალყით ისინი ერთობოდნენ კიდეც. სწორედ მოწინააღმდეგის შეუფასებლობა გახდა მიზეზი იმისა,რომ რიჩარდმა არ, ან ვერ გაითვალისწინა ის საფრთხე, რაც ციხე-სიმაგრის დამცველებისაგან მომდინარეობდა და უარი განაცხადა აბჯრის ჩაცმაზე, რაც მისთვის საბედისწერო შეცდომა აღმოჩნდა.

როდესაც მეფის დაჭრით განრისხებულმა ინგლისელებმა შალიუს ციხესიმაგრე აიღეს, სხვა ტყვეებთან ერთად ტყვედ აიყვანეს რიჩარდის სასიკვდილოდ დამჭრელი რაინდი პიერ ბაზილი, თუმცა რიჩარდმა გამოამჟღავნა უდიდესი სულგრძელობა და ბრძანა, რომ იგი სიკვდილით არ დაესაჯათ. აქვე აღსანიშნავია ის გარემოებაც, რომ რაოდენ გასაოცარიც არ უნდა იყოს, ფრანგი რაინდი მეფემ 100 შილინგითაც კი დააჯილდოვა. 1199 წლის 6 აპრილს, რიჩარდ ლომგული, პიერის მიერ მიყენებული ჭრილობის შედეგად გარდაიცვალა. რის შემდეგაც იმავე დღეს (1199 წლის 6 აპრილი), მეფის სიკვდილით განრისხებულმა ინგლისელებმა პიერ ბაზილს ცოცხლად გააძრეს ტყავი და მხოლოდ ამის შემდეგ ჩამოახრჩვეს უსაშინლესად ნაწამები რაინდი.
ნოვოროსია (კონფედერაცია)

ნოვოროსია ან ახალი რუსეთი , ასევე მოიხსენიება, როგორც სახალხო რესპუბლიკების კავშირი — თვითგამოცხადებული დონეცკისა (დსრ) და ლუგანსკის სახალხო რესპუბლიკების (ლსრ) მიერ დაარსებული კონფედერაცია, მდებარეობს აღმოსავლეთ უკრაინაში, ესაზღვრება რუსეთის ფედერაციას.

ნოვოროსიის სახალხო რესპუბლიკების კავშირი შედგება ორი კონსტიტუციური რესპუბლიკისგან, რომლებიც ჯერჯერობით არცერთ ქვეყანას არ უღიარებია, ორივე მათგანი უკრაინის მიერ კლასიფიცირებულები არიან, როგორც ტერორისტული ორგანიზაციები. ნოვოროსია 2014 წლის 22 მაისს დაარსდა, 24 მაისს კი თვითგამოცხადებული სახალხო რესპუბლიკების ლიდერებმა ოფიციალურად გააფორმეს ხელშეკრულება. 24 ივნისს „უზენაესი საბჭოს“ წევრებმა თითოეული ჯგუფიდან ოფიციალურად განაცხადეს მათი კონსტიტუციების შერწყმაზე, ასევე განაცხადეს ნოვოროსიის, როგორც კონფედერაციის შექმნაზე სახელწოდებით „სახალხო რესპუბლიკების კავშირი“.

ფონი
1974 წელს ქუჩუქ-კაინარჯის საზავო ხელშეკრულების დადებით რუსეთ-ოსმალეთის ომი დასრულდა. ელშეკრულების დადებიდან რამდენიმე წელში რუსეთის იმპერიამ ყირიმის სახანოს ანექსია მოახდინა და ანექსირებულ ტერიტორიას ნოვოროსია ეწოდა. საწყის ეტაპზე ნოვოროსია მოიცავდა სამხრეთ უკრაინას, ასევე დღევანდელი რუსეთის ზოგიერთ ნაწილს (მათ შორის ნოვოროსიისკს). ტერიტორიაზე მალევე დასახლდნენ უკრაინელები, რუმინელები, რუსები, ებრაელები, გერმანელები, ბერძნები, ბულგარელები და სხვა ეროვნების ადამიანები. ნოვოროსიის მთავარი ქალაქებს წარმოადგენდნენ ოდესა, ხერსონი, ნიკოლაევი და ნოვოროსიისკი. 1802 წელს ნოვოროსიის პროვინცია დაიყო სამ გუბერნიად. 1917 წელს გამომდინარე იქიდან, რომ ეთნიკური უკრაინელები მოსახლეობის უმრავლესობას წარმოადგენდნენ მეთვრამეტე საუკუნის ნოვოროსიის უმეტესი ნაწილი ახლად შექმნილ უკრაინის სახალხო რესპუბლიკას შეუერთდა. უკრაინა-საბჭოეთის ომში დამოუკიდებლობის მომხრე უკრაინელების დამარცხების შემდეგ, საბჭოთა მთავრობამ განაცხადა, რომ სამხრეთ უკრაინა უკრაინის საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის ნაწილი იყო.

საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ, ტერმინი ნოვოროსია აქტიურად გამოიყენებოდა, სხვადასხვა მოძრაობები ცდილობდნენ რეგიონების უკრაინის შემადგენლობიდან გამოსვლას და დამოუკიდებლობის მოპოვებას, თუმცა მათი მცდელობები კრახით დასრულდა. საბოლოოდ 1990-იან და 2000-იან წლებში ეს მოძრაობები თამაშგარე მდგომარეობაში აღმოჩნდნენ, მათ ვერ შეძლეს ადგილობრივ მოსახლეობაში უმრავლესობის მოპოვება. -ის დირექტორმა დმიტრი ტრენინმა დაწერა, რომ 2003 წელს ზოგიერთი რუსი აკადემიკოსი (მეცნიერი) სერიოზულად ფიქრობდა პრო-რუსული სახელმწიფოს ნოვოროსიის ჩამოყალიბებაზე, თუმცა მათი ვარაუდით ამის საპასუხოდ უკრაინაში აქტიური სამუშაოები დაიწყებოდა უკრაინის ნატოში გასაწევრიანებლად.

ისტორია
ჩამოყალიბება
2014 წლის 13 მაისს დონეცკში, უკრაინაში დაარსდა პარტია, სახელწოდებით პარტია ახალი რუსეთი. 22 მაისს პარტიის პირველი ყრილობა წევრება გააკეთეს განცხადება ახალი თვითგამოცხადებული სახელმწიფოს შექმანზე, სახელწოდებით ნოვოროსია.
დეკემბრის დეკლარაცია (2014)
შეიარაღებული ძალები
დემოგრაფია
მოსახლეობა
გაერთიანებული ერების განცხადებით ნოვოროსიის მიერ კონტროლირებად ტერიტორიაზე საერთო ჯამში 3-3.09 მილიონი ადამიანი ცხოვრობს. 1 მილიონზე მეტ ადამიანს საცხოვრებლის დატოვება მოუწია, დაახლოებით 5 000 კი სამხედრო მოქმედებების დროს დაიღუპა.

დავა
მანჰეტენი (ფილმი)

მანჰეტენი — ვუდი ალენის 1979 წლის ფილმი. ფილმმა მიიღო საუკეთესო ფილმისთვის და სეზარი საუკეთესო უცხოური ფილმისთვის.

სიუჟეტი
ფილმის მთავარი გმირია სატელევიზიო სცენარისტი. ის მომაბეზრებელი სამსახურის მიტოვებისა და ძველი ნაცნობების წრიდან თავის დაღწევის მიზნით, თავისი მეგობრის საყვარელთან გააბამს რომანს და სიცრუისა და ორპირობის შეკრულ წრეში აღმოჩნდება.
შაბატკა

შაბატკა (ასევე შებიტკუ, შაბატაკა, შაბატაკო) — ძველი ეგვიპტის მეფე (ფარაონი) ოცდამეხუთე დინასტიიდან, რომელიც მეფობდა მესამე გარდამავალი პერიოდის დროს. მისი მმართველობა დაიწყო ძვ.წ. 707 წელს ან ძვ.წ. 706 წელს და დასრულდა ძვ.წ. 690 წელს. შაბატკა წინამორბედი ფარაონის შაბაკას დისწული იყო. შაბატკას მამა ოცდამეხუთე დინასტიის დამაარსებელი და მისი პირველი ფარაონი პიანხი იყო.
ვახტანგ კუნცევ-გაბაშვილი

ვახტანგ კუნცევ-გაბაშვილი (დ. 10 დეკემბერი, 1973, თელავი) — ქართველი კინორეჟისორი.

ბიოგრაფია
ვახტანგ კუნცევ-გაბაშვილი დაიბადა 1973 წლის 10 დეკემბერს, თელავში; ცნობილი ხმის რეჟისორის, გარი კუნცევის ოჯახში.

1996 წელს დაამთავრა საქართველოს შოთა რუსთაველის თეატრისა და კინოს სახელმწიფო უნივერსიტეტი, კინოსაოპერატორო ფაკულტეტი (ლევან პაატაშვილის სახელოსნო). მისი სადიპლომო ნამუშევარი, მოკლემეტრაჟიანი მხატვრული ფილმი „დილის რომანსი“ არის გრან-პრის მფლობელი (სტრასბურგი, თურქეთი) და თერთმეტი საერთაშორისო კინოფესტივალის ლაურეატი.

1997–2003 წლებში სწავლობდა მიუნხენის უმაღლეს კინოაკადემიაში, საპროდიუსერო ფაკულტეტზე ( სტიპენდიატი).

2003–2005 წლებში თანამშრომლობდა ლუდის კომპანიასთან „ვარშტაინერი“ , მასთან ერთად აფრიკაში გადაიღო ფილმი ! ( -თან ერთად), აგრეთვე მუსიკალური კლიპები.

2003 წელს დააარსა ქართულ-გერმნაული სტუდია „აკრობატი“.

ამჟამად ასწავლის თბილისის თეატრისა და კინოს უნივერსიტეტში და ტელევიზიისა და რადიოს ინსტიტუტში. მუშობს კინოსტუდია „სანგუკოში“.

1998 წლიდან არის მიუნხენის საერთაშორისო კინოფესტივალის ტექნიკური კოორდინატორი.

ვახტანგ კუნცევ-გაბაშვილი არის საქართველოს კინემატოგრაფისტთა კავშირის წევრი.

ფილმოგრაფია
რეჟისორი
ჩემი კინო (2014), დოკუმენტური, 54 წუთი, ეძღვნება გარი კუნცევს.
ოცნება (2009), დოკუმენტური.
ჩემი მყუდრო და საოცნებო სახლი (2009), დოკუმენტური.
დავიწყებული პორტრეტი ინტერირერში (2006), დოკუმენტური.
სახლი, სადაც იბადებიან ზღაპრები (2002), დოკუმენტური, 42 წუთი, გარი დავთიანის თოჯინები.
დილის რომანსი (1996), მოკლემეტრაჟიანი მხატვრული ფილმი.

სცენარის ავტორი
ჩემი კინო (2014).
ოცნება (2009).
ჩემი მყუდრო და საოცნებო სახლი (2009).
დავიწყებული პორტრეტი ინტერირერში (2006).
დილის რომანსი (1996).

პროდიუსერი
ჩემი კინო (2014).
ოცნება (2009).
ჩემი მყუდრო და საოცნებო სახლი (2009).
დავიწყებული პორტრეტი ინტერირერში (2006).

ოპერატორი
ჩემი კინო (2014).
ოცნება (2009).
ჩემი მყუდრო და საოცნებო სახლი (2009).
დავიწყებული პორტრეტი ინტერირერში (2006).
ქვა (1996), მოკლემეტრაჟიანი მხატვრული ფილმი.

ხმის რეჟისორი
ოცნება (2009).
ჩემი მყუდრო და საოცნებო სახლი (2009).
დავიწყებული პორტრეტი ინტერირერში (2006).
როკვით განფენილნი (2005).

მონტაჟი
ოცნება (2009), დოკუმენტური.
ჩემი მყუდრო და საოცნებო სახლი (2009), დოკუმენტური.
დავიწყებული პორტრეტი ინტერირერში (2006), დოკუმენტური.
ნინო გვენეტაძე

ნინო გვენეტაძე (დ. 27 იანვარი, 1964, ხაშური) — ქართველი სამართალმცოდნე, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს თავმჯდომარე 2015 წლის 20 მარტიდან 2018 წლის 2 აგვისტომდე.

ბიოგრაფია
ნინო გვენეტაძე დაიბადა 1964 წლის 27 იანვარს, ქალაქ ხაშურში. 1985-1990 წლებში სწავლობდა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში, წარჩინებით დაამთავრა იურიდიული ფაკულტეტი სამართალმცოდნეობის სპეციალობით.

2015 წლის 20 მარტიდან
2018 წლის 2 აგვისტომდე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს თავმჯდომარე.

2019 წლის 9 მაისს ნინო გვენეტაძე თსუ-ს პრორექტორად დანიშნეს.

სამუშაო გამოცდილება
2012-2014 წლებში — ევროკავშირის „კანონის უზენაესობის“ პროექტის „არასრულწლოვანთა მართლმსაჯულება საქართველოში“ - ექსპერტი;

2012-2011 წლებში — ფონდ „ღია საზოგადოება საქართველოს“ პროექტის „არასრულწლოვანთა მართლმსაჯულების რეფორმა“ - ექსპერტი;

2011-2014 წლებში იყო გერმანიის ქ. ფრაიბურგის მაქს-პლანკის საერთაშორისო და საზღვარგარეთის ქვეყნების სისხლის სამართლის ინსტიტუტის სამეცნიერო სტიპენდიატი და პროექტის ,,სისხლის სამართლის პოლიტიკის განვითარება და სამართლის როლი გარდამავალი პერიოდის მართლმსაჯულებაში‘‘ - ექსპერტი საქართველოდან;

2012 წლიდან — სისხლის სამართლისა და არასრულწლოვანთა მართლმსაჯულების რეფორმის განმახორციელებელი უწყებათაშორისი კომისიის წევრი;

2010-2012 წლებში — საქართველოს ადვოკატთა ასოციაციის სისხლის სამართლის კომიტეტის ექსპერტი;

2008 წლის საპარლამენტო არჩევნებში კენჭს რესპუბლიკური პარტიიდან ხაშურის რაიონის დეპუტატად იყრიდა.

1999-2006 წლებში იყო საქართველოს უზენაესი სასამართლოს წევრი; სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის მოსამართლე;

1994-1999 წლებში მუშაობდა იუსტიციის სამინისტროში სხვადასხვა თანამდებობაზე: მოქალაქეობისა და იმიგრაციის სამმართველოს მთავარი კონსულტანტი, საკანონმდებლო განზრახულებათა განყოფილების უფროსი, საჯარო სამართლის სამმართველოს უფროსის მოადგილე, საჯარო კანონმდებლობის განყოფილების უფროსი, საჯარო სამართლის დეპარტამენტის უფროსის მოადგილე, სამართლის ჰარმონიზაციისა და ნორმატიული აქტების ექსპერტიზის დეპარტამენტის უფროსის მოადგილე;

1994-2001 წლებში იყო სამართლებრივი რეფორმის სახელმწიფო კომისიის სისხლის სამართლის კოდექსის პროექტის შემმუშავებელი კომისიის წევრი;

1998-1999 წლებში — საქართველოს ახალგაზდა იურისტთა ასოციაციის თავმჯდომარე;

2004 წლიდან — საქართველოს ახალგაზრდა იურისტთა ასოციაციის იურიდიული განათლების ხელშეწყობის ფონდის გამგეობის წევრი და პედაგოგი სისხლის სამართალში;

2007 წლიდან ქართულ-ამერიკული უნივერსიტეტის სამართლის, სოციალური მეცნიერებებისა და დიპლომატიის სკოლის პროფესორი, სადოქტორო და სამაგისტრო პროგრამების ხელმძღვანელი;

1999-2008 წლებში იყო ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტის სისხლის სამართლისა და კრიმინოლოგიის კათედრის დოცენტი და ასოცირებული პროფესორი;

1990-1993 წლებში — საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის სახელმწიფოსა და სამართლის ინსტიტუტის ასპირანტი სისხლის სამართლის მიმართულებით.
ფრენკ დებენჰემი

ფრენკ დებენჰემი (; დ. 26 დეკემბერი, 1883, ახალი სამხრეთი უელსი — გ. 23 ნოემბერი, 1965, კემბრიჯი) — ავსტრალიური წარმოშობის ბრიტანელი გეოგრაფი, მოგზაური, ანტარქტიკის მკვლევარი. კემბრიჯის უნივერსიტეტის გეოგრაფიის კათედრის დამსახურებული პროფესორი, სკოტის პოლარული კვლევების ინსტიტუტის პირველი დირექტორი.

დაიბადა ბოურალში (ახალი სამხრეთი უელსი), 1883 წლის 26 დეკემბერს, პასტორ იენ უოლმოტ დებენჰემისა და ედიტ კლივლენდის ოჯახში, სადაც იგი მესამე ბავშვი იყო. სწავლობდა იმავე სკოლაში, სადაც მამამისი ასწავლიდა. შემდეგ მოხვდა პარამატის სამეფო სკოლაში, გამოირჩეოდა მაღალი მოსწრებითა და სპორტული მიღწევებით. დაამთავრა სიდნეის უნივერსიტეტი, მიიღო ინგლისური ენისა და ფილოსოფიის ბაკალავრის ხარისხი, შემდეგ მასწავლებლად მუშაობდა ერთ-ერთ ანგლიკანურ სკოლაში, ახალ სამხრეთ უელსში.
შინ ფეინი

} სიტყვასიტყვით, „ჩვენ თვითონ“). ჩამოყალიბდა 1905 წელს პატრიოტულად განწყობილი წვრილი და საშუალო ბურჟუაზიისა და რადიკალური ინტელიგენციისგან. მოითხოვდა ირლანდიის გათავისუფლებას ინგლისის კოლონიური ბატონობისაგან. 1919 წელს შინ ფეინის წარმომადგენლებმა გაიმარჯვეს ბრიტანეთის პარლამენტის არჩევნებში და დუბლინში მოიწვიეს ირლანდიის პარლამენტი, რომელმაც ირლანდიის დამოუკიდებლობა გამოაცხადა, მაგრამ შინ ფეინის მემარჯვენე ლიდერებმა 1921 წელს დადეს კომპრომისული ინგლისურ-ირლანდიური ხელშეკრულება, რომელმაც ირლანდიის ეროვნულ-განმათავისუფლებელი მოძრაობის გათიშვა და 1922-23 წლების სამოქალაქო ომი გამოიწვია. ამ ომში ირლანდიის დამარცხების შემდეგ შინ ფეინის წევრების ნაწილმა არალეგალურად დაიწყო მოღვაწეობა. 1970-იან წლებში ისინი ორ ფრთად გაიყვნენ: ოფიციალურ ფრთად, რომელიც მოითხოვდა ირლანდიის გაერთიანებას პოლიტიკური საშუალებებით; და დროებით ფრთად, რომელიც შეიარაღებული ტერორისტული ბრძოლის მომხრე იყო. 1977 წელს ოფიციალურმა ფრთამ მიიღო სახელწოდება: შინ ფეინი — მუშათა პარტია, ხოლო 1982 წლიდან — ირლანდიის მუშათა პარტია.

ისტორია
1970 წლამდე
შინ ფეინი დაარსებული იქნა 1905 წლის 28 ნოემბერს, როდესაც, ეროვნული საბჭოს პირველ წლიურ შეკრებაზე ართურ გრიფითმა ჩამოაყალიბა შინ ფეინის პოლიტიკა. ამ პოლიტიკის შინაარსი იყო, რომ „დაემყარებინათ ირლანდიის დედაქალაქში ეროვნული ხელისუფლება, რომელსაც ექნებოდა ირლანდიელი ერის მორალური მხარდაჭერა“. შინ ფეინი ეჯიბრებოდა ლეიტრიმ ნორსს 1908 წლის არჩევნებით და მოიპოვა ხმების 27%.

მას შემდეგ პარტიის მხარდაჭერაც და წევრობაც ჩავარდა გარკვეული ხნით. 1910 წლის „არდ ფეისზე“ (პარტიულ კონფერენციაზე) დასწრება ცუდი იყო და პრობლემა შეიქმნა იმ წევრების გამოძებნა, რომლებსაც აღმასრულებელი ორგანოს სკამების დაკავების სურვილი ექნებოდათ.

პოლიტიკა და იდეოლოგია
ორგანიზაციული სტრუქტურა
საქართველოს სსრ არქიტექტორთა კავშირი

საქართველოს სსრ არქიტექტორთა კავშირი — საქართველოს სსრ არქიტექტორთა ნებაყოფლობითი საზოგადოებრივი შემოქმედებითი ორგანიზაცია. შედიოდა სსრკ არქიტექტორთა კავშირში. მოწოდებული იყო ხელი შეეწყო სახელმწიფოს და საზოგადოების ორგანიზაციებს ქალაქების, სოფლების და სხვადასახლებული ადგილების, სამრეწველა, სასოფლო-სამეურნეო, საცხოვრებელი, საზოგადოებრივი, კულტურულ-საყოფაცხოვრებო შენობებისა და ნაგებობების დაპროექტებისა და მშენებლობის საქმეში. ზრუნავდა აგრეთვე საბჭოთა არქიტექტურის თეორიული პრობლემების შემუშავებასა და კადრების აღზრდაზე. უმაღლესი ორგანო იყო რესპუბლიკური ყრილობა (იწვევდნენ 5 წელიწადში ერთხელ). ყრილობა ირჩევდააღმასრულებელი ორგანოს - გამგეობას, სარევიზიო კომისიას, გამგეობა კი — კავშირის თავმჯდომარეს, მის მოადგილეებს და პრეზიდიუმს. 1930 წლის მარტში შეიქმნა საქართველოს პროლეტარ არქიტექტორთა ასოციაცია (საპარა), რომელიც 1932 წელს დაიშალა. 1934 წლის 15 თებერვალს საქართველოს არქიტექტორთა დამფუძნებელ ყრილობაზე ჩამოყალიბდა საქართველოს საბჭოთა არქიტექტორთა კავშირი (1947 წლიდან საქართველოს არქიტექტორთა კავშირი). 1980 წელს კავშირი აერთიანებდა 986 წევრს. ჰქონდა აფხაზეთის, აჭარისა და ქუთაისის განყოფილებები.

გამართული იყო ყრილობები:
1936 წელს
1938 წელს
1947 წელს (18-20 ოქტომბერი)
1955 წელს (20-22 ოქტომბერი)
1959 წელს (23-24 დეკემბერი)
1962 წელს (15-16 მარტი)
1964 წელს (15-16 მაისი)
1967 წელს (12-14 მაისი)
1970 წელს (28-30 მაისი)
1974 წელს (23-24 დეკემბერი)
1980 წელს (4-6 დეკემბერი)
1986 წელს
საქართველოს სსრ ჟურნალისტთა კავშირი

საქართველოს სსრ ჟურნალისტთა კავშირი — საქართველოს სსრ პერიოდულ გამოცემათა (გაზეთები, ჟურნალები), ტელევიზიის, რადიომაუწყებლობის, საინფორმაციო სააგენტოს, გამომცემლობათა, აგრეთვე შესაბამისი საკავშირო ორგანოებისა და უწყებების რესპუბლიკურიგანყოფილებების პროფესიონალი მუშაკების ნებაყოფლობითი შემოქმედებითი საზოგადოებრივი ორგანიზაცია. შეიქმნა 1959 წელს, როგორც სსრკ ჟურნალისტთა კავშირის რესპუბლიკური ორგანიზაცია.

კავშირის მთავარი მიზანი იყო ხელი შეეწყო საქართველოს ჟურნალისტთა აქტიურ მონაწილეობისათვის კომუნისტური მშენებლობის საქმეში, მათი იდეურ-თეორიული დონის ამაღლებასა და პროფესიულ დაოსტატებას.

უმაღლესი ხელმძღვანელი ორგანო იყო რესპუბლიკის ყრილობა, რომელსაც წელიწადში ერთხელ იწვევდნენ. ყრილობათა კავშირის მოღვაწეობას ხელმძღვანელობდა გამგეობა, შემოქმედებით და ორგანიზაციულ მუშაობას - სამდივნო. ქალაქებსა და რაიონებში შექმნილი იყო რეგიონალური განყოფილებები, აგრეთვე აფხაზეთის ასსრ ჟურნალისტთა კავშირი, აჭარის ასსრ ჟურნალისტთა კავშირი და სამხრეთ ოსეთის აო ჟურნალისტთა ორგანიზაცია.

1980 წლის 1 იანვარს კავშირში 2 ათასამდე წევრს ითვლიდა. თბილისში ჰქონდა ჟურნალისტთა სახლი.
საქართველოს სსრ კომპოზიტორთა კავშირი

საქართველოს სსრ კომპოზიტორთა კავშირი — საქართველოს კომპოზიტორებისა და მუსიკათმცოდნეების ნებაყოფლობითი საზოგადოებრივ შემოქმედებითი ორგანიზაცია. შედიოდა სსრკ კომპოზიტორთა კავშირში. ჩამოყალიბდა 1932 წელს სკპ (ბ) ცკ-ის 1932 წლის 23 აპრილის დადგენილების საფუძველზე. კომპოზიტორთა კავშირის ძირითადი ამოცანა იყო თავისი წევრების დარაზმვა სოციალისტური რეალიზმის პრინციპებით განმსჭვალული მაღალიდეური და მაღალმხატვრული ნაწარმოებების შესაქმნელად.

1979 წელს კავშირში გაერთიანებული იყო 141 მუსიკოსი, მათგან 11 აფხაზეთის წარმომადგენელი (საქართველოს კომპოზიტორთა კავშირის აფხაზეთის განყოფილება ჩამოყალიბდა 1971 წელს). კავშირტან არსებებობ მუსფონდი, რომელიც აწესრიგებდა საფინანსო სამეურნეო საკითხებს და გამოსცემდა ქართველ კომპოზიტორთა ნაწარმოებებს.

უმაღლესი ხელმძღვანელი ორგანო იყო რესპუბლიკის ყრილობა. ყრილობებს შორის მუშაობას ხელმძღვანელობდა გამგეობა, რომელიც ირჩევდა დამდივნოს. ჩატარდა შემდეგი ყრილობები:
1948 წელს
1956 წელს
1962 წელს
1968 წელს
1973 წელს
1979 წელს
საქართველოს სსრ კინემატოგრაფისტთა კავშირი

საქართველოს სსრ კინემატოგრაფისტთა კავშირი — საქართველოს სსრ-ს ნებაყოფლობითი საზოგადოებრივ-შემოქმედებითი ორგანიზაცია. შედიოდა სსრკ კინემატოგრაფისტთა კავშირში. აერთიანებდა რეჟისორებს, მსახიობებს, მხატვრებს, კინოს კრიტიკოსებს. კავშირის ძირითადი მიზანი იყო დაერაზმა თავისი წევრები სოციალისტური რეალიზმის პრინციპით განმსჭვალული მაღალიდეური და მაღალმხატვრული ნაწარმოებების შესაქმნელად.

კავშირს ჰქონდა მხატვრული კინემატოგრაფიის, თეორიისა და კრიტიკის, სამეცნიერო-პოპულარული, დოკუმენტური, სატელევიზიო, მულტიპლიკაციური, ახალგაზრდა კინემატოგრაფისტთა, კინოტექნიკოსთა, კინომოყვარულთა, სამატვრო-საშეფო და სასწავლო სექციები. 1979 წლამდე მასში გაერთიანებული იყო 300-მდე წევრი.

უმაღლესი ხელმძღვანელი ორგანოარესპუბლიკური ყრილობა, აღმასრულებელი ორგანო - გამგეობა.

ჩატარდა შემდეგი ყრილობები:
1963 წელს
1968 წელს
1970 წელს
1971 წელს
საქართველოს თეატრალური საზოგადოება

საქართველოს თეატრალური საზოგადოება, ოფიციალურად ა(ა)იპ შემოქმედებითი კავშირი – საქართველოს თეატრალური საზოგადოება — თეატრის მოღვაწეების შემოქმედებითი ორგანიზაცია საქართველოში, არასამეწარმეო (არაკომერციული) იურიდიული პირი [ა(ა)იპ)].

დაარსდა 1945 წელს. მისი ისტორიული წინამორბედი იყო ქართული დრამატული საზოგადოება, რომელიც არსებობდა 1881-1921 წლებში. საზოგადოების მიზანია გააერთიანოს თეატრის მოღვაწეები, ხელი შეუწყოს თეატრების შემოქმედებით საქმიანობას. ატარებს სეზონის შემაჯამებელ პლენუმებს, კონფერენციებს, შემოქმედებით და ხსოვნის საღამოებს. მას ხელმძღვანელობს გამგეობა, რომელსაც ირჩევს კავშირის წევრთა ყრილობა 3 წლის ვადით. საზოგადოებას აქვს აჭარის, ქუთაისის, გურიის, რუსთავის განყოფილებები. საზოგადოება გამოსცემს ჟურნალს „თეატრი“ (1950-1990 წლებში — „თეატრალური მოამბე“, 1991-2017 წლებში — „თეატრი და ცხოვრება“), ანიჭებს კოტე მარჯანიშვილის, სანდრო ახმეტელის, ვერიკო ანჯაფარიძის, პეტრე ოცხელის, აკაკი ხორავას სახელობის პრემიებს. ტარდება ყოველწლიური კონკურსი „სეზონის საუკეთესო თეატრალური ნამუშევარი“. საზოგადოებასთან დაქვემდებარებულია აკაკი ხორავას სახელობის მსახიობის სახლი (შეიქმნა 1972 წელს).
მასიმილიანო ალეგრი

მასიმილიანო ალეგრი (დ. 11 აგვისტო, 1967, ლივორნო) — იტალიელი ვეტერანი ფეხბურთელი. წვრთნიდა „მილანსა“ და ტურინის იუვენტუსს, რომელიც ორჯერ გაიყვანა ჩემპიონთა ლიგის ფინალში 2015 და 2017 წლებში.

სამწვრთნელო სტატისტიკა
სტატისტიკური ქრონიკა
შენიშვნა:

მიღწევები
როგორც მწვრთნელი
სასუოლო
სერია 1: 2007-08

მილანი
სერია : 2010-11
იტალიის სუპერთასი: 2011

იუვენტუსი
სერია (5): 2014-15, 2015-16, 2016-17, 2017-18, 2018-19
იტალიის თასი (4): 2014-15, 2015-16, 2016-17, 2017-18
იტალიის სუპერთასი (2): 2015, 2018; ვერცხლის პრიზიორი: 2014, 2016, 2017
უეფას ჩემპიონთა ლიგა: ვერცხლის პრიზიორი:2014-15, 2016-17
საქართველოს სსრ მწერალთა კავშირი

საქართველოს სსრ მწერალთა კავშირი — საქართველოს სსრ-ის მწერალთა გაერთიანება. შეიქმნა „ლიტერატურულ-მხატვრული ორგანიზაციების გარდაქმნის შესახებ“ სკპ (ბ) სკ-ის 1932 წლის 23 აპრილის დადგენილების საფუძველზე, რომელმაც გააუქმა მანამდე არსებული „სრულიად საქართველოს საბჭოთა მწერლების ფედერაცია“ და მასში შემავალი ორგანიზაციები, მ. შ. „საქართველოს პროლეტარ მწერალთა ასოციაცია“. ამავე წლის 27 ივნისს მწერალთა კავშირის საგანგებო ყრილობამ აირჩია საბჭო (გამგეობა), საბჭომ — პრეზიდიუმი და თავმჯდომარე (მალაქია ტოროშელიძე), თავმჯდომარის მოადგილეები (სანდრო ეული, ნიკოლო მიწიშვილი) და მდივანი (ბ. ჯღენტი).

საქართველოს მწერალთა კავშირის უმაღლესი ხელმძღვანელი ორგანო იყო რესპუბლიკური ყრილობა, აღმასრულებელი ორგანო — გამგეობა, რომელიც თავისი შემადგენლობიდან ირჩევდა პრეზიდიუმსა და სამდივნოს. აფხაზეთისა და აჭარის ასს რესპუბლიკებში, სამხრეთ ოსეთის ავტონომიურ ოლქში, ქუთაისსა და გორში იყო ადგილობრივი მწერალთა ორგანიზაციები, რომლებიც საქართველოს მწერალთა კავშირის გამგეობის ხელმძღვანელობით მუშაობდნენ.

მწერალთა კავშირთან შექმნილი იყო აფხაზური და ოსური ლიტერატურის საბჭოები, ახალგაზრდა მწერლებთან მომუშავე, საზღვარგარეთის მწერლებთან ურთიერთობის დამყარებისა და მეგობრობის განმტკიცების, კინოდრამატურგთა და მწერალთა წევრად მიღების კომისიები; პროზის, პოეზიის, დრამატურგიის, საბავშვო ლიტერატურის, კრიტიკისა და ლიტერატურათმცოდნეობის, პუბლიცისტიკის, სომხური ლიტერატურის, რუსული ლიტერატურის და თარგმანის შემოქმედებითი სექციები. მწერალთა კავშირის ბეჭდვითი ორგანოები იყო: გაზ. „ლიტერატურული საქართველო“, ჟურნალები — „მნათობი“, „ცისკარი“ (საქართველოს სსრ ალკკ ცკ-თან ერთად), „ლიტერატურნაია გრუზია“, (რუსულ ენაზე), „ალაშარა“ (აფხაზურ ენაზე), „ჭოროხი“, „ფიდიუაგ“ (ოსურ ენაზე); ალმანახები — „საუნჯე“, „კრიტიკა“, „განთიადი“, „დომ პოდ ჩინარამი“ (რუსულ ენაზე), „კამურჯი“ (სომხურ ენაზე). მწერალთა კავშირის გამომცემლობა „მერანი“ გამოსცემდა წიგნებს ქართულ და რუსულ ენებზე. მწერალთა კავშირთან არსებობდა საქართველოს სსრ მხატვრული თარგმანისა და ლიტერატურული ურთიერთობების საქმეთა მთავარი სარედაქციო კოლეგია და ლიტერატურული ფონდი. 1981 წელს საქართველოს მწერალთა კავშირში გაერთიანებული იყო 471 წევრი. შედიოდა სსრკ მწერალთა კავშირში.

ჩატარებული ყრილობები
1932 წელს
1939 წელს
1946 წელს
1953 წელს
1959 წელს
1962 წელს
1971 წელს
1976 წელს
1981 წელს