iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
Peeters Publishers

— საერთაშორისო აკადემიური საგამომცემლო კომპანია, რომელიც 1857 წელს დაარსდა ლუვენში. ყოველწლიურად გამოსცემს 200-მდე ახალ სათაურს და 75 ჟურნალს. მთავარი სფეროებია ჰუმანიტარული და სოციალური მეცნიერებები, ძირითადი აქცენტებია ბიბლიის სწავლებები, რელიგიური სწავლებები, პატრისტიკა, კლასიკური და ორიენტალური სწავლებები, ეგვიპტოლოგია, ფსიქოლოგია, ეთიკა, მედიევისტიკა და ხელოვნება.

ისტორია
ლუვენის ასოციაცია ბეჭვდასთან ისეთივე ძველია, როგორც თავად ბეჭდვის ხელოვნება. 1474 წელს იოჰან ველდენერმა პირველად დაბეჭდა წიგნი ლუვენში. საუკუნეში, ლუვენში ექვსი აქტიური მბეჭდავი ცხოვრობდა. მათ შორის ყველაზე ცნობილი იყო იოჰან ვესტფალიელი და დირკ მარტენსი. საუკუნეში ძირითადად ანტვერპელი მბეჭდავები გამოსცემდნენ ნაშრომებს ჰუმანიტარულ მეცნიერებებზე. ყველაზე ცნობილი იყო ხრისტოფორ პლანტენი, რომელმაც პუბლიკაციების რაოდენობითა და მისი მაღალი ხარისხით გადაასწრო ყველა სტამბას. ავსტრიული ბატონობის ქვეში, 1759 წელს დაარსდა საგამომცემო სახლი „ლუვენის აკადემია“, რომელმაც საფრანგეთის რევოლუციამდე იარსება.

1857 წლიდან პიტერსის ოჯახმა საკუთარი საგამომცემლო სახლი და წიგნების მაღაზია გახსნა ლუვენის ცენტრში. კომპანია მალევე გაიზარდა და საუკუნის დასაწყისში 100-ზე მეტი დასაქმებული ჰყავდა. 1914 წელს ლუვენის ხანძარმა იმსხვერპლა კომპანია, ხოლო პირველი მსოფლიო ომის შემდეგ, ოჯახი ძირითადად წიგნების მაღაზიაზე გადაერთო. 1960 წელს ემანუელ პიტერსმა შეიძინა „ “ და ოჯახს დაუბრუნა საგამომცემლო ბიზნესი ლუვენში.

დღევანდელ დღემდე -ის საგამომცემლო ისევ ოჯახის საკუთრებაშია და მათი საქმიანობა ძლიერ ინტერნაციონალიზებულია.
საგუნტო

საგუნტო  — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ვალენსიის პროვინციის კამპო-დე-მორვედრეს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 132 კმ². მოსახლეობა — 67 173 კაცი (2020 წ.).

მდებარეობს ძველი იბერიული და რომაული ქალაქის საგუნტუმის ადგილზე. ძვ. წ. 219 წლის საგუნტუმის ალყა რომის რესპუბლიკასა და კართაგენს შორის მეორე პუნიკური ომის დაწყების საბაბი გახდა.

ისტორია
ძვ. წ. საუკუნეში საგუნტო იყო რომის რესპუბლიკის მოკავშირე კართაგენთან ბრძოლაში. ძვ. წ. 219 წელს რომის რესპუბლიკის წინააღმდეგ მეორე პუნიკური ომის დაწყებამდე ჰანიბალმა აიღო ქალაქი, დახოცა მისი ყველა მაცხოვრებელი და გადაწვა. ძვ. წ. 211 წელს სციპიონმა (შემდეგში აფრიკელად წოდებულმა) ქალაქი აღადგინა.

711 წელს ქალაქი ამჯერად არაბებმა გაანადგურეს.

 საუკუნეში რეკონკისტის დროს მავრებმა დაკარგეს არაგონის სასარგებლოდ.

1361 წელს ქალაქში კასტილიის მეფე პედრო მრისხანემ და არაგონის მეფე პედრო -მ საგუნტოში ხელი მოწერეს შეთანხმებას, რომლის რატიფიცირება არასოდეს მომხდარა შემდეგი აზრთა სხვადასხვაობის გამო.
კონსტანტინ დანილი

კონსტანტინ დანილი ( / , ; 1798 — 15 მაისი, 1873) — საუკუნის სერბი მხატვარი. ის მეტად ცნობილია თავისი პორტრეტებითა და რელიგიური ნამუშევრებით. დანილი ბიდერმაიერის მიმდინარეობის ყველაზე მნიშვნელოვან სერბ მხატვრად ითვლება.

ბიოგრაფია
ფელიქს კანიცის ცნობით, მხატვარი დაიბადა სერბების ოჯახში როგორც დანილო პეტროვიჩი. სხვა წყაროებში მისი წარმოშობა და დაბადების ადგილი უცნობია. ის დაიბადა ლუგოიში ან ეჩკაში. ცამეტი წლის ასაკში ის ლუგოიდან თემიშვარში გაემგზავრა, სადაც მან შექმნა ნახატი, რითაც არსენიე თეოდოროვიჩის სკოლაში მოხვდა. თეოდოროვიჩი სკოლის სკოლის დირექტორი იყო, რომელიც გავლენას ახდენდა ახალგაზრდა მხატვრებზე. მის მოსწავლეებს შორის იყო კონსტანტინიც. ამ სასწავლებელში კონსტანტინ დანილი რამდენიმე წელი სწავლობდა და შექმნა ნამუშევრები, მათ შორის: წმინდა საბას ფიგურა, რომელმაც დიდი ყურადღება მიიპყრო. მისი სერბი მასწავლებელი მომდევნო ოთხი წლის განმავლობაში კონსტანტინს ყოველთვის ამხნევებდა. სხვა ხელოვნებმა მას კონსტანტინ დანილ გრიგოროვიჩი შეარქვეს. სწავლისას მისი შემოქმედება იმდენად დაიხვეწა, რომ მისი და დირექტორ თეოდოროვიჩის ნამუშევრების განსხვავება ყველას უჭირდა.

ჩვიდმეტი წლის ასაკში მან თეოდოროვიჩის სასწავლებელი დატოვა და ვენის სამი აკადემიკოსიდან ერთ-ერთის ატელიეში დაიწყო მუშაობა. მოგვიანებით მუშაობდა თემიშვარში. დანილი დაესწრო პორტრეტისტების გაკვეთილებს, მოგვიანებით კი ჩააბარა ვენისა და მიუნხენის სამხატვრო აკადემიებში. მან გამონახა დრო, იმოგზაურა ბანათსა და ერდელში (ტრანსილვანია) და შექმნა ნახატები. დანილმა თავი გამოცადა თითქმის ყველა ჟანრში და ხატა: პორტრეტები, პეიზაჟები, ყვავილების ნახატები, თანამედროვე ცხოვრების სცენები და ნატურმორტები. მიუნხენიდან კონსტანტინი გადავიდა ველიკი ბეჩკერეკში (თანამედროვე ზრენიანინი), სადაც კვლავ თეოდოროვიჩის სტილით ხატავდა. ცოტა ხნის შემდეგ ზრენიანინი მისი მუდმივი საცხოვრებელი ადგილი გახდა. დანილმა ასევე დახატა ადგილობრივი დიდგვაროვანი მამაკაცი, კარაცსონი, როდესაც ის ბანათის მეფისნაცვალი გახდა. ამ ნამუშევრის წყალობით დანილის პოპულარობა თანდათან გაიზარდა.

მან დიდი დრო გაატარა სამხედრო ფრონტზე, რა პერიოდშიც მან შექმნა ძველი აღთქმის ილუსტრირებული ვერსია.

1834-დან 1873 წლამდე დანილი ჰქმნიდა ბიდერმაიერის სტილის ნამუშევრებს. იგი მუშაობდა საკუთარ ატელიეში ველიკი ბეჩკერეკში, მეფე დუშანის ქუჩა 37-ში, მათ შორის იყვნენ: პოეტ-მხატვარი ჯურა იაკშიჩი,

დანილი სერბი მართლმადიდებელი იყო. დანილმა შექმნა იაგოდიჩის ოჯახის წევრების არაერთი პორტრეტი.

მემკვიდრეობა
დანილს მოიხსენიებენ როგორც ტექნიკის ოსტატს და მის პორტრეტები შექმნილია პერსონაჟებსა და ფიგურებზე განსაკუთრებული დაკვირვებით. ამის მიუხედავად, მისი გარდაცვალებიდან მცირე ხნის განმავლობაში საზოგადოებამ მისი სახელი დაივიწყა და პოპულარობა საუკუნის დასაწყისში აღიდგინა. ამ პერიოდში მას თანამედროვე სერბული სკოლის ოსტატთა შორის მოიხსენიებდნენ.

თემიშვარში, დანილის ცხოვრების ადრეულ ეტაპზე მოღვაწეობის გამო სამი ქვეყანა: რუმინეთი, ავსტრია და უნგრეთი აცხადებს, რომ დანილი შესაბამისად რუმინელი, ავსტრიელი და უნგრელია.

კონსტანტინ დანილი შეყვანილია „ყველა დროის 100 გამოჩენილ სერბს“ შორის.

გალერეა
ევგენი ტრაპიზონელი

წმ. ევგენი ტრაპიზონელი — ქრისტიანობისთვის წამებული და კულტი ტრაპიზონში. ხსენების დღეა 21 იანვარი. ევგენი სხვა ქრისტიან მოწამეებთან — კანდიდუსთან, ვალერიანთან და აქვილასთან — ერთად იმპერატორების დიოკლიტიანესა და მაქსიმიანეს მმართველობის დროს ეწამა. ოთხივე მათგანი თავდაპირველად ტრაპიზონის მთებს აფარებდნენ თავს, მაგრამ ისინი მხედართმთავარმა ლუციუსმა იპოვა, რომელმაც მათი დატყვევება და სიკვდილით დასჯა ბრძანა. ევგენის მიაწერენ „ნაცრისფერ გორაზე“ გამოსახულების განადგურებას, რომელიც ქალაქს გადაჰყურებდა, მოგვიანებით მას მითრატის სახელით იცნობდნენ.

მემკვიდრეობა
ტრაპიზონის იმპერიის კომნენოსმა მმართველებმა წმინდანი ქვეყნის მფარველად გამოაცხადეს. ადგილობრივთა რწმენით, მის სახელთან დაკავშირებული სასწაულები 1224 წელს ტრაპიზონს ეხმარებოდა თურქ-სელჩუკებისგან ქალაქის დაცვაში. მას ხშირად გამოსახავდნენ ტრაპიზონის მონეტებზეც. ტრაპიზონის გარეთ მის სახელზე კულტი და პილიგრიმობა არ განვითარებულა. საუკუნეში ტრაპიზონის მიტროპოლიტმა იოანე ლაზაროპულოსმა იოსების სახელით, წმინდანი ევგენიოსის სასწაულები შეაგროვა და ერთ წიგნად შეკრა. მის სახელზე ტრაპიზონში არსებობდა მონასტერი.
ამიერკავკასიური მცურავი

ამიერკავკასიური მცურავი  — უშხამო გველი ანკარასებრთა ოჯახისა. გავრცელებულია ამიერკავკასიის ქვეყნებში. საქართველოში მისი არეალი მოიცავს თრიალეთის ქედს, კავკასიონის მთისწინეთს და, როგორც ჩანს, თვით კავკასიონსაც. ბინადრობს ქვიან, ქსეროფიტულ ფერდობებზე, მდინარეების ნაპირებზე, მეჩხერ ტყეებში. ძირითადად მეხეური ცხოველია. იკვებება მღრღნელებითა და ხვლიკებით. ივლისის დასაწყისში დებს 7-მდე კვერცხს. იშვიათი სახეობაა. შეტანილია „საქართველოს წითელ ნუსხაში“.
ლიუდმილა ბარბირი

ლიუმდილა ბარბირი (დ. 30 ნოემბერი, 1982) — უკრაინელი მსახიობი და ტელეწამყვანი. 2004 წელს დაამთავრა კიევის ნაციონალური ი. კარპენკო-კარის თეატრის, კინოსა და ტელევიზიის უნივერსიტეტი.

2011-2012 წლებში ტელეარხ „“-ზე ანდრეი მერზლიკინთან ერთად მიჰყავდა გადაცემა „თეორია და ღალატი“.

2013 წლის 19 აგვისტოდან მიჰყავს დილის გადაცემა „საუზმე 1+1-თან“ ტელეარხ 1+1-ზე.

პირადი ცხოვრება
ბარბირი გათხოვილია. მისი მეუღლე არის აიკიდოს მწვრთნელი. 2012 წელს ბარბირს შეეძინა შვილი, ტარასი.
ქართული კოწახური

ქართული კოწახური  — ბუჩქოვანი მცენარე კოწახურისებრთა ოჯახისა. მისი ახალგაზრდა ტოტები მოწაბლისფრო-ყვითელი, ცილინდრული, გლუვი ან სუსტად დაღარულია. აქვს მარტივი, ტყავისებური ფოთლები, მოყვანილობით კვერცხისებურიდან ლანცეტასებურამდე. ქვედა ეკლები სამად არის გაყოფილი, ზედა ეკლები კი მარტოულია. ყვავილედი მრავალყვავილიანია. მოგრძო ნაყოფი წითელი ფერისაა და ლეგა ნაფიფქი აყრია. ყვავის და ნაყოფმსხმოიარობს მაის-ივნისში. კავკასიის ენდემური მცენარეა. საქართველოში გვხვდება ქართლსა და კახეთში. იზრდება ველებზე, მშრალ ადგილებში, ბუჩქნარებში და მდინარეების ტერასებზე.
იანა ჩეხანოვეცი

იანა ჩეხანოვეცი (, დ. 1970) — არქეოლოგი, და ბენ-გურიონის უნივერსიტეტის ისრაელის სიძველეთა დეპარტამენტის მეცნიერ-თანამშრომელი. ბიზანტიის ეპოქის არექოლოგიის, მომლოცველობის და წმინდა მიწაზე კავკასიელთა მოღვაწეობის სპეციალისტი. ავტორი სამეცნიერო მონოგრაფიებისა და სტატიების.

ბიოგრაფია
დაიბადა და გაიზარდა ლენინგრადში. 2002-2016 წლებში იერუსალაიმის ებრაულ უნივერსიტეტში ეუფლებოდა არქეოლოგიას. კვლევებს უძღვნის იერუსალიმის არქეოლოგიას ბიზანტიურ და ადრე ისლამურ პერიოდში, წმინდა მიწის კავკასიელ მოღვაწეებს, ასევე რუსების მიერ პალესტინის კვლევების ისტორიას. ამჟამად ცხოვრობს იერუსალიმში.

სამეცნიერო საქმიანობა
დაკავებული გვიანი ანტიკური მატერიალური კულტურის, მომლოცველების და ბერ მონაზვნების არქეოლოგიის და ისტორიული პერიოდების არქეოლოგიით. 2007-2016 წლებში დ. ბენ ამისთან ერთად ხელმძღვანელობდა „გივატის“ მრავალფენიანი ძეგლის გათხრებს, რომელიც ისტორიული იერუსალიმის ცენტრთან ახლოს - ე. წ. დავითის ქალაქთან მდებარეობს. განათხარი აღსანიშნავია მნიშვნელოვანი კულტურული ფენების სისქით, არქიტექტურული კომპლექსების გამოვლენის მაშტაბი სხვადასხვა პერიოდით თარიღდება - ადრეული ისლამური პერიოდიდან (ახ. წ. - სს.) რკინის ხანამდე (ძვ. წ. ს.).

გათხრებისას აღმოჩენილ იქნა ძვ. წ. საუკუნის ნასახლარის ნაშთები, სელევკიდების დროინდელი ციხის აკრას ფრაგმენტები, რომელიც მაკაბეების წიგნშია მოხსენებული. აღმოჩენილია იროდის პერიოდის ნაგებობის ნაშთები, რომლის სავარაუდო იდენტიფიკაცია ხდება ადიაბენეს მეფის სასახლესთან, რომელსაც იოსებ ფლავიუსი ახსენებს. აგრეთვე გაითხარა ახ. წ. - სს-ით თათარიღებული რომაული დასახლება და საუკუნით დათარიღებული ბიზანტიური ქვაფენილოვანი ქუჩა, რომელიც სილოამის ემბაზამდე მიდის, აბასიდების (ახ. წ. - სს.) დროინდელი საქალაქო სავაჭრო ცენტრი.

იანა ჩეხანოვეცი ერთდროულად რამდნეიმე არქეოლოგიურ ექსპედიციას უძღვება იერუსალიმში, ბანიასეში და ბეერ-შევაში. ის არი მრავალი სამეცნიერო ნაშრომის ავტორი, რომელიც ეძღვნება ანტიკურობას, იერუსალიმის არექოლოგიას, მომლოცველობას, რუსების მოღვაწეობას წმინდა მიწაზე და ასევე წმინდა მიწის ქრისტიანი სომხების, ქართველების და ალბანელების ისტორიას და არექოლოგიაზე.
Revue des Études Arméniennes

— რეცენზირებული აკადემიური ჟურნალი, რომელიც გამოსცემს სტატიებს კლასიკური პერიოდისა და შუა საუკუნეების სომხეთის ისტორიის, ხელოვნების ისტორიის, ფილოლოგიის, ენათმეცნიერებისა და ლიტერატურის შესახებ.

ისტორია
 დაარსდა 1920 წელს ფრანგი მეცნიერების ფრედერიკ მაკლერისა და ანტუან მეილეტის ინიციატივით. ჟურნალის ფორმირების წლებში (1920-1933) მეილეტი თავად წერდა მრავალ სტატიებს, რომელიც ჩვეულებრივ მოიცავდა სომხეთის ისტორიას, გრამატიკას და ფოლკლორს. არ ქვეყნდებოდა 1934 და 1963 წლებს შორის. პირველი სერიისგან განსხვავებით, ჟურნალმა სომხეთის ისტორიის თანამედროვე პერიოდის შესახებ სტატიების გამოქვეყნებაზე უარი განაცხადა და მას შემდეგ ის შემოიფარგლა სომხეთის ისტორიის ადრეული ახალი დროით (ანუ პერიოდი საუკუნემდე).

1933 წლამდე, სტატიები ქვეყნდებოდა ფრანგულ ენაზე, მაგრამ როცა პუბლიკაციები განახლდა სტატიები ინგლისურ და გერმანულ ენაზეც იწრებოდა. სამეცნიერო სტატიებთან ერთად ის ასევე გამოსცემს წიგნის რეცენზიებს.

ჟურნალისტ ყოფილი რედაქტორები იყვნენ ჟაკ ბენვენისტე, ჟორჟ დიუმეზილი (1975-1980) და სირაპია დერ-ნერსესიანი (1981-1989). მისი ამჟამინდელი რედაქტორია არამ მარდიროსიანი.
სლოვაკეთის ფოსტა

სლოვაკეთის ფოსტა (სლოვ. — « ») — სახელმწიფოს დანიშნული საფოსტო ოპერატორი, რომელიც ახორციელებს უნივერსალურ საფოსტო მომსახურებას სლოვაკეთში. ეს არის კომპანია, რომელიც პასუხისმგებელია სლოვაკეთში საფოსტო გზავნილების მიწოდებაზე. სლოვაკეთის ფოსტა ჩამოყალიბდა 1993 წლის 1 იანვარს სლოვაკეთის სუვერენიტეტისა და დამოუკიდებლობის აღიარების შემდეგ.

2004 წლის 1 ოქტომბერს კომპანია მთლიანად გამოვიდა სახელმწიფო კონტროლიდან და გახდა ღია საზოგადოებრივი კომპანია შეზღუდული პასუხისმგებლობით. დღეს კომპანიას კურირებს სლოვაკეთის რესპუბლიკის ტრანსპორტის, მშენებლობისა და რეგიონული განვითარების სამინისტრო.

სლოვაკეთის ფოსტას აქვს 1566 ფილიალი ქვეყნის მასშტაბით და მესამე ადგილზეა სლოვაკეთის უდიდეს საფოსტო კომპანიებს შორის. საფოსტო გზავნილის გარდა, იგი აწარმოებს საფოსტო მარკებს და ფლობს საკუთარ მუზეუმს. კომპანიის სათავო ოფისი მდებარეობს ცენტრალურ სლოვაკეთში ქალაქ ბანსკა-ბისტრიცაში . კომპანიის აღმასრულებული დირექტორი არის პიტერ გელექსა.

ისტორია
2004 წლის 20 სექტემბერს, სლოვაკეთის რესპუბლიკის ტრანსპორტის, ფოსტისა და ტელეკომუნიკაციების სამინისტროს გადაწყვეტილებით, იგი გადაიქცა ღია საზოგადოებრივ შეზღუდულ კომპანიად, გადაწყვეტილება ძალაში შევიდა 2004 წლის 1 ოქტომბერს. 2006 წელს სარეიტინგო სააგენტომ „'“- მა ყველაზე მაღალი საკრედიტო რეიტინგი მიანიჭა სლოვაკეთის ფოსტას, რაც ოფიციალურად 2014 წელს დადასტურდა.

2013 წელს, სამ წელიწადში პირველად, სლოვაკეთის ფოსტამ ფისკალური წელი დაასრულა პოზიტიური წმინდა მოგების მაჩვენებლებით, გააგრძელა ტენდენცია შემდეგი წლისთვის (მოგება 4,91 მილიონი ევრო გადასახადებამდე). 2015 წელს იგი სადაზღვევო ბაზარზე შემოვიდა –ს 20%-იანი წილის შეძენით.

სერვისი და მომსახურება
სლოვაკეთის ფოსტა არის წამყვანი სლოვაკური კომპანიაა, რომელიც უზრუნველყოფს საფოსტო და ფულადი გზავნილების მიწოდების მომსახურებას ცენტრალური და აღმოსავლეთ ევროპაში ბიზნესისთვის, შესაბამისი ლოჯისტიკური პირობებით. მუშაობს სლოვაკეთში შესაბამისი ადმინისტრაციული და იურიდიული ხარჯების შეგროვების -ის სისტემით. საფოსტო კომპანია –ს პროექტის მთავარი პარტნიორია, რომელიც მოქალაქეებს ადგილზე უზრუნველყოფს სახელმწიფო და მუნიციპალური მომსახურებით.
ბრიტანული აკადემია

ბრიტანული აკადემია — დიდი ბრიტანეთის ეროვნული აკადემია ჰუმანიტარული და საზოგადოებრივი მეცნიერებებისთვის. დაარსდა 1902 წელს და იმავე წელსვე მიენიჭა სამეფო ქარტია. აკადემია აერთიანებს 1000-ზე მეტ მეცნიერ თანამშრომელს, ის მოიცავს ჰუმანიტარულ და საზოგადოებრივი მეცნიერებების ყველა დისციპლინას და წარმოადგენს გაერთიანებული სამეფოს კვლევითი პროექტების დამფინანსებელ ორგანოს. აკადემია არის თვითმმართველი და დამოუკიდებელი რეგისტრირებული საქველმოქმედო ორგანიზაცია, რომელიც დაფუძნებულია ლონდონში. ბრიტანულ აკადემიას ყოველწლიური გრანტის სახით აფინანსებს ბიზნეს ინოვაციებისა და უნარების დეპარტამენტი . 2014 და 2015 წლებში ბრიტანეთის აკადემიის საერთო შემოსავალი იყო 33 000 000 £, მათ შორის 27 000 000 £ -ის დაფინანსება. წლის განმავლობაში 32 900 000 £ დაიხარჯა გრანტებზე, ჯილდოებზე და საქველმოქმედო საქმიანობაზე.
ჟორჟ დიუმეზილი

ჟორჟ დიუმეზილი (4 მარტი, 1898, პარიზი, — 11 ოქტომბერი, 1986, იქვე) — ფრანგი ფილოლოგი, ენათმეცნიერი და რელიგიათმცოდნე. იყო რელიგიის ისტორიის, ეპოსისა და შედარებითი მითოლოგიის აღიარებული სპეციალისტი.

დაიბადა საფრანგეთის არმიის გენერლის ოჯახში. თავადაც ჯარში მსახურობდა პირველი მსოფლიო ომის (1914-1918) დროს და მეორე მსოფლიო ომის (1939-1945) დასაწყისში. განათლება მიიღო პარიზის უმაღლესი ნორმალური სკოლაში, იქვე დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია შედარებითი რელიგიათმცოდნეობის საკითხზე 1924 წელს. 1920 წლიდან მუშაობდა პარიზისა და უცხოეთის სხვადასხვა სასწავლებელში, მ. შ. იყო სტამბოლის უნივერსიტეტის რელიგიის ისტორიის პროფესორი (1925-1931), უფსალის უნივერსიტეტის ფრანგულ ენის პროფესორი (1931-1935), პარიზის უმაღლესი კვლევების პრაქტიკული სკოლის შედარებითი რელიგიათმცოდნეობის დეპარტამენტის დირექტორი (1935-1968), კოლეჟ დე ფრანსის ინდო-ევროპული ცივილიზაციების კათედრის გამგე (1949-1968).

დუმეზილი ცნობილი იყო თავისი „ტრიფუნქციური ჰიპოთეზით“ პროტო-ინდო-ევროპული საზოგადოების და მითოლოგიის განვითარების შესახებ. მის კვლევებს უდიდესი გავლენა ჰქონდა შედარებით მითოლოგიასა და ინდოევროპეისტიკის სფეროზე. ფლობდა რამდენიმე ათეულ ენას.

ავტორია მონოგრაფიებისა: „შედარებითი ნარკვევები ჩრდილო-დასავლურ კავკასიურ ენათა შესახებ; მორფოლოგია“ (1932), „შედარებითი ძიებანი კავკასიური ზმნის შესახებ“ [(1933), გაანალიზებულია ჩრდილო-კავკასიურ ენათა ზმნის ზოგიერთი მორფოლოგიური კატეგორია]; „უბიხური ზმნა“ (1975). ცნობილია დიუმეზილის გამოკვლევები აფხაზური, ადიღეური და უბიხური ენების შესახებ. გამოსცა აფხაზური, ადიღეური, უბიხური და ზანური ფოლკლორული ტექსტები. აქვს აგრეთვე გამოკვლევა კავკასიის ალბანელთა შესახებ.
ენთონი ბრაიერი

ენთონი ბრაიერი ( 31 ოქტომბერი, 1937 — 22 ოქტომბერი, 2016) — ბრიტანელი ისტორიკოსი. ბირმინგემის უნივერსიტეტში დააარსა ცენტრი ბიზანტიის, ოსმალეთის და თანამედროვე საბერძნეთის სწავლებებისთვის.

ბიოგრაფია
ბრაიერმა განათლება კანფორდის სკოლაში მიიღო და ეროვნული სამსახურის შემდეგ ის სწავლობდა ისტორიას ოქსფორდის ბალიოლის კოლეჯში. თავდაპირველად ის რჩებოდა ბალოილში ტრაპიზონის იმპერიაზე დოქტორანტურის დასაცავად, რომელიც მან 1967 წელს დაასრულა, მაგრამ 1964 წელს ის გადავიდა ბირმინგემის უნივერსიტეტში სადაც მან ჩამოაყალიბა ბიზანტიის სასწავლო პროგრამა. 1975 წელს მან დააარსა ჟურნალი . 1976 წელს, ის იყო დამაარსებელი დირექტორი ბიზანტიის კვლევბების ცენტრის, და 1980 წელს ის დანიშნეს ბიზანტიის კვლევების პროფესორად, პოზიცია, როემლიც მას 1999 წლამდე ეჭირა.

რჩეული ნაშრომები
ენტონი ისტმონდი

ენტონი ისტმონდი — ხელოვნების ისტორიის პროფესორი კორტალდის ხელოვნების ინსტიტუტში. თავდაპირველად ენტონი ვარვიკის ინსტიტუში სწავლობდა ხელოვნების ისტორიას, სადაც ბოლო ორ წელიწადში კურსის ხელმძღვანელიც გახდა. 1995 წლიდან ენტონი კორტალდის ხელოვნების ინსტიტუტში გადმოვიდა, სადაც მოიპოვა ხელოვნების ისტორიის მაგისტრის და დოკტორის ხარისხი. მისი კვლევები შეიძლება ორ თემად დაიყოს: ანტიკური და ბიზანტიური ხელოვნება და თემები, რომელიც უკავშირდება კავკასიას (საქართველო და სომხეთი). ის არის მრავალი სამეცნიერო ნაშრომისა ავტორი.

რჩეული ნაშრომები
ჩვეულებრივი კოწახური

ჩვეულებრივი კოწახური — მცენარე კოწახურისებრთა ოჯახისა. 3 მეტრამდე სიმაღლის ხე ან ბუჩქია. აქვს სამად გაყოფილი ქაცვისებრი ეკლები (ნორჩ ტოტებზე ზედა ეკლები მარტოულია); თხელი, შიშველი, მწვანე ფერის ფოთლები, ფორმით – ელიფსურიდან მოგრძოლანცეტამდე, რომლებიც ფუძისკენაა შევიწროებული და კიდეებზე ხერხკბილა. ყვავილედი მრავალყვავილიანია, ქვევით ჩამოკიდებული. ყვავილი ფერად ყვითელია. ნაყოფს ელიფსის ფორმა აქვს, ფერად წითელია, იშვიათად — ყვითელი. ყვავის და ნაყოფმსხმოიარობს მაის-ივლისში. გავრცელებულია კავკასიაში, ცენტრალურ და სამხრეთ ევროპაში. გვხვდება მთელ საქართველოში. იზრდება ტყისპირა ადგილებში, ხეობებში, ბუჩქნარებში.

ფშავში ეწოდება ეკალძმარა; ხევსურეთში — ესკალძმარა; რაჭაში — კვაწახური; მთიულეთში — კოწმახური; ჭანურად — კაწახური; მეგრულად — კორწოხული; სვანურად — გვაწხირ, გოწხირ.

გალერეა
ჯორჯე ბალაშევიჩი

ჯორჯე ბალაშევიჩი ( / ; დ. 11 მაისი, 1953, ნოვი-სადი იგოსლავიის სფრ — გ. 19 თებერვალი, 2021, ნოვი-სადი, სერბეთი) — სერბი და იუგოსლავი მომღერალი და სიმღერების ავტორი, ასევე მწერალი, პოეტი და რეჟისორი. ჯორჯემ კარიერა 1970-იან წლებში დაიწყო, ბენდ -ის წევრად. ბენდნთან ერთად ბალაშევიჩმა ორი ალბომი გამოუშვა, მოგვიანებით კი სოლო კარიერა დაიწყო. პირველად პოპულარობა ჯორჯემ ჰიტით „" “ მოიპოვა, რომელიც ზოგჯერ ამ თაობის ჰიმნადაც ითვლება. ის ასევე გამოირჩეოდა მარტივი ტექსტებით და პოეზიით.

იუგოსლავიის ომების დროს ბალაშევიჩი რეგიონში ომის წინააღმდეგი იყო, რის გამოც გაერომ მას გაეროს ლტოლვილთა უმაღლესი კომისარიატის კეთილი ნების ელჩის სტატუსი უბოძა. ბალაშევიჩი პირველი სერბი იყო, რომელმაც სარაევოს ალყის შემდეგ სარაევოში იმღერა. ჯორჯე გახდა სლობოდან მილოშევიჩის ერთ-ერთი ყველაზე გამორჩეული კრიტიკოსი, რის გამოც მომღერალი ძალიან დიდი საფრთხის წინაშე იყო. ბალაშევიჩის, როგორც მომღერლისა და პოეტის კარიერა წარმოატებული აღმოჩნდა: მოღვაწეოის პერიოდშ მან ჩაწერა 14 მუსიკალური ალბომი და დაწერა 8 წიგნი. მედია მას ხშირად მოიხსენიებს როგორც: „მუსიკალური ლეგენდა“ და „მარადმწვანე ჰიტების“ ავტორი.

ადრეული წლები
ჯორჯე ბალაშევიჩი დაიბადა სერბი მამის, იოვანისა და ვერონიკა დოლენეცის, ნახევრად უნგრელისა და ნახევრად ხორვატის ოჯახში. დედამიწი წარმოშობით რასინიადან, კოპრივნიცას მომდებარე დასახლებიდან იყო. მას ჰყავდა და, იასნა. ჯორჯეს ბაბუის გვარი იყო ბალაში, მაგრამ მეორე მსოფლიო ომის დროს მან გვარი შეიცვალა და გახდა ბალაშევიჩი მაგიარიზაციის (უნგრელიზაცია) შიშით.

ახალგაზრდა ბალაშევიჩი გაიზარდა ნოვი-სადის იოვან ცვიიჩის სახელობის ქუჩაზე. ის ამ სახლში გარდაცვალებამდე ცხოვრობდა. ჯორჯემ ლექსების წერა ბავშვობაში დაიწყო. მან საშუალო სკოლაში სწავლის მესამე წელს სასწავლებელი მიატოვა, მაგრამ ატესტატი მაინც მიიღო და გეოგრაფიის შესასწავლად წინასწარი გამოცდებით უნივერსიტეტში ჩააბარა. მას უნივერსიტეტში სწავლა არ დაუსრულებია, სამაგიეროდ გადაწყვიტა დაეწყო მუსიკალური კარიერა და 1977 წელს შეუერთდა მუსიკალურ ჯგუფ -ს.

გასული საუკუნის 80-იანი წლების მეორე ნახევარში ბალაშევიჩი ხშირად აკრიტიკებდა ხელისუფლებას. ის იმედგაცურებას გამოთქვამდა იმაზე, რომ იუგოსლავიაში სისხლი იღვრებოდა. ჯორჯე ღიად აკრიტიკებდა ეთნიკურ ნაციონალიზმთან მიახლოებულ ფორმებს, რომელიც იგრძნობოდა ხორვატიაში, სლოვენიაში, სერბეთსა და ბოსნია და ჰერცეგოვინაში.

პირადი ცხოვრება
ბალაშევიჩი მეუღლესთან, ოლივერასთან (ქალიშვილობის გვარი: სავიჩი, დაიბადა ზრენიანინში) ცხოვრობდა იმავე სახლში, ნოვი-სადში, სადაც დაიბადა. მისი მეუღლე ბალერინა იყო, რომელიც ეროვნული ტანვარჯიშის გუნდის წევრი იყო. მათ სამი შვილი: ქალიშვილები იოვანა (დაიბადა 1980 წელს, მსახიობი) და იელენა (დაიბადა 1984 წელს) და ვაჟი, ალექსა (დაიბადა 1994 წელს) ჰყავდათ. 2019 წლის 14 ნოემბერს ბალაშევიჩს დაუდგინდა მიოკარდიული ინფარქტი, რაზეც დარჩენილი ცხოვრების განმავლობაში მკურნალობდა. სიცოცხლის განმავლობაში ჯორჯე თავს იუგოსლავიელად მიიჩნევდა.

გარდაცვალება
ბალაშევიჩი გარდაიცვალა 2019 წლის 19 თებერვალს, ნოვი-სადში, პნევმონიის დიაგნოზით. პნევმონიის გამომწვევ სავარაუდო მიზეზად კორონავირუსის პანდემია სახელდება.
მილოშ ჯურიჩი

მილოშ ჯურიჩი ( / ; დ. 14 იანვარი, 1892, ბენკოვაცი, ავსტრიის იმპერია (თანამედროვე ხორვატია) — გ. 5 დეკემბერი, 1967, ბელგრადი, იუგოსლავიის სფრ (თანამედროვე სერბეთი) — სერბი ანტიკური ხანის ფილოლოგი, ელენისტი, ფილოსოფოსი. ის იყო პროფესორი უნივერსიტეტში და სერბეთის მეცნიერებისა და ხელოვნების აკადემიის სრულუფლებიანი წევრი.ჯურიჩს შექმნილი აქვს სახელმძღვანელოები და კლასიკური ლიტერატურული ნაწარმოებების თარგმანები, როგორებიცაა: „ილიადა“, „ოდისეა“ და „პოეტიკები“. მისი ეს ნამუშევრები დღესაც გამოიყენება. დოქტორ ქსენია მარიცკი გაჯანსკის აზრით, ჯურიჩის წვლილი სერბული კულტურის ჩამოყალიბებაში ძალიან დიდია და თითქმის უტოლდება წმინდა საბასა და დოსიტეი ობრადოვიჩის წვლილს.

ბიოგრაფია
ჯურიჩის მამა, ნიკოლა მასწავლებელი და მწერალი იყო. სწორედ მან გააცნო მილოშს სერბული პეიკური პოეზია,

სერბეთის მარიონეტულმა მთავრობამ ჯურიჩი აიძულა პოსტი დაეტოვებინა და ის ბანიცას საკონცენტრაციო ბანაკში გაგზავნეს. მილოშის ერთადერთი ვაჟი, რასტკო სლავონიაში, 1945 წელს, ფრონტზე გარდაიცვალა. 1952-1957 წლებში მილოში იყო სერბეთის ლიტერატურული გილდიის პრეზიდენტი, რამდენიმე აკადემიური ჟურნალის მთავარი რედაქტორი და 96-მდე ჟურნალსა და გაზეთში ბეჭდდა სტატიებს. ასევე, ბელგრადის ფსიქოანალიტიკურმა საზოგადოებამ ჯურიჩი თავის სრულუფლებიან წევრად გამოაცხადა, რადგან მან ერთ-ერთი ყველაზე გავლენიანი ფსიქოანალიტიკური ლიტერატურა სერბულად თარგმნა.

ჯურიჩის შემოქმედების სრული ბიბლიოგრაფია შედგება დაახლოებით 400 სათაურისგან, რომელიც მოიცავს 10 000-ზე მეტ გვერდს. იმ მოტივით, რომ მისი სტუდენტების ნახევარზე მეტი იუგოსლავიის ეროვნულ განმათავისუფლებელი პარტიის წევრები იყვნენ. ეს ციტატა სერბული და იუგოსლავური საზოგადოების ერთობის სიმბოლოდ ჩამოყალიბდა.

ჯილდოები და მემკვიდრეობა
ჯურიჩს მიენიჭა ქალაქ ბელგრადის ოქტომბრის პრემია, მეშვიდე ივლისის პრემია, წმინდა საბას ორდენი და იუგოსლავიის შრომის ორდენი. კარაბურმაში, ერთ-ერთი ქუჩა სწორედ მის სახელს ატარებს. სერბეთის ლიტერატურული მთარგმნელების ასოციაცია მილოშ ჯურიჩს პრემიას გადასცემდა ყოველწლიურად, 1969 წლიდან. ეს პრიზი სერბეთში მთარგმნელთა ყველაზე პრესტიჟულ ჯილდოს წარმოადგენს. მილოვან ვიტეზოვიჩის ლექსების კოლექციის სათაური: . სწორედ მილოშ ჯურიჩის პატივსაცემადაა შერჩეული.

მისი პირადი ნივთები და ნამუშევრები ინახება ბელგრადის უნივერსიტეტის ბიბლიოთეკაში.