iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
რაფიგა ახუნდოვა

რაფიგა ჰაჯი კიზი ახუნდოვა (; დ. 7 აგვისტო, 1931, ბაქო, ასფსრ, სსრკ— გ. 6 თებერვალი, 2024, ბაქო, აზერბაიჯანი) — საბჭოთა აზერბაიჯანელი ბალეტის მსახიობი ქალი, ბალეტმეისტერი, აზერბაიჯანის სსრ სახალხო არტისტი (1970).

ბაქოს ქორეოგრაფიული სასწავლებელის დამთავრების შემდეგ, სადაც მას ასწავლიდა გამარ ალმასზადე, დაიწყო მუშაობა ბაქოს თეატრში (1952 წლიდან). მის მიერ შესრულებულ პარტიების ნუსხაში არის — ირანული მზეტუნახავი და აიშა („შვიდი მზეტუნახავი“), გიულიანაკი („ქალწულის კოშკი“), ზარემა, ეგინა, შირინი, ჟიზელი; პრინცესა ფლორინა („მძინარე მზეტუნახზავი“), ვაქხანკა („ვალპურგიის ღამე“) და სხვა. მეუღლესთან, მაქსუდ მამედოვთან ერთად (დადგა ბალეტები „კასპიის ბალადა“ (1968), „გობუსტანის ჩრდილები“ (1969), „კალეიდოსკოპი“ (1971), „ელვის ბილიკით“ (1975), „შვიდი მზეთუნახავი“ 1978, 1982 წელს მოხდა მისი ეკრანიზაცია); ქორეოგრაფიული მინიატურები „აზერბაიჯანული სიუიტა“, „იალლი“, „მუღამი“. 1972—1973 წლებში მუშაობდა ბალეტმეისტერად და პედაგოგად ალჟირში.
ალიონის ელჩი

„ალიონის ელჩი“ — აზერბაიჯანის კულტურისა და ტურიზმის სამინისტროს დაკვეთით 2012 წელს ჯაბარ ჯაბარლის სახელობის „აზერბაიჯანფილმის“ მიერ გადაღებული ფილმი, რომელიც ეძღვნება აზერბაიჯანელი მეცნიერის, პოეტისა და დრამატურგის მირზა ფათალი ახუნდოვის შემოქმედებას. ფილმის რეჟისორია რამიზ ჰასანოღლუ, სცენარის ავტორი — აზერბაიჯანის სახალხო არტისტი ანარი. ფილმის პრემიერა გაიმართა 2012 წლის 28 ნოემბერს კინოთეატრ „ნიზამი“-ში (ბაქო).
დერვიში აფეთქებს პარიზს

დერვიში აფეთქებს პარიზს — საბჭოთა აზერბაიჯანული კინოკომედია. ფილმი გადაღებულია აზერბაიჯანელი მწერლის მირზა ფათალი ახუნდოვის პიესის მოტივებზე («მუსია ჟორდანი - ბოტანიკოსი და დერვიში მასთალი შაჰი». პრემიერა სედგა 1978 წლის ივნისში (მოსკოვი). ფილმის მოქმედება ხორციელდება საუკუნის ნახევარში ყარაბაღის სახანოში. ფრანგ ბოტანიკოს ჟორდანს, რომელიც სტუმრობდა წარმატებულ მიწადმფლობელ გათამხან აღასთან, სურს საფრანგეთში წაიყვანოს ცნობისმოყვარე და ნიჭიერი მოწაფე შაჰბაზ ბეგი, რათა მან მიიღოს განათლება. მაგრამ ბნელი ნათესავები დასახმარებლად იწვევენ ჯადოქარ დერვიშს.
ჰაჯი ყარა

ჰაჯი ყარა — 1929 წლის საბჭოთა სათავგადასავლო კომედია, რომელიც გადაღებულია „აზგოსკინოს“ მიერ. ფილმი წარმოადგენს მირზა ფათალი ახუნდოვის ამავე სახელწოდების პიესის ეკრანიზაციას.

ფილმში მოთხრობილია გლეხების ცხოვრებაზე. 1927 წლის 3 ოქტომბერს კინოსტუდია „აზგოსკინოში“ პირველად იქნა წაკითხული ეს პოემა. რეჟისორმა აბას მირზა შარიფზადემ დაიწყო ფილმის გადაღებისათვის მზადება 1927 წლიდან. ეს ფილმი არის რეჟისორ ჯაფარ ჯაბარლის პირველი ფილმი, რომლის დრამატურგიც თვითონაა. ამ ფილმში ეკრანზე პირველად გამოჩნდნენ ისეთი მსახიობები, როგორებიც არიან აზიზა მამედოვა და ალი ყურბანოვი. ფილმი გამოვიდა ეკრანებზე 1929 წლის 9 მარტს. ფილმის სამუშაო ვერსიის სახელწოდება იყო „სონა“.
შებექე

შებექე — აზერბაიჯანელი ხელოსნების მიერ შექმნილი ჭრელი ფანჯრები, რომლებიც შედგებიან წვრილი ხის ნაწილებისგან, რომლებშიც ჩაწებებულია სხვადასხვა ფერის შუშები.

შექის ხანების სასახლეში შებექეთი შევსებულია კედლები და ოთახებს შორის არსებული ნაპრალები. როგორც აღნიშნავენ შებექეთი შესრულებულია სასახლის მთავარი ფასადიც. შენობის ფასადზე გამოდის ძირითადი და გვერდითი ოთახების შებექე ვიტრაჟები. ითვლება, რომ შექის ხანების სასახლის არქიტექტურის თავისებურებაა მდგომარეობს ზუსტად იმაში, რომ ფასადზე და ცენტრალურ პავილიონზე გამოდის შებექე.

— საუკუნის მრავალრიცხვოვანი შენობა-ნაგებობები, რომლებიც მორთულნი არიან შებექეთი ქალაქ შუშაში მრავლად იყო.

გალერეა
ბიულბიულის ძეგლი

ბიულბიულის ძეგლი — მოქანდაკე აკიფ ასკეროვის მიერ შექმნილი აზერბაიჯანელი მომღერლის ძეგლი, რომელიც განლაგებულია აზერბაიჯანის დედაქალაქ - ბაქოში, ბიულბიულის ქუჩაზე, იმ სახლის მახლობლად, სადაც ცხოვრობდა მმომღერალი. ძეგლის გახსნა მოხდა 2012 წლის 31 ოქტომბერს. გახსნის ღონისძიებას ესწრებოდა აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტი ბატონი ილჰამ ალიევი, აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ელჩი რუსეთის ფედერაციაში ფოლად ბიულბიულ ოღლი და სხვა სტუმრები.
კარლ შვარცშილდი

კარლ შვარცშილდი (; დ. 9 ოქტომბერი, 1873 — გ. 11 მაისი, 1916) — გერმანელი ფიზიკოსი და ასტრონომი, პოსტდამის ასტროფიზიკური ობსერვატორიის დირექტორი 1909—1914 წლებში. პრუსიის მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი. გერმანელ-ამერიკელი ასტროფიზიკოს მარტინ შვარცშილდის მამა.

შვარცშილდს დიდი წვლილი მიუძღვის თეორიული ასტროფიზიკის განვითარებაში.
რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის ბიბლიოთეკა

რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის ბიბლიოთეკა — უდიდესი სახელმწიფო ბიბლიოთეკა სანქტ-პეტერბურგში, მდებარეობს ვასილევსკის კუნძულზე, მისამართზე ბირჟის ხაზი სახლი 1. მსოფლიოს ერთ-ერთი უდიდესი ბიბლიოთეკა და რუსეთის ფედერაციის მესამე ბიბლიოთეკა წიგნადი ფონდის მიხედვით.

ისტორია
ბიბლიოთეკა დაარსდა პეტრე -ის დეკრეტის მიხედვით, მიუხედავად იმისა, რომ აღნიშნულ დეკრეტს ჩვენამდე არ მოუღწევია ბიბლიოთეკის დაარსების თარიღად მიიჩნევა 1714 წლის სექტემბერი, წიგნების ბიბლიოთეკიდან მკითხველებისთვის გაცემის დასაწყისი.

პირველი სახელმწიფო საჯარო ბიბლიოთეკა რუსეთში. მისი ფონდის უდიდეს ნაწილს შეადგენს ხელნაწერები და წიგნები მოსკოვის სამეფო ბიბლიოთეკიდან, პეტრე -ის პირადი კოლექცია საზაფხულო სასახლიდან, ჰერცოგ ჰოლშტეინების ბიბლიოთეკიდან, კურლიანდიის ჰერცოგების ელგავის ბიბლიოთეკიდან.

 საუკუნიდან მოყოლებული ბიბლიოთეკის ფონდები ივსებოდა კერძო პირების კოლექციით. კერძოდ, ფონდები შეივსო ისტორიკოს ვასილი ტატიშჩევის, სლავისტ ალექსანდრე იაციმირსკისა და იზმაილ სრეზნევსკის, ვაჭარ ფიოდორ პლიუშკინის, სლავისტისა და სტაროობრიადცელების მკვლევარის ვასილი დრუჟინინისა და სხვათა წიგნებით. 1901 წლიდან ვსევოლოდ სრეზნევსკის ინიციატივით დაიწყო არქეოგრაფიული ექსპედიციები რუსეთში, რათა მოსახლეობაში შეეგროვებინათ ხელნაწერები და ძველი წიგნები.

1718 წლიდან ბიბლიოთეკა განთავსებულია კიკინის სასახლეში. 1728 წელს კი იგი განათავსეს იმ შენობაში, რომელშიც დღეს განთავსებულია კუნსტკამერა.

1747 წლის 5 დეკემბერს ბიბლიოთეკაში გაჩნდა ხანძარი, განადგურდა გოტორპის გლობუსი და შენობის კოშკი.

1901 წლის 8 იანვარს, გათბობის სისტემის მოძველების გამო ბიბლიოთეკაში კვლავ ხანძარი გაჩნდა, რომლის დროსაც განადგურდა 1 500 ტომი ფასეული გამოცემა. ამ ამბავმა დააჩქარა ბიბლიოთეკისათვის ახალი შენობის აგების საკითხი. 1910 წელს მთავრობამ მიიღო ახალი შენობის მშენებლობის შესახებ ბრძანებულება. 1914 წელს მშენებლობა დასრულდა, მაგრამ პირველი მსოფლიო ომის დაწყების გამო იგი გადაეცა სამხედრო სამინისტროს, რომელშიც განათავსეს 166-ე საევაკუაციო ჰოსპიტალი. ბიბლიოთეკა ამ შენობაში განათავსეს 1925 წელს.

1988 წლის 14-15 თებერვალს ბიბლიოთეკაში კიდევ ერთი ხანძარი გაჩნდა, განადგურდა იშვიათი წიგნები და გაზეთების დიდი ოდენობა.

ხანძარმა შედეგები ასეთი იყო:
400 000 წიგნი;
500 000 სერიოზულად დაზიანდა;
6 000 000 დაალპო წყალმა;
7,5 მლნ გააფუჭა სინესტემ;
გაზეთების 1/3 განადგურდა.

ფონდები
ამჟამად ბიბლიოთეკაში დაცულია 20 მლნ. წიგნი. აქ ინახება ისეთი ღირებული ხელნაწერები, როგორიცაა: იპატიევის ქრონიკა და რაძივილის ქრონიკა.

დირექტორები
ივან შუმახერი — 1714—1759
სერგეი პლატონოვი — 1925—1928
სერგეი ჟებელიოვი — 1928—1929
სერგეი როჟდესტვენსკი — 1929 (მ. შ.)
ინოკენტი იაკოვკინი — 1930—1949
გლებ ჩებოტარიოვი — 1952—1960
ვლადიმირ ფილოვი — 1980—1988
ვალერი ლეონოვი — 1988—2016
ირინა ბელიაევა — 2016-დან
სანქტ-პეტერბურგის ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანების ეკლესია

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი =დანგრეული
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი = ივან ლეიმი
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი = კლასიციზმი
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = 1732
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 59.957011
| გრძედი = 30.300833
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
სანქტ-პეტერბურგის ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანების ეკლესია — ყოფილი მართლმადიდებლური ეკლესია სანქტ-პეტერბურგში.

ისტორია
 საუკუნი დასაწყისში ამ ადგილიდან შორიახლოს განთავსებული იყო იამბურგისა და კოპორსკის პოლკები. აქვე მდებარეობდა წმინდა ელიას სამლოცველო. 1732 წელს სამლოცველოს ადგილზე გახსნეს პოლკის ხის ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანების სახელობის ტაძარი, რომელსაც 1740 წლიდან მიაშენეს ელია წინასწარმეტყველის სახელობის ეგვტერი.

მის სიახლოვეს 1763-1766 წლებში ააგეს ქვის ტაძარი ტიხვინის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე.

1793-1810 წლებში ამ ორი ტაძრის ადგილზე არქიტექტორ ივან ლეიმის პროექტის მიხედვით ააგეს ქვის ტაძარი ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანების სახელზე. ტაძარი ააგეს კლასიციზმის სტილში. მას მიაშენეს ელიას და ტიხვინის ღვთისმშობლის ხატის სახელობის ეგვტერები, ჰქონდა ხის სამრეკლო. 1838 წლიდან ტაძარი სამრევლო გახდა.

1839-1840 წლებში არქიტექტორმა ვასილი მორგანმა ააგო ქვის სამრეკლო, ორი სამლოცველო, მიტროფანე ვორონეჟელისა და ანდრეა კრეტელის სახელობის ეგვტერები.

ელიას სახელობის ეგვტერში გადაიტანეს კანკელი ელიას სახელობის სამლოცველოდან. კანკელი შექმნეს საუკუნის დასაწყისში ბაროკოს სტილში.

1857 წლიადან ტაძარში გათბობის სისტემა დაამონტაჟეს. 1903 წელს იგი მოხატა პავლე ვეჩტომოვმა.

1920-იან წლებში ეკლესია ობნოვლენცებს ეკუთვნოდათ. ტაძარი დახურეს და დაანგრიეს 1932 წელს, ხოლო მის ადგილზე გააშენეს მეზრბაზნეების ბაღი (არაოფიციალურად ტაძარად მიყვანების სკვერი).

ტაძრის სახელისაგან მიიღო სახელწოდება ტაძრად მიყვანების ქუჩამ.

ტაძარს ეკუთვნოდა საშემოსავლო სახლი, რომელიც აგებული იყო 1912-1913 წლებში ანდრეი აპლაქსინის მიერ.

ადგილი სადაც იდგა ეკლესია (ფუნდამეტი), სანქტ-პეტერბურგის ძეგლთა დაცვის კომიტეტმა შეიტანა გარკვეული კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში.
ილიე ნასტასე

ილიე ნასტასე (; დ. 19 ივლისი, 1946, ბუქარესტი, რუმინეთი) — რუმინელი ყოფილი პროფესიონალი ჩოგბურთელი, მსოფლიოს ყოფილი პირველი ჩოგანი.

ნასტასეს ერთეულთა თანრიგში მოგებული აქვს 2 დიდი სლემის ტურნირი – 1 საფრანგეთის ღია პირველობა და 1 აშშ-ის ღია პირველობა. 1973 წელს, იგი გახდა პირველი მამაკაცი ჩოგბურთელი, რომელმაც საფრანგეთის ღია პირველობაზე სეტის წაგების გარეშე გაიმარჯვა. ნასტასემ ასევე მოიგო 4 წლის შემაჯამებელი ტურნირი. ჯამში მას -ის 58 ტიტული აქვს ერთეულებში მოგებული. იგი 40 კვირის განმავლობაში იკავებდა რეიტინგში პირველ ადგილს.

ილიე ნასტასეს სამი დიდი სლემის ტურნირი აქვს წყვილთა თანრიგში მოგებული – 1 საფრანგეთის ღია პირველობა, 1 უიმბლდონი და 1 აშშ-ის ღია პირველობა. ჯამში მან -ის 45 ტურნირი მოიგო წყვილებში. რუმინელმა ჩოგბურთელმა ასევე ორჯერ გაიმარჯვა უიმბლდონზე შერეულ წყვილებში.

1991 წელს, იგი საერთაშორისო ჩოგბურთის დიდების დარბაზში შეიყვანეს.

სტატისტიკა და მიღწევები
დიდი სლემის ტურნირების ფინალები
ერთეულები: 5 (2–3)
წყვილები: 5 (3–2)
შერეული წყვილები: 3 (2–1)
წლის შემაჯამებელი ტურნირის ფინალები: 5 (4–1)
(დ) – დახურული კორტი
გილიერმო ვილასი

გილიერმო ვილასი (; დ. 17 აგვისტო, 1952, მარ-დელ-პლატა, არგენტინა) — არგენტინელი ყოფილი პროფესიონალი ჩოგბურთელი, მსოფლიოს ყოფილი მეორე ჩოგანი.

ვილასს 4 დიდი სლემის ტურნირი აქვს მოგებული – 2 ავსტრალიის ღია პირველობა, 1 საფრანგეთის ღია პირველობა და 1 აშშ-ის ღია პირველობა. მან ასევე ერთხელ გაიმარჯვა წლის შემაჯამებელი ტურნირზე. ჯამში მას -ის 62 ტიტული აქვს ერთეულებში მოგებული. 62-დან 49 ტიტული, ვილასმა თიხის საფარზე მოიგო და ამ საფარის ტიტულების რაოდენობით, იგი მხოლოდ რაფაელ ნადალს ჩამორჩება. არგენტინელს თიხაზე 678 მატჩი აქვს მოგებული, რაც ყველა დროის საუკეთესო შედეგია აღნიშნულ საფარზე. 1977 წელს, მან ორი თიხის დიდი სლემის ტურნირი მოიგო (აშშ-ის ღია პირველობა მაშინ თიხაზე ტარდებოდა). ამავე წელს, მას თიხაზე 53 მატჩიანი მოგებათა სერია ჰქონდა, რაც მოგვიანებით მხოლოდ ნადალმა გააუმჯობესა. აღნიშნული მიღწევების გამო, გილიერმო ვილასი ისტორიაში თიხის საფარის ერთ-ერთ საუკეთესო ჩოგბურთელად ითვლება.

1991 წელს, ვილასი საერთაშორისო ჩოგბურთის დიდების დარბაზში შეიყვანეს.

სტატისტიკა და მიღწევები
დიდი სლემის ტურნირების ფინალები: 8 (4–4)
წლის შემაჯამებელი ტურნირის ფინალები: 1 (1–0)
(დ) – დახურული კორტი
ნიკოლოზ დავიდენკო

ნიკოლოზ დავიდენკო (; დ. 2 ივნისი, 1981, სევეროდონეცკი, უსსრ, სსრკ) — რუსი ყოფილი პროფესიონალი ჩოგბურთელი, მსოფლიოს ყოფილი მესამე ჩოგანი.

დიდი სლემის ტურნირებზე, დავიდენკოს საუკეთესო შედეგია 2-2 ნახევარფინალი საფრანგეთის და აშშ-ის ღია პირველობებზე. 4-დან 3 მათგანში მან როჯერ ფედერერთან დათმო შეხვედრა. 2009 წელს რუსმა ჩოგბურთელმა წლის შემაჯამებელი ტურნირი მოიგო, როდესაც ფინალში ხუან მარტინ დელ პოტრო ორ სეტში დაამარცხა. დავიდენკომ ასევე მოიგო 3 მასტერსის ტურნირი. ჯამში მას -ის 21 ტურნირი აქვს ერთეულებში მოგებული. იგი ერთ-ერთი იშვიათი ჩოგბურთელია, ვისაც რაფაელ ნადალთან დადებითი მოგება-წაგების ბალანსი აქვს: 6–5. სანაკრებო დონეზე, მან ერთხელ მოიგო დეივისის თასი რუსეთის ნაკრებთან ერთად.

დავიდენკომ კარიერა 2014 წელს დაასრულა.

სტატისტიკა და მიღწევები
წლის შემაჯამებელი ტურნირის ფინალები: 2 (1–1)
(დ) – დახურული კორტი
ლუი III ანჟუელი

ლუი ანჟუელი (; დ. 25 სექტემბერი, 1403, ანჟე, საფრანგეთი — გ. 12 ნოემბერი, 1434, კოსენცა, იტალია) — ვალუას დინასტიის ანჟუს განშტოების წარმომადგენელი. ანჟუს ჰერცოგ ლუი -ისა და მისი ცოლის, ჰერცოგინია იოლანდა არაგონელის უფროსი ვაჟი. საფრანგეთის მეფე ჟან ვალუას შვილთაშვილი. ანჟუს, პროვანსის, ფოლსანკიერისა და მაინის ჰერცოგი 1417-31 წლებში. 1431 წელს ცოლად შეირთო მარგერიტა სავოიელი, თუმცა ქორწინებიდან სამ წელიწადში მალარიით გარდაიცვალა, მემკვიდრის გარეშე, რის გამოც ტახტზე მისი ძმა რენე ავიდა.

ბიოგრაფია
ლუი დაიბადა 1403 წლის 25 სექტემბერს ანჟეში, საფრანგეთში. იგი იყო ანჟუს ჰერცოგ ლუი -ისა და მისი ცოლის, ჰერცოგინია იოლანდა არაგონელის პირველი შვილი და შესაბამისად მათი მემკვიდრე.

1410 წელს არაგონის მეფე მარტინ გარდაიცვალა, როდესაც ლუი 6 წლის იყო. მარტინი იოლანდას ღვიძლი ბიძა იყო და ვინაიდან ამ დროისათვის იოლანდა ბარსელონას დინასტიის უკანასკნელი წარმომადგენელი იყო, ფრანგები აცხადებდნენ, რომ არაგონის ტახტი ლუის ეკუთვნოდა.

მომდევნო ორი წლის მანძილზე არაგონის ტახტი ვაკანტური იყო, ვინაიდან ვერ გადაწყდა, თუ ვინ ავიდოდა მასზე. ფრანგ ანჟუებთან და ლუისთან ერთად მასზე პრეტენზიას აცხადებდნენ მარტინის მონათესავე კასტილიელი ტრასტამარებიც. 1412 წელს არაგონელმა დიდებულებმა თავიანთ მეფედ სწორედ ფერდინანდ კასტილიელი აირჩიეს, ვინაიდან იგი ესპანელი იყო, ლუი კი ფრანგი, არაგონელებს კი თავიანთ ტახტზე უცხოელის ხილვა არ სურდათ. გარდა ამისა, ფერდინანდი იყო არაგონის მეფე პედრო -ის ასულ ელეანორ არაგონელის უფროსი ვაჟი, რითაც ტახტზე კანონიერი უფლება მასაც ისევე ჰქონდა როგორც ლუის. ყველაფერთან ერთად, ტახტზე ასულმა ფერდინანდმა ისარგებლა ფრანგების დასუსტებული მდგომარეობით და მათ რუსოლინი და მონპელიე ჩამოაჭრა.

1417 წელს მამის გარდაცვალების შემდეგ იგი ანჟუს ჰერცოგი ხდება. 1419 წელს მან რომის პაპ მარტინ -გან მიიღო კურთხევა სიცილიის ტახტზე, რომელიც ჯერ კიდევ ნეაპოლის დედოფალ ჯოვანა -ის დაქვემდებარებაში იყო. ვინაიდან ჯოვანა უნაყოფო ქალი იყო, იგი ტახტს არაგონის მეფე ალფონსო -ს ჰპირდებოდა და ესპანელთა გავლენის ზრდა იტალიაში, არც პაპს არ აწყობდა. სწორედ ამიტომ მისცა მან ლუის ნებართვა. მალევე ფრანგების არმია ნეაპოლის სამეფოში შეიჭრა და ალყა შემოარტყეს დედაქალაქს. ალყა დიდ ხანს გაიწელა, რაც საბოლოოდ ალფონსოს დამხმარე ჯარების შემოსვლითა და ლუის მარცხით დაგვირგვინდა. თუმცაღა მალევე თავად დედოფალსა და ალფონსოს შორის დაიძაბა ურთიერთობა, რის გამოც ჯოვანამ ნეაპოლი დატოვა და ლუისთან ერთად ავერსაში გადავიდა. ანჟუელმა იცოდა, რომ ალფონსოს ვერ დაამარცხებდა, ამიტომაც ტახტზე პრეტენზიის სანაცვლოდ კალაბრიის ჰერცოგის წოდება მიიღო. მალე ალფონსოს ნეაპოლის დატოვება და არაგონში დაბრუნება მოუწია. კალაბრიაში (რომელიც ნეაპოლის დაქვემდებარებაში იყო) მყოფი ლუი კი ტახტზე ასასვლელად ძალებს იკრეფდა. სწორედ ამ მიზნით, 1431 წელს ლუიმ ცოლად შეირთო ერთ-ერთი უძლიერესი იტალიური სახელმწიფოს, სავოიის ჰერცოგ ამადეო -ის ასული მარგერიტა სავოიელი. თუმცაღა მათ შვილები არ ჰყოლიათ.

როდესაც მან მზადება დაასრულა და შეტევაზე უნდა გადასულიყო, მოულოდნელად მალარიით დაავადდა და 1434 წელსვე გარდაიცვალა. მომდევნო წელს დაიღუპა დედოფალი ჯოვანაც, რომელმაც ტახტი ლუის ძმას, რენეს დაუტოვა. რაც შეეხება ლუის ახალგაზრდა ქვრივს, იგი კიდევ სამჯერ გათხოვდა და შვილებიც შეეძინა.
სანქტ-პეტერბურგის კვართის სტაროობრიადცული ეკლესია

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი სტაროობრიადცული ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი =მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = 1895-1896
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 59.8525
| გრძედი = 30.435833
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
სანქტ-პეტერბურგის კვართის სტაროობრიადცული ეკლესია — მოქმედი მართლმადიდებლური სტაროობრიადცული ეკლესია სანქტ-პეტერბურგში. მდებარეობს ალექსანდრეს ფერმების პროსპექტზე.

ისტორია
ეკლესია ააგეს 1895-1896 წლებს შორის არქიტექტორ ვ. კოლიანკოვსკის პროექტის მიხედვით ამჟამინდელი 9 იანვრის მსხვერპლთა სახელობის სასაფლაოს ეზოში და აკურთხეს წმინდა ალექსანდრე ნეველის სახელზე. ღვთისმსახურება მასში მიმდინარეობდა 1937 წლის დეკემბრამდე. ამ დროს დააპატიმრეს ეკლესიის ხანგრძლივად მმართველი წინამძღვარი ალექსანდრე ჩუჟბოვსკი (დახვრიტეს 1937 წლის 28 დეკემბერს).

სტარორობრიადცებს ბელოკრინიცკის შეთანხმებით ჩამოართვეს ტაძრები ლენინგრადში ჯერ კიდევ 1930-იანი წლების შუა წლებიდან და 1982 წლამდე ისინი არალეგალურად მოქმედებდნენ. მორწმუნეები საიდუმლოდ იკრიბებოდნენ სხვადასხვა ბინებში და აღავლენდნენ ღვთისმსახურებას. 1975 წელს სსრკ-მ ჰელსინკის აქტს მოაწერა ხელი და მათაც დაიწყეს თავიანთი უფლებებისათვის ბრძოლა.

1982 წლის 30 სექტემბერს ხუთწლიანი მიწერ-მოწერის შემდეგ ლენინგრადის ქალაქის საბჭოს აღმასკომმა რეგისტრაციაში გაატარა სტაროობრიადცელების რელიგიური საზოგადოება. 1982 წლის ნოემბერში მიაღწიეს შეთანხმებას ალექსანდრე ნეველის სახელობის ყოფილი ეკლესიის შენობის გადაცემის შესახებ, რომელიც მდებარეობდა 9 იანვრის მსხვერპლთა სასაფლაოზე, მეტროსადგურ ობუხოვოსთან ახლოს.

დანგრეული სასაფლაოს ეკლესია სტაროობრიადცებს გადაეცა 1983 წელს. ამავე წლის 25 დეკემბერს შედგა მისი საზეიმო კურთხევა ღვთისმშობლის კვართის სახელზე.

1984 წლიდან ტაძარში მოღვაწეობდა ლეონიდ გუსევი ქალაქ გორკიდან (ამჟამად ნიჟნი-ნოვგოროდი), 1992 წლის იანვრიდან მრევლს საკუთარი წინამძღვარი ჰყავს - გენადი ჩუნინი.

2016 წელს მიმდინარეობდა ტაძრის კომპლექსური რემონტი. სამრევლოში მოქმედებს ბავშვთა საკვირაო სკოლა, მოქმედებს სამი ასაკობრივი ჯგუფი, რომელთა შემადგენლობაცაა 20-30 ადამიანი.
ლაზარე ართაზოვი

ლაზარე ვასილის ძე ართაზოვი (ართაზიანი; დ. 1857 – გ. 1924) — სომეხი მხატვარი; მოღვაწეობდა თბილისში.

1880 წლიდან სწავლობდა პარიზში. ძირითადად ცხოვრობდა და მოღვაწეობდა თბილისში, მცირე ხნით — სანქტ-პეტერბურგსა და სომხეთში. 1888 წლიდან მონაწილეობდა გამოფენებში. იყო თბილისში მოქმედი ნატიფი ხელოვნების წამახალისებელი კავკასიური საზოგადოების წევრი. 1895 წლის მარტში ართაზოვის ნაქირავებ სახლში გაიმართა ტფილისის ფოტოგრაფ-მოყვარულთა საზოგადოების პირველი გამოფენა.
ღვთისმშობლის ხატის ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის ეკლესია (სანქტ-პეტერბურგი)

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი =მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი = პ. მაიერი
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი = ბაროკო
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = 1899-1902
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 59.8525
| გრძედი = 30.435833
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
ღვთისმშობლის ხატის ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის ეკლესია — მართლმადიდებლური ეკლესია სანქტ-პეტერბურგში. აგებულია 1899-1902 წლებში პ. მაიერის პროექტის მიხედვით ლახტინის ქუჩაზე. 1927 წელს დახურეს. ეკლესიას დაუბრუნდა 2000-იან წლებში. ამჟამად სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიის სამრევლო ეკლესიაა.

ისტორია
ღვთისმშობლის ხატის ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის ეკლესია ააგეს 1899-1902 წლებში არქიტექტორ პეტრე იულიანეს ძე მაიერის პროექტის მიხედვით. შენობა ააგეს ფსევდორუსულ არქიტექტურ სტილში. ეკლესიის შენობას ჰქონდა ორი სართული და შემკული იყო სამი ხახვისებური გუმბათით. თავად ეკლესია განთავსებული იყო მეორე სართულზე და აკურთხა ნარვის ეპისკოპოსმა ინოკენტიმ 1902 წლის 7 (20) თებერვალს. ეკლესიაში განთავსებული იყო მოოქროვილი კანკელი.

1902 წლიდან მოყოლებული 20 წელი ტაძრის წინამძღვარი იყო ალექსანდრე ტიხომოროვი, რომელიც საბჭოთა ხელისუფლების პერიოდში რეპრესიების მსხვერპლი გახდა. 1919 წელს ეკლესია სამრევლო გახდა. 1927 წელს ეკლესია დახურეს გუბერნიის აღმასრულებელი კომიტეტის პრეზიდიუმის დადგენილებით, ხოლო ამავე წლის 27 ნოემბერს მისი ფასეულობები გადაიტანეს მატათა მოციქულის ეკლესიაში. შენობა კი გადაეცა ჰენრიხ ტურნერის სახელობის ფიზიკურად დეფექტური ბავშვების სახლს. გადაკეთების დროს, 1929 წელს მოხსნეს სახლის ფასადის დეკორაცია და გადააკეთეს კლასიციზმის სტილში, მოანგრიეს ეკლესიის ხახვისებური გუმბათებიც.

თანამედროვეობა
საბჭოთა პერიოდში შენობაში განთავსებული იყო სხვადასხვა სამკურნალო დაწესებულებები. 1980-იანი წლების დასაწყისში იგი დაანგრიეს. 2000-იანი წლების დასაწყისში შენობა გაარემონტეს და მასში კვლავ ბავშვთა ორთოპედიულ-ტრამვატოლოგიური სასწავლო-სამკურნალო ცენტრი გახსნეს. რესტავრაციის პერიოდში აღადგინეს ეკლესია, რომელმაც სამრევლო ეკლესიის სტატუსი მიიღო.

2001 წელს სანქტ-პეტერბურგის ძეგლთა დაცვის კომიტეტმა ეკლესია შეიტანა იმ კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში, რომელსაც აქვს ისტორიული, სამეცნიერო, სამხატვრო ან სხვა ღირებულება. ისტორიულ-არქიტექტურული ღირებულება აქვს შენობის შემორჩენილ ინტერიერს: მეორე სართულის ეკლესიის დარბაზი, რუსული სტილის დეკორირებული პილასტრები, კესონირებული ჭერი, ორნამერტირებული მოხატულობა, მუხის კარი ეკლესიის დარბაზში. ამჟამად მუშავდება პროექტი, რომელიც ითვალისწინებს შენობის შიდა ხედის აღდგენას 1902 წლის მდგომარეობით.
შიშველი სინგულარობა

შიშველი სინგულარობა — გრავიტაციული სინგულარობა მოვლენათა ჰორიზონტის გარეშე. შავ ხვრელში სინგულარობა არის მთლიანად გარშემორტყმული საზღვრით, რომელსაც მოვლენათა ჰორიზონტი ჰქვია, რომელშიც გრავიტაცია იმდენად ძლიერია, რომ სინათლეც კი ვერ აღწევს. აქედან გამომდინარე, მოვლენათა ჰორიზონტში მდებარე ობიექტების, მათ შორის სინგულარობის პირდაპირ დაკვირვება შეუძლებელია.

შიშველი სინგულარობის თეორიული არსებობა მნიშვნელოვანია, რადგან მათი არსებობა აჩენს შესაძლებლობას, რომ დავაკვირდეთ ობიექტს, რომელიც უსასრულო სიმკვრივისთვის კოლაფსირდება. მან აგრეთვე შეიძლება გამოიწვიოს ფარდობითობის ზოგადი თეორიისთვის საფუძვლიანი პრობლემები, რადგან ფარდობითობის ზოგადი თეორია ვერ ახდენს სინგულარობასთან ახლოს მდებარე სივრცე-დროის მომავალი ევოლუციის პროგნოზირებას.
დარახველიძე

დარახველიძე შეიძლება აღნიშნავდეს:

ალექსანდრე დარახველიძე — მოცეკვავე, ქორეოგრაფი
გიორგი (ბუხუტი) დარახველიძე — მოცეკვავე
დავით დარახველიძე — ინჟინერი, თანამდებობის პირი
სიმონ დარახველიძე — ქართველი ტრავმატოლოგ-ორთოპედი
შალვა კრინიცკი (დარახველიძე) — პათოლოგანატომი
ცაცა დარახველიძე — პოლიტიკური აქტივისტი