დუმილი იაპონურ კულტურაში

დუმილი მნიშვნელოვან საკომუნიკაციო როლს ასრულებს ნებისმიერ კულტურაში და განსაკუთრებულ როლს — იაპონურ კულტურაში. დუმილი (თიმმოკუ) ითვლება იაპონიაში ურთიერთობის ხელოვნების ნაწილად.

გამოიყოფა ხუთი მიზეზი, თუ რატომ არის დუმილი მნიშვნელოვანი იაპონურ კულტურაში: დუმილი, როგორც გულწრფელი გრძნობების გამოხატულება, დუმილი, როგორც საზოგადოებრივი ნორმა, დუმილი, როგორც უხერხულობა, დუმილი, როგორც დემონსტრაციული ქცევა და დუმილი, როგორც ურთიერთგაგება.

დუმილი, როგორც გულწრფელი გრძნობების გამოხატულება
იაპონურ კულტურაში დუმილი დაკავშირებულია შინაგან „მე“-სთან, „კოკორო“-სთან, რომელიც აღნიშნავს გულს, გონებას, ემოციებს, გულწრფელ გრძნობებს. ვინაიდან იაპონური კულტურა გულისხმობს, რომ მეტყველება პოტენციურად მატყუარა და ყალბია, ნამდვილი პატიოსნება სიტყვებით ვერ გამოიხატება, ხოლო დუმილი არის ჭეშმარიტი „კოკორო“-ს მოწმე. ამგვარად, იაპონიაში ნაკლებად მოლაპარაკე ადამიანი შეიძლება ჩაითვალოს გულწრფელად და პატიოსნად, რაც ნიშნავს, რომ მას უფრო მეტად ენდობიან, ვიდრე მოლაპარაკე ადამიანს. ამგვარად, ხანგრძლივი პაუზა შეიძლება მიუთითებდეს თანამოსაუბრის სურვილზე, შეცვალოს საუბრის თემა. იაპონურ კულტურაში ამის მიზეზი შეიძლება იყოს ენრიო-სასი, რაც დაახლოებით აღნიშნავს თავშეკავებას, განსაკუთრებით ვარაუდების გამოთქმისას. ამავდროულად, იაპონელები ცდილობენ არ გაჩუმდნენ უცნობებთან ურთიერთობისას, რათა უტაქტოდ არ გამოიყურებოდნენ, თუმცა, დასავლური კულტურის ხალხთან შედარებით, მისაღებად და ნორმალურად მიიჩნევენ დუმილს ახლო მეგობრებთან ურთიერთობისას. ამ კონტექსტში, დუმილი შეიძლება ჩაითვალოს პატივისცემის ნიშნად ახალი მეგობრის მიმართ. იაპონური დუმილი შეიძლება ნაწილობრივ აიხსნას ბუდიზმის მნიშვნელობით იაპონურ კულტურაში, რომლის მოძღვრების საბოლოო მიზანი ხშირად განისაზღვრება როგორც შინაგანი სიცარიელე და დუმილი.

დუმილი, როგორც უხერხულობა
ხანგრძლივი დუმილი, რომელიც მოულოდნელად წყვეტს საუბარს, შეიძლება იყოს უხერხულობისა და დისკომფორტის ნიშანი. საინტერესოა, რომ ცოლ-ქმარსაც კი შეუძლია გამოხატოს თავისი სიმორცხვე დუმილით, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც ისინი არიან გაშიშვლებულნი ან იმყოფებიან უჩვეულოდ ინტიმურ გარემოში. დუმილი შეიძლება იყოს „მოკუსაცუ“-ის (დუმილით მოკვლა) ნიშანი, რაც დაახლოებით შეიძლება შეესაბამებოდეს გამოთქმას „უგულებელყოფა“. ამგვარად, დუმილი ხშირად შეიძლება იყოს პასიური აგრესიის ნიშანი.

დასავლური კულტურის წარმომადგენლებთან შედარებით, იაპონელთა უმეტესობა მიიჩნევს, რომ მოქმედებები უფრო მნიშვნელოვანია, ვიდრე სიტყვები, და წარმოადგენს თავისი განზრახვების დემონსტრირების მნიშვნელოვან საშუალებას, მაშინ როდესაც დასავლელი რესპონდენტები სიტყვებს კომუნიკაციის არანაკლებ მნიშვნელოვან საშუალებად მიიჩნევენ.

დუმილი, როგორც ურთიერთგაგება
დუმილმა შესაძლოა გამოხატოს ინტუიციური ურთიერთგაგება თანამოსაუბრეებს შორის, რაც ცნობილია როგორც ჰარაგეი. იაპონური კულტურა მაღალკონტექსტუალურია, რაც ნიშნავს, რომ პაუზებისა და დუმილის ხანგრძლივობასა შეიძლება ჰქონდეს მრავალი მნიშვნელობა. კულტურის მაღალკონტექსტუალურობაზე მიუთითებს გამოთქმა ჰარაგეი, რომელიც აღნიშნავს ფარულ ურთიერთგაგებას, თითქოს ახლო ადამიანებს შორის ტელეპათიური კომუნიკაცია მიმდინარეობდეს. მოსმენისა და გაგების ხელოვნება ძალიან მნიშვნელოვანია იაპონურ კულტურაში, საპირისპიროდ ორატორული ხელოვნებისა. ისევე, როგორც დასავლური კულტურის ადამიანები „სტრიქონებს შორის კითხულობენ“ სიტყვებზე დაყრდნობით, იაპონელები საუბარში პაუზებზე აკეთებენ ორიენტირებას. დუმილი შეიძლება იყოს საკომუნიკაციო ინსტრუმენტი, რომელიც გამოხატავს მრავალ განზრახვასა და გრძნობას.

დუმილი და უცხო ენების სწავლება
იაპონელები, უცხო ენების, მაგალითად ინგლისურის შესწავლისას, ხშირად დუმან, რაც ხშირად იწვევს უცხოელი მასწავლებლების დაუჯერებლობას თავიანთი მოსწავლეების შესაძლებლობებში. კლასებში, სადაც მასწავლებლები ამაღლებენ მოსწავლეთა თვითდაჯერებულობას და ხელს უწყობენ მათ უცხო ენაზე კომუნიკაციას, თუნდაც შეცდომებით, დუმილთან დაკავშირებული პრობლემები ნაკლებია — ასეთი კლასები უფრო წარმატებულია. მაგალითად, გასათვალისწინებელია, რომ იაპონელი მოსწავლეები ნამდვილად აღიარებენ საკუთარ თავს ყველაზე ჩუმ მოსწავლეებად კლასში, თუმცა დუმილის ყველაზე ხშირი მიზეზია — უცხო ენაზე ფრაზის არასწორად თქმის და ამგვარად „სახის დაკარგვის“ შიშია. მეორე მხრივ, ბევრი მოსწავლე უტაქტობად მიიჩნევს კლასში სხვებზე თავისი უპირატესობის ჩვენებას და ამიტომაც დუმს გაკვეთილების დროს.

კრიტიკა
ზოგიერთი მკვლევარი მიიჩნევს, რომ „იაპონური დუმილის კულტურის“ მნიშვნელობა უფრო მითია, ვიდრე რეალობა, რომელიც დიდწილად იაპონელთა საუბრის თავის არიდების მანერის გამო წარმოიშვა.