ლეველერები

ლეველერების პოლიტიკური მოძრაობა არსებობდა ინგლისის სამოქალაქო ომის დროს (1642-1651), რომელიც მიმართული იყო ხალხის სუვერენიტეტისკენ, გახანგრძლივებული ხმის უფლებით, კანონის წინაშე თანასწორობითა და რელიგიური შემწყნარებლობით.

ლეველერები ცნობილი გახდნენ პირველი ინგლისის სამოქალაქო ომის ბოლოს (1642–46) და ყველაზე გავლენიანი იყო მეორე სამოქალაქო ომის დაწყებამდე (1648–49). მათ მხარდაჭერა მოიპოვეს ლონდონის ქალაქის პოპულაციაში და ახალი მოდელის არმიის ზოგიერთ პოლკში. მათი იდეები იქნა წარმოდგენილი მანიფესტში "ხალხის შეთანხმება".

ლეველერები არ იყო პოლიტიკური პარტია ამ ტერმინის თანამედროვე გაგებით, [როგორ?] ისინი ორგანიზებულ იქნა ეროვნულ დონეზე, სადაც გაიმართა ოფისები ლონდონის არაერთ სასტუმროში და ტავერნებში, როგორიცაა იზლინგტონში როზმარინის ფილიალი.

1648 წლის ივლისიდან 1649 წლის სექტემბრამდე მათ გამოაქვეყნეს გაზეთი, ,, ". ისინი იყვნენ პიონერები პოლიტიკური მიზნებისათვის პეტიციებისა და პამფლეტების გამოყენებაში.

ლეველერები, ისევე როგორც ყველა სხვა ოპოზიციური ჯგუფები, მარგინალური იყო ხელისუფლების მიერ და მათი გავლენა შემცირდა. 1650 წლისთვის, ისინი აღარ წარმოადგენდნენ სერიოზულ საფრთხეს დამყარებული წესრიგისთვის.

სახელის წარმოშობა
ტერმინი „ლეველერი“ მე -17 საუკუნის ინგლისში გამოიყენებოდა სოფლის მეამბოხეების გასალანძღად. ასევე 1607 წლის მიდლენდის აჯანყებაში ამ სახელით მიმართეს გარკვეულ პირებს.

როგორც პოლიტიკური მოძრაობა, ეს ტერმინი პირველად მოიხსენიებოდა -სა და მათი ლონდონელი მომხრეების ფრაქციისთვის, რომლებიც სავარაუდოდ აპირებდნენ ინგლისში ჩარლზ - ის მკვლელობას. მაგრამ ტერმინი თანდათანობით თან დაერთო ჯონ ლიბურნს, რიჩარდ ოვერტონს და უილიამ ვალვინს და მათ "ფრაქციას". 1647–1648 წლებში გამოქვეყნებული წიგნები ხშირად ასახავს ამ ტერმინოლოგიურ გაურკვევლობას. საზოგადოებრივი "იდენტიფიკაცია" მეტწილად განაპირობა გაზეთ ,, "-ის ავტორმა, მარჩამონტ ნეიდემმა. ლილბურნმა , ჯონ უაილდმანმა, და რიჩარდ ბაქსტერმა, მოგვიანებით ჩათვალეს, რომ ოლივერ კრომველმა , და ჰენრი ირეტონმა , გამოიყენეს ტერმინი ლილბერნის ჯგუფზე 1647 წლის ბოლოს პუტნის დებატებში.

ოქსფორდის ინგლისურენოვანი ლექსიკონის პირველი წერილობითი საბუთი პოლიტიკური მოძრაობის შესახებ 1644 წლამდეა დათარიღებული. აღნიშნავს, რომ ტერმინი ასევე გამოიყენებოდა 1647 წლის 1 ნოემბრის წერილში.

მე -19 საუკუნის ისტორიკოსმა გარდინერმა თქვა, რომ ეს მეტსახელი ამ თარიღამდეც არსებობდა. ბლერ ვორდენმა, თანამედროვე ისტორიკოსმა, გამოაქვეყნა დასკვნა ამ თემაზე. ვორდენი გვიჩვენებს, რომ ტერმინი პირველად დაიბეჭდა ჩარლზ - ის წიგნში.

პოლიტიკური ამბიციები
ლეველერებმა შეიმუშავეს დღის წესრიგი პირველი სამოქალაქო ომის შემდეგ. ხალხის შეთანხმების ადრეული მონახაზები წარმოიშვა საომარი წრეებიდან და გამოჩნდა 1647 წლის ოქტომბერ - ნოემბრის პუტნის დებატებამდე, ხოლო საბოლოო ვერსია გამოჩნდა 1649 წლის მაისში. ლეველერებმა მოითხოვეს საარჩევნო უფლების გახანგრძლივება. ისინი საპასუხისმგებლო მოვალეობას ასრულებდნენ საპარლამენტო და სასამართლო პროცესში კორუფციის გაუქმების, რელიგიური განსხვავებების შემწყნარებლობისა და კანონის საერთო ენაზე თარგმნის საქმეში. ზოგიერთების აზრით, ლეველერებს არადემოკრატიული მიდრეკილებები ჰქონდათ, რადგან მათ აკრძალეს საყოფაცხოვრებო მოსამსახურეების ხმის მიცემის უფლება. ლეველერები შიშობდნენ, რომ ადამიანებს, რომლებიც საქველმოქმედო თანხებზე იყვნენ დამოკიდებულნი, ხმის უფლება არ გააჩნდათ, რადგან, ისინი უბრალოდ ხმას იღებდნენ ისე , როგორც მათ ბატონებს სურდათ. ლეველერებმა ასევე გამორიცხეს ქალები, რადგან ზრდასრული ქალების უმეტესობა იყო დაქორწინებული და, როგორც ცოლები, იურიდიულად და ფინანსურად იყვნენ დამოკიდებულნი თავიანთ ქმრებზე.

ლეველერების მცდელობებმა სწრაფად დაიცვა „ბუნებრივი უფლებების“ ცნება, რომელიც მეფის მხრიდან დაირღვა სამოქალაქო ომებში (1642–1651). 1647 წელს პუტნის დებატებზე, პოლკოვნიკ თომას რაინსბორუ იცავდა ბუნებრივ უფლებებს, რაც მოდის ბიბლიაში მოცემული ღვთის კანონიდან. რიჩარდ ოვერტონი თვლიდა, რომ თავისუფლება ყველა ადამიანის თანდაყოლილი უფლება იყო.

ჯორჯ საბინის თანახმად, ლეველერებმა შეინარჩუნა „თანხმობის დოქტრინა წარმომადგენელთა არჩევაში მონაწილეობით“.

თაიმლაინი
1645 წლის ივლისში ჯონ ლილბურნი დააპატიმრეს პარლამენტის იმ წევრების გაკიცხვისთვის, რომლებიც კომფორტულად ცხოვრობდნენ, ჯარისკაცები კი იბრძოდნენ და გარდაიცვალნენ საპარლამენტო საქმის გამო. იგი დაადანაშაულეს კომიტეტის პალატის წევრის, უილიამ ლენთალის ცილისწამებაში, რომელსაც მან როიალისტებთან შესაბამისობაში დასდო ბრალი. უილიამი გაათავისუფლეს 1645 წლის ოქტომბერში, მას შემდეგ, რაც პეტიციამ მოითხოვა განთავისუფლება, რომელსაც ხელი მოაწერეს ლონდონის 2 000-მა წამყვანმა მოქალაქემ.

1646 წლის ივლისში, ლილბურნი კვლავ დააპატიმრეს, ამჯერად ლონდონის კოშკში, მისი ყოფილი არმიის მეთაურის, ერლ მანჩესტერის, სამეფო კარისკაცის სიმპათიის გამო, რადგან მას მფარველობდა ოფიცერი, რომელსაც ღალატში ედებოდა ბრალი. ხორციელდებოდა ლილბურნის ციხიდან განთავისუფლების კამპანიები, რამაც გამოიწვია მოძრაობის შექმნა, რომელიც ცნობილია, როგორც ,,ლეველერები". რიჩარდ ოვერტონი დააპატიმრეს 1646 წლის აგვისტოში ლორდთა პალატაზე პამფლეტის გამოქვეყნების გამო. პატიმრობის დროს მან დაწერა მაღალი დონის მანიფესტი, "ყველა ისარი ტირანისა და ტირანიის წინააღმდეგ".

ახალი მოდელის ჯარში ჯარისკაცებმა აირჩიეს "აგიტატორები" თითოეული პოლკიდან, რომ ისინი წარმოედგინათ. ეს აგიტატორები აღიარებულ იქნენ არმიის სარდლების მიერ და ჰქონდათ ადგილი გენერალურ საბჭოში. თუმცა, 1647 წლის სექტემბრისთვის, მინიმუმ ხუთმა პოლკმა აირჩია ახალი არაოფიციალური აგიტატორები და წარმოადგინა პამფლეტი, სახელწოდებით "არმიის საქმე ნამდვილად ითქვა", რომელიც წარუდგინეს მთავარსარდალს, სერ ტომასს 1647 წლის 18 ოქტომბერს. მათ მოითხოვეს ერთი წლის განმავლობაში პარლამენტის დაშლა და მომავალი პარლამენტების კონსტიტუციის მნიშვნელოვანი ცვლილებები, რომლებიც უნდა დარეგულირებულიყო შეუცვლელი "კანონის უპირატესობით”.

ჯარში უფროსი ოფიცრები გაბრაზდნენ "არმიის საქმის" გამო და არაოფიციალურ აგიტატორებს უბრძანეს ჯარის გენერალური საბჭოს წინაშე თავიანთი პრინციპების თაობაზე ანგარიშის მიცემა. ამ დებატებს, რომლებსაც პუტნის დებატებს უწოდებენ, ტარდებოდა პარიზის წმინდა მარიამის ეკლესიაში, სურრის საგრაფოში, 1647 წლის 28 ოქტომბრიდან 11 ნოემბრის ჩათვლით. აგიტატორებს დახმარებას უწევდნენ სამოქალაქო პირები, განსაკუთრებით ჯონ უილმენი და მაქსიმილიან პეტი, რომლებიც 1647 წლის ივლისიდან იყვნენ დაკავშირებულნი არმიასთან, როგორც სამოქალაქო მრჩევლები. აგიტატორმა რობერტ ევერარდმა წარადგინა დოკუმენტი სახელწოდებით "შეთანხმება ხალხის შესახებ". ეს მანიფესტი, რომელიც არსებითად რესპუბლიკური და დემოკრატიული ხასიათის იყო, ეწინააღმდეგებოდა შეთანხმების პირობებს, რომლებიც გენერალურმა საბჭომ უკვე ივლისში დაამტკიცა, სახელწოდებით „წინადადებების ხელმძღვანელები“ ​. „წინადადებების ხელმძღვანელები“ ​​ბევრ მოთხოვნას შეიცავდა, რომლებიც მიმართული იყო სოციალური სამართლიანობისკენ. ახალმა აგიტატორებმა, მოითხოვეს, რომ ინგლისი დასახლებულიყო "ქვემოდან ზემოთ", და არა "ზემოდან ქვემოთ", რასაც ხმას აძლევდა უმეტესი ნაწილი ზრდასრულ მამაკაცებისა. დებატები ხელს უწყობდა იმ საკითხების გარკვევას, რაზეც საპარლამენტო მხარეების მოსაზრებები განსხვავდებოდა. მაგალითად, ირეტონმა იკითხა, შეიცავს თუ არა უცხოელს, ხელშეკრულებაში მოცემული ფრაზა „მკვიდრთა რაოდენობის მიხედვით“. იგი ამტკიცებდა, რომ პირს უნდა ჰქონდეს "ამ სამეფოს მუდმივი ინტერესი", რომ ჰქონდეს ხმის მიცემის უფლება, და რომ "მუდმივი ინტერესი" ნიშნავს საკუთრების ფლობას. თანამედროვე შეხედულებებით, დებატები დიდ ყურადღებას აქცევდა ბიბლიას.

1647 წლის 17 ნოემბერს გაიმართა შეხვედრა, რომელზეც პუტნის დებატებში შეთანხმდნენ. არმიის მეთაურები თომას ფრეფაქსი და კრომველი წუხდნენ არმიაში ლეველერების მხარდაჭერის სიძლიერის გამო, ამიტომ მათ გადაწყვიტეს, შეექმნათ "წინადადებების მეთაურები", როგორც არმიის მანიფესტი, ნაცვლად ლეველერების "ხალხის შეთანხმებისა". რამდენიმე პირი, რომლებმაც უარი თქვეს შეთავაზებულ წინადადებაზე, დააპატიმრეს. დანარჩენი ორი - შეხვედრის დროს, გამოძახებულ ჯარები დათანხმდნენ მანიფესტს ყოველგვარი პროტესტის გარეშე.

ლეველერებმა უმსხვილესი პეტიცია, სახელწოდებით "ინგლისის პატიოსანი ხალხის უფლება"(" "), წარუდგინეს პარლამენტს 1648 წლის 11 სექტემბერს.

1648 წლის 30 ოქტომბერს ტომას რაინსბორე მოკლეს. იგი იყო პარლამენტის წევრი და ლეველერების ლიდერი, რომელიც პუტნის დებატებზე საუბრობდა.

1649 წლის 20 იანვარს, სახალხო პალატაში იქნა წარმოდგენილი "ხალხის შეთანხმების" ვერსია, რომელიც შეიქმნა 1647 წლის ოქტომბერში არმიის საბჭოსთვის და შემდგომში იქნა მოდიფიცირებული.

1649 წლის იანვრის ბოლოს ინგლისში ჩარლზ - ს გაასამართლეს და სიკვდილით დასაჯეს ხალხის ღალატისთვის. თებერვალში, დიდებულებმა აკრძალეს პეტიციები პარლამენტში ჯარის გამოყენებით. მარტში ლეველერების რვა ჯარისკაცი მივიდა -ის მთავარსარდალ ტომას ფრეფაქსთან და მოითხოვა პეტიციის უფლებების აღდგენა.

აპრილში, პოლკოვნიკ ჯონ ჰეისონის პოლკის 300-მა ქვეითმა, განაცხადა, რომ ისინი არ იმსახურებდნენ ირლანდიაში, სანამ არ განხორციელდებოდა ლეველერების პროგრამა და არ მიიღებდნენ ფულად ანაზღაურებას.

1649 წელს ლეიტენანტ-პოლკოვნიკი ჯონ ლილბერნი, უილიამ ვალვინი, თომას პრინსსი და რიჩარდ ოვერტონი ლონდონის კოშკში დააპატიმრეს. ეს იყო მაშინ, როდესაც კოშკში ლეველერების ლიდერებმა წარადგინეს რეფორმების ანონსი, სახელწოდებით "შეთანხმება ინგლისელთა თავისუფალი ხალხის შესახებ" (დაიწერა 1649 წლის 1 მაისს). იგი მოიცავს ინგლისში ამ ყველაფრის შედეგად მიღებულ რეფორმებს, როგორიცაა დუმილის უფლება და სხვა ის, რაც არ ყოფილა, მაგალითად, არჩეული სასამართლო სისტემა.

ცოტა ხნის შემდეგ, კრომველმა შეუტია "ბანბურის მეამბოხეებს", 400 ჯარისკაცს რომლებიც მხარს უჭერდნენ ლეველერებს და რომელსაც ხელმძღვანელობდა კაპიტანი უილიამ ტომპსონი. შეჯახების შედეგად დაიღუპა რამდენიმე მეამბოხე. კაპიტანი ტომპსონი გაქცევიდან მხოლოდ რამდენიმე დღის შემდეგ დაიღუპა კიდევ ერთი შეტაკებისას. სამი სხვა ლიდერი დახვრიტეს 1649 წლის 17 მაისს. ამან გაანადგურა ლეველერების მხარდაჭერის ბაზა - ში, რომელიც იმ დროისათვის მთავარი ძალა იყო.,, " იყო გაზეთი, რომელიც ლეველერებმა გამოაქვეყნეს 1648 წლის ივლისიდან 1649 წლის სექტემბრამდე.