iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
რუსპოლის სასახლე

} ) —
რენესანსის სტილის, მე-16 საუკუნის არისტოკრატული სასახლე, რომელიც მდებარეობს 418-ზე, კამპო მარციოს რიონე -ში, ცენტრალურ რომში, იტალიაში.

მე-16 საუკუნისთვის სასახლე იაკობბილების ოჯახის საკუთრებაში იყო, ხოლო 1583 წელს იგი მიყიდეს რუჩელაის მერკანტილურ ოჯახს. ბარტოლომეო ამანატიმ გააერთიანა გრძელი სამსართულიანი ფასადი დე კორსოს გასწვრივ და დაამატა ლოჯი შიდა ეზოს გასწვრივ, რომელიც ფრესკაზე იყო შესრულებული ჯაკოპო ზუჩის მიერ და გამოიყენებოდა ოჯახის უძველესი ქანდაკებების კოლექციისთვის.

აღწერა
1629 წელს სასახლე შეიძინა კაეტანების ან გაეტანების ოჯახმა, რომლებმაც შეუკვეთეს ფასადის განახლება ახლანდელი ლარგო გოლდონის გასწვრივ. დაახლოებით 1640 წელს, არქიტექტორ მარტინო ლონგი უმცროსს დაევალა ეზოსკენ მიმავალი სცენოგრაფიული კიბის აგება. 1776 წელს სასახლე გახდა რუსპოლის ოჯახის საკუთრება, რომელიც დღემდე ფლობს შენობის ნაწილებს. მე-19 საუკუნეში სასახლე მასპინძლობდა ცნობილ კაფე „ნუოვოს“ და ასევე იყო გადასახლებულ ნაპოლეონ -ის სახლი.

მე-18 საუკუნეში კიბეების აღწერილობაში აღნიშნულია, რომ კიბე რომის სასახლეებს შორის უნიკალური იყო მისი ზომით და მთლიანად მარმარილოს საფეხურებით აგებული, თითო 80 სკუდი ღირდა, 30 საფეხურიანი ოთხი ფრენით, ათი ფუტის სიგრძით და ორი ფუტის სიგანით. კიბეების გასწვრივ იყო დადგმული იმპერატორ ადრიანესა და კლავდიუსის ანტიკური პერიოდის ბიუსტები, ასევე იყო აპოლონის, მერკურის, ჰერკულესის სახით გამოწყობილი ქალი, და ესკლეპიუსი.

გამორჩეული ხალხი
მარია ერნესტინა ლარნაინზარ კორდობა (1854-1925), იტალიაში დაბადებული მექსიკელი მწერალი, მასწავლებელი, რელიგიური ორდენის დამაარსებელი.
ემანუელ დე დამპიერი, ანჟუსა და სეგოვიის ჰერცოგინია (1913-2012)
ალექსანდრე პოლი

} ერთ-ერთ მთავარ პროსპექტს მისი სახელი მიენიჭა (ადრეული სახელწოდება — კიროვის პროსპექტი).

ჯილდოები
სანტ-სტანისლავის ხარისხის ორდენი (1883 წლის 15 ივნისი) — „იმპერატორის ბრძანებით, ფინანსთა სამინისტროს წარდგინების საფუძველზე, ქვეყნის მრეწველობის სფეროში სასარგებლო მოღვაწეობისთვის, საპატიო მსოფლიო მოსამართლე, ტიტულარული მრჩეველი ალექსანდრე პოლი დაჯილდოებულ იქნა წმინდა სტანისლავის ხარისხის ორდენით“.
ეკატერინოსლავის საპატიო მოქალაქე — 1887 წლის 12 ნოემბერს ალექსანდრ პოლს მიენიჭა ეკატერინოსლავის საპატიო მოქალაქის წოდება.

ხსოვნა
ალექსანდრე პოლის სიცოცხლეშივე, „მუხის ხეობაში“ (დღევანდელი კრივოი როგის ტერიტორიაზე), დამონტაჟდა ბრინჯაოს ბიუსტი წარწერით — „მცირე რუსეთის კოლუმბოს“. თუმცა ბიუსტის დამონტაჟებიდან ორი წლის შემდეგ იგი მოიპარეს და მონუმენტი აღარ აღდგენილა. ბიუსტი გაკეთდა კრივოი როგის რკინის მადნების აქციონერული საზოგადოების სახსრებით — სწორედ ამ კომპანიამ დაიწყო პირველმა რეგიონის რკინის საბადოების ათვისება. პოსტამენტზე განთავსებული იყო წარწერა: „კრივოი როგში ა. ნ. პოლის სასარგებლო მოღვაწეობას 1870-1890 წლებში — კრივოი როგის რკინის მადნების აქციონერული საზოგადოებისაგან“.
1996 წლის 19 დეკემბერს კრივოი როგის ძველ ნაწილში გაიხსნა ალექსანდრე პოლის ბიუსტი-ძეგლი.
1997 წელს მოქანდაკე კოზლოვსკის შესრულებული ალექსანდრე პოლის ბიუსტი დაცულია კრივოი როგის ისტორიულ-ადგილმდებარეობითი მუზეუმის ექსპოზიციაში.
დნეპრში დგას ალექსანდრე პოლის ძეგლი.
პოკროვსკის რაიონში, კრივოი როგში, არის პოლის სახელობის ქუჩა.
ალექსანდრე პოლის სახელობის ქუჩა მდებარეობს კრივოი როგის ცენტრალურ-საქალაქო რაიონში.
დნეპრში მის სახელს ატარებს ერთ-ერთი მთავარი გამზირი — ალექსანდრე პოლის პროსპექტი.

გალერეა
მარკუს ავრელიუსის სვეტი

მარკუს ავრელიუსის სვეტი — რომაული გამარჯვების სვეტი, მდებარეობს პიაცა კოლონაზე, რომში, იტალიაში. დორიული სვეტი, გაფორმებული სპირალური რელიეფით, აგებულია რომის იმპერატორ მარკუს ავრელიუსის პატივსაცემად და შექმნილია ტრაიანეს სვეტის მოდელზე. მიძღვნილი იმპერატორსა და მისი სამხედრო კამპანიებისადმი ბარბაროსთა ომების დროს, ძეგლი წარმოადგენს მისი მეფობის (161-180 წწ.) მოწმობას.

კონსტრუქცია
მას შემდეგ რაც თავდაპირველი ეპიგრაფი განადგურდა, უცნობია, აშენდა იგი იმპერატორის მეფობის დროს (მარკომანების, კვადებისა და სარმათების წინააღმდეგ გამარჯვების შემდეგ 176 წელს) თუ მისი გარდაცვალების შემდეგ 180 წელს; თუმცა, როგორც ახლომდებარე ეპიგრაფი მოწმობს, რომ სვეტი დასრულდა 193 წლისთვის.

ძველი რომის ტოპოგრაფიული თვალსაზრისით, სვეტი იდგა კამპუს მარციუსის ჩრდილოეთ ნაწილში, მოედნის ცენტრში. ეს მოედანი მდებარეობდა ადრიანესა (სავარაუდოდ, ადრიანეუმი) და მარკუს ავრელიუსის ტაძარს შორის (რომელიც მისმა ვაჟმა კომოდუსმა მიუძღვნა, და რომლისგანაც ახლა არაფერი დარჩა - სავარაუდოდ, მდებარეობდა პალაცო ვედეკინდის ადგილზე), ან მისი წმინდა ტერიტორიის ფარგლებში, რომლისგანაც ახლა არაფერია დარჩენილი.

სვეტი 29,6 მეტრი (97 ფუტი) სიმაღლისაა, 10,1 მეტრიან (33 ფუტი) ბაზაზე, რომელიც თავის მხრივ თავდაპირველად 3 მეტრიან (9,8 ფუტი) პლატფორმაზე იდგა - სვეტი სულ 39,7 მეტრს (130 ფუტი) აღწევს. ბაზის დაახლოებით 3 მეტრი მიწის ქვეშ იყო, 1589წლის აღდგენის შემდეგ.
კოლონის სასახლე

კოლონის სასახლე — შენობების კომპლექსი ცენტრალურ რომში, იტალიაში, კვირინალის ბორცვის ძირში და სანტი აპოსტოლის ეკლესიასთან ახლოს. ის ნაწილობრივ აშენებულია ძველი რომაული სერაპეუმის ნანგრევებზე და მას 20 თაობაზე მეტი ხნის განმავლობაში ცნობილი კოლონას ოჯახი, იტალიური დიდგვაროვანი ოჯახი, ფლობდა.

ისტორია
სასახლის პირველი ნაწილი მე-13 საუკუნით თარიღდება და ტრადიციის თანახმად, შენობამ უმასპინძლა დანტეს რომში მისი ვიზიტის დროს. პირველი დოკუმენტური ხსენება აღნიშნავს, რომ საკუთრებამ უმასპინძლა კარდინალებს ჯოვანი და ჯაკომო კოლონას მე-13 საუკუნეში. ასევე იყო კარდინალ ოდონე კოლონას საცხოვრებელი, სანამ ის პაპი მარტინ -ის სახელით პაპობას დაიკავებდა 1417 წელს.

მისი გარდაცვალების შემდეგ, სასახლე გაძარცვეს შუღლის დროს, და მთავარი საკუთრება დელა როვერეს ოჯახის ხელში გადავიდა. ის დაუბრუნდა კოლონას ოჯახს, როდესაც მარკანტონიო კოლონამ იქორწინა ლუკრეცია გარა ფრანჩიოტი დელა როვერეზე, პაპი იულიუს -ის დისშვილზე. კოლონას ოჯახის კავშირმა ჰაბსბურგების ძალაუფლებასთან, სავარაუდოდ, დაიცვა სასახლე გაძარცვისგან რომის აოხრების დროს (1527).

ფილიპო კოლონადან (1578–1639) დაწყებული, ბევრი ცვლილება განხორციელდა, რათა განახლებულიყო და შექმნილიყო ერთიანი კომპლექსი ცენტრალური ბაღის გარშემო. არქიტექტორები, როგორებიც არიან ჯიროლამო რაინალდი და პაოლო მარუჩელი, მუშაობდნენ კონკრეტულ პროექტებზე. მხოლოდ მე-17 და მე-18 საუკუნეებში დასრულდა მთავარი ფასადები, ერთი მიმართული „ . “-სკენ და მეორე - ვია დელა პილოტასკენ. ამ დიზაინის დიდი ნაწილი შეასრულა ანტონიო დელ გრანდემ (დიდი გალერეის ჩათვლით) და ჯიროლამო ფონტანამ (გალერეის დეკორაცია). მე-18 საუკუნეში აშენდა გრძელი დაბალი ფასადი, რომელიც დააპროექტა ნიკოლა მიკეტიმ, პაოლო პოსის მიერ მოგვიანებით დამატებული უფრო მაღალი კუთხის ბლოკებით (პიაცა სანტი აპოსტოლისკენ მიმართული), რომელიც მოგვაგონებს ადრეულ სტრუქტურებს, რომლებიც ციხესიმაგრეს ჰგავს.

კოლონის ხელოვნების გალერეა
მთავარი გალერეა დასრულდა 1703 წელს და ოსტატურად შეგროვებული კოლონის ხელოვნების კოლექცია შეიძინეს 1650 წლის შემდეგ კარდინალმა ჯიროლამო კოლონამ და მისმა დისშვილმა, კონესტაბილე ლორენცო ონოფრიო კოლონამ. ის მოიცავს ლორენცო მონაკოს, დომენიკო გირლანდაიოს, პალმა უფროსის, სალვიატის, ბრონზინოს, ტინტორეტოს, პიეტრო და კორტონას, ანიბალე კარაჩის (ნახატი „ლობიოს მჭამელი“), გუერჩინოს, ფრანჩესკო ალბანის, მუციანოს და გვიდო რენის ნამუშევრებს. ჭერის ფრესკები ფილიპო გერარდის ჯოვანი კოლის, სებასტიანო რიჩის და ჯუზეპე ბარტოლომეო კიარის მიერ აღნიშნავს მარკანტონიო კოლონას როლს ლეპანტოს ბრძოლაში (1571). მარტინ -ის აპოთეოზი დახატა ბენედეტო ლუტიმ. არსებობს მოხატული აპარტამენტები, რომლებიც დასრულდა 1664 წლის შემდეგ კრეშენციო ონოფრის, გასპარ დუგეს და პიტერ მულიერ -ის (მეტსახელად „კავალიერ ტემპესტა“) მიერ. სხვა ოთახები მოხატული იქნა მე-18 საუკუნეში პომპეო ბატონის და პიეტრო ბიანკის მიერ.

ცნობილ კულტურაში
1953 წლის კლასიკური ფილმის „რომაული არდადეგების“ დასკვნითი სცენა, რომელშიც მთავარ როლებს ოდრი ჰეპბერნი და გრეგორი პეკი ასრულებენ, გალერეაში გადაიღეს.
ლარს ანდერს არბორელიუსი

ლარს ანდერს არბორელიუსი (დ. 24 სექტემბერი, 1949) — შვედი კათოლიკე კარდინალი. იგი სტოკჰოლმის ეპისკოპოსია 1998 წლიდან. პაპმა ფრანცისკემ მას კარდინალის წოდება მიანიჭა 2017 წლის 28 ივნისს, რითაც ის გახდა პირველი კარდინალი შვედეთიდან და სკანდინავიიდან.

იგი განიხილება, როგორც შესაძლო წამყვანი კანდიდატი მომავალ 2025 წლის პაპის კონკლავში.
ლეო XIV

ლეო (, ერისკაცობაში რობერტ ფრენსის პრევო, დ. 14 სექტემბერი, 1955, ჩიკაგო) — 267-ე რომის პაპი, კათოლიკური ეკლესიისა და ვატიკანის სუვერენული სახელმწიფოს მეთაური. ამერიკელი კათოლიკე პრელატი, 2023 წლიდან მსახურობდა ეპისკოპოსთა დიკასტერიის პრეფექტად და ლათინური ამერიკის პონტიფიკალური კომისიის პრეზიდენტად, მანამდე - იყო პერუში ჩიკლაიოს დიოცეზის ეპისკოპოსი 2015 წლიდან 2023 წლამდე, ხოლო 2001 წლიდან 2013 წლამდე წმინდა ავგუსტინეს ორდენის გენერალური პრიორი.

დაიბადა ჩიკაგოში, პრევომ თავისი კარიერის ადრეული წლები გაატარა ავგუსტინელთა ორდენისთვის მუშაობაში. მსახურობდა პერუში 1985 წლიდან 1986 წლამდე და 1988 წლიდან 1998 წლამდე როგორც სამრევლოს მღვდელი, დიოცეზის ოფიციალური პირი, სემინარიის მასწავლებელი და ადმინისტრატორი. მას კარდინალის წოდება მიენიჭა 2023 წელს.

2025 წლის აპრილში ფრანცისკეს გარდაცვალების შემდეგ, პაპის კონკლავმა 2025 წლის 8 მაისს აირჩია მის მემკვიდრედ.

ბავშვობა და განათლება
რობერტ ფრენსის პრევო დაიბადა 1955 წლის 14 სექტემბერს აშშ-ში, ქალაქ ჩიკაგოში, მოწყალების ჰოსპიტალში, ლუის მარიუს პრევოსა და მილდრედ მარტინესის ოჯახში., ხოლო დედამისი ბიბლიოთეკარი, წარმოშობით ესპანელი. ჰყავს ორი ძმა. 1973 წელს მიიღო საშუალო განათლება წმინდა ავგუსტინეს სემინარიის საშუალო სკოლაში. როგორც დამამთავრებელი კლასის მოსწავლემ მაღალი აკადემიური მიღწევებისათვის მიიღო ქების სიგელი და მუდმივად იმყოფებოდა წარჩინებული სტუდენტების სიაში. იყო -ის მთავარი რედაქტორი, სტუდენტური საბჭოს მდივანი და ეროვნული საპატიო საზოგადოების წევრი. აგრეთვე მონაწილეობდა საშუალო სკოლის საუბრებსა და დებატებში. 1977 წელს ვილანოვის უნივერსიტეტში მიიღო ბაკალავრის ხარისხი მათემატიკის დარგში.

ფლობს ინგლისურ, ესპანურ, იტალიურ, ფრანგულ და პორტუგალიურ ენებსა და კითხულობს ლათინურს და გერმანულს.

პაპობა
2025 წლის 8 მაისს, პაპის კონკლავის მეორე დღეს, პრევო გახდა პირველი პაპი ჩრდილოეთ ამერიკიდან. მან აიღო სახელი ლეო , რითაც გააგრძელა ლეო -ის რიგითობა. მისი არჩევიდან დაახლოებით ერთი საათის შემდეგ, პაპი ლეო გამოაცხადა კარდინალმა დომინიკ მამბერტიმ, კარდინალთა კოლეგიის პროტოდიაკონმა, წმინდა პეტრეს ბაზილიკის აივნიდან და შემდეგ გამოჩნდა შეკრებილი ხალხის მისასალმებლად. განსხვავებით ფრანცისკესგან, რომელიც ირჩევდა უბრალო თეთრ სამოსს, ლეო -მ ჩაიცვა პაპის მოცეტა და სტოლა.
ჯოზეფ უილიამ ტობინი

ჯოზეფ უილიამ ტობინი (დ. 3 მაისი, 1952) — კათოლიკური ეკლესიის ამერიკელი პრელატი. რედემპტორისტების ორდენის წევრი, იგი ნიუარკის არქიეპისკოპოსია 2017 წლიდან. მანამდე მსახურობდა ინდიანაპოლისის არქიეპისკოპოსად 2012 წლიდან 2016 წლამდე და როგორც წმინდა ცხოვრების ინსტიტუტებისა და სამოციქულო ცხოვრების საზოგადოებების კონგრეგაციის მდივანი 2010 წლიდან 2012 წლამდე. კარდინალია 2016 წლის 19 ნოემბრიდან.
ჰაიდარ ფაშას მეჩეთი

ჰაიდარ ფაშას მეჩეთი ( ხაინტარ-პასა ძამი, ) — ყოფილი წმინდა ეკატერინეს ეკლესია, ისტორიული მეჩეთი ჩრდილოეთ ნიქოზიაში. ეს არის ყველაზე მნიშვნელოვანი გოთური შენობა ნიქოზიაში აია სოფიას შემდეგ, რომელიც ადრე ნიქოზიის ფრანკთა (ლათინურ) კათედრალს წარმოადგენდა.

ჰარი ჩარლზ ლუკმა ეს შენობა დაახასიათა, როგორც კუნძულზე გოთური არქიტექტურის ერთ-ერთი საუკეთესო ნიმუში.

ისტორია
შენობა, რომელშიც მოგვიანებით ჰაიდარ ფაშას მეჩეთი განთავსდა, აიგო საუკუნეში, კუნძულის ფრანკთა მმართველობის დროს, და დაერქვა წმინდა ეკატერინეს ეკლესია. მხოლოდ 1570 წელს, ოსმალების მიერ ნიქოზიის დაპყრობის შემდეგ, გადაკეთდა შენობა მეჩეთად. ისტორიულად მას ასევე ეწოდებოდა „აღალარ ჯამისი“, რაც თურქულ ენაზე ნიშნავს „ბატონების მეჩეთს“. ნაგებობას ასე უწოდებდნენ, რადგან მას ხშირად სტუმრობდა თურქი ადგილობრივი არისტოკრატია, რომელიც მის სიახლოვეს ცხოვრობდა. ჰაიდარ ფაშას მეჩეთი მდებარეობს კირლიზადეს ქუჩაზე.

შენობის სტრუქტურა
ჰაიდარ ფაშას მეჩეთის შენობის მარჯვენა მხარეს, გადმოცემით, არის ადგილი, სადაც, სავარაუდოდ, წმინდა ეკატერინეს საფლავი უნდა ყოფილიყო. ადგილს ჯერ კიდევ საუკუნეში აჩვენებდნენ და ბერძენი კვიპროსელები ხშირად მოდიოდნენ და ანთებდნენ იქ თავიანთ ზეთის ლამპებს. წინა პორტალი შესრულებულია დახვეწილი გოთური სტილით, რომლის თაღოვანი კარნიზიც ყაყაჩოს თავით მთავრდება. მის ზემოთ აგრეთვე არის ეკატერინეს ბორბალი. მარჯვენა მხარეს დგას მინარეთი, რომელიც სიმაღლით მეორეა ძველი ქალაქის მინარეთებს შორის, აია სოფიას შემდეგ.
შენობას აქვს ორი მშვენიერი შესასვლელი. დასავლეთის კარს აქვს მარმარილოს ზღურბლი, რომელზეც გამოსახულია ვარდი ორ დრაკონს შორის. გამოსახულება გამეორებული სამჯერ. მეორე, უფრო მძიმედ აშენებული კარი, შენობის სამხრეთ მხარეს მდებარეობს.

მეჩეთის მარცხნივ არის ნახევრად დანგრეული შენობა, რომლისგანაც მხოლოდ რამდენიმე გოთური თაღია შემორჩენილი. მარჯვნივ ასევე არის პორტალი ორნამენტებითა და ფინიალებით. სამი გოთური ფანჯარა, რომელთაგან ორი გაყოფილია წვრილი სვეტებით, იკავებს სივრცეს საყრდენებს შორის. მათ ზემოთ გარგულიები აქვთ. მეჩეთის მარცხნივ მსგავსი საყრდენებია და ასევე არის კვადრატული კოშკი.

ინტერიერი კირით იყო შეთეთრებული და ძლიერ დაზიანებული, მაგრამ კირი მოაშორეს საუკუნის დასაწყისში და კედლებზე ხატვის კვალი შეიმჩნევა.

ორი გოთური თაღი უჭერს მხარს კამარას, რომელიც შედგება უბრალოდ გადაკვეთილი ნეკნებისგან. აფსიდაში ექვსი ნეკნი ჩანს, რომელიც ეყრდნობა დაჯგუფებულ სვეტს, და გამოდის კლიტიდან. აფსიდის ჩრდილოეთით არის საკრისტია, რომლის კამარაც ეყრდნობა კონსოლებს შესანიშნავად გამოკვეთილი ადამიანის თავებით. საკრისტიის ზემოთ მაღალი ოთახია, რომლის ქვედა ფანჯარაც გადაჰყურებს მთავარ ტაძარს.

როგორც მიჰრაბი (მექის მიმართულება), ასევე მინბარი (კათედრა) მეჩეთში მარჯვენა მხარესაა.
ამჟამად იგი ფუნქციონირებს, როგორც ხელოვნების გალერეა , თუმცა ადრე მასში ქორწინების რეგისტრაციის ოფისი იყო განთავსებული.

მეჩეთი მოქმედია, შენარჩუნებული აქვს მოქმედი მინბარი და მიჰრაბი.
პიაცა კოლონას შადრევანი

პიაცა კოლონას შადრევანი — შადრევანი რომში, იტალიაში, რომელიც დააპროექტა არქიტექტორმა ჯაკომო დელა პორტამ და ააშენა ფიეზოლელმა მოქანდაკემ როკო როსიმ 1575-1577 წლებში.

შადრევანი იყო დელა პორტას მიერ აგებული თექვსმეტი შადრევნიდან ერთ-ერთი, რომლებიც აშენდა აკვა-ვერჯინეს აკვედუკის რეკონსტრუქციის შემდეგ - პროექტი, რომელიც დაიწყო პაპმა პიუს -მ 1561 წელს და დაასრულა პაპმა პიუს -მ 1570 წელს. თავად შადრევანი აშენდა პაპ გრიგოლ -ის დროს, რომელიც ყველაზე ცნობილია გრიგორიანული კალენდრის შექმნით. იმ დროინდელი სხვა რომაული შადრევნების მსგავსად, ის აშენდა რომაელი მცხოვრებლებისთვის სუფთა სასმელი წყლის მისაწოდებლად, რომლებიც მანამდე იძულებულნი იყვნენ დაელიათ ტიბრის მდინარის დაბინძურებული წყალი. ასევე იმ დროის სხვა შადრევნების მსგავსად, ის მუშაობდა მხოლოდ გრავიტაციის წყალობით. წყლის წყარო შადრევანზე მაღლა მდებარეობდა, რაც იწვევდა წყლის ჰაერში შხეფებად ამოფრქვევას.

შადრევნის წყალი თავდაპირველად აღწევდა ძველ ტრევის შადრევანთან, შემდეგ მიედინებოდა სან-სებასტიანელოს ბორცვის ძირში მდებარე ორ რეზერვუარში, შემდეგ კი არხების სისტემის მეშვეობით - ვია კონდოტისა და ვია დელ კორსოს კუთხისკენ, პიაცა ვენეციასკენ, მარკუს ავრელიუსის სვეტის ძირისკენ. პიაცა კოლონას შადრევნის წყლის წყარო ზღვის დონიდან მხოლოდ 67 ფუტით მაღლა მდებარეობდა. ტრევის შადრევნის,ბარკაჩის შადრევნისა და პიაცა ნავონას შადრევნების მსგავსად, რომლებიც აკვა-ვერჯინესთან იყო დაკავშირებული, პიაცა კოლონას შადრევანს არ შეეძლო წყლის მაღლა ჰაერში ასხმა.

დელა პორტას საწყისი პროექტი ითვალისწინებდა შადრევანში რომაული ანტიკური ქანდაკების, ზღვის ღმერთის, სახელად მარფორიოს განთავსებას, კლდოვანი გროტოს ფონზე, რომლის უკანაც მარკუს ავრელიუსის სვეტი იქნებოდა ხილული. საბოლოო შადრევანი უფრო მარტივი იყო: შადრევნის რვაკუთხა აუზი დამზადებული იყო ვარდისფერი მარმარილოსგან საბერძნეთის კუნძულ ქიოსიდან, იმავე მარმარილოსგან, რომელიც დელა პორტამ გამოიყენა წმინდა პეტრეს ბაზილიკის კარის ჩარჩოსთვის. დელა პორტამ ასევე შექმნა აუზის გარშემო თექვსმეტი გამოკვეთილი ლომის თავი. ცენტრში მოთავსებული იყო წრიული ქვის ვაზა კვარცხლბეკზე, და წყალი ამ ვაზიდან ჩაედინებოდა აუზში.

შადრევანი მცირედით აღადგინა ბერნინიმ პაპ ალექსანდრე -ის პონტიფიკოსობის დროს. 1702 წელს პაპმა კლემენტ -მ ცენტრში არსებული ორიგინალური ვაზის თავზე დაამაგრა საკუთარი გერბი, რვაქიმიანი ვარსკვლავი, მაგრამ მისი გარდაცვალების შემდეგ ეს გერბი მოხსნეს.

1830 წელს არქიტექტორმა ალესანდრო სტოკიმ მოაშორა ორიგინალური ცენტრალური ვაზა და მის ადგილზე დადგა ამჟამინდელი ვაზა, რომელიც თეთრი მარმარილოსგანაა დამზადებული. მან ასევე დაამატა ორი ჯგუფი დელფინების ქანდაკებებისა, რომელთა კუდები ზღვის ნიჟარებზეა შემოხვეული და წყალს აფრქვევენ პირიდან, აუზის ორივე ბოლოში.
კონსულტის სასახლე

კონსულტის სასახლე — გვიანი ბაროკოს სტილის სასახლე ცენტრალურ რომში, იტალიაში 1955 წლიდან იგი იტალიის რესპუბლიკის საკონსტიტუციო სასამართლოს მასპინძლობს. იგი მდებარეობს კვირინალის ბორცვზე, იტალიის რესპუბლიკის პრეზიდენტის ოფიციალური რეზიდენციის, კვირინალის სასახლის მოპირდაპირე მხარეს.

ისტორია
მე-17 საუკუნემდე სასახლე აშენებული იყო კარდინალ ფერეროსთვის პაპ სიქსტუს -ის მმართველობის დროს. პაპმა კლემენტ -მ (კორსინი) ამჟამინდელი სასახლის აშენება დაავალა ფერდინანდო ფუგას, და იგი დასრულდა 1737 წელს საკრა კონგრეგაციონე დელა კონსულტას, რომელიც პაპის სახელმწიფოს მთავარ სახელმწიფო საბჭოდ და ტრიბუნალად ფუნქციონირებდა და სენიატურა დეი ბრევის სამდივნოს, ასევე პაპის გვარდიის ორი დანაყოფის განსათავსებლად. 1798-დან 1814 წლამდე, სასახლე გამოიყენებოდა როგორც რომის პრეფექტურა. 1849 წელს, რომის რესპუბლიკის დროს, იგი იყო მმართველი ტრიუმვირატის რეზიდენცია. პაპის სახელმწიფოების იტალიის სამეფოსთან შეერთების შემდეგ, 1871-დან 1874 წლამდე, პრინცი უმბერტო და მისი მეუღლე მარგერიტა სავოიელი აქ ცხოვრობდნენ. 1874-დან 1922 წლამდე, მასში განთავსებული იყო საგარეო საქმეთა სამინისტრო, ხოლო 1924-დან 1953 წლამდე - კოლონიების სამინისტრო. 1955 წელს იგი გახდა იტალიის საკონსტიტუციო სასამართლოს სახლი.

ფუგამ დააპროექტა ორსართულიანი ფასადი, რომელსაც აქვს „ “ (მთავარი სართული) დაბალთაღიანი ფანჯრებით, რომლებიც მოთავსებულია პანელებში, ქვედა სართულზე კი მდებარეობს დაბალი მეზონინი. ქვედა სართულზე პანელებს აქვთ არხებიანი რუსტიკა და რუსტიკული კუთხეები. პილასტრები გამოყენებულია მხოლოდ ცენტრალურ სამ-მალიან ბლოკზე, რომელიც ოდნავ გამოშვერილია. ფასადის სახურავის ხაზს აგვირგვინებს კორსინის პაპის დიდი გერბი, რომელიც ტრევის შადრევნის გერბის მსგავსია. ქვემოთ, შესასვლელთან, იტალიის მეფემ დაამონტაჟა თავისი გერბი.

შენობის ინტერიერები საუკუნეების განმავლობაში ფრესკებით არაერთგზის მოირთო. საუკუნის საწყისი ფრესკები, შესრულებული ანტონიო ბიკიერაისა და ჯოვანი დომენიკო პიასტრინის მიერ, თითქმის გაქრა, გარდა რამდენიმე ალეგორიული ფიგურისა კარდინალების აპარტამენტებში. 1787 წელს ახალმა კარდინალე დეი ბრევიმ, კარდინალმა რომოალდო ბრასკი-ონესტიმ, სასახლე თავიდან მოარწყევინა ბერნარდინო ნოკის, რომლის ნამუშევარიც ასევე თითქმის დაიკარგა, გარდა „სალონე პომპეიანოში“ შესრულებული ფრესკებისა „პროსერპინას მითზე“ და „სტუდიო დეი ჯუდიჩის“ ჭერის მოხატულობისა, რომელიც გამოსახავს ქველმოქმედებასა და ოთხ სათნოებას. სავოის მონარქიამ ფრესკები შეასრულებინა დომენიკო ბრუსკის, ჩეკროპე ბარილისა და ანიბალე ბრუნიოლის.
ბორგეზეების სასახლე

ბორგეზეების სასახლე — დიდი სახლი (სასახლე) რომში, სადაც ადრე ცხოვრობდა ბორგეზეს ცნობილი ოჯახი. სასახლეს „კლავესინს“ ეძახდნენ, რადგან მისი ფორმა უცნაური, დახრილი ოთხკუთხედივითაა.

1947 წლიდან სასახლის პირველ სართულზე ესპანეთის საელჩო მდებარეობს.

ისტორია
სასახლის მშენებლობა დაიწყო მონსინიორ ტომაზო დელ ჯილიოსთვის 1561 წელს, არქიტექტორ ჯაკოპო ვინიოლას პროექტით. როცა 1578 წელს დელ ჯილიო გარდაიცვალა, სასახლე თითქმის დასრულებული იყო, თუმცა სახურავი არ ჰქონდა. შენობა ასე დაუსრულებლად იდგა მანამ, სანამ მემკვიდრეებმა იგი 1586 წელს არ მიყიდეს ესპანელ კარდინალ პედრო დე დეზა მანუელს. 1590 წელს მან დაავალა არქიტექტორ მარტინო ლონგი უფროსს სასახლის გაფართოება და გადახურვა. ლონგის გარდაცვალების შემდეგ, 1591 წელს, სამუშაოების გაგრძელება ფლამინიო პონციოს დაევალა. იგი სამუშაოებს უკვე ახალი მფლობელის, კარდინალ კამილო ბორგეზეს (მომავალი პაპი პავლე ) სახელით კარდინალ შიპიონე ბორგეზე უკვეთავდა. მშენებლობა 1613 წლამდე გაგრძელდა. სასახლის საბოლოო დასრულება არქიტექტორებმა კარლო მადერნამ და ჯოვანი ვაზანციომ მოახერხეს, ხოლო 1670 წლის შემდეგ სასახლე კიდევ უფრო გააფართოვა არქიტექტორმა კარლო რაინალდიმ.

სასახლის შიდა ეზო, რომელიც მარტინო ლონგი უფროსმა შექმნა, ნახევარწრიული და არაწესიერი ფორმისაა. ის ითვლება სასახლის მთავარ ღირსშესანიშნაობად — ეზოში არის სვეტები, შადრევნები, ქანდაკებები და ე.წ. „საიდუმლო ბაღი“.

სასახლის მთავარი შესასვლელი მდებარეობს ფონტანელა დი ბორგეზეს ქუჩაზე. სასახლის დასავლეთი ფრთა გადის ვია დი რიპეტას ქუჩაზე და იყურება ტიბრის მიმართულებით. აქ არის პატარა ორსართულიანი ფასადი პატარა აივნით, რომელსაც „კლავესინის კლავიშს“ უწოდებენ.

სასახლეში სხვა ცნობილ ნამუშევრებს შორის იყო რაფაელის „დასვენება აკლდამაში“, დომენიკინოს „დიანას ნადირობა“ და „კუმის სიბილა“, კარავაჯოსა და დოსო დოსის ნახატები, ჯუზეპე ჩეზარის „ევროპის გატაცება“, ასევე ფრანჩესკო ფრანჩას, ლორენცო დი კრედის, ანდრეა დელ სარტოსა და ლორენცო ლოტოს მიერ შესრულებული მადონას გამოსახულება. ასევე ინახებოდა ჯულიო რომანოს, კორეჯოს „დანაია“, ტიციანის „სიყვარულის გაკვეთილი“ და „ციური და მიწიერი სიყვარული“ და ვან დაიკის „ქრისტე ჯვარზე“ და „დასვენება აკლდამაში“.

1891 წელს ეს სურათები გადაიტანეს ბორგეზეს გალერეაში, სადაც ახლაც ინახება.

პირველი სართულის მესამე დარბაზში მოთავსებულია გაეტანო ლაპისის ფრესკა „ვენერას დაბადება“, რომელიც 1771-1772 წლებში შეიქმნა. თავის კარიერის პიკზე ლაპისი იმ მხატვრების ჯგუფს მიეკუთვნებოდა, რომლებიც კარდინალმა შიპიონე ბორგეზემ და მისმა ძმამ, პრინცმა მარკანტონიო ბორგეზემ, სასახლის გასაფორმებლად შეარჩიეს.

„ვენერას დაბადების“ ესკიზი ახლა დაცულია ძველი ხელოვნების ეროვნულ გალერეაში, პალაცო ბარბერინიში.
აიჰათუნ ათეშინი

აიჰათუნ ათეშინი — მხატვარი-კერამიკოსი, წიგნების რედაქტორი, თეატრალური მხატვარი, პროდიუსერი, სამხატვრო ხელმძღვანელი და მეცნიერი. ის ცნობილია თავისი შემოქმედებითი ნამუშევრებით. მის ცნობილ პროექტებს შორისაა დოკუმენტური ფილმი „ალაშია აღდგება“, სამეცნიერო-კვლევითი გამოფენა „უკვდავი კერამიკა“, ასევე გამოფენები „ჩუმი გასეირნება“, „წყლის ფერი“, „ცეცხლის ხელოვნება“, „ტალახისა და ცეცხლის ცეკვა“ და სხვები.

ბიოგრაფია
აიჰათუნ ათეშინი დაიბადა კვიპროსზე და იყო მრავალშვილიანი ოჯახის ყველაზე უმცროსი შვილი. მამა, მეჰმეტ ჰუსეინი , მოზაიკური ჩამოსხმით იყო დაკავებული, ხოლო დედა, ფათმა ჰანიმი , ტანსაცმელს კერავდა.

1996-2019 წლებში მუშაობდა ნიქოზიის სახელმწიფო საავადმყოფოში.

შემოქმედება
თეატრში და კინოში მოღვაწეობა
1983 წელს აიჰათუნ ათეშინმა სახელმწიფო თეატრის მოწვევით მიიღო მონაწილეობა პიესაში „ “.

2017 წელს დოკუმენტური ფილმი „ალაშია აღდგება“ , რომელიც ჩრდილოეთ კვიპროსის კინემატოგრაფისტების მიერ შეიქმნა, საერთაშორისო დოკუმენტური ფილმების ფესტივალზე „ალთინ საფრანი“ სპეციალური პრიზით დაჯილდოვდა -ის მიერ. ამ პროექტის კურატორი იყო აიჰათუნ ათეშინი.

კერამიკა
1987 წელს ნიქოზიაში ჩატარდა აიჰათუნ ათეშინის სამეცნიერო-კვლევითი გამოფენა „უკვდავი კერამიკა“.

2006 წელს აიჰათუნ ათეშინის ნამუშევრების გამოფენა გაიხსნა ილაიდას სამხატვრო გალერეაში. გამოფენაზე წარმოდგენილი იყო 50 წყვილი კერამიკული ქალის ფეხსაცმელი. გამოფენის გახსნას ესწრებოდა ოია თალათი , ჩრდილოეთ კვიპროსის თურქული რესპუბლიკის მეორე პრეზიდენტის, მეჰმეთ ალი თალატის მეუღლე.

2016 წელს გამოფენას ეწვივნენ ჩრდილოეთ კვიპროსის მეოთხე პრეზიდენტი მუსტაფა აქინჯი და მისი მეუღლე მერალ აქინჯი.

პერსონალური გამოფენები
„ცეცხლის ხელოვნება“ , ნიქოზია , 1991 წელი.

აღმოსავლეთ ხმელთაშუა ზღვის უნივერსიტეტის ჯილდო ქალთა კვლევებისა და კულტურის სფეროში მიღწევებისთვის, 2005 წელი.

-ის სპეციალური პრემია „ოქროს ზაფრანის“ საერთაშორისო ფესტივალზე პროფესიონალური ფილმების კატეგორიაში, 2017 წელი.
ვილემ ეიკი

ვილემ ეიკი (დ. 22 ივნისი, 1953) — კათოლიკური ეკლესიის ნიდერლანდელი პრელატი, კარდინალი 2012 წლიდან. იგი არის უტრეხტის მიტროპოლიტ-არქიეპისკოპოსი 2007 წლიდან. 1999 წლიდან 2007 წლამდე იყო გრონინგენ-ლეეუვარდენის ეპისკოპოსი. სასულიერო კარიერამდე მუშაობდა ექიმად; როგორც მღვდელმა, აკადემიური კვლევების ფოკუსად სამედიცინო ეთიკა აირჩია. მას აქვს სადოქტორო ხარისხი მედიცინასა და ფილოსოფიაში, ასევე ლიცენზია თეოლოგიაში.
მარიო გრეკი

მარიო გრეკი (დ. 20 თებერვალი, 1957) — მალტელი კათოლიკე პრელატი, რომელიც 2020 წლიდან ეპისკოპოსთა სინოდის გენერალურ მდივნად მსახურობს. მანამდე იყო გოცოს ეპისკოპოსი 2005 წლიდან 2019 წლამდე და ეპისკოპოსთა სინოდის პრო-გენერალური მდივანი 2019 წლიდან 2020 წლამდე.

პაპმა ფრანცისკემ იგი კარდინალის რანგში აიყვანა 2020 წლის 28 ნოემბერს.
ჟან-კლოდ ჰოლერიში

ჟან-კლოდ ჰოლერიში (დ. 9 აგვისტო, 1958) — ლუქსემბურგელი კათოლიკე პრელატი, რომელიც ლუქსემბურგის არქიეპისკოპოსად მსახურობს 2011 წლიდან. იგი იყო ევროკავშირის ეპისკოპოსთა კონფერენციების კომისიის პრეზიდენტი 2018 წლის მარტიდან 2023 წლამდე. იგი არის იეზუიტების ორდენის წევრი.

ბელგიაში, გერმანიასა და ლუქსემბურგში სწავლისა და სამწყემსო მუშაობის გარდა, იგი სწავლობდა იაპონიაში 1985 წლიდან 1989 წლამდე და მუშაობდა იქ 1994 წლიდან 2011 წლამდე.

პაპმა ფრანცისკემ იგი კარდინალის რანგში აიყვანა 2019 წლის 5 ოქტომბერს. იგი არის პირველი კარდინალი ლუქსემბურგიდან. იგი ასევე არის კარდინალთა საბჭოს წევრი.

2025 წლის აპრილში პაპ ფრანცისკეს გარდაცვალების შემდეგ, ჰოლერიში დასახელებულია ერთ-ერთ კანდიდატად, რომელმაც შესაძლოა მისი ადგილი დაიკავოს.