iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ბარაქა

ბარაქა — ქართული აგროკომპანია, რომელიც 2020 წელს დაარსდა. მისი მიზანია სოფლის მეურნეობის მოდერნიზაცია და ქართველ ფერმერთა განვითარების ხელშეწყობა თანამედროვე აგროტექნოლოგიების უზრუნველყოფისა და ცოდნის გავრცელების საშუალებით. კომპანია ფერმერებს საქართველოს ყველა რეგიონში აწვდის აგროქიმიურ პროდუქტებს, როგორც ადგილობრივ, ასევე საერთაშორისო პარტნიორებთან თანამშრომლობით და უზრუნველჰყოფს კონსულტაციას სოფლის მეურნეობის სხვადასხვა დარგში.

საქმიანობა
ბარაქას სერვისებია: აგროქიმიური საშუალებების — სასუქების, პესტიციდების, ჰერბიციდებისა და სათესლე მასალის მიწოდება; ტრენინგებსა და კონსულტაციები; საცდელ-სადემონსტრაციო ნაკვეთებზე კვლევებს და პროდუქციის ტესტირება; სოფლის მეურნეობის ტექნიკისა და ინვენტარის მიწოდება. ბარაქა თანამშრომლობს მსოფლიოს 27-მდე აგროკომპანიასთან. დღეისთვის ბარაქას ქსელში წარმოდგენილია შემდეგი გლობალური ბრენდები: , , , და სხვები.

კომპანიის მაღაზიები და საწყობებისა საქართველოს შემდეგ მუნიციპალიტეტებშია: მაღაზიები: ყვარელი, ზუგდიდი, მარნეული, გორი, გურჯაანი, ლაგოდეხი, გეგუთი, წნორი, ყვარელი. საწყობები: რუსთავი და ქუთაისი. საცდელ-სადემონსტრაციო მეურნეობა-ნაკვეთი: ლაგოდეხი

საგანმანათლებლო მიმართულება
აგროკომპანია ბარაქა ჩართულია სოფლის მეურნეობისა და აგრონომიული ცოდნის გავრცელებასა და აგრონომების მომზადებაში. 2022 წლიდან ფუნქციონირებს „ახალგაზრდა აგრონომების გადამზადების“ პროგრამა. კომპანიაში ხდება ახალი ჯიშების და ჰიბრიდების ტესტირება – საცდელ მიწებზე მიმდინარეობს სასოფლო-სამეურნეო კულტურების (მარცვლეული, ბოსტნეული, ხილი, ვაზი) სხვადასხვა ჯიშების შედარებითი ანალიზი, ლოკალური პირობების ანალიზი და ჰიბრიდის ადაპტაციის გეგმის ფორმირება.
ესქიშეჰირის თანამედროვე მინის ხელოვნების მუზეუმი

ესქიშეჰირის თანამედროვე მინის ხელოვნების მუზეუმი — მუზეუმი, რომელიც ეძღვნება თანამედროვე მინის ხელოვნებას ოდუნპაზარში, ესქიშეჰირში, თურქეთში.

მუზეუმი დაარსდა ესქიშეჰირის მეტროპოლიტენ მუნიციპალიტეტის, ანადოლუს უნივერსიტეტისა და მინის მეგობრების ჯგუფის თანამშრომლობით 2007 წელს. იგი შეიქმნა სამი ისტორიული სახლის რეკონსტრუქციის შედეგად. ეს არის თურქეთის პირველი ამ ტიპის მუზეუმი. მას აქვს ამ მხატვრების 125 ნამუშევარი, რომლებიც აჩვენებს მათი შექმნის ტექნიკების მრავალფეროვნებას. მუზეუმში ასევე გამოფენილია იაპონელი, პოლონელი, ლატვიელი და გერმანელი მხატვრების მიერ შემოწირული ნამუშევრები.

ექსპონატები გამოფენილია ოთახების სერიაში, რომლებიც განლაგებულია ცენტრალური ეზოს გარშემო, ორ სართულზე. ორი გალერეა გამოიყენება მუდმივი გამოფენებისთვის, ხოლო კიდევ ერთი - ახალგაზრდა მხატვრების ნამუშევრების დროებითი გამოფენისთვის. მინის ექსპონატების გარდა, მას ასევე აქვს მინის სახელოსნო და თეატრალური დარბაზი. მუზეუმისთვის ასევე იგეგმება ბიბლიოთეკისა და არქივის ცენტრის შექმნა.
ბისტრიკის რკინიგზის სადგური

ბისტრიკის რკინიგზის სადგური (ბოსნ. ) — ისტორიული სარკინიგზო სადგური, რომელიც მდებარეობს სარაევოს ბისტრიკის უბანში, ბოსნია და ჰერცეგოვინაში. აშენდა 1906 წელს ავსტრია-უნგრეთის პერიოდში და წარმოადგენდა აღმოსავლეთი სარკინიგზო ხაზის (ოსტბანი) ტერმინალს, რომელიც აკავშირებდა სარაევოს უვაცთან, ფოჩასა და პრიბოიის მიმართულებით. შენობა ალპური-რომანტიული არქიტექტურის ნიმუშია და 2006 წლიდან ბოსნია და ჰერცეგოვინის ეროვნული ძეგლის სტატუსი აქვს მინიჭებული.

ისტორია
ბისტრიკის სარკინიგზო სადგური აშენდა 1906 წელს, რაც დაემთხვა სარაევოდან უვაცამდე აღმოსავლეთი სარკინიგზო ხაზის დასრულებას. პროექტი განახორციელა ბოსნია და ჰერცეგოვინის სახელმწიფო სარკინიგზო ხაზების ტექნიკურმა დეპარტამენტმა. სადგურმა მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა სარაევოს ბოსნია და ჰერცეგოვინის აღმოსავლეთ რეგიონებთან დაკავშირებაში, რამაც ხელი შეუწყო როგორც მგზავრთა, ისე ტვირთის გადაადგილებას.

1973 წელს აღმოსავლეთის სარკინიგზო ხაზის გაუქმების შედეგად, ბისტრიკის სადგურმა ფუნქციონირება შეწყვიტა. მანამდე სადგური მნიშვნელოვან როლს ასრულებდა რეგიონში სატრანსპორტო კავშირის უზრუნველყოფაში და მრავალი მგზავრისა თუ ტვირთის გადაადგილებას ემსახურებოდა. თუმცა სარკინიგზო მოძრაობის შეჩერების შემდეგ, სადგურის შენობა თანდათანობით მიტოვებული დარჩა. აღარ არსებობდა საჭიროება მისი მოვლისა და გამოყენებისთვის, რაც საბოლოოდ გამოიწვია მისი ფიზიკური დეგრადაცია.

არქიტექტურა
შენობა აგებულია ალპური-რომანტიული სტილით, რომელიც დამახასიათებელია ავსტრია-უნგრული არქიტექტურისთვის. კომპლექსი თავდაპირველად მოიცავდა სასადილოს, სარკინიგზო მენეჯერის შენობას, საცავ დანადგარებს, გვირაბს და ხიდს. არქიტექტურული ანსამბლი ასახავს მე-20 საუკუნის დასაწყისის სარკინიგზო ინფრასტრუქტურის ფუნქციონალურ და ესთეტიკურ ღირებულებებს.

კონსერვაცია
მისი ისტორიული და არქიტექტურული მნიშვნელობის აღიარებით, ბოსნია და ჰერცეგოვინის ეროვნული ძეგლების შენარჩუნების კომისიამ 2006 წელს ბისტრიკის სარკინიგზო სადგური ეროვნულ ძეგლად გამოაცხადა. გადაწყვეტილება მიღებულ იქნა 2006 წლის 4-10 ივლისს ჩატარებულ სესიაზე კომისიის წევრების მიერ: ზეინებ აჰუნბაი, ამრა ჰაჯიმუჰამედოვიჩი (თავმჯდომარე), დუბრავკო ლოვრენოვიჩი, ლილიანა შევო და ტინა ვიკი.

აღდგენა და ამჟამინდელი გამოყენება
2022 წელს სარაევოს მერიამ განახორციელა ბისტრიკის სარკინიგზო სადგურის შენობის ყოვლისმომცველი რესტავრაცია. რეკონსტრუქციის მიზანი იყო ორიგინალური არქიტექტურული თავისებურებების შენარჩუნება და ამავდროულად სივრცის კულტურული და საზოგადოებრივი მიზნებისთვის ადაპტაცია. რესტავრირებული შენობა ოფიციალურად გაიხსნა 2022 წლის 6 აპრილს. მერ ბენიამინა კარიჩმა გამოხატა სიამაყე ამ სიმბოლური სტრუქტურის აღორძინებით და ხაზი გაუსვა მისი მნიშვნელობა ქალაქის მემკვიდრეობისთვის.

კულტურული მნიშვნელობა
ბისტრიკის სარკინიგზო სადგური კულტურული მნიშვნელობის მატარებელია, როგორც სარაევოს ისტორიული განვითარებისა და არქიტექტურული მემკვიდრეობის სიმბოლო. იგი წარმოდგენილია სხვადასხვა კულტურულ ნაწარმოებში, მათ შორის 1972 წლის იუგოსლავური ფილმში „ვალტერი იცავს საარაიევოს“, სადაც მისი გამორჩეული არქიტექტურა ფონად გამოიყენებოდა.
სრჯევიჩის წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია

სრჯევიჩის წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია — სერბული მართლმადიდებლური ეკლესია ბოსნია და ჰერცეგოვინაში. შენობის ზუსტი მშენებლობის თარიღი უცნობია, მაგრამ ცნობილია, რომ ეკლესია 1598 წლამდე არსებობდა. იგი ეკუთვნის ზაჰუმლიესა და ჰერცეგოვინის ეპარქიას. სრჯევიჩების შესახებ პირველი წერილობითი ჩანაწერები, რომლებიც საუკუნის დასაწყისით თარიღდება, შეიძლება ვნახოთ დუბროვნიკის საარქივო წყაროებში და სოპოჩანის მონასტრის ქრონიკაში. 2005 წელს ეკლესია გამოცხადდა ბოსნია და ჰერცეგოვინის ეროვნულ ძეგლად, რამაც რესპუბლიკის მთავრობას დააკისრა ფორმალური სამართლებრივი ვალდებულება დაცვის, კონსერვაციისა და პრეზენტაციის თაობაზე.
ქირშეჰირის მუზეუმი

ქირშეჰირის მუზეუმი — მუზეუმი ქირშეჰირში, თურქეთში. მდებარეობს აჰი ევრანის ქუჩაზე.

1936 წელს მეჩეთი გამოიყენებოდა ეთნოგრაფიული ნივთების შესანახად. თუმცა მუზეუმი არ დაარსებულა 1997 წლამდე. კამან-კალეჰოიუკის გათხრები მნიშვნელოვანი იყო მუზეუმის დაარსებაში.

მუზეუმი ხელახლა აშენდა 2008 წელს თურქული და იაპონური მთავრობების ეკონომიკური და კულტურული თანამშრომლობით. იგი ოფიციალურად გაიხსნა საზოგადოებისთვის 2010 წლის 10 ივლისს და ინახავს და გამოფენს მრავალ არტეფაქტს კამან-კალეჰოიუკის არქეოლოგიური გათხრებიდან.

ორსართულიანი 264 კვადრატული მეტრის მუზეუმის შენობა ქირშეჰირის კულტურული კომპლექსის ნაწილია, რომელიც ადრე გამოიყენებოდა როგორც საგამოფენო გალერეა. აქ არის ორი საგამოფენო დარბაზი და ერთი საწყობი ოთახი.

მუზეუმში არსებული არტეფაქტები მოიცავს ადრეული სპილენძის ხანიდან დღემდე პერიოდს. არქეოლოგიური ნივთები და მონეტები გამოფენილია პირველ სართულზე. ეთნოგრაფიული ნივთები გამოფენილია ზედა სართულზე. ეთნოგრაფიული ნივთების შორის სპეციალური განყოფილება დაზღვეულია ქირშეჰირელი აჰი ევრენისთვის, მუსლიმი მქადაგებლისთვის, რომელიც ცნობილი იყო როგორც საუკუნეში აჰის ძმობის დამფუძნებელი.

მუზეუმში გამოფენილია არტეფაქტები ქალეჰოიუკის, იასიჰოიუკის და ბუქლუქალეს გათხრებიდან. ეს გათხრები ჩატარდა იაპონურ-ანატოლიური არქეოლოგიური ინსტიტუტის არქეოლოგების მიერ. შედეგად, მუზეუმის კოლექციამ მიაღწია დაახლოებით 5,000 ნივთს.
კაისერის არქეოლოგიური მუზეუმი

კაისერის არქეოლოგიური მუზეუმი — მუზეუმი კაისერში, თურქეთი. კაისერის არქეოლოგიური მუზეუმი, რომელიც დაახლოებით 50 წელი მუშაობდა გადაიტანეს კაისერის ციხისიმაგრეს შიგნით მდებარე ახალი მუზეუმის შენობაში და 2019 წლის 19 ოქტომბრიდან ღიაა ვიზიტორებისთვის. ახალ მუზეუმში არის 14 საგამოფენო დარბაზი ქრონოლოგიური თანმიმდევრობით. გამოფენითი დარბაზების ნაწარმოებები ქალკოლითური ხანიდან გვიანი ოსმალური პერიოდამდე მოიცავს.

კაისერი არის ძველი ქალაქი. ქულთეპეს ნანგრევები ქალაქიდან დაახლოებით 22 კილომეტრით სამხრეთ-დასავლეთითაა. ძველი მუზეუმი გაიხსნა 1969 წლის 26 ივნისს, ახალი კი 2019 წელს.

გამოფენები
წინა მუზეუმი
პირველი დარბაზი ეთმობოდა ქულთეფეს ნანგრევებს. თიხის ტაბლეტების წარმოშობა ან ასურული სავაჭრო პოსტია (ყარუმი) ან ხეთური ქალაქი ქულთეპე (ნესა). ეს არის თურქეთის ყველაზე ადრეული წერილობითი მასალები (დაახლოებით ძვ. წ. 1900), ვარდები, ვაზები, ბეჭდები, ფიალები, ლითონის ნივთები და სხვადასხვა რელიეფები. ორ დარბაზს შორის კორიდორში გამოფენილია ფრიგიული კერამიკა. მეორე დარბაზი იყო გვიანი ცივილიზაციების დარბაზი, როგორიცაა ელინისტური, რომაული და ბიზანტიური ეპოქები. ეს არის სამკაულები, ფიგურები, მარმარილოს სკულპტურები და ა. შ. ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი ნივთი იყო ჰერაკლეს სარკოფაგი, რომელიც იპოვეს ახლომდებარე შენობის მშენებლობის დროს. ეზოშიც იყო რამდენიმე ნივთი.

ახალი მუზეუმი
სულ 13 გამოფენითი დარბაზია, კერძოდ: ქალკოლითური პერიოდის დარბაზი, ადრეული ბრინჯაოს პერიოდის დარბაზი, ტაბლეტების დარბაზი, ასურული სავაჭრო კოლონიების პერიოდის დარბაზი, ხეთური პერიოდის დარბაზი, გვიანი ხეთური პერიოდის ქვის არტეფაქტების დარბაზი, არქაული-კლასიკური პერიოდის დარბაზები, ელინისტური პერიოდის დარბაზი, რომაული პერიოდის დარბაზი, აღმოსავლეთ რომაული პერიოდის დარბაზი, სელჩუკური პერიოდის დარბაზი და ოსმალური პერიოდის დარბაზი, სადაც გამოფენილია კაისერსა და მის მიმდებარე ტერიტორიაზე ნაპოვნი არტეფაქტები, ასევე ქულთეფე ქანიშ/ნეშას გათხრებში ნაპოვნი არტეფაქტები, რომლებიც განუწყვეტლივ ითხრებოდა 1948 წლიდან დღემდე, ქულთეფე ყარუმ/კანიშის ნანგრევებში, კაისერიდან 22 კმ აღმოსავლეთით. არის ასევე დროებითი საგამოფენო დარბაზი, სადაც ტარდება დროებითი გამოფენები.
კონიის ეთნოგრაფიული მუზეუმი

კონიის ეთნოგრაფიული მუზეუმი — ეთნოგრაფიული მუზეუმი, რომელიც ეძღვნება მცხოვრები ხალხის, კულტურისა და ცხოვრების წესის შესწავლას, კონიასა და მის მიმდებარე ტერიტორიაზე თურქეთში.

მუზეუმი მდებარეობს საჰიპ ათის ქუჩაზე. ეს არის ორსართულიანი შენობა სარდაფით. სარდაფი განკუთვნილია ოფისებისა და ფოტოლაბორატორიისთვის. საკონფერენციო ოთახი მდებარეობს პირველ სართულზე. მუზეუმი დაარსდა 1975 წლის 6 დეკემბერს.

გამოფენილი ნივთები
გამოფენილი ნივთები შემდეგია:
ისტორიული ხალიჩები: უფრო აღსანიშნავი ხალიჩებიდან არის ეშრეფოღლუ მეჩეთიდან მოყვანილი ხალიჩები, რომლებიც და საუკუნეებით თარიღდება.
ქალების ტრადიციული ტანსაცმელი, როგორიცაა ბინდალი, სალთა, ჩეპკენი, კაფთანი და ა.შ.
სამკაული, როგორიცაა ნაქარგი, სამაჯური და ყელსაბამი და ა.შ.
ოსმალური წერის იარაღები
კონიის ადრეული გაზეთების ნიმუშები
ლითონის გასაღებები და საკეტები
სპილენძის, ბრინჯაოს, მინისა და ფაიფურის სამზარეულო ხელსაწყოები
ვერცხლისა და ბრინჯაოს სანთლები
ყავის ხელსაწყოები
მძივები
იარაღი
ხელნაწერი წიგნები.
მუზეუმში ასევე გამოფენილია რეფეთ იარდიმჯისა და კენან ოზბელის პირადი ეთნოგრაფიული კოლექციები.
ნაკიხათ ხანუმი

ნაკიხათ ხანუმი (სპარსულად: ) — ირანის სეფიანთა მეფის (შაჰ) აბას -ის (მმართველობის წლები: 1642 — 1666) პირველი მეუღლე.

ქალი წარმოშობით ჩერქეზი იყო და სავარაუდოდ სეფიანთა საიმპერატორო ჰარამხანაში უბრალო ყირიმის ადამიანთა ვაჭრობის მსხვერპლი მონის სტატუსით მოხვდა. ის გახდა აბას -ის საყვარელი, და მისგან ტახტის მემკვიდრე, შაჰ სულეიმან შეეძინა.

სამეფო კარის სხვა ქალების მსგავსად, ნაკიჰატმა ერაყში მდგარ შიიტთა სალოცავებს საკუთარი წყალობა უბოძა (რომლებიც ზუჰაბის ხელშეკრულების შემდეგ „ფორმალურად“ ოსმალეთის კონტროლის ქვეშ იმყოფებოდნენ).
ხავანდ ტოღაი

ხავანდ ტოღაი ( ს.) — მონა ხარჭა და შემდეგ ალ-ნასირ მუჰამად იბნ ქალაუნის (მმართველობის წლები: 1293 — 1341) ცოლი.

სანამ ალ-ნასირ მუჰამადი მას არ გაანთავისუფლებდა და ცოლად არ მოიყვანდა, ხავანდ ტოღაი მის მონად მოიაზრებოდა. ხავანდი გულკეთილ ქალად მიიჩნეოდა, რომელიც საკუთარი განთავისუფლების შემდეგ თავის ყველა მონას გულისხმიერად და მზრუნველად ექცეოდა. მას შეეძინა ვაჟი - პრინცი ანოკი.

სამეფო კარის გადაწყვეტილებებში ის მუდამ გავლენიანი ქალის სტატუსს ატარებდა.
გინტს ზილბალოდისი

} , დ. 13 აპრილი, 1994, რიგა, ლატვია) — ლატვიელი კინორეჟისორი, ანიმატორი და კომპოზიტორი. ლატვიური ანიმაციის გამოჩენილი ფიგურა, ზილბალოდისი ყველაზე ცნობილია უდიალოგო ანიმაციური თავგადასავლების ფილმების რეჟისორობით - „მოშორება“ (2019) და „დინება“ (2024). უკანასკნელმა მოუტანა მას მრავალი ჯილდო, მათ შორის ოსკარი, ოქროს გლობუსი და ანი ავარდი, ასევე ორი ბრიტანული კინოაკადემიის ჯილდოზე ნომინაცია, რაც მას და თანაპროდიუსერ მატისს კაჟას ოსკარის მქონე პირველ ლატვიელებად აქცევს.

ბიოგრაფია
გინტს ზილბალოდისი მხატვარი დედისა და მოქანდაკე მამის შვილია. მშობლების კრეატიული გარემო დიდი გავლენა მოახდინა მის შემოქმედებით განვითარებაზე, სადაც ხელოვნება და ვიზუალური გამოხატვა ბუნებრივი ნაწილი იყო ყოველდღიური ცხოვრებისა. მან დაინტერესდა კინემატოგრაფით, როგორც საშუალებით თავისი აზრების გამოსახატავად. იგი განაცხადებს, რომ უჭირს ემოციების გარეთ გამოხატვა, რის გამოც ანიმაცია გახდა მისთვის იდეალური მედიუმი გრძნობების და ისტორიების ვიზუალურად გადმოსაცემად.
პროფესიული განათლების მისაღებად, არ აირჩია უნივერსიტეტში სწავლა, რადგან ლატვიაში ანიმაციის სპეციალიზებული სკოლები არ არსებობდა. ამ გამოწვევის წინაშე დადგომისას, მან გადაწყვიტა ავტოდიდაქტური მიდგომის მიღება. ამის ნაცვლად, მან თვითონ ისწავლა ანიმაცია, ხმის დიზაინი და მუსიკალური კომპოზიცია, რაც მოგვიანებით მისი უნიკალური ხელწერის საფუძველი გახდა. ეს მრავალმხრივი უნარები საშუალებას აძლევს მას მუშაობს რამდენიმე ასპექტზე ერთდროულად და შექმნას ცალკეული ხედვის მქონე კინონაწარმოებები.

კარიერა
ანიმაციური მოკლემეტრაჟიანი ფილმების რეჟისორობის შემდეგ, ზილბალოდისის საკრებულო ფირმადებუტი „მოშორება“ 2019 წელს შედგა. ზილბალოდისის მიერ დაწერილმა, რეჟისორობითა და მუსიკით მოპირკეთებულმა „მოშორებამ“ მიიღო კონტრშანის პრიზი ანესის საერთაშორისო ანიმაციური კინოფესტივალზე და ნომინირებული იყო ანი ავარდზე მუსიკალური მიღწევისთვის.
ზილბალოდისის მეორე მხატვრული ფილმი „დინება“ შეირჩა 2024 წლის კანის კინოფესტივალის „გარკვეული მიმართვის“ სექციაში ჩვენებისთვის. მისი წინა ნამუშევრებისგან განსხვავებით, „დინება“ აღნიშნავდა პირველ შემთხვევას, როცა ზილბალოდისმა სხვა თანამშრომლებთან ითანამშრომლა. ანიმაცია თანაწარმოდგენილი იყო საფრანგეთის -ისა და ბელგიის -ის მიერ. ფილმმა მოიგო მრავალი ჯილდო მთელს მსოფლიოში, მათ შორის საუკეთესო ანიმაციური ფილმის ოსკარი 97-ე აკადემიის ჯილდოებზე და იგივე კატეგორიაში 82-ე ოქროს გლობუსზე, ასევე მიიღო ნომინაციები ორ ბრიტანულ კინოაკადემიის ჯილდოზე და საუკეთესო საერთაშორისო ფილმის ოსკარზე. „დინების“ წარმატების გამო ლატვიაში, 2024 წლის ნოემბერში ზილბალოდისს რიგის საქალაქო საბჭოს ჯილდო „რიგას 2024 წლის საუკეთესო მოქალაქე“ მიენიჭა, ხოლო დეკემბერში ლატვიაში 2024 წლის საუკეთესო ევროპელ ადამიანად აღიარეს. 2025 წლის 4 მაისს ზილბალოდისს მიენიჭა სამი ვარსკვლავის ორდენი ( კლასი, მეთაური)

ფილმოგრაფია
მოკლემეტრაჟიანი ფილმები
„სირბილი“ (2010)
„აკვა“ (2012)
„პრიორიტეტები“ (2014)
„მიმდევრები“ (2015)
„გაუგონარი“ (2015)
„ოაზისი“ (2017)

მხატვრული ფილმები
„მოშორება“ (2019)
„დინება“ (2024)
ზიგმარ ლიეპინში

}. „ “, 1987).
კომპოზიტორის სიმღერები პრიზიან ადგილებს იკავებდა ყოველწლიურ რესპუბლიკურ სიმღერის კონკურსზე „მიკროფონი“, ხოლო 1985 წელს მისი სიმღერა გახდა ამ კონკურსის გამარჯვებული. 1987 წელს ზ. ლიეპინშის სიმღერამ „ “ იმანტ ვანზოვიჩის შესრულებით მოიგო რამდენიმე უმაღლესი ჯილდო ესტრადული სიმღერის ფესტივალზე „ადამიანი და ზღვა“, რომელიც გერმანიის დემოკრატიულ რესპუბლიკაში ტარდებოდა.
ესტრადული ჟანრში მუშაობასთან ერთად ზ. ლიეპინშმა დაიწყო თეატრისთვის მუსიკის დაწერა. მისი პირველი მნიშვნელოვანი თეატრალური ნამუშევარი გახდა როკ-ოპერა „ლაჩპლესისი“ (1988, მარა ზალიტეს ლიბრეტო), ხოლო ოპერისთვის „პარიზის ღვთისმშობლის ტაძარი“ (1997, კასპარ დიმიტერსის ლიბრეტო) ლიეპინში დაჯილდოვდა დიდი მუსიკალური ჯილდოთი.
ლატვიის კომპოზიტორთა კავშირის წევრი 1987 წლიდან. მუსიკალურ საზოგადოებაში ჩატარებული გამოკითხვების მიხედვით 1987 და 1988 წლებში, ზიგმარ ლიეპინში აღიარებული იქნა ლატვიის საუკეთესო კომპოზიტორად.
1989-1992 წლებში ხელმძღვანელობდა ფირმა „“-ს, 1991-1995 - ხმის ჩაწერის სტუდია „&“-ს, 1992-დან 2007 წლამდე იყო რადიოსადგურ „ “-ის პრეზიდენტი და თანამესაკუთრე.
1992 წელს ლატვიის პოლიტიკური და ბიზნეს ელიტის სხვა წარმომადგენლებთან ერთად დააფუძნა გავლენიანი „კლუბი-21“.
2013 წლიდან - ლატვიის ეროვნული ოპერის სამეთვალყურეო საბჭოს თავმჯდომარე.
კომპოზიტორს და მის მეუღლეს, მომღერალს (ახლა პროდიუსერს) მირძა ზივერეს ეძღვნება კინოჟურნალ „“ („ხელოვნება“) № 4-ის სიუჟეტი 1992 წლისთვის. მირძასა და ზიგმარს ჰყავთ ქალიშვილი ზანე და ვაჟი იანისი.

ჯილდოები
სამი ვარსკვლავის ორდენი ხარისხისა (2002)
ლატვიის პრეზიდენტის საპატიო სიგელი (2022)
ლატვიის დიდი მუსიკალური ჯილდო (1997)
სოკოგრადი

სოკოგრადი — შუასაუკუნეების ქალაქი და ციხესიმაგრე, რომელიც მდებარეობს სპა-ქალაქ სოკობანიადან 2 კმ-ით აღმოსავლეთით, სერბეთი. ციხესიმაგრე 1982 წელს გამოცხადდა დიდი მნიშვნელობის კულტურის ძეგლად და იგი დაცულია სერბეთის რესპუბლიკის მიერ.

ისტორია
ციხესიმაგრე დაარსდა საუკუნეში აღმოსავლეთ რომის იმპერიის იმპერატორ იუსტინიანე -ის მეფობის დროს, პანონიელი ავარებისა და სლავების ბალკანეთის ნახევარკუნძულზე შემოსევების თავიდან ასაცილებლად. 1172 წელს იგი დაიკავა სტეფან ნემანიამ და გახდა შუასაუკუნეების სერბული სახელმწიფოს ნაწილი. ბოგომილების სერბეთიდან განდევნის დროს, ნემანიას შეტაკება ჰქონდა სოკოს ადმინისტრატორთან, რომელიც თავად ბოგომილი იყო. ოსმალეთის იმპერიამ იგი დაიკავა 1398 წელს. ქალაქი განადგურდა ოსმალეთის ძალადობრივი თავდასხმის შედეგად და დღეს მხოლოდ ზედა ქალაქის ნაშთებია ხილული კარიბჭესთან, კედლებთან და სამ კოშკთან ერთად. სოკოგრადი ნიშნავს „შევარდენის ქალაქს“. ეს სახელი მიიღო იმიტომ, რომ ქალაქში ბევრი ბაზიერი ცხოვრობდა, რომლებიც გადასახადს წარმოდგენილი შევარდნებით იხდიდნენ.
პიროტის ციხესიმაგრე

} და ) — ციხესიმაგრე პიროტში, სერბეთი. იგი აშენდა საუკუნეში ბულგარელი ავაზაკისა და ადგილობრივი მმართველის მომჩილის მიერ. 1344 წელს რეგენტობამ დადო ალიანსი ბულგარეთთან, რომელიც მოითხოვდა ფილიპოპოლისის (პლოვდივი) და ევროს მდინარის გასწვრივ ჩრდილოეთ თრაკიაში მდებარე ცხრა სხვა ქალაქის ჩაბარებას. მიუხედავად ამისა, მათი ოკუპაციის შემდეგ, ივან ალექსანდრემ თავი შეიკავა იოანე კანტაკუზენის ძალების წინააღმდეგ პირდაპირი მოქმედებისგან, რომლებიც მოქმედებდნენ სამხრეთ და აღმოსავლეთ თრაკიაში. იმავდროულად, მომჩილი, ყოფილი ავაზაკი, რომელსაც კანტაკუზენმა დააკისრა კონტროლი მეროპეზე, გადავიდა რეგენტობის მხარეს.
ლესკოვაცის სამების ტაძარი

ლესკოვაცის სამების ტაძარი — ნიშის ეპარქიის საკათედრო ტაძარი, რომელიც მდებარეობს ლესკოვაცის ცენტრში. იგი ლესკოვაცის არქიტექტურული მემკვიდრეობის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი ნაწილია, დღეს იგი სახელმწიფო დაცვის ქვეშ იმყოფება როგორც კულტურული ძეგლი.

მისი მშენებლობის ინიციატივა წამოაყენა ვიდოვდანმა 1919 წელს. სამშენებლო სამუშაოები, ანდოსის გეგმების მიხედვით, დაიწყო 1922 წლის სექტემბერში, ფუნდამენტი აკურთხეს 1922 წლის 15 ოქტომბერს. ტაძარი დასრულდა 1931 წელს და მის საზეიმო კურთხევას ესწრებოდა სერბეთის და მთელი იუგოსლავიის მეფე ალექსანდრე კარაგეორგიევიჩი.
ლესკოვაცის ბრძოლა

ლესკოვაცის ბრძოლა გაიმართა 1454 წლის 24 სექტემბერს, სერბეთზე ოსმალური შემოსევის დროს. სერბული ორი არმია იყო მომზადებული დესპოტატის დასაცავად პირველი ნიკოლა სკობალიჩის მეთაურობით დუბოჩიცაში, ლესკოვაცთან ახლოს, და მეორე მდინარე სიტნიცის ნაპირებზე კოსოვოში.

ოსმალთა პირველმა ძალებმა, რომლებიც სოფიიდან მიდიოდნენ, ჩაკეტეს სკობალიჩის არმია სერბეთის ჩრდილოეთიდან. დესპოტმა ჯურაჯ ბრანკოვიჩმა შესთავაზა სკობალიჩს ან ჩაბარება ან ოსმალთა არმიისგან დამალვა, სანამ იანოშ ჰუნიადი ვერ გაამაგრებდა ან ვერ გაათავისუფლებდა სერბული არმიის ნაწილს, რაც ოსმალებს საშუალებას მისცემდა წინააღმდეგობის გარეშე გაეძარცვათ და გაეანადგურებინათ დესპოტატის მდიდარი სამხრეთი ნაწილი. ახალგაზრდა ვოივოდა არ დაემორჩილა დესპოტს და მაკედონიიდან მომავალი ოსმალური არმია სკობალიჩს შეხვდა ბანიის მახლობლად. სერბებმა გადამწყვეტი გამარჯვება მოიპოვეს ოსმალურ არმიაზე, გამოიყენეს პარტიზანული ტაქტიკა.

სკობალიჩმა გააგრძელა წინააღმდეგობა ოსმალებთან, მოქმედებდა სამხრეთ სერბეთში და ლესკოვაცის მხარეში, და კიდევ ერთი გამარჯვება მოიპოვა სულთნის არმიებზე კრუშევაცის ბრძოლაში იანოშ ჰუნიადის დახმარებით. მისი გენერლების უშედეგობამ სკობალიჩის პატარა არმიის დამარცხებაში აიძულა მეჰმედ პირადად ებრძოლა სერბ ვოივოდასთან. მან გააძლიერა თავისი არმიები და ბოლოს შეხვდა სკობალიჩს 1454 წლის 16 ნოემბერს, დაამარცხა მისი არმია ტრიპოლიეში (ნოვო-ბრდოს მახლობლად), სადაც ვოივოდა ნიკოლა ტყვედ ჩაიგდეს და წამებით მოკლეს.
ხენმეტპტაჰი

ხენმეტპტაჰი — ძველი ეგვიპტის მეფის ქალიშვილი, რომელიც, სავარაუდოდ, მეორე დინასტიის პერიოდში ცხოვრობდა. იგი ცნობილია მხოლოდ მისი სტელადან, რომელიც ოდესღაც მის აკლდამაში უნდა დებულიყო, თუმცა ჰელუანში იქნა ნაპოვნი. სტელაზე ხემეტპტაჰი შესაწირავი მაგიდის წინ, სკამზე მჯდომარეა გამოსახული. ამ მაგიდის გვერდით ვხედავთ უხვ შესაწირავს. ამ სცენის ზემოთ ვკითხულობთ მოკლე ტექსტს: „მეფის ასული ხენმეტფთაჰ“. მისი მამის ვინაობა უცნობია. სტილისტური ნიშნებით სტელა მეორე დინასტიას უნდა მიეკუთვნებოდეს.
პრინცესა ხენტკაუსი

ხენტკაუსი (მოხსენიებულია: ძვ. წ. 2430 წ.) — ძველი ეგვიპტის პრინცესა. იგი ცხოვრობდა მე-4 და მე-5 დინასტიის დროს. მისი მშობლების ვინაობა უცნობია, მაგრამ იმის გამო, რომ ის ატარებდა „მეფის სხეულის ასულის“ ტიტულს, მისი მამა, სავარაუდოდ, მეფე უნდა ყოფილიყო (შესაძლოა ხეფრენი). ხეფრენის ვაჟ მენკაურას ჰყავდა ქალიშვილი, ხენტკაუს ; ამრიგად, პრინცესა ხენტკაუსი შესაძლოა ხაფრას ქალიშვილი და ხენტკაუს -ის დეიდა იყო.

ხენტკაუსი ცოლად გაჰყვა პრინც ხუფუხაფ -ს. მათ ორი ვაჟი შეეძინათ: ხაფ-ხუფუ და სეტი-პტაჰი. ხენტკაუსი მეუღლესთან ერთად დაკრძალეს გიზაში, სამარხ 7150-ში. მისი გამოსახულება ამ აკლდამაში გვხვდება.
ნებტი-ტეპიტესი

ნებტი-ტეპიტესი (. =, „ორი გვირგვინი მამამისის თავზე“; მოხსენიებულია: ძვ. წ. 2550) — ძველი ეგვიპტის პრინცესა. იგი მოხსენიებულია დედის, მერესანხ -ის აკლდამაში.

ბიოგრაფია
ნებტი-ტეპიტესი შესაძლოა პრინც ჰორბაეფისა და მისი ნახევარდის, მერესანხ -ის ქალიშვილი ყოფილიყო. მას ჰყავდა ორი დედამამიშვილი: და ნეფერტკაუ და ძმა ჯატი. ჰორბაეფის გარდაცვალების შემდეგ, მერესანხი დაქორწინდა მეფეზე (ან ჯედეფრეზე ან ხეფერნზე) და გახდა დედოფალი. ამის მიხედვით ნებტი-ტეპიტესი დედის მეორე ქმრის დისშვილი და დედინაცვალი გამოდიოდა.
სათხნუმი

სათხნუმი (ხნუმის ქალიშვილი; სატბა - ბას ქალიშვილი სახელის ვარიაციად ითვლება) — ძველი ეგვიპტის მეფის ქალიშვილი, რომელიც, სავარაუდოდ, მეორე დინასტიის პერიოდში ცხოვრობდა. იგი ცნობილია მხოლოდ მისი სტელადან, რომელიც ოდესღაც მის აკლდამაში უნდა დებულიყო, თუმცა ჰელუანში იქნა ნაპოვნი. სტელაზე სათხნუმი შესაწირავი მაგიდის წინ, სკამზე მჯდარია გამოსახული. ამ მაგიდის გვერდით ვხედავთ უხვ შესაწირავს. ამ სცენის ზემოთ ვკითხულობთ მოკლე ტექსტს: „მეფის ასული სათხნუმი“. მისი მამის ვინაობა უცნობია. სტილისტური ნიშნებით სტელა მეორე დინასტიას უნდა მიეკუთვნებოდეს.
რიგუნთი

რიგუნთი (დ. დაახ. ახ. წ. 569 — გ. ახ. წ. 589 წლის შემდეგ, ასევე ცნობილი როგორც რიგუნდისი) — ფრანკი პრინცესა, მეროვინგ მეფე ხილპერიკ -ისა და დედოფალ ფრედეგუნდის ქალიშვილი.

ბიოგრაფია
რიგუნთი იყო ხილპერიკ -ისა და დედოფალ ფრედეგუნდის უფროსი შვილი და ის ერთადერთი ქალიშვილი, რომელზეც წერილობითი ცნობები შემოგვრჩა. დაახლოებით 583 წელს დანიშნეს ვესტგოთთა მეფის, ლეოვიგილდის, უფროს ვაჟზე, რეკარედზე. 584 წლის სექტემბერში იგი გაგზავნეს ესპანეთში, და მზითვად დიდი საგანძური გაატანეს. მოგზაურობის დროს მეფე ხილპერიკი გარდაიცვალა, პრინცესის გამყოლმა ჯარისკაცებმა განძეულობა მოიპარეს და გაიქცნენ. ტულუზაში ჰერცოგმა დიდემ ქალს ის მცირე ოქროულობაც ჩამოართვა, რაც მოღალატეებს გადარჩენოდათ. რიგუნთი დედას 585 წელს დაუბრუნდა.

მან თავი დედასთან შეაფარა და გარყვნილ ცხოვრებას ეწეოდა, რის გამოც ფრედეგუნდთან ხშირი უთანხმოებები მოსდიოდა, რომელთაგან ზოგი იმდენად მძიმეც კი იყო, რომ 589 წელს დედამისმა მისი მოკვლა სცადა. პრინცესის გარდაცვალების თარიღი უცნობია.