iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1157

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1157 მიღებულია 1998 წლის 20 მარტს, მას შემდეგ რაც კვლავ დადასტურა 696 და ანგოლასთან დაკავშირებული ყველა შემდგომი რეზოლუცია, საბჭომ გაზარდა სამოქალაქო პოლიციის დამკვირვებელთა რაოდენობა მაქსიმუმ 83 თანამშრომლამდე, რათა დახმარებოდა როგორც ანგოლის მთავრობას, ასევე უნიტას მშვიდობის პროცესში არსებული საკითხების გადაჭრაში, და შეამცირა გაეროს დამკვირვებელთა მისია ანგოლაში სამხედრო კომპონენტი.

რეზოლუციის წინასიტყვაობაში სინანულით აღინიშნა, რომ უნიტამ ვერ შეასრულა თავისი ვალდებულებები ლუსაკის პროტოკოლის ფარგლებში და ხაზი გაესვა უნიტას განცხადებებს მისი ძალების სრული განიარაღებისა და ეროვნული ერთობისა და შერიგების მთავრობის მიერ უნიტას პოლიტიკურ პარტიად დაკანონების შესახებ.

უშიშროების საბჭომ მოითხოვა, რომ ეროვნული ერთობისა და შერიგების მთავრობამ და განსაკუთრებით უნიტამ უპირობოდ დაასრულონ დარჩენილი ვალდებულებები მშვიდობის შეთანხმებები, ლუსაკის პროტოკოლისა და უშიშროების საბჭოს რეზოლუციების მიხედვით და შეწყვიტონ დაგვიანებები. ყველა ქვეყანას შეახსენეს, რომ გააგრძელონ შეზღუდვების დაცვა, რომლებიც დაწესდა 1127-ე რეზოლუციით (1997) და დარღვევების შესახებ აცნობონ კომიტეტს, რომელიც შეიქმნა 864-ის (1993) საფუძველზე.

საბჭომ ასევე დაამტკიცა გაეროს გენერალური მდივნის, კოფი ანანის რეკომენდაცია, რომ გაეროს დამკვირვებელთა მისიის სამხედრო კომპონენტი შემცირებულიყო 1998 წლის 30 აპრილამდე, ხოლო 1 ივლისისთვის დარჩენილიყო მხოლოდ ერთი ქვეითი ასეული, ვერტმფრენების ერთეული და სამედიცინო პერსონალი. ამავე დროს, პოლიციის დამკვირვებლების რაოდენობა ეტაპობრივად უნდა გაზრდილიყო 83-მდე, რათა ხელი შეეწყო სახელმწიფო ხელისუფლების ნორმალიზაციისთვის მთელ ანგოლაში და ეროვნული პოლიციის მომზადებისთვის.

რეზოლუციამ ასევე მოითხოვა, რომ გენერალურმა მდივანმა 1998 წლის 17 აპრილამდე წარმოადგინოს ანგარიში მშვიდობის პროცესის განხორციელების, მისიის მოსალოდნელი დასრულებისა და გაეროს შემდგომი ყოფნის შესახებ 1998 წლის 30 აპრილის შემდეგ. მკაცრად დაგმობილი იყო უნიტას თავდასხმები სამშვიდობო ძალებსა და ანგოლის ხელისუფლებაზე. ასევე მოითხოვეს ინფორმაცია ნაღმების მდებარეობის შესახებ და ხაზი გაესვა სამართლის უზენაესობას.

საბოლოოდ, საბჭომ აღნიშნა, რომ ანგოლის პრეზიდენტსა და უნიტას ლიდერს, ედუარდო დოს სანტოსსა და ჟონას სავიმბის სამიტური შეხვედრა შეიძლებოდა დაეჩქარებინა მშვიდობის პროცესი.

ასევე იხილეთ
ანგოლის სამოქალაქო ომი
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 777

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 777 რომელიც მიიღეს 1992 წლის 19 სექტემბერს, მას შემდეგ, რაც საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა 713 (1992) და ამ თემაზე მიღებული ყველა შემდგომი რეზოლუცია, მიიჩნია, რომ რადგან სახელმწიფომ, რომელიც ცნობილი იყო როგორც იუგოსლავიის სოციალისტური ფედერაციული რესპუბლიკა (ისფრ), შეწყვიტა არსებობა, აღნიშნა, რომ 757 (1992) რეზოლუციის თანახმად, იუგოსლავიის ფედერაციული რესპუბლიკის (სერბეთი და ჩერნოგორია) პრეტენზია გაეროში ავტომატური წევრობის გაგრძელებაზე არ იყო ფართოდ აღიარებული და, შესაბამისად, დაადგინა, რომ ისფრ-ის წევრობა გაეროში ვერ გაგრძელდებოდა. აქედან გამომდინარე, საბჭომ რეკომენდაცია მისცა გენერალურ ასამბლეას, რომ იუგოსლავიის ფედერაციულმა რესპუბლიკამ (სერბეთი და ჩერნოგორია) შეწყვიტოს მონაწილეობა გენერალურ ასამბლეაში და შეიტანოს განაცხადი გაეროს წევრობაზე.

რეზოლუციის თავდაპირველ პროექტში, რომელიც ამერიკის შეერთებულმა შტატებმა მოამზადა, ნათქვამი იყო, რომ გენერალური ასამბლეა ადასტურებდა, რომ „იუგოსლავიის წევრობა გაეროში გაუქმებულია“, თუმცა ეს ფორმულირება ამოიღეს რუსეთის მხარდაჭერის მოსაპოვებლად და თავად რეზოლუცია ინტერპრეტაციისთვის ღიად დარჩა. რუსეთმა და ჩინეთმა უარყვეს იდეა, რომ იუგოსლავიის ფედერაციული რესპუბლიკა გარიცხულიყო გაეროს ყველა ორგანოდან და განაცხადეს, რომ მის მუშაობას სხვა ორგანოებში საფრთხე არ შეექმნებოდა. ამავდროულად, ინდოეთმა და ზიმბაბვემ (იუგოსლავიის ტრადიციული მოკავშირეები მიუმხრობლობის მოძრაობის მეშვეობით) განაცხადეს, რომ 777-ე რეზოლუცია არღვევდა გაეროს წესდებას, კერძოდ მე-5 და მე-6 მუხლებს.

რეზოლუცია, რომელშიც ასევე აღნიშნული იყო, რომ საბჭო ამ საკითხს გენერალური ასამბლეის 47-ე სესიის დასრულებამდე განიხილავდა, მიღეს 12 ხმით არცერთის წინააღმდეგ, ხოლო ჩინეთმა, ინდოეთმა და ზიმბაბვემ კენჭისყრისგან თავი შეიკავეს.

1992 წლის 22 სექტემბერს გენერალურმა ასამბლეამ 127 ხმით მომხრე, 6 წინააღმდეგ და 26 თავშეკავებით დაამტკიცა უშიშროების საბჭოს გადაწყვეტილება 47/1 რეზოლუციაში, თუმცა ტექსტი შესუსტდა ფრაზის „მივიჩნევთ რა, რომ სახელმწიფომ, რომელიც ადრე ცნობილი იყო როგორც იუგოსლავიის სოციალისტური ფედერაციული რესპუბლიკა, შეწყვიტა არსებობა“ ამოღებით. 1992 წლიდან 2000 წლამდე იუგოსლავიის ფედერაციულმა რესპუბლიკამ უარი თქვა გაეროს წევრობაზე ხელახალი განაცხადის შეტანაზე, ხოლო გაეროს სამდივნომ ისფრ-ის მისიას მუშაობის გაგრძელების უფლება მისცა და აკრედიტაცია გაუწია იუგოსლავიის ფედერაციული რესპუბლიკის წარმომადგენლებს ისფრ-ის მისიაში, რომლებმაც განაგრძეს მუშაობა გაეროს სხვადასხვა ორგანოებში.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 749

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 749 ერთხმად მიიღეს 1992 წლის 7 აპრილს. იგი ეყრდნობოდა წინა რეზოლუციებს (713, 721, 724, 727, 740 და 743) და გენერალურ მდივან ბუტროს ბუტროს-გალის მოხსენების განხილვის შემდეგ, დაამტკიცა გაეროს დამცავი ძალების რაც შეიძლება სწრაფი განთავსება ყოფილი იუგოსლავიის ტერიტორიაზე.

ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმის ყოველდღიური და უწყვეტი დარღვევების გათვალისწინებით, საბჭომ მოუწოდა ყველა მხარეს, უზრუნველეყოთ გაეროს დამცავი ძალების უსაფრთხოება და გადაადგილების თავისუფლება, ასევე მოუწოდა მათ, ხელი შეეწყოთ ხარჯების ანაზღაურებაში მისიის მაქსიმალურად ეფექტური და ეკონომიური მუშაობისთვის. ამასთანავე, საბჭომ მოუწოდა ბოსნია და ჰერცეგოვინაში მყოფ ძალებს, ეთანამშრომლათ ევროპის თანამეგობრობასთან და მოუწოდა ყველა მხარეს, თავი შეეკავებინათ საომარი მოქმედებებისგან იმ ადგილებში, სადაც „“-ის ქვედანაყოფები იქნებოდნენ განლაგებულნი.

მიუხედავად იმისა, რომ 749-ე რეზოლუციამ სრული უფლებამოსილება გასცა, გაეროს დამცავი ძალების სრულად განთავსება მხოლოდ 1992 წლის მაის-ივნისამდე მოხერხდა. ამ რეზოლუციის მიღება დაემთხვა იმ დღეს, როდესაც დასავლეთის ბევრმა ქვეყანამ ბოსნია და ჰერცეგოვინის, ხორვატიისა და სლოვენიის დამოუკიდებლობა აღიარა.
ბავარიის მეცნიერებათა აკადემია

ბავარიის მეცნიერებათა აკადემია (, შემოკლებით — ) — საზოგადოებრივი არაკომერციული ორგანიზაცია და ბავარიის უმთავრესი სამეცნიერო-კვლევითი ცენტრი, რომელიც გერმანიის მეცნიერებათა აკადემიების კავშირის წევრია. აკადემია მდებარეობს მიუნხენში, ყოფილი სამეფო სასახლის შენობაში.

2009 წლის მონაცემებით, აკადემია აერთიანებდა 157 ნამდვილ წევრსა და 156 წევრ-კორესპონდენტს. ორგანიზაციის დაქვემდებარებაშია გერმანიის ერთ-ერთი უმსხვილესი გამოთვლითი ცენტრი, აკადემიასთან ასევე მოქმედებს ზედაბალი ტემპერატურების შემსწავლელი ინსტიტუტი.

ისტორია
ბავარიის მეცნიერებათა სამეფო აკადემია 1759 წელს მიუნხენში, კურფიურსტ მაქსიმილიან იოზეფის მიერ დაარსდა. ამგვარად, იგი ევროპის ერთ-ერთ უძველეს სამეცნიერო საზოგადოებას წარმოადგენს.

აკადემიის პროექტი შეადგინეს კარის მრჩეველმა იოჰან გეორგ ფონ ლორიმ, „ბავარიის სწავლულთა საზოგადოების“ დამფუძნებელმა, და გრაფმა ზიგმუნდ ფონ ჰაიმჰაუზენმა, რომელიც აკადემიის პირველი პრეზიდენტი გახდა. აკადემიამ, რომელიც უპირატესად ისტორიული კვლევებისთვის დაარსდა, გამოსცა ბავარიის არქივის დოკუმენტების კრებული სახელწოდებით „ “ (1763 წლიდან გამოიცა 40 ტომი). ამ სამუშაოებში მონაწილეობას იღებდა ჰერმან შოლინერი (1722-1795).

ბავარიის მეცნიერებათა აკადემიას 1783 წლამდე საკუთარი შენობა არ გააჩნდა, სანამ მას იეზუიტთა ორდენისგან რეკვიზირებული სასახლე „“ გადაეცემოდა. 1944 წელს აკადემიის შენობა დაბომბვის მსხვერპლი გახდა და სრულიად განადგურდა. აკადემიის დაწესებულებები და სამსახურები მიუნხენის უნივერსიტეტის მცირე აუდიტორიებსა და ბიუროებში იყო განთავსებული; მხოლოდ დაარსებიდან 200 წლისთავზე (1959 წელს), ბავარიის მეცნიერებათა აკადემიამ მუდმივი ბინა მიუნხენის რეზიდენციის (სასახლის) ჩრდილო-აღმოსავლეთ ფრთაში დაიდო.

სტრუქტურა
ბავარიის მეცნიერებათა აკადემიას გერმანული სამეცნიერო საზოგადოებებისთვის დამახასიათებელი ტრადიციული სტრუქტურა აქვს. ორგანიზაციული თვალსაზრისით, აკადემია იყოფა კლასებად, რომელთა რაოდენობა დაარსების დღიდან მხოლოდ ორია: მათემატიკურ-საბუნებისმეტყველო და ისტორიულ-ფილოლოგიური. კლასი შედგება კომისიებისა და სამუშაო ჯგუფებისგან. ისტორიულ-ფილოლოგიური კლასის შემადგენლობაში 30 კომისიაა, ხოლო მათემატიკურ-საბუნებისმეტყველო კლასში — 10 კომისია და სამუშაო ჯგუფი. გარდა ამისა, არსებობს 3 კომისია, რომლებიც არ შედიან კლასების შემადგენლობაში და თავისი სტატუსით მათთან არიან გათანაბრებულნი: მეცნიერების ისტორიის კომისია, მთის კვლევების კომისია და ინჟინერიისა და გამოყენებითი საბუნებისმეტყველო მეცნიერებების მუდმივი კომისია. აკადემიის მართვას ახორციელებს პლენუმი (აკადემიის ნამდვილ წევრთა საერთო კრება), ხოლო პლენუმის სესიებს შორის პერიოდში აკადემიას მართავს გამგეობა.

აკადემიის ხელმძღვანელია პრეზიდენტი, რომელსაც უშუალოდ ექვემდებარება გამგეობა, პრესსამსახური და სამდივნო (აკადემიის ცენტრალური ადმინისტრაციული ორგანო, რომელსაც სათავეში უდგას სწავლული მდივანი). კლასების დონეზე მიმდინარე მართვის საკითხებს ასევე წყვეტს კლასის საერთო კრება და მისი ხელმძღვანელი — აკადემიკოს-მდივანი.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 786

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 786 ერთხმად მიიღეს 1992 წლის 10 ნოემბერს, მას შემდეგ, რაც საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა რეზოლუცია 781 (1992), დაამტკიცა გენერალური მდივნის, ბუტრუს ბუტრუს-გალის რეკომენდაცია ბოსნია და ჰერცეგოვინაში გაეროს დამცავი ძალების შემადგენლობის 75 დამკვირვებლით გაზრდის შესახებ, რათა განხორციელებულიყო ქვეყნის თავზე სამხედრო ფრენების აკრძალვის მონიტორინგი.

რეზოლუციამ კიდევ ერთხელ დაადასტურა არასაფრენი ზონის არსებობა ბოსნია და ჰერცეგოვინის თავზე სამხედრო ფრენებთან დაკავშირებით და მიესალმა „“-ისა და ევროპული თანამეგობრობის სადამკვირვებლო მისიის დამკვირვებლების წინასწარ განლაგებას ბოსნია და ჰერცეგოვინის, ხორვატიისა და იუგოსლავიის ფედერაციული რესპუბლიკის (სერბეთი და მონტენეგრო) აეროდრომებზე. საბჭომ მოუწოდა ყველა დაინტერესებულ მხარესა და მთავრობას, ითანამშრომლონ გაეროს ძალებთან და სთხოვა მათ, „“-თან და ჰუმანიტარულ დახმარებასთან დაკავშირებული ყველა ფრენის ნებართვის შესახებ მოთხოვნა უშუალოდ დამცავ ძალებს წარუდგინონ.

საბჭომ ასევე კიდევ ერთხელ დაადასტურა თავისი მზადყოფნა, განიხილოს არასაფრენი ზონის ნებისმიერი დარღვევა და აღნიშნა, რომ საჭიროების შემთხვევაში, შემდგომი ზომების მიღებასაც განიხილავს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 764

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 764 ერთხმად მიიღეს 1992 წლის 13 ივლისს. ამ თემაზე მანამდე მიღებული რეზოლუციების დადასტურების შემდეგ, საბჭომ ხაზი გაუსვა სარაევოს საერთაშორისო აეროპორტის შესახებ შეთანხმების დარღვევის ფაქტებს. აღნიშნული შეთანხმება ითვალისწინებდა უსაფრთხოების დერეფნის შექმნასა და საზენიტო იარაღის სისტემების გაყვანას. შედეგად, საბჭომ გასცა ნებართვა გაეროს დამცავი ძალების პერსონალის დამატებით განთავსებაზე, რამაც მისიის შემადგენლობა ორ ქვეით ბატალიონამდე გაზარდა.

საბჭომ დაამტკიცა გენერალურ მდივან ბუტროს ბუტროს-გალის მოხსენება 757 (1992), 758 (1992) და 761 (1992) რეზოლუციების იმპლემენტაციის შესახებ. დამატებითი პერსონალი მიზნად ისახავდა ჰუმანიტარული დახმარების მიწოდების ხელშეწყობას, ასევე სარაევოს აეროპორტის უსაფრთხოებისა და ფუნქციონირების უზრუნველყოფას.

ისევე როგორც წინა შემთხვევებში, 764-ე რეზოლუციამ მოუწოდა ყველა მხარეს, დაეცვათ 1992 წლის 5 ივნისის ცეცხლის შეწყვეტის შეთანხმება, რათა დასრულებულიყო საომარი მოქმედებები ბოსნია და ჰერცეგოვინაში. საბჭომ კიდევ ერთხელ გამოხატა მადლიერება გაეროს ძალების მიმართ და მოითხოვა მათთან და ქვეყანაში მყოფ სხვა საერთაშორისო ორგანიზაციებთან სრული თანამშრომლობა. მან ასევე მოუწოდა ჩართულ მხარეებს, ჩაბმულიყვნენ მოლაპარაკებებში პოლიტიკური გადაწყვეტის მოსაძებნად, ევროპის ეკონომიკური თანამეგობრობის ძალისხმევისა და ევროპის უშიშროებისა და თანამშრომლობის ორგანიზაციის მხარდაჭერით.

ყოფილი იუგოსლავიის საერთაშორისო სისხლის სამართლის ტრიბუნალის შექმნას საფუძვლად სწორედ 764-ე რეზოლუცია დაედო, რომელშიც აღნიშნული იყო, რომ პირები, რომლებიც ჩაიდენდნენ საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლისა და ჟენევის კონვენციების დარღვევებს, პასუხისმგებლობაში მიეცემოდნენ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 966

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 966 ერთხმად მიიღეს 1994 წლის 8 დეკემბერს, ადასტურებს რეზოლუციებს 696 (1991), 868 (1993) და ყველა წინა რეზოლუციას ანგოლის შესახებ; საბჭომ განიხილა ქვეყანაში ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმის მონიტორინგის საკითხი და გააგრძელა გაეროს ანგოლის ვერიფიკაციის მეორე მისიის მანდატი 1995 წლის 8 თებერვლამდე.

საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა „სამშვიდობო შეთანხმებების“ იმპლემენტაციის მნიშვნელობა. მან მიესალმა 1994 წლის 20 ნოემბერს ლუსაკაში (ტანზანია) „ლუსაკის პროტოკოლზე“ ხელმოწერას, როგორც მნიშვნელოვან ნაბიჯს ანგოლაში შერიგებისა და მშვიდობისკენ.
ცეცხლის შეწყვეტის შემთხვევაში, გაეროს წარმომადგენლობა შესაძლოა მნიშვნელოვნად გაფართოებულიყო, ხოლო სამშვიდობო შეთანხმებების შესრულების შემდგომი დაყოვნება მიუღებლად იქნა მიჩნეული. ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმის ამოქმედების შემდეგ ქვეყანაში განახლებული შეტაკებების შესახებ ცნობებმა საბჭოს შეშფოთება გამოიწვია, რადგან ეს გავლენას მოახდენდა ლუსაკის პროტოკოლის შესრულებაზე, სამოქალაქო მოსახლეობასა და -ის მანდატზე. ყველა სახელმწიფოს შეახსენეს 864-ე რეზოლუციით (1993) დაწესებული იარაღის ემბარგოს შესრულების აუცილებლობა -ს წინააღმდეგ.

 -ის მანდატი გაგრძელდა ლუსაკის პროტოკოლით გათვალისწინებული ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმის მონიტორინგის მიზნით, ამასთან, საბჭომ შექება გამოხატა როგორც ანგოლის მთავრობის, ისე -ს მიმართ დოკუმენტის ხელმოწერისთვის. ცეცხლის შეწყვეტის პროცესი უშიშროების საბჭოს მუდმივი ზედამხედველობის ქვეშ იქნებოდა, ხოლო გენერალურ მდივანს, ბუტროს ბუტროს-გალის, ამ საკითხთან დაკავშირებით საბჭოს ინფორმირება დაევალა.საბჭომ მიესალმა მის განზრახვას, რომ 952-ე რეზოლუციის (1994) შესაბამისად, აღდგენილიყო -ის პერსონალის რაოდენობა მის წინა ნიშნულამდე, რაც დამოკიდებული იქნებოდა ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმის დაცვაზე.პერსონალი ასევე განლაგდებოდა სოფლად (რეგიონებში), როგორც ნდობის აღდგენის ღონისძიება.

გენერალურ მდივანს ეთხოვა ანგოლაში გაეროს ახალი ოპერაციის შესახებ ანგარიშის წარდგენა (რომელიც მოგვიანებით ცნობილი გახდა, როგორც გაეროს ანგოლის ვერიფიკაციის მესამე მისია — ), რათა 1995 წლის 8 თებერვლისთვის გადახედილიყო გაეროს როლი. ამავდროულად, საბჭო მიესალმა ანგოლაში ჰუმანიტარული დახმარების ოპერაციების განახლებას. მხარეებს უნდა უზრუნველეყოთ ჰუმანიტარული პერსონალის უსაფრთხოება. დასასრულს, გენერალურ მდივანს დაევალა საბჭოს ინფორმირება ანგოლაში მოვლენათა განვითარებისა და ქვეყნის მასშტაბით ნაღმების გაწმენდის ყოვლისმომცველი პროგრამის შესახებ.

966-ე რეზოლუცია იყო ბოლო რეზოლუცია, რომელიც -ს ეხებოდა, რადგან 1995 წლის თებერვალში, 976-ე რეზოლუციით, შეიქმნა ახალი სამშვიდობო მისია — გაეროს ანგოლის ვერიფიკაციის მესამე მისია .
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 721

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 721, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 1991 წლის 27 ნოემბერს, ადასტურებს რეზოლუცია 713-ს (1991) იუგოსლავიის სოციალისტურ ფედერაციულ რესპუბლიკაში არსებული ვითარების შესახებ. საბჭომ მტკიცე მხარდაჭერა გამოუცხადა გენერალური მდივნის, ხავიერ პერეს დე კუელიარისა და მისი პირადი წარგზავნილის ძალისხმევას, რომელიც მიზნად ისახავდა ქვეყნის ცალკეულ ნაწილებში დაწყებული საბრძოლო მოქმედებების შეწყვეტას, სამშვიდობო მისიის ჩამოყალიბების იმედით.

თუმცა, საბჭომ აღნიშნა, რომ სამშვიდობო მისიის განლაგება ვერ განხორციელდება მანამ, სანამ კონფლიქტში ჩართული მხარეები სრულად არ დაიცავენ ხელმოწერილ შეთანხმებებს ცეცხლის შეწყვეტის შესახებ. რეზოლუციაში ასევე ნათქვამია, რომ საბჭო განიხილავს გენერალური მდივნის რეკომენდაციებს, მათ შორის ქვეყანაში შესაძლო სამშვიდობო მისიის დაფუძნების შესახებ.
ვარლამ შალამოვი

ვარლამ შალამოვი (; დ. 18 ივნისი, 1907, ვოლოგდა — 17 იანვარი, 1982, მოსკოვი) ― რუსი მწერალი, რეპრესირებუბული, შალამოვმა 17 წელზე მეტი გაატარა სტალინური რეპრესიების ერთ-ერთ ყველაზე სასტიკ ბანაკში - კოლიმაში.

ბიოგრაფია
დაიბადა 1907 წელს წმინდა სოფიას ტაძრის მღვდლის, ტიხონ შალამოვისა და მისი მეუღლის, ნადეჟდა ალექსანდროვნას ოჯახში. შალამოვი პირველად 1929 წლის თებერვალში დააპატიმრეს და ჩასვეს სოლიკამსკშის სატრანზიტო ციხეში. 1930-იან წლებში ქალაქი გულაგის ნაწილი გახდა და მასში პატიმრების რაოდენობამ მკვიდრ მოსახლეობას რამდენჯერმე გადააჭარბა.

შალამოვი 1937 წელს მეორედ დაიჭირეს „კონტრრევოლუციური, ტროცკისტული საქმიანობისთვის“ 5 წელი მიუსაჯეს. შალამოვი ოქროს მაღარო „პარტიზანში“ მუშაობდა. მუშაობდა ნახშირის მოპოვებაზეც და კადიკჩანის მშენებლობაზე. 1943 წელს ის „ანტისაბჭოთა აგიტაციისთვის“ მესამედ გაასამართლეს და 10 წელი მიუსაჯეს. 1943 წლის ბოლოს შიმშილისგან და გულაგში შრომისგან სიკვდილის პირას მისული შალამოვი საავადმყოფოში გადაიყვანეს. შალამოვი ექიმმა ანდრეი პანტიუხოვმა გადაარჩინა, ფერშლობის კურსებზე მოაწყო. მისი დასრულების შემდეგ, 1946 წელს, შალამოვი სოფელ დებინში მივიდა, სადაც ქირურგიულ განყოფილებაში ფერშლად მუშაობდა. 1949 წელს შალამოვმა ერთი წელი ხის ჭრაზე იმუშავა, შემდეგ ისევ საავადმყოფოში დაბრუნდა ფერშლად. 1951 წლის შემოდგომაზე შალამოვი გაათავისუფლეს, მაგრამ კიდევ ორი წელი ფერშლად მუშაობდა. კოლიმის დატოვება მხოლოდ 1953 წელს შეძლო

როგორც ყოფილ პატიმარს, მოსკოვში ერთ დღეზე მეტხანს გაჩერების უფლება არ ჰქონდა. კოლიმიდან დაბრუნების შემდეგ ორი წელი სოფელ თურქმენში ცხოვრობდა, მოსკოვის რეგიონში.

1955 წელს შალამოვმა რეაბილიტაციის მოთხოვნით გენპროკურატურაში განცხადება შეიტანა. ის რეაბილიტირებულ იქნა. მოსკოვში გადავიდა და ერთი წლის შემდეგ ჟურნალმა „ალამმა“ მისი ლექსები დაბეჭდა. 1966 წლიდან შალამოვის თხზულებები უკვე რეგულარულად იბეჭდებოდა ემიგრაციულ გამომცემლობებში. მისი პირადი გამოცდილება შალამოვმა აღწერა „კოლიმურ მოთხრობებში“. „კოლიმური მოთხრობები“ გამოიცა 1978 წელს, ლონდონში რუსულ ენაზე. თავის სამშობლოში საკუთარი პროზის გამოქვეყნებას შალამოვი ვერ მოესწრო. 1979 წლის მაისში მწერალს გენეტიკური დაავადება გაურთულდა და ინვალიდების სახლში მოხვდა, საიდანაც 1982 წლის იანვარში ფსიქონევროლოგიურ ინტერნატში იძულებით გადაიყვანეს. მიზეზი დასავლეთში გამოცემული პუბლიკაციები იყო. გზაში გაცივდა და 17 იანვარს პნევმონიისგან გარდაიცვალა. დაკრძალულია კუნცევოს სასაფლაოზე.

შალამოვის პროზა თარგმნილია ინგლისურ, ფრანგულ, გერმანულ, იტალიურ, ესპანურ, იაპონურ, ქართულ და კიდევ სხვა ენებზე.

2005 წელს კოლიმაში, სოფელ დებინის საავადმყოფოში, სადაც შალამოვი სამკურნალოდ გაგზავნეს, გაიხსნა შალამოვის მემორიალური ოთახი. 2023 წელს ის დახურეს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1217

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1217, რომელიც 1998 წლის 22 დეკემბრის ერთხმად იქნა მიღებული, კიდევ ერთხელ ადასტურებს ყველა წარსულ რეზოლუციას კვიპროსში არსებული ვითარების შესახებ. საბჭომ კიდევ ექვსი თვით, 1999 წლის 30 ივნისამდე გააგრძელა კვიპროსში გაეროს სამშვიდობო ძალების მანდატი.

კვიპროსის მთავრობა კიდევ ერთხელ დათანხმდა კუნძულზე გაეროს სამშვიდობო ძალების ყოფნის გაგრძელებას. ვითარება ცეცხლის შეწყვეტის ხაზის გასწვრივ, მცირე დარღვევების გარდა, მშვიდი იყო, თუმცა -ის გადაადგილების თავისუფლებაზე გარკვეული შეზღუდვები დაწესდა.

-ის მანდატი 1999 წლის 30 ივნისამდე გაგრძელდა, ხოლო კვიპროსისა და ჩრდილოეთ კვიპროსის ხელისუფლებებს შეახსენეს, რომ უზრუნველყონ -ის პერსონალის უსაფრთხოება და აღკვეთონ მათ წინააღმდეგ მიმართული ყოველგვარი ძალადობა. ორივე მხარის სამხედრო ხელმძღვანელობას მოუწოდეს, თავი შეიკავონ ისეთი ქმედებებისგან, რომლებმაც შესაძლოა დაძაბულობა გაამწვავოს. ასევე გამოითქვა შეშფოთება სამხრეთ კვიპროსში შეიარაღების გაძლიერებისა და უცხოური ჯარების რაოდენობის შემცირების კუთხით პროგრესის არარსებობის გამო. ამასთან დაკავშირებით, საბჭომ მოუწოდა კვიპროსის რესპუბლიკას, შეამციროს თავდაცვის ხარჯები და გაიყვანოს უცხოური ჯარები, რაც საბოლოო ჯამში მთელი კუნძულის დემილიტარიზაციას ისახავს მიზნად.

უშიშროების საბჭომ მიესალმა -ის განზრახვას, განახორციელოს თავისი ჰუმანიტარული მანდატი. ასევე, დადებითად შეფასდა სამოქალაქო საქმეთა განყოფილების ჩამოყალიბება და უგზო-უკვლოდ დაკარგულ პირთა საკითხებზე მომუშავე კომიტეტის საქმიანობის განახლება.

დასასრულს, გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს, ეთხოვა, 1999 წლის 10 ივნისამდე წარედგინა ანგარიში უშიშროების საბჭოსთვის წინამდებარე რეზოლუციის შესრულების მიმდინარეობის შესახებ. იმავე დღეს მიღებული რეზოლუცია 1218 უფრო ვრცლად განიხილავდა კუნძულზე მიმდინარე სამშვიდობო პროცესს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 969

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 969 ერთხმად მიიღეს 1994 წლის 21 დეკემბერს; 186-ე (1964), 831-ე (1993) და 889-ე (1993) რეზოლუციების მოხმობის შემდეგ, საბჭომ გამოხატა შეშფოთება კვიპროსის პოლიტიკურ დავაში პროგრესის არარსებობის გამო და გააგრძელა კვიპროსში გაეროს სამშვიდობო ძალების მანდატი 1995 წლის 30 ივნისამდე.

გენერალური მდივნის, ბუტროს ბუტროს-გალის ანგარიშის განხილვის შემდეგ, საბჭომ მოუწოდა ორივე მხარის სამხედრო ხელმძღვანელობას, უზრუნველყონ, რომ ბუფერულ ზონაში არ მოხდეს ინციდენტები და ითანამშრომლონ -თან, განსაკუთრებით 1989 წლის „პერსონალისგან დაცლის“ შეთანხმების გავრცელების კუთხით ბუფერული ზონის ყველა არეალზე. გენერალურ მდივანს ეთხოვა, მუდმივად გადახედოს სამშვიდობო ძალების სტრუქტურასა და რაოდენობას, რათა საჭიროების შემთხვევაში მოხდეს მათი რესტრუქტურიზაცია.

ყველა დაინტერესებულ მხარეს მოუწოდეს, აიღონ ვალდებულება კვიპროსში უცხოური ჯარების რაოდენობისა და თავდაცვის ხარჯების შემცირებაზე, რაც იქნებოდა პირველი ნაბიჯი არაკვიპროსული ძალების გაყვანისკენ, როგორც ეს „იდეების ერთობლიობაში“ იყო შემოთავაზებული. რეზოლუციამ ასევე სთხოვა მხარეებს, 839-ე რეზოლუციის (1993) შესაბამისად, დაიწყონ მოლაპარაკებები ბუფერული ზონის სიახლოვეს საბრძოლო მასალის გამოყენებისა და იარაღიდან სროლის აკრძალვის მიზნით. კვიპროსისა და ჩრდილოეთ კვიპროსის ლიდერებს მოუწოდეს ორ თემს შორის ტოლერანტობისა და შერიგების ხელშეწყობისკენ; ამასთან, საბჭო მიესალმა გენერალური მდივნის ძალისხმევას ორივე ლიდერთან კონტაქტების შენარჩუნების მიმართულებით.

გენერალურ მდივანს ეთხოვა, 1995 წლის 15 ივნისამდე წარედგინა ანგარიში უშიშროების საბჭოსთვის კუნძულზე მოვლენათა განვითარების შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 765

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 765 ერთხმად მიიღეს 1992 წლის 16 ივლისს. რეზოლუცია 392 (1976), 473 (1980), 554 (1984) და 556 (1984) რეზოლუციების გახსენების შემდეგ, საბჭომ დაგმო სამხრეთ აფრიკაში მზარდი ძალადობა, განსაკუთრებით 1992 წლის 17 ივნისის ბოიპატონგის ხოცვა-ჟლეტა, რომელსაც 46 ადამიანი ემსხვერპლა, და რამაც აფრიკის ეროვნული კონგრესის მიერ სამხრეთ აფრიკის მთავრობასთან ორმხრივი მოლაპარაკებების შეჩერება გამოიწვია.

რეზოლუციამ მოუწოდა სამხრეთ აფრიკის ხელისუფლებას, ბოლო მოეღო ძალადობისთვის და პასუხისგებაში მიეცა დემონსტრანტების დახვრეტაში პასუხისმგებელი პირები. მან ასევე მოუწოდა ჩართულ მხარეებს, უზრუნველეყოთ „ეროვნული სამშვიდობო შეთანხმების“ იმპლემენტაცია.

საბჭომ მიმართა გენერალურ მდივან ბუტროს ბუტროს-გალის, დაენიშნა სპეციალური წარმომადგენელი სამხრეთ აფრიკაში, რომელიც აფრიკის ეროვნული კონგრესთან, სხვა პარტიებთან და სამხრეთ აფრიკის მთავრობასთან მოლაპარაკებების შემდეგ გასცემდა რეკომენდაციებს იმ ზომების შესახებ, რაც ბოლოს მოუღებდა პოლიტიკურ ძალადობას და ქვეყანას დემოკრატიულ, არარასისტულ სამხრეთ აფრიკად გარდაქმნისკენ წაიყვანდა. სპეციალური წარმომადგენელი, საირუს ვენსი, სამხრეთ აფრიკას 1992 წლის 21-დან 31 ივლისამდე ეწვია. გენერალურმა მდივანმა საბჭოს მოხსენება 7 აგვისტოს წარუდგინა, რამაც მოგვიანებით 772-ე რეზოლუციის მიღება გამოიწვია.