iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ბელიზური სამზარეულო

ბელიზური სამზარეულო — ბელიზის ტეროტირიაზე იმიგრირებული სხვადასხვა ეთნოსის ხალხების გასტრონომიების შერწყმით მიღებული სამზარეულო, რომელსაც დღეისათვის ბელიზური ეწოდება. მასში განსაკუთრებით იგრძნობა ინდიელების, ესპანური, ბრიტანული და აფრიკული სამზარეულოების გავლენა.

კრეოლური სამზარეულო
მიუხედავად იმისა, რომ ბელიზურ სამზარეულოზე დიდი გავლენა აქვთ უცხოურ გასტრონომიებს და მაიასა და მეტისების სამზარეულოებიდანაც ბევრი რამაა შემორჩენილი, მაინც, ბელიზური კულინარიის მთავარი კერძები და პროდუქტები კრეოლის ხალხმა შექმნა.

ზოგადად, კრეოლები უფრო დაბალანსებული რაციონით იკვებებიან. მისთვის დამახასიათებელია მოხარშული კერძები. მათი მთავარი ეროვნული კერძი -, ითარგმნება, როგორც „მოხარშული“. იგი მზადდება მოხარშული კვერცხით, ასევე მოხარშული თევზით ან ღორის კუდით, რასაც ემატება არაერთი წვრილად დაჭრილი ინგრედიენტი, როგორებიცაა: კასავა, მწვანილები, იამა, ტკბილი კარტოფილი, კაკაო ან პომიდვრის სოუსი. ბელიზელები კასავას აგრეთვე იყენებენ ცნობილ ნამცხვარში, სახელად გარიფუნა.

კასავას ფხვნილი აქტიურად გამოიყენება ნამცხვრებში. მის მისაღებად კასავა იხეხება, კარგად ირეცხება, შემდეგ მზეზე ხმება, მარილდება და მხოლოდ ამის შემდეგ ხდება იგი ფხვნილი. კრეოლური ნამცხვრები განსაკუთრებული სიმსუბუქით გამოირჩევიან. მათ ძირითადად ქოქოსის რძისა და ბამიისაგან აცხობენ. აღსანიშნავია, რომ მათ არ უყვართ ხრაშუნა და კარგად გამომცხვარი დესერტები, რის გამოც უმეტესად ღუმელიდან დროზე ადრე იღებენ ხოლმე. კრეოლები ნამცხვრებში ასევე ხშირად იყენებენ ქიშმიშს.

კრეოლებისათვის ადგილობრივი თევზი, სახელად სერე საკულტო მნიშვნელობას ატარებს. ისინი მისგან ტრადიციულ კერძს ამზადებენ, რომელსაც ჰუდუტი ეწოდება და კეთდება ორნაირად. მისი ერთი ტიპი მზადდება ქოქოსის რძით და მიიღება პიურეს მსგავსი მასა, მეორენაირი რეცეპტი კი საერთოდ არ იყენებს ქოქოსის რძეს, არამედ თევზს წიწაკაში აზავებს და მზადდება ცხარე თევზის წვნიანი. ზოგჯერ მას ემატება ბელიზური წიწაკის წვნიანი, სახელად პეპა.

ბელიზელები ქოქოსის თითოეულ ნაწილს იყენებენ: ქერქს ორნამენტების გასაკეთებლად და ცეცხლის დასანთებად იყენებენ, რძეს გამაგრილებელ და ალკოჰოლურ სასმელებში ამატებენ, მისი შიგთავსის გახეხილი ფხვნილს იყენებენ სხვადასხვა კერძისა და პრეპარატის მზადებაში. ქოქოსის ფხვნილს იყენებენ კრეოლური პურისა და ფუნთუშებში, რის გამოც ისინი ქოქოსის განსაკუთრებული არომატით ხასიათდება. აქვე ვხვდებით ქოქოსის ნაყინსა და ქოქოსის ფიუჟერს.

ტიპურ საუზმეს მოხარშულ კერძებთან და კვერცხთან ერთად, თან უმეტესად ახლავს ხოლმე შემწვარი ლობიო სოსისით. ამასთან, პოპულარულია ქოქოსით, რძით, ფქვილით, შაქრით, კვერცხით, ლიმონით, მარგარინითა და გამაფხვიერებლით მომზადებული ქოქოსის ნამცხვარის დილით მირთმევა.

რაც შეეხება კრეოლურ სადილსა და ვახშამს, აქ მთავარი პროდუქტები ბრინჯი და ლობიოა, ასევე პოპულარულია სალათის ფურცლები, პომიდორი, კარტოფილი, თევზეული, ლობსტერი, ხორცეული, კასავა და კაკაო. როგორც წესი, ტრაპეზისას სუფრაზე აუცილებლადაა წყალი ან წვენი. ალკოჰოლური სასმელებიდან კი გავრცელებულია სახლში დამზადებული ღვინო.

ტიპური დესერტებია: ვანგლა, კარტოფილის პუდინგი, ჯონი-ნამცხვარი, ე.წ. „შემწვარი ნამცხვარი“ და სხვადასხვა სახის ნამცხვარი და ღვეზელი.
გია გეწაძე

გია გეწაძე (დ. 21 დეკემბერი, 1968, სამტრედია) — ქართველი იურისტი, პოლიტიკოსი.

1995 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის საერთაშორისო სამართლის ფაკულტეტი, ხოლო 1999 წელს — ასპირანტურა. 1994-1995 წლებში იყო საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროს იურიდიული დეპარტამენტის სტაჟიორი. 1995-1996 წლებში — გრაისფილდის უნივერსიტეტის პროფესორის თანაშემწე. 1996-1997 წლებში იყო საკონსტიტუციო სასამართლოს თავმჯდომარის უფროსი თანაშემწე. 1997-1999 წლებში იყო საქართველოს ეროვნული უშიშროების საბჭოს იურიდიული მრჩეველი. 2000-2004 წლებში – საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს წევრ-მდივანი. 2000-2001 წლებში „ “-ის მთავარი იურიდიული მრჩეველი. 2001-2002 წლებში იყო „ საქართველოს“ მთავარი იურიდიული მრჩეველი. 2003 წელს – საქართველოს იუსტიციის მინისტრის მოადგილე. 2004 წლის 22 აპრილიდან 7 მაისამდე იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი (კრწანისი (თბილისი) მაჟორიტარი). 2004-2005 წლებში იყო საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრის მოადგილე. 2005-2006 წლებში იყო იმერეთის გუბერნატორი. 2015-2018 წლებში იყო უკრაინის იუსტიციის მინისტრის მოადგილე.
M&M’s

&' (ემ-ენდ-ემსი) — პატარა ზომის და ღილის ფორმის სხვადასხვა ფერის შოკოლადი. ყოველ შოკოლადზე გამოკვეთილია ინგლისური ასო „“. ორიგინალური შიგთავსი შედგება ნახევრად ტკბილი შოკოლადისგან, დღეს ის „ჩვეულებრივ“ &'-ად ითვლება. შემდეგ გაჩნდა პოპულარობით მეორე — არაქისის შიგთავსი და შემდგომში სხვა ვარიაციები — კარამელი, მიწისთხილი, შავი შოკოლადი და სხვა. მათი პოვნა უფრო ძნელია და დამოკიდებულია ქვეყანაზე. პირველად გაჩნდა ამერიკის შეერთებულ შტატებში 1941 წელს და შემდგომში მთელ მსოფლიოში გახდა პოპულარული. „&'-ს“ აწარმოებს ამერიკული შოკოლადის მაწარმოებელი კომპანია „. “.

ისტორია
შოკოლადის იდეა გაუჩნდა ფორესტ მარს უფროსს, „. -ის“ დამფუძვნებლის, ფრენკ მარსის შვილს, როდესაც მან ესპანელი ჯარისკაცების ბრიტანული წარმოების კანფეტები ნახა. ესპანეთის სამოქალაქო ომის დროს მათ თან დაჰქონდათ გარედან გამყარებული შაქრის სიროფით დაფარული შოკოლადი, რომელიც არ დნებოდა ესპანეთის თბილ კლიმატშიც კი. 1941 წლისთვის მან საკუთარი მეთოდი დააპატენტა და შოკოლადის ქარხნული წარმოება დაიწყო. ორი „მ“ აღნიშნავს თვითონ ფორესტ მარსს და ბრიუს მიურრის, რომელსაც წარმოებაში 20% წილი ჰქონდა. შოკოლადის პირველი სერიოზული მომხმარებელი აშშ-ს ჯარი იყო. ესპანელი ჯარისკაცების მსგავსად მათ შეეძლოთ კანფეტი ჯიბეში ეტარათ ნებისმიერ კლიმატში მის დაუდნობელად. მეორე მსოფლიო ომის დროს ის მხოლოდ ჯარისთვის მზადდებოდა. დიდმა მოთხოვნამ გამოიწვია წარმოების უფრო დიდ ქარხნებში გადასვლა. ცნობილი სლოგანი „დნება პირში, და არა ხელში“ 1949 წელს გაჩნდა. თანდათან გაჩნდა შოკოლადის სხვადასხვა ფერი - წითელი, ყვითელი, მწვანე.

წითელი კანფეტის გამოშვება დროებით შეწყდა 1970-იან წლებში, რადგან გაჩნდა ლაპარაკი ერთ-ერთი წითელი საღებავის შესაძლო რისკზე ჯანმრთელობისთვის, „&'-ის“ საღებავი არ იყო საზიანო, მაგრამ მომხმარებლების დასამშვიდებლად დროებითი ცვლილება მაინც მოხდა. მაგრამ შემდგომში. პროდუქტი მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყანაში გავრცელდა და მისი წარმოების სიჩქარე გაიზარდა.

პერსონაჟები
შოკოლადის რეკლამაში გამოიყენება „&'-ის“ მასკოტები. მათგან ყველაზე ცნობილია წითელი - სარკასტული და ყვითელი - მხიარული და ოპტიმისტური, რომელიც არაქისის „&'-ს“ განასახიერებს. არსებობს ასევე ლურჯი - მშვიდი, იასამნისფერი - ჭკვიანი და მწვანე - ფლირტის მოყვარული. მწვანე მასკოტი ალუზიაა ლეგენდაზე, რომ მწვანე ფერის „&'-ის“ კანფეტი აფროდიზიაკს შეიცავს.

თავდაპირველად შოკოლადის მასკოტი ორი - შავი და თეთრი - ანტრომორფული არსება იყო, რომლებიც რეკლამაში შოკოლადის აუზში ხტებოდნენ. რეკლამაში გამოიყენებოდა ასევე შოკოლადის ბატონის პერსონაჟი, რომელსაც წითელი მასკოტი ამარცხებდა, რადგან ბატონი დნებოდა, ის კი - არა. მდედრობითი სქესის მასკოტები ხშირად არ გამოიყენება. ასეთები იყვნენ ნარინჯისფერი და მწვანე მასკოტები, რომლებმაც, სხვა მასკოტების მსგავსად წითლის და ყვითლის გარდა, ვერ მოიპოვეს ისეთივე პოპულარობა.

ვარიაციები
„&'-ის“ ყველაზე გავრცელებული შიგთავსებია რძიანი შოკოლადი და არაქისია. არსებობს ასევე ლიმიტირრბული შიგთავსები წელიწადის დროებისთვის (მარწყვის ნამცხვარი ვალენტინობისთვის, გოგრა ჰელოუინისთვის და ა.შ.) არსებობს ვარიაციები თეთრი და შავი შოკოლადით, სხვადასხვა თხილით, გოგრით, მარწყვით, დარიჩინით, პიტნით, კარამელით, პიტნიანი შოკოლადით, ყავით, ფორთოხლით, ალუბლით, ვაშლით, რძით, ბრაუნის გემოთი, ფორთოხლით, ქოქოსით და ა.შ. მათგან უმეტესობა პოსტსაბჭო ქვეყნებში არ არის გავრცელებული.
კახა გეწაძე

კახა გეწაძე (დ. 1 იანვარი, 1972, თბილისი) — ქართველი ექიმი, პოლიტიკოსი.

1997 წელს დაამთავრა თბილისის სამედიცინო აკადემიის სამკურნალო ფაკულტეტი. 2004-2008 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ნაციონალური მოძრაობა — დემოკრატები “. 2008-2012 წლებში — საქართველოს მე-7 მოწვევის პარლამენტის წევრი (ზესტაფონის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა — გამარჯვებული საქართველოსთვის“.

2020 წლის საპარლამენტო არჩევნებზე „ერთიანმა ნაციონალურმა მოძრაობამ“ და გაერთიანებულმა ოპოზიციამ „ძალა ერთობაშია“ ზესტაფონი-ბაღდათი-თერჯოლა-ტყიბულის საარჩევნო ოლქის მაჟორიტარობის კანდიდატად წარადგინა. მან ხმების 26,99% (20764) მიიღო და მეორე ადგილი დაიკავა. მეორე ტურში მონაწილეობაზე და პარლამენტში პარტიული სიით შესვლაზეც უარი განაცხადა (მთლიანად ოპოზიციასთან ერთად, გაყალბებული არჩევნების მოტივით).
იპოლიტო ნიევო

იპოლიტო ნიევო ( ; , პადუა - 4 მარტი, 1961) — იტალიელი მწერალი, პუბლიცისტი და პოლიტიკური მოღვაწე. რისორჯიმენტოს მონაწილე. ჯუზეპე გარიბალდის მხარდამჭერი.

ბიოგრაფია
იპოლიტო იურისტის შვილი იყო. მან დაამთავრა პადუას უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი, მაგრამ უარი თქვა იურიდიულ პრაქტიკაზე, არ სურდა მმართველი ავსტრიული რეჟიმის მხარდაჭერა და მოგვიანებით ჯუზეპე გარიბალდის არმიას შეუერთდა. მონაწილეობა მიიღო მის სიცილიის კამპანიაში .

სიკვდილი
სიცილიიდან სახლში, პენუაში დაბრუნებისას იპოლიტო ნიევო გარდაიცვალა ტირენიის ზღვაში გემის მსხვრევის შედეგად. მისი ტრაგიკული სიკვდილისადმი მიძღვნილ ნაშრომებში არსებობს გემის "ჰერკულესის" განზრახ ჩაძირვის პოპულარული ჰიპოთეზა. გემ "ჰერკულესის"-ზე,რომელზეც მწერალთან ერთად იყო გარიბალდიანების მნიშვნელოვან ფინანსურ ანგარიშები. ამ თვალსაზრისს, უმბერტო ეკო იზიარებს თავის რომანში "პრაღის სასაფლაო".

შემოქმედება
ხანმოკლე ცხოვრების მანძილზე ნიევომ გამოსცა რომანები „სიკეთის ანგელოზი“ (; 1856 ) და "გრაფი-მწყემსი" (1857 ), "სოფლის ნოველები" (გამოიცა 50-იან წლებში), ლექსების კრებული "ციცინათელები" ( ; 1858) და "გარიბალდიანების სიყვარული" (; 1860 წ.), რამდენიმე პიესა, პუბლიცისტური სტატიება, ნარკვევი ”ხალხური და სამოქალაქო პოეზიის შესწავლა, განსაკუთრებით იტალიაში” (; 1854), ჰენრიხ ჰაინეს თარგმანები და მრავალი სხვა. პოპულარობა მას მისი სიკვდილის შემდეგ გამოქვეყნებულმა რომანმა „იტალიელის აღსარება“ მოუტანა , რომელშიც დაწვრილებით საუბრობდა რისორჯიმენტოს მონაწილეებზე.
თემურ კალანდია

თემურ კალანდია (დ. 1949 — გ. 27 თებერვალი, 2025, თბილისი, საქართველო) — ქართველი პოლიტიკოსი. აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი.

ბიოგრაფია
თემურ კალანდია დაიბადა 1949 წელს. იყო სახალხო დეპუტატთა სოხუმის რაისაბჭოს აღმასკომის თავმჯდომარე. 1991 წლიდან იყო აფხაზეთის ასსრ-ის მოწვევის უზენაესი საბჭოს დეპუტატი ბესლეთის #64 საარჩევნო უბნიდან.

გარდაიცვალა 2025 წლის 27 თებერვალს.
მურმან კვარაცხელია

მურმან კვარაცხელია (დ. 7 ოქტომბერი, 1952, სოფელი კოჩარა, ოჩამჩირის რაიონი, აფხაზეთის ასსრ, საქართველოს სსრ) — ქართველი პოლიტიკოსი და პროფესორი.

ბიოგრაფია
მურმან კვარაცხელია დაიბადა 1952 წელს ოჩამჩირის რაიონის სოფელ კოჩარაში. 1968 წელს ჩაირიცხა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში ეკონომიკის ფაკულტეტზე. 1973-1977 წლებში სწავლობდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ეკონომიკისა და სამართლის ინსტიტუტის ასპირანტურაში, რომლის დამთავრების შემდეგ ამავე ინსტიტუტში გააგრძელა მუშაობა. , როგორც უმცროსმა, შემდგომში უფროსმა მეცნიერ თანამშრომელმა. იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის დოცენტი, პარტიის ოჩამჩირის რაიკომის საორგანიზაციო განყოფილების ინსტრუქტორი, კინდღის მეფრინველეობის ფაბრიკის საგეგმო-ეკონომიკური განყოფილების უფროსი. 1987 წლიდან მუშაობდა საქართველოს სუბტროპილკული მეურნეობის ინსტიტუტში დოცენტად. 1990 წლიდან პარალელურად მუშაობდა გაერთიანება „საქსოფლმშენის“ #7 ტრესტის მმართველის მოადგილედ, იყო იმავე ტრესტის განყოფილების უფროსი. 1991 წლიდან იყო აფხაზეთის ასსრ-ის მოწვევის უზენაესი საბჭოს დეპუტატი ილორის #59 საარჩევნო უბნიდან.
ლორენცო შარანგია

ლორენცო შარანგია (დ. 10 იანვარი, 1935, სოფელი მუხური, გალის რაიონი, აფხაზეთის ასსრ, საქართველოს სსრ) — ქართველი ინჟინერი.

ბიოგრაფია
ლორენცო შარანგია დაიბადა 1935 წლის 10 იანვარს გალის რაიონის სოფელ მუხურში. 1957 წელს დაამთავრა მოსკოვის სოფლის მეურნეობის მექანიზაციისა და ელექტრიფიკაციის ინსტიტუტი, სპეციალობით ინჟინერ-მექანიკოსი. მუშაობდა ოჩამჩირის სამელიორაციო სადგურში სატრაქტორო ბრიგადის ბრიგადირად, შემდეგ უბნის უფროსად, სამმართველოს უფროსად. 1958-1975 წლებში მუშაობდა სამშენებლო ტრესტ „კოლხეთმშენის“ ოჩამჩირის მოძრავ-მექანიზებულ კოლონაში სამუშაოთა მწარმოებლად, კოლონის უფროსად; 1975 წელს გადაიყვანეს სამშენებლო გაერთიანება „საქმთავარწყალმშენის“ სოხუმის სამმართველოს უფროსად; 1986 წელს სამშენებლო ტრესტ „აფხაზწყალმშენის“ მმართველად; 1991 წელს კენჭს იყრიდა აფხაზეთის ასსრ-ის უზენაესი საბჭოს დეპუტატად ოჩამჩირის #61 მეორე საარჩევნო ოლქში. 1992 წელს დაინიშნა აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის სოფლის მეურნეობის მინისტრის მოადგილედ, კურირებდა სამშენებლო მელიორაციას; მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები; არაერთგზის იყო არჩეული ოჩამჩირის რაისაბჭოს დეპუტატად.

ჯილდოები და მედლები
აფხაზეთის დამსახურებული ინჟინერი
საქართველოს დამსახურებული ინჟინერი
კარასუნი

კარასუნი — ადრე მდინარე, ახლა კი ტბების გაერთიანება ქალაქ კრასნოდარში. აღნიშნული ტბების გაერთიანების სიგრძე დაახლოებით 45 კილომეტრია.

აღწერა
აღსანიშნავია, რომ დღეისათვის ქალაქში არის სულ თხუთმეტი ტბა, ესენია: პოკროვსკის ორი ტბა (ყუბანის სტადიონის მახლობლად, რომელიც გამოყოფილია დიმიტრიევის კაშხლის ქუჩით). ასევე კალინინსკის ხეობის სამი ტბა (მდებარეობს სელეზნევისა და სტავროპოლის ქუჩებს შორის: ერთი ყუბანის სახელმწიფო უნივერსიტეტის შენობის მიღმაა, ორი კი კარასუნსკის რაიონის ადმინისტრაციული შენობის მახლობლად, ისინი გამოყოფილია ერთმანეთთან სტაროკუბანსკის ქუჩით) და ასევე ქალაქში არის პაშკოვსკის ათი ტბა (სინამდვილეში - მდინარის კალაპოტები, რომლებიც ტბებად დაშლილია კაშხლებით). სამწუხაროდ, უნდა აღინიშნოს, რომ პაშკოვსკის ტბების ზემოთ არსებული არხი დღეისათვის პრაქტიკულად საერთოდ არ იძებნება.

ტბების ნაპირები ლერწამითაა დაფარული, ფსკერზე კი სილურჯეა. 2000-იან წლებში პაშკოვსკის ტბები გარემოს დაცვის სამინისტროს მხრიდან გამოყოფილი თანხებით იწმინდებოდა - ამ მიზნით 60 მილიონი მანეთი იყო გამოყოფილი, აქ იყო საკმაოდ კარგად განვითარებული სარეკრეაციო ზონაც და დასასვენებელი ადგილიც.

შემოდგომაზე, ნოვოსიბირსკის რეგიონიდან აფრიკისკენ ფრენის დროს, თოლიები ტბებზე ჩერდებიან.

ისტორია
მდინარე კარასუნი სათავეს იღებს სოფელ სტაროკორსუნსკიდან და მიედინება დასავლეთისაკენ, ამის შემდგომ ჩაედინება მდინარე ყუბანში. მოგვიანებით, არხის ცვლილების გამო, ყუბანმა გადაყლაპა მდინარის ნაწილი და იზოლირებული იქნა რამდენიმე ტბად.

1870-იან წლებში კაზაკებმა კაშხლები ააშენეს მდინარის იქით, რათა ხმელეთზე გადასულიყვნენ მეორე მხარეს. შედეგად, მდინარე გადაიქცა რამდენიმე ტბად. ძირითადად აღნიშნული ტბები იკვებებოდა მიწისქვეშა წყაროებით. საუკუნის დასაწყისში კარასუნის ტბები იყო საკმაოდ დაჭაობებული წყალსაცავების ჯაჭვი.

1960-1970-იან წლებში ტბების საგრძნობლად მნიშვნელოვანი ნაწილი დაიწია და ამოივსო. მათ ადგილას საცხოვრებელი ადგილები აშენდა და გაჩნდა ქალაქის ახალი დასახლებები.

კაშხლები
ერთ დროს კარასუნზე საკმაოდ ბევრი კაშხალი იყო, ზოგი შენარჩუნდა ზოგმა კი სახელი შეიცვალა. ისინი დიდ როლს თამაშობენ ქალაქისა და რეგიონის ენერგეტიკის კუთხით. დღეისათვის კარასუნზე რამდენიმე კაშხალი მდებარეობს, რომლებმაც არ დაკარგეს თავიანთი როლი და ფუნქციონირებენ, ესენია:
დიმიტრიევსკის კაშხალი
ეკატერინეს კაშხალი
კაზაკთა კაშხალი
კარასუნის კაშხალი
მალინოვსკის კაშხალი
პოლიციის (მოგვიანებით „გოგოლის“) კაშხალი
ფილიპოვსკის კაშხალი
ჩისტაკოვსკის კაშხალი
შახოვსკის კაშხალი
ხათუნა თოთლაძე

ხათუნა თოთლაძე (დ. 18 თებერვალი, 1980) — ქართველი დიპლომატი და სახელმწიფო მოღვაწე.

ბიოგრაფია
დაიბადა 1980 წლის 18 თებერვალს. 2002 წელს დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი საერთაშორისო სამართლის სპეციალობით. 2002 წელს დაიწყო მუშაობა საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროში. 2002-2003 წლებში იყო საგარეო პოლიტიკის კვლევისა და ანალიზის ცენტრის სპეციალისტი. 2003-2005 წლებში იყო საერთაშორისო სამართლებრივი დეპარტამენტის ატაშე. 2005-2006 წლებში იყო საერთაშორისო სამართლებრივი დეპარტამენტის პირველი მდივანი. 2006-2007 წლებში საერთაშორისო სამართლებრივი დეპარტამენტის სახელშეკრულებო სამმართველოს უფროსი. 2007-2012 წლებში იყო საერთაშორისო სამართლებრივი დეპარტამენტის დირექტორის მოადგილე. 2012-2014 წლებში იყო საერთაშორისო სამართლებრივი დეპარტამენტის დირექტორი. 2004 წლიდან არის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მოწვეული ლექტორი. არის ათამდე სამეცნიერო პუბლიკაციის ავტორი. 2014 წლის 17 ნოემბერიდან არის საქართველოს საგარეო საქმეთა მინისტრის მოადგილე. ფლობს ინგლისურ, რუსულ და ფრანგულ ენებს. მინიჭებული აქვს საგანგებო და სრულუფლებიანი დესპანის დიპლომატიური რანგი

პირადი ცხოვრება
მისი მეუღლეა მოდის დიზაინერი ავთანდილ ცქვიტინიძე. ჰყავს ერთი შვილი — ანასტასია ცქვიტინიძე.
ტახტამუკის რაიონი

ტახტამუკი (ადიღ. ) — ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული და მუნიციპალური წყობა რუსეთის ფედერაციის ადიღეს რესპუბლიკაში. ადმინისტრაციული ცენტრია აულ ტახტამაკი.

გეოგრაფია
ტახტამაუკის რაიონი მდებარეობს ადიღეს რესპუბლიკის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში. რაიონის მთლიანი ფართობია 463,60 კმ². იგი მოიცავს, სულ 2 ურბანულ და ასევე 5 სოფლის დასახლებას.

ესაზღვრება მუნიციპალიტეტების მიწებს: აღმოსავლეთით თეუჩეჟის რაიონი, სამხრეთ–აღმოსავლეთით გორიაჩი კლიუჩის ქალაქი, სამხრეთით და დასავლეთით სევერსკის რაიონი, აგრეთვე ჩრდილოეთით კრასნოდარის ურბანული რაიონი.

რეგიონი მდებარეობს რესპუბლიკის ბრტყელ ზონაში. რელიეფი ჩრდილოეთით სუსტად არის დანაწევრებული და მცირედ ტალღოვანიცაა, თანდათანობით სამხრეთით ბორცვიან რელიეფად გადაიქცევა. ზოგადი შემცირებაა სამხრეთ-აღმოსავლეთიდან ჩრდილო-დასავლეთისკენ.

რეგიონის მთავარი მდინარეა ყუბანი. რაიონის ტერიტორიაზე მდებარეობს მისი მრავალი მარცხენა შენაკადი, მათ შორის: აპიფსი, სუპსი, სუხოი აუშცი, ბჟიუკი, ვოშუკი, უნე-უბატი, ჩითუკი და ა.შ.

წყალსაცავებს ერთმანეთთან აკავშირებს მდინარე ყუბანი, არხებით: ჩიბიისკი, სუფსოვსკი, ტრახოვსკი და სხვა.

კლიმატი
კლიმატი ტერიტორიაზე არის ნოტიო, ზომიერი და შავი ზღვის სიახლოვის მატერიალური გავლენაც საკმაოდ მოქმედებს. ჰაერის საშუალო ტემპერატურა ივლისში + 24.0 ° -დან იანვრის 0 ° -მდე. ჰაერის ყველაზე მაღალი ტემპერატურა აღინიშნება აგვისტოს დასაწყისში, ყველაზე დაბალია იანვრის ბოლოს ან თებერვლის დასაწყისში. საშუალო წლიური ნალექი დაახლოებით 700 მმ-ია. ნალექების უდიდესი რაოდენობა მოდის ზაფხულში.

ისტორია
ტახტამუკის რაიონი პირველად შეიქმნა 1924 წლის 2 სექტემბერს, მაგრამ რამდენიმე წლის შემდეგ გაუქმდა 1929 წლის 7 თებერვალს . 1934 წლის 31 დეკემბერს უბანი აღადგინეს და იარსება 1963 წლის 1 თებერვლამდე, როდესაც იგი გაერთიანდა ტუჩეჟსკის სოფლის რაიონში.

აღნიშნული უბანი კვლავ განახლდა, თავისი თანამედროვე ფორმით, 1983 წლის 25 აპრილს, ოქტიაბრსკის სახელით.1990 წელს მას ტახტამუკი ეწოდა .

ტრანსპორტი
რეგიონში მოქმედებს სამგზავრო მიმოსვლის ფართო ქსელი. ყველა დასახლება დაფარულია სამგზავრო ტრანსპორტირების მომსახურებით და დამყარებული კავშირი აქვს რეგიონალურ ცენტრთან - ტახტამუკთან, ასევე ქალაქებთან კრასნოდართან და მაიკოპთან.

რეგიონი უკავშირდება ქალაქ კრასნოდარს ორი საგზაო ხიდით: იაბლონოვსკის ხიდი, მდებარეობს სოფელ იაბლონოვსკის და ტურგენევსკის ხიდთან, რომელიც მდებარეობს სოფელ ახალი ადიღეას მახლობლად. საგზაო მოძრაობის დიდი ნაკადის გამო, ორივე ხიდი ძლიერ დატვირთულია.
კრასნოდარის სახელმწიფო ცირკი

კრასნოდარის ცირკი — მდებარეობს ქალაქ კრასნოდარში. დღევანდელი ცირკის სტაციონარული შენობა აშენდა 1970 წელს.

ისტორია
კრასნოდარში ცირკი პირველად 1880 წელს გამოჩნდა, მხატვრებთან ერთად პატარა ჯიხურის სახით. 1908 წელს გუდიმასა და მირას ქუჩების კუთხეში აშენდა პირველი მუდმივი ხის ცირკის შენობა, რომელიც განკუთვნილი იყო დაახლოებით 1000 მაყურებელზე. 1920-იან წლებში კრასნოდარის ცირკმა დაიქირავა ჯგუფები ლებედევის და ლაპიადოს მეთაურობით. შემდგომ წლებში ხშირად ქალაქის პარკში იმართებოდა საცირკო წარმოდგენები, რომლებსაც საკმაოდ ბევრი მაყურებელი ესწრებოდა. ცირკი პოპულარული ადგილი იყო ქალაქის მაცხოვრებლებთათვის.

1970 წელს გაიხსნა ცირკის ახალი სტაციონარული შენობა. პროექტი განხორციელდა სანახაობრივი შენობებისა და სპორტული ობიექტების ინსტიტუტის მიერ. 1970 წლიდან კრასნოდარის ცირკის ასპარეზზე საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის კავშირის და რუსეთის სახალხო არტისტები ფილატოვი, ოლეგ პოპოვი, იური ერმოლაევი, ვლადიმერ შევჩენკო, ევგენი მილაევი გამოდიოდნენ. ასევე რუსეთის სახალხო არტისტები სარვატ ბეგბუდი, იური მერდენოვი, ანატოლი კორნილოვი, იგორ კიო და მრავალი სხვა გამოდიოდნენ.

1984 წლიდან კრასნოდარის სახელმწიფო ცირკის კოლექტივს სათავეში ჩაუდგა რუსეთის კულტურის დამსახურებული მოღვაწე, ცირკის ხელოვნების ეროვნული აკადემიის აკადემიკოსი, ჟურნალისტთა და კრიტიკოსთა პრემიის ლაურეატი მიხაილოვი.

2014 წელს კრასნოდარის ცირკი გადაეცა კრასნოდარის ტერიტორიის კულტურის სამინისტროს კუთვნილებაში და შეიძინა კრასნოდარის ტერიტორიაზე მდებარე კულტურის სახელმწიფო ავტონომიური ინსტიტუტის სტატუსი.

ცირკის ვეტერანები არიან ადამიანები, რომლებიც მუშაობდნენ მასში დაარსების მომენტიდან დღემდე, ისინი არიან ადამიანები, ვისთვისაც ცირკი მათი სახლია. განათების დიზაინერი კრეიდა მუშაობს 1969 წლიდან საწყობის მენეჯერად, დამლაგებლად, ბილეთების შემგროვებლად, ილუმინატორად და ბოლო პერიოდში იგი გახდა განათების დიზაინერიც.

აქ მუშაობენ და მოღვაწეობდნენ ყუბანის კულტურის დამსახურებული მუშაკები, რომლებიც პენსიაზე გავიდნენ - მთავარი ბუღალტერი ბობკო, მთავარი ადმინისტრატორი ბუბნოვა, მთავარი დირიჟორი ანდრიენკო - ყუბანის დამსახურებული მხატვარი, საერთო საცხოვრებლის ხელმძღვანელი კრიუჩკოვა - ყუბანის კულტურის დამსახურებული მუშაკი.

დღეს აღნიშნული ცირკის დირექტორია მიხეილ მიხაილოვი, მთავარი დირიჟორი კი ვლადიმერ ანდრიენკო, ხოლო რეჟისორი ალექსანდრე ბიდაში.

2014 წლიდან კრასნოდარის სახელმწიფო ცირკი არის კრასნოდარის ტერიტორიის სახელმწიფო ავტონომიური კულტურული დაწესებულება.
შუხოვის კოშკი

შუხოვის კოშკი — ფოლადისგან შეკერილი ჰიპერბოლოიდული კონსტრუქცია, ბადისებრი წყლის კოშკი მდებარეობს კრასნოდარში. აღნიშნული კოშკი აგებულია 1935 წელს ვლადიმერ შუხოვის პროექტის მიხედვით. კოშკი კრასნოდარის სახელმწიფო ცირკის შენობასთან ორი ქუჩის გადაკვეთასთან მდებარეობს.

ისტორია
1917 წლის ომისა და რევოლუციის შემდეგ, როდესაც სახსრები და სამშენებლო მასალები პრაქტიკულად არ არსებობდა, ეს ეკონომიკური სტრუქტურები ძალიან სასარგებლო იყო. ახალი მთავრობის დროს, რადიო კოშკი გამოჩნდა შაბოლოვკაზე, კოშკები ასევე აშენდა პეტუშკისა და ოკაში.

1929 წელს შუხოვის სისტემისთვის რკინის წყლის კოშკის მშენებლობის შესახებ გაფორმდა ოფიციალურად ხელშეკრულება.

მშენებლობა დაიწყო დაახლოებით 1929 წელს და 1935 წლის ნოემბერში კოშკი ექსპლუატაციაში შევიდა ქალაქის წყალმომარაგების პარალელურად .

1942 წელს „ოქტიაბრის“ ქარხნის ადმინისტრაციამ ქალაქის თავდაცვის კომიტეტის თავმჯდომარეს სთხოვა შუხოვის კოშკის დაშლა. ქარხნის შუამდგომლობაში ნათქვამია: „ეს კოშკი მაღლა იწევს ახლომდებარე შენობების ზემოთ...“ დოკუმენტზე დადგენილება არ შეიცავს ინფორმაციას მიღებული გადაწყვეტილების შესახებ.

1990-იან წლებში წყლის ავზი მოიხსნა და კოშკზე დამონტაჟდა ბილბორდები.

2012 წლის 28 ივნისს ცნობილი გახდა, რომ შუხოვის კოშკი კრასნოდარის გალერეის სავაჭრო ცენტრის ნაწილი გახდება. მის ქვეშ კი განთავსდება კვების ობიექტი.

კონსტრუქცია
აღნიშნული მეთოდი, რომლითაც ეს კოშკია აშენებული შუხოვმა გამოიგონა. მას ბადისებრი ჰიპერბოლოიდური კოშკების მშენებლობის მეთოდს უწოდებენ. შუხოვმა გამოიყენა ჰიპერბოლოიდული კოშკების პრინციპი ასობით სტრუქტურაში, მათ შორის: წყლის კოშკებში, ელექტროგადამცემ კოშკებში და ასევე სამხედრო გემების ანძებშიც კი.

აღნიშნული კოშკი სიმაღლით 25 მეტრი სიგრძისაა. კოშკის ცენტრში განთავსებულია კიბე ზედა პლატფორმაზე ასასვლელად, ის არის სპირალური ფოლადი. მოწყობილია სპირალური ფურცელით ფოლადის ბოქსების გასწვრივ. საფეხურები დამზადებულია გოფრირებული ფურცლისგან, გაძლიერებული მოქლონული კუთხეებით.

2010 წელს ცნობილმა ბრიტანელმა არქიტექტორმა ნორმან ფოსტერმა დაწერა ღია წერილი და მოითხოვა კოშკის პირვანდელი მდგომარეობის სრული გადაკეთება. მან ეს მოთხოვა იმით ახსნა, რომ კოშკი საკმაოდ ავარიულ მდგომარეობაში იყო. არქიტექტორი აღნიშნულ შემთხვევაში ნამდვილად მართალი იყო, რადგან თავისი არსებობის თითქმის ერთი საუკუნის განმავლობაში, კოშკი რესტავრაცია არასდროს განხორციელებულა.

2014 წელს სერიოზული საფრთხე დაემუქრა შუხოვის კოშკს: კავშირგაბმულობის სამინისტრომ, რომლის ბალანსზეც არის ობიექტი განთავსებული, სურდა მისი დემონტაჟი და გადატანა ახალ ადგილას. აღსანშნავია, რომ არქიტექტორები და რუსეთის ფედერაციის კულტურის სამინისტროც კი წინააღმდეგი იყო კოშკის დემონტაჟისა, სპეციალისტების აზრით კოშკის სტრუქტურა ვერ გაუძლებდა დემონტაჟს და ხელახლა აწყობას. თუმცა საბედნიეროდ საზოგადოების ძლიერი პროტესტის წყალობით კოშკი თავის ადგილზე რჩება.