iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ისტაპან-დელ-ორო

ისტაპან-დელ-ოროს მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი მეხიკოს შტატში, მექსიკის ცენტრალურ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 6 475 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 2.3 %-ით ნაკლებია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 99.3 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 65.2 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია მეხიკოს შტატის შემადგენლობაში 1875 წლის 14 სექტემბერს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ისტაპან-დელ-ორო. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 50041.
ისტლაუაკის მუნიციპალიტეტი

ისტლაუაკის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი მეხიკოს შტატში, მექსიკის ცენტრალურ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 160 139 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 13.2 %-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 335.5 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 477.3 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია მეხიკოს შტატის შემადგენლობაში 1824 წლის 6 აგვისტოს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ისტლაუაკა-დე-რაიონი. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 50042.
ჰენრი კაუელი

ჰენრი დიქსონ კაუელი ( ; დ. 11 მარტი, 1897, მენლო-პარკი, კალიფორნია – 10 დეკემბერი, 1965, შეიდი, ვუდსტოკი, ნიუ-იორკი) — ამერიკელი კომპოზიტორი, პიანისტი, მუსიკათმცოდნე, საზოგადო მოღვაწე, პედაგოგი. სწავლობდა ბერკლის უნივერსიტეტში (1914–1916, კალიფორნია) ჩარლზ სიგერთან (კომპოზიცია), ედუარდ გრიფით სტრიკლინთან (ჰარმონია) და უოლეს ართურ სებინთან (კონტრაპუნქტი), შემდეგ – ნიუ-იორკის მუსიკალური ხელოვნების ინსტიტუტში. კონცერტებით გამოდიოდა როგორც კომპოზიტორი და პიანისტი: აშშ-ში (1914-დან), ევროპის ქვეყნებში (1923–1932), სსრკ-ში (1929), კუბაში (1930).

1925 წელს ლოს-ანჯელესში დააარსა საზოგადოება „ახალი მუსიკა“ (ფილიალებით სან-ფრანცისკოში, ნიუ-იორკში და სხვ.), რომელიც მე-20 საუკუნის პირველ ნახევარში ასრულებდა და გამოსცემდა ჩარლზ აივზის, კარლ რაგლზის, ლეო ორნშტაინის, უოლინგფორდ რიგერის, არნოლდ შონბერგის, ანტონ ფონ ვებერნის და სხვა კომპოზიტორების ნაწარმოებებს. 1929–1933 წლებში იყო კომპოზიტორთა პანამერიკული ასოციაციის (ნიუ-იორკი) პრეზიდენტი. ლევ ტერმენთან ერთად კვლევებს ატარებდა ელექტროაკუსტიკურ სტუდიაში (ნიუ-იორკში), იგონებდა ახალ მუსიკალურ ინსტრუმენტებს, რომელთა შორისაა რითმიკონი (პოლირითმოფონი); წერდა მუსიკას ამ ინსტრუმენტისთვის (კონცერტი ორკესტრით, 1931).

1931 წელს ბერლინში ერიხ ფონ ჰორნბოსტელის ხელმძღვანელობით შეისწავლა ინდოეთისა და ინდონეზიის ტრადიციული მუსიკა. 1956–1957 წლებში მოგზაურობდა ინდოეთში, იაპონიაში, ახლო აღმოსავლეთის ქვეყნებში, რათა შეესწავლა მათი მუსიკალური კულტურა. 1961 წელს მონაწილეობა მიიღო საერთაშორისო მუსიკალურ კონფერენციებში თეირანსა და ტოკიოში. ასწავლიდა ნიუ-იორკის უმაღლეს სასწავლებლებში – სოციალური კვლევების ახალ სკოლაში (1941–1963) და კოლუმბიის უნივერსიტეტში (1949–65), აგრეთვე ბალტიმორის პიბოდის კონსერვატორიაში (1951–56). მოსწავლეებს შორის იყვნენ: ჯონ კეიჯი, ლუ ჰარისონი, ჯორჯ გერშვინი.

იყო ავანგარდისტი კომპოზიტორი, ე.წ. ამერიკული ხუთეულის წარმომადგენელი (ჩარლზ აივზთან, კარლ რაგლზთან, უილინგფორდ რიგერთან, ჯონ ბეკერთან ერთად). ექსპერიმენტებს აკეთებდა ჰარმონიის, რიტმის, ტემბრის, ფორმის სფეროებში, იყენებდა დისონანსურ ტონალობას, პოლიტონალობას, მოდალურობას, მიკროქრომატიკას, სონორიკას, კლასტერულ ტექნიკას („თავგადასავალი ჰარმონიაში“, 1913; „დინამიური მოძრაობა“, 1916), პოლიმეტრიას და პოლირიტმიას („რომანტიული კვარტეტი“, 1917; „ევფომეტრიული კვარტეტი“, 1919), ალეატორიკას („მოზაიკური კვარტეტი“, 1935).

იყენებდა გრაფიკულ ნოტაციას („ფაბრიკა“, 1920), დაკვრის არატრადიციულ მეთოდებს, მათ შორის ფორტეპიანოს სიმებზე დაკვრას („ეოლოს არფა“, 1923; „ბანში“, 1925). მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ წერდა ნეოკლასიკურ სტილში. მიმართავდა სხვადასხვა ქვეყნის მუსიკალურ ფოლკლორს, იყენებდა ჩინური, იაპონური, ინდური, ირანული ტრადიციული მუსიკის ელემენტებს (მე-13 სიმფონია „მადრასული“, 1958; 2 კონცერტი კოტოსთვის ორკესტრთან ერთად, 1962, 1965). ავტორია 21 სიმფონიისა (1918–1965) და სხვა ნაწარმოებებისა ორკესტრისთვის, კამერული ანსამბლისთვის, ფორტეპიანოსთვის, ხმისთვის, თეატრალურ პიესათა მუსიკისა და ქორეოგრაფიული დადგმებისათვის.
ხილოტეპეკის მუნიციპალიტეტი (მეხიკო)

ხილოტეპეკის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი მეხიკოს შტატში, მექსიკის ცენტრალურ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 87,671 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 4.7 %-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 568.4 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 154.2 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია მეხიკოს შტატის შემადგენლობაში 1824 წლის 11 მარტს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ხილოტეპეკ-დე-მოლინა-ენრიკესი. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 50045.
ხილოცინგო

ხილოცინგოს მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი მეხიკოს შტატში, მექსიკის ცენტრალურ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 19,877 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 10.6 %-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 116.5 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 170.6 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია მეხიკოს შტატის შემადგენლობაში 1826 წელს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია სანტა-ანა-ხილოცინგო. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 50046.
ხიკიპილკო

ხიკიპილკოს მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი მეხიკოს შტატში, მექსიკის ცენტრალურ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 76,826 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 11.3 %-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 275.3 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 279.1 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია მეხიკოს შტატის შემადგენლობაში 1826 წელს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია სან-ხუან-ხიკიპილკო. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 50047.
ხოკოტიტლანი

ხოკოტიტლანის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი მეხიკოს შტატში, მექსიკის ცენტრალურ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 69,264 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 13.2 %-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 277.7 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 249.4 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია მეხიკოს შტატის შემადგენლობაში 1826 წელს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ხოკოტიტლანი. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 50048.
ხოკისინგო

ხოკისინგოს მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი მეხიკოს შტატში, მექსიკის ცენტრალურ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 15,428 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 20.2 %-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 46.1 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 334.7 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია მეხიკოს შტატის შემადგენლობაში 1826 წელს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ხოკისინგო-დე-ლეონ-გუსმანი. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 50049.
ხუჩიტეპეკი

ხუჩიტეპეკის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი მეხიკოს შტატში, მექსიკის ცენტრალურ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 27,116 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 15.4 %-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 132.5 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 204.6 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია მეხიკოს შტატის შემადგენლობაში 1826 წელს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ხუჩიტეპეკ-დე-მარიანო-რივაპალასიო. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 50050.
ლა-პასი (მეხიკო)

ლა-პასის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი მეხიკოს შტატში, მექსიკის ცენტრალურ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 304,088 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 19.8 %-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 37.1 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 8,196.4 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია მეხიკოს შტატის შემადგენლობაში 1899 წლის 17 თებერვალს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ლოს-რეიეს-აკაკილპანი. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 50070.
ლერმა (მეხიკო)

ლერმის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი მეხიკოს შტატში, მექსიკის ცენტრალურ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 170,327 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 26.4 %-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 230.8 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 738 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია მეხიკოს შტატის შემადგენლობაში 1824 წლის 6 აგვისტოს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ლერმა-დე-ვილიადა. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 50051.
ლუვიანოსი

ლუვიანოსის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი მეხიკოს შტატში, მექსიკის ცენტრალურ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 28,822 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 3.7 %-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 702.9 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 41 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია მეხიკოს შტატის შემადგენლობაში 2002 წლის 1-ელ იანვარს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ლუვიანოსი. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 50123.
მალინალკო

მალინალკოს მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი მეხიკოს შტატში, მექსიკის ცენტრალურ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 28,155 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 9.9 %-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 210 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 134.1 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია მეხიკოს შტატის შემადგენლობაში 1824 წლის 6 აგვისტოს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია მალინალკო. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 50052.
მელჩორ-ოკამპო (მეხიკო)

მელჩორ-ოკამპოს მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი მეხიკოს შტატში, მექსიკის ცენტრალურ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 61,220 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 21.9 %-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 14 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 4,372.9 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია მეხიკოს შტატის შემადგენლობაში 1868 წლის 16 ოქტომბერს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია მელჩორ-ოკამპო. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 50053.
მეტეპეკი

მეტეპეკის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი მეხიკოს შტატში, მექსიკის ცენტრალურ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 242,307 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 13.1 %-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 67.5 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 3,589.7 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია მეხიკოს შტატის შემადგენლობაში 1824 წლის 6 აგვისტოს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია მეტეპეკი. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 50054.
მესიკალცინგოს მუნიციპალიტეტი

მესიკალცინგოს მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი მეხიკოს შტატში, მექსიკის ცენტრალურ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 13,807 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 17.9 %-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 11.7 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 1,180.1 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია მეხიკოს შტატის შემადგენლობაში 1868 წლის 8 ოქტომბერს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია სან-მატეო-მესიკალცინგო. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 50055.
მორელოსი (მეხიკო)

მორელოსის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი მეხიკოს შტატში, მექსიკის ცენტრალურ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 33,164 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 16.7 %-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 235.8 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 140.6 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია მეხიკოს შტატის შემადგენლობაში 1874 წლის 8 ოქტომბერს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია სან-ბარტოლო-მორელოსი. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 50056.
ნესტლალპანი

ნესტლალპანის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი მეხიკოს შტატში, მექსიკის ცენტრალურ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 57,082 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 66.1 %-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 54.7 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 1,043.5 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია მეხიკოს შტატის შემადგენლობაში 1826 წელს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია სანტა-ანა-ნესტლალპანი. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 50059.
ოკუილანი

მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი მეხიკოს შტატში, მექსიკის ცენტრალურ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით %-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია მეხიკოს შტატის შემადგენლობაში წლის შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 50.
ნიკოლას-რომეროს მუნიციპალიტეტი

ნიკოლას-რომეროს მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი მეხიკოს შტატში, მექსიკის ცენტრალურ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 430,601 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 17.5 %-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 232.5 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 1,852 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია მეხიკოს შტატის შემადგენლობაში 1826 წელს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია სიუდად-ნიკოლას-რომერო. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 50060.
ნოპალტეპეკი (მეხიკო)

ნოპალტეპეკის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი მეხიკოს შტატში, მექსიკის ცენტრალურ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 10,351 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 16.4 %-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 82.6 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 125.3 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია მეხიკოს შტატის შემადგენლობაში 1871 წლის 19 ოქტომბერს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ნოპალტეპეკი. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 50061.
ოკოიოაკაკი

ოკოიოაკაკის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი მეხიკოს შტატში, მექსიკის ცენტრალურ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 72,103 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 16.7 %-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 138.7 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 519.8 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია მეხიკოს შტატის შემადგენლობაში 1826 წელს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ოკოიოაკაკი. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 50062.
ლეტისია (ამასონასი)

ლეტისია — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში. ამასონასის დეპარტამენტის დედაქალაქი. კოლუმბიის ყველაზე სამხრეთით მდებარე ქალაქი. 2018 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 48 144 ადამიანს შეადგენს. მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 7.8 ადამიანი კმ²-ზე. მდებარეობს ზღვის დონიდან 96 მეტრის სიმაღლეზე.

კლიმატი
კიოპენის კლიმატის კლასიფიკაციით, ლეტისია ეკვატორულ კლიმატურ სარტყელშია მოქცეული.
პუერტო-ნარინიო

პუერტო-ნარინიო — მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ამასონასის დეპარტამენტში. მდებარეობს მდინარე ამაზონის სანაპიროზე. ქალაქის ფართობია 1,876 კმ². მუნიციპალიტეტს სახელი ეწოდა ცნობილი კოლუმბიელი გენერლის, ანტონიო ნარინიოს პატივსაცემად.

კლიმატი
კიოპენის კლიმატის კლასიფიკაციით, პუერტო-ნარინიო ეკვატორულ კლიმატურ სარტყელშია მოქცეული და მთელი წლის განმავლობაში ნალექიანობის მაღალი მაჩვენებლით გამოირჩევა.
ხიდის ცენტრალური მიელინოლიზი

ხიდის ცენტრალური მიელინოლიზი (ასევე ცნობილი, როგორც ოსმოსური დემიელინაციის სინდრომი ან ექსტრაპონტინური მიელინოლიზი) — პათოლოგიური ნევროლოგიური მდგომარეობა, რა დროსაც ხდება თავის ტვინის ხიდის ნერვული უჯრედების (ძირითადად, ოლიგოდენდროციტების) დემიელინაცია. გამომწვევი მიზეზია ელექტროლიტების შემცველობის სწრაფი ცვლილება სისხლში. ძირითადად ვითარდება ორგანოების ტრანსპლანტაციის შემდეგ და ალკოჰოლიკებში. რადიოლოგიურ კვლევებზე (მაგნიტურ-რეზონანსული გამოსახულება, კომპიუტერული ტომოგრაფია) აღინიშნება პათოლოგიური კერა ხიდის ცენტრალურ ნაწილში. კლინიკური გამოვლინებები მოიცავს სისუსტეს, დისფაგიას (ყლაპვის გართულება), დიზართრიას (მეტყველების გართულება), მძიმე შემთხვევებში - კომასა და სიკვდილს.
ესთეზიონეირობლასტომა

ესთეზიონეირობლასტომა (ასევე ცნობილი, როგორც ყნოსვის ნეირობლასტომა) — ყნოსვის ეპითელური უჯრედების სიმსივნე, რომელიც, ჩვეულებრივ, ცხვირის ღრუდან ცხავის ძვლის დაცხრილული ფირფიტის გავლით ვრცელდება ქალას წინა ფოსოში. სიმსივნე განსაკუთრებით ხშირია 20-30 და 50-70 წლის პაციენტებში, თუმცა, არ არსებობს მიდრეკილება რომელიმე სქესის მიმართ. პაციენტებს უმეტესად აღენიშნებათ ნაზალური ობსტრუქცია ("ცხვირის გაჭედვა"), ეპისტაქსისი (სისხლდენა ცხვირიდან). გართულებულ შემთხვევებში - ჰიპოსმია, თავის ტკივილი, მხედველობის პრობლემები. ესთეზიონეირობლასტომა გავრცელების ხარისხის მიხედვით იყოფა 4 ჯგუფად: , , , , შესაბამისად, გავრცელებისა და სიმძიმის მატებით, რომელთაგან ჯგუფისას აღინიშნება მეტასტაზები კისრის ლიმფურ კვანძებში.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 628

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 628 მიღებულია 1989 წლის 16 იანვარს, მას შემდეგ, რაც აღინიშნა ანგოლასა და კუბას შორის მიღწეული შეთანხმება კუბას ჯარების ანგოლიდან გამოყვანის შესახებ, აგრეთვე სამმხრივი შეთანხმება ანგოლას, კუბასა და სამხრეთ აფრიკას შორის; საბჭო მიესალმა ორივე შეთანხმებას და ხაზი გაუსვა მათ მნიშვნელობას საერთაშორისო მშვიდობისა და უსაფრთხოების თვალსაზრისით.

რეზოლუციამ გამოხატა სრული მხარდაჭერა აღნიშნული შეთანხმებების მიმართ და მოუწოდა ყველა დაინტერესებულ მხარეს, ასევე სხვა წევრ სახელმწიფოებს, ხელი შეუწყონ რეზოლუციის განხორციელებას. აგრეთვე ითხოვდა, რომ გენერალურმა მდივანმა ხავიერ პერეს დე კუელიარმა უშიშროების საბჭო რეგულარულად ინფორმირებული შეენარჩუნებინა მისი შესრულების შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 630

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 630 მიღებულია 1989 წლის 30 იანვარს. მიღებული წინა რეზოლუციების გახსენებისა და გენერალური მდივნის ანგარიშის განხილვის შემდეგ გაეროს ლიბანში დროებითი ძალების თემის შესახებ, რომლებიც დამტკიცებულია რეზოლუციით 426 (1978), საბჭომ გადაწყვიტა -ის მანდატის ვადა კიდევ ექვსი თვით, 1989 წლის 31 ივლისამდე, გაეგრძელებინა.

შემდეგ საბჭომ კვლავ გაუსვა ხაზი ძალების მანდატს და სთხოვა გენერალურ მდივანს, მოეხსენებინა საბჭოსთვის მიღწეული პროგრესის შესახებ რეზოლუციების 425 (1978) და 426 (1978) განხორციელებასთან დაკავშირებით.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 631

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 631 მიღებულია 1989 წლის 8 თებერვალს, რეზოლუციების 598 (1987) და 618 (1988) გახსენებისა და გენერალური მდივნის, ხავიერ პერეს დე კუელიარის, ანგარიშის განხილვის შემდეგ გაეროს ირან–ერაყის სამხედრო დამკვირვებელთა ჯგუფის შესახებ, საბჭომ გადაწყვიტა:

მოუწოდოს როგორც ირანს, ისე ერაყს, განახორციელონ რეზოლუცია 598;
გააგრძელოს გაეროს ირან–ერაყის სამხედრო დამკვირვებელთა ჯგუფის მანდატი კიდევ შვიდი თვითა და ოცდაორი დღით, 1989 წლის 30 სექტემბრამდე;
სთხოვოს გენერალურ მდივანს, აღნიშნული პერიოდის დასრულებისას წარმოადგინოს ანგარიში ვითარებისა და რეზოლუცია 598-ის განხორციელების მიზნით მიღებული ზომების შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 633

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 633 მიღებულია 1989 წლის 30 მაისს, გენერალური მდივნის ანგარიშის განხილვის შემდეგ გაეროს განცალკევების დამკვირვებელთა ძალების შესახებ, საბჭომ აღნიშნა მისი ძალისხმევა ახლო აღმოსავლეთში მდგრადი და სამართლიანი მშვიდობის დამყარების მიზნით.

რეზოლუციამ გადაწყვიტა, მოუწოდოს დაინტერესებულ მხარეებს დაუყოვნებლივ განახორციელონ რეზოლუცია 338 (1973); მან ასევე გააგრძელა დამკვირვებელთა ძალების მანდატი კიდევ ექვსი თვით, 1989 წლის 30 ნოემბრამდე, და სთხოვა გენერალურ მდივანს აღნიშნული პერიოდის დასრულებისას წარმოედგინა ანგარიში არსებული ვითარების შესახებ.
ჰიპოკამპის სკლეროზი

ჰიპოკამპის სკლეროზი (ასევე ცნობილი, როგორც საფეთქლის მეზიალური სკლეროზი) — პათოლოგიური ნევროლოგიური მდგომარეობა, რა დროსაც ადგილი აქვს ჰიპოკამპის ნეირონების მძიმე დაზიანებასა და გლიოზს (გლიური უჯრედების პროლიფერაცია დაზიანებულ ადგილებში). აღნიშნული დაზიანება იწვევს საფეთქლის წილის მედიკამენტ-რეზისტენტულ ეპილეფსიას. მაგნიტურ-რეზონანსულ გამოსახულებაზე აღინიშნება ჰიპოკამპის ატროფია მისი მოცულობის შემცირებით, ისევე, როგორც მორფოლოგიური დარღვევები დაკბილულ ხველსა და ჰიპოკამპში. იმ შემთხვევაში, თუ პაციენტის გულყრები რეზისტენტულია ანტიკონვულსანტების მიმართ, შესაძლებელია ჰიპოკამპექტომიის (ჰიპოკამპის რეზექცია) ჩატარება.
გონდოლა (ნავი)

გონდოლა არის ტრადიციული, ბრტყელძირიანი ვენეციური ნიჩბოსნური ნავი, რომელიც კარგად არის მორგებული ვენეციის ლაგუნის პირობებს. მას, როგორც წესი, მართავს გონდოლიერი, რომელიც იყენებს ნიჩაბს, რომელიც კორპუსზე არ არის დამაგრებული და ნიჩბის მოძრაობას სქულინგის (გვერდითი ნიჩბოსნობის) ტექნიკით ასრულებს; ამავე დროს ნიჩაბი საჭის ფუნქციასაც ასრულებს.
გონდოლის უნიკალურობა იმაში მდგომარეობს, რომ იგი სიგრძეზე ასიმეტრიულია, რაც ერთნიჩბიანი მოძრაობის ეფექტიანობას ზრდის.

საუკუნეების განმავლობაში გონდოლა ვენეციაში მთავარი ტრანსპორტის საშუალება იყო და ყველაზე გავრცელებულ წყალმავალ ნავს წარმოადგენდა. თანამედროვე პერიოდში, მიუხედავად იმისა, რომ მას სრულად არ იყენებენ ყოველდღიურ ტრანსპორტში, გონდოლებს კვლავ აქვთ როლი ქალაქში საზოგადოებრივი ტრანსპორტის კონტექსტში. ისინი ფუნქციონირებენ როგორც ტრაღეტი (პატარა ბორანი), რომელიც დიდი არხის გადაკვეთისთვის გამოიყენება და ორი მენიჩბე მართავს.

ვენეციაში გონდოლები სხვადასხვა ტიპის შეჯიბრებებში გამოიყენება, რომლებიც გონდოლიერებს შორის იმართება. თუმცა, მათი მთავარი როლი დღეს ტურისტების ტარებაა ფიქსირებული ტარიფით. ვენეციაში დაახლოებით 400 ლიცენზირებული გონდოლიერია და მათთან ერთად მსგავსი რაოდენობის გონდოლაა, რაც საკმაოდ ნაკლებია იმ ათასობით ნავთან შედარებით, რომლებიც საუკუნეების წინ არხებში მოძრაობდნენ. განსხვავებით წარსულის სხვადასხვა სახლის პირობებში შექმნილი ნავებისგან, თანამედროვე გონდოლები ელეგანტურად არის შექმნილი.
ბეილისი

ბეილისი — ლიქიორი, რომელიც მზადდება კრემის, კაკაოს და ირლანდიური ვისკისგან, რომლებიც მცენარეული ზეთით ემულგირებულია. ბეილისს აწარმოებს კომპანია დიაგეო ნანგორ როუდზე, დუბლინში, ირლანდიაში და მალასკში, ჩრდილოეთ ირლანდიაში. ეს არის ორიგინალური ირლანდიური კრემი, რომელიც 1971 წელს ტომ იაგოს ხელმძღვანელობით შექმნა გუნდმა კომპანიისთვის ირლანდიის გილბეისი; ამჟამად დიაგეო ფლობს ბრენდს. ლიქიორში ალკოჰოლის შემცველობაა 17%.
ბრიჟიტის ჯაჭვი

ბრიჟიტის ჯაჭვი — კრატერების ჯაჭვი მთვარეზე. მდებარეობს მთვარის ხილული მხარის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში. სახელი ეწოდა ქალის ფრანგული სახელის მიხედვით (დაამტკიცა საერთაშორისო ასტრონომიულმა კავშირმა 1976 წელს).

ჯაჭვის აღწერა
ბრიჟიტის ჯაჭვის სიგრძე 7.65 კმ-ია. იგი იწყება ოსირისის კრატერიდან და მიემართება სამხრეთ-დასავლეთის მიმართულებით. ბრიჟიტის ჯაჭვის უკიდურესი სელენოგრაფიული კოორდინატებია: ჩრდილო-დასავლეთი და სამხრეთ-აღმოსავლთი .
ხორხის ხეობა

ხორხის ხეობა, ხორხი — ისტორიული მხარე (მიკრორეგიონი) აღმოსავლეთ საქართველოს მთისწინეთში. მოქცეულია მდინარე ხორხსა და მთიულეთის არაგვს შორის. ზოგჯერ მთიულეთის ნაწილადაც მოიაზრება. მხარის სახელწოდება უკავშირდება სიტყვა „ჴორხს“, რაც აღმოსავლეთ საქართველოს მთის დიალექტებში ხეობის სათავეს აღნიშნავს.

 საუკუნეში ხორხის ხეობა დაუსახლებელი ჩანს. ამ პერიოდის ავტორები (ვახუშტი, იოანე ბატონიშვილი) ხორხის სახელით დასახლებულ პუნქტს არ იხსენიებენ, თუმცა იოანე ბატონიშვილის „ქართლ-კახეთის აღწერაში“ დასახელებულია კახეთის სოფელი ხორხელი (ცნობილია სხვა წყაროებითაც, პირველად გვხვდება 1670 წლის საბუთში), რაც წარსულში ამ მიდამოებში ხორხიდან მოსახლეობის მიგრაციაზე უნდა მიუთითებდეს.

 საუკუნეში ხორხის ხეობაში თანდათან დამკვიდრდა აღმოსავლეთ საქართველოს მთის რეგიონებიდან (ფშავი, ხევსურეთი, მთიულეთი, გუდამაყარი) მიგრირებული მოსახლეობა. 1860 წლის დოკუმენტში აქ მხოლოდ ერთი სოფელი — ხორხი — გვხვდება, 1886 წლის საოჯახო სიებში კი სამი სოფელია — ქვემო ხორხი, ზემო ხორხი და ბზიკურთა. მომდევნო ათწლეულებში გაშენდა სხვა სოფლებიც, მათ შორის დასახლდა ნასოფლარი ლაუშაც. ამჟამად ხორხის ხეობაში (სამხრეთიდან ჩრდილოეთის მიმართულებით) შემდეგი სოფლებია: ლაუშა, ბზიკურთკარი, სონდისველა, ხირაუშა, ქვემო ხორხი, უბანი, მენესო და ზემო ხორხი. ხეობაში შემორჩენილია განვითარებული და გვიანდელი შუა საუკუნეების არაერთი ისტორიული ძეგლი, მათ შორის ხეობის სათავეში მდებარე აჩაქველის ციხის კომპლექსი, ზემო ხორხის ღვთისმშობლის ეკლესია და სხვ.