iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1092

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1092 მიღებულია 1996 წლის 23 დეკემბერს. საბჭომ განიხილა კვიპროსის შესახებ მანამდე არსებული ყველა რეზოლუცია, განსაკუთრებით 186-ე (1964), 939-ე (1994) და 1062-ე (1996) რეზოლუციები. საბჭომ შეშფოთება გამოთქვა კვიპროსში პოლიტიკური დავის გამწვავების გამო და 1997 წლის 30 ივნისამდე გააგრძელა კვიპროსში გაეროს სამშვიდობო ძალების მანდატი.

წლის განმავლობაში კუნძულზე სიტუაცია გაუარესდა და კუნძულოვან სახელმწიფოში ორ თემს შორის დაძაბულობა გაიზარდა. ცეცხლის შეწყვეტის ხაზზე ძალადობა 1974 წლიდან არ დაფიქსირებულა და ასევე გაიზარდა ძალადობა გაეროს ბავშვთა დაცვის ძალების პერსონალის წინააღმდეგ. უშიშროების საბჭომ განაცხადა, რომ დავის გადაწყვეტის მოლაპარაკებები დიდი ხნით გადაიდო და ჩიხში შევიდა.

საბჭომ მწუხარება გამოთქვა სამი ბერძენი კვიპროსელი სამოქალაქო პირისა და ერთი თურქი კვიპროსელი ჯარისკაცის დაღუპვის, ასევე სამოქალაქო პირებისა და გაეროს სამშვიდობო ძალების თანამშრომელთა დაშავების გამო. მან განსაკუთრებით აღნიშნა ჩრდილოეთ კვიპროსის მხრიდან ძალის არაპროპორციული გამოყენება და კვიპროსის პოლიციის პასიურობა სამოქალაქო დემონსტრაციებთან გამკლავებისას. საბჭომ სინანული გამოთქვა იმის გამო, რომ პროგრესი არ შეინიშნებოდა შემდეგი ზომების გატარებაში:

(ა) 1989 წლის შეთანხმების (ძალების დაშორების შესახებ) გავრცელება სხვა იმ ტერიტორიებზე, სადაც მხარეები ერთმანეთთან უშუალო სიახლოვეს იმყოფებიან;

(ბ) ცეცხლის შეწყვეტის ხაზის გასწვრივ შეიარაღების აკრძალვა;

(გ) ცეცხლის შეწყვეტის ხაზთან განლაგებული ქვედანაყოფებისთვის ქცევის კოდექსის შემუშავება.

ორივე მხარის სამხედრო ხელმძღვანელობას მოეთხოვა:

(ა) ბუფერული ზონის გარშემო არსებული ყველა დანაღმული ველის გაწმენდა;

(ბ) ბუფერული ზონის სიახლოვეს სამხედრო ნაგებობების მშენებლობის შეწყვეტა;

(გ) ბუფერული ზონის გასწვრივ სამხედრო წვრთნების ჩატარებისგან თავის შეკავება.

საბჭომ ხაზგასმით აღნიშნა კვიპროსში თავდაცვის ხარჯების შემცირების აუცილებლობა და სამშვიდობო პროცესში არსებული სტაგნაცია მიუღებლად მიიჩნია. მან სინანული გამოთქვა ჰუმანიტარული ხასიათის რეკომენდაციების შეუსრულებლობის გამო. ამასთან, ევროკავშირში გაწევრიანების შესახებ დაწყებული დისკუსიები შეფასდა როგორც მნიშვნელოვანი ახალი გარემოება, რომელმაც ხელი უნდა შეუწყოს კვიპროსის პრობლემის ყოვლისმომცველ მოგვარებას. გენერალურ მდივანს დაევალა 1997 წლის 10 ივნისამდე საბჭოს წარუდგინოს ანგარიში წინამდებარე რეზოლუციის შესრულების მიმდინარეობის შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 756

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 756, მიიღეს 1992 წლის 29 მაისს, გენერალური მდივნის მოხსენების განხილვის შემდეგ გაეროს განცალკევების დამკვირვებელი ძალების შესახებ, საბჭომ აღნიშნა მისი ძალისხმევა ახლო აღმოსავლეთში მდგრადი და სამართლიანი მშვიდობის დამყარების მიზნით.

რეზოლუციით გადაწყდა მოთხოვნა დაინტერესებული მხარეებისადმი, დაუყოვნებლივ განეხორციელებინათ 1973 წლის რეზოლუცია 338, განახლდა დამკვირვებელი ძალების მანდატი კიდევ ექვსი თვით 1992 წლის 30 ნოემბრამდე და გენერალურ მდივანს დაევალა აღნიშნული პერიოდის ბოლოს წარმოედგინა მოხსენება სიტუაციის შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 865

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 865 რომელიც ერთხმად მიიღეს 1993 წლის 22 სექტემბერს, მას შემდეგ, რაც კიდევ ერთხელ დაადასტურეს რეზოლუციები 733 (1992), 746 (1992), 751 (1992), 767 (1992), 775 (1992), 794 (1992), 814 (1993) და 837 (1993), საბჭომ განიხილა სომალიში სამოქალაქო ომის დროს ეროვნული შერიგებისა და პოლიტიკური მოწესრიგების პროცესი.

საბჭომ ხაზი გაუსვა ადის-აბებას შეთანხმებით ინიცირებული სამშვიდობო პროცესის გაგრძელების მნიშვნელობას და მიესალმა აფრიკის ერთობის ორგანიზაციის , არაბული ქვეყნების ლიგისა და ისლამური კონფერენციის ორგანიზაციის ძალისხმევას. საერთაშორისო თანამეგობრობა დაეხმარება ქვეყანას მშვიდობის მიღწევაში, თუმცა, საბოლოო ჯამში, სწორედ სომალელი ხალხია პასუხისმგებელი საკუთარი ქვეყნის შერიგებასა და აღდგენაზე. ამავდროულად, საბჭო მიესალმა სომალიში გაეროს მეორე ოპერაციის ფარგლებში ვითარების გაუმჯობესებას, განსაკუთრებით შიმშილის აღმოფხვრას, მრავალი რაიონული საბჭოს ჩამოყალიბებას, სკოლების გახსნასა და სომალელი ხალხის უმეტესობისთვის ნორმალური ცხოვრების რიტმის აღდგენას. ამასთანავე, საბჭომ აღიარა შერიგების მიღწევისა და დემოკრატიის დამყარებისკენ მიმართული ძალისხმევის გაგრძელების საჭიროება და ამ თვალსაზრისით, მოუწოდა ყველა მხარეს, გამოავლინონ პოლიტიკური ნება ზემოაღნიშნულის მისაღწევად.

შემდეგ გამოითქვა შეშფოთება დედაქალაქ მოგადიშოში ძალადობის შემთხვევების, -ის წინააღმდეგ მიმართული აგრესიისა და ქვეყანაში სამართალდამცავი და იურიდიული ინსტიტუტების არარსებობის შესახებ არსებული ცნობების გამო. საბჭომ კიდევ ერთხელ მიმართა გენერალურ მდივანს, ბუტროს ბუტროს-გალის, თხოვნით, დახმარება გაეწია სომალის პოლიციის რეორგანიზაციასა და მშვიდობის, სტაბილურობისა და წესრიგის აღდგენაში.

შეაქეს პირობების გაუმჯობესება და ქვეყნის აღმშენებლობის დაწყება, ხოლო -ზე თავდასხმები დაიგმო და აღინიშნა, რომ დამნაშავეებს ინდივიდუალური პასუხისმგებლობა დაეკისრებათ. საბჭომ დაადასტურა ის დიდი მნიშვნელობა, რომელსაც ანიჭებს -ის მისიას, მათ შორის ჰუმანიტარული დახმარების ხელშეწყობას, კანონისა და წესრიგის აღდგენასა და ეროვნულ შერიგებას თავისუფალ, დემოკრატიულ და სუვერენულ სომალიში, რათა მან შეძლოს თავისი მისიის დასრულება 1995 წლის მარტისთვის. გენერალურ მდივანს ეთხოვა მისიის მომავალი სტრატეგიის დეტალური გეგმის შემუშავება და ძალისხმევის გაორმაგება ყველა დონეზე შერიგების მისაღწევად. წევრ სახელმწიფოებს კი მოუწოდეს, დახმარება გაეწიათ -ისთვის პერსონალით დაკომპლექტებაში.

უშიშროების საბჭო დაეთანხმა გენერალური მდივნის რეკომენდაციებს პოლიციის, ასევე იურიდიული და სასჯელაღსრულების სისტემების აღდგენის შესახებ და მოითხოვა დაუყოვნებლივი ნაბიჯების გადადგმა მათ განსახორციელებლად. ამ თვალსაზრისით, მოიწონეს გენერალური მდივნის გადაწყვეტილება იმ წევრი სახელმწიფოების შეხვედრის მოწვევის შესახებ, რომლებიც დაინტერესებულნი არიან ამ პროცესში დახმარებით. საბოლოოდ, გენერალურ მდივანს ასევე ეთხოვა უზრუნველეყო სომალის პოლიციისა და იურიდიული ინსტიტუტების ფუნქციონირების გაგრძელება დეკემბრამდე, როდესაც წევრი სახელმწიფოებისგან ხელმისაწვდომი გახდება მეტი ფინანსური რესურსი.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 759

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 759, მიიღეს 1992 წლის 12 ივნისს, აღნიშნა გენერალური მდივნის მოხსენება, რომლის თანახმადაც არსებული გარემოებებიდან გამომდინარე, კვიპროსში გაეროს სამშვიდობო ძალების დასწრება კვლავ აუცილებელი იქნებოდა მშვიდობიანი მოგვარებისთვის. საბჭომ გენერალურ მდივანს დაევალა 1992 წლის 30 ნოემბრამდე კვლავ წარმოედგინა მოხსენება რეზოლუციის განხორციელების მდგომარეობის შესახებ.

საბჭომ დაადასტურა თავისი წინა რეზოლუციები, მათ შორის 1974 წლის რეზოლუცია 365, გამოხატა შეშფოთება სიტუაციასთან დაკავშირებით, მოუწოდა დაინტერესებულ მხარეებს ერთობლივად ემუშავათ მშვიდობის მიღწევისთვის და კიდევ ერთხელ გააგრძელა კვიპროსში ძალების განლაგება, რომელიც დაწესებული იყო 1964 წლის რეზოლუცია 186-ით, 1992 წლის 15 დეკემბრამდე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1734

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1734 მიიღეს ერთხმად 2006 წლის 22 დეკემბერს. სიერა-ლეონეს ვითარებასთან დაკავშირებული ყველა წინა რეზოლუციის, მათ შორის რეზოლუცია 1620 (2005) და 1688 (2006) გახსენების შემდეგ, საბჭომ 2007 წლის 31 დეკემბრამდე გადაავადა სიერა-ლეონეში გაეროს ინტეგრირებული ოფისის მანდატი.
რეზოლუცია
დაკვირვებები
რეზოლუცია 1734 პრეამბულაში საბჭომ პატივი მიაგო -ს პოსტკონფლიქტური სიერა-ლეონეს აღდგენაში შეტანილი წვლილისთვის. გაეროს გენერალურმა მდივანმა კოფი ანანმა და პრეზიდენტმა აჰმად ტეჯან კაბჰმა გასცეს რეკომენდაცია სამშვიდობო მისიის მანდატის 2007 წლის ბოლომდე გაგრძელების შესახებ, რათა შესაძლებელი ყოფილიყო საერთო არჩევნების მომზადება. საბჭოს წევრებმა აღნიშნული არჩევნები ქვეყნის ისტორიაში „უმნიშვნელოვანეს ეტაპად“ მიიჩნიეს.

ამავდროულად, რეზოლუცია მიესალმა სიერა-ლეონეს არმიისა და პოლიციის რეფორმირების პროცესში მიღწეულ პროგრესს და სიერა-ლეონეს საკითხებზე მომუშავე სპეციალური სასამართლოს საქმიანობას. მანოს მდინარის კავშირის წევრ ქვეყნებს მოუწოდეს, გაეგრძელებინათ დიალოგი რეგიონში მშვიდობისა და უსაფრთხოების განმტკიცების მიზნით.
ქმედებები
რეზოლუციამ -ის მანდატი 2007 წლის დეკემბრის ბოლომდე გადაავადა, ხოლო საარჩევნო პროცესის მხარდასაჭერად, 2007 წლის 1 იანვრიდან 31 ოქტომბრამდე, პერსონალი დროებით 15 დამატებითი პოლიციელითა და სამხედრო დამკვირვებლით გაზარდა.

სიერა-ლეონეს ყველა მხარეს ეთხოვა მხარი დაეჭირათ დემოკრატიული პროცესისთვის. სიერა-ლეონეს მთავრობას, -სა და სხვა მხარეებს მოუწოდეს, მეტი ძალისხმევა გამოეჩინათ კეთილსინდისიერი მმართველობის ხელშესაწყობად, რაც მოიცავდა კორუფციასთან ბრძოლის ღონისძიებებს, ანგარიშვალდებულების გაუმჯობესებას, კერძო სექტორის გაძლიერებასა და ადამიანის უფლებების დაცვას.

მთავრობას — რომელსაც კიდევ ერთხელ შეახსენეს საკუთარი პასუხისმგებლობა მშვიდობის მშენებლობის, უსაფრთხოებისა და განვითარების ხელშეწყობის საქმეში, ეთხოვა გაეგრძელებინა თანამშრომლობა მშვიდობის მშენებლობის კომისიასთან, მხარი დაეჭირა საარჩევნო ინსტიტუტებისთვის და განეხორციელებინა ჭეშმარიტებისა და შერიგების კომისიის რეკომენდაციები.

საბოლოოდ, გაეროს გენერალურ მდივანს დაევალა, რეგულარულად მიეწოდებინა ინფორმაცია უშიშროების საბჭოსთვის სიერა-ლეონეში მოვლენების განვითარების შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 888

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 888 მიღებულია ერთხმად 1993 წლის 30 ნოემბერს. 637 (1989), 693 (1991), 714 (1991), 729 (1992), 784 (1992), 791 (1992) და 832 (1993) რეზოლუციების გახსენების შემდეგ, გაეროს უშიშროების საბჭომ ელ-სალვადორში შექმნილი ვითარების ასპექტების გამო შეშფოთება გამოხატა და ელ-სალვადორში გაეროს დამკვირვებელთა მისიის მანდატი 1994 წლის 31 მაისამდე გაახანგრძლივა.

გაეროს გენერალურმა მდივანმა ბუტროს ბუტროს-გალიმ ანგარიში წარმოადგინა, სადაც აღნიშნულია, რომ ელ-სალვადორში სამშვიდობო პროცესი წინ წავიდა. აღნიშნული განცხადება გაეროს უშიშროების საბჭომ მოიწონა. მიუხედავად ამისა, უშიშროების საბჭომ შეშფოთება გამოხატა მიწის გადაცემასთან, ყოფილი მებრძოლების რეინტეგრაციასთან, ახალი პოლიციის განლაგებასთან და სიმართლის კომისიის რეკომენდაციებთან დაკავშირებული საკითხების შეფერხების გამო. ასევე შეშფოთება გამოიწვია ბოლოდროინდელმა ძალადობამ და სამშვიდობო პროცესსა და 1994 წლის მარტის არჩევნებზე ასეთმა ძალადობამ შესაძლოა უარყოფითად იმოქმედოს სამშვიდობო პროცესზე, თუ გაკონტროლების გარეშე დარჩება.

გაეროს გენერალური მდივნისა და ელ-სალვადორის მთავრობის მიერ არალეგალური შეიარაღებული დაჯგუფებებისა და ძალადობასთან ასეთი დაჯგუფებების შესაძლო კავშირის გამოძიება მისასალმებელი ფაქტია. ამავდროულად, გაეროს უშიშროების საბჭომ შეშფოთება გამოთქვა ფარაბუნდო მარტის სახელობის ეროვნული განმათავისუფლებელი ფრონტის და ნაციონალისტური რესპუბლიკური ალიანსის წევრების პოლიტიკურად მოტივირებული მკვლელობების შესახებ. გაეროს უშიშროების საბჭოს შეფასებით, ელ-სალვადორი კრიტიკულ ფაზაში იმყოფება და მიუთითა, რომ არჩევნები თავისუფალ, სამართლიან და მშვიდობიან ატმოსფეროში უნდა ჩატარდეს. ამ მხრივ, საპრეზიდენტო კანდიდატების განცხადებები მშვიდობისა და სტაბილურობის შესახებ მისასალმებელია.

გაეროს უშიშროების საბჭომ ქვეყანაში მომხდარი ბოლოდროინდელი ძალადობა და სამშვიდობო შეთანხმების მნიშვნელოვანი აქტების ნაწილობრივი შესრულება დაგმო. საბჭომ ელ-სალვადორის მთავრობასა და ფარაბუნდო მარტის სახელობის ეროვნული განმათავისუფლებელ ფრონტს პოლიტიკური ძალადობის თავიდან ასაცილებლად ძალისხმევის განხორციელება და სამშვიდობო შეთანხმებებით ნაკისრი ვალდებულებების შესრულება მოსთხოვა. უშიშროების საბჭომ კიდევ ერთხელ დაუჭირა მხარი გაეროს გენერალურ მდივანს, ელ-სალვადორის მთავრობასთან თანამშრომლობით, ქვეყანაში არალეგალური შეიარაღებული დაჯგუფებების გამოძიების დაწყებასთან დაკავშირებით. ყველა მხარეს მოუწოდეს გენერალური მდივნის სპეციალურ წარმომადგენელთან და ელ-სალვადორში გაეროს დამკვირვებელთა მისიასთან სამშვიდობო შეთანხმებების განხორციელებაში თანამშრომლობისკენ.

სამშვიდობო შეთანხმებების მოწინააღმდეგე კერძო პირებისგან იარაღის ამოღების საჭიროებას გაესვა ხაზი, ხოლო მიწის გადაცემის პროგრამისა და ორივე მხარის ყოფილი მებრძოლების რეინტეგრაციის პროგრამების განხორციელებასთან დაკავშირებული დარჩენილი საკითხების გადაჭრისკენ მოუწოდეს. ელ-სალვადორში გაეროს დამკვირვებელთა მისიის მანდატის 1994 წლის 31 მაისამდე გაგრძელების შემდეგ, უშიშროების საბჭომ გაეროს გენერალურ მდივანს ქვეყანაში მიმდინარე მოვლენებისა და გაეროს დამკვირვებელთა მისიის ოპერაციების შესახებ ანგარიშის წარდგენა მოსთხოვა, რათა დამკვირვებელთა მისიის ზომა და მანდატი გადაიხედოს არსებული მანდატის ვადის ამოწურვის შემდგომი პერიოდისთვის.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 769

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 769, მიიღეს 1992 წლის 7 აგვისტოს, 1992 წლის რეზოლუცია 743-ის და გაეროს დაცვის ძალებთან დაკავშირებული ყველა შემდგომი რეზოლუციის დადასტურების შემდეგ, საბჭომ უფლება მისცა -ის შემადგენლობისა და მანდატის გაფართოებას, რათა „ძალებს შესძლებოდათ სამოქალაქო პირთა შესვლის კონტროლი გაეროს დაცულ ზონებში", საიმიგრაციო და საბაჟო ფუნქციების შესრულებასთან ერთად.

საბჭომ მოითხოვა ძალებთან თანამშრომლობა და ასევე გააკრიტიკა სამოქალაქო მოსახლეობის წინააღმდეგ ჩადენილი დანაშაულები, განსაკუთრებით ეთნიკური ნიშნით ჩადენილი.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1425

გაეროს უშიშროების საბჭოს 1425-ე რეზოლუციის თანახმად, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 2002 წლის 22 ივლისს, სომალიში არსებული ვითარების შესახებ რეზოლუციების, კერძოდ, 733 (1992) და 1407 (2002) რეზოლუციების გახსენების შემდეგ, საბჭომ შექმნა ექსპერტთა ჯგუფი ქვეყნის წინააღმდეგ იარაღის ემბარგოს დარღვევების გამოსაძიებლად.

უშიშროების საბჭოს პრეზიდენტმა განაცხადა, რომ რეზოლუციის მიღების მიზანი იყო ქვეყანაში იარაღის ნაკადის შეფერხება, განსაკუთრებით მას შემდეგ, რაც გაეროს ბოლოდროინდელმა ანგარიშმა აჩვენა, რომ იარაღი სომალიში შევიდა მეზობელი ქვეყნებიდან და სხვა ქვეყნებიდან, მათ შორის ირანიდან, ლატვიიდან, ლიბიიდან, პოლონეთიდან, არაბთა გაერთიანებული საამიროებიდან და შეერთებული შტატებიდან.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
უშიშროების საბჭომ შეშფოთება გამოთქვა სხვა ქვეყნებიდან სომალიში იარაღისა და საბრძოლო მასალის ტრეფიკინგის გაგრძელების გამო, რაც ძირს უთხრის ქვეყანაში მშვიდობას, უსაფრთხოებას, პოლიტიკურ და ეროვნული შერიგების მცდელობებს. მან კიდევ ერთხელ მოუწოდა ყველა სახელმწიფოს, დაიცვან იარაღის ემბარგო და თავი შეიკავონ სომალის შიდა საქმეებში ჩარევისგან. ამავდროულად, ხაზგასმული იყო წინა ხაზზე მყოფი სახელმწიფოების (ჯიბუტი, ეთიოპია და კენია) როლი ქვეყანაში მდგრადი მშვიდობის დამყარებაში.

=== გაეროს წესდების თავის შესაბამისად მოქმედებისას, საბჭომ ხაზგასმით აღნიშნა, რომ იარაღის ემბარგო კრძალავდა სომალისთვის იარაღისა და სამხედრო კონსულტაციების დაფინანსებას ან მიწოდებას. გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს, ექვსი თვის განმავლობაში ნაირობიში სამი ექსპერტისგან შემდგარი პანელის შექმნა დაევალა, რათა გამოეძიებინა იარაღის ემბარგოს დარღვევის ხმელეთზე, ჰაერსა და ზღვაზე დარღვევის შესახებ ინფორმაცია; დეტალურად შეემუშავებინა დარღვევებისა და ემბარგოს აღსრულებასთან დაკავშირებული ინფორმაცია; ჩაეტარებინა საველე კვლევები სომალისა და სხვა ქვეყნებში; შეეფასებინა რეგიონის სახელმწიფოების შესაძლებლობები იარაღის ემბარგოს სრულად განხორციელებისთვის, მათ შორის ეროვნული საბაჟო და სასაზღვრო კონტროლის გადახედვით; და შეეთავაზებინა ნაბიჯები მისი აღსრულების გასაძლიერებლად. გარდა ამისა, პანელს მოეთხოვებოდა წვდომა სამოქალაქო ავიაციის, საზღვაო ტრანსპორტის, რეგიონული საკითხების სფეროებში ექსპერტიზაზე და ქვეყნის შესახებ ცოდნაზე.

რეზოლუცია მოითხოვდა მეზობელი სახელმწიფოების, სომალის გარდამავალი ეროვნული მთავრობის და სხვა ორგანიზაციების ან ფიზიკური პირების სრულ თანამშრომლობას, ექსპერტთა პანელისთვის და სახელმწიფოებისთვის იარაღის ემბარგოს დარღვევის შესახებ ინფორმაციის მიწოდების შეუფერხებელი წვდომის უზრუნველყოფით; შეუსრულებლობის შემთხვევები საბჭოსთვის უნდა ეცნობებინათ. პანელს დაევალა, 2002 წლის ნოემბრამდე და მანდატით გათვალისწინებული ვადის ამოწურვის შემდეგ უშიშროების საბჭოსთვის ანგარიში წარედგინა.ანგარიში განიხილებოდა და საჭიროების შემთხვევაში, ემბარგოს ეფექტიანობის გასაუმჯობესებლად დამატებითი ზომები მიიღებოდა. ამასობაში, გენერალურ მდივანს მოეთხოვა 2002 წლის 31 ოქტომბრამდე ანგარიშის წარდგენა მშვიდობის დამყარების ინიციატივების, ტექნიკური დახმარებისა და თანამშრომლობის, ასევე იმ ზომების შესახებ, რომლებიც ქვეყნებმა იარაღის ემბარგოს განსახორციელებლად მიიღეს.

და ბოლოს, საბჭომ საერთაშორისო საზოგადოებისგან სომალიში მშვიდობის დამყარების გაეროს ნდობის ფონდსა და გაეროს საქმიანობაში შენატანებისკენ მოუწოდა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1054

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1054 მიღებულია 1996 წლის 26 აპრილს. საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა 1044-ე (1996) რეზოლუცია ეგვიპტის პრეზიდენტ ჰოსნი მუბარაქზე განხორციელებული მკვლელობის მცდელობის შესახებ (რომელიც მოხდა 1995 წლის 26 ივნისს, ეთიოპიის დედაქალაქ ადის-აბებაში, აფრიკის ერთიანობის ორგანიზაციის სამიტზე). საბჭომ სუდანის მთავრობას სანქციები დაუწესა იმის გამო, რომ მან არ შეასრულა აფრიკის ერთიანობის ორგანიზაციის მოთხოვნა ქვეყანაში შეფარებული ეჭვმიტანილების ეთიოპიაში ექსტრადიციის თაობაზე.

უშიშროების საბჭომ უკიდურესი შეშფოთება გამოხატა მკვლელობის მცდელობის გამო და ხაზგასმით აღნიშნა დამნაშავეთა მართლმსაჯულების წინაშე წარდგენის აუცილებლობა. აფრიკის ერთიანობის ორგანიზაციამ ეს თავდასხმა აღიქვა როგორც დარტყმა მთელ აფრიკაზე და არა მხოლოდ ეგვიპტის პრეზიდენტზე ან ეთიოპიის სუვერენიტეტზე. აღინიშნა, რომ სუდანმა არ შეასრულა -ს მოთხოვნები, რაც საფრთხეს უქმნიდა საერთაშორისო მშვიდობასა და უსაფრთხოებას.

გაეროს წესდების თავის საფუძველზე მოქმედმა საბჭომ სუდანს მოსთხოვა სამი ეჭვმიტანილის დაუყოვნებლივ ექსტრადირება ეთიოპიაში და ტერორისტული საქმიანობის ყოველგვარი მხარდაჭერის ან ტერორისტთა შეფარების შეწყვეტა. დადგინდა, რომ თუ სუდანი არ შეასრულებდა რეზოლუციის პირობებს, 1996 წლის 10 მაისს, აღმოსავლეთ სტანდარტული დროით 00:01 საათზე, ძალაში შევიდოდა შემდეგი დებულებები, რომელთა დაცვა ყველა ქვეყნისთვის სავალდებულოა:

(ა) სუდანში დიპლომატიური მისიების პერსონალის შემცირება და სუდანის მთავრობისა თუ სამხედრო უწყების წევრებისთვის გადაადგილებაზე შეზღუდვების დაწესება;
(ბ) სუდანის ტერიტორიაზე საერთაშორისო კონფერენციების ჩატარებისგან თავის შეკავება;
(გ) 60 დღის ვადაში გენერალური მდივნის, ბუტროს ბუტროს-ღალისთვის, ანგარიშის წარდგენა რეზოლუციის აღსასრულებლად გატარებული ზომების შესახებ. (მოცემული დებულება მხოლოდ 40-მა სახელმწიფომ შეასრულა).

გენერალურ მდივანს დაევალა 60 დღის ვადაში წარედგინა ანგარიში რეზოლუციის შესრულების შესახებ, რის საფუძველზეც საბჭო დაადგენდა, შეასრულა თუ არა სუდანმა წაყენებული მოთხოვნები.

ჩინეთმა და რუსეთმა 1054-ე რეზოლუციის კენჭისყრისას თავი შეიკავეს, ხოლო საბჭოს დანარჩენმა 13-მა წევრმა მას მხარი დაუჭირა. სუდანმა დაწესებულ სანქციებს „შოკისმომგვრელი“ და „უსამართლო“ უწოდა და ისინი ქვეყნის იზოლაციის მცდელობად შეაფასა. მოგვიანებით, 1070-ე რეზოლუციით, ქვეყანას დამატებითი სანქციები დაეკისრა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1967

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1967 ერთხმად იქნა მიღებული 2011 წლის 19 იანვარს, კოტ-დ’ივუარში არსებული ვითარების შესახებ წინა რეზოლუციების, მათ შორის 1933 (2010), 1942 (2010), 1946 (2010), 1951 (2010) და 1962 (2010) რეზოლუციების გახსენების შემდეგ, საბჭომ კოტ-დ’ივუარის გაეროს ოპერაციაში ძალების რაოდენობა 2000-ით გაზარდა. ეს იყო უშიშროების საბჭოს პირველი რეზოლუცია, რომელიც 2011 წელს იქნა მიღებული.

რეზოლუცია გაეროს სამშვიდობო ძალების რაოდენობას 12 000-მდე გაზრდიდა.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
რეზოლუციის პრეამბულაში საბჭომ გაიხსენა, რომ გენერალურმა მდივანმა ბან კი მუნმა რეკომენდაცია გაუწია დამატებით 2000 სამშვიდობო ჯარისკაცის დროებით განლაგებას 2011 წლის 30 ივნისამდე, 1942 რეზოლუციით დამტკიცებულ ჯარებთან ერთად. ჯარების ხელახლა განლაგება შესაძლებელია ლიბერიაში გაეროს მისიას და -ს შორის, რეზოლუცია 1609-ის (2005) შესაბამისად.

ამასობაში, შეშფოთება გამოითქვა კოტ-დ’ივუარში ადამიანის უფლებების მდგომარეობისა და მიმდინარე ძალადობის გამო.

აქტები
გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის წესდების თავის შესაბამისად, საბჭომ -სთვის ქვეყანაში დამატებით 2000 ჯარისკაცის დარჩენის უფლება მისცა, 1942 რეზოლუციით დაშვებულ ჯარისკაცებთან ერთად, 2011 წლის 30 ივნისამდე. -ის სამ ქვეით ასეულს და -ის საავიაციო ქვედანაყოფს უფლება მიეცა, საჭიროების შემთხვევაში, კოტ-დ’ივუარში კიდევ ოთხი კვირის განმავლობაში დარჩენილიყო, ხოლო იმავე პერიოდით -დან -ში სამი შეიარაღებული ვერტმფრენი უნდა გადაცემულიყო. რეზოლუციამ ასევე უფლება მისცა დამატებით 60 პოლიციელის განლაგებას უიარაღო ბრბოსთან საბრძოლველად. ყველა დროებით შეთანხმებას გენერალური მდივანი განიხილავდა 2011 წლის 31 მარტამდე.

საბჭომ მოითხოვა, რომ ყველა მხარემ პატივი სცეს გაეროს ოფიცერთა გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის , გაეროს სხვა პერსონალისა და მხარდამჭერი ფრანგული ძალების უსაფრთხოებასა და გადაადგილების თავისუფლებას. გარდა ამისა, მან მოითხოვა, რომ გამოხატვის თავისუფლების შელახვის გარეშე, სახელმწიფო მედია საშუალებებმა, მათ შორის „ “-მა, შეწყვიტონ გაეროს შესახებ ცრუ ინფორმაციის გავრცელება და სიძულვილისა და ძალადობისკენ წაქეზება. საბჭომ კიდევ ერთხელ გამოთქვა სანქციებით მუქარა იმ პირთა მიმართ, ვინც ხელს უშლის გაეროს ოფიცერთა გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის მუშაობას.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 897

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 897, მიიღეს 1994 წლის 4 თებერვალს, მას შემდეგ, რაც საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა 733 (1992) და 886 (1992) რეზოლუციები და ყველა შემდგომი რეზოლუცია სომალის შესახებ, საბჭომ იმსჯელა სომალიში გაეროს მეორე ოპერაციის როლზე ქვეყანაში მიმდინარე სამშვიდობო პროცესში.

უშიშროების საბჭომ დაადასტურა გადაწყვეტილება -ის მისიის მანდატის 1994 წლის 31 მაისამდე გაგრძელების შესახებ, იმ მიზნით, რომ მისია 1995 წლის მარტისთვის დასრულებულიყო. ხაზი გაესვა ყველა მხარის მიერ აღებული ვალდებულებების შესრულების მნიშვნელობას, განსაკუთრებით იმის გათვალისწინებით, რომ ადის-აბებაში ხელმოწერილი შეთანხმებები კონფლიქტის მოგვარების საფუძველს წარმოადგენდა. საბჭომ შეშფოთება გამოთქვა ქვეყნის რამდენიმე რეგიონში სომალელი ფრაქციების მიერ იარაღის დაგროვების გამო. დაგმობილ იქნა ჰუმანიტარული მისიის თანამშრომლებსა და მშვიდობისმყოფელებზე თავდასხმები და ბანდიტიზმი; ასევე ხაზი გაესვა მშვიდობის დასამყარებლად განიარაღების აუცილებლობას. საბჭომ პატივი მიაგო დაღუპულთა ხსოვნას და კიდევ ერთხელ აღნიშნა მათი უსაფრთხოების დაცვის მნიშვნელობა. გარდა ამისა, მნიშვნელოვნად მიიჩნიეს რაიონული, რეგიონული და ეროვნული საბჭოების, პოლიციისა და სამართლებრივი სისტემის დაფუძნება, რაშიც საერთაშორისო თანამეგობრობამ მხარდაჭერის მზადყოფნა გამოთქვა.

დადგინდა, რომ ვითარება სომალიში კვლავ წარმოადგენდა საფრთხეს საერთაშორისო მშვიდობისა და უსაფრთხოებისთვის, საბჭომ, გაეროს წესდების თავის საფუძველზე, გადახედა -ის მანდატს შემდეგი სახით:

(ა) დახმარება სამშვიდობო შეთანხმებების იმპლემენტაციაში, განსაკუთრებით განიარაღებისა და ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმის დაცვის კუთხით;

(ბ) პორტების, აეროპორტების, სხვა მნიშვნელოვანი ინფრასტრუქტურისა და საკომუნიკაციო ხაზების დაცვა;

(გ) ჰუმანიტარული დახმარების მიწოდება;

(დ) დახმარება პოლიციისა და სასამართლო სისტემის რეორგანიზაციაში;

(ე) დახმარება დევნილთა და ლტოლვილთა რეპატრიაციასა და განსახლებაში;

(ვ) სომალიში პოლიტიკური პროცესის ხელშეწყობა დემოკრატიულად არჩეული მთავრობის ჩამოსაყალიბებლად;

(ზ) გაერთიანებული ერების ორგანიზაციისა და საერთაშორისო ჰუმანიტარული ორგანიზაციების პერსონალის დაცვა.

რეზოლუციით მისიის პირადი შემადგენლობა 22,000 პერსონალამდე გაიზარდა. რეკონსტრუქციის პროცესში პრიორიტეტი სომალის შედარებით უსაფრთხო რეგიონებს მიენიჭა; ასევე პრიორიტეტულად გამოცხადდა განაღმვითი სამუშაოები, რომელთა რაც შეიძლება სწრაფად დაწყებაც გენერალურ მდივანს, ბუტროს ბუტროს-გალს დაევალა. ქვეყნის მიმართ მოქმედი იარაღის ემბარგოს დადასტურების შემდეგ, საბჭომ მოუწოდა სომალელ მხარეებს ურთიერთთანამშრომლობისა და -თან კოორდინაციისკენ, ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმის დაცვისა და გაეროსა და ჰუმანიტარული პერსონალის მიმართ ძალადობისგან თავშეკავებისკენ.

გენერალურ მდივანს ეთხოვა, აფრიკის ერთობის ორგანიზაციასა და არაბული ქვეყნების ლიგასთან კონსულტაციების შემდეგ, დაემყარებინა კონტაქტი სომალელ მხარეებთან ადის-აბების შეთანხმებების შესრულების განრიგზე მოსალაპარაკებლად. ვარაუდობდნენ, რომ ეს პროცესი 1995 წლის მარტისთვის დასრულდებოდა. საბოლოოდ, ბუტროს-გალს დაევალა 1994 წლის 31 მაისამდე საბჭოსთვის დროული ანგარიშის წარდგენა არსებული ვითარების შესახებ.