iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ტენესის კლაფლინი

ტენესის სელესტა კლაფლინი , დ. 26 ოქტომბერი, 1844 — გ. 18 იანვარი, 1923) — ამერიკელი სუფრაჟისტი, რომელიც ცნობილია როგორც პირველი ქალი, რომელმაც 1870 წელს უოლ-სტრიტზე გახსნა საბროკერო კომპანია .

ადრეული ცხოვრება
ტენესის კლაფლინის დაბადების ზუსტი თარიღი გაურკვეველია, მაგრამ არსებობს ინფორმაცია, რომ იგი დაიბადა 1843-1846 წლებში. ცნობილია, რომ ტენესის კლაფლინი ათი შვილიდან უმცროსი იყო როქსანა ჰამელ კლაფლინისა და რუბენ ბაკმან კლაფლინის ოჯახში — ოჰაიოში. მას ეს სახელი დაარქვეს შტატის საპატივსაცემოდ, ან იმის გამო, რომ მისი მამა იმ დროის კონგრესმენ ტენესის (ჯეიმს პოლკი) დიდი გულშემატკივარი იყო.

მამამისი, რუბენ ბაკმან კლაფლინი, გველის ზეთის გამყიდველი იყო და თავს ექიმად ასაღებდა. მას ჰქონდა გარკვეული იურიდიული ცოდნა და ზოგჯერ თავს იურისტადაც წარადგენდა. წარმოშობით ღარიბი შოტლანდიელი და ამერიკული წარმომავლობის ოჯახიდან იყო, რომლებიც მასაჩუსეტსში ცხოვრობდნენ. 1825 წლის დეკემბერში კლაფლინი დაქორწინდა როქსანა ჰამელზე. მათი შვილები, ტენესის კლაფლინი და ვიქტორია ვუდჰალი, სიღარიბეში გაიზარდნენ. მეზობლებმა გაიხსენეს ისინი, როგორც გარეული, ბინძური და მშიერი ადამიანები. კლაფლინი საშინელი მამა იყო, რომელიც რეგულარულად სცემდა თავის შვილებს. დები ფოქსების წარმატებით შთაგონებულმა მამამ, დაიწყო ტენესის და ვიქტორიას რეკლამირება, როგორც მედიუმების 1852 წელს. მალე გოგოები ოჯახის გახდნენ მთავარი მარჩენალები.

1863 წელს მამამისმა ოტავაში, ილინოისის შტატში, მთლიანი სასტუმრო იქირავა. მან საკუთარ თავს „კიბოს მეფე“ უწოდა, რომელიც რეკლამირებდა ტენესის სამკურნალო შესაძლებლობებს. კლაფლინებმა პრაქტიკის ფარგლებში, გამოიყენეს ტუტე, რამაც მათ პაციენტებს კანი დაუწვა. 1864 წლის ივნისში პოლიციამ სასტუმროში კლაფლინების კლინიკა დაარბია და ოჯახმა მოასწრო გაქცევა. ხელისუფლებამ ოჯახი დაადანაშაულა 9 დანაშაულის ჩადენაში, მათ შორის ხულიგნობასა და სამედიცინო თაღლითობაში (შარლატანიზმი). ტენესისს ყველაზე სერიოზული ბრალდება წაუყენეს, რადგან მას ბრალი დასდეს პაციენტის, სახელად რებეკა ჰუს, სიკვდილში. ამავდროულად, ვიქტორია ვუდჰალი ​​ცნობილი გახდა უოლ-სტრიტში თავისი ინვესტიციებით.

პოლიტიკა
1871 წელს დებმა ხმის მიცემაში მონაწილეობა სცადეს მუნიციპალურ არჩევნებში, მაგრამ უარი მიიღეს. =":7">

1871 წლის 11 აგვისტოს ტენესის კლაფლინმა წარადგინა თავისი კანდიდატურა ნიუ-იორკის კონგრესის მერვე ოლქში. იმ დროს კონგრესის მერვე ოლქი ძირითადად გერმანულ-ამერიკელი იყო. კლაფლინმა თავისი კანდიდატურა საკონცერტო დარბაზში „ “, გამოაცხადა, რომელიც გარშემორტყმული იყო გერმანული და ამერიკული დროშებით. მან თავისი სიტყვა წარმოთქვა გერმანულ ენაზე.

1872 წლის 10 მაისს ვუდჰოლმა დაასახელა შეერთებული შტატების პრეზიდენტობის კანდიდატი ახლახან შექმნილი „თანაბარი უფლებების პარტიიდან“. 1872 წლის ზაფხულში, კლაფლინმა თავისი კანდიდატურა შესთავაზა ნიუ-იორკის ეროვნული გვარდიის მეცხრე პოლკის პოლკოვნიკის თანამდებობაზე. ეს პოზიცია ვაკანტური იყო 1872 წლის იანვარიდან, ბარონ რობერ ჯიმ ფისკის გარდაცვალების შემდეგ. მეათე პოლკის ჯარისკაცებმა უგულებელყვეს კლაფლინის შეთავაზება, მაგრამ მეთაურმა თომას გრიფინმა გააანალიზა მისი წარსული პროპაგანდისტული საქმიანობა, მისი პროფესიული წარმატება და შედეგად ოთხმოცდამეხუთე ჯგუფის წევრებმა კლაფლინი
აირჩიეს პოლკოვნიკად.

იგი გარდაიცვალა ინგლისში 1923 წლის 18 იანვარს.
მარია რუმინელი (1870–1874)

} ; დ. 8 სექტემბერი, 1870 — გ. 9 აპრილი, 1874) — რუმინეთის პრინცის (მოგვიანებით მეფის) კაროლ პირველისა და მისი მეუღლის, ელიზაბეთ ცუ ვიდის ერთადერთი შვილი.

ცხოვრება
პრინცესა მარია ბუქარესტში, რუმინეთის პირველ ჰოენცოლერნ-ზიგმარინგენის საგვარეულოს შტოს პრინცესად, 1870 წლის 8 სექტემბერს (ძველი კალენდრით 27 აგვისტოს) დაიბადა. ერთი თვის შემდეგ, 1870 წლის ოქტომბერში (ძველი კალენდრით სექტემბერში), იგი რუმინელ მართლმადიდებლად კოტროჩენის მონასტერში (ახლანდელი კოტროჩენის სასახლის მახლობლად) ან „“ (იტის) (მომდინარეობს სიტყვა „პატარადან“) ეძახდნენ. ყველა, ვინც მარიას იცნობდა, მას აღწერდა, როგორც ლამაზ და ასაკისათვის უცნაურად განვითარებულ ბავშვს, რადგან ამბობდნენ, რომ ორწლინახევრის ასაკში ის უკვე რუკებს აკვირდებოდა და გასართობად ქვეყნებს ასახელებდა. კუბო თეთრი ატლასით, ჯვარედინი ვერცხლის მაქმანის ორნამენტებით იყო დაფარული, და ისეთივე დიდი იყო, როგორშიც ზრდასრულ ადამიანს ათავსებდნენ, რადგან პატარა პრინცესის სხეული რამდენიმე მცირე ზომის ყუთში იყო ჩასმული, რომლებიც ერთმანეთში იყო ჩადებული. რუმინეთის მართლმადიდებლური რიტუალის მსახურების შემდეგ კორტეჟმა კუბო სასახლის ბაღებში, სასახლის ეკლესიის გვერდით დაკრძალვის ადგილამდე წაასვენა. ეს ბაღები ახალგაზრდა პრინცესას საყვარელი სათამაშო მოედნები იყო, სადაც ჯერ კიდევ მხოლოდ ხუთი დღის წინ თამაშობდა, თავის ექთანთან ერთად.
მემკვიდრეობა
მარიას მშობლები მისი სიკვდილით განადგურებულნი იყვნენ. იმავე წლის 5 მაისს კაროლმა მამამისს, კარლ ანტონს, ჰოჰენცოლერნის პრინცს მისწერა, რომ ის და ელიზაბეთი კოტროჩენის სასახლეში გადასვლას აპირებდნენ, რათა უფრო ახლოს ყოფილიყვნენ თავიანთი ქალიშვილის განსასვენებელთან:

ლასკარ კატარგიუსადმი მიწერილ სხვა წერილში მან აღნიშნა:

მარიას სიკვდილმა ქეროლსა და ელიზაბეთს შორის ურთიერთობა დაამძიმა. მათ მეტი შვილი აღარ შესძენიათ. 1875 წელს კარლ სტორკმა მძინარე პრინცესას ბიუსტი შექმნა, რომელიც მის საფლავთან აღიმართა. ამ ბიუსტმა შთააგონა ელიზაბეთს დაეწერა მრავალი ემოციური ლექსი. როდესაც დედოფალი ელიზაბეთი 1916 წელს გარდაიცვალა, მისი სურვილისამებრ, მისი ქალიშვილის ნეშტი საფლავიდან ამოიღეს და საჯარო მსვლელობისათვის მის კუბოზე მოათავსეს. დედა და შვილი ერთად დაკრძალეს სამარხში, კურტეა დე არგეშის საკათედრო ტაძარში. ელიზაბეტას სასახლეში ჯერ ისევ შესაძლებელია იხილოთ 1880-იანი წლების სტილის ავეჯი, რომელთა შორის ჩვილი პრინცესის თაბაშირის ყალიბიცაა გამოფენილი.
გალერია
G7-ის 22-ე სამიტი

7-ის 22-ე სამიტი, დიდი შვიდიანის ოცდამეორე სამიტი (; 27-29 ივნისი, 1996) — შვიდი უდიდესი ინდუსტრიული სახელმწიფოს არაოფიციალური შეხვედრა საფრანგეთის ქალაქ ლიონში. სამიტის შეხვედრის ადგილი იყო ლიონის თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმი.

დიდი შვიდიანის (7) სამიტი იყო არაოფიციალური ფორუმი, რომელიც აერთიანებდა უდიდესი ინდუსტრიული ქვეყნების ხელმძღვანელებს: საფრანგეთი, დასავლეთ გერმანია, იტალია, იაპონია, დიდი ბრიტანეთი, შეერთებული შტატები, კანადა, და ევროკომისიის პრეზიდენტი (ოფიციალურად შეუერთდა 1981 წელს). ეს და მომდევნო სამიტები, არ იყო თავდაპირველად ჩაფიქრებული, როგორც მისი უფრო ფართო საერთაშორისო ინსტიტუტებთან დაკავშირების მცდელობა. აღნიშნული სამიტები მოიტანა აუცილებლობამ, რომელთა ინიციატორები იყვნენ საფრანგეთის პრეზიდენტი — ვალერი ჟისკარ-დ’ესტენი და დასავლეთ გერმანიის კანცლერი — ჰელმუტ შმიდტი. სწორედ მათი ინიციატივით შედგა დიდი ექვსიანის (6) პირველი არაოფიციალური შეხვედრა 1975 წელს.

ლიდერები სამიტზე
7 იყო არაოფიციალური ყოველწლიური ფორუმი, კანადის, საფრანგეთის, გერმანიის, იტალიის, იაპონიის, გაერთიანებული სამეფოსა და შეერთებული შტატების ლიდერებისთვის.

განხილული საკითხები
სამიტი ჩაფიქრებული იყო, როგორც მის წევრებს შორის არსებული უთანხმოების მოგვარების საშუალება. წმინდა პრაქტიკული თვალსაზრისით, სამიტის წევრებს მიეცათ საშუალება გაეწიათ ერთმანეთისთვის დახმარება რთული ეკონომიკური პრობლემების მოსაგვარებლად.

გალერეა
მოწვეული სტუმრები (სახელმწიფოები)

მოწვეული სტუმრები (საერთაშორისო ორგანიზაციები)
თავის ქალების კოშკი

თავის ქალების კოშკი, ჩელე-კულა — ნაგებობა სერბეთის ქალაქ ნიშში. აგებულია ქვით და ფასადში ჩართული ადამიანის თავის ქალებით. ააშენეს ოსმალეთა ბატონობის ჟამს, 1809 წლის მაისში გამართული ჩეგარის ბრძოლის შემდეგ, სერბეთის პირველი აჯანყების დროს. ბრძოლისას სერბი აჯანყებულები სტევან სინჯელიჩის მეთაურობით ოსმალებმა ალყაში მოაქციეს ჩეგარის მთაზე, ქალაქ ნიშთან ახლოს. იცოდა რა, რომ ტყვედ ჩავარდნის შემთხვევაში მას და მის მებრძოლებს სარზე გასვავდნენ, სინჯელიჩმა თავის სიმაგრეში ააფეთქა დენთის საწყობი, რითაც დაიღუპა თვითონ, მისი ქვეშევრდომები და იქ შეჭრილი ოსმალი ჯარისკაცები. რუმელიის ეიალეთის ბეგლარბეგმა ჰურშიდ ფაშამ ბრძანება გასცა, რომ დაღუპული აჯანყებულების თავის ქალებისგან კოშკი აეშენებინათ. მისი სიმაღლე 4,5 მეტრია. თავდაპირველად გამოყენებული იყო 952 თავის ქალა, რომლებიც ჩართული იყო ოთხივე მხარეს 14 რიგად.

1861 წელს, მიდჰათ ფაშამ, ნიშის უკანასკნელმა ოსმალმა ბეგლარბეგმა, კოშკის დანგრევის ბრძანება გასცა. 1878 წელს ნიშიდან ოსმალთა გასვლის შემდეგ, ნაგებობა ნაწილობრივ აღადგინეს, გადახურეს ბალდახინით და რამდენიმე ამოღებული თავის ქალა უკან დააბრუნეს. 1892–1894 წლებში მის გარშემო სამლოცველო ააშენეს, რომელიც 1937 წელს განაახლეს. მომდევნო წელს დაიდგა სინჯელიჩის ბიუსტი. 1948 წელს თავის ქალის კოშკი და სამლოცველო, რომელიც მას გარს აკრავს, გამოცხადდა განსაკუთრებული მნიშვნელობის კულტურულ ძეგლებად და მოექცა სერბეთის სოციალისტური რესპუბლიკის მფარველობაში. სამლოცველოს შემდგომი განახლება 1989 წელს მოხდა.

დღეისათვის 58 თავის ქალაა შემორჩენილი. ერთ-ერთი მათგანი, რომელიც სინჯელიჩის თავის ქალად ითვლება, ცალკე ჩასმულია მინაში. ისტორიული ძეგლი მრავალი სერბის მიერ დამოუკიდებლობის სიმბოლოდ ითვლება. პოპულარული ტურისტული სანახაობაა, რომელსაც ყოველწლიურად 30-დან 50-მდე ათასი ადამიანი სტუმრობს.

გალერეა
G8-ის 24-ე სამიტი

8-ის 24-ე სამიტი, დიდი რვიანის ოცდამეოთხე სამიტი (; 15-17 მაისი, 1998) — რვა უდიდესი ინდუსტრიული სახელმწიფოს არაოფიციალური შეხვედრა გაერთიანებულ სამეფოში, ინგლისის ქალაქ ბირმინგემში. სამიტის შეხვედრის ადგილი იყო ბირმინგემის საერთაშორისო კონფერენციის ცენტრი.

დიდი შვიდიანის (7) სამიტი იყო არაოფიციალური ფორუმი, რომელიც აერთიანებდა უდიდესი ინდუსტრიული ქვეყნების ხელმძღვანელებს: საფრანგეთი, დასავლეთ გერმანია, იტალია, იაპონია, დიდი ბრიტანეთი, შეერთებული შტატები, კანადა, და ევროკომისიის პრეზიდენტი (ოფიციალურად შეუერთდა 1981 წელს). 1997 წელს ჯგუფს დაემატა ახალი წევრი რუსეთის სახით, რის გამოც მან მიიღო ახალი სახელი — დიდი რვიანი (8). ეს და მომდევნო სამიტები, არ იყო თავდაპირველად ჩაფიქრებული, როგორც მისი უფრო ფართო საერთაშორისო ინსტიტუტებთან დაკავშირების მცდელობა. აღნიშნული სამიტები მოიტანა აუცილებლობამ, რომელთა ინიციატორები იყვნენ საფრანგეთის პრეზიდენტი — ვალერი ჟისკარ-დ’ესტენი და დასავლეთ გერმანიის კანცლერი — ჰელმუტ შმიდტი. სწორედ მათი ინიციატივით შედგა დიდი ექვსიანის (6) პირველი არაოფიციალური შეხვედრა 1975 წელს.

ლიდერები სამიტზე
8 არის არაოფიციალური ყოველწლიური ფორუმი კანადის, ევროკომისიის, საფრანგეთის, გერმანიის, იტალიის, იაპონიის, რუსეთის, გაერთიანებული სამეფოსა და შეერთებული შტატების ლიდერებისთვის.

განხილული საკითხები
სამიტი ჩაფიქრებული იყო, როგორც მის წევრებს შორის არსებული უთანხმოების მოგვარების საშუალება. წმინდა პრაქტიკული თვალსაზრისით, სამიტის წევრებს მიეცათ საშუალება გაეწიათ ერთმანეთისთვის დახმარება რთული ეკონომიკური პრობლემების მოსაგვარებლად.

გალერეა
G8-ის 25-ე სამიტი

8-ის 25-ე სამიტი, დიდი რვიანის ოცდამეხუთე სამიტი (; 18-20 ივნისი, 1999) — რვა უდიდესი ინდუსტრიული სახელმწიფოს არაოფიციალური შეხვედრა გაერთიანებულ სამეფოში, ინგლისის ქალაქ ბირმინგემში. სამიტის შეხვედრის ადგილი იყო ბირმინგემის საერთაშორისო კონფერენციის ცენტრი.

დიდი შვიდიანის (7) სამიტი იყო არაოფიციალური ფორუმი, რომელიც აერთიანებდა უდიდესი ინდუსტრიული ქვეყნების ხელმძღვანელებს: საფრანგეთი, დასავლეთ გერმანია, იტალია, იაპონია, დიდი ბრიტანეთი, შეერთებული შტატები, კანადა, და ევროკომისიის პრეზიდენტი (ოფიციალურად შეუერთდა 1981 წელს). 1997 წელს ჯგუფს დაემატა ახალი წევრი რუსეთის სახით, რის გამოც მან მიიღო ახალი სახელი — დიდი რვიანი (8). ეს და მომდევნო სამიტები, არ იყო თავდაპირველად ჩაფიქრებული, როგორც მისი უფრო ფართო საერთაშორისო ინსტიტუტებთან დაკავშირების მცდელობა. აღნიშნული სამიტები მოიტანა აუცილებლობამ, რომელთა ინიციატორები იყვნენ საფრანგეთის პრეზიდენტი — ვალერი ჟისკარ-დ’ესტენი და დასავლეთ გერმანიის კანცლერი — ჰელმუტ შმიდტი. სწორედ მათი ინიციატივით შედგა დიდი ექვსიანის (6) პირველი არაოფიციალური შეხვედრა 1975 წელს.

ლიდერები სამიტზე
8 არის არაოფიციალური ყოველწლიური ფორუმი კანადის, ევროკომისიის, საფრანგეთის, გერმანიის, იტალიის, იაპონიის, რუსეთის, გაერთიანებული სამეფოსა და შეერთებული შტატების ლიდერებისთვის.

განხილული საკითხები
სამიტი ჩაფიქრებული იყო, როგორც მის წევრებს შორის არსებული უთანხმოების მოგვარების საშუალება. წმინდა პრაქტიკული თვალსაზრისით, სამიტის წევრებს მიეცათ საშუალება გაეწიათ ერთმანეთისთვის დახმარება რთული ეკონომიკური პრობლემების მოსაგვარებლად.

გალერეა
ნეფერნეფერურე

ნეფერნეფერურე (ძვ. ეგვიპტურად: -.-„რეს (რას) ლამაზმანნი ლამაზნი არიან“) (ძვ. წ. საუკუნე) — ძველი ეგვიპტელი პრინცესა მეთვრამეტე დინასტიიდან. ის იყო ფარაონ ეხნატონისა და მისი მეუღლე ნეფერტიტის ექვსი ცნობილი ქალიშვილიდან მეხუთე.
ოჯახი
ნეფერნეფერურე მამამისის, ეხნატონის მეფობის მე-8 ან მე-9 წელს, ახეტატონში (დღევანდელი ელ-ამარნა), ეხნატონის სატახტო ქალაქში, ეგვიპტის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში დაიბადა. მას ჰყავდა ოთხი უფროსი და: მერიტატონი, მეკეტატენი, ანხესენამონი და ნეფერნეფერუატონ ტაშერიტი (ასევე ჰყავდა ერთი უმცროსი დაც, სახელად სეტეპენრე, რომელიც სავარაუდოდ მის გარდაცვალებამდე დაიღუპა).

ცხოვრება
ნეფერნეფერურეს ერთ-ერთი ადრეული გამოსახულება ელ-ამარნაში, მეფის სახლის ფრესკებში გვხვდება. იგი დახატულია ბალიშზე მჯდომარე დასთან, ნეფერნეფერუატონ ტაშერიტთან ერთად. ფრესკა დაახლოებით ეხნატონის მეფობის მეცხრე წლით თარიღდება და მასზე მთელი ოჯახი, მათ შორის ჩვილი სეტეპენრეცაა გამოსახული.

სიკვდილი და დაკრძალვა
ნეფერნეფერურე სავარაუდოდ ეხნატონის მეფობის მე-13 ან მე-14 წელს გარდაიცვალა. მის გარდაცვალების მიზეზად შესაძლოა შავი სიკვდილი (შავი ჭირი) დასახელდეს, რომელსაც იმ პერიოდისათვის მთელი ეგვიპტე მოეცვა და რომელიც ყოველდღე მრავალ ადამიანს იწირავდა. ამ პერიოდის სამეფო ოჯახის ამსახველი ერთ-ერთი ფრესკიდან ის უკვე გამქრალია, ხოლო ელ-ამარნას სამეფო აკლდამის განსასვენებელ -ს \ კედლის ფრესკაში მისი სახელი გამოსახულია, თუმცა შემდეგ ზევიდან გადალესილია. უფრო დაზუსტებით: სამეფო საფლავის კედელზე მისი სახელი ხუთ პრინცესას შორის იყო ნახსენები (რომლებშიც ყველაზე ახალგაზრდა, სეტეპნერე, რომელიც შესაძლოა ამ დროისათვის უკვე გარდაცვლილი ყოფილიყო, არ იყო შეტანილი), მაგრამ ნეფერნეფერურეს სახელი მოგვიანებით თაბაშირით დაიფარა. პალატა \-ს ოთახის კედელზე ის არ ჩანს სცენაში, სადაც მისი მშობლები და მისი სამი უფროსი და − მერიტატონი, ანხესენამონი და ნეფერნეფერუატონ ტაშერიტი გარდაცვლილ მეკეტატენს გლოვობენ. ამაზე დაყრდნობით შეგვიძლია ვთქვათ, რომ თავად ნეფერნეფერურე ამ აკლდამის მოხატულობის დასრულებამდე ცოტა ხნით ადრე გარდაიცვალა. ეს თეორია ეფუძნება ამფორის სახელურს, რომელზეც მოცემულია წარწერა, სადაც ნახსენებია ნეფერნეფერურეს შიდა (სამარხი) პალატა.
ტუტანხამონის საგანძურში
ტუტანხამონის საგანძურში, 1922 წლის არქეოლოგიური გათხრების დროს, პატარა ყუთის შუშის სახურავი ( 61498) აღმოაჩინეს, რომელზეც გარდაცვლილი პრინცესის სურათი იყო გამოსახული, მის სახელთან ერთად. ორნამენტშემოვლებული ჩარჩოს ცენტრში ჩანს ჩამუხლული პრინცესა, რომელსაც ტუჩებთან მარცხენა ხელის საჩვენებელი თითი აქვს მიდებული (იმხანად ბავშვების გამოსახვის წესის თანახმად). საგულისხმოა, რომ სახურავზე მის სახელში მოცემული ღმერთი რეს (რას) აღმნიშვნელი მარცვალი ფონეტიკურადაა დატანილი და არა ჩვეული წრეშემოვლებული წერტილის ასო-ნიშნით.
G8-ის 26-ე სამიტი

8-ის 26-ე სამიტი, დიდი რვიანის ოცდამეექვსე სამიტი (; 21-23 ივლისი, 2000) — რვა უდიდესი ინდუსტრიული სახელმწიფოს არაოფიციალური შეხვედრა იაპონიაში, ოკინავას პროვინციის ქალაქ ნაგოში.

დიდი შვიდიანის (7) სამიტი იყო არაოფიციალური ფორუმი, რომელიც აერთიანებდა უდიდესი ინდუსტრიული ქვეყნების ხელმძღვანელებს: საფრანგეთი, დასავლეთ გერმანია, იტალია, იაპონია, დიდი ბრიტანეთი, შეერთებული შტატები, კანადა, და ევროკომისიის პრეზიდენტი (ოფიციალურად შეუერთდა 1981 წელს). 1997 წელს ჯგუფს დაემატა ახალი წევრი რუსეთის სახით, რის გამოც მან მიიღო ახალი სახელი — დიდი რვიანი (8). ეს და მომდევნო სამიტები, არ იყო თავდაპირველად ჩაფიქრებული, როგორც მისი უფრო ფართო საერთაშორისო ინსტიტუტებთან დაკავშირების მცდელობა. აღნიშნული სამიტები მოიტანა აუცილებლობამ, რომელთა ინიციატორები იყვნენ საფრანგეთის პრეზიდენტი — ვალერი ჟისკარ-დ’ესტენი და დასავლეთ გერმანიის კანცლერი — ჰელმუტ შმიდტი. სწორედ მათი ინიციატივით შედგა დიდი ექვსიანის (6) პირველი არაოფიციალური შეხვედრა 1975 წელს.

ლიდერები სამიტზე
8 არის არაოფიციალური ყოველწლიური ფორუმი კანადის, ევროკომისიის, საფრანგეთის, გერმანიის, იტალიის, იაპონიის, რუსეთის, გაერთიანებული სამეფოსა და შეერთებული შტატების ლიდერებისთვის.

განხილული საკითხები
სამიტი ჩაფიქრებული იყო, როგორც მის წევრებს შორის არსებული უთანხმოების მოგვარების საშუალება. წმინდა პრაქტიკული თვალსაზრისით, სამიტის წევრებს მიეცათ საშუალება გაეწიათ ერთმანეთისთვის დახმარება რთული ეკონომიკური პრობლემების მოსაგვარებლად.

გალერეა
ჯეინ მორისი

ჯეინ მორისი (, ქალიშვილობის გვარი ბერდენი, დ. 19 ოქტომბერი, 1839, ოქსფორდი, ინგლისი — გ. 26 იანვარი, 1914, ბათი, ინგლისი) — მენატურე, მქარგავი, პრერაფაელიტების სილამაზის იდეალი, უილიამ მორისის მეუღლე, დანტე გაბრიელ როსეტის საყვარელი.

ბიოგრაფია
ჯეინ ბენდენი დაიბადა ოქსფორდში, სადაც ცხოვრობდნენ მისი მშობლები, რობერტ ბერდენი და ენ ბერდენი (ქალიშვილობის გვარი მაიზი). მამა ცხენების მომვლელად მუშაობდა, ხოლო დედა წერა-კითხვის უცოდინარი იყო და, სავარაუდოდ, ოქსფორდში მოსამსახურედ სამუშაოდ ჩამოვიდა. ჯეინის ბავშვობის შესახებ ძალიან ცოტა რამ არის ცნობილი, თუმცა ცხადია, რომ იგი სიღარიბესა და გაჭირვებაში გაიზარდა.

1857 წლის ოქტომბერში ჯეინი და მისი და ელიზაბეტი თეატრ „დრური-ლეინის“ წარმოდგენის სანახავად წავიდნენ, სადაც ჯეინი შენიშნეს მხატვრებმა დანტე გაბრიელ როსეტიმ და ედვარდ ბერნ-ჯოუნზმა, რომლებიც მხატვართა ჯგუფის წევრები იყვნენ და ოქსფორდის უნივერსიტეტში არტურის ციკლის მოტივებზე ფრესკებს ხატავდნენ. ისინი მისი სილამაზით გაოგნებულნი დარჩნენ და დაითანხმეს პოზირებაზე. თავდაპირველად ჯეინი დედოფალ გინევრას მოდელი იყო როსეტისთვის, შემდეგ კი მორისისთვის პოზირებდა ნახატის „მშვენიერი იზოლდა“ („ “). ამ უკანასკნელმა მალე მას ხელი სთხოვა და ისინი დაქორწინდნენ.

ქორწინებამდე ჯეინს თითქმის არ ჰქონდა განათლება, რადგან, სავარაუდოდ, მშობლები მას მოსამახურედ ამზადებდნენ. თუმცა ნიშნობის შემდეგ ჯეინ მორისმა დაიწყო კერძო გაკვეთილები, შეისწავლა ფრანგული და იტალიური ენები და გახდა დახელოვნებული პიანისტი. მისი მანერები და მეტყველება იმდენად შეიცვალა, რომ თანამედროვეები მას „მეფურ“ პიროვნებად ახასიათებდნენ. მოგვიანებით იგი ინგლისის უმაღლეს საზოგადოებაში შევიდა და, შესაძლოა, ბერნარდ შოუს პიესის „პიგმალიონის“ გმირის, ელისა დულიტლის, პროტოტიპიც გახდა.

ჰენრი ჯეიმზმა, რომელიც 1869 წელს პირველად ეწვია მორისებს, ჯეინის შესახებ თავის დას მისწერა:

ჯეინისა და უილიამ მორისის ქორწინება 1859 წლის 26 აპრილს ოქსფორდის წმინდა მიქაელის ეკლესიაში გაიმართა. ჯეინის მამა იმ დროს ოქსფორდში, ჰოლიუელ-სტრიტ 65-ის მისამართზე მდებარე ცხენების მეჯინიბედ მუშაობდა.

ჯეინი და უილიამი თავდაპირველად „წითელ სახლში“ (ბექსლიჰიტი, კენტი) ცხოვრობდნენ, სადაც მათ ქალიშვილები, ელისი (1861 წლის იანვარი) და მერი (1862 წლის მარტი) შეეძინათ, შემდეგ კი მრავალი წლის განმავლობაში — კელმსკოტ-მენორში , რომელიც ოქსფორდშტირსა და უილტშირის საზღვარზე მდებარეობს. ეს სახლი დღესდღეობით ღიაა საზოგადოებისთვის.

ჯეინ ბერდენი 1914 წლის 26 იანვარს ბათში გარდაიცვალა, სადაც იგი ბროკ-სტრიტ 5-ის მისამართზე მდებარე სახლში ცხოვრობდა.

ჯეინ ბერდენი უილიამ მორისისა და დანტე გაბრიელ როსეტის ნახატებზე:
ევა ანდენი

ევა იოჰანა ანდენი( ; დ. 23 აპრილი 1886 – გ. 26 მარტი 1970) — შვედი პრაქტიკოსი იურისტი და ჟურნალისტი. პირველი ქალი ადვოკატი შვედეთში. შვედეთის ადვოკატთა ასოციაციის პირველი ქალი წევრი 1918 წლის 14 მარტიდან.

ბიოგრაფია
ევა ანდენი დაიბადა უფსალაში 1886 წელს. მისი მშობლები იყვნენ ვაჭარი ჰერიბერტ ანდენი და ელინ ფორსმანი.

სკოლის დამთავრებისა და გამოცდების ჩაბარების შემდეგ 1907 წელს ევა შევიდა უფსალას უნივერსიტეტის იურიდიულ ფაკულტეტზე, სადაც ის იყო ერთადერთი ქალი თავის კურსზე. 1912 წელს დაამთავრა უნივერსიტეტი და მიიღო სამართლის პედაგოგის კვალიფიკაცია. 1912-1913 წლებში მოგზაურობდა შვედეთში და კითხულობდა ლექციებს (ქალთა ხმის უფლების ეროვნული ასოციაცია) სახელით. გენდერული ნიშნის გამო მას არ ღბულობდნენ ადვოკატად, თუმცა მოახერხა სამუაოს დაწყება ფალუნის რაიონულ სასამართლოში კლერკად, შემდეგ კი 1914–1915 წლებში — ადვოკატად. ადვოკატად მუშაობდა შვედეთის ადვოკატთა ასოციაციის მდივნის, იოჰან ციორნელდის ფირმაში. დაქორწინებულ ქალებს უნდა მიეღოთ ქმრებისგან მუშაობის ნებართვა, ამიტომ ევა აცხადებდა, რომ არ იმყოფებოდა ქორწინებაში. ასეთი დისკრიმინაცია მხოლოდ 1925 წელს გაუქმდა.

1915 წელს ევა სათავეში ჩაუდგა იურიდიულ ფირმას სტოკჰოლმში. ამ თანამდებობაზე მან ანა პეტერსონი შცვალა. 1918 წელს იგი მიიღეს შვედეთის ადვოკატთა კოლეგიაში. ევას ფორმალურად დაბრკოლება არ შხვედრია, თუმცა ამ ორგანიზაციაში ქალის გამოჩენა იმდენად უჩვეულო იყო, რომ ევა პრესის ყურადღების ცენტრში მოექცა.

ევა ანდენის ფირმა წარმატებული იყო. მის საქმიანობას წარმოადგენდა განქორწინების, მემკვიდრეობის, ალიმენტისა და მეურვეობის საკითხების განხილვა. ევას კლიენტები იყვნენ სელმა ლაგერლოფი,ბარბო ალვინგი და ასტრიდ ლინდგრენი . მისი მეგობრები იყვნენ ალექსანდრა კოლონტაი, კაროლინა უიდერსტრომი და ელენ ფრისი. ევა შევიდა სახელმწიფო იურიდიული კომიტეტის შემადგენლობაში. ხსენებული კომიტეტი კონსულტაციას უწევდა შვედეთის მთავრობას ქალთა და ბავშვებთან დაკავშირებული კანონმდებლობის შესახებ, რომელმაც მნიშვნელოვანი ცვლილებები განიცადა ქალთა საარჩევნო უფლების შემოღების შემდეგ და ხელი შეუწყო რეფორმებს. შედეგად, გაძლიერდა ქორწინების გარეშე დაბადებული ბავშვების უფლებები, ხოლო გათხოვილი ქალები გათავისუფლდნენ ქმრის მეურვეობისგან.

ევა ხშირად აქვეყნებდა პრესაში სტატიებს კანონმდებლობისა და ქალთა უფლებების შესახებ ქორწინების, მემკვიდრეობის, აბორტისა და პროსტიტუციის საკითხებში. 1920-იან და 1930-იან წლებში იყო ლიბერალური ფემინისტური ყოველკვირეული ჟურნალის - ის რეგულარული ავტორი. 1949-1962 წლებში ევა ანდენი იყო „ცხრათა საზოგადოების“ წევრი, რომლის ფუნქციას წარმოადგენდა ლიტერატურული პრიზების გაცემა.

ევა არ დაქორწინებულა. დიდი ხნის განმავლობაში ცხოვრობდა თავის მდივანთან ლიზა ეკედალთან. გარდაცვალებამდე მუშაობდა უფსალაში. მისი ოფისი მოქმედებდა 1995 წლამდე.
G8-ის 27-ე სამიტი

8-ის 27-ე სამიტი, დიდი რვიანის ოცდამეშვიდე სამიტი (; 19-22 ივლისი, 2001) — რვა უდიდესი ინდუსტრიული სახელმწიფოს არაოფიციალური შეხვედრა იტალიაში, ლიგურიის ქალაქ გენუაში. სამიტი გაიმართა პალაცო დუკალეში, გენუა.

დიდი შვიდიანის (7) სამიტი იყო არაოფიციალური ფორუმი, რომელიც აერთიანებდა უდიდესი ინდუსტრიული ქვეყნების ხელმძღვანელებს: საფრანგეთი, დასავლეთ გერმანია, იტალია, იაპონია, დიდი ბრიტანეთი, შეერთებული შტატები, კანადა, და ევროკომისიის პრეზიდენტი (ოფიციალურად შეუერთდა 1981 წელს). 1997 წელს ჯგუფს დაემატა ახალი წევრი რუსეთის სახით, რის გამოც მან მიიღო ახალი სახელი — დიდი რვიანი (8). ეს და მომდევნო სამიტები, არ იყო თავდაპირველად ჩაფიქრებული, როგორც მისი უფრო ფართო საერთაშორისო ინსტიტუტებთან დაკავშირების მცდელობა. აღნიშნული სამიტები მოიტანა აუცილებლობამ, რომელთა ინიციატორები იყვნენ საფრანგეთის პრეზიდენტი — ვალერი ჟისკარ-დ’ესტენი და დასავლეთ გერმანიის კანცლერი — ჰელმუტ შმიდტი. სწორედ მათი ინიციატივით შედგა დიდი ექვსიანის (6) პირველი არაოფიციალური შეხვედრა 1975 წელს.

ლიდერები სამიტზე
8 არის არაოფიციალური ყოველწლიური ფორუმი კანადის, ევროკომისიის, საფრანგეთის, გერმანიის, იტალიის, იაპონიის, რუსეთის, გაერთიანებული სამეფოსა და შეერთებული შტატების ლიდერებისთვის.

განხილული საკითხები
სამიტი ჩაფიქრებული იყო, როგორც მის წევრებს შორის არსებული უთანხმოების მოგვარების საშუალება. წმინდა პრაქტიკული თვალსაზრისით, სამიტის წევრებს მიეცათ საშუალება გაეწიათ ერთმანეთისთვის დახმარება რთული ეკონომიკური პრობლემების მოსაგვარებლად.

გალერეა
მოწვეული სტუმრები (სახელმწიფოები)

მოწვეული სტუმრები (საერთაშორისო ორგანიზაციები)
G8-ის 28-ე სამიტი

8-ის 28-ე სამიტი, დიდი რვიანის ოცდამერვე სამიტი (; 26-27 ივნისი, 2002) — რვა უდიდესი ინდუსტრიული სახელმწიფოს არაოფიციალური შეხვედრა კანადაში, ალბერტის პროვონციის სოფელ კანანასკისში.

დიდი შვიდიანის (7) სამიტი იყო არაოფიციალური ფორუმი, რომელიც აერთიანებდა უდიდესი ინდუსტრიული ქვეყნების ხელმძღვანელებს: საფრანგეთი, დასავლეთ გერმანია, იტალია, იაპონია, დიდი ბრიტანეთი, შეერთებული შტატები, კანადა, და ევროკომისიის პრეზიდენტი (ოფიციალურად შეუერთდა 1981 წელს). 1997 წელს ჯგუფს დაემატა ახალი წევრი რუსეთის სახით, რის გამოც მან მიიღო ახალი სახელი — დიდი რვიანი (8). ეს და მომდევნო სამიტები, არ იყო თავდაპირველად ჩაფიქრებული, როგორც მისი უფრო ფართო საერთაშორისო ინსტიტუტებთან დაკავშირების მცდელობა. აღნიშნული სამიტები მოიტანა აუცილებლობამ, რომელთა ინიციატორები იყვნენ საფრანგეთის პრეზიდენტი — ვალერი ჟისკარ-დ’ესტენი და დასავლეთ გერმანიის კანცლერი — ჰელმუტ შმიდტი. სწორედ მათი ინიციატივით შედგა დიდი ექვსიანის (6) პირველი არაოფიციალური შეხვედრა 1975 წელს.

ლიდერები სამიტზე
8 არის არაოფიციალური ყოველწლიური ფორუმი კანადის, ევროკომისიის, საფრანგეთის, გერმანიის, იტალიის, იაპონიის, რუსეთის, გაერთიანებული სამეფოსა და შეერთებული შტატების ლიდერებისთვის.

განხილული საკითხები
სამიტი ჩაფიქრებული იყო, როგორც მის წევრებს შორის არსებული უთანხმოების მოგვარების საშუალება. წმინდა პრაქტიკული თვალსაზრისით, სამიტის წევრებს მიეცათ საშუალება გაეწიათ ერთმანეთისთვის დახმარება რთული ეკონომიკური პრობლემების მოსაგვარებლად.

გალერეა
მოწვეული სტუმრები (სახელმწიფოები)

მოწვეული სტუმრები (საერთაშორისო ორგანიზაციები)