ლუი რენო (იურისტი)

ლუი რენო(დ. 21 მაისი,1843 - გ. 8 თებერვალი, 1918) – ფრანგი იურისტი და განმანათლებელი, მიენიჭა ნობელის პრემია მშვიდობის განმტკიცებისთვის 1907 წელს (რომელიც გაიზიარა ერნესტო თეოდორო მონეტასთან).

1868-დან 1873 წლამდე რენო იყო რომაული და კომერციული სამართლის ლექტორი დიჟონის უნივერსიტეტში. 1873 წლიდან სიცოცხლის ბოლომდე იყო იურიდიული ფაკულტეტის პროფესორი პარიზის უნივერსიტეტში, სადაც 1881 წელს გახდა საერთაშორისო სამართლის პროფესორი. 1890 წელს გახდა იურისკონსული საგარეო საქმეთა სამინისტროში, რომლისთვისაც სპეციალურად შეიქმნა ეს თანამდებობა. რენო გაუძღვა უამრავ კონფერენციას, განსაკუთრებით აღსანიშნავია, ჰააგის ორი კონფერენცია 1899 და 1907 წლებში. ასევე ლონდონის კონფერენციას 1908-1909 წლებში.

რენო იყო გამორჩეული არბიტრაჟში, მისი ყველაზე გახმაურებული საქმეები იყო იაპონური სახლის საგადასახადო საკითხი 1905 წელს, კასაბლანკას საკითხი 1909 წელს, კართაგენის საკითხი 1913 წელს და მანუბა 1913 წელს.

მის ნაშრომებში მოიპოვება სპეციალურად საერთაშორისო კანონისთვის მიძღვნილი სტატიები და მონოგრაფიები. მის მეგობართან და კოლეგასთან ჩარლზ ლიონ-კაენთან ერთად შექმნა რამდენიმე ნაშრომი კომერციულ სამართალში.

1879 წელს რენომ გამოაქვეყნა თავისი წარდგინება საერთაშორისო სამართლის სწავლების შესახებ.

ბიოგრაფია
მისმა აქტიურმა მცდელობამ საერთაშორისო სამართლის პრობლემების მოგვარებისთვის, ღირსება და პატივი მოუპოვა მსოფლიოს მასშტაბით. ლუი რენო, როგორც თავად ამბობდა იყო ,, პროფესორი გულის სიღრმეში". დაიბადა ოტენში ---ის უბანში, საფრანგეთში. სწავლის სიყვარული მისი ბურგუნდიელი მამისგან ერგო, რომელიც წიგნებს ჰყიდდა. განსაკუთრებული ინტელექტით დაჯილდოებული რენო კლასში პირველობას არ თმობდა, იღებდა პრიზებს ფილოსოფიაში, მათემატიკაში და ლიტერატურაში. მოგვიანებით, დიჟონის უნივერსიტეტში ლიტერატურის ბაკალავრის ხარისხი მიიღო. შვიდი წლის განმავლობაში (1861-1868), ის სწავლობდა სამართალს პარიზში, მიიღო სამი სამეცნიერო ხარისხი, მათ შორის, უმაღლესი დოქტორის ხარისხი.

ადრეული წლები
1868 წელს დაიწყო აკადემიური საქმიანობა, რომელიც არასდროს მიუტოვებია. 25 წლის ასაკში, 1868 წელს, ის დაბრუნდა დიჟონის უნივერსიტეტში, თავდაპირველად, რომაული და შემდგომ კომერციული სამართლის ლექტორად. ის შეუერთდა პარიზის უნივერსიტეტის სამართლის ფაკულტეტს, როგორც კრიმინალური სამართლის პროფესორი, 1873 წელს. თუმცა, მან თავისი ჭეშმარიტი მისწრაფება ერთი წლის შემდეგ აღმოაჩინა, როდესაც, საერთაშორისო სამართლის დროებით ვაკანსიაზე განაცხადი შეიტანა. მიუხედავად ამისა, თავდაპირველად, მისი ძირითადი ინტერესის სფერო არ შეცვლილა. მისი ნაშრომები შედგებოდა 50 პუბლიკაციისგან, სტატიებისგან და წიგნისგან ’ , რომელმაც საერთაშორისო სამართალში საფუძვლიანი ადგილი დაუმკვიდრა 1881 წელს.

აკადემიური მოღვაწეობა
რენოს დაუღალავმა შრომამ წარმოუდგენლად გაზარდა ფრანგული ავტორიტეტი საერთაშორისო იურიდიულ ასპარეზზე. ის უძღვებოდა უამრავ ლექციას, წერდა მოხსენებებს, გამოაქვეყნა 200 ჩანაწერი და სტატია, უმეტესი მათგანი იურიდიულ და პოლიტიკურ - სამეცნიერო ჟურნალებში იბეჭდებოდა. გამოსცა რამდენიმე წიგნი, რომელთაგან ყველაზე მნიშვნელოვანი, მის კოლეგასთან, ჩარლზ ლიონ-კაენთან თანამშრომლობით.

მისი სულისკვეთება როგორც სწავლების, ისე კვლევის მიმართ ერთნაირად მიზანმიმართული იყო. პარალელურად ასწავლიდა პარიზის უნივერსიტეტში, პოლიტიკურ მეცნიერებათა სკოლაში და ორ სამხედრო სკოლაში. მან შექმნა 252 სადოქტორო თეზისი, განათლება მისცა უამრავ სტუდენტს, რომელთაც, მოგვიანებით მნიშვნელოვანი დიპლომატიური პოსტები დაიკავეს საფრანგეთსა და მის ფარგლებს გარეთ.

საერთაშორისო მოღვაწეობა
1890 წლიდან, თავდაპირველად, რენო მონაწილეობდა საერთაშორისო სამართლის პრაქტიკული პრობლემების მოგვარების საკითხებზე. მომდევნო წლებში იყო საგარეო საქმეთა მინისტრ ალექსანდრ რიბოტის ოფიციალური მრჩეველი. მომდევნო ოცი წელი იყო საფრანგეთის წარმომადგენელი უამრავ საერთაშორისო კონფერენციაზე ევროპაში. ჰააგის ტრიბუნალის გახსნისას, რენო იყო 28 არბიტრიდან ერთ-ერთი. ტრიბუნალის არსებობის პირველი 14 წლის მანძილზე, მოხალისეობრივ საფუძველზე, არბიტრაჟის ყველაზე ხშირად შერჩეული წევრი რენო გახლდათ. ის მონაწილეობდა სასამართლოს ცამეტი განხილვიდან ექვსში: იაპონური საგადასახადო საკითხი, ერთი მხრივ იაპონიას და მეორე მხრივ გერმანიას, საფრანგეთს და დიდ ბრიტანეთს შორის(1905წელს); კასაბლანკას საკითხი გერმანიასა და საფრანგეთს შორის (1909); სავარკარის საკითხი საფრანგეთსა და დიდ ბრიტანეთს შორის(1911); კანევაროს საკითხი იტალიასა და პერუს შორის (1912); კართაგენის საკითხი საფრანგეთსა და იტალიას შორის (1913) და მანუბას საკითხი საფრანგეთსა და იტალიას შორის (1913).

მრავალ ღირსებასთან ერთად მასწავლებლის, დიპლომატის, იურისტის, რენოს მიენიჭა საპატიო ლეგიონერის წოდება, საპატიო დოქტორის წოდება რამდენიმე უნივერსიტეტის მიერ და არჩეულ იქნა საერთაშორისო სამართლის აკადემიის პრეზიდენტად, რომელიც დაფუძნდა ჰააგაში, 1914 წელს.

რენო არასოდეს გადამდგარა. მისი უკანასკნელი ლექციის შემდეგ, 6 თებერვალს 1918 წელს, საკუთარ ვილაზე, ბარბიზონში, ავად გახდა და გარდაიცვალა 8 თებერვალს.