iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
სალსკის კირილესა და მეთოდეს ეკლესია

სალსკის კირილესა და მეთოდეს ეკლესია — მართლმადიდებლური ეკლესია ქალაქ სალსკში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ვოლგოდონისა და სალსკის ეპარქიას. ეკლესიის მშენებლობა დაიწყეს 1999 წელს და დაასრულეს 2017 წელს.

ეკლესიის მისამართი: რუსეთის ფედერაცია, როსტოვის ოლქი, ქალაქი სალსკი, ლენინის ქუჩა № 52.

ეკლესიის ისტორია
1993 წლის სექტემბერში ქალაქ სალსკის ადმინისტრაციის ხელმძღვანელმა ა. ბუბლიკოვმა გამოსცა დადგენილება ლენინის ქუჩაზე, რეკონსტრუქციის ზონაში, დროებითი ავტოსადგურის ადგილზე ეკლესიის ასაშენებლად საპროექტო-საძიებო სამუშაოების გამართვის შესახებ. ეკლესიის ასაშენებლად გამოიყო მიწის ნაკვეთი 3276 კვ. მ.

1994 წლის თებერვალში „აღორძინების“ პროგრამის ფარგლებში ქალაქ სალსკში მოიწონეს მომავალი ეკლესიის პროექტის ესკიზი. პროექტის ავტორი იყო მოსკოვის არქიტექტურულ-საპროექტო სახელოსნოს ხელმძღვანელი ი. მურზინი. მომავალი ეკლესიის ტექნიკურ-ეკონომიკური მონაცემები ასეთი იყო: სართული - 3, ადგილების რაოდენობა - 1 200 მომლოცველი, სამშენებლო ფართობი - 926 კვ. მ.

1999 წლის გაზაფხულზე დაიწყო ეკლესიის მშენებლობა. არქიტექტორის ჩანაფიქრის მიხედვით ეკლესიის სიგანე იყო 21 მეტრი, სიგრძე - 36 მეტრი. ეკლესია ხუთგუმბათიანი უნდა ყოფილიყო, გადაწყვეტილი თეთრ-წითელ ფერებში. ეკლესიის გარშემო საეკლესიო პარკი მოეწყობოდა.

სალსკში ანალოგიური საკულტო ნაგებობა არ არსებობს. ეს ეკლესია ერთადერთია, აგებული ინდივინდუალური პროექტით, რომელმაც აიღო გრან-პრი პარიზის გამოფენაზე.

ეკლესიის მშენებლობა 2000 წელს შეწყდა. მშენებლობა განახლდა მხოლოდ 2007 წელს. 2017 წლის აგვისტოდან ეკლესიაში მიმდინარეობს რეგულარული ღვთისმსახურება.

გალერეა
ნოვოჩერკასკის მევენახეობისა და მეღვინეობის მუზეუმი

ნოვოჩერკასკის მევენახეობისა და მეღვინეობის მუზეუმი — მუზეუმი ქალაქ ნოვოჩერკასკში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. მუზეუმის დანიშნულებაა სპეციალისტებს და მუზეუმის ვიზიტორებს გააცნოს მევენახეობისა და მეღვინეობის ისტორია დონის მიწაზე. მუზეუმის კოლექციაში წარმოდგენილია 500-ზე მეტი ექსპონატი: მაკეტები, ფოტოები, სურათები, ჭურჭელი და სხვა.

ისტორია
მუზეუმი დაარსდა 1972 წელს იაკობ პოტაპენკოს სახელობის სრულიად რუსეთის მევენახეობისა და მეღვინეობის სასწავლო-კვლევითი ინსტიტუტის თაოსნობით მცირე ექსპოზიციის გარშემო. მუზეუმის დაარსების ერთ-ერთი ინიციატორი იყო ენთუზიასტი-ისტორიკოსი ა. პოტაპენკო, ასევე მის შექმნაზე მუშაობდნენ არქეოლოგ-ისტორიკოსები ე. სავჩენკო და მ. კრაისვეტნი.

აღწერა
ამჟამად მუზეუმში მრავალრიცხოვანი ექსპოზიციაა, რომელიც მოგვითხრობს მევენახეობისა და მეღვინეობის ისტორიის შესახებ დონის ტერიტორიაზე, აქ განთავსებულია სტენდები ანტიკური მევენახეობისა და მეღვინეობის შესახებ. შეგროვებულია ღვინისათვის გამოსადეგი ჭურჭელი, ანტიკური შავლაქიანი ღვინის სასმისები, ვერცხლის მოოქროვილი ფიალები, რომლებიც აღმოაჩინეს სადოვის ყორღანის გათხრების დროს 1962 წელს. მუზეუმის ექსპოზიციის შემადგენლობაში შედის ასევე ქალის ბიუსტი - სარმატი „დედოფლის“ გამოსახულება, რომელიც არის მიხაილ გერასიმოვის ნამუშევარი.

ვიზიტორებისათვის საინტერესოა განყოფილება, რომელიც ეძღვნება დონის ტერიტორიაზე ვაზის კულტურის გავრცელებას (- სს.). ეს მოხდა ხაზართა სახაკანოს მმართველობის პერიოდში.

კაზაკების მევენახეობისა და მეღვინეობის განყოფლება შეიცავს მთელ რიგ ექსპონატებს: ვენახის მაკრატლებს, ღვინის დასაწურ ვარცლებს, სხვადასხვა განსხვავებულ ჭურჭელს, რომელიც გამოიყენება მეღვინეობისათვის, აზარფეშები და სხვადასხვა დანიშნულების მევენახეობის იარაღები.

ცალკე ექსპოზიცია ეკუთვნის ალექსანდრე პუშკინს, რომელიც თავის შემოქმედებაში არაერთხელ ახსენებს დონის ყურძენს და ღვინოს. ექსპონატებს შორისაა პოეტის მარმარილოს ბიუსტი და მწერლის თანადროული ღვინის ბოთლი.

ინსტიტუტის ისტორიის შესახებ მოგვითხრობს ცალკე ოთახში განთავსებული ექსპოზიცია. აქ ვიზიტორებს შეუძლიათ სხვადასხვა სახის ყურძნის ჯიშების ნახვა, რომლებიც გამოყვანილია ინსტიტუტში. აქვეა წარმოდგენილი ინსტიტუტის მეცნიერთა ფოტოები.

მუზეუმში გახსნილია სუვენირებისა და საჩუქრების განყოფილება ვიზიტორებისათვის.

უნიკალური სტენდი მოგვითხრობს ინსტიტუტისა და ცნობილი მეცნიერისა და მოგზაურის ტურ ჰეიერდალის მეგობრობის შესახებ. აქ წარმოდგენილია მისი ნავის „კონ-ტიკის“ მაკეტი, ღვინოების „კონ-ტიკისა“ და „რას“ ეტიკეტები, ტურ ჰეიერდალის წიგნები და ფოტოები ავტოგრაფებით.
იოსებ ნანობაშვილი

იოსებ ნანობაშვილი (დ. 30 აპრილი, 1971, თბილისი) — ქართველი დიპლომატი. საქართველოს საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი საბერძნეთის რესპუბლიკაში 2015 წლის მაისიდან.

ბიოგრაფია
დაიბადა 1971 წლის 30 აპრილს თბილისში. 1987-1993 წლებში სწავლობდა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში თეორიული ფიზიკის ფაკულტეტზე, ხოლო 2000-2002 წლებში — ხმელთაშუაზღვის დიპლომატიური აკადემია მალტაში. 2003 წელს დაიწყო დისტანციური სწავლება ლუიზიანის ქალაქ კოვინგტონის ლაკროსის უნივერსიტეტში, რომელიც 2005 წელს დოქტორის ხარისხით დაასრულა.

1998 წელს მუშაობა დაიწყო საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროში და 2002 წლამდე იკავებდა ევროპული ინტეგრაციის დეპარტამენტის სამმართველოს უფროსის მოადგილის, მეორე მდივნის, ატაშეს პოზიციას. 2002-2006 წლებში ევროკავშირში საქართველოს წარმომადგენლობის მრჩეველი, პირველი მდივანი და მეორე მდივანი იყო. 2006 წელს დაინიშნა ევროპული ინტეგრაციის დეპარტამენტის დირექტორის მოადგილედ. ეს თანამდებობა 2008 წლამდე ეკავა, რის შემდეგაც გადავიდა რუმინეთში და 2009 წლამდე საელჩოს საქმეთა დროებითი რწმუნებული, უფროსი მრჩეველი და კონსული იყო. 2009-2013 წლებში ეუთო-ში საქართველოს მისიის უფროსი მრჩეველი, ხოლო 2013-2015 წლებში — საგარეო საქმეთა სამინისტროს საერთაშორისო ეკონომიკური ურთიერთობების დირექტორი იყო.

2015 წლის მაისიდან არის საქართველოს საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი საბერძნეთის რესპუბლიკაში.

ფლობს ინგლისურ და რუსულ ენებს.
ჰუსიტები (დაჯგუფება)

ჰუსიტები, ჰუტი ან ანსარ-ალაჰი, ანსარულა  — შიიტი-ზეიდიტების გასამხედროებული დაჯგუფება, მოქმედებს იემენის ტერიტორიაზე.

2004 წელს მათ დაიწყეს შეიარაღებული აჯანყება იემენის მთავრობის წინააღმდეგ და თანდათანობით დაამყარეს კონტროლი ქვეყნის სამხრეთის ტერიტორიებზე. ჰუსიტებმა მიიღეს მონაწილეობა იემენის 2011 წლის რევოლუციაში, რომლის შედეგადაც გადადგა პრეზიდენტი ალი აბდალ სალეჰი. 2015 წლიდან, მას შემდეგ, რაც აიღეს იემენის დედაქალაქი სანა და შექმნეს რევოლუციური საბჭო, წარმოადგენს იემენის დე-ფაქტო მმართველ ორგანიზაციას. რევოლუციური საბჭოს პრეზიდენტი, რომლის ლეგიტიმურობასაც არ აღიარებენ არცერთ საერთაშორისო დონეზე, არის დაჯგუფების წევრი მუჰამედ ალი ალ-ჰუსი.

საყოველთაოდ მიიჩნევენ, რომ ორგანიზაცია საიდუმლო სამხედრო და ფინანსურ დახმარებას იღებს ირანისა და მისი მომხრეებისაგან, როგორიცაა ჰეზბოლა სირიაში.

ორგანიზაცია დამაარსებლად მიიჩნევს ყოფილ ხელმძღვანელს ჰუსეინ ალ-ჰუსის, რომელიც იემენის არმიამ მოკლა 2004 წლის სექტემბერში.

ისტორია
ჰუსიტების აღმსარებლობაა ზეიდიტური მაზჰაბი. ზეიდიტები განსახლებულები არიან ძირითადად იემენის ჩრდილოეთით. 2004 წელს თვითგამოცხადებულმა იმამმა ჰუსეინ ალ-ჰუსიმ წამოიწყო ანტისამთავრობო აჯანყება, რომელმაც იემენის ხელისუფლება დაადანაშაულა ზეიდიტების დისკრიმინაციაში. ალ-ჰუსის გარდაცვალების შემდეგ დაჯგუფების ხელმძღვანელობა გადავიდა მისი ძმის აბდელ-მალიქ ალ-ჰუსის ხელში. 2009 წელს საუდის არაბეთის მხარდაჭერის შედეგად სამთავრობო ძალებმა აჯანყება ჩაახშეს. 2010 წლის თებერვალში ჰუსიტებმა და იემენის მთავრობამ ხელი მოაწერეს შეთანხმებას ცეცხლის შეწყვეტის შესახებ.

იემენის მთავრობამ ჰუსიტები დაადანაშაულია ირანისაგან მხარდაჭერაში. ჰუსიტები აცხადებდნენ, რომ იცავდნენ შიიზმს სუნიზმის გავლენისაგან, რომლებიც წარმოადგენდნენ ქვეყნის მოსახლეობის უმრავლესობას. გარდა ამისა ჰუსიტების ერთ-ერთი მოთხოვნა იყო ჩრდილოეთში მდებარე საადის მუჰაფაზისათვის უფრო მეტი ავტონომიის მოთხოვნა, სწორედ ამ რეგიონში ცხოვრობენ შიიზმის მიმდევრები. ჰუსიტების მოწინააღმდეგეები მიიჩნევენ, რომ ისინი ცდილობდნენ აეღორძნებინათ ზეიდიტური იმამატი, რომელიც ჩრდილოეთ იემენის ტერიტორიაზე არსებობდა 1962 წლის რევოლუციამდე.

1 თებერვალს ჰუსიტებმა პოლიტიკურ პარტიებს ულტიმატუმი წაუყენეს: თუკი სამ დღეში არ ჩამოაყალიბებდნენ მთავრობას, მაშინ საკუთარი გადაწყვეტილებების შესაბამისად იმოქმედებდნენ.

5 თებერვალს ცნობილი გახდა, რომ ჰუსიტებმა მიიღეს ახალი კონსტიტუციური დეკლარაცია და პოლიტიკური ძალების უმეტესობა დათანხმდა საპრეზიდენტო საბჭოს შექმნაზე, რომელიც ქვეყნის მმართველი იქნებოდა ერთი წლის მანძილზე. მის შემადგენლობაში შევიდა ხუთი ადამიანი, საბჭოს ხელმძღვანელობდა სამხრეთ იემენის ყოფილი პრეზიდენტი ალი ნასერ მუჰამედი. კონსტიტუციური დეკლარაციის თანახმად შეიქმნა გარდამავალი საბჭო, რომელიც შედგებოდა იემენის ყველა რეგიონის 551 წარმომადგენლისაგან. ჰუსიტებმა ასევე გამოაცხადეს წარმომადგენელთა პალატის დათხოვისა და ტექნოკრატების მთავრობის ფორმირების შესახებ. დროებით მთავრობად გამოცხადდა რევოლუციური კომიტეტი, რომელსაც სათავეში ედგა მუჰამედ ალი ალ-ჰუსი.
ტაჯიკეთის პოლიტიკური სისტემა

პრეზიდენტი, რომელიც პირდაპირი არჩევნებით მოდის სახელმწიფოს სათავეში, არის სახელმწიფოსა და მთავრობის მეთაური. პრეზიდენტი ნიშნავს პრემიერ-მინისტრს და მთავრობის ყველა წევრს, პარლამენტის დამტკიცების გარეშე. ამით, ტაჯიკეთი არის საპრეზიდენტო რესპუბლიკა. ტაჯიკეთის 2003 წლის 22 ივნისის საკონსტიტუციო რეფერენდუმის შედეგად, 2003 წლის კონსტიტუციის შესაბამისად, სხვა ცვლილებებთან ერთად პრეზიდენტის ინსტიტუტსაც შეეხო ცვლილებები, რომლის მიხედვით ერთი და იგივე პირი პრეზიდენტად ზედიზედ ორჯერ, შვიდი წლიანი ვადით, შეიძლება არჩეული იყოს. ემომალი რაჰმონი პრეზიდენტად 2006 წლის არჩევნებში აირჩიეს და 2003 წლის კონსტიტუციის მიხედვით, ეს მის პირველ 7 წლიან ვადათ ითვლება, ხოლო 2013 წელს, იგი მეორე ვადით აირჩიეს და მას შეუძლია ამ თანამდებობაზე 2020 წლამდე დარჩეს. თუმცა, რაჰმონს გააჩნია „ერის მამის“ წოდება და ამიტომ იგი თავისუფლდება საპრეზიდენტო ვადისგან. ეს წოდება ასევე აძლევს მას და მის ოჯახს იურიდიულ იმუნიტეტს.
როსტოვის ოლქის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი

როსტოვის ოლქის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი — მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი ქალაქ დონის როსტოვში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. დაარსდა 1937 წელს როსტოვის ოლქის შექმნასთან დაკავშირებით. მუზეუმში წარმოდგენილია ოლქის ბუნების, კულტურისა და ისტორიის ძეგლები. ყველაზე მეტად ღირებულია მუზეუმის ექსპოზიცია „დონის ყორღანების სასწაულები“, სადაც დაცულია 2 000 ოქროსა და ვერცხლისაგან დამზადებული საგანი, რომლებიც განეკუთვნებიან ძვ. წ. - ახ. წ. საუკუნეებს.

როსტოვის ოლქის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი წამყვანი სამეცნიერო ცენტრია ისტორიის, ეთნოგრაფიისა და დონის მატერიალური კულტურის პრობლემების კვლევის საქმეში.

ისტორია
პირველი სურვილი დონის როსტოვში მუზეუმის გახსნის შესახებ ჯერ კიდევ 1862 წელს გაჩნდა და ეკუთვნოდა ქალაქის მეთაურს ა. ბაიკოვს, მაგრამ კიდევ ბევრი წელი გავიდა ამ იდეის ცხოვრებაში გატარებამდე.

როსტოვის საქალაქო მუზეუმი, საიდანაც თავის ისტორიას იწყებს როსტოვის ოლქის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი, გაიხსნა 1910 წლის 1 მაისს. მისი შექმნა შესაძლებელი გახდა ქალაქელი მეცენატების, მხარეთმცოდნეების, საქალაქო დუმისა და უბრალო ენთუზიასტების წყალობით. აღნიშნულ შრომაში განსაკუთრებული წვლილი შეიტანა როსტივის ისტორიის, სიძველეებისა და ბუნების საზოგადოების წევრებმა მ. კრასნიანსკიმ, ა. ილინმა და ვ. ასმოლოვმა. ქალაქის მუზეუმის შენობა სპეციალურად ააგეს მუზეუმისთვის მისამართზე დუმის ჩიხი № 5 და შემორჩენილია დღევანდელ დღემდე. მუზეუმში სტუმრობა უფასოა ყველასათვის.

როსტოვის ოლქის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი წარმოადგენს მსხვილ საგანმანათლებლო ცენტრს, აქ იმართება ლექციები და ღონისძიებები, რომელიც ეძღვნება ოლქისა და ქვეყნის მშნიშვნელოვან თარიღებს.
ბატაისკის ისტორიის მუზეუმი

ბატაისკის ისტორიის მუზეუმი — ისტორიული მუზეუმი ქალაქ ბატაისკში, როსტოვის ოლქი. მუზეუმის თანამედროვე შენობა განთავსებულია კულტურისა და დასვენების პარკში მისამართი კიროვის ქუჩა 51-ა.

ისტორია
ბატაისკში პირველი მუზეუმი გაიხსნა 1966 წელს ბატაისკის ისტორიის მუზეუმია განთავსებული იყო ადგილობრივ კინოთეატრში. თავდაპირველად მისი სახელწოდება იყო „რევოლუციური, საბრძოლო და შრომის დიდების მუზეუმი“. იგი განთავსებული იყო სულ ორ ოთახში, ხოლო მისი ფონდი მოითვლიდა 400 ექსპონატს. თანამედროვე მუზეუმის შენობა ააგეს 1979 წელს. გახსნა გაიმართა ამავე წლის 22 აპრილს.

მუზეუმი თანამედროვე სახელწოდებას ატარებს 1993 წლიდან. ამ პერიოდისათვის მისი საგამოფენო-ექსპოზიციური ფართობი შეადგენს 430 კვადრატულ კილომეტრს.

ექსპოზიცია
მუზეუმის ძირითადი საგამოფენო ექსპოზიცია შეადგენს იმ ექსპონატებს, რომლებიც მოგვუითხრობენ ქალაქის ისტორიის, ეთნოგრაფიისა და არქეოლოგიის შესახებ. მუზეუმის ფონდი მოითვლის 9 000 დოკუმენტს, რომელიც ეძღვნება ქალაქ ბატაისკის ისტორიას.

მუზეუმს გააჩნია სამი საგამოფენო დარბაზი:

საბრძოლო დიდების დარბაზი - წარმოდგენილია დიდი სამამულო ომისა და რუსეთის სამოქალაქო ომის დროინდელი ექსპონატები, ხსოვნის კედელი დაღუპულთა სახელებით. დარბაზში დროდადრო იმართება შემოქმედებითი ღონისძიებები, შეხვედრები ომის ვეტერანებთან.
მხარეთმცოდნეობის დარბაზი
საგამოფენო დარბაზი

ექსპოზიცია:
პირველი მფრინავ-კოსმონავტების ვლადიმერ კომაროვის, ევგენი ხრუნოვისა და ვიქტორ გორბანკოს პირადი ნივთები.
ბატაისკის სარკინიგზო კვანძის ისტორიის ექსპონატები. ვლადიკავკაზის რკინიგზამ, რომელიც ააგეს 1875 წელს იმპერატორ ალექსანდრე -ის ბრძანებით, გაიარა ბატაისკში, რომელიც გახდა მსხვილი სარკინიგზო კვანძი და კავკასიის „ჭიშკარი“.
ეთნოგრაფიულ ექსპოზიცია. აქ წარმოდგენილია ექსპონატები, რომელიც ეძღვნება ბატაისკისა და მისი შემოგარენის მოსახლეობის ტრადიციებსა და ყოფა-ცხოვრებას.
ბატაისკელი მხატვრის ნიკოლაი ლოსევსკის ნამუშევრების მუდმივი გამოფენა.
სერჯო კანავერო

სერჯო კანავერო ( დ. 29 დეკემბერი 1964, ტურინი, იტალია) — იტალიელი ნეიროქირურგი და ავტორი. მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი (1989). მასობრივი საინფორმაციო საშუალებების ყურადღება მიიპყრო 2015 წელს თავისი განცხადებით, რომ იგი შეძლებს და შეასრულებს ადამიანის თავის გადანერგვის პირველ წარმატებულ ოპერაციას, რომელიც ჩაუტარდება ვერდნიგ-ჰოფმანის ავადმყოფობით დაავადებულ რუს პროგრამისტ — ვალერი სპირიდონოვს. აღნიშნული დაავადება განუკურნებადად ითვლება. ჟურნალ „ “-ის მიხედვით, პაციენტი გახდება ჩინეთის მოქალაქე. 36 საათიანი ოპერაციის ჩატარება დაგეგმილია 2018 წლის დასაწყისში.
ანჯელა ნანეტი

ანჯელა ნანეტი (, დ. 8 ნოემბერი, 1942, ბუდრიო, ბოლონიის პროვინცია, იტალია) — იტალიელი მწერალი.

დაამთავრა რა სკოლა მშობლიურ მხარეში, სწავლა განაგრძო უნივერსიტეტში, სადაც შუასაკუნოვან ისტორიას შეისწავლიდა. მოგვიანებით გადავიდა პესკარაში, სადაც უფროს კლასებში მასწავლებლად მუშაობდა, დაკავებული იყო კვლევით და სხვადასხვა ექსპერიმენტული პროგრამით. წერა დაიწყო 1984 წელს, თუმცა 1995 წლამდე აქტიური ლიტერატურული კარიერით ვერ დაკავდა. ცნობილი გახდა პირველი რომანით „ადალბერტოს მოგონებები“, რომელშიც განიხილება, თუ როგორც გრძნობს თავს 11 წლის ბავშვი, რომელიც იზრდება. 2003 წელს მიიღო ჰანს კრისტიან ანდერსენის ეროვნული პრემია ნომინაციაში „იტალიის საუკეთესო მწერალი“.

მისი კიდევ ერთი ცნობილი ნაწარმოებია „ბაბუაჩემი ალუბლის ხე იყო“. სიუჟეტის მიხედვით, მოხუცი ოტავიანო რგავს ალუბლის ხეს, რომელიც შემდგომში მისი შვილიშვილის საუკეთესო მეგობრად იქცევა. წიგნი ნათარგმნია 20-ზე მეტ ენაზე და მიღებული აქვს მრავალი საერთაშორისო ჯილდო.
ვლადისლავ ვანჩურა

ვლადისლავ ვანჩურა (, დ. 23 ივნისი, 1891 — გ. 1 ივნისი, 1942) — ჩეხი მწერალი, დრამატურგი და კინორეჟისორი.

მისი ნაწარმოები პირველად გამოქვეყნდა პერიოდიკაში, 1919 წელს. 1929 წელს გაირიცხა ჩეხოსლოვაკიის კომუნისტური პარტიიდან, ამავე პარტიის ლიდერ გოტვალდის კურსის კრიტიკის გამო მანიფესტის ხელმოწერის საფუძველზე. 1942 წელს, ფაშისტური ოკუპაციის პერიოდში, რაინჰარდ ჰაიდრიხის მკვლელობის მცდელობისას დააპატიმრა გესტაპომ და ყოველგვარი სასამართლო პროცესის გარეშე სიკვდილით დასაჯა.

ვანჩურა ცნობილია საბავშვო წიგნებით (მაგ. „კუბულა და კუბა კუბიკულა“).
ელისი საოცრებათა ქვეყანაში

„ელისის თავგასავლები საოცრებათა ქვეყანაში“ ( — 1865 წლის ფენტეზის ჟანრის მოთხრობა, რომლის ავტორია ინგლისელი მათემატიკოსი ჩარლზ ლატვიჯ (ლუტვიჯ) დოჯსონი. წიგნი მან გამოსცა ფსევდონიმით ლუის კეროლი. იგი აღწერს თუ როგორ მოხვდება მთავარი პერსონაჟი, გოგონა ელისი, კურდღლის სოროდან უცნაურ სამყაროში, რომელშიც გაიცნობს სხვადასხვა ანთროპომორფულ არსებას. ნაწარმოებში ლოგიკასთან ხშირი თამაშია, რამაც მას პოპულარობა მოუპოვა უფროს და უმცროს თაობებშიც.
„ელისი“ აგრეთვე ცნობილია, როგორც „ლიტერატურული აბსურდის“ (უაზრობის) ჟანრის მაგალითი. ლიტერატურაზე თუ პოპულარულ კულტურაზე გავლენა იქონია ნაწარმოების მრავალმა პერსონაჟმა, ისევე, როგორც სიუჟეტებმა და ილუსტრაციებმა.
ალისა საოცრებათა ქვეყანაში (მრავალმნიშვნელოვანი)

ალისა საოცრებათა ქვეყანაში შეიძლება ნიშნავდეს:
ალისა საოცრებათა ქვეყანაში, ლუის კეროლის 1865 წლის რომანი;
სარკისმიღმეთი და რა იხილა იქ ალისამ, 1871 წლის გაგრძელება

სასცენო დადგმები
ალისა საოცრებათა ქვეყანაში (მიუზიკლი), 1886 წლის მიუზიკლი
ალისა საოცრებათა ქვეყანაში (ოპერა), 2007 წლის ოპერა
ალისა საოცრებათა ქვეყანაში, 2006
ალისა საოცრებათა ქვეყანაში (ბალეტი), კრისტოფერ უილდონი, (2011)
., 2015 წლის მიუზიკლი დეიმონ ოლბარნის მუსიკით, მოირა ბაფინის წიგნის მიხედვით

კინო და ტელევიზია
ალისა საოცრებათა ქვეყანაში (1903 წლის ფილმი), მუნჯი ფილმი
ალისა საოცრებათა ქვეყანაში (1910 წლის ფილმი), მუნჯი ფილმი
ალისა საოცრებათა ქვეყანაში (1915 წლის ფილმი), მუნჯი ფილმი
ალისა საოცრებათა ქვეყანაში (1931 წლის ფილმი), მხატვრული ფილმი
ალისა საოცრებათა ქვეყანაში (1933 წლის ფილმი), მხატვრული ფილმი
ალისა საოცრებათა ქვეყანაში (1949 წლის ფილმი), ნახევრად მხატვრული ფილმი
ალისა საოცრებათა ქვეყანაში (1951 წლის ფილმი), დისნეის ანიმაციური ფილმი
ალისა საოცრებათა ქვეყანაში (კალაბისი), ჩეხური ფილმი-ბალეტი
ალისა საოცრებათა ქვეყნიდან პარიზში, 1966 წლის ანიმაციური ფილმი
ალისა საოცრებათა ქვეყანაში (1966 წლის ტელესპექტაკლი), 
ალისა საოცრებათა ქვეყანაში (1972 წლის ფილმი), მუსიკალური მხატვრული ფილმი
ალისა საოცრებათა ქვეყანაში (1976 წლის ფილმი), -კატეგორიის ფილმი
ალისა საოცრებათა ქვეყანაში (1983 წლის ფილმი), ტელედადგმა ბროდვეის მიუზიკლის მიხედვით
'ალისა საოცრებათა ქვეყანაში (იაპონური ანიმე-სერიალი), 1983
ალისა საოცრებათა ქვეყანაში (1985 წლის ფილმი), სატელევიზიო ფილმი
ალისა (1988 წლის ფილმი), სტოპ-კადრიანი ანიმაცია, იან შვანკმაიერი
ალისა საოცრებათა ქვეყანაში (1988 წლის ფილმი), ანიმაციური ფილმი
თავგადასავლები საოცრებათა ქვეყანაში, მხატვრული ტელესერიალი
ალისა საოცრებათა ქვეყანაში (1995 წლის ფილმი), -ის და -ის ფილმი
ალისა საოცრებათა ქვეყანაში (1999 წლის ფილმი), სატელევიზიო ფილმი
ალისა საოცრებათა ქვეყანაში (2005 წლის ფილმი), მალაიალამურენოვანი ფილმი
ალისა (მინისერიალი) (2009), თანამედროვე ინტერპრეტაცია, 
ალისა საოცრებათა ქვეყანაში (2010 წლის ფილმი), ტიმ ბარტონის ფილმი
ერთხელ საოცრებათა ქვეყანაში, -ის 2013 წლის ტელესერიალი
სარკისმიღმეთი და რა იხილა იქ ალისამ (2016 წლის ფილმი), ტიმ ბარტონის ფილმის 2016 წლის გაგრძელება
ჰენტაი

} ', სიტყვასიტყვით „გარყვნილი“) — იაპონური წარმოშობის სიტყვა, „ჰენტაი სეიოკუს“ შემოკლება. ტერმინს, როგორც წესი, იყენებენ ანიმეს და მანგის ჟანრის ისეთი ნაწარმის დახასიათებისას, რომელიც შეიცავს ეროტიკულ ან პორნოგრაფიულ ელემენტებს.

ისევე, როგორც ჩვეულებრივი ანიმეს შემთხვევაში, ჰენტაის ჟანრის ანიმე იქმნება მანგის ჟანრის ნაწარმოების ან ვიდეო თამაშების მიხედვით. ასეთი მედია გამოირჩევა შემდეგი თავისებურებებით: შეიცავს მინიმალისტურ ანიმაციას ან გრაფიკას; პერსონაჟების სახეები თითქმის თოჯინურია; ნაჩვენებია სხვადასხვა სექსუალური გადახრა - მაგალითად, გაუპატიურება ან სისასტიკის სხვა გამოვლენა. სიუჟეტი ხშირად არა მხოლოდ მარტივია, არამედ რთული და დატვირთული. ჰენტაი არ არის განკუთვნილი ტელეეთერში საჩვენებლად, ამიტომ გამოიცემა, როგორც - სახლის პირობებში სანახავად. ამასთან, იგი გამოდის ვიდეო თამაშების და „დოძინსის“ სახით, რაც არის სამოყვარულო შემოქმედება, რომელსაც ავტორები თავად ავრცელებენ და გამოსცემენ. ანიმეს და მანგის ჟანრს, რომელიც არ ეკუთვნის ჰენტაის, მაგრამ შეიცავს მინიშნებებს ეროტიკულ სცენებზე ან შეიცავს სექსუალური ქვეტექსტის ხუმრობებს, ეწოდება „ეტი“.
ფონოგრამების ინდუსტრიის საერთაშორისო ფედერაცია

ფონოგრამების ინდუსტრიის საერთაშორისო ფედერაცია (, ) — ფედერაცია შეიქმნა 1933 წელს.

ორგანიზაციული სტრუქტურა
ორგანიზაციის შტაბ-ბინა მდებარეობს ციურიხში, ხოლო მისი სამდივნო ლონდონში.

ფონოგრამების ინდუსტრიის საერთაშორისო ფედერაციის მმართველი ორგანოებია გენერალური ასამბლეა, საბჭო და სამმართველო.

2010 წლის 24 ივნისიდან აღმასრულებელი დირექტორი და სამმართველოს თავჯდომარეა — .

ფონოგრამების ინდუსტრიის საერთაშორისო ფედერაციის შემადგენლობაში შედის სამი რეგიონული ორგანიზაცია:
 ( — ფონოგრამებისა და ვიდეოგრამების მწარმოებელი ლათინოამერიკული ფედერაცია),
 ( — ამერიკის ვიდეო და ხმისჩამწერი წარმოების ასოციაცია) და
 ( — ავსტრალიის ვიდეო და ხმისჩამწერი წარმოების ასოციაცია).

მოთხოვნა მონაწილეებისადმი
ფონოგრამების ინდუსტრიის საერთაშორისო ფედერაციის წესდების თანახმად, მის შემადგენლობაში მოხვედრის შესახებ განაცხადის გაგზავნა შეუძლია ფონოგრამების დამამზადებელ ნებისმიერ საზოგადოებას და საწარმოს (რომელთა ეგზემპლარები წარედგინება ფართე პუბლიკის განკარგულების ქვეშ მყოფი გონივრული რაოდენობით), ან რომელიც მხარს უჭერს მათ, ვინც ამზადებს ფონოგრამებსა და ვიდეოგრამებს და ახორციელებს მათ გაყიდვას ფართე საზოგადოებაში, ამყარებს მათთან კავშირს და საბჭოს თვალსაზრისით იმსახურებს მის მიღებას ფედერაციის წევრად.
ბაბუაწვერას ღვინო

ბაბუაწვერას ღვინო — ამერიკელი მწერლის, რეი ბრედბერის რომანი, რომელიც პირველად 1957 წელს გამომცემლობა „“-მ გამოსცა. ბრედბერის სხვა ნაწარმოებებისგან განსხვავებით, „ბაბუაწვერას ღვინოში“ ნაკლებადაა გამოყენებული სამეცნიერო-ფანტასტიკური ელემენტები.

ნაწარმოების მოქმედება ვითარდება გამოგონილ ქალაქში, გრინთაუნში. რომანში აღწერილია 12 წლის დაგლას სპოლდინგის 1928 წლის ზაფხული. დაგლასი და მისი ძმა ტომი ზაფხულში ბაბუას ეხმარებიან ბაბუაწვერასგან ღვინოს დამზადებაში, საიდანაც წარმოსდგება ნაწარმოების სახელიც. რომანში ნათლადაა წარმოჩენილი ბავშვის თვალით დანახული სამყარო და ამ შეხედულებების თანდათანობითი ცვლა. ვარაუდობენ, რომ დაგლას სპოლდინგის პროტოტიპი თავად რეი ბრედბერია და ეს ნაწარმოები სწორედ მწერლის მოგონებებს ეფუძნება.
ჯემალ ფოცხვერია

ჯემალ ფოცხვერია (დ. 3 აგვისტო, 1939, თბილისი, საქართველოს სსრ) — ქართველი მწერალი, საქართველოს მწერალთა კავშირის წევრი, გენერალ-მაიორი.

ბიოგრაფია
1958 წელს წარჩინებით დაამთავრა საშუალო სკოლა, ხოლო 1963 წელს — საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის მეტალურგიის ფაკულტეტი. მუშაობდა საქართველოს სსრ მეცნიერებათა აკადემიის ფიზიკის ინსტიტუტში.

1967–1994 წლებში მუშაობდა საქართველოს სსრკ-ის სუკ-ში, ხოლო 1981 წელს გადაყვანილი იქნა მის ცენტრალურ აპარატში, სადაც ეკავა სხვადასხვა თანამდებობა – განყოფილების უფროსის მოადგილიდან სამმართველოს უფროსამდე. მიღებული აქვს საერთაშორისო სამართლის იურისტის სპეციალობა.

1991–1995 წლებში ეკავა სამმართველოს უფროსის თანამდებობა — როგორც რუსეთის ფედერაციის მინისტრის უშიშროების მრჩეველს.

1995 წლიდან სამხედრო პენსიონერია. 1995–1999 წლებში იყო კორპორაცია „მაკროდინის“ ვიცე-პრეზიდენტი, 1999–2004 წლებში — „ნორილსკი ნიკელის“ პრეზიდენტის უფრო მრჩეველი. 1997–1998 წლებში იყო რუსეთში -ის პრეზიდენტის მრჩეველი.

2003–2011 წლებში იყო კორპორაცია „პრეზიდენტ სერვისის“ ვიცე-პრეზიდენტი და რუსეთის ფედერაციის ტვერის ოლქის გუბერნატორის მრჩეველი.

არის მრავალი სამხედრო ოპერაციის მონაწილე. მუშაობდა გფრ-ში, გდრ-ში, თურქეთში, ჩეხოსლოვაკიაში, რუმინეთში, ეგვიპტეში, ავღანეთში, მონღოლეთსა და სხვა ქვეყნებში. დაჯილდოებულია მრავალი ორდენით და მედლით, მათ შორის საზღვარგარეთის ქვეყნების.
ანტონ ჩეხოვის ძეგლი (დონის როსტოვი)

ანტონ ჩეხოვის ძეგლი — ბრინჯაოს ძეგლი დონის როსტოვში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ძეგლი გაიხსნა მწერალ ანტონ პავლეს ძე ჩეხოვის დაბადებიდან 150-ე წლისთავთან დაკავშირებით]. დონის როსტოვში ძეგლი დგას ჩეხოვისა და პუშკინის ქუჩების გადაკვეთაზე.

ისტორია
ანტონ პავლეს ძე ჩეხოვის ძეგლი დგას რუსეთის ფედერაციის რამდენიმე ქალაქში, კერძოდ: მოსკოვში, ტაგანროგში, სამხრეთ-სახალინსკში, კრასნოიარსკში, ტომსკში და ასევე რამდენიმე მცირე დასახლებულ პუნქტში. 2010 წელს წამოაყენეს იდეა დონის როსტოვში ანტონ ჩეხოვის ძეგლის დადგმის შესახებ. ორგანიზებისათვის და იდეის ხორცშესასხმელად შეიქმნა სპეციალური კომისია და გაიმართა კონკურსი. მისი შედეგების მიხედვით შეარჩიეს როსტოველი სკულპტორის, რუსეთის დამსახურებული მხატვრის, ანატოლი სკნარინის პროექტი. ავტორმა მწერლის გამოსახულება შექმნა საარქივო ფოტოების მოძიების შედეგად.

ძეგლის დასადგმელი ადგილი თავიდანვე არ იყო განსაზღვრული. განიხილებოდა რამდენიმე ვარიანტი: ტერიტორია ვაჭარ მაქსიმოვის სახლის მახლობლად სტანისლავსკისა და სემაშკოს ქუჩების გადაკვეთაზე. წიგნის სახლოს მახლობლად ბუდიონოვსკის პროსპექტზე და სახალხო ბიბლიოთეკის გვერდით პუშკინის ქუჩაზე. ასევე განიხილებოდა ვარიანტი, რომ მწერლის ძეგლი დაედგათ პუშკინისა და ჩეხოვის ქუჩების გადაკვეთაზე - რომელზეც კომისიამ შეაჩერა თავისი არჩევანი. ანტონ ჩეხოვის ძეგლის გახსნა გაიმართა 2010 წლის 28 იანვარს. ძეგლი დამზადებულია ბრინჯაოსაგან, მისი სიმაღლეა 2,5 მეტრი.
თანამედროვე რიტმ-ენდ-ბლუზი

თანამედროვე რიტმ-ენდ-ბლუზი, აგრეთვე ცნობილი, როგორც უბრალოდ & — მუსიკის ჟანრი, რომელიც შეიცავს რიტმ-ენდ-ბლუზის, პოპის, სოულის, ფანკის, ჰიპ-ჰოპის, გოსპელის და -ის ელემენტებს.

ჟანრი გამორჩეულია პროდიუსერული ტექნოლოგიით, დრამ-მანქანებით შექმნილი რიტმებით, ჯაზური განწყობისთვის საქსოფონით გაჯერებული რიტმებით და რბილი ვოკალური არანჟირებით. -ის გავლენა უკანასკნელ წლებში გაიზარდა. აგრეთვე ტიპურია ჰიპ-ჰოპის ან საცეკვაო რიტმების გამოყენება, თუმცა თავად ამ ჟანრებისთვის დამახასიათებელი რიტმების მძიმე ჟღერადობა უფრო რბილდება.

თანამედროვე რიტმ-ენდ-ბლუზის ელემენტებს იყენებდნენ ან იყენებენ: მაიკლ ჯექსონი, რ. კელი, კრეიგ დეივიდი, სტივი უანდერი, არიანა გრანდე, უიტნი ჰიუსტონი და მერაია კერი