iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 199

გაეროს უსაფრთხოების საბჭოს რეზოლუცია 199 მიიღეს 1964 წლის 30 დეკემბერს, იგი მოითხოვდა ყველა სახელმწიფოსგან თავი შეეკავებინათ (ან ზოგიერთ შემთხვევაში შეეწყვიტათ) კონგოს შიდა საქმეებში ჩარევისგან და ცეცხლის შეწყვეტისკენ მოუწოდეს. აფრიკის ერთიანობის ორგანიზაციის მხარდაჭერის გამოხატვის შემდეგ, საბჭომ მოუწოდა სახელმწიფოებს დახმარებოდნენ კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკას საკუთარი მიზნების მიღწევაში. 1964 წლის 9 დეკემბერს, კონგოს დემოკრატიულმა რესპუბლიკამ მოითხოვა უსაფრთხოების საბჭოს სხდომის ჩატარება, რათა განეხილათ მრავალი ქვეყნის მიერ მის შიდა საქმეებში ჩარევა. რეზოლუციის მიღებამდე, რამდენიმე აფრიკული სახელმწიფო მიიწვიეს საკითხის განსახილველად. რეზოლუცია 199 მიიღეს ათი ხმით, ხოლო საფრანგეთმა ხმის მიცემისგან თავი შეიკავა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 195

გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 195 მიიღეს 1964 წლის 9 ოქტომბერს. მალავის გაერთიანებული ერების ორგანიზაციაში გაწევრიანების განცხადების განხილვის შემდეგ, საბჭომ გენერალურ ასამბლეას რეკომენდაცია გაუწია, რომ მალავი გაწევრიანებულიყო გაეროში.

რეზოლუცია საბჭოს ყველა წევრის მიერ ერთხმად მიიღეს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 189

გაეროს უსაფრთხოების საბჭოს რეზოლუცია 189, რომელიც მიიღეს ერთხმად 1964 წლის 4 ივნისს, გმო ინციდენტი, რომელიც გამოიწვია ვიეტნამის რესპუბლიკის ერთეულების შეღწევით კამბოჯაში და მოითხოვა კომპენსაცია კამბოჯელებისთვის. რეზოლუცია შემდეგ მოითხოვდა, რომ ყველა სახელმწიფომ და ხელისუფლებამ ცნობონ და პატივი სცენ კამბოჯის ნეიტრალიტეტსა და ტერიტორიულ მთლიანობას, გადაწყვიტა გაეგზავნა მისი 3 წევრი იმ ადგილებში, სადაც მოხდა უახლესი ინციდენტები, რათა 45 დღეში მოხსენება წარედგინათ საბჭოსთვის შემოთავაზებებით.

კამბოჯამ ადრე იჩივლა აგრესიული ქმედებებისა და სამხრეთ ვიეტნამური და ამერიკული ჯარების შეჭრის შესახებ მის ტერიტორიაზე. 1964 წლის 24 ივლისს, საბჭოს მიერ გაგზავნილმა მისიამ მოახსენა, რომ ვითარება საზღვარზე რჩებოდა დაძაბული და გამოსავალი ჯერ კიდევ არ იყო ნაპოვნი.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 187

გაერთიანებული ერების უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 187, ერთხმად მიიღეს 1964 წლის 13 მარტს. კვიპროსის, საბერძნეთისა და თურქეთის წარმომადგენლების მოსმენის შემდეგ და რეგიონში მიმდინარე მოვლენების ღრმა შეშფოთების გამო, საბჭომ გენერალური მდივნისგან მიღებული რწმუნების სიტყვით აღნიშნა, რომ ძალები, რომლებიც უნდა გამხდარიყვნენ კვიპროსში განთავსებული მშვიდობისმყოფელი ძალა იმ მომენტში იქით მიემართებოდნენ.

საბჭომ კვლავ დაადასტურა თავისი მოწოდება ყველა წევრი სახელმწიფოსადმი, შეესრულებინათ წესდებით გათვალისწინებული ვალდებულებები და გენერალურ მდივანს მოუწოდა, რომ გაეგრძელებინა ძალისხმევა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 205

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 205 მიიღეს 1965 წლის 22 მაისს. დომინიკელთა რესპუბლიკაში შესაძლო გამწვავებული კონფლიქტის ფონზე, უშიშროების საბჭომ მოითხოვა, რომ გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 203-ით სანტო-დომინგოში მოწოდებული დროებითი ცეცხლის შეწყვეტა გარდაქმნილიყო მუდმივ ზავის მდგომარეობად და მოუწოდა გენერალურ მდივანს, საბჭოს წარუდგინოს მოხსენება ამ რეზოლუციის აღსრულების შესახებ.

რეზოლუცია მიიღეს ათი ხმით არცერთის წინააღმდეგი, შეერთებულმა შტატებმა თავი შეიკავა ხმის მიცემისგან.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 206

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 206 მიიღეს 1965 წლის 15 ივნისს. მან კიდევ ერთხელ დაადასტურა ამ საკითხზე მიღებული წინა რეზოლუციები და გაახანგრძლივა გაეროს სამშვიდობო ძალების ყოფნა კვიპროსში დამატებითი 6 თვით ახალი ვადა განისაზღვრა 1965 წლის 26 დეკემბრით. საბჭომ ასევე მოუწოდა ყველა წევრ სახელმწიფოს, დამორჩილებოდნენ ამ და წინა რეზოლუციებს, ხოლო უშუალოდ ჩართულ მხარეებს მაქსიმალური თავშეკავებით იმოქმედონ და სრულად ითანამშრომლონ სამშვიდობო ძალებთან.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 210

გაეროს უსაფრთხოების საბჭოს რეზოლუცია 210 მიიღეს ერთხმად 1965 წლის 6 სექტემბერს, ქაშმირში ვითარების განვითარების შესახებ გენერალური მდივნის მოხსენების მიღების შემდეგ, საბჭომ მოუწოდა მხარეებს დაუყოვნებლივ შეწყვეტილიყო საომარი მოქმედებები კონფლიქტის მთელ ზონაში და ყველა შეიარაღებული პერსონალი გაეწია იმ პოზიციებზე, რომლებსაც ისინი 1965 წლის 5 აგვისტომდე იკავებდნენ. საბჭომ მოითხოვა გენერალური მდივნისგან გაეკეთებინა ყველაფერი, რაც მისი ძალისხმევით იყო შესაძლებელი, წინამდებარე რეზოლუციისა და რეზოლუცია 209-ის განხორციელებისთვის, ასევე პაკისტანში გაეროს სამხედრო დამკვირვებელთა ჯგუფის გაძლიერებისთვის. ამის შემდეგ საბჭომ გადაწყვიტა საკითხი ყოფილიყო გადაუდებელი და მუდმივი განხილვის ქვეშ.
ბრჟიდლიჩნა

ბრჟიდლიჩნა , 1950 წლამდე ფრიდლანტ-ნად-მორავცი — ქალაქი ჩეხეთის რესპუბლიკის მორავია-სილეზიის მხარეში. ბრჟიდლიჩნა ბრუნტალის რაიონში მდებარეობს.

ისტორია
ქალაქის წინამორბედი დასახლება იყო სკალკა, ის პირველად ისტორიულ წყაროებში 1320 წელსაა მოხსენიებული. ბრჟიდლიჩნის უწინდელი სახელწოდება ფრიდლანტ-ნად-მორავცი პირველად 1490 წელსაა ნახსენები. მას დღევანდელი სახელი 1950 წელს ეწოდა, ხოლო ქალაქის სტატუსი 1973 წელს მიანიჭეს.

ღირსშესანიშნაობები
ბრჟიდლიჩნის მთავარი ღირსშესანიშნაობა სამი მეფის სახელობის ეკლესიაა. ის 1577 წელს ააგეს და 1610 წელს გადააკეთეს. შენობა რენესანსის, ბაროკოსა და ნეოკლასიციზმის არქიტექტურის დეტალებს აერთიანებს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 211

გაერთიანებული ერების უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 211 მიიღეს 1965 წლის 20 სექტემბერს. მას შემდეგ, რაც 209-ე და 210-ე რეზოლუციებში ცეცხლის შეწყვეტის მოწოდებები უყურადღებოდ დარჩა, საბჭომ მოითხოვა, რომ ცეცხლის შეწყვეტა ძალაში შესულიყო 1965 წლის 22 სექტემბერს, დროით 07:00 საათზე და ორივე ძალა უკან დაბრუნებულიყო 5 აგვისტომდე დაკავებულ პოზიციებზე. საბჭომ მთავარ მდივანს სთხოვა უზრუნველეყო ცეცხლის შეწყვეტის ზედამხედველობა და ყველა სახელმწიფოს მოუწოდა თავი შეეკავებინა ისეთი ქმედებებისგან, რომლებმაც შეიძლება გაამწვავოს სიტუაცია. საბჭომ ასევე გადაწყვიტა, რომ ცეცხლის შეწყვეტის მიღწევის შემდეგ განიხილავდა, თუ რა ნაბიჯები შეიძლება გადადგმულიყო კონფლიქტის საფუძვლად მდგომი პოლიტიკური პრობლემის მოგვარებისთვის დახმარების მიზნით. რეზოლუცია მიიღეს ათი ხმით ნულის წინააღმდეგ, იორდანიამ თავი შეიკავა ხმის მიცემისგან.
ლევან ფალიაშვილი

ლევან ფალიაშვილი (დ. 25 იანვარი, 1895, ტფილისი, რუსეთის იმპერია — გ. 10 ივნისი, 1976, თბილისი, საქართველოს სსრ, სსრკ) — ქართველი, საბჭოთა კომპოზიტორი, პედაგოგი, მუსიკათმცოდნე. საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი (1967).

ბიოგრაფია
დაიბადა 1895 წლის 25 იანვარს საეკლესიო გუნდის მომღერლის დიდ ოჯახში. მუსიკოსების, ივანე, ზაქარია და პოლიკარპე ფალიაშვილების ძმა.

მუსიკალური განათლება მიიღო თავისი ძმის, ზაქარიას ხელმძღვანელობით თბილისის მუსიკალურ სკოლაში. 1922 წელს დაამთავრა ვანო სარაჯიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორია.

სხვადასხვა დროს ასწავლიდა თეორიულ საგნებს თელავის, ქუთაისის და თბილისის სამუსიკო სასწავლებლებში. 1933–1953 წლებში თბილისის სამუსიკო სასწავლებელში იყო სასწავლო ნაწილის გამგე და ასწავლიდა თეორიულ საგნებს. ამავდროულად, 1933–1975 წლებში თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიის პედაგოგი, 1938–1941 წლებში – მუსიკალური თეორიის კათედრის გამგე იყო.

ავტორია რამდენიმე სახელმძღვანელოსი მუსიკალური სასწავლებლებისა და კონსერვატორიის სტუდენტებისათვის.

შემოქმედება
ოპერები
„დედა და შვილი“
„ვეფხისტყაოსანი“
„იავნანა“
სხვადასხვა
კანტატა
საორკესტრო და საფორტეპიანო ნაწარმოებები
გუნდები
რომანსები

ჯილდოები და აღიარება
1967 — საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი
საპატიო ნიშნის ორდენი
სტენლი დონენი

სტენლი დონენი (; დ. 13 აპრილი, 1924 — გ. 21 თებერვალი, 2019) — ამერიკელი რეჟისორი და ქორეოგრაფი. 1998 წელს დაჯილდოვდა საპატიო ოსკარით, 2004 წელს ვენეციის კინოფესტივალმა ოქროს ლომი გადასცა. მისი შემოქმედებიდან ოთხი ფილმი კონგრესის ბიბლიოთეკამ ფილმების ეროვნულ რეესტრში შეიტანა.

დონენმა კარიერა რეჟისორ ჯორჯ ებოტის ბროდვეის მოცეკვავეთა გუნდში დაიწყო. 1943 წლიდან ჰოლივუდში ქორეოგრაფად მუშაობდა იქამდე, სანამ მას -ი რეჟისორად არ აიყვანდა და ჯინ კელისთან ერთად პროდიუსერ არტურ ფრიდს არ დააქვემდებარებდა. დონენმა და კელიმ ერთად იმუშავეს ფილმებზე: „შვებულება ქალაქში“ (1949), „სიმღერა წვიმაში“ (1952) და „ყოველთვის კარგი ამინდია“ (1955). ამ უკანასკნელზე მუშაობისას დონენისა და კელის ურთიერთობა დაიძაბა. დონენმა იმავე პერიოდში გამოსცა ფილმები: „სამეფო ქორწილი“ (1951), „შვიდი საცოლე შვიდი ძმისთვის“ (1954) და „მხიარული სახე“ (1957).

1957 წელს დონენმა -ი დატოვა და დამოუკიდებელი პროდიუსერი გახდა. მის შემდგომ რომანტიკულ ფილმებს - „მოურიდებლად“ (1958), „შარადა“ (1963) და „ორნი გზაზე“ (1967) საკმაო წარმატება ხვდა. მან ასევე გადაიღო თრილერი აგენტებზე - „არაბესკა“ (1966), ბრიტანული კომედია „სურვილით დაბრმავებული“ (1967), მიუზიკლები - „დაწყევლილი იანკები“ (1958) და „პატარა უფლისწული“ (1974), დრამა-კომედია „იღბლიანი ლედი“ (1975) და სექს-კომედია „დააბრალე რიოს“ (1984).
ჯინ ჰაგენი

ჯინ ჰაგენი (დაბადებით ჯინ შირლი ვერჰაგენი; დ. 3 აგვისტო, 1923 — გ. 29 აგვისტო, 1977) — ამერიკელი მსახიობი. ცნობილია დოლ კონოვანის როლის შესრულებით ფილმ „ასფალტის ჯუნგლებში“ (1950) და ლინა ლამონტის როლის შესრულებით ფილმ „სიმღერა წვიმაში“ (1952), რომლისთვისაც მას საუკეთესო მეორეხარისხოვანი როლის შემსრულებელი მსახიობი ქალის ოსკარი გადაეცა. ჰაგენი სამჯერ იყო ნომინირებული საუკეთესო მეორეხარისხოვანი როლის შემსრულებელი ქალის ემის ჯილდოსათვის კომედიურ სერიალ „დანი ტომასის შოუს“ (იმ დროისათვის „მამიკოს ადგილი დაუთმეთ“) პირველ სამ სეზონში (1953—56) მონაწილეობის გამო. ამ სერიალში ის მარგარეტ ვილიამსის როლს ასრულებდა.
სევილ როუ

სევილ როუ — ქუჩა ცენტრალურ ლონდონში, მეიფერში. სევილ როუ, რომელიც დღეს ძირითადად ცნობილია მამაკაცებისთვის განკუთვნილი ტრადიციული, შეკვეთით დამზადებული სამოსითა დაა მასთან დაკავშირებული ნივთებით, მრავალფეროვანი ისტორიით გამოირჩევა. სხვადასხვა დროს ქუჩაზე განთავსებული იყო სამეფო გეოგრაფიული საზოგადოების შტაბ-ბინა სევილ როუს პირველ ნომერში, სადაც აფრიკასა და სამხრეთ პოლუსზე მნიშვნელოვანი ბრიტანული ექსპედიციები იგეგმებოდა. მოგვიანებით, ბითლზის -ის ოფისი სევილ როუს 3 ნომერში, სადაც შენობის სახურავზე ჯგუფის ბოლო ცოცხალი კონცერტი გაიმართა.

თავდაპირველად სევილის ქუჩა , მისი განაშენიანება დაიწყო 1731-1735 წლებში ბერლინგტონის მამულის განვითარების ფარგლებში. იგი დაპროექტდა ბერლინგტონისეული პალადიური არქიტექტურის ინტერპრეტაციის გავლენით. ეს არქიტექტურული სტილი მოგვიანებით ცნობილი გახდა, როგორც „ბერლინგტონი“. ქუჩის მთავარი არქიტექტორი იყო ჰენრი ფლიტკროფტი, რომელსაც დენიელ გარეტის ზედემხედველობდა, თუმცა სევილ როუს 1 და 22-23 ნომრების არქიტექტორი იყო უილიამ კენტი. თავდაპირველად, ქუჩა ძირითადად სამხედრო ოფიცრებისა და მათი მეუღეების საცხოვრებელი იყო. მოგვიანებით, ამ ქუჩაზე ცხოვრობდა ბრიტანეთის პრემიერი უილიამ პიტი უმცროსი და ირლანდიაში დაბადებული დრამატურგი და პარლამენტის წევრი რიჩარდ ბრინსლი შერიდანი.

მკერავებმა ქუჩაზე მე-18 საუკუნის ბოლოს გამოჩნდნენ. თავდაპირველად, დაახლოებით 1790 წელს, კორკის ქუჩაზე, ხოლო შემდეგ, 1803 წლისთვის თავად სევილ როუში. 1846 წელს ჰენრი პულმა, რომელიც სმოკინგის შემქმნელად მიიჩნევა, სევილ როუს მხრიდან გახსნა შესასვლელი საკუთარ სამკერვალო შენობაში, რომელიც ოლდ ბერლინგტონის ქუჩაზე მდებარეობდა. 1849 წელს ჰენრი ჰანტსმენის დაარსებული . & ომის დასრულების შემდეგ, 1919 წელს, სევილ როუს მე-11 ნომერში გადავიდა. პირველი მსოფლიო ომის დროს, ჰანტსმენი სამხედროების მკერავი იყო, რომელიც ბრიტანელი ოფიცრებისთვის ფორმებს ამზადებდა.
ჩახომთექი

ჩახომთექი — ისტორიული ერუშეთის მხარეში, არდაჰანის ილის ჰანაქის რაიონთან დაკავშირებული ოღუზიოლუს (ერუშეთი) საზღვრებში გამქრალი სოფელია.

ისტორია
ჩახომთექი (ჩახომთექი), 1595 წლის ოსმალურ მუფასალ დეფტერში ჩახომდეკ სახელით გვხვდება. გვიან პერიოდში რუსულ რუკებზე კი ჩახომტა ფორმით იწერებოდა.

სოფელი ჩახომთექის მდებარე ერუშეთის მხარე ისტორიული საქართველოს ნაწილი იყო. ამიტომაც ოსმალებმა ეს მხარე და სოფელი საუკუნის შუა წლებში ქართველებს ჩამოართვეს.

სოფელი ჩახომთექი, 1595 წლის ოსმალური მუფასალ დეფტერის მიხედვით, საქართველოს ვილაიეთში, არდაჰან-ი ბუზურღის ლივასის მეშე ნაჰიესს ეკუთვნოდა. მოსახლეობა შედგებოდა 10 ქრისტიანი ოჯახისგან და ოჯახის უფროსებს ძირითადად ქართული სახელები ერქვათ. სოფელში ხორბლისა და ქერის მეურნეობა აგრეთვე მეფუტკრეობა იყო განვითარებული, მისდევდნენ მეცხვარეობას. ზემოხსენებულ დეფტერში მოცემულია, რომ ჩახომთექი წითელი ჩახომთექის (წითელი ჩახომთექი) სოფლის ახლოს მდებარეობდა. ოსმალურად ქიზილ ჩახომდეკ ფორმით ჩაწერილი ეს დასახლება ასევე მეშე ნაჰიეს ეკუთვნოდა და ამ დროს დაცარიელებული იყო.

1595 წლის ოსმალურ მუფასალ დეფტერის გამომცემელი ქართველი თურქოლოგი სერგი ცხია აღნიშნავს, რომ გვიან პერიოდში რუსულ რუკებზე დამახინჯებული ფორმით ჩახომტა სახელით დაწერილი სოფელი დაცარიელებულ დასახლებად იყო მოცემული.
ბეიაზთაში

ბეიაზთაში — რიზეს პროვინციასთან დაკავშირებული პაზარის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრის, ქალაქ პაზარის ერთ-ერთი უბანი.

ისტორია
ბეიაზთაშის უბნის ძველი სახელი ლაზურად ქვაქჩეა. ქვაქჩე შედგება ქვის მნიშვნელობის „ქვა“ და თეთრის მნიშვნელობის „ქჩე“ სიტყვებისგან.

ენათმეცნიერი ნიკო მარი, 1910 წელს ლაზისტანში განხორციელებული კვლევითი მოგზაურობის ჩანაწერებში სოფლის სახელი დაწერა როგორც ქუაქჩე (ქუა-ქჩე), და ეს დასახლება ჩაითვალა ატინას რეგიონის მარჯვენა მხარეს, ზღვიდან ზემოთ მიმავალ ადგილობრივ სახელთა შორის. ფაქტობრივად, უბანი ბეიაზთაში მდებარეობს ქალაქ პაზარის აღმოსავლეთ ნაწილში.

მოსახლეობა
უბან ბეიაზთასში 2024 წელს ცხოვრობდა 96 ადამიანი, მათ შორის 48 მამაკაცი და 48 ქალი.
თენგრიზმი

თენგრიზმი — ევრაზიის სტეპებისა და ცენტრალური აზიის თურქულ-მონღოლური მომთაბარეების ტრადიციული ეთნიკური რწმენა, სადაც უმაღლეს ღვთაებად აღიქმებოდა თენგრი – „ღვთაებრივი ცა“. ეს რელიგია მოგვიანებით იქცა ნეოპაგანიზმის ერთ-ერთ მიმდინარეობად. 1990-იანებიდან ტენგრიზმი ნეოპაგანური კულტის სახით გავრცელდა ცენტრალურ აზიაში, სამხრეთ ციმბირსა და ვოლგის რეგიონში.

ტერმინი
ტერმინი „თენგრიზმი“ ინგლისურენოვან ლიტერატურაში დამკვიდრდა. თურქულ ენებში გამოიყენება „თენგირ დინ“ და „თენგრიჩილიკ“. კულტის სახელწოდება „ტენგრი“ მომდინარეობს ჩინური სიტყვიდან „ტიან დი“, რაც ნიშნავს „ზეცის მბრძანებელს“ ან „ღმერთს“.

 ს-ში ტერმინი პირველად ყაზახმა ეთნოგრაფმა შოკან ვალიხანოვმა მოიხმარა, ხოლო ფრანგმა ორიენტალისტმა ჟან-პოლ რუმ 1956 წელს მეცნიერებაში გაავრცელა.

ისტორიული შეხედულებები
თენგრიზმის შესწავლის მთავარი წყაროებია ძველი თურქული რუნული წარწერები და „მონღოლების საიდუმლო ლეგენდა“. – სს-ის ძეგლები ადასტურებს, რომ თურქებს არ ჰქონდათ მკვეთრად ჩამოყალიბებული მონოთეიზმი; მათი რწმენა მოიცავდა ორ ფენას: არქაულ კოსმოგონიურს (ქოქ ტენგრი – ლურჯი ცა, იერ-სუ – მიწა და წყალი) და უფრო გვიანდელ, ანთროპომორფულ ღმერთთა წყვილს (თენგრი და უმაი). ზოგიერთი მოსაზრებით კი – მხოლოდ მონღოლთა იმპერიის დროს.

– სს-ში ბუდიზმის, მანიქეიზმის, ქრისტიანობისა და ისლამის გავრცელებამ ხელი შეუწყო ტენგრის, როგორც უზენაესი ღმერთის კონცეფციის ჩამოყალიბებას. მიუხედავად ამისა, ტენგრულ რწმენაში შემორჩა შამანიზმის, ტოტემიზმისა და წინაპართა თაყვანისცემის ელემენტები.

ტენგრიზმი წარმოიშვა ალტაიში და ძვ.წ. – ათასწლეულებში გავრცელდა ევრაზიის სტეპებში. იგი უფრო ძველია, ვიდრე ბუდიზმი, ქრისტიანობა და ისლამი. მისი კვალი ჩანს თურქულ რუნულ წარწერებში, სოგდიურ ტექსტებში, მანჯურიულ ლოცვებსა და ჩინურ ქრონიკებში. სხვა მონაცემებით, თენგრის (დინგირი) სახელი უკავშირდება მზეს და ძველი თურქული სიტყვით „შემოქმედს“ მოიხსენიება.
თათლისუ (ფინდიქლის რაიონი)

თათლისუ — რიზეს პროვინციასთან დაკავშირებული ფინდიქლის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრის, ქალაქ ფინდიქლის ერთ-ერთი უბანი.

ისტორია
უბნი თათლისუ ადრე სოფელი იყო სახელით 2009 წელს გამოქვეყნებული ლაზური ადგილობრივი სახელების ლექსიკონში გესიაა. ამასთან ერთად, ამ დასახლების სახელი 1928 წლის ოსმალური სოფლების სიაში მოცემულია როგორც თათლი სუ .

სოფელი გესია ან თათლისუ მდებარეობდა ლაზეთის რეგიონში ანტიკურ ხანაში კოლხეთის სამეფოს ნაწილი იყო. ოსმალებმა ეს რეგიონი სრულად დაიკავეს 1547 წელს, მას შემდეგ რაც 1461 წელს გაანადგურეს ტრაპიზონის იმპერია.

მდინარე აბუს ნაპირზე მდებარეობს სოფელი თათლისუ 1876 წლის ტრაპიზონის ვილაიეთის სალნამეში როგორც სოფელი არ არის მოხსენიებული. თუმცა იმავე მდინარის ნაპირზე მდებარე სოფლები აბ-ი სუფლა და აბ-ი ულია ხსენებულია სალნამეში როგორც სოფლები. სოფელი თათლისუ ამ ორ სოფელს შორის მდებარეობს.

სოფელი გესია ან თათლისუ 1928 წლის ოსმალური სოფლების სიაში ეკუთვნოდა რიზეს ვილაიეთის ხოფის კაზას ვიჩეს ნაჰიას. 1935 წლის საერთო მოსახლეობის აღწერისას, არტვინისა და რიზეს ვილაიეთების გაერთიანებით შექმნილი ჩორუხის ვილაიეთის ფარგლებში ჰქონდა იგივე ადმინისტრაციული სტატუსი და მისი მოსახლეობა შეადგენდა 499 ადამიანს. თათლისუ 1940—1945 წლების საერთო მოსახლეობის აღწერებშიც როგორც სოფელი ისეა მოხსენიებული. თუმცა 1950 წლის საერთო მოსახლეობის აღწერაში არ არის მოხსენიებული. ამ დროისთვის, 1947 წელს შექმნილ ფინდიქლის რაიონის ადმინისტრაციულ ცენტრს ფინდიქლის დაბას უბნის სტატუსი უნდა მიეკუთვნებინა.

მოსახლეობა
უბან თათლისუში 2024 წელს ცხოვრობდა 354 ადამიანი, მათ შორის 179 მამაკაცი და 175 ქალი.
ჰორნი-ბენეშოვი

ჰორნი-ბენეშოვი — ქალაქი ჩეხეთის რესპუბლიკის მორავია-სილეზიის მხარეში. ჰორნი-ბენეშოვი ბრუნტალის რაიონში მდებარეობს.

გეოგრაფია
ჰორნი-ბენეშოვი ქალაქ ბრუნტალის აღმოსავლეთით დაახლოებით 10 კილომეტრში მდებარეობს. ქალაქი ნიზკი-იესენიკის ქედის ფერდობებზეა გაშენებული. მის ტერიტორიაზე მდებარე ყველაზე მაღალი წერტილის სიმაღლე 619 მეტრია ზღვის დონიდან.

ისტორია
ჰორნი-ბენეშოვში ჩეხეთის ერთ-ერთი უძველესი ვერცხლის საბადო მდებარეობს. ამ ადგილის ვერცხლის საბაოდები ისტორიულ წყაროებში პირველად 1226 წელსაა ნახსენები. ქალაქი ამ ადგილზე 1253 წელს დაარსდა, ხოლო თვითმმართველი უფლებები 1271 წელს მეფე ოტოკარ -მ მიანიჭა.

ქალაქი დაინგრა ოცდაათწლიანი ომის პერიოდში, 1474 წელს უნგრელთა შემოსევისას. საუკუნეში სამთო მოპოვების ტემპები შენელდა. - საუკუნეებში ადგილობრივების მთავარი საარსებო წყარო ქსოვილების წარმოება იყო.

დაძმობილებული ქალაქები
პშუვი, პოლონეთი
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 214

გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 214 მიღებულია 1965 წლის 27 სექტემბერს, მას შემდეგ, რაც საბჭომ გამოხატა შეშფოთება, რომ რეზოლუციებით 209, 210 და 211 მოწოდებული (და ინდოეთსა და პაკისტანს შორის შეთანხმებული) ცეცხლის შეწყვეტა არ სრულდებოდა, მან მოითხოვა, რომ მხარეებმა პატივი სცენ თავიანთ ვალდებულებას, შეწყვიტონ ცეცხლი და გაიყვანონ ყველა შეიარაღებული პერსონალი.

რეზოლუცია მიღებულია ხმის მიცემის გარეშე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 217

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 217 გადაწყვეტილება, რომელიც ერთხმად მიიღს 1965 წლის 20 ნოემბერს, ადგენდა, რომ ცალმხრივი დამოუკიდებლობის გამოცხადებით შექმნილი სიტუაცია უკიდურესად სერიოზულია და რომ გაერთიანებულმა სამეფომ უნდა დაასრულოს იგი, რადგან ის წარმოადგენს საფრთხეს საერთაშორისო მშვიდობასა და უსაფრთხოებაზე. საბჭო ასევე მოუწოდებდა ქვეყნებს, არ მიეღოთ ეს „საკანონმდებლო ძალაუფლება“ და არ დაემყარებინათ დიპლომატიური ურთიერთობები მასთან. ასევე, მან ყველა სახელმწიფოს სთხოვა, თავი შეეკავებინათ ეკონომიკური ურთიერთობებისგან როდეზიასთან.

რეზოლუცია ათი ხმით ერთის წინააღმდეგ მიიღეს; საფრანგეთმა კენჭისყრაში თავი შეიკავა.

 -ის შეჩერება იყო ბრიტანეთის საზღვაო ძალების ბეირას პატრულის მიერ განხორციელებული ქმედება ამ რეზოლუციის შესაბამისად, 4 აპრილს. თუმცა, ეს ქმედება არაეფექტური აღმოჩნდა, რის გამოც გაეროს უშიშროების საბჭომ 9 აპრილს მიიღო რეზოლუცია 221, რომელიც ბეირას პატრულს მეტ უფლებამოსილებას ანიჭებდა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 203

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 203 მიიღეს 1965 წლის 14 მაისს, ეხებოდა დომინიკელთა რესპუბლიკაში მზარდ არასტაბილურობას, განვითარებად სამოქალაქო ომს და უცხოური ჩარევის ალბათობას. საბჭომ მოითხოვა მკაცრი ცეცხლის შეწყვეტა და სთხოვა გენერალურ მდივანს გაეგზავნა წარმომადგენელი დომინიკელთა რესპუბლიკაში, რათა საბჭოსთვის მოეხსენებინა სიტუაციის შესახებ.

რეზოლუცია მიიღეს ერთხმად, 11 ხმით.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 204

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 204 ერთხმად მიიღეს 1965 წლის 19 მაისს, სენეგალის პორტუგალიის წინააღმდეგ საჩივრის შემდეგ, საბჭომ გამოხატა უკმაყოფილება პორტუგალიური შეიარაღებული ძალების მიერ სენეგალის ტერიტორიაზე შეჭრებისადმი და მოითხოვა, რომ მიეღოთ ყველა საჭირო ზომა სენეგალის ტერიტორიული მთლიანობის უზრუნველსაყოფად.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 219

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 219 ერთხმად მიიღეს 1965 წლის 17 დეკემბერს. საბჭომ, ამ საკითხზე მიღებული წინა რეზოლუციების ხელახალი დაადასტურების შემდეგ, გაახანგრძლივა გაეროს მშვიდობისმყოფელი ძალების ყოფნა კვიპროსში დამატებით 3 თვით — 1966 წლის 26 მარტამდე.

ეს რეზოლუცია იყო ბოლო, რომელიც მიიღეს 11 წევრი ქვეყნის შემადგენლობით. შემდეგ წელს უსაფრთხოების საბჭოს შემადგენლობა 15 წევრამდე გაიზარდა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 222

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 222 გაეროს უშიშროების საბჭომ ერთხმად მიიღო 1966 წლის 16 ივნისს.

საბჭომ კვიპროსში გაეროს სამშვიდობო ძალების მანდატი კიდევ 6 თვით გაახანგრძლივა, რომელიც მთავრდებოდა 1966 წლის 26 დეკემბერს. საბჭომ მოუწოდა ჩართულ მხარეებს გამოეჩინათ მაქსიმალური თავშეკავება და სრულად ეთანამშრომლათ მშვიდობისმყოფელ ძალებთან.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 220

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 220 ერთხმად მიიღეს 1966 წლის 16 მარტს. საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა ამ საკითხზე მიღებული წინა რეზოლუციები და გაახანგრძლივა გაეროს მშვიდობისმყოფელი ძალების ყოფნა კვიპროსში დამატებით 3 თვით — 1966 წლის 26 ივნისამდე. საბჭომ აგრეთვე მოუწოდა უშუალოდ დაინტერესებულ მხარეებს, გამოეჩინათ მაქსიმალური თავშეკავება და სრულად ეთანამშრომლათ მშვიდობისმყოფელ ძალებთან.

რეზოლუცია 220 იყო პირველი, რომელიც მიიღეს ახლად გაფართოებული უშიშროების საბჭოს 15 წევრის შემადგენლობით.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 197

გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 197, რომელიც ერთხმად მიიღეს 1964 წლის 30 ოქტომბერს, ზამბიის რესპუბლიკის გაერთიანებული ერების ორგანიზაციაში გაწევრიანების განაცხადის განხილვის შემდეგ, საბჭომ გენერალურ ასამბლეას რეკომენდაცია მისცა, რომ ზამბიის რესპუბლიკა მიღებულიყო წევრობაში.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 198

გაერთიანებული ერების უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 198, რომელიც მიიღეს 1964 წლის 18 დეკემბერს, კვიპროსის საკითხზე ადრინდელი რეზოლუციების ხელახალი დამტკიცების შემდეგ, საბჭომ გააგრძელა გაერთიანებული ერების მშვიდობისმყოფელი ძალების კვიპროსში განლაგება დამატებით 3 თვით, რათა დასრულებულიყო 1965 წლის 26 მარტს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 190

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 190, რომელიც მიიღეს 1964 წლის 9 ივნისს, სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკისადმი წინა მოთხოვნების გამეორების შემდეგ, საბჭომ დიდი შეშფოთებით აღნიშნა რივონიას სასამართლო პროცესი და მოუწოდა მთავრობას, გაეთავისუფლებინა ყველა ის პირი, რომელიც გასამართლებული იყო ან განიხილებოდა აპარტეიდის წინააღმდეგ ოპოზიციისთვის. საბჭომ ასევე მოუწოდა ყველა სახელმწიფოს, გამოეყენებინა მთელი თავისი გავლენა სამხრეთ აფრიკის მთავრობის დასაყოლებლად, რომ დაკმაყოფილებულიყო ეს მოთხოვნები, და ასევე სთხოვა გენერალურ მდივანს, ყურადღებით მიჰყოლოდა ამ რეზოლუციის შესრულებას და შეექმნა ამის შესახებ ანგარიში უშიშროების საბჭოსთვის რაც შეიძლება ადრეულ ვადაში.

რეზოლუცია მიიღეს შვიდი ხმით ნულის წინააღმდეგ. ბრაზილიის, საფრანგეთის, გაერთიანებული სამეფოსა და შეერთებული შტატების ოთხი თავშეკავებით.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 191

გაერთიანებული ერების უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 191 მიიღეს 1964 წლის 18 ივნისს. სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკისადმი ხელახალი მოთხოვნების გამეორებისა და აპართეიდი კვლავ დაგმობის შემდეგ, საბჭომ გადაწყვიტა ექსპერტთა ჯგუფის შექმნა, რომელიც შედგებოდა საბჭოს იმდროინდელი ყველა წევრი ქვეყნის წარმომადგენლებისგან, რათა შეესწავლა იმ ღონისძიებების განხორციელების შესაძლებლობა და ეფექტურობა, რომლებიც შეიძლება საბჭოს მიეღო ქარტიის საფუძველზე. საბჭომ ასევე მოუწოდა გენერალურ მდივანს შეექმნა განათლებისა და ტრენინგის პროგრამები სამხრეთ აფრიკელებისთვის საზღვარგარეთ.

რეზოლუცია მიღებულ იქნა რვა ხმით ნულის წინააღმდეგ. ჩეხოსლოვაკიამ, საფრანგეთმა და საბჭოთა კავშირმა თავი შეიკავეს ხმის მიცემისგან.
კირან კალკინი

კირან კაილ კალკინი (დ. 30 სექტემბერი, 1982) — ამერიკელი მსახიობი. ცნობილია უარყოფითი, თუმცა მაყურებლის სიმპათიის გამომწვევი პერსონაჟების თამაშით კინოში და სცენაზე. მის ჯილდოებში შედის ოსკარი, ბრიტანული აკადემიის ჯილდო, სატელევიზიო ემის ჯილდო და ორი ოქროს გლობუსი.

კალკინმა კარიერა ღრმა ბავშვობისას მცირე თეატრებში როლების შესრულებით დაიწყო. მისი კინოდებიუტი შედგა საშობაო კომედიურ ფილმში „მარტო სახლში“ (1990), სადაც მისი უფროსი ძმა, მაკოლეი კალკინი, მთავარ როლს ასრულებდა. ინდუსტრიაში თავი დაიმკვიდრა 2002 წელს, როდესაც მთავარი როლი შეასრულა ფილმში „იგბი დაბლა მიექანება“ - ამ ფილმმა მას პირველი ოქროს გლობუსის ნომინაცია მოუტანა. ამის შემდეგ, პირადი მიზეზების გამო, კალკინმა ინდუსტრია დატოვა და მოგვიანებით ჰოლივუდს ფილმით „სკოტ პილიგრიმი მსოფლიოს წინააღმდეგ“ (2010) დაუბრუნდა. კირანმა 2024 წელს „საუკეთესო მსახიობი მამაკაცი მეორეხარისხოვან როლში“ ნომინაციაში ოსკარი ფილმით „ნამდვილი ტკივილი“ მოიგო.

ტელევიზიაში კალკინმა დიდი წარმატება მოიპოვა -ს სერიალ „მემკვიდრეობაში“ (2018-2023) რომან როის როლის შესრულებით, რის გამოც მას დრამის ჟანრის სერიალის ბრწყინვალე წამყვანი მსახიობის ემის ჯილდო გადაეცა. მის მიერ გახმოვანებული პერსონაჟები გვხვდებიან ტელესერიებში - „სოლარული წინაღობები“ (2022—დღემდე) და „სკოტ პილიგრიმი მიფრინავს“ (2023). უესტ-ენდსა და ბროდვეიზე მას უთამაშია კენეთ ლონერგანის დადგმაში - „ეს არის ჩვენი ახალგაზრდობა“; ასევე შეასრულა რიჩარდ რომას როლი დევიდ მემეტის „გლენგარი გლენ როსში“ (2025).
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 201

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 201 გადაწყვეტილება ერთხმად მიიღეს 1965 წლის 19 მარტს. იგი კვლავ ადასტურებს ამ საკითხზე ადრე მიღებულ რეზოლუციებს და მადლობას უხდის ყველა ქვეყანას, რომლებმაც წვლილი შეიტანეს. ასევე, აფართოებს გაერთიანებული ერების სამშვიდობო ძალების ყოფნას კვიპროსზე კიდევ სამი თვით 1965 წლის 26 ივნისამდე.