iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1020

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1020 ერთხმად მიიღეს 1995 წლის 10 ნოემბერს, მას შემდეგ, რაც გაიხსენეს ყველა რეზოლუცია ლიბერიაში არსებული ვითარების შესახებ, კერძოდ 1001-ე რეზოლუცია (1995), საბჭომ განიხილა ლიბერიის პირველი სამოქალაქო ომის დროს სამშვიდობო პროცესის განხორციელების საკითხი და შეცვალა გაეროს დამკვირვებელთა მისიის მანდატი სხვა ფუნქციების დამატების მიზნით.

საბჭომ აღნიშნა პროგრესი ლიბერიაში, რაც გამოიხატა ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმის აღდგენით, სახელმწიფო საბჭოს ჩამოყალიბებითა და არჩევნებამდე სამშვიდობო პროცესის განხორციელების გრაფიკზე შეთანხმებით. მან ასევე ხაზგასმით აღნიშნა, რომ მხარეებმა მეტი მზადყოფნა გამოთქვეს მშვიდობის აღდგენის მიმართულებით მუშაობისთვის. ამასთანავე, გამოითქვა შეშფოთება ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმის დარღვევისა და ჯარების დაშლის (დემობილიზაციის) პროცესის დაყოვნების გამო.

-ის მანდატი შეიცვალა შემდეგნაირად:

მხარი დაუჭიროს ლიბერიის ეროვნული გარდამავალი მთავრობისა და დასავლეთ აფრიკის ქვეყნების ეკონომიკური თანამეგობრობის ძალისხმევას სამშვიდობო შეთანხმებების იმპლემენტაციაში;
გამოიძიოს ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმის დარღვევის ფაქტები და გასცეს რეკომენდაციები მომავალში მათი თავიდან აცილების მიზნით;
მონიტორინგი გაუწიოს სამშვიდობო შეთანხმებების სამხედრო კომპონენტების შესრულებას, მათ შორის ძალების დაშორიშორებას, განიარაღებასა და იარაღის ემბარგოს დაცვას;
წვლილი შეიტანოს ჯარების თავმოყრის ადგილების შენარჩუნებასა და დემობილიზაციის პროგრამის განხორციელებაში;
მხარი დაუჭიროს ჰუმანიტარულ საქმიანობას;
ადამიანის უფლებების დარღვევის შესახებ აცნობოს გაეროს გენერალურ მდივანს;
დააკვირდეს საარჩევნო პროცესს.

-ში სამხედრო დამკვირვებელთა რაოდენობა 160-ით განისაზღვრა. საბჭომ ყველა მხარეს მოუწოდა აბუჯის შეთანხმების]] დებულებების შესრულებისკენ, ხოლო გარდამავალ მთავრობას ეთხოვა ზომების მიღება ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმის შემდგომი დარღვევების თავიდან ასაცილებლად. ყველა ქვეყანას შეახსენეს 788-ე რეზოლუციით (1992) ლიბერიის მიმართ დაწესებული იარაღის ემბარგოს დაცვის აუცილებლობა, ხოლო ამ ემბარგოს ნებისმიერი დარღვევის შესახებ უნდა ეცნობოს 985-ე რეზოლუციით (1995) შექმნილ კომიტეტს.

დასავლეთ აფრიკის ქვეყნების ეკონომიკური თანამეგობრობის სადამკვირვებლო ჯგუფს ეთხოვა -ის პერსონალის უსაფრთხოების უზრუნველყოფა. ამასთან დაკავშირებით, ლიბერიის ყველა მხარეს მოუწოდეს, პატივი სცენ ორივე სამშვიდობო ძალის სტატუსს და დაიცვან საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართალი. ხაზგასმით აღინიშნა, რომ ლტოლვილთა რეპატრიაცია უკეთესად უნდა იქნას კოორდინირებული. დასასრულს, გენერალურ მდივანს — ბუტროს ბუტროს-გალის — დაევალა საბჭოსთვის პროგრესის შესახებ ანგარიშის წარდგენა 1995 წლის 15 დეკემბრისთვის.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1589

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1589 ერთხმად იქნა მიღბული 2005 წლის 24 მარტს. ავღანეთში არსებული ვითარების შესახებ ყველა რეზოლუციის, განსაკუთრებით კი 1536-ე (2004) რეზოლუციის დადასტურების შემდეგ, საბჭომ ავღანეთში გაეროს დახმარების მისიის მანდატი დამატებით თორმეტი თვის ვადით, 2006 წლის 24 მარტამდე გაახანგრძლივა.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
უშიშროების საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა ერთგულება ავღანეთის სუვერენიტეტის, ტერიტორიული მთლიანობის, დამოუკიდებლობისა და ერთიანობის მიმართ და მიესალმა 2004 წლის ოქტომბერში საპრეზიდენტო არჩევნების ჩატარებას. საბჭომ ხაზი გაუსვა ქვეყნის წინაშე არსებულ გამოწვევებთან ბრძოლის აუცილებლობას, რაც მოიცავს: ნარკოტიკებს, ტერორიზმს, უსაფრთხოების ნაკლებობას, რეფორმებსა და განვითარებას, ადამიანის უფლებებს, საყოველთაო განიარაღების პროგრამებსა და უკანონო შეიარაღებულ ჯგუფებს. საბჭომ ასევე დაადასტურა მხარდაჭერა 2001 წლის ბონის შეთანხმების, ბერლინის დეკლარაციისა და ქაბულის დეკლარაციის მიმართ კეთილმეზობლური ურთიერთობების შესახებ.

აქტები
უშიშროების საბჭომ განაახლა -ს მანდატი დამატებითი თორმეტი თვით, წინამდებარე რეზოლუციის მიღების დღიდან. ავღანეთის ხელისუფლებას მოუწოდეს წარმომადგენლობითი საარჩევნო პროცესის ჩამოყალიბებისკენ, ამასთან, ხაზი გაესვა მომავალი არჩევნების მნიშვნელობას, რაც მოითხოვდა დამატებით წვლილს საერთაშორისო უშიშროების დახმარების ძალების მხრიდან.

რეზოლუცია მიესალმა ავღანეთის ახალი პარლამენტის შექმნის, განიარაღების, დემობილიზაციისა და რეინტეგრაციის პროგრამისა და ნარკოტიკების კონტროლის ეროვნული სტრატეგიის პროგრესის მიღწევას. ამასობაში, საბჭო მიესალმა ავღანეთის ხელისუფლების მიერ ნარკოტიკებით უკანონო ვაჭრობის წინააღმდეგ ბრძოლის მცდელობებს. -ს მოეთხოვა გამჭვირვალე და სამართლიანი მართლმსაჯულების სისტემის განვითარების მხარდაჭერის გაგრძელება. ამავდროულად, საბჭომ მოიწონა ავღანეთის ხელისუფლების ძალისხმევა ნარკოტიკებით უკანონო ვაჭრობის წინააღმდეგ ბრძოლაში. -ს დაევალა, გაეგრძელებინა გამჭვირვალე და სამართლიანი მართლმსაჯულების სისტემის განვითარების მხარდაჭერა.

უშიშროების საბჭომ მოითხოვა ადამიანის უფლებებისა და საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის პატივისცემა მთელ ავღანეთში და მოუწოდა -ს, დახმარება გაეწია ავღანეთის კონსტიტუციის იმ ნაწილების იმპლემენტაციაში, რომლებიც ადამიანის უფლებებს ეხება. გარდა ამისა, საბჭოს წევრები მიესალმნენ ავღანეთის ეროვნული არმიისა და ეროვნული პოლიციის განვითარებას, ხოლო -სა და ოპერაცია გამძლე თავისუფლების მონაწილეებს ეთხოვათ ქვეყანაში ტერორიზმის საფრთხის, ფრაქციული ძალადობისა და კრიმინალური საქმიანობის აღკვეთა.

დასასრულს, გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს, დაევალა რეგულარული ანგარიშების წარდგენა ავღანეთში არსებული ვითარებისა და -ს სამომავლო როლის შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1192

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1192, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 1998 წლის 27 აგვისტოს, რეზოლუციების 731 (1992), 748 (1992) და 883 (1993) გახსენების შემდეგ, საბჭომ მიესალმა ინიციატივას, რომლის მიხედვითაც ლიბიელ ორ ეჭვმიტანილს, რომლებიც ბრალდებულნი იყვნენ 103-ის აფეთქებაში, უნდა გასამართლებინათ შოტლანდიის სასამართლოს წინაშე ნიდერლანდებში.
უშიშროების საბჭომ აღნიშნა დამოუკიდებელი ექსპერტების ანგარიში და ასევე აფრიკის ერთიანობის ორგანიზაციის, არაბული ქვეყნების ლიგის, არაკავშირებულ მოძრაობისა და ისლამური თანამშრომლობის ორგანიზაციის წერილები და, გაეროს ქარტიის თავის საფუძველზე მოქმედებით, მოითხოვა, რომ ლიბიას შეესრულებინა წინა რეზოლუციებით დაკისრებული ვალდებულებები. საბჭო მიესალმა გაერთიანებული სამეფოსა და შეერთებული შტატების მიერ შემოთავაზებულ ინიციატივას და ნიდერლანდების მთავრობის მზადყოფნას ითანამშრომლოს ამ პროცესში, რათა შოტლანდიის სასამართლოს წინაშე ნიდერლანდებში გასამართლებულიყვნენ ორი ლიბიელი ეჭვმიტანილი — აბდელბასეტ ალ-მეგრაჰი და ლამინ ხალიფა ფიმაჰი. ამასთან დაკავშირებით გაერთიანებულ სამეფოსა და ნიდერლანდებს დაევალათ შესაბამისი შეთანხმებების დაზუსტება. ლიბიამ თავდაპირველად განაცხადა, რომ ის ამ გეგმას „არ ექვემდებარებოდა“.
ლიბიის მთავრობას მოუწოდეს უზრუნველეყო, რომ ორი ეჭვმიტანილი, მტკიცებულებები და მოწმეები გამოცხადებულიყვნენ სასამართლოს წინაშე, ხოლო გენერალურ მდივანს კოფი ანანს სთხოვეს დანიშნოს საერთაშორისო დამკვირვებლები პროცესზე. საბჭომ გადაწყვიტა, რომ ნიდერლანდებს შეეძლო ამ ორი ეჭვმიტანილის დაკავება სასამართლო პროცესის მიზნებისთვის.
საბოლოოდ, რეზოლუცია 1192 ადასტურებდა რეზოლუციების 748 და 883-ს, რომლითაც ლიბიის წინააღმდეგ დაწესებული საერთაშორისო სანქციები ძალაში რჩებოდა და ყველა სახელმწიფოს ევალებოდა მათი შესრულება. ასევე განისაზღვრა, რომ სანქციები შეჩერდებოდა, თუ გენერალური მდივანი დაადასტურებდა, რომ ორი ლიბიელი ეჭვმიტანილი მივიდოდა სასამართლოზე ან წარსდგებოდა სასამართლოს წინაშე გაერთიანებულ სამეფოში ან შეერთებულ შტატებში, და ასევე თუ ლიბია დააკმაყოფილებდა საფრანგეთის სასამართლო ხელისუფლებას 1989 წელს ნიგერის თავზე 772-ის აფეთქებასთან დაკავშირებით. საბჭომ გააფრთხილა, რომ დამატებითი ზომები იქნებოდა მიღებული, თუ რეზოლუციის პირობები არ შესრულდებოდა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1120

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1120, რომელიც ერთხმად მიიღეს 1997 წლის 14 ივლისს, ხორვატიის შესახებ წინა რეზოლუციების — მათ შორის 1023 (1995), 1025 (1995), 1037 (1996), 1043 (1996), 1069 (1996) და 1079 (1996) — გახსენების შემდეგ, საბჭომ გააგრძელა გაეროს დროებითი ადმინისტრაციის მანდატი აღმოსავლეთ სლავონიაში, ბარანიასა და დასავლეთ სირმიაში 1998 წლის 15 იანვრამდე.

ხორვატიის რეგიონები: აღმოსავლეთ სლავონია, ბარანია და დასავლეთ სირმია იმყოფებოდნენ გაეროს მისია -ის მმართველობის ქვეშ. აღნიშნულ რეგიონებში ადგილობრივ სერბულ თემთან დადებული შეთანხმებით, პრიორიტეტს ყველა მოქალაქის უსაფრთხოება წარმოადგენდა. მნიშვნელოვანი იყო, რომ ხორვატიის მთავრობას მიეცა საშუალება ლტოლვილებისა და იძულებით გადაადგილებული პირებისთვის, რათა ისინი უსაფრთხოდ დაბრუნებულიყვნენ საკუთარ სახლებში. საბჭომ გამოხატა შეშფოთება იმის გამო, რომ რეგიონში არ იყო დაცული ადამიანის უფლებები, მათ შორის ეთნიკური უმცირესობების, და ადგილი ჰქონდა ყოფილი იუგოსლავიის საერთაშორისო სისხლის სამართლის ტრიბუნალთან თანამშრომლობის ნაკლებობას. საბჭომ ასევე ხაზი გაუსვა „ამნისტიის კანონის“ უარყოფით გავლენას, რადგან მან ზიანი მიაყენა ხორვატიის ეთნიკურ თემებს შორის ნდობის აღდგენის პროცესს.

გაეროს წესდების თავის შესაბამისად, საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა ის დიდი მნიშვნელობა, რომელსაც ანიჭებდა მხარეების მიერ ყველა შეთანხმების სრულ შესრულებას და გაეროსთან და საერთაშორისო ორგანიზაციებთან სრულ თანამშრომლობას. ამასთანავე, ხაზი გაესვა ყველა ეთნიკური ჯგუფის ადამიანის უფლებების პატივისცემის მნიშვნელობას, განსაკუთრებით იმ ფონზე, როდესაც ხორვატია აფერხებდა ლტოლვილთა დაბრუნების პროცესს. სამივე რეგიონის ადგილობრივ სერბებს მოუწოდეს, გამოეჩინათ კონსტრუქციული დამოკიდებულება ხორვატიის დანარჩენ ნაწილთან რეინტეგრაციის მიმართ. მოთხოვეს „ამნისტიის კანონში“ არსებული ყველა ბუნდოვანების აღმოფხვრა და მისი სამართლიანი იმპლემენტაცია.

უშიშროების საბჭომ მხარი დაუჭირა -ის რესტრუქტურიზაციის გეგმას, რაც გულისხმობდა სამხედრო კომპონენტის გაყვანას და აღმასრულებელი უფლებამოსილებების დევოლუციას. საბჭომ მოუწოდა მისას, ეთანამშრომლა მეზობელ ბოსნია და ჰერცეგოვინაში რეზოლუცია 1088-ით (1996) ავტორიზებულ სტაბილიზაციის ძალებთან . გენერალურ მდივანს დაევალა, 1997 წლის 6 ოქტომბრამდე წარედგინა ანგარიში საბჭოსთვის რეგიონის რეინტეგრაციასთან დაკავშირებულ საკითხებზე. ხაზი გაესვა ტერიტორიის დემილიტარიზაციისა და ლიბერალური სასაზღვრო რეჟიმის დამყარების მნიშვნელობას. საბოლოოდ, ხორვატიის მთავრობას მოუწოდეს ეროვნული შერიგების პროგრამის ინიცირებისკენ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 977

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 977, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 1995 წლის 22 თებერვალს, და რომელიც იხსენებდა რეზოლუცია 955-ს (1994), სადაც საბჭოს უნდა განესაზღვრა რუანდის საერთაშორისო სისხლის სამართლის ტრიბუნალის ადგილსამყოფელი, ასევე ითვალისწინებდა გენერალური მდივნის ბუტროს ბუტროს-ღალის ანგარიშს, საბჭომ გადაწყვიტა, რომ ტრიბუნალის ადგილსამყოფელი იქნებოდა არუშა, ტანზანია.

გენერალური მდივნის ანგარიშის მიხედვით, ეს გადაწყვეტილება აღნიშნავდა -ის შექმნის პროცესის მეორე ეტაპის დაწყებას, რაც საშუალებას აძლევდა პროცესის გაგრძელებას და ექვსი მოსამართლის შერჩევის დაწყებას.

რუანდის წარმომადგენელმა საბჭოში, მანზი ბაკურამუცამ, განაცხადა, რომ მიუხედავად იმისა, რომ მისი მთავრობა არ უჭერდა მხარს ტრიბუნალის ადგილის რუანდის გარეთ განსაზღვრას, ის მაინც ითანამშრომლებდა უშიშროების საბჭოსთან.

ასევე იხილეთ
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციების სია 901–1000 (1994–1995)
რუანდის გენოციდი
ტაჯიკეთის სამოქალაქო ომი
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 845

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 845 მიღებულია 1993 წლის 18 ივნისს. რეზოლუცია 817-ის (1993) გახსენებისა და გაეროს გენერალური მდივნის შესაბამისი მოხსენების განხილვის შემდეგ, საბჭომ მოუწოდა როგორც საბერძნეთს, ასევე მაკედონიის რესპუბლიკას, გაეგრძელებინათ ძალისხმევა სახელწოდების დავის მოსაგვარებლად.

დაფასებულ იქნა ბადენტერის კომისიის გამგეობის კომიტეტის თანათავმჯდომარეების ძალისხმევა, ხოლო გენერალურ მდივანს ბუტროს ბუტროს-გალის მოეთხოვა უშიშროების საბჭოს რეგულარული ინფორმირება, იმ მიზნით, რომ საკითხის მოგვარება მომხდარიყო გაეროს გენერალური ასამბლეის 48-ე სესიამდე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1399

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1399 ერთხმად მიიღეს 2002 წლის 19 მარტს. კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში არსებული მდგომარეობის შესახებ ყველა წინა რეზოლუციის გახსენების შემდეგ, საბჭომ დაგმო მოლიროს ქალაქის აღება და ამბოხებულთა „კონგოს დემოკრატიისთვის შეკრების“ მიერ განხორციელებული სხვა ქმედებები.

უშიშროების საბჭომ გაიხსენა, რომ ლუსაკის ცეცხლის შეწყვეტის შეთანხმების მხარეები 2001 წლის იანვრიდან პატივს სცემდნენ ცეცხლის შეწყვეტას და რომ შიდაკონგოლური დიალოგი მშვიდობის პროცესის არსებითი ნაწილი იყო. მან დაგმო მოლიროს მიმდებარედ ბრძოლების განახლება და ქალაქის დაკავება, როგორც ცეცხლის შეწყვეტის მნიშვნელოვანი დარღვევა.

გარდა ამისა, საბჭომ ხაზი გაუსვა, რომ არც ერთ მხარეს არ მიეცემოდა სამხედრო უპირატესობის მოპოვების უფლება მშვიდობის პროცესის მიმდინარეობისას. მან მოითხოვა, რომ დაუყოვნებლივ გასულიყო მოლიროდან და პვეტოდან, ხოლო ყველა სხვა მხარე დაბრუნებულიყო თავდაცვით პოზიციებზე, როგორც ეს განსაზღვრულია ჰარარის განშორების ქვეგეგმებში. რეზოლუცია მიესალმა კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის გაეროს მისიის განლაგებას ორ დაკავებულ ქალაქში და სთხოვა ყველა მხარეს, ეთანამშრომლათ მასთან. ცეცხლის შეწყვეტის შესახებ შეთანხმების მხარეებს მოუწოდეს, თავი შეეკავებინათ სამხედრო მოქმედებებისგან კონგოელთაშორისი დიალოგის მიმდინარეობის დროს, ხოლო კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის მთავრობას მოუწოდეს, განეახლებინა მონაწილეობა დიალოგში.

საპასუხოდ, -მ განაცხადა, რომ მიესალმებოდა რეზოლუციას და აიღო ვალდებულება, ქალაქები -ის კონტროლისთვის გადაეცა. მომდევნო დღეს კონგოს მთავრობამ მოლაპარაკებებში მონაწილეობა განაახლა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 929

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 929 რომელიც მიიღეს 1994 წლის 22 ივნისს, მას შემდეგ, რაც გაიხსენეს ყველა რეზოლუცია რუანდის შესახებ, მათ შორის 912 (1994), 918 (1994) და 925 (1994), საბჭომ, გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის წესდების თავის საფუძველზე, გასცა ავტორიზაცია ქვეყანაში მრავალეროვნული ოპერაციის დროებით ჩამოყალიბებაზე, რათა დახმარება გაეწიათ ჰუმანიტარული ძალისხმევისთვის და დაეცვათ ლტოლვილები და იძულებით გადაადგილებული პირები რუანდისთვის გაეროს დახმარების გაფართოებული მისიის სრულ განლაგებამდე.

უშიშროების საბჭომ მოითხოვა პოლიტიკური პროცესის განახლება არუშის სამშვიდობო შეთანხმების საფუძველზე. მან ასევე იწინასწარმეტყველა -ის გაფართოება და ხაზი გაუსვა, რომ ეს იყო მხოლოდ ჰუმანიტარული ძალა, რომელიც თავისი ბუნებით მიუკერძოებელი იქნებოდა. გამოითქვა შეშფოთება რუანდაში მშვიდობიანი მოსახლეობის სისტემატური და ფართომასშტაბიანი მკვლელობების გაგრძელების გამო, რაზეც საერთაშორისო თანამეგობრობას რეაგირება უნდა მოეხდინა.

მიიღეს გადაწყვეტილება საფრანგეთის ხელმძღვანელობით ჰუმანიტარული ოპერაციის ჩამოყალიბების შესახებ, სანამ სრულ შემადგენლობამდე შეივსებოდა. ოპერაციის მიზანი იყო იძულებით გადაადგილებული პირების, ლტოლვილებისა და მშვიდობიანი მოქალაქეების უსაფრთხოების უზრუნველყოფა. იგი შეიზღუდა წინამდებარე რეზოლუციის მიღებიდან ორთვიანი პერიოდით და დაფინანსდებოდა თავად მონაწილე წევრი სახელმწიფოების მიერ. ამავდროულად, წევრ სახელმწიფოებს მოუწოდეს, გაეწიათ საჭირო მხარდაჭერა და წვლილი შეეტანათ -ში მისი მისიის სწრაფი გაფართოების უზრუნველსაყოფად.

რუანდულ მხარეებს მოუწოდეს დაუყოვნებლივ შეეწყვიტათ მკვლელობები. გენერალურ მდივან ბუტროს ბუტროს-გალის და ოპერაციაში მონაწილე ქვეყნებს ეთხოვათ რეგულარული ანგარიშების წარდგენა საბჭოსთვის, პირველი ანგარიშის წარდგენის ვადით 15 დღეში. თავად გენერალურ მდივანს დაევალა ანგარიშის წარდგენა -ის გაფართოებისა და სამშვიდობო პროცესის განახლების შესახებ.

რეზოლუცია 929 მიიღეს 10 ხმით, არცერთის წინააღმდეგ, ბრაზილიამ, ჩინეთმა, ახალმა ზელანდიამ, ნიგერიამ და პაკისტანმა თავი შეიკავეს ხმის მიცემისგან.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1416

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1416 ერთხმად მიიღეს 2002 წლის 13 ივნისს. კვიპროსში არსებული მდგომარეობის შესახებ ყველა წინა რეზოლუციის, მათ შორის რეზოლუცია 1251 (1999)-ის დადასტურების შემდეგ, საბჭომ გაახანგრძლივა გაეროს სამშვიდობო ძალების მისიის მანდატი კიდევ ექვსი თვით — 2002 წლის 15 დეკემბრამდე.

უშიშროების საბჭომ აღნიშნა გენერალური მდივნის, კოფი ანანის ანგარიშში გაკეთებული მოწოდება, რომ კვიპროსისა და ჩრდილოეთ კვიპროსის ხელისუფლებამ სასწრაფოდ უნდა მიაქციოს ყურადღება დაკარგული პირების ჰუმანიტარულ საკითხს. საბჭო ასევე მიესალმა ძალისხმევას, რომელიც მიზნად ისახავდა გაეროს სამშვიდობო პერსონალის ცნობიერების ამაღლებას აივ/შიდსისა და სხვა დაავადებების პრევენციისა და კონტროლის მიმართულებით.

-ის მანდატის გახანგრძლივებისას, რეზოლუციამ სთხოვა გენერალურ მდივანს 2002 წლის 1 დეკემბრამდე წარედგინა ანგარიში საბჭოსთვის აღნიშნული რეზოლუციის შესრულების შესახებ. მან ასევე მოუწოდა თურქულ-კვიპროსულ მხარეს, გაეუქმებინა 2000 წლის 30 ივნისს დაწესებული შეზღუდვები -ის ოპერაციებზე და აღედგინა სამხედრო სტატუს კვო სტროვილიაში.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 933

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 933 რომელიც ერთხმად მიიღეს 1994 წლის 30 ივნისს, მას შემდეგ, რაც გაიხსენეს რეზოლუციები 841 (1993), 861 (1993), 862 (1993), 867 (1993), 873 (1993), 875 (1993), 905 (1994) და 917 (1994), საბჭომ აღნიშნა ჰაიტიში არსებული ვითარების გაუარესება და 1994 წლის 31 ივლისამდე გააგრძელა გაეროს მისიის მანდატი.

საბჭო ღრმად იყო შეშფოთებული იმით, რომ -ის მისიის განლაგებას კვლავაც ეშლებოდა ხელი და ჰაიტის არმია ვერ ასრულებდა თავის მოვალეობას, რათა მისიას ფუნქციონირების საშუალება ჰქონოდა. აღინიშნა, რომ ამერიკის სახელმწიფოთა ორგანიზაციამ მიიღო რეზოლუცია, რომელიც -ის მანდატის გაძლიერებას მოითხოვდა. მნიშვნელოვანი იყო მისიის რაც შეიძლება მალე განლაგება.

დაიგმო ძალადობის ბოლოდროინდელი ესკალაცია, საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის დარღვევები და ე.წ. „დე ფაქტო მთავრობა -ის“ დანიშვნა. გამოითქვა შეშფოთება ჰაიტიში ჰუმანიტარული მდგომარეობის გაუარესების გამო და საერთაშორისო თანამეგობრობას მოუწოდეს დახმარებისკენ ამ მიმართულებით.

საბჭომ სინანული გამოთქვა ჰაიტის სამხედრო ხელისუფლების უარზე, შეესრულებინათ „გოვერნორს აილენდის“ სამშვიდობო შეთანხმება, და გააგრძელა -ის მანდატი 1994 წლის 31 ივლისამდე. გენერალურ მდივან ბუტროს ბუტროს-გალის ეთხოვა, 15 ივლისამდე წარედგინა უშიშროების საბჭოსთვის რეკომენდაციები -ის რაოდენობის, შემადგენლობის, ხარჯებისა და ხანგრძლივობის შესახებ; ასევე დეტალურად აღეწერა ის დახმარება, რომლის გაწევაც მისიას შეეძლო ჰაიტის დემოკრატიული მთავრობის აღსადგენად, ასევე უსაფრთხოებასთან, სამართალდამცავ საქმიანობასა და არჩევნებთან დაკავშირებულ საკითხებში.

წევრ სახელმწიფოებს ეთხოვათ ჯარების, პოლიციის, პერსონალის, აღჭურვილობისა და ლოგისტიკური მხარდაჭერის უზრუნველყოფა. ჰაიტიში არსებული ვითარება დარჩება მუდმივი განხილვის საგნად და მხედველობაში იქნება მიღებული ნებისმიერი რეკომენდაცია ახალი მოვლენების შუქზე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1437

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1437 ერთხმად მიიღეს 2002 წლის 11 ოქტომბერს. ხორვატიაში არსებული მდგომარეობის შესახებ წინა რეზოლუციების გახსენების შემდეგ მათ შორის 779 (1992), 981 (1995), 1088 (1996), 1147 (1998), 1183 (1998), 1222 (1999), 1252 (1999), 1285 (2000), 1307 (2000), 1357 (2001), 1362 (2001), 1387 (2002) და 1424 (2002) — საბჭომ უფლებამოსილება მისცა გაეროს დამკვირვებელთა მისიას პრევლაკაში , გაეგრძელებინა ხორვატიის პრევლაკის ნახევარკუნძულის დემილიტარიზაციის მონიტორინგი საბოლოო ორი თვის განმავლობაში, 2002 წლის 15 დეკემბრამდე.

უშიშროების საბჭო მიესალმა პრევლაკის ნახევარკუნძულზე არსებულ მშვიდ და სტაბილურ ვითარებას. მან აღნიშნა, რომ -ის ყოფნა მნიშვნელოვნად უწყობდა ხელს ისეთი პირობების შენარჩუნებას, რომლებიც ხელსაყრელია დავის მოგვარებისთვის, და ასევე მიესალმა იმას, რომ ხორვატია და იუგოსლავიის ფედერაციული რესპუბლიკა (სერბეთი და მონტენეგრო) პროგრესს აღწევდნენ ურთიერთობების ნორმალიზების მიმართულებით.

-ის მანდატის საბოლოოდ გახანგრძლივებისას, გენერალურ მდივან კოფი ანანს სთხოვეს მზადება დაეწყო მისიის დასრულებისათვის, მათ შორის მისი ზომის შემცირებისა და საქმიანობის გადახედვის გზით.
რეზოლუციამ კიდევ ერთხელ მოუწოდა ორივე მხარეს, შეეწყვიტათ დემილიტარიზაციის რეჟიმის დარღვევები, ეთანამშრომლათ გაეროს დამკვირვებლებთან და უზრუნველეყოთ მათთვის გადაადგილების სრული თავისუფლება. გენერალურ მდივანს ასევე სთხოვეს წარედგინა ანგარიში საბჭოსთვის -ის მანდატის დასრულების შესახებ, რომელიც მხარეების მოთხოვნის შემთხვევაში შეიძლება შემოკლებულიყო.

საბოლოოდ, ორივე მხარეს მოუწოდეს გაეძლიერებინათ ძალისხმევა პრევლაკის დავის მოლაპარაკების გზით გადაწყვეტისათვის 1996 წლის ურთიერთობების ნორმალიზაციის შესახებ შეთანხმების შესაბამისად.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 935

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 935 რომელიც ერთხმად მიიღეს 1994 წლის 1 ივლისს, მას შემდეგ, რაც გაიხსენეს ყველა რეზოლუცია რუანდის შესახებ, განსაკუთრებით 918 (1994) და 925 (1994), საბჭომ სთხოვა გენერალურ მდივან ბუტროს ბუტროს-გალის, ჩამოეყალიბებინა ექსპერტთა კომისია რუანდის გენოციდის დროს საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის დარღვევების გამოსაძიებლად.

საბჭომ ხაზი გაუსვა რუანდისთვის გაეროს დახმარების მისიის სწრაფი განლაგების აუცილებლობას, რათა მას შეძლებოდა თავისი მანდატის შესრულება. გაიხსენეს უშიშროების საბჭოს პრეზიდენტისა და გენერალური მდივნის განცხადებები რუანდაში საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის დარღვევებთან დაკავშირებით, რასთან ერთადაც საბჭომ აღნიშნა, რომ მხოლოდ სრულყოფილ გამოძიებას შეეძლო მომხდარი ფაქტების დადგენა და, შესაბამისად, პასუხისმგებლობის განსაზღვრა. საბჭო მიესალმა გაეროს ადამიანის უფლებათა უმაღლესი კომისრის ვიზიტსა და რუანდის საკითხებში სპეციალური მომხსენებლის დანიშვნას.

გამოითქვა შეშფოთება რუანდაში სისტემატური მკვლელობების, მათ შორის გენოციდის შესახებ განგრძობადი ცნობების გამო და აღინიშნა, რომ ჩადენილ ქმედებებზე პასუხისმგებელი პირები მართლმსაჯულების წინაშე უნდა წარდგნენ. ამ თვალსაზრისით, საბჭომ სთხოვა გენერალურ მდივანს, ჩამოეყალიბებინა მიუკერძოებელი ექსპერტთა კომისია საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის დარღვევების შესახებ ცნობების გამოსაძიებლად და გენერალური მდივნისთვის ანგარიშის წარსადგენად. ყველა სახელმწიფოსა და საერთაშორისო ორგანიზაციას მოუწოდეს, ექსპერტთა კომისიის მსგავსად შეეგროვებინათ ინფორმაცია, მათ შორის „გენოციდის კონვენციის“ დარღვევების შესახებ, და უზრუნველეყოთ შეგროვებული ინფორმაციის ხელმისაწვდომობა წინამდებარე რეზოლუციის მიღებიდან 30 დღის განმავლობაში.

გენერალურ მდივანს ეთხოვა, წარედგინა ანგარიში საბჭოსთვის ექსპერტთა კომისიის ჩამოყალიბების შესახებ, ხოლო მისი მიგნებების შესახებ ოთხი თვის ვადაში. გენერალურ მდივანს ასევე დაევალა, ადამიანის უფლებათა უმაღლეს კომისართან ერთად, კომისიისთვის ხელმისაწვდომი გაეხადა რუანდის სპეციალური მომხსენებლისთვის წარდგენილი ინფორმაცია. ყველა დაინტერესებულ მხარეს მოუწოდეს კომისიასთან თანამშრომლობისკენ, რათა მას შეძლებოდა საკუთარი მანდატის განხორციელება.

1994 წლის 26 ივლისს ბუტროს ბუტროს-გალიმ კომისიის თავმჯდომარედ დანიშნა ბატონი ატსუ-კოფი ამეგა, ადამიანისა და ხალხთა უფლებების აფრიკული კომისიის ყოფილი წევრი ტოგოდან; ასევე კომისიის წევრებად დაინიშნენ ქალბატონი ჰაბი დიენგი, პროკურორი გვინეიდან და ბატონი სალიფუ ფომბა, საერთაშორისო სამართლის პროფესორი მალიდან. საერთაშორისო სისხლის სამართლის ექსპერტი, პროფესორი ლაიალ ს. სუნგა მოიწვიეს
კომისიის გამოძიების გასაძლიერებლად და უშიშროების საბჭოსთვის ანგარიშების მოსამზადებლად. მთელ რუანდაში ჩატარებული ფართომასშტაბიანი გამოძიების შემდეგ, 1994 წლის ნოემბრის დასაწყისისთვის, ექსპერტთა კომისიამ გასცა რეკომენდაცია, რომ უშიშროების საბჭოს ჩამოეყალიბებინა რუანდის სისხლის სამართლის საერთაშორისო ტრიბუნალი, რაც საბჭომ 1994 წლის 8 ნოემბერს 955-ე (1994) რეზოლუციის მიღებით განახორციელა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1719

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1719 მიღებულია 2006 წლის 25 ოქტომბერს, ბურუნდის მდგომარეობასთან დაკავშირებული წინა რეზოლუციების გახსენების შემდეგ, მათ შორის: 1545 (2004), 1577 (2004), 1602 (2005), 1606 (2005), 1650 (2005) და 1692 (2006), უშიშროების საბჭომ შექმნა გაეროს ინტეგრირებული ოფისი ბურუნდიში ერთწლიანი საწყისი ვადით, ქვეყნის გრძელვადიანი მშვიდობისა და სტაბილურობის მხარდაჭერის მიზნით.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
საბჭო მიესალმა ცეცხლის შეწყვეტის შეთანხმების გაფორმებას ბურუნდის მთავრობასა და -ს შორის 2006 წლის 7 სექტემბერს და მადლობა გადაუხადა ტანზანიას, სამხრეთ აფრიკასა და უგანდას ბურუნდის სამშვიდობო პროცესში გაწეული ძალისხმევისთვის. ასევე გამოხატა შეშფოთება შესაძლო სამხედრო გადატრიალების შესახებ ცნობების გამო და რამდენიმე პოლიტიკური ფიგურის დაკავებასთან დაკავშირებით. ქვეყნის ყველა პოლიტიკურ პარტიას მოუწოდეს დიალოგის შენარჩუნებისკენ.
ბურუნდის ხელისუფლებას მოუწოდეს კარგი მმართველობის ხელშეწყობისა და კორუფციასთან ბრძოლისკენ.

ქმედებები
რეზოლუცია 1719 ითხოვდა, რომ გაეროს გენერალურმა მდივანმა კოფი ანანმა 2007 წლის 1 იანვრიდან შექმნას თორმეტთვიანი საწყისი ვადით. ინტეგრირებული ოფისის ძირითადი მიმართულებები უნდა ყოფილიყო: მშვიდობის კონსოლიდაცია და დემოკრატიული მმართველობა; განიარაღება, დემობილიზაცია და რეინტეგრაცია, ასევე უსაფრთხოების სექტორის რეფორმა, დაუსჯელობის დასრულება და ადამიანის უფლებების ხელშეწყობა და დაცვა, დონორებთან თანამშრომლობის გაძლიერება და გენდერული საკითხების გათვალისწინება. ასევე მნიშვნელოვანი იყო -ის თანამშრომლობა გაეროს ორგანიზაციის მისიისთან კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში .

საბჭომ კიდევ ერთხელ გაუსვა ხაზი ბურუნდის ხელისუფლების პირველადი პასუხისმგებლობას ქვეყნის გრძელვადიან მშვიდობასა და სტაბილურობაზე, ასევე სამშვიდობო მშენებლობაზე. მთავრობას ასევე მოუწოდეს გააგრძელოს რეფორმები და შექმნას მექანიზმები, რომლებიც აღნიშნულია რეზოლუცია 1606-ში.

ამავდროულად, საბჭომ გამოხატა შეშფოთება ბურუნდიში ადამიანის უფლებების დარღვევების გამო და მოუწოდა ხელისუფლებას გამოიძიოს ასეთი ფაქტები. როგორც მთავრობას, ისე -ს მოუწოდეს ცეცხლის შეწყვეტის შეთანხმების შესრულებისკენ.
საბოლოოდ, გენერალურ მდივანს დაევალა საბჭოს ინფორმირება მიმდინარე მოვლენების შესახებ.