iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ჩენაი

ჩენაი (ტამილ. ெ்ை), აგრეთვე ცნობილი როგორც მადრასი — ქალაქი ინდოეთში, ტამილნადუს შტატის დედაქალაქი. მდებარეობს კორომანდელის სანაპიროზე, ბენგალის ყურეზე. იგი სამხრეთ ინდოეთის მთავარი კომერციული, კულტურული და საგანმანათლებლო ცენტრია, მისი ნავსადგური კი მეორე უმსხვილესია ინდოეთში. 2011 წლის მონაცემებით, ჩენაის მოსახლეობა 4,68 მლნ ადამიანს შეადგენს და ამ მხრივ მეექვსე ქალაქია ქვეყანაში. მისი ურბანული აგლომერაცია, რომელიც თავად ქალაქსა და მის გარეუბნებს მოიცავს, 8,9 მლნ მოსახლით ინდოეთის მეოთხე ყველაზე ხალხმრავალი მეტროპოლიური არეალია.

მიუხედავად იმისა, რომ ეს ტერიტორია საუკუნეთა განმავლობაში სამხრეთ ინდოეთის სამეფოებს შორის ხელიდან ხელში გადადიოდა, ქალაქის წერილობითი ისტორია კოლონიური ხანიდან იწყება, განსაკუთრებით ბრიტანეთის აღმოსავლეთ ინდოეთის კომპანიის შემოსვლის შემდეგ, როდესაც 1644 წელს ინგლისური დასახლება ფორტ-სენ-ჯორჯი დაარსდა. ბრიტანელებმა საფრანგეთის კოლონიური ძალებისა და მაისურის სამეფოს რამდენიმე შემოტევა მოიგერიეს და საუკუნის გვიან წლებში ჩენაი მთავარი საზღვაო პორტი გახდა. ინდოეთის დამოუკიდებლობის შემდეგ, ჩენაი ტამილნადუს შტატის დედაქალაქი და რეგიონის კულტურისა და პოლიტიკის მთავარი კერა ხდება.

ჩენაის ეკონომიკას გააჩნია ფართო საავტომობილო, კომპიუტერული, ტექნოლოგიური და სამედიცინო ინდუსტრიების ბაზა. ქალაქი ინდეოთის საინფორმაციო ტექნოლოგიებისა და ბიზნეს-პროცესების აუტსორსინგის სერვისის მეორე უმსხვილესი ექსპორტიორია. ინდოეთის საავტომობილო მრეწველობის მთავარი წილი ჩენაისა და მის შემოგარენზე მოდის და აქედან გამომდინარე, მას ხშირად ინდოეთის დეტროიტსაც ეძახიან. ქალაქში საკმაოდ განვითარებულია მუსიკის კულტურა, მასპინძლობს მსხვილ კულტურულ ღონისძიებებს. ფუნქციონირებს ტამილური ფილმების ინდუსტრია.
სრულიად ინდოეთის მუსლიმთა ლიგა

ინდოეთის მუსლიმთა ლიგა — 1906 წელს დაკაში (დღეს ბანგლადეშის დედაქალაქი) სრულიად ინდოეთის მუჰამადანის საგანმანათლებლო კონფერენციის მიერ დაარსებული მემერჯვენე პოლიტიკური პარტია. მისი შექმნა განაპირობა 1905 წელს ბენგალის გაყოფასთან დაკავშირებით შექმნილმა გარემოებებმა. ის იყო პოლიტიკური პარტია, რომლის მიზანსაც შეადგენდა ბრიტანეთის ინდოეთში მუსლიმანების დიასპორის დაცვა, მუსლიმთა ლიგა 1940-იან წლებში თამაშობდა მნიშვნელოვან როლს ინდოეთის დამოუკიდებლობისთვის მოძრაობაში და გადამწყვეტი როლი ითამაშა პაკისანის როგორც ინდოეთის სუბკონტინენტზე არსებული მუსლიმანური სახელმწიფოს შექმნაში.

ინდოეთის და პაკისტანის მიერ დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ ინდოეთში ის გარდაიქმნა უმცირესობაში მყოფ პარტიად. ის განსაკუთრებით აქტიურია კერალას შტატში სადაც სხვებან კოალიციაში თავრობაში მოხვედრასაც კი ახერხებს.

პაკისტანში მან ჩამოაყალიბა პირველი მთავრობა, მაგრამ 1950-იანი წლების სამხედრო გადატრიალების შემდეგ მან მოახდინა დეზინტეგრაცია. პაკისტანში 1947 წლამდე მუსლიმთა ლიგის ფრაქციები იკავებდნენ ძირითად სამთავრობო პოსტებს.

ბანგლადეშში პარტია 1976 ხელახლა შეიქმნა და 1979 წლის საპარლამენტო არჩევნებში 14 მანდატი მოიპოვა. მას შემდეგ მისი მნიშვნელობა შემცირდა და პოლიტიკური არენიდან თითქმის გაქრა.

ისტორია
 ინდოეთში მუსლიმანური მმართველობა 8-14 საუკუნეებში დამყარდა. - საუკუნეებში ინდოეთის უმეტეს ნაწილს აკონტროლებდა მოგოლების მუსლიმანური იმპერია. მოგოლთა იმპერიის დაკნინების შემდეგ წარმოქმნილ ისეთ სახელმწიფოებში როგორც ავადი, მმართველობა მუსლიმთა შორის უკმაყოფილებას იწვევდა. მუსლიმები ბრიტანეთის ინდოეთის მოსახლეობის დაახლოებით 25-30%-ს, ხოლო შემდეგ პროვინციებში: ბელუჯისტანი, აღმოსავლეთი ბენგალი, ქაშმირის ველი, ჩრდილო-დასავლეთ სასაზღვრო პროვინცია, დასავლეთ პუნჯაბი და სინდი უმრავლოსებას შეადგენდნენ.

 საუკუნის ბოლოს წარმოიქმნა ინდოეთის ეროვნული კონგრესი, რომელიც 1885 წელდ დაფუძნდა როგორც ფორუმი და მალევე პოლიტიკურ პარტიად გარდაიქმნა. კონგრესს არ გამოუჩენია განსაკუთრებული ძალისხმევა მუსლიმანი მოსახლეობის დამოუკიდებლობაში ბრძოლაში ჩასართავად. ასევე მუსლიმი ლიდერების უმეტესობა არ ენდობოდა კონგრესს და არ მონაწილეობდა მის მუშაობაში.

გადამწყვეტ მომენტად იქცა 1900 წელს ბრიტანეთის მმართველების მიერ მიღებული გადაწყვეტილება, ოუდჰისა და აგრას გაერთიანებულ პროვინციაში (დღეისთვის უტარ-პრადეში) ჰინდის (დამწერლობით დევანაგარი) ოფიციალურ ენად გამოცხადების შესახებ. ამან მუსლიმანურ უმცირესობას გაუჩინა შიში, რომ დამოუკიდებელ ინდოეთში მათ შეეზღუდებოდათ რელიგიური თავისუფლება. ბრიტანეთის მთავრობის წარმომადგენელმა პერსივალ გრიფიტმა მიანიშნა მუსლიმები, რომ მათ უფლებები ინდუსებისგან დამოუკიდებლად უნდა დაეცვათ.

დაფუძნება
სრულიად ინდოეთის მუსლიმთა ლიგა დააფუძნეს ალიგარის მოძრაობის წევრებმა. ეროვნულ დონეზე პარტიის დაფუძნება მოხდა 1901 წელს. მისი პირველი შეკრება გაიმართა 1906 წლის სექტემბერში. მეორე შეკრება გაიმართა 1906 წლის დეკემბერში, დაკაში გამართულ ყოველწლიურ საგანმანათლებლო შეკრებაზე, როდესაც დაამტკიცეს წინა შეკრებაზე მიღებული დებულებები და შეიმუშავეს ძირითადი სამუშაო გეგმა. მეანვილ ნავაბმა გამოაქვეყნა პარტიის დეტალური აღწერა და უწოდა სრულიად ინდოეთის მუსლიმთა ლიგა.
მამუკას ციხე

მამუკას ციხე — შუა საუკუნეების ციხე, ქობულეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ალამბარში. ალამბრის ციხე თავდაპირველად გურიელების საკუთრება იყო, საუკუნეში კი მას თავდგირიძეები ფლობდნენ. მისი სახელწოდება თავად მამუკა თავდგირიძეს უკავშირდება.

ციხე მდებარეობს „ციხისყელად" წოდებულ მთაზე. ციხე დაინგრა 1959 წლის მიწისძვრის დროს. შემორჩენილია მხოლოდ სამხრეთ-აღმოსავლეთის კედელი, რომლის სიმაღლე სამ მეტრს აღწევს. შემორჩენილ ნანგრევს კოშკის ფორმა აქვს და მისი ფართობი 47 მ2-ს შეადგენს. ციხესთან დგას საინფორმაციო დაფა.
ჰაშიმა (კუნძული)

}
| მდებარეობა =
| კუნძულთა რაოდენობა =
| მთავარი კუნძული =
| ფართობი_კმ2 = 0,063
| სია =
| სიგრძე_კმ =
| სიგანე_კმ =
| სანაპიროზოლი_კმ =
| უმაღლესი მთა =
| სიმაღლე_მ =
| ქვეყნის სახელი =
| ქვეყანა =

ჰაშიმა (ასევე მოიხსენიება როგორც გუნკანჯიმა ან გუნკანშიმა, „საბრძოლო გემის კუნძული“) — ერთ-ერთი 505 დაუსახლებელი კუნძულიდან ნაგასაკის პრეფექტურაში (იაპონია). მდებარეობს ქალაქ ნაგასაკიდან 15 კილომეტრის დაშორებით.

კუნძული 1887—1974 წლებში ქვანახშირის მომპოვებელ-საწარმო დასახლებას წარმოადგენდა. კუნძული გამოირჩევა დაუსახლებელი და მიტოვებული შენობებით და მის გარშემო შემოვლებული დამცავი ჯებირით. კუნძული 2005 წლიდან დარეგისტრირებულია როგორც ქალაქ ნაგასაკის ნაწილი, მანამდე კი მიჩნეული იყო როგორც ქალაქ ტაკაშიმის ნაწილად.

ის ცნობილია თავისი ქვანახშირის საბადოებით. კუნძული შეიძინა კომპანია „მიცუბიშიმ“ 1890 წელს და დაიწყო პროექტი, რომელიც ზღვის ფსკერიდან ქვანახშირის ამოღებას ითვალისწინებდა. 1916 წელს მიცუბიშიმ ააშენა მაღალი შენობები და დასახლებული პუნქტები მზარდი მუშათა კონტიგენტისთვის, რომლების აზიის სხვადასხვა მხრიდან იყვნენ ჩამოყვანილები. სამხრეთ კორეის კომისიის განცხადებით, კუნძულზე დასახლებული იყო 500 კორეელი, რომლებიც აქ 1939 წლიდან 1945 წლამდე მუშაობდნენ, მეორე მსოფლიო ომის განმავლობაში.

1959 წელს კუნძულის მოსახლეობის რაოდენობამ თავის პიკს 5259-ს მიაღწია, სიმჭიდროვე გახდა 835 ადამიანი თითოეულ ჰექტარზე.

1960 წელს იაპონიის ტერიტორიაზე ქვანახშირის ჩანაცვლება ნავთობით მოხდა. ქვანახშირის საბადოების როლი თანდათანობით შემცირდა, ამ მხრივ არც ჰაშიმა იყო გამონაკლისი. მიცუბიშიმ ოფიციალური განცხადება ჰაშიმას პროექტის გაუქმების შესახებ 1974 წელს გააკეთა და ამჟამად კუნძული ცარიელია, სწორად ამის გამო ეწოდა მას „მოჩვენებების კუნძული“. კუნძულზე შესვლა ნებადართულია 2009 წლის 22 აპრილიდან, მისი დახურვიდან 35 წლის შემდეგ.

„საბრძოლო გემი“ კუნძულის იაპონური მეტსახელის, გუნკანჯიმას თარგმანია და იგი მომდინარეობს იაპონური საბრძოლო გემის, ტოსას მსგავსებიდან, რის გამოც მეორე მსოფლიო ომის დროს ამერიკელებმა არაერთხელ ესროლეს ტორპედოები. ჰაშიმას ასევე მოიხსენიებენ როგორც „კუნძულ მოჩვენებას“.
კორალპე

კორალპე — ქედი ალპებში, სამხრეთ ავსტრიაში. გაწოლილია მურისა და ლავანტის ხეობებს შორის. უმაღლესი მწვერვალის სიმაღლეა 2140 (მთა გროსერ-შპეიკოგელი). დასავლეთით შემოსაზღვრულია ლავანტის ხეობით, ჩრდილოეთით პეკზატელის უღელტეხილით, აღმოსავლეთით დასავლეთი შტირიით, სამხრეთით ზობოთის უღელტეხილით. სამხრეთით სლოვენიის მოსაზღვრე რაიონში მთებით არის შემოსაზღვრული.
მერიდიანული ბელტური ქედია. კორალპეს ნასხლეტის გაგრძელება შეიმჩნევა შორს, როგორც ჩრდილოეთისაკენ, აგრეთვე სამხრეთისაკენ. ის შეადგენს ალპების აღმოსავლეთი განაპირა ნაწილის დიდ განივ გარღვევას; სამხრეთით იგი ჭრის აღმოსავლეთის მხრიდან კარავანკეს.

აგებულია ძირითადად მეტამორფული ქანებით. ჭარბობს გნაისები. განაპირა მხარეებში არის პეგმატიტური ფენები, რომელიც დიდი რაოდენობით შეიცავს სპოდუმენს. კორალპე ევროპაში ლითიუმის უმსხვილესი საბადოა. არის აგრეთვე კვარცის, მარმარილოსა და მინდვრის შპატის გამოსავლები (ამზადებენ მინებს, ფოსფორს და სხვ.). განვითარებულია ტურიზმი და ალპინიზმი (განსაკუთრებით აღსანიშნავია სამთო-სათხილამური სპორტი). არის ალპური ბანაკები.

2001 წელს საფუძველი ჩაეყარა კორალპეს რკინიგზის მშენებლობას, რომლის დასრულება 2022 წლისთვისაა დაგეგმილი. იგი ერთმანეთთან დააკავშირებს ავსტრიის ქალაქებს: გრაცსა და კლაგენფურტს. რკინიგზის გაყვანა კორალპეს ქვეშ იგეგმება.
აფრიკის ფილა

აფრიკის ფილა — ტექტონიკური ფილა, რომელიც უკიდურესი აღმოსავლეთი ნაწილის გამოკლებით, მოიცავს აფრიკის კონტინენტის დიდ ნაწილსა და დასავლეთიდან და სამხრეთიდან მიბჯენილ ოკეანურ ქერქს. აფრიკის ფილას დასავლეთით ესაზღვრება ჩრდილოეთ ამერიკის ფილა და სამხრეთ ამერიკის ფილა, აღმოსავლეთით არაბეთის ფილა და სომალის ფილა, ჩრდილოეთით ევრაზიის ფილა, ეგეოსის ზღვის ფილა და ანატოლიის ფილა, ხოლო სამხრეთით ანტარქტიდის ფილა.

60–10 მლნ. წლის წინ აფრიკის ფილისგან რიფტინგი დაიწყო სომალის ფილამ აღმოსავლეთ აფრიკის რიფტის გასწვრივ. ვინაიდან აფრიკის კონტინენტი შედგება აფრიკისა და სომალის ფილების ქერქისაგან, ზოგიერთი ლიტერატურა აფრიკის ფილას „ნუბიის ფილის“ სახელწოდებით მოიხსენიებს.

აფრიკის ფილის დასავლეთი კიდე დივერგენტული საზღვარია ჩრდილოეთ ამერიკის ფილასთან ჩრდილოეთით და სამხრეთი ამერიკის ფილასთან სამხრეთით, რომელიც ქმნის შუაატლანტიკური ქედის ცენტრალურ და სამხრეთ ნაწილს. აფრიკის ფილა ჩრდილო-აღმოსავლეთით შემოზღუდულია არაბეთის ფილით, სამხრეთ-აღმოსავლეთით სომალის ფილით, ჩრდილოეთით ევრაზიის ფილით, ეგეოსის ზღვის ფილითა და ანატოლიის ფილით, ხოლო სამხრეთით ანტარქტიდის ფილით.

ჩრდილოეთი საზღვრისა და აზორის კუნძულებთან მდებარე ტერსეირის რიფტის მცირე სეგმენტის გამოკლებით, ყველა აღნიშნული საზღვარი დივერგენტულია ან სპრედინგული.

აფრიკის ფილა შეიცავს რამდენიმე კრატონს, ძველი ქერქის სტაბილურ ბლოკებსა და ნაკლებად სტაბილურ ტერეინებს. სამხრეთიდან ჩრდილოეთის მიმართულებით გამოიყოფა კალაჰარის კრატონი, კონგოს კრატონი, ტანზანიის კრატონი და დასავლეთ აფრიკის კრატონი.
აგური

აგური — მინერალური წარმოშობის სხვადასხვა მასალისგან დაყალიბებული, სწორკუთხა პარალელეპიპედის ფორმის ხელოვნური საშენი ქვა; სიმტკიცე, ყინვამდეგობა და სხვა ტექნიკური თვისებები მიღებული აქვს გამოწვით, ან მაღალი წნევისორთქლით დამუშვების შედეგად. გამომწვარი აგურის ნედლეულად იყენებენ: თიხას, ტრეპელს, დიატომიტს; სილიკატურისათვის — კვარცის ქვიშას და კირს. აგური ძალზედ გავრცელებული საშენი მასალაა, მაგრამ იმის გამო, რომ ნაკლებად ინდუსტრიულია, მისი გამოყენება თანდათან მცირდება.

თიხის აგური უძველესი ხელოვნური საშენი მასალაა. არქეოლოგიური გათხრებისას შუამდინარეთსა და ეგვიპტეში აღმოჩენილია მრავალი ათასწლეულის წინათ აგურით ნაგები არქიტექტურული ძეგლები. სტრაბონის ცნობით, ახალი წელთაღრიცხვის დასაწყისში აგური უკვე ფართოდ იყო გავრცელებული იბერიაში. თუმცა ტერმინი „აგური“, ი. ჯავახიშვილის გამოკვლევით, ჩვენში მხოლოდ საუკუნიდან გვხვდება, მანამდე იგი ალიზის სახელით იყო ცნობილი. ძველად საქართველოში უმთავრესად კვადრატული ფორმის აგურს ამზადებდნენ. ანტიკურ და ადრინდელ ფეოდალურ ხანაში მისი გვერდის ზომა 46-54 სმ იყო, ხოლო სისქე 10-11 სმ (ამგვარი აგური გამოყენებულია მცხეთისა და ურბნისის ძეგლებში). შუა საუკუნეებში აგურის ზომები შემცირდა (გვერდის ზომა 21-27 სმ, სისქე 4-7 სმ). ამ ფორმის აგური, რომელსაც ჩვენში ქართულ აგურს უწოდებენ, აღარ მზადდება, მას დეკორაციული დანიშნულებაღა შემორჩა.

თიხის აგურს აგურის ქარხნებში ორი წესით ამზადებდნენ: პლასტიკური ან ნახევრად მშრალი დაწნეხვით. პირველ შემთხვევაში აგურს წინასწარ აშრობენ კამერებში ან ჰაერზე: გამოწვა ხდება რგოლურ ან გვირაბულ ღუმლებში 900-1000° ტემპერატურაზე. ნახევრად მშრალი დაწნეხისას აგურს საშტამპავ წნეხებზე ამზადებენ და ღუმელში გამოუშრობლად აწყობენ გამოსაწვავად.

თიხის აგური მზადდება ჩვეულებრივი ან ღრუ; ზომით (სახელმწიფო სტანდარტის მიხედვით) — ცალმაგი (25012065 მმ) და მოდულური (25012088 მმ). აგურის მარკას — 200, 150, 125, 100, 75, 50 საზღვრავენ დროებითი წინაღობით კუმშვისას და ღუნვისას. მოცულობითი წონა — 1400-1900 კგ/მ³-მდე. თიხის აგურს იყენებენ შენობის საძირკკველის, თაღების, კედლების, საკვამლე მილების, საკანალიზაციო მოწყობილობებისა და სხვათა ასაგებად.

სილიკატური აგური მზადდება კვარცის ქვიშისა (92%) და კირის (8%) ნარევის თბური დამუშავებით. თიხის აგურთან შედარებით უპირატესობასთან ერთად აქვს ნაკლიც — კარგად ვერ ეჭიდება დუღაბს, არ შეიძლება მისი გამოყენება საძირკვლებში, ტენიან სადგომებსა და საკვამლე მილებში.

შენობათა ფასადების, ვესტიბიულების, კიბის უჯრედებისა და სხვათა მოსაპრკეთწებელად იყენებენ სხვადასხვა ფორმის აგურს, რომლის ზედაპირიზოგჯერ მოჭიქულია. ამზადებენ სპეციალური დანიშნულების აგურსაც — მჟავამედეგს, საგზაოს, ცეცხლგამძლეს და სხვა.
მემკვიდრეობა (პროგრამირება)

მემკვიდრეობა — ობიექტზე ორიენტირებული პროგრამირების ერთ-ერთი მექანიზმი, რომელიც საშუალებას იძლევა აღიწეროს ახალი კლასი რომელიც იქნება დაფუძნებული ძველზე, უკვე არსებულ კლასზე. ამით ახალი კლასი იღებს ძველი კლასის ფუნქციებს და ცვლადებს (ველებს) საჭიროების შემთხვევაში შესაძლებელია შეიქმნას საკუთარი ფუნქციები და მონაცემები. კლასი, რომლითაც განხორციელდა მემკვიდეობა ეწოდება "ბაზური" ან "მშობელი" კლასი, კლასი რომელიც წარმოიქმნა ბაზური კლასიდან, ეწოდება "მემკვიდრე", ან "მიღებული კლასი".
პარაგვაის გერბი

პარაგვაის სახელმწიფო გერბი — პარაგვაის ერთ-ერთი სახელმწიფო სიმბოლო. მისი პირველი ვერსია 1820 წელს, დიქტატორ ფრანსიას რეჟიმის დროს შეიქმნა.

აღწერა
მრგვალ, თეთრ ფონს ესაზღვრება წითელი ზოლი წარწერით: „ “ (პარაგვაის რესპუბლიკა). ცენტრში, ლურჯ ფონზე გამოსახულია ყვითელი, ხუთქიმიანი ვარსკვლავი, რომელზეც შემოხვეულია ერთმანეთს გადაჯაჭვული პალმისა (მარცხნივ) და ზეთისხილის რტოები.

გერბის უკანა მხარეს გამოსახულია ლომი, ჯოხისა და თავისუფლების ქუდის პირისპირ. წითელ ფონზე გასდევს წარწერა „ “ (მვიდობა და სამართლიანობა). მიუხედავად იმისა, რომ ეს მხარე პარაგვაის დროშის უკანა მხარესაა გამოსახული, ის მაინც გამოიყენება ქვეყნის უმაღლეს სასამართლოში, წინა მხარესთან ერთად კი აღბეჭდილია პარაგვაის ეროვნული ვალუტის — გუარანის ბანკნოტებზე.
რადიო 105

რადიო 105 იგივე მამაჩემის რადიო — რადიოსადგური საქართველოში 105.0 სიხშირეზე. რადიო 105 1992 წელს ახალგაზრდულმა გამომცემლობამ და კომპანიამ დააფუძნეს &, 105 პირველად პირდაპირ ეთერში 1994 წლის აგვისტოში საცდელი გადაცემებით გავიდა. 1994 წლის 25 სექტემბერს კი ოფიციალურად გავიდა ეთერში. თავიდან რადიოსადგური დღეში 8 საათს მაუწყებლობდა, რადიოს მუსიკალური ფორმატი ძირითადად თინეიჯერებზე იყო გათვლილი, 105-ის პირდაპირ ეთერში ძირითადად 80 / 90 წლების და თანამედროვე მუსიკა გადიოდა, მუსიკის გარდა რადიოსადგურის ეთერში სახუმარო იუმორისტული არტები და გადაცემები გადიოდა,1994-2001 წლებში 105-ის სამხატვრო ხელმძღვანელი იყო შალვა რამიშვილი.

1992-2001 წლებში რადიოს დამფუძნებლები იყვნენ: ზურაბ მაჭარაძე, მალხაზ რამიშვილი, ზურაბ მირგატია და კომპანია გიორგი ზანგურაშვილი, ლევან ეფრემიძე და აკაკი ეფრემიძე. 2002 წლიდან 105-ის დამფუძნებელია ზურაბ მაჭარაძე.

2010 წელს 105-მა ფორმატი და სახელწოდება შეიცვალა და გადაკეთდა ობიექტივად. ამჟამად მედიაკავშირ ობიექტივის ეთერში პოლიტიკური ინფორმაციები გადაიცემა.

წამყვანები
ზვიად ბლიაძე
არჩილ ბუბუტეიშვილი
დავით გოგიჩაიშვილი
ნიკა ქავთარაძე
გია ჭანტურია
ზურა გაჩეჩილაძე
ჩეხედანას ეკლესია

ჩეხედანას (ჩეხედენას) ეკლესია — ეკლესია ქობულეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ცხრაფონაში.

ეკლესია მცირე ზომის დარბაზული ნაგებობაა. ის 1609 წელს ააშენა მამია გურიელმა თავისი მცირეწლოვანი შვილის, მანუჩარის სულის საოხად. ამასთანავე შესწირა ჯვარ-ხატები, წიგნები, ოქროს ომფორი, ბისონი და ერთი ხელი იარაღი. ტაძარი იერუსალიმის პატრიარქმა თეოფანემ აკურთხა. ჩეხედანას ეკლესია იერუსალიმის ჯვრის მონასტრის მეტოქად დადგინეს, რაც იმას ნიშნავდა, რომ გურიაში ჩასულ იერუსალიმის პატრიარქს წირვა აქ უნდა აღესრულებინა. ის ბაილეთის და მამათის ეკლესიებთან ერთად იერუსალიმის საპატრიარქოს კუთვნილება იყო. ჩეხედანას ტაძრის სამსახური აზნაურ ბოლქვაძეებს ევალებოდათ. 1761 წელს მამია გურიელმა ჩეხედანას მსახური ბოლქვაძეები გადასახადებისგან გაათავისუფლა.

მთლიანად დანგრეული ეკლესია ძველის საძირკველზე ხელახლა ააშენეს საუკუნის 90-იან წლებში (დასრულდა 1999 წელს). ეკლესიასთან ფუნქციონირებს მამათა მონასტერი.
პარაგვაის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრები

პარაგვაის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრები — წარმოადგენს პარაგვაის საერთაშორისო ტურნირებზე და შეხვედრებზე ფეხბურთში. ნაკრების კონტროლს და ხელმძღვანელობას ახორციელებს პარაგვაის ფეხბურთის ასოციაცია. ნაკრებმა 8-ჯერ მიიღო მონაწილეობა მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის ფინალურ ეტაპზე. საუკეთესო შედეგი 2010 წელს აჩვენა, როდესაც ტურნირის მეოთხედფინალში გავიდა. კოპა ამერიკის რეგულარული მონაწილე, პარაგვაი, ორჯერ (1953 და 1979 წლებში) გახდა ტურნირის ჩემპიონი. პარაგვაის ყველაზე მაღალი ფიფას მსოფლიო რეიტინგი იყო მე-8 ადგილი (2001 წლის მარტი), ხოლო ყველაზე დაბალი — 103-ე ადგილი (1995 წლის მაისი).

ეროვნული ნაკრებისთვის ყველაზე წარმატებული არგენტინელი ხერარდო მარტინოს მწვრთნელობის პერიოდი იყო, რომელიც 2007 წელს სამხრეთ ამერიკის წლის საუკეთესო მწვრთნელის წოდებით დაჯილდოვდა და რომელმაც ისტორიაში პირველად პარაგვაის ეროვნული ნაკრები მსოფლიო ჩემპიონატის მეოთხედფინალურ ეტაპზე გაიყვანა (2010), ხოლო მომდევნო წელს კოპა ამერიკის ფინალში (2011), სადაც პარაგვაიმ მეორე ადგილი დაიკავა.

ნაკრებში ყველაზე მეტი მატჩი ჩატარებული აქვს პაულო და სილვას (148), ხოლო როკე სანტა კრუსი ყველა დროის საუკეთესო ბომბარდირია 32 გოლით. დენის კანისა, რომელიც ეროვნულ ნაკრებში 1996 წლიდან 2010 წლამდე გამოდიოდა, ერთადერთი მოთამაშეა, რომელმაც პარაგვაის ნაკრების შემადგენლობაში ზედიზედ ოთხ მსოფლიო ჩემპიონატზე მიიღო მონაწილეობა (1998, 2002, 2006, 2010).

ფეხბურთის განვითარების დონე ქვეყანაში
ტრადიციულად, სუსტი ეკონომიკური განვითარების მიუხედავად, სამხრეთ ამერიკის სხვა ქვეყნებთან შედარებით — როგორიცაა ჩილე, პერუ ან კოლუმბია, პარაგვაის ფეხბურთი სამხრეთ ამერიკაში მეოთხე ადგილზეა ბრაზილიის, არგენტინისა და ურუგვაის შემდეგ. ამას მოწმობს ეროვნული ნაკრების შედეგები — პარაგვაიმ მსოფლიო ჩემპიონატის ფინალურ ეტაპზე 8-ჯერ მიიღო მონაწილეობა, ორჯერ — სამხრეთ ამერიკის ჩემპიონი გახდა, ათენში კი 2004 წლის ოლიმპიური თამაშების ფინალამდე მიაღწია.

პარაგვაიმ მსოფლიო ფეხბურთს ისეთი ცნობილი მოთამაშეები შემატა, როგორებიც იყვნენ — არსენიო ერიკო, ხულიო სეზარ რომერო, ხოსე ლუის ჩილავერტი, კარლოს გამარა, ხოსე სატურნინო კარდოსო, ფრანსისკო არსე, ხულიო სესარ კასერესი, სალვადორ კაბანასი და სხვები.

რაც შეეხება ფეხბურთის განვითარების საკლუბო დონეს, ამ მხრივ გამორჩეულ შედეგებს ასუნსიონის „ოლიმპიამ“ მიაღწია, რომელმაც სამჯერ მოიგო ლიბერტადორესის თასი და წლების განმავლობაში ამარაგებდა ქვეყნის ეროვნულ ნაკრებს მაღალი კლასის მოთამაშეებით. „ოლიმპიას“ გარდა, მნიშვნელოვანი წვლილი პარაგვაის ეროვნული ნაკრების, ისევე როგორც მთელი პარაგვაის ფეხბურთის ისტორიაში შეიტანეს ისეთმა კლუბებმა, როგორებიც არიან — „სერო პორტენო“, „ლიბერტადი“, „გუარანი“, „ნასიონალი“ და „სპორტივო ლუკენიო“. ქვეყნის წამყვანი კლუბების აბსოლუტური უმრავლესობა წარმოადგენს ქვეყნის დედაქალაქ ასუნსიონს ან მის გარეუბნებს.

რეკორდები
ჩატარებული მატჩები
ბომბარდირები
მატჩების სტატისტიკა ეროვნულ ნაკრებთა მიხედვით
ქვემოთ წარმოდგენილია პარაგვაის ეროვნული ნაკრების ყველა დროის სტატისტიკური მონაცემები ეროვნულ ნაკრებთა მიხედვით. სტატისტიკა შედგენილია მსოფლიო ჩემპიონატების, საკვალიფიკაციო თამაშების, კოპა ამერიკისა თუ სხვა საერთაშორისო ამხანაგური ტურნირისა და მატჩებისგან.

ნაკრების ფორმები წლების მიხედვით
საშინაო
საგარეო
სარეზერვო
ძიუდოს ევროპის ჩემპიონატი 2012

ძიუდოს ევროპის ჩემპიონატი 2012 — რიგით 61-ე ევროპის ჩემპიონატი, რომელიც ჩატარდა რუსეთის ქალაქ ჩელიაბინსკში. შეჯიბრი მიმდინარეობდა 2012 წლის 26-29 აპრილს.

ჩემპიონატში საქართველოს ნაკრებმა აიღო პირველი ადგილი გუნდურ ჩათვლაში მამაკაცებს შორის. რუსეთის ნაკრებმა მიიღო ყველაზე მეტი მედალი (11), მათ შორის ყველაზე მეტი ოქროს მედალი (6).
როი ჰოჯსონი

როი ჰოჯსონი ( დ. 9 აგვისტო, 1947) — ინგლისელი ფეხბურთელი და მწვრთნელი. წვრთნიდა როგორც ეროვნულ ნაკრებებს, ასევე საფეხბურთო კლუბებს. ჰოჯსონის გაწვრთნილმა კლუბებმა 1997 (ინტერი) და 2010 წლებში (ფულემი) მიაღწიეს უეფას თასისა და ევროპის ლიგის ფინალებამდე. 2012-2016 წლებში იყო ინგლისის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების მწვრთნელი. 2017 წლიდან კრისტალ პალასის მთავარი მწვრთნელია.
ჰემოფილია

ჰემოფილია — გენეტიკური დაავადება, რომელიც გადაეცემა რეცესიული გენით და სქესთან არის შეჭიდული. ხასიათდება სისხლდენისადმი მიდრეკილებით.

ეტიოლოგია და პათოგენეზი
ჰემოფილია მამაკაცების დაავადებაა, რომლებიც დედისაგან იღებენ პათოლოგიურ -ქრომოსომას.
ჰემოფილიას ახასიათებს ჰემატომური ტიპის სისხლდენა. სისხლდენებისადმი მიდრეკილება განპირობებულია სისხლის შედედების შიდა სისტემაში თრომბოპლასტინის წარმოქმნის პროცესის დარღვევით, რაც დაკავშირებულია ანტიჰემოფილური გლობულინის დეფიციტთან.
გამოყოფენ ჰემოფილიიის სამ ფორმას – , და .
 ჰემოფილიის დროს არა გვაქვს სისხლის შედედების ფაქტორი, ჰემოფილია -ს დროს – ფაქტორი, ხოლო ჰემოფილიის დროს – ფაქტორი.

კლინიკური გამოვლინებები
ჰემოფილიის პირველი ნიშნები შესაძლოა გამოვლინდეს ჩვილობის პერიოდში. ჩვილობისას სიცოცხლისათვის საშიში სისხლდენები არ აღინიშნება, რადგან ქალის რძე შეიცავს აქტიური თრომბოკინაზას საკმარის რაოდენობას, რომელიც აკორეგირებს ჰემოფილიით დაავადებულის სისხლის დეფექტს.
ჰემოფილიით დაავადებული ბავშვები გამოირჩევიან სისუსტით, კანის სიფერმკრთალით და კანქვეშა ცხიმოვანი შრის სუსტი განვითარებით.
ჰემოფილიის ძირითადი კლინიკური სიმპტომია სპონტანური, ჰემატომური ტიპის სისხლდენა: მასიური, ძლიერ მტკივნეული სისხლჩაქცევები სახსრებში, კუნთებში, რბილ ქსოვილებში. ამ ტიპის სისხლდენის შეჩერება საკმაოდ იოლია, თუმცა ასევე იოლად ხდება სისხლდენის განახლება იმავე ადგილიდან.

დაიაგნოზი
ზუსტი დიაგნოსტიკისათვის აუცილებელია შედედების და ფაქტორების შესწავლა.
ჰემოფილიის ფორმის დასადგენად მოწოდებულია თრომბოპლასტინის გენერაციის ტესტი.

გავრცელება
ჰემოფილია საკმაოდ იშვიათი დაავადებაა. მსოფლიოში ყოველ 10 000 მამრობითი სქესის ახალშობილზე მოდის დაახლოებით 1 ჰემოფილიით დაავადებული. დღეს მსოფლიოში 1 მილიონამდე ადამიანია ჰემოფილიით დაავადებული. ამასთან 80-85%-ში გვხვდება ჰემოფილია ( -ის დეფიციტით განპირობებული), 20-15%-ში კი - ჰემოფილია ( -ის დეფიციტით განპირობებული).
ქრისტეფორე რაჭველიშვილი

ქრისტეფორე რაჭველიშვილი (დ. 1894 — გ. 1 იანვარი, 1937) — ქართველი ფილოლოგი, ისტორიკოსი და პოლიტიკური მოღვაწე. დახვრიტეს საბჭოთა რეპრესიების დროს.

დაიბადა სოფ. სხვავაში (ახლანდ. ამბროლაურის მუნიციპალიტეტი). 1913 წელს დაამთავრა თბილისის სათავადაზნაურო გიმნაზია და სწავლა განაგრძო ხარკოვის უნივერსიტეტში, მაგრამ სტუდენტთა მანიფესტაციაში მონაწილეობისათვის გარიცხეს და დააპატიმრეს, შემდეგ კი გაგზავნეს თავისუფალ გადასახლებაში. 1917 წელს დაამთავრა ოდესის უნივერსიტეტის ისტორია-ფილოლოგიის ფაკულტეტი და დაბრუნდა სამშობლოში. 1917–1919 წლებში იყო საქართველოს ეროვნული საბჭოს წევრი; საქართველოს სოციალ-ფედერალისტური პარტიის მთავარი კომიტეტის წევრი; საქართველოს დამოუკიდებლობის გამოცხადების 1918 წლის 26 მაისის აქტის ერთ-ერთი ხელმომწერი. მონაწილეობდა აფხაზეთში ეროვნული საბჭოს მიერ გაგზავნილ სპეციალურ დელეგაციაში. საქართველოს გასაბჭოების შემდეგ (1921 წ.) იყო ბოლშევიკური რეჟიმის ოპოზიციაში, მემარჯვენე ფედერალისტთა იატაკქვეშა ორგანიზაციის წევრი. 1923 ნოემბ.-1924 ივნ. დაპატიმრებული იყო. შემდეგ პოლიტიკას ჩამოშორდა და ეწეოდა სამეცნიერო-პუბლიცისტურ მოღვაწეობას. დახვრიტეს 1937 წ.

ქრისტეფორე რაჭველიშვილი სხვადასხვა დროს მუშაობდა სახელგამში, ჟურნალ „ლიტერატურული მემკვიდრეობის“ რედაქციაში, „ქართული სიტყვიერების საუნჯის“ კოლეგიის წევრად, ენობრივი ნორმების დამდგენ სახელმწიფო კომისიაში. „რაჭველის“ ფსევდონიმით სისტემატურად აქვეყნებდა სტატიებს გაზეთებში: „ცნობის ფურცელი“ და „სახალხო საქმე“.

ქრისტეფორე რაჭველიშვილი ავტორია სამეცნიერო ნაშრომებისა: „საქართველოს ფეოდალიზმის ისტორია“ (თბ., 1927), „ქართული სტამბის წიგნი“ (თბ., 1934), „ილია ჭავჭავაძე“ (თბ., 1937) და სხვ.
სიღრმეში ძებნა

სიღრმეში ძებნა — ხეში, გრაფში და სხვა მსგავს მონაცემთა სტრუქტურაში შემოვლის ალგორითმი, რომელიც შეიძლება გამოიყენებოდეს საძებნადაც. კვლევა იწყება ფესვიდან (ნებისმიერი არჩევითი წერტილიდან) და მიდის სადამდეც შესაძლებელია უკან დაბრუნებამდე. ძებნა ზოგადად ასეთი სახე აქვს: ალგორითმი საწყისი წერტილიდან (ფესფვიდან) მისი შვილობილი წვეროს მეშვეობით მიდის სიღრმეში იქამდე სანამ არ მიიღწევა საძებნი ელემენტი ან ისეთი წვერო, რომელსაც შვილობილი წვეროები აღარ ჰყავს (უფოთლო). თუ ძებნა მიზანი არ არის ალგორითმი შემდეგ უკან ბრუნდება იმ წვერომდე, რომელიც სრულად არ განხილულა. სრულად განხილულია ის წვერო რომლის ყველა შვილობილი წვერო შემოვლილია.
პარაგვაის პრეზიდენტი

პარაგვაის პრეზიდენტი — პარაგვაის სახელმწიფოს, მთავრობისა და აღმასრულებელი ხელისუფლების მეთაური. ირჩევს მოსახლეობა 5 წლის ვადით.

პრეზიდენტის სამუშაო ადგილია ლოპესის სასახლე ასუნსიონში, ხოლო რეზიდენცია და საცხოვრებელი ადგილია მბურუვიჩა როგა.

პარაგვაის კონსტიტუციის მიხედვით პრეზიდენტი თანამდებობიდან გადადგომის შემდეგ ხდება მუდმივი სენატორი.

პარაგვაის პრეზიდენტების სია