iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ვირჯილიო კორბო

ვირჯილიო კორბო (; დ. 8 ივლისი, 1918, ავილიანო, იტალია — გ. 6 დეკემბერი, 1991, კაპერნაუმი, ისრაელი) — იტალიელი ფრანცისკანელი ღვთისმსახური და არქეოლოგიის პროფესორი იერუსალიმის -ში.

ბიოგრაფია
ვირჯილიო კორბო დაიბადა 1918 წლის 8 ივლისს იტალიის პოტენცის პროვინციის ქალაქ ავილიანოში. პალესტინაში ჯერ კიდევ ახალგაზრდა ჩამოვიდა. 1988 წელს მას წმინდა მიწაზე ყოფნის 50 წელი შეუსრულდა. რომში უმაღლესი განათლება მიიღო სპეციალობით ქრისტიანული აღმოსავლეთმცოდნეობა, რის შემდეგადაც მრავალი წელი ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას ფრანცისკანულ სემინარიაში და იერუსალიმის ფრანცისკალურ ბიბლიურ სკოლაში. კორბოს ბიოგრაფიაში მნიშვნელოვანი ადგილი უკავია წმინდა მიწაზე მრავალი ადგილის არქეოლოგიური გათხრები: მეცხვარეთა სადგომი ბეთლემთან (1946-1954), ამაღლების ადგილი ზეთისხილის მთაზე (1959), „იროდიუმი“, იროდი დიდის სასახლე და მავზოლეუმი (1962-1967), იოანე ნათლისმცემლის თავისკვეთის ადგილი, მკვდარი ზღვის პირას მდებარე იროდი მეფის სასახლე (1967-1981), ბიზანტიური ბაზილიკა და მონასტერი ნებოს მთაზე იორდანიაში. ბირ ელ-ყუტის ქართული მონასტრის ფრაგმენტები და წარწერები, ბიზანტიური ბაზილიკა და მონასტერი ნებოს მთაზე იორდანიაში, ქრისტეს საფლავის ეკლესია, ძველი ქალაქი მაგდალინა.

ვირჯილიო კორბოს სახელი განსაკუთრებით დაუკავშირდა ორ წმინდა ადგილს წმინდა მიწაზე: უფლის საფლავი და იესოს ქალაქი. კაპერნაუმში კორბომ დაჰყო უკანასკნელი 23 წელი თავის განუყრელ ფრანცისკანელ მეგობართან სტანისლაო ლოფრედთან ერთად. მათ ერთად გათხარეს სოფელი და სინაგოგა. ქრისტეს პერიოდის სინაგოგის კვალი მიკვლეული იქნა დიდი სინაგოგის საძირკველში. ასევე რაც ყველაზე მთავარია აღმოჩენილ იქნა წმინდა პეტრეს სახლი, სადაც ცხოვრობდა ქრისტე როგორც ოჯახის წევრი. აღნიშნული სახლი იყო პირველი და ყველაზე დიდი თაყვანისცემის ადგილი ადგილობრივი ებრაელი ქრისტიანებისათვის.

ვირჯილიო კორბო გარდაიცვალა 1991 წლის 6 დეკემბერს, მძმე ავადმყოფობის დადგენიდან ხუთი თვის თავზე.
კარლ ჰერმან ფრანკი

კარლ ჰერმან ფრანკი (; დ. 24 იანვარი, 1898, კარლსბადი, ბოჰემია, ავსტრია-უნგრეთის იმპერია — გ. 22 მაისი, 1946, პრაღა, მესამე ჩეხოსლოვაკიური რესპუბლიკა) — სუდეტის ნაცისტური პარტიის ცნობილი წევრი. ბოჰემიის და მორავიის საოკუპაციო რეჟიმის ერთ-ერთი მმართველი. შუცშტაფელის ობერგრუპენფიურერი, შუცშტაფელის ჯარის და პოლიციის გენერალი.
ქალბაჯარ-ლაჩინის რეგიონი

ქალბაჯარ-ლაჩინის (ეკონომიკური) რეგიონი — აზერბაიჯანის ეკონომიკური რეგიონებიდან ერთ-ერთი. რეგიონში შედის: ქალბაჯარის, ლაჩინის, გუბადლის და ზანგილანის რაიონი. 1993-2020 წლებში, რეგიონი მთლიანად ოკუპირებული იყო და იმყოფებოდა არაღიარებულ მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის კონტროლის ქვეშ.

ფართობი — 6420 კმ²-ია, რაც მთლიანი აზერბაიჯანის ტერიტორიის 7,5% შეადგენს. მოსახლეობა (მათ შორის, დევნილებით, იძულებით გადაადგილებული პირებით) შეადგენს 244,0 ათას კაცს (2015 წლის მონაცემებით). ფაქტობრივად, რეგიონის ოკუპირებულ ტერიტორიებზე ცხოვრობონ მარტო სომხები.

მრეწველობა
რეგიონში მოიპოვება: ოქრო, ვერცხლისწყალი, ხრომიტი, მარმარილოთი მოპირკეთებისთვის სამშენებლო ქვა, პირიტი.

1988 წლის მონაცემებით, მრეწველობა წარმოდგენილია ადგილობრივი ნედლეულის დამუშავებით. რეგიონში განვითარებულია ხალიჩების ქსოვა.

სოფლის მეურნეობა
1988 წლის მონაცემებით, რეგიონის სოფლის მეურნეობის დარგებია: მეცხოველეობა, მეფუტკრეობა, თამბაქოს მოყვანა, მევენახეობა, ხეხილის და მარცვლეულის მოყვანა.

ტურიზმი
დასვენებისა და მკურნალობისთვის არსებობს ბუნებრივი ბალნეოლოგიური რესურსები და მინერალური წყლები.
მთიანი შირვანის რეგიონი

მთიანი შირვანის (ეკონომიკური) რეგიონი — აზერბაიჯანის ეკონომიკური რაიონებიდან ერთ-ერთი. რეგიონში შედის შემდეგი რაიონები: აღსუს, ისმაილის, გობუსტანის და შემახის.

ფართობი — 6130 კმ²-ია, რაც მთლიანი აზერბაიჯანის ტერიტორიის 7% შეადგენს. მოსახლეობა — 304,0 ათასი კაცი (2015 წლის მონაცემებით).

მრეწველობა
რეგიონში მოიპოვება: ნავთობი, ბუნებრივი აირი, ნავთობის ფიქალი. მთიანი შირვანი არ არის მდიდარი მინერალებით. ძირითადად, აქ არსებობს: ქვა, ხრეში, ქვიშა, კირქვა და სხვა სამშენებლო მასალები. დიდი მნიშვნელობა აქვს მშენებლობისთვის თიხის დეპოზიტები, რომელიც არსებობს შემახის, აღსუს და ისმაილის რაიონებში.

რეგიონის მრეწველობა, რომელიც შედგება მსუბუქი და კვების მრეწველობისგან, არსებობს სოფლის მეურნეობის პროდუქციის დამუშავების საფუძველზე. მსუბუქი მრეწველობა წარმოდგენილია მეღვინეობით, მეხილეობით, ხალიჩების ქსოვით და სამკერვალო საწარმოებით. არსებობს ყველის წარმოების ქარხნები, საკონსერვო ქარხნები, კონტეინერების წარმოების საწარმოები. გარდა ამისა, ფუნქციონირებს ხის გადამამუშავებელი, სამშენებლო მასალების დასამზადებელი, სასოფლო ტექნიკის შესაკეთი საწარმოები.

სოფლის მეურნეობა
სოფლის მეურნეობის ძირითადი სფეროებია: მევენახეობა, მეღვინეობა, მეცხოველეობა და მარცვლეულის მოყვანა. მთიან რაიონებში მოყვანილია კარტოფილი, ხოლო ვაკეებზე — ბამბა. რეგიონში განვითარებულია: მეფუტკრეობა, მეაბრეშუმეობა, მებაღეობა, ასევე გაშენებულია ბოსტნეული და ხილი. განვითარებულია მეცხვარეობა და მესაქონლეობა. მტკნარი წყლის მარაგის ნაკლებობა წარმოადგენს რეგიონის მთავარ პრობლემას.

ტრანსპორტი
რეგიონის ტერიტორიაზე გადის რკინიგზის ხაზი ბაქო-თბილისი. რკინიგზის გარდა, რეგიონის ტერიტორიაზე გადის სარესპუბლიკო მნიშვნელობის ავტომაგისტრალები.
ნახიჩევანის რეგიონი

ნახიჩევანის (ეკონომიკური) რეგიონი — აზერბაიჯანის ეკონომიკური რაიონებიდან ერთ-ერთი. რეგიონი შეიცავს ნახიჩევანის ავტონომიურ რესპუბლიკას, რომელიც წარმოდგენილია ანკლავის სახით. დასავლეთით მისი მოსაზღვრეა თურქეთი, ჩრდილოეთით და აღმოსავლეთით — სომხეთი, სამხრეთით — ირანი. რეგიონში შედის შემდეგი რაიონები: ბაბექი, ჯულფა, კანგარლი, ორდუბადი, სადარაქი, შაჰბუზი და შარური. ასევე, ქალაქი ნახიჩევანი.

ფართობი — 5500 კმ²-ია, რაც მთლიანი აზერბაიჯანის ტერიტორიის 6% შეადგენს. მოსახლეობა — 439,8 ათასი კაცი (2015 წლის მონაცემებით).

მრეწველობა
რეგიონში მოიპოვება: მოლიბდენი, დოლომიტი, მარმარილო, სამშენებლო მასალები (თაბაშირი და ტრავერტინი).

რეგიონის მრეწველობა ძირითადად წარმოდგენილია მსუბუქი და კვებითი მრეწველობით.

მსუბუქი მრეწველობის საწარმოებია: კერვის, ქსოვის, ხალიჩების ქსოვის, ელექტროტექნიკის, ალუმინის ჭურჭელის საწარმო, ავეჯის და სხვ. გარდა ამისა, არსებობს რკინაბეტონის საწარმო, ქვიშის და ხრეშის კარიერი.
კვების მრეწველობის საწარმოებია: თამბაქოს ფერმენტაციის ქარხნები, მინერალური წყალის ჩამომსხმელი ქარხანა, თევზის წარმოების ქარხანა.

სოფლის მეურნეობა
სოფლის მეურნეობის ძირითადი სფეროებია: მეღვინეობა, თამბაქოს, ხილის და ხორბლის მოყვანა. ასევე ამ ტერიტორიაზე იზრდება შაქრის ჭარხლი, ბოსტნეული და ყვავილები. სასოფლო-სამეურნეო ტერიტორიების სარწყავად გამოიყენება არაქსზე შექმნილი წყალსაცავი. განვითარებულია მეცხვარეობა და მეფუტკრეობა.
რენდოლფ ჩერჩილი

რენდოლფ ჩერჩილი (; დ. 13 თებერვალი, 1849, ბლენჰეიმის სასახლე, უიდსტოკი, ოქსფორდშირი — გ. 24 იანვარი, 1895,ლონდონი) — მალბოროს 7-ე ჰერცოგის, ჯონ სპენსერ-ჩერჩილის მესამე შვილი. ასევე ინგლისელი პოლიტიკოსი და არისტოკრატი. უინსტონ ჩერჩილის მამა. იყო კონსერვატიული პარტიის წევრი და 1886 წელს იკავებდა ხაზინის კანცლერის პოსტს. გარდაიცვალა 1895 წელს, 46 წლის ასაკში.
ბოსუმტვი

ბოსუმტვი — ერთადერთი ბუნებრივი წარმოშობის ტბა განაში, აშანტის რეგიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 150 მ სიმაღლეზე, ძველ დარტყმით კრატერში, რომლის დიამეტრია 10,5 კმ. აშანტის ადმინისტრაციულ ცენტრ კუმასიდან სამხრეთ-აღმოსავლეთით გაწოლილია 27 კმ-ში. ტბის სიგრძეა — 8,6 კმ, სიგანე — 8,1 კმ, ზედაპირის ფართობი — 49 კმ². საშუალო სიღრმე — 45 მ, მაქსიმალური — 81 მ.

ბოსუმტვის ტბის კრატერის ასაკი 1,07 მლნ. წლით განისაზღვრება. ბოსუმტვის კრატერი მოქცეულია დასავლეთაფრიკის ფარის კრისტალურ ქანებში. ტბის დანალექი ქანები იძლევა წარმოდგენის შესაძლებლობას პალეოკლიმატის შესახებ. 2004 წელს 540 მ სიღრმის რამდენიმე ჭაბურღილიდან მოიპოვეს გეოლოგიური მასალები. კრატერის თავისებურებას მეტეორიტის დარტყმის შედეგად წარმოქმნილი ტექტიტები წარმოადგენს, რომლებიც გაფანტული იყო დასავლეთით 1000 კმ-ზე (თანამედროვე კოტ-დ’ივუარის ტერიტორია).

ტბის კრატერის ფარგლებში დაახლოებით 30-მდე სოფელია, რომელთა საერთო მოსახლეობა 70 000 აღწევს. აშანტი ხალხი ბოსუმტვის წმინდა ტბად მიიჩნევს. ტრადიციული რწმენის თანახმად, მკვდრების სულები ტბაზე მოდიან, რათა გამოეთხოვონ ღმერთ ასასე იას. ამის გამო, თევზის დაჭერა ტბაში ნებადართულია მხოლოდ ხის ფიცრებით. თევზის სახეობებიდან გვხვდება ენდემური ციქლიდი და თითქმის ენდემური ციქლიდები და . ბოსუმტვი პოპულარული რეკრეაციული ზონაა.
ოლიმპუ-ნორონია

ოლიმპუ-ნორონია — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მიეკუთვნება მინას-ჟერაისის შტატის სამხრეთ და სამხრეთ-დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პოზუ-ალეგრის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 533 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 46,36 კმ²-ზე. ფართობი 54 633 კმ²-ია.
პასა-კუატრუ

პასა-კუატრუ — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 938 მეტრზე. მიეკუთვნება მინას-ჟერაისის შტატის სამხრეთ და სამხრეთ-დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პოზუ-ალეგრის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 15 582 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 56,21 კმ²-ზე. ფართობი 277 221 კმ²-ია.
პოზუ-ალტუ

პოზუ-ალტუ — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 884 მეტრზე. მიეკუთვნება მინას-ჟერაისის შტატის სამხრეთ და სამხრეთ-დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პოზუ-ალეგრის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 213 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 23,62 კმ²-ზე. ფართობი 263 034 კმ²-ია.
სან-ლორენსუ (მინას-ჟერაისი)

სან-ლორენსუ — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 875 მეტრზე. მიეკუთვნება მინას-ჟერაისის შტატის სამხრეთ და სამხრეთ-დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პოზუ-ალეგრის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 41 657 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 717 99 კმ²-ზე. ფართობი 58 019 კმ²-ია.
სან-სებასტიან-დუ-რიუ-ვერდი

სან-სებასტიან-დუ-რიუ-ვერდი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 897 მეტრზე. მიეკუთვნება მინას-ჟერაისის შტატის სამხრეთ და სამხრეთ-დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პოზუ-ალეგრის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 110 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 23,23 კმ²-ზე. ფართობი 90 848 კმ²-ია.
სოლედადი-დი-მინასი

სოლედადი-დი-მინასი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მიეკუთვნება მინას-ჟერაისის შტატის სამხრეთ და სამხრეთ-დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პოზუ-ალეგრის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 676 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 28,83 კმ²-ზე. ფართობი 196 866 კმ²-ია.
პალესტინის სიძველეთა საიდუმლოება

პალესტინის სიძველეთა საიდუმლოება — „საქართველოს ტელევიზიის“ მიერ 1966 წელს გადაღებული, 44 წუთიანი ქართულენოვანი დოკუმენტური ფილმი. ფილმში აღწერილია საუკუნის მდგომარეობით პალესტინასა და ისრაელში, ჯერ კიდევ შემორჩენილი, ქართული კულტურის კვალი.

ფილმზე მუშაობდნენ
სცენარის ავტორები: ილია რურუა, გურამ პატარაია;
დამდგმელი რეჟისორი: გურამ პატარაია;
ოპერატორი: გივი მელქაძე;
კონსულტანტები: ირაკლი აბაშიძე, გიორგი წერეთელი;
რედაქტორი: აკაკი ძიძიგური;
მხატვარი: ბორის მანაგაძე;
მუსიკალური გაფორმება: ლევან ქიშმიშევი;
ხმის ოპერატორი: რ. კეზელი
რეჟისორის ასისტენტები: ვ. ებრალიძე, ზ. ანთელავა;
ოპერატორის ასისტენტი: მ. სიგუა;
მემონტაჟე: ნ. შიშიტაიშვილი;
კომბინირებულ გადაღებათა ოპერატორის ასისტენტი: ო. ნიკოლაძე;
სურათის დირექტორი: ვ. ბასილაია.
რომან კვერენჩხილაძე

რომან ილიას ძე კვერენჩხილაძე (დ. 20 ივლისი, 1933, ხორეთი, (ახლანდელი ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტი), — გ. 19 იანვარი, 1993, თბილისი, საქართველო) — ქართველი გეოგრაფი. გეოგრაფიულ მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი.

ბიოგრაფია
რომან კვერენჩხილაძე დაიბადა 1933 წელს, ლანჩხუთის რაიონის სოფელ ხორეთში. დაამთავრა სოფელ ჩოჩხათის საშუალო სკოლა. 1956 წელს წარჩინებით დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტი ეკონომიკური გეოგრაფიის სპეციალობით. იმავე წელს მუშაობა დაიწყო საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტში. 1979 წელს აირჩიეს ინსტიტუტის დირექტორის მოადგილედ სამეცნიერო დარგში, ხოლო 1991 წელს-დირექტორად. 1963 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია — „სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის ეკონომიკურ-გეოგრაფიული დახასიათება“, ხოლო 1975 წელს სადოქტორო დისერტაცია — „მოკავშირე რესპუბლიკების სატრანსპორტო სისტემის ფორმირების გეოგრაფიული პრობლემები“.

გამოქვეყნებული აქვს 300-მდე სამეცნიერო ნაშრომი, რომლებიც დაბეჭდილია საქართველოში, აშშ-ში, ჩინეთში, ჩეხოსლოვაკიაში, ბულგარეთში, რუსეთში და სხვა ქვეყნებში. მისი სამეცნიერო ინტერესების სფერო იყო ეკონომიკური და სოციალური გეოგრაფია, რეგიონული გეოგრაფია და გეოგრაფიის ისტორია. ავტორია სასკოლო და უმაღლესი სასწავლებლების სახელმძღვანელოებისა. მასვე ეკუთვნის მრავალი სტატია საბჭოთა, საქართველოს, უკრაინის და სხვა ენციკლოპედიებისათვის.

რომან კვერენჩხილაძე ეწეოდა აგრეთვე პედაგოგიურ საქმიანობას. კითხულობდა ლექციებს ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში. იყო საქართველოს განათლების სამინისტროს გეოგრაფიის სამეცნიერო-მეთოდური საბჭოს თავმჯდომარე, გეოგრაფიის ინსტიტუტის სამეცნიერო სემინარის ხელმძღვანელი. მისი ხელმძღვანელობით დაცულია არაერთი სადისერტაციო ნაშრომი. დაჯილდოებულია საქართველოს უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის საპატიო სიგელით. მიღებული აქვს ალექსანდრე ჯავახიშვილის სახელობის პრემია.
დრეიმონდ გრინი

დრეიმონდ ჯამალ გრინი (დ. 4 მარტი, 1990) — ამერიკელი პროფესიონალი კალთბურთელი, რომელიც თამაშობს გოლდენ სტეიტ უორიორსში და არის საერთაშორისო საკალათბურთო ასოციაციის წევრი. გრინი, რომელიც თამაშობს ფორვარდის პოზიციაზე, დასახელებული იქნა, როგორც -ის ყველა დაცვითი გუნდი და გაიმარჯვა -ის ფინალებში 2015 წელს უორიორსებთან ერთად. გრინი დასახელებული იქნა --ის მოთამაშედ.

გრინი გაიზარა საგინაუში (მიჩიგანი), და ითამაშა კოლეჯის კალათბურთი მიჩიგანის სახელმწიფო სპარტანების მამაკაცების კალათბურთს, სადაც ის დაეხმარა სპარტანებს ორჯერ გასულიყვნენ ფინალში დიდი ათეულის კონფერენციის ჩემპიონატზე. მისი ოთხწლიანი კოლეჯის კარიერის დროს მან მიიღო საერთაშორისო პატივი და მრავალი ჰონორარიც, ასევე აიღო დიდი ათეულის წლის მეორეკურსელი მოთამაშის წოდება, კაცების კალათბურთის და -ის ეროვნული ასოციაციის წლის ეროვნული მოთამაშის წოდება.

გრინი, რომელიც ძალიან მნიშვნელოვან წუთებს თამაშობს უორიორსის თამაშებზე, დასახელებული იქნა როგორც მრავალმხრივი მოთამაშე. მას შეუძლია როგორც დაცვაში ისე შეტევაში კარგად თამაში.

უმაღლესი სკოლის კარიერა
გრინი თამაშობდა სიგინაუს უმაღლესი სკოლის კალათბურთის გუნდში, რომლის მწვრთნელი იყო ლოუ დავკინსი. 2005-2006 წლებში გრინი თამაშობდა როგორც მეორეკურსელი, ერთ თამაშზე კი ის 12 ქულასა და 11 მოხსნას იღებდა. 2006-2007 წლებში მან როგორც დაბალი კურსის სტუდენტმა ერთ თამაშზე , 25 ქულა და 13 მოხსნა დააგროვა.

20017 წლის 14 ნოემბერს, გრინი შეუერთდა -ს, რომ ეთამაშა კოლეჯის კალათბურთი მიჩიგანის სახელმწიფო სპარტანების მამაკაცების კალათბურთის გუნდში.

2007-2008 წლებში გრინმა როგორც დამამთავრებელი კურსის სტუდენტმა, თამაშში 20 ქულა და 13 მოხსნა ააგროვა და ორჯერ დაბლოკა ორი წლის გამარჯვებული გუნდის ერ--ერთი მოთამაშე ერთ თამაშზე. ის ოფიციალურად დაინიშნა როგორც ყველა შტატის საოცნებო გუნდის კაპიტნად.
ზინობი (მაჟუგა)

მიტროპოლიტი ზინობი (ერისკაცობაში — ზაქარია აკიმის ძე მაჟუგა; დ. 14 სექტემბერი, 1896, გლუხოვი, ჩერნიგოვის გუბერნია, ახლანდ. უკრაინა, — გ. 8 მარტი, 1985, თბილისი) — საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის მღვდელმთავარი, მიტროპოლიტი, წარმომავლობით უკრაინელი.

ბიოგრაფია
მაჟუგა დაიბადა 1896 წელს ქ. გლუხოვში (ჰლუხივი). ადრე დაობლდა. დაამთავრა საეკლესიო სამრევლო სასწავლებელი. 1912 წლიდან იყო გლინის უდაბნოს მონასტრის მორჩილი. 1916-1917 წლებში გაწვეული იყო მოქმედ არმიაში. 1921 წელს აღიკვეცა ბერად. 1922 წელს ზინობმა საქართველოში დრანდის მონასტერში დაიწყო მთავარდიაკვნობა. 1925 წელს 18 იანვარს რუსი ეპისკოპოსის ნიკონის მიერ ხელდასხმულ იქნა მღვდელმონაზვნად (საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის გვერდის ავლით). 1925–1930 წლებში იყო სოხუმის წმ. ნიკოლოზის ტაძრის მღვდელმსახური, 1930–1936 წლებში როსტოვის სოფიის ტაძარში მოღვაწეობდა. 1936–1942 წლებში გადასახლებული იყო შუა აზიასა და ურალში. 1942–1945 წლებში იყო თბილისის სიონის საკათედრო ტაძრისა და მცხეთის წმ. ოლღას მონასტრის მღვდელმსახური. 1945–1947 წლებში გადავიდა სომხეთში, სოფ. კიროვოს წმ. ნიკოლოზის ეკლესიის წინამძღვრად. 1945 წელს აყვანილ იქნა იღუმენის ხარისხში. 1947-1950 წლებში იყო იგი ბათუმის სასაფლაოს სულიწმიდის ტაძრის წინამძღვარი.

1950 წელს ზინობის საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის კალისტრატეს მიერ ებოძა არქიმანდრიტის ხარისხი და დაინიშნა თბილისის ალექსანდრე ნეველის სახელობის ტაძრის წინამძღვრად. შეთავსებით ასრულებდა საქართველოსა და სომხეთში არსებული რუსულენოვანი მრევლის კეთილმოწესის მოვალეობასაც. 1952 წლის 11 ივნისიდან დაინიშნა საქართველოს სინოდის წევრად. 1956 წლის 29 დეკემბერს, მიუხედავად სინოდის წევრთა წინააღმდეგობისა, კათოლიკოს-პატრიარქ მელქისედეკ -ის გადაწყვეტილებით არქიმანდრიტი ზინობი ხელდასხმულ იქნა ეპისკოპოსად, 1957 წლის 6 მარტს კი დაინიშნა მელქისედეკ -ის მეორე ქორეპისკოპოსად წოდებით „ეპისკოპოსი სტეფანოვანისა“. 1960 წელს კათოლიკოს-პატრიარქის, ეფრემ -ის გადაწყვეტილებით ეწოდა თეთრიწყაროელი ეპისკოპოსი, ამავე დროს იგი რჩებოდა თბილისის ალექსანდრე ნეველის ეკლესიის წინამძღვრად. 1972 წლის 8 აპრილს საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის მოსაყდრის, მიტროპოლიტ დავითის (დევდარიანი) მიერ ზინობი აყვანილ იქნა მიტროპოლიტის ხარისხში.

ეპისკოპოსმა ზინობმა 1957 წლის 16 აპრილს კათოლიკოს-პატრიარქ მელქისედეკ -ის ლოცვა-კურთხევით თბილისის ალექსანდრე ნეველის სახელობის ეკლესიაში ილიას სახელით ბერად აღკვეცა ზაგორსკის სასულიერო აკადემიის სტუდენტი ირაკლი შიოლაშვილი, შემდგომში საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი. ქმედითი მონაწილეობა მიიღო ილია -ის პატრიარქად არჩევასა და მის ინტრონიზაციაში (1977). სიცოცხლის ბოლო წლებში მიიღო სქიმა სერაფიმის სახელით. მიტროპოლიტი ზინობი გარდაიცვალა თბილისში, 1985 წელს. დაკრძალულია იქვე, წმ. ალექსანდრე ნეველის ტაძარში.

ზინობის მიღებული აქვს მრავალი საეკლესიო ჯილდო: 1953 წელს გადაეცა მეორე გამშვენიერებული ჯვრის ტარების უფლება არქიმანდრიტის კვერთხით (1954) და სკუფიაზე ჯვრის ტარების უფლებით (1958 წ. ნოემბერი), მოციქულთასწორის წმ. ნინოს და ხარისხის, ასევე რუსეთის ეკლესიის მოციქულთასწორის მთავარ ვლადიმირის და ხარისხის, ალექსანდრიის ეკლესიისგან მოციქულ მარკოზის ხარისხის და ჩეხეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოციქულთა სწორთა კირილესა და მეთოდეს ხარისხის ორდენები.
კირილე ქუთათელაძე

კირილე ქუთათელაძე (დ. 22 თებერვალი, 1861, ხონი, — გ. 5 აპრილი, 1926, ბიდგოშჩი, პოლონეთი) — ქართველი სამხედრო პირი.

ბიოგრაფია
გენერალ-ლეიტენანტი კირილე პეტრეს ძე ქუთათელაძე დაიბადა 1861 წლის 22 თებერვალს ქუთაისის გუბერნიის სოფელ ხონში, სასულიერო პირის ოჯახში. დაამთავრა მიხეილის ვორონეჟის სამხედრო გიმნაზია (1878) და 1878 წლის 15 ივლისიდან უკვე სამხედრო სამსახურში ჩადგა. განათლების მიღება განაგრძო მიხეილის საარტილერიო სასწავლებელში (1881), რომლის დამთავრების შემდეგ გაიგზავნა კავკასიის გრენადერთა საარტილერიო ბრიგადაში. 1886 წელს კი 1-ლი თანრიგით დაამთავრა სანქტ–პეტერბურგის მიხეილის საარტილერიო აკადემია.

კირილე ქუთათელაძის სამხედრო კარიერა წარმატებით განვითარდა: პოდპორუჩიკი (1881); პორუჩიკი (1884); შტაბს-კაპიტანი (1886); კაპიტანი (1893, წარჩინებისთვის); პოდპოლკოვნიკი (1898); პოლკოვნიკი (1904); გენერალ-მაიორი (1910; წარჩინებისთვის); გენერალ-ლეიტენანტი (1916; წარჩინებისთვის). მონაწილეობდა რუსეთ–იაპონიისა (1904–1905) და პირველ მსოფლიო ომებში.

მეტად ვრცელია კირილე ქუთათელაძის სამსახურებრივი ნუსხაც: თბილისის ქვეით იუნკერთა სასწავლებლის სასწავლო ნაწილის საქმეთა მწარმოებელი; მე-20 საარტილერიო ბრიგადის მე-5 ბატარეის უფროსი (1897-1903); ჩუგუევის სასწავლო საარტილერიო პოლიგონის უფროსის მოვალეობის შემსრულებელი (1903 დან); ვილნოს სამხედრო ოლქის სასწავლო საარტილერიო პოლიგონის უფროსი (1904-1909); მე-6 სარეზერვო საარტილერიო დივიზიონის უფროსი (1909); არტილერიის გენერალური ინსპექტორის დავალებათა შტაბ-ოფიცერი (1909-1910); არტილერიის გენერალური ინსპექტორის განსაკუთრებულ დავალებათა გენერალი (1910-1916); უმაღლესი მთავარსარდლის, არტილერიის საველე ინსპექტორის დავალებათა გენერალი (1916-დან).
1918 წლიდან კირილე ქუთათელაძე ქართულ ჯარშია გენერალ მაიორის (1918) ჩინით. იყო სამხედრო საბჭოს წევრი 1919 წლის 18 ოქტომბრიდან; საქართველოს სამხედრო სამინისტროს საარტილერიო სექციის უფროსი (მასთან შედიოდა არსენალი); ბათუმის ციხე-სიმაგრის კომენდანტი; მსახურობდა გვარდიის შტაბში.

1921 წლიდან კირილე ქუთათელაძე ემიგრაციაში წავიდა. 1922 წლიდან იგი ქართველ ოფიცერთა ჯგუფთან ერთად შევიდა პოლონეთის ჯარში, სადაც მსახურობდა კონტრაქტით. გაიარა გადამზადება საარტილერიო კურსებზე ქვეითი პოლკებისა და არტილერიის მეთაურების საარტილერიო მსროლელ სკოლაში ქ. ტორუნში. 1926 წელს გახდა პოლონეთის არმიის ბრიგადის გენერალი. შემდეგ წლებში იმყოფებოდა ჩრდილოეთ პოლონეთის ქალაქ ბიდგოშჩში.

სულ სამი სამხედროა საქართველოდან — კირილე ქუთათელაძე, ივანე ყაზბეგი და ზაქარია ბაქრაძე, ვინც სამი სახელმწიფოს – რუსეთი, საქართველო, პოლონეთი – გენერალი გახდა.

საბრძოლო დამსახურებისა და სამსახურში წარჩინებისათვის კირილე ქუთათელაძეს მიღებული ჰქონდა შემდეგი ორდენები: წმ. სტანისლავის მე-2 ხარისხის (1900); წმ. ანნას მე-2 ხარისხის (1904); წმ. ვლადიმირის მე-3 ხარისხის (1910); წმ. სტანისლავის 1-ლი ხარისხის (1914); წმ. ანნას 1-ლი ხარისხის (1915); წმ. ვლადიმირის მე-2 ხარისხის (1916).
კირილე ქუთათელაძე გარდაიცვალა 1926 წელს პოლონეთში.
კო-პანი

კო-პანი — სოფელი ტაილანდში. მდებარეობს ფანგნგის პროვინციაში. სოფელში დგას ინდონეზიელი მეთევზეების მიერ ოჩოფეხებზე აგებული სახლები. მოსახლეობა შეადგენს 360 ოჯახს ანუ 1 685 ადამიანს.

კო-პანის დასახლება დააარსეს მალაიელმა მეთევზეებმა საუკუნის ბოლოს. სოფელს მალაურ ენაზე პულაი-პანჯი ეწოდება.

სოფელში არის მუსულმანური სკოლა სადაც ერთად სწავლობენ გოგონები და ვაჟები. ამ განათლების არაფორმალური სახის გამო ზოგიერთი ვაჟი სასწავლებლად დადის ფუკეტში. სოფელში არის მოცურავე საფეხბურთო მოედანი, რომელიც 1986 წლის მსოფლიო ჩემპიონატის შთაგონებით ააშენეს ბავშვებმა ჯართისაგან, ხეებისაგან და ტივებისგან.

 საუკუნეში მოსახლეობისათვის მეთევზეობა უკვე აღარ იყო შემოსავლიანი და მოთხოვნილებამ განაპირობა ტურიზმის განვითარება.

გალერეა
ალიაბადი (მრავალმნიშვნელოვანი)

ალიაბადი შეიძლება აღნიშნავდეს:
აზერბაიჯანი
ალიაბადი — სოფელი აზერბაიჯანში, ბეილაგანის რაიონში
ალიაბადი — სოფელი აზერბაიჯანში, ბილიასუვარის რაიონში
ალიაბადი — სოფელი აზერბაიჯანში, ზაქათალის რაიონში
ალიაბადი — სოფელი აზერბაიჯანში, იარდიმლის რაიონში
ალიაბადი — სოფელი აზერბაიჯანში, ლერიქის რაიონში
ალიაბადი — სოფელი აზერბაიჯანში, ლერიქის რაიონში
ალიაბადი — სოფელი აზერბაიჯანში, ნახიჩივანში
ალიაბადი — სოფელი აზერბაიჯანში, საათლის რაიონში
ალიაბადი — სოფელი აზერბაიჯანში, ჯალილაბადის რაიონი

ინდოეთი
ირანი
ღვინის გზა

„ღვინის გზა“ — საქართველო-ლიეტუვის პირველი ერთობლივი პროექტი. ეს ისტორია საქართველოსა და ლიეტუვაში ვითარდება და მოგვითხრობს სიყვარულზე, თავგანწირვაზე, თავისუფლების წყურვილსა და სამართლიანობაზე. ეს არის სერიალი ორ ქვეყანაზე, რომლებიც მიისწრაფვიან თავისუფლებისკენ.

სერიალის შესახებ
სერიალი ერთი ქალის დაივა მერინოუსკაიტეს ირგვლივ მიმდინარეობს, არქიტექტორ-რესტავრატორი რომელიც საშინელი მკვლელობის მომსწრე გახდა, თავის გადასარჩენად დაივას, გაქცევა და დამალვა უწევს ამ დროს ის ნახულობს ყველაზე უსაფრთხო ქვეყანას და საქართველოში ჩამოდის, სწორედ აქ იპოვნის ის ნამდვილ სიყვარულს.

გადაღება
რადგან პროექტი არის ქართულ-ლიეტუვური სერიალის გადაღებებიც საქართველოსა და ლიეტუვაში ერთდროულად მიმდინარეობდა.

მთავარ როლებში
დიმიტრი (იაშვილი)

მიტროპოლიტი დიმიტრი (ერისკაცობაში — დავით ილარიონის ძე იაშვილი; დ. 15 დეკემბერი, 1872, საქობო, სიღნაღის მაზრა — გ. 22 ივლისი, 1961, თბილისი) — საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის მღვდელთმთავარი.

ბიოგრაფია
დაიბადა სასულიერო პირის ოჯახში. პირველდაწყებითი განათლება მიიღო თელავის სასულიერო სასწავლებელში. 1888-1896 წლებში სწავლობდა თბილისის სასულიერო სემინარიაში. სემინარიის დამთავრების შემდეგ იგი 1896-1898 წლებში მსახურობდა მართლმადიდებლური აღმსარებლობის უწყებათა სკოლების მასწავლებლად. 1898 წელს ხელდასხმულ იქნა მღვდლად და დაინიშნა საქობის ეკლესიის წინამძღვრად. ამავე დროს ასრულებდა სიღნაღის ეპარქიალური სასწვლებლის საბჭოს თავმჯდომარის მოვალეობას.

1912 წელს დავითი გადმოყვანილ იქნა თბილისის მიქაელ მთავარანგელოზის ტაძრის წინამძღვრად, აღყვანილ იქნა დეკანოზის ხარისხში. ამის შემდეგ იგი ძირითადად თბილისის ეკლესიებში მსახურობდა. 1952 წელს სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის მელქისედეკ -ის წინადადებით აღიკვეცა ბერად და ეწოდა სახელად დიმიტრი. მალევე, 80 წლის ასაკში იგი ხელდასხმულ იქნა ნინოწმინდელ ეპისკოპოსად. 1958 წლიდან დიმიტრი გახდა მიტროპოლიტი ბოდბისა და ალავერდისა.

მიტროპოლიტი დიმიტრი იყო საქართველოს ისტორიის, ქართული მწერლობის შესანიშნავი მცოდნე, თვითონაც წერდა ისტორიული ჟანრის მოთხრობებს, ნოველებს, რომელთა უმრავლესობა დაცულია იოსებ გრიშაშვილის არქივსა და გიორგი ლეონიძის სახელობის ლიტერატურის მუზეუმში.

მიტროპოლიტი დიმიტრი გარდაიცვალა 1961 წლის 22 ივლისს 89 წლის ასაკში. დაკრძალულია თბილისის პეტრე-პავლეს სახელობის ეკლესიაში.