კუბოტა მანტარო

კუბოტა მანტარო (, დ. 11 ნოემბერი, 1889 — 6 მაისი, 1963) — იაპონელი მწერალი, დრამატურგი და პოეტი).

ბიოგრაფია
კუბოტა მანტარო დაიბადა ტოკიოში, ასაკუსას რაიონში, ტანსაცმლით მოვაჭრის ოჯახში. ადრეული ასაკიდან დაინტერესდა სცენური დადგმებითა და დრამატურგიით, ძირითადად თავისი ბებიის გავლენით, რომელმაც ასევე უზრუნველყო ფინანსური მხარდაჭერა კოლეჯში სასწავლად. სანამ მოსამზადებელ კურსებს გადიოდა, დაესწრო მორი ოგაისა და ნაგაი კაფუს ლექციებს. 1911 წელს, როცა კეიოს უნივერსიტეტის სტუდენტი იყო, მისი ლიტერატურული დებიუტი მოკლე რომანით ასაგაო („დილის დიდება“,) და სცენური პიესით იუგი („თამაში“,), რომლებიც გამოქვეყნდა უნივერსიტეტის ჟურნალ მიტა ბუნგაკუში და რომლებმაც გამოიწვია ხანგრძლივი მეგობრობა და ასოციაცია ტაკიტარო მინაკამისთან. 1912 წლის ოქტომბერში ის შეუერთდა ჰოტოტოგისუს ლიტერატურულ კოტერიას და გაეცნო იზუმი კიოკას.

1919 წლიდან დაწყებული, კუბოტა კითხულობდა ლიტერატურის კურსს კეიოს უნივერსიტეტში, წერდა სცენურ პიესებს შინპა ჟანრში და რომანებს, რომლებიც სერიულად იბეჭდებოდა ტოკიო ნიჩი ნიჩი შინბუნში ან ოსაკა ასაჰი შინბუნში.

კუბოტამ შემდეგ დაწერა მრავალი ვრცელი რომანი, მათ შორის ცუიუშიბა („ნამი ბალახზე“) და შუნდეი („გაზაფხულის დნობა“, რომლებიც ასახავდა სიხარულსა და მწუხარებას და ტრადიციული ცხოვრების წესს ჩვეულებრივი ხალხისა მუშათა კლასის უბნებში ძველ ომამდელ ტოკიოში.

1923 წლის დიდი კანტოს მიწისძვრისას მისი სახლი ტოკიოს ნიპორის უბანში დაიწვა და იგი გადავიდა ახლომდებარე ტაბუჩიში, სადაც გაეცნო რიუნოსუკე აკუტაგავას.

1926 წელს, რომანისტ მასაო კუმესთან ერთად, შეუერთდა ტოკიოს ცენტრალურ სამაუწყებლო სადგურს (ახლა ) და მოგვიანებით ხელმძღვანელობდა დრამისა და მუსიკის განყოფილებას. მან დიდი წვლილი შეიტანა რადიო სამაუწყებლო დრამის განვითარებაში მის ადრეულ ეტაპებზე. 1929 წელს მან იჩიო ჰიგუჩის ჯუსანიას („მე-13 ღამე“) ადაპტირება გააკეთა რადიო დრამად. 1931 წელს გახდა ტოკიოს ცენტრალური სამაუწყებლოს ლიტერატურული განყოფილების მენეჯერი და დარჩა ამ პოსტზე 1938 წლამდე. კუბოტას მეუღლემ 1935 წელს სიცოცხლე თვითმკვლელობით დაასრულა საძილე აბების დოზის გადაჭარბებით. 1

1937 წელს კუნიო კიშიდასა და ტოიო ივატასთან ერთად, კუბოტამ შექმნა ბუნგაკუზას თეატრალური კომპანია, რომელიც ხელს უწყობდა შინგეკი დრამას და გახდა წამყვანი ფიგურა თანამედროვე თეატრალურ წრეებში იაპონიაში.
ჰაიკუ პოეზიის სფეროში კუბოტამ დაიწყო ჰაიკუ ჟურნალის, „შუნტოს“ რედაქტირება. მიუხედავად იმისა, რომ ჰაიკუ რჩებოდა მხოლოდ ჰობიდ, რადგან უფრო დაინტერესებული იყო რომანებითა და პიესებით, კუბოტამ გამოაქვეყნა რამდენიმე ჰაიკუ კრებული.

კუბოტას მიენიჭა კიკუჩი კანის პრემია 1942 წელს. იმავე წელს იგი წავიდა მანჯურიაში ინფორმაციის ბიუროს თხოვნით.

კუბოტა ცხოვრობდა კამაკურაში, კანაგავის პრეფექტურაში, 1945-დან 1955 წლამდე. იგი პირველად იქ გადავიდა, როცა 1945 წლის საჰაერო თავდასხმამ გაანადგურა მისი ტოკიოს სახლი. ამ ათი წლის განმავლობაში გაეცნო ბევრ კამაკურელ ლიტერატორს, როგორც კამაკურას ... კლუბის თავმჯდომარე.
კუბოტა დაინიშნა საიმპერატორო აკადემიის წევრად 1947 წელს. მოგვიანებით იყო პროფესორი კოკუგაკუინის უნივერსიტეტში. 1951 წელს მიიღო -ის სამაუწყებლო კულტურის ჯილდო და გახდა იაპონიის თეატრალური ხელოვნების ასოციაციის თავმჯდომარე იმავე წელს. მომდევნო წელს გახდა იაპონიის მწერლების ასოციაციის თავმჯდომარე და იუნესკოს წევრი იაპონიაში. 1954 წელს მიიღო პროფესორის პოსტი კიორიცუს ქალთა უნივერსიტეტში. 1956 წელს კუბოტამ მიიღო იომიური პრემია თავისი ნაშრომისთვის „სან ნო ტორი“. 1957 წელს კუბოტას მიენიჭა კულტურის ორდენი და ასევე დაინიშნა კულტურული ღირსების პირად.

კუბოტა გარდაიცვალა 1963 წლის 6 მაისს, 73 წლის ასაკში, საკვებით მოწამვლის გამო, მას შემდეგ, რაც შეჭამა აკაგაის ნიჟარა რიუზაბურო უმეჰარას მიერ მოწყობილ წვეულებაზე. მას სიკვდილის შემდეგ მიენიჭა წმინდა საგანძურთა ორდენის დიდი კორდონი. მისი დაკრძალვა გაიმართა ცუკიჯი ჰონგან-ჯიში და მისი საფლავი მდებარეობს კიფუკუ-ჯის ტაძარში, ტოკიოს ჰონგოს უბანში, კეიოს უნივერსიტეტის ბიბლიოთეკის უკან.