iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ეკატერინბურგის ნათლისღების საკათედრო ტაძარი

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია = სვერდლოვსკის ოლქი
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი =ააფეთქეს 1930 წელს
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი = ბაროკო
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = საუკუნე
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 56.837780
| გრძედი = 60.596940
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
ეკატერინბურგის ნათლისღების საკათედრო ტაძარი — ყოფილი მართლმადიდებლური ტაძარი სვერდლოვსკის ოლქში, ქალაქ ეკატერინბურგში. ეკლესია შენდებოდა 1771-1774 წლებში.

ტაძარი ააფეთქეს 1930 წელს. აგებული იყო ბაროკოს სტილში. 1919 წლიდან ტაძარი იყო საკათედრო. ითვლებოდა ქალაქის ერთ-ერთ არქიტექტურულ და სასულიერო სიმბოლოდ.

ისტორია
1745 წელს, რათა შეეცვალათ მოძველებული ეკატერინეს სახელობის ტაძარი სავაჭრო მოედანზე, დაიწყეს ხის ნათლისღების ეკლესიის მშენებლობა, რომლის მშენებლობაც დასრულდა 1747 წელს. 1755 წელს ეკლესიას მიაშენეს პეტრე და პავლე მოციქულების სახელობის ეგვტერი. 1770 წელს ეს ეგვტერი დაშალეს და გადაიტანეს ამაღლების გორაზე, სადაც აღადგინეს და ჩამოაყალიბეს ეკატერინბურგის ამაღლების ტაძარი, ხოლო მის ადგილზე 1771 წლის 17 ივლისს ააგეს ქვის ორსართულიანი ტაძარი. ნათლისღების საკურთხეველი პირველ სართულზე აკურთხეს 1774 წლის 30 აპრილს. 1833 წლიდან ტაძარმა საკათედროს სტატუსი მიიღო. 1906 წელს ტაძრის სიახლოვეს აღმართეს ალექსანდრე -ის ძეგლი, რომელიც დღემდე არ შემორჩენილა. ტაძართან იმართება ქალაქის ყველაზე მნიშვნელოვანი ღონისძიება ლიტანიობა, საპატიო სტუმრებთან შეხვედრა. პირველი მსოფლიო ომის პერიოდში ტაძარი პოლკის ეკლესიად გამოიყენებოდა 126-ე სათადარიგო ქვეითი პოლკისათვის.

1930 წლის იანვარში საბჭოთა ხელისუფლებამ ტაძარი დახურა, ხოლო ამავე წლის ზაფხულში ააფეთქეს სამშენებლო მასალების მისაღებად.

ტაძარი აგებული იყო საუკუნისათვის დამახასიათებელ ბაროკოს სტილში. თანამედროვეთა დაკვირვების თანახმად, ნათლისღების ტაძარი ძლიერ ჩამოჰგავდა სანქტ-პეტერბურგის წმინდა პეტრესა და პავლეს საკათედრო ტაძარს. შენობის სიგრძე იყო 55,5 მეტრი, სიგანე - 25,6, ხოლო სიმაღლე - 40,5 მეტრი. ხუთსართულიანი სამრეკლოს სიმაღლე აღწევდა 66,2 მეტრს და 100 წლის განმავლობაში ეს იყო ყველაზე მაღალი არქიტექტურული ნაგებობა ქალაქში. 180 კვ. საჟენის ფართობის მქონე ტაძარი იტევდა 4 500 ადამიანს. შენობა შეღებილი იყო ცისფრად.

მთავარი ტაძრის კანკელი იყო სამსართულიანი, ხოლო ეგვტერებისა ორსართულიანი. სამრეკლოზე ეკიდა 9 ზარი, რომელთა საერთო წნა იყო 10 ტონა.

2000-იანი წლების ბოლოდან, ეკატერინბურგის ეპარქიის ხელმძღვანელობამ დააყენა საკითხი ტაძრის ტერიტორიაზე ეკატერინბურგის ეპისკოპოსების დაკრძალვისათვის ადგილის გამოყოფის შესახებ, რამაც გამოიწვის კამათი ქალაქის ხელისუფლებასთან..
ანა ტყებუჩავა

ანა ტყებუჩავა (დ. 30 სექტემბერი, 1983) — ქართველი მსახიობი. თამაშობდა შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრში.

ჰყავს მეუღლე და ორი შვილი.

ფილმოგრაფია
2011: „ჭამა და სექსი“ რეჟ. გიორგი ლიფონავა
2012: „ჩემი ცოლის დაქალის ქორწილი“ (ნინა გურაბანიძე) რეჟ. გიორგი ლიფონავა
სერიალები
„ჩემი ცოლის დაქალები“ ( ნინა გურაბანიძე) რეჟისორები გიორგი ლიფონავა, თენგო მეგრელიშვილი, მიშა მშვილდაძე, ირაკლი საღინაძე
ნიჟნიაია-სინიაჩიხის ფერისცვალების ეკლესია

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია = სვერდლოვსკის ოლქი
| რაიონი = ალაპაევსკის რაიონი
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი = მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი = ბაროკო
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = - საუკუნეები
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 57.947953
| გრძედი = 61.766091
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
ნიჟნიაია-სინიაჩიხის ფერისცვალების ეკლესია — მართლმადიდებლური ტაძარი სვერდლოვსკის ოლქში, ალაპაევსკის რაიონის სოფელ ნიჟნიაია-სინიაჩიხაში. ეკლესია შენდებოდა 1794-1823 წლებში. ფერისცვალების ეკლესიას აქვს ფევერალური მნიშვნელობის ისტორიულ-არქიტექტურული ძეგლის სტატუსი.

ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს კამენსკის ეპარქიას.

ისტორია
მრევლი სოფელ ნიჟნიაია-სინიაჩიხაში ჩამოყალიბდა საუკუნის 50-იან წლებში, როდესაც ააშენეს ხის ტაძარი უფლის ფერისცვალების სახელზე. მისი გაუქმების თარიღი უცნობია, ტაძრის კანკელი გადაიტანეს ახალი ტაძრის ქვედა სართულზე. ქვის ორსართულიანი და ორსაკურთხევლიანი ფერისცვალების ეკლესიის მშენებლობა დაიწყეს 1794 წლის 12 მაისს და დასრულდა 1823 წელს ადგილობრივი ქარხნის მფლობელების იაკოვლევების ფინანსებით. ქვედა ტაძარი აკურთხეს 1810 წლის 3 თებერვალს ღვთისმშობლის კვართის სახელზე. ზედა ტაძარი კი აკურთხეს 1845 წლის 23 ივნისს ფერისცვალების სახელზე. ეკლესიის შიგნით შემონახულია საუკუნის მოხატულობის კვალი. 1895 წელს მიმდინარეობდა ტაძრის რემონტი. ტაძრის მრევლის შემადგენლობაში შედიოდა სოფლების ხალემინის, იამოვის, პუტილოვისა და კაბაკოვის მოსახლეობა.

1917 წლის რევოლუციის შემდეგ ეკლესიაში განთავსებული იყო საწყობი, წისქვილი, ხორბლის საშრობი, 1937 წლიდან კი ხორბლის საცავი. 1960-იან წლებში ადგილობრივმა მოსახლეობამ სიძველისგან ჩამოფხავებული ეკლესია შეარემონტა. 1960-იანი წლების ბოლოდან ეკლესია სახელმწიფო დაცვის ქვეშაა, როგორც არქიტექტურის ძეგლი. 1977 წელს რესტავრაცია დასრულდა. 1980-იან წლებში ივან სამოილოვის ინიციტივით დაიწყო ხის ხუროთმოძღვრების მუზეუმის შექმნის პროცესი. ამჟამად მუზეუმში ასევე წარმოდგენილია ხატები, საეკლესიო წიგნები და საგნები.

არქიტექტურა
ფერისცვალების ეკლესია აგებულია ციმბირული ბაროკოს სტილში. აღმოსავლეთიდან ტაძრის ძირითად სივრცეს ეკვრის აფსიდი, რომელიც გადახურულია გუმბათით. გუმბათების რაოდენობაა ათი. ეკლესია შეღებილია ღია მწვანე ფერში, არქიტექტურული ელემენტები კი თეთრად.
ეკატერინბურგის ჯვართამაღლების ეკლესია

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია = სვერდლოვსკის ოლქი
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი =მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = საუკუნე
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 56.83191
| გრძედი = 60.62297
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
ეკატერინბურგის ჯვართამაღლების ეკლესია — მართლმადიდებლური ეკლესია სვერდლოვსკის ოლქში, ქალაქ ეკატერინბურგში, ჯვართამაღლების მამათა მონასტრის ტერიტორიაზე. ეკლესია შენდებოდა 1878-1880 წლებში.

ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ეკატერინბურგის ეპარქიას.

სამიარუსიან კანკელზე გამოსახული იყო 33 ხატი. 1919 წლიდან ეკლესია სამრევლოა. 1922 წელს ტაძრიდან გაიტაცეს 19 ფუნტი ვერცხლი (7,7 კგ.). 1926-1930 წლებში ჰქონდა საკათედრო ტაძრის სტატუსი.

1930 წლის 12 თებერვალს საქალაქო საბჭოს გადაწყვეტილებით ეკლესია დაახურეს. დაანგრიეს გუმბათი და სამრეკლო. ეკლესიის დახურვის შემდეგ მის შენობაში განათავსეს სხვადასხვა სახელოსნო.

1993 წელს ეკლესიაში აღსდგა ღვთისმსახურება. 1999-2000 წლებში ტაძარს დაადგეს ახალი გუმბათი.
ბუხარის ქარავან-სარაი

ბუხარის ქარავან-სარაი — ქარვასლა ბაქოში. თარიღდება საუკუნით. აგებულია შემახის ჭიშკარზე და განლაგებულია ქალწულის კოშკის მახლობლად.

ქარავან-სარაი ძირითადად იყო ცენტრალური აზიის ვაჭრების დასასვენებელი ადგილი. 1964 წელს ბუხარის ქარავან-სარაის ჩაუტარდა რესტავრაცია, რის შედეგადაც შენობა გამოცალკავებული იქნა სხვა ძველი ნაგებობებისგან და საშუალება მისცა მას გამოაშკარავებულიყო.

ქარავან-სარაის ფორმა სტანდარტული ოთხკუთხედია. გარშემორტყმულია აივნებით და გალიებით, მთავარი გვერდები კი გამოზნექილია. მას გააჩნია რვაკუთხა ეზო. ქარავან-სარაის არქიტექტურული კომპოზიციის ძირითადი ნაწილი ჩამოყალიბებულია შიდა თაღებით, რომლებიც შიდა ეზოს გარშემო არიან განლაგებულნი. ქარავან-სარაის ეზოში განლაგებულია რესტორანი, რომელშიც მზადდება აზერბაიჯანული სამზარეულოს ეროვნული კერძები.
ვალდაუს ციხესიმაგრე

ვალდაუს ციხესიმაგრე — ტევტონთა ორდენის უძველესი პრუსიული ციხესიმაგრე, მდებარეობს სოფელ ნიზოვეში კალინინგრადის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. 2007 წლის 23 მარტს ციხესიმაგრემ მიიღო რუსეთის ფედერაციის რეგიონული მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი.

ვალდაუს ციხესიმაგრე შედის კალინინგრადის ოლქის იმ სამ ციხესიმაგრეს შორის რომელიც მეტნაკლებად უკეთაა შემონახული. ესენია: ტაპიაუს ციხესიმაგრე გვარდეიესკში და გეორგენბურგის ციხესიმაგრე ჩერნიახოვსკში.

ისტორია
ოფიციალური ცნობა ციხესიმაგრე „ვალდოვის“ მშენებლობის შესახებ მოიპოვება 1258 წლიდან. ციხესიმაგრის აღნიშნული სახელწოდება მომდინარეობს ბალტო-სლავური სიტყვიდან „“, რაც ნიშნავს „ფლობას“, აქედან გამომდინარე ვალდაუ შეიძლება ითარგმნოს როგორც „სამფლობელო“.

1264 წელს ტევტონთა ორდენის ხელისუფლების თხოვნით თავადებმა გზის ახლოს პირველი შუალედური ციხესიმაგრე ააგეს. აღნიშნულ ციხესიმაგრეში ჩერდებოდნენ ორდენის მომსახურე ხალხი, მღვდლები და სამხედროები.

1945 წლიდან დღემდე, ციხესიმაგრე ვალდაუში სასოფლო-სამეურნეო სკოლაა განთავსებული. შენობის მარცხენა ფლიგელი გამოიყენება სასწავლებლის სტუდენტთა საერთო საცხოვრებლად.

კალინინგრადის ოლქის მთავრობის 2007 წლის 23 მარტის № 132 დადგენილების შესაბამისად ვალდაუს ციხესიმაგრემ მიიღო რუსეთის ფედერაციის რეგიონული მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი.
ზუევის სახელობის კულტურის სახლი

ზუევის სახელობის კულტურის სახლი ან ზუევის სახელობის პროფკავშირის კუმუნალური მოსამსახურეების კლუბი — კულტურის სახლის შენობა მოსკოვში, მდებარეობს ლესნოის ქუჩაზე. მსოფლიოში კონსტრუქტივიზმის მიმდინარეობის ერთ-ერთი ნათელი და ცნობილი ძეგლი. აშენებულია 1927—1929 წლებში, არქიტექტორ ილია გოლოსოვის პროექტის მიხედვით და ატარებს 1905 წლის რევოლუციის მონაწილის სახელს, რომელიც ტრამვაის პარკის ხელოსანი სერგეი ზუევი იყო. კულტურის სახლის ტერიტორიაზე მოქმედებს თეატრები, მათ შორის „კვარტეტ ი“ და „სხვა თეატრი“.

ისტორია
კულტურის სახლის პროექტი არქიტექტორ ილია გოლოსოვის მიერ შემუშავდა. გაიხსნა შედგა 1930 წლის 4 თებერვალს. არქიტექტორის იდეის მიხედვით, კულტურის სახლის გარე იერსახე უნდა ასოცირებულიყო ტექნიკის სამყაროსთან. მშენებლობის დასაწყისი დაემთხვა ოქტომბრის რევოლუციის 10 წლისთავს და დამთავრდა 1929 წლის აგვისტოში. თავისი სახელწოდება, კულტურის სახლმა მიიღო სერგეი ზუევის საპატიოდ, რომელიც ტრამვაის პარკში ხელოსანი და შემდგომში მისი ხელმძღვანელი იყო, რომელიც შემდგომში, როგორც 1905 წლის რევოლუციის მონაწილე დასაჯეს.

საბჭოთა დროს, კულტურის სახლში ვ. ვ. კნიპერის თეატრალური სტუდია და მასთან არსებული საბავშვო სატირული თეატრი „ “ იყო განლაგებული.

1998 წლიდან, კულტურის სახლი „კვარტეტ ი“-ს ძირითადი თეატრალური მოედანია. 1990-იანი წლების ბოლოს, კულტურის სახლის დიდი დარბაზი თითქმის სამჯერ დიდი იყო, ვიდრე რუსეთის თეატრალური ხელოვნების ინსტიტუტის თეატრის დარბაზი.

არქიტექტურა
ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ, პირველი ათწლეული უნდა დაეკმაყოფილებინა ახალი დროის გამოწვევები. ყველაზე ნათლად ეს ტენდენციები გამოჩნდა კულტურის სახლის შენობებზე — წინათ, რუს არქიტექტორებს არ უკვეთავდნენ საზოგადოებრივი შენობების აშენებას, რომელიც განკუთვნილი იქნებოდა, როგორც პოლიტიკური, ისე კულტურული ღონისძიებებისთვის. ეპოქის დინამიური ხასიათი პრინციპულად ახალ არქიტექტურულ გადაწყვეტილებებში გამოჩნდა.

კუბიზმის გავლენით დაბადებული კულტურის სახლი, აშენებულია ასიმეტრიულად სწორად დალაგებული გეომეტრიული სხეულების საფუძველზე. შენობის კომპოზიციური ცენტრია ვერტიკალურად მოშუშებული ცილინდრი, რომელზეც აწყობილია მთელი დიდ ფანჯრებიანი კორპუსი. შენობის კუთხეში, ცილინდრის შიგნით, მდებარეობს სადარბაზო.

კლუბს გააჩნია ორი დარბაზი: დიდი, რომელიც გათვლილია 950 ადგილზე და მცირე, 285 ადილიანი. იმის მიუხედავად, რომ მშენებლობის დროს ჩნდებოდა გარკვეული სირთულეები, რომელიც დაკავშირებული იყო მონაკვეთის პროპორციაზე, შენობის შიდა სივრცე სწორად არის დაგეგმარებული. შენობის ძირითადი კონსტრუქციები დამზადებულია რკინაბეტონისგან და აგურისგან.
გეორგენბურგის ციხესიმაგრე

გეორგენბურგის ციხესიმაგრე — ტევტონთა ორდენის უძველესი პრუსიული ციხესიმაგრე, მდებარეობს სოფელ ჩერნიახოვსკში კალინინგრადის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია.

2007 წლის 23 მარტს ციხესიმაგრემ მიიღო რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი.

გეირგენბურგის ციხესიმაგრე შედის კალინინგრადის ოლქის იმ სამ ციხესიმაგრეს შორის რომელიც მეტნაკლებად უკეთაა შემონახული. ესენია: ტაპიაუს ციხესიმაგრე გვარდეიესკში და ვალდაუს ციხესიმაგრე ნიზოვეში.

ისტორია
პირველი გამაგრებული შენობა ააშენეს 1264 წელს ძველ პრუსიულ ქალაქ კაპზოვინში. მისი ინიციატორი იყო გერმანული ორდენის რაინდი ჰარტმან ფონ გრუმბახი და სახელი უწოდეს წმინდა გიორგის პატივისცემის ნიშნად. ციხესიმაგრე პირველად მოიხსენიება 1354 წელს, მაგრამ თავად ციხესიმაგრე ააგეს 1337 წელს თავდაპირველად იგი იყო ხისგან და მიწისგან აგებული, 1351 წელს კი ააშენეს ქვისგან. 1352 წლიდან, მას შემდეგ რაც მიწები გაიყო ორდენსა და ეპისკოპოსებს შორის, 1525 წლამდე ციხესიმაგრე ეკუთვნოდა ტევტონთა ორდენის ზამლანდის ეპისკოპოსს.

ციხესიმაგრე ლიტველებმა ორჯერ დაანგრიეს, 1364 და 1376 წლებში. 1385-1390 წლებში მიმდინარეობდა ტაძრის რეკონსტრუქცია, რის შემდეგაც დასავლეთის მხრიდან მიაშენეს ფორბურგი. 1403 წელს გეორგენბურგის ციხესიმაგრე აიღეს ლიტვის დიდი თავადის ვიტოვტის ძალებმა, 1657 წელს ძლიერ დააზარალა თათართა შემოსევებმა, 1679 წლიდან კი შვედებმა დაიკავეს.

1709 წელს ციხესიმაგრე გაყიდეს. უკანასკნელი მფლობელი იყო დოქტორი მარტინ გელინგი.

1994-1995 წლებში იჯარით აიღო რუსეთის სადაზღვევო ბანკმა 9 წლით, რათ შეექმნა კულტურულ-გასართობი ცენტრი. მის ტერიტორიებზე მიმდინარეობდა არქეოლოგიური გათხრები 1997 წლის კრიზისამდე, როდესაც ბანკმა უარი თქვა აღნიშნულ პროექტზე. ამჟამად ციხესიმაგრე დანგრევის პირას დგას.

2010 წლის გადაწყვეტილებით საოლქო დუმამ ციხესიმაგრე გადასცა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას. ამჟამად მიმდინარეობს ტაძრის გაწმენდის სამუშაოები და იმართება ტურისტული ექსკურსიები.

2017 წლის 6 მაისს ციხესიმაგრესთან ჩერნიახოვსკის ეპარქიამ გამართა კალინინგრადის სიმფონიური მუსიკის კონცერტი არკადი ფელდმანის ხელმძღვანელობით.
დიერდ შკეპფლინი

დიერდ შკეპფლინი (; დ. 24 ნოემბერი, 1939, ბუდაპეშტი, უნგრეთი — გ. 19 ნოემბერი, 2021) — უნგრელი პოლიტიკოსი და ევროპარლამენტის წევრი უნგრეთიდან. უნგრეთის მმართველი პარტიის ფიდესის წევრი, რომელიც ევროპის სახალხო პარტიის ნაწილია.

შკეპფლინი ევროპარლამენტის საგარეო საქმეთა კომიტეტის წევრია. საკონსტიტუციო საქმეთა კომიტეტის თავმჯდომარის მოადგილე და ევროპის ძალთა შერიგების ჯგუფის წევრია.

ლონდონის კოლეჯის სლავური და აღმოსავლეთ ევროპის კვლევების სკოლის პოლიტიკის პროფესორი, რომელიც მუშაობდა და გამოაქვეყნა სახელმწიფოს, იდენტობისა და პოლიტიკური ხელისუფლების შესახებ ნაშრომები.
სოციალური ინჟინერია

სოციალური ინჟინერია ეს არის ფსიქოლოგიური მანიპულაცია და შეტევა, რომლის დროსაც გარეშე პირი სისტემაზე ან ქსელზე მონოპოლირების მოპოვების მიზნით ახორციელებს მოტყუების გზით მომხმარებლის
გამოკითხვას და ამისათვის იყენებს --ს, სატელეფონო ზარს, პირად მიმოწერას ან პირზე ფსიქოლოგიურ დაკვირვებას. ამ ფორმით ის იგებს ავტორიზირებული მომხმარებლის მონაცემებს და მათ საფუძველზე ახერხებს სისტემაზე ან ქსელზე წვდომას.
შეტევების გავრცელებული სახეები
ჰაკერი ადმინისტრატორი, რომლის დროსაც გარეშე პირი უკავშირდება ავტორიზირებულ მომხმარებელს და ეცნობა მას როგორც ქსელის ადმინისტრატორი. მისგან ითხოვს პრივილეგირებულ ინფორმაციას, მაგალითად, როგორიცაა პაროლი;
ჰაკერი მომხმარებელი, რომლის დროსაც გარეშე პირი უკავშირდება ქსელის ადმინისტრატორს და ეცნობა მას როგორც ავტორიზირებულ მომხმარებელი, რომელსაც სისტემაზე ან ქსელთან დაკავშირებისას შეექმნა გარკვეული პრობლემები და საჭიროებს დახმარებას;
ჰაკერი ვენდორი, რომლის დროსაც გარეშე პირი უკავშირდება ავტორიზირებულ მომხმარებელს და ეცნობა მას როგორც პროგრამული უზრუნველყოფის ვენდორი, ატყობინებს მას თითქოსდა პროგრამული უზრუნველყოფის განახლების თაობაზე და სთხოვს მას განახლების დაინსტალირებას.
ფიშინგი
სოციალური ინჟინერიის შეტევის გავრცელებულ ტიპს წარმოადგენს ე.წ. შეტევა. ეს არის შეტევის ტიპი, რომლის დროსაც გარეშე პირი ქმნის ისეთ -გვერდს, რომელიც გამოიყურება, როგორც მისი ორიგინალი პოპულარული -გვერდი (მაგალითად, რომელიმე ბანკის ან -ის -გვერდი). როდესაც ავტორიზირებული მომხმარებელი შეეცდება ასეთ -გვერდზე შესვლას, მის მიერ გამოყენებული მომხმარებლის მონაცემები (სახელი და პაროლი) მისდის გარეშე პირს, რომელიც სარგებლობს ამ მონაცემებით და ორიგინალ -გვერდზე ცდილობს ავტორიზირებულ მომხმარებლად თავის წარმოჩენას.
ლაბიაუს ციხესიმაგრე

ლაბიაუს ციხესიმაგრე — ტევტონთა ორდენის უძველესი პრუსიული ციხესიმაგრე, მდებარეობს ქალაქ პოლესკში, კალინინგრადის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია.

ციხესიმაგრე დააარსეს 1280 წელს. რსფსრ-ის მინისტრთა საბჭოს 1960 წლის 30 აგვისტოს დადგენილებით ლაბიაუს ციხესიმაგრე აყვანილია სახელმწიფო დაცვის ქვეშ. ამჟამად წარმოადგენს კალინინგრადის ოლქის ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლს. დღესდღეობით გამოიყენება მუზეუმად და თოჯინების თეატრად. წარმოადგენს რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის საკუთრებას.

ისტორია
1277-1280 წლებში პრუსიული ციხესიმაგრისა და ხისა და ტალახისაგან აგებული გამაგრებული შენობის ადგილზე ტევტონთა ორდენის წარმომადგენლებმა ააგეს ქვის ციხესიმაგრე, რომელსაც 1330 წელს უწოდეს ლაბიაუ, მდინარე ლაბის მიხედვით. 1360 წლისათვის აგებული იყო ოთხი აგურისა და ქვის ნაგებობა, გალავნით და წყლის არხით გარშემო. 1454 წელს პრუსიის კავშირმა დაიწყო ციხესიმაგრის შტურმი, მაგრამ ციხის დამცველებმა, რომლებსაც ხელმძღვანელობდა ალბრეხტ შპარუკელი, ყველა შეტევა მოიგერიეს.

1519 წლის მაისში აქ გაიმართა შეხვედრა ტევტონთა ორდენის მაგისტრ ალბრეხტსა და ვასილი -ის ელჩებს შორის. ორდენის სეკულარიზაციის შემდეგ ციხესიმაგრე გადავიდა ჰერცოგ ალბრეხტის ხელში. 1526 წელს ალბრეხტმა ციხესიმაგრე აჩუქა თავის რძალს დოროთეა დანიელს. დოროთეას გარდაცვალების შემდეგ ციხესიმაგრის დიასახლისი გახდა ჰერცოგ ალბრეხტის მეორე ცოლი ანა მარია ბრაუნშვაიგელი. 1564 წელს რაინდთა დარბაზი მოხატა იტალიელმა მხატვარმა იოჰან ბაპტისტმა.

1656 წლის 20 ნოემბერს ლაბიაუში შედგა შვედეთის მეფის კარლ გუსტავისა და ბრანდენბურგის კურფიურსტ ფრიდრიხ ვილჰელმის ცნობილი შეხვედრა, რომლის შედეგიც იყო პოლონეთის დამოკიდებულებისაგან გათავისუფლება.

1860 წელს ციხესიმაგრე გადააკეთეს, რომლის შემდეგაც იგი გამოიყენებოდა ციხედ. 1917 წელს ციხესიმაგრე დაწვეს. საბჭოთა მმართველობის პერიოდში, კერძოდ 1948 წლიდან 1963 წლამდე ციხესიმაგრე კვლავ ციხედ გამოიყენებოდა.

მასში განთავსებული იყო ქარხანაც, რომლის დროსაც შეცვალეს შიდა ხედი, კიბეები და კორიდორი. 1968 წელს მოხდა მოკლე ჩართვა და ხანძარმა გაანადგურა სახურავი და ზედა სართულის ნაწილი. ქარხანა დაიხურა და იჯარით გაიცა. ციხესიმაგრიდან შემორჩენილია მხოლოდ კედლები და სარდაფი.
პროისიშ-აილაუს ციხესიმაგრე

პროისიშ-აილაუს ციხესიმაგრე — ტევტონთა ორდენის უძველესი პრუსიული ციხესიმაგრე, მდებარეობს ქალაქ ბაგრატიონოვსკში, კალინინგრადის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. კალინინგრადის ოლქის მთავრობის 2007 წლის 23 მარტის დადგენილებით პროისიშ-აილაუს ციხესიმაგრე წარმოადგენს კალინინგრადის ოლქის რეგიონული მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლს.

ისტორია
1325 წელს ტევტონთა ორდენის გროსმეისტერ ვერნერ ფონ ორზელნის ბრძანებით ხელოსანმა არნოლდ ფონ ეილენშტაინმა დაიწყო ილეს ციხესიმაგრის მშენებლობა, პრუსიული ციხესიმაგრის სუტვრიტის ადგილზე. ციხესიმაგრის მშენებლობა დაასრულეს 1330 წლისათვის, ეს იყო სწორკუთხა ნაგებობა ზომებით 41 43 მ., გარშემო შემორტყმული ჰქონდა წყლით სავსე არხი, ზურგიანი ხიდები და გისოსებიანი ჭიშკრით. აღმოსავლეთის მხრიდან მიაშენეს დიდი ფორბურგი. პირველ დოკუმენტებში ციხესიმაგრეს ეწოვება ილე, შემდეგ - ილადია, მაგრამ ცნობილია - პროისიშ-აილაუს სახელით. 1347 წლამდე ციხესიმაგრე ტევტონთა ორდენის პფლეგარის რეზიდენცია იყო, შემდეგ მასში განთავსდა კამერატის ადმინისტრაცია.

მეორე მსოფლიო ომის დროს ციხესიმაგრე ძლიერ არ დაზიანებულა. 1960-იანი წლების დასაწყისამდე ციხესიმაგრის სივრცე ათვისებული იყო. 1960 წლიდან მასში განათავსეს „“, რომელიც შენობას იყენებდა როგორც სასაწყობე ნაგებობას. 1964 წელს სამეცნიერო-სარესტავრაციო საზოგადოების სახელოსნომ შეისწავლა ციხესიმაგრის მთელი ტერიტორია. აღმოჩნდა, რომ ციხესიმაგრის მდგომარეობა იყო საკმაოდ ცუდი, რადგან ომის შემდეგ იგი არც ერთხელ არ გარემონტებულა. დასავლეთის ფლიგელის ადგილზე ააშენეს ტირი, რომელიც დაანგრიეს 1990-იან წლებში. 1990 წლის აგვისტოში შუა სექციაში გაჩნდა ხანძარი. 1990-იანი წლების დასაწყისში გადაწყდა, რომ ჩატარებულიყო მცირე გათხრები და გადაეკეთებინათ ფორბურგი სასტუმროდ, მაგრამ მომდევნო ეტაპზე ფორბურგი მიატოვეს.

20ო6 წლის 5 ივნისს ციხესიმაგრის სახურავში გაჩნდა ხანძარი, რის შედეგავაც დაიწვა 80 კვ. მ. სახურავი.
შააკენის ციხესიმაგრე

შააკენის ციხესიმაგრე — ტევტონთა ორდენის უძველესი პრუსიული ციხესიმაგრე, მდებარეობს სოფელ ნეკრასოვოში, კალინინგრადის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. დაარსებულია ძველი პრუსიული ციხესიმაგრის ზოკეს (შემდეგ შოკინი) ადგილზე დაახლოებით 1270 წელს.

ისტორია
პირველად პრუსიული შააკენის (საკენი) თემი მოიხსენიება ტევტონთა ორდენის ქრონიკებში 1258 წელს. „ძველი პრუსიის ისტორია“ მოგვითხრობს, რომ ორდენის ხის ციხესიმაგრის მშენებლობა შააკენში დაიწყო 1261 წელს. შუა საუკუნეების მშენებლებმა ციხესიმაგრის მშენებლობა დაიწყეს არა კურშის ყურის ნაპირზე, არამედ მისი სანაპიროდან ოთხი კილომეტრის მოშორებით. ციხესიმაგრის ასაშენებლად დააგუბეს მდინარე შააკენი (ამჟამად ბოლშაია-მორიანა) და ჭაობიან გრუნტზე ააშენეს თავდაცვითი ნაგებობა. ქრონიკებში ასევე მოიხსენიება, რომ 1270 წელს შააკენში ააშენეს საეპისკოპოსო ხის ციხესიმაგრე.

მოგვიანებით, ციხესიმაგრის თავდაცვით კედელთან ააგეს მრავალი ნაგებობა, რომლებშიც განათავსეს სამლოცველო, საცხოვებლები და სხვა სამეურნეო ნაგებობები.

სიტყვა შააკენი პრუსიული ენიდან შემოვიდა და ნიშნავს „ბალახს“, რაც არა არის გასაკვირი, რადგანაც ამ ადგილის ბუნებრივი ლანდშაფტი გამოირჩევა მწვანე ბალახით და ლერწმით.

1697 წელს ჰავანში, შააკენიდან შორიახლოს, შეჩერდა რუსეთის დიდი ელჩობა, რომელიც მიემგზავრებოდა დასავლეთ ევროპაში. იმპერატორი პეტრე დიდი შეჩერდა შააკენში 1711 წლის 11 ნოემბერს, 1712 წლის 9 ივლისსა და 1717 წლის 23 სექტემბერს.

შააკენის ციხესიმაგრე პრაქტიკულად არ დაზიანებულა დიდი სამამულო ომის დროს. 1945 წლის ბოლოდან ციხესიმაგრეში განთავსებული იყო თავშესაფარი გერმანელი ბავშვებისათვის, რომელიც მოქმედებდა 1947 წლამდე. ომის შემდეგ ციხესიმაგრის შენობას გამოიყენებდნენ, როგორც კოლმეურნეობის თავლად, რომელიც არსებობდა 1960-იანი წლების დასაწყისამდე. შემდეგ ციხესიმაგრე საცხოვრებლად გადააკეთეს, ხოლო ზოგიერთ ოთახს იყენებდნენ საყოფაცხოვრებო საჭიროებისათვის.

1980-იან წლებში ციხესიმაგრეში ცხოვრობდა მხოლოდ ერთი ოჯახი. 2011 წელს ციხესიმაგრე გადაეცა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას. 2012 წელს ტერიტორიაზე გაჩნდა ხანძარი.
ბალგის ციხესიმაგრე

ბალგის ციხესიმაგრე — ტევტონთა ორდენის უძველესი პრუსიული და ყველაზე ცნობილი შუა საუკუნეების რაინდთა ციხესიმაგრე, მდებარეობს ქალაქ მამონოვოში, კალინინგრადის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. აგებულია აგურის გოთიკის სტილში 1250 წელს.

ისტორია
ლეგენდის მიხედვით საუკუნეში, ამ ადგილას, კურშის ცელის ნაპირას მვებარეობდა ციხესიმაგრე ხონევე, რომელიც პრუსიელებმა ააგეს თავიანთი მეფის ვიდევუტისათვის. ხის ციხესიმაგრიდან, რომელიც მაღლობზე მდებარეობდა კარგად მოჩანდა ყურე. სწორედ ამ სტრატეგიულმა მდებარეობამ მიიქცია რაინდების ყურადღება საუკუნეში, პრუსიის ქრისტიანიზაციის პერიოდში. ამის გამო 1239 წელს მძიმე ბრძოლების შემდეგ ციხესიმაგრე გადავიდა ტევტონთა ორდენის რაინდების ხელში.

ციხესიმაგრე, რომელიც აგებულია სამხედრო მეცნიერების წესებით, იყი შესანიშნავი თავდაცვითი საშუალება, მაგრამ მისი ხის ნაგებობები არაერთხელ დამწვარა ადგილობრივი მოსახლეობის თავდასხმების შედეგად. ამის გამო, 1250 წელს ტევტონთა ორდენის ჯვაროსნებმა ციხესიმაგრის ტერიტორიაზე ააშენეს კონვენტის შენობა, რომელიც მომავალი ქვის ციხესიმაგრის საფუძველი გახდა. სამშენებლოდ იყენებდნენ ქვას და გამომწვარ აგურს.

1390-იან წლებში ციხესიმაგრეს ხელმძღვანელობდა კონრად ფონ კიბურგი. 1525 წელს ჰერცოგმა ალბრეხტმა ბალგის ციხესიმაგრე უწყალობა ზემლანდის ეპისკოპოსს გეორგ ფონ პოლენცს, რომელიც ციხესიმაგრეს ფლობდა 1550 წლამდე. ეპისკოპოსის გარდაცვალების შემდეგ ბევრი ნაგებობის მნიშვნელობა დაკნინდა. შვედეთის ომის დროს, 1620 წელს მეფე გუსტავ ადოლფი ციხესიმაგრეს იყენებდა საკუთარ ბაზად. მოგვიანებით ციხესიმაგრის ერთ-ერთ განყოფილებაში გაიხსნა ტრაქტირი, ხოლო კოშკს გამოიყენებდნენ როგორც შუქურას.

1701 წელს პრუსიის მეფე ფრიდრიხ -მა ბალგის ქვები გამოიყენა პილაუში ციხესიმაგრის ასაშენებლად, რის შემდეგაც ციხესიმაგრე პრაქტიკულად გადაიქცა ქვის მომპოვებელ კარიერად.

1927 წელს ტურიზმის განვითარების მიზნით ციხესიმაგრის ტერიტორიაზე გახსნეს მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი, ფორბურგის კედლებზე წააწერეს ტევტონთა ორდენის დიდი მაგისტრების სახელები.

1945 წლის შემდეგ ციხესიმაგრის ფუნქციები დაქვეითდა. ჩვენს ეპოქამვე შემორჩენილია მხოლოდ ფორბურგის ნანგრევები და ციხესიმაგრის წმინდა ნიკოლოზის კირხე.

ბალგის რაიონში გაიმართა მეორე მსოფლიო ომის ერთ-ერთი სასტიკი ბრძოლა. მის მიწებს კი შეესივნენ „შავი არქეოლოგები“.