iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ტომასო ალდროვანდინი

ტომასო ალდროვანდინი (; დ. 21 დეკემბერი, 1653 — გ. 23 ოქტომბერი, 1736) — ბაროკოს პერიოდის იტალიელი მხატვარი. ძირითადად ხატავდა პერსპექტიულ ხედებსა და არქიტექტურულ სიუჟეტებს, რომლებშიც ფიგურები მარკანტონიო ფრანჩესკინიმ და კარლო ჩინიანმა დახატეს. მან გააფორმა ეკლესიები, სასახლეები და თეატრები ფორლიში, ვერონაში, ვენეციაში, პარმაში, ტურინში, ფერარასა და გენუაში, განსაკუთრებით კი მის მშობლიურ ქალაქ ბოლონიაში. მის მოწაფეებს შორის იყო ჯოვანი ბენედეტო პაოლაცი.

ბიოგრაფია
ის დაიბადა ბოლონიაში, 1653 წლის 21 დეკემბერს. ის იყო ოჯახის მთავარი მხატვარი და წევრი, რომელმაც დატოვა ყველაზე მეტი ნამუშევარი.

ხელოვნების სამყაროს ბიძამ, მაურომ გაეცნო, რის შემდეგაც სწავლობდა ჩეზარე ჯენარის აკადემიაში, შემდეგ კი ჩინიანის აკადემიაში.

წმინდა ლუკას პორტიკის ორი სამლოცველოს მორთვის შემდეგ, ის ფორლიში გაემგზავრა, სადაც ბიძასთან და ჩინიანისთან ერთად სახალხო სასახლის დარბაზი მოხატა. შემდეგ ის ვენეციასა და ვერონაში, შემდეგ კი ფორლისა და ბოლონიის შტატში მუშაობდა. აქ ის მუშაობდა სან ბართოლომეოს პორტიკის, ასევე სხვადასხვა სასახლეების მორთვაზე, მაგალითად, მარესკალკის სასახლეში, სადაც ფიგურებს ქმნიდნენ ფელიჩე ჩინიანი, რანუცი, ძანიბონი, გრასი, ფონგარინი.

ის ბევრს მუშაობდა პარმაში, სადაც ჯერ კიდევ ახალგაზრდა ასაკში ასრულებდა კვადრატურულ ნამუშევრებს პალაცო-დელ-ჯარდინოს ოთახებში, რომლებიც კარლო ჩინიანისა და მარკანტონიო ფრანჩესკინის მიერ იქნა მორთული 1681 წელს.შემდეგ ის ტურინში გაემგზავრა, სადაც ჯოვანი ანტონიო ბურინისთან ერთად სკალცის ეკლესიაში და ბაგნასკოს სახლში მუშაობდა.

1692 წელს ის ბოლონიაში იმყოფებოდა მადონა დეი პოვერის ეკლესიის მთავარი სამლოცველოს მოსახატად.

მის მიერ შესრულებული ყველაზე მნიშვნელოვანი ნამუშევარი გენუაში შესრულდა, სადაც ის, თითქმის ოცი წელი ცხოვრობდა. ის ასევე მუშაობდა რამდენიმე ეკლესიაში.

გარდაიცვალა ბოლონიაში 1736 წლის 23 ოქტომბერს და დაკრძალეს წმინდა მამოლოს ეკლესიაში.
მაურელიო სკანავინი

მაურელიო სკანავინი (; დ. 1665, 7 მაისი — გ. 1698, 1 ივნისი) — ბაროკოს პერიოდის იტალიელი მხატვარი. ძირითადად მოღვაწეობდა ფერარაში.

ბიოგრაფია
ფრესკის მხატვრობის სწავლა მან ფერარაში, ფრანჩესკო ფერარისთან ისწავლა, შემდეგ კი გარკვეული პერიოდი ბოლონიაში გაატარა, სადაც ზეთის საღებავებით ტილოზე მხატვრად მუშაობდა კარლო ჩინიანის ხელმძღვანელობით, იმ დროს, როდესაც ჯაკომო პარაოლინიც მისი მოსწავლე იყო. ის მხატვარ ბარუფალდის მეგობარი იყო.

ამბობენ, რომ ის გარდაიცვალა მელანქოლიისგან, რაც გამოწვეული იყო მისი შრომის ანაზღაურების არარსებობით. ბაროტი ამბობდა: „სიღარიბე და უბედურება, რომლებიც ყველგან თან ახლდა მას, იყო მისი სიკვდილის მიზეზი“.
ჯაკომო პაროლინი

ჯაკომო პაროლინი (; დ. 1 მაისი, 1663 — გ. 1733) — ბაროკოს პერიოდის იტალიელი მხატვარი. ძირითადად მოღვაწეობდა ფერარაში.

ბიოგრაფია
თავდაპირველად ის ჯოვანი ფრანჩესკო ვიტერბისთან ერთად ტურინში გაემგზავრა სამართლის შესასწავლად, თუმცა შემდეგ ფერწერის შესასწავლად პერუცინი ანკონიტანოსთან წავიდა. 1679 წელს ის ვიტერბისთან ერთად ბოლონიაში გაემგზავრა, სადაც კარლო ჩინიანისთან დაიწყო სწავლა. შემდეგ ის ტურინში, ვენეციასა და რომში გაემგზავრა. დაახლოებით 1699 წელს ის ფერარაში დაბრუნდა, სადაც დაქორწინდა.

მან სან პაულოში კარმინის ტაძრის ჭერი მოხატა. ჩერტოზაში კი ჯვარცმა დახატა. მის მოსწავლეებს შორის იყვნენ ჯიროლამო გრეგორი და ჯოვანი ფრანჩესკო ბრაჩოლი.
მიღმურისა და სააქაოსი

მიღმურისა და სააქაოსი (შვიდი სადიდო და სამი საბავშვო პიესა) — მიხო მოსულიშვილის 2024 წლის პიესების კრებული.

ანოტაცია
პიესების კრებული „მიღმურისა და სააქაოსი“ (ავტორის მიერ შესრულებული თოთხმეტი ილუსტრაციით) მიხო მოსულიშვილის მეთვრამეტე წიგნია.

წიგნი წარმოადგენს ავტორის მიერ 2002-2018 წლებში დაწერილ პიესებს, რომელთაგან რამდენიმე დადგმულია საქართველოს სხვადასხვა თეატრების სცენებზე.

რედაქტორი ხათუნა პაპუაშვილი. წიგნის ყდის დიზაინი ეკუთვნის ლევან თითმერიას.

შინაარსი
წიგნი „მიღმურისა და სააქაოსი“ შედგება შემდეგი პიესებისგან:

შვიდი სადიდო პიესა

• უკანასკნელი თოლია

• თეთრი პელიკანი

• ფორე მოსულიშვილი

• გიაურ-ყუში

• გზა დაკარგული სიყვარულისკენ

• ვაჟა-ფშაველა, ანუ უნახავის დანახვა

• მარხა ცათიაშვილი

სამი საბავშვო პიესა

• ოფოფების თეატრი

• მოპარული ახალი წლის ზღაპარი

• მხიარული დამბაჩა

პრემიები და ჯილდოები
ლიტერატურული კონკურსის „მაჩაბელი“ მთავარი პრიზი ნომინაციაში „წლის საუკეთესო დრამატული ნაწარმოები“ წიგნისათვის „მიღმურისა და სააქაოსი (შვიდი სადიდო და სამი საბავშვო პიესა)“, 25 ივლისი, 2025
გიომ კოლტე

გიომ კოლტე (, დ. 12 მარტი, 1598, პარიზი — გ. 11 თებერვალი, 1659, პარიზი) — ფრანგი პოეტი, დრამატურგი, მწერალი და მთარგმნელი. საფრანგეთის აკადემიის ერთ-ერთი დამფუძნებელი და პირველი წევრი (1634 წლიდან, № 23 ადგილი).

ბიოგრაფია
ახალგაზრდობაში მუშაობდა სასამართლოში. სარგებლობდა კარგი რეპუტაციით თავის თანამედროვეებში და ჰქონდა რამდენიმე მნიშვნელოვანი პირის მფარველობა, მათ შორის კარდინალ რიშელიეს მხრიდან. რიშელიემ კოლტე შეიყვანა „ხუთ ავტორთა“ ჯგუფში, რომლებიც წერდნენ ლექსებს კარდინალის დრამატურგიული ჩანახატებისთვის, და ერთხელ პოეტს ექვსი ლექსის შექმნისთვის გადასცა 600 ლივრი.

1634 წელს კოლტე გახდა საფრანგეთის აკადემიის წევრი. მან მრავალი ნაშრომი დაწერა ფრანგული პოეზიის ისტორიაზე (მისი „ფრანგი პოეტების ცხოვრება“ შეიცავს მნიშვნელოვან ბიოგრაფიულ მასალას საუკუნის საფრანგეთში არსებული პოეტური გაერთიანების - პლეადის პოეტებზე) და ლექსის ჟანრების თეორიაზე („ტრაქტატი სონეტზე“ და ამგვარი სხვა კვლევები შევიდა კოლტეს 1658 წელს გამოცემულ წიგნში „პოეტური ხელოვნება“).

გიომ კოლტე იყო ლიტერატურული ჯგუფის „ “ წევრი, რომელიც აღიარებდა პასტორალურ (ჟანრი ლიტერატურაში, ფერწერაში, მუსიკაში და თეატრში, რომელიც აესტეთიზირებს მშვიდ და უბრალო სოფლის ცხოვრებას) პოეზიას.

ავტორია ლექსების, პასტორალების, ტრაგედიების. როგორც პოეტი, გოამ კოლტე გამორჩეული იყო სონეტებითა და ეპიგრამებით (კრებული „ეპიგრამები“, 1653; „სხვადასხვა ლექსები“, 1656).

თარგმნიდა ნაწარმოებებს, მათ შორის იაკოპო სანაცაროს ქმნილებებს.
კორიჩანი

კორიჩანი — ქალაქი ჩეხეთში, ზლინის მხარეში. მდებარეობს კრომერჟიჟის რაიონში. ქალაქი ოთხი მუნიციპალური ნაწილისგან შედგება.

გეოგრაფია
კორიჩანი რაიონულ ცენტრ კრომერჟიჟიდან სამხრეთ-დასავლეთით 26 კილომეტრში მდებარეობს. მისი ტერიტორიის აღმოსავლეთ ნაწილი ლიტენჩიცეს ბორცვებზე მდებარეობს, დასავლეთ ნაწილში კი ხრჟიბის ქედის ტყიანი ფერდობებია. კორიჩანის ტერიტორიაზე მდებარე ყველაზე მაღალი წერტილია ოცასეკის გორა, რომელიც 553 მეტრ სიმაღლეზეა ზღვის დონიდან. კორიჩანში მიედინება მდინარე კიიოვკა. 1953–1958 წლებში ქალაქის მახლობლად აშენდა კორიჩანის საგუბარი, რომელიც წყალდიდობების კონტროლისთვის და სასმელი წყლის წყაროდ გამოიყენება.

ისტორია
კორიჩანი ისტორიულ წყაროებში პირველად 1321 წელსაა მოხსენიებული. 1349 წელს ის სავაჭრო ქალაქად იხსენიება. 1327 წლიდან 1333 წლამდე აქ ციმბურკის ციხე ააგეს, რომელიც აქაური სათავადო მამულის ცენტრად იქცა.

 საუკუნეში ციხემ მისი მნიშვნელობა დაკარგა და 1720 წელს გაუკაცრიელდა.

კორიჩანელი ებრაელების შესახენ ინფორმაცია პირველად 1567 წლის თარითით გვხვდება წყაროებში. მათმა რაოდენობამ პიკს საუკუნეში მიაღწია. ჰოლოკოსტის შედეგად ებრაელებმა ამ ქალაქში ცხოვრება შეწყვიტეს. ქალაქის სტატუსი დასახლებამ 1967 წელს მიიღო.

ღირსშესანიშნაობები
ქალაქში მდებარე ციმბურკის ციხე გოთურ-რენესანსული სტილის ციხესიმაგრეა. ის ტურისტული ღირშესანიშნაობაა და ღია ვიზიტორთათვის.
კორიჩანის წმინდა ლავრენტის ეკლესია 1350 წელსაა აგებული. დღევანდელი სახით ის საუკუნეში აღადგინეს. ისტოირული ძეგლია ებრაული სასაფლაო, სადაც ყველაზე ძველი საფლავი 1674 წლითაა დათარიღებული.

ცნობილი ადამიანები
იგნაზ გროსმანი (1825–1897) - რაბინი
ოსკარ როსენფელდი (1884–1944) - ავსტრიელი-ებრაელი მწერალი
რუდოლფ რაფაელ კოლიში (1867–1922) - ავსტრიელი ექიმი

დაძმობილებული ქალაქები
ლეჰოტა, სლოვაკეთი
ქიმიური რაკეტული ძრავა

ქიმიური რაკეტული ძრავა — რაკეტული ძრავა, რომელშიც წევის შესაქმნელად გამოყენებულია საწვავის ქიმიური ენერგია. ქიმიურ რაკეტულ ძრავებში იყენებენ თხევად, მყარ და ჰიბრიდულ სარაკეტო საწვავს. ამის შესაბამისად განასხვავებენ თხევადსაწვავიან რაკეტულ ძრავებს, მყარსაწვავიან რაკეტულ ძრავებს და ჰიბრიდული საწვავით მომუშავე რაკეტულ ძრავებს. კოსმოსური საფრენი აპარატების დამხმარე სისტემებისათვის დამუშავებულია ისეთი ქიმიური რაკეტული ძრავა, რომელშიც გამოყენებულია თხევადი საწვავის ორთქლი, წყლის ელექტროლიზის აირისებრი პროდუქტები ან აირისებრი მონოსაწვავი. ქიმიური რაკეტული ძრავას დანადგარები ავითარებენ წევას ნიუტონის ნაწილებიდან ათეულ მეგანიუტონამდე და კუთრ იმპულსს 5 კნ·წმ/კგ-მდე.
ელექტრული რაკეტული ძრავა

ელექტრული რაკეტული ძრავა — რაკეტული ძრავა, რომელშიც მუშა სხეული ელექტრული ენერგიის მეშვეობით ძლიერ დიდი სიჩქარით გამოედინება, რაც შეუძლებელია ჩვეულებრივი ქიმიური ენერგიით მომუშავე რაკეტულ ძრავაში. ელექტრული რაკეტული ძრავას დამახასიათებელია მეტად მაღალი კუთრი იმპულსი, ელექტრომალური დანადგარის დიდი ფარდობითი წონა (უმთავრესად მაშინ როცა ძრავა ატომურრეაქტორიანია). ელექტრული რაკეტული ძრავას გამოყენება შეიძლება მხოლოდ კოსმოსური რაკეტის ზედა საფეხურზე პირველი კოსმოსური სიჩქარის მინიჭების შემდეგ. ელექტრული რაკეტული ძრავამ რაკეტის მეშვეობით რომ მეორე კოსმოსური სიჩქარე განავითაროს, რამდენიმე თვე უნდა იმუშაოს. შექმნილია ექსპერიმენტული ელექტროთერმული, ელექტრომაგნიტური, ელექტროსტატიკური, იონური ელექტრული რაკეტული ძრავები. სსრკ-ში „ზონდის“ სერიის ავტომატურ საპლანეტათშორისო სადგურებში და „კოსმოსის“ სერიის დედამიწის ხელოვნურ თანამგზავრებზე მიმდინარეობდა ელექტრული რაკეტული ძრავას გამოცდა.
ჯოვანი ფრანჩესკო ბრაჩოლი

ჯოვანი ფრანჩესკო ბრაჩოლი (; დ. 1697 — 16 ივლისი, 1762) — ბაროკოს პერიოდის იტალიელი მხატვარი. ძირითადად მოღვაწეობდა ფერარაში.

ბიოგრაფია
დაიბადა ფერარაში, 1697 წელს. თავდაპირველად ჯაკომო პაროლინისთან სწავლობდა, შემდეგ კი ბოლონიაში ჯუზეპე მარია კრესპისთან. ფერარაში ძირითადად რელიგიური ჟანრის ნამუშევრებს ხატავდა. ფერარაში დაბრუნების შემდეგ მან ეკლესიებისა და მონასტრებისთვის ხატების დახატვა დაიწყო. ის ფერარაში გარდაიცვალა. ლადერჩის თქმით, მისი სევდა სიგიჟეში გადაიზარდა.
ჯოვანი პერუცინი

ჯოვანი პერუცინი (; დ. 1629 — გ. 1694) — ბაროკოს პერიოდის იტალიელი მხატვარი.

ბიოგრაფია
მისი მამა, დომენიკო , ასევე მხატვარი იყო. ჯოვანი ანკონაში დაიბადა და სიმონე კანტარინის მოსწავლე გახდა. ანკონაში მან სპედალესთვის დახატა „წმინდა იოანეს თავის მოკვეთა“, ხოლო კარმელიტანელებისთვის „სანტა ტერეზა“. გარკვეული პერიოდის განმავლობაში ის ბოლონიაში ცხოვრობდა, სადაც წმინდა ვიტალი ედ აგრიკოლას ეკლესიისთვის დახატა „სულიწმინდის გადმოსვლა“ და ამავე სახელწოდების ეკლესიისთვის „სანტა ჩეჩილია“. იგი ტურინში, სავოიის სამეფო კარზე მიიწვიეს, სადაც მას წმინდა მავრიკიოსა და ლაზარეს ორდენის რაინდის წოდება მიანიჭეს. მან რამდენიმე ფრესკა დახატა პავიაში, გისლიერის კოლეჯის სამლოცველოში.

გარდაიცვალა მილანში. მისი ვაჟები, პაოლო და დომენიკო პერუცინი უმცროსები, ასევე მხატვრები იყვნენ.
აუგუსტ დილი

} ) (დ. 4 იანვარი, 1976) — გერმანელი მსახიობი, რომელსაც საერთაშორისო აუდიტორია იცნობს გესტაპოს მაიორი დიტერ ჰელსტრომის როლით, კვენტინ ტარანტინოს ფილმიდან „უსახელო ნაბიჭვრები”(2009) და ევლინ სოლტის ქმრის, მაიკლ „მაიკ" კრაუზეს როლით, ფილმიდან „”.

ის ასევე ცნობილია მთავარი როლებით ფილმებში „გაყალბებულები“ (2007), „ახალგაზრდა კარლ მარქსი” (2017) და „დამალული ცხოვრება“ (2019).

ცხოვრება და კარიერა
დილი დაიბადა დასავლეთ ბერლინში. მისი მამაა მსახიობი ჰანს დილი, დედა კოსტიუმების დიზაინერია, ხოლო ძმა კომპოზიტორი. ოჯახი ხშირად იცვლიდა საცხოვრებელ ადგილს - დილმა ბავშვობა გაატარა ოვერნში, საფრანგეთში და დაბრუნდა დასავლეთ გერმანიაში ცხრა წლის ასაკში. მან აგრეთვე იცხოვრა ჰამბურგში, ვენასა და დიუსელდორფში.

18 წლის ასაკში აუგუსტმა ითამაშა ფრანც მორის როლი სასკოლო თეატრის წარმოდგენაში „ყაჩაღები”(ფრიდრიხ შილერის მიხედვით). გამოცდების ჩაბარების შემდეგ, დილმა დაამთავრა ბერლინის ცნობილი უმაღლესი სკოლა - ერნსტ ბუშის დრამის ხელოვნების აკადემია.

2000 წელს იგი დასახელდა ევროპული კინოს „ამომავალ ვარსკვლავად“

2009 წელს დილმა ითამაშა გესტაპოს მაიორი დიტერ ჰელსტრომის როლი კვენტინ ტარანტინოს ფილმში „უსახელო ნაბიჭვრები".

2024 წელს იგი გამოჩნდა ფენტეზი-დრამაში „ოსტატი და მარგარიტა”, რომელიც მიხეილ ბულგაკოვის რომანზეა დაფუძნებული. ფილმში აუგუსტმა ითამაშა ეშმაკისმაგვარი პერსონაჟის, ვოლანდის როლი. ასევე მონაწილეობდა ისტორიულ დრამაში „ბონჰოფერი".

ოჯახი და პირადი ცხოვრება
დილი ქორწინებაში იყო მსახიობ იულია მალიკთან, თუმცა ისინი განქორწინდნენ 2016 წელს. მათ ჰყავთ ორი შვილი: ქალიშვილი, რომელიც დაიბადა 2009 წლის მაისში და ვაჟი, რომელიც დაიბადა 2012 წელს. დილი უკრავს გიტარაზე და საუბრობს გერმანულად, ესპანურად, ფრანგულად და ინგლისურად.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 50

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 50 მიღებულია 1948 წლის 29 მაისს, მოუწოდებდა ყველა მთავრობას და ავტორიტარს, რომლებიც ჩართულები იყვნენ პალესტინის კონფლიქტში, რომ გამოეცათ ბრძანება ყველა შეიარაღებული ძალადობრივი მოქმედების შეჩერების შესახებ ოთხი კვირის განმავლობაში, თავი შეეკავებინათ ნებისმიერი საბრძოლო პერსონალის შეყვანისგან და საომარი მასალების იმპორტისგან ან ექსპორტისგან პალესტინაში, ეგვიპტეში, ერაყში, ლიბანში, საუდის არაბეთში, სირიაში, იორდანიაში ან იემენში ცეცხლის შეწყვეტის განმავლობაში.

რეზოლუცია ასევე მოუწოდებდა ყველა მთავრობას და ავტორიტარს, გაეკეთებინათ ყველაფერი, რაც მათ ძალებში იყო, რათა უზრუნველეყოფილიყო წმინდა ადგილების უსაფრთხოება ამ რეგიონში, ასევე ქალაქ იერუსალიმის უსაფრთხოება და უზრუნველეყოფილიყო მათზე თავისუფალი წვდომა. დაავალა გაეროს მედიატორს პალესტინაში, დაკავშირებოდა ყველა ჩართულ მხარეს, რათა ეზრუნა ზავის შესრულებაზე და შესთავაზა მას იმდენი სამხედრო დამკვირვებელი, რამდენიც ამ მიზნისათვის აუცილებელი იქნებოდა. რეზოლუციამ გადაწყვიტა, რომ თუ მასში და წინა რეზოლუციებში დადგენილი პირობები დაირღვეოდა, საბჭო ხელახლა განიხილავდა ამ საკითხს გაეროს ქარტიის მე-7 თავის მოქმედების მიზნით.

რეზოლუცია მიიღეს ნაწილებად; რეზოლუციაზე მთლიანობაში ხმის მიცემა არ მომხდარა.
პლაზმური რაკეტული ძრავა

პლაზმური ძრავა — რაკეტული ძრავა, რომელშიც მუშა სხეული ღებულობს აჩქარებას, როცა იგი პლაზმის მდგომარეობაშია. მუშა სხეულის გამოდინების სიჩქარე, რომელიც მას პლაზმის ძრავაში აქვს, გაცილებით უფრო მაღალია, ვიდრე ჩვეულებრივი აირდინამიკული (ქიმიური ან თბური) ძრავების ზღვრული სიჩქარე. გამოდინების სიჩქარის გაზრდა მუშა ეულის ნაკლები ხარჯის პირობებში იძლევა მოცემული წევის მიღების შესაძლებლობას, რაც ამსუბუქებს რაკეტული სისტემის მასას. საბჭოთა და ამერიკულ კოსმოსურ საფრენ აპარატებში იყენებენ პლაზმურ ელექტრორეაქტიულ ძრავებს ასეთ პლაზმურ ძრავების მუშა სხეულში ატარებენ ენერგიის ბორტული წყაროდან მიღებულ ელექტროდენს, რის შედეგად იქმნება ათეულ ათასობით გრადუსი ტემპერატურის მქონე პლაზმა. შემდგომ პლაზმას ანიჭებენ აჩქარებას ან აირდინამიკურად, ან ამპერის ძალის ხარჯზე (ეს ძალა წარმოიქმნება დენისა და მაგნიტური ველის ურთიერთქმედებისას).
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 47

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 47 მიღებულია 1948 წლის 21 აპრილს, ეხება ქაშმირის კონფლიქტის მოგვარებას. ინდოეთისა და პაკისტანის არგუმენტების მოსმენის შემდეგ, საბჭომ გაზარდა გაეროს კომისიის ზომა, რომელიც შეიქმნა წინა რეზოლუცია 39-ის მიხედვით, ხუთ წევრამდე, ასევე დაავალა კომისიას წასვლა ქვეკონტინენტზე და ინდოეთისა და პაკისტანის მთავრობების დახმარება მშვიდობისა და წესრიგის აღდგენაში, ასევე რეფერენდუმისთვის მომზადება ქაშმირის ბედის გადასაწყვეტად.

რეზოლუცია რეკომენდაციას იძლეოდა დავის მოგვარების სამეტაპიანი პროცესისთვის. პირველ ეტაპზე, პაკისტანს ევალებოდა უკან დაეხია ყველა თავისი მოქალაქე, რომლებიც შევიდნენ ქაშმირში ბრძოლის მიზნით. მეორე ეტაპზე, ინდოეთს ევალებოდა თანდათანობით შეემცირებინა თავისი ძალები მინიმალურ დონემდე, რომელიც საჭირო იყო კანონისა და წესრიგისთვის. მესამე ეტაპზე, ინდოეთს ევალებოდა დაენიშნა პლებისციტის ადმინისტრატორი, რომელსაც გაერთიანებული ერების ორგანიზაცია წარადგენდა და რომელიც ჩაატარებდა თავისუფალ და მიუკერძოებელ რეფერენდუმს.

რეზოლუცია მიიღეს პარაგრაფ-პარაგრაფად; მთლიან რეზოლუციაზე ხმის მიცემა არ მომხდარა.

ინდოეთმა და პაკისტანმა ორივემ გააჩინა ოპოზიცია რეზოლუციისადმი. თუმცა, ისინი მიესალმნენ გაეროს კომისიის მედიაციას. თავისი მედიაციის მეშვეობით, კომისიამ გააფართოვა და შეცვალა უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია, მიიღო ორი საკუთარი რეზოლუცია, რომლებიც მიიღო როგორც ინდოეთმა, ისე პაკისტანმა. შემდგომ, 1949 წლის დასაწყისში კომისიამ მიაღწია ცეცხლის შეწყვეტას. თუმცა, ზავმა ვერ მიაღწია დემილიტარიზაციის პროცესზე უთანხმოების გამო. მნიშვნელოვანი ძალისხმევის შემდეგ, კომისიამ გამოაცხადა თავისი წარუმატებლობა 1949 წლის დეკემბერში.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 61

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 61 მიიღეს 1948 წლის 4 ნოემბერს, რომლის მიხედვითაც გადაწყდა, რომ გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 54-ით დამყარებული ზავი ძალაში უნდა დარჩენილიყო პალესტინის მომავალი მდგომარეობის მშვიდობიანი მოწესრიგებამდე. ამ მიზნით, საბჭომ ბრძანება გასცა, რომ რეგიონში განლაგებული ძალები უკან დაბრუნებულიყვნენ 14 ოქტომბერს დაკავებულ პოზიციებზე, ხოლო მოქმედ მედიატორს მიენიჭა უფლებამოსილება, დაედგინა დროებითი ხაზები, რომელთა მიღმაც ჯარების გადაადგილება არ უნდა მომხდარიყო. საბჭომ ასევე დააწესა, რომ ნეიტრალური ზონები უნდა ჩამოყალიბებულიყო მხარეებს შორის მოლაპარაკებების შედეგად, ხოლო ამის შეუძლებლობის შემთხვევაში - მოქმედი მედიატორის გადაწყვეტილებით.

რეზოლუცია ასევე ნიშნავდა კომიტეტს, რომელიც შედგებოდა საბჭოს ხუთი მუდმივი წევრისა და ბელგიისა და კოლუმბიისგან, რათა კონსულტაცია გაეწია მოქმედი მედიატორისთვის და ერთი ან ორივე მხარის მიერ რეზოლუციის შეუსრულებლობის შემთხვევაში, ერჩია საბჭოსთვის, თუ რა შემდგომი ღონისძიებების მიღება იქნებოდა მიზანშეწონილი ქარტიის მეშვიდე თავის შესაბამისად.

რეზოლუცია მიიღეს ცხრა ხმით ერთის წინააღმდეგ (უკრაინის სსრ), საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკების კავშირმა კი თავი შეიკავა ხმის მიცემისგან.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 62

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 62 რომელიც მიღეს 1948 წლის 16 ნოემბერს, მოითხოვდა ზავის შეწყვეტას პალესტინის ყველა სექტორში, რათა ხელი შეეწყო მაშინდელი ზავის დამყარებიდან (რომელიც დადგენილია გაეროს უშიშროების საბჭოს 54 რეზოლუცით) მუდმივ მშვიდობაზე გადასვლისთვის.

რეზოლუციაზე მთლიანობაში ხმის მიცემა არ მომხდარა, რადგან იგი ნაწილ-ნაწილ დაიყო ხმის მიცემისთვის.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 60

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 60 მიიღეს
1948 წლის 29 ოქტომბერს, განსაზღვრავდა, რომ უნდა შექმნილიყო ქვეკომიტეტი შემდეგი ქვეყნების შემადგენლობით: დიდი ბრიტანეთი, ჩინეთის რესპუბლიკა, საფრანგეთი, ბელგია და უკრაინის საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკა, რათა განეხილა ყველა ის ცვლილება და შესწორება, რომლებიც შემოთავაზებული იყო მეორე გადახედილ სარეზოლუციო პროექტზე, რომელიც მოცემული იყო /1059/.2 დოკუმენტში და მომზადებულიყო გადახედილი სარეზოლუციო პროექტი საბჭოს სახელით.

რეზოლუცია მიიღეს ხმის მიცემის გარეშე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 58

გაეროს საბჭოს რეზოლუცია 58 მიიღეს 1948 წლის 28 სექტემბერს. შვეიცარიის კონფედერაცია ახლახან შეუერთდა საერთაშორისო სამართლიანობის სასამართლოს , მაგრამ იმ დროისთვის არ იყო გაერთიანებული ერების წევრი და საბჭოს რეკომენდაციების გაწევა თხოვა. საბჭომ რეკომენდაცია გაუწია შვეიცარიას და ნებისმიერ სხვა სახელმწიფოს, რომელიც ამ მდგომარეობაში აღმოჩნდებოდა, ნებადართული იქნებოდა მონაწილეობა მიეღო გენერალური ასამბლეის ყველა ელემენტში, რომელიც შეეხებოდა -ს, მათ შორის ახალი წევრების ნომინაცია, არჩევნები და ა.შ.

საბჭომ ასევე განაცხადა, რომ ამ ერებს მოეთხოვებოდა გადასახადების გადახდა სასამართლოს ხარჯებში წვლილის შეტანის მიზნით და თუ ისინი ვერ შეძლებდნენ ამას (გარდა იმ შემთხვევისა, როდესაც ერს ჰქონდა საპატიო მიზეზი, რომელსაც მიზანშეწონილად მიიჩნევდა გენერალური ასამბლეა), მათ არ უნდა ჰქონოდათ ბალანსის გადახდამდე ასამბლეაში ნებისმიერი ფორმით მონაწილეობის უფლება.

საბჭოს პრეზიდენტმა განაცხადა, რომ რეზოლუცია მიიღეს ერთხმად, მისი რომელიმე წევრის მხრიდან რაიმე წინააღმდეგობის არარსებობის პირობებში.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 64

გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 64, რომელიც მიიღეს 1948 წლის 28 დეკემბერს, აღნიშნავდა, რომ ნიდერლანდებმა არ შეასრულა მოთხოვნები ინდონეზიის რესპუბლიკის პრეზიდენტისა და სხვა პოლიტიკური ბრალდებულების გათავისუფლების შესახებ, რაც მოთხოვნილი იყო გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის უშიშროების საბჭოს 63-ე რეზოლუციაში. რეზოლუცია მოითხოვდა, რომ ნიდერლანდებს დაუყოვნებლივ გაეთავისუფლებინა ეს ბრალდებულები და 24 საათის განმავლობაში ანგარიში წარედგინა საბჭოსთვის.

რეზოლუცია მიიღეს რვა ხმით. ბელგიამ, საფრანგეთმა და გაერთიანებულმა სამეფომ თავი შეიკავა ხმის მიცემისგან.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 56

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 56, მიიღეს 1948 წლის 19 აგვისტოს, მას შემდე რაც მიიღეს შეტყობინებები გაეროს მედიატორისგან იერუსალიმის სიტუაციის შესახებ, საბჭომ მთავრობებისა და ხელისუფლების ყურადღება მიაქცია გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 54-ზე. საბჭომ გადაწყვიტა, რომ ყველა ჩართულ მხარეს უნდა დაეკისრებინა პირდაპირი პასუხისმგებლობა თავისი ყველა რეგულარული და არარეგულარული ძალის ქმედებებზე, რომ მათ უნდა გამოეყენებინათ ყველა ხელმისაწვდომი საშუალება ზავის გატეხვის თავიდან ასაცილებლად და რომ ნებისმიერ ჯგუფს ან სუბიექტს, რომელიც ამას გააკეთებდა, უნდა ჩაეტარებინა სწრაფი სასამართლო პროცესი.

საბჭომ ასევე გადაწყვიტა, რომ არცერთ მხარეს არ ექნებოდა უფლება დაერღვია ზავი სხვა დარღვევაზე შეურაცხყოფის საფუძველზე და რომ არცერთ მხარეს არ ექნებოდა უფლება მიეღო სამხედრო ან პოლიტიკური უპირატესობები ზავის დარღვევის გზით.

რეზოლუცია მიღებული იქნა ნაწილებად. ამის გამო ხმის მიცემა არ ჩატარდა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 57

გაერო-ს უსაფრთხოების საბჭოს რეზოლუცია 57 მიიღეს ერთხმად 1948 წლის 18 სექტემბერს.

რადგან ღრმად იყო შოკირებული პალესტინაში გაეროს მედიატორის გრაფ ფოლკე ბერნადოტეს სიკვდილით, უსაფრთხოების საბჭომ მოითხოვა გენერალურ მდივნისგან, რომ გაეროს დროშა სამი დღის განმავლობაში ნახევრად დაეშვა. უფლება მისცა მას, რომ სამუშაო კაპიტალის ფონდიდან დაეფარა გაეროს მედიატორის მკვლელობასთან დაკავშირებული ყველა ხარჯი და გადაწყვიტა, რომ იგი წარმოდგენილიყო დაკრძალვაზე პრეზიდენტის ან მის მიერ ამ შემთხვევისთვის დანიშნული პირის მიერ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 63

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 63 მიიღეს 1948 წლის 24 დეკემბერს, კეთილი საქმეების კომიტეტის ანგარიშის საპასუხოდ, საბჭომ მხარეებს მოუწოდა შეეწყვიტათ საომარი მოქმედებები და გაეთავისუფლებინათ ინდონეზიის რესპუბლიკის პრეზიდენტი და სხვა პოლიტიკური ტყვეები, რომლებიც დააპატიმრეს 1948 წლის 18 დეკემბრის შემდეგ.

საბჭომ დამატებით დაავალა კომიტეტს, რომ მას სრულად და დაუყოვნებლივ ეცნობებინა ტელეგრაფით 1948 წლის 12 დეკემბრის შემდეგ განვითარებული მოვლენების შესახებ და ანგარიში წარედგინა საბჭოსთვის იმ მოთხოვნების შესრულებაზე, რაც მხარეებს წარედგინათ.

რეზოლუცია მიიღეს შვიდი ხმით არცერთის წინააღმდეგ. ბელგია, საფრანგეთი, უკრაინის სსრ და საბჭოთა კავშირი თავი შეიკავეს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 53

გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 53 მიიღეს 1948 წლის 7 ივლისს, რომელმაც გაითვალისწინა გაეროს პალესტინაში მედიატორის 1948 წლის 5 ივლისს. რეზოლუცია „მიმართავს სასწრაფო მოწოდებას დაინტერესებული მხარეებისაგან, რომ დაეთანხმონ ზავის გახანგრძლივებას იმ პერიოდით, რომელიც შეიძლება გადაწყდეს მედიატორთან კონსულტაციის შედეგად“.

მოცემული ტელეგრამი (/865) დეტალურად აღწერდა მედიაციას და ზავის ეფექტს პალესტინაში, რომლის ვადა იწურებოდა 1948 წლის 9 ივლისს, და ხაზს უსვამდა ორივე მხარის მიერ შეთანხმების აუცილებლობას ხელშეკრულების ვადის გახანგრძლივებაზე.

რეზოლუცია დამტკიცდა რვა ხმით, ხოლო უკრაინის სსრ, საბჭოთა კავშირმა და სირიამ თავი შეიკავეს ხმის მიცემისგან.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 65

გაერთიანებული ერების უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 65 მიიღეს 1948 წლის 28 დეკემბერს, რომელიც მოითხოვდა ბატავიაში მყოფი საკონსულო წარმომადგენლებისგან, რომლებზეც მითითება იყო გაერთიანებული ერების უშიშროების საბჭოს 30-ე რეზოლუციაში, წარმოედგინათ სრული ანგარიში ინდონეზიის რესპუბლიკაში არსებული ვითარების შესახებ, რაც უნდა მოიცავდეს ცეცხლის შეწყვეტის ბრძანებების შესრულებას და სამხედრო ოკუპაციის ქვეშ მყოფ ტერიტორიებზე ან იმ რაიონებში არსებულ პირობებს, საიდანაც შეიძლება გაიყვანონ ამჟამად ოკუპაციაში მყოფი შეიარაღებული ძალები.
რეზოლუცია მიიღეს ცხრა დადებითი ხმით, უარყოფითი ხმები არ იყო; უკრაინის სსრ-მა და საბჭოთა კავშირმა თავი შეიკავეს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 59

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 59, მიღებულია 1948 წლის 19 ოქტომბერს, გამოხატავდა შეშფოთებას იმის გამო, რომ ისრაელის დროებით მთავრობას ჯერ კიდევ არ წარუდგენია საბჭოს ანგარიში გაეროს მედიატორის გრაფ ფოლკე ბერნადოტეს და დამკვირვებელი პოლკოვნიკ ანდრე სეროს მკვლელობის საქმის გამოძიების პროგრესის შესახებ. საბჭომ მოითხოვა ისრაელის მთავრობისგან წარედგინა ანგარიში გამოძიებაში მიღწეული პროგრესის შესახებ და მასში მიეთითებინა ღონისძიებები, რომლებიც მიღებული იყო თანამდებობის პირთა დაუდევრობისა ან დანაშაულზე მოქმედი სხვა ფაქტორების შესახებ.

რეზოლუცია ახსენებდა შესაბამის მთავრობებსა და ხელისუფლებას მათ ვალდებულებებს, რომ შეესრულებინათ გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 54-სა და გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 56-ში დადგენილი მიზნები და პასუხისმგებლობები. საბჭომ დაავალა მთავრობებსა და ხელისუფლებას: მიეცათ აკრედიტებულ გაერო-ს დამკვირვებლებს ჰქონოდათ თავისუფალი წვდომა ყველა იმ ადგილზე, სადაც მათი მოვალეობები შეიძლება მოითხოვდეს წასვლას; გამარტივებულიყო გაერო-ს თვითმფრინავებისთვის მაშინ მოქმედი პროცედურები; სრულად ეთანამშრომლათ ზავის ზედამხედველობის პერსონალთან; ველის მეთაურებს მიეწოდებინათ ინსტრუქციები ყველა იმ შეთანხმების განსახორციელებლად, რომლებიც დაიდო მედიატორის ოფისების მეშვეობით და მიეღოთ გონივრული ზომები ზავის ზედამხედველობის მთელი პერსონალისა და მათი აღჭურვილობის უსაფრთხოების უზრუნველსაყოფად.

საბჭოს პრეზიდენტმა გამოაცხადა, რომ რეზოლუცია მიღებულიყო რაიმე წინააღმდეგობის არარსებობის პირობებში.