iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ჯულია მეთიუსი

ჯულია მეთიუსი ან ჯულია მათეუსი (დ. 14 დეკემბერი, 1843 — გ. 19 მაისი, 1876) — ინგლისელი თეატრის მსახიობი და მომღერალი. ცნობად სახეს წარმოადგენდა მელბურნში.
ბიოგრაფია
მეთიუსი ლონდონში, სარა ირვინერ მეთიუსისა და ჯეიმს მეთიუსის ოჯახში, 1842 წელს დაიბადა.

1860 წელს მას რობერტ ო’ჰარა ბურკმა სთხოვა ხელი, თუმცა ჯულიამ ეს შემოთავაზება უარყო. ცოტა ხანში რობერტი ცნობილ ბურკისა და ვილსის ექსპედიციაში წავიდა, ხოლო ჯულია თავის ერთადერთ მემკვიდრედ დაასახელა. მოგვიანებით, მეთიუსი ერთ-ერთი პირველი იყო, ვინც მოითხოვა, რომ დაკარგული ექსპედიციის წევრების საპოვნელად ხალხი გაეგზავნათ.
ბობი (კატა)

} — გ. 5 აგვისტო, 1943) — კატა, რომელიც 1937 წლიდან 1943 წლამდე გაერთიანებული სამეფოს მთავრობის კაბინეტის უფროსი მეთაგვე იყო. 1937 წლიდან 1940 წლამდე ის პრემიერ-მინისტრ ნევილ ჩემბერლენის, ხოლო 1940 წლიდან 1943 წლამდე და მისი მემკვიდრის, უინსტონ ჩერჩილის მმართველობისას მსახურობდა. ამიტომ, ის ამ თანამდებობაზე პიტერთან და ნელსონთან ერთად მსახურობდა, ეს უკანასკნელი 1940 წლის ზაფხულში გახდა უფროსი მეთაგვე და ბობისთან მეტოქეობა ჰქონდა.

ცხოვრება და კარიერა
ნევილ ჩემბერლენის დროს (1937-1940)
ბობი დაახლოებით 1936 წელს დაიბადა, ხოლო „სენტ-ლუის პოსტ-დისპეჩი“ იუწყებოდა, რომ მისი წარმომავლობა ტომას უოლსის კატიდან შეიძლება მოდიოდეს. ბობი დაუნინგ სტრიტზე 1937 წლის 28 მაისს გადავიდა, იმ დღეს, როდესაც ნევილ ჩემბერლენი პრემიერ-მინისტრი გახდა; საჯარო მოხელის როლის გამო, ბობი ხელფასს იღებდა. უინსტონ ჩერჩილმა ბობს „საკმაოდ მკაცრად“ შეარქვა მეტსახელად „მიუნხენის მეთაგვე“ მიუნხენის შეთანხმების გამო, რომელსაც ჩემბერლენი და გერმანიის ფიურერი, ადოლფ ჰიტლერი აწერდნენ ხელს; ჩეხოსლოვაკიის კრიზისის დროს ბობი რეგულარულად იჯდა დაუნინგის 10 ნომრის კარის ზღურბლზე, რაც მას „წარმატების ნიშნად და მშვიდობის მაუწყებლად“ აქცევდა. მისი გარდაცვალების შემდეგ, ვრცელდებოდა ვარაუდი, რომ მოლაპარაკებების დროს ბობი უფრო ჩემბერლენს ეთანხმებოდა, ვიდრე ნაცისტებს. პრესაში ის უბრალოდ „მიუნხენის“ ან „მიუნხენის კატის“ სახელით იყო ცნობილი. იმავე თვეში, ფინეთში ზამთრის ომის ფონზე, კიდევ ერთი ლექსი გამოჩნდა, ამჯერად &; -- ში, რომელშიც ნათქვამია:

უინსტონ ჩერჩილის დროს (1940-1943)
ჩემბერლენმა პრემიერ-მინისტრის თანამდებობა 1940 წლის მაისში დატოვა და მისი ადგილი ჩერჩილმა დაიკავა, რომელმაც თავისი შავი კატა, ნელსონი, თან წაიყვანა. ორ კატას „მეტოქეობა“ ჰქონდა, რომელიც მედიაში საუკუნის მეთაგვე ლარისა და პალმერსტონის მეტოქეობას შეადარეს. ნელსონის მოსვლამდე პრესაში კომენტატორები დავობდნენ, შეეწყობოდნენ თუ არა ის და მიუნხენი ერთმანეთს:

მიუხედავად ამისა, ბობი ჩერჩილის პირველი პრემიერ-მინისტრობის დროსაც კი უცვლელი დარჩა, როგორც ამბობენ, კატასა და პრემიერ-მინისტრს კარგი ურთიერთობა ჰქონდათ; ამის ნაცვლად, -მა შეცდომით გაავრცელა ინფორმაცია, რომ ბობი „დაუნინგის ქუჩიდან გამოაძევეს“.

სიკვდილი
ბობი 1943 წლის 5 აგვისტოს, დაუნინგის ქუჩის მე-10 ნომრის გარეთ გარდაცვლილი იპოვეს. გაზეთ „ჰადერსფილდ დეილი ექსპაზინერმა“ ამის ნაცვლად განაცხადა, რომ მას „დიდი რეპუტაცია ჰქონდა „მეთაგვეობის“ გამო“, ხოლო „ედმონტონ ბიულეტენმა “ თქვა, რომ „დაუნინგ სტრიტს ის მოენატრება“. მიუნხენის გარდაცვალების შემდეგ, ნიუკირკების ოჯახის წევრმა, რომელმაც ხუთი წლით ადრე გაუგზავნა მას საკვების ამანათი, მწუხარება გამოთქვა.

შენშვნები
ენ მაკი

ენ მაკ ბერლეინი (დ. 1850 — გ. 22 ივნისი, 1935) — ირლანდიაში დაბადებული ამერიკელი მსახიობი.

თამაშობდა პერიოდის ყველაზე პოპულარულ სპექტაკლებში, ცნობილ მსახიობებთან (მაგ. ედვინ ბუთთან, ჯოზეფ ჯეფერსონთან) ერთად. აგრეთვე ჩნდებოდა ჰარიგანისა და ჰარტის დადგმებში, რომლებშიც მთავარ როლებს ასრულებდა. 1928 წელს 55-წლიანი კარიერა დაასრულა და პენსიაზე გავიდა.

გათხოვილი იყო მსახიობ ედვარდ ჯ. მაკზე. „ბერლეინი“ ენის ქალიშვილობის გვარი იყო, თუმცა სასცენო სახელის განუყოფელ ნაწილად მოიაზრებოდა, განსაკუთრებით მისი კარიერის მეორე ნახევარში. გარდაიცვალა 1935 წლის ივნისში, განუკურნებელ ავადმყოფთა სახლში. დარჩა ქალიშვილი და შვილიშვილი.
ტერეზა ვონი

ტერეზა ვონი (დ. 1867 — გ. 5 ოქტომბერი, 1903) — ამერიკელი მომღერალი და კომიკოსი. მოღვაწეობდა 1890-იან წლებში.

მაყურებლებს დანახვისთანავე შეუყვარდათ ვონის მიერ ბროდვეიზე შესრულებული პერსონაჟი, გერმანელი მაწანწალა ფრაულეინი, რომელიც დადგმაში „1492 საქმის კურსში“ ჩნდებოდა და ბანჯოზე უკრავდა. ვონი აგრეთვე თამაშობდა სპექტაკლ „ექსელსიორ ჯუნიორში“ და ტურნეს ატარებდა პიესით: „ტურისტები პულმანის მანქანაში“.

დაიბადა ტერეზა ოტის სახელით, ნიუ-იორკში, ბოსტონის მსახიობთა ოჯახში. ჰქონდა გერმანული წარმომავლობა და მუსიკას შეისწავლიდა ნიუ-იორკსა და დრეზდენში. ბოსტონში, პიესა „გონდოლიერებში“ წარმატებით შეასრულა ტესას როლი.

მისი მეუღლე, უილიამ ჰ. მესტეიერი (დაბადებით უილიამ ჰარუპტი) მსახიობი და ტერეზას მენეჯერი იყო. ვონი მის დასში, „, .“, 1880-იან წლებში გაწევრიანდა. მესტეიერი 1896 წელს გარდაიცვალა და ტერეზამ მცირე ხნით შეწყვიტა სცენაზე თამაში. 1899 წლისთვის მან გადაწყვიტა, რომ სცენა სამუდამოდ დაეტოვებინა - მიზეზად მისი შესუსტებული მახსოვრობა დასახელდა. 1901 წელს ვონი დედამისმა საგიჟეთში ჩააბარა - ძმისა და მეუღლის დაღუპვის შედეგად გაჩენილი „მელანქოლიის გამო“.
ერევნის ვერნისაჟი

ერევნის ვერნისაჟი ( ვერნისაჟი) — დიდი ღია ცის ქვეშ მდებარე ბაზარი ერევანში, სომხეთში. ბაზრის სახელწოდება მომდინარეობს ფრანგული სიტყვიდან . ბაზარი მდებარეობს არამისა და ბუზანდის ქუჩების გასწვრივ 350 მეტრის სიგრძეზე, რომელიც აკავშირებს ჰანრაპეტუტიუნის ქუჩას ხანჯიანის ქუჩასთან. ბაზარში ძირითადად წარმოდგენილია სხვადასხვა სახის ტრადიციული სომხური ხელოვნების ნიმუშების კოლექცია.

მიმოხილვა
ერევნის ვერნისაჟი ღია ცის ქვეშ ყოველდღიურად მოქმედი გამოფენა-ბაზარია. ის 1980-იან წლებში სომეხმა მხატვრებმა დააარსეს, რომლებმაც თავიანთი ნამუშევრების გამოფენა სომხეთის მხატვართა კავშირის (ახლანდელი შარლ აზნავურის მოედანი) გვერდით მოედანზე დაიწყეს. სხვებმა თავიანთი ნამუშევრების საჩვენებლად კომიტასის სახელმწიფო კონსერვატორიის გვერდით მდებარე პარკი გამოიყენეს. მოგვიანებით, ვერნისაჟი ოპერის თეატრის წინ, მარტიროს სარიანის ბაღში გადაიტანეს. გამოფენა-ბაზარი თანდათან გაფართოვდა და საბოლოოდ არამისა და ბუზანდის ქუჩებზე გადავიდა, რესპუბლიკის მოედნის მეტროსადგურიდან დაწყებული ვარდან მამიკონიანის ქანდაკებით დამთავრებული. თუმცა, მხატვრები კვლავ იყენებენ სარიანის პარკს თავიანთი ნახატების საჩვენებლად.

მოჩუქურთმებული ხისა და ხელოვნების ნიმუშების გარდა, ბაზარზე შეგიძლიათ იპოვოთ ტრადიციული ხალიჩები, მონეტებისა და მედალიონების ძველი კოლექციები, წიგნები, სამკაულები, მუსიკალური ინსტრუმენტები, ელექტრონიკა და შინაური ცხოველებიც კი.

გალერეა
ოტი

ოტი (ტოგოს და განის ტერიტორიებზე , ) და პენჯარი (ბენინის, ბურკინა-ფასოს და ტოგოს ტერიტორიებზე ) — მდინარე დასავლეთ აფრიკაში. მდინარე მიედინება ბენინის, ბურკინა-ფასოს, განის და ტოგოს ტერიტორიებზე.

სათავეს იღებს მდინარეების კუნდესა და ტიკუს შეერთების ადგილიდან ატაკორის მთებში, ბენინში. მდინარე თავდაპირველად მიედინება ჩრდილოეთისაკენ, შემდეგ უხვევს სამხრეთ-დასავლეთისაკენ. სასაზღვრო სამკუთხედ „ბენინი-ბურკინა ფასო-ტოგოს“ რაიონში პენჯარი კვეთს ბენინსა და ბურკინა-ფასოს შორის არსებულ სახელმწიფო საზღვარს. შემდეგ ის ჩრდილოეთ ტოგოს გავლით მიედინება სამხრეთ-დასავლეთის მიმართულებით და აღმოჩნდება განის ტერიტორიაზე. აქედან მდინარე პირდაპირ სამხრეთისაკენ მიედინება, ტოგო-განის სახელმწიფო საზღვრის გასწვრივ მონაცვლეობით ხან განის და ხანაც ტოგოს ტერიტორიებზე. ჩაედინება განის ტერიტორიაზე არსებულ ვოლტის წყალსაცავში.

მდინარის სიგრძე შეადგენს 900 კმ-ს და მიეკუთვნება ვოლტის აუზს. საკუთრივ მდინარე ოტის (პენჯარის) წყალშემკრები აუზის ფართობი შეადგენს 72 900 კმ²-ს. მისი შენაკადებია მდინარეები კურტიაგუ, არლი, დუდოდო, სინგუ, უკე (ვალე) და სხვა.

1998—1999 წლების წვიმიან სეზონში (ოქტომბრიდან მარტის ჩათვლით) ჩრდილოეთ ტოგოს ტერიტორიაზე ძლიერი თავსხმა წვიმების გამო მდინარე ოტი (ტოგოში ეწოდება პენჯარი) ადიდდა, რის შედეგადაც ზარალი განიცადა ათიათასობით ადამიანმა.
ოტის რეგიონი

ოტის რეგიონი — განის 16 რეგიონიდან ერთ-ერთი, პირველი დონის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული. მდებარეობს ვოლტის წყალსაცავის ჩრდილო-აღმოსავლეთით, ტოგოს საზღვრის გასწვრივ. ადმინისტრაციული ცენტრი — დამბაი.

ჩრდილოეთიდან ესაზღვრება ჩრდილოეთისა და სავანის რეგიონებს, სამხრეთიდან ვოლტის რეგიონს, დასავლეთიდან აღმოსავლეთ ბონოს რეგიონს და აღმოსავლეთიდან ტოგოს.

1957 წლის 6 მარტს დიდი ბრიტანეთისგან განის დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ, ყოფილი ბრიტანული კოლონია ოქროს ნაპირის ტერიტორია გახდა ადმინისრაციული ერთეული. 1959 წელს ბრიტანული ტოგოლენდის სამხრეთი რაიონები შევიდნენ ვოლტის რეგიონში, ხოლო ჩრდილოეთი რაიონები ჩრდილოეთ რეგიონში.

2018 წლის 27 დეკემბერს გაიმართა რეფერენდუმი, რის შედეგადაც ბრონგ-აჰაფოს რეგიონი დაიყო ბონოს, აღმოსავლეთ ბონოს და აჰაფოს რეგიონებად, ჩრდილოეთის რეგიონს გამოეყო ჩრდილო-აღმოსავლეთისა და სავანის რეგიონები, ვოლტის რეგიონს — ოტის რეგიონი, დასავლეთის რეგიონს — ჩრდილო-დასავლეთის რეგიონი. ახალი რეგიონების შექმნა გახდა 2016 წლის 7 დეკემბრის განის საყოველთაო არჩევნებამდე ახალი პატრიოტული პარტიის წინასაარჩევნო დაპირებების აღსრულება, რომელზეც პარტიამ გამარჯვება მოიპოვა. ამ არჩევნების შედეგების მიხედვით პარტიის ლიდერი ნანა აკუფო-ადო გახდა პრეზიდენტი. ახალმა პრეზიდენტმა შექმნა რეგიონების რეორგანიზაციისა და განვითარების სამინისტრო. ახალი რეგიონები შეიქმნა 2019 წლის 13 თებერვალს.
კუზმას დედა

„კუზმას დედა“, ან „კუზკას დედა“ (; კუზკა არის მოცემული სახელის კუზმას დამამცირებელი ვერსია, რუსული ანდაზის ნაწილი „კუზკას დედისთვის (ვინმესთვის) ჩვენება“ — დაუზუსტებელი მუქარის ან სასჯელის გამოხატულება, როგორიცაა „ვინმესთვის გაკვეთილის სწავლება“ ან „ვინმეს სასტიკი დასჯა“. ის საბჭოთა კავშირის საგარეო ურთიერთობების ისტორიაში შევიდა, როგორც ნიკიტა ხრუშჩოვის იმიჯის ნაწილი, ფეხსაცმლის ბრახუნის ინციდენტთან და ფრაზასთან „ჩვენ თქვენ დაგასამარებთ“ ერთად.

თავის მემუარებში ხრუშჩოვი ახსენებს სხვადასხვა „საინტერესო და თავისებურ სიტუაციას“, მათ შორის, ამ გამოთქმის გამოყენების შემთხვევას, თუმცა აღნიშნავს, რომ ეს არ იყო პირველი შემთხვევა, როდესაც მისმა გამოსვლამ თარჯიმნები დააბნია. მემუარების სქოლიოში ნათქვამია, რომ 1999 წლის რუსულ გამოცემაში შეცდომით გამოუშვეს გამოთქმის „სამეცნიერო ეტიმოლოგია“, რომელიც წარმოიშვა მავნე მწერის, -ს ხალხური სახელწოდებიდან, კუზკა-ს ბაღლინჯოდან, რომელიც ნიადაგის ღრმად იზამთრებს, რაც მის აღმოჩენას ართულებს. რედაქტორების თქმით, ეს ანოტატორის ვარაუდი იყო.

კომუნიზმსა და კაპიტალიზმაზე საუბრისას ხრუშჩოვმა დაიკვეხნა, რომ საბჭოთა კავშირი „დაეწევა და გადაასწრებს“ ( ამერიკის შეერთებულ შტატებს და „ჩვენ გაჩვენებთ კუზკას დედას“. გაოგნებულმა თარჯიმანმა სიტყვასიტყვით თქვა რაღაც კუზმას დედის შესახებ.

მე-19 საუკუნის ფრაზეოლოგიურ ლექსიკონებში კუზკას დედის შესახებ გამონათქვამის სხვა ვერსიებიცაა აღწერილი, მაგალითად, „ვინმეს კუზკას დედის სახელის გაგება“ ან „კუზკას დედის სახელის გაგება“.

ცივი ომის დიპლომატიაში ფრაზის გამოყენების გამო, ის ატომური ბომბის კოდურ სიტყვად იქცა. კერძოდ, ცარ-ბომბა-ს, 50 მეგატონის სიმძლავრი თერმობირთვულ ბომბს მისმა შემქმნელებმა მეტსახელად „კუზკას დედა“ შეარქვეს.
ტუსკულანთა პაპობა

ტუსკულანთა პაპობა — პაპობის ისტორიის პერიოდი 1012-დან 1048 წლამდე, როდესაც ტუსკულუმის გრაფთა საგვარეულოს სამი თანამიმდევრული ნათესავი რომის პაპად აღსაყდრდა.

ფონი
ტუსკულუმის გრაფი თეოფილაქტე , მისი მეუღლე თეოდორა და ქალიშვილი მაროზია 904-დან 964 წლამდე დიდ გავლენას ახდენდნენ პაპების დანიშვნაზე. ამ პერიოდში თეოდორასა და მაროზიას საყვარლები, აგრეთვე მაროზიას ვაჟი და შვილიშვილი, პაპის ტახტზე აღსაყდრდნენ. თუმცა, 1012 წლამდე ტუსკულუმის გრაფთაგან არავის უცდია, თავად დაეკავებინა პაპის ტახტი. მათმა მეტოქეებმა — კრესცენტიანებმა — პაპობაზე კონტროლი 974-იდან 1012 წლამდე მოიპოვეს.

კუშინგის მიხედვით, „მრავალი თვალსაზრისით, საუკუნეის შუა ხანებიდან საუკუნეის შუა ხანებამდე პაპის ხელისუფლებისადმი მზარდი პატივისცემის საუკეთესოდ დანახვა შესაძლებელია რომის ორი საგვარეულოს — კრესცენტიანებისა და ტუსკულანების — გავლენის პრიზმაში; მათი კონტროლი პაპობაზე მნიშვნელოვან შედეგებს გამოიწვევდა როგორც რეფორმის კონტროლში, ისე მის მიმართულებაში.“ როგორც კრესცენტიანები, ისე ტუსკულუმის გრაფები წარმოშობით თეოფილაქტე -ის ხაზიდან იყვნენ — იმ დროინდელი პაპის ვესტარარიუსის შთამომავლები.
ლუსკომბისა და რაილი-სმითის მიხედვით, „კრესცენტიანებისგან განსხვავებით, რომლებიც დიდწილად ეყრდნობოდნენ საკუთარი დინასტიისა და მხარდამჭერების გამყარებას რომის საჰერცოგოში როგორც საერო დიდებულებისა და მიწათმფლობელების, ხშირად — რომაული ეკლესიის საერო ძალაუფლების ხარჯზე, ტუსკულანებმა თავიანთი საერო ძალა და წარმატებები გამოიყენეს რომაული არისტოკრატიის თვალში პაპობის ავტორიტეტის გასამყარებლად. ‘პატრიცის’ ტიტული, რომელიც კრესცენტიანთა მმართველობისთვის ასე მნიშვნელოვანი იყო, ამ პერიოდში ვაკანტურად დარჩა.“

ამ პერიოდში წარმატებით მოღვაწეობდა კლუნის აბატი ოდილო, რომელსაც ბენედიქტე და იოანე მონასტრული იმუნიტეტის მხარდაჭერას უცხადებდნენ.

ტუსკულუმის გრაფთა პოლიტიკური ცენტრი იყო ტუსკულუმი (ტუსკოლო), ფრასკატის ზემოთ, რომელიც ბორგეტოს უძველესი ციხესიმაგრით იყო გამაგრებული; მათი მთავარი მონასტრები იყო გროტაფერატა და სუბიაკო (იტალია); ისინივე აკონტროლებდნენ მრავალ ეკლესიასა და რელიგიურ სახლს რომში და მის შემოგარენში.

ისტორია
ბონოს რეგიონი

ბონოს რეგიონი — განის 16 რეგიონიდან ერთ-ერთი, პირველი დონის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული. ადმინისტრაციული ცენტრი — სუნიანი.

ჩრდილოთიდან ესაზღვრება სავანის რეგიონს, აღმოსავლეთიდან აღმოსავლეთ ბონოსა და აშანტის რეგიონებს, სამხრეთიდან აჰაფოსა და ჩრდილო-დასავლეთის რეგიონებს, დასავლეთიდან კოტ-დ’ივუარს.

ბონოსა და აღმოსავლეთ ბონოს რეგიონებში მდინარე შავი ვოლტის სამხრეთით ცხოვრობს აკანების ხალხთა ჯგუფის აბრონის ხალხი (ბრონგი, ბონო, 2000 წლის შეფასებით 791 ათასი ადამიანი). აბრონებმა შექმნეს ქალაქი-სახელმწიფო ბონო-მანსო , რომელიც - საუკუნეებში ბონოს სახელმწიფოს საგვარეულო ცენტრი იყო.

ისტორია
შუა საუკუნეები
აკანები თავიანთ წარმოშობას მითიური ნტაფოს (ნტა, , , ) ხალხთან აკავშირებენ, რომლებიც ტყის ზოლის ჩრდილოეთით ცხოვრობდნენ, სადაც დღეისათვის გონჟას ხალხი ცხოვრობს თანამედროვე განის ჩრდილოეთით.

 საუკუნის ბოლოს სამხრეთისაკენ მიგრაციის შემდეგ აკანების ტომებს შორის დაიწყო უთანხმოებები აქ ოქროს საბადოების აღმოჩენის გამო. საუკუნიდან არსებობდა ბონოს და ბანდას საკმაოდ დიდი სახელმწიფოები.

ტყის ზონაში აკანელი ხალხის უძველეს ცივილიზაციად ითვლება საუკუნეში დაარსებული ქალაქი ბონო-მანსო (ბონო-მანსუ) ,
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 606

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 606 მიღებულია 1987 წლის 23 დეკემბერს, საბჭომ გაითვალისწინა რეზოლუცია 602 (1987) და გაეცნო გენერალური მდივნის ანგარიშს, რომელიც სწორედ ამ რეზოლუციის საფუძველზე მომზადდა. საბჭომ დაგმო სამხრეთ აფრიკა ანგოლის სახალხო რესპუბლიკის სამხრეთ ნაწილების განგრძობითი ოკუპაციისა და აღნიშნული ტერიტორიიდან საკუთარი ძალების გაყვანის დაყოვნების გამო.

საბჭომ თხოვნით მიმართა გენერალურ მდივანს, გააგრძელოს ჯარების სრული გაყვანის პროცესზე მონიტორინგი, რათა სამხრეთ აფრიკისგან მიიღოს ზუსტი გრაფიკი ამ პროცესის დასასრულებლად. საბჭომ მას ასევე სთხოვა, უმოკლეს ვადებში წარადგინოს ანგარიში ძალების გაყვანის მიმდინარეობასთან დაკავშირებით.

რეზოლუციის პროექტი (606) წარადგინეს არგენტინამ, კონგომ, განამ, არაბთა გაერთიანებულმა საამიროებმა და ზამბიამ. შეხვედრაზე დამსწრე ანგოლის წარმომადგენელმა განაცხადა, რომ მაშინ, როცა სამხრეთ აფრიკა ჯარების გაყვანის შესახებ აცხადებდა, რეალურად ის საკუთარ პოზიციებს ამაგრებდა. ამავდროულად, სამხრეთ აფრიკის თავდაცვის ძალებმა აღნიშნეს, რომ ჯარების გაყვანის განრიგის წარდგენა არ შეეძლოთ.
აჰაფოს რეგიონი

აჰაფოს რეგიონი — განის 16 რეგიონიდან ერთ-ერთი. პირველი დონის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული. ფართობი – 5196 კმ². ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი გოასო.

გეოგრაფია
ჩრდილოეთიდან ესაზღვრება ბონოს რეგიონს, აღმოსავლეთიდან აღმოსავლეთ ბონოსა და აშანტის რეგიონებს, სამხრეთიდან ჩრდილო-დასავლეთის რეგიონს.

ისტორია
1957 წლის 6 მარტს განის დიდი ბრიტანეთისგან დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ 1959 წელს ყოფილი ბრიტანული კოლონია ოქროს ნაპირის აშანტის რეგიონს გამოეყო ბრონგ-აჰაფოს რეგიონი, რომლის ადმინისტრაციული ცენტრი იყო სუნიანი.

2018 წლის 27 დეკემბერს ჩატარდა რეფერენდუმი, რის შემდეგაც ბრონგ-აჰაფოს რეგიონი გაიყო ბონოს რეგიონად, აღმოსავლეთ ბონოს რეგიონად და აჰაფოს რეგიონად, ჩრდილოეთ რეგიონს გამოეყო ჩრდილო-აღმოსავლეთის და სავანის რეგიონები, ვოლტის რეგიონს გამოეყო — ოტის რეგიონი, დასავლეთის რეგიონს გამოეყო — ჩრდილო-დასავლეთის რეგიონი. ახალი რეგიონების შექმნა გახდა 2016 წლის 7 დეკემბრის განის საყოველთაო არჩევნებამდე ახალი პატრიოტული პარტიის წინასაარჩევნო დაპირებების აღსრულება, რომელზეც პარტიამ გამარჯვება მოიპოვა. ამ არჩევნების შედეგების მიხედვით პარტიის ლიდერი ნანა აკუფო-ადო გახდა პრეზიდენტი. ახალმა პრეზიდენტმა შექმნა რეგიონების რეორგანიზაციისა და განვითარების სამინისტრო. ახალი რეგიონები შეიქმნა 2019 წლის 13 თებერვალს.
ვიდეო თამაშების მუსიკა

ვიდეო თამაშების მუსიკა — ვიდეო თამაშების ნებისმიერი მელოდია, კომპოზიცია ან საუნდტრეკი. ადრეული ვიდეო თამაშების მუსიკა შემოიფარგლებოდა მხოლოდ ძველი ხმოვანი ჩიპების მეშვეობით, როგორიცაა პროგრამირებადი ხმის გენერატორები ან -სინთეზის ჩიპები. ამ შეზღუდვებმა საფუძველი ჩაუყარა მუსიკალურ სტილს, ჩიპტიუნი, რომელიც ადრეული ვიდეო თამაშების ჟღერადობად იქცა.

ტექნოლოგიური პროგრესის პარალელურად, ვიდეო თამაშების მუსიკა გაიზარდა და ბგერების უფრო ფართო სპექტრი მოიცვა. მოთამაშეებს მუსიკის მოსმენა ვიდეო თამაშებში შესაძლებელია თამაშის მთავარ ეკრანზე, მენიუსა და თამაშის პროცესში. თამაშის მუსიკა ასევე შეიძლება შეიცვალოს მოთამაშის ქმედებების ან სიტუაციის მიხედვით, მაგალითად: მიგვანიშნოს გამოტოვებულ ქმედებებზე რიტმულ თამაშებში, აცნობოს მოთამაშეს, რომ ის სახიფათო ზონაშია, ან დააჯილდოოს იგი კონკრეტული მიღწევებისთვის.

ვიდეო თამაშების მუსიკა შეიძლება იყოს ორი სახის: ორიგინალი ან ლიცენზირებული. -ის გამოჩენამ მუსიკის წერის პროცესი უფრო კომპლექსური გახადა. -ის ხმის პროცესორს ხუთი არხი ჰქონდა, რაც კომპოზიტორებს საშუალებას აძლევდა, შეექმნათ ჰარმონიული და მრავალშრიანი მელოდიები. ამ ეპოქაში მუსიკა იწერებოდა კოდის მეშვეობით, სადაც ყოველი ნოტა პროგრამულად იყო გაწერილი. კოჯი კონდომ და სხვებმა შექმნეს ისეთი მელოდიები, რომლებიც დღესაც კლასიკად მიიჩნევა.

16-ბიტიანმა ეპოქამ, კერძოდ -მა და -მა, აუდიო ხარისხი მნიშვნელოვნად გააუმჯობესეს. იყენებდა სემპლირებაზე დაფუძნებულ ხმას, რაც რეალური ინსტრუმენტების ჩაწერილი ბგერების გამოყენების საშუალებას იძლეოდა. მუსიკა უფრო ორკესტრულ ჟღერადობას დაემსგავსა და გაჩნდა პირველი ექოსა და რევერბერაციის ეფექტები. 1990-იან წლებში - ტექნოლოგიის დანერგვამ სათამაშო ინდუსტრიაში ნამდვილი რევოლუცია მოახდინა. მეხსიერების დიდი მოცულობა ნიშნავდა, რომ მუსიკა აღარ იყო დამოკიდებული მხოლოდ ჩიპის სიმძლავრეზე. დეველოპერებს შეეძლოთ თამაშში ჩაესვათ ნებისმიერი წინასწარ ჩაწერილი აუდიოფაილი მაღალი ხარისხით. ბევრმა დაიწყო ცნობილი მუსიკოსებისა და მუსიკალური ჯგუფების სიმღერების გამოყენება.

ტექნოლოგიურმა ზრდამ გამოიწვია მუსიკის დინამიკური სტრუქტურის ჩამოყალიბება. კომპოზიტორებმა დაიწყეს მუსიკის ისე წერა, რომ იგი მოთამაშის ქმედებების მიხედვით შეცვლილიყო. თუ პერსონაჟი წყალში ჩადიოდა, მუსიკა იხშობოდა, ხოლო ბრძოლის დაწყებისას უფრო აგრესიული ხდებოდა. 2000-იან წლებში ორკესტრული მუსიკა თამაშებისთვის სტანდარტად იქცა. ბევრი მსხვილბიუჯეტიანი პროექტი მუსიკის ჩასაწერად ცნობილ სიმფონიურ ორკესტრებსა და გუნდებს ქირაობდა. დღეს სათამაშო მუსიკა აღარ აღიქმება როგორც მხოლოდ „ფონი“, ის დამოუკიდებელ ხელოვნებად ჩამოყალიბდა.

ბოლო ათწლეულში მუსიკამ გადაინაცვლა საკონცერტო დარბაზებში, სადაც თამაშების მელოდიები ცოცხლად სრულდება. შეიქმნა სპეციალური აკადემიური პროგრამები, რომლებიც მომავალ კომპოზიტორებს მხოლოდ ამ სფეროსთვის ამზადებენ. მუსიკალური სტრიმინგ პლატფორმები მილიონობით მსმენელს სთავაზობენ სათამაშო საუნდტრეკებს. ინდუსტრიამ მიაღწია იმ ნიშნულს, სადაც სათამაშო მუსიკა პრესტიჟულ მუსიკალურ ჯილდოებზე, მათ შორის გრემიზეა ნომინირებული. მუსიკის ევოლუცია დღემდე გრძელდება და ის მჭიდროდ მიჰყვება ვიზუალური ტექნოლოგიების განვითარებას.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 607

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 607, მიიღეს 1988 წლის 5 იანვარს, მას შემდეგ, რაც გაიხსენა 605-ე რეზოლუცია (1987) და მიიღო ინფორმაცია ისრაელის გადაწყვეტილების შესახებ — გააგრძელოს პალესტინელების დეპორტაცია ოკუპირებულ ტერიტორიებზე, საბჭომ კვლავ დაადასტურა ჟენევის მეოთხე კონვენციის გამოყენებადობა, რომელიც ეხება მშვიდობიანი მოსახლეობის დაცვას ომის დროს.

რეზოლუცია მოუწოდებს ისრაელს შეწყვიტოს დეპორტაციები და დაიცვას ჟენევის კონვენციებიდან გამომდინარე თავისი ვალდებულებები. საბჭომ ასევე გადაწყვიტა სიტუაცია მუდმივი კონტროლის ქვეშ დატოვოს.
აფაჯატო

აფაჯატო  — მთა განაში, ვოლტის რეგიონის ჰოჰოეს რაიონში. მთის გვერდით მდებარეობენ სოფლები ლიატი-ვოტე და გბლედი.

მთის დასახელება ევეს ენაზე ნიშნავს „ბუჩქებთან (ტყესთან) ომი“, რადგანაც ზოგიერთმა მცენარეებმა შეიძლება გამოიწვიოს კანის გაღიზიანება და ავადმყოფობა.

აბსოლუტური სიმაღლე — 885 მეტრი, რაც განის ყველაზე უფრო მაღალი წერტილია. აფაჯატოს მთა მდებარეობს ვოლტის წყალსაცავის აღმოსავლეთით ტოგოს საზღვართან სიახლოვეს.

გეოლოგიურად მთა მიეკუთვნება ატაკორის მთების ჯაჭვს. აფაჯატოს ფერდოებზე მდებარეობენ ჩანჩქერები, რაც ამ ტერიტორიის ერთ-ერთი ღირსშესანიშნაობაა.
შამთის სამების ეკლესია

}
| რელიგიური_წევრობა =
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი = თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტი
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი =
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება =
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =დიახ
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 41.723917
| გრძედი = 44.488472
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
შამთის სამების ეკლესია — განვითარებული შუა საუკუნეების ეკლესია ნასოფლარ შამთის ტერიტორიაზე, მდინარე ვერის ხეობის სათავეებში, ახლანდელი თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე. შემორჩენილია ნანგრევების სახით.

ეკლესია დარბაზული ტიპისაა (5,8 4,1 მ), ნაგებია სხვადასხვა ზომის ნატეხი ქვით. სარკმლის თავსართად, კარის არქიტრავად და თაღის გადასაყვანად გამოყენებულია ფოროვანი ბაზალტის ქვა (დოლერიტი). წყობის ხასიათიც არაერთგვაროვანია. კარი გაჭრილია სამხრეთ კედელში. კარის ღიობის გადახურვა გარედან არქიტრავულია, შიგნით თაღოვანი. სარკმელი ორია შემორჩენილი — აღმოსავლეთის და სამხრეთის. ნახევარწრიული აფსიდა მხრითაა გამოყოფილი დარბაზისგან, რომელზეც მუზარადისებრი სატრიუმფო თაღი გადადის. საკურთხევლის ფართო სარკმლის გვერდებზე თითო, გეგმაში სწორკუთხა ნიშია გაკეთებული. აღმოსავლეთის სარკმლის ქვეშ კედელზე მიდგმულია კარგად ნათალი ტრაპეციის ფორმის ტრაპეზის ქვა. ქარგილზე სხმული კამარა შემაგრებული იყო სატრიუმფო თაღით. ინტერიერის აზიდული სივრცე ერთიანად აღიქმება. სამხრეთის მინაშენი გეგმაში ტრაპეციული ყოფილა (5,8 2,7 მ), ამჟამად თითქმის მთლიანად დანგრეულია. მისი ჩრდილოეთი კედელი შემსუბუქებულია ძალიან განიერი თაღით, რომლის მალში ექცევა მთავარი ეკლესიის კარი და სარკმელი. აფსიდა ნახევარწრიულია. ეკლესიის ახლოს, მის ჩრდილო-აღმოსავლეთით, არის ძველი სასაფლაოს ნაშთები, მ. შ. საფლავის ქვა, რომელზეც ხმალი, მშვილდი და კაპარჭია გამოსახული.
ხიდი (ფილმი, 1942)

„ხიდი“ — „თბილისის კინოსტუდიის“ 1942 წლის დრამა, რომლის რეჟისორები არიან კონსტანტინე პიპინაშვილი და შოთა მანაგაძე.

სიუჟეტი
ფილმი გადაღებულია გიორგი მდივანის პიესის – „ბატალიონი დასავლეთისაკენ მიდის“ მიხედვით.

1942 წელი. მეორე მსოფლიო ომის დროს გერმანელები ააფეთქებენ სტრატეგიულად მნიშვნელოვან რკინიგზის ხიდს, რომელზეც საბჭოთა ეშელონი აპირებდა გავლას. სარდლობა კაპიტან ილო გიგაურის სარემონტო-აღდგენით ბატალიონს ხიდის აღდგენას უბრძანებს. მისი ძმა, სერჟანტი ოთარ გიგაურიც იქ იმყოფება, ბრიგადის დასახმარებლად. ინჟინერ გიორგის, ილოს საცოლის - მანანას მამას, მატარებლის ხიდზე გადაყვანა ევალება. ნაცისტური დანაყოფების გამუდმებული ცეცხლის მიუხედავად, ხიდი აღდგება და მატარებელი გზას აგრძელებს.

როლებში
გიორგი შავგულიძე — ილო – ბატალიონის უფროსი
მედეა ჯაფარიძე — მანანა
გიორგი ფრონისპირელი — გიორგი – მანანას მამა
პავლე ერმილოვი — კოზლოვი – უფროსი ლეიტენანტი
დავით ლორთქიფანიძე — ოთარ გიგაური - სერჟანტი
პეტრე დოლჟანოვი — ბარუთა
ლეონიდ რომანოვი — მაიორი შეველიოვი
ბაბის ტაძარი

ბაბის ტაძარი (, , ) — ბაჰაიზმის რელიგიის მნიშვნელობით მეორე სიწმინდე, რომელიც მდებარეობს ისრაელში, ქალაქ ჰაიფაში. ტაძარში დაკრძალულია ბაბი — ბაბიზმის დამფუძნებელი, რელიგიისა, რომლის საფუძველზეც მოგვიანებით ბაჰაიზმი აღმოცენდა.

ბაჰაიზმის მიმდევრებისთვის ცნობილია ორი უმთავრესი საპილიგრიმო ადგილი, რომლებიც დაკავშირებულია რელიგიის დამფუძნებლებთან: ბაჰაულას აკლდამა ბაჰჯში (აკო) და ბაბის ტაძარი (ჰაიფა), ასევე მათ გარშემო არსებული ბაღები, შენობები და ძეგლები. ტაძარი განთავსებულია 19-ტერასიანი ბაღების (ცნობილი როგორც „19 საფეხური“) შუა წელზე, სადაც ცხრა ტერასა ტაძრის ზემოთ მდებარეობს, ხოლო ცხრა — მის ქვემოთ.

ბაბის აკლდამის ალტერნატიული სახელწოდებებია ბაჰაის ტაძარი და ოქროს გუმბათი. ბაბის ნეშტი აქ 1909 წლის 21 მარტს დაკრძალეს. ნაგებობა, რომელიც დღეს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა ნუსხაშია შეტანილი, უშუალოდ სამარხის თავზე 1949-1953 წლებში, შოღი ეფენდის ხელმძღვანელობით აშენდა.

ტაძრის არქიტექტურა
ტაძრის საფუძველს რვაკუთხედი წარმოადგენს (ჩვეულებრივ, ბაჰაიზმში იყენებენ ცხრაწახნაგოვან დიზაინს, რაც სიმბოლურად ბაჰაიზმის ერთიანობას განასახიერებს ცხრა დიდ მსოფლიო რელიგიასთან). რომელიც თავის პროექტებს ბოზ-არტის (-) სტილში ქმნიდა. გუმბათის სტრუქტურული დაპროექტების გარკვეულ ასპექტებზე ტექნიონის (ისრაელის ტექნოლოგიური ინსტიტუტი) პროფესორები მუშაობდნენ. 1929 წელს ტაძარს კიდევ 3 ოთახი დაემატა, ხოლო თავდაპირველი ნაგებობის თავზე გუმბათოვანი დაშენება მხოლოდ 1953 წლისთვის დასრულდა.

2008-2011 წლებში ტაძარს რეკონსტრუქცია ჩაუტარდა. გუმბათის ოქროს აგურები შეიცვალა ოქროს ფირფიტებით. მუსიკალური ალბომიდან „-“ (1988-1994).