iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
მხატვარი (2024 წლის ფილმი)

მხატვარი (ინგლ. ) — ამერიკელი რეჟისორის კიმანი რეი სმითის 2024 წლის ფილმი (სამოქმედო, თრილერი). მთავარ როლებს ასრულებენ: ჩარლი უებერი, ჯონ ვოიტი, მერი ავგეროპულოსი, მადისონ ბეილი.

„მხატვარი“ გამოვიდა ამერიკის შეერთებულ შტატებში 2024 წლის 5 იანვარს.

სიუჟეტი
-ს პენსიაზე გასული აგენტი თავისი ჰობით, ხატვითაა დაკავებული, მაგრამ მისი წარსული კვლავ აწუხებს მას, როდესაც გამოჩნდება იდუმალი ქალი, რომელსაც აქამდე ერთხელ შეხვედროდა. მან უნდა მოძებნოს გზა, რომ თავიდან აირიდოს 3 გაწვრთნილი ოპერატორისგან შემომავალი საფრთხე.

როლებში
ჩარლი უებერი — პიტერი
ჯონ ვოიტი — ბირნი
მადისონ ბეილი — სოფია
მაქს მონტესი — გოსთი
მერი ავგეროპულოსი — ნაომი პიასეცკი
რაილა მაკინტოში — ელენა მარანი
ლუიზა დოლივეირა — აგენტი კიმი
ლია გიბსონი — ლუსი
ჯეისონ გრეი-სტენფორდი — ნილსი

წარმოება
2023 წლის ნოემბერში გამოცხადდა, რომ -მა შეიძინა ფილმის უფლებები, რომლის რეჟისორი გახლდათ კიმანი რეი სმიტი.

გამოშვება
„მხატვარი“ გამოუშვეს მხოლოდ რამდენიმე კინოთეატრში აშშ-ის მასშტაბით 2024 წლის 5 იანვარს, ხოლო ონლაინ პლათფორმებზე გამოვიდა 4 დღის შემდეგ, 9 იანვარს.

ფილმის შეფასება
ცნობილი მიმოხილვების ვებსაიტზე „ “ 10 კრიტიკოსის შეფასებიდან არცერთი არ არის დადებითი და „მხატვრის“ საშუალო რეიტინგია 3,6/10.
დავით ესებუა

დავით ესტატეს ძე ესებუა (დ. 4 თებერვალი, 1908, ფოთი, — გ. 7 აპრილი, 1973, თბილისი) — ქართველი მსახიობი. საქართველოს დამსახურებული არტისტი (1948). მნიშვნელოვანი როლი შეასრულა ქართული მუსიკალური კომედიის თეატრის და ესტრადის განვითარებაში.

დაამთავრა თბილისის შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო აკადემიურ თეატრთან არსებული დრამატული სტუდია (1938). 1940 წლამდე იყო ამავე თეატრის მსახიობი, 1940 წლიდან — მუსიკალური კომედიის თეატრის ერთ-ერთი წამყვანი მსახიობი. გამოირჩეოდა გარდასახვის განსაკუთრებული ნიჭით, ვოკალური მონაცემებით, სცენური მომხიბვლელობით. მნიშვნელოვანი როლებია: ედვინი (რ. ფრიმლისა და ჰ. სტოტჰარტის „როზმარი“), ლორანი (ა. ოდრანის „ნატვრისთვალი“), ბარტოლუსი (ჯ. ფლეჩერის „ესპანელი მღვდელი“), რაჯამი (ი. კალმანის „ბაიადერა“), გრიგოლი (ზ. ანტონოვის „მზის დაბნელება საქართველოში“), ლევანი (ვ. ცაგარეიშვილის „სამთა სიყვარული“), ასქერი (უ. ჰაჯიბეკოვის „არშინ მალ-ალან“), ნუგზარი (ა. კერესელიძის „თბილისის ცის ქვეშ“) და სხვ. გამოდიოდა ესტრადაზეც.
ვლადიმერ ესებუა

ვლადიმერ მიხეილის ძე ესებუა (დ. 1917, სოფ. გრიგოლიში, ახლანდ. ზუგდიდის მუნიციპალიტეტი, — გ. 19 ოქტომბერი, 1971, ზუგდიდი) — საბჭოთა კავშირის გმირი (17 ნოემბერი, 1943). უფროსი სერჟანტი (1944).

მუშაობდა კოლმეურნეობაში. 1937 წელს გაიწვიეს წითელ არმიაში. მონაწილეობდა სსრკ-ფინეთის (1939-1940) და მეორე მსოფლიო ომებში (გერმანიის და იაპონიის წინააღმდეგ). თავი გამოიჩინა ბრძოლებში ნოვოროსიისკისა და ტამანის ნახევარკუნძულის გათავისუფლებისათვის. ერთ-ერთი პირველი გადავიდა ქერჩის პლაცდარმზე, რისთვისაც მიენიჭა საბჭოთა კავშირის გმირის წოდება. მიღებული აქვს ასევე ლენინის ორდენი (1943) და მედლები. ომის შემდეგ ზუგდიდში ცხოვრობდა.
ვლადიმერ მამათელაშვილი

ვლადიმერ გიორგის ძე მამათელაშვილი (დ. 22 აპრილი, 1915, სოფელი ჩუმლაყი — გ. 27 მაისი, 1983, თბილისი) — ქართველი ვეტერინარი ექიმი, პათოლოგანატომი. ვეტერინარიის მეცნიერებათა დოქტორი (1970), პროფესორი (1967), მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე (1967).

ბიოგრაფია
1938 წელს დაამთავრა საქართველოს ზოოტექნიკური-სავეტერინარო ინსტიტუტის ვეტერინარული ფაკულტეტი. 1941-1946 წლებში ხელმძღვანელობდა ამავე ინსტიტუტის პათოლოგიური ანატომიის ლაბორატორიას. 1946-1983 წლებში იყო კათედრის გამგე, 1956-1959 წლებში — საქართველოს ზოოტექნიკური-სავეტერინარო ინსტიტუტის დირექტორი, 1959-1975 წლებში — საქართველოს ზოოტექნიკური-სავეტერინარო სასწავლებლის-კვლევითი ინსტიტუტის რექტორი, 1960-1982 წლებში — ვეტერინარ პათანატომთა საკავშირო სამეცნიერო საზოგადოების წევრი. არჩეული იყო საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს და თბილისის საქალაქო საბჭოს დეპუტატად.

ვ. მამათელაშვილი ქართული ვეტერინარული პათოლოგური ანატომიის მეცნიერებისა და პედაგოგიური სკოლის ფუძემდებელია. მან ჩაატარა კვლევები საქართველოში სავეტერინარო პათოლოგიური მორფოლოგიის მიმართულებით. არის სამეცნიერებათა ნაშრომების ავტორი. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები.

შრომები
კამეჩების ბრუცელოზი, თბ., 1974;
სასოფლო-სამეურნეო ცხოველთა პათოლოგოანატომიური გაკვეთის ტექნიკა, თბ., 1982.
თომა მამაიაშვილი

თომა იორდანეს ძე მამაიაშვილი (დ. 25 დეკემბერი, 1892, სოფელი ვაქირი, სიღნაღის მაზრა, ტფილისის გუბერნია, რუსეთის იმპერია — გ. 13 დეკემბერი, 1952, თბილისი, საქართველოს სსრ, სსრკ) — ქართველი ვეტერინარი ექიმი. ვეტერინარიის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი (1946).

ბიოგრაფია
1917 წელს დაამთავრა ხარკოვის ვეტერინარიის ინსტიტუტი. 1918-1930 წლებში სპეციალობის მიხედვით ეკავა სხვადასხვა საპასუხისმგებლო თანამდებობა. 1937 წლიდან გარდაცვალებამდე იყო საქართველოს ზოოტექნიკური ვეტერინარული ინსტიტუტის ზოოჰიგიენისა და ვეტერინარული საფუძვლების კათედრის გამგე. შეისწავლა ცხოველთა სადგომში ამიაკის შემცველობის საკითხები, ქვეშსაფენად თაბაშირიანი მერგელის გამოყენების ზოოჰიგიენური მნიშვნელობა და სხვა. არის 3 სახელმძღვანელოსა და სამეცნიერო ნაშრომების ავტორი.
იორამ მამალაძე

იორამ არსენის ძე მამალაძე (დ. 15 დეკემბერი, 1911, ზესტაფონი, ქუთაისის გუბერნია, რუსეთის იმპერია — გ. 4 ივლისი, 1966, თბილისი, საქართველოს სსრ) — ქართველი ფერმწერი, პეიზაჟისტი. საქართველოს დამსახურებული მხატვარი (1957).

ბიოგრაფია
1926-1928 წლებში სწავლობდა მ. თოიძის სამხატვრო სტუდიაში, 1928-1932 წლებში — თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიაში. იყო გ. გაბაშვილისა და ე. ლანსერეს მოწაფე. პედაგოგიურ მოღვაწეობას ეწეოდა თბილისის სამხატვრო (1940-1945) და სამხატვრო-სამრეწველო (1945-1948) სასწავლებლებში, თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიაში (1959-1966). მონაწილეობას იღებდა გამოფენებში. აკვარელისა და ზეთის საღებავებით ხატავდა საქართველოს სხვადასხვა კუთხის პეიზაჟებს. ყურადღებას უთმობდა „ინდუსტრიულ პეიზაჟსაც“. მისი ძირითადი ნამუშევრებია: „ფერომანგანუმის ქარხანა“ (1937), „პიონერები იმერეთის სოფელში“ (1947, ორივე დ. შევარდნაძის სახელობის საქართველოს ეროვნული გალერეა) და სხვა. ი. მამალაძე ფერწერისა და პერსპექტივის რამდენიმე სახელმძღვანელოს ავტორია.
მარინა მამალაძე

მარინა მამალაძე (დ. 22 ნოემბერი, 1957, თბილისი) — ქართველი სტომატოლოგი. მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი (1999), პროფესორი (2002), საქართველოს ეროვნული პრემიის ლაურეატი (2012).

ბიოგრაფია
1979 წელს დაამთავრა თსსი. 1984-1995 იყო ამავე ინსტიტუტის თერაპიული სტომატოლოგიის კათედრის ასისტენტი, 1995-2002 წლებში — დოცენტი, 2002-2009 წლებში — პროფესორი. 2009 წლიდან ხელმძღვანელობს თსსუ-ის ოდონტოლოგიის დეპარტამენტს. 1994 წლიდან — სტომატოლოგიური კლინიკისა და სასწავლო-კვლევით ცენტრის „უნიდენტის“ დირექტორია. 2007 წლიდან — საქართველოს ჯანდაცვის სამინისტროს ექსპერტ-სტომატოლოგი, საქართველოს სტომატოლოგთა პროფესიული ასოციაციის პრეზიდენტი, საქართველოს ოკუპირებული ტერიტორიებიდან დევნილთა, შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს სარეზიდენტო პროგრამის ხელმძღვანელი. 2010 წლიდან არის თსსუ-ის აკადემიური საბჭოს, 2013 წლიდან — ჟურნალ „ “-ის სარედაქციო საბჭოს, 2017 წლიდან კი — საქართველოს მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის ექსპერტი. 2013 წელს აირჩიეს „სტომატოლოგთა საერთაშორისო კოლეგიის“ წევრად. 2020 წლიდან კოლეგიის ევროპის სექციის ერთ-ერთი ვიცე-რეგენტია.

მ. მამალაძე არის მრავალი სამეცნიერო ნაშრომის, მ. შ. 1 ძირითადი და 5 დამხმარე სახელმძღვანელოს, დაავადებათა მართვის ეროვნული პროტოკოლებისა და სამედიცინო განათლების ავტორი და განმახორციელებელი.

მ. მამალაძის სამეცნიერო კვლევის სფეროა: კბილთა რესტავრაცია და ენდოდონტური მკურნალობა, სტომატოლოგიური მასალათწარმოება, გაუტკივარებისა და სედაციის პრობლემები სტომატოლოგიაში, კბილთა და სარესტავრაციო მასალების ელექტრონულ-მიკროსკოპული კვლევა და სხვ.

მ. მამალაძე არის მრავალი საერთაშორისო სამეცნიერო კონფერენციის, სემინარის, კონგრესის მონაწილე, მომხსენებელი, ორგანიზატორი და განმახორციელებელი.
ჯანგირ მამალაძე

ჯანგირ ალექსანდრეს ძე მამალაძე (დ. 23 ნოემბერი, 1935, ლანჩხუთი — გ. 18 დეკემბერი, 2009, თბილისი) — ქართველი ექიმი, მედიცინის ისტორიკოსი, ჯანდაცვის ორგანიზატორი. მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი (1995), პროფესორი (1992), საქართველოს დამსახურებული ექიმი (1984).

ბიოგრაფია
1959 წელს დაამთავრა თსსი. 1970-1972 წლებში იყო გამომცემლობა „საბჭოთა საქართველოს“ სამედიცინო ლიტერატურის რედაქციის გამგე, 1973 წლიდან — ჟურნალ „საქართველოს სამედიცინო მოამბის“, 1996 წლიდან — გაზეთ „მედიცინის“ მთავარი რედაქტორი. ჯ. მამალაძე ავტორია სამეცნიერო პუბლიცისტური ნაშრომების, რომლებიც ეხება მედიცინის აქტუალურ საკითხებს.

მიღებული აქვს ზაზა ფანასკერტელ-ციციშვილის სახელობის პრემია (1990) და ღირსების ორდენი (1997).

შრომები
საზოგადოებრივი ჯანდაცვა და მენეჯმენტი, სახელმძღვანელო სტუდენტებისა და ექიმებისათვის, თბ., 2012.
ირაკლი მამამთავრიშვილი

ირაკლი მამამთავრიშვილი (დ. 26 აგვისტო, 1940, თბილისი — გ. 18 ივნისი, 2016, იქვე) — ქართველი მეან-გინეკოლოგი. მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი (1996), პროფესორი (2006), კავკასიის ხალხთა სამეცნიერების აკადემიის ნამდვილი წევრი (2002).

ბიოგრაფია
1964 წელს დაამთავრა თსსი. 1964-1967 წლებში იყო ლენინგრადის რაიონული საავადმყოფოს მეან-გინეკოლოგი; 1969 წელს მეანობა-გინეკოლოგიის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის უმცროსი, შემდეგ უფროსი (1972-1973) მეცნიერი მუშაკი; 1973-1977 წლებში — სამედიცინო სისტემოტექნიკის ლაბორატორიის ხელმძღვანელი; 1977-1979 წლებში — გურჯაანის სამშობიარო სახლის მთავარი ექიმი; 1979-1989] წლებში — კ. ჩაჩავას სახელობის პერინატალური მედიცინის და მეანობა-გინეკოლოგიის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის განყოფილების უფროსი მეცნიერი თანამშრომელი, შემდეგ — ინსტიტუტის სწავლული მდივანი, გამგე; 1989-2006 წლებში — ორსულთა პათოლოგიის განყოფილების გამგე; 2006 წლიდან — რეპროდუქციული მედიცინის ცენტრ „უნივერსის“ გენერალური დირექტორის მოადგილე.

ი. მამამთავრიშვილი არის სამეცნიერო ნაშრომების, მონოგრაფიების, გამოგონების და რაციონალიზატორული წინადადებების ავტორი, რომლებიც ეხება დედისა და ნაყოფის ფიზიოლოგიისა და პათოლოგიის პრობლემებს, საშვილოსნოს კუმშვადი აქტივობის რეგულაციის მექანიზმებს, პროფილაქტიკისა და მკურნალობის საკითხებს.

შრომები
სისხლდენა მეანობაში, სახელმძღვანელო, თბ., 2000 (თანაავტ.: პ. კინტრაია, გ. გოცაძე).
ოთარ მამამთავრიშვილი

ოთარ გრიგოლის ძე მამამთავრიშვილი (დ. 11 ოქტომბერი, 1924, თბილისი — გ. 16 თებერვალი, 1996, იქვე) — ქართველი ქირურგი. მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი (1969), პროფესორი (1973), საქართველოს მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე (1986), საქართველოს სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი (1984), სამედიცინო-ბიოლოგიური აკადემიის ნამდვილი წევრი (1994).

ბიოგრაფია
1948 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტი. იყო საქართველოს ჯანდაცვის სამინისტროს მთავარი ქირურგი (1976–1979), თბილისის ექიმთა დახელოვნების ინსტიტუტის ქირურგიის კათედრის გამგე (1980–1996).

ოთარ მამამთავრიშვილმა კლინიკურ პრაქტიკაში დანერგა ორიგინალური ოპერაციული მეთოდები კუჭ-ნაწლავის ტრაქტზე, ღვიძლსა და ელენთაზე. აღსანიშნავია ექსტრაპერიტონიზაციის მეთოდი, რომლითაც ხდება ინფექციის შესაძლო კერის იზოლაცია პერიტონეუმის ღრუდან, რაც პერიტონიტის პრევენციის ძირითადი პირობაა და სხვ.

ოთარ მამამთავრიშვილი იყო საქართველოს ქირურგიის სამეცნიერო საზოგადოების გამგეობისა (1976–1979) და ბელორუსის სამეცნიერო ქირურგიის საზოგადოების საპატიო (1978) წევრი. აკადემიკოს გ. მუხაძის სახელობის ქირურგიის საზოგადობის თავმჯდომარე (1994–1996).

ოთარ მამამთავრიშვილი არის სამეცნიერო ნაშრომების, მათ შორის — გამოგონებებისა და რაციონალიზატორული წინადადების ავტორი.

მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები.
სანტო-დომინგოს კანტონი

სანტო-დომინგო-დე-ლოს-კოლორადოსის კანტონი — კანტონი ეკვადორში, იგი უდიდესი კანტონია სანტო-დომინგო-დე-ლოს-ტსაჩილასის პროვინციაში. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი სანტო-დომინგო, რომლისგანაც მომდინარეობს კანტონის სახელი. კანტონის ფართობია 3 454 კმ², ხოლო მოსახლეობა, 2022 წლის მონაცემებით, 441 583 ადამიანს შეადგენს.
ვახტანგ ესვანჯია

ვახტანგ პართენის ძე ესვანჯია (დ. 4 მარტი, 1931, სოფ. ნიგოითი, ახლანდ. ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტი, — გ. 23 თებერვალი, 1998, თბილისი) — ქართველი ჟურნალისტი. საქართველოს დამსახურებული ჟურნალისტი (1985).

დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოსოფიის ფაკულტეტი (1952), მოსკოვის უმაღლესი პარტსკოლა ჟურნალისტიკის განხრით (1961), შემდეგ — ეკონომიკის ფაკულტეტი (1967). 1967-1971 წლებში რედაქტორობდა გაზეთ „სამშობლოს“ — უცხოეთში მცხოვრებ თანამემამულეებთან კულტურული კავშირის საქართველოს საზოგადოების ორგანოს. 1973 წლიდან იყო საქართველო კომპარტიის ცხაკაიას რაიკომის პირველი მდივანი. 1983-1991 წლებში მუშაობდა საქართველოს კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის გამომცემლობის დირექტორად. ესვანჯია ასევე იყო საქართველოს ჟურნალისტთა შემოქმედებითი კავშირის (ფედერაციის) წევრი (1959), საქართველოს ჟურნალისტთა კავშირის მდივანი, უცხოეთში მცხოვრებ თანამემამულეებთან კულტურული კავშირის საქართველოს საზოგადოების პრეზიდიუმის წევრი (1983), 9 აპრილის გარემოებათა შემსწავლელი კომისიის წევრი (1989), 1990 წლიდან სიცოცხლის ბოლომდე იყო საზოგადოება „საქართველო-იტალიის“ პრეზიდენტი.
ესტაფეტა

ესტაფეტა — სპორტში, გუნდური შეჯიბრება სხვადასხვა სპორტულ დისციპლინაში; გუნდის წევრები ერთიმეორის მიყოლებით გადიან დისტანციის ეტაპებს და გადასცემენ თანაგუნდელს დისტანციაზე გადაადგილების რიგს. მძლეოსნობაში ესტაფეტა გადაეცემა ჯოხით, სათხილამურო სპორტში — თანაგუნდელის ხელის შეხებით, ცურვაში — აუზის ბორტზე შეხებით.

წარსულში ესტაფეტა ეწოდებოდა საგანგებო ფოსტას, რომელიც დაჰქონდათ შიკრიკებს, ჩვეულებრივ, ცხენოსნებს.
ესტრადა

ესტრადა ( < ) — სასცენო მოედანი, ფიცარნაგი (სახელდახელო ან ფუნდამენტური) მსახიობთა საკონცერტო გამოსვლებისათვის. ესტრადა წარმოადგენს ამაღლებულ ადგილს საკონცერტო დარბაზში ან ღია ცის ქვეშ.

სცენისგან განსხვავებით ესტრადას არ აქვს წინა და უკანა ფარდა, კულისები, სასცენო მანქანები. უფრო ვიწრო მნიშვნელობით ესტრადა არის მუსიკალური გამოსვლებისთვის განკუთვნილი ფანჩატურის ტიპის ნაგებობა (, ასევე – სამუსიკო კიოსკი), რომელიც პოპულარული იყო ვიქტორიანული ეპოქის (1837-1901) დიდ ბრიტანეთში და აქედან ევროპის სხვა ქვეყნებშიც გავრცელდა. მას წრიული, ნახევრადწრიული ან მრავალკუთხა ფორმა აქვს და ხშირად ბაღებსა და პარკებშია განთავსებული.

ფართო გაგებით ესტრადა იგივეა, რაც საესტრადო ხელოვნება — დრამატული და ვოკალური ხელოვნების, მუსიკალური, ქორეოგრაფიის, ცირკის და სხვა ნომრები, რომლებიც კონცერტში გაერთიანებულია თემატურად კონფერანსის მიერ.
ეტიუდი

ეტიუდი (, სიტყვასიტყვით – შესწავლა, ვარჯიში) შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ჩამოთვლილთაგან:

ეტიუდი — ნაწარმოები, რომელსაც ხატავენ ნატურიდან ან ნატურის შესასწავლად.
ეტიუდი — მზარდი ტექნიკური სირთულის მუსიკალური პიესა.
ეტიუდი — იმპროვიზაციული ხასიათის სავარჯიშო მსახიობებისთვის.
ეტიუდი — მცირე ფორმის მხატვრული ან არამხატვრული თხზულება, რომელიც ერთ რომელიმე საკითხს ეძღვნება.
ეტიუდი — საჭადრაკო კომპოზიციის ერთ-ერთი სახე.
მონტენოტის ბრძოლა

მონტენოტის ბრძოლა — საფრანგეთის პირველი რესპუბლიკის არმიასა და სარდინია-ავსტრიის კოალიციას შორის, 1796 წლის 12 აპრილს, მომხდარი ბრძოლა. დაპირისპირება მოხდა პიემონტ-სარდინიის სამეფოს სოფელ კაირო-მონტენოტესთან ახლოს, სადაც ფრანგულმა ჯარმა ავსტრიელების წინააღმდეგ მნიშვნელოვანი გამარჯვება მოიპოვა, გენერალ ნაპოლეონ ბონაპარტის მეთაურობით.

1796 წელს საფრანგეთის დირექტორიამ ნაპოლეონ ბონაპარტი გენერლად დაინიშნა იმ ფრანგული საჯარისო ნაწილებისა, რომელსაც სამხედრო კამპანია უნდა ეწარმოებინა ჩრდილო იტალიის ტერიტორიაზე. ამავე წლის 27 მარტს, ახალგაზრდა გენერალი ჩავიდა ქალაქ ნიცაში, სადაც იმყოფებოდა მის დაქვემდებარებაში მყოფი არმია, 63 000 ჯარისკაცის ოდენობით. აღსანიშნავია, რომ მათგან მხოლოდ 37 600 კაცის გაშვება შეიძლებოდა ბრძოლის ველზე. ამის მიზეზი არმიისთვის გამოყოფილი მცირე ფინანსები იყო, რის გამოც ჯარისკაცები ცუდად იკვებებოდნენ, თვეობით ელოდნენ ანაზღაურებას და არასათანადოდ იყვნენ აღჭურვილნი. შესაბამისად, აქ გავრცელებული იყო ქურდობა, უდისციპლინობა და ქაოსი.

არსებული პრობლემების მიუხედავად, ნაპოლეონი ძალიან ფრთხილად გეგმავდა ყოველ მომდევნო ნაბიჯს, იცოდა, რომ ეს სამხედრო კამპანია დიდ როლს ითამაშებდა მის შემდგომ წინსვლასა და სამხედრო კარიერაზე.

იტალიური კამპანიის ფარგლებში, ნაპოლეონის უშუალო კონკურენტები ავსტრილები და სარდინიის სამეფოს ჯარები იყვნენ. ავსტრიელებს ჩრდილო იტალიის ტერიტორიაზე მობილიზებული ჰყავდათ 19 500 მეომარი იოჰან პეტერ ბოულიეს მთაურობით, ძირითად ძალებს ემატებოდა კიდევ 11 500 ავსტრიელი. პიემონტ-სარდინის სამეფოს არმია ავსტრიელთა კორპუსის ოდნავ დასავლეთით იმყოფებოდა და იგი დაახლოებით 20 000 კაცს ითვლიდა.

ბევრი სირთულისა და ხელისშემშლელი ფაქტორის მიუხედვად, ეს ბრძოლა ფრანგების გამარჯვებით დასრულდა და ეს იყო გენერალ ბონაპარტის პირველი წარმატება იტალიური კამპანიის ფარგლებში.
ეტიუდი (სახვითი ხელოვნება)

ეტიუდი (, სიტყვასიტყვით – შესწავლა, ვარჯიში) — ნაწარმოები, რომელსაც ხატავენ ნატურიდან ან ნატურის შესასწავლად.

ეტიუდი, ჩვეულებრივ, გამოირჩევა შთაბეჭდილების ცოცხალი გადმოცემით, უშუალობით. ფერწერული, სკულპტურული და გრაფიკული ეტიუდი ნაწარმოებზე მუშაობის მოსამზადებელი მასალის როლს ასრულებს. მაღალხარისხოვანი ეტიუდი ხშირად დასრულებული მხატვრული ნაწარმოებია. ასეთ ეტიუდებს ქმნიდნენ პეტერ პაულ რუბენსი, პოლ სეზანი, ვინსენტ ვან-გოგი და სხვ. საინტერესოა ქართველი მხატვრების: გიგო გაბაშვილის, რომანოზ გველესიანის, ვალერიან სიდამონ-ერისთავის, კორნელი სანაძის, ედმუნდ კალანდაძის, ზურაბ ნიჟარაძისა და სხვათა ეტიუდები.
ეტიუდი (მუსიკა)

ეტიუდი (, სიტყვასიტყვით – შესწავლა, ვარჯიში) — მზარდი ტექნიკური სირთულის, ჩვეულებრივ მცირე ზომის მუსიკალური ნაწარმოები (პიესა), რომელიც ავითარებს დაკვრის ტექნიკის რომელიმე ელემენტს (ტერცია, ოქტავა, გამა, არპეჯო, ოქტავა, ნახტომი, ტრელი, სტაკატო, ლეგატო, პოლიფონიური თანახმიერება და სხვ.).

პედაგოგიურ პრაქტიკაში გავრცელებულია კლემენტის, ჩერნის, კრამერის საფორტეპიანო, კრეიცერის და როდის სავიოლინო ეტიუდები. დიდი მხატვრული ღირებულება აქვთ შოპენის, შუმანის („სიმფონიური ეტიუდები“), ლისტის („ტრანსცენდენტური შესრულების ეტიუდები“, „პაგანინის დიდი ეტიუდები“), დებიუსის, რახმანინოვის, სკრიაბინის და სხვათა ეტიუდებს.
ჯობსი (ფილმი)

ჯობსი — 2013 წლის ამერიკული ბიოგრაფიული დრამა, რომელიც დაფუძნებულია სტივ ჯობსის ცხოვრებაზე, 1974 წლიდან რიდის კოლეჯის სტუდენტობის პერიოდიდან 2001 წელს -ის დანერგვამდე. მისი რეჟისორია ჯოშუა მაიკლ შტერნი, სცენარის ავტორი მეტ უაიტლი. სტივ ჯობსს განასახიერებს ეშტონ კაჩერი, ჯოშ გადი კი -ის თანადამფუძნებელ სტივ უოზნიაკს.

სიუჟეტი
ფილმი იწყება 2001 წელს -ის შეხვედრაზე შუახნის სტივ ჯობსის მიერ -ის წარდგენით. შემდეგ ფილმის სიუჟეტი 1974 წელს რიდის კოლეჯში ბრუნდება, სადაც სწავლობდა ჯობსი, მაგრამ სწავლის მაღალი საფასურის გამო იძულებულია დატოვოს სასწავლებელი. დეკანი, ჯეკ დადმანი გაკვეთილებზე დასწრების ნებას აძლევს. ჯობსი განსაკუთრებით დაინტერესებულია კალიგრაფიის კურსით. ის შეხვდება თავის მეგობარს დანიელ კოტკეს, რომელთან ერთად ორი წელი ინდოეთში გაატარებს დროს.

ლოს-ალტოსში დაბრუნების შემდეგ ის ცხოვრობს თავის მამობილ-დედობილ - პოლთან და კლარასთან ერთად. მუშაობს -ში ვიდეო თამაშების შემქმნელად. პარტნიორობას ავითარებს თავის მეგობარ სტივ უოზნიაკთან მას შემდეგ, რაც აღმოაჩენს, რომ უოზნიაკმა შექმნა „პერსონალური კომპიუტერის“ პროტოტიპი . ისინი თავიანთ ახალ კომპანიას -ს აფუძნებენ. ჯობსი თავის კომპანიაში წარმატებულ სპეციალისტებს იზიდავს. 1977 წელს ისინი -ს უშვებენ.

წარმატებამ ჯობსი ძალიან დააშორა თავის ახლო მეგობრებს. მისი არაპროგნოზირებადი ქმედებების გამო ის ჩამოაშორეს -სა და -ზე მიმდინარე სამუშაოებს. 1985 წელს ჯობსი იძულებული გახდა კომპანიიდან წასულიყო.

შემდეგ ფილმის სიუჟეტი გადადის 1996 წელში, როცა სტივ ჯობსი ქორწინდება და აგვარებს ოჯახურ ურთიერთობებს. ის კომპანია -ს ხელმძღვანელობს, რომელის შეძენა -მა გადაწყვიტა. გენერალური დირექტორი ჯილ ამელიო სთავაზობს ჯობსს კომპანიაში დაბრუნებას კონსულტანტის სტატუსით. ჯობსი თანხმდება წინადადებას. ჩქარა კომპანიის გენერალური დირექტორი თავად ხდება და საბოლოოდ ამელიოს ათავისუფლებს. კომპანიაში კი ჯონ აივის იწვევს.

როლებში
ეშტონ კაჩერი — სტივ ჯობსი
ჯოშ გადი — სტივ უოზნიაკი
ლუკას ჰასი — დანიელ კოტკე
ვიქტორ რასუკი — ბილ ფერნანდესი
ედი ჰესელი — კრის ესპინოზა
რონ ელდარდი — როდ ჰოლტი
ნელსონ ფრანკლინი — ბილ ატკინსონი
ელდენ ჰენსონი ენდი ჰერცფელდი
ჯეიმზ ვუდსი — ჯეკ დადმანი
ჯონ გეტსი — პოლ ჯობსი
ლესლი ენ უორენი — კლარა ჯობსი
ები ბრამელი — ლორენ პაუელ ჯობსი
ანიკა ბერტეა — ლიზა ბრენან-ჯობსი (ზრდასრული)
ავა აკესი — ლიზა ბრენანი (ბავშვი)
ანა ო'რეილი — კრისან ბრენანი
ეტიუდი (ლიტერატურა)

ეტიუდი (, სიტყვასიტყვით – შესწავლა, ვარჯიში) — მცირე ფორმის ნაწარმოები, რომელიც ასახავს სინამდვილეს, ადამიანის ცხოვრების, მოქმედების, განცდის რომელიმე მომენტს, ფრაგმენტს.

ეტიუდი ეწოდება აგრეთვე ლიტერატურულ, კრიტიკულ, ისტორიულ, ფილოსოფიურ ან მეცნიერულ ნარკვევს, რომელშიც ერთი რომელიმე საკითხი მოკლედ, შეკუმშულადაა გაანალიზებული. ქართულ ლიტერატურაში ცნობილია შიო არაგვისპირელისა და ნიკო ლორთქიფანიძის მხატვრული ეტიუდები. ლიტერატურულ-კრიტიკული და მეცნიერული ეტიუდების ნიმუშებია კიტა აბაშიძის „ეტიუდები“, კორნელი კეკელიძის „ეტიუდები ძველი ქართული ლიტერატურის ისტორიიდან“ და სხვ.
ეფორე

ეფორე კიმელი (; დ. დაახლ. ძვ. წ. 405 — გ. ძვ. წ. 330) — ბერძენი ისტორიკოსი მცირე აზიის ქ. კიმედან.

ეფორე იყო ცნობილი ორატორის ისოკრატეს მოსწავლე. პლუტარქეს მიხედვით, ეფორესთვის ალექსანდრე მაკედონელს შეუთავაზებია აზიაში ლაშქრობაში გაჰყოლოდა და მისი მემატიანე ყოფილიყო, თუმცა ეფორეს უარი უთქვამს. ეფორე კიმელი ავტორია 30 წიგნად შედგენილი თხზულებისა — „ისტორია“, რომელიც მოიცავს ძველი ბერძნული სამყაროს ისტორიას დორიელთა შემოსევებიდან ძვ. წ. 340 წლამდე, ფილიპე მაკედონელის ხანამდე. თხზულების ფრაგმენტი მოღწეულია გვიანდელ ავტორთა, პირველ რიგში, სტრაბონის ნაშრომში, თუმცა ამ ავტორთა მიერ ეფორეს შრომის უშუალო გამოყენებას საეჭვოდ მიიჩნევენ. სტრაბონთან მოყვანილ ფრაგმენტებში რამდენჯერმე მოიხსენიება ხალიბები და მისი ადგილსაცხოვრისი.
კრიპტოვალუტა

კრიპტოვალუტა არის ციფრული ან ვირტუალური ვალუტა, რომელიც გამოიყენებს კრიპტოგრაფიას ტრანზაქციების უსაფრთხოების უზრუნველსაყოფად. კრიპტოვალუტის მთავარი მახასიათებელი არის მისი დეცენტრალიზაცია, რაც ნიშნავს, რომ იგი არ არის დამოკიდებული ცენტრალურ ბანკზე ან სხვა ფინანსურ ინსტიტუტზე.

ისტორია
კრიპტოვალუტის პირველი და ყველაზე ცნობილი ფორმა ბიტკოინი არის, რომელიც 2009 წელს შეიქმნა. იგი დამზადდა როგორც ელექტრონული ფულის სისტემა, რომელიც განკუთვნილია პირდაპირი, შუამავლების გარეშე გადარიცხვებისთვის. ბიტკოინის შემდგომ შეიქმნა მრავალი სხვა კრიპტოვალუტა, როგორიცაა ეთერიუმი, ლაიტკოინი და მონერო.

ტექნოლოგია
კრიპტოვალუტები მუშაობენ ბლოკჩეინის ტექნოლოგიაზე, რომელიც წარმოადგენს დეცენტრალიზებულ და განაწილებულ საჯარო რეესტრს. ბლოკჩეინი ინახავს ყველა ტრანზაქციის ჩანაწერს, რაც უზრუნველყოფს გამჭვირვალობას და უსაფრთხოებას. თითოეული ტრანზაქცია დადასტურებულია ქსელის წევრების მიერ, რაც ხელს უშლის მონაცემების გაყალბებას.

გამოყენება
კრიპტოვალუტები გამოიყენება სხვადასხვა მიზნებისთვის, მათ შორის ონლაინ გადახდებისთვის, ინვესტიციებისთვის და საერთაშორისო გადარიცხვებისთვის. ზოგიერთი ქვეყანა ოფიციალურად აღიარებს კრიპტოვალუტებს, ხოლო სხვები ზღუდავენ ან აკრძალავენ მათ გამოყენებას.

სარგებელი და რისკები
კრიპტოვალუტების სარგებელი მოიცავს ტრანზაქციების სისწრაფეს, დაბალ კომისიას და ანონიმურობას. თუმცა, კრიპტოვალუტები დაკავშირებულია მაღალ რისკებთან, როგორიცაა ფასების ცვალებადობა და უსაფრთხოების საკითხები.
დედამიწისგარე ცივილიზაცია

დედამიწისგარე ცივილიზაცია, არამიწიერი ცივილიზაცია — ჰიპოთეტური ცივილიზაცია, წარმოდგენილი გონიერ არსებათა საზოგადოებების სახით, დედამიწისგარე სხვა პლანეტურ სისტემათა სხეულებზე; მათი განვითარების დონე შესაძლოა უახლოვდებოდეს ან აღემატებოდეს ადამიანთა საზოგადოების განვითარების დონეს. ასეთ საზოგადოებათა არსებობის შესაძლებლობაზე მიგვითითებს სიცოცხლის არსებობა დედამიწაზე, სიცოცხლის მატერიალური ბუნება და სხვა პლანეტათა სისტემების ფართო გავრცელება კოსმოსში, რაც სიცოცხლის სხვა, დედამიწისგარე კერათა წარმოშობას და შემდგომში მათ საფუძველზე ცივილიზაციათა განვითარებას დასაშვებად და თითქმის გარდაუვალადაც წარმოგვიდგენს. აქედანვე გამომდინარეობს ვარაუდი, რომ შესაძლოა დედამიწისგარე ცივილიზაციის წარმომადგენლებს წარსულში არაერთხელ მოუნახულებიათ დედამიწა. მაგრამ დღემდე ჩატარებულ მეცნიერულ კვლევას დედამიწაზე სხვა ცივილიზაციათა წარმომადგენლების ყოფნის არც ერთი ფაქტი არ დაუდასტურებია. ასევე არაა შემჩნეული სამყაროს სხვა სხეულებზე სიცოცხლის არსებობის რაიმე პირდაპირი ნიშანი. ბოლო დრომდე სიცოცხლის კერებად მიაჩნდათ მზის სისტემის პლანეტები — მარსი და ვენერა, რომლებსაც ატმოსფერო აქვთ. ბოლო წლების კოსმონავტიკური კვლევის შედეგებმა მეტად საეჭვო გახადა ამ პლანეტებზე სიცოცხლის არსებობა. ასტრონომიის მონაცემებით აღმოჩნდა, რომ სამყაროში პლანეტათა სისტემები ვარსკვლავების გაცილებით უფრო მცირე რიცხვს მოეპოვება, ვიდრე ადრე ვარაუდობლნენ. ამიტომ უნდა დავასკვნათ, რომ დედამიწისგარე ცივილიზაცია სამყაროში ნაკლებად უნდა იყოს გავრცელებული.

ვარსკვლავთშორისი გადაფრენების დიდი ხანგრძლივობისა და ტექნიკური სიძნელის გამო დედამიწისგარე ცივილიზაციიდან მომდინარე ინფორმაცია უნდა ვეძებოთ ელექტრომაგნიტური გამოსხივების სხვადასხვა დიაპაზონში. მოსალოდნელია, რომ მაღალგანვითარებული ცივილიზაცია თავისი ვარსკვლავის მთელ ენერგიას გამოიყენებს, შემდეგ კი მას გაასხივებს გარე სივრცეში, ინფრაწითელ დიაპაზონში. თუმცა ნაკლებ სავარაუდოა, რომ ახლო მომავალში გამოჩნდეს დედამიწისგარე ცივილიზაციის მიერ გამოგზავნილი რაიმე ნიშანი, მაინც მიზანშეწონილად ითვლება სისტემატური თვალთვალი ისეთ ნიშნებზე, რომლებიც რადიო- ან ინფრაწითელი გამოსხოვების სახით მიიღება.

შემდგომ გამოკვლევებს შეუძლია ან დაადასტუროს დედამიწისგარე ცივილიზაციის არსებობა, ან შეამციროს მათი არსებობის ვარაუდი.