ბარბერინის სასახლე

ბარბერინის სასახლე — მე-17 საუკუნის პალაცო რომში, რომელიც გადაჰყურებს პიაცა ბარბერინის რიონე ტრევიში. დღესდღეობით, ის არის გალერეა ნაციონალე დ'არტე ანტიკა, რომში არსებულ უძველეს მხატვრობათა მთავარ ეროვნულ კოლექციას.

ისტორია
დაახლოებით 1549 წელს კარდინალ ალესანდრო სფორცამ შეიძინა კარდინალ როდოლფო პიო და კარპის ბაღი/ვინეა ქვირინალიზე, სადაც სფორცების ოჯახმა პალაცეტო ააშენა. ეს გადახრილი, ნახევრად ურბანული ტერიტორია 1625 წელს შეიძინა ალესანდრო სფორცასგან, დუკა დი სეგნიდამ, მეფეო ბარბერინის, ბარბერინის ოჯახიდან, რომელმაც მომავალში პაპი ურბანო გახდა.

პალაცოს შესაქმნელად სამი დიდი არქიტექტორი იმუშავებდა, ყოველი მათგანი თავისი სტილს და ხასიათს დამატებდა შენობას. კარლო მადერნა, რომელიც მაშინ მუშაობდა წმინდა პეტრეს გემის გაფართოებაზე, დაინიშნა ვილა სფორცას გარშემო ვრცელი რენესანსული ბლოკის ასაგებად, პალაცო ფარნეზეს მსგავსი სტილით. თუმცა, დიზაინი სწრაფად გადაიქცა წინამორბედთა დამამახსოვრებელი კომბინაციად, სადაც ქალაქური ძალაუფლების ადგილი ერწყმოდა ბაღის ფრონტთას, რომელიც სუბურბანული ვილას ბუნებასთან ჰქონდა კავშირი, ნახევრად დახურული ბაღით.

მადერნომ მუშაობა დაიწყო 1627 წელს, მისი ძმისწულის ფრანჩესკო ბორგომინის დახმარებით. როდესაც მადერნო 1629 წელს გარდაიცვალა, ბორგომინი გვერდზე დარჩა, ხოლო მშენებლობის ზედამხედველობის პასუხისმგებლობა ბერნინის გადაეცა. ახალგაზრდა პროდიჯი, რომელიც მაშინ ძირითადად ქანდაკებების დამამზადებლად იყო ცნობილი, ბორგომინი მაინც დარჩა და ორივე არქიტექტორი, მიუხედავად იმისა, რომ ხანმოკლე პერიოდში, მუშაობდნენ ერთად ამ პროექტზე და პალაცო სპადაზე. მუშაობა დაასრულა ბერნინიმ 1633 წელს.

პალაცო ძირითადად პაპ ურბან -ის ორ ძმისწულს, ფრანჩესკო და ტადეო ბარბერინის, ემასპინებოდა, რომლებმაც ერთი მარცხენა ფრთაში იცხოვრეს, ხოლო ფრანჩესკომ ,მეორე ფრთაში. ფრანჩესკომ 1627 წელს დააარსა აქ არააცია ბარბერინი (ანუ ბარბერინის ხალიჩების სახელოსნო), რომელიც 1679 წლამდე ფუნქციონირებდა.

1634 წლის თებერვალში, '-ს გაუმჯობესებული ვერსია გაიმართა თეატრო დელე კვატრო ფონტანეში, კარდინალის კერძო ოპერის თეატრში პალაცოში. კარდინალმა დაწერა ლიბრეტო, ხოლო სტეფანო ლანდიმ შექმნა მუსიკა. მან დააარსა ბიბლიოთეკა პალაცოში, რომელიც მოიცავდა უძველეს ბერძნულ და რომაულ ხელნაწერებს. ასევე, პალაცო ბარბერინიში, მან დააარსა პატარა ბუნებისმეტყველების მუზეუმი და ბოტანიკური ბაღი, ხოლო მისი კოლექციები მოწმე იყო მისი ინტერესების შესახებ უძველეს ქანდაკებებს, ნომიზმატიკას და წარწერებს. 1902 წელს დიდი ბიბლიოთეკა ბარბერინა შეიძინა პაპმა ლეო -მ და ის გახდა ვატიკანის კოლექციის ნაწილი.

კასტროს ომების შემდეგ და ურბან -ის გარდაცვალების შემდეგ, პალაცო კონფისკირებული იქნა პაპი ინოცენტე -ის მიერ და მხოლოდ 1653 წელს დაუბრუნდა ბარბერინებს.

1655 წლის დეკემბერში შვედეთის კრისტინა ეწვია რომს. დიდებულები ეცადნენ მისი ყურადღების მიქცევას და მას უწყვეტი სანახაობები მოუწყეს: ფოიერვერკები, ჭიდაობები, დუელები, აკრობატიკა და ოპერები. 28 თებერვალს, ქრისტინა შვედეთი პალაცო ბარბერინიში საზეიმოდ მიიღეს რამდენიმე ასეული პრივილეგირებული მაყურებლის თანდასწრებით, როცა ის ეზოში გამართულ თვალწარმტაც კაროსელს უყურებდა.

არქიტექტურა
მადერნოს თავდაპირველი გეგმა მოიცავდა შენობის ""-ის ფორმის გეგმარებას, რომლითაც სფორცას ფრთა გადაჰყურებდა პიაცას. პარალელური მეორე ფრთა უკავშირდებოდა ცენტრალურ დარბაზს. ამ დარბაზის ორივე მხარეს მდებარეობს ორი კიბის კომპლექსი: მარცხნივ ბერნინის მიერ შექმნილი დიდი, კვადრატული ფორმის კიბე, ხოლო მარჯვნივ ბორგომინის მიერ დაპროექტებული პატარა ოვალური კიბე, რომელიც არქიტექტურული შედევრის სტატუსს ატარებს. პალაცოს მთავარი ბლოკი გამოირჩევა სამი რიგის დიდი თაღოვანი ფანჯრებით, რომლებიც მინის არკადებს ჰგავს ეს არქიტექტურული ფორმულა უფრო ვენეციური იყო, ვიდრე რომაული. ყველაზე ზედა სართულზე ბორგომინის მიერ შექმნილი ფანჯრები განლაგებულია ყალბ პერსპექტივაში, რაც სივრცის სიღრმის ილუზიას ქმნის ეს ინოვაციური დეტალი იმდენად შთამბეჭდავი აღმოჩნდა, რომ მას მე-20 საუკუნემდე მოჰბაძეს.

გარდა ბორგომინის ყალბი პერსპექტივის მქონე ფანჯრებისა, პალაცო ბარბერინის სხვა მრავალი მნიშვნელოვანი ელემენტი გახდა ევროპაში ფართოდ განმეორებული არქიტექტურული მოდელი. მათ შორისაა: ორმასობრივი ცენტრალური დარბაზი, რომელსაც უკანა მხარეს ერთვის ოვალური სალონე, სიმეტრიული ფრთები, რომლებიც წინ არის გამოტანილი მთავარი ბლოკიდან და ქმნის შიდა საპატიო ეზოს.

ბაღი ცნობილია როგორც („საიდუმლო ბაღი“) — იმით, რომ ის დამალულია და გარედან უჩინარია. ბაღში მდებარეობს ბერტელ თორვალდსენის მონუმენტი, რომელიც 1822–1834 წლებში მუშაობდა პალაცო ბარბერინის ახლოს მდებარე თავლებში არსებულ სახელოსნოში.

ფრესკები
სალონის ჭერს ამშვენებს პიეტრო და კორტონას შედევრი ბაროკოს ეპოქის ფრესკა „ღვთიური განგების და ბარბერინის ძალის ალეგორია“ . ეს გრანდიოზული, პანეგირიკული ალეგორია იქცა ერთ-ერთ ყველაზე გავლენიან ნამუშევრად სასახლეთა და ეკლესიების ჭერის დეკორაციის სფეროში. მისი გავლენა მკაფიოდ შეიმჩნევა სხვა პანორამულ სცენებში, როგორიცაა: სანტ ინიაციოს ეკლესიის ჭერი რომში (ავტორი: ანდრეა პოცო), ვილა პიზანის ფრესკები სტრაში, მადრიდის სამეფო სასახლის ტახტის დარბაზი, კა’ რეცონიკო ვენეციაში (ავტორი: ჯამბატისტა ტიეპოლო), პალაცოში ასევე ინახება ანდრეა საკის შედევრი „ღვთიური სიბრძნე“ , კორტონას სტილის თანამედროვე კრიტიკოსის ნამუშევარი, რომელიც უფრო კლასიკურ, გაწონასწორებულ ესთეტიკას წარმოადგენს.

პიანო ნობილეს დარბაზების ჭერები მოხატულია საუკუნის სხვა გამორჩეული მხატვრების მიერ, მათ შორის არიან: ჯუზეპე პასერი და ანდრეა კამასეი. მუზეუმის კოლექციაში ასევე ინახება ძვირფასი, ფრესკები პოლიდორო და კარავაჯოს და მისი საყვარლის, მატურინო და ფირენცეს შესრულებით.

თანამედროვე ისტორია და ატრაქციონები
დამალული სასახლეში, პალაცო ბარბერინის უკანა ნაწილის სარდაფებში, აღმოჩენილ იქნა მიტრეუმი 1936 წელს, როდესაც ვილა სავლორნანი დე ბრასა-ში სამშენებლო სამუშაოები მიმდინარეობდა. იგი სავარაუდოდ, მეორე საუკუნით თარიღდება.

მე-18 საუკუნის შუა პერიოდისთვის, ზედა სართულზე როკოკო სტილის აპარტამენტი იყო დეკორირებული. ბარბერინის ოჯახის წევრები ცხოვრობდნენ ამ 1700-იანთა სტილის აპარტამენტში პალაცოში, სანამ 1955 წელს არ დატოვეს.

დღეს, პალაცო ბარბერინი მასპინძლობს გალერეა ნაციონალე დ'არტე ანტიკა-ს, რომელიც იტალიის ერთ-ერთ უმნიშვნელოვანეს სურათთა კოლექციას მოიცავს. ამ კოლექციაში შედის რაფაელის პორტრეტი "ლა ფორნარინა", კარავაჯოს "იუდითას ჰოლოფერნესის მკვლელობა", და ჰანს ჰოლბეინის პორტრეტი ჰენრი .

სურათების გარდა, პალაცოში განთავსებულია ქანდაკებები, მათ შორის კორადინის ქანდაკება "ვესტალური ქალწული ტუჩია". პალაცო ასევე მასპინძლობს იტალიურ ნუმიზმატიკურ ინსტიტუტს.

აქ, 1950 წლის 4 ნოემბერს გაფორმდა ევროპის ადამიანის უფლებების კონვენცია , რომელმაც დააარსა ევროპის ადამიანის უფლებათა სასამართლო, რაც იყო მნიშვნელოვანი ეტაპი ადამიანის უფლებების დაცვაში.