iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ედუარდი (კენტის ჰერცოგი)

პრინცი ედუარდი, კენტის ჰერცოგი (ედუარდ ჯორჯ ნიკოლას პოლ პატრიკი; დაბ. 9 ოქტომბერი, 1935) - ბრიტანეთის სამეფო ოჯახის წევრი. კენტის ჰერცოგის პრინცი ჯორჯის და საბერძნეთისა და დანიის პრინცესა მარინას უფროსი ვაჟი, ჯორჯ - ის შვილიშვილი, ედუარდ -ისა და ჯორჯ - ის ძმისშვილი და ელიზაბედ - ის ბიძაშვილი. მისი სამეფო უმაღლესობა 41-ეა ბრიტანეთის ტახტის მემკვიდრეობის რიგში.

პრინცი ედუარდი 82 წელზე მეტი ხნის განმავლობაში ატარებდა კენტის ჰერცოგის ტიტულს, რაც მას ისტორიაში ყველაზე ხანგრძლივ გადამდგარ ჰერცოგად აქცევს. მან მემკვიდრეობით მიიღო ეს ტიტული ექვსი წლის ასაკში 1942 წელს, მამის გარდაცვალების შემდეგ. მისი სამეფო უმაღლესობა ელიზაბედ -ის სახელით მონაწილეობდა 140-ზე მეტ საქველმოქმედო ორგანიზაციაში. ის იყო - ის პრეზიდენტი, გადასცემდა თასებს უიმბლდონის ჩემპიონებს და მსახურობდა გაერთიანებული სამეფოს სპეციალურ წარმომადგენლად საერთაშორისო ვაჭრობასა და ინვესტიციებში. პრინცი ედუარდი 1967 წლიდან ინგლისის გაერთიანებული დიდი ლოჟის დიდი მაგისტრია .

ბიოგრაფია
პრინცი ედუარდი დაიბადა 1935 წლის 9 ოქტომბერს, ლონდონში, საბერძნეთისა და დანიის პრინც ჯორჯისა და პრინცესა მარინას ოჯახში. მისი მამა იყო მეფე ჯორჯ - ისა და დედოფალ მერის მეოთხე ვაჟი. დედამისი იყო საბერძნეთისა და დანიის პრინცი ნიკოლოზისა და რუსეთის დიდი ჰერცოგინია ელენა ვლადიმეროვნას ქალიშვილი.

პრინცმა ედუარდმა სწავლა დაიწყო ლუდგროვში, დაწყებით სკოლაში ბერკშირში, შემდეგ გაემგზავრა ეტონის კოლეჯში შემდეგ კი ლე როზიში შვეიცარიაში. სკოლის დამთავრების შემდეგ იგი შევიდა სამეფო სამხედრო აკადემიაში .

1961 წლის 8 ივნისს იორკის მინსტერში კენტის ჰერცოგმა ცოლად შეირთო კეტრინ ვორსლი, სერ უილიამ ვორსლის, მე-4 ბარონეტის ერთადერთი ქალიშვილი. კეტრინ კენტელი კათოლიციზმზე გადავიდა 1994 წელს მაგრამ ამან არ მოხსნა ჰერცოგი გვირგვინი მემკვიდრეობის ხაზიდან.

წყვილს სამი შვილი ჰყავს:

ჯორჯი, წმინდა ენდრიუს გრაფი, დაიბადა 1962 წლის 26 ივნისს კოპინსში ; დაქორწინდა სილვანა ტომასელიზე
ლედი ჰელენ ტეილორი, დაიბადა 1964 წლის 28 აპრილს კოპინსში; დაქორწინდა ტიმოთი ტეილორზე
ლორდ ნიკოლას ვინდსორი, დაიბადა 1970 წლის 25 ივლისს ლონდონის კინგს კოლეჯის საავადმყოფოში ; დაქორწინებული, 2006, პაოლა დოიმი დე ლუპის დე ფრანკოპანი

მასონობა
ჰერცოგი 1963 წლის 16 დეკემბერს შეიყვანეს სამეფო ალფა ლოჟაში და აირჩიეს ოსტატად 1965 და 1966 წლებში

1966 წელს დაინიშნა უფროს მცველად, იგი მომდევნო წელს აირჩია დიდოსტატად და დაინიშნა 1967 წლის 14 ივნისს ინგლისის გაერთიანებული დიდი ლოჟის 250 წლის იუბილეზე ალბერტ ჰოლში . ის არის მე-10 და ყველაზე ხანგრძლივად მსახური დიდოსტატი მასონობის მმართველ ორგანოში ინგლისში და უელსში.
ალექსანდრე კაგრამანოვი

ალექსანდრე კაგრამანოვი (დ. 1914, თბილისი — გ. 1999) — ქართველი თანამდებობის პირი, ინჟინერი.
ბიოგრაფია
1941-1945 წლებში იყო მეორე მსოფლიო ომის მონაწილე. 1946 წლიდან მუშაობდა „თბილჰიდროპოექტში.“ 1966 წლიდან იყო მშენებარე ენგურჰესის კასკადის, ვარდნილჰესი-, ვარდნილჰესი- და ვარდნილჰესი--ის პროექტის მთავარი ინჟინერი. 1946-1977 წლებში აქტიურად მუშაობდა სამგორჰესის, შაორჰესის, ტყიბულჰესის, ლაჯანურჰესის, ნამახვანჰესის, ენგურჰესის და ვარციხეჰესის დაპროექტირებაში. 1977 წელს დანიშნეს ვარციხეჰესის პროექტის მთავარ ინჟინრად. წლების განმავლობაში მიღებული ჰქონდა სახელმწიფო ჯილდოები. მრავალი წლის განმავლობაში ნაყოფიერი და ხანგრძლივი მუშობისათვის დაჯილდოებული იყო სიგელებით.

ჯილდოები
საქართველოს დამსახურებული ინჟინერი
მარინა მგელაძე

მარინა მგელაძე (დ. 5 სექტემბერი, 1960) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი.

ბიოგრაფია
1983 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის პედიატრიის ფაკულტეტი. 1990 წლიდან იყო პედიატრიის სამეცნიერო–კვლევითი ინსტიტუტის თანამშრომელი. ავტორია 20 სამეცნიერო ნაშრომისა, რომლებიც ეხება სასუნთქი სისტემის მწვავე არასპეციფიკური დაავადებებისა და იმუნოლოგიის პრობლემებს. პედაგოგიურ მოღვაწეობას ეწეოდა სახელმწიფო უნივერსიტეტ „გაენათის“ სამკურნალო–ბიოლოგიურ ფაკულტეტზე. პედიატრი. მედიცინის მეცნიერებათა კანდიდატი.

1995 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „იმუნური სტატუსი და ტაქტივინით იმუნოკორექცია სასუნთქი სისტემის მწვავე არასპეციფიკური დაავადებების დროს ადრეული ასაკის ბავშვებში.“
დამლათაშის მღვიმე

დამლათაშის მღვიმე — გამოქვაბული ალანიის რაიონში, ანტალიის პროვინცია, სამხრეთი თურქეთი.

მდებარეობა
მღვიმე მდებარეობს ალანიის ციხესიმაგრის დასავლეთით, ხმელთაშუა ზღვას სანაპიროზე, ალანიის ცენტრიდან 3 კმ-ში, ორი გეოლოგიური წინასწარი კვლევის შემდეგ, იგი გაიხსნა საზოგადოებისათვის.

მღვიმე
მღვიმე 45–50 მ სიგრძისა და 15 მ სიმაღლის ცილინდრული ღრუა. მღვიმე სავსეა სტალაქტიტებითა და სტალაგმიტებით, რომლებიც წარმოიქმნებოდა თხუთმეტი ათასი წლის განმავლობაში. გამოქვაბულის ფართობია 180-200 მ² და საერთო მოცულობა დაახლოებით 2500 მ³.
ვალეს ღვთისმშობლის შობის კათოლიკური ეკლესია

}
| რელიგიური_წევრობა = რომის კათოლიკური ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი =
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = 1862
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =დიახ
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი =41.618429
| გრძედი =42.869656
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
ვალეს ღვთისმშობლის შობის კათოლიკური ეკლესია — რომაულ-კათოლიკური ეკლესია საქართველოში, ქალაქ ვალეში (ახალციხის მუნიციპალიტეტი). აგებულია 1862 წელს. მინიჭებული აქვს საქართველოს კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი (2018).

ზაქარია ჭიჭინაძის ცნობით ქართველ კათოლიკეებს ვალეში ეკლესია ჯერ კიდევ 1670-იან წლებში აუგიათ, თუმცა საუკუნეში ის სრულად დანგრეულა. ამის შემდეგ ისინი მიტოვებული ქართული მართლმადიდებლური საყდრით სარგებლობდნენ, 1862 წელს კი ახალი ეკლესია ააშენეს. საბჭოთა პერიოდში ტაძარი ძირითადად უმოქმედო იყო. 1989 წელს აღდგა ღვთისმსახურება.

ტაძარი დარბაზული ტიპისაა გარეთ განზიდული ნახევარწრიული აფსიდით. ნაგებია ნათალი კვადრებით. შესასვლელი დასავლეთიდან და სამხრეთიდან აქვს. ჩრდილოეთის და სამხრეთის კედელში ორ-ორი ფართო და სწორკუთხა სარკმელია, რომლებიც დეკორატიულ თაღშია მოქცეული. აფსიდში და დასავლეთ კედელში თითო სარკმელია გაჭრილი. ტაძრის ორფერდა სახურავის დასავლეთ კიდეში ოთხ მრგვალ სვეტზე გახსნილი ფანჩატუროვანი სამრეკლოა დადგმული, რომელსაც რვაწახნაგა თუნუქის სახურავი აქვს. ასევე თუნუქითაა დახურული ტაძარიც. ტაძრის ფასადთა მორთულობას შეადგენს სარკმელთა და დასავლეთი კარის მოჩარჩოება, ასევე დასავლეთი კარის თავსა და სამხრეთ კედელში ჩადგმული ჯვრის რელიეფური გამოსახულებები. ტაძარს სამხრეთიდან აქვს ახალი მიშენება, რომელიც კარიბჭის როლსაც ასრულებს. ზაქარია ჭიჭინაძეს ტაძრის შესასვლელის თავზე ქართული, სამრეკლოზე კი სომხური წარწერა უნახავს.
ნინო ჩაკვეტაძე

ნინო ჩაკვეტაძე (დ. 1971, თბილისი) — ქართველი მხატვარი, პედაგოგი, ფერმწერი და ილუსტრატორი. საქართველოს მხატვართა კავშირის წევრი 1997 წლიდან.

განათლება
დაამთავრა იაკობ ნიკოლაძის სახელობის სამხატვრო სასწავლებელი 1990 წელს; თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის სახვითი ხელოვნების ფაკულტეტის ფერწერის განყოფილება 1996 წელს.

ბიოგრაფია
მისი ნამუშევრები არაერთხელ გამოიფინა ჯგუფურ თუ პერსონალურ გამოფენებზე თბილისში და საქართველოს სხვა ქალაქებშიც. მათ შორის: გალერეა „ჰობიში“ გამოფენა „დაბრუნება ბავშვობაში“, პერსონალური გამოფენა „თი ბი სი გალერეაში“, „საშობაო გამოფენა“; საქართველოს გარდა, ნინო ჩაკვეტაძის ნახატები ასევე არის აშშ-ის, გერმანიის, საფრანგეთის, უკრაინისა და რუსეთის კერძო კოლექციებში. 2014 წელს ნინო ჩაკვეტაძე, როგორც ილუსტრატორი, წარდგენილი იყო ასტრიდ ლინდგრენის სახელობის პრიზის კანდიდატად. მუშაობს საბავშვო წიგნების ილუსტრაციებზეც.

პრემიები და ჯილდოები
პრემია „საგურამო“, ნომინაცია: ხელოვნება, 12 სექტემბერი, 2024
ჟან-ფრანსუა რებელი

ჟან-ფრანსუა რებელი (დ. 6 ოქტომბერი, 1747 — გ. 24 ნოემბერი, 1807) — ფრანგი იურისტი, დიპლომატი და რევოლუციის დროინდელი პოლიტიკოსი.

ბიოგრაფია
ჟან-ფრანსუა რებელი დაიბადა საფრანგეთის ქალაქ კოლმარში (დღევანდელი ზემო რეინის დეპარტამენტი), თავდაპირველად იგი ადგილობრივ ადვოკატთა გაერთიანების პრეზიდენტი იყო, 1789 წელს გენარალური შტატების დეპუტატდად აირჩიეს, სადაც მესამე წოდებას წარმოადგენდა.

საფრანგეთის რევოლუციის მიმდინარეობისას, 9 ივლისს შექმნილ დამფუძნებელ კრებაში რებელმა დიდი გავლენა მოიპოვა, თავისი ორატორული შესაძლებლობებისა და იურიდიული განათლების გათვალისწინებით. რევოლუციის მიმდინარეობისას, რებელი მომხრე იყო რეფორმისა, რომელიც ითვალისწინებდა ეკლესიის საკუთრებაში მყოფი მიწების სახელწიფოსთვის გადაცემას.

1791 წლის ივლისში, მას შემდეგ რაც მეფე ლუი -მ საფრანგეთიდან გაქცევა სცადა, რებელმა დატოვა იაკობინელების კლუბი და ფეიანებს შეუერთდა. ამავე წლის სექტემბერში რებელი პროკურორის რწმუნებულის თანამდებობაზე დაინიშნა, შემდეგ კი ზემო რეინის დეპარტამენტის გენერალურ მდივნად. 1792 წელს იგი ეროვნული კონვენტის წევრი გახდა.

რებელმა მონაწილეობა მიიღო 9 თერმიდორის გადატრიალებაში, რომელიც მიმართული იყო იაკობინელებისა და მაქსიმილიან რობერსპიერის დიქტარურის წინააღმდეგ. პოლიტიკურ ცხოვრებაში აქტიურად მონაწილეობისა და სიიესთან თანამშრომლობის დამსახურებით იგი ჯერ „ხუთასთა საბჭოს“ წევრი გახდა, 1795 წლის ნოემბერში კი საფრანგეთის დირექტორი გახდა. თუმცა, 1799 წელს, კენჭისყრის საფუძველზე, თანამდებობიდან გადადგა, რესპუბლიკის წარუმატებლობის გამო მეორე კოალიციის ომში.
სანტა-ანა-ატეისტლაუაკა

სანტა-ანა-ატეისლაუაკა ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის სამხრეთ ნაწილში, ოახაკის შტატში. შედის ტეოტიტლანის რაიონში, კანიადის რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 477 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 6.5%-ით ნაკლებია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 15 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 31.8 ადამიანი კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტი ოახაკის შტატის შემადგენლობაში 1825 წლის 15 მარტს შევიდა.
სან-პედრო-ოკოპეტატილიო

სან-პედრო-ოკოპეტატილიო ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის სამხრეთ ნაწილში, ოახაკის შტატში. შედის ტეოტიტლანის რაიონში, კანიადის რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 786 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 11.1%-ით ნაკლებია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 6.6 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 119.1 ადამიანი კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტი ოახაკის შტატის შემადგენლობაში 1825 წლის 15 მარტს შევიდა.
ირქა

}
| რელიგიური_წევრობა =
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი =
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = საუკუნე
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =დიახ
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი =41.613680599645626
| გრძედი =42.8445957832191
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
ირქა — ნასოფლარი საქართველოში, ახლანდ. ქალაქ ვალეს დასავლეთით, მდინარე ფოცხოვისწყლის მარცხენა სანაპიროზე (ახალციხის მუნიციპალიტეტი). შემორჩენილია საუკუნის ქართული კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი — წმინდა გიორგის სახელობის დარბაზული ეკლესია.

ირქა, როგორც სოფელი, იხსენიება ოსმალთა მიერ შედგენილ ფინანსურ დოკუმენტში — „გურჯისტანის ვილაიეთის დიდი დავთარში“ (1595). ის ახალციხის ლივის უდის ნაჰიეში (რაიონში) შედიოდა. სოფელში ცხოვრობდნენ: ენუქა კაკალასძე, ბატატა პაპუნასძე, მაცაცა პეტუნას ძე, ვარძელ შამირანისძე, გოგატა. მოჰყავდათ ხორბალი, ქერი, ჭვავი, ფეტვი, მუხუდო, ოსპი, ცერცვი, სელის თესლი; ჰქონდათ ხილი, კაკალი, ბოსტნები, ვენახი; ჰყავდათ ღორი, ცხვარი, ფუტკარი. სოფლის მოსახლეობა წლიურად 6 ათას ახჩას იხდიდა. გადმოცემის თანახმად, აქ ირმები მოდიოდნენ და ეწირებოდნენ წმინდა გიორგის. ამიტომ ჰქვია „ირმის რქის“ ანუ „ირქის წმინდა გიორგი“.

ნასოფლარის ტერიტორიაზე, მაღალი ბორცვის ბაქანზე დგას დარბაზული ეკლესია (8,3 × 5,67 მ) ჩაწერილი ნახევარწრიული აფსიდით, რომელიც სტილისტური ნიშნებით საუკუნით თარიღდება. ეკლესია დგას ერთსაფეხურიან ცოკოლზე. ნაგებია რუხი ფერის კარგად დამუშავებული ქვით. შესასვლელი დასავლეთის კედელშია. სამხრეთის, აღმოსავლეთისა და დასავლეთის კედლებში თითო ვიწრო, თაღოვანი სარკმელია. ეკლესიას საპერანგე წყობა თითქმის სრულიად შემოძარცვული აქვს. ფასადებზე შემორჩენილია პროფილირებული, ორნამენტით შემკული კარნიზის ქვა და აღმოსავლეთით ორნამენტირებული ჯვრის ფრაგმენტი. ინტერიერის კედლები კედლის თაღებით არის დამუშავებული. შემორჩენილია გაშლილი მოყვანილობის საკურთხეველი, რომლის სარკმელი ფლანკირებულია განიერი, ღრმა, მაღალი თაღოვანი ნიშებით. ჩრდილოეთ ნიშაში სამალავია მოწყობილი. კამარა 1953 წელს აღდგენილია ცემენტით. ტაძარი 2004 წელს დაუდევრადაა გადახურული თუნუქით. 2017 წელს ეკლესიას მიენიჭა კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი.
სანტა-კრუს-აკატეპეკი

სანტა-კრუს-აკატეპეკი ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის სამხრეთ ნაწილში, ოახაკის შტატში. შედის ტეოტიტლანის რაიონში, კანიადის რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 1 645 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 11.9%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 7.1 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 231.7 ადამიანი კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტი ოახაკის შტატის შემადგენლობაში 1825 წლის 15 მარტს შევიდა.
სანტა-მარია-ჩილჩოტლა

სანტა-მარია-ჩილჩოტლა ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის სამხრეთ ნაწილში, ოახაკის შტატში. შედის ტეოტიტლანის რაიონში, კანიადის რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 21 469 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 4.3%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 283.6 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 75.7 ადამიანი კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტი ოახაკის შტატის შემადგენლობაში 1825 წლის 15 მარტს შევიდა.
სანტა-მარია-ლა-ასუნსიონი

სანტა-მარია-ლა-ასუნსიონი ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის სამხრეთ ნაწილში, ოახაკის შტატში. შედის ტეოტიტლანის რაიონში, კანიადის რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 3 259 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 0.2%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 7.6 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 428.8 ადამიანი კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტი ოახაკის შტატის შემადგენლობაში 1825 წლის 15 მარტს შევიდა.
სანტა-მარია-ისკატლანი

სანტა-მარია-ისკატლანი ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის სამხრეთ ნაწილში, ოახაკის შტატში. შედის ტეოტიტლანის რაიონში, კანიადის რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 461 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 10.7%-ით ნაკლებია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 177.3 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 2.6 ადამიანი კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტი ოახაკის შტატის შემადგენლობაში 1825 წლის 15 მარტს შევიდა.
სანტა-მარია-ტეკომავაკა

სანტა-მარია-ტეკომავაკა ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის სამხრეთ ნაწილში, ოახაკის შტატში. შედის ტეოტიტლანის რაიონში, კანიადის რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 1 830 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 3.2%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 371.3 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 4.9 ადამიანი კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტი ოახაკის შტატის შემადგენლობაში 1844 წლის 18 ნოემბერს შევიდა.
სანტიაგო-ტესკალსინგო

სანტიაგო-ტესკალსინგო ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის სამხრეთ ნაწილში, ოახაკის შტატში. შედის ტეოტიტლანის რაიონში, კანიადის რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 2 974 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 3.3%-ით ნაკლებია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 16.6 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 179.2 ადამიანი კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტი ოახაკის შტატის შემადგენლობაში 1825 წლის 15 მარტს შევიდა.
სანტა-მარია-ტეოპოსკო

სანტა-მარია-ტეოპოსკო ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის სამხრეთ ნაწილში, ოახაკის შტატში. შედის ტეოტიტლანის რაიონში, კანიადის რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 3 985 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 14.3%-ით ნაკლებია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 36.7 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 108.6 ადამიანი კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტი ოახაკის შტატის შემადგენლობაში 1825 წლის 15 მარტს შევიდა.
ტეოტიტლან-დე-ფლორეს-მაგონი

ტეოტიტლან-დე-ფლორეს-მაგონი ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის სამხრეთ ნაწილში, ოახაკის შტატში. შედის ტეოტიტლანის რაიონში, კანიადის რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 10 099 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 12.6%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 144 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 70.1 ადამიანი კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტი ოახაკის შტატის შემადგენლობაში 1823 წლის 28 ივლისს შევიდა.
აკატიკი

აკატიკი ― მუნიციპალიტეტი ხალისკოს შტატში, მექსიკის ცენტრალურ-დასავლეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 23 175 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 9.3%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 339.2 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 68.3 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია ხალისკოს შტატის შემადგენლობაში 1823 წლის 15 აგვისტოს შევიდა.
აკატლან-დე-ხუარესი

აკატლანი ― მუნიციპალიტეტი ხალისკოს შტატში, მექსიკის ცენტრალურ-დასავლეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 25 250 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 8.6%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 160.7 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 157.1 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია ხალისკოს შტატის შემადგენლობაში 1823 წლის 15 აგვისტოს შევიდა.
აუალულკო-დე-მერკადო

აუალულკო ― მუნიციპალიტეტი ხალისკოს შტატში, მექსიკის ცენტრალურ-დასავლეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 23 630 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 8.8%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 274 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 86.2 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია ხალისკოს შტატის შემადგენლობაში 1823 წლის 15 აგვისტოს შევიდა.
ამაკუეკა

ამაკუეკა ― მუნიციპალიტეტი ხალისკოს შტატში, მექსიკის ცენტრალურ-დასავლეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 5 743 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 3.6%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 124.8 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 46 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია ხალისკოს შტატის შემადგენლობაში 1823 წლის 15 აგვისტოს შევიდა.
ამატიტანი

ამატიტანი ― მუნიციპალიტეტი ხალისკოს შტატში, მექსიკის ცენტრალურ-დასავლეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 16 490 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 12.6%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 172.6 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 95.5 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია ხალისკოს შტატის შემადგენლობაში 1823 წლის 15 აგვისტოს შევიდა.
ამეკა (ხალისკო)

ამეკა ― მუნიციპალიტეტი ხალისკოს შტატში, მექსიკის ცენტრალურ-დასავლეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 60 386 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 5.3%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 839.1 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 72 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია ხალისკოს შტატის შემადგენლობაში 1823 წლის 15 აგვისტოს შევიდა.
არანდასი (ხალისკო)

არანდასი ― მუნიციპალიტეტი ხალისკოს შტატში, მექსიკის ცენტრალურ-დასავლეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 80 609 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 10.7%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 949.8 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 84.9 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია ხალისკოს შტატის შემადგენლობაში 1823 წლის 15 აგვისტოს შევიდა.
ატემახაკ-დე-ბრისუელა

ატემახაკ-დე-ბრისუელა ― მუნიციპალიტეტი ხალისკოს შტატში, მექსიკის ცენტრალურ-დასავლეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 7 758 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 16.6%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 355.8 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 21.8 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია ხალისკოს შტატის შემადგენლობაში 1823 წლის 15 აგვისტოს შევიდა.
ატენგო

ატენგო ― მუნიციპალიტეტი ხალისკოს შტატში, მექსიკის ცენტრალურ-დასავლეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 5 599 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 3.7%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 440.6 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 17.6 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია ხალისკოს შტატის შემადგენლობაში 1918 წლის 5 ივნისს შევიდა.
ატენგილიო

ატენგილიო ― მუნიციპალიტეტი ხალისკოს შტატში, მექსიკის ცენტრალურ-დასავლეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 4 176 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 1.5%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 610.2 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 6.8 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია ხალისკოს შტატის შემადგენლობაში 1885 წლის 20 მარტს შევიდა.
გელათის წმინდა ნინოს ეკლესია

გელათის წმინდა ნინოს სახელობის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ტყიბულის მუნიციპალიტეტში სოფელ გელათში.

აღწერა
წმინდა ნინოს ეკლესია მდებარეობს გელათის სამონასტრო კომპლექსის აღმოსავლეთით დოხორას მთაზე, პირდაპირი ხაზით 225 მეტრში. დღეს აღნიშნულ ტერიტორიაზე მამათა მონასტერი ფუნქციონირებს. ეკლესია მონასტრის უკიდურეს ჩრდილოეთ ნაწილზე კლდოვანი ქედის კიდეზეა აგებული. გადაჰყურებს გელათის სამონასტრო კომპლექსსა და სოხასტერს. იგი მცირე ზომის დარბაზული ნაგებობაა. ახალი აღდგენილი. სამხრეთიდან როგორც ჩანს მინაშენი ქონია, რომლის მხოლოდ კედლის ფრაგმენტებია შემორჩენილი. მინაშენის კედლის სიმაღლე 0,6 მეტრი, ხოლო სიგანე 0,7 მეტრი. ეკლესია უხეშად ნათალი მოზრდილი ზომის ქვებითაა ნაგები. კარნიზები კარგად ნათალი ეკლარის ქვითაა გამოყვანილი. ეკლესიას მცირე ზომის ერთ საფეხურიანი ცოკოლი შემოუყვება. გადახურვა ორქანობაა, გადახურულია თუნუქის ფილებით. კარი სამხრეთ კედელშია გაჭრილი. შიდა სივრცე დასავლეთ და აღმოსავლეთ ფასადში დატანებული თითო-თითო ვიწრო და მაღალი თაღოვანი სარკმლებით ნათდება. სარკმლების წირთხლები შიგნიდან გარეთ ვიწროვდება. ინტერიერში კედლები შელესილია და სანახევროდ შეთეთრებული. იატაკი ქვის ფილებითაა მოგებული. საკურთხეველი და ამბიონი ერთი საფეხურით მაღლაა აწეული. საკურთხეველი განიერი მხრებით გამოეყოფა დანარჩენ სივრცეს. კანკელის კედელი ხითაა გამოყვანილი. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდის ცენტრში სარკმლის ქვეშ ტრაპეზის ქვა დგას, ხოლო ორივე მხარეს ნიშებია დატანილი. ერთი თაღოვანი ხოლო მეორე სწორკუთხა. ეკლესიას გარშემო მშრალი წყობით ნაგები წრიული გალავანი შემოუყვება.
ვიდადი ჰასანოვი

ვიდადი ისმაილ ოღლუ ჰასანოვი (; დ. 16 ივლისი, 1958, განჯა) — აზერბაიჯანელი მსახიობი, სცენარისტი, აზერბაიჯანის რესპუბლიკის სახალხო არტისტი (2019).

ცხოვრება
ვიდადი ჰასანოვი დაიბადა 1958 წლის 16 ივლისს განჯაში. დაამთავრა განჯის 37-ე საქალაქო სკოლა. 1979 წელს სამხედრო სამსახურის დასრულების შემდეგ მუშაობა დაიწყო ჯაფარ ჯაბარლის სახელობის განჯის სახელმწიფო დრამატულ თეატრში. 1980 წელს ჩაირიცხა აზერბაიჯანის კულტურისა და ხელოვნების სახელმწიფო ინსტიტუტის დრამისა და კინოს მსახიობის სპეციალობაში. მონაწილეობდა ინსტიტუტის სასწავლო თეატრში მსახიობად.

ვიდადი ჰასანოვმა ამ უნივერსიტეტში მასწავლებლად მუშაობა 1986 წელს დაიწყო. ამჟამად არის კულტურისა და ხელოვნების უნივერსიტეტის რეჟისორობის განყოფილების ასოცირებული პროფესორი. 2008 წელს გამოიცა ლექსების წიგნი სახელწოდებით „არ მინდა პოეტი ვიყო“.

2019 წლის 31 ივლისს მიენიჭა აზერბაიჯანის სახალხო არტისტის საპატიო წოდება აზერბაიჯანული კინემატოგრაფიის განვითარებისთვის გაწეული სამსახურისთვის.

2023 წლის 6 მაისს მიენიჭა აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის პირადი პენსი აზერბაიჯანული კულტურის განვითარებაში გაწეული სამსახურისთვის.
ვიდადი ალიევი

ვიდადი ჰუსეინ ოღლუ ალიევი (; დ. 1 სექტემბერი, 1945, აღსტაფას რაიონი) — აზერბაიჯანელი მსახიობი, აზერბაიჯანის სახალხო არტისტი (2019), 2007 წელს დაჯილდოვდა აზერბაიჯანის თეატრის მუშაკთა კავშირის ოქროს მედლით. 2013 წელს დაჯილდოვდა „პროგრესის“ მედლით.

ცხოვრება
ვიდადი ალიევი დაიბადა აღსტაფას რაიონის სოფელ გოიჯალში, ინტელექტუალურ ოჯახში. სკოლის დამთავრების შემდეგ მშენებლობაზე დაიწყო მუშაობა. 1967 წელს დაამთავრა აზერბაიჯანის სახელმწიფო ხელოვნების ინსტიტუტის დრამისა და კინოს მსახიობის ფაკულტეტი. იმავე წლიდან დაიწყო მუშაობა აზერბაიჯანის ჯაფარ ჯაბარლის სახელობის დრამატულ თეატრში მსახიობად. 1988-2000 წლებში იყო ჯ.ჯაბარლის სახელობის აზერბაიჯანის სახელმწიფო დრამატული თეატრის დირექტორი და სამხატვრო ხელმძღვანელი.

როგორც მსახიობმა შექმნა სხვადასხვა პერსონაჟი 180-მდე სპექტაკლში.
თაჰირ თაჰიროვი

თაჰირ რაშიდ ოღლუ თაჰიროვი (; 30 მაისი, 1948, ბაქო - 12 სექტემბერი, 2019) — აზერბაიჯანელი თეატრის მხატვარი, მხატვარი, აზერბაიჯანის დამსახურებული არტისტი (2002), აზერბაიჯანის სახალხო არტისტი (2013).

ბიოგრაფია
თაჰირ თაჰიროვი დაიბადა 1948 წლის 30 მაისს ბაქოში პროფესიონალურ მუსიკალურ და თეატრალურ ოჯახში, სადაც ის იყო უმცროსი სამი შვილიდან. იყო 60-ზე მეტი თეატრალური სპექტაკლის დიზაინერი.

თაჰიროვი იყო აზერბაიჯანის მხატვართა კავშირისა და თეატრის მუშაკთა კავშირის წევრი. 2002 წელს მთავრობამ მას დამსახურებული არტისტის, 2013 წელს კი აზერბაიჯანის სახალხო არტისტის წოდება მიენიჭა.

2008 წელს თაჰიროვს მიენიჭა პრემია „ოქროს დერვიში“ ნომინაციაში „აზერბაიჯანის სახვითი ხელოვნების განვითარებაში შეტანილი წვლილისთვის“.

2013 წელს მიენიჭა სახვითი ხელოვნების დარგში.

მხატვარი 2019 წელს გარდაიცვალა.