iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1139

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1139, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 1997 წლის 21 ნოემბერს, გენერალური მდივნის, კოფი ანანის ანგარიშის განხილვის შემდეგ, ეხებოდა გაეროს დამკვირვებელთა ძალებს . საბჭომ ხაზგასმით აღნიშნა მისიის ძალისხმევა ახლო აღმოსავლეთში მყარი და სამართლიანი მშვიდობის დასამყარებლად.

რეზოლუციამ მოუწოდა დაინტერესებულ მხარეებს, დაუყოვნებლივ აღასრულონ 338-ე რეზოლუცია (1973). მან კიდევ ექვსი თვით, 1998 წლის 31 მაისამდე გააგრძელა დამკვირვებელთა ძალების მანდატი და გენერალურ მდივანს დაავალა, ამ პერიოდის ბოლოს წარადგინოს ანგარიში არსებული ვითარების შესახებ.

გენერალური მდივნის ანგარიშში აღნიშნული იყო, რომ ვითარება ისრაელსა და სირიას შორის მშვიდი დარჩა, თუმცა ახლო აღმოსავლეთში არსებული ზოგადი მდგომარეობა კვლავ სახიფათო იყო. გაურკვეველი თავდამსხმელების მიერ მოკლულ იქნა -ის ორი ჯარისკაცი, რის გამოც სირია საგამოძიებო მოქმედებებს აწარმოებდა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1039

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1039 , მიღებული ერთხმად 1996 წლის 29 იანვარს, მას შემდეგ რაც გაიხსენა ისრაელსა და ლიბანთან დაკავშირებული წინა რეზოლუციები — 501 (1982), 508 (1982), 509 (1982) და 520 (1982), აგრეთვე გაეცნო გაეროს გენერალური მდივნის, ბუტროს ბუტროს-გალის ანგარიშს ლიბანში გაეროს დროებითი ძალების შესახებ, რომელიც დამტკიცებული იყო 426 (1978) რეზოლუციით, საბჭომ გადაწყვიტა -ის მანდატის კიდევ ექვსი თვით, 1996 წლის 31 ივლისამდე, გაგრძელება.

შემდგომ საბჭომ კვლავ გაუსვა ხაზი ამ ძალების მანდატს და გენერალურ მდივანს სთხოვა, გაეგრძელებინა მოლაპარაკებები ლიბანის მთავრობასთან და სხვა დაინტერესებულ მხარეებთან 425 (1978) და 426 (1978) რეზოლუციების განხორციელებასთან დაკავშირებით და ამის შესახებ ანგარიში წარედგინა.

მოწონებით იქნა მიღებული ასევე ზომები, რომლებიც -ის სტრუქტურის გამარტივებას ეხებოდა და 1996 წლის მაისისთვის უნდა განხორციელებულიყო; ეს ზომები ითვალისწინებდა დამატებითი ხარჯების შემცირებას, თუმცა ხაზგასმით აღინიშნა, რომ ძალების ოპერატიულ შესაძლებლობებზე ეს გავლენას არ მოახდენდა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1370

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1370 მიღებულია 2001 წლის 18 სექტემბერს, მას შემდეგ, რაც საბჭომ გაიხსენა რეზოლუციები 1270 (1999), 1289 (2000), 1313 (2000), 1317 (2000), 1321 (2000) და 1346 (2001), რომლებიც ეხებოდა სიერა ლეონეს სიტუაციას, გააგრძელა გაეროს მისიის სიერა ლეონეში მანდატი ექვსი თვის ვადით — 2002 წლის 31 მარტამდე, დაწყებული 2001 წლის 30 სექტემბრიდან.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
უშიშროების საბჭომ გამოხატა შეშფოთება მანოს მდინარის რეგიონის მყიფე უსაფრთხოების მდგომარეობასთან დაკავშირებით, განსაკუთრებით ლიბერიაში მიმდინარე ბრძოლებისა და სუსასტიკის შედეგები სამოქალაქო მოსახლეობაზე.

საბჭომ აღიარა სახელმწიფო ხელისუფლების გაფართოების მნიშვნელობა, ადამიანის უფლებების პატივისცემა, პოლიტიკური დიალოგი, რევოლუციური გაერთიანებული ფრონტის პოლიტიკურ პარტიად გარდაქმნა და თავისუფალი და სამართლიანი არჩევნების ჩატარება.

მოქმედებები
-ის მანდატი გაგრძელდა, ხოლო მისიისათვის ჯარების გამგზავნი ქვეყნების მიერ გაწეული დახმარება დადებითად შეფასდა.
გამოხატული იქნა შეშფოთება -ის, სამოქალაქო თავდაცვის ძალებისა და სხვა შეიარაღებული ჯგუფების მიერ ჩადენილი ადამიანის უფლებების დარღვევების გამო, ასევე აბუჯას ცეცხლის შეწყვეტის შეთანხმების არასრულყოფილი განხორციელების გამო. -ს დაევალა დახმარება ლტოლვილებისა და იძულებით გადაადგილებული პირების დაბრუნებაში.
განსაკუთრებით -ს მოუწოდეს, შეესრულები ნა ცეცხლის შეწყვეტის შეთანხმებით ვალდებულებები.

სიერა ლეონეს მხარეებს მოუწოდეს გააძლიერონ ძალისხმევა აბუჯას ცეცხლის შეწყვეტის შეთანხმების განხორციელებისა და სამშვიდობო პროცესის განახლების მიზნით. საბჭომ მხარი დაუჭირა დასავლეთ აფრიკის ქვეყნების ეკონომიკური გაერთიანების ძალისხმევას მანოს მდინარის კავშირის რეგიონში კრიზისის გადასაჭრელად და ხაზი გაუსვა, რომ სიერა ლეონეს ადმინისტრაციული შესაძლებლობების განვითარება და გაფართოება აუცილებელია მდგრადი მშვიდობისა და განვითარებისათვის.

სიერა ლეონეს მთავრობას მოუწოდეს ითანამშრომლოს გენერალურ მდივან კოფი ანანთან, გაეროს ადამიანის უფლებათა უმაღლეს კომისართან და სხვა შესაბამის ორგანოებთან, სიმართლისა და შერიგების კომისიისა და სპეციალური სასამართლოს შექმნის მიზნით, როგორც ეს განსაზღვრულია 1315 (2000) რეზოლუციაში.

რეზოლუცია ასევე მიესალმა გენერალური მდივნის განზრახვას, რეგულარულად მიაწოდოს უშიშროების საბჭოს ინფორმაცია სიერა ლეონეში არსებული ვითარების ყველა ასპექტზე და წარმოადგინოს დამატებითი რეკომენდაციები -ის მომავალთან და თავისუფალი და სამართლიანი არჩევნებისთვის მზადებასთან დაკავშირებით.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1637

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1637 ერთხმად იქნა მიღებული 2005 წლის 8 ნოემბერს. ერაყის შესახებ წინა რეზოლუციების დადასტურების შემდეგ, საბჭომ მრავალეროვნული ძალების მანდატი 2006 წლის ბოლომდე გააგრძელა.

რეზოლუციის სპონსორები იყვნენ დანია, იაპონია, რუმინეთი, გაერთიანებული სამეფო და აშშ.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
რეზოლუციის წარდგენისას უშიშროების საბჭო მიესალმა ერაყში ახალი ფაზის დაწყებას და იმედი გამოთქვა, რომ დადგებოდა დღე, როდესაც ქვეყანაში უსაფრთხოებაზე პასუხისმგებლობას ერაყის ძალები აიღებდნენ, რის შედეგადაც მრავალეროვნული ძალების მანდატი დასრულდებოდა. საბჭომ მოიწონა ერაყის გარდამავალი მთავრობის მზადყოფნა დემოკრატიული სახელმწიფოს მშენებლობისკენ, სადაც დაცული იქნებოდა პოლიტიკური და ადამიანის უფლებები საერთაშორისო თანამეგობრობის მხარდაჭერით. გარდა ამისა, საბჭო მიესალმა ჩატარებულ არჩევნებსა და ქვეყნის ახალი კონსტიტუციის დამტკიცებას.

რეზოლუციაში ასევე აღინიშნა, რომ 2005 წლის დეკემბრის არჩევნების შედეგად ჩამოყალიბებული მთავრობა პასუხისმგებელი იქნებოდა ერაყში დიალოგისა და შერიგების ხელშეწყობაზე, ისევე როგორც ქვეყნის მომავლის განსაზღვრაზე. საბჭომ მოუწოდა ძალადობის მომხრეებს, დაეყარათ იარაღი და ჩართულიყვნენ პოლიტიკურ პროცესში. 1618-ე (2005) რეზოლუციის შესაბამისად, საბჭომ ხაზი გაუსვა, რომ ტერორიზმი ვერ შეაფერხებდა ერაყის გარდამავალ პროცესს. ერაყმა თავად ითხოვა 1546-ე (2004) რეზოლუციით შექმნილი მრავალეროვნული ძალების ყოფნის შენარჩუნება უსაფრთხოების უზრუნველყოფისა და ჰუმანიტარული დახმარების მიწოდების მიზნით.

აქტები
გაეროს წესდების თავის საფუძველზე მოქმედმა საბჭომ ერაყში მრავალეროვნული ძალების მანდატი 2006 წლის 31 დეკემბრამდე გააგრძელა, რომელიც 2006 წლის 21 ივნისისთვის უნდა გადახედილიყო. მანდატი ნებისმიერ დროს შეიძლება შეწყდეს ერაყის მოთხოვნის საფუძველზე. ამავდროულად, ნავთობის, ნავთობპროდუქტებისა და ბუნებრივი აირის საექსპორტო გაყიდვებიდან მიღებული შემოსავლების ერაყის განვითარების ფონდში განთავსების წესი და მისი მონიტორინგი საერთაშორისო საკონსულტაციო და სამეთვალყურეო საბჭოს მიერ, ასევე 2006 წლის 31 დეკემბრამდე გახანგრძლივდა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1944

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1944 ერთხმად მიიღეს 2010 წლის 14 ოქტომბერს, ჰაიტის შესახებ წინა რეზოლუციების, მათ შორის 1542 (2004), 1576 (2004), 1608 (2005), 1658 (2006), 1702 (2006), 1743 (2006), 1780 (2007), 1840 (2008), 1892 (2009), 1908 (2010) და 1927 (2010) გახსენების შემდეგ. საბჭომ გაეროს სტაბილიზაციის მისიის მანდატი 2011 წლის 15 ოქტომბრამდე განაახლა.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
რეზოლუციის პრეამბულაში საბჭომ აღიარა, რომ 2010 წლის იანვარში მომხდარ მიწისძვრას ჰაიტიში ახალი გამოწვევები და შესაძლებლობები მოჰყვა. ჰაიტის მთავრობასა და ხელისუფლებას მოუწოდეს, უზრუნველყოთ საყოველთაო არჩევნების ჩატარება 2010 წლის 28 ნოემბერს.
საბჭომ განაცხადა, რომ ჰაიტის რეკონსტრუქციას გადამწყვეტი მნიშვნელობა ჰქონდა გრძელვადიანი უსაფრთხოებისა და სტაბილურობისთვის და რომ ის უნდა წარმართულიყო ეკონომიკურ და სოციალურ განვითარებასთან ერთად. 2010 წლის 31 მარტს გამართულ კონფერენციაზე დონორებს მოუწოდეს, შეესრულებინათ ჰაიტის მიმართ აღებული ვალდებულებები. ამერიკის სახელმწიფოთა ორგანიზაციამ არჩევნებისთვის მზადების მიმართულებით გაწეული ძალისხმევისთვის შექება დაიმსახურა.

შეშფოთება გამოითქვა იარაღის რაოდენობის ზრდასთან, ნარკოტიკებით ვაჭრობასთან და ლტოლვილთა უსაფრთხოებასთან დაკავშირებით. საბჭომ აღიარა, რომ ადამიანის უფლებების პატივისცემა, დანაშაულისა და სექსუალური ძალადობის წინააღმდეგ ბრძოლა და დაუსჯელობის დასრულება წესრიგის შენარჩუნებისთვის აუცილებლობას წარმოადგენდა. გარდა ამისა, -ის სამშვიდობო ძალებისა და გაეროს მხარდაჭერა კრიტიკულ მნიშვნელობას წარმოადგენდა ჰაიტიში უსაფრთხოებისა და სტაბილურობის უზრუნველსაყოფად. საბჭო მიესალმა აშშ-ის ყოფილი პრეზიდენტის, ბილ კლინტონის, როგორც გაეროს სპეციალური წარმომადგენლის, ძალისხმევას ჰაიტიში.

აქტები
გაეროს წესდების თავის შესაბამისად, -ის მანდატი გაგრძელდა 2011 წლის 15 ოქტომბრამდე 8,940 ჯარისკაცითა და 4,391 პოლიციელით, შემდგომი გაგრძელების განზრახვით. რეზოლუციამ განსაზღვრა, რომ ჰაიტი და მისი ხალხი საბოლოო ჯამში პასუხს აგებდნენ ქვეყნის სტაბილიზაციაზე, თავისუფალი და სამართლიანი არჩევნები, კი მნიშვნელოვან წინაპირობას წარმოადგენდა.

-ს ჰაიტიში სხვადასხვა აქტივობების გაგრძელება დაევალა, მათ შორის ჰაიტის ეროვნული პოლიციის წვრთნა, დანაშაულთან ბრძოლა, ადამიანის უფლებების დაცვა, სასამართლო რეფორმა და ჰაიტის მოსახლეობის -ის მიმართ ნდობის გაზრდისკენ მიმართული აქტივობები. საბჭომ დაგმო ბავშვების, ქალებისა და გოგონების მიმართ ძალადობა და გენერალურ მდივანს ბან კი მუნს სთხოვა, ჰაიტიში არსებული ვითარების შესახებ მომავალ ანგარიშებში ყურადღება მიექცია.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1242

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1242, რომელიც ერთხმად მიიღეს 1999 წლის 21 მაისს, ეყრდნობა ერაყის შესახებ ადრე მიღებულ ყველა რეზოლუციას, მათ შორის 986 (1995), 1111 (1997), 1129 (1997), 1143 (1997), 1153 (1998), 1175 (1998) და 1210 (1998) რეზოლუციებს, რომლებიც ეხება პროგრამას „ნავთობი საკვების სანაცვლოდ“. საბჭომ კიდევ 180 დღით გაახანგრძლივა დებულებები ერაყიდან ნავთობისა და ნავთობპროდუქტების ექსპორტის შესახებ, რაც საკმარისი იქნებოდა 5,256 მილიარდი აშშ დოლარის ღირებულების შემოსავლის მისაღებად.

უშიშროების საბჭო დარწმუნებული იყო დროებითი ზომების გატარების აუცილებლობაში ერაყელი ხალხისთვის ჰუმანიტარული დახმარების გასაწევად მანამ, სანამ ერაყის მთავრობა არ შეასრულებდა 687-ე რეზოლუციის (1991) დებულებებს და დახმარებას მთელ ქვეყანაში თანაბრად არ გაანაწილებდა.

გაეროს წესდების თავის საფუძველზე, საბჭომ „ნავთობი საკვების სანაცვლოდ“ პროგრამა დამატებითი ექვსთვიანი პერიოდით გაახანგრძლივა, რომელიც 1999 წლის 25 მაისს, აღმოსავლეთის დროით 00:01 საათზე დაიწყო, ხოლო 1153-ე რეზოლუციის დებულებები ძალაში დარჩა. საბჭომ უცვლელი დატოვა ერაყის მიერ ნავთობის ექსპორტის მაქსიმალური ზღვარი — 5,256 მილიარდი აშშ დოლარი.

დასასრულს, გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს, დაევალა 1999 წლის 30 ივნისამდე წარედგინა ანგარიში საბჭოსთვის იმის შესახებ, შეძლებდა თუ არა ერაყი 5,256 მილიარდი აშშ დოლარის ღირებულების ნავთობის მოპოვებას ექსპორტისთვის. მას ასევე დაევალა იმ აღჭურვილობის დეტალური ნუსხის წარდგენა, რომელსაც სხვადასხვა ქვეყნები აწვდიდნენ ერაყს ნავთობის ექსპორტის გაზრდისა და ჰუმანიტარული დახმარების დაფინანსების მიზნით. მას ასევე დაევალა ერაყში საზედამხედველო პროცესის გაძლიერება, რათა უზრუნველყოფილი ყოფილიყო დახმარების თანაბარი განაწილება მოსახლეობის ყველა ფენას შორის და აღჭურვილობის გამოყენება მხოლოდ ნებადართული დანიშნულებით.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 930

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 930 ერთხმად მიიღეს 1994 წლის 27 ივნისს, 772 (1992) და 894 (1994) რეზოლუციების გახმოვანების შემდეგ. საბჭომ კმაყოფილებით აღნიშნა, რომ სამხრეთ აფრიკაში დამყარდა დემოკრატიული და არარასობრივი მთავრობა და შეწყვიტა გაეროს დამკვირვებელთა მისია სამხრეთ აფრიკაში. დღეს ეს მისია -ს სახელითაა ცნობილი.

გენერალური მდივნის სპეციალური წარმომადგენლის, ბუტროს ბუტროს-გალისა და გაეროს ომბუდსმენის , აფრიკის ერთიანობის ორგანიზაციის, ერთა თანამეგობრობისა და ევროკავშირის მცდელობები დადებითად შეფასდა. საბოლოოდ, საბჭომ გადაწყვიტა, რომ იმ საკითხებიდან, რომლებიც მას ეხებოდა, ამოიღო „სამხრეთ აფრიკის საკითხის“ სათაურის პუნქტი. ქვეყნის წინააღმდეგ საერთაშორისო სანქციები 919-ე რეზოლუციით მოიხსნა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1234

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1234, მიღებულია 1999 წლის 9 აპრილს, კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ვითარებაზე შეშფოთების გამოხატვის შემდეგ, საბჭომ მოითხოვა რეგიონში საომარი მოქმედებების დაუყოვნებელი შეწყვეტა, უცხო ძალების გაყვანა და მთავრობის ხელისუფლების აღდგენა.

კონტექსტი
კონგოს მეორე ომი წარმოიშვა აფრიკის დიდი ტბების რეგიონში მომხდარი კონფლიქტების შედეგად. რუანდაში გენოციდისა და ბურუნდის სამოქალაქო ომის შედეგად წარმოიქმნა მასშტაბური ლტოლვილთა კრიზისი.

შეიარაღებული დაჯგუფებები კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ტერიტორიიდან რუანდაში თავდასხმებს ახორციელებდნენ, რამაც ქვეყნის აღმოსავლეთ ნაწილში მრავალ შეიარაღებულ დაჯგუფებასა და მილიციას შორის ეთნიკური კონფლიქტების სერია გააჩაღა. კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის (ყოფილი ზაირი) არასტაბილური პოლიტიკური მდგომარეობა კიდევ უფრო ამძიმებდა კონფლიქტს და რვამდე აფრიკული ქვეყანამ ჩაება „აფრიკის მსოფლიო ომში".

რეზოლუცია
დაკვირვებები
უშიშროების საბჭო შეშფოთებული იყო კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის მთავრობის წინააღმდეგ მოქმედი ძალების ქმედებებით, მათ შორის ადამიანის უფლებების და საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის დარღვევებითა და ყველა მხარის მიერ ეთნიკური სიძულვილისა და ძალადობის გაღვივებით.

ასევე პრობლემას წარმოადგენდა იარაღისა და სამხედრო მასალის უკანონო ნაკადები. საბჭომ გაიხსენა გაეროს წესდების შესაბამისი თვითდაცვის უფლება და დასთანხმდა გენერალური მდივნის მიერ რეგიონში სპეციალური წარმომადგენლის, მუსტაფა ნიასის დანიშვნას.

საბოლოოდ, საბჭომ კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში არსებული ვითარება რეგიონში მშვიდობისა და სტაბილურობისათვის საფრთხედ განსაზღვრა.
მიღებული ზომები
ყველა ქვეყანას ევალებოდა დაეცვა რეგიონის ყველა სახელმწიფოს ტერიტორიული მთლიანობა, დამოუკიდებლობა და სუვერენიტეტი. უშიშროების საბჭომ გამოხატა სამწუხარო დამოკიდებულება საბრძოლო მოქმედებებისა და უცხო ჯარების ყოფნის გამო და მოითხოვა დაუყოვნებლივ შეწყვეტა.

საბჭომ გადაწყვიტა კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკიდან უცხო ჯარების გაყვანა, ცენტრალური მთავრობის ხელისუფლების აღდგენა და სამშვიდობო პროცესის დაწყება. ყველა მხარეს შეახსენეს 1949 წლის ჟენევის კონვენციებით და გენოციდის პრევენციისა და დასჯის შესახებ კონვენციით ნაკისრი ვალდებულებები.

უშიშროების საბჭომ გაკიცხა მომხდარი ხოცვა-ჟლეტა და მოითხოვა საერთაშორისო გამოძიება ამ ინციდენტებთან დაკავშირებით, განსაკუთრებით სამხრეთ კივუში მომხდართან დაკავშირებით. ასევე გაიკიცხა შეიარაღებული დაჯგუფებების საქმიანობა.

საბჭო დაეთანხმა ყველა მხარის განცხადებას საბრძოლო მოქმედებების შეჩერების შესახებ მასშტაბური იმუნიზაციის კამპანიის განსახორციელებლად და მოუწოდა ყველას, უკეთ დაეცვათ ბავშვები კონფლიქტის მსვლელობისას.

სამშვიდობო ძალისხმევის კუთხით, რეზოლუციამ მხარი დაუჭირა აფრიკის ერთობის ორგანიზაციის და სამხრეთ აფრიკის განვითარების საზოგადოების მედიაციის ძალისხმევას. ხელახლა დადასტურდა გაეროსა და -ის მფარველობით აფრიკის დიდი ტბების რეგიონში მშვიდობის, უსაფრთხოებისა და სტაბილურობის საერთაშორისო კონფერენციის ჩატარების მნიშვნელობა. ამასთანავე, გაერო აქტიურად განიხილავდა ცეცხლის შეწყვეტის შეთანხმების ხელშეწყობასა და სამშვიდობო პროცესის ინიცირებაში საკუთარ როლს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1170

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1170 მიღებულია 1998 წლის 27 მაისს, აფრიკის კონტინენტზე არსებული ვითარების განხილვის შემდეგ. საბჭომ გადაწყვიტა შეექმნა სპეციალური სამუშაო ჯგუფი გენერალური მდივნის, კოფი ანანის იმ რეკომენდაციების განსახილველად, რომლებიც აფრიკაში საერთაშორისო მშვიდობისა და უსაფრთხოების შენარჩუნებას ეხებოდა.

დაკვირვებები
საბჭო შეშფოთებული იყო აფრიკაში მიმდინარე შეიარაღებული კონფლიქტებით, რასაც მოჰყვა მასობრივი გადაადგილება, სიღარიბე, არასტაბილურობა და ტანჯვა. აღინიშნა იარაღის უკანონო გადაზიდვების, შეიარაღებული ფორმირებებისა და კონტინენტზე დაქირავებული მებრძოლების გამოყენების დესტაბილიზაციური ეფექტი. ხაზი გაესვა, იმას რომ აფრიკის ქვეყნებმა მიაღწიეს პროგრესს ეკონომიკური რეფორმებისა და დემოკრატიზაციის გზაზე ადამიანის უფლებათა დაცვით. ჰუმანიტარულ საკითხთა კოორდინაციის ოფისი და გაეროს ლტოლვილთა უმაღლესი კომისარიატი მზად იყვნენ, დახმარება გაეწიათ ჰუმანიტარული და ლტოლვილთა კრიზისების დროს საერთაშორისო სამართლისა და საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის შესაბამისად.

ქმედებები
1170-ე რეზოლუციის პრეამბულაში უშიშროების საბჭომ მხარი დაუჭირა გაეროს ჩართულობას აფრიკაში დიპლომატიური, ეკონომიკური, ჰუმანიტარული, სამშვიდობო და სხვა აქტივობების მეშვეობით და კიდევ ერთხელ დაადასტურა ყველა წევრი სახელმწიფოს ვალდებულება, გადაეჭრათ დავები მშვიდობიანი გზით. საბჭომ გაითვალისწინა 1993 წლის კაიროს დეკლარაცია, რომლის თანახმადაც აფრიკის ერთობის ორგანიზაციის პრიორიტეტული მიზანი კონფლიქტების პროგნოზირება და პრევენცი იყო. უშიშროების საბჭო მიესალმა გენერალური მდივნის ანგარიშს აფრიკაში არსებული ვითარების შესახებ, სადაც დეტალურად იყო აღწერილი კონტინენტზე კონფლიქტების წყაროები და მათი მოგვარების გზები. კოფი ანანმა გასცა რეკომენდაციები იარაღის უკანონო ვაჭრობის, სანქციების, ლტოლვილების, სტრუქტურული კორექტირების, განვითარების დახმარების, ვალებისა და ვაჭრობის საკითხებზე. მან ასევე ხაზი გაუსვა აფრიკელი ლიდერების პასუხისმგებლობას რეგიონულ კონფლიქტებსა და ეკონომიკურ წარუმატებლობებში, ისევე როგორც უცხოური ინტერვენციის საფრთხეებს. რეზოლუცია ხაზს უსვამდა, იმასაც რომ აფრიკის წინაშე არსებული გამოწვევები მოითხოვდა ყოვლისმომცველ რეაგირებას და რომ ყველა ქვეყანას, გაეროს ყველა სააგენტოს თუ საერთაშორისო ორგანიზაციას უნდა გაეთვალისწინებინა ანგარიშის რეკომენდაციები.

საბჭოს ყველა წევრისგან შემდგარი სამუშაო ჯგუფი ექვსი თვის ვადით შეიქმნა, რათა განეხილა ანგარიშში მოცემული რეკომენდაციები, მათი განხორციელების გზები და წარედგინა წინადადებები 1998 წლის სექტემბერში დაგეგმილი მინისტერიალისთვის. საბჭომ ხაზი გაუსვა აფრიკის ერთობის ორგანიზაციასთან მჭიდრო თანამშრომლობის აუცილებლობას და მოიწონა -ს ძალისხმევა კონფლიქტების პრევენციის საქმეში. ამავდროულად, დადებითად შეფასდა წევრი სახელმწიფოების, რეგიონული ორგანიზაციებისა და გაეროს სააგენტოების წვლილი აფრიკაში სამშვიდობო ოპერაციებში.

რეურსები ინტერნეტში
 .
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1159

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1159 — ერთხმად მიღებული 1998 წლის 27 მარტს. ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკის ვითარებასთან დაკავშირებულ 1125 (1997), 1136 (1997), 1152 (1998) და 1155 (1998) რეზოლუციების დადასტურებით, საბჭომ შექმნა გაეროს მისია ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკაში .

უშიშროების საბჭომ მადლობა გადაუხადა აფრიკული ქვეყნების -ის სამეთვალყურეო მისიას ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკის სტაბილიზაციაში შეტანილი წვლილისთვის, მათ შორის იარაღის ჩაბარების პროცესის ხელშეწყობისთვის. ასევე ხაზი გაუსვა ბანგის შეთანხმებების ყველა მხარის მიერ სრული განხორციელებისა და 1998 წლის აგვისტო-სექტემბერში დაგეგმილი არჩევნებისთვის მოსამზადებელი სამუშაოების გაგრძელების აუცილებლობას.

საბჭომ მიესალმა ცენტრალური აფრიკის ხელისუფლების მიერ ეროვნული შერიგების მიმართ გადადგმულ პროგრესს და მოუწოდა შეთანხმებების შემდგომი განხორციელებისკენ. -ში მონაწილე ქვეყნებს გაეროს წესდების თავის საფუძველზე ნება ეძლეოდა, გაეგრძელებინათ პერსონალის უსაფრთხოებისა და გადაადგილების თავისუფლების უზრუნველყოფა. გარდა ამისა, ყველა ქვეყანას, საერთაშორისო ორგანიზაციასა და ფინანსურ ინსტიტუტს სთხოვეს, კონფლიქტის შემდგომ ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკის განვითარებაში დახმარება გაეწია.

 შეიქმნა 1998 წლის 15 აპრილიდან ამოქმედებადი მანდატით და 1 350 პერსონალამდე სამხედრო კომპონენტით. მისიას დაევალა:

(ა) დედაქალაქ ბანგისა და მიმდებარე ტერიტორიის უსაფრთხოებისა და სტაბილურობის უზრუნველყოფა;
(ბ) ეროვნულ უსაფრთხოების ძალებს კანონის უზენაესობის დაცვაში დახმარება;
(გ) განიარაღების მონიტორინგი;
(დ) გაეროს პერსონალის უსაფრთხოებისა და გადაადგილების თავისუფლების უზრუნველყოფა;
(ე) ეროვნული პოლიციის გადამზადებასა და რეორგანიზაციაში დახმარება;
(ვ) საარჩევნო პროცესში კონსულტაციური და ტექნიკური დახმარების გაწევა.

-ს საწყისი მანდატი სამ თვეს მოიცავდა — 1998 წლის 15 ივლისამდე — და გენერალური მდივნის სპეციალური წარმომადგენელი ხელმძღვანელობდა. გენერალურ მდივანს კოფი ანანს, რომელმაც ოპერაციის დასაფინანსებლად სადამრიგებლო ფონდი შექმნა, დაევალა საბჭო ინფორმირებული ეჭირა და 1998 წლის 20 ივნისამდე წარედგინა მოხსენება -ს მანდატისა და მიმდინარე რეზოლუციის განხორციელების შესახებ. ბოლოს, ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკას დაევალა, 1998 წლის 25 აპრილამდე გენერალურ მდივანთან ძალების სტატუსის შეთანხმება გაეფორმებინა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1071

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1071, მიღებული ერთხმად 1996 წლის 30 აგვისტოს, მას შემდეგ რაც გაიხსენა ლიბერიაში არსებული ვითარების შესახებ მიღებული ყველა რეზოლუცია, განსაკუთრებით კი 1059 (1996), საბჭომ გააგრძელა ლიბერიაში გაეროს სადამკვირვებლო მისიის მანდატი 1996 წლის 30 ნოემბრამდე და განიხილა -თან დაკავშირებული საკითხები.

საბჭომ მიესალმა დედაქალაქ მონროვიის უსაფრთხო თავშესაფრად აღდგენას. საბოლოოდ, მშვიდობასა და შერიგებაზე მთავარი პასუხისმგებლობა თავად ლიბერიელ ხალხსა და მათ ლიდერებს ეკისრებოდათ.

-ის მანდატის 1996 წლის 30 ნოემბრამდე გაგრძელების შემდეგ, ასევე აღინიშნა, რომ დასავლეთ აფრიკის სახელმწიფოთა ეკონომიკურმა თანამეგობრობამ აბუჯას შეთანხმების მოქმედება 1997 წლის 15 ივნისამდე გაახანგრძლივა, დაადგინა შეთანხმების შესრულების გრაფიკი, მიიღო მექანიზმი დაჯგუფებების ლიდერების მიერ ვალდებულებების შესრულების შესამოწმებლად და განიხილა შესაძლო ზომები დაუმორჩილებლობის შემთხვევაში დაჯგუფებების წინააღმდეგ. დაგმობილ იქნა ყველა თავდასხმა დასავლეთ აფრიკის სახელმწიფოთა ეკონომიკური თანამეგობრობის სადამკვირვებლო ჯგუფზე , რომელიც ლიბერიაში -ის სამშვიდობო ძალას წარმოადგენდა, ასევე ჰუმანიტარულ სააგენტოებსა და -ზე.

საბჭომ შემდგომ დაგმო ბავშვი ჯარისკაცების გამოყენება და მოითხოვა ადამიანის უფლებების პატივისცემა. ყველა სახელმწიფოს დაევალა მკაცრად დაეცვა 788 (1992) რეზოლუციით ლიბერიისთვის დაწესებული იარაღის ემბარგო და დარღვევების შესახებ ეცნობებინა 985 (1995) რეზოლუციით შექმნილი კომიტეტისთვის.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1091

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1091— მიიღეს კენჭისყრის გარეშე 1996 წლის 13 დეკემბერს. დახურულ სხდომაზე, საბჭომ აღიარა წარმავალი გენერალური მდივნის, ბუტროს ბუტროს-გალის წვლილი, რომლის უფლებამოსილების ვადაც იწურებოდა 1996 წლის 31 დეკემბერს.

უშიშროების საბჭომ აღიარა ბუტროს-გალის როლი გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის ხელმძღვანელობაში. გაეროს წესდებით გათვალისწინებული მოვალეობების პირნათლად შესრულებისათვის. ასევე, აღნიშნა მისი ძალისხმევა მსოფლიოში კონფლიქტების მდგრადი გადაჭრის გზების ძიებაში. შეაქო მის მიერ გაერთიანებული ერების სისტემის რესტრუქტურიზაციისა და გაძლიერების მიმართულებით გატარებული რეფორმები.

რეზოლუციაში აღიარებულია ბუტროს ბუტროს-გალის წვლილი საერთაშორისო მშვიდობასა და უსაფრთხოების, საერთაშორისო პრობლემების გადაჭრის მცდელობების, ჰუმანიტარული საჭიროებების დაკმაყოფილების მცდელობებისა და ყველა ადამიანისთვის ადამიანის უფლებებისა და ფუნდამენტური თავისუფლებების დაცვის ხელშეწყობის საქმეში. რეზოლუციაში მადლიერება გამოითქმის გაეროს წესდების დებულებებისადმი, მისი ერთგულებისა და ქვეყნებს შორის მეგობრული ურთიერთობების განვითარებისთვის.

ეს იყო მეორე შემთხვევა, როდესაც უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია აკლამაციით იქნა მიღებული.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1639

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1639 ერთხმად იქნა მიღებული 2005 წლის 21 ნოემბერს. მას შემდეგ, რაც საბჭომ გაიხსენა ყოფილი იუგოსლავიის კონფლიქტებზე მიღებული წინა რეზოლუციები, მათ შორის 1031 (1995), 1088 (1996), 1423 (2002), 1491 (2003), 1551 (2004) და 1575 (2004), საბჭომ ბოსნიასა და ჰერცეგოვინაში -ს მანდატი, როგორც სტაბილიზაციის ძალების სამართალმემკვიდრისა, დამატებით თორმეტი თვით გააგრძელა.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
უშიშროების საბჭომ ხაზი გაუსვა დეიტონის შეთანხმების (საერთო ჩარჩო შეთანხმება) სრული იმპლემენტაციის მნიშვნელობას და მიესალმა -ის, ევროპის უსაფრთხოებისა და თანამშრომლობის ორგანიზაციისა (ეუთო) და სხვა საერთაშორისო ორგანიზაციების წვლილს. არსებული ვითარება კვლავ წარმოადგენდა საფრთხეს მშვიდობისა და უსაფრთხოებისთვის, ხოლო საბჭო გამოხატავდა მზადყოფნას, ხელი შეეწყო კონფლიქტის მშვიდობიანი მოგვარებისთვის. გარდა ამისა, საბჭო მიესალმა ბოსნიასა და ჰერცეგოვინაში ევროკავშირის ჩართულობის გაზრდას და ამ უკანასკნელის პროგრესს ევროკავშირში ინტეგრაციის გზაზე.

აქტები
გაეროს წესდების თავის საფუძველზე მოქმედმა საბჭომ შეახსენა დეიტონის შეთანხმების მხარეებს მათი პასუხისმგებლობა ხელშეკრულების შესრულებაზე. ხაზი გაესვა ბოსნიასა და ჰერცეგოვინაში უმაღლესი წარმომადგენლის როლს შეთანხმების იმპლემენტაციის მონიტორინგის პროცესში. საბჭომ ასევე მნიშვნელობა მიანიჭა ყოფილ იუგოსლავიაში სისხლის სამართლის საერთაშორისო ტრიბუნალთან თანამშრომლობას.

უშიშროების საბჭომ მადლობა გადაუხადა -ში მონაწილე ქვეყნებს და მისიის ვადა კიდევ თორმეტი თვით გააგრძელა. საბჭომ გასცა ნებართვა საჭირო ზომების გამოყენებაზე, მათ შორის ძალის გამოყენებასა და თავდაცვაზე, რათა უზრუნველყოფილ იქნას შეთანხმებების დაცვა, აგრეთვე -ისა და ნატოს პერსონალის უსაფრთხოება და გადაადგილების თავისუფლება. ყველა არსებული შეთანხმება გავრცელდა შემდგომ მისიაზეც.

რეზოლუცია ასევე მიესალმა 2003 წლის 1 იანვრიდან ბოსნიასა და ჰერცეგოვინაში ევროკავშირის პოლიციის მისიის განლაგებას, რომელმაც ჩაანაცვლა გაეროს მისია ბოსნიასა და ჰერცეგოვინაში. დასასრულს, გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს, ეთხოვა ანგარიშის წარდგენა იმ პროგრესის შესახებ, რომელსაც მხარეებმა სამშვიდობო შეთანხმებების შესრულების გზაზე მიაღწიეს.