ტრადიციული ტიბეტური მედიცინა

ტრადიციული ტიბეტური მედიცინა (ტიბეტ. :ོ་ྱི་ོ་་ི་་ ვაილი: ), ასევე ცნობილია, როგორც სოვა-რიგპას მედიცინა— მკურნალობის  ტრადიციული ბუდისტური  სისტემა, რომელიც  5-7 საუკუნეებში აღმოცენდა   და გავრცელდა ტიბეტის ტერიტორიაზე. ჩამოყალიბდა ძველი ინდური და ძველი ჩინური მედიცინის, ტანტრისა და აბჰიდარმას ტექსტების გავლენით.

თანამედროვე სამედიცინო მეცნიერება არაერთგვაროვნად აფასებს ტიბეტურ მედიცინას.

აღწერა
მსგავსად ტრადიციული აზიური მედიცინის სხვა სისტემებისა და ბიომედიცინისგან განსხვავებით, ტიბეტური მედიცინა თავის თეორიულ ტექსტებში ჯერ გვთავაზობს ჯანმრთელობის სპეციფიკურ განმარტებას. ტიბეტური მედიცინის თეორიის თანახმად,  კარგი ჯანმრთელობისთვის აუცილებელია სხეულის მუშაობის სამ პრინციპში წონასწორობის დაცვა.

ტიბეტური მედიცინის საფუძველია სამი ნიეპას  ("დამნაშავეების") დოქტრინა.

 — ქარი
- — ნაღველი
-— ლორწო

ტიბეტურ მედიცინაში ცხოვრება განისაზღვრება როგორც "პულსაცია", ხოლო ჯანმრთელობა და დაავადება  დამოკიდებულია "პულსაციურ" სუბიექტებზე - "ქარზე", "ნაღველსა" და"ლორწოზე".

ტიბეტურ მედიცინაში დიდი მნიშვნელობა ენიჭება სუფთა ჰაერის, მზის სხივების და დიეტის გავლენას ორგანიზმზე. თერაპიას საფუძვლად უდევს მცენარეული და ცხოველური წარმოშობის ბუნებრივი სამკურნალო საშუალებები (1000-მდე დასახელების პრეპარატი): ”ბუნებაში არ არსებობს ისეთი ნივთიერება, რომელიც სამკურნალო საშუალებად არ გამოდგება“. მედიკამენტების დოქტრინა იყოფა ცალკეულ დარგებად: მედიკამენტების გემო, მათი ათვისება ორგანიზმის მიერ, მოქმედება, მომზადების პრინციპი. დაავადებების სამკურნალოდ აგრეთვე იყენებენ ფიზიოთერაპიას (როგორიცაა ტიბეტური აკუპუნქტურა, მოქსიბუსია და ა.შ.)

ჩჟუდში
ტიბეტური მედიცინის თეორიული საფუძვლები ჩამოყალიბდა ტიბეტში ბუდიზმის გავრცელების პერიოდში ( საუკუნე). ძირითადი ტექსტი - "ჩჟუდში" ("ოთხი საფუძველი", ასევე ჟუდ-ში, ჩჟუდ-ში) —  ტიბეტური მედიცინის საგანია. ტექსტი დაიწერა ინდოელი ავტორების ვაბჰატი უმცროსისა და ჩანდრანანდას შრომების საფუძველზე, ხოლო თეორიული გაგებით უახლოვდება ტანტრასა და აბჰიდარმას ტექსტებს.

ჩჟუდში შედგება შემდეგი ნაწილებისაგან:

"ცა-ჩჟუდში" ("მედიცინის განმარტება ან განმარტება")
"შედ-ჩჟუდში" ("თეორიული მედიცინა")
"მანნაგ-ჩჟუდში" ("კლინიკური მედიცინა")
"ჩი-ჩჟუდში" ("ფარმაცია", ან "სამედიცინო ინსტრუმენტები")

ტიბეტური მედიცინის შემდგომი განვითარება ასოცირდება ისეთ ტიბეტელ ექიმებთან, როგორიცაა იუტოგბა იონდან-გომბო უმცროსი (1112-1209), რომელმაც დაწერა "თვრამეტნაწილიანი" კომენტარი "ჩჟუდშის" შესახებ, დესრიდ სანჯაი ჯამტშო (1653-1705) —  მისი  ნაშრომია "ლჰანტჰაბი" (" თერაპიის სახელმძღვანელო") "ჩჟუდშის" და "ვაიდურია-ონბოს" მე -3 ნაწილის დამატება კომენტარები"ჩჟუდშის"შესახებ).

ტიბეტური მედიცინის შესწავლა და გამოყენება
ევროპაში ტიბეტური მედიცინის შესახებ პირველი ინფორმაცია უნგრელმა ტიბეტოლოგმა ა.ჩომა დე  კერეშმა გაავრცელა. 1875 წელს პეტერბურგში გაიხსნა ტიბეტური მედიცინის კლინიკა და ამბულატორია.

ტიბეტის ტრადიციული მედიცინა ყველაზე ფართოდ ტიბეტში გამოიყენება. მედიცინის ამ სფეროს პოპულარიზაცია ამ ქვეყნის მთავრობის ერთ-ერთ მნიშვნელოვან ამოცანად ითვლება. ცოდნა ტიბეტური ტრადიციული მედიცინის  შესახებ, რომელიც ხშირად საიდუმლოს წარმოადგენდა,  შემოინახა ტიბეტურმა მონასტრებმა. დღეს ტიბეტის უდიდესი უნივერსიტეტები (ტიბეტის ტრადიციული ტიბეტური მედიცინის უნივერსიტეტი, ცინგაის უნივერსიტეტის სამედიცინო სკოლა) მსურველებს  კურსებს სთავაზობს, რომელიც ყველასთვის ხელმისაწვდომია.

ამჟამად ტიბეტური ტრადიციული მედიცინა კვლავ გამოიყენება ტიბეტში, ინდოეთში, ნეპალში, ბუტანში, რუსეთში (ციმბირი), ჩინეთსა და მონღოლეთში. გარდა ამისა, ბოლო ათწლეულების განმავლობაში მან გარკვეული პოპულარობა მოიპოვა ასევე ევროპაში, ჩრდილოეთ ამერიკაში და სხვა რეგიონებში.