ოლეგ იანკოვსკი

ოლეგ ივანეს ძე იანკოვსკი (; დ. 23 თებერვალი, 1944, სოფ. კარსაკპაი, ყაზახეთის სსრ, სსრკ — გ. 20 მაისი, 2009, მოსკოვი, რუსეთი) — საბჭოთა და რუსი მსახიობი, სსრკ-ის სახელმწიფო პრემიისა (1987) და ლენინური კომკავშირის პრემიის (1977) ლაურეატი. იანკოვსკი იყო ბოლო ლაურეატი (სოფია პილიავსკაიასთან ერთად), რომელსაც 1991 წლის 21 დეკემბერს სსრკ-ის სახალხო არტისტის წოდება მიენიჭა.

შემოქმედება
როლები თეატრში
სარატოვის დრამატული თეატრი
„პატივი ეცი მამასა შენსა“ (ვ. ლავრენტიევი) — სევკა კინიგინი
„ქალთა მონასტერი“ (ვ. დიხოვიჩნი, მ. სლობოდსკოი) — მიტოვებული ქმარი
„სასამართლო ქრონიკა“ (ი. ვოლჩეკი) — ვადიმ ბაბიჩევი
«» (ვიქტორ როზოვი) — ედუარდი
„ბედის ნებიერა“ (იური მიაჩინი) — დიმიტრი ნიკოლოზის ძე
„ჭიქა წყალი (ეჟენ სკრიბა) — მშემი
„იდიოტი“ (ფიოდორ დოსტოევსკი) — თავადი მიშკინი

ლენკომი
1973 — „ავანგარდი “, იური ვიზბორის და მარკ ზახაროვის პიესის მიხედვით — გორიაევი
1975 — „სიებში არ ირიცხება“ იური ვიზბორი ბორის ვასილიევის ნაწარმოების მიხედვით.
„ნათელმხილველი“ ლიონ ფოიხტვანგერი — ჰანსიორგ ლაუტენზაკი]]
1978 — „რევოლუციური ეტიუდი“ (« »), მიხაილ შატროვის პიესის მიხედვით — ლენინი
„სინდისის დიქტატურა“ (მიხაილ შატროვი; რეჟ. მარკ ზახაროვი) — გარეშე პირი
1983 — „ოპტიმისური ტრაგედია“ (ვსევოლოდ ვიშნევსკი; რეჟ. მარკ ზახაროვი) — კაპიტანი ბერინგი
„ჯიბის თეატრი“ (ჟან კოკტო; რეჟ. პ. შტეინი)
1986 — შექსპირის ჰამლეტი — ჰამლეტი
1994 — ჩეხოვის „თოლია“ — ტრიგორინი
„ბარბაროსი და ერეტიკოსი“ (ფიოდორ დოსტოევსკის რომანის „მოთამაშეს“ მიხედვით) — გენერალი
„მასხარა ბალაკირევი“ გრიგორი გორინი — პეტრე 
2007 — გოგოლის „ქორწინება“, რეჟ. მარკ ზახაროვი — ჟევაკინი

როლები კინოში
კინოს რეჟისორი
2000 — 

ჯილდოები და აღიარება
1977 : რსფსრ დამსახურებული არტისტი
1977 : ლენინური კომკავშირის პრემია
1984 : რსფსრ სახალხო არტისტი
1987 : სსრკ-ის სახელმწიფო პრემია
1989 : რსფსრ-ის ძმები ვასილიევების სახელობის სახელმწიფო პრემია
1991 : სსრკ სახალხო არტისტი
1996, 2002 : რუსეთის ფედერაციის სახელმწიფო პრემია

ხსოვნა
2009 წლის 30 ივნისს, ი. სლონოვის სახელობის სარატოვის აკადემიურ დრამატულ თეატრში გაიხსნა ოლეგ იანკოვსკის მემორიალური დაფა. პროექტის ავტორები: იური ნამესტნიკოვი, ფიოდორ იურჩენკო. 2010 წლის 20 მაისს მემორიალური დაფები გაიხსნა ასევე: სარატოვის № 67 სკოლის შენობაზე, სადაც მსახიობი 1951 წლიდან 1958 წლამდე სწავლობდა და რადიშჩევის ქუჩა № 24-ში მდებარე სარატოვის თეატრალური სკოლის ყოფილ შენობაზე (ამჟამად სასულიერო სემინარიის შენობა). პროექტის ავტორია სარატოველი მოქანდაკე ნიკოლაი ბუნინი.
სარატოვის თეატრის მუზეუმში, სადაც მსახიობი მოღვაწეობდა, შეიქმნა მემორიალური განყოფილება, სადაც წარმოდგენილია მისი ბიუსტი, რომელიც მოქანდაკე კლარა მატვეევამ შექმნა და პლაკატი მსახიობის ავტოგრაფით სპექტაკლისთვის „იდიოტი“. 1990 წლიდან სარატოვის რეგიონალურ, ადგილობრივი ისტორიის მუზეუმს აქვს მუდმივი გამოფენა „ჩვენი ცნობილი თანამემამულეები“, რომლის ერთ-ერთი განყოფილება მსახიობის ცხოვრებასა და შემოქმედებას ეძღვნება.
2010 წელს დაარსდა ოლეგ იანკოვსკის სახელობის ყოველწლიური ჯილდო „შემოქმედებითი აღმოჩენა“. იგი გაიცემა წლის ყველაზე გამორჩეული შემოქმედებითი აღმოჩენებისთვის ხელოვნების სხვადასხვა სფეროში: თეატრში, მუსიკაში, კინოში, ლიტერატურაში. მისი დამაარსებელია ფესტივალის - „ბლის ტყე“ (მოსკოვი) სამეურვეო საბჭო.
2010 წლის 29 სექტემბერს მსახიობის საფლავზე დაიდგა ძეგლი. ეს არის თეთრი მარმარილოსგან დამზადებული ჯვრიანი სტელა.
2011 წლის 12 სექტემბერს სარატოვში გაიხსნა მემორიალური დაფა, რომელიც გაკეთდა სახლზე, სადაც მსახიობი ცხოვრობდა (მოქანდაკე ა. შჩერბაკოვი).
2011 წლის ნოემბერში სარატოვის დრამატულ თეატრში გაიმართა ოლეგ იანკოვსკის ხსოვნისადმი მიძღვნილი პირველი სრულიად რუსული თეატრალური ფესტივალი. მეორე ფესტივალი 2012 წლის ნოემბერში გაიმართა. 2014 წელს სარატოვის 67-ე საშუალო სკოლას იანკოვსკის სახელი მიენიჭა.
2015 წელს გამოვიდა დოკუმენტური ფილმი „იანკოვსკი“, რომლის რეჟისორიც არკადი კოგანია და რომელიც მსახიობის კოლეგებისა და მეგობრების მემუარებზეა დაფუძნებული. ფილმმა მიიღო ჯილდო „ოქროს არწივი“ საუკეთესო დოკუმენტური ფილმის კატეგორიაში.
2015 წელს სარატოვის ი. სლონოვის სახელობის დრამატული თეატრის წინ მდებარე მოედანს ოლეგ იანკოვსკის სახელი მიენიჭა.
2016 წლის 28 მაისს ამავე მოედანზე საზეიმოდ გაიხსნა ოლეგ იანკოვსკის ძეგლი, რომლის ავტორია ა. შჩერბაკოვი.