შირინ ფოზდარი

შირინ ფოზდარი (დ. 1905 — გ. 1992)
— ქალთა უფლებების დამცველი აქტივისტი. დაიბადა ინდოეთში,სადაც 1930-იან და 1940-იან წლებში მუშაობდა მშობლიურ ქვეყანაში ქალთა უფლებებისა და კეთილდღეობის საკითხებზე. 1950 წელს ის მეუღლესთან ერთად გადავიდა სინგაპურში, რათა დახმარებოდა ბაჰაის სარწმუნოების გავრცელებას. სინგაპურში იგი გახდა უთანასწორო ქორწინებისა და პოლიგამიის წინააღმდეგ ბრძოლის ჩემპიონი; მან მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა სინგაპურის ქალთა საბჭოს და ქვეყნის შარიათის სასამართლოს დაარსებაში. ასევე, იგი იყო წამყვანი ფიგურა იმ საადვოკატო ძალისხმევაში, რის შედეგადაც ქალთა ქარტია კანონად იქცა.

1958 წელს მეუღლის გარდაცვალებისა და 1961 წელს ქალთა ქარტიის მიღების შემდეგ, ის თოთხმეტი წლით გადავიდა ტაილანდში. ამ პერიოდის განმავლობაში, მან დააარსა სკოლა იმ გოგონებისთვის, რომლებსაც პროსტიტუციაში იძულებით ჩართვის საფრთხე ემუქრებოდათ.

ადრეული ცხოვრება
შირინ ფოზდარი დაიბადა 1905 წელს ინდოეთში, მუმბაიში (მაშინ ცნობილი როგორც ბომბეი). მისი მშობლები, მეჰრაბან ხოდაბუქს ბეჰჯათი და დოულათი, იყვნენ ირანელი წარმოშობის ბაჰაის სარწმუნოების მიმდევრები, რომლებიც ზოროასტრიზმიდან იყვნენ მოქცეულნი. ბაჰაის რელიგიის ერთ-ერთი სწავლებაა ის, რომ ქალები და კაცები თანასწორნი არიან, და 17 წლის ასაკში მან ყოვლისმომცველი განათლების შესახებ პრეზენტაცია გამართა ბაჰაის ინდოეთის ეროვნულ კონვენციაზე კარაჩიში. 1930-იანი წლებისთვის ის ჩართული იყო სრულიად აზიის ქალთა კონფერენციაში, რომელმაც ის გაგზავნა ჟენევაში, ერთა ლიგის კონფერენციაზე, სადაც მან 1934 წელს თანასწორობის შესახებ პრეზენტაცია გამართა. ის აგრძელებდა საჯარო გამოსვლებს, და 1941 წელს, მაჰათმა განდის თხოვნით, მშვიდობის შესახებ სიტყვით გამოვიდა აჰმედაბადში. 1952 წელს ფოზდარმა, სხვა აქტივისტებთან ერთად, რომლებიც არსებულ ქალთა ორგანიზაციებს წარმოადგენდნენ, მონაწილეობა მიიღო სინგაპურის ქალთა საბჭოს დაარსებაში. ფოზდარი იყო ერთ-ერთი ლიდერი, რომელიც აქტიურად უბიძგებდა იმ შეხვედრის ორგანიზებას, რასაც „“-ის შექმნა მოჰყვა, და ამ საწყის შეხვედრაზე მან ხელი შეუწყო ჯგუფის ხედვისა და დღის წესრიგის ჩამოყალიბებას. ის აირჩიეს ჯგუფის საპატიო გენერალურ მდივნად და უზრუნველყოფდა მისი პირველი კომუნიკაციების გაგზავნას მედიასა და პოლიტიკოსებისთვის. ეს ჯგუფი იყო პირველი ქალთა პოლიტიკური აქტიური ორგანიზაცია, რომელსაც ჰყავდა 2,000-ზე მეტი წევრი და წარმოადგენდა ყველაზე დიდ ასეთ ჯგუფს ხუთი ათწლეულის განმავლობაში.

ერთ-ერთი საკითხი, რომელმაც ფოზდარის უშუალო ყურადღება მიიპყრო, იყო ქორწინების უთანასწორობა; ქორწინებისა და განქორწინების მარეგულირებელი კანონები ქმარს აძლევდა უფლებას, ადვილად განქორწინებულიყო და ხელახლა დაქორწინებულიყო, ხოლო ცოლს მცირე დახმარების საშუალებას უტოვებდა. ინტერვიუში ფოზდარმა განმარტა: „როდესაც პირველად ჩამოვედი აქ, პოლიგამიისა და ადვილი განქორწინების მაჩვენებლები შემაშფოთებელი იყო. ქორწინების კანონები სუსტი იყო. ქალები ყველანაირ სისასტიკეს განიცდიდნენ, რადგან მამაკაცებს სწამდათ, რომ ქალები სუსტი სქესი იყვნენ“. სასამართლოს ჰქონდა იურისდიქცია ქორწინებასა და განქორწინებაზე, შეეძლო ქმრებისთვის ალიმენტის გადახდის დავალება, და სანამ პოლიგამია აიკრძალებოდა, შეეძლო ქმრისთვის დაევალებინა, მეორე ცოლის მოყვანამდე პირველი ცოლის თანხმობა უზრუნველეყო. წიგნი „ჩვენი ცხოვრება საცხოვრებლად: ქალის სახის მიცემა ცვლილებებისთვის სინგაპურში“ („ : ' “) შირინ ფოზდარს, ჩე ზაჰარა ბინტე ნოორ მოჰამედს და ხატიჯუნ ნისა სირაჯს ასახელებს სასამართლოს ჩამოყალიბების მთავარ მამოძრავებელ ძალებად. იგი მოგზაურობდა საერთაშორისო მასშტაბით და აგრძელებდა გამოსვლებს ქალთა უფლებების საკითხებზე, ისევე როგორც ბაჰაის სარწმუნოებაზე.