ინაქტივირებული ვაქცინა

ინაქტივირებული ვაქცინა (ან მოკლული ვაქცინა) არის ვაქცინა, რომელიც შედგება ვირუსის ნაწილაკებისგან, ბაქტერიებისგან ან სხვა პათოგენებისგან, რომლებიც გაშენებულია მიკრობიოლოგიურ კულტურაში და შემდეგ კვდება დაავადების წარმოქმნის უნარის განადგურების მიზნით. ამის საპირისპიროდ, ცოცხალი ვაქცინები იყენებენ პათოგენებს, რომლებიც ჯერ კიდევ ცოცხალია (მაგრამ თითქმის ყოველთვის დასუსტებული). ინაქტივირებული ვაქცინების პათოგენები იზრდება კონტროლირებად პირობებში და კვდება, როგორც ინფექციურობის შესამცირებლად და ამგვარად ვაქცინისგან ინფექციის თავიდან ასაცილებლად.

ინაქტივირებული ვაქცინები პირველად 1800-იანი წლების ბოლოს და 1900-იანი წლების დასაწყისში შეიქმნა ქოლერის, ჭირისა და ტიფისთვის. დღეს, ინაქტივირებული ვაქცინები არსებობს მრავალი პათოგენისთვის, მათ შორის გრიპის, პოლიომიელიტის , ცოფის, ჰეპატიტისა და ყივანახველასთვის.

იმის გამო, რომ ინაქტივირებული პათოგენები, როგორც წესი, წარმოქმნიან იმუნურ სისტემას უფრო სუსტ პასუხს, ვიდრე ცოცხალი პათოგენები, ზოგიერთ ვაქცინაში შეიძლება საჭირო გახდეს იმუნოლოგიური დამხმარე საშუალებები და მრავალჯერადი " გამაძლიერებელი " ინექციები პათოგენის წინააღმდეგ ეფექტური იმუნური პასუხის უზრუნველსაყოფად. შესუსტებული ვაქცინები ხშირად სასურველია ზოგადად ჯანმრთელი ადამიანებისთვის, რადგან ერთჯერადი დოზა ხშირად უსაფრთხო და ძალიან ეფექტურია. თუმცა, ზოგიერთ ადამიანს არ შეუძლია დასუსტებული ვაქცინების მიღება, რადგან პათოგენი მათთვის ძალიან დიდ რისკს წარმოადგენს (მაგალითად, მოხუცები ან იმუნოდეფიციტის მქონე ადამიანები). ამ პაციენტებისთვის ინაქტივირებულ ვაქცინას შეუძლია უზრუნველყოს დაცვა.

მექანიზმი
პათოგენის ნაწილაკები განადგურებულია და ვერ იყოფა, მაგრამ პათოგენები ინარჩუნებენ გარკვეულ მთლიანობას, რათა იმუნურმა სისტემამ აღიქვას და იმუნური ადაპტაციის პროცესი დაიწყოს. ვაქცინის სწორად დამზადების შემთხვევაში, იგი არაა ინფექციური, მაგრამ პათოგენის არასწორი ინაქტივაციის შედეგად ვაქცინაში შეიძლება ინფექციური ნაწილაკები დარჩეს.

ვაქცინის შეყვანისას, ანტიგენი აითვისება ანტიგენის წარმომადგენლობითი უჯრედით და გადაიგზავნება აცრილ ადამიანებში სადრენაჟო ლიმფურ კვანძში. მოათავსებს ანტიგენის ნაწილს, ეპიტოპს, მის ზედაპირზე მთავარ ჰისტოთავსებადობის კომპლექსის მოლეკულასთან ერთად. ახლა მას შეუძლია ურთიერთქმედება და გაააქტიუროს უჯრედებთან. შედეგად მიღებული დამხმარე უჯრედები ასტიმულირებენ ანტისხეულების შუამავლობით ან უჯრედებით განპირობებულ იმუნურ პასუხს და განავითარებენ ანტიგენ-სპეციფიკურ ადაპტაციურ პასუხს. ეს პროცესი ქმნის იმუნოლოგიურ მეხსიერებას კონკრეტული პათოგენის წინააღმდეგ და საშუალებას აძლევს იმუნურ სისტემას უფრო ეფექტურად და სწრაფად უპასუხოს ამ პათოგენთან შემდგომი შეხვედრის შემდეგ.

ინაქტივირებული ვაქცინები, როგორც წესი, აწარმოებენ იმუნურ პასუხს, რომელიც ძირითადად ანტისხეულებით არის განპირობებული. თუმცა, მიზანმიმართული დამხმარე შერჩევა საშუალებას აძლევს ინაქტივირებულ ვაქცინებს გაააქტიურონ უფრო ძლიერი უჯრედული შუამავლობითი იმუნური პასუხი.

ტიპები
ინაქტივირებული ვაქცინები ხშირად ეხება არაცოცხალ ვაქცინებს. ისინი შემდგომში კლასიფიცირდება პათოგენის ინაქტივაციის მეთოდის მიხედვით:
მთლიანი პათოგენით ინაქტივირებული ვაქცინები წარმოიქმნება, როდესაც მთელი პათოგენი "იღუპება" სითბოს, ქიმიკატების ან რადიაციის გამოყენებით, თუმცა მხოლოდ ფორმალდეჰიდის და ბეტა-პროპიოლაქტონის ექსპოზიცია ფართოდ გამოიყენება ადამიანის ვაქცინებში.
ქვეგანყოფილების ვაქცინები წარმოიქმნება ანტიგენების გაწმენდით, რომლებიც საუკეთესოდ ასტიმულირებენ იმუნურ სისტემას პათოგენზე პასუხის გასაძლიერებლად, ხოლო სხვა კომპონენტების ამოღებით, რომლებიც აუცილებელია პათოგენის გამრავლებისთვის ან გადარჩენისთვის, ან რომლებმაც შეიძლება გამოიწვიოს უარყოფითი რეაქციები .
ტოქსოიდების ვაქცინები იქმნება ბაქტერიების მიერ წარმოქმნილი ტოქსინების ინაქტივირებით. ტოქსოიდი აძლიერებს იმუნურ პასუხს ტოქსინის წინააღმდეგ.

მაგალითები
ტიპები მოიცავს:

ვირუსული :
ინექციური პოლიომიელიტის ვაქცინა ( ვაქცინა )
 ჰეპატიტის ვაქცინა
ცოფის ვაქცინა
გრიპის ვაქცინების უმეტესობა
ტკიპებით გამოწვეული ენცეფალიტის ვაქცინა
-19-ის ზოგიერთი ვაქცინა : , , , , , , 
ბაქტერიული :
ინექციური ტიფის ვაქცინა
ქოლერის ვაქცინა
ჭირის ვაქცინა
ყივანახველას ვაქცინა

დადებითი და უარყოფითი მხარეები
უპირატესობები
ინაქტივირებული პათოგენები უფრო სტაბილურია, ვიდრე ცოცხალი პათოგენები. გაზრდილი სტაბილურობა ხელს უწყობს ინაქტივირებული ვაქცინების შენახვას და ტრანსპორტირებას.
ცოცხალი დასუსტებული ვაქცინებისაგან განსხვავებით, ინაქტივირებული ვაქცინები ვერ უბრუნდებიან ვირუსულ ფორმას და იწვევენ დაავადებას. მაგალითად, იყო იშვიათი შემთხვევები, როდესაც ორალური პოლიომიელიტის ვაქცინაში არსებული პოლიოვირუსის ცოცხალი დასუსტებული ფორმა გახდა ვირულენტური, რამაც გამოიწვია ინაქტივირებული პოლიომიელიტის ვაქცინა ჩაანაცვლა ბევრ ქვეყანაში კონტროლირებადი ველური ტიპის პოლიომიელიტის გადაცემით.
ცოცხალი დასუსტებული ვაქცინებისაგან განსხვავებით, ინაქტივირებული ვაქცინები არ მეორდება და არ არის უკუნაჩვენები იმუნოდეფიციტის მქონე პირებისთვის.

ნაკლოვანებები
ინაქტივირებულ ვაქცინებს აქვთ შემცირებული უნარი შექმნან ძლიერი იმუნური პასუხი ხანგრძლივი იმუნიტეტისთვის, ვიდრე ცოცხალ დასუსტებულ ვაქცინებს. დამცავი იმუნიტეტის შესაქმნელად და შესანარჩუნებლად ხშირად საჭიროა დამხმარე საშუალებები და გამაძლიერებლები.
პათოგენები უნდა იყოს კულტივირებული და ინაქტივირებული მთელი ორგანიზმის მოკლული ვაქცინების შესაქმნელად. ეს პროცესი ანელებს ვაქცინის წარმოებას გენეტიკურ ვაქცინებთან შედარებით.