iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
მსოფლიო ომი Z (ფილმი)

მსოფლიო ომი — 2013 წლის ამერიკული პოსტაპოკალიპტური საშინელებათა ფილმი, რომელიც დაფუძნებულია მაქს ბრუკსის ამავე სახელწოდების რომანზე. ფილმის რეჟისორია მარკ ფორსტერი, პროდიუსერები არიან ბრედ პიტი, დიდი გარდნერი, ჯერემი კლაინერი და იენ ბრაისი, ოპერატორია ბენ სერეზინი. ფილმში მთავარ პერსონაჟ გარი ლეინს ასახიერებს ბრეტ პიტი — გაეროს ყოფილი გამომძიებელი, რომლის მიზანია ზომბი-აპოკალიფსის შეჩერება.

2007 წელს ბრედ პიტის კომპანია -მა მოიპოვა ფილმის გადაღების უფლება, ხოლო რეჟისორად მოიწვია მარკ ფორსტერი. 2009 წელს სცენარისტად დაინიშნა მეთიუ მაიკლ კარნაჰანი. ფილმის გადაღებები დაიწყო მალტაში 2011 წლის ივლისში, შემდეგ გაგრძელდა გლაზგოსა და ბუდაპეშტში. თავდაპირველად ფილმის გამოშვება დაგეგმილი იყო 2012 წლის დეკემბერში, მაგრამ გარკვეული პრობლემების გამო გამოშვება გადაიდო 2013 წლისთვის. მესამე აქტის გადასაწერად დაქირავებული იქნა დეიმონ ლინდელოფი, მაგრამ დროის უქონლობის გამო მან ვერ შეძლო სცენარის დასრულება და მის მაგივრად მოვიდა დრიუ გოდარდი. ხელახალი გადაღებები მიმდინარეობდა 2012 წლის სექტემბრიდან ოქტომბრამდე.

ფილმის პრემიერა გაიმართა 2013 წლის 3 ივნისს ლონდონში. ფილმმა გახსნა მოსკოვის 35-ე საერთაშორისო კინოფესტივალი. ნიუ-იორკსა და ლოს-ანჯელესში ფილმი ნაჩვენები იქნა 2013 წლის 14 ივნისს.

ფილმმა მიიღო დადებითი შეფასებები კინოკრიტიკოსებისაგან. შექება ძირითადად დაიმსახურა ბრედ პიტის შესრულებამ. ფილმი დაახასიათეს როგორც ზომბი ჟანრის რეალისტური აღორძინება. ყველაფრის მიუხედავად, ფილმმა დაიმსახურა კრიტიკაც. საბოლოო ჯამში ფილმი კომერციულად წარმატებული აღმოჩნდა, ბიუჯეტმა შეადგინა 190 მილიონი აშშ დოლარი, ხოლო შემოსავალმა 540 მილიონი დოლარი. რითაც იქცა ყველა დროის ყველაზე შემოსავლიან ზომბი-ფილმად. ფილმის გამოსვლიდან ცოტა ხნის შემდეგ შემქმნელებმა დაანონსეს პროექტის გაგრძელება, თუმცა 2019 წლის თებერვალში ცნობილი გახდა, რომ მეორე ნაწილზე მუშაობა შეწყდა.
ფურგონი (ავტომობილი)

ფურგონი — დახურული ძარას მქონე ავტომობილის სახეობა მაღალი ტევადობით, დიდი ოდენობით ხალხის ან ტვირთის გადასაზიდად. ფურგონი ზომით, ჩვეულებრივ აღემატება მსუბუქ ავტომობილებს და ჩამოუვარდება სატვირთოებს. სახეობის მიხედვით კი სპორტულ უნივერსალზე შეიძლება დიდიც იყოს და პატარაც.

ფურგონის ტიპის მანქანას, რომელიც მსუბუქ ავტომობილზეა დაფუძნებული, უნივერსალი ეწოდება. გაზრდილი ტევადობის უნივერსალს — მინი-ფურგონი (მინივენი), ხოლო კიდევ უფრო დიდი სიგრძისა და მოცულობის, ოთხკუთხა ფორმის, სატვირთოს მსგავსი პლატფორმისა და ძალური გადაცემის მქონეს — სრულგაბარიტიანი ფურგონი.

ტერმინის წარმომავლობა და გამოყენება
სახელწოდება „ფურგონი“ მომდინარეობს ფრანგული სიტყვისგან , რაც ნიშნავს საბარგო ვაგონს. ხოლო ინგლისურში გავრცელებული დასახელება მომდინარეობს სიტყვისგან და აღნიშნავს გადახურული საზიდრების მწკრივს, რომლის მეშვეობითაც სავაჭრო საქონელი გადაჰქონდათ შორ მანძილზე აღმოსავლეთის ქვეყნებში (თანამედროვე ინგლისურში „ქარავანს“ საცხოვრებელ ფურგონსაც უწოდებენ).

დღესდღეობით, ფურგონები უმეტესად მცირე საწარმოებისა და დაწესებულებების მიერ გამოიყენება, ხალხის ან ტვირთის გადასაზიდად და მომხმარებლებისთვის მომსახურების გასაწევად. მაგალითად, თანამშრომლებისა და ტექნიკის დანიშნულების ადგილამდე ტრანსპორტირებისთვის, აგრეთვე საწყობებიდან საქონლის სავაჭრო წერტილებამდე მიწოდებისა და განაწილებისთვის, საფოსტო ამანათების ჩასაბარებლად და ა. შ.

სრულგაბარიტიანი ფურგონი
სრულგაბარიტიან ფურგონებს უწოდებენ გაზრდილი სამგზავრო-სატვირთო სივრცის მქონე, მაღალჭერიან სახეობებს, რომელთაც გააჩნია მცირე ზომის კაპოტი, ძრავას სათავსის დიდი ნაწილი კი სალონშია შეჭრილი და წინა დასაჯდომი სავარძლები, შედარებით მაღლაა განთავსებული. და გამოიყენება სასწრაფო დახმარების მანქანებად, სატელევიზიო სადგურებად, მოძრავ სტუდიებად, სამაცივრე სატვირთოებად, აგრეთვე საცხოვრებელ ფურგონებად, ხალხის ბარგიანად ტრანსპორტირებისთვის სასტუმროებსა და აეროპორტებში, სკოლის მოსწავლეთა გადასაყვანად და ზოგჯერ მიკროავტობუსებადაც.

ამერიკაში, მეტად პოპულარულია ფურგონი განცალკევებული შასით, რომელიც უფრო მეტად ჰგავს სატვირთო ავტომობილს, ვინაიდან მძღოლის არე სრულადაა გამოყოფილი უკანა სივრცისგან, რაც უკანა სატვირთო-სამგზავრო ნაწილის მოხსნისა და ასევე სურვილისამებრ გაზრდის საშუალებას იძლევა.
სვეტის ეკლესია

სვეტის ეკლესია — შუა საუკუნეების ეკლესია სოფ. სვეტთან , ისტორიულ კლარჯეთში (ახლანდელი თურქეთის ართვინის პროვინცია). განადგურებული.

მასზე არსებული უადრესი ცნობები ა. პავლინოვის 1888 წლის ექსპედიციის მასალებშია. ტაძარი იყო უჩვეულო მოყვანილობის – უგუმბათო ტეტრაკონქი. მისი ცენტრალური ნაწილი იყო დასავლეთ-აღმოსავლეთის ღერძზე ოდნავ წაგრძელებული დარბაზი, გადახურული ცილინდრული კამარით. მას ოთხივე მხრიდან აფსიდები უკავშირდებოდა. ჩრდ. და სამხრ. აფსიდებს გვერდებზე მცირე სათავსოები ჰქონდა. შენობის სტრუქტურა ჩაწერილი იყო 16-წახნაგაში, რომლის ცენტრშიც ამოიზრდებოდა ორი ქანობით გადახურული შუა ცალნავიანი მოცულობა.

ტეტრაკონქზე მცირე ცნობა დატოვა პრ. უვოროვამ. ვარაუდობენ, რომ ტეტრაკონქის ნაშთია „ქილისე ქაფის“ (სიტყვასიტვყვით: კარის ეკლესია) სახელით ცნობილი ნანგრევები სოფლის შემაღლებულ ადგილას.
მალტის კაპელა

}
| რელიგიური_წევრობა =
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი = არ მოქმედებს
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი = ჯაკომო კვარნეგი
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი = ნეორუსული
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = 1798-1800
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 59.931111
| გრძედი = 30.332111
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
მალტის კაპელა — მალტის ორდენის რაინდების კათოლიკური ეკლესია ქალაქ სანქტ-პეტერბურგში. აგებულია 1798-1800 წლებში ჯაკომო კვარნეგის მიერ. კაპელა შედის ვორონცოვის სასახლის არქიტექტურულ ანსამბლში.

ისტორია
ვორონცოვის სასახლე ააგო არქიტექტორმა ფრანჩესკო ბართოლომეო რასტრელიმ 1749-1757 წლებში გრაფ მიხეილ ვორონცოვისთვის. სასახლის აგებას იმდენი ხარჯები სჭირდებოდა 1763 წელს ვორონცოვი იძულებული გახდა სასახლე ხაზინისთვს დაეთმო. 1770 წლამდე სასახლე მიტოვებული იყო, ხოლო შემდეგ ფუნქციონირებდა როგორც სასტუმრო სახლი. სხვადასხვა დროს სასახლეს ფლობდა პრინცი ჰენრიხ პრუსიელი, ნასაუ-ზიგენის პრინცი და გრაფი ივან ოსტერმანი. პავლე -ის ტახტზე ასვლის შემდეგ და მას შემდეგ, რაც იმპერატორმა მიიღო მალტის ორდენის დიდი მაგისტრის ტიტული, ვორონცოვის სასახლე მალტის ორდენის რაინდებს გადაეცა, რომლებიც იძულებულები იყვნენ გამოქცეულიყვნენ მალტიდან ნაპოლეონ ბონაპარტის აგრესიის შემდეგ 1798 წელს.

პავლე -ის გარდაცვალების შემდეგ მისმა მემკვიდრემ ალექსანდრე -მა უარი თქვა ორდენის დიდი მაგისტრის ტიტულზე და მხოლოდ მათი პროტექტორის ტიტული შეინარჩუნა. 1817 წელს კი გამოაცხადა, რომ ორდენი რუსეთში აღარ იფუნქციონირებდა.

1810 წლიდან 1918 წლამდე ვორონცოვის სასახლეში განთავსებული იყო პაჟთა კორპუსი. მალტის კაპელა შემოინახეს, როგორც კათოლიკური ეკლესია და ღია იყო საელჩოების თანამშრომლებისათვის.

ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ ვორონცოვის სასახლეში განათავსეს პეტროგრადის პირველი ქვეითთა სკოლა, რომლის ბაზაზე 1937 წელს ჩამოყალიბდა სერგეი კიროვის სახელობის ლენინგრადის ქვეითთა სასწავლებელი.

მალტის კაპელა ასევე გამოიყენებოდა როგორც საკონცერტო დარბაზი, რომელშიც რეგულარულად ისმოდა ორგანის ხმა. ორგანი აქ დაამონტაჟეს 1909 წელს, ხოლო 2004 წელს იგი სარესტავრაციოდ გააგზავნეს ესტონეთში. ორგანის ოფიციალურ გახსნაში, რომელიც გაიმართა 2006 წლის 20 იანვარს, მონაწილეობდა სანქტ-პეტერბურგის გუბერნატორი ვალენტინა მატვიენკო და მალტის ყოფილი პრეზიდენტი გვიდო დე მარკო.

გალერეა
ვორონცოვის სასახლე (სანქტ-პეტერბურგი)

ვორონცოვის სასახლე — სასახლე სანქტ-პეტერბურგის ცენტრალურ ნაწილში, მდებარეობს სადოვაიის ქუჩაზე სასტუმრო ეზოს პირდაპირ. ვორონცოვის სასახლე ააგო არქიტექტორმა ფრანჩესკო ბართოლომეო რასტრელიმ 1749-1757 წლებში გრაფ მიხეილ ვორონცოვისთვის.

სასახლე გამოირჩევა ფასადის მდიდრული დეკორით. სასახლეში 50-ზე მეტი საზეიმო დარბაზი და სათავსოა. სასახლეს ამშვენებს მოოქროვილი ელემენტები, რომლებიც ბაროკოს სტილშია გადაწყვეტილი.

სასახლის აგებას იმდენი ხარჯები სჭირდებოდა 1763 წელს ვორონცოვი იძულებული გახდა სასახლე ხაზინისთვს დაეთმო. 1770 წლამდე სასახლე მიტოვებული იყო, ხოლო შემდეგ ფუნქციონირებდა როგორც სასტუმრო სახლი. სხვადასხვა დროს სასახლეს ფლობდა პრინცი ჰენრიხ პრუსიელი, ნასაუ-ზიგენის პრინცი და გრაფი ივან ოსტერმანი. პავლე -ის ტახტზე ასვლის შემდეგ და მას შემდეგ, რაც იმპერატორმა მიიღო მალტის ორდენის დიდი მაგისტრის ტიტული, ვორონცოვის სასახლე მალტის ორდენის რაინდებს გადაეცა, რომლებიც იძულებულები იყვნენ გამოქცეულიყვნენ მალტიდან ნაპოლეონ ბონაპარტის აგრესიის შემდეგ 1798 წელს.

1798-1800 წლებში არქიტექტორმა ჯაკომო კვარნეგიმ სასახლის ეზოში ააგო იოანე ნათლისმცემლის შობის ეკლესია, ხოლო ბაღის მხარეს მისივე პროექტით მთავარ კორპუსს მიაშენეს მალტის კაპელა.

1810 წლიდან 1918 წლამდე ვორონცოვის სასახლეში განთავსებული იყო პაჟთა კორპუსი. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ ვორონცოვის სასახლეში განათავსეს პეტროგრადის პირველი ქვეითთა სკოლა, რომლის ბაზაზე 1937 წელს ჩამოყალიბდა სერგეი კიროვის სახელობის ლენინგრადის ქვეითთა სასწავლებელი. 1955 წელს აქვე განათავსეს სუვოროვის სამხედრო სასწავლებელი.
სლავიანკების გამომშვიდობება

„სლავიანკების გამომშვიდობება“ — რუსული მარში. დაიწერა 1912 წელს, ტამბოვში მდგარი მე-7 სათადარიგო ცხენოსანთა პოლკის მთავარი მესაყვირის, ვასილი აგაპკინის მიერ. შეიქმნა ბალკანეთის პირველი ომის (1912–1913) მოვლენების შთაბეჭდილებით. არსებითად, წარმოადგენს ეროვნულ მარშს, სიმბოლურად გამოხატავს ომში, სამხედრო სამსახურში ან შორეულ მოგზაურობაში წასვლის დროს გამომშვიდობებას. რუსეთის ფარგლებს გარეთ რუსეთის იმპერიის, საბჭოთა კავშირისა და რუსეთის ფედერაციის ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი მუსიკალური ემბლემაა. გამოქვეყნდა 1915 წლის ზაფხულში, ქალაქ კიევში, როგორც გრამფირფიტა სინგლი.
ეფრაიმ სკლიანსკი

ეფრაიმ სკლიანსკი ( დ. 1892 — გ. 1925) — რუსი სამხედრო მოღვაწე, ლევ ტროცკის მეგობარი.

ბიოგრაფია
იყო რსდმპ წევრი 1913 წლიდან. თებერვლის რევოლუციის შემდეგ იყო 38-ე დივიზიის ჯარისკაცთა საბჭოების თავმჯდომარე და მე-19 საარმიო კორპუსის კომიტეტის წევრი. იმავე წლის მაისიდან იყო ჩრდლოეთის ფროტის მე-5 არმიის ჯარისკაცთა კომიტეტის თავმჯდომარე. 1918 წლის მარტი-სექტემბრის პერიოდში იყო რსფსრ უმაღლესი საბჭოს წევრი. იმავე წლის ოქტომბრიდან რუსეთის სამხედრო რევოლუციური საბჭოს თავმჯდომარის მოადგილე.
მჭრინავისებრნი

მჭრინავისებრნი — ფრნველთა ოჯახი ბეღურასნაირთა რიგისა. თავსა და ზურგზე თავისებური ძაფისებრი ბუმბული აქვთ; დედლები და მამლები ერთნაირად არიან შეფერილნი რუხ, ზეთისხილისფერ-მწვანე, ყვითელ ან მურა ტონებში. აერთიანებს 27 გვარს და 150-მდე სახეობას. უპირატესად გავრცელებული არიან აღმოსავლეთ ნახევარსფეროს ტროპიკულ და სუბტროპიკულ ზონებში. დებენ 3–5 კვერცხს. უმთავრესად იკვებებიან კენკრით, აგრეთვე მწერებით. კარგად გალობენ.
ლუსი ბარნსი

ლუსი ბარნსი (დ. 28 ივლისი, 1879 – გ. 22 დეკემბერი, 1966) — ამერიკელი სუფრაჟისტი და ქალთა უფლებების დამცველი. ის იყო ძლიერი აქტივისტი ამერიკის შეერთებულ შტატებსა და დიდ ბრიტანეთში. ბარნსი ელის პოლის ახლო მეგობარი იყო და მასთან ერთად ჩამოაყალიბა ქალთა ეროვნული პარტია.

ადრეული ცხოვრება და განათლება
ბარნსი დაიბადა ნიუ-იორკში კათოლიკე ირლანდიელების ოჯახში. ის ძალიან ლამაზი იყო და ვულგარული მამაკაცები მას ყოველთვის უპატივცემულოდ ექცეოდნენ. ლუსი ნიჭიერი სტუდენტი იყო, თავდაპირველად პარკერის კოლეჯში სწავლობა, რომელიც მაშინ ბრუკლინის ქალთა აკადემიის სახელით იყო ცნობილი. კოლეჯის მთავარი დევიზი იყო ის, რომ „გოგონებისთვის ესწავლებინათ, როგორ გამხდარიყვნენ ქალბატონები“ და ამასთან რელიგიურ განათლებას ანიჭებდნენ უპირატესობას. სანამ მასწავლებელი გახდებოდა ლუსი ასევე სწავლობდა კოლუმბიის, ვასარისა და იელის უნივერსიტეტებში.

ბარნსი ორი წლის განმავლობაში ბრუკლინში ერასმუსის უმაღლეს სკოლაში ასწავლიდა. მიუხედავად იმისა, რომ მას მოსწონდა განათლების დარგში მუშაობა, მას სურდა საკუთარ ნაშრომებზე ემუშავა. 1906 წელს 27 წლის ასაკში ის გადავიდა გერმანიაში რათა შეესწავლა ეს ენა. გერმანიაში ბარნსი სწავლობდა ბონისა და ბერლინის უნივერისტეტებში 1906 წლიდან 1909 წლამდე. შემდეგში ის ბრიტანეთში გადავიდა, სადაც ოქსფორდის უნივერსიტეტში ჩააბარა და განაგრძო ინგლისურის შესწავლა. ბარნსი იღბლიანი აღმოჩნდა, რადგან მას ფინანსურად ძლიერი მამა, ედვარდ ბარნსი, ეხმარებოდა და მის საერთაშორისო განათლებას აფინანსებდა.

აქტივიზმი
ინგლისში ბარნსი დაინტერესდა სუფრაჟიზმით, რის გამოც მან მალევე დატოვა სკოლა და მისი ენთუზიაზმი ქალთა ხმის მიცემის უფლებების მოპოვების საქმისკენ მიმართა. ლუსიმ, როგორც ახლო კოლეგამ ემელინ და კრისტაბელ პანკჰერსტების, განსაკუთრებული სიმამაცის გამო, რომელიც მან ციხეში პატიმრობისა და შიმშილის დროს გამიჩინა, მიიღო დამსახურებული მედალი პანკჰერსტების ქალთა სოციალური და პოლიტიკური კავშირისგან.

ბარნსი ამერიკის შეერთებულ შტატებში 1912 წელს დაბრუნდა. იქ ელის პოლთან ერთად დაიწყო ბრძოლა კონსტიტუციაში ცვლილების შეტანისთვის, რომელიც ქალებს არჩევნებში ხმის მიცემის უფლებას მისცემდა. 1913 წელს მათ დააარსეს ქალთა სუფრაჟიზმის კონგრესის კავშირი, რომელის სამი წლის შემდეგ ქალთა ეროვნულ პარტიად ჩამოყალიბდა. ბარნსი ორგანიზებას უწევდა პოლიტიკურ კამპანიებს. მან ციხეში რამდენიმე ხანი გაატარა, რადგან პირველი მსოფლიო ომის დროს ვაშინგტონის ქუჩებში ავრცელებდა სუფრაჟისტულ განცხადებებს და პრეზიდენტ ვუდრო უილსონის წინააღმდეგ აწყობდა დემონსტრაციებს.

მიუხედავად იმისა, რომ ბარნსი დაუღალავი, ცეცხლოვანი და ენთუზიაზმით სავსე ორატორი და აქტივისტი იყო, ბევრმა ბრძოლამ გამოფიტა. 1920 წლის 26 აგვისტოს კონსტიტუციის მეცხრამეტე შესწორების შემდეგ, ბარნსი გამოეყო პოლიტიკურ აქტივიზმს. ის ბრუკლინში დაბრუნდა და მის ორ დაუქორწინებელ დებთან გააგრძელა ცხოვრება. 1923 წელს მან ახალდაბადებული დისშვილის მოვლა დაიწყო, რადგან მისი უმცროსი და მშობიარობას გადაყვა. ამის შემდეგ ლუსი აქტივიზმს არასდროს დაბრუბენია. ლუსი ბარნსი 1966 წელს გარდაიცვალა.
ზინგერის სახლი

ზინგერის სახლი ასევე ცნობილია როგორც წიგნების სახლი — საუკუნის არქიტექტურის ძეგლი, ისტორიული შენობა. აგებულია მოდერნის არქიტეტურულ სტილში, პაველ სიუზორის მიერ. მდებარეობს ქალაქ სანქტ-პეტერბურგში. მისამართი: ნევის პროსპექტი, სახლი № 28. აგებულია 1902-1904 წლებში. არის სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის გამოვლენილი ობიექტი.

ისტორია
ექვსსრთულიანი მანსარდიანი სახლი მოდერნის სტილში ააგეს 1902-1904 წლებში არქიტექტორ პავლე სიუზორის პროექტის მიხედვით სააქციო კომპანიის „ზინგერისათვის“. 1917 წლამდე სწორედ ამ კომპანიას ეკუთვნოდა. 1919 წლიდან მასში განათავსეს „პეტროსახგამომცემლობა“ (1938 წლიდან „ლენიზდატი“). 2004-2006 წლებში მიმდინარეობდა რეკონსტრუქცია.
მელიტონ ჩეჩელაშვილი

მელიტონ ჩეჩელაშვილი — ქართველი გეომეტრიის მასწავლებელი.

ბიოგრაფია
ასწავლიდა ქუთაისის რეალურ სასწავლებელში. როგორც პედაგოგს, ასე ახასიათებდა რეალური სასწავლებლის დირექტორი: ასწავლიდა სოფელ ჯურყვათსა და ზედა მაღლაკში. უმაღლესი არ დაუმთავრებია, მაგრამ ჩააბარა სხვადასხვა გამოცდა, გაიარა კურსები და 1919 წლის 1 ნოემბერს დაინიშნა ქუთაისის რეალურ სასწავლებელთან არსებულ უმაღლესდაწყებითი სასწავლებლის გეომეტრიის მასწავლებლად. ატარებდა საჩვენებელ გაკვეთილებს და ჰქონდა დიდი ავტორიტეტი პედაგოგთა და მოსწავლეთა შორის.
პარმენ საბაშვილი

პარმენ საბაშვილი (დ. 1883, ოზურგეთი — გ. 17 სექტემბერი, 1937, თბილისი) — ქართველი იურისტი და პოლიტიკოსი, საქართველოს ეროვნული საბჭოს წევრი, სოციალისტ-რევოლუციონერთა პარტიის წევრი.

ბიოგრაფია
1918 წლის 26 მაისს ხელი მოაწერა საქართველოს დამოუკიდებლობის აქტს. 1918 წელს იყო გზათა მინისტრის მოადგილე. შემდომში მუშაობდა სურსათის მომარაგების სამინისტროში. საბჭოთა ოკუპაციის შემდეგ დარჩა საქართველოში. ცხოვრობდა ბათუმში, ეწეოდა საადვოკატო საქმიანობას. 1937 წელს დააპატიმრეს, ბრალად ედებოდა კონტრრევოლუციური საქმიანობა. სამხედრო კოლეგიის გადაწყვეტილებით, სასჯელის უმაღლესი ზომა, დახვრეტა მიესაჯა. 1958 საბჭოთა კავშირის უზენაესი სასამართლოს სამხედრო კოლეგიამ მისი რეაბილიტაცია მოახდინა.
გიორგი მაღნარიძე

გიორგი მაღნარიძე (დ. უცნობია — გ. უცნობია) — ქართველი იურისტი. საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის სენატის წევრი. იყო ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების ნამდვილი წევრი.

1919 წლის 7 ოქტომბერს დამფუძნებელმა კრებამ საქართველოს სენატის წევრად აირჩია. 1920 წლის 19 ნოემბერს, საკუთარი განცხადების საფუძველზე, დამფუძნებელმა კრებამ სენატორის უფლებამოსილება შეუწყვიტა. სხვა ბიოგრაფიული მონაცემები უცნობია.
საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის დამფუძნებელი კრების პრეზიდიუმი

საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის დამფუძნებელი კრების პრეზიდიუმი — დამფუძნებელი კრების პრეზიდიუმი წარმოადგენდა საკანონმდებლო ორგანოს მმართველ რგოლს, უძღვებოდა საკანონმდებლო ორგანოს მუშაობას, გეგმავდა და წარმართავდა კრების საქმიანობას. პრეზიდიუმის წევრები საჭიროების შემთხვევაში ერთმანეთის მოვალეობასაც ასრულებდნენ. პრეზიდიუმი შედგებოდა თავმჯდომარის, მოადგილეებისა და მდივნებისგან. თავმჯდომარის ადგილი წამყვანი პარტიის (სდპ) კვოტა იყო. პრეზიდიუმში ძირითად საპარლამენტო ფრაქციებს ჰქონდა გამოყოფილი თითო ადგილი. პრეზიდიუმის წევრები აირჩიეს დამფუძნებელი კრების პირველ სხდომებზე, 1919 წლის 12, 14 და 18 მარტს. დამფუძნებელი კრების პრეზიდიუმში პირველ სესიაზე აირჩიეს: თავმჯდომარე — კარლო ჩხეიძე (სდპ), უფროსი მოადგილე — ალექსანდრე ლომთათიძე (სდპ), უმცროსი მოადგილეები — სიმონ მდივანი (სფპ), ექვთიმე თაყაიშვილი (ედპ). უფროსი მდივანი — კოტე ჯაფარიძე; უმცროსი მდივნები — გრიგოლ ნათაძე (სრპ) და ქრისტინე შარაშიძე (სდპ). მოგვიანებით გრიგოლ ნათაძე ესერთა პარტიის კვოტით აირჩიეს პრეზიდიუმის თავმჯდომარის მოადგილედ.

დამფუძნებელი კრების მეორე სესიის დასაწყისში, 1920 წლის 16 მარტს, დეპუტატებმა კვლავ აირჩიეს პრეზიდიუმი. თავმჯდომარე — კარლო ჩხეიძე (სდპ), მოადგილეები — ალექსანდრე ლომთათიძე (სდპ), სიმონ მდივანი (სფპ), ექვთიმე თაყაიშვილი (ედპ), მდივნები — კოტე ჯაფარიძე და ქრისტინე შარაშიძე (ორივე სდპ). ვინაიდან ესერთა პარტიამ უარი თქვა კენჭისყრაში მონაწილეობაზე, პრეზიდიუმში მათი კუთვნილი ადგილი თავისუფალი დარჩა.
პოლიკარპე მაჭარაძე

პოლიკარპე მაჭარაძე (დ. 1878 სოფ. ივანდიდი, ხონის საზოგადოება — გ. ?) — ქართველი სოციალ-დემოკრატი. საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ეროვნული საბჭოს (პარლამენტის) წევრი. მხატვარი.

ბიოგრაფია
დაიბადა გლეხის ოჯახში. ერთი წლის ასაკში მამა გარდაეცვალა. წერა-კითხვა ისწავლა სოფლის დიაკვანთან. შემდგომში სწავლა გააგრძელა ორკლასიან სკოლაში, თუმცა ოჯახის უსახსრობის გამო სწავლის მიტოვება მოუხდა. 14 წლის ასაკიდან დაიწყო მუშაობა თბილისის რკინიგზის სახელოსნოში. 1895 წლიდან დაუახლოვდა „მესამე დასს“. საუკუნის მიწურულს ქალაქ ბაქოში ნიკო კეცხოველთან ერთად მოაწყო არალეგალური სტამბა. შემდგომში დაბრუნდა სამშობლოში. პარტიის დავალებით, 1901 წლის მუშათა გამოსვლებისას დახატა წითელი დროშა მარქსის, ენგელსისა და ლასალის ფოტოებით. 1902 დააპატიმრეს და გაასახლეს ხონში. მეორედ 1903 წელს დააპატიმრეს და 3 წლით გადაასახლეს. 1905 წელს შეეხო ამნისტიის აქტი და დაბრუნდა თბილისში. 1906 წელს მუშაობდა რკინიგზის სახელოსნოში. 1907 წელს კვლავ დაიჭირეს და გადაასახლეს, თუმცა გაპარვა შეძლო და არალეგალურ საქმიანობას მიჰყო ხელი. 1914 წელს კვლავ დაიჭირეს.
1917 წლის რევოლუციის შემდეგ დაბრუნდა საქართველოში და შეუდგა აქტიურ პარტიულ მუშაობას. იყო მუშათა და ჯარისკაცთა საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის წევრი. დამოუკიდებლობის პერიოდში იყო რკინიგზის მუშათა გაერთიანების ერთ-ერთი ლიდერი. 1918 წელს სოციალ-დემოკრატების სიით შევიდა ეროვნულ საბჭოში. იყო ეროვნული საბჭოს საკონსტიტუციო კომისიის წევრი. 1918 წლის 15 ოქტომბერს ეროვნული საბჭო დატოვა. 1919 წლის დამფუძნებელი კრების არჩევნებზე კენჭს იყრიდა სოციალ-დემოკრატიული პარტიის სიით, თუმცა დეპუტატის მანდატი ვერ მოიპოვა. პარტიულ სიაში 129-ე ადგილი ეკავა. საბჭოთა ოკუპაციის შემდგომი პერიოდის ცნობები არ მოიძებნება.
არშაკ ბარხუდაროვი

არშაკ ბარხუდაროვი (დ. 1870, ტფილისი — გ. უცნობია) — საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ეროვნული საბჭოს (პარლამენტის) წევრი. სომხური ნაციონალისტური პარტიის ლიდერი. 1885 წელს ვერცხლის მედალზე დაამთავრა თბილისის გიმნაზია. უმაღლესი იურიდიული განათლება რუსეთში, მოსკოვის უნივერსიტეტში მიიღო. საქართველოში დაბრუნების შემდეგ მუშაობდა ნაფიც ვექილად. ჩართული იყო პოლიტიკურ საქმიანობაში, იყო კადეტთა პარტიის წევრი.

1918 წლის ოქტომბერში საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის პარლამენტის მიერ სომეხთათვის გამოყოფილი კვოტით შევიდა პარლამენტში, წევრად დაასახელა კადეტთა პარტიამ. პარლამენტში იყო სომეხთა ნაციონალისტური ფრაქციის თავმჯდომარე. სხვა ბიოგრაფიული მონაცემები არ იძებნება.
ივანე ჩერქეზიშვილი

ივანე ჩერქეზიშვილი (დ. 1884 — გ. უცნობია) — ქართველი სოციალისტ-რევოლუციონერი, უმაღლესი განათლებით ვექილი.

ბიოგრაფია
1917 წლის თებერვალ-მარტის რევოლუციის შემდეგ ერთხანს აქტიურად მონაწილეობდა საქართველოს პოლიტიკურ მოვლენებში. 1917 წლის აგვისტოში აირჩიეს „ქართველი ერის ინტერპარტიული ბიუროს“ (იგივე ინტერპარტიული საბჭო) წევრად და პრეზიდიუმის წევრობის კანდიდატად. შედიოდა ეროვნული ყრილობის რეგლამენტის შემმუშავებელი კომისიის შემადგენლობაში, რომელშიც ოთხი პარტიის თითო წარმომადგენელი იყო. 1917 წლის 4 ნოემბერს აირჩიეს ამიერკავკასიის „სხვა ერების საბჭოებთან“ მოსალაპარაკებლად შერჩეული კომისიის წევრად. 1917 წლის 17 ნოემბერს, რამდენიმე დღით ადრე საქართველოს პირველი ეროვნული ყრილობის გახსნამდე, წაიკითხა კომისიის მიერ შემუშავებული ყრილობის რეგლამენტი (დღის წესრიგი). 1917 წლის 22 ნოემბრის შემდეგ იყო ეროვნული ყრილობის მიერ არჩეული ეროვნული საბჭოს წევრი ესერთა პარტიიდან. მან ხელი მოაწერა საქართველოს დამოუკიდებლობის აქტს. 1918 წლის 6 ივნისის სხდომაზე ეროვნულმა საბჭომ შექმნა საკონსტიტუციო კომისია, რომლის თავდაპირველ შემადგენლობაში შედიოდა ივანე ჩერქეზიშვილი. 1918 წლის 15 ნოემბერს, საზღვარგარეთ წასვლის გამო, მისი ადგილი ეროვნულ საბჭოში დაიკავა მარიამ ჩხეიძემ. აღვნიშნავთ, რომ საქართველოს ეროვნული ინტერპარტიული საბჭოს დოკუმენტებსა და მასალებში ზოგ შემთხვევაში ერთმანეთშია არეული ივანე ჩერქეზიშვილისა და ვარლამ ჩერქეზიშვილის სახელები. ალბათ ამ გარემოებამ გამოიწვია ის, რომ ქართულ ისტორიოგრაფიაში ზოგი ავტორი ინტერპარტიული და ეროვნული საბჭოს წევრად შეცდომით ვარლამ ჩერქეზიშვილს მიიჩნევს. ეს უკანასკნელი, ინტერპარტიული საბჭოს სხდომებზე მონაწილეობდა, როგორც სპეციალურად მიწვეული პირი.
ელისაბედ ორბელიანი

ელისაბედ ორბელიანი (დ. 1871, თბილისი — გ. 1942, იქვე) — ქართველი პოეტი, მთარგმნელი. ცნობილია ლიტერატურული ფსევდონიმით „საზინდარი“. ქართლ-კახეთის მეფის ერეკლე -ის (მამის მხრიდან) და ჭავჭავაძის (დედის მხრიდან) შთამომავალი.

ბიოგრაფია
განათლება პარიზში მიიღო. ერთხანს ცხოვრობდა იტალიასა და შვეიცარიაში. ლექსებს ფრანგულად წერდა. 1919-1920 წლებში რედაქტორობდა საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ფრანგულ და ინგლისურენოვან გაზეთებს: „თავისუფალ საქართველოს“, „საქართველოს რესპუბლიკას“ (ორივე ფრანგულ ენაზე) და „საქართველოს მოამბეს“ (ინგლისურ ენაზე). ფრანგულად თარგმნა „ვეფხისტყაოსანი“ და ქართველ კლასიკოსთა პოეზია, კერძოდ, ა. ჭავჭავაძის, გ. ორბელიანის, ნ. ბარათაშვილის, ი. ჭავჭავაძის, ვაჟა-ფშაველასა და სხვათა შემოქმედება. 1918 ქართული უნივერსიტეტის პროფესორთა საბჭომ მიიწვია უნივერსიტეტში უცხო ენათა ლექტორად, კითხულობდა ფრანგული (1918) და ინგლისური (1921) ენების კურსს.
პეტრე ჩარექიშვილი

პეტრე ჩარექიშვლი — ქართველი პედაგოგი.

ბიოგრაფია
დაასრულა ქუთაისის 6-კლასიანი სასწავლებელი. 1899 შევიდა თბილისის საოსტატო ინსტიტუტში. 1903-1907 წლებში მასწავლებლად მუშაობდა ქუთაისის 6-კლასიან სასწავლებელში, ხელმძღვანელობდა ამავე სასწავლებელთან არსებულ პედაგოგიურ კურსებს, მონაწილეობდა საზოგადოებრივ ღონისძიებებში, რის გამოც 1907 დააპატიმრეს და საქართველოდან გაასახლეს. მოღვაწეობა გააგრძელა განჯაში, აქაურ 6-კლასიან სასწავლებელში მასწავლებლად დაიწყო მუშაობა და პარალელურად სიმწიფის ატესტატზე გამოცდა ჩააბარა. 1910 შევიდა მოსკოვის უნივერსიტეტში, სადაც დაამთავრა მათემატიკის ფაკულტეტი. მიიწვიეს მოსკოვის გერმანულ სკოლაში გამგის თანამდებობაზე. 1916 დაბრუნდა საქართველოში და თბილისის სკოლებში მუშაობდა მათემატიკის მასწავლებლად. 1917 აირჩიეს თბილისის გუბერნიის სახალხო სკოლების დირექტორად. დამოუკიდებელ საქართველოში ეს თანამდებობა გაუქმდა და 1918-1920 წლებში ჯერ თბილისის წმინდა ნინოს გიმნაზიის დირექტორი იყო, შემდეგ კი —თელავის წმინდა ნინოს გიმნაზიისა.
გიორგი სადაღაშვილი

გიორგი სადაღაშვილი (დ. 1870, ქვახვრელი, გორის მაზრა — გ. უცნობია) — ქართველი სოციალ-დემოკრატი. საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ეროვნული საბჭოს წევრი. ეროვნებით სომეხი.

ბიოგრაფია
დაიბადა გლეხის ოჯახში. განათლება ოჯახში მიიღო. სოციალ-დემოკრატიულ წრეებში გაწევრიანდა დაარსებისთანავე. იყო თბილისის პარტიული წრის ორგანიზატორი. 1900 წლის რკინიგზის გაფიცვის გამო გაასახლეს თბილისიდან. 1902 წლის მუშათა დემონსტრაციების შემდეგ დააკავეს, თუმცა მალევე გაათავისუფლეს. 1903 დატოვა რკინიგზის სახელოსნო პოლიციური წნეხის გამო. 1904 წლიდან მუშაობა დაიწყო იარალოვის ქარხანაში. აქტიურად მონაწილეობდა ოთხივე სათათბიროს არჩევნებში, მუშების მხრიდან იყო დასახელებული ამომრჩევლად, მათ შორის გურიიდანაც. 1908 ჟანდარმერიამ დაიჭირა და გადაასახლა როსტოვში 2 წლით.

1917 წლის მარტიდან ეწეოდა აქტიურ პარტიულ მუშაობას. იყო „ნაძალადევის“ კომიტეტის თავმჯდომარე და სხვადასხვა რაიონის კოლექტივის წევრი. აირჩიეს ქალაქის საბჭოს წევრად. 1918 წელს საქართველოს სოციალ-დემოკრატიული პარტიის მიერ დასახელდა ეროვნული საბჭოს წევრად. 1919 წლის თებერვლის დამფუძნებელი კრების არჩევნებში კენჭს იყრიდა საქართველოს სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის სიით, თუმცა მანდატი ვერ მოიპოვა. იყო საკანდიდატო სიის 115-ე ნომერი. საბჭოთა ოკუპაციის შემდეგ დატუსაღებული იყო მეტეხის ციხეში 1921 წელს.