ხოაკინ კამაჩო

ხოსე ხოაკინ ხუსტო კამაჩო ი როდრიგეს დე ლაგო (დ. 17 ივლისი, 1766 – გ. 31 აგვისტო, 1816) — ნეოგრანადელი სახელმწიფო მოღვაწე, იურისტი, ჟურნალისტი და პროფესორი, რომელიც მუშაობდა ახალი გრანადის (დღევანდელი კოლუმბია) დამოუკიდებლობისთვის და მონაწილეობდა ღია კაბილდოში, რომელმაც გამოაცხადა დამოუკიდებლობის აქტი, რომლის ხელმომწერიც თავად იყო. იგი სიკვდილით დასაჯეს პაბლო მორილოს ტერორის მეფობის დროს, ესპანელების ახალ გრანადაში შეჭრის შემდეგ.

ადრეული ცხოვრება
კამაჩო დაიბადა 1766 წლის 17 ივლისს, ტუნხაში, რომელიც ახალი გრანადის ვიცე-სამეფოს, ახლანდელი კოლუმბიის შემადგენლობაში შედიოდა. მისი მშობლები იყვნენ ფრანსისკო კამაჩო ი სოლორსანო და როზა როდრიგეს დე ლაგო ი კასტილიო. ის სწავლობდა იურისპრუდენციას როზარის ღვთისმშობლის სახელობის უნივერსიტეტში. 1792 წელს სანტაფე დე ბოგოტას სამეფო აუდიტორიამ ადვოკატად მიიღო. ის ვიცე-სამეფოს ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი იურისტი გახდა და კოლეგების აღფრთოვანება დაიმსახურა.

1793 წლის 13 ივნისს კამაჩო დაქორწინდა მარსელინა როდრიგეს დე ლაგო ი კასტილიოზე, რომელიც დედის მხრიდან სანს დე სანტამარიას ცნობილი ოჯახის წევრი იყო. მათ ერთად სამი შვილი ჰყავდათ.

წერა და ჟურნალისტიკა
1808 წელს ფილანთროპ ნიკოლას მანუელ ტანკოს მიერ ჩატარებულ საპრიზო კონკურსზე საპასუხოდ, კამაჩომ დაწერა წიგნი „ “, რომელშიც აღწერილია ჩიყვის გამომწვევი მიზეზები და მკურნალობა; ამ შესანიშნავმა ნაშრომმა კონკურსში გაიმარჯვა. კონკურსი ბოგოტაში არსებული სიტუაციის საპასუხოდ ჩატარდა, სადაც იმ დროს ჩიყვის მცირე ეპიდემია მძვინვარებდა.

კამაჩო წერდა -სთვის, ფრანსისკო ხოსე დე კალდასის მიერ რედაქტირებული საინფორმაციო ბიულეტენი, მისი ყველაზე მნიშვნელოვანი წვლილი იყო 1809 წელს, , ვრცელი ანგარიში პამპლონის პროვინციის დასასრულის ბოლოს. მასში აღწერილია მისი ძირითადი ქალაქები, რეგიონის ფაუნა და ფლორა, პროვინციული საზღვრები და სხვა გეოგრაფიული და ბოტანიკური ინფორმაცია პამპლონის შესახებ.

კამაჩომ ჟურნალისტიკაში უფრო მეტი ჩართულობა 1810 წელს დაიწყო, როდესაც ფრანსისკო ხოსე დე კალდასთან ერთად გაზეთ „დიარიო პოლიტიკოს“ თანარედაქტორობდა. „დიარიო პოლიტიკო“ პირველად 1810 წლის 27 აგვისტოს გამოვიდა და შეიცავდა პოლიტიკურ სტატიებს, რომლებიც 20 ივლისის მოვლენებს უკავშირდებოდა. 1811 წლის თებერვლამდე კვირაში სამჯერ გამოდიოდა.

1810 წლის 20 ივლისი
1810 წლის 19 ივლისს, დამოუკიდებლობის წინამორბედებმა - კამილო ტორეს ტენორიომ, ხოსე ასევედო გომესმა, ხოსე მიგელ პეიმ და ხორხე ტადეო ლოზანომ, სხვებთან ერთად - საიდუმლო შეხვედრა გამართეს ბოგოტას ასტრონომიულ ობსერვატორიაში, ფრანსისკო ხოსე დე კალდასის ოფისში. მათ ესპანელების მიერ შემუშავებული გეგმის შესახებ აცნობეს, რომ დამოუკიდებლობის იდეების მქონე გამოჩენილი კრიოლოსები დაეპატიმრებინათ; წინამორბედებს გადაწყვეტილი ჰქონდათ დამოუკიდებლობის მოპოვება და იმ ღამეს რევოლუცია დაგეგმეს. ისინი ასევე დარწმუნებულები იყვნენ, რომ რეგენტობის კომისრების, ანტონიო ვილავისენსიოსა და კარლოს მონტუფარის მომავალი ვიზიტი იმავე შედეგებს მოიტანდა, რაც კარტახენაში იყო. კამილო ტორესმა შესთავაზა, რომ პირველი დარტყმა ესპანელებისგან უნდა წამოსულიყო, რათა ხალხი აჯანყებისკენ წაეხალისებინათ და მათი მხარდამჭერები რაიმეს გაკეთებაში არ დახმარებოდნენ. კამაჩო ვიცე-მეფის სახლში მივიდოდა და ხუნტის მოწყობის ნებართვას სთხოვდა: მათ იცოდნენ, რომ ის ამის წინააღმდეგი იქნებოდა, მაგრამ ამას ესპანელებისთვის ამერიკელი ხალხის დამხობის საშუალებად გამოიყენებდნენ. ამასობაში, ლუის დე რუბიო და ანტონიო მორალესი ხოსე გონსალეს ლორენტეს სახლში მივიდოდნენ და ყვავილების ვაზის სესხების საბაბით ბრბოს აჯანყებას დაიწყებდნენ, რაზეც, მათი ცოდნით, ის უარს იტყოდა ლორენტეს რეპუტაციის დათმობაზე.

მეორე დღეს, 1810 წლის 20 ივლისს, პარასკევს, ყველაფერი მათი გეგმის მიხედვით წარიმართა და ღამით მათ ღია კაბილდო შეკრიბეს. დონ კამაჩო ამ კაბილდოს წევრი იყო, რომელმაც დაწერა კოლუმბიის დამოუკიდებლობის პირველი დეკლარაცია, „სანტა ფეს ექსტრაორდინარიო კაბილდოს აქტა“, რომელმაც ახალი გრანადის ვიცე-სამეფო დამოუკიდებლად გამოაცხადა. კამაჩო მისი ერთ-ერთი ხელმომწერი იყო.

კონგრესის დეპუტატი
კამაჩო ასევე მონაწილეობდა ახალი გრანადის გაერთიანებული პროვინციების კონგრესში, რომელიც ვილია-დე-ლეივაში გაიმართა, როგორც ტუნჯას პროვინციის წარმომადგენელი მოადგილე.

ტრიუმვირატი
1814 წლის 5 ოქტომბერს გაერთიანებული პროვინციების კონგრესმა შეცვალა გაერთიანებული პროვინციების პრეზიდენტობა და ის ტრიუმვირატით, სამწევრიანი აღმასრულებელი ორგანოთი ჩაანაცვლა. კონგრესმა ტრიუმვირატისთვის წარადგინა კუსტოდიო გარსია როვირა, მანუელ როდრიგეს ტორიჩესი და ხოსე მანუელ რესტრეპო, თუმცა მათ ვერ შეძლეს პრეზიდენტობის მოპოვება, ამიტომ კონგრესმა ისინი ხოსე მარია დელ კასტილიო ი რადით, ხოსე ფერნანდეს მადრიდით და კამაჩოთი ჩაანაცვლა. კამაჩო აღმასრულებელ ხელისუფლებას 1815 წლის 2 იანვრამდე ასრულებდა.

აღსრულება
კამაჩოს სიკვდილით დასჯა პაბლო მორილომ და საომარმა საბჭომ 1816 წლის 31 აგვისტოს მიუსაჯეს და იმავე დღეს, ორმოცდაათი წლის ასაკში, დახვრეტის რაზმმა სიკვდილით დასაჯა. ის ავად იყო, ბრმა და პარალიზებული და სიკვდილით დასჯისთვის განკუთვნილ პლატფორმაზე ინვალიდის ეტლით აყვანა მოუწიათ.

გადარჩენილები
როდესაც კამაჩო გარდაიცვალა, მისი ოჯახი ტერორის რეჟიმის მიერ შევიწროებული იყო 1819 წელს სიმონ ბოლივარის მიერ მის განთავისუფლებამდე. მისმა მეუღლემ ლიბერტადორს სთხოვა, მისთვის პენსია მიენიჭებინა ქმრის მიერ ერის წინაშე გაღებული თავგანწირვისთვის. ბოლივარმა პირადად სთხოვა კონგრესს ამის შესახებ და 1820 წელს მას მის სახელზე პენსია გადაეცა. მისმა ქალიშვილმა, ინდალეცია კამაჩომ, რომელიც ასევე უსინათლო იყო, 1869 წლის 26 მაისს კონგრესისგან პენსია მიიღო. მისი დისშვილი, ხუანა მარტინეს კამაჩო, ანტონიო რიკაურტეზე დაქორწინდა.