iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
კარდანახის ეკლესია

კარდანახის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ კარდანახში, კავკაიანთ წყაროდ წოდებულ ადგილში. განეკუთვნება გვიან შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია (5,8 4,75მ) ნაგებია სხვადასხვა ზომის რიყის ქვითა და კირის ხსნარით. ძლიერადაა დაზიანებული. კედლები შემორჩენილია 60-70 სმ-ის სიმაღლეზე. ინტერიერი ამოვსებულია მიწით. აღმოსავლეთით კუთხეებმომრგვალებული საკურთხეველია, რომელიც დარბაზისგან მხრებით არ არის გამოყოფილი. შესასვლელი დასავლეთიდან ყოფილა.
კეიტლინ სტეისი

კეიტლინ სტეისი (ინგლ. , დ. 1 მაისი, 1990, მელბურნი, ავსტრალია) — ავსტრალიელი მსახიობი და მომღერალი. სახელი გაითქვა სერიალ „მეზობლებში“ შესრულებული რეიჩელ კინსკისა და ისტორიულ სერიალ „სამეფოში“ შესრულებული ლედი კენას როლებით. იგი აგრეთვე ცნობილია დრამა „გთხოვ მოგეწონო-ში“ მონაწილეობით.

ბავშვობა
კეიტლინი დაიბადა 1990 წლის 1 მაისს მელბურნში, ავსტრალიაში. იგი არის დეივიდ და სალი სტეისების უფროსი ქალიშვილი. კეიტლინი თავის უმცროს დასთან, ვიქტორიასთან ერთად აღიზარდა.

2000 წელს, 10 წლის კეიტლინმა როგორც „ავსტრალიელ გოგონათა ნაკრების“ წევრმა მსოფლიოს გარშემო იმოგზაურა.

კარიერა
სტეისის სამსახიობო კარიერა 2003 წლის სექტემბერში დაიწყო საბავშვო სატელევიზიო სერიალ „ძილის კლუბში“ შესრულებული ფრანჩესკა თომასის, იგივე „ფრენკის“ როლით, სადაც იგი ფაქტობრივად საკუთარ თავს განასახიერებდა, ოღონდ „ფრენკის“ სახელით. იგი ამ სერიალში 2006 წლამდე მონაწილეობდა.

2005 წლის აპრილში იგი სერიალ „მეზობლებში“ დაამტკიცეს ერთ-ერთ მთავარ, რეიჩელ კინსკის როლზე. აქ მიღებული წარმატებული როლის გამო მან ერთ წელიწადში მიატოვა „ძილის კლუბი“ და მთლიანად ახალ სერიალზე გადაერთო, რომელშიც 2009 წლამდე თამაშობდა.

2008 წელს თავის სერიალში ჯეისონ მრაზთან ერთად შეასრულა სადებიუტო სიმღერა „მე შენი ვარ“, რითაც საფუძველი ჩაეყარა კეიტლინის, როგორც მომღერლის კარიერასაც.

სერიალებისა და მომღერლის კარიერის პარალელურად კეიტლინს უხდებოდა ჯერ სკოლის, ხოლო შემდეგ კოლეჯის გამოცდების ჩაბარება, რაც როგორც თავად აღნიშნა „ხელს უშლიდა თავისი შესაძლებლობების გამოვლენასა და კონცენტრაციაში“. 2008 წლის დეკემბერში, შობის დღეს მან ნორვიჩის სამეფო თეატრში შეასრულა ფიფქიას როლიც.

მოგვიანებით მან დატოვა მშობლიური ავსტრალია და აშშ-ში, კერძოდ კი ლოს-ანჯელესში გადასახლდა. აქ იგი 2013 წელს მალევე დაამტკიცეს სერიალ „სამეფოს“ ერთ-ერთ მთავარ, ლედი კენას როლზე. ეს სერიალი დედოფალ მარიამ სტიუარტის ცხოვრებაზე მოგვითხრობს, ლედი კენა კი მას საფრანგეთში ჩაჰყვა შოტლანდიიდან და აქტიურად აუწყო ფეხი სამეფო კარის ცხოვრებას. აღსანიშნავია, რომ ლედი კენა გამოგონილი პერსონაჟია და არა ნამდვილი ისტორიული ფიგურა, რაც ბევრის გაოცებას იწვევს, რადგან „სამეფო“ რეალურ ფაქტებზე დაფუძნებული ისტორიული სერიალია, რეალური პერსონაჟებით. მართალია სერიალის გადაღებები 2017 წლამდე მიმდინარეობდა, თუმცა კეიტლინის გმირი 2015 წლიდან აღარ ჩანს სერიალში.

ამის პარალელურად, 2013-16 წლებში მან მონაწილეობა მიიღო 2-ის სერიალში „გთხოვ მომიწონო“. ასევე 2013 წელს, იგი გადაიღეს ფილმში „ყველა ჩირლიდერი კვდება“, სადაც მედის როლს ასრულებს.

2016 წლის 22 თებერვალს იგი ფილმში „“, ადა ჰამილტონის როლზე დაამტკიცეს. მისი პრემიერა მხოლოდ 2017 წლის თებერვალში შედგა. 2018 წლიდან იგი მონაწილეობს სერიალში „ხალხისათვის“, სადაც მან აგენტ ანია უმსის როლი მოირგო.
კოლაგის წმინდა მარიამის ეკლესია

კოლაგის წმინდა მარიამის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ კოლაგის დასავლეთით 500 მეტრზე. განეკუთვნება შუა საუკუნეებს.

ეკლესია დარბაზულია (7,25,3 მეტრი) ნაგებია საშუალო ზომის რიყის ქვითა და კირის ხსნარით. ძლიერაა დაზიანებული ჩრდილოეთით, კედელი მთლიანად დანგრეულია, დანარჩენი კედლები დაახლოებით 1,3-1,5 მეტრ სიმაღლეზე დგას. აღმოსავლეთ კედელი შუაში ხოლო სამხრეთით კედელი აღმოსავლეთ ნაწილში განგრეულია. მონგრეულია სამხრეთ-აღმოსავლეთ და სამხრეთ-დასავლეთი კუთხეები.
2000 წელს სოფლის მოსახლეობას ეკლესიის აღდგენა დაუწყია, მაგრამ აღარ დაუმთავრებია. კედლების აღდგენილი ნაწილები საკმაოდ ტლანქია.

ეკლესიას შესასვლელი დასავლეთიდან ჰქონია (შემორჩენილია წირთხლის ნაშთი). აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდია, რომელშიც სარკმელი ყოფილა გაჭრილი (შემორჩენილია კვალი).
კონსტანტინე დორანიტი

კონსტანტინე დორანიტი — მაღალი თანამდებობის პირი ტრაპიზონის იმპერიაში. დორანიტების საგვარელოს გამოჩენილი წევრი. ფართოდ იყო ჩართული ტრაპიზონის სამოქალაქო ომებში, რომელიც ირინა პალეოლოგოსის (მმართ. 1340–1341) მმართველობის პერიოდში დაიწყო, სადაც ის სებასტოს ჭანიხიტის მხარდამხარ ებრძოდა იმპერატორ ირინას, რაც მარცხით დასრულდა. ცნობები მის შესახებ არ გვხვდება 1341/42 წლებამდე, როდესაც ის კონსტანტინოპოლში ნიკიტა სქოლართან და გრიგორი მიზომატთან ჩავიდა. აქ მათ მოიმხრეს იოანე დიდი კომნენოსი (მმართ. 1342–1344), ვისთან ერთადაც დაბრუნდნენ ტრაპიზონში, დაამხეს ანა კომნენოსი (მმართ. 1341–1342) და 1342 წლის სექტემბერს იოანე იმპერატორად აკურთხეს. 1344 წელს, ტახტზე მიხეილ კომნენოსის (მმართ. 1344–1349) ასვლის შემდეგ კონსტანტინეს პროტოვესტარიოსის თანამდეობა გადასცეს. 1351 წელს ლიმნიის კეფალატიკიონად (გამგებელი) დაინიშნა. იმავე წელს კონსტანტინე იმპერატორ ალექსი -ის (მმართ. 1349–1390) წინააღმდეგ შეთქმულებაში ჩაება. იმპერატორის მომხრეებმა აჯანყება სასტიკად ჩაახშვეს. მეამბოხეები კენხრინას ციხეში გამოკეტეს, სადაც ის საგვარეულოს სხვა წევრებთან ერთად სიკვდილით დასაჯეს.

მისი ოჯახისწევრებიდან ცნობილია ძმა თეოდორე დორანიტი (პილელისი), რომელსაც ტრაპიზონის საიმპერატორო კარზე მაღალი სამოხელეო თანამდებობა ეკავა და ასევე ვაჟი, იოანე, რომელიც 1344 წლიდან პინკერნესის თანამდებობას ატარებდა.
საყდრისგორის ნამოსახლარი

საყდრისგორის ნამოსახლარი — არქეოლოგიური ძეგლი, მდებარეობს გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ მელაანში. მდინარე ლაკბისხევის მარცხენა ნაპირზე. განეკუთვნება ძვ. წ. ათასწლეულის დასარულს და ძვ. წ. ათასწლეულის დასაწყისს.

ძეგლს მიაკვლია ისტორიის არქეოლოგიისა და ეთნოგრაფიის ინსტიტუტის კახეთის არქეოლოგიურმა ექსპედიციამ (ხელმძღვანელი კიაზო ფიცხელაური). ნამოსახლარი თითქმის მთლიანადაა განადგურებული სასოფლო-სამეურნეო სამუშაოების შედეგად. ნამოსახლარი გამართულია ბუნებრივ ბორცვზე, რომელიც სამხრეთ–აღმოსავლეთიდან თხრილითაა დაცული. გორის აღმოსავლეთით, თავდაცვითი თხრილის გარეთ,გამოვლინდა პირვიწრო და პირგანიერი სამეურნეო დანიშნულების ოცამდე ორმო, რომლებიც ნამოსახლარის თანადროულია. ნამოსახლარის ჩრდილოეთ–აღმოსავლეთით 500მეტრზე, აღმოჩნდა ორმოსამარხებით წარმოდგენილი სინქრონული სამაროვანი.
ჩალიანის სამაროვანი

ჩალიანის სამაროვანი — არქეოლოგიური ძეგლი, მდებარეობს გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ მუკუზანში დასავლეთით , ნალიანის ხევის მარცხნივ დაფერდებულ ნაწილში. სამაროვანი ორიარუსიანია, ქვედა იარუსის სამარხები ძვ. წ. ათასწლეულის მიწურულს განეკუთვნება ზედა ძვ. წ. ათასწლეულის დასაწყისს. ძეგლს 1959 წელს მიაკვლია იაე ისტორის არქეოლოგის და ეთნოგრაფის (ხელმძღანელმა კიაზო ფიცხელაურმა) იგი ძლიერ იყო დაზიანებული.
სამაროვანი დიდ ფართობს (1000300მ)მოიცავს. ყველა სამარხი ორმო ოთკუთხაა და ხის ძელებით ყოფილა გადახურული. მიცვალებულები სამარხის ცენტრის ნაწილში არიან დასვენებულნი მარცხენა ან მარჯვენა გვერდზე ძლიერ მოხრილი კიდურებით, თავით ჩრდილოეთით ან ჩრდილო-აღმოსავლეთით. გარშემო თიხის ჭურჭელი ჰქონდათ შემოწყობილი. აღმოჩნდა ლითონის იარაღი და სამკაულიც. ერთ-ერთ სამარხში მიცვალებულს თავი ხელსაფქვავის ქვაზე ედო. მასალა ინახება საქართველოს ეროვნული მუზეუმის გურჯაანის ისტორიულ ეთნიკურ საცავში.
კარდანახის ობელისკი

კარდანახის ობელისკი — მონუმენტური ხელოვნების ძეგლი მდებარეობს გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ კარდანახის სამხრეთ-დასავლეთით ცენტრიდან 2 კილომეტრზე მაღალ გორაკზე. გაიხსნა 1966 წელს. დაბალი, სამსაფეხურიან კვადრატულ (2.5×2,5 მეტრი) ცოკოლზე დგას ბეტონის ოთხწახნაგა კვარცხლბეკის სამ წახნაგში ჩასმულია თეთრი მარმარილოს თითო ფილა. წინა მხარეს ჩასმულ ფილაზე არსებული წარწერის მიხედვით ობელისკი დაიდგა 1966 წელს კარდანახის საბავშვო სახლის აღსაზრდელების მიერ ომში (1941-1945 წლებში) დაღუპულ გურჯაანის რაიონის მასწავლებელთა უკვდავსაყოფად.
გვერდის წახნაგებში ჩასმულ ფილებზე კი ამოკვეთილია ილია ჭავჭავაძის და გრიგოლ ორბელიანის ლექსების თითო სტროფი.
თეთრი გიორგის ნიში

თეთრი გიორგის ნიში — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს გურჯაანის მუნიციპალიტეტ სოფელ ვაჩნაძიანში, სამხრეთ-დასავლეთით 1 კილომეტრზე, მინდორში. აგებულია საუკუნის შუა წლებში ძამსაშვილების მიერ ადრე აქ მდგარი თეთრი გიორგის სახელობის ხის ეკლესიის ადგილზე და მათ საგვარეულო სალოცავად ითვლება.
ნაგებობა გეგმით კვადრატულია(0.660.66 მ. სიმ.-0.7მ).ნაშენია აგურითა და ცემენტის ხსნარით. დასავლეთ მხარეს მოწყობილი აქვს შეისრულთაღოვანი ღრმა სასანთლე, სახურავი ორკალთიანია.ნიშის მახლობლად აწყვია სხვადასხვა ტევადობის რამდენიმე ქვევრი.
ზურიას საყდარი

ზურიას საყდარი — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს გურჯაანის მუნიციპალიტეტ სოფელ ვაჩნაძიანში, სოფლის სამხრეთ დასავლეთით, გუჯიაურებად წოდებულ ტერიტორიაზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს.

ეკლესია დარბაზულია (5,954,6მ), ნაგებია მსხვილი და საშუალო ზომის რიყის ქვით. წყობა ირეგულარულია. კედლების ზედაპირი შიგნით და გარედან გასწორებულია ბათქაშით. დაზიანებულია: ჩამოშლილია სახურავის საფარი და ლავგარდანი, ჩამონგრეულია კონქისა და კამარის მნიშვნელოვანი ნაწილი, დაბზარულია კედლები. შესასვლელი დასავლეთიდანაა, კარი გარედან აგურით ნაწყობი თაღითაა გადახურული, შიგნით კი- ხის ძელებით თარაზულად ყოფილა გადახურული( შემორჩენილია ძელების ბუდეები). აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდია, რომელშიც სწორკუთხა სარკმელი და მის ორივე მხარეს რიყის ქვით თარაზულად გადახურული თითო პატარა ნიშაა. თითო სწორკუთხა სარკმელი დასავლეთ სამხრეთ და ჩრდილოეთ კედლებშიცაა. კონქის თაღი მთლიანად შირიმის ნათალი ქვითაა ნაწყობი სამხრეთ და ჩრდილოეთ კედლების დასავლეთ ნაწილში, კამარის ქუსლის დონეზე თითო პატარა სწორკუთხა ნიშაა. ეკლესიის იატაკი მიწის ზედაპირზე ოდნავ დაბლაა, რის გამოც შესასვლელის ღიობში ორი საფეხურია მოწყობილი.
ხაბაროვსკი (ქალაქი)

ხაბაროვსკი — ქალაქი რუსეთში, ხაბაროვსკის მხარის უდიდესი ქალაქი და ადმინისტრაციული ცენტრი. მდებარეობს მდინარე ამურის ორივე ნაპირზე. არის შორეული აღმოსავლეთის სატრანსპორტო კვანძი, მოქმედებს სამდინარო ნავსადგური, რკინიგზის სადგური და საერთაშორისო აეროპორტი.

ისტორია
დაარსდა 1858 წელს როგორც სამხედრო საგუშაგო ხაბაროვკა. სახელი ეწოდა ე. ხაბაროვის პატივსაცემად. 1880 წელს მიენიჭა ქალაქის სტატუსი და გახდა პრიმორიეს ოლქის ცენტრი. 1917 წლის დეკემბრიდან 1918 წლის სექტემბრამდე იყო რსფსრ-ის ნაწილი. 1918 წლის სექტემბრიდან 1922 წლის თებერვლამდე აკონტროლებდა თეთრი მოძრაობა. 1922 წლის ნოემბერში შორეული აღმოსავლეთის რესპუბლიკასთან ერთასდ შევიდა რსფსრ-ის შემადგენლობაში. 1926 წლიდან იყო შორეული აღმოსავლეთის, ხოლო 1938 წლიდან ხაბაროვსკის მხარის ცენტრი. 1930 წელს აშენდა საბჭოების სახლი. 1970-იან წლებში მიღებულ იქნა ქალაქის გენერალური გეგმა. 1977 წელს აშენდა მუსკომედიის თეატრის შენობა.

დამეგობრებული ქალაქები
ხაბაროვსკი დამეგობრებულია შემდეგ ქალაქებთან:

ნიიგატა, იაპონია (1965)
პორტლენდი, აშშ (1988)
ვიქტორია, კანადა (1990)
ხარბინი, ჩინეთი (1993)
პუჩონი, ჩრდილოეთი კორეა (2002)
სანია, ჩინეთი (2011)
ზიარის ღვთისმშობლის ეკლესია

ზიარის ღვთისმშობლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, დგას გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ ზიარის შუაში, განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს.

ეკლესია დარბაზულია (4,53,3 მ), ნაგებია სხვადასხვა ზომის ნატეხი ქვითა და რიყის ქვით. გარეთა კუთხეებში გამოყენებულია შედარებით წესიერი ფორმის ლოდები. წყობა ირეგულარულია. ძლიერ დაზიანებულია. მთლიანადაა ჩამონგრეული კამარა, მონგრეულია კედლების ზედა ნაწილები. 1990 წელს სოფლის მაცხოვრებლებს ეკლესიის აღდგენა დაუწყიათ, მაგრამ აღარ დაუმთავრებიათ.

ერთადერთი შესასვლელი დასავლეთიდანაა (ორივე წირთხლი ნატეხი ქვითა და ცემენტის ხსნარითაა აღდგენილი), კარი კვადრატული აგურით ნაწყობი ნახევარწრიული თაღითაა გადახურული. აღმოსავლეთით ნახევარწრიულ აფსიდში, მაღალი, ბრტყლად გადახურული სარკმელია, რომლის ორივე მხარეს თითო მცირე ზომის ნიშაა. ჩრდილოეთით მდებარე ნიშა სწორკუთხაა, სამხრეთით მდებარე კი – თაღოვანი. სარკმელის ქვემოთ კედელზე მიყრდნობილი ოთხწახნაგა ტრაპეზია. აფსიდი გადახურულია წვრილი ნატეხი ქვით ნაწყობი კონქით (სამხრეთ ნახევრის მნიშვნელოვანი ნაწილი ჩამონგრეულია), რომლის თაღს კვერცხისებრი ფორმა აქვს. ეკლესიის გრძივი კედლები სადაა. დასავლეთ კედლის ზედა ნაწილში თარაზულად გადახურული დაბალი სარკმელია. ინტერიერის ნაწილი ტლანქადაა მობათქაშებული ცემენტით.
კარდანახის ნათლისმცემლის ეკლესია

კარდანახის ნათლისმცემლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ კარდანახში მაკუნტებლის გორად წოდებულ ადგილზე. განეკუთვნება შუა საუკუნეებს. ეკლესიიდან შემორჩენილია მხოლოდ ჩრდილოეთ კედელი და აფსიდის ჩრდილოეთ ნაწილი. ოთხკუთხა ნიშით და კონქის მცირე ნაწილით. შემორჩენილია კედელზე შირიმის ქვით გამოყვანილი კედლის თაღი გადადის, რომელიც აღმოსავლეთით აფსიდის მხარს ეყრდნობა, ხოლო შუაში - იმპოსტს, რომელზეც კამარის საბჯენი თაღის ქუსლია შემორჩენილი.
კრავთა დუმილი (რომანი)

„კრავთა დუმილი“ — თომას ჰარისის რომანი, რომელიც პირველად გამოიცა 1988 წელს. იგი წარმოადგენს მწერლის წინამორბედი რომანის — „წითელი დრაკონის“ გაგრძელებას. ორივე რომანი კაციჭამია სერიულ მკვლელზე, ჰანიბალ ლექტერზე მოგვითხრობს. იგი ამჯერად გამოძიების ფედერალური ბიუროს ახალგაზრდა აგენტს, კლარის სტარლინგს უპირისპირდება. „კრავთა დუმილმა“ მოიპოვა ბრემ სტოკერის ჯილდო ნომინაციაში საუკეთესო რომანი. 1991 წელს რეჟისორმა ჯონათან დემმა რომანის მიხედვით ფილმი გადაიღო, რომელმაც ხუთი ოსკარი მოიპოვა.

სიუჟეტი
„ეფ-ბი-აის“ ქცევათმეცნიერების განყოფილების ხელმძღვანელი, რომელიც სერიულ მკვლელობებს იძიებს, ჯეკ კროფორდი, ახალგაზრდა სტუდენტს, კლარის სტარლინგს, კანიბალი მკვლელი ჰანიბალ ლექტერის დაკითხვას ავალებს, რომელიც ცხრა ადამიანის მკვლელობისთვის სასჯელს ფსიქიკურად ავადმყოფი დამნაშავეების საავადმყოფოში იხდის.

კროფორდის მიზანი ლექტერის საშუალებით სერიული მკვლელი „ბუფალო ბილის“ კვალზე გასვლაა, რომელიც ახალგაზრდა ქალებს იტაცებს, ორი კვირის შემდეგ კლავს და ატყავებს, ხოლო გვამს მდინარეში აგდებს. გამოძიების მანძილზე კლარისი ინფორმაციის მოსაპოვებლად პერიოდულად სტუმრობს ლექტერს. მათ შორის უცნაური ურთიერთობა ყალიბდება, რასაც ლექტერი -ს ეძახის — „ბუფალო ბილზე“ ფარული მინიშნებების სანაცვლოდ სტარლინგი ლექტერს თავისი ბავშვობის შესახებ უყვება.

კრიტიკა
კრიტიკოსებმა და ტრანსგენდერმა აქტივისტებმა რომანს ბუფალო ბილის პორტრეტის გამო ტრანსფობიური და ჰომოფობიური უწოდეს. წიგნი ასევე გააკრიტიკა ფემინისტმა ავტორმა, ჯულია სერანომ ტრანსსექსუალი ადამინის ფსიქიკურად შეშლილი პორტრეტის გამო. მსგავსი შინაარსის პროტესტი რომანის ეკრანიზაციის წინააღმდეგაც გაჩნდა.
მარტა ლუსია რამირესი

მარტა ლუსია რამირესი (; დ. 4 ივლისი 1954, ბოგოტა) — კოლუმბიელი ადვოკატი, მწერალი და პოლიტიკოსი. ქვეყნის ვიცე-პრეზიდენტი 2018 წლიდან 2022 წლამდე. კოლუმბიის ვაჭრობის, მრეწველობისა და ტურიზმის მინისტრი (1998-2002 წწ.) კონსერვატორ ანდრეს პასტრანას მმართველობის დროს. კოლუმბიის ელჩი საფრანგეთში 2002 წლის 1 თებერვლიდან ამავე წლის 25 ივლისამდე. კოლუმბიის ეროვნული თავდაცვის მინისტრი 2002-2003 წლებში, ერთადერთი ქალი ამ თანამდებობაზე. 2006 წელს აირჩიეს კოლუმბიის სენატის წევრად ეროვნული ერთიანობის პარტიის რიგებიდან, მოგვიანებით წავიდა სენატიდან და პარტიიდან, რადგან გახდა ალვარო ურიბეს მესამე ვადით არჩევის მოწინააღმდეგე. 2009 წელს გაწევრიანდა კოლუმბიის კონსერვატიულ პარტიაში.

2014 წელს კონსერვატიული პარტიის რიგებიდან იყო პრეზიდენტობის კანდიდატი. პირველ ტურში მიიღო ხმების 15,52 % და დაიკავა მესამე ადგილი და ჩამორჩა მხოლოდ მეორე ტურში გასულ კოლუმბიის დემოკრატიული ცენტრის კანდიდატს ოსკარ სულუაგასა (რომელიც გახდა პირველი ტურის გამარჯვებული 29 %-ით) და ეროვნული ერთიანობის სოციალური პარტიის კანდიდატს ხუან მანუელ სანტოსს. მეორე ტურში მხარი დაუჭირა პირველი ტურის ლიდერ სულუაგას, მაგრამ იგი დამარცხდა და მეორე ტურში მიიღო ხმების მხოლოდ 44,98 %.

2017 წლის სექტემბერში ასევე განაცხადა, რომ აპირებდა კენჭისყრას 2018 წლის არჩევნებში. თუმცა ამჯერად კორუფციული სკანდალის გამო მიატოვა კონსერვატორთა პარტიის რიგები, რომელშიც მონაწილეობდა პარტიის რამდენიმე ლიდერი და არჩევნებში მონაწილეობა არ მიუღია. მხარი დაუჭირა ივან დუკე მარკესისა და მარტა ლუჩიას წყვილს. არჩევნების წინ მარტა ლუჩიამ და ყოფილმა პრეზიდენტმა ანდრეს პასტრანა არანგომ დაიმსახურეს პრეზიდენტ ხუან მანუელ სანტოსის კრიტიკა, რამაც გამოიწვია ვიცე-პრეზიდენტობის კანდიდატის შეცვლა. მარტა ლუსია რამირესი არჩევნებში ივან დუკე მარკესის მეწყვილე გახდა და გამარჯვების შემდეგ იკავებს ვიცე-პრეზიდენტის თანამდებობას.

ბიოგრაფია
მარტა ლუსია რამირესი დაიბადა 1954 წლის 4 ივლისს სიპაკირაში, კოლუმბია, ალვარო რამირეს სუარესისა და ალბა ბლანკო ვენტუროლის ოჯახში, ოთხ შვილს შორის ერთადერთი და უფროსი ქალიშვილი. 1974 წელს ცოლად გაყვა ალვაროი რინკონს, კოლუმბიელ არქიტექტორს, რომელთანაც შეეძინა ერთი გოგო მარია ალეხანდრა. დედის მხრიდან არის იტალიური წარმოშობის.

2002 წელს გახდა კოლუმბიის თავდაცვის სამინისტროს პირველი და ერთადერთი ქალი ხელმძღვანელი. იგი ლათინურ ამერიკაში მეორე ქალბატონია ამ პოზიციაზე, მანამდე მიშელ ბაჩელეტი (შემდეგში პრეზიდენტი) იყო ჩილეს თავდაცვის მინისტრი. საკუთარი ნებით გადადგა ერთი წლის შემდეგ. ამ თანამდებობაზე დანიშვნის დროს, კოლუმბიელები მას მიიჩნევდნენ ერთ-ერთ ყველაზე კარგად მომზადებულ სამთავრობო მოხელედ: ადრე მარტა ლუსია იყო საგარეო ვაჭრობის მინისტრი.

2002 წელს რამდენიმე თვის განმავლობაში ასრულებდა საფრანგეთში კოლუმბიის ელჩის მოვალეობას.

2006 წელს აირჩიეს კოლუმბიის სენატში, სადაც იგი გახდა საერთაშორისო საქმეებისა და თავდაცვის საკითხების კომიტეტის წევრი. სენატორობის დროს მიიღო კანონები კოლუმბიის კონკურენტუნარიანობის შესახებ, ასევე მეცნიერების ინოვაციებისა და ტექნოლოგიების კანონი. მოგვიანებით რამირესი გახდა ალვარო ურიბეს მესამე ვადით არჩევის მოწინააღმდეგე, ამის გამო, პროტესტის ნიშნად იგი წავიდა პარტიიდან და სენატიდან.

2018 წლის 17 ივნისს რამირესი ივან დუკე მარკესთან ერთად აირჩიეს ვიცე-პრეზიდენტად და გახდა პირველი ქალი აღნიშნულ თანამდებობაზე. მოვალეობის შესრულებას შეუდგა 2018 წლის 7 აგვისტოდან.
ლელა ლომბარდი

ლელა ლომბარდი (, დ. 26 მარტი, 1941 – გ. 3 მარტი, 1992) — იტალიელი ავტომრბოლელი ქალი.

ლელა ლომბარდი (ნამდვილი სახელი მარია გრაცია ლომბარდი) რჩება ერთადერთ ქალ მრბოლელად, ვინც მოახერხა ფორმულა 1-ის გათამაშებაში ქულის მოპოვება.

ბიოგრაფია
ბავშვობიდან მისდევდა სპორტს, თავიდან დაკავებული იყო ხელბურთით, შემდეგ კი ავტორბოლებით დაინტერესდა. თავიდან მონაწილეობდა რალიში როგორც შტურმანი, მოგვიანებით კი მონაწილეობდა სხვადასხვა სახის ფორმულაში როგორც მრბოლელი. ფორმულა-ფორდში მექსიკის ჩემპიონატის მოგების შემდეგ 1974 წელს გადავიდა ბრიტანულ ფორმულა-5000-ში.

ლელა ლომბარდის დებიუტი ფორმულა 1-ში შედგა 1974 წლის 20 ივლისს, დიდი ბრიტანეთის გრან პრიზე -ის საჯინიბოს შემადგენლობაში ავტომობილ ბრებჰემ ბტ-42-ის საჭესთან, თუმცა დებიუტი წარუმატებელი გამოდგა და მან კვალიფიკაციის გავლა ვერ მოახერხა. 1975 წელს ლელა ლომბარდიმ სრული სეზონი ჩაატარა -ის შემადგენლობაში.

ყველაზე დიდ წარმატებას ლელა ლომბარდიმ მიაღწია 1975 წლის ესპანეთის გრან პრიზე, რომელიც ბარსელონაში ჩატარდა. დასაწყისი არც ისე შთამბეჭდავი იყო: მხოლოდ 24-ე ადგილი კვალიფიკაციაში. უშუალოდ რბოლა კი ქაოსური გამოდგა: სტარტზევე ერთმანეთს შეეჯახნენ მარიო ანდრეტი და ნიკი ლაუდა. არტურო მერცარიოს და უილსონ ფიტიპალდისაც ბოქსებში შესვლა და რბოლის შეწყვეტა მოუწიათ, ორი წრის შემდეგ რბოლას კიდევ 2 პილოტი გამოეთიშა. მრავალი ავარიის შედეგად ლელა ლომბარდი რბოლის პირველ ნაწილშივე მოწინავე ათეულში აღმოჩნდა.

საბოლოოდ ესპანეთის გრან პრი მხოლოდ 29 წრე გაგრძელდა. მას შემდეგ, რაც ლიდერის პოზიციაზე მყოფი როლფ შტომელენი ტრასიდან გადავიდა და ავარიის შედეგად 5 მაყურებელი დაიღუპა, რბოლა შეწყდა. ლელა ლომბარდი იმ დროისათვის მე-6 ადგილზე იმყოფებოდა, რაც იმდროინდელი წესებით 1 ქულის მომტანი იყო, მაგრამ, რადგანაც რბოლის 2/3-ზე ნაკლები ჩატარდა, წესდების თანახმად ქულები განახევრდა. ამ რბოლაში ლელა ლომბარდიმ დაამყარა რეკორდი, არც ერთ ქალ მრბოლელს მე-6 ადგილი ფორმულა 1-ის გათამაშებაში არ დაუკავებია და ჩასათვლელი ქულა არ მოუპოვებია.

მომდევნო რბოლებში ლელა ლომბარდის საუკეთესო შედეგი იყო მე-7 ადგილი 1975 წლის გერმანიის გრან პრიზე, 1976 წელს მან სეზონში მხოლოდ პირველი რბოლა ჩაატარა, რის შემდეგაც ის გუნდში რონი პეტერსონმა ჩაანაცვლა, თუმცა შემდეგ 3 რბოლა ჩაატარა ახალი გუნდის, -ის შემადგენლობაში. მონაწილეობდა ნასკარის რბოლაშიც, სადაც 1977 წელს 31-ე ადგილი დაიკავა. გარდა ამისა, ის ერთადერთი ქალია მსოფლიოში, რომელიც -შიც მონაწილეობდა.
მარინა პოპლავსკაია

მარიანა პოპლავსკაია (დ. 9 მარტი, 1970, ნოვოგრად–ვოლინსკი, ჟიტომირის ოლქი, უკრაინის სსრ, სსრკ — გ. 20 ოქტომბერი, 2018, სოფელ მილაიას მახლობლად, კიევ-სვიატოშინის რაიონი, კიევის ოლქი, უკრაინა) — უკრაინელი მსახიობი, პროდიუსერი, კომიკოსი, მასწავლებელი.

ბიოგრაფია
მარინა პოპლავსკაია დაიბადა 1970 წლის 9 მარტს, ქალაქ ნოვოგრად-ვოლინსკში . დაამთავრა ივანე ფრანკოს სახელობის ჟიტომირიის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი, უკრაინული ენისა და ლიტერატურის ხარისხით.

სკოლის დამთავრების შემდეგ, დაიწყო მუშაობა უკრაინული ენისა და ლიტერატურის მასწავლებლად ჟიტომირის 26-ე სკოლაში, შემდეგ კი 33-ში. საბოლოო ჯამში, 20 წელზე მეტი ხნის განმავლობაში იყო პედაგოგი. მარინა ასევე ხელმძღვანელობდა ადგილობრივ დრამის წრეს .

1993 წელს მიიწვიეს „მხიარულთა და საზრიანთა კლუბის“ ადგილობრივ გუნდში სახელად "გოგონები ჟიტომირიდან".
1997 წელს გადავიდნენ მხიარულთა და საზრიანთა კლუბის პრემიერ ლიგაში. მოგვიანებით, გუნდმა არაერთხელ მიიღო მონაწილეობა მუსიკალურ ფესტივალზე

2016 წლიდან მონაწილეობდა კომედიურ შოუში — „დიზელ-შოუ“.

გარდაცვალება
2018 წლის 20 ოქტომბერს, დილის 5:55 საათზე, ტრაგიკულად დაიღუპა ავტოავარიის შედეგად, კიევის რეგიონში, სოფელ მილაიასთან, როდესაც დიზელ-შოუს მსახიობების ავტობუსი სატვირთო მანქანას შეეჯახა. მსახიობები იანა გლუშჩენკო, ევგენი სმორიგინი და იგორ კრუტოგოლოვიც დაზარალდნენ . ცნობილია, რომ ავტობუსი საათში 100 კილომეტრზე მეტი სიჩქარით მოძრაობდა.

მსახიობთან გამოსამშვიდობებელი ღონისძიება შედგა 2018 წლის 21 ოქტომბერს, 10:45 საათზე, ქალაქ კიევის ოქტომბრის სასახლეში . მეორე დღეს გამოსამშვიდობებელი პანაშვიდი იყო ჟიტომირში, კოჩერგის სახელობის ჟიტომირის აკადემიური მუსიკისა და დრამის თეატრის დარბაზში. შემდეგ პანაშვიდი ჩატარდა წმინდა სოფიას საკათედრო ტაძარში.
ამავე დღეს, (2018 წლის 22 ოქტომბერი), მსახიობი დაკრძალეს ჟიტომირში, ცენტრალურ ხეივანზე, კორბუტოვსკის სასაფლაოზე .

პირადი ცხოვრება
მარინა პოპლავსკაია ჰყვებოდა, რომ წარმოშობით პოლონეთის თავადაზნაურების შთამომავალი იყო, ბაბუა, ვიცენტი ლევანდოვსკი კი იყო პოლონელი ბარონი [3]. პოპლავსკების ოჯახის წევრები მორწმუნე კათოლიკეები იყვნენ. მარინა პოპლოვსკაიას არ მოსწონდა თვისი პირადი ცხოვრების შესახებ ინფორმაციის გავრცელება, თუმცა, ცნობილია, რომ მარინა არასოდეს ყოფილა დაქორწინებული, მას შვილები არ ჰყავდა .

ჯილდოები
მარინა პოპლავსკაია არის „მხიარულთა და საზრიანთა კლუბის“ საერთაშორისო მუსიკალური ფესტივალის ლაურეატი (რიხტერის სახელობის), ორჯერ უკრაინაში „მსკ“-ს (მხიარულთა და საზრიანთა კლუბის) ასოციაციის ჩემპიონი, „მსკ“ სატელევიზიო გუნდის „გოგონები ჟიტომირიდან“ ლიდერი და პროდიუსერი (1997 და 2011 წლებში გამარჯვებული იურმალაში).

2018 წლის 8 ნოემბერს, გარდაცვალების შემდეგ, ჟიტომირის საკრებულოს სხდომაზე, მარინა პოპლავსკაიას მიენიჭა „ქალაქ ჟიტომირის საპატიო მოქალაქის“ წოდება.

უკრაინის ყოფილმა პრეზიდენტმა, პეტრო პოროშენკომ, მარინა პოპლავსკაია დააჯილდოვა ხარისხის ღირსების ორდენით (გარდაცვალების შემდეგ).
ლივია დრუზილა

ლივია დრუზილა (; დ. 30 იანვარი, ძვ. წ. 58/59 — გ. ახ. წ. 29) — რომაელი პატრიცი ქალი, კეისარ ავგუსტუსის მესამე და უკანასკნელი ცოლი. გამოირჩეოდა ავგუსტუსის მიმართ ერთგულებით და იყო მისი გავლენიანი მრჩეველი. ყოველნაირად ცდილობდა პირველი ქორწინებიდან მისი ვაჟის, ტიბერიუსისთვის ავგუსტუსის მემკვიდრეობა უზრუნველეყო და ამისთვის პოტენციური კონკურენტების დაღუპვასაც არ ერიდებოდა. მისმა შვილიშვილმა, იმპერატორმა კლავდიუსმა ლივიას კულტი შექმნა. როგორც იულიუს-კლავდიუსების დინასტიის წევრი, ახ. წ. 14 წლიდან ოფიციალურად იულია ავგუსტად იწოდებოდა.
ადრეული წლები და პირველი ქორწინება
ლივია დრუზილა დაიბადა ძვ. წ. 59 ან 58 წელს. მამამისი, მარკუს ლივიუს დრუზუს კლაუდიანუსი სენატორი იყო, დედა, ავფიდია კი — მაგისტრატ მარკუს ავფიდიუს ლურკოს ქალიშვილი. დაახლოებით ძვ. წ. 43 წელს ლივია ცოლად შერთეს ბიძაშვილს, ტიბერიუს კლავდიუს ნერონს, რომელიც ლივიას მამასთან ერთად ოქტავიანე ავგუსტუსის წინააღმდეგ იბრძოდა. მათი პირველი შვილი, მომავალი იმპერატორი ტიბერიუსი, ძვ. წ. 42 წელს დაიბადა. ორი წლის შემდეგ, რომის მეორე ტრიუმვირატის მიერ დევნილი ცოლ-ქმარი იძულებული გახდა ჯერ სიცილიაზე, შემდეგ საბერძნეთში გაქცეულიყო. ამნისტიის შემდეგ, ძვ. წ. 39 წელს ლივია, რომელიც ამ დროს მეორე შვილს (მომავალში ნერონ კლავდიუს დრუზუსი) ელოდა, რომში დაბრუნდა და ის ოქტავიანეს წარუდგინეს. ამ უკანასკნელმა აიძულა ტიბერიუს კლავდიუს ნერონი განქორწინებულიყო და იულიაზე თავად იქორწინა ძვ. წ. 38 წლის 17 იანვარს.
ავგუსტუსის მეუღლე
ოქტავიანე ავგუსტუსთან 51-წლიანი თანაცხოვრების განმავლობაში ლივია ყოველთვის ინარჩუნებდა მეუღლის პრივილეგირებული მრჩევლის მდგომარეობას და ჰქონდა იმდროინდელი რომაელი ქალისთვის უჩვეულოდ დიდი პოლიტიკური გავლენა. ძვ. წ. 35 წელს ავგუსტუსმა ლივიას უპრეცედენტო პატივი — ქალის საკუთარი ფინანსების მართვისა და განკარგვის უფლება მიანიჭა და მის პატივსაცემად ძეგლი დაუდგა. მიუხედავად სიმდიდრისა და ძალაუფლებისა, ლივიას ჩაცმისა და მორთულობის მოკრძალებული სტილი, მეუღლისა და ოჯახის ერთგულება მისაბაძ მაგალითად ითვლებოდა რომში. ამასთან, ლივიას ჰყავდა ერთგული კარისკაცების საკუთარი წრე და ხელს უწყობდა პროტეჟეების პოლიტიკურ თანამდებობებზე დაწინაურებას.

ლივიას გარდაცვალებიდან 13 წლის შემდეგ, 42 წელს, მისმა შვილიშვილმა, იმპერატორმა კლავდიუსმა გარდაცვლილი ბებია ღვთაებად გამოაცხადა და მას ყველა საპატიო ტიტული აღუდგინა.

ლივიას ცნობილი ვილა გათხარეს რომის ჩრდილოეთით. მასში გამოვლენილი ფრესკები წალკოტის გამოსახულებით რომის ეროვნულ მუზეუმშია დაცული. ვილის ტერიტორიაზე აღმოჩნდა ასევე პრიმა-პორტის ავგუსტუსი, ავგუსტუსის ყველაზე ცნობილი სკულპტურული გამოსახულება.