iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
მაქსიმილიან საქსონიელი

მაქსიმილიან საქსონიელი (; დ. 13 აპრილი, 1759, დრეზდენი, გერმანია — გ. 3 იანვარი, 1838, დრეზდენი, გერმანია) — ვეტინთა დინასტიის წარმომადგენელი. საქსონიის კურფიურსტ ფრიდრიხ კრისტიანისა და პრინცესა მარია ანტონია ბავარიელის უმცროსი ვაჟი. საქსონიის ორი მეფის ძმა და ორი მეფის მამა, აგრეთვე ესპანეთის დედოფალ მარია იოზეფა ამალიას მამა.

ბიოგრაფია
მაქსიმილიანი დაიბადა 1759 წლის 13 აპრილს დრეზდენში. იგი იყო პოლონეთის მეფე ავგუსტ -ის ვაჟის, კრონპრინც ფრიდრიხ კრისტიანისა და მისი ცოლის, პრინცესა მარია ანტონია ბავარიელის უმცროსი ვაჟი. 1763 წელს საქსონიის ტახტი მამამისმა დაიკავა, რომელიც იმავე წელს ყვავილით მოკვდა, ამიტომაც მმართველი მაქსიმილიანის უფროსი ძმა ხდება, რეგენტად კი დედა ენიშნება.

თავდაპირველად, როგორც უმცროს ვაჟს, ტახტზე ასვლის არანაირი შანსი არ ჰქონდა, თუმცა 1800-იან წლებში, როდესაც გამოვლინდა, რომ მისი ორივე ძმა უნაყოფო იყო, მაქსიმილიანი ტახტის მესამე მემკვიდრედ იქცა. 1806 წელს ნაპოლეონმა მაქსიმილიანის ძმა მოკავშირეობისათვის დააჯილდოვა, საქსონია სამეფოდ გადააკეთა და იგი მის მეფედ დასვა, რითაც მაქსიმილიანი ჰერალდიტარული პრინცი ხდება.

1827 წელს საქსონიის ტახტს მაქსიმილიანის მეორე ძმა, მეფე ანტონი იკავებს, რომელიც ასევე უმემკვიდრეო იყო. ამ ამბიდან სულ სამ წელიწადში, უკვე მოხუცებულმა მაქსიმილიანმა 1830 წელს უარი თქვა მემკვიდრეობაზე და ტახტი თავის ვაჟს, ფრიდრიხ ავგუსტს დაუთმო, რომელიც 1836 წელს მეფე გახდა ანტონის სიკვდილის შემდეგ. მაქსიმილიანი ამ ამბიდან მალევე, 1838 წლის 3 იანვარს, 78 წლის ასაკში გარდაიცვალა დრეზდენში.

ქორწინებები და შვილები
1792 წლის 22 აპრილს პარმაში შედგა მაქსიმილიანისა და პრინცესა კაროლინა პარმელის, ჰერცოგ ფერდინანდ -ისა და მარია ამალია ავსტრიელის ქალიშვილის მარიონეტული ქორწინება, იმავე წლის 9 მაისს დრეზდენში კი უკვე ნამდვილად დაქორწინდნენ. მაქსიმილიანსა და კაროლინას შვიდი შვილი შეეძინათ:

მარია ამალია (1794-1870), გარდაიცვალა გაუთხოვარი;
მარია ფერდინანდა (1796-1865), ცოლად გაჰყვა ტოსკანის დიდ ჰერცოგ ფერდინანდო -ს (თავისი დის მამამთილს), თუმცა შვილები არ ჰყოლია;
ფრიდრიხ ავგუსტ (1797-1854), საქსონიის მეფე, პირველად დაქორწინდა მარია კაროლინა ავსტრიელზე, მისი დაღუპვის გამო კი ხელმეორედ იქორწინა მარია ანა ბავარიელზე, თუმცა ჰყავდა მხოლოდ ერთი უკანონო შვილი;
კლემენს მარია (1798-1822), გარდაიცვალა დაუქორწინებელი და უშვილო;
მარია ანა (1799-1832), ცოლად გაჰყვა ტოსკანის დიდ ჰერცოგ ლეოპოლდო -ს (თავისი დის გერს), რომელთანაც შეეძინა სამი შვილი;
იოჰან (1801-1873), საქსონიის მეფე. ცოლად შეირთო ამალია ავგუსტა ბავარიელი, რომელთანაც შეეძინა ცხრა შვილი;
მარია იოზეფა ამალია (1803-1829), ცოლად გაჰყვა ესპანეთის მეფე ფერდინანდ -ს, მაგრამ შვილები არ ჰყოლია;

1804 წელს კაროლინა პარმელი ცხელებამ შეიწირა, რის გამოც 1825 წლის 15 ოქტომბერს ლუკაში მაქსიმილიანმა მარიონეტულად იქორწინა კაროლინას ძმისწულ მარია ლუიზა კარლოტა პარმელზე, რომელზეც იმავე წლის 7 ნოემბერს დრეზდენში რეალურად დაიწერა ჯვარი. წყვილს შვილები არ ჰყოლია.

წინაპრები
არამ mp3

არამ სარგსიანი (; დ. 5 აპრილი 1984), უკეთ ცნობილი თავისი სასცენო სახელით არამ 3 ( 3;) — სომეხი მომღერალი, კომპოზიტორი, კომიკოსი და შოუმენი. მან სომხეთი წარმოადგინა ევროვიზიის სიმღერის კონკურსზე 2014 წელს კოპენჰაგენში სიმღერით " ".

ადრეული წლები
არამ სარგსიანი სომხეთის დედაქალაქ ერევანში დაიბადა. იგი სწავლობდა ერევნის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტში, რომელიც მან დაამთავრა 2006 წელს. სწავლის დროს, იგი მონაწილეობდა კავეენ კომედი შოუში, ჯერ სომხეთის უნივერსიტეტებში, შემდეგ კი სომხეთის ნაკრებში სახელწოდებით „არარატში“, რომელიც წარსდგა მოსკოვში.

კარიერა
2006–2012 წლები
2006 წელს არამი შეუერთდა რამდენიმე სხვა კომიკოსს - ძირითადად უცნობი საზოგადოებისთვის - 32 კბილების (32 კბილი) კომედი შოუს შესაქმნელად. იგი ხშირად ასრულებდა პოპულარული სიმღერების იუმორისტულ ქავერებს, სახელწოდებით "არამ 3", რაც ემპე3-ის ფორმატის მუსიკების შექმნიდანაა განპირობებული. 2007 წელს იგი გახდა სომხეთის პირველი არხის 2 ვარსკვლავის (2 ვარსკვლავი) სატელევიზიო შოუს გამარჯვებული.

ამ პერიოდში არამმა დაიწყო ცოცხალი გამოსვლა ჯაზისა და ბლუზის კლუბებში, ჩაწერა სიმღერები და მუსიკალური კლიპები. მიიღო მონაწილეობა ცნობილ სატელევიზიო შოუებში, როგორებიცაა იქს ფაქტორი, სომხეთის ვარსკვლავი, ჩემი სახელია... და სხვა. ამ პროექტებმა არამს კიდევ უფრო დიდი პოპულარობა მოუტანა. 2010 წელს არამმა და მისმა მეგობრებმა შექმნეს ვიტამინის კლუბი, კომედიური სატელევიზიო შოუ, რომელსაც ყოველ კვირას გადასცემს შანტ . სარგისიანი ასევე არის გადაცემების წამყავნი სომხეთის ტელევიზიებში.

2014 წლის ევროვიზიის სიმღერების კონკურსი
2013 წელს არამმა მუშაობა დაიწყო თავის მუსიკალურ კარიერაზე. მან გამოუშვა პირველი სოლო მუსიკალური კლიპები მისი სინგლებისთვის "" და " ". ორივე სიმღერა არამმა და თავისმა მეგობარმა, გარიკ პაპოიანმა დაწერეს.

2013 წლის 31 დეკემბერს, არამ 3 შეირჩა სომხეთის საზოგადოებრივი ტელევიზიის მიერ, რათა წარმოედგინა სომხეთი ევროვიზიის კონკურსზე 2014 წელს დანიაში. 2014 წლის 14 მარტს გამოცხადდა, რომ არამი კოპენჰაგენში შეასრულებს თავის სიმღერას " ". პირველ ნახევარფინალში შოუს მწარმოებლებმა გადაწყვიტეს, რომ სომხეთი გახსნიდა ნახევარფინალს და სცენაზე პირველი გამოვიდოდა.არამმა ნახევარფინალის შემდეგ ფინალში იასპარეზა 2014 წლის 10 მაისს. ფინალში შოუს მწარმოებლებმა გადაწყვიტეს, რომ სომხეთი სცენაზე მეშვიდე გამოვიდოდა.არამმა კონკურსი მე -4 ადგილზე დაასრულა 174 ქულით. 280

ევროვიზიის შემდგომი პერიოდი
ევროვიზიის შემდეგ ის სტუმრად იყო სომხეთის ბევრ სატელევიზიო შოუში, როგორიცაა ხმა და იქს ფაქტორი. არამის ახალი სინგლი "" გამოვიდა 2015 წლის 7 თებერვალს.

2016 წელს მან „მეფე ლომის“ სომხურ თარგმანში ახალგაზრდა სიმბას როლი მოირგო და ის გაახმოვანა.

2017 წლის თებერვალში ივეტა მუკუჩიანმა და არამ 3-მა გამოუშვეს ერთობლივი სინგლი სახელწოდებით "დაშტეროვი". 21 მაისს, ივეტა მუკუჩიანმა, ფეისბუქის საკუთარ გვერდზე, გამოაცხადა, რომ არამ 3- სთან ერთად ახალ ტრადიციულ პროექტზე სახელწოდებით "დაშტეროვი" იმუშავებდა. ამ პროექტის პირველი სიმღერა ("ელ ეღნიმ") გამოვიდა 15 ივნისს, ხოლო მეორე (" ") გამოვიდა 22 ივნისს. იმავე თვეში, სარგსიანმა მონაწილეობა მიიღო ახალ პროექტში, რომელიც ეხმარება ყველა სომეხ ბავშვს, რომლებიც სიმსივნით არიან დაავადებული. მასში მრავალი სომეხი გამოჩენილი მომღერალიც მონაწილეობდა, როგორიცაა მიჰრან ცარუკიანი, ერიკ კარაპეტიანი, ივეტა მუკუჩიანი.
გოჩა კუპრავა

გოჩა კუპრავა (დ. 3 აგვისტო, 1970, სოფ. ძველი აბაშა, აბაშის რაიონი) — ქართველი ინჟინერი, პოლიტიკოსი.

1993 წელს დაამთავრა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის სამშენებლო ფაკულტეტი. 2004-2008 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ნაციონალური მოძრაობა — დემოკრატები “. 2008-2012 წლებში — საქართველოს მე-7 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა — გამარჯვებული საქართველოსთვის“.
სოფიო ლარცულიანი

სოფიო ლარცულიანი (დ. 27 სექტემბერი, 1965, სოფელი ორბელი, ცაგერის რაიონი) — ქართველი პოლიტიკოსი, ფილოლოგი.

1999 წელს დაამთავრა თბილისის სულხან-საბა ორბელიანის სახელობის პედაგოგიური ინსტიტუტის ქიმია-ბიოლოგიის ფაკულტეტი. 2004-2008 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი (ბოლნისის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „ნაციონალური მოძრაობა — დემოკრატები “.
ელის უოლტონი

ელის ლუიზა უოლტონი (; დ. 7 ოქტომბერი, 1949) — ამერიკელი მილიარდერი, -ის დამაარსებლის სემ უოლტონისა და მისი მეუღლის ჰელენ უოლტონის ქალიშვილი. 2018 წლის მაისისთვის მისი ქონება 41,8 მილიარდ დოლარად შეფასდა. 2018 წლის -ის სიაში ის რიგით მეორე გახდა მდიდარ ქალთა შორის.

ბიოგრაფია
ელის უოლტონი დაიბადა 1949 წლის 7 ოქტომბერს, მაღაზიათა ქსელის -ის დამფუძნებლების, სემუელ მურ უოლტონისა და ჰელენ რობსონ უოლტონის ოჯახში. მან ბავშვობა გაატარა ნიუპორტში, არკანზასის შტატში გაატარა. მის გარდა ოჯახში იზრდებოდა სამი ბავშვი - რობი, ჯიმი და ჯონი.

საშუალო სკოლის წარმატებით დასრულების შემდეგ, იგი შევიდა თრინითის უნივერსიტეტში (სან ანტონიო, ტეხასი). აქ მან მიიღო ბაკალავრის ხარისხი ფინანსებსა და ეკონომიკაში. მან დაიწყო თავისი კარიერა ოჯახის კუთვნილ კომპანიაში. მოგვიანებით უოლტონი მუშაობდა თავმჯდომარის მოადგილედ და ხელმძღვანელობდა - ის ინვესტიციებთან დაკავშირებულ ყველა საქმიანობას. 1988 წელს ელის უოლტონმა დააფუძნა საკუთარი საინვესტიციო ფინანსური ორგანიზაცია . იგი გახდა საკუთარი ბანკის პრეზიდენტი, ამავე დროს იყო თავმჯდომარე და აღმასრულებელი დირექტორი.მამის გარდაცვალების შემდეგ მან დახურა ბანკი და საცხოვრებლად გადავიდა ტეხასში, მილსაპის რანჩოში, სადაც დაიწყო ცხენების გამოყვანა.

უოლტონს ნახატების შეგროვება უყვარს. 2004 წელს, ნიუ – იორკის აუქციონზე, მან იყიდა 20 მილიონი აშშ დოლარის ღირებულების ნამუშევრები. 2005 წელს ელის უოლტონმა იყიდა პეიზაჟისტის აშერ ბრაუნ დიურანის ნახატების კოლექცია, ასევე შეიძინა ვინსლოუ ჰომეროსისა და ედვარდ გოპერის ნამუშევრები.

ელის უოლტონი ასევე აფინანსებს სამთავრობო პროექტებს, მათ შორისაა 1998 წელს ბენტონვილის აეროპორტის მშენებლობა, რომლის ერთ-ერთ ტერმინალს მისი სახელი მიენიჭა.

პირადი ცხოვრება
ელის უოლტონი პირველად დაქორწინდა 24 წლის ასაკში. ბანკირი ლუიზიანადან გახდა მისი რჩეული. მაგრამ მათი ქორწინება დიდხანს არ გაგრძელებულა და 2.5 წლის შემდეგ წყვილი დაშორდა. მეორედ უოლტონმა იქორწინა მუშაზე, რომელიც მათ სახლში საცურაო აუზს აშენებდა, თუმცა, ეს ქორწინება განქორწინებით დასრულდა.
ელგუჯა მაკარაძე

ელგუჯა მაკარაძე (დ. 30 იანვარი, 1963, სოფელი ოლადაური, შუახევის რაიონი — გ. 6 იანვარი, 2022) — ქართველი პოლიტიკოსი, ფილოლოგი.

1986 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი. 2004–2008 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი (შუახევის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „ნაციონალური მოძრაობა — დემოკრატები“. 2008–2012 წლებში — საქართველოს მე-7 მოწვევის პარლამენტის წევრი (შუახევის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა — გამარჯვებული საქართველოსთვის“.
ლუდმილა ულიცკაია

ლუდმილა ულიცკაია (დ. 21 თებერვალი, 1943, დავლეკანოვო, ბაშკირეთის ასსრ, სსრკ) — რუსი მწერალი, მთარგმნელი და სცენარისტი.

რუსული ბუკერის პრემიის პირველი ქალი ლაურეატი (2001). დიდი წიგნის პრემიის ლაურეატი (2007, 2016). ლუდმილა ულიცკაიას ნამუშევრები თარგმნილია მინიმუმ 25 ენაზე. საზოგადო მოღვაწე, „ამომრჩეველთა ლიგის“ დამფუძნებელი.

ბიოგრაფია
ლუდმილა ულიცკაია დაიბადა ბაშკირეთში, სადაც დიდი სამამულო ომის დაწყების შემდეგ მისი მშობლების ოჯახი გაემგზავრა ევაკუაციის დროს. მისი ორივე პაპა — იაკოვ ულიცკი და ბორის გინზბურგი რეპრესირებულები იყვნენ და პატიმრობაში იმყოფებოდნენ. . ომის შემდეგ, ულიცკები დაბრუნდნენ მოსკოვში, სადაც ლუდმილამ საშუალო სკოლა დაამთავრა.

დაამთავრა მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ბიოლოგიის ფაკულტეტი. ორი წლის განმავლობაში მუშაობდა სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის გენეტიკის ინსტიტუტში, საიდანაც 1970 წელს წამოვიდა. მას შემდეგ, საკუთარი განცხადების თანახმად, არასდროს უმუშავია საჯარო სამსახურში: იგი მუშაობდა კამერული ებრაული მუსიკალური თეატრის ხელმძღვანელად, წერდა ესეებს, საბავშვო პიესებს, თარგმნიდა ლექსებს მონღოლურიდან .

ულიცკაიამ ჟურნალებში თავისი ნამუშევრების გამოქვეყნება 1980-იანი წლების ბოლოს დაიწყო. ცნობილი გახდა ფილმების « » (1990, რეჟისორი — ვლადიმერ გრამატიკოვი) და „ქალი ყველასთვის“ (1991, რეჟისორი — ანატოლი მატეშკო) და რომანის „სონეჩკა“ (1992) ჟურნალ „ნოვი მირში“ გამოცემის შემდეგ. 1994 წელს ეს ნამუშევარი საფრანგეთში აღიარეს როგორც წლის საუკეთესო თარგმნილი წიგნი და მოიპოვა საფრანგეთის მედიჩის პრემია. საფრანგეთში გამოიცა ლუდმილა ულიცკაიას პირველი წიგნი (კრებული „საცოდავი ნათესავები“, 1993) ფრანგულ ენაზე.

2007 წელს ულიცკაიამ დააფუძნა ფონდი ჰუმანიტარული ინიციატივების მხარდასაჭერად. ულიცკაიას ფონდის ერთ-ერთი პროექტი არის „ “, რომლის ფარგლებშიც თავად ირჩევს წიგნებს რუსული გამომცემლობებიდან და აგზავნის რუსეთის ბიბლიოთეკებში. არის საქველმოქმედო ფონდ „ვერას“ სამეურვეო საბჭოს წევრი.
ყაზანის საკათედრო ტაძარი (სტავროპოლი)

ყაზანის საკათედრო ტაძარი — რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის სტავროპოლისა და ნევინომისკის ეპარქიის საკათედრო ტაძარი.

იგი თავდაპირველად აშენდა 1843-1847 წლებში, მაგრამ განადგურდა 1930-იან წლებში. გადაკეთდა 2004-2012 წლებში ძველ საძირკველზე.

აშენდა სტავროპოლის ყველაზე მაღალ წერტილზე. ტაძრის სიმაღლე გუმბათთან ერთად 76 მეტრი . ეს არის ყველაზე მაღალი შენობა სტავროპოლის მხარეში.

ისტორია
1843 წლის 22 ივნისს, გოსტინი რიადსა და კომისარიატის შენობებს შორის, ციხის მთის აღმოსავლეთ ნაწილში, ადგილი დაეთმო ახალი ეკლესიის დასაარსებლად; 1843 წლის 8 ივლისს, უამრავი ხალხით, გაიმართა ეკლესიის საძირკვლის ჩაყრის საზეიმო ცერემონია, რომელიც აკურთხა კავკასიისა და შავი ზღვის ეპისკოპოსმა იერემიამ (სოლოვიოვმა).

1847 წელს დასრულდა ტაძრის მშენებლობა, წმინდა სინოდის განკარგულებით მას ტაძრის სტატუსი მიენიჭა, ხოლო 22 ოქტომბერს აკურთხეს.

1858-1873 წლებში სტავროპოლის არქიტექტორ პაველ ვოსკრესენსკის ინდივიდუალური პროექტის თანახმად, ტაძრის დასავლეთით აშენდა 98-მეტრიანი ოთხშრიანი სამრეკლო.

მიუხედავად იმისა, რომ ყაზანის ტაძარი და სამრეკლო ექვემდებარებოდა დაცვას, როგორც ანტიკურ ხუროთმოძღვრულ ღირებულებას, საუკუნის 30-იან წლებში ტაძარი განადგურდა. სამრეკლოდან ჯერ გააკეთეს რადიო ანძა, შემდეგ კი პარაშუტის კოშკი. ერთ დროს მათ სურდათ მისი აღდგენა, გააკეთეს ძეგლი სამოქალაქო ომის გმირებისთვის, მაგრამ 1943 წლის მაისში იგი ააფეთქეს გერმანიის საჰაერო თავდასხმებისგან დაცვის საბაბით.

გადაწყდა ტაძრის კომპლექსის აღდგენა საუკუნის ბოლოს. სტავროპოლის სახალხო დეპუტატების საკრებულოს პრეზიდიუმის 1991 წლის 31 იანვრის განკარგულებით, ახლანდელი ციხის მთის ტერიტორია გამოცხადდა ნაკრძალად. განადგურებული საკათედრო ტაძრის ადგილზე ჩატარდა არქეოლოგიური გათხრები, რის შედეგადაც დადგინდა მისი ზუსტი ადგილმდებარეობა.

1992 წელს მიიღეს გადაწყვეტილება ყაზანის საკათედრო ტაძრისა და საკათედრო ტაძრის სამრეკლოს ხელახლა შექმნის აუცილებლობის შესახებ.

2004 წლის დასაწყისში სტავროპოლის ეპისკოპოს თეოფანეს (აშურკოვის) კურთხევით დაიწყო მოსამზადებელი სამუშაოები ყაზანის საკათედრო ტაძრის კომპლექსის რეკონსტრუქციაზე. 2010 წლის 4 აპრილს, აღდგომის დღეს, პირველი წირვა ჩატარდა ყაზანის საკათედრო ტაძარში.

2012 წლის 13 დეკემბერს მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქმა კირილმა აღასრულა ყაზანის საკათედრო ტაძრის დიდი კურთხევის რიტუალი და ახლად ნაკურთხ ტაძარში საღმრთო ლიტურგია. ლიტურგიის ბოლოს პატრიარქმა გამოაცხადა საკათედრო ტაძრისთვის საკათედრო სტატუსის მინიჭების შესახებ.

2015 წლის ივლისში, ტახტზე ასვლის 190 წლისთავის პატივსაცემად, ტაძრის გვერდით დაიდგა ნიკოლოზ -ის ბრინჯაოს ძეგლი. ავტორია რუსი მოქანდაკე პოლონოვი.

2019 წლის 25 აპრილს დასრულდა ტაძრის სამრეკლოს მშენებლობა. შენობის სიმაღლე ჯვართან ერთად 78 მეტრია.
სტავროპოლის ეპარქია

სტავროპოლის ეპარქია — რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის ეპარქია, ცენტრი ქალაქ სტავროპოლში. მოიცავს სტავროპოლის ტერიტორიის ნაწილს.

სახელები
კავკასიისა და შავი ზღვის (1842 წლის 17 ივლისი-1867 წლის 30 ივლისი)
კავკასიისა და ეკატერინოდარის (1867 წლის 30 ივლისი-1886 წლის 8 მარტი)
სტავროპოლისა და ეკატერინოდარის (8 მარტი, 1886-5 ოქტომბერი, 1916)
კავკასიისა და სტავროპოლის (5 ოქტომბერი, 1916-1922)
სტავროპოლისა და ყუბანის (1922-1934)
სტავროპოლისა და დონის (1935-1943)
სტავროპოლისა და პიატიგორსკის (1943-1945)
სტავროპოლსაი და ბაქოს (1945-1994)
სტავროპოლისა და ვლადიკავკაზის (1994-2011)
სტავროპოლისა და ნევინომისკის(2011 წლის 22 მარტიდან)

ისტორია
1842 წელს ეპარქია გამოეყო ასტრახანის ეპარქიას და შემდეგ მას კავკასიისა და შავი ზღვის ეპარქიას უწოდებდნენ. ეპარქიის დაარსების დროს მისი პირველი ეპისკოპოსი იყო იერემია (სოლოვიევი). იმ დროს, კავკასიის რეგიონში 126 ეკლესია და 180 სასულიერო პირი იყო, ხოლო შავი ზღვის რეგიონში 66 ეკლესია და 96 სასულიერო პირი. ეპარქიაში მისი მუშაობის ათი წლის განმავლობაში ორგანიზებული იქნა სასულიერო სემინარია (1846 წელი) და დაიწყო ტაძრების მშენებლობა.

რევოლუციამდელი წინა ეპისკოპოსის, მიტროპოლიტის აგაფადორის (პრეობრაჟენსკის) დროს (ეპარქიაში 1893–1919 წლებში) მისიონერული საქმიანობა განსაკუთრებით განვითარდა ჩრდილოეთ კავკასიის ხალხებში.

1919 წლის მაისში სტავროპოლში ყოფნისას მოხდა სამხრეთ რუსეთის საკათედრო ტაძარი, სადაც შეიქმნა რუსეთის სამხრეთ-აღმოსავლეთის დროებითი უმაღლესი საეკლესიო ადმინისტრაცია (მოგვიანებით ჩამოყალიბდა რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის გარეთ).

1920-1930-იან წლებში ეპარქიის ეკლესიების უმეტესი ნაწილი განადგურდა. სტავროპოლში მხოლოდ ღვთისმშობლის მიძინების ეკლესია დარჩა, ხოლო 1917 წლამდე ქალაქში ოცზე მეტი მართლმადიდებლური ეკლესია იყო, რომელთა მოსახლეობა 45 ათასი ადამიანი იყო. 1936 წლიდან 1943 წლამდე ეპარქია პრაქტიკულად არ არსებობდა.

ეპარქიაში ეკლესიის ცხოვრების შემდგომი აღორძინება უკავშირდება მიტროპოლიტის ანტონის სახელს (რომანოვსკი, კათედრაზე 1943-1962 წლებში). ზოგიერთი ეკლესია გაიხსნა, სტავროპოლის სასულიერო სემინარია თავიდან შეიქმნა. 1957 წლის 1 იანვრის მდგომარეობით სტავროპოლის მხარეში (მაშინ იგი მოიცავდა თანამედროვე კალმიკიას ნაწილს), არსებობდა 129 ეკლესია და ლოცვის სახლი, რომელშიც 147 მღვდელი მსახურობდა .

1988 წლის შემდეგ ეპარქიაში სამრევლოების რიცხვი ოთხჯერ გაიზარდა; აღდგა სტავროპოლის სასულიერო სემინარია, გაიხსნა მართლმადიდებლური ზოგადი განათლების სკოლები და საბავშვო ბაღები; აღორძინება მოხდა მიტროპოლიტ გედეონის (დოკუკინის) საეპისკოპოსოში, რომელიც კათედრაზე დაინიშნა 1991 წელს.

1998 წლის 28 დეკემბერს დაღესტნისა და აზერბაიჯანის ტერიტორია შემოვიდა მაშინ აღდგენილი ბაქოს და კასპიის ეპარქიაში.

2011 წელს ყაბარდო-ბალყარეთის, ყარაჩაი-ჩერქეზეთისა და სტავროპოლის ტერიტორიის სამი სამხარეო გადაიყვანეს პიატიგორსკის ეპარქიაში, ინგუშეთში, ჩრდილოეთ ოსეთში, ჩეჩნეთის რესპუბლიკაში, შემდეგ კი ვლადიკავკაზის ეპარქიაში გადაიყვანეს.
კრავცოვოს ტბა

კრავცოვოს ტბა — რელიქტური ტბა რუსეთში, სტავროპოლის მხარეში. მდებარეობს ქალაქ სტავროპოლის სამხრეთ-დასავლეთით 9 კმ-ში, მდინარეების ეგორლიკისა და კალაუსის მდინარეთაშუეთში, ზღვის დონიდან 554 მ სიმაღლეზე. ზედაპირის ფართობი 0,75 კმ². მაქსიმალური სიღრმე 2,5 მ. უკავია 1,5 კმ სიგრძისა და 500–600 მ სიგანის ოვალური ქვაბული. საზრდოობს ატმოსფერული ნალექებითა და გრუნტის წყლებით.

კრავცოვის ტბა ერთ-ერთი უძველესი წყლის ობიექტია სტავროპოლის მხარის ტერიტორიაზე, რომელიც ჩამოყალიბდა გამყინვარების პერიოდში. მისი გეოლოგიური წარმოშობა ჯერ კიდევ გაურკვეველია. არსებობს მოსაზრება, რომ ტბა შეიძლება იყოს უძველესი მდინარე კოსიაკინსკაიას (სავარაუდოდ, სტავროპოლის ტერიტორიის პირველი მდინარე) ერთ-ერთი ნაშთი. ამას ირიბად მიუთითებს მისი ქვაბულის ჩრდილოეთ ნაწილის ფორმა, რომელიც მდინარის მოსახვევს ჰგავს.

ამ დროისთვის ზუსტი განმარტება არ არსებობს ტბის სახელწოდების წარმოშობის შესახებ. ერთი ვერსიით, იგი ასოცირდება ამ ტერიტორიის ყოფილი მფლობელის — კრავცოვის სახელთან. სხვა შეხედულებით, ტბას შესაძლოა სახელი ეწოდა გეოდეზისტ ი. კრავცევის პატივსაცემად, რომელიც საუკუნის 40-იან წლებში აქ საძიებო სამუშაოებს ატარებდა.
სტავროპოლის თოჯინების რეგიონული თეატრი

სტავროპოლის თოჯინების რეგიონული თეატრი — თეატრი სტავროპოლში.

ისტორია
თეატრი ჩამოყალიბდა 1936 წელს, როგორც ჩრდილოეთ კავკასიის მშრომელთა, გლეხთა და წითელი არმიის დეპუტატების აღმასრულებელი კომიტეტის სამხატვრო განყოფილების თოჯინების თეატრი. თავდაპირველად მდებარეობდა ქალაქ პიატიგორსკში. ამ წლებში რეჟისორი და სამხატვრო ხელმძღვანელი იყო გრიგოროვიჩი.

1939 წლის გაზაფხულზე სამხარეო სამხატვრო განყოფილების დაკვეთით რეგიონული თოჯინების თეატრის ბაზა გადავიდა ქალაქ ვოროშილოვსკში (სტავროპოლი).

საბავშვო თეატრის პირველი სპექტაკლები იყო „კაშტანკა“, „ივან ცარევიჩი“, „მხიარული მკერავი“, „მკვდარი პრინცესის ზღაპარი“, „ტერემ-ტერემოკი“. 1938-1950 წლებში თეატრის სამხატვრო ხელმძღვანელი, ევგენი კუზნეცოვი იყო.

დიდი სამამულო ომის დროს თეატრი არ წყვეტდა თავის საქმიანობას.

1949 წლის 10 აგვისტოს სტავროპოლის სამხარეო აღმასრულებელი კომიტეტის გადაწყვეტილებით, რთული ეკონომიკური ვითარების გამო თოჯინების თეატრი ლიკვიდირებული იქნა. მაგრამ მარიონეტების გუნდი მუშაობას აგრძელებდა სტავროპოლის სახელმწიფო ფილარმონიაში.

1965 წლის 30 ივნისს თოჯინების თეატრმა განაგრძო მუშაობა და გახდა სტავროპოლის რეგიონული აღმასრულებელი კომიტეტის კულტურის განყოფილების ნაწილი. დასი შედგებოდა სერტიფიცირებული მსახიობებისგან, გორკის თეატრალური სკოლის კურსდამთავრებულებისაგან. მას ხელმძღვანელობდა დირექტორის კურსების კურსდამთავრებული - საველი ურალოვი.

1970-1980 წლებში თეატრის მთავარი რეჟისორი იყო რუდოლფ სვირიდოვი. მან განახორციელა შემდეგი დადგმები: „სემბო“, „ბაყაყის პრინცესა“, „ივანე გლეხის შვილი“, „ალისფერი ყვავილი“, „ფრონტი ღრუბლების ზემოთ“, სტავროპოლის პოეტის ეკიმცევის ლექსის მიხედვით. ამ წარმოდგენის შემქმნელები გახდნენ სტავროპოლის რეგიონის კომსომოლის ლაურეატები. საბჭოთა კავშირის გმირი სკოკოვი. 2001 წლიდან 2009 წლამდე იყო თეატრის მთავარი რეჟისორი გრიგორი გოლდმანი.

თეატრის სპექტაკლებზე შემდეგი მხატვრები მუშაობდნენ: იგორ ვავილინი, სერგეი ჟუკოვი, ტატიანა ჟუკოვა, ირინა უვაროვა, სვეტლანა შვეცი.

მსახიობებს ჰქონდათ შანსი ემუშავათ ისეთ რეჟისორებთან, როგორებიც იყვნენ გალინა ვერჟაკი, კონსტანტინე მოხოვი, ანდრეი ოქუნკოვი, იური ოსტრომუხოვი, იური ფრიდმანი და ა.შ.

2013 წელს თეატრმა 77-ე თეატრალური სეზონი გახსნა: სტაბილური და საინტერესო გუნდი, ახალი სპექტაკლები, ღირსეული სამსახიობო ნამუშევარი, დასი ახალგაზრდა მსახიობებით ივსება. 2015 წელს ოცნებები პატარა დარბაზს რესტავრაცია ჩაუტარდა.

დასი
სტავროპოლის თოჯინების რეგიონულ თეატრში სხვადასხვა წლებში მუშაობდნენ მსახიობები:
ლუდმილა დროზმანი
ვლადიმერ დუდკინი
ალა კუზნეცოვა
მიხეილ მიხაილოვი
ანატოლი ნემანოვი
თამარა ნემანოვა
რუდოლფ სვირიდოვი
Ocean View

— „ბეიტსის მოტელის“ პირველი სეზონის მეხუთე ეპიზოდი, რომელიც ეთერში 2013 წლის 15 აპრილს გავიდა.

მოკლე შინაარსი
ნორმა მისთვის საჭირო დახმარებას მიიღებს, ხოლო ნორმანი მოუთმენლად ელის დედამისის სახლში დაბრუნებას. ემა და ნორმანი მინიშნებებს გაჰყვებიან და დიდ აღმოჩენას გააკეთებენ.

სიუჟეტი
ნორმანი ბრედლისთან ერთად ღამის გატარების შემდეგ დილით სახლში ბრუნდება და იგებს, რომ ნორმა დააკავეს და მისი გირაო 100,000 დოლარია. ნორმანი ემას უყვება იმ გოგოს შესახებ, რომელიც შელბის სარდაფში იპოვა. მოგვიანებით ნორმანი და ნორმა ადვოკატს შეხვდებიან, ვისთანაც იგი აცხადებს, რომ არაფერი ჩაუდენია და უარს ამბობს იმის აღიარებაზე, რომ ეს თავდაცვა იყო. სახლში დაბრუნებისას ნორმა ნორმანს ადანაშაულებს იმისთვის, რომ გასულ ღამეს სახლში არ იყო და სჯერა, რომ ნორმანი მასზე აღარ ღელავს. ნორმა იმდენად განრისხდება, რომ ნორმანს მანქანიდან აგდებს.

ფეხით მიმავალ ნორმანს დილანი შეხვდება და მას სახლში მოტოციკლით წაიყვანს. მოგვიანებით დილანი ნორმანს ეუბნება, რომ ახალ სახლში გადადის და ისიც მასთან ერთად უნდა წავიდეს საცხოვრებლად. ამასობაში, ნორმა მოადგილე შელბის ხვდება, რომელიც ეუბნება, რომ ის უყვარს და პრობლემას მოაგვარებს. პოლიციის განყოფილებაში შელბი ნორმას საწინააღმდეგო მტკიცებულებას მოიპარავს. ეთანი, დილანის პარტნიორი ახალ სამსახურში, მას 5,000 დოლარს ასესხებს. უეცრად, ნარკომანი მათთან მიდის და ეთანს ცეცხლსასროლი იარაღით დაჭრის. დილანი ეთანს საავადმყოფოში წაიყვანს.

იმავე ღამეს ნორმას ადვოკატი ურეკავს და ეუბნება, რომ მტკიცებულება იდუმალ ვითარებაში გაქრა, რის შედეგადაც ბრალდებები მოეხსნა. მან იცის, რომ ეს შელბის ნამოქმედარია. ნორმანი ემას ეუბნება, რომ ის და ბრედლი ერთად არიან. ემა ცდილობს ნორმანი დაარწმუნოს, რომ ბრედლიმ ის მხოლოდ სექსისთვის გამოიყენა და ეს არაფერს ნიშნავს. ემა მას ეუბნება, რომ შელბის სარდაფში მყოფი გოგონას ადგილმდებარეობა დაადგინა. ისინი კით სამერსის მიტოვებულ ნავს გაჩხრეკენ და წიგნაკში ასახულ გოგონას საბოლოოდ მიაგნებენ. სახლში დაბრუნებისას დილანი დაინახავს კაცს, რომელმაც ეთანი დაჭრა და გადაწყვეტს, მას მანქანით თავზე გადაუაროს და მოკლას. მოტელში დაბრუნებული ნორმანი და ემა ცდილობენ ნორმა დაარწმუნონ, რომ ეს გოგო მოადგილე შელბის სარდაფში იყო გამოკეტილი. ნორმა მათ საბოლოოდ დაუჯერებს და შელბის მიმართ ზიზღის გრძნობა უჩნდება.

მსახიობები
მთავარი
ვერა ფარმიგა — ნორმა ბეიტსი
ფრედი ჰაიმორი — ნორმან ბეიტსი
მაქს ტირიოტი — დილან მასეტი
ოლივია კუკი — ემა დეკოდი
ნიკოლა პელცი — ბრედლი მარტინი

მოწვევით
დიანა ბანგი — ჯიაო
ტერი ჩენი — ეთან ჩანგი
მაიკ ფოგელი — ზაკ შელბი

ასევე მონაწილეობენ
ლარა გილკრისტი — რებეკა კრეგი
ლინდსი კოლინსი — ასისტენტი
ტოფერ ალენი — ნარკომანი
ალიია ო'ბრაიენი — რეჯინა
ჰინდე რაბაჯი — საავადმყოფოს ექთანი
სტრიპტიზიორი

სტრიპტიზიორი ან ეროტიკული მოცეკვავე — ადამიანი რომელიც ცეკვავს სტრიპტიზს სტრიპტიზ კლუბებსა და ზრდასრულების გასართობ ადგილებში. თანამედროვე ამერიკიზირებული სტრიპტიზის ფორმა მოიაზრებს იმას, რომ მოცეკვავე ცეკვავს კაბის გარეშე, მაგრამ ის არ შიშვლდება, აშშ-ში ეს კანონით აკრძალულია. არსებობენ როგორც ქალი, ასევე მამაკაცი სტრიპტიზიორები. ტერმინი „სტრიპტიზიორი კაცი“ წიგნებში 21-ე საუკუნიდან ჩნდება. სტრიპტიზიორები ხშირად ჩნდებიან ეროტიკულ და პორნოგრაფიულ ფილმებში.

კაცი სტრიპტიზიორები
კაცი სტრიპტიზიორები 1970-იანი წლებიდან ჩნდებიან. ქალი და მამაკაცი სტრიპტიზიორები ცეკვავენ არამარტო საპირისპირო სქესის წარმომადგენლებისათვის, არამედ საკუთარი სქესის წარმომადგენებლისათვისაც და პანსექსუალებისთვისაც.
ქრისტიანული ნატურიზმი

ქრისტიანული ნატურიზმი — ნატურიზმის (ნუდიზმის) პრაქტიკა ქრისტიანულ რელიგიაში. მისი მიმდევრები თვლიან, რომ ადამიანის სხეული არის საუკეთესო რამ, რაც კი ღმერთს შეუქმნია, და სწორედ ამიტომ ისინი არიან შიშვლები. მათთვის მიუღებელი და სასირცხვილოა სხეულის ტანისამოსით დაფარვა. ქრისტიან ნატურისტებს შევხვდებით ქრისტიანობის ყველა განშტოებაში.
მიხეილ მალანია

მიხეილ (ზაზა) მალანია (დ. 18 აპრილი, 1964 — გ. 15 მარტი, 2007) — ქართველი ეკონომისტი, პოლიტიკოსი.

დაამთავრა ქუთაისის აკაკი წერეთლის სახელმწიფო უნივერსიტეტი და თბილისის პოლიტიკური აკადემია. 2004-2007 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ნაციონალური მოძრაობა — დემოკრატები “. უფლებამოსილება შეუწყდა გარდაცვალების გამო.