ხერონიმო კარიონი

ხერონიმო კარიონი ი პალასიო (დ. 6 ივლისი, 1804, კარიამანგა — გ. 5 მაისი, 1873, კიტო) — ეკვადორის პრეზიდენტი 7 სექტემბრიდან 1865 წლის 6 ნოემბრამდე 1867. იგი ასევე ეკავა ეკვადორის ვიცე-პრეზიდენტის თანამდებობა 1858–1860 წლებში. იყო კონსერვატიული პარტიის წევრი.

პირადი ცხოვრება
ხერონიმო კარიონი თავის დისშვილ მარია ანტონია ანდრადე ი კარიონზე იყო დაქორწინებული. მათ შვილი არ ჰყავდათ.

ბიოგრაფია
მისი პრეზიდენტობა განსაკუთრებული პატიოსნებითა და მთავრობის პრინციპებისადმი ერთგულებით გამოირჩეოდა. თუმცა საქმიანობას ნაკლები ენერგიულობით შეუდგა, რითაც იმჟამინდელი რეჟიმის მოწინააღმდეგეებმა ბოროტად ისარგებლეს. ამ მთავრობის წარუმატებლობამ — რომელიც სხვა ეპოქაში შესაძლოა კონსტრუქციულ და ისტორიულ მნიშვნელობად შეფასებულიყო — გაამკვეთრა კონტრასტი გარსია მორენოსა და ჯერონიმო კარიონს შორის. მთავრობის მინისტრმა რეჟიმის თითქმის ყველა ფუნქცია იკისრა, რადგან ქვეყანაში ბევრმა პრეზიდენტის ნების სისუსტე შენიშნა, თუმცა ეს სრულად სიმართლეს არ შეესაბამებოდა. მიუხედავად ამისა, ადმინისტრაცია გონივრული აღმოჩნდა და მშვიდობისა და შედარებითი ტოლერანტობის გარემოში განვითარდა.

1845 წლის მარტის რევოლუციაში გამარჯვების შემდეგ, რომელმაც გენერალ ხუან ხოსე ფლორესის ბატონობას დაუსვა წერტილი, იგი საზოგადოებრივ და პოლიტიკურ ცხოვრებაში ჩაერთო. ამ პერიოდში, როგორც დეპუტატი, მონაწილეობდა 1845 წლის ეროვნულ ყრილობაში, რომელიც კუენკაში გაიმართა და კარიონმა სახელი გაითქვა თავისი ზუსტი და გააზრებული გამოსვლებით.

1846 წელს, ვისენტე რამონ როკას მმართველობისას, ასუაის პროვინციის გუბერნატორის თანამდებობა ეკავა.

1856 წელს ფრანსისკო რობლესის ვიცე-პრეზიდენტად დაინიშნა და ამ მოვალეობას ასრულებდა 1859 წლამდე. ამ პერიოდში კიტოში ჩამოყალიბებულმა „აღიარებულთა ხუნტამ“ ხელისუფლება არალეგიტიმურად გამოაცხადა და კონსტიტუციის დარღვევაში დასდო ბრალი. ამ პროცესს გაბრიელ გარსია მორენოს მომხრეები უჭერდნენ მხარს. სწორედ ამ დროს იგი მიიწვიეს ხუნტის მიერ შექმნილ დროებით მთავრობაში.

პრეზიდენტი
1865 წელს ჩატარებული მეორე საყოველთაო და პირდაპირი არჩევნების შედეგად ხერონიმო კარიონი ხელისუფლებაში 1865 წლის 7 სექტემბერს მოვიდა და მოქმედი პრეზიდენტი გაბრიელ გარსია მორენო (1861–1865) შეცვალა.

კარიონის პრეზიდენტობა გამორჩეული პატიოსნებითა და სახელმწიფოებრივი პრინციპებისადმი ერთგულებით გამოირჩეოდა. მმართველობის პრაქტიკაში გამოიკვეთა გადაწყვეტილებების მიღების სიფრთხილე და სამართლებრივი წესრიგისადმი პატივისცემა. მიუხედავად ამისა, თანდათან თვალსაჩინო იყო აღმასრულებელი ხელისუფლების ენერგიის, მოტივაციისა და სიმტკიცის ნაკლებობა, რამაც გაააქტიურა როგორც მოქმედი რეჟიმის ოპონენტები, ისე ის პოლიტიკური ჯგუფები, რომლებიც უკმაყოფილებას გამოთქვამდნენ წინა ადმინისტრაციის მკაცრი პოლიტიკისა და კონტროლის მექანიზმების მიმართ.

ისტორიულ კონტექსტში აღნიშნული მმართველობის სირთულეებს ხშირად გაბრიელ გარსია მორენოსა და ხერონიმო კარიონის მმართველობითი სტილის შედარებით ახასიათებენ და აღნიშნავენ მათ პიროვნული თვისებების განსხვავებულობას. ადმინისტრაციული მართვის პროცესში მნიშვნელოვანი გავლენა მოიპოვა შინაგან საქმეთა მინისტრმა ბუსტამანტემ, რომელმაც ფაქტობრივად საკუთარ თავზე აიღო სახელმწიფო მმართველობის არაერთი საკვანძო ფუნქცია. აღნიშნულმა გარემოებამ საზოგადოებაში გააჩინა დისკუსია პრეზიდენტის პოლიტიკური ნების სიმტკიცისა და ინსტიტუციური ბალანსის შესახებ.

მიუხედავად აღნიშნული გამოწვევებისა, ადმინისტრაციული სისტემა ფუნქციონირებდა შედარებითი სტაბილურობის, მშვიდობისა და ტოლერანტობის პირობებში. ამ პერიოდის ერთ-ერთ ნიშანდობლივ მოვლენად მიიჩნევა პრესისა და საჯარო დისკურსის სივრცის გაფართოება, რაც გამოიხატა ისეთი გამოცემების თავისუფლად გავრცელებაში, როგორიც იყო ხუან მონტალვოს „ “. ამავე პერიოდში აღდგა მასონური ორგანიზაციების საქმიანობა, რომლებიც წინა ხელისუფლების დროს კონსერვატიული პოლიტიკური ძალებისა და გარსია მორენოს ინიციატივით აკრძალული იყო.

ეკლესიის საქმეებში კარიონმა სცადა წინა პრეზიდენტის მიერ წმინდა საყდართან დადებული კონკორდატის შეჩერება და სახელმწიფოს უფრო მეტი გავლენის აღდგენა ეკლესიის საქმეებში.

გაგრძელდა ინფრასტრუქტურული პროექტები, განსაკუთრებით გზების მშენებლობა. განათლების სფეროში შეიქმნა ახალი სასწავლებლები, მათ შორის გუაიაკილის მუსიკალური კონსერვატორია. სახელმწიფომ ოფიციალურად დაამტკიცა ეკვადორის სახელმწიფო ჰიმნი, ხელი შეუწყო სოფლის მეურნეობის განვითარებას ტუნგურაუას პროვინციაში და დააფუძნა სან-ვისენტე-დე-პაულის საავადმყოფო ლატაკუნგაში.

კარიონი ნაწილობრივ მონაწილეობდა ესპანეთ-სამხრეთამერიკული კონფლიქტების საკითხებში, როცა ჩილეს, პერუს და ეკვადორის ერთობლივ საზღვაო ოპერაციებში ჩაერთო ესპანეთის წინააღმდეგ. ამავდროულად ეროვნულ კონგრესში მის მიმართ კრიტიკა გაძლიერდა, რასაც მოჰყვა შეთქმულების მონაწილეთა გამოვლენა, რამდენიმე კანონმდებლის დაპატიმრება და შინაგან საქმეთა მინისტრ ბუსტამანტეს გადადგომა.

პრეზიდენტმა ხერონიმო კარიონმა საკუთარი კაბინეტი გააახლა გაბრიელ გარსია მორენოს ერთგული და გამოცდილი პარტიული თანამოაზრეებით. თუმცა ამ ყველაფერმა მის წინააღმდეგ აგორებული პროტესტი ვერ ჩაახშო, კონგრესში მისი რამდენიმე მხარდამჭერი გადადგა, ხოლო საბოლოოდ მანაც ნაადრევად დატოვა თანამდებობა 1867 წლის 6 ნოემბერს.