iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ჩვეულებრივი გომბეშო

ჩვეულებრივი გომბეშო, კავკასიური გომბეშო — უკუდო ამფიბია გომბეშოსებრთა ოჯახისა. საქართველოს ტერიტორიაზე გავრცელებულია დასავლეთ საქართველოში, ბორჯომის ხეობაში, ფშავის არაგვის ხეობასა და ლაგოდეხში. ბინადრობს ტყეში, ბაღებში, ბუჩქნარებში. მისი სხეულის სიგრძე 20 სმ -მდე აღწევს. მსხვილია, ზემოდან მურა ფერის ან ერთფეროვანი, აქვს მუქი ლაქები. იკვებება უხერხემლო ცხოველებით, ზოგჯერ პატარ-პატარა ხერხემლიანი ცხოველებითაც. კარგად აქვს განვითარებული შხამიანი ჯირკვლები — პაროტიდები, რომლებიც ადამიანისათვის საშიში არ არის. მთაში გვხვდება ზღვის დონიდან 3000 მ-მდე.
გომართელი

საკუთარი სახელი გომართელი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

ამირან გომართელი — ლიტერატურათმცოდნე
ანზორ გომართელი — მოქანდაკე
დავით გომართელი — მომღერალი
თამარ გომართელი — ჟურნალისტი, თეატრმცოდნე
ივანე გომართელი — ექიმი, მწერალი, პუბლიცისტი
ნინო გომართელი — ისტორიკოსი
შალვა გომართელი — მსახიობი, მწერალი, რევოლუციონერი
ვლადიმერ აგრბა

ვლადიმერ ვასილის ძე აგრბა (დ. 5 ივნისი, 1912, სოფ. მოგუძირხვა — გ. 15 დეკემბერი, 1937) — აფხაზი საბჭოთა მწერალი. სკკპ წევრი 1930 წლიდან.

ბიოგრაფია
1933 წელს დაამთავრა მოსკოვის ჟურნალისტიკის ინსტიტუტი. იყო მოსკოვის კრასნაია პრესნიას ალკკ რაიკომის მდივანი. 1934–1937 წლებში ხელმძღვანელ კომკავშირულ და პარტიულ სამუშაოზეა აფხაზეთის ასსრ-ში. აგრბას პირველი პიესაა „ქარს დავთესავ, ქარიშხალს მოიმკი“ (1928), მნიშვნელოვანი ნაწარმოებია მოთხრობა «კოლმეურნეობა „წინსვლის“ დაბადება» (1931). მისი ისტორიული დრამა „სისხლიანი გზა“ (1931) ასახავს აფხაზი ხალხის ბრძოლას ადგილობრივ ფეოდალთა და მეფის მოხელეთა წინააღმდეგ საუკუნის ნახევარში. სამსონ ჭანბასთან ერთად აგრბამ დაწერა პიესა „გამარჯვება“ (1932).
ანზორ გომართელი

ანზორ გაიოზის ძე გომართელი (დ. 10 მარტი, 1936, თბილისი — გ. 23 აპრილი, 1992, იქვე) — ქართველი მოქანდაკე. საქართველოს დამსახურებული მხატვარი (1976).

ბიოგრაფია
1962 წელს დაამთავრა თბილისის სამხატვრო აკადემია, პროფესორი ნიკოლოზ კანდელაკის სახელოსნო. 1963 წლიდან იქვე ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას (1986 წლოვანი ნამუშევრები: ექვთიმე თაყაიშვილის (1982, ბრინჯაო, სოფ. ლიხაური, ოზურგეთის მუნიციპალიტეტი), ვლადიმერ ნემიროვიჩ-დანჩენკოს (1983, ბრინჯაო, სოფ. შემოქმედი, ოზურგეთის მუნიციპალიტეტი), სერგეი მესხის (1985, ბრინჯაო, ქუთაისი), დავით სარაჯიშვილის (1991, ბრინჯაო, საქართველოს მწერალთა კავშირი, თბილისი) ძეგლები; შინმოუსვლელთა მემორიალი ბოლნისსა და ხობში (1976, ქვა), მიხეილ ჯავახიშვილისა (1988, ქვა, სოფ. წერაქვი, მარნეულის მუნიციპალიტეტი) და კონსტანტინე ლესელიძის (1975, ბრინჯაო, ოზურგეთი) ბიუსტები; კომპოზიცია „დაუმთავრებელი ფანტაზია“ (დაჯილდოვდა ვროცლავის მხატვართა კავშირის დიპლომით, პოლონეთი).
ოთარ თევდორაძე

ოთარ ლავრენტის ძე თევდორაძე (დ. 1 მაისი, 1923, ქუთაისი — გ. 21 აგვისტო, 1983, თბილისი) — ქართველი კომპოზიტორი, საქართველოს სსრ-ის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1961), საქართველოს სახალხო არტისტი (1982), აფხაზეთის ასსრ ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1973).

ბიოგრაფია
1941–1943 წლებში მსახურობდა საბჭოთა კავშირის ჯარში. მას შემდეგ, უკვე 1949 წელს დაამთავრა ვანო სარაჯიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორია. იმავე წლიდან განაგებდა სოხუმის დრამატული თეატრის მუსიკალურ ნაწილს. ამასთანავე ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას სოხუმის მუსიკალურ სასწავლებელში. 1957–1961 წლებში იყო თბილისის მუსიკალური სასწავლებლის დირექტორი. 1963 წლიდან საქართველოს ფილარმონიის სიმფონიური, კამერული და საესტრადო მუსიკის განყოფილების მთავარი კონსულტანტი.1974 წლიდან საქართველოს მუსიკალური ანსამბლების გაერთიანების სამხატვრო ხელმძღვანელი.

შემოქმედება
ოპერები
ლეგენდა თბილისზე (თბილისი, 1960, საქართველოს ოპერისა და ბალეტის თეატრი)
სინათლე და ჩრდილი (თბილისი, 1970)

ოპერეტები
სიურპრიზების დღე (თბილისი, 1957)
შვეიკი მიდის ომში (თბილისი, 1967)

კანტატები
„სასოფლო“ (გიორგი ქუჩიშვილის სიტყვები, 1949)
1905 წელი (ხალხურ სიტყვებზე, 1951)

სიმფონიური ორკესტრისთვის
პოემა რუსთავი (1948),
საცეკვაო სიუიტა (1956),
ქართული სიუიტა (1958),
საზეიმო უვერტიურა (1961),
სიმფონიები: (1964), (1965), (ახალგაზრდობა, 1969);

ფორტეპიანოსა და სიმფონიური ორკესტრისთვის
კონცერტები: (1946), (1949), (1978)
სიმღერები
(350-ზე მეტი სიმღერა) ქართველი და რუსი პოეტების სიტყვებზე. მათ შორის, ისეთი სიმღერები, როგორებიცაა: „ობელისკი“, „ომის მედ. და, ბალადა უკანასკნელზე“, „ცოცხლებო“, „იმღერეთ ჩვენზე!“.

1988 წელს თამარ გვერდწითელმა ბულგარეთის საერთაშორისო კონკურს „ოქროს ორფეოსზე“ მიიღო პრემია სიმღერისთვის - „მიძღვნა ედიტ პიაფისადმი“, რომლის მუსიკის ავტორი იყო ოთარ თევდორაძე.

მუსიკა
დრამატულ სპექტაკლებისა და კინოფილმებისათვის 50 მუსიკალური ნაწარმოები აქვს შექმნილი. მის საკომპოზიტორო კალამს ეკუთვნის მუსიკა ცნობილი კოლექტივებისა თუ მომღერლებისთვის. ესენია: აკორდი, ორერა, მაყვალა და არჩილ ჩიხლაძეები, კოლხეთი, დიელო, ივერია, ეთერ ჭელიძე და ა.შ.

ჯილდოები და აღიარება
1961 — საქართველოს სსრ-ის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე
1973 — აფხაზეთის ასსრ ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე
1982 — საქართველოს სახალხო არტისტი
რაზამბეი აგრბა

რაზამბეი მიხეილის ძე აგრბა (დ. 9 მაისი, 1913, სოფ. ყულანურხვა, ახლანდელი გუდაუთის რაიონი — გ. 10 სექტემბერი, 1980, სოხუმი) — აფხაზი საბჭოთა მსახიობი. აფხაზეთის ასსრ-ის სახალხო არტისტი (1954), საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი (1958). სკკპ წევრი 1946 წლიდან.

ბიოგრაფია
1934 წელს დაამთავრა სოხუმის თეატრალური სტუდია. 1931 წლიდან სოხუმის თეატრის აფხაზური დასის მსახიობია. აფხაზურ სცენაზე ლენინის სახე პირველად აგრბამ შექმნა (დადიანის „ნაპერწკლიდან“, პოგოდინის „კრემლის კურანტები“). განასახიერა აფხაზი რევოლუციონერის ლაკობას (ჭანბას „ქერაზი“), პოლკოვნიკ ზახაროვის (ლაკერბაის „დანაყაი“), ქვანათის (ფაჩალიას „გუნდა“), ბატალბეის (სარქისიანის „უბრწყინვალესი მხეცები“), ძანთემირის (შავლოხოვის „სასიძო“) და სხვა დრამატული და კომედიური როლები.

ჯილდოები და აღიარება
1945 : მედალი „კავკასიის დაცვისთვის“
1946 : მედალი „სამამულო ომის დროს თავდადებული შრომისთვის“
1946 : საქართველოს სსრ დამსახურებული არტისტი
1954 აფხაზეთის ასსრ-ის სახალხო არტისტი
1958 : საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი
ახალი ზელანდიის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრები

ახალი ზელანდიის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრები წარმოადგენს ახალ ზელანდიას საერთაშორისო ასპარეზზე ფეხბურთში, იმართება ახალი ზელანდიის ფეხბურთის ასოცოაციის მიერ.

ისტორია
მსოფლიო ჩემპიონატებზე გამოსვლა
მსოფლიო ჩემპიონატი 1982
ახალი ზელანდიის საფეხბურთო ნაკრების მიღწევებზე საუბრისას შეუძლებელია გვერდი ავუაროთ იმ ფაქტს, რომ იგი ისტორიაში ორჯერ იყო მსოფლიო ჩემპიონატის მონაწილე. პირველ, 1982 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე მოხვედრამდე ახალი ზელანდიის ნაკრებმა ხანგრძლივი და რთული გზა განვლო. ოკეანეთის საკვალიფიკაციო ზონის ჯგუფის, რომელიც შედგებოდა ტაივანის, ინდონეზიის, ფიჯის, ახალი ზელანდიის და ავსტრალიის ნაკრებებისგან, მხოლოდ პირველადგილოსანი გადადიოდა კვალიფიკაციის შემდეგ ეტაპზე, ამიტომაც ახალი ზელანდიისთვის წლების განმავლობაში მსოფლიო ჩემპიონატზე მოსახვედრად მთავარი დამაბრკოლებელი ფაქტორი ავსტრალიის ნაკრები ხდებოდა, რომელიც ბევრად აღემატებოდა თავის კონკურენტებს, მათ შორის ახალი ზელანდიის ნაკრებს. თავისი საკვალიფიკაციო ზონის ჯგუფში პირველი ადგილის დაკავების შემდეგ ახალი ზელანდიის ნაკრებს კიდევ ერთ ჯგუფში მოუწია ჭიდილი მსოფლიო ჩემპიონატზე მოსახვედრად, ამჯერად აზიური ქვეყნების ნაკრებებთან. ფინალური მატჩი, რომელშიც ახალი ზელანდიის ნაკრები დაუპირისპირდა ჩინეთის ნაკრებს, გაიმართა ნეიტრალურ მოედანზე სინგაპურში, 1982 წლის 10 იანვარს. არცერთ გუნდს არ სურდა შანსის ხელიდან გაშვება და მსოფლიო ჩემპიონატზე თამაშის შესაძლებლობის განიავება, თუმცა ახალმა ზელანდიამ მოახერხა გადამწყვეტ მომენტში მობილიზაცია, შედეგად კი გაიმარჯვა ანგარიშით 2-1.

მსოფლიო ჩემპიონატის ჯგუფური ეტაპის კენჭისყრამ ახალი ზელანდიის ნაკრებს მეტოქეებად არგო საბჭოთა კავშირის, შოტლანდიის და ბრაზილიის ნაკრებები. მიუხედავად იმისა, რომ ახალი ზელანდია მალევე გამოეთიშა ტურნირს, ესპანეთში გამართული მსოფლიო ჩემპიონატის საკვალიფიკაციო ეტაპმა დიდი შთაბეჭდილებები დაუტოვა ახალზელანდიელებს. მაგალითად, ოკეანეთის ფეხბურთის კონფედერაციის ყოფილმა პრეზიდენტმა, ჩარლი დემპსიმ ჩინეთთან გამართული მატჩის შემდეგ ახალი ზელანდიის ნაკრების სამშობლოში დაბრუნებისთანავე განაცხადა: „ჩვენი ფინალი სინგაპურში გაიმართა. ჩვენ უკვე მოვიგეთ ჩვენი მსოფლიო ჩემპიონატი“.

შემადგენლობა
ქვემოთ ჩამოთვლილი მოთამაშეები იყვნენ ახალი ზელნადიის ნაკრების განაცხადში 2017 წლის კონფედერაციის თასზე.
პართენ გოთუა

პართენ ალექსანდრეს ძე გოთუა (დ. 10 ოქტომბერი 1873, ძიმითი, ახლანდ. ოზურგეთის მუნიციპალიტეტი — გ. 2 მაისი 1936, თბილისი) — ქართველი მწერალი, პუბლიცისტი, პედაგოგი, ჟურნალისტ-გამომცემელი, საზოგადო მოღვაწე. მწერალ ლევან გოთუას და ექიმ თამარ გოთუას მამა.

ბიოგრაფია
დაამთავრა ოდესის უნივერსიტეტის ისტორია-ფილოლოგიის ფაკულტეტი. თხზულებისათვის „1889 წლის საფრანგეთის სათავადაზნაურო დარიგებები“ დააჯილდოვეს ოქროს მედლით და მიავლინეს საზღვარგარეთ. იმოგზაურა შვეიცარიაში, გერმანიასა და ავსტრია-უნგრეთში. 4 თვე იმუშავა საფრანგეთში, ლუვრის საპარლამენტო არქივში.

1898 წელს დანიშნეს ვლადიკავკაზის საქალაქო სასწავლებელსა და ქალთა გიმნაზიაში ისტორიის, გეოგრაფიის, პედაგოგიკის და მეთოდიკის მასწავლებლად. 1899 წლიდან პართენ გოთუა იყო ვლადიკავკაზის ქართული სკოლის ფაქტობრივი ხელმძღვანელი და ქართული საზოგადოების თავმჯდომარე. მისი თაოსნობით გაფართოვდა სკოლის შენობა, აშენდა სათეატრო დარბაზი, შეიქმნა ქართველ მსახიობთა დასი და მომღერალთა გუნდი.

1903 წელს გოთუამ მუშაობა დაიწყო თბილისში ბეჭდვითი კომიტეტის ცენზორად, თუმცა მალე დაითხოვეს "არაკეთილსაიმედოობის" გამო. 1905 დააარსა ქართული ეროვნული ორიენტაციის რუსულენოვანი გაზეთი „́“, რისთვისაც იდევნებოდა ხელისუფლების მიერ. გაზეთთან თანამშრომლობდნენ იმდროინდელი პროგრესული საზოგადოების მოღვაწეები და მწერლები, მათ შორის ნიკო ნიკოლაძე და აკაკი წერეთელი. 1907 წელს პართენ გოთუა აირჩიეს ქალაქის საბჭოს ხმოსნად. როგორც ეროვნულ-დემოკრატიული პარტიის წევრი, იღვწოდა აჭარაში ქართული სკოლების ქსელის გასაფართოებლად, თბილისში პოლიტექნიკური უმაღლესი სასწავლებლის დასაარსებლად. იყო ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების გამგეობის წევრი, შემდეგ კი — თავმჯდომარე.

პართენ გოთუა სიჭაბუკის დროიდან მოღვაწეობდა სალიტერატურო ასპარეზზე და აქვეყნებდა მოთხრობებს, თარგმანებსა და ნარკვევებს ჟურნალ-გაზეთებში ("ცნობის ფურცელი", "ჯეჯილი", "ივერია", "მწყემსი", "კვალი", "მოამბე" და სხვა). მის კალამს ეკუთვნის დრამები: "სიკვდილი", "სამზადისი", "კენჭისყრა", "პარტიის კაცი" და სხვა. გოთუამ შეისწავლა ფინანსურ-ეკონომიკური დარგი, აქტიურად მონაწილეობდა საქალაქო და ცენტრალური ბანკის დაფუძნებაში, რომლის დირექტორად თვითონ დაინიშნა. გამოუშვა ქართული გაზეთები „სავაჭრო გზა“ და „ახალი დროება“; დასტამბა არაერთი ნაშრომი საქართველოს ეკონომიკური განვითარების საკითხებზე. იყო ქველმოქმედი (ეხმარებოდა ხელმოკლე ახალგაზრდა მწერლებსა და სტუდენტებს). დაიღუპა საგზაო კატასტროფის დროს. დაკრძალულია ვაკის სასაფლაოზე, მწერალთა ყოფილ პანთეონში.
მიშელ სულეიმანი

მიშელ სულეიმანი (, დ. 21 ნოემბერი, 1948, ამშიტი, ლიბანი) — ლიბანის სახელმწიფო და სამხედრო მოღვაწე, ლიბანის პრეზიდენტი 2008-2014 წლებში.

ბიოგრაფია
მიშელ სულეიმანი დაიბადა 1948 წელს ქალაქ ამშიტში. 1980 წელს დაასრულა ლიბანის უნივერსიტეტი პოლიტიკური და ადმინისტრაციული მეცნიერებების დიპლომით. სამხედრო მომზადება გაიარა ბელგიაში (1971 წ.), საფრანგეთში (1981 წ.) და აშშ-ში (1995 წ.)

საუბრობს არაბულ, ინგლისურ და ფრანგულ ენებზე.

სამხედრო კარიერა
1970 წელს დაასრულა სამხედრო აკადემია ლეიტენანტის წოდებით. 1990-იან წლებში ხელმძღვანელობდა ქვეით ბრიგადას, რომელიც მონაწილეობდა სამხრეთ ლიბანში ისრაელთან გამართულ ბრძოლებში. 1998 წლიდან, ემილ ლაჰუდის პრეზიდენტად არჩევის შემდეგ ლიბანის არმიის მთავარსარდალი გახდა.

პრეზიდენტობა
2008 წლიდან ლიბანის პრეზიდენტია. აირჩია პარლამენტმა, როგორც ერთადერთი კანდიდატი და მიიღო ხმების 90 %, ამით დასრულდა პოლიტიკური კრიზისი ლიბანში, რომელიც მოჰყვა ემილ ლაჰუდის პრეზიდენტობის ვადის ამოწურვას 2007 წლის 23 ნოემბრიდან.
თამამ სალამი

თამამ სალამი ( დ. 13 მაისი, 1945, ბეირუთი, ლიბანი) — ლიბანის სახელმწიფო და პოლიტიკური მოღვაწე, ლიბანის პრეზიდენტის მოვალეობის შემსრულებელი 2014-2016 წლებში და პრემიერ-მინისტრი 2013-2016 წლებში.

ბიოგრაფია
თამამ სალამი დაიბადა 1945 წელს ბეირუთში. იგი იყო ქვეყნის ყოფილი პრემიერ-მინისტრის საიბ სალამისა (1970-1973 წწ.) და დამასკელი სირიელის თამიმ მარდამ ბეიკის უფროსი შვილი.

დაასრულა სკოლა „ “ და აიკაზიანის უნივერსიტეტი ბეირუთში

2008-2009 წლებში ეკავა ლიბანის კულტურის მინისტრის თანამდებობა.

პრემიერის თანამდებობიდან ნაჯიბ მიკატის გადადგომის შემდეგ, მისივე და ვალიდ ჯუმბლატის მხარდაჭერით თამამ სალამს დაევალა ახალი მთავრობის ფორმირება. 6 აპრილს მას შემდეგ, რაც 128 კაციანი პარლამენტიდან მიიღო 124 ხმა, დაამტკიცეს პრემიერ-მინისტრის თანამდებობაზე.

2014 წლის 25 მაისიდან პრეზიდენტ მიშელ სულეიმანის უფლებამოსილების გასვლის შემდეგ წარმოქმნილი პოლიტიკური კრიზისის დროს გახდა ქვეყნის პრეზიდენტის მოვალეობის შემსრულებელი. 2016 წელს 2,5 წლიანი პოლიტიკური კრიზისის შემდეგ ლიბანის პრეზიდენტი გახდა მიშელ აუნი და მისი პრეზიდენტობის პერიოდიც დასრულდა.
აფრიკის ფეხბურთის კონფედერაცია

აფრიკის ფეხბურთის კონფედერაცია — საფეხბურთო ორგანიზაცია აფრიკაში. მისი მოვალეობაა სხვადასხვა საკლუბო და სანაკრებო ტურნირების გამართვა და ორგანიზება აფრიკული ქვეყნების ფეხბურთის ფედერაციების წარმომადგენლებს შორის.

ორგანიზაცია დაარსდა 1957 წელს. 1970 წელს მისმა წევრებმა პირველად მიიღეს მსოფლიო ჩემპიონატებზე მონაწილეობის უფლება. კონფედერაციის შტაბ-ბინა მდებარეობს ეგვიპტის 6 ოქტომბრის სახელობის ქალაქში.

კონფედერაციის წევრებს არასდროს მოუგიათ მსოფლიო ჩემპიონატი. ტუნისი გახდა პირველი აფრიკული ნაკრები, რომელმაც მსოფლიო ჩემპიონატზე თამაში მოიგო, ხოლო სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკა — პირველი აფრიკული ქვეყანა, რომელმაც მსოფლიო ჩემპიონატს უმასპინძლა.
სულიური

სულიური — მთა ისლანდიაში. მდებარეობს ქვეყნის ჩრდილო ნაწილში, ნორდურლანდ-ისტრის რეგიონში. წარმოადგენს ჩამქრალი ვულკანის — კედლინგის სისტემის ნაწილს, რომელიც მეზობლად მდებარეობს. გაწოლილია ქალაქ აკურეირის სამხრეთ-დასავლეთით. სულიურს აქვს ორი მწვერვალი, რომელთაგან უფრო მაღალი აღწევს 1213 მ-ს, უფრო დაბალი — 1144 მ-ს. სულიური მოქცეულია 500 მეტრიან ბაზალტურ ძირზე. მწვერვალი ძირითადად ნაგებია მანათობელი რიოლითებით. მთის მასივი, რომელშიც შედის კედლინგი და სულიური შეიცავს აგრეთვე რამდენიმე მწვერვალს, რომელთაგან აღსანიშნავია: ლიტლი-კრუმი და სტორი-კრუმი. ქვემოთში, მთებს შორის შემონახულია მყინვარის ნარჩენები. კედლინგ — სულიურის ვულკანური სისტემა პოპულარულია ტურისტებს შორის.
კონსტანტინოს კავაფისი

კონსტანტინოს კავაფისი — ასევე ცნობილი, როგორც კონსტანტინე ან კონსტანტინოს პეტრუ კავაფისი (დ. 29 აპრილი [ძვ. სტ. 17 აპრილი] 1863 — გ. 29 აპრილი, 1933) — ბერძენი პოეტი, ჟურნალისტი და სამოქალაქო მოღვაწე. ცნობილია პოეტურობის განსაკუთრებული მანერით, სტილითა და ინდივიდუალიზმით, რითაც განსაკუთრებული ადგილი დაიმკვიდრა როგორც ბერძნულ, ისე — დასავლურ ლიტერატურაში.

კავაფისი ავტორია 154 პოეტური ქმნილებისა, რომელთაგანაც დიდი ნაწილი დაუსრულებელია ან ჩანახატის ფორმა აქვს. ცხოვრების განმავლობაში ხშირად ცდილობდა, გამოექვეყნებინა თავისი შემოქმედება ადგილობრივ ჟურნალ-გაზეთებში ან საკუთარი ხარჯებით გამოეცა. მისი ყველაზე მნიშვნელოვანი ლექსები ორმოცი წლის ასაკის შემდგომ პერიოდშია შექმნილი და გამოიცა მხოლოდ გარდაცვალებიდან ორი წლის შემდეგ.

ბიოგრაფია
კავაფისი დაიბადა 1863 წელს ალექსანდრიაში, ბერძნულ ოჯახში და მოინათლა ბერძნულ მართლმადიდებლურ ეკლესიაში. მისი მშობლები იყვნენ პეტროს იოანისი და ქარიკლეა . მამამისი დაკავებული იყო სავაჭრო საქმით, ადრეული პეროდიდანვე ცხოვრობდა ინგლისში და მიიღო ბრიტანეთის მოქალაქეობა. მას შემდეგ, რაც კონსტანტინოსს მამა გარდაეცვალა, 1870 წლიდან დედასთან ერთად ლივერპულში გადადის საცხოვრებლად. 1877 წელს ფინანსური პრობლემების გამო კავაფისი ოჯახთან ერთად ალექსანდრიაში ბრუნდება საცხოვრებლად.

1882 წელს ალექსანდრიაში განვითარებული საომარი მოქმედებების გამო ოჯახთან ერთად საცხოვრებლად მიემგზავრება კონსტანტინოპოლში. 1885 წელს კავაფისი ისევ ალექსანდრიაში ბრუნდება, სადაც დარჩენილი წლები გაატარა. თავდაპირველად ჟურნალისტიკაში იწყებს მოღვაწეობას, შემდეგ კი ეგვიპტის საზოგადოებრივი სამუშაოების სამინისტროში, სადაც ოცდაათ წელს გაატარებს. 1891 წლიდან 1904 წლამდე კავაფისი თავის პოეტურ შემოქმედებას ავრცელებდა ხელნაწერის სახით, მხოლოდ ვიწრო სამეგობრო წრეში.
გარდაიცვალა ხორხის კიბოთი 1933 წლის 29 აპრილს, საკუთარ სამოცდამეათე დაბადების დღეზე. მხოლოდ გარდაცვალების შემდგომ გახდა კავაფისი პოპულარული, რასაც მოწმობს მისი პოეტური კრებულების გამოცემები როგორც ბერძნულ ენაზე, ისე — თარგმანები.
ოკეანეთის ფეხბურთის კონფედერაცია

ოკეანეთის ფეხბურთის კონფედერაცია — საფეხბურთო ორგანიზაცია, რომელიც აკონტროლებს ფეხბურთს ოკეანეთში. მისი მოვალეობაა სხვადასხვა საკლუბო და სანაკრებო ტურნირების გამართვა და ორგანიზება თავისი წევრი ქვეყნების წარმომადგენლებისთვის.

ოფკ დაარსდა 1966 წელს. 1996 წელს ფიფა-მ დაადასტურა ოფკ როგორც სრულფასოვანი კონფედერაცია და გამოყო მისთვის ადგილი თავის კომიტეტში.

2006 წლის 1 იანვარს ოკეანეთის კონფედერაცია დატოვა ავსტრალიის ნაკრებმა.

კონფედერაციის ამჟამინდელ წევრებს მხოლოდ ახალი ზელანდიის ნაკრებს უასპარეზია მსოფლიო ჩემპიონატზე. ორივე შემთხვევაში, 1982 და 2010 წლებში, ახალი ზელანდიის ნაკრები ჯგუფურ ეტაპზე გამოეთიშა ტურნირს.

წევრები
ამერიკის სამოის ფეხბურთის ფედერაცია
კუკის კუნძულების საფეხბურთო ასოციაცია
ფიჯის საფეხბურთო ასოციაცია
კირიბატის საფეხბურთო ასოციაცია 1
ახალი კალედონიის ფეხბურთის ფედერაცია
ახალი ზელანდიის საფეხბურთო ასოციაცია
ნიუეს საფეხბურთო ასოციაცია 1
პაპუა ახალი გვინეას საფეხბურთო ასოციაცია
სამოას ფეხბურთის ფედერაცია
სოლომონის კუნძულები ფეხბურთის ფედერაცია
ტაიტი ფეხბურთის ფედერაცია
ტონგას საფეხბურთო ასოციაცია
ტუვალუს საფეხბურთო ასოციაცია 1
ვანუატუს ფეხბურთის ფედერაცია

1 არ არის ფიფა-ს წევრი
ფუად სინიორა

ფუად სინიორა ( დ. 22 ნოემბერი, 1943, სიდონი, ლიბანი) — ლიბანის სახელმწიფო და პოლიტიკური მოღვაწე, ლიბანის პრეზიდენტის მოვალეობის შემსრულებელი 2007-2008 წლებში და პრემიერ-მინისტრი 2005-2009 წლებში.

ბიოგრაფია
დაიბადა 1945 წლის 22 ნოემბერს სიდონში სუნიტი მუსულმანის ოჯახში. დაასრულა ბეირუთის ამერიკული უნივერსიტეტი, სადაც მოგვიანებით დაბრუნდა როგორც მასწავლებელი. შემდეგ მუშაობდა ბანკში. მოგვიანებით დანიშნეს ფინანსთა მინისტრად. იყო ცნობილი პოლიტიკოსის რაფიკ ჰარირის მეგობარი და ცნობილი გახდა თავისი ლიბერალური და ანტისირიული გამოსვლებით.

ფუად სინიორა პოლიტიკურ არენაზე გამოჩნდა მას შემდეგ, რაც სათავეში ჩაუდგა ლიბანის ცენტრალური ბანკის სარევიზიო კომიტეტს. 1982 წელს რაფიკ ჰარირმა იგი მიიწვია თავისი ფინანსური იმპერიის სამართავად. დღესდღეობით იგი ახლობლობს მის შვილ საად ჰარირისთან. ფუად სენიორა ფინანსთა მინისტრი იყო 1992-1998 და 2000-2004 წლებში, რაფიკ ჰარირის მთავრობის პერიოდში.

1998 წელს იგი დაადანშაულეს კორუფციაში, რაც გახდა მისი კონფლიქტის მიზეზი პრეზიდენტ ემილ ლაჰუდთან.

2000 წელს ჰარირის გამარჯვების შემდეგ ფუად სინიორა კვლავ დაუბრუნდა თანამდებობას და მას მოუხსნეს ბრალდება. 2002 წელს სინიორამ გაატარა საგადასახადო რეფორმა.

2007 წელს ემილ ლაჰუდის საპრეზიდენტო უფლებამოსილების შეწყვეტის შემდეგ გახდა პრეზიდენტის მოვალეობის შემსრულებელი და ეს თანამდებობა ეკავა 2008 წლის 25 მაისამდე, მანამ, სანამ ახალ პრეზიდენტად არ აირჩიეს მიშელ სულეიმანი.
რაფიკ ჰარირი

რაფიკ ჰარირი ( დ. 1 ნოემბერი, 1944, საიდა, ლიბანი — გ. 14 თებერვალი, 2005, ბეირუთი, ლიბანი) — ლიბანის სახელმწიფო და პოლიტიკური მოღვაწე, ლიბანელი მილიარდერი, პრემიერ-მინისტრი 1992-1998 და 2000-2004 წლებში. მოკლეს 2005 წელს თავდასხმის შედეგად.

ბიოგრაფია
დაიბადა 1944 წლის 1 ნოემბერს ქალაქ საადაში. 1970 წელს საუდის არაბეთის მემკვიდრე პრინცმა ფაჰდმა იგი დანიშნა სამეფო სასახლის მშენებლობის ზედამხედველად.

1992 წლის ოქტომბერში 46 წლის ბიზნესმენი დანიშნეს ლიბანის პრემიერ-მინისტრად და თავის მოვალეობას ასრულებდა 2004 წლამდე 1998-2000 წლების გამოკლებით.

თავდაპირველად მისი პოლიტიკა სირიის მიმართ იყო კარგი. ფინანსების კარგი ცოდნა და წარმატება დაეხმარა მას ექვსი წლის განმავლობაში აღედგინა ლიბანის ეკონომიკა, რომელიც 1975-1990 წლების სამოქალაქო ომის შედეგად პრაქტიკულად განადგურებული იყო, რამაც ქვეყნის საგარეო ვალი გაზარდა 20 მილიარდ დოლარამდე.

რაფიკ ჰარირიმ რეალური ძალაუფლება ჩაიგდო ხელში, რამაც პრეზიდენტის თანამდებობა გახადა ნომინალური. მისი პრემიერობის დროს ქვეყანამ ურთიერთობები გააღრმავა საუდის არაბეთთან, სირიასთან დამოკიდებულებების ხარჯზე.

1998 წელს სირიამ ლიბანის თავისი გავლენის ქვეშ დაბრუნების მიზნით საპრეზიდენტო არჩევნებში მხარი დაუჭირა ემილ ლაჰუდს, რომელმაც გაიმარჯვა კიდეც. სასწრაფოდ შეიცვალა მთავრობაც. ძველი მთავრობის მეთაური დაადანაშაულეს წარუმატებელ ეკონომიკურ პოლიტიკაში. 2000 წელს გამართულ არჩევნებში ჰარირის ბლოკმა გაიმარჯვა და ემილ ლაჰუდი იძლებული გახდა დაემტკიცებინა რაფიკ ჰარირი მთავრობის მეთაურის თანამდებობაზე.

2004 წელს რაფიკ ჰარირი გადადგა თანამდებობიდან მთელი მინისტრთა კაბინეტის შემადგენლობით. სამთავრობო კრიზისი გამოიწვია ლიბანზე და სირიაზე ამერიკისა და საფრანგეთის გავლენის ზრდამ. მათი ინიციატივით გაეროს უშიშროების საბჭომ მიიღო გადაწყვეტილება ლიბანიდან სირიის ჯარების გაყვანისა და ლიბანში ჰეზბოლას განიარაღების შესახებ, რომელიც აკონტროლებდა ქვეყნის სამხრეთს.

პრეზიდენტმა ემილ ლაჰუდმა ახალი მთავრობის ფორმირება დაავალა ომარ ქარამეს. პოლიტიკდან წასვლის შემდეგ რაფიკ ჰარირი სათვეში ჩაუდგა ოპოზიციას, რომელიც მოითხოვდა სირიის ჯარების გაყვანას ლიბანის ტერიტორიიდან.

მკვლელობა
რაფიკ ჰარირი მოკლეს 2005 წლის 14 თებერვალს ტეროტისტული აქტის შედეგად. მასთან ერთად დაიღუპა 21 ადამიანი.

დაკრძალეს ბეირუთის ცენტრში 16 თებერვალს მუჰამედ ალ-ამინის მეჩეთის ახლოს, რომელიც ადრე ააგო პრემიერმა თავისი ფინანსებით. მისი დაკრძალვა გადაიქცა მასობრივ ანტისირიულ დემონსტრაციად.

2009 წელს ჰააგაში მუშაობა დაიწყო სპეციალურმა ტრიბუნალმა ჰარირის მკვლელობის გამოსაძიებლად. 2011 წელს ტრიბუნალმა მკვლელობაში დაადანაშაულა ჰეზბოლას დაჯგუფების ოთხი შიიტი აქტივისტი.
საად ჰარირი

რაფიკ ჰარირი ( დ. 18 აპრილი, 1970, ერ-რიადი, საუდის არაბეთი) — ლიბანის სახელმწიფო და პოლიტიკური მოღვაწე, ლიბანელი მილიარდერი, პრემიერ-მინისტრი 2009-2011 წლებში და 2016-2020 წლებში. არის ლიბანის მოკლული პრემიერ-მინისტრის რაფიკ ჰარირის შვილი. მამის მკვლელობის შემდეგ სათავეში ჩაუდგა მამამისის დაარსებულ პოლიტიკურ პარტიას მოძრაობა მომავლისათვის და ასევე 14 მარტის მოძრაობას. რამდენიმე წელი საზღვარგარეთ იმყოფებოდა, 2014 წლის 8 აგვისტოს დაბრუნდა ლიბანში და უკვე 3 ნოემბერს დანიშნეს პრემიერ-მინისტრად.

ბიოგრაფია
საად ჰარირი არის რაფიკ ჰარირისა და მისი პირველი ცოლის ნიდალ ალ-ბუსტანის (წარმოშობით ერაყელი) შვილი. დაიბადა და გაიზარდა ერ-რიადში. არაბულის გარდა საუბრობს ინგლისურ და ფრანგულ ენებზე. დაასრულა ჯორჯტაუნის უნივერსიტეტი ბიზნესის მართვის სპეციალობით, შემდეგ დაბრუნდა ლიბანში და მამამისის ბიზნესში ჩაერთო. მამის გარდაცვალების შემდეგ მისი ქონება 4,1 მლრდ დოლარს შეადგენდა. ჟურნალ -ის მიხედვით მილიარდერთა სიაში იგი 522-ე ადგილზეა.

2005 წლის 20 აპრილს იგი სათავეში ჩაუდგა სუნიტურ პოლიტიკურ პარტიას „მოძრაობა მომავლისათვის“. 2009-2011 წლებში ეკავა ქვეყნის პრემიერ-მინისტრის თანამდებობა.

2016 წლის 18 დეკემბრიდან მეორე ვადით დაიკავა პრემიერ-მინისტრის თანამდებობა. გადადგა 2020 წლის 21 იანვარს მასობრივი პროტესტების ფონზე.
აზიის ფეხბურთის კონფედერაცია

აზიის ფეხბურთის კონფედერაცია — საფეხბურთო ორგანიზაცია, რომელიც აკონტროლებს ფეხბურთს აზიასა და ავსტრალიაში. მისი მოვალეობაა სხვადასხვა საკლუბო და სანაკრებო ტურნირების გამართვა და ორგანიზება თავისი წევრი ქვეყნების წარმომადგენლებისთვის.

კონფედერაცია დაარსდა 1954 წელს. მისი შტაბ-ბინა მდებარეობს მალაიზიის ქალაქ კუალა-ლუმპურში. 2013 წლიდან ორგანიზაციის პრეზიდენტია ბაჰრეინის სამეფო ოჯახის წევრი სალმან ბინ იბრაგიმ ალ-ხალიფა.

კონფედერაციის წევრთა ეროვნულ ნაკრებებს შორის მსოფლიო ჩემპიონატზე საუკეთესო შედეგი დააფიქსირა სამხრეთ კორეის ნაკრებმა, რომელმაც 2002 წლის მუნდიალზე მეოთხე ადგილი დაიკავა.

აზიის ფეხბურთის კონფედერაციის ორგანიზებით ყოველ ოთხ წელიწადში ერთხელ ტარდება აზიის თასი, რომელიც ყველაზე მეტჯერ მოგებული აქვს იაპონიის ნაკრებს (4-ჯერ).
სტეფანე მღებრიშვილი

სტეფანე მღებრიშვილი (დ. 3 აგვისტო, 1979, თბილისი), ცნობილი თავისი სასცენო სახელით სტეფანე — ქართველი მომღერალი, სიმღერების ავტორი და ჯგუფ & 3-ის წევრი.

ბიოგრაფია
დაიბადა თბილისში 1979 წლის 3 აგვისტოს. დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტი.

გამოცემული აქვს ალბომები: „სტეფანე“ (1999), "ლ„უსახელო“ (2002), „საუკეთესო სიმღერების კრებული“ (2004). 2002 წელს გამართა სოლო-კონცერტი სპორტის სასახლეში. არის ავტორი ვარდების რევოლუციის ჰიმნისა „ახალი დღე“; ლაურეატი კონკურსებისა: „მეგა“, „ოვაცია“, „სულიკო“ და სხვა. 2010 წელს იყო პირველი ქართველი შემსრულებელი, რომელმაც დაიპყრო . 2011 წელს მონაწილეობა მიიღო შოუში . 2012-2013 წლებში იყო მეგა "ლ„შოუ ვოისის“ მწვრთნელი. 2017-2018 წლებში რეიტინგული მეგა შოუს "/„ ფაქტორი“ – ჟიურის წევრი, ასევე პროექტ "ნიჭიერის" ჟიურის წევრი. საკუთარი სიმღერის რიმეიქზე "დამიბრუნდი" გადაიღო ვიდეორგოლი, რომელმაც რამდენიმე მილიონი ნახვა მოუტანა და „რადიო ჰოლდინგ ფორტუნას“ მიერ გამართულ წლის სიმღერის დაჯილდოების ცერემონიალზე „რადიო ფორტუნას რჩეულად“ დასახელდა, ასევე მოიპოვა მთავარი ჯილდო წლის „სიმღერის სტატუსი“. პროდიუსერი, „არტფორუმის“ დამაარსებელი.

დისკოგრაფია
ალბომები
მეფერება წვიმა
მზე და შოკოლადები

სინგლები და სიმღერები
ჯადოსნური ღამე
წავიდეთ
მარი
ერთი სიყვარულის ამბავი (დუეტი ლელა წურწუმიასთან)
მოვა (დუეტი თამუნა ამონაშვილთან)
დიდხანს გელოდი
 
ხელები (დუეტი მაია დარსმელიძესთან)
ჩემი აღარა ხარ მორჩა
დამიბრუნდი
დამღალე