iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ვახტანგ ჟორდანია (დირიჟორი)

ვახტანგ გივის ძე ჟორდანია (დ. 9 დეკემბერი, 1942, თბილისი — გ. 4 ოქტომბერი, 2005, ვირჯინია) — ქართველი დირიჟორი.

ბიოგრაფია
ვახტანგ ჟორდანია დაიბადა თბილისში, ისტორიკოს გივი ჟორდანიას და ბარბარე გლადკოვას ოჯახში. მუსიკის სწავლა დაიწყო ხუთი წლის ასაკში. წარმატებით დაამთავრა ზაქარია ფალიაშვილის სახელობის თბილისის ცენტრალური სამუსიკო სკოლა, სადაც ფორტეპიანოზე დაკვრას ეუფლებოდა ევგენია ჩერნიავსკაიას კლასში. ვახტანგი ბავშვობიდანვე დირიჟორობაზე ოცნებობდა, მაგრამ თავდაპირველად, 1965 წელს, ვანო სარაჯიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიის საფორტეპიანო ფაკულტეტი დაამთავრა. იმავე წელს ლენინგრადის კონსერვატორიის სადირიჟორო ფაკულტეტის მესამე კურსზე ჩაირიცხა, დირიჟორ ედუარდ გრიკუროვის კლასში. კონსერვატორია 1970 წელს დაამთავრა. სტუდენტობის წლებში დირიჟორობდა სპექტაკლებს ლენინგრადის საოპერო სტუდიაში.

1970-1973 წლებში იყო ლენინგრადის ფილარმონიის სიმფონიური ორკესტრის დირიჟორი, ევგენი მრავინსკის ასისტენტი; 1973-1974 წლებში ლენინგრადის რადიო-ტელევიზიის ორკესტრის მთავარი დირიჟორი; 1974-1977 წლებში სარატოვის ფილარმონიის სიმფონიური ორკესტრის მთავარი დირიჟორი, სარატოვის კონსერვატორიის პედაგოგი, დოცენტი; 1977-1983 წლებში ხარკოვის ფილარმონიის სიმფონიური ორკესტრის მთავარი დირიჟორი, ხარკოვის ხელოვნების ინსტიტუტის პროფესორი.

1983 წლიდან გარდაცვალებამდე მოღვაწეობდა აშშ-ში: 1985-1992 წლებში. ჩატანუგას (ტენესის შტატი) საოპერო და სიმფონიური ორკესტრის მთავარი დირიჟორი, 1989 წლიდან ტენესის უნივერსიტეტის მაგისტრი, 1991-1993 წლებში სპოკანის (ვაშინგტონის შტატი) ორკესტრის დირიჟორი; 1985-1992 წლებში ტენესის უნივერსიტეტში მიჰყავდა სადირიჟორო ხელოვნების მასტერკლასები.

შემდგომ წლებში აშშ-ის გარდა მოღვაწეობდა სამხრეთ კორეასა და სხვა ქვეყნებში: 1995 წლიდან ხელმძღვანელობდა რუსულ ფედერალურ სიმფონიურ ორკესტრს; 2001 წელს ხარკოვში დააარსა დირიჟორთა საერთაშორისო კონკურსი "ვახტანგ ჟორდანია - მესამე ათასწლეული"; 2002 წლიდან იყო სამხრეთ კორეის ტეგუს სიმფონიური ორკესტრის სამხატვრო ხელმძღვანელი და მთავარი დირიჟორი.

ვახტანგ ჟორდანია გარდაიცვალა 2005 წლის 4 ოქტომბერს, ვირჯინიაში. ანდერძის თანახმად, მისი ფერფლი თბილისის დიდუბის მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა პანთეონის მიწას მიაბარეს მშობლების გვერდით.

ოჯახი
ვახტანგ ჟორდანია დაქორწინებული იყო სამჯერ. პირველი მეუღლე - ნანა ასკურავა. წყვილს შეეძინა ვაჟი, გიორგი ჟორდანია, რომელიც ასევე დირიჟორია. განქორწინების შემდეგ, ვახტანგი მეორედ დაქორწინდა ნატალია ბონდარჩუკზე. მათ ეყოლათ ქალიშვილი, ნინო ჟორდანია. მესამე მეუღლე - კიმბერლი სტებინსი. წყვილს შეეძინა ორი შვილი, მარია და დიმიტრი.

ჯილდოები
ჰერბერტ ფონ კარაიანის სახელობის "ახალგაზრდა დირიჟორთა" საერთაშორისო კონკურსის პრემიის ლაურეატი (1971)
უკრაინის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე
უკრაინის სახალხო არტისტი (1983)
კუბლაშვილი

საკუთარი სახელი კუბლაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

დავით კუბლაშვილი — პედაგოგი
ვაჟა კუბლაშვილი — საოპერო მომღერალი
თენგიზ კუბლაშვილი — პედაგოგი, პოლიტიკოსი
იაგო კუბლაშვილი — ბიზნესმენი, ინჟინერი, პოლიტიკოსი
კონსტანტინე კუბლაშვილი — იურისტი
პავლე კუბლაშვილი — იურისტი, პოლიტიკოსი
კურტანიძე

საკუთარი სახელი კურტანიძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

გიორგი კურტანიძე — საბჭოთა სამეურნეო და სახელმწიფო თანამდებობის პირი
გიორგი კურტანიძე — სპორტსმენი (ბერძნულ-რომაული ჭიდაობა)
ელდარ კურტანიძე — სპორტსმენი (თავისუფალი ჭიდაობა)
ირა კურტანიძე — რედაქტორი, ჟურნალისტი
კობა კურტანიძე — სპორტსმენი (ძიუდო)
ჯუმბერ კურტანიძე — პოლიტიკოსი
ჩეტა შევალიე

ჰენრიეტა ჩეტა შევალიე (დ. 2 აპრილი, 1901 — გ. 9 ივლისი, 1973) — მალტელი ქალი ბრიტანული ეროვნებით, რომელიც ცხოვრობდა რომში. ის იყო კრიტიკული კვანძი ირლანდიელი კათოლიკე მღვდლის, ჰიუ ო’ფლაერტის, ანტიფაშისტურ ქსელში („გაქცევა რომიდან“), რომელიც მოქმედებდა ვატიკანში მეორე მსოფლიო ომის დროს. ჰენრიეტას ბინა, რომელიც მდებარეობდა რომში, მესამე სართულზე, გამოიყენებოდა როგორც მარაგების საცავი და ევროპაში არსებული ფაშისტური რეჟიმებისგან გაქცეული ადამიანების დასაბინავებლად. ჩეტა შევალიე ორგანიზაციაში საქმიანობისას ცნობილი იყო, როგორც „ქალბატონი .“ მისი ფსევდონიმის წარმოშობის შესახებ ზუსტი ინფორმაცია არ არსებობს. არსებობს ორი ვარაუდი. პირველი ვერსიით, ეს მინიშნება ასახავს მის მშობლიურ კუნძულ მალტას. ხოლო, მეორე ვერსიით, დედის ქალიშვილობის გვარს. ვარაუდები სხვა ფაქტორების შესახებ უცნობია.

ცხოვრება
ჩეტა შევალიე დაიბადა 1901 წლის 2 აპრილს ემანუელ სკერის და მისი მეუღლის, მარიას, ოჯახში, სლიმა, მალტა. მისი დაბადების სახელი იყო ჰენრიეტა სკერი. 1920 წლის 15 მაისს იგი დაქორწინდა თომას შევალიეზე სლიმაში, ღვთისმშობლის წმინდა გულის სამრევლო ეკლესიაში. მეორე მსოფლიო ომის დაწყებამდე ცოტა ხნით ადრე, წყვილი საცხოვრებლად გადავიდა რომში, სადაც ბატონი შევალიე მუშაობდა აგენტად ბრიტანულ ტურისტულ კომპანიაში &; . იქ მათ შეეძინათ ექვსი შვილი. 1939 წელს ქმრის გარდაცვალებისა და ერთ-ერთი ვაჟის დაპატიმრების შემდეგ, ბრიტანელი ქვრივი ჩარჩა მუსოლინის ფაშისტურ სახელმწიფოში. ის პასუხისმგებელი იყო შვილებისა და მოხუცი დედის კეთილდღეობაზე, რის გამოც მან გააგრძელა მეუღლის საქმიანობა და დასაქმდა შევალიე ო'ფლაერტის ქსელში. მან არსებითად მისცა ო'ფლაერტს კარტ ბლანში, რათა გამოეყენებინა თავისი ბინა, როგორც საწყობი და თავშესაფარი ფაშიზმისგან გაქცეული ადამიანებისთვის. ოჯახს მძიმე მდგომარეობა ჰქონდა, მათ შორის ერთ-ერთი იყო, შევალიეს ქალიშვილი ჯემას, რომელიც გამუდმებით იმალებოდა და ჰიტლერის დაზვერვის მუდმივი მეთვალყურეობის ქვეშ იყო. მიუხედავად არსებული წნეხისა, შევალიე და მისი ოჯახი განაგრძობდნენ ფარულ საქმიანობას სიცოცხლის მუდმივი რისკის ქვეშ, სანამ ო'ფლაერტის ქსელის ევაკუაცია არ მოხდა ქალაქის გარეუბანში არსებულ ერთ-ერთ ფერმაში, სადაც ისინი მეორე მსოფლიო ომის დასრულებამდე იმალებოდნენ.

1945 წელს, მეორე მსოფლიო ომის დასრულებისთანავე, შევალიე დაბრუნდა კუნძულ მალტაზე და იმავე წელს დაჯილდოვდა ბრიტანეთის იმპერიის მედლით გაჭირვებულთათვის თავშესაფრის შეთავაზებისას განსაკუთრებული ძალისხმევისთვის. ომის დროს ის დაეხმარა 4000 ადამიანს.

შევალიე გარდაიცვალა მშობლიურ მალტაზე 1973 წლის 9 ივლისს და დაკრძალულია სანტა მარია ადლორატას სასაფლაოზე. მალტის საავიაციო მუზეუმში მის პატივსაცემად გაშენდა მემორიალური ბაღი, რომელიც გაიხსნა 2012 წლის 24 ნოემბერს
კოღუაშვილი

საკუთარი სახელი კოღუაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

ალექსანდრე კოღუაშვილი — ბოლშევიკი რევოლუციონერი
გიორგი კოღუაშვილი — სპორტსმენი (ბერძნულ-რომაული ჭიდაობა)
გოგი კოღუაშვილი — სპორტსმენი (ბერძნულ-რომაული ჭიდაობა), მწვრთნელი
დავით კოღუაშვილი — იურისტი, პოლიტიკოსი
დავით კოღუაშვილი — სპორტსმენი (თავისუფალი ჭიდაობა)
ლევან კოღუაშვილი — კინორეჟისორი, სცენარისტი
მიხეილ კოღუაშვილი — პოლიტიკური აქტივისტი, ტერორისტი
პაატა კოღუაშვილი — ეკონომისტი, პოლიტიკოსი
კონტიოლაჰტი

კონტიოლაჰი (; ; ნიშნავს „დათვის ყურეს“) — მუნიციპალიტეტი იოენსუუს ქვერეგიონში, ფინეთში. 2023 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 15 144 ადამიანს შეადგენს. მუნიციპალიტეტის ფართობი 1 029,.82 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 18.94 ადამიანია 1 კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტის ერთადერთი ოფიციალური ენაა ფინური ენა. მეზობელი მუნიციპალიტეტებია: იოენსუუ, იუუკა, ლიეკსა, ლიპერი და პოლვიიარვი.
ბეტინა პლანკი

ბეტინა პლანკი (დ. 24 თებერვალი, 1992) — ავსტრიელი კარატისტი. მან მოიპოვა ერთ-ერთი ბრინჯაოს მედალი ქალთა წონით კატეგორიაში 2020 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე ტოკიოში, იაპონია. იგი ორგზის ბრინჯაოს მედალოსანია კარატეს მსოფლიო ჩემპიონატზე ქალთა 50 კილოგრამ წონით კატეგორიაში . მან ასევე მოიპოვა ოქროს მედალი 2015 წლის კარატეს ევროპის ჩემპიონატზე თურქეთში, სტამბოლში.

2019 წელს პლანკმა ოქროს მედალი მოიპოვა ქალთა კუმიტეში 50 კილოგრამ წონით კატეგორიაში ბელარუსის ქალაქ მინსკში გამართულ ევროპულ თამაშებზე. 2015 წელს მან აზერბაიჯანის ქალაქ ბაქოში გამართულ ევროპულ თამაშებზე ვერცხლის მედალი მოიპოვა. ფინალში წააგო თურქ სერაფ ოზჩელიკთან. 2014 წელს ფინეთის ქალაქ ტამპერეში გამართულ კარატეს ევროპის ჩემპიონატზე ვერცხლის მედალი მოიპოვა.

2015 წელს, თურქეთში, ქალაქ სტამბოლში გამართულ ევროპის ჩემპიონატზე, ქალთა კუმიტეში 50 კგ-მდე წონით კატეგორიაში პლანკმა ოქროს მედალი მოიპოვა. მან ასევე მოიპოვა ერთ-ერთი ბრინჯაოს მედალი ქალთა გუნდურ კუმიტეში. პორტუგალიის ქალაქ ბრაგაში გამართულ კარატეში 2016 წლის მსოფლიო საუნივერსიტეტო ჩემპიონატზე მან ერთ-ერთი ბრინჯაოს მედალი მოიპოვა.

2017 წელს, პოლონეთის ქალაქ ვროცლავში გამართულ მსოფლიო თამაშებზე პლანკმა კუმიტეში 50 კგ-მდე ქალთა წონით კატეგორიაში მედლის მოპოვების გარეშე იასპარეზა. ელიმინაციის რაუნდში ერთი მატჩი მოიგო და ორი წააგო და ნახევარფინალში ვერ გავიდა.

2021 წლის ივნისში, პლანკმა იასპარეზა კარატეს მსოფლიო ოლიმპიურ საკვალიფიკაციო ტურნირზე, რომელიც გაიმართა პარიზში, საფრანგეთი, იმ იმედით, რომ მოიპოვებდა კვალიფიკაციას 2020 წლის ზაფხულის ოლიმპიადაზე ტოკიოში, იაპონია. მან ვერ მოიპოვა კვალიფიკაცია ამ ტურნირზე, მაგრამ მალევე შეძლო კონტინენტური წარმომადგენლობის მეშვეობით კვალიფიკაციის მოპოვება. ოლიმპიადაზე მან ერთ-ერთი ბრინჯაოს მედალი მოიპოვა ქალთა 55 კგ-მდე წონით კატეგორიაში. მეორე მატჩში მან წააგო გერმანელ შარა ჰუბრიხთან და შემდეგ რეპეშაჟში გამოეთიშა ჩემპიონატს უკრაინელ კატერინა კრივასთან ბრძოლის შემდეგ. მან ასევე იასპარეზა ქალთა გუნდურ კუმიტეში.
მარისა მელი

მარისა მელი (დ. 24 თებერვალი, 1939 — გ. 16 მაისი, 1992) — ავსტრიელი მსახიობი. ძირითადად ასრულებდა საბედისწერო ქალის როლებს ევროპულ არტჰაუსსა და ჟანრულ ფილმებში. მის საუკეთესო ნაშრომად აფასებენ ევა კანტის როლს მარიო ბავას კრიტიკულად გადაფასებულ ფილმში საშიშროება: დიაბოლიკში (1968) და სიუზან დიუმურიეს/მონიკა ვესტონის ორმაგ როლს ლუჩიო ფულჩის ფილმში ერთი მეორეზე (1969).

მას შემდეგ, რაც პოპულარობა მოიპოვა ისეთ ფილმებში, როგორიცაა ვენუსბერგი (1963), მასკარადი (1965), კაზანოვა 70 (1965) და საიდუმლო აგენტი სუპერ დრაკონი (1966). მელი ცდილობდა, დაეწყო კარიერა ბროდვეისა და ჰოლივუდში. მისმა სადებიუტო მიუზიკლმა მატა ჰარიმ მარცხი განიცადა. შემდეგ იგი გადასახლდა იტალიაში, სადაც მისმა გახმაურებულმა სასიყვარულო ცხოვრებამ და ხანგრძლივმა ურთიერთობამ პიერ ლუიჯი ტორისთან, ფლეიბოისა და მოგვიანებით ძებნილ კრიმინალთან, ტაბლოიდური პრესის დიდი ინტერესი გამოიწვია. ამ პერიოდიდან მისი სხვა ცნობილი ფილმებია: „ნებისმიერს შეუძლია თამაში“ (1968), მარტა (1971), ბენ და ჩარლი (1972), შვიდი სისხლიანი ორქიდეა (1972), ბანდების ომი მილანში (1973), მაჰაგანი (1975), კაზანოვა . &; . (1977) და შეშლილი ძაღლის მკვლელი (1977).

მიუხედავად იმისა, რომ ეკრანზე თამაშისას ამტანობით გამოირჩეოდა, ცხოვრებაში მელი იყო დაუცველი ფიგურა, რომელიც იტანჯებოდა უიღბლობით, არასწორად წარმართული პირადი ცხოვრებით და მოიხმარდა ნარკოტიკებს. 1980-იანი წლების ბოლოს, ამ ფაქტორებმა გაანადგურეს მისი ფიზიკური ჯანმრთელობა და იგი იძულებული გახდა სიცოცხლის დარჩენილი ნაწილი ავსტრიაში გაეტარებინა, სადაც მძიმე ვითარებაში ცხოვრობდა.

კარიერა
მელმა დატოვა თავისი მშობლიური ქალაქი გრაცი, რათა ესწავლა მაქს რეინჰარდტის დრამატულ სკოლაში. ოთხი წლის სასცენო მუშაობის შემდეგ, მან დაიწყო მთავარი როლების შესრულება ევროპულ ფილმებში.

1963 წელს საფრანგეთში სერიოზულ ავტოავარიაში მოყვა. ექვსი საათის განმავლობაში იგი უგონოდ იწვა და მიიღო დაზიანებები სახეზე. მომდევნო ორი წელი მან გაიარა პლასტიკური ქირურგია და სახეზე არანაირი დაზიანება არ დარჩენილა, გარდა ზედა ტუჩის მცირე ნახვევისა.

ფილმის საიდუმლო აგენტი სუპერ დრაკონის (1966) შემდეგ, მან მიიღო მთავარი როლი „სრულიად დამღუპველ“ მიუზიკლში მატა ჰარი პერნელ რობერტსთან ერთად. სასცენო შესრულებისას მრავალი პრობლემის გამო მიუზიკლის წარდგენა მალევე შეწყდა რეჟისორის გადაწყვეტილებით. სიცოცხლის ბოლომდე მელს უჭირდა წარუმატებლობის აღიარება, რამაც გამოიწვია მსახიობის იტალიაში გადასვლა, სადაც უკანასკნელი წარუმატებლობა ვერანაირ გავლენას მოახდენდა მის კარიერაზე. მან უარი თქვა ჰოლივუდის მომგებიან შვიდწლიან კონტრაქტზე, რადგან მისი თმით, „კონტრაქტი მთელი წიგნი იყო. ვფიქრობ, ტუალეტში წასასვლელადაც კი დამჭირდებოდა ნებართვა“ როგორც ერთ-ერთი ყველაზე ცნობადი ლამაზმანი იტალიურ ფილმში, მელი 1970-იანი წლების განმავლობაში სტაბილურად განაგრძობდა მუშაობას და პოზირებდა იტალიური - სთვის.

მელის მარკეტინგი დამოკიდებული იყო მის ახალგაზრდობასა და განსაცვიფრებელ გარეგნობაზე, რომელიც თითქმის არ ქრებოდა, მიუხედავად იმისა, რომ მას ასაკი ემატებოდა. იტალიაში, სადაც ის ნამდვილად სახელგანთქმული იყო, 1980-იანი წლების ბოლოს მისი მიმზიდველობა შემცირდა, რაც უჩვეულო იყო იმ ეპოქაში მისი ასაკის ქალისთვის. მელის საჯარო პროფილი მის ბოლო წლებში ძალიან დაბალი რეიტინგით გამოირჩეოდა, თუმცა მან მიიღო სამსახიობო როლი ქ. ვენაში სიკვდილამდე ცოტა ხნით ადრე. იგი 1992 წელს, 53 წლის ასაკში გარდაიცვალა, ყელის კიბოთი.
ლიპერი (მუნიციპალიტეტი)

ლიპერი — მუნიციპალიტეტი იოენსუუს ქვერეგიონში, ფინეთში. 2023 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 11 976 ადამიანს შეადგენს. მუნიციპალიტეტის ფართობი 1 161.23 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 16.48 ადამიანია 1 კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტის ერთადერთი ოფიციალური ენაა ფინური ენა. მეზობელი მუნიციპალიტეტებია: ჰეინიავესი, იოენსუუ, კონტიოლაჰტი, ოუტოკუმპუ, პოლვიიარვი, პიუჰიასელკია, რიაიაკიულია და სავონლინა.
ოუტოკუმპუ

ოუტოკუმპუ — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი იოენსუუს ქვერეგიონში, ფინეთში. 2023 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 6 441 ადამიანს შეადგენს. მუნიციპალიტეტის ფართობი 584.05 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 14.45 ადამიანია 1 კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტის ერთადერთი ოფიციალური ენაა ფინური ენა. მეზობელი მუნიციპალიტეტებია: ჰეინიავესი, კაავი, ლიპერი, პოლვიიარვი და ტუუსნიემი.
პოლვიიარვი

პოლვიიარვი — მუნიციპალიტეტი იოენსუუს ქვერეგიონში, ფინეთში. 2023 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 4 088 ადამიანს შეადგენს. მუნიციპალიტეტის ფართობი 958.32 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 5.08 ადამიანია 1 კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტის ერთადერთი ოფიციალური ენაა ფინური ენა. დაარსდა 1876 წელს. მეზობელი მუნიციპალიტეტებია: იუუკა, კაავი, კონტიოლაჰტი, ლიპერი და ოუტოკუმპუ.
ნურმესი

ნურმესი — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი პიელინენის კარელიის ქვერეგიონში, ფინეთში. 2023 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 9 212 ადამიანს შეადგენს. მუნიციპალიტეტის ფართობი 1 854.78 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 5.75 ადამიანია 1 კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტის ერთადერთი ოფიციალური ენაა ფინური ენა. მეზობელი მუნიციპალიტეტებია: იუუკა, კუჰმო, ლიეკსა, რაუტავაარა, სოტკამო და ვალტიმო.
მიხეილ კოღუაშვილი

მიხეილ (მიშა) ერასტეს ძე კოღუაშვილი (დ. 1892, სოფ. ბანოჯა, ახლანდ. წყალტუბოს მუნიციპალიტეტი, — გ. 1 სექტემბერი, 1924, თბილისი) — ქართველი პოლიტიკური აქტივისტი, სოციალისტ-ფედერალისტთა პარტიის შეიარაღებული რაზმის მეთაური.

ჰქონდა დაწყებითი 4 კლასის განათლება. სოციალისტ-ფედერალისტების წევრი იყო 1917 წლიდან, ეკუთვნოდა პარტიის მემარჯვენე ფრთას. იმავე წელს მნიშვნელოვანი როლი შეასრულა რუსეთის ჯარის მიერ მიტოვებული თურქეთის ფრონტისპირა არსენალებიდან იარაღის ჩამოტანის ღონისძიებაში, რომელსაც გრიგოლ ლაღიძე თაოსნობდა. კოღუაშვილი იყო სოციალისტ-ფედერალისტების მოხალისეთა შეიარაღებული რაზმის აქტიური წევრი, მონაწილეობდა ბრძოლებში საქართველოს რესპუბლიკის ტერიტორიული მთლიანობისთვის. 1919 წლამდე მუშაობდა გაზეთ „ხალხის მეგობრის“ რედაქციაში. საქართველოს საბჭოთა ოკუპაციის (1921) შემდეგ ჩაბმული იყო იატაკქვეშა წინააღმდეგობის მოძრაობაში, ცხოვრობდა „არალეგალურად“. 1922 წლის ოქტომბერ-დეკემბერში დაპატიმრებული იყო ქუთაისში.

1923-1924 წლებში კოღუაშვილი სათავეში ედგა პარიტეტულ კომიტეტთან არსებულ სპეციალურ დაჯგუფებას, რომლის მიზანი ანტისაბჭოთა აჯანყების მზადების პროცესში ბოლშევიკი ლიდერების და კოლაბორაციონისტების ლიკვიდაცია იყო. 1924 წლის აგვისტოში, აჯანყების დაწყებამდე კოღუაშვილი საბჭოთა ხელისუფლებამ დააპატიმრა. საგანგებო კომისიისთვის მიცემულ ჩვენებაში კოღუაშვილმა დაადასტურა, რომ მისი უშუალო ხელმძღვანელობით და მონაწილეობით განხორციელდა რამდენიმე პოლიტიკური მკვლელობა. მოკლულთა შორის იყვნენ: მარკოზ ხითაროვი (რომელსაც ლ. ბერიასგან დავალებული ჰქონდა გოგიტა ფაღავას მკვლელობა), კალე მისაბიშვილი (ეროვნულ-დემოკრატიული პარტიის სტუდენტთა კომიტეტის წევრი, რომლის ჩვენების საფუძველზე დააპატიმრეს სამხედრო ცენტრის 15 წევრი), ილარიონ გიორგაძე (ყოფილი მენშევიკი, რომელიც საბჭოთა რეჟიმთან თანამშრომლობდა და იცოდა აჯანყების მზადების შესახებ), ვანო ქაიხოსროშვილი (ყოფილი მენშევიკი, საგარეჯოს კოოპერატივის გამგე). უშუალოდ აჯანყების დროს იგეგმებოდა კოღუაშვილის მეთაურობით თავდასხმა საგანგებო კომისიის შტაბზე და პოლიტიკური ტუსაღების გათავისუფლება. კოღუაშვილის დაჯგუფების წევრებს უკავშირებდნენ ასევე გურიაში წითელარმიელი მეთაურების — ალექსანდრე ობოლაძის, პოლიკარპე სანიკიძის და დავით ჩუბინაშვილის მკვლელობას. 1924 წლის 1 სექტემბერს კოღუაშვილი სხვა პოლიტპატიმრებთან ერთად თბილისში დახვრიტეს.
თიხნარის ბაზი

თიხნარის ბაზი — იშვიათი საზოგადოებრივი მწერი სიფრიფანაფრთიანების რიგისა. მისი სხეულის სიგრძეა 24–28 მმ. აქვს შავი ფერის თავი და მუცელი, გრძელი ხორთუმი, მოგრძო თავი, მკერდი დაფარული აქვს შავი და ყვითელი ბუსუსებისაგან შემდგარი ზოლებით, ულვაშები შავი ან ყავისფერია. გავრცელებულია ევროპაში, სამხრეთ კავკასიაში, დასავლეთ თურქმენეთსა და ხმელთაშუა ზღვის ქვეყნებში. იბუდებს მიწაში მღრღნელების მიერ მიტოვებულ სოროებში. იკვებება ყვავილის მტვრით და ნექტარით, ამტვერიანებს პარკოსნების, ბაიასებრთა, ტუჩოსნების, რთულყვავილოვანთა, შავწამალასებრთა ოჯახების ყვავილებს. გადაშენების გზაზე მდგომი სახეობაა. შეტანილია „საქართველოს წითელ ნუსხაში“.
ნადია ნოჟაროვა

ნადია მატეევა ნოჟაროვა (დ. 21 ნოემბერი, 1916 — გ. 18 აპრილი, 2014) — ასევე ცნობილი როგორც გრაფინია ნადია დე ნავარო ფარბერი, ბულგარელი ოპერეტა მომღერალი და მსახიობი, ამერიკელი მეწარმე, ფილანთროპი და ესპანელი გრაფინია. გრაფინიას წოდება მიიღო 1940 წელს, როდესაც დაქორწინდა პაპის გრაფ დე ნავაროზე. გრაფი იყო ესპანელი დიპლომატი, რომელიც მუშაობდა ვატიკანში. ისინი ცხოვრობდნენ მონტე კარლოში.

ადრეული ცხოვრება და კარიერა
ნადია მატეევა ნოჟაროვა დაიბადა 1916 წლის 21 ნოემბერს ბულგარეთში, პლევენში . მისი მამა ელექტრო მასალებით მოვაჭრე იყო. სწავლობდა ლოვეჩის ამერიკულ გოგონათა სკოლაში. სკოლის დასრულების შემდგომ დაბრუნდა პლევენში. მისი, როგორც ოპერის მომღერლის, კარიერა დაიწყო 1934 წელს ოპერეტით ანგელ სლადკაროვის თეატრში, რომელთან ერთადაც გასტროლები გამართა ბულგარეთში.

თეატრალური ჯგუფის დაშლის შემდეგ, ნოჟაროვა თამაშობდა ოდეონში, ბულგარეთში და კორპორატიულ თეატრებში. მოგვიანებით იგი საცხოვრებლად გერმანიაში გადავიდა, სადაც სწავლობდა სიმღერას. ნოჟაროვა ბულგარეთში დაბრუნდა 1942 წელს და ითამაშა ფილმში ( სასამართლო ).

ოჯახი
მას შემდეგ, რაც მან 1936 წელს ანგელ სლადკაროვის თეატრში ოპერეტას თამაში დაიწყო , ნოჟაროვა დაქორწინდა ანგელ სლადკაროვის სეხნიაზე ტროიანის მონასტერში. მათი ქორწინება 4 წელი გაგრძელდა და ისინი განქორწინდნენ 1940 წელს. იმავე წელს იგი დაქორწინდა პაპის გრაფ დე ნავაროზე. გრაფი დე ნავარო იყო ესპანელი დიპლომატი ვატიკანში, რომლისგანაც ნადიამ მიიღო ტიტული „გრაფინია“. ისინი ცხოვრობდნენ მონტე-კარლოში .

1949 წელს მეორე ქმრის გარდაცვალების შემდეგ, ნოჟაროვა საცხოვრებლად გადავიდა აშშ-ში და აღარ დაბრუნებულა საცხოვრებლად ევროპაში. 1953 წელს დაქორწინდა სიდ ფარბერზე, ამერიკელ ბიზნესმენსა და დეველოპერზე, რომელიც ფლობდა სამშენებლო და უძრავი ქონების კომპანიას. 1985 წელს მეუღლის გარდაცვალების შემდეგ მან მიიღო დიდძალი ქონება და დაქორწინდა სიდ ფარბერის მემკვიდრე, იური ფარბერზე, რომელიც სიცოცხლის ბოლომდე მისი მეუღლე იყო.

ქველმოქმედება
შეერთებულ შტატებში მან წამოიწყო საქველმოქმედო საქმიანობა და მხარი დაუჭირა რამდენიმე ორგანიზაციას ებრაელი და ვენესუელელი ემიგრანტების დასახმარებლად. ემიგრანტების დახმარების პარალელურად ეხმარებოდა წითელ ჯვარს მონაკოში, ამერიკულ ჰოსპიტალს პარიზში, ბავშვთა ბაღებს ათენსა და ვენეციაში და პრინცესა გრეისის საავადმყოფოს მონაკოში.

გარდაცვალება
ნადია ნოჟაროვა გარდაიცვალა 97 წლის ასაკში, 2014 წლის 18 აპრილს ლონგ აილენდზე, აშშ. მას დარჩა მისი მეუღლე იური ფარბერი, ერთი ქალიშვილი ევგენია და სამი შვილიშვილი.

გალერეა
ვლადიმერ ლექვინაძე

ვლადიმერ (ლადო) დიმიტრის ძე ლექვინაძე (ლეკვინაძე) (დ. 1875 — გ. 1921) — ქართველი სამხედრო პირი, პოლკოვნიკი.

წარმომავლობით იყო ქუთაისის გუბერნიის გლეხობიდან. ქუთაისის გიმნაზიაში ზოგადი დაწყებითი განათლების მიღების შემდეგ დაამთავრა თბილისის იუნკერთა ქვეითი სასწავლებელი. 1894 წლიდან იყო სამხედრო სამსახურში. სხვადასხვა დროს მსახურობდა ელიზავეტპოლის 156-ე, ტამბოვის 122-ე, ფოთის სარეზერვო 257-ე, გორის 202-ე ქვეით პოლკებში. მონაწილეობდა რუსეთ-იაპონიის (1904-1905) და მსოფლიო (1914-1918) ომებში. ორივე ომში დაიჭრა. 1915 წელს მიიღო პოდპოლკოვნიკის წოდება. დამოუკიდებელი საქართველოს ჯარში ჰქონდა პოლკოვნიკის წოდება, იყო სამხედრო-საველე სასამართლოს თავმჯდომარე. საბჭოთა ოკუპაციის (1921) შემდეგ ლექვინაძე გახდა ბოლშევიკური ტერორის ერთ-ერთი პირველი მსხვერპლი: საქართველოს საგანგებო კომისიამ ლექვინაძე „რევოლუციური მართლმსაჯულების“ სახელით დახვრიტა. დაჯილდოებული იყო წმ. ანას (წარწერით „მამაცობისთვის“), წმ. სტანისლავის და წმ. ვლადიმერის (მახვილებითა და ბაბთით) ხარისხის ორდენებით.
ჩელთიქდიუზიუ (იუსუფელის რაიონი)

ჩელთიქდიუზიუ — სოფელი იუსუფელის რაიონში, ართვინის პროვინცია, თურქეთი. მდებარეობს ართვინიდან 122 კილომეტრში, ხოლო რაიონის ცენტრ იუსუფელიდან 13 კილომეტრში. 2020 წლის მონაცემებით სოფელში 234 ადამიანი ცხოვრობს

2022 წელს სოფელი ახალ დასახლებაში გადავიდა, რადგან ძველი სოფლის ტერიტორიას დაფარავს იუსუფელის კაშხალის აგების შედეგად დაგუბებული წყალსაცავი.
ჩევრელი (იუსუფელის რაიონი)

ჩევრელი — სოფელი იუსუფელის რაიონში, ართვინის პროვინცია, თურქეთი. მდებარეობს ართვინიდან 124 კილომეტრში, ხოლო რაიონის ცენტრ იუსუფელიდან 19 კილომეტრში. 2020 წლის მონაცემებით სოფელში 667 ადამიანი ცხოვრობს

სოფლის ქართული ისტორიული სახელწოდებაა პეტერეკი.

2022 წელს სოფელი ახალ დასახლებაში გადავიდა, რადგან ძველი სოფლის ტერიტორიას დაფარავს იუსუფელის კაშხალის აგების შედეგად დაგუბებული წყალსაცავი.
ირმაქიანი

ირმაქიანი — სოფელი იუსუფელის რაიონში, ართვინის პროვინცია, თურქეთი. მდებარეობს ართვინიდან 99 კილომეტრში, ხოლო რაიონის ცენტრ იუსუფელიდან 5 კილომეტრში. 2020 წლის მონაცემებით სოფელში 667 ადამიანი ცხოვრობს

2022 წელს სოფელი ახალ დასახლებაში გადავიდა, რადგან ძველი სოფლის ტერიტორიას დაფარავს იუსუფელის კაშხალის აგების შედეგად დაგუბებული წყალსაცავი.
ლილუაშვილი

საკუთარი სახელი ლილუაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

ბექა ლილუაშვილი — ეკონომისტი, პოლიტიკოსი
გიორგი ლილუაშვილი — სამხედრო ექიმი, პედაგოგი, პოლიტიკოსი
გრიგოლ ლილუაშვილი — ეკონომისტი, პოლიტიკოსი
დავით ლილუაშვილი — სპორტსმენი (სამბო)
მინდია ლილუაშვილი — სპორტსმენი (სამბო, ძიუდო)
პრესის თავისუფლების ინდექსი

პრესის თავისუფლების ინდექსი — ყოველწლიური საერთაშორისო რეიტინგები რომელსაც „რეპორტიორები საზღვრებს გარეშე“ 2002 წლიდან აქვეყნებენ.

მეთოდოლოგია
ანგარიში ნაწილობრივ ეფუძნება კითხვარს, რომელიც მოიცავს შვიდ ზოგად კრიტერიუმს: პლურალიზმი (ზომავს მოსაზრებების წარმოდგენის ხარისხს მედია სივრცეში), მედიის დამოუკიდებლობა, გარემო და თვითცენზურა, საკანონმდებლო ბაზა, გამჭვირვალობა, ინფრასტრუქტურა და ძალადობა. კითხვარი ითვალისწინებს მედიის საკანონმდებლო ჩარჩოს (მათ შორის, პრესის დანაშაულისთვის ჯარიმებს, გარკვეული სახის მედიის სახელმწიფო მონოპოლიის არსებობას და მედიის რეგულირების მეთოდს) და საჯარო მედიის დამოუკიდებლობის დონეს. ის ასევე მოიცავს ინტერნეტში ინფორმაციის თავისუფალი გავრცელების შეზღუდვას.

ინდექსის მეთოდოლოგია მკვეთრად შეიცვალა 2022 წელს და დიამეტრალურად განსხვავებულია 2013-2021 წლებში გამოყენებული მეთოდოლოგიისგან.

პრესის თავისუფლების ინდექსი – საქართველო
2022 წელს გამოქვეყნებული ანგარიშის მიხედვით, საქართველომ 180 ქვეყანას შორის 89-ე ადგილი დაიკავა, რაც 2021 წლის მონაცემებთან შედარებით (60-ე ადგილი) გაუარესებულია.