iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 311

გაერთიანებული ერების უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 311, მიიღეს 1972 წლის 4 თებერვალს, ამ საკითხზე წინა რეზოლუციების ხელახალი დადასტურების შემდეგ და სამხრეთ აფრიკის მიერ სამხედრო შესაძლებლობების მუდმივი განვითარების აღნიშვნით, საბჭომ გმო აპარტეიდის პოლიტიკა და აღიარა სამხრეთ აფრიკის ჩაგრული ხალხის ბრძოლის ლეგიტიმურობა.

საბჭომ შემდეგ სასწრაფოდ მოუწოდა სამხრეთ აფრიკის მთავრობას გაათავისუფლოს აპარტეიდის შედეგად დაპატიმრებული ყველა პირი და მოუწოდა ყველა სახელმწიფოს მკაცრად დაეცვა იარაღის ემბარგო. საბჭომ დაასრულა მოწოდებით მთავრობებისა და ინდივიდუალური პირებისადმი, რომ გულისხმიერად და რეგულარულად შეიტანონ წვლილი გაეროს ფონდებში ჰუმანიტარული და საგანმანათლებლო მიზნებისთვის სამხრეთ აფრიკის ხალხისადმი და გადაწყვიტა გამოეკვლია არსებული სიტუაციის მოგვარების მეთოდები.

რეზოლუცია მიიღეს 14 ხმით 0-ის წინააღმდეგ; საფრანგეთმა თავი შეიკავა ხმის მიცემისგან.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 312

გაერთიანებული ერების უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 312, მიიღეს 1972 წლის 4 თებერვალს, ამ საკითხზე წინა რეზოლუციების ხელახალი დადასტურების შემდეგ და იმ ქვეყნების გაკიცხვით, რომლებიც ვერ შეესაბამნენ მათ, საბჭომ მოუწოდა პორტუგალიას დაუყოვნებლივ აღეიარებინა თავისი კოლონიების ხალხების თვითგამორკვევის უფლება, შეეწყვიტა ყველა რეპრესიული ქმედება ანგოლის, მოზამბიკისა და გვინეის (ბისაუ) ხალხების წინააღმდეგ, გაეყვანა თავისი შეიარაღებული ძალები ამ ტერიტორიებიდან, გამოეცხადებინა უპირობო პოლიტიკური ამნისტია და გადაეცა ძალაუფლება თავისუფლად არჩეულ ადგილობრივ წარმომადგენლობით ინსტიტუტებზე.

შემდეგ საბჭომ მოუწოდა სახელმწიფოებს თავი შეეკავებინათ პორტუგალიის მთავრობისთვის ისეთი სამხედრო დახმარების შეთავაზებისგან, რაც მას საშუალებას მისცემდა გაეგრძელებინა თავისი ტერიტორიების ხალხის რეპრესია და თხოვა გენერალურ მდივანს მიეკვლია ამ რეზოლუციის განხორციელების თვალსაზრისით და დროდადრო მოეწყო ანგარიში.

რეზოლუცია 312 მიიღეს 9 ხმით ხუთი ქვეყნის თავშეკავებით: არგენტინა, ბელგია, საფრანგეთი, იტალია, დიდი ბრიტანეთი და შეერთებული შტატები.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 314

გაერთიანებული ერების უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 314, მიიღეს 1972 წლის 28 თებერვალს, შეშფოთებული იმით, რომ ზოგიერთი სახელმწიფო არ ასრულებდა რეზოლუცია 253-ს, საბჭომ გადაწყვიტა, რომ სამხრეთ როდეზიის წინააღმდეგ 253-ში მოცემული სანქციები სრული ძალით დარჩებოდა ქმედუნარიანი. მან ასევე მოუწოდა ყველა სახელმწიფოს სრულად განეხორციელებინა რეზოლუცია 253 და გამოაცხადა, რომ ნებისმიერი კანონმდებლობა ან ზომა, რომელიც მიღებული იქნებოდა ნებისმიერი სახელმწიფოს მიერ სამხრეთ როდეზიიდან 253-ის მოქმედების სფეროში მოქცეული ნებისმიერი საქონლის იმპორტის ნების დართვის მიზნით (კონკრეტულად იყო ნახსენები ქრომის საბადო), ძირს გაუთხრიდა სანქციებს და ეწინააღმდეგებოდა სახელმწიფოს ვალდებულებებს გაერთიანებული ერების ქარტიის ქვეშ.

საბჭომ ყველა სახელმწიფოს ყურადღება გაამახვილა დებულებების განხორციელებისას მზადყოფნის გაზრდის საჭიროებაზე და სთხოვა 253-ში შექმნილ კომიტეტს შეხვედროდა და არა უგვიანეს 15 აპრილისა წარედგინა ანგარიში, რომელიც რეკომენდაციებს შეიცავდა გზებისა და საშუალებების შესახებ, რომლითაც უზრუნველყოფილი იქნებოდა სანქციების განხორციელება და სთხოვა გენერალურ მდივანს გაეწია კომიტეტისთვის ყველა შესაბამისი დახმარება.

რეზოლუცია მიიღეს 13 ხმით 0- ის წინააღმდეგ, დიდი ბრიტანეთისა და შეერთებული შტატების თავშეკავებით.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 316

გაერთიანებული ერების უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 316, მიიღეს 1972 წლის 26 ივნისს, ამ საკითხზე წინა რეზოლუციების ხელახალი დადასტურების შემდეგ, საბჭომ გმო ისრაელის „ძალადობის საგმობი ქმედებები“ და მოუწოდა ისრაელს დაემორჩილებინა წინა რეზოლუციებს და თავი შეეკავებინა ლიბანის სუვერენიტეტისა და ტერიტორიული მთლიანობის შემდგომი დარღვევისგან. რეზოლუცია გამოხატავდა სურვილს, რომ ისრაელის მიერ გატაცებული ყველა ლიბანელი და სირიელი სამხედრო პერსონალი გათავისუფლებულიყო რაც შეიძლება მოკლე ვადაში და გამოაცხადა, რომ თუ ზემოახსენებული ნაბიჯები არ იქნებოდა გადადგმული, საბჭო ხელახლა შეიკრიბებოდა შემდგომი ქმედებების განსახილველად.

რეზოლუცია მიიღეს 13 ხმით; პანამამ და შეერთებულმა შტატებმა თავი შეიკავეს ხმის მიცემისგან. რეზოლუცია მიიღეს სამხრეთ ლიბანში პალესტინური აჯანყების კონტექსტში.
ზაფერი

ზაფერი — რიზეს პროვინციის პაზარის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრის ქალაქ პაზარის ერთ-ერთი უბანი.

ისტორია
ზაფერი ადრე ცალკე სოფელი იყო და მისი ძველი სახელი ლაზურად იყო „ჯინი ბულეფი“, რაც ნიშნავს „ზემო ბულეფის“. ასევე ცნობილი ყო როგორც „ჟინი ბულები“ ლაზურად „ბულეფი“ არის „ბული“ სიტყვის მრავლობითი ფორმა, რაც ნიშნავს „ალუბალს“. „ჯინი“ ან „ჟინი“ არის ლაზური „ზემო“-ს მნიშვნელობის მქონე „ჯილენი“ და „ჟილენის“ სიტყვების შეკვეცილი ფორმა. ბულეფის სახელი თურქულში შევიდა „ბულების“ ფორმით. რაც ბუნებრივიცაა, ეს ტოპონიმი 1876 წლის ტრაპიზონის ვილაეთის სალნამეში და 1828 წლის ოსმალურ სოფლების ნუსხაში მოიხსენიება როგორც „ბულებ-ი ულია“ , რაც ნიშნავს „ზემო ბულების“. ქალაქ პაზარის უბანი ყირაზლიქი კი ლაზურად „თუდენი ბულეფის“, ხოლო თურქულად „ბულებ-ი სუფლას“ სახელს ატარებდა.

სოფელი ჯინი ბულეფი ან ბულებ-ი ულია მდებარეობდა ლაზეთის რეგიონში რომელიც ანტიკურ ეპოქაში კოლხეთის სამეფოს საზღვრებში იყო მოქცეუი. ოსმალებმა ტრაპიზონის იმპერიის განადგურების შემდეგ 1547 წელს მთლიანად დაიკავეს ეს რეგიონიც.

ჯინი ბულეფი ან ბულებ-ი ულია, 1876 წლის ტრაპიზონის ვილაეთის სალნამის მიხედვით, ტრაპიზონის ვილაეთის ლაზეთის სანჯაყის ათინას ყაზის ცენტრალურ ნაჰიას ეკუთვნოდა. მოსახლეობა შედგებოდა 44 ოჯახში მცხოვრები 75 კაცისგან. სოფელში გადასახადის ქვეშ მყოფი საქონელი მოიცავდა: 141 ცხვარს, 102 თხას, 80 ძროხას და 10 ხარს.

ენათმეცნიერმა ნიკო მარიმ 1910 წელს ლაზეთში ჩატარებული კვლევითი მოგზაურობის ჩანაწერებში სოფლის სახელი „ბულეფის“ ფორმით აღნიშნა. ლაზური ენის ბულეფის კილოს კვლევისას ის 46 წლის ბალთაზადე შუქრუსა და 12 წლის ქემალ ბალთაზადე იბრაჰიმს იყენებდა. ეს დასახლება პირველი მსოფლიო ომის დროს რუსების ხელში ჩავარდა. რუსული მმართველობის პერიოდში, 1917 წელს ლაზეთის რეგიონში კვლევით მოგზაურობაში მყოფმა ქართველმა ენათმეცნიერმა იოსებ ყიფშიძემ სოფლის სახელი ქართულად „ჯინი ბულეფის“ და რუსულად „ბულეფ-ი ულიას“ მნიშვნელობით „ბულეფ-უ“ თარგმნა. (-.) ამ ფორმებით აღნიშნა, რომ სოფელში 73 ოჯახში 311 კაცი ცხოვრობდა.

ჯინი ბულეფი ან ბულებ-ი ულია, 1928 წლის ოსმალური სოფლების ნუსხაში რიზეს ვილაიეთის ათინას ყაზის ცენტრალური ნაჰიის სოფელთაგან ერთი იყო. ზოგადი მოსახლეობის აღწერაში 1950 წელს ყოფნის მიუხედავად, 1955 წელს მისი არყოფნა ცხადყოფს, რომ სოფელი ამ ორ თარიღებს შორის ქალაქ პაზარს უბნად მიემატა. მეორე მხრივ, ჯინი ბულეფის ან ბულებ-ი ულიას სახელი შეიცვალა ზაფერით.

მოსახლეობა
ზაფერის უბანში 2024 წელს დადგინდა რომ 1265 კაცი ცხოვრობდა, მათ შორის 625 მამაკაცი და 640 ქალი.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 317

გაერთიანებული ერების უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 317, მიიღეს 1972 წლის 21 ივლისს, რეზოლუცია 316-ის გაგრძელებით, საბჭომ გამოთქვა სინანული იმის გამო, რომ მისი ძალისხმევის მიუხედავად, ისრაელის შეიარაღებული ძალების მიერ 21 ივნისს ლიბანის ტერიტორიიდან გატაცებული სირიელი და ლიბანელი სამხედრო პერსონალი არ იყო გათავისუფლებული. საბჭომ სთხოვა უშიშროების საბჭოს პრეზიდენტს და გენერალურ მდივანს განახლებული ძალისხმევა გაეწიათ რეზოლუციის განხორციელებისთვის და მოუწოდა ისრაელს დაუყოვნებლივ დაებრუნებინა სირიელი და ლიბანელი პერსონალი.

რეზოლუცია მიიღეს 14 ხმით; შეერთებულმა შტატებმა თავი შეიკავა ხმის მიცემისგან.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 318

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 318, მიღებული იქნა 28 ივლის, 1972 წელს. საბჭომ ამ თემაზე წინა რეზოლუციების გადამოწმების შემდეგ დაამტკიცა რეზოლუცია 253-ით შექმნილი კომიტეტის რეკომენდაციები. საბჭომ შემდეგ გადაწყვიდა რომ დაგმო ყველა ის ქმედება, რომელიც არღვევდა წინა რეზოლუციების დებულებებს, მოუწოდა ყველა სახელმწიფოს, რომლებიც კვლავ ინარჩუნებდნენ ეკონომიკურ და სხვა ურთიერთობებს სამხრეთ როდეზიასთან, დაუყოვნებლივ შეეწყვიტათ ეს ურთიერთობები და მოითხოვა რომ ყველა წევრ სახელმწიფომ კეთილსინდისიერად შეესრულებინათ თავისი ვალდებულებები წინა რეზოლუციების შესაბამისად. რესოლუცია მოითხოვა
გაეროს გენერალური მდივანმა გაუწიოს ყველა საჭირო დახმარება რეზოლუცია 253'ს მიხედვით.

რეზოლუცია მიიღეს 14 ხმით მაგრამ ამერიკის შეერთებული შტატებმა თავი შეიკავა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 324

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 324, მიიღეს 1972 წლის 12 დეკემბერს, მას შემდეგ რაც კიდევ ერთხელ დაადასტურა წინა რეზოლუციები აღნიშნულ საკითხზე, საბჭომ გააგრძელა გაეროს სამშვიდობო ძალების დისლოცირება კვიპროსში დამატებითი ვადით, რომელიც დასრულდებოდა 1973 წლის 15 ივნისს.

საბჭომ ასევე მოუწოდა უშუალოდ დაინტერესებულ მხარეებს, რომ განეგრძოთ მაქსიმალური თავშეკავებით მოქმედება და სრულად თანამშრომლობა სამშვიდობო ძალებთან.

რეზოლუცია მიიღეს 14 ხმით „კომის“ წინააღმდეგობის გარეშე, ხოლო ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკამ თავი შეიკავა ხმის მიცემისგან.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 323

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 323, მიიღეს 1972 წლის 6 დეკემბერს, მას შემდეგ რაც გაიხსენა წინა რეზოლუციები და კვლავ დაადასტურა გაეროს პასუხისმგებლობა ნამიბიაზე, საბჭომ კმაყოფილებით აღნიშნა, რომ ნამიბიელებს მიეცათ შესაძლებლობა გაეროს წარმომადგენლების წინაშე გამოეხატათ საკუთარი მისწრაფებები. აღინიშნა, რომ გამოკითხულთა აბსოლუტური უმრავლესობა მხარს უჭერდა „ჰომლენდების პოლიტიკის“ გაუქმებას და ეროვნული დამოუკიდებლობის მიღწევას.

საბჭომ სინანული გამოთქვა სამხრეთ აფრიკის გაუმჭვირვალე დამოკიდებულების გამო ნამიბიის თვითგამორკვევის საკითხში და გენერალურ მდივანს მოუწოდა გაეგრძელებინა თავისი მნიშვნელოვანი ძალისხმევა იმის უზრუნველსაყოფად, რომ ნამიბიის ხალხს რეალურად ჰქონოდა თვითგამორკვევისა და დამოუკიდებლობის უფლების გამოყენება.

რეზოლუციამ ასევე განსაზღვრა, რომ უშიშროების საბჭოში ნაწილობრივი განახლების შემდეგ, რეზოლუცია 309 -ის საფუძველზე შექმნილ ჯგუფში ვაკანსიების შესავსებად დაინიშნებოდნენ ახალი წარმომადგენლები.

რეზოლუცია მიიღეს 13 ხმით არცერთის წინააღმდეგ. საბჭოთა კავშირმა თავი შეიკავა, ხოლო ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკა ხმის მიცემაში არ მონაწილეობდა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 322

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 322, ერთხმად მიიღეს 1972 წლის 22 ნოემბერს, მას შემდეგ რაც კვლავ დაადასტურა წინა რეზოლუციები და გაითვალისწინა აფრიკის ერთიანობის ორგანიზაციის მიერ ანგოლას, გვინეა-ბისაუს, კაბო-ვერდესა და მოზამბიკის რევოლუციური მოძრაობების აღიარება, საბჭომ მოუწოდა პორტუგალიის მთავრობას, რომ შეეწყვიტა სამხედრო ოპერაციები და რეპრესიების ყველა აქტი ამ ტერიტორიების მოსახლეობის წინააღმდეგ.

რეზოლუციამ ასევე მოუწოდა პორტუგალიას, შესულიყო მოლაპარაკებებში შესაბამის მხარეებთან, რათა მიეღწია შეიარაღებული დაპირისპირებების გადაწყვეტისათვის და უზრუნველეყო ამ ხალხების უფლება თვითგამორკვევასა და დამოუკიდებლობაზე.

საბჭომ გენერალურ მდივანს სთხოვა, გაეთვალა მოვლენების განვითარება და პერიოდულად მოეხსენებინა საბჭოსთვის.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 319

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 319 მიიღეს 1972 წლის 1 აგვისტოს. ამ თემაზე წინა რეზოლუციების დადასტურების შემდეგ, საბჭომ გენერალურ მდივანს მოუწოდა, 309-ე რეზოლუციით შექმნილ ჯგუფთან კონსულტაციების შედეგად, გაეგრძელებინა ყველა დაინტერესებულ მხარესთან კონტაქტი და შეექმნა აუცილებელი პირობები, რათა ხალხს საშუალება მიეცა, განახორციელოს თვითგამორკვევის უფლება ქარტიის შესაბამისად.

319-ე რეზოლუცია ერთხმად, 14 ხმით მიიღეს; ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკას კენჭისყრაში მონაწილეობა არ მიუღია.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 320

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 320 მიიღეს 1972 წლის 29 სექტემბერს. წინა რეზოლუციების დადასტურების შემდეგ, საბჭომ შეშფოთება გამოთქვა იმის გამო, რომ წინა რეზოლუციების მიუხედავად, რამდენიმე სახელმწიფო ფარულად და აშკარად არღვევდა სამხრეთ როდეზიის მიმართ დაწესებულ სანქციებს. საბჭომ მოითხოვა, რომ 253-ე რეზოლუციით შექმნილ კომიტეტს განეხილა იმ ქმედებების ტიპი, რომლებიც უნდა განხორციელებულიყო „სამხრეთ აფრიკისა და პორტუგალიის მიერ სანქციების განხორციელებაზე ღია და მუდმივი უარის გათვალისწინებით“ და ანგარიშის წარდგენა მოითხოვა არაუგვიანეს 1973 წლის 31 იანვრისა.

რეზოლუცია მიიღეს 13 ხმით არცერთის წინააღმდეგ. გაერთიანებულმა სამეფომ და შეერთებულმა შტატებმა თავი შეიკავეს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 321

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 321 მიიღეს 1972 წლის 23 ოქტომბერს. წინა რეზოლუციების დადასტურების შემდეგ, საბჭომ გამოთქვა შეშფოთება იმის გამო, რომ პორტუგალია დაჟინებით უარს ამბობდა მათ შესრულებაზე. საბჭომ გააკრიტიკა პორტუგალიის არმიის მიერ სენეგალის ტერიტორიის წინააღმდეგ განხორციელებული ბოლო სასაზღვრო ქმედება და მოითხოვა, რომ პორტუგალიამ შეწყვიტოს ძალადობის ნებისმიერი შემდგომი აქტი. საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა თავისი პოზიცია, რომ პორტუგალიის მიერ აფრიკაში კოლონიების შენარჩუნება უსამართლო იყო და რომ ამ კოლონიების მკვიდრ მოსახლეობას თვითგამორკვევის უფლება უნდა მიეცათ.

რეზოლუცია მიიღეს 12 ხმით არცერთის წინააღმდეგ, ხოლო ბელგიამ, გაერთიანებულმა სამეფომ და შეერთებულმა შტატებმა თავი შეიკავეს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 326

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 326 მიიღეს 1973 წლის 2 თბერვალს. იგი ეხებოდა როდეზიის მიერ ზამბიის წინააღმდეგ ჩადენილ პროვოკაციულ და აგრესიულ ქმედებებს. საბჭო შეშფოთებული იყო სამხრეთ აფრიკის სამხედრო ინტერვენციის როდეზიაში გაგრძელებით და დაგმო ზამბიის წინააღმდეგ პროვოკაციისა და შევიწროების ყველა აქტი.

რეზოლუცია მოითხოვდა სამხრეთ აფრიკის ყველა სამხედრო ძალის დაუყოვნებლივ გაყვანას როდეზიიდან და ზამბიის საზღვრიდან. გადაწყდა სპეციალური მისიის გაგზავნა (შემდგარი საბჭოს 4 წევრისგან, რომლებსაც პრეზიდენტი დანიშნავდა), რათა შეეფასებინათ რეგიონში არსებული სიტუაცია და 1973 წლის 1 მარტამდე ანგარიში წარედგინათ. საბჭომ ასევე ისარგებლა შესაძლებლობით და კიდევ ერთხელ დაადასტურა თავისი ყველა წინა პოზიცია როდეზიისა და სამხრეთ აფრიკის ქვეყნების წინააღმდეგ.

რეზოლუცია მიიღეს 13 ხმით არცერთის წინააღმდეგ, გაერთიანებულმა სამეფომ და შეერთებულმა შტატებმა თავი შეიკავეს.
ყირაზლიქი

ყირაზლიქი — რიზეს პროვინციის პაზარის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრის ქალაქ პაზარის ერთ-ერთი უბანია.

ისტორია
ყირაზლიქი ადრე ცალკე სოფელი იყო და მისი ძველი სახელი ლაზურად იყო „თუდენი ბულეფი"“ რაც ნიშნავს „ქვემო ბულეფის“. ლაზურად „ბულეფი“ არის „ბული“ სიტყვის მრავლობითი ფორმა, რაც ნიშნავს „ალუბალს“. ბულეფის სახელი თურქულში შევიდა „ბულების“ ფორმით. რაც ბუნებრივიცაა, ეს ტოპონიმი 1876 წლის ტრაპიზონის ვილაეთის სალნამეში და 1828 წლის ოსმალურ სოფლების ნუსხაში მოიხსენიება როგორც „ბულებ-ი სუფლა“ , რაც ნიშნავს „ქვემო ბულების“. ქალაქი პაზარის უბან ზაფერი კი ლაზურად „ჯინი ბულეფის“, ხოლო თურქულად „ბულებ-ი ულიას“ სახელს ატარებდა.

სოფელი თუდენი ბულეფი ან ბულებ-ი სუფლა მდებარეობდა ლაზეთის რეგიონში ანტიკურ ეპოქაში კოლხეთის სამეფოს საზღვრებში. ოსმალებმა ტრაპიზონის იმპერიის განადგურების შემდეგ 1547 წელს ეს რეგიონიც მთლიანად დაიკავეს.

თუდენი ბულეფი ან ბულებ-ი სუფლა, 1876 წლის ტრაპიზონის ვილაეთის სალნამის მიხედვით, ტრაპიზონის ვილაეთის ლაზისტანის სანჯაყის ათინას ყაზის ცენტრალურ ნაჰიას ეკუთვნოდა. მოსახლეობა შედგებოდა 22 ოჯახში მცხოვრები 135 კაცისგან. სოფელში გადასახადის ქვეშ მყოფი საქონელი მოიცავდა: 30 ძროხას, 10 ხარსა და 1 ცხვარს.

ენათმეცნიერმა ნიკო მარიმ 1910 წელს ლაზეთში ჩატარებული კვლევითი მოგზაურობის ჩანაწერებში სოფლის სახელი „ბულეფის“ ფორმით აღნიშნა. ლაზური ენის ბულეფის კილოს კვლევისას ის 46 წლის ბალთაზადე შუქრუსა და 12 წლის ქემალ ბალთაზადე იბრაჰიმს იყენებდა. ეს დასახლება პირველი მსოფლიო ომის დროს რუსების ხელში ჩავარდა. რუსული მმართველობის პერიოდში, 1917 წელს ლაზეთის რეგიონში კვლევით მოგზაურობაში მყოფმა ქართველმა ენათმეცნიერმა იოსებ ყიფშიძემ სოფლის სახელი ქართულად „თუდენი ბულეფის“ და რუსულად „ბულებ-ი სუფლას“ მნიშვნელობით „ბულეფ-ს“ (-) ფორმებით აღნიშნა და გვამცნო, რომ სოფელში 41 ოჯახში 299 კაცი ცხოვრობდა.

თუდენი ბულეფი ან ბულებ-ი სუფლა, 1928 წლის ოსმალური სოფლების ნუსხაში რიზეს ვილაიეთის ათინას ყაზის ცენტრალური ნაჰიის სოფელთაგან ერთი იყო.
ქოჯაქიოფრუ

ქოჯაქიოფრუ — რიზეს პროვინციის პაზარის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრის ქალაქ პაზარის ერთ-ერთი უბანია.

ისტორია
უბანი ქოჯაქიოფრუ, რომელიც ადრე სოფელი იყო მისი ძველი სახელი ლაზურად ხოტრი იყო. ქართველი ისტორიკოსი იური სიხარულიძე ამ სახელს „ხოტრის“ სახით წერდა.

სოფელი ხოტრი მდებარეობდა ლაზეთის რეგიონში, რომელიც ანტიკურ ხანაში კოლხეთის სამეფოს საზღვრებში შედიოდა. ოსმალებმა, მას შემდეგ რაც 1461 წელს ტრაპიზონის იმპერია დაიპყრეს, 1547 წელს ეს რეგიონიც მთლიანად დაიპყრეს.

სოფელი ხოტრი 1876 წლის ტრაპიზონის ვილაეთის სალნამეში (ოფიციალურ სიაში) ხოტრის სახელით იხსენიება. იმ დროს ეს დასახლება ტრაპიზონის ვილაეთის ლაზისტანის სანჯაყის ათინას ყაზას რაიონის ცენტრალურ ნაჰიას უბანს ეკუთვნოდა. მოსახლეობა შედგებოდა 49 ოჯახში მცხოვრები 168 კაცისგან. სოფელში გადასახადის ქვეშ მყოფი პირუტყვის რაოდენობა იყო: 322 ცხვარი, 257 თხა, 80 ძროხა და 10 ღვინი.

ენათმეცნიერი ნიკო მარი 1910 წელს ლაზეთში განხორციელებული კვლევითი მოგზაურობის ჩანაწერებში სოფლის სახელი ხოტრის სახით დაწერა და ეს დასახლება ათინას ღელის მარჯვენა სანაპიროზე, ზღვიდან მაღლა მიმავალ სოფლებში ჩათვალა. სოფელი ხოტრი პირველი მსოფლიო ომის დროს რუსების ხელში გადავიდა და 1918 წელს ისევ თურქეთს შეუერთდა. რუსული მმართველობის დროს, 1917 წელს ლაზისტანის რეგიონში კვლევითი მოგზაურობის განმახორციელებელმა ქართველმა ენათმეცნიერმა იოსებ ყიფშიძემ სოფლის სახელი ქართულად და რუსულად ხოტრის (ხოტრი და ) სახით დაწერა და აღნიშნა, რომ სოფელში 97 ოჯახში 298 კაცი ცხოვრობდა.

სოფელი ხოტრი 1928 წლის ოსმალურ სოფლების სიაში ხოტრის სახელით იხსენიება. იმ დროს ეს დასახლება რიზეს ვილაიეთის ათინას ყაზას ცენტრალური ნაჰიის სოფლებიდან ერთ-ერთი იყო. 1935 წლის ზოგადი მოსახლეობის აღწერაში „ხოტრის“ სახით დაწერილი სოფელი, ართვინისა და რიზეს ვილაიეთების გაერთიანების შედეგად შექმნილ ჩორუხის ვილაიეთში იმავე ადმინისტრაციულ მდგომარეობას ფლობდა და მოსახლეობა 647 კაცს შეადგენდა. იმის გამო, რომ ხოტრი თურქული სახელი არ იყო, სოფლის სახელი 1959 წელს ქოჯაქიოფრუთ გადაკეთდა. სოფელს ეს სახელი ოთხთვალა დიდი ხიდის ქოჯაქიოფრუს მიუხედავად მიენიჭა. 1965 წლის ზოგადი მოსახლეობის აღწერაში სოფელ ქოჯაქიოფრუს მოსახლეობა 883 კაცს შეადგენდა და ამ მოსახლეობაში 258 კაცმა კითხვა-წერა იცოდა.

სოფელი ქოჯაქიოფრუ გვიან ხანაში ქალაქ პაზარს უბნად მიუერთდა.

მოსახლეობა
ქოჯაქიოფრუს უბანში 2024 წელს დადგინდა რომ 907 კაცი ცხოვრობდა, მათ შორის 446 მამაკაცი და 461 ქალი.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 283

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 283 მიღებულია 1970 წლის 29 ივლისს. ის მიიღეს 13 ხმით – წინააღმდეგი არავინ იყო, ხოლო საფრანგეთმა და გაერთიანებულმა სამეფომ ხმის მიცემაში თავი შეიკავეს.

რეზოლუციაში უშიშროების საბჭომ "დიდი შეშფოთებით აღნიშნა სამხრეთ აფრიკის მთავრობის მხრიდან უშიშროების საბჭოს გადაწყვეტილებების უგულებელყოფის გაგრძელება და მის მიერ უარი, დაემორჩილებინა მოთხოვნა ნამიბიიდან დაუყოვნებლივ გამოყვანის თაობაზე."

საბჭომ მოუწოდა ყველა სახელმწიფოს, თავი შეიკავონ ისეთი დიპლომატიური აქტივობისგან, რაც შეიძლება ნიშნავდეს სამხრეთ აფრიკის ხელისუფლების აღიარებას ნამიბიაზე. ასევე მოუწოდა ყველა იმ ქვეყანას, რომელსაც პრეტორიასთან (სამხრეთ აფრიკის დედაქალაქთან) აქვს დიპლომატიური ურთიერთობა, გააკეთონ ოფიციალური განცხადება იმის თაობაზე, რომ ისინი არ აღიარებენ სამხრეთ აფრიკის ამგვარ მმართველობას და მიიჩნევენ მის ყოფნას ნამიბიაში უკანონოდ.

საბჭომ მოუწოდა ყველა სახელმწიფოს, უზრუნველყონ, რომ სახელმწიფოს საკუთრებაში არსებულმა და კონტროლირებადმა ყველა კომპანიამ შეწყვიტოს ნამიბიასთან ვაჭრობა, შეაჩერონ ნამიბიისა და ნამიბიელებისთვის სესხებისა და ინვესტიციების გაცემა და ხელი შეუშალონ ნამიბიაში ტურიზმისა და ემიგრაციის პოპულარიზაციას.

დამატებით, სახელმწიფოებს მოეთხოვათ სამხრეთ აფრიკასთან დადებული ორმხრივი ხელშეკრულებების ხელახლა გადახედვა იმდენად, რამდენადაც ეს ხელშეკრულებები ამ ტერიტორიაზე ვრცელდებოდა. უშიშროების საბჭომ ასევე სთხოვა გენერალურ მდივანს, განეხილა ყველა მრავალმხრივი ხელშეკრულება სამხრეთ აფრიკასთან, რამდენადაც ისინი ვრცელდებოდა ნამიბიის ტერიტორიაზე. გაეროს ნამიბიის საბჭომ სთხოვა, მიეწოდებინა მისთვის კვლევებისა და წინადადებების შედეგები, რაც შეეხებოდა ნამიბიელებისთვის პასპორტებისა და ვიზების გაცემას. ასევე მოუწოდა გენერალურ ასამბლეას, შექმნას ფონდი, რომელიც დახმარებას გაუწევს დევნილ ნამიბიელებს და დააფინანსებს კომპლექსურ საგანმანათლებლო და პროფესიული გადამზადების პროგრამებს ნამიბიაში. და ბოლოს, საბჭომ ხელახლა შექმნა ნამიბიის საკითხებზე სპეციალური ქვეკომიტეტი, რათა შეესწავლა დამატებითი რეკომენდაციები შესაბამისი რეზოლუციების განხორციელების გზებთან დაკავშირებით.
ჯორჯო არმანი

ჯორჯო არმანი (; დ. 11 ივლისი, 1934, პიაჩენცა, იტალია — გ. 4 სექტემბერი, 2025, მილანი, იტალია) — იტალიელი მოდის დიზაინერი და მილიარდერი. პირველად აღიარება მოიპოვა „ 1881“-ში მუშაობისას. 1975 წელს ჩამოაყალიბა თავისი კომპანია „“, რომელიც საბოლოოდ გაფართოვდა მუსიკის, სპორტისა და სასტუმროების სფეროში. 2001 წლისათვის არმანი აღიარებული იყო როგორც იტალიური წარმოშობის ყველაზე წარმატებული დიზაინერი. მას მიეწერება წითელი ხალიჩის მოდის პიონერობა. გარდაცვალების პერიოდში მისი იმპერია 12,1 მილიარდ დოლარზე მეტი ღირებულების იყო.

ჯორჯო არმანი გარდაიცვალა მილანში, საკუთარ სახლში, 2025 წლის 4 სექტემბერს, 91 წლის ასაკში.
უილოაპან-დე-კუაუტემოკი

უილოაპან-დე-კუაუტემოკის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი ვერაკრუსის შტატში, მექსიკის აღმოსავლეთ ნაწილში. შედის მთების რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 7 293 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 8 %-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 18.7 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 390 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია ვერაკრუსის შტატის შემადგენლობაში 1859 წლის 18 დეკემბერს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია უილოაპან-დე-კუაუტემოკი. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 30074.
ისუატლან-დელ-კაფე

ისუატლან-დელ-კაფეს მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი ვერაკრუსის შტატში, მექსიკის აღმოსავლეთ ნაწილში. შედის მთების რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 23 132 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 8.1 %-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 129.4 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 178.8 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია ვერაკრუსის შტატის შემადგენლობაში 1831 წლის 28 მარტს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ისუატლან-დელ-კაფე. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 30080.
ისტაკსოკიტლანი

ისტაკსოკიტლანის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი ვერაკრუსის შტატში, მექსიკის აღმოსავლეთ ნაწილში. შედის მთების რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 74 004 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 13.2 %-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 137.4 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 538.6 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია ვერაკრუსის შტატის შემადგენლობაში 1824 წლის 3 აგვისტოს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ისტაკსოკიტლანი. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 30085.
ლა-პერლა (ვერაკრუსი)

ლა-პერლის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი ვერაკრუსის შტატში, მექსიკის აღმოსავლეთ ნაწილში. შედის მთების რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 28 258 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 19.5 %-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 137.9 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 204.9 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია ვერაკრუსის შტატის შემადგენლობაში 1831 წლის 31 მარტს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ლა-პერლა. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 30127.
ისუატლანსილიო

ისუატლანსილიოს მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი ვერაკრუსის შტატში, მექსიკის აღმოსავლეთ ნაწილში. შედის მთების რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 27 295 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 29.1 %-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 52.4 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 520.9 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია ვერაკრუსის შტატის შემადგენლობაში 1831 წლის 28 მარტს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ისუატლანსილიო. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 30081.
ლოს-რეიესი (ვერაკრუსი)

ლოს-რეიესის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი ვერაკრუსის შტატში, მექსიკის აღმოსავლეთ ნაწილში. შედის მთების რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 6 308 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 15.0 %-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 34.2 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 184.4 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია ვერაკრუსის შტატის შემადგენლობაში 1831 წლის 28 მარტს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ლოს-რეიესი. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 30137.
მაგდალენას მუნიციპალიტეტი (ვერაკრუსი)

მაგდალენას მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი ვერაკრუსის შტატში, მექსიკის აღმოსავლეთ ნაწილში. შედის მთების რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 3 299 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 13.0 %-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 13.8 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 239.1 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია ვერაკრუსის შტატის შემადგენლობაში 1831 წლის 28 მარტს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია მაგდალენა. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 30098.