იანგჭოუ

იანგჭოუ — საოლქო დონის ქალაქი ცენტრალური ძიანსუს პროვინციაში, ჩინეთი. იანძის ჩრდილოეთ ნაპირზე გაშენებული ქალაქი ესაზღვრება ნანკინს სამხრეთ-დასავლეთით, ხუაიანი ჩრდილოეთით, იენჩენგი ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან, თაიჭოუ აღმოსავლეთიდან. მდიანრე იანძის გადაღმა მდებარეობს ჭენძიანგი. 2010 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობამ 4 414 681 ადამიანი შეადგინა. იანგჭოუს ურბანულ არეალში, რომელიც სამ ურბანულ რეგიონს მოიცავს 2 146 980 ადამიანი ცხოვრობს.

ისტორიულად, იანგჭოუ ჩინეთის ერთ-ერთი ყველაზე მდიდარი ქალაქია, სადაც სხვადასხვა პერიოდში ცხოვრობდნენ ცნობილი მოვაჭრეები ოჯახებით, პოეტები, ხელოვანები და სწავლულები. ქალაქის სახელი („ჩინურიდან იტარგმნება როგორც „ამომავალი პრეფექტურა, ოლქი“) კარგად აღწერს იანგჭოუს ყოფილ პოზიციას. ის იმპერიულ ჩინეთში არსებული იანგის დედაქალაქი გახლდათ. იანგჭოუ გახდა ერთ-ერთი პირველი ქალაქი, რომელმაც ჩინეთში მსოფლიო ბანკის ვალით ისარგებლა. ეს თანხა 1994 წელს იანგჭოუს თერმული ელექტრო სადგურის ასაშენებლად იქნა გამოყენებული.
ისტორია
კუანგლინგი (, ფინინი: ) არის უძველესი დასახლება იანგჭოუს ტერიტორიაზე, რომელიც გაზაფხულისა და შემოდგომის პერიოდშია დაარსებული. უს მმართველის, მეფე ფუჩაის მიერ იუეს დამარცხების შემდეგ, ქალაქის გარშემო აშენდა 12 მეტრიანი გარნიზონი მდინარე იანძის ჩრდილოეთ სანაპიროზე. ძველი წელთაღრიცხვით დაახლოებით 385 წელს ქალაქის გარნიზონს ფორმის გამო ხანჩენგი ეწოდა (სახელი გამომდინარეობს ჩინური სიგრძის საზომი ერთეულიდან, ლიდან). ახლად აშენებული ხანის არხიჰქმნიდა თხრილს ქალაქის სამხრეთ და აღმოსავლეთ მხარეს. ხანჩენგის დანიშნულება სუჭოუს დაცვას წარმოადგენდა ცის სამეფოს შეტევებისაგან. ხანის დინასტიის პერიოდში, კუანგლინგი რეგიონის სარდლობის ადგილსამყოფელს წარმოადგენდა. ის მიეკუთვნებოდა სუს პროვინციას და არა იანგის პროვინციას (იანგჭოუს), რომელიც იმ პერიოდში ჩნეთის მთლიან სამხრეთ ნაწილს მოიცავდა. 590 წელს ქალაქი ახლად დაარსებული იანგის პრეფექტურის დედაქალაქი გახდა და მისი ამჟამინდელი სახელწოდება ეწოდა.

სუეის იმპერატორის, იანგის (604–617) მმართველობის პერიოდში, იანგჭოუ ჩინეთის სამხრეთ ნაწილის დედაქალაქი იყო. მას ძიანგტუს უწოდებდნენ ჩინეთის დიდი არხის მშენებლობის დასრულებიდან [სუის დინასტია|სუის დინასტიის]] მმართველობდამდე. 610-იანი წლების დასაწყისში კორეის კოგურიოს სამეფოს მიერ იანგჭოუს დაპყრობის უშედეგო მცდელობების შედეგად, იმპერატორმა იანგმა ლეგიტიმაცია დაკარგა. ამას ბუნებრივი კატასტროფები და პროვინციული არეულობებიც დაემატა. 616 წელს, როდესაც მთელი ჩინეთის მასშტაბით აჯანყებები დაიწყო, იმპერატორმა მიატოვა ჩრდილოეთი და გადავიდა ძიანგტუში, სადაც მკვლელობამდე, 618 წლამდე რჩებოდა.

კლიმატი
იანგჭოუსათვის დამახასიათებელია სუბტროპიკული მუსონური კლიმატი. ქალაქში ზამთარი 4 თვემდე გრძელდება, ზაფხული სამ თვემდე. მოკლეა გაზაფხული და შემოდგომა.

კულტურა
იანგჭოუს ჩინურის დიალექტი (, ფინინი: ) ქვედა იანძის მანდარინის ჯგუფს მიეკუთვნება, რომელიც მინისა და ცინის დინასტიების ოფიციალურ ენასთან დაახლოებულია დიალექტია. ეს ენა ნანძინგის დიალექტზეა დაფუძნებული. იმის მიუხედავად, რომ იანგჭოუს დიალექტი თანამედროვე სტანდარტული ჩინურისაგან განსხვავებულად მიიჩნევა, ამ ორი ენის მოსაუბრეებს ერთმანეთის საუბრის გაგება ძირითადად მაინც შეუძლიათ. დიალექტი ასევე გამოიყენებოდა რეგიონული იდენტობის ამოსაცნობად და პოლიტიკაში ძიანგბეისა და ძიანგნანის რეგიონებში.

აყვავებისა და იმპერიული კეთილდღეობის პერიოდში, იანგჭოუში განვითარდა თხრობა და ხელოვნება. ინოვაციური ხელოვან-კალიგრაფი შითაო იანგჭოუში 1680-იან წლებში ცხოვრობდა. ის ქალაქში ასევე იყო 1697 წლიდან გარდაცვალებამდე, 1707 წლამდე. ამავე პერიოდის მიწურილს გამოჩნდა ცნობილი ხელოვანების გუნდი, სახელწოდებით იანგჭოუს რვა ექსცენტრიკოსი, რომლებიც ცნობილები მთელი ჩინეთის მასშტაბით გახდნენ. იანგჭოუ ასევე ცნობილია მისი მოქარგული ლაქვებისა და ჟადეებით.

ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკის ყოფილი გენერალური მდივანი, ჩინეთის პრეზიდენტი, ძიანგ წემინი სწორედ იანგჭოუში დაიბადა და გაიზარდა. მისი საშუალო სკოლა საჯარო ნოტარიუსის მოპირდაპირედ, იანგჭოუში მდებარეობდა.

დაძმობილებული ქალაქები
ბალაშიხა, რუსეთი
კენტი, ვაშინგტონი, აშშ
მალაკა, მალაიზია
ნოიბრანდენბურგი, გერმანია
მაინის ოფენბახი, გერმანია (1997 წლიდან)
ორლეანი, საფრანგეთი
პორირუა, ახალი ზელანდია
ვონი, ონტარიო, კანადა
უესტპორტი, აშშ