iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
კარლოს ფუენტესი

კარლოს ფუენტეს მასიასი (: დ. 11 ნოემბერი, 1928 — გ. 15 მაისი, 2012) — მექსიკელი მწერალი, ესეისტი, დიპლომატი, ჟურნალისტი, სცენარისტი.

დაიბადა ქალაქ პანამაში, სადაც იმ დროს მამამისი მუშაობდა, შემდეგ კი საცხოვრებლად ვაშინგტონში გადავიდნენ. საშუალო განათლება ვაშინგტონში მიიღო. 1944 წელს მექსიკაში ბებიასთან და პაპასთან გადავიდა საცხოვრებლად, სადაც 1965 წლამდე დარჩა. მან შეისწავლა მექსიკური კულტურა, ხელოვნება და ფოლკლორი. პატარაობიდანვე მწერლობაზე ოცნებობდა, მაგრამ მშობლების დაჟინებული მოთხოვნით იურიდიულ ფაკულტეტზე ჩააბარა ჯერ მეხიკოს ეროვნულ უნივერსიტეტში, შემდეგ კი ჟენევის საერთაშორისო ურთიერთობების ინსტიტუტში, შვეიცარიაში.

მამის მსგავსად, მუშაობა დაიწყო დიპლომატიურ კორპუსში, საგარეო საქმეთა სამინისტროს საერთაშორისო ურთიერთობების განყოფილებაში, მოგვიანებით კი იყო დიპლომატი პარიზში, ლონდონში და მსოფლიოს სხვა დედაქალაქებში. აშშ-ს უნივერსიტეტებში კითხულობდა ლექციებს. თავისუფალ დროს კი წერდა.

სამწერლო კარიერაში მისი დებიუტი 1954 წელს შედგა წიგნით „შენიღბული დღეები“. ამ წიგნს მოყვა კიდევ რამდენიმე ნაწარმოები, რის შემდეგაც კარლოსმა საკუთარი თავი მთლიანად წიგნების წერას მიუძღვნა. მისი უკანასკნელი წიგნი „ადამი ედემში“ 2009 წელს გამოიცა და მასში წამოჭრილია ნარკოტიკების პრობლემა მექსიკაში.

კარლოს ფუენტესს სამი შვილი ჰყავდა, რომელთაგანაც მხოლოდ ერთმა იცოცხლა, დანარჩენი ორი ადრეულ ასაკში ჰემოფილიითა და ნარკოტიკების დიდი დოზით გარდაიცვალა.

თავად ფუენტესი 2012 წლის 12 მაისს შინაგანი სისხლდენით გარდაიცვალა. დასაფლავებულია პარიზში, მონპარნას სასაფლაოზე.

იგი ავტორია ნაწარმოებებისა: „არტემიო კრუსის სიკვდილი“ (1962), „აურა“ (1962), „ბებერი გრინგო“ (1985), „უშობელი კრისტოფერი“ (1987) და სხვა. მისი გარდაცვალების შესახებ გამოქვეყნებულ წერილში „ -მა“ ფუენტესი დაახასიათა, როგორც „ერთ-ერთი ყველაზე სათაყვანო მწერალი ესპანურენოვან სამყაროში“ და აღნიშნა მისი მნიშვნელოვანი ღვაწლი „ლათინოამერიკული ლიტერატურის ბუმში“ 1960-70-იან წლებში. ხოლო „-მა“ მას „მექსიკის ყველაზე ცნობილი რომანისტი“ უწოდა. მიღებული აქვს მრავალი ლიტერატურული ჯილდო, მათ შორის „მიგელ დე სერვანტესის პრემია“ და მექსიკის უმაღლესი პრიზი — „ბელისარიო დომინგეზის ღირსების ორდენი“. მას ხშირად ასახელებდნენ ნობელის პრემიის კანდიდატთა შორის, თუმცა იგი არასდროს მიუღია.
ლათინოამერიკული ბუმი

ლათინოამერიკული ბუმი — მხატვრული ლიტერატურისა და კრიტიკის აღმავლობის ხანა ლათინურ ამერიკაში 1960-1970-იან წლებში. ეს იყო პერიოდი, როცა ამ რეგიონის მწერლები გამოირჩნენ ახალი მხატვრული იდეებით და აღიარება საერთაშორისო ასპარზზე მოიპოვეს. ბუმის უმთავრესი ავტორები იყვნენ: ხულიო კორტასარი, გაბრიელ გარსია მარკესი, ხორხე ლუის ბორხესი, მარიო ვარგას ლიოსა და კარლოს ფუენტესი.
ჯიმ კურიე

ჯეიმზ სპენსერ კურიე უმცროსი (; დ. 17 აგვისტო, 1970, სანფორდი, ფლორიდა, აშშ) — ამერიკელი ყოფილი პროფესიონალი ჩოგბურთელი, მსოფლიოს ყოფილი პირველი ჩოგანი.

კურიეს მოგებული აქვს 4 დიდი სლემის ტურნირი – 2 საფრანგეთის ღია პირველობა და 2 ავსტრალიის ღია პირველობა. მას დღემდე ეკუთვნის მნიშვნელოვანი რეკორდი მამაკაცთა ჩოგბურთში – 22 წლის და 11 თვის ასაკში, იგი გახდა ყველაზე ახალგაზრდა ჩოგბურთელი, რომელმაც ყველა დიდი სლემის ტურნირის ფინალამდე მიაღწია. აღსანიშნავია, რომ 1992-დან 2016 წლამდე, კურიე იყო უკანასკნელი მამაკაცი ჩოგბურთელი, რომელსაც ავსტრალიის და საფრანგეთის ღია პირველობები ჰქონდა მოგებული ერთ კალენდარულ წელიწადში. 2016 წელს, ეს შედეგი ნოვაკ ჯოკოვიჩმა გაიმეორა.

ამერიკელს ასევე მოგებული აქვს 5 მასტერსის ტურნირი. ჯამში მას -ის 23 ტიტული აქვს ერთეულთა თანრიგში მოგებული. კურიე 58 კვირის განმავლობაში იკავებდა ჩოგბურთელთა რეიტინგში პირველ ადგილს.

სანაკრებო დონეზე, მან 2-ჯერ მოიგო დეივისის თასი აშშ-ის ნაკრებთან ერთად. 2000 წელს საჩოგბურთო კარიერის დასრულების შემდეგ, იგი სხვადასხვა ტელევიზიებზე მუშაობდა ჩოგბურთის ექპერტად და კომენტატორად. 2005 წელს, კურიე საერთაშორისო ჩოგბურთის დიდების დარბაზში შეიყვანეს.

სტატისტიკა და მიღწევები
დიდი სლემის ტურნირების ფინალები: 7 (4–3)
წლის შემაჯამებელი ტურნირის ფინალები: 2 (0–2)
(დ) – დახურული კორტი

მასტერსის ტურნირების ფინალები: 5 (5–0)
რეკორდები
-ის ტურნირების ფინალები
ერთეულები: 36 (23 გამარჯვება, 13 მარცხი)
(დ) – დახურული კორტი

წყვილები: 11 (6–5)
დეივისის თასის ფინალები: 2 (2–0)
მთავარ ტურნირებზე ასპარეზობის შედეგები ერთეულებში
ჯე – ჯგუფური ეტაპი

ჯილდოები
-ის მსოფლიო ჩემპიონი: 1992
-ის წლის ჩოგბურთელი: 1992

ურთიერთშეხვედრების შედეგები
კურიეს ურთიერთშეხვედრების შედეგები ჩამოთვლილ მეტოქეებთან (რეიტინგში პირველი ჩოგნები გამუქებულია):

პიტ სამპრასი (4–16)
ანდრე აგასი (7–5)
მაიკლ ჩანგი (12–12)
სტეფან ედბერგი (6–4)
სერხი ბრუგერა (5–2)
პეტრ კორდა (3–1)
გორან ივანიშევიჩი (8–3)
თომას მუსტერი (7–5)
ჯიმი კონორსი (3–0)
ჯონ მაკინროი (2–1)
ივან ლენდლი (0–4)
მიხაელ შტიხი (5–7)
რიჰარდ კრაიჩეკი (7–1)
მარკ როსე (7–4)
ბორის ბეკერი (1–6)
ევგენი კაფელნიკოვი (1–5)
უეინ ფერეირა (9–2)
გი ფორჟე (7–1)
ტოდ მარტინი (6–1)
სედრიკ პიოლინი (5–4)
ანდრეი მედვედევი (2–2)
ტიმ ჰენმენი (3–1)
გრეგ რუსედსკი (4–0)
მაგნუს ლარსონი (2–2)
თომას ენქვისტი (6–2)
კარლოს კოსტა (2–1)
დევიდ უიტონი (3–3)
სლავა დოსედელი (1–4)
ალბერტ კოსტა (2–2)
ანდრეს გომესი (2–1)
შენგ სჰალკენი (3–1)
კაროლ კუჩერა (3–1)
ანდრეი ჩესნოკოვი (4–6)
ანდრეი ჩერკასოვი (2–2)
კარლოს მოია (2–1)
გუსტავო კუერტენი (1–0)
ალბერტო ბერასატეგი (0–2)
ალექს კორეთხა (0–4)
ბრედ გილბერტი (2–2)
მარატ საფინი (1–1)
ანდრეი ოლხოვსკი (1–1)
პატრიკ რაფტერი (0–3)
მარსელო რიოსი (0–3)
ჯონათან სტარკი (2–2)
დავიდ ნალბანდიანი (1–0)

გამარჯვებები ტოპ-10-ის ჩოგბურთელებზე სეზონების მიხედვით
რობერტ სმითსონი

რობერტ სმითსონი ( დ. 2 იანვარი, 1938 — გ. 20 ივლისი, 1973) — ამერიკელი მხატვარი, ლენდ არტის მნიშვნელოვანი წარმომადგენელი.

ადრეული ცხოვრება და განათლება
რობერტ სმითსონი დაიბადა პასეიკში და ადრე ცხოვრობდა რუტერფორდში. რუტერფორდში მისი პედიატრი იყო უილიამ კარლოს უილიამსი. როდესაც სმითსონი ცხრა წლის გახდა, მისი ოჯახი საცხოვრებლად გადავიდა კლიპტონში. 1955-1956 წლებში სწავლობდა ნიუ-იორკის სამხატვრო სტუდენტთა ლიგაში და შემდეგ სწავლა განაგრძო ბრუკლინის მუზეუმის სკოლაში.

სმითსონი დაიღუპა ავიაკატასტროფაში 1973 წლის 20 ივლისს, ტეხასთან ახლოს.

ნამუშევრები
„სპირალური კაშხალი“ - მისი ერთ ერთი ყველაზე ცნობილი ნამუშევარი, რომელიც შექმნილი აქვს 1970 წელს და მდებარეობს ამერიკის შეერთებულ შტატებში, დიდ მლაშე ტბაში. ის არის პირველი ლენდ არტის ნიმუში.
„სპირალური გორაკი“ - ემენში, ნიდერლადებში.
„გატეხილი წრე“ - ემენში, ნიდერლადებში.
ელჩინ სანგუ

ელჩინ სანგუ ( დ.13 აგვისტო, 1985, იზმირი, თურქეთი) — თურქი მსახიობი.

ბიოგრაფია
ელჩინ სანგუ დაიბადა 13 აგვისტოს 1985 წელს იზმირში. აქვს ჩერქეზული წარმომავლობა. თეატრალური სკოლის დასრულების შემდეგ ის გადაიღეს სერიალებში: „ერთი სიყვარულის ისტორია“, „ქურთ სეითი და ალექსანდრა“. 2015 წელს ელჩინმა მიიღო მთავარი როლი, სერიალში „დაქირავებული სიყვარული“.
ავსტრიის საფეხბურთო კავშირი

ავსტრიის საფეხბურთო კავშირი — ფეხბურთის მმართველი ორგანო ავსტრიაში. დაარსდა 1904 წელს. ორგანიზაციის შტაბ-ბინა მდებარეობს ვენაში.

ფეხბურთის თამაშის ტრადიცია ავსტრიაში მე-19 საუკუნეში გაჩნდა. ქვეყნის პირველი საფეხბურთო კლუბი დაარსდა 1894 წელს. დღეს სპორტის ეს სახეობა ქვეყანაში ყველაზე პოპულარულია სათხილამურო სპორტთან ერთად.

ავსტრიის საფეხბურთო კავშირის სტრუქტურაში შედიან რეგიონული ორგანიზაციები და ავსტრიის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრები. მისი ეგიდით ყოველწლიურად ეწყობა ავსტრიის ბუნდესლიგა, პირველი ლიგა, ავსტრიის თასი და სუპერთასი.

საუკეთესო შედეგს მსოფლიო ჩემპიონატზე ავსტრიის ეროვნულმა ნაკრებმა მიაღწია 1954 წელს, როდესაც იგი ტურნირის მესამეადგილოსანი გახდა.
ნიუტონის თასი

ნიუტონის თასი — საერთაშორისო ამხანაგური საფეხბურთო ტურნირი, რომელიც არგენტინისა და ურუგვაის ეროვნულ საფეხბურთო ნაკრებებს შორის იმართებოდა 1906–1976 წლებში.

წარმოადგენდა საქველმოქმედო შეჯიბრებას, რომელიც მიზნად ისახავდა ამ ორი ქვეყნის ღარიბი ბავშვებისთვის გარკვეული მატერიალური დახმარების გაწევას. მისი ორგანიზატორი იყო ჟურნალ „სპორტსმენის“ დირექტორი ნიკანორ ნიუტონი. სულ გაიმართა მისი 27 გათამაშება. აქედან, არგენტინის ნაკრებმა 17-ჯერ მოიპოვა თასი, ხოლო ურუგვაიმ — ათჯერ.

გათამაშების შედეგები
ქვემოთ მოცემულია ნიუტონის თასის ფინალური მატჩების შედეგები წლების მიხედვით.

----

----

----

----

----

ტიტულები
(17) : 1906, 1907, 1908, 1909, 1911, 1916, 1918, 1924, 1927, 1928, 1937, 1942, 1945, 1957, 1973, 1975, 1976
(10) : 1912, 1913, 1915, 1917, 1919, 1920, 1922, 1929, 1930, 1968
დეგუ

დეგუ — სიდიდით მეოთხე ქალაქი სამხრეთ კორეაში, სეულის, პუსანისა და ინჩხონის შემდეგ.

ეკონომიკა
ქალაქის ძირითად ინდუსტრიას წარმოადგენს ტექსტილის მრეწველობა, მეტალურგია და მანქანათმშენებლობა.

ტრანსპორტი
დიდი სატრანსპორტო კვანძი, ტრანს-კორეის მაღალსიჩქარიანი რკინიგზის ერთ-ერთი გაჩერება, საერთაშორისო აეროპორტი.
ქალაქში მოქმედებს მეტროპოლიტენი, რომელიც შედგება სამი ხაზისაგან. 2003 წელს მეტროში მომხდარ კატასტროფულ შემთხვევას 198 ადამიანი ემსხვერპლა.

დამეგობრებული ქალაქები
ატლანტა, აშშ (10 ნოემბერი 1981)
ალმათი, ყაზახეთი (26 ნოემბერი 1990)
ცინდაო, ჩინეთი (4 დეკემბერი 1993)
მინას-ჟერაისი, ბრაზილია (21 ივნისი 1994)
ჰიროსიმა, იაპონია (2 მაისი 1997)
სანქტ-პეტერბურგი, რუსეთი (3 ნოემბერი 1997)
მილანი, იტალია (14 დეკემბერი 1998)
პლოვდივი, ბულგარეთი (14 ოქტომბერი 2002)
მე ვარ ომეგა

მე ვარ ომეგა — 2007 წლის ამერიკული პოსტაპოკალიფტური სამეცნიერო ფანტასტიკური ფილმი, რომლის რეჟისორია გრიფ ფერსტი, სცენარი ეკუთვნის ჯოფ მიდის. მთავარ როლს ასრულებს ამერიკელი მსახიობი მარკ დაკასკოსი. ფილმი წარმოადგენს რიჩარდ მეთისონის რომანის, „მე ვარ ლეგენდა“ არაოფიციალურ ადაპტაციას. ფილმი გამოვიდა, „მე ვარ ლეგენდას“ პრემიერის შემდეგ, იმ მიზნით რომ მასთან გაენაწილებინა შემოსავალი.

სიუჟეტი
სიუჟეტი მიმდინარეობს პოსტაპოკალიფტურ ლოს-ანჯელესში, სადაც გენეტიკური ვირუსის გავრცელების შემდეგ ადამიანები იქცნენ სისხლის მსმელ ზომბებად. ფილმი არ იძლევა ინფორმაციას იმის შესახებ, დაინფიცირებულია თუ არა მთელი მსოფლიო, თუმცა სავარაუდოდ ინფექცია გლობალურია, ვინაიდან, ფილმიდან ვიგებთ, რომ მთავარი გმირი უშედეგოდ ცდილობს რადიოსიგნალების აღმოჩენას და სხვა ადამიანებთან დაკავშირებას ინტერნეტის მეშვეობით. რიჩარდი იძულებულია ებრძოლოს ზომბებს გადარჩენისთვის. ერთ დღესაც, ინტერნეტის საშუალებით მას დაუკავშირდება სხვა გადარჩენილი, ბრიანა, რომელიც ასევე იმყოფება ლოს-ანჯელესში და ცდილობს დაუკავშირდეს გადარჩენილთა ბანაკ „ანტიოქიას“. საბოლოოდ რიჩარდი ბომბის მეშვეობით აფეთქებს ქალაქს.
უოლტერ დე მარია

უოლტერ ჯოზეფ დე მარია (; დ. 1 ოქტომბერი, 1935 — გ. 25 ივლისი, 2013) — ამერიკელი მხატვარი, მოქანდაკე, ილუსტრატორი და კომპოზიტორი, რომელიც ცხოვრობდა და მუშაობდა ნიუ-იორკში. 1960-იან წლებში მისი მხატვრული პრაქტიკა უკავშირდებოდა მინიმალურ ხელოვნებას, კონცეპტუალურ ხელოვნებასა და მიწის ხელოვნებას (ლენდ-არტის)

-ის დირექტორმა მაიკლ გოვანმა მასზე თქვა: „მე ვფიქრობ, რომ ის ჩვენი დროის ერთ-ერთი უდიდესი მხატვარია“. გოვანი უოლტერთან ერთად რამდენიმე წლის განმავლობაში მუშაობდა. სწორედ მან აღმოაჩინა, რომ მისი ნამუშევრები იყო „სინგულარული, ამაღლებული და პირდაპირი“ ხასიათის.

სიცოცხლე და კარიერა
უოლტერ დე მარია 1935 წლის 1 ოქტომბერს დაიბადა ოლბანში, კალიფორნიაში. მის მშობლებს ოლბანში ჰქონდათ ადგილობრივი რესტორანი. მისი პირველი აკადემიური ინტერესი იყო მუსიკა - პირველად პიანინო, შემდეგ კი პერკუსია. მან ასევე მიიღო სპორტისთვის მანქანები, რომელთა ნახაზებიც გააკეთა. 1946 წელს შეუერთდა მუსიკოსთა გაერთიანებას.

1953–1959 დე მარია სწავლობდა ისტორიისა და ხელოვნების განხრით კალიფორნიის უნივერსიტეტში, ბერკლში. სწავლის დამთავრების შემდეგ მუშაობა დაიწყო ქანდაკებაზე. 1960-იან წლებში მის მეგობარ ლა მონტე იანგთან ერთად მონაწილეობდა სან-ფრანცისკოს თეატრალურ სპექტაკლებში.

1960-იან წლებში მისი ადრეულ ნამუშევრებზე გავლენას ახდედნენ დადაზმი, სუმატიზმი და კონსტრუქტივიზმი. ამ ნამუშევრებში მან გამოიყენა მარტივი გეომეტრიული ფორმები და სამრეწველო წარმოების მასალები, როგორებიცაა უჟანგავი ფოლადი და ალუმინის მასალა, რომელიც ასევე მინიმალურ ხელოვნებას წარმოადგენს. კოლექტორის რობერტ სკალის მხარდაჭერით, 1965 წელს დაიწყო ლითონის გამოყენება.

1960-იანი წლების შუა ხანებში მონაწილეობდა სხვადასხვა მხატვრულ საქმიანობაში. მისი ნამუშევარი „კეიჯი“, რომელიც შექმა ჯონ კეიჯისთვის, 1966 წელს გამოფენილი იყო ნიუ-იორკის ებრაულ მუზეუმში. ამ ხანებში მან შექმნა ორი მუსიკალური ნამუშევარი („კრიკეტული მუსიკა“, 1964, „ოკეანის მუსიკა“, 1968) და ორი ფილმი (სამი წრე და ორი ლომი უდაბნოში, ჰარქორდი, 1969).

დე მარია კალიფორნიაში 2013 წლის მაისში გაემგზავრა დედამისის დაბადების 100 წლის თავის აღსანიშნავად. ის აქ გარდაიცვალა 2013 წლის 25 ივლისს. ბიზნესმენმა და ხელოვნების კოლექციონერმა პიტერ ბრანტიმ 27 მილიონ დოლარად იყიდა დე მარიას სტუდია.

გამოფენები
დე მარიამ და რობერტ უიტმანმა 1963 წელს ნიუ იორკში „9 დიდი ჯონსის“ ქუჩაზე გალერეა გახსნეს. ამავე წელს მან წარმოადგინა თავისი პირველი სოლო ქანდაკება. 1965 წელს ეს ქანდაკება გამოფინა ნიუ-იორკის პოლას ჯონსონის გალერეაში.

1989 წელს დე მარია შეუერთდა გაგოსიანის გალერეას. 2014 წელს გალერეამ წარადგინა პირველი შოუ „დე მარიას ქონება“.
ფეხბურთი სერბეთში

ფეხბურთი სერბეთში ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული სპორტის სახეობაა. ყველაზე დიდი მიღწევა სერბეთის ფეხბურთის ისტორიაში არის სერბული „ცრვენა ზვეზდას“ გამარჯვება ევროპის ჩემპიონთა თასზე (თანამედროვე ჩემპიონთა ლიგა) 1991 წელს.

ისტორია
თანამდეროვე სერბეთის ტერიტორიაზე პირველი საფეხბურთო კლუბი დაარსდა 1901 წელს სუბოტიცაში (ვოევოდინა), ხოლო პირველი გუნდი უშუალოდ მაშინდელი სერბეთის სამეფოს ტერიტორიაზე იყო 1903 წელს შექმნილი „შუმადია“.

პირველი საფეხბურთო ტურნირი სერბეთში გაიმართა 1913 წელს. პირველი მსოფლიო ომის შემდეგ შეიქმნა იუგოსლავიის სამეფო. 1919 წელს დაარსდა იუგოსლავიის საფეხბურთო კავშირი. 1923 წელს გაიმართა პირველი იუგოსლავიის ჩემპიონატი, რომელშიც მონაწილეობდნენ ხორვატული, სლოვენური, ბოსნიური, სერბული და მაკედონური გუნდები. სერბულმა „იუგოსლავიამ“ ტურნირში მესამე ადგილი დაიკავა.

1930 წელს მსოფლიო ჩემპიონატზე იუგოსლავიის ნაკრებმა მესამე ადგილი დაიკვა. ტურნირის დაწყების წინ ხორვატმა ფეხბურთელებმა ბოიკოტი მოუწყეს ეროვნულ ნაკრებს, მეფემ, ალექსანდრე -მა კი უარი განაცხადა მის დაფინანსებაზე. გამოსავალი მაინც მოიძებნა და იუგოსლავიის გუნდი ჩემპიონატზე გაემგზავრა. იგი სწორედ სერბი მოთამაშეებით იყო დაკომპლექტებული, ამასთან ერთად იუგოსლავიის ნაკრების საშუალო ასაკი ყველაზე პატარი იყო მონაწილეებს შორის.

1945 წლის 4 მარტს დაარსდა სერბეთის საფეხბურთო ისტორიაში ყველაზე ტიტულოვანი გუნდი, „ცრვენა ზვეზდა“. 1991 წელს გუნდმა ევროპის ჩემპიონთა თასი და საკონტინენტთაშორისო ტურნირი მოიგო.

1960-1963 წლებში აშენდა ქვეყნის ყველაზე დიდი სტადიონი, „რაიკო მიტიჩი“. ეს სახელი არენას 2014 წელს ეწოდა ლეგენდარული სერბი ფეხბურთელის, რაიკო მიტიჩის პატივსაცემად. 2017 წლის 18 ნოემბერს სტადიონთან ახლოს მას ძეგლი დაუდგეს.

მმართველი ორგანო
სერბეთის ფეხბურთის მმართველი ორგანოა სერბეთის ფეხბურთის ასოციაცია. იგი 2006 წელს ჩამოყალიბდა, სერბეთის და ჩერნოგორიის სახელმწიფოთა კავშირის დაშლის შემდეგ.

პრეზიდენტები (2006 წლიდან)
ზვეზდან ტერზიჩი (ივლისი 2006 – მარტი, 2008)
ტომისლავ კარაჯიჩი (მარტი, 2008 – ივლისი, 2008) (შემცვლელი)
ტომისლავ კარაჯიჩი (ივლისი, 2008 – დღემდე)

სერბეთის ეროვნული ნაკრების მწვრთნელები (2006 წლიდან)
ხავიერ კლემენტე (2006–2007)
მიროსლავ ჯუკიჩი (2007–2008)
რადომირ ანტიჩი (2008–2010)
ვლადიმირ პეტროვიჩი (2010–2011)
რადოვან ჩურჩიჩი (2011–2012)
სინიშა მიხაილოვიჩი (2012–2013)
ლიუბინკო დრულოვიჩი (2014)
დიკ ადვოკაატი (2014)
რადოვან ჩურჩიჩი (2014–2016)
სლავოლიუბ მუსლინი (2016–2017)
მლადენ კრსტაიჩი (2018–)
პორტუგალიის ფეხბურთის ფედერაცია

პორტუგალიის ფეხბურთის ფედერაცია — ფეხბურთის ხელმძღვანელი ორგანიზაცია პორტუგალიაში, რომელიც დამოუკიდებლად და სრულად წარმართავს საფეხბურთო საქმიანობას და რომლის იურისდიქციაც ვრცელდება ქვეყნის მთელ ტერიტორიაზე. პორტუგალიის ფეხბურთის ფედერაცია არის ერთადერთი ხელმძღვანელი ორგანიზაცია, რომელიც წარმოადგენს პორტუგალიურ ფეხბურთს, როგორც ქვეყნის შიგნით, ისე მის ფარგლებს გარეთ.
პორტუგალიის ფეხბურთის ფედერაციის საქმიანობის ძირითად მიზანს წარმოადგენს პორტუგალიის ტერიტორიაზე ფეხბურთის თამაშისა და საფეხბურთო საქმიანობის მუდმივად განვითარება, ხელშეწყობა, რეგულირება და კონტროლი; ფეხბურთში ეროვნულ დონეზე ყველა რანგისა და ფორმის შეჯიბრებათა ორგანიზება; საფეხბურთო ინსტუქციებისა და დებულებების შედგენა და მათი მოქმედების უზრუნველყოფა; პორტუგალიის ტერიტორიაზე გამართული ყველა ოფიციალური და ამხანაგური საფეხბურთო მატჩების კონტროლი და ზედამხედველობა; ფეხბურთთან დაკავშირებული საერთაშორისო სპორტული ურთიერთობების ხელმძღვანელობა; საერთაშორისო საფეხბურთო ტურნირების მასპინძლობა; პორტუგალიის საფეხბურთო ნაკრები გუნდების ფორმირება და მომზადება; პორტუგალიის საფეხბურთო ჩემპიონატის, თასის გათამაშების და პორტუგალიის ფეხბურთის ფედერაციის ეგიდით ჩატარებულ ყველა ოფიციალურ და ამხანაგურ მატჩში კვალიფიციური მსაჯობის და ინსპექტირების უზრუნველყოფა. ფიფა-ს, უეფა-ს და პორტუგალიის ფეხბურთის ფედერაციის წესდებების, ინსტრუქციების, მითითებების და გადაწყვეტილებების, ასევე თამაშის წესების დაცვის უზრუნველყოფა.

დაარსდა 1914 წელს. ორგანიზაციის შტაბ-ბინა მდებარეობს პორტუგალიის დედაქალაქ ლისაბონში.

ფეხბურთი პორტუგალიაში გავრცელდა მე-19 საუკუნეში. ქვეყნის უძველესი კლუბი, „აკადემიკა“ დაარსდა 1887 წელს კოიმბრაში. 1914 წლის 31 მარტს სამმა რეგიონალურმა ფეხბურთის ფედერაციამ (ლისაბონის,პორტუს და პორტალეგრის ფედერაციები) ჩამოაყალიბა ეროვნული საფეხბურთო ასოციაცია, რომელიც გახდა თანამედროვე პორტუგალიის ფეხბურთის ფედერაციის წინამორბედი.

პორტუგალიის ყველაზე ტიტულოვანი გუნდია ლისაბონის „ბენფიკა“, რომელსაც თავისი ისტორიის მანძილზე 81 ოფიციალური ტუნირი აქვს მოგებული.

პორტუგალიის ეროვნული ნაკრებს, რომელიც პორტუგალიის ფეხბურთის ფედერაციის მიერ იმართება, ფიფა-ს ცხრილში საუკეთესო პოზიცია ეკავა 2010 წლის 26 მაისს (მესამე ადგილი), მსოფლიო ჩემპიონატის დაწყების წინ. ფერნანდუ სანტუშის ხელმძღვანელობით, 2016 წელს ნაკრებმა ევროპის ჩემპიონატი მოიგო.
რიჩარდ მეთისონი

რიჩარდ ბერტონ მეთისონი (; დ. 20 თებერვალი, 1926 — გ. 23 ივნისი, 2013) — ამერიკელი მწერალი და სცენარისტი, რომელიც ძირითადად ქმნიდა ფენტეზი და საშინელებათა ჟანრის ნაწარმოებებს. მისი ყველაზე განთქმული ნამუშევარია 1954 წლის სამეცნიერო ფანტასტიკური საშიენელებათა რომანი „მე ვარ ლეგენდა“, რომლის მოტივებზეც გადაღებულია ოთხი ფილმი: „უკანასკნელი ადამიანი დედამიწაზე“ (1964), „ადამიანი ომეგა“ (1971) „მე ვარ ლეგენდა“ (2007) „მე ვარ ომეგა“ (2007). ის ტელესიერიალის „ბინდის ზონა“ 16 ეპიზოდის სცენარის ავტორია.

ბიოგრაფია
მეთისონი დაიბადა 1926 წლის 20 თებერვალს, ალენდეილში, ნიუ-ჯერსი, ნორვეგიელი ემიგრანტების ოჯახში. 8 წლის იყო როდესაც მშობლები ერთმანეთს გაშორდნენ, რის შემდეგაც იზრდებოდა დედასთან ბრუკლინში, ნიუ-იორკში. ადრეულ ასაკში მასზე გავლენა იქონია კენეთ რობერტსის ფილმმა „დრაკულა“. პირველი მოთხრობა დაწერა 8 წლის ასაკში, რომელიც გამოქვეყნდა ადგილობრივ გაზეთში „ “. ბრუკლინის ტექნიკური სკოლის დამთავრების შემდეგ მონაწილეობდა მეორე მსოფლიო ომში, რის შესახებაც მოგვიანებით, 1960 წელს დაწერა ავტობიოგრაფიული რომანი „უწვერო მეომრები“.

1971 წელს შედგა მეთისონის მოთხრობის, „დუელის“ ეკრანიზაცია, რომლის სცენარისტი თავად არის, ხოლო რეჟისორია სტივენ სპილბერგი.

სიცოცხლის განმავლობაში გადაღებული იქნა მწერლის რომანებზე დაფუძნებული რამდენიმე ფილმი. მეთისონს მიღებული აქვს სხვადასხვა ჯილდოები, მათ შორის ფენტეზის მსოფლიო პრემია და ბრემ სტოკერის პრემია. 2010 წელს შეყვანილი იქნა სამეცნიერო ფანტასტიკის დიდების დარბაზში.
ყველისციხის ბრძოლა (1080)

ყველისციხის ბრძოლა — ბრძოლა სელჩუკთა სახელმწიფოსა და საქართველოს ლაშქარს შორის 1080 წელს. სელჩუკებმა გაიმარჯვეს ბრძოლაში, რის შემდეგაც მიეცათ საშუალება შემდგომი ექსპანსიისთვის საქართველოში.

გიორგი -ის მეფობის დროს საქართველოსთვის მეტად მძიმე საშინაო და საგარეო მდგომარეობა იყო შექმნილი. ფარცხისის ბრძოლაში მოპოვებულმა გამარჯვებამ მეფეს მისცა საშუალება სხვა ღონისძიებებიც გაეტარებინა, მან აიღო ანაკოფია, კლარჯეთის, შავშეთის, ჯავახეთის და არტაანის ციხეები, აგრეთვე კარის ციხე-ქალაქი. ამის შემდგომ საქართველოსთვის მოვლენები ცუდად განვითარდა. ბიზანტიელებმა თავიანთი გავლენა თურქ-სელჩუკებს დაუთმეს საქართველოსთან მდებარე პროვინციებზე. მტერი უკვე ორი მხრიდან ერტყა ქვეყანას, რაც დამატებით საფრთხეებს ქმნიდა. 1080 წელს სულთანმა, მალიქ-შაჰიმა საგანგებო ლაშქარი გააგზავნა გიორგი -ის წინააღმდეგ საბრძოლველად ამირა აჰმადის მეთაურობით. აჰმად ამირას ჯარმა პირველ რიგში კარის ციხე-ქალაქი აიღო, შემდეგ კი ყველისციხესთან მყოფ გიორგი -ს დაესხა თავს. სავარაუდოდ, მეფის ყველისციხესთან ყოფნა სამხედრო მიზნით უნდა ყოფილიყო გამოწვეული, არ არის გამორიცხული, რომ მეფე აქ ლაშქრის შეკრებით და თურქთათვის საპასუხო დარტყმის სამზადისით ყოფილიყო დაკავებული. აჰმად ამირამ ზუსტად გაიგო მეფის ადგილსამყოფელი და დაესხა მას. მემატიანე ხაზს უსვამს ღალატს, სელჩუკებმა მეფის სამოყოფელის გაგება და იქამდე შეუმჩნევლად მისვლა ქართველთა დახმარენით მოახერხეს. როინ მეტრეველი და ჯაბა სამუშია მიიჩნევენ, რომ ამ შემთხვევაში მეფის წინააღმდეგ განწყობილ ფეოდალთა დიდ დასთან უნდა გვქონდეს საქმე, რომელთაც დიდი გავლენა უნდა ჰქონოდათ სამხრეთ საქართველოსა და კარის ციხე-ქალაქის ტერიტორიაზე, რადგან, მათი აზრით, აჰმად ამირა მხოლოდ ძლიერი მოკავშირის დახმარებით თუ შეძლებდა ასეთი დიდი მანძილის შეუმჩნევლად გავლას. მტრის თავდასხმა მეტად მოულოდნელი აღმოჩნდა მეფისთვის. ბრძოლაში იგი სასწაულად გადაურჩა სიკვდილს, ხიფათისგან თავდახსნილმა თავისი ამალით სასწრაფოდ დატოვა ბანაკი და აჭარის მთებს შეაფარა თავი. აჰამდ ამირა გიორგი -ს აღარ დაედევნა, მისმა ჯარმა ექსპანსია გააგრძელა. სელჩუკებმა თავდაპირველად მოაოხრეს ასისფორნი და კლარჯეთი ზღვისპირამდე. შემდგომში მათი რისხვა დაატყდა შავშეთს, აჭარას, სამცხეს, ქართლს, არგვეთს, სამოქალაქოს და ჭყონდიდს. მათ ერთ დღეში აიღეს და დაწვეს ქუთაისი. ამავე დროს, მათმა რაზმებმა ააოხრეს კლარჯეთისა და არტანუჯის უდაბნოები. სელჩუკთა შემოსევამ რამდენიმე თვეს გასტანა. ამის შემდეგ ისინი ყოველ გაზაფხულზე ესხმოდნენ თავს საქართველოს და დაზამთრებამდე რჩებოდნენ. დაიწყო „დიდი თურქობა“.
რობინ სოდერლინგის სტატისტიკა და მიღწევები

სტატიაში მოცემულია შვედი ყოფილი პროფესიონალი ჩოგბურთელის, მსოფლიოს ყოფილი მეოთხე ჩოგნის რობინ სოდერლინგის კარიერის სტატისტიკა და მიღწევები. სოდერლინგმა კარიერაში ერთეულთა თანრიგში -ის 10 ტურნირი მოიგო, აქედან ერთი მასტერსი. იგი ორჯერ გავიდა დიდი სლემის ტურნირების ფინალში – 2009 და 2010 წლებში, სოდერლინგმა საფრანგეთის ღია პირველობის გადამწყვეტ მატჩებში ითამაშა, თუმცა ორჯერვე დამარცხდა.

შვედმა კარიერაში უკანასკნელი მატჩი 2011 წელს გამართა როდესაც იგი 26 წლის იყო. კარიერის ნაადრევად დასრულება განაპირობა ინფექციური მონონუკლეოზით დაავადებამ. ოფიციალურად მან კარიერა 2015 წელს დაასრულა.

მთავარი ფინალები
დიდი სლემის ტურნირების ფინალები: 2 (0–2)
-ის მსოფლიო ტურის მასტერსი 1000-ის ფინალები: 1 (1–0)
-ის ტურნირების ფინალები
ერთეულები: 20 (10 გამარჯვება, 10 მარცხი)
წყვილები: 2 (1 გამარჯვება, 1 მარცხი)
სანაკრებო ტურნირზე გამარჯვება
2008 – მსოფლიო სანაკრებო თასი, გერმანია (თიხა)

ერთეულებში ასპარეზობის შედეგები
12008 წლის ჩათვლით ტარდებოდა როგორც ჰამბურგის მასტერსი.

22008 წლის ჩათვლით ტარდებოდა როგორც მადრიდის მასტერსი.

სოდერლინგის ურთიერთშეხვედრების შედეგები ტოპ-10-ის ჩოგბურთელებთან
გამარჯვებები ტოპ-10-ის ჩოგბურთელებზე სეზონების მიხედვით
ჯე – ჯგუფური ეტაპი
ლოპატინსკი

საკუთარი სახელი ლოპატინსკი შეიძლება აღნიშნავდეს შემდეგს:

გვარი
ნიკოლაი ლოპატინსკი — ლიტველი სახელმწიფო მოხელე და მწიგნობარი.
ფაუსტი ლეოს ძე ლოპატინსკი — უკრაინელი საბჭოთა კინორეჟისორი.
თეოფილაქტე (ლოპატინსკი) — რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მღვდელთმთავარი.
ლევ ვასილის ძე ლოპატინსკი — უკრაინელი მსახიობი და დრამატურგი.
ლევ გრიგორის ძე ლოპატინსკი — უკრაინელი ენათმეცნიერი, ლინგვისტი.
ბორის ლეოს ძე ლოპატინსკი — უკრაინელი მხატვარი.
იაროსლავ ბორისის ძე ლოპატინსკი — უკრაინელი საბჭოთა მათემატიკოსი.

----
ლიდია ლოპატინსკი — სოციალისტური შრომის გმირი (1966).

ტოპონიმი
ლოპატინსკი — ყოფილი დასახლება. 2004 წლიდან ქალაქ ვოსკრესენსკის ნაწილი.
ფოქვეშის ციხესიმაგრე

ფოქვეშის ციხესიმაგრე — ციხე სოფელ ფოქვეშში, აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკა, ოჩამჩირის მუნიციპალიტეტი, საქართველო.

სოფელ ფოქვეშის მაღალი მთის პლატოზე გაშენებული ყოფილა ციხე, რომელსაც მოსახლეობა „ბიჭიქვაცს“ უწოდებს. ამჟამად ძეგლი ძლიერ დანგრეულია. გადარჩენილია ქვით ნაშენი მხოლოდ ერთი კედელი სამი მეტრის სიმაღლეზე. ნაგებობა ორსართულიანი უნდა ყოფილიყო. ციხე აგებულია შუა საუკუნეებში.

ამჟამად ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის მიერ, რის გამოც ციხის შესწავლა და შესაბამისი სამუშაოების ჩატარება შეუძლებელია. ეკლესიის კედლები მძიმე ფიზიკურ მდგომარეობაშია და იგი სასწრაფო კონსერვაციას საჭიროებს.

2018 წლის აგვისტოში საქართველოს კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის ეროვნულმა სააგენტომ ციხესიმაგრეს კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი მიანიჭა.