iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
კორმაღალი

კორმაღალი (2013 წლამდე კვირიკე) — სოფელი საქართველოში, სამტრედიის მუნიციპალიტეტში, გომის თემში. მდებარეობს იმერეთის დაბლობზე. ზღვის დონიდან 160 მეტრი, სამტრედიიდან 18 კმ., გორმაღალიდან 2 კმ.

ისტორია
სოფელი შედიოდა საჯავახოს მხარეში, გომმუხაყრუას თემში როგორც ორი სხვადასხვა სოფელი, კვირიკე და კორმაღალი. კორმაღალში იდგა ღვთისმშობლის შობის ეკლესია, კვირიკეში წმინდა კვირიკესა და ივლიტას ეკლესია 1885 წელს სოფლის მკვიდრმა მედავითნე მოსე თევზაძემ გახსნა კორმაღალის სამრევლო სკოლა. დროთა განმავლობაში ორი სოფელი შეერყა ერთმანეთს და ეწოდებოდა კვირიკე. საბჭოთა პერიოდში სოფელში მოქმედებდა გომის მებოსტნეობა-მერძევეობის მეურონეობა. 2013 წლის 25 ივნისს ეწოდა კორმაღალი.

დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 221 ადამიანი.
კვირიკე (სამტრედიის მუნიციპალიტეტი)

კვირიკე — სოფელი საქართველოში, სამტრედიის მუნიციპალიტეტში, ნაბაკევის თემში, მდებარეობს იმერეთის დაბლობზე. ზღვის დონიდან 40 მეტრი, სამტრედიიდან 7 კმ., ნაბაკევიდან 2 კმ. სოფელი შედიოდა მიქელაძეების სათავადოში. საბჭოთა პერიოდში მოქმედებდა მესიმინდეობის კოლმეურნეობა.

დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 290 ადამიანი.
ტონგის მორაგბეთა ეროვნული ნაკრები

ტონგის მორაგბეთა ეროვნული ნაკრები (ქვეყანაში უფრო ცნობილი, როგორც ’ — «ფსოვები») — ტონგის ეროვნული ნაკრები, რომელიც ქვეყანას წარმოადგენს რაგბის საერთაშორისო მატჩებში და ტურნირებში. როგორც პოლინეზიის ქვეყნების სხვა ნაკრებები, ტონგელებიც ყოველი მატჩის დასაწყისში ასრულებენ საბრძოლო ცეკვას. ტონგის ნაკრების შემთხვევაში ესაა კაილაო, აგრეთვე ცნობილი როგორც სიპი-ტაუ. ნაკრები სამოის და ფიჯის ეროვნული ნაკრებებთან ერთად შედის წყნარი ოკეანის ქვეყნების სარაგბო ალიანსში. 2011 წლის რაგბის მსოფლიო ჩემპიონატზე ნაკრებმა მიაღწია უნიკალურ მიღწევას, მოუგო საფრანგეთის ნაკრებს ანგარიშით 19–14. მიუხედავად ამისა, ახალი ზელანდიის და კანადის ეროვნულ ნაკრებებთან წაგებამ არ მისცა პოლინეზიელებს საშუალება თავის ისტორიაში პირველად გასულიყვნენ რაგბის მსოფლიო ჩემპიონატის მეოთხედფინალში.

ისტორია
კუნძულებზე რეგბი გამოჩნდა საუკუნის დასაწყისში — თამაში შემოიტანეს მეზღვაურებმა და მისიონერებმა. ტონგის რაგბის კავშირი შეიქმნა 1923 წლის ბოლოს. ეროვნული ნაკრების პირველი თამაში შედგა მომდევნო წელს: ტონგამ მოუგო ფიჯის ანგარიშით 9–6. მიუხედავად ამისა, მეორე სატესტო თამაშში ტონგის ნაკრებმა წააგო (3–14), ხოლო გადამწყვეტი თამაში დამთავრდა ფრედ 0-0.
ფიჯის მორაგბეთა ეროვნული ნაკრები

ფიჯის მორაგბეთა ეროვნული ნაკრები – ეროვნული ნაკრები, რომელიც ქვეყანას წარმოადგენს რაგბის საერთაშორისო მატჩებში და ტურნირებში. საშინაო შეხვედრებს მართავს «ანზ ეროვნულ სტადიონზე» , რომელზეც ეტევა დაახლოებით 15 ათასი მაყურებელი.

ფიჯის ეროვნული ნაკრები რეგულარულად მონაწილეობს ყველაზე უფრო პრესტიჟულ საერთაშორისო სარაგბო ტურნირზე — რაგბის მსოფლიო ჩემპიონატზე. ეროვნულმა ნაკრებმა ვერ გადალახა მხოლოდ 1995 წლის რაგბის მსოფლიო ჩემპიონატის საკვალიფიკაციო ტურნირი. პირველ თავის წარმატებებს ფიჯის სარაგბო ნაკრებმა მიაღწია 1987 წლის რაგბის მსოფლიო ჩემპიონატზე, როდესაც შეძლო მეოთხედფინალში გასვლა. 20 წლის შემდეგ 2007 წლის რაგბის მსოფლიო ჩემპიონატზე ნაკრებმა გაიმეორა თავისი მიღწევა — მან მოუგო უელსის მორაგბეთა ეროვნულ ნაკრებს ანგარიშით 38:34 და კვლავ მოიპოვა ადგილი პლეი-ოფში. ასე რომ, ფიჯის ნაკრებმა გააღწია მსოფლიოს რვა უძლიერეს ნაკრებებს შორის. მაშინ ფიჯელებმა წააგეს მხოლოდ მომავალ ჩემპიონებთან, სამხრეთ აფრიკის მორაგბეთა ეროვნულ ნაკრებთან, ანგარიშით 37:20. ყოველ წელს ეროვნული ნაკრები სამოის და ტონგის ეროვნულ ნაკრებებთან ერთად იბრძვის წყნარი ოკეანის ერთა თასისთვის; ფიჯის ნაკრებმა ამ ტურნირზე სამჯერ გაიმარჯვა 2013, 2015 და 2016 წლებში.

ფიჯი ერთ-ერთი იმ ცოტა სახელმწიფოთაგანია, სადაც რაგბი ითვლება სპორტის ეროვნულ სახეობად. ქვეყანაში არსებობს 120 ათასზე მეტი დარეგისტრირებული მოთამაშე, როდესაც მისი მოსახლეობის მთლიანი რაოდენობა შეადგენს 950 ადამიანს. ნაკრები ტრადიციულად თამაშობს შავ-თეთრ ფორმაში, ხოლო მისი ოფიციალური მეტსახელია — «მფრინავი ფიჯელები». 1939 წლიდან ყოველი თამაშის წინ მოთამაშეები ასრულებენ საბრძოლო ცეკვას – ზიმბი .
СУ-100

-100 — საბჭოტთი ანტი ტანკი (ტანკსაწინააღმდეგო თვითმავალი დანადგარი) რომელიც ინტენსიურად გამოდიოდა მეორე მსოფლიო ომის ბოლოს, მეორე მსოფლიო ომის შემდეგაც ბევრი ქვეყნის შეიარაღებაში შედიოდა.დღემდე ინახება რუსეთის სამხედრო საწყობებში ციმბირის რეგიონში/

განვითარება
1944 წლის სექტემბერში გამოვიდა ახალი ანტი ტანკი, საბჭოური ტერმინოლოგიით – ტამკსაწინააღმდეგო დანადგარი, რომელსაც უნდა ჩაენაცვლებინა მოძველებული სუ-85. შასად გამოიყენეს მეორე მსოფლიო ომის დროინდელი ტანკი -34-85,მისი შემუშავება დაიწყო -ში ეკატერინებურგში. სუ–100 გახდა წითელი არმიის საუკეთესო ანტიტანკი მეორე მსოფლიო ომში. მას შეეძლო 500 მეტრიდან 135მმ ჯავშნის გახვრეტა, ნაცისტური . (პანტერის) განადგურება კი 800–1,000 მეტრიდან. ეს კი მომაკვდინებელი იყო გერმანული სატანკო (პანცერდივიზიონ) დივიზიებისთვის,საბჭოთა სამხედროებმა მას მეტსახელიც დაარქვეს: სუშკა ან სუჩკას.

1944 წლის თებერვალში გამოვიდა პირველი პროტოტიპი სახელად ობიექტი 138,ინტენსიური შემოწმების შემდეგ დაიწყეს 100მმ დე–10–ეს-ის მასობრივი წარმოება კი მიმდინარეობდა ბერუეს საარტილერიო ქარხანაში ნომერ 9-ში ფ.პეტროვის ხელმძღვანელობით.მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ ეს ქვემეხი დაუყენეს -54-ს,სუ-85ისგან განსხვავებით სუ–10–ეს მოდერნიზებული ჰქონდა კორპუსი,ჯავშნის სისქე გაზრდილი იყო 45მმ დან 75მმ–დე,მეთაურის ადგილის გვერდებზე კი იყო პატარა კარები, ასევე ჰქონდა დამატებული მე–2 სავენტილიაცო სისტემა, ხოლო სუ-85ს კი ჰქონდა მხოლოდ ერთი სანიავებელი.
ეს–უ 100–ის წარმოება კი დაიწყეს 1944 წლის სექტემბრიდან, წლის ბოლომდე დამზადებული იყო 500, ხოლო სულ – 1800 ცალი .

საბრძოლო მოქმედებების ისტორია
სუ-100 ინტენსიურად გამოიყენებოდა უნგრეთში 1945 წელს სადაც საბჭოთა არმიამ ჩაშალა ნაცისტური გერმანიის ოპერაცია ტბა ბალატონთან
მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ გამოიყენეს უნგეთში 1956 წელს, ასევე ეს ანტიტანკი გადაეცა ვარშავის ბლოკის ქვეყნებს,ასევე გადასცეს კუბას,ეგვიპტეს და ანგოლას.სუ–100 იბრძოდა 1956 წლის სუეცის კრიზისის დროსაც ისრაელის 4 -ების წინააღმდეგ,ასევე მონაწილეობდა (მისი მოდიფიცირებული ვარიანტი სუ–100–ემ) ექვსდღიან ომში 1967 წელს და 1973 წელს იომ კიფურის ომში, სუ–100 შედიოდა ვიეტნამის სახალხო არმიაში და ჩრდილო კორეის შეიარაღებაში

მონაცემები შესწებულია სერია პანცერ ჰისტირი–ს მე–15 წიგნის მე–2 ნაწილის მიხედვით.
ნაბერეჟნიე-ჩელნი

ნაბერეჟნიე-ჩელნი (, 1982 წლის 19 ნოემბრიდან 1988 წლის 6 იანვრამდე — ბრეჟნევი) — ქალაქი რუსეთის ფედერაციის თათრეთის რესპუბლიკაში, ნავმისადგომი მდ. კამის მარცხენა ნაპირზე. რკინიგზის სადგური კრუგლოე პოლედან 17 კმ. 506 400 მცხოვრები (2007). არის კამის საავტომობილო ქარხანა, მსხვილპანელური სახლთსაშენებელი, რკინა-ბეტონის ნაწარმთა, კერამზიტის და სხვა ქარხნები. ყაზანის საინჟინრო-სამშენებლო ინსტიტუტის ზოგადტექნიკური ფაკულტეტი, ავტომექანიკური ტექნიკუმი.
გარეთავლაბარი

გარეთავლაბარი — ძველი თბილისის ისტორიული უბანი, ავლაბრის ის ნაწილი, რომელიც ძირითადი გამაგრებული უბნის გარეთ მდებარეობდა.

 ს. გარეთავლაბარი ვრცელდებოდა გალავნით შემოზღუდული უბნის, ისნის მიმდებარე ტერიტორიის მიმყოლი თხრილის გადაღმა მდებარე პლატოზე, რომელიც დაახლ. ახლანდელი ბარათაშვილის აღმართით, მესხიშვილის ქუჩითა და ელენე ახვლედიანის აღმართით იფარგლებოდა. ეს თხრილი ჯერ კიდევ არაბობის დროიდან არსებობდა და მოსაზღვრავდა ტერიტორიას ახლანდ. ქეთევან წამებულის გამზირს, მუკუზანის შესახვევსა და მტკვრისგან მოქცეულ კლდეს შორის. ამ საზღვრებშია ნაჩვენები ეს უბანი ვახუშტი ბაგრატიონის მიერ შედგენილ თბილისის გეგმაზე (1735 წ.). აღა მაჰმად ხანის 1795 წ. თავდასხმამ გარეთავლაბარი მთლიანად დაანგრია. თბილისის 1800 წ. გეგმაზეც ეს უბანი ერთიანად განადგურებული ჩანს. აქვე დატანილია 2 ეკლესია: ქართული და სომხური. ქართულ ეკლესიასთან სასაფლაოც არის აღნიშნული. ს. ეს უბანი ქაოტურად განაშენიანდა, თუმცა იყო ცდა გარეთავლაბრის დაგეგმარებისა. რეგულარული ხასიათი მხოლოდ მცირე ნაწილმა მიიღო, დღევანდელი ნ. ლომოურის ქუჩის სამხრეთ-დასავლეთით.
გარეთუბანი

გარეთუბანი — შუა საუკუნეების თბილისის უბანი მტკვრის მარჯვენა მხარეს, კალის გალავნის გარეთ, ახლანდელი შალვა დადიანის, ალექსანდრე პუშკინისა და ნიკოლოზ ბარათაშვილის ქუჩების ხაზის ჩრდილოეთითა და დასავლეთით - სოლოლაკის ქედსა და მტკვრის კალაპოტს შორის (მთაწმინდის რ-ნი). - სს. მძიმე საგარეო პოლიტიკური ვითარების გამო შეჩერდა გარეთუბანის შემდგომი განაშენიანება და მისი ქალაქის უბნად გადაქცევა. საუკუნის ბოლოსა და საუკუნის დასაწყისში დაიწყო მისი ხელახალი დასახლება, განსაკუთრებით ქაშვეთის ეკლესიამდე არსებული ტერიტორიის მონაკვეთზე. საუკუნიდან აქ გაჩნდა ფეოდალური არისტოკრატიის სასახლეები. გარეთუბანის მთავარი ქუჩა იყო ე. წ. „დიღმის გზა“ (ახლანდელი რუსთაველის პროსპექტი), რომლის ორივე მხარეს თბილისელებს ბაღ-ვენახები ჰქონდათ გაშენებული. გარეთუბანი იყოფოდა რამდენიმე მიკროუბნად:

1. მუხრანბატონების უბანი - ავანაანთხევის ორივე მხარეს, მტკვრის სანაპიროდან (ახლანდ. ჩახრუხაძისა და ნ. ბარათაშვილის ქუჩების კუთხემდე და ვანქის უბნამდე.

2. ვანქის უბანი - ვანქის მონასტრის მიდამოები (ახლანდელი გიორგი ათონელის ქუჩის დასაწყისი, მტკვრის ქუჩამდე);

3. ორბელიანების უბანი - ვანქის უბნიდან „გარეთუბნის მოედნამდე“ ანუ ყაბახამდე (ასპარეზი) ჩრდილოეთით და მტკვრამდე აღმოსავლეთით;

4. შუა კარის უბანი - „დიღმის გზისა“ და „შუა კარის გზის“ მიდამოები - ახლანდ. ა. პუშკინისა და ნ. ვაჩნაძის ქუჩებს, რუსთაველის პროსპექტისა და თავისუფლების მოედანს შორის. საუკუნის 20-იან წლებში ოსმალებმა გააპარტახეს და აქაური მოსახლეობა ქალაქში გადასახლდა;

60-70-იან წლებში კვლავ იწყო მისი დასახლება. ქართლ-კახეთის რუსეთთან შეერთების (1801) შემდეგ ქალაქის ტერიტორია 3 ნაწილად გაიყო, ერთი მათგანი იყო გარეთუბანი ანუ ე.წ. „პირველი ნაწილი“, თავად „პირველი ნაწილი“ სამ კვარტალად დაიყო. ამ პერიოდიდან გარეთუბანში გაჰყავდათ ახალი ქუჩები, აგებდნენ ევროპული ტიპის შენობებს. გარეთუბნის ცენტრი ქმნიდა მოედანს, რასაც 1828 „ერევანსკის მოედანი“ (ახლანდელი თავისუფლების მოედანი) ეწოდა. 50-იან წლებში ასპარეზის ტერიტორიაზე გაშენდა ალექსანდრეს ბაღი; ამ დროისათვის გარეთუბანი ახლანდელი ძმები კაკაბეძეების ქუჩამდე აღწევდა. საუკუნის 60-იანი წლებიდან ქალაქის ოფიციალურ ტოპონიმიკაში გარეთუბანი აღარ იხსენიება.
კარმენ მაურა

კარმენ გარსია მაურა ( დ. 15 სექტემბერი, 1945, მადრიდი, ესპანეთი) — ესპანელი მსახიობი. მაურა ცნობილია პედრო ალმოდოვართან თანამშრომლობით.

ბიოგრაფია
მაურა დაიბადა იურისტების ოჯახში, რომელიც წარმომავლობით გავლენიან არისტოკრატულ მაურას დინასტიას ეკუთვნიან. მაურას დიდი ბიძა იყო ანტონიო მაურა ესპანეთის პრემიერ-მინისტრი და ჩინებული ორატორი. ასევე, მისი ნათესავები იყვნენ ესპანეთის მინისტრები სხვადასხვა დროს. მისი ნათესავები არიან მაურას ჰერცოგი, მედინასიდონიის ჰერცოგი და მწერალი ხორხე სამპრუნი.

მაურა პარიზის ეკოლე-დე ბო არტის სასწავლებელში სწავლობდა ფილოსოფიასა და ლიტერატურას. 1964-1970 წლებში იგი დაქორწინებული იყო ადვოკატ ფრანცისკო ფორტესაზე, ვისგანაც ჰყავს ორი შვილი: კარმენი და პაბლო.

ფილმოგრაფია
ლა-მანჩა

ლა-მანჩა — ისტორიული მხარე ესპანეთში. დღესდღეობით შედის კასტილია-ლა-მანჩას ავტონომიურ რეგიონში.

ლა-მანჩა მდებარეობს მშრალ, ხელოვნურად განაყოფიერებულ პლატოზე (610 მ) ცენტრალურ ესპანეთში, მადრიდის სამხრეთით. იგი მდებარეობს ტოლედოს მთებიდან კუენკას მთიანეთის დასავლეთ ფერდობებამდე. სამხრეთიდან საზღვრავს სიერა მორენა, სამხრეთიდან კი ლა ალკარისა რეგიონი. ლა-მანჩას პლატო გადანაწილებულია ტოლედოს, კუენკას, ალბასეტესა და ყველაზე მეტად, კი სიუდად რეალის პროვინციებში.

ლა-მანჩას განსაკუთრებული პოპულარობა შესძინა სერვანტესის რომანმა „დონ კიხოტი“, რომლის მოქმედება ლა-მანჩას მხარეში მიმდინარეობს.
დაბლა კარი

დაბლა კარი, წყლისკარი, ქვემო კარი — ფეოდალური ხანის თბილისის ერთ-ერთი კარიბჭე ქალაქის გალავნის ჩრდილოეთ კედელში, რომელიც მტკვრის უშუალო სიახლოვეს იყო განლაგებული; აქედან მომდინარეობს კარიბჭის სხვა სახელწოდებები: „წყლისკარი“, „ქვემო კარი ხიდით“ (ვახუშტი).

დაბლა კარი განლაგებული იყო დაახლოებით დღევანდელი ბარათაშვილის და შავთელის ქუჩების შერთვის ადგილას. მისი გავლით ქალაქში შესასვლელი ერთ-ერთი გზა პირდაპირ ანჩისხატის უბანში შედიოდა. საუკუნის ნახევარში, ერეკლე -ის ზეობის ხანაში, თბილისის საფორტიფიკაციო სისტემის განახლებასთან დაკავშირებით, კარიბჭე გაუქმდა. სახელწოდება აიხსნება იმ გარემოებით, რომ კარიბჭე ამ მხარეს გამოსული სხვა (მოედნის, დიღმის, კოჯრის) კარებთან შედარებით დაბლა მდებარეობდა.
დიღმის კარი

დიღმის კარი, შუა კარი — კარიბჭე ფეოდალური ხანის თბილისის (კალის) გალავნის ჩრდილო-დასავლეთ კედელში, დღევანდელი ვერცხლის და პუშკინის ქუჩების გადაკვეთის ადგილზე. აქედან იწყებოდა დიღმის გზის ერთ-ერთი განშტოება.

დიღმის კარი აკავშირებდა კალას გარეთუბანთან. აქ იწყებოდა ძველი თბილისის ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი საგზაო არტერია, რომელიც მიუყვებოდა ახლანდელი ვერცხლის და კოტე აფხაზის ქუჩების ხაზს. დიღმის კარი უკავშირდებოდა კოჯრის კარს კვირაცხოვლის (ახლანდ. ალ. დიუმას) ქუჩით და მეიდნის, ანუ მუხრანის კარს — დღევანდელი შ. ნიშნიანიძის ქუჩით.

დიღმის კარი ცნობილიიყო ასევე „შუა კარის“ სახელით „ქვემო კარსა“ და „მაღლა კარს“ შორის მდებარეობის გამო.
მუხრანის კარი

მუხრანის კარი, მეიდნის კარი — ფეოდალური ხანის თბილისის გალავნის ჩრდილოეთ კედელში მოქცეული კარიბჭე, დღევანდელი ბარათაშვილისა და ჩახრუხაძის ქუჩების გადაკვეთაზე. დღეს ეს ადგილი მინიშნებულია ნახევრად ამოყვანილი თაღებით.

ვახუშტი „მეიდნის კარის“ სახელწოდებით იხსენიებს. აქედან ხიდზე გავლით გზა მიდიოდა მოედანზე, სადაც ასპარეზი მდებარეობდა (დღევანდელი გ. ლეონიძის ბაღის ტერიტორია). შემდგომში, როდესაც კარიბჭის სიახლოვეს მუხრანბატონის სასახლე აშენდა, ქალაქის კარს მუხრანის სახელი შეარქვეს.

მუხრანის კარის ღერძზე ავანანთხევზე მცირე ხიდი იყო გადებული (აქედან ვახუშტის „მუხრანის კარი ხიდით“). აქედან დაწყებული გაზა გადიოდა ვანქის უბანში სომხურ სასაფლაოზე (ახლანდ. ორბელიანის მოედნის ტერიტორია) და „მეიდანზე“, სადაც ასპარეზი (ყაბახი) იყო, უერთდებოდა დიღმის კართან დაწყებულ გზას, რომელიც საბოლოოდ ჩრდილოეთისკენ (დიღომსა და მცხეთისკენ) მიმავალ გზას ერწყმოდა.
Т-10

-10 (ასევე იცნობენ ობიექტ 730 სახელით) — ცივი ომის დროინდელი საბჭოთა მძიმე ტანკი, ეს კი იყო ბოლო ტანკი რომელიც შეიქმნა ის-ზე და კვ ტიპის ტანკებზე. მისი წარმოება დაიწყეს 1952 წელს -10-ის სახელით თუმცა იოსებ სტალინის გარდაცვალების შემდეგ მას გადაარქვეს სახელი და დაარქვეს -10. წინაპრისგან განსხვავებით -10-ს გაძლიერებული ჰქონდა ჯავშანი, ასევე კორპუსი, 5 ბორბალის მაგივრად ჰქონდა 6, რაც აძლევდა რთულ ადგილებში გადაადგილების საშუალებას, ასევე ჰქონდა გაუმჯობესებული ქვემეხი და დიზელის ძრავა, გარდა ამისა, გაეზარდა ამუნიცია.

საბჭოთა ტანკების არენდით გაცემა
მეორე მსოფლიო ომში სატანკო ბრძოლოებში ყოველთვის დაბრკოლება ხდებოდა მძიმე ტანკები. როცა ბერლინში საბჭოთა ტანკები შევიდნენ განხეთქილების მიზეზი მძიმე ტანკები გახდნენ, რადგან ისინი ძალიან მოუქნელები იყვნენ ქალაქის ბრძოლებში, ამიტომ ბერლინში შეიყვანეს საშუალო წონის -34 ტიპის ტანკები. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგაც აგრძელებდნენ მათ გამოშვებას თუმცა არც თუ ისე დიდი ხნით (ამავე დროს ამერიკაც უშვებდა თავის მძიმე ტანკს 103 და ინგლისი კი ს), მაგრამ დაიწყეს საშუალო სიმძიმის ტანკების გამოშვება -54 და -62 რომელებიც არაფლით ჩამოუვარდებოდნენ ჯავშანში მძიმე ტანკებს.

1960 წელს კი საბჭოთა კავშირის შეიარაღებულმა ძალებმა ძალიან მოიწონეს საშუალო ტანკები და მძიმე ტანკების მთლიანად ამოღება დაიწყეს,მოტორიზირებულ ბატალიონებში შეიარაღებაში მიიღეს -54/55 - ები რომლებიც შემდგომ ჩაანაცვლეს ულტათანამედროვე ტანკებით -64 - ებით ბოლოს კი დაიწყეს ძალიან სწრაფი ტანკების -80 ების გამოშვება.

-10 სერიული გამოშვება შეწყდა 1966 წელს და გააჩერეს ყველა მძიმე ტანკი პროექტი,
ტანკ საწინააღმდეგო რაკეტების ტანკებზე დაყენების შემდეგ მძიმე ტანკებს აღარანაირი მნიშვნელობა აღარ ექნებოდა რადგან, ტანკს საწინააღმდეგო რაკეტების სროლა შეეძლო იგივე მანძილზე რამდენზეც მძიმე ტანკი ისროდა,მალე საბჭოთა კავშირმა გამოუშვა პირველი ქვეთთა საბრძოლო მანქანა -1 რომელიც შეიარაღებული რაკეტითაც იყო.

პროდუქციის ისტორია
-10-ს საბჭოთა კავშირის გარდა იყენებდნენ ვარშავის ხელშეკრულების მყოფი ქვეყნები ასევე ექსპორტზე გადიოდა ეგვიპტეში და სირია - ში, ასევე შესაძლოა ჰყოლოდა ჩრდილოეთ ვიეტნამს ომში კი მხოლოდ ერთხელ იბრძოლა იომ ქიფურის ომში,მისი ბოლო მოდიფიკაცია გამოვიდა 1967 წელს ხოლო შეიარაღებიდან ამოიღეს 1996 წელს, უმეტეს ტანკებს კოშკურები მოაძვრეს და დაუყენეს ტანკ საწინააღმდეგო შეიარაღება

მოდიფიკაციები
-10 - დამატებული ჰქონდა ქვემეხის სტაბილიზატორი.

-10 - სიბრტყეში ჰქონდა 2 ქვემეხის სტაბილიზატორი.

-10 - შეცვლილი ჰქონდა ქვემეხი და დაყენებული -62-2 რომელიც მთლიანად ბრტყელი იყო ასევე შეცვლილი ჰქონდა ტყვიამფრქვევი და დაყენებული ჰქონდა კპვ,ღამის ხედვის ხელსაწყოები და შეეძლო რადიაციულ ადგილებზე მოქმედება.
ნამიბიის მორაგბეთა ეროვნული ნაკრები

ნამიბიის მორაგბეთა ეროვნული ნაკრები — ეროვნული ნაკრები, რომელიც ნამიბიას წარმოადგენს რაგბის საერთაშორისო მატჩებში და ტურნირებში. სიძლიერისა და წარმატებების მიხედვით აფრიკის მეორე გუნდია სამხრეთ აფრიკის შემდეგ. მსოფლიო რაგბის კლასიფიკაციით ნამიბია მიეკუთვნება პერფომანსის ჯგუფს, ანუ ძლიერ ნაკრებს, მაგრამ მსოფლიოს უძლიერეს ნაკრებებთან შედარებით ჯერ კიდევ სუსტს. საშინაო თამაშებს ატარებს ვინდჰუკში «ჰაგე გეინგობის სახელობის სტადიონზე», რომელიც იტევს დაახლოებით 10 ათას ადამიანს.

ნამიბიის ეროვნული ნაკრები 1999 წლიდან მონაწილეობს რაგბის მსოფლიო ჩემპიონატის ფინალურ სტადიებში, მაგრამ ამ ტურნირებში არასდროს არ მოუგია არც ერთი თამაში. ნამიბიის ნაკრები ექვსჯერ გახდა აფრიკის თასის მფლობელი, უფრო მეტად ვიდრე სხვა რომელიმე ნაკრები, და ერთხელ ერთა თასის მფლობელი.

ნამიბიის ნაკრები შეიქმნა 1990 წელს თითქმის ნამიბიის დამოუკიდებლობის მოპოვებისთანავე. მართავს ნამიბიის რაგბის კავშირი . ეროვნული ნაკრების მოთამაშეები ტრადიციულად ასპარეზობენ ცისფერი მაისურებით, ხოლო ნამიბიის ნაკრების ყველაზე უფრო გავრცელებული მეტსახელია — «ველვიჩიები». ადრე ნაკრები ასევე ატარებდა არაოფიციალურ მეტსახელ «ბილტონგბურებს» , მაგრამ 2007 წელს ეს მეტსახელი რასისტულად იქნა აღიარებული და მას შემდეგ აღარ გამოიყენება.

ისტორია
ნამიბიაში რაგბი პირველად გამოჩნდა 1916 წელს, ორი წლის შემდეგ მას მერე, როდესაც სამხრეთ აფრიკის კავშირის ჯარისკაცებმა დაიპყრეს კოლონია – გერმანიის სამხრეთ-დასავლეთი აფრიკა. მაშინ ვინდჰუკში შეიკრიბა 9 ადამიანი, რომლებმაც მიიღეს გადაწყვეტილება დამარალენდის რაგბის კავშირის შექმნის შესახებ. იმავე წელს კოლონიის ტერიტორიაზე დაარსდა პირველი სარაგბო კლუბი — «იუნაიტედი». ამ გუნდმა პირველი ორი თამაში ჩაატარა ფეხბურთის ბურთით, რაგბის ბურთი კი ჩამოიტანეს კეიპტაუნიდან მხოლოდ მესამე მატჩის დროს. შემდეგ ათწლეულში დამარალენდის რაგბის კავშირის ნაკრებმა, რომელშიც მოთამაშეები იკრიბებოდნენ სულ უფრო ზრდადი ადგილობრივი გუნდების რაოდენობიდან, 1925, 1929 და 1951 წლებში გამართა სამი სარაგბო ტურნე სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკაში. ამას გარდა, კოლონიას ესტუმრა რამდენიმე სამხრეთაფრიკული გუნდი — სტელენბოშის უნივერსიტეტის სტუდენტები 1936 წელს და კეიპტაუნის უნივერსიტეტის სტუდენტები 1938 წელს.
ღუნიბის მოედანი

ღუნიბის მოედანი — ყოფილი მოედანი ძველ თბილისში იმ ადგილზე, სადაც ახლა საქართველოს პარლამენტის შენობა დგას რუსთაველის გამზირზე. სახელწოდება მოედანმა მიიღო რუსეთის ჯარის მიერ 1859 წ. 25 მარტს დაღესტანში შამილის ციხესიმაგრის, ღუნიბის აღების აღსანიშნავად. 1897 წ. ალექსანდრე ნეველის სამხედრო ტაძრის მშენებლობასთან დაკავშირებით მოედანს ტაძრის მოედანი („სობორნი“) ეწოდა, თუმცა მან ფაქტობრივად არსებობა შეწყვიტა.
ზიმბაბვეს მორაგბეთა ეროვნული ნაკრები

ზიმბაბვეს მორაგბეთა ეროვნული ნაკრები – ეროვნული ნაკრები, რომელიც ზიმბაბვეს წარმოადგენს რაგბის საერთაშორისო მატჩებში და ტურნირებში. -ის კლასიფიკაციით ზიმბაბვეს ნაკრები განეკუთვნება მესამე იარუსის გუნდებს, რომელთაც რაგბის მსოფლიო ჩემპიონატზე თამაშის გამოცდილება აქვთ. ზიმბაბვეს ტერიტორიაზე რაგბიმ განვითარება დაიწყო საუკუნის ბოლოს, ეროვნული ნაკრების (სამხრეთ როდეზია) პირველი საერთაშორისო მატჩი გაიმართა 1910 წელს, როდესაც მათი მეტოქე იყო ბრიტანელი და ირლანდიელი ლომები.

ნაკრებს შემდგომ წლებშიც მჭიდრო ურთიერთობა ჰქონდა «ბრიტანელ და ირლანდიელ ლომებთან». ევროპელი სტუმრები რეგულარულად თამაშობენ ზიმბაბვეს ნაკრებთან მათი სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკაში ტურნეს ფარგლებში. ზიმბაბველებმა ასევე ჩაატარეს რამდენიმე მატჩი ახალი ზელანდიის მორაგბეთა ეროვნული ნაკრების წინააღმდეგ, პირველი თამაში შედგა 1920-იანი წლების ბოლოს.

ზიმბაბვეს ნაკრები, რომლის მეტსახელია , ორჯერ იღებდა მონაწილეობას რაგბის მსოფლიო ჩემპიონატის გათამაშებაზე (1987 და1991 წლებში). რადგანაც სამხრეთ აფრიკის მორაგბეთა ეროვნულმა ნაკრებმა გამოტოვა პირველი ორი მსოფლიო ჩემპიონატი, ზიმბაბვე გახდა პირველი ნაკრები, რომელიც წარმოადგენდა აფრიკას მსოფლიო ფორუმზე. მიუხედავად ამისა, ეროვნულმა ნაკრებმა მსოფლიო ჩემპიონატების ფინალურ ეტაპზე ვერც ერთი გამარჯვება ვერ მოიპოვა.
სირაჩხანა

სირაჩხანა, სირაჯხანა (სპარს. „სირაჩ“/„სირაჯ“, „მეღვინე“, + „ხანა“/„ხანე“, „სახლი“) — ღვინითა და არყით მოვაჭრეთა რიგები ძველ თბილისში.

განარჩევდნენ პატარა და დიდ სირაჩხანას, რომლებიც მტკვრის მოპირდაპირე ნაპირებზე იყო განლაგებული. პატარა სირაჩხანა მარჯვენა ნაპირზე, კალაში, თათრის (ახლანდ. გორგასლის) მოედნის სიახლოვეს მდებარეობდა. შემდგომში ეს ქუჩა გაქრა შუაბაზრის (დღევანდელი კოტე აფხაზის ქუჩა) რეკონსტრუქციისას. ამ ადგილზე ახლა სკვერია („სემინარიის სკვერი“), კოტე აფხაზისა და სიონის ქუჩების შესაყართან.

დიდი სირაჩხანა მტკვრის მარცხენა ნაპირზე გრძელ მოხვეულ აღმართს გასდევდა, რომელიც ძველი მეტეხის ხიდთან იწყებოდა და ავლაბრის გალავნის ქვემოთ კლდის ძირს მიჰყვებოდა. შემდგომში ამ აღმართს ღვინის აღმართი ეწოდა. აქ განლაგებული დუქნები და სარდაფები კახეთიდან ურმებით ჩამოტანილი ღვინით მარაგდებოდა. აქვე იყო ძველი თბილისის უმთავრესი ღვინის ბაზარი და ქალაქის ბოჰემური ცხოვრების ერთ-ერთი ცენტრი.
ოსიეკი

ოსიეკი — ქალაქი ხორვატიაში, მდინარე დრავის ნაპირზე. 108,048 ათასი მცხოვრები (2011). სატრანსპორტო კვანძი, სამდინარო ნავსადგური. ისტორიულ ოლქ სლავონიის აღმოსავლეთ ნაწილის ეკონომიკური და კულტურული ცენტრი. კვების, ტყავის, საფეიქრო, მანქანათსაშენი, ქიმიური, ხის დასამუშავებელი მრეწველობა. ოსიეკში დაიბადა ცნობილი ხორვატი ფეხბურთელი დავორ შუკერი.
ოსტრავა

ოსტრავა, მორავსკა ოსტრავა, — ქალაქი ჩეხეთში, მდინარე ოდერის ნაპირზე. ჩრდილოეთ მორავიის ოლქის ადმინისტრაციული ცენტრი. 299 609 მცხოვრები (2012). დიდი სატრანსპორტო კვანძი. ოსტრავა-კარვინის ქვანახშირის აუზის ბაზაზე განვითარებული ქვანახშირ-მეტალურგიული რაიონის ცენტრი. ოსტრავაში და მის მახლობლად განლაგებულია კ. გოტვალდის სახელობის ვიტკოვიცესა და კუნჩიცეს მეტალურგიული კომბინატები. ოსტრავაში თავმოყრილია ქვანახშირის მრეწველობა, კოქსის წარმოება, კოქსიქიმიური და ქიმიური მრეწველობა, მძიმე მანქანათმშენებლობა, მანქანათმშენებლობა და სამთო სამრეწველო უმაღლესი სასწავლებლები.
ოლომოუცი

ოლომოუცი — ქალაქი ჩეხეთში, ოლომუცის მხარეში, მდინარე მორავის ნაპირზე. 102,4 ათასი მცხოვრები (1981). სატრანსპორტო კვანძი. ხელოსნობის ძველი ცენტრი, ამჟამად მნიშვნელოვანი სამრეწველო ქალაქი. სამსხმელო, მანქანათსაშენი, ქიმიური, კვების მრეწველობის საწარმოები, საშენ მასალათა მრეწველობა. უნივერსიტეტი. ოლომოუცი ჩეხეთის ქალაქ-ნაკრძალია.
ევროპის ცურვის ლიგა

ევროპის ცურვის ლიგა ( — ) — დაარსდა 1924 წელს ბუდაპეშტში.

ლიგის შტაბ-ბინა მდებარეობს ლაფბოროში (ინგლისი).

ლიგის უმაღლესი ორგანოა კონგრესი, რომელიც შეიძლება გაიმართოს ორ წელიწადში ერთხელ და აუცილებლად იმართება ოთხ წელიწადში ერთხელ. კონგრესებს შორის ლიგის საქმიანობას ხელმძღვანელობს ბიურო, რომლის შემადგენლობაში შედიან პრეზიდენტი, ორი ვიცე-პრეზიდენტი, გენერალური მდივანი, ხაზინადარი და 6 წევრი. ბიუროს წევრებს კონგრესი ირჩევს ოთხი წლით. ფედერაციის ყოველდღიურ საქმიანობას უძღვებიან
ცურვის, წყალში ხტომის, წყალქვეშა ცურვის, სინქრონული ცურვის და წყალბურთის კომიტეტები.

ამჟამად ლიგის პრეზიდენტია ნორი კრუსტენი (ლუქსემბურგი).

ლიგის ოფიციალური ენებია: ინგლისური და ფრანგული.

ლიგა ატარებს (წყალბურთში):
ევროპის ჩემპიონატი ვაჟთა და ქალთა გუნდებს შორის
ევროპის ჩემპიონთა თასი ვაჟთა და ქალთა გუნდებს შორის
ფედერაციის თასი წყალბურთში ვაჟთა და ქალთა გუნდებს შორის
ევროპის სუპერ-თასი ვაჟთა და ქალთა გუნდებს შორის
ევროპის ჩემპიონატები სხვადასხვა ასკის ჭაბუკთა და გოგონათა გუნდებს შორის.

2003 წლამდე თამაშდებოდა ევროპის თასის მფლობელთა თასი ვაჟთა შორის.

ევროპის ცურვის ლიგის წევრი ქვეყნები
იოშიდა კენკო

იოშიდა კენკო (იაპ. ; ნამდვ. სახელი ურაბე კანეესი, დ. 1283 - გ. 1350) – პერიოდების კამაკურა და მურომატი იაპონელი მწერალი და პოეტი, ავტორი ძუიჰიცუსი (ესსე) "ჩანაწერები მოწყენილობისგან" (, 1330 – 1332). მას სიცოცხლეშივე "ერთ-ერთს ოთხ ზეციურ პოეტთაგან" უწოდებდნენ. სამეფო კარზე მსახურობდა 17 წლის ასაკიდან, ხოლო იმპერატორი გოუდის 1324 წელს გარდაცვალების შემდეგ ბუდისტურ მონასტერში ბერად აღიკვეცა. მის პატივსაცემად პლანეტა მერკურზე ერთ-ერთ კრატერს მისი სახელი შეარქვეს.
ტასეოგრაფია

ყავის ნალექი ფინჯანში

მკითხაობის ტიპური მეთოდი

სავარ. [[ქალი]]ს სილუეტები ყავის ნალექზე

ტასეოგრაფია — მკითხაობის ერთ-ერთი ყველაზე გავრცელებული სახეობა, რომელშიც წინასწარმეტყველება იწყება ნალექის გარკვეული ფიგურის შესწავლის შემდეგ. ამ საკითხზე გამოცემულია არა ერთი წიგნი და სახელმძღვანელო (მაგალითად, „ყავის ნალექზე მკითხაობის დიდი ენციკლოპედია“), რომლებშიც აღწერილია მკითხაობის სხვადასხვა მეთოდები. ზოგიერთი გამოცემა წარმოადგენს დამხმარე მკითხავისთვის ფიგურების ინტერპრეტირების სახელმძღვანელოს.

მკითხაობის ტიპური მეთოდი
მკითხაობის წესების მიხედვით, ყავის დალევისას ადამიანმა უნდა იფიქროს გარკვეულ მოვლენებზე ან უბრალოდ ჩაიფიქროს კითხვა, სურვილი. დალევის შემდეგ დარჩენილი ნალექი უნდა აირიოს, შემდეგ კი უნდა გადაიქცეს ორ მხარეს (ამის მიხედვით მკითხავი განასხვავებს მომავალსა და წარსულს).