iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ზინაიდა ლობჟანიძე

ზინაიდა ლობჟანიძე (დ. 25 დეკემბერი, 1929, მოხისი) — ქართველი პოეტი, ჟურნალისტი, პედაგოგი.

ბიოგრაფია
1951 წელს დაამთავრა ქალაქ გორის ნიკოლოზ ბარათაშვილის სახელობის პედაგოგიური ინსტიტუტის საბუნებისმეტყველო ფაკულტეტი.

ზინაიდა ლობჟანიძე დაბრუნდა სამცხე-ჯავახეთში და იქ გააგრძელა ცხოვრება. 1953 წლიდან მოყოლებული ცხოვრობდა აბასთუმანში. სხვადასხვა დროს მუშაობდა აბასთუმნის საშუალო სკლოლაში მასწავლებლად, დირექტორად კლასგარეშე და სკოლისგარეშე აღმზრდელობითი მუშაობის ორგანიზატორად. ასევე იყო ბავშვთა სანატორიუმ „ცისარტყელას“ საშუალო სკოლის მასწავლებელი და დირექტორი. ხანგრძლივი და ნაყოფიერი პედაგოგიური მოღვაწეობისათვის ზინაიდა ლობჟანიძეს 1982 წელს მიენიჭა რესპუბლიკის დამსახურებული მასწავლებლის წოდება. 1990 წელს დაენიშნა პერსონალური პენსია, ხოლო 2000 წელს საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებით იგი დაჯილდოვდა ღირსების ორდენით.

ზინაია ლობჟანიძემ პირველად ბავშვობის პერიოდში დაიწყო ლექსების წერა. მისი პირველი ლექსები სკოლის კედლის გაზეთებში გამოჩნდა და გაზეთ „ნორჩი ლენინელში“ დაიბეჭდა. ჯერ სტუდენტობის და შემდეგ აბასტუმანში ცხოვრების პერიოდში ლექსებს, ფელეტონებსა და სხვადასხვა ჟანრის წერილებს აქვეყნებდა რაიონულ და რესპუბლიკურ ჟუნალ-გაზეთებში: „ქალთა გაზეთი“, „ნაკადული“, „საქართველოს ბუნება“, „ასავალ-დასავალი“, „ჯორჯიან თაიმსში“, „ლიტერატურულ მესხეთში“, „დილა“, „თბილისი“, „ლიტერატურული საქართველო“, „ნერგი“, „ასპინძა“ და ა.შ. მისი ოთხი ლექსი დაიბეჭდა ალმანახში - „სიტყვაი“. მისი ლექსი „გალაქტიონს“ გამოქვეყნდა გალაქტიონ ტაბიძის 90 წელთან დაკავშირებით გამოქვეყნებულ კრებულში „შენ უკვდავების ხარ ბინადარი.“

გამოსაცემად მომზადებული აქვს ლექსებისა და მოთხრობების კრებული. ზინაიდა ლობჟანიძე არის 500-ზე მეტი ლექსის, ათი მოთხრობისა და 1000-ზე მეტი სტატიის ავტორი. ზინაიდა ლობჟანიძის მრავალმხრივ საქმიანობაში უნდა აღინიშნოს რომ იგი ათწლეულების განმავლობაში იყო გაზეთ „სახალხო განათლების“ საკუთარი კორესპონდენტი. იყო საზოგადოება „ცოდნისა“ და „ზარზმის“ ლექტორი. ზინაიდა ლობჟანიძე იყო აგრეთვე მრავალგზის მონაწილე და გამარჯვებული კონკურსის- „კითხულობს მასწავლებელი.“ შესაბამისაც მიღებული აქვს პრიზები, დიპლომები და მრავალი სიგელები. ზინაიდა ლობჟანიძე წლების განმავლობაში აქტიურად მონაწილეობდა საქართველოს რადიოს მუშაობაში. მისი სტატიები და ლექსები გადაეცემოდა მედეა გეგეშიძის გადაცემაში „თანაგრძნობა“ და ილია კევლეშვილის „ათას ერთი წვრილმანი“ და ასეთ სხვადასხვა გადაცემებში მისი ნაწარმოებებიც ამით უფრო მეტ მკითხველს იზიდავდა. ამ ადამიანის წყალობით საზოგადოებრივ საქმიანობაში მნიშვნელოვანი არის მისი ინიციატივითა და თავჯდომარეობით აბასთუმანში რუსთაველის საზოგადოების დაფუძვნება. აღსანიშნავია ისიც რომ ქალბატონი ზინაიდა ლობჟანიძე 1950 წელს იყო მოწყობილი ალპინიადის მონაწილე. დაპყრობილი აქვს კავკასიონის ქედის ერთ-ერთი მწვერვალი ბრუტსაბძელი. იგი მწვერვალზე 100 ადამიანიდან №6 ავიდა და მიენიჭა „ალპინისტის პირველი საფეხური“.
ელენე დიდიმამიშვილი

ელენე დიდიმამიშვილი (დ. 15 აპრილი, 1919, ახალციხე — გ. 23 მარტი, 1997) — ქართველი პოეტი, ლირიკოსი.

დაიბადა ცნობილი განმანათლებლისა და საზოგადო მოღვაწის ზაქარია დიდიმამიშვილის ოჯახში. ელენე დიდიმამიშვილი წლების განმავლობაში ხელმძღვანელობდა სკოლის სიმებიან ორკესტრს, იყო კლასის ხელნაწერი ლიტერატურული ჟურნალის „განთიადის“ რედკოლეგიის წევრი. 1937 წლიდან, სკოლის დამთავრების შემდეგ მსახურობდა ქალაქის ბიბლიოთეკაში, ეწეოდა საზოგადოებრივ და პედაგოგიურ საქმიანობას, იყო დაწყებითი კლასების მასწავლებელი.

1938 წელს სწავლა დაიწყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტიში დამთავრების შემდეგ, კი პედაგოგიურ მოღვაწეობა გააგრძელა ახალციხეში მშობლიურ სკოლაში, სასოფლო-სამეურნეო და ეკონომიკურ ტექნიკუმებში, ასწავლიდა ქართულ ენასა და ლიტერატურას. სხვადასხვა დროს ახალციხეში მუშაობდა რაიონული გაზეთის რედაქციაში „წითელი დროშა“ პასუხისმგებელ მდივნად, რამდენიმე თვის განმავლობაში იყო ახალციხის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმის დირექტორი. მუშაობდა მესხეთის თეატრშიც მოკარნახედ, 1942-1946 წლებში აქტიურად მონაწილეობდა ქალაქის ლიტერატურულ-საზოგადოებრივ ცხოვრებაში. ატარებდა ლექციებს, ბეჭდავდა წერილებს თეატრის ცხოვრებაზე და სხვ.თბილისში საცხოვრებლად გადასვლის შემდეგ წლების განმავლობაში ხელმძღვანელობდა ნორჩ ლიტერატორთა წრეს, სადაც მისი დახმარებით პირველი ნაბიჯები გადადგეს: ვახუშტი კოტეტიშვილმა, გივი გაგეჩკორმა, თამაზ ნატროშვილმა, ცირა ქიტიშვილმა, გურამ გოგიაშვილმა და ა.შ.

ელენე დიდიმამიშვილის მოღვაწეობაში მთავარი როლი პოეზიას ეჭირა. პირველი ლექსი ხუთი წლის ასაკში წარმოუთქვამს, 1946 წელს კი დაიწყო აქტიური პოეტური შემოქმედება. „თბილისში გაიშალა ფრთები ჩემმა პოეზიამ. ამაში კი წვლილი ჩემს დას მარგალიტა დიდიმამიშვილს მიუძღვის“ ამბობდა პოეტი. 1965 წლიდან იყო მწერალთა კავშირის წევრი იმ დროს უკვე სამი კრებულის ავტორი იყო „ვარძიის გაზაფხული“, „გვიხმობს კაშკაშა წაფხული“, „სიყვარულის კვალდაკვალ“. საბოლოოდ თავის სიცოცხლის განმავლობაში მან გამოსცა რვა კრებული, გარდაცვალების შემდგომ პერიოდში გამოიცა მეთორმეტე კრებული „გადასახედი“, რომელშიც შეტანილი არის პოეტის სიცოცხლის ბოლო პერიოდის შემოქმედება. იგი წერდა: „ჩემი პოეზია მხოლოდ ლირიკაა — სულერთია რა თემასაც არ უნდა ეხებოდეს იგი. საკმაოდდიდი ადგილი მაქვს დათმობილი სატრფიალო ლირიკაში, რომელიც მუდამ სადღაც იმედით სჭვივის, იმედი ჩემი თანდაყოლილი ნუგეშია. თუ შეიძლება ითქვას მთელი ჩემი ცხოვრება პოეზიაა, ურთულესი, უსასტიკესი და მაინც ქრისტესგან მონიჭებული მადლი ლირიკამ მაცოცხლა პოეზიაში, ლირიკამგამატარა ცხოვრების ეკლიანი ვრცელი აღმართები.“ პოეტის ლირიკული გმირი მესხეთი იყო. მან სწორედ მესხეთს მიუძღვნა თავისი ლექსების დიდი ნაწილი. მის ლექსებზე შექმნილია მუსიკა კომპოზიტორების მიერ: შოთა მილორავა, მერი დავითაშვილი, ნუნუ გაბუნია, სანდრო მირიანაშვილი, სულხან ნასიძე, ბიძინა კვერნაძე და ა.შ. ელენე დიდიმამიშვილს ეკუთვნის რევაზ გაბიჩვაძის ოპერა „ნანას“ ლიბრეტო. 1990 წელს აღინიშნა მისი დაბადებიდან 70 წლის იუბილე, 1996 წელს კი მშობლიურ ქალაქში აღინიშნა მისი პოეტური მოღვაწეობის 70 წელი. ელენე დიდიმამიშვილის 100 წლის იუბილესთან დაკავშირებით გამოსაცემად მომზადდა მისი რჩეული ლექსების კრებული: „სუნთქვა პოეტის.“
ფრედერიკ გარაჩინო

ფრედერიკ გარაჩინო (; დ. 19 აგვისტო, 1819, კორფუ, — გ. 11 ნოემბერი, 1889, მალტა) — ბრიტანელი დიპლომატი.

1840-1846 წლებში იყო დიდი ბრიტანეთის ვიცე-კონსული იმჟამად ოსმალეთის შემადგენლობაში მყოფ ბათუმში (ამ თანამდებობაზე შეცვალა უილიამ რიჩარდ ჰოლმზმა). 1841 წელს ტყვია-წამლით ეხმარებოდა რუსეთის წინააღმდეგ აჯანყებულ გურულებს. შემდეგ მსახურობდა ვიცე-კონსულად სამსუნში (1846-1855), კონსულად სამსუნსა და სინოპში (1855-1859), მთავარ დრაგომანად უმაღლეს საკონსულო უწყებაში კონსტანტინეპოლში (1859-1860), კონსულად კრეტაზე (1860-1862), გენერალური კონსულის მოვალეობის შემსრულებლად კონსტანტინეპოლში (ხანგამოშვებით, 1861-1870). 1872 წელს პენსიაზე გავიდა. მისი დიპლომატიური მიმოწერა შეიცავს ინფორმაციას საქართველოში მონებით ვაჭრობის შესახებ; აღწერილი აქვს საკუთარი მოგზაურობა აჭარაში, შავშეთსა და არტაანში.
უილიამ რიჩარდ ჰოლმზი

სერ უილიამ რიჩარდ ჰოლმზი (; დ. 1822 — გ. 1882) — ბრიტანელი დიპლომატი.

1841 წლიდან მუშაობდა დიდი ბრიტანეთის საკონსულოში ერზურუმში. 1846 წლის მარტიდან 1852 წლის ნოემბრამდე იყო ვიცე-კონსული იმჟამად ოსმალეთის შემადგენლობაში მყოფ ბათუმში (ამ თანამდებობაზე შეცვალა ფრედერიკ გარაჩინო). ასევე სხვადასხვა დროს მსახურობდა ვიცე-კონსულად სამსუნში (1846), კონსულად დიარბაქირში (1852-1854), მონასტირსა (1854-1860) და ბოსნიაში (1860-1877). მონაწილეობდა ჰერცეგოვინის კრიზისის მოსაგვარებლად შექმნილ ევროპულ კომისიაში (1861) და კონსტანტინეპოლის საერთაშორისო კონფერენციაში (1876-1877). 1877 წელს პენსიაზე გავიდა. ჰოლმზის ჩანაწერები შეიცავს ცნობებს ბათუმისა და მისი შემოგარენის სოციალური და პოლიტიკური ვითარების შესახებ საუკუნის 40-50-იანი წლების მიჯნაზე.
ფრანკო აბიატი

ფრანკო აბიატი (; დ. 14 სექტემბერი, 1898, ვერდელო — 22 იანვარი, 1981, ბერგამო) — იტალიელი მუსიკათმცოდნე და მუსიკის კრიტიკოსი.

დაამთავრა ტურინის კონსერვატორია (1929). ასევე სწავლობდა მუსიკოლოგიას გაეტანო ცეზარის ხელმძღვანელობით. მუშაობდა გაზეთ „სეკოლო სერაში“, ხოლო 1934 წლიდან „კორიერე დელა სერას“ მუსიკალურ კრიტიკოსად გადავიდა და ამ პოსტზე დარჩა 1973 წლამდე. გარდა ამისა, 1949 — 1963 წლებში აბიატი გამოსცემდა ყოველთვიურ ჟურნალ „ “-ს. აქ მისი ინტერესები, პირველ რიგში, იტალიური მუსიკალური და დრამატული ტრადიციის გადახედვისკენ იყო მიმართული. როგორც მუსიკათმცოდნე, აბიატი ძირითადად ცნობილია თავისი ოთხტომეულით ჯუზეპე ვერდის შესახებ (1959), რომელშიც მრავალი ადრე გამოუქვეყნებელი მასალა პირველად გასაჯაროვდა. ის ასევე ავტორია ფუნდამენტური „მუსიკის ისტორიის“ (; 1939-1946 წლებში, 5 ტომად; შესწორებული გამოცემა 1967-1968, შემოკლებული გამოცემები 1955, 1971), „ბრიტენის ოპერის „პიტერ გრაიმსის“ გზამკვლევის“ (, 1947), „შენბერგის ბიოგრაფიის“ („ “) და რიგი სხვა ნაწარმოებების.

იტალიის მუსიკის კრიტიკოსთა ასოციაციამ დააწესა ფრანკო აბიატის ყოველწლიური პრიზი აბიატის პატივსაცემად. ტრადიციულად, დაჯილდოების ცერემონია ტარდება ბერგამოს ოპერის თეატრში ან ქალაქის სხვა ისტორიულ შენობებში.
კირკიუფედლი

კირკიუფედლი — მთა ისლანდიის დასავლეთ ნაწილში. მდებარეობს სნაიფედლსნესის ნახევარკუნძულის ჩრდილოეთ ნაწილში, გრიუნდარ-ფიორდის დასავლეთ სანაპიროზე, ქალაქ გრიუნდარფორდიურის სიახლოვეს. სიმაღლე 463 მ.

ძირითადად აგებულია ჰიალოკლასტიტით. ვულკანური წარმოშობისაა. მიეკუთვნება ლისიუსკარდის ძველ ვულკანურ სისტემას, რომლის ცენტრალური ვულკანი განსაკუთრებით აქტიური იყო მილიონზე მეტი წლის წინ. ამჟამინდელი თავისებური ფორმა დაკავშირებულია მყინვარულ ეგზარაციასთან, რომელსაც ადგილი ჰქონდა უკანასკნელი მყინვარული ეპოქის განმავლობაში. მთისძირში აღმოჩენილია ჰოლოცენური ასაკის ლავა.

განვითარებულია ტურიზმი. „კირკიუფედლი“ კირხეს სახურავთან მსგავსების გამო ისლანდიური ენიდან სიტყვასიტყვით ითარგმნება როგორც „საეკლესიო მთა“.
ბაჰრი-ფაშა თავდგირიძე

ბაჰრი-ფაშა თავდგირიძე (; დ. 1870, ქობულეთი, — გ. 1915, სტამბოლი) — ოსმალეთის იმპერიის სამხედრო მოღვაწე, გენერალი (1883); წარმოშობით ქობულეთელი თავდგირიძე.

მონაწილეობდა რუსეთ-ოსმალეთის (1877–1878) ომში. იყო დივიზიის მეთაური. სხვა­და­სხვა დროს ეკავა შკოდერის და ვანის ვალის თანამდებობები. 1909 წელს თანამდებობიდან გადადგა. დაკრძალულია სტამბოლში, კარაჯა-ახმადის სასაფლაოზე.
ალი-საიფ-ფაშა

გურჯი ალი-საიფ-ფაშა (; დ. 1827, თალასი, ახლანდ. კაისერის პროვინცია, თურქეთი, — გ. 1891, სტამბოლი) — ოსმალეთის იმპერიის სამხედრო მოღვაწე, მარშალი (მუშირი).

დაიბადა ქართველი მუჰაჯირის ოჯახში (გვარად თავდგირიძე). სხვადასხვა დროს მსახურობდა მანასტირის სამხედრო გუბერნატორად, სამხედრო არსენალის უფროსად, უმაღლეს სამხედრო მოსამართლედ, კოსოვოს ოლქის ჯარების მეთაურად. რუსეთ-ოსმალეთის (1877–1878) ომში იყო მე-3 არმიის სარდალი. 1891 წელს იყო სერასკერი (მთავარსარდალი). გარდაიცვალა სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულების დროს. დაკრძალულია სტამბოლში, ჩემბერლითაშის სასაფლაოზე.
თამაზ ორბელიანი

თამაზ (თომა) მამუკას ძე ორბელიანი (დ. 1769 — გ. 12 ივლისი, 1815) — თავადი, ქართლ-კახეთის სამეფოს სამხედრო და პოლიტიკური მოღვაწე, რუსეთის იმპერიის არმიის გენერალ-მაიორი.
ბიოგრაფია
დაიბადა თავად მამუკა ორბელიანის და გიორგი ქსნის ერისთავის ასულის, მაიას ოჯახში. მისი და იყო ანა, იმერეთის მეფე დავით -ის მეუღლე. ერეკლე -ის მეფობის ბოლო წლებში და გიორგი -ის მეფობაში ქართლ-კახეთის კარზე თამაზ ორბელიანს ეშიკაღაბაშის წოდება ჰქონდა. ის ასევე ფლობდა ქვემო ქართლში დემურჩი–ასანლუს მოურავის სახელოს. ეს სამოურავო ერეკლე -მ მზითვად გაატანა თავის დას ანას, რომელიც იყო თამაზ ორბელიანის ბებია (მამის დედა). მონაწილეობდა კრწანისის ბრძოლაში (1795) და შემდეგ თბილისის აღდგენით სამუშაოებში. ბაგრატიონთა შორის შინააშლილობის დროს იულონ ბატონიშვილის პარტიაში იყო. გიორგი -მ ღალატის ბრალდებით ჩამოართვა წოდებები. 1801 წელს ფარნაოზ და იულონ ბატონიშვილებთან ერთად თავი იმერეთს შეაფარა, თუმცა მოგვიანებით შეურიგდა ქართლ-კახეთის სამეფოს ანექსიას, რუსეთის სამსახურში ჩადგა და დაიბრუნა დაკარგული პრივილეგიები.

1802 წელს მიენიჭა სახელმწიფო მრჩეველის, შემდეგ — ბრიგადირის სამხედრო წოდება. 1803 წლის იანვარში პავლე ციციანოვის მიერ წარგზავნილი იყო ერევნის ხანთან მოსალაპარაკებლად სომხებში დანიელის გაპატრიარქების თაობაზე. მთიულეთის აჯანყების დროს, 1804 წლის ოქტომბერში, ორბელიანმა შეიპყრო ირანისკენ ლტოლვილი ბიძამისი, ფარნაოზ ბატონიშვილი და თბილისში ჩაიყვანა, რის შემდეგაც გენერალ-მაიორის ჩინი მიიღო. 1810 წელს მონაწილეობდა რუსეთის არმიის ლაშქრობაში ახალციხის წინააღმდეგ. 1811 წელს ააგებინა „სალხინო“ კოშკი სოფელ ვაშლოვანში (ახლანდ. თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტი). 1812 წლიდან იყო თბილისის გუბერნიის თავადაზნაურობის წინამძღოლი (მარშალი). 1813 წელს სხვა ქართველ თავადებთან ერთად თან ახლდა ნიკოლაი რტიშჩევს ირანთან გულისტანის ზავის დასადებად გამართულ მოლაპარაკებებზე. გარდაიცვალა 1815 წელს, 47 წლის ასაკში. დაკრძალულია თბილისის სიონის ტაძარში.

ოჯახი
თამაზ ორბელიანს ცოლად ჰყავდა ქეთევან დავითის ასული ქობულაშვილი (გ. 1852), და სერგი და ოთარ ქობულაშვილებისა. მათი შვილები იყვნენ:

ანა (დ. 1796 — გ. 1844), თავად ლუარსაბ ორბელიანის მეუღლე,
დიმიტრი (დ. 1797 — გ. 1868), გენერალ-ლეიტენანტი,
მამუკა (დ. 1800 — გ. 1871), გენერალ-მაიორი,
ნინო (დ. 1808 — გ. 1827), თავად იოანე ქსნის ერისთავის მეუღლე,
ივანე (დ. 1809 — გ. 1866), გენერალ-მაიორი.
ნიტრიის მონასტერი

ნიტრიის მონასტერი — ერთ-ერთი უძველესი ქრისტიანული სამონასტრო ადგილი ეგვიპტეში, მდებარეობს ნიტრიის უდაბნოში. ძველი ეგვიპტის სამი მნიშვნელოვანი ქრისტიანული კერიდან ერთ-ერთი.

მონასტერი დააარსა წმინდა ამონმა დაახლ. 325-330 წლებში. ქრისტიანი მომლოცველები ახლომდებარე ქალაქ ალექსანდრიიდან დიდი რაოდენობით სტუმრობდნენ ნიტრიას. სამონასტრო ცხოვრება ნიტრიაში შენელდა - საუკუნეებში და საუკუნის შუა ხანებში საერთოდ გაქრა.
ფრანკლინის კლუბი

ფრანკლინის კლუბი — სამოქალაქო ორგანიზაცია საქართველოში. ორგანიზაცია 2021 წელს დააარსეს ალექსანდრე თარხან-მოურავმა, რევაზ თოფურიამ და ალექსანდრე ზიბზიბაძემ.

კლუბი კლასიკურ ლიბერალთა და ლიბერტარიანელთა ასოციაციაა, რომელიც ემსახურება ინდივიდუალური არჩევანისა და საბაზრო ეკონომიკის, როგორც წარმატებული და თავისუფალი საზოგადოების აუცილებელი პირობების სწავლებას და იდეის გავრცელებას. კლუბი აქტიურად მუშაობს საზოგადოებაში პოლიტიკის შესახებ ცნობიერების ამაღლებაზე და კლასიკური ლიბერალური ღირებულებების პოპულარიზაციაზე.

ფრანკლინის კლუბი ასევე არის ამერიკული ლიბერტარიანული ორგანიზაცია -ის პარტნიორი საქართველოში.

პროექტები
ფრანკლინის აკადემია ფრანკლინის კლუბის მიერ შემუშავებული ოთხკვირიანი პროგრამაა, რომელიც მოიცავს პოლიტიკის, პოლიტიკური იდეოლოგიის, ეკონომიკის, საერთაშორისო ურთიერთობების და სამართლის საფუძვლების შესწავლას. მათ უძღვებიან კლუბის თანამშრომლები და საქართველოს უნივერსიტეტის ლექტორები. მათი პროგრამა ითვალისწინებს მოსწავლეების მაქსიმალურ ჩართულობას; ლექციებზე მიღებულ ცოდნას მონაწილეები სემინარებზე პრაქტიკაში იყენებენ, სხვადასხვა სახის აკადემიურ დებატებსა და სიმულაციებზე. კურსის ფარგლებში ეწყობა სასწავლო-შემეცნებითი გასვლები საქართველოს სახელმწიფო და არასამთავრობო დაწესებულებებში.

აკადემია მის მოსწავლეებს საშუალებას აძლევს გაიარონ რამდენიმე კურსი. გარკვეული ასაკის მოსწავლეებს კი კურსს სრულად უფინანსებს საქართველოს უნივერსიტეტი. კურსდამთავრებულთათვის ასევე იმართება შეხვედრები და დისკუსიები სხვადასხვა თემაზე, ზაფხულში ტარდება საგანმანათლებლო ბანაკები.

2022 წელს მათ პირველად უმასპინძლეს სვანი ბავშვების ნაკადს, ორგანიზაცია - “მიშგოვ ლარდა”- სთან ერთად. ამ ეტაპზე, ფრანკლინის აკადემია უკვე 1400-ზე მეტმა მოსწავლემ გაიარა.

ფრანკლინის თავისუფლების მცველები
პროექტის მიზანია შექმნას 50 სტუდენტისგან შემდგარი კლასიკური ლიბერალიზმის იდეების მხარდამჭერი გუნდი, რომელიც სამომავლოდ აქტიურად ჩაერთვება ფრანკლინის კლუბის სხვადასხვა საგანმანათლებლო, კვლევითი, მედია და პოლიტიკური ინიციატივების განხორციელებაში.

ფრანკლინის თავისუფლების მცველები ლექციებზე დასწრებით იძენენ საბაზისო საფუძვლიან ცოდნას ძირითადად სოციალურ მეცნიერებებში და ეუფლებიან საზოგადოებრივ ცვლილებებზე ორიენტირებული ინიციატივების განხორციელებისთვის საჭირო უნარებს პრაქტიკულ ტრენინგებში მონაწილეობისა და საკუთარი პროექტების განხორციელების გზით.

ცხოვრებაში განხორციელებისთვის, პროექტის ბიუჯეტში გათვალისწინებულია 10 000 ლარიანი საპრიზო ფონდი. პროექტი დაფინანსებულია ამერიკული ორგანიზაცია -ის და საქართველოს უნივერსიტეტის მიერ.

 
50 სტუდენტისგან და პროფესორისგან შექმნილი გუნდი, რომელიც სამი თვის განმავლობაში აქტიურად მუშაობს სხვადასხვა მიმართულებით პოლიტიკის დოკუმენტების მოსამზადებლად და სხვადასხვა პოლიტიკის/კანონების შესაცვლელად.

სამი თვის განმავლობაში, -ის ჯგუფებმა ტრენინგებისა და დარგის ექსპერტებთან მუშაობის შედეგად შეიმუშავეს პოლიტიკის დოკუმენტები და რეკომენდაციები სიტყვის თავისუფლების, საკუთრების უფლების, მონეტარული და ფისკალური პოლიტიკის, გენდერული თანასწორობის და საგარეო პოლიტიკის მიმართულებით.
პროექტის დასკვნით ეტაპზე, გაიმართა ჯგუფების მიერ მომზადებული ხუთივე პოლიტიკის დოკუმენტის პრეზენტაცია. პრეზენტაციებს აფასებდა პროფესორებისა და ოპოზიციური პარტიების პოლიტიკოსებისგან დაკომპლექტებული ჟიური. მიზანი აღნიშნული კანონების საქართველოს პარლამენტში დაინიცირებაა.
არაბეთის ფილა

არაბეთის ფილა — მეორე თანრიგის ტექტონიკური ფილა ჩრდილოეთ და აღმოსავლეთ ნახევარსფეროში. მის ფარგლებშია ქუვეითი, ბაჰრეინი, კატარი, არაბთა გაერთიანებული საამიროები, ომანი, იემენი, საუდის არაბეთი, სირია, იორდანია და ერაყი. არაბეთის, აფრიკისა და ინდოეთის ფილები გეოლოგიურ ისტორიაში ჩრდილოეთური მიმართულებით მოძრაობენ და ევრაზიის ფილას ეჯახებიან, რაც გამოვლინებულია ფილის ნატეხების კოლაჟისა და ქედების სახით.

დასავლეთით და სამხრეთ-დასავლეთით ესაზღვრება აფრიკის ფილა, სამხრეთ-აღმოსავლეთით ინდოეთის ფილა, აღმოსავლეთით ევრაზიის ფილა, ჩრდილოეთით ანატოლიის ფილა.

არაბეთის ფილა ჩრდილოეთიდან სამხრეთისაკენ განფენილია 2600 კმ-ზე, ხოლო აღმოსავლეთიდან დასავლეთისაკენ 3000 კმ-ზე. სიმჭიდროვე 40 კმ, ფართობი 5,000,000 კმ². ზედა ქერქს გააჩნია ნეოპროტეროზოული ასაკის (1000–540) კრისტალური კამბრიულისწინა საფუძველი, რომელიც ცნობილია არაბეთის ფარის სახელწოდებით. მისი ლითოლოგია წარმოდგენილია კრისტალური ფიქლებით, ამფიბოლიტებით, გნაისებით, მეტაბაზალტებით, გრაუვაკებითა და ანდეზიტებით. ფარის ზემდებარედ განლაგებულია ფანეროზოული დანალექები და კაინოზოური ტრაპები. ეს ვულკანურ-დანალექი კომპლექსი ატარებს არაბეთის ბაქნის სახელწოდებას. დანალექი ქანები ძირითადად გვხვდება კარბონატული და სილიციკლასტური დანალექების სახით. არაბეთის ფილა შეიცავს ნავთობისა და ბუნებრივი აირის მსოფლიო მარაგის შესაბამისად, 48% და 43%-ს, რაც ტექტონიკასთანაა შეპირობებული. დამახასიათებელია მაღალი სეისმური აქტივობა და ვულკანიზმი.
გიორგი თავდგირიძე

გიორგი ალექსანდრეს ძე თავდგირიძე (დ. 27 სექტემბერი, 1914, თბილისი, — გ. 22 მარტი, 1957, იქვე) — ქართველი არქიტექტორი.

დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი 1939 წელს. მონაწილეობდა მსოფლიო ომში (1941–1945). 1949-1955 წლებში იყო საპროექტო ინსტიტუტის „საქსოფლმშენსახპროექტის“ მთავარი არქიტექტორი, 1955 წლიდან — საპროექტო ინსტიტუტის „საქქალაქმშენ­სახპროექტის“ არქიტექტურის სახელოსნოს ხელმძღვანელი. იმავდროულად, 1995 წლიდან პედაგოგიურ მოღვაწეობას ეწეოდა პოლიტექნიკური ინსტიტუტის არქიტექტურის კათედრაზე. აზომილი აქვს რამდენიმე ქართული არქიტექტურული ძეგლი, მათ შორის ვაჩნაძიანის ყველაწმინდის ეკლესია (1939, არქიტექტორ მ. კალაშნიკოვთან ერთად).

თავდგირიძის ძირითადი ნამუშევრებია:
სა­ქართველოს გეოლოგიის სამმართველოს საცხოვრებელი სახლი (1948, თბილისი, ზაქარია ფალიაშვილის ქუჩა),
სა­ქართველოს სოფლის მეურნეობის ინსტიტუტის თანამშრომლების საცხოვრებელი სახლი (1954, თბილისი, ლადო კავსაძის ქუჩა),
სასტუმრო „საქართველო“ (1949-1956, თბილისი, არქიტექტორ ნ. ფირცხალაიშვილთან ერთად, მელიქი­შვი­ლის ქუჩა; თავდაპირველად აშენდა როგორც სა­ქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს შენობა),
ნიკო მუსხელი­­შვი­ლის სააგარაკო სახლი (1949, მანგლისი),
ივანე ბერიტაშვილის და სიმონ ჯანაშიას სააგარაკო სახლები (1949, სოხუმი).
ზია ქუთნაქი

ზია-ფაშა, ზია ქუთნაქი (; დ. 1870, ქობულეთი, — გ. 1940, უსკუდარი, სტამბოლი) — ოსმალეთის იმპერიის სამხედრო მოღვაწე, გენერალ-ლეიტენანტი; წარმოშობით ქართველი თავდგირიძე.

მამამისი ოსმან ნური ფაშა ჰიჯაზის ვალი (გუბერნატორი) იყო. დაამთავრა ოსმალეთის სამხედრო აკადემია. ეკავა სხვა­დასხვა თანამდებობები. 1907 წელს მიიღო გენერალ-მაიორის წოდება. მონაწილეობდა ბალკანეთისა (1912–1913) და პირველ მსოფლიო (1914–1918) ომებში. აჰმედ იზეთ-ფაშას მთავრობაში ასრულებდა ვაჭრობისა და სოფლის მეურნეობის მინისტრის მოვალეობას (1918). 1920–1922 წლებში იყო სამხედრო მინისტრი. დაკრძალულია სტამბოლში, კარაჯა-ახმადის სასაფლაოზე.
აიდან შენერი

აიდან შენერი (თურქ. ) (დ. 1963 წლის 1 მარტი) —  თურქი მოდელი და კინომსახიობი, რომელიც ცნობილია ფერიდეს როლით სერიალში „ნარჩიტა — მომღერალი ჩიტია“.

ბიოგრაფია
აიდან შენერი დაიბადა 1963 წლის 1 მარტს თურქეთის სამხრეთ-აღმოსავლეთით მდებარე პატარა ქალაქ კილისში, მუსიკათმცოდნის და დიასახლისის ოჯახში. აიდანის წინაპრები მამის მხრიდან ყაზანელი თათრები იყვნენ. ვინაიდან მის დიდ ბაბუას ქრისტიანულად მონათვლა არ სურდა, 1877 წელს ემიგრაციაში წავიდა ოჯახთან ერთად. მათ მსგავსად ბევრმა მუსლიმმა, რომლებსაც  არ სურდათ ქრისტიანობის მიღება, დატოვა სახლები და გადავიდა თურქეთში.

როდესაც აიდან შენერი ჯერ კიდევ ძალიან პატარა იყო, მისი მშობლები საცხოვრებლად ბურსაში გადავიდნენ, სადაც გოგონამ საშუალო სკოლა დაამთავრა.

თვრამეტი წლის ასაკში აიდან შენერმა გაიმარჯვა „მის თურქეთის“ სილამაზის კონკურსზე და  თავისი ქვეყანა "მის მსოფლიოზე" წარადგინა 1981 წელს. თუმცა სილამაზის დედოფლის  გვირგვინი ვენესუელელ პილინ ლეონს ერგო. „მის თურქეთის“ ტიტულის მიღების შემდეგ მან წარმატებით მოსინჯა ძალები სამოდელო ბიზნესში. ასევე მონაწილეობა მიიღო რეკლამებში.

მალე აიდანის დებიუტი შედგა კინოში. ფერიდეს როლმა ტელესერიალში "ნარჩიტა — მომღერალი ჩიტია" დამწყებ მსახიობს მსოფლიო პოპულარობა მოუტანა.

1983 წელს აიდან შენერი ცოლად გაჰყვა აიხან აქბინს. იმ დროს  თურქეთის საფეხბურთო ნაკრების წევრს. ხუთი წლის შემდეგ მათ ქალიშვილი ეჯემი შეეძინათ. თუმცა 1991 წელს წყვილი ერთმანეთს დაშორდა.

კინოკარიერა
აიდან შენერი ცნობილი გახდა რეშატ ნური გიუნთეკინის წიგნის "ნარჩიტა — მომღერალი ჩიტია" მიხედვით გადაღებულ სერიალში შესრულებული ფერიდეს როლით.  რომანი მსოფლიო კლასიკად იქნა აღიარებული. ფილმი გადაიღო რეჟისორმა ოსმან სედენიმ.

მსახიობის კიდევ ერთი ცნობილი ფილმი იყო „ირმის ნახტომი“. აიდანმა შეასრულა მთავარი გმირის, ზიულალის როლი.

შემდეგ მან ითამაშა "ღამის პეპელას"— მუალა-ხანიმის როლი ფილმში " ".

მსახიობი ძირითადად  დრამატულ და მელოდრამატულ სერიალებში ღებულობს მონაწილეობას. პერიოდულად მონაწილეობს პოპულარულ შოუებსა და სატელევიზიო გადაცემებში. როგორც თავად აიდან შენერი აღნიშნავს:  „ ბევრი პროფესიონალი, საინტერესო მსახიობი გვყავს, მაგრამ საარსებო წყაროს საშოვნელად ისინი იძულებულნი არიან მონაწილეობა მიიღონ რაიმე სახის სატელევიზიო პროექტებში, გამოჩნდნენ რეკლამებში.“

ვიზიტი ყაზანში
2004 წლის ივნისში აიდან შენერი, თათრეთის რესპუბლიკის კულტურის სამინისტროს მოწვევით, ეწვია ყაზანს. იგი მამასთან ერთად გაფრინდა, რომელსაც ძალიან სურდა წინაპართა მიწის მონახულება. მსახიობი დაესწრო თათრულ-თურქული ლიცეუმის სტუდენტების გამოსაშვებ საღამოს, ევრაზიის მსოფლიო მემკვიდრეობის ქალაქების საერთაშორისო კონფერენციის გახსნას და ასევე მონაწილეობა მიიღო თათრების ეროვნული  დღესასწაულის საბანტუის აღნიშვნაში.

2007 წელს მსახიობი კვლავ ეწვია ყაზანს. ამჯერად აიდანი მუსლიმური კინოფილმების საერთაშორისო ფესტივალის „ოქროს მინბარის“ დახურვის ცერემონიაზე დასასწრებად ჩავიდა.
რომან ვიკტიუკის თეატრი

რომან ვიკტიუკის თეატრი — მოსკოვის დრამატული თეატრი.

ისტორია
თეატრის დამაარსებელია თეატრის რეჟისორი რომან ვიკტიუკი. 1991 წელს მან გახსნა თავისი ანტრეპრიზა, როგორც საავტორო კერძო თეატრი, დევიდ ჰენრი ჰვანგის პიესით „მადამ ბატერფლაი“. ერთი წლის შემდეგ ვიკტიუკმა დადგა ჟან ჟენეს „მოსამსახურის“ მეორე რედაქცია.

1996 წელს თეატრმა მიიღო სახელმწიფო თეატრის სტატუსი და საკუთარი შენობა მოსკოვში სტრომინკაზე — ი. რუსაკოვის სახელობის კულტურის სახლის ყოფილი შენობა, რომელიც კონსტრუქტივიზმის ეპოქის არქიტექტურული ძეგლია.

დიდი ხნის განმავლობაში, თეატრის სპექტაკლებმა გასტროლებით მოიარა სხვადასხვა ქალაქები და ქვეყნები, იდგმებოდა მოსკოვის სხვადასხვა დარბაზებში, რადგან მთავარ შენობას სჭირდებოდა კაპიტალური რემონტი, რომელიც დაიწყო მხოლოდ 2012 წლის ბოლოს.

2016 წლის 28 ოქტომბერს, რომან ვიკტიუკის 80 წლის იუბილეზე, გაიმართა დიდი ხნის ნანატრი თეატრის შენობის გახსნა, რომლის მაყურებელთა დარბაზი გათვლილია 505 ადგილზე. ნაჩვენები იქნა ტენესი უილიამსის პიესის მიხედვით დადგმული სპექტაკლი „და მოულოდნელად გასულ ზაფხულს".

2020 წლის 16 დეკემბერს დაინიშნა თეატრის ახალ სამხატვრო ხელმძღვანელად დენის აზაროვი, 2022 წლის 18 აპრილს მან დატოვა ეს პოსტი

2021 წლის 23 ნოემბერს თეატრის დირექტორად ალექსანდრე სმერტინი დაინიშნა.

სამხატვრო ხელმძღვანელები
რომან ვიკტიუკი (1991-2020)
დენის აზაროვი (16 დეკემბერი, 2020