iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
მწარე დუმასოკო

მწარე დუმასოკო — ქალციპორუსის გვარის სოკო ბოლეტუსისებრთა ოჯახისა.

სოკო გავრცელებულია მთელ ჩრდილოეთ ზომიერ სარტყლებში. პირველად აღწერა ფრანგმა მიკოლოგმა პიერ ბიულიარმა 1790 წელს როგორც .

სამეცნიერო სინონიმები:

აღწერა
ქუდის დიამეტრი 2-7 სმ-მდე აღწევს. ზედაპირი — ხავერდოვანი, ამოზნექილი ან ბრტყელი. კანი ადვილად სცილდება ქუდს, ნესტიან ამინდში ლოროწვანია. მოყავისფრო ან მოყვითალო-ყავისფერი.

ფორების შრე ფეხთანაა შეზრდილი ან ოდნავ დაღმავალია, მსხვილკუთხიანია და ახასიათებს არასწორი ნასვრეტები.

გამოყენება
საჭმელ სოკოდ ითვლება, თუმცა ზომაზე მეტად ცხარეა. იტალიელი შეფ-პოვარი ანტონიო კარლუჩო ურჩევს მომხმარებლებს მწარე დუმასოკო მხოლოდ და მხოლოდ სხვა სოკოებისთვის არომატის მისაცემად გამოიყენონ. ბევრ ქვეყანაში სუნელად იყენებენ. კუჭის პრობლემების რისკის შესამცირებლად საჭიროა მისი სათანადოდ მომზადება, რის შემდეგაც სოკო კარგავს წიწაკის ცხარე გემოს. ზოგიერთი სახელმძღვანელო მას არასაჭმელ სოკოდ მიიჩნევს. აგრეთვე მის ნაყოფსხეულს სხვა სოკოების მოსართავად იყენებენ.

მსგავსი სახეობები
— იზრდება ჩრდილოეთ ამერიკის ტყის მასივში. აქვს ნაკლებად ცხარე გემო, მწარე დუმასოკოსაგან განსხვავებით, გაჭრის ან დაზიანების შემთხვევაში ლურჯდება.
— საჭმელი სოკო უფრო დიდი ზომის ნაყოფსხეულით. ფორები ზეთისხილისფერ-ყავისფერია, მწარე გემოს გარეშე.

გალერეა
ჰიდაიათ ჰეიდაროვი

ჰიდაიათ ჰეიდაროვი (დ. 27 ივლისი, 1997) — აზერბაიჯანელი ძიუდოისტი. ასპარეზობს -73კგ წონით კატეგორიაში. 2017 წელს გახდა ევროპის ჩემპიონი. ამავე წელს ისლამური სოლიდარობის თამაშების ფინალში დაამარცხა თანამემამულე რუსტამ ორუჯევი. 2018 წელს ევროპის ჩემპიონატზე ვერცხლის მედალი მოიპოვა, ხოლო ერთი წლის შემდეგ, ევროპული თამაშების ფარგლებში გამართულ ევროპის ჩემპიონატზე ბრინჯაოს მედლისთვის ბრძოლაში დაამარცხა ლაშა შავდათუაშვილი. 2018 და 2019 წლებში ორჯერ მოიპოვა ბრინჯაოს მედალი მსოფლიო ჩემპიონატზე.

2024 წლის ზაფხულის ოლიმპიური თამაშების ჩემპიონი -73 კგ წონით კატეგორიაში.
მუსა მოგუშკოვი

მუსა მოგუშკოვი (დ. 25 იანვარი, 1994) — რუსი ძიუდოისტი. 2011 წელს -66კგ წონით კატეგორიაში მსოფლიო ჩემპიონატზე მოიპოვა ბრინჯაოს მედალი. 2014 წელს -73კგ წონით კატეგორიაში მოიპოვა ბრინჯაოს მედალი მსოფლიო ჩემპიონატზე. 2017 წელს დამარცხდა ევროპის ჩემპიონატის ფინალში. 2019 წელს რუსეთის ნაკრებთან ერთად მოიგო ევროპული თამაშები.
ესტრიდსენები

ესტრიდსენები — დანიური სამეფო დინასტია შუა საუკუნეებში, რომელიც მართავდა დანიას (1047-1412), შვედეთს (1125-1412), ასევე ნორვეგიას, ფლანდრიას, შლეზვიგს, გოტლანდსა და ესტონეთის ჩრდილოეთ ნაწილს. დინასტიამ არსებობა 1412 წელს, დედოფალ მარგრეტე -ის გარდაცვალებასთან ერთად შეწყვიტა, თუმცა მისი გვერდითი შტო 1598 წლამდე არსებობდა. ესტრიდსენების დროს ჩამოყალიბდა კალმარის უნია, რომლის ტახტზეც ისინი ოლდენბურგებმა ჩაანაცვლეს. აღსანიშნავია, რომ ესტრიდსენების გერბია გამოსახული დანიისა და ესტონეთის სახელმწიფო, და ქალაქ ტალინის გერბებზე.

მმართველები
დანიის მეფეები
სვენ (1019-1076), დანიის მეფე 1047-1076 წლებში;
ჰარალდ (1040-1080), დანიის მეფე 1076-1080 წლებში;
კნუდ (1042-1086), დანიის მეფე 1080-1086 წლებში;
ოლაფ (1050-1095), დანიის მეფე 1086-1095 წლებში;
ერიკ (1050-1103), დანიის მეფე 1095-1103 წლებში;
ნილსი (1065-1134), დანიის მეფე 1104-1134 წლებში;
ერიკ (1090-1137), დანიის მეფე 1134-1137 წლებში;
ერიკ (1120-1146), დანიის მეფე 1137-1146 წლებში;
სვენ (1125-1157), დანიის მეფე 1146-1157 წლებში;
კნუდ (1129-1157), დანიის მეფე 1146-1157 წლებში;
ვალდემარ (1131-1182), დანიის მეფე 1154-1182 წლებში;
კნუდ (1163-1202), დანიის მეფე 1182-1202 წლებში;
ვალდემარ (1170-1241), დანიის მეფე 1202-1241 წლებში;
ვალდემარი (1209-1231), დანიის თანა-მეფე 1215-1231 წლებში;
ერიკ (1216-1250), დანიის მეფე 1241-1250 წლებში;
აბელი (1218-1252), დანიის მეფე 1250-1252 წლებში;
კრისტოფერ (1219-1259), დანიის მეფე 1252-1259 წლებში;
ერიკ (1249-1286), დანიის მეფე 1259-1286;
ერიკ (1274-1319), დანიის მეფე 1286-1319 წლებში;
კრისტოფერ (1276-1332), დანიის მეფე 1319-1326 და 1329-1332 წლებში;
ვალდემარ (1314-1364), დანიის მეფე 1326-1329 წლებში;
ვალდემარ (1320-1375), დანიის მეფე 1340-1375 წლებში;
მარგრეტე (1353-1412), დანიის დედოფალი 1376-1412 წლებში;

შვედეთის მეფეები
მაგნუს ძლიერი (????-1134), დანიის მეფე ნილსის ვაჟი, შვედეთის მეფე 1126-32 წლებში;
მაგნუს (1130-1161), შვედეთის მეფე ინგე -ის შვილთაშვილი, მეფე 1160-1161 წლებში;
მარგარეტა (1353-1412), შვედეთის სუვერენული დედოფალი 1389-1412 წლებში;

ცნობილი ქალი ესტრიდსენები
ინგრიდ დანიელი (????-1093), ნორვეგიის დედოფალი როგორც მეფე ულაფ -ის მეუღლე;
კრისტინა დანიელი (1118-1139), ნორვეგიის დედოფალი როგორც მეფე მაგნუს -ის მეუღლე;
კრისტინა დანიელი (1120-1170), შვედეთის დედოფალი როგორც მეფე ერიკ -ის მეუღლე;
ინგებორგ დანიელი (1174-1237), საფრანგეთის ორგზის დედოფალი როგორც მეფე ფილიპ -ის მეუღლე;
რიჩეზა დანიელი (1180-1220), შვედეთის დედოფალი როგორც მეფე ერიკ -ის მეუღლე;
სოფია დანიელი (1241-1286), შვედეთის დედოფალი როგორც მეფე ვალდემარის მეუღლე;
ინგებორგ დანიელი (1244-1287), ნორვეგიის დედოფალი როგორც მეფე მაგნუს -ის მეუღლე;
მართა დანიელი (1277-1341), შვედეთის დედოფალი როგორც მეფე ბირგერის მეუღლე;
ჰელვიგ შლეზვიგელი (1320-1374), დანიის დედოფალი როგორც მეფე ვალდემარ -ის მეუღლე;
მარგრეტე დანიელი (1353-1412), დანიის სუვერენული დედოფალი 1387-1412 წლებში, ნორვეგიისა და შვედეთის დედოფალი როგორც მეფე ჰოკონ -ის მეუღლე;
მაყვალა და არჩილ ჩიხლაძეები

მაყვალა და არჩილ ჩიხლაძეები — ცნობილი დუეტი საბჭოთა და ქართულ ესტრადაზე, დუეტი შედგებოდა არჩილ ჩიხლაძესა და მაყვალა ბოტკოველის მონაწილეობით. შეიქმნა 1964 წელს არჩილ ჩიხლაძის ხელმძღვანელობით. რამდენიმე წლის შემდეგ არჩილი და მაყვალა დაოჯახდნენ და მათ დუეტს „ჩიხლაძეები“ ეწოდა. მათი რეპერტუარი საკმაოდ მრავალრიცხოვანია, ისინი არიან პირველი შემსრულებლები ისეთი ცნობილი სიმღერების, როგორებიცაა — „კართან მოდგა შემოდგომა“, „სიჭაბუკე“, „წლები გარბიან“, „ვინც ამ გოგოს გააცინებს“, „ოსური სატრფიალო“ და სხვა. არაერთხელ იმოგზაურეს ძალიან წარმატებული გასტროლებით საბჭოთა კავშირსა და მსოფლიოს მასშტაბით, მათ მიერ შესრულებული სიმღერები დღემდე ინარჩუნებენ განსაკუთრებულ პოპულარობას ქართველ და მსოფლიო მსმენელში.
ჭონა

ჭონა — უძველესი ქართული ხალხური ტრადიცია, რიტუალისა და ლექს-სიმღერის შესრულება სააღდგომოდ. ნიღბიანი შემსრულებლების გუნდი ჩამოივლიდა კარდაკარ, ოჯახებს ულოცავდა აღდგომის დღესასწაულს და საჩუქრად იღებდა სააღდგომო წითლად შეღებილ კვერცხს. ჭონა სამხმიანი სიმღერაა. მის მელოდიას, ქართლ-კახური სუფრული სიმღერების მსგავსად, ორი ზემოთა ხმა ავითარებს გაბმული ბანის ფონზე. არსებობს ვარაუდი ჭონის წინარე ქრისტიანული წარმომავლობის შესახებ.
კუდუხანთკარი

კუდუხანთკარი, კუდუხაანთკარი, კუდუხაანი — სოფელი საქართველოში, კასპის მუნიციპალიტეტში. ფორმალურად ცალკე სოფლად არ ითვლება და საკორინთლოს ნაწილს წარმოადგენს. ახლოს არის ოკუპირებული ახალგორის მუნიციპალიტეტის სოფელ მონასტერთან. მოსახლეობის უმეტესობამ ქართულ-ოსური კონფლიქტის დროს კუდუხანთკარი დატოვა.

სოფლის ჩრდილო-დასავლეთით დგას გვიანდელი ფეოდალური ხანის კუდუხაანთ ციხე და კუდუხაანის კომპლექსი.
ალექსანდრე ჭყონია

ალექსანდრე ჭყონია (დ. 17 ივნისი, 1855, ახალციხე — გ. 8 ოქტომბერი, 1907, თბილისი) — ქართველი იურისტი, მთარგმნელი და მწერალი. წერდა „მაჭახელიძის“ ფსევდონიმით. იყო ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების თავმჯდომარის ამხანაგი.

ბიოგრაფია
სწავლობდა ქუთაისის გიმნაზიაში. 1875 წელს დაამთავრა მოსკოვის უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი. შემდეგ ისტორიის მეცნიერების დასაუფლებლად პარიზს გაემგზავრა. 1877 წელს დაბრუნდა სამშობლოში და სხვადასხვა დროს მსახურობდა ქუთაისის, ფოთის, შორპნის და ოზურგეთის სასამართლოებში. 1881 წელს თავი დაანება სახელმწიფო სამსახურს და ნაფიც ვექილად დაიწყო მუშაობა ჯერ ქუთაისში, შემდეგ - თბილისში. მისი პირველი კორესპონდენცია 1874 წელს დაიბეჭდა გაზეთ „დროებაში“. 1890 წელს საკუთარი ხარჯით გამოსცა „ისტორიული ნარკვევი“ (საისტორიო ქრესტომათია). მან პირველმა გააცნო ქართველ მკითხველს ევროპელი მოგზაურებისა და მისიონერების ცნობები საქართველოს შესახებ („პიეტრო დელა ვალლეს მოხსენება საქართველოს შესახებ - 1627 წ.“, ივერია, 1871 წ. 111; „იტალიელი მოგზაურები საქართველოში მე-15 საუკუნეში: იოსაფა ბარბარო და ამბროზიო კონრატინი“, მოამბე, 1894, ; „ტავერნიეს მოგზაურობიდან მე-17 საუკუნეში“, მოამბე", 1898, ; „არქანჯელო ლამბერტი - სამეგრელოს აღწერა“, თბ., 1901). მას დიდი ღვაწლი მიუძღვის ქართული ჟურნალ-გაზეთების გამოცემის საქმეში. 1894-1905 წლებში იყო ჟურნალ „მოამბის“ რედაქტორი, 1899-1900 წლებში გაზეთ „ცნობის ფურცლის“ რედაქტორ-გამომცემელი. დაკრძალულია კუკიის სასაფლაოზე.
გიონიულაჩანი (პოსოფის რაიონი)

გიონიულაჩანი — სოფელი პოსოფის რაიონში, არტაანის პროვინცია, თურქეთი. მდებარეობს არტაანიდან 99 კილომეტრში, ხოლო რაიონის ცენტრ პოსოფიდან 18 კილომეტრში. 2019 წლის მონაცემებით სოფელში 75 ადამიანი ცხოვრობს.

სოფლის ძველი ისტორიული, ქართული სახელწოდებაა შუაწყალი.

სოფლის ტერიტორიაზე მდებარეობს ეკლესია, რომელიც შუაწყლის ეკლესიის სახელითაა ცნობილი. იგი ერთნავიანი ნაგებობაა და მისი ნაწილი დღემდეა შემორჩენილი.
მაკრიალის ეკლესია

მაკრიალის ეკლესია — საუკუნის მართლმადიდებლური ეკლესია ქემალფაშაში (ისტორიულ მაკრიალში), ართვინის პროვინცია, თურქეთი. მდებარეობს საქართველოს საზღვართან ახლოს. 1367 წლის ივნისში მაკრიალის ეკლესიაში გაიმართა სამეფო ქორწილი საქართველოს მეფე ბაგრატ -სა და ანა კომნენოსს შორის.

ძეგლის აღწერა
კომპლექსინ შედგება დარბაზული ტიპის ეკლესიისაგან და მასზე დასავლეთიდან მიყრდნობილი 3-სართულიან ოთხკუთხა კოშკისგან (სიმაღლე – 12 მ). სართულები კამარებითაა გადახურული. ნაგებია ძირითადად რიყის ქვით. კუთხეებში გამოყენებულია აგური, აგრეთვე კერამიკული ფრაგმენტები – ამფორები, დოქები, წყალგაყვანილობის მილები და სხვა, რომლებიც უფრო ადრეული (სავარაუდოდ, გვიანრომაული) პერიოდისაა. კოშკის ქვედა დონეზე შეინიშნება ქვიშაქვის კვადრები, ასევე მეორადი გამოყენების შედეგად მოხვედრილი. სავარაუდოდ, კოშკი თავდაცვითი ნაგებობის გარდა ერთგვარი ორიენტირიც („შუქურა“) უნდა ყოფილიყო.

აღმოსავლეთიდან კოშკს ეკლესია ებმის. ეკლესიაში გასასვლელი კოშკის პირველი სართულიდანაა. ადრე სართული გვერდებიდან გახსნილი იყო თაღოვანი ღიობებით, რომელიც შემდგომში ამოუქოლავთ. ეკლესიის შესასვლელი არქიტრავით არის გადახურული. ეკლესია შვერილაფსიდიანია. ეკლესია ნაგებია სხვადასხვა ზომის რიყის ქვითა და ქვიშაქვით, დუღაბის გამოყენებით, ნაწილობრივ აგურიცაა ჩართული. ერთსაფეხურიან პილასტრები ანაწევრებს, რომლებსაც საბჯენი თაღები ეყრდნობა. კამარა შეისრულია, აფსიდი – ნახევარწრიულია. 3 სხვადასხვა ზომის სარკმლით. კამარაცა და კონქიც დეფორმირებულია გვიან ჩატარებული სარესტავრაციო სამუშაოებით. ცენტრალური კარი ჩრდილო-დასავლეთ კუთხეშია. ნაწილობრივ ჩაქცეულია კამარაც. შემორჩენილია შელესილობის, ალაგ-ალაგ – მხატვრობის კვალი.

ეკლესიასა და კოშკის პირველ სართულს ჩრდილოეთ მხრიდან დიდი ზომის მინაშენი ეკვრის, რომლის ფუნქცია გაურკვეველია. კომპლექსი 3 მხრიდან შემოსაზღვრულია რიყის ქვითა და დუღაბით ნაგები. სწორხაზოვანი კედლებით (დაზიანებულია ჩრდილოეთი მონაკვეთი). რიყის ქვითა და დუღაბით ნაგები.

ადგილობრივები ადასტურებენ უწინ მაკრიალში სხვა ტაძრის არსებობასაც, თუმცა მისი მდებარეობა უცნობია. მაკრიალის ფარგლებში და მის მახლობლად რამდენიმე თაღოვანი ხიდი თუ მისი ნაშთია შემორჩენილი. ძველად ზღვისპირისა და ჭოროხის აუზის პროვინციების დამაკავშირებელი უმოკლესი გზები მაკრიალიდან და ხოფადან (ხუფათი) ხეობების აყოლებით გადიოდა.
თურქესტანი (რეგიონი)

თურქესტანი — ისტორიულ-გეოგრაფიული რეგიონი ცენტრალურ აზიაში. ტერმინი გამოიყენებოდა საუკუნიდან საუკუნის პირველი მეოთხედის ჩათვლით. მოიცავდა ჩინეთის (აღმოსავლეთით), ავღანეთისა (სამხრეთით) და რუსეთის იმპერიის (დასავლეთით) ტერიტორიებს, 3 მლნ კმ²-ზე მეტს. 1867 წელს რუსეთის თურქესტანში დაარსდა საგენერალგუბერნატორო. 1918 წელს ამ ტერიტორიაზე შეიქმნა თურქესტანის ავტონომიური საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკა, 1920 წელს ბუხარისა და ხორეზმის სახალხო საბჭოთა რესპუბლიკები. 1924-1925 წლებში ყოფილი რუსეთის თურქესტანის ტერიტორიაზე შეიქმნა უზბეკეთის სსრ, თურქმენეთის სსრ, ტაჯიკეთის ასსრ, ყირგიზეთის და ყარაყალპის ავტონომიური ოლქები, ხოლო რეგიონის ჩრდილოეთ ნაწილი შევიდა ყაზახეთის სსრ-ის შემადგენლობაში, როგორც სამხრეთ ყაზახეთის ოლქი. თურქესტანის ნაცვლად ამ პერიოდიდან დამკვიდრდა ტერმინი შუა აზია.
თურქესტანის ავტონომიური საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკა

თურქესტანის ავტონომიური საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკა — ავტონომიური რესპუბლიკა 1918-1924 წლებში რსფსრ-ის შემადგენლობაში. დედაქალაქი ტაშკენტი. 1920 წლის მონაცემებით მოსახლეობა შეადგენდა 5230 ათას ადამიანს. ძიითადი ეთნიკური ჯგუფები იყვნენ უზბეკები, ყაზახები, ყირგიზები, თურქმენები, ტაჯიკები, ყარაყალპახები, რუსები.

იყო პირველი საბჭოთა სახელმწიფო შუა აზიაში. შეიქმნა თურქესტანის ისტორიულ რეგიონში 1918 წლის 20 აპრილს. იმავე წლის ოქტომბერში მიღებული იქნა ასსრ-ის კონსტიტუცია. რესპუბლიკა გაუქმდა 1924 წლის 27 ოქტომბერს. მის ტერიტორიაზე შეიქმნა უზბეკეთის სსრ, თურქმენეთის სსრ, ტაჯიკეთის ასსრ, ყირგიზეთის და ყარაყალპის ავტონომიური ოლქები, ხოლო რეგიონის ჩრდილოეთ ნაწილი შევიდა ყაზახეთის სსრ-ის შემადგენლობაში, როგორც სამხრეთ ყაზახეთის ოლქი.
რენო თურქია

რენო თურქია (დ. 11 აგვისტო, 1926, სოხუმი — გ. 14 იანვარი, 1979, თბილისი) — ქართველი მხატვარი, საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული მხატვარი (1976).

ბიოგრაფია
1966 წელს დაამთავრა თბილისის სამხატვრო აკადემია. 1959 წლიდან ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას თბილისის სამხატვრო აკადემიაში. მისი შემოქმედებისთვის დამახასიათებელია ლირიკულობა, სახვითი ემოციურობა, დახვეწილი კოლორიტი. ნამუშევრები: „შ. რუსთაველი და ჩახრუხიძე ბექა ოპიზარის სახელოსნოში“ (1956, თბილისის სამხატვრო აკადემიის მუზეუმი); „შემოდგომა“ (1957, მოსკოვის სამხატვრო ფონდი); „და კვლავ მუშაობა“ (1977, საქართველოს სურათების გალერეა); „სამშობლოდან მოშორებით“ (1977, თბილისის ჭადრაკის სასახლე). ლ. ასათიანის (1966), გ. მესხის (1966), გ. ტაბიძის (1967), მ. ლებანიძის (1972) პორტრეტები დაცულია საქართველოს სურათების გალერეაში.

დაკრძალულია საბურთალოს პანთეონში.
ელარ კოლტრეინი

ელარ კოლტრეინ კინი სალმონი (დ. 27 აგვისტო, 1994), ცნობილია როგორც ელარ კოლტრეინი. არის ამერიკელი კინო-მსახიობი და მოდელი. სახელი გაითქვა მეისონ ევანზ უმცროსის როლით, რომელიც მან რიჩარდ ლინკლეიტერის ფილმ სიყრმეში (2014) შეასრულა. ხსენებული როლისთვის მან კრიტიკოსთა არჩევანის კინო ჯილდო დაიმსახურა საუკეთესო ახალგაზრდა შემსრულებლის კატეგორიაში.

ცხოვრება და კარიერა
კოლტრეინი დაიბადა ოსტინში, ტეხასის შტატში, ჟენევიევა კინისა და ბრიუს სალმონის ოჯახში. დედამისი აუტიზმით დაავადებულებს იპოთერაპიის საშუალებით მკურნალობს, ხოლო მამა - ბრიუს სალმონი ცნობილი ოსტინელი ფოლკ-მუსიკოსია როდესაც ელარი ცხრა წლის იყო, მისი მშობლები განქორწინდნენ და დედამისმა ხელახლა იქორწინა. კოლტრეინის ნახევარ-და, ეველინი, მაშინ დაიბადა, როდესაც მსახიობი თერთმეტი წლის იყო.

2001 წელს, ექვსი წლის ასაკში, კოლტრეინი რეჟისორმა და სცენარისტმა რიჩარდ ლინკლეიტერმა მთავარი როლის შემსრულებლად აირჩია ფილმისთვის სიყრმე. ლინკლეიტერის უპრეცედენტო იდეის მიხედვით, მხატვრული ფილმი მთლიანად ერთი ბავშვის ყრმობის შესახებ უნდა გადაეღოთ, კოლტრეინის პერსონაჟი კი ეკრანზე, მაყურებლის თვალწინ გაიზრდებოდა. ამ მიზნით, რეჟისორი თორმეტი წლის მანძილზე, 2002 წლის მაისიდან 2013 წლის აგვისტოს ჩათვლით პერიოდულად იღებდა სცენებს მსახიობების მონაწილეობით, კოლტრეინმა და სამსახიობო ანსამბლის სხვა წევრებმა (ითან ჰოუკი, პატრიცია არკეტი) საერთო ჯამში, თორმეტი წლის მანძილზე გადასაღებ მოედანზე 45 დღე გაატარეს. ფილმის ბოლო სცენებში კოლტრეინი უკვე 19 წლის იყო. სიყრმის გადაღებებისას, რომელიც 12 წელს გაგრძელდა, ელარ კოლტრეინმა სიმაღლეში 68.5 სმ მოიმატა და 72 სხვადასხვა ვარცხნილობა გამოიცვალა. 2006 წელს, ლინკლეიტერმა კოლტრეინს პატარა როლი შესთავაზა მის ნახევრად დოკუმენტურ ფილმში სწრაფი კვების ნაცია.

2016 წელს კოლტრეინმა მონაწილეობა მიიღო ბარაკ ობამას ცხოვრებისადმი მიძღვნილ ბიოგრაფიულ დრამაში ბარი, ფილმის პრემიერა ტორონტოს საერთაშორისო კინოფესტივალზე შედგა. მომავალ წელს, ელარმა ემა უოტსონთან ერთად ითამაშა ჯეიმზ პონსოლდტის მიერ გადაღებულ კინოადაპტაციაში წრე (2017), რომელიც დაფუძნებული იყო დეივ ეგერსის ამავე სახელწოდების რომანზე. ფილმის პრემიერა შედგა ტრიბეკას კინოფესტივალზე.

2020 წელს გამოსულ შოუთაიმის სატელევიზიო მინი-სერიალში , კოლტრეინმა სალმონ ბრაუნის როლი შეასრულა. სერიალის ერთ-ერთი შემქნმნელი ითან ჰოუკია, რომელმაც ელარის კინო-მამის როლი შეასრულა ფილმში სიყრმე და დღემდე კარგ ურთიერთობას ინარჩუნებს მსახიობთან.

ფილმოგრაფია
ზია შავიშვილი

ზია შავიშვილი (დ. 2 მაისი, 1928, ქობულეთი – გ. 7 იანვარი, 2025) — ქართველი ინჟინერი, ბათუმის საპატიო მოქალაქე (2013), საქართველოს დამსახურებული მშენებელი, (1983) აჭარის დამსახურებული ინჟინერი (1971). დაჯილდოვებულია მედლით „შრომითი მამაცობისთვის“.

ბიოგრაფია
1950 წელს დაამთავრა თბილისის რკინიგზის ტრანსპორტის ინჟინერთა ინსტიტუტი ინჟინერ-მშენებლის კვალიფიკაციით.

1950 წელს მუშაობა დაიწყო ამიერკავკასიის რკინიგზის სამმართველოს საპროექტო ინსტიტუტში; იმავე წელს სსრკ-ის მიმოსვლის გზათა მინისტრის განკარგულებით გადაიყვანეს შსს-ის განკარგულებაში და მუშაობდა შორეულ აღმოსავლეთში საბორნე გადასასვლელის მშენებლობაზე, რომელიც აერთებდა მატერიკს კუნძულ სახალინთან; 1953 წელს გადაყვანილ იქნა ქ. კუიბიშევში, სადაც მუშაობდა „კუიბიშევჰესთან“ საკომუნიკაციო რკინიგზის მისასვლელების მშენებლობაზე; 1954 წლიდან საქართველოში ბრუნდება და თავისი სპეციალობით მუშაობას იწყებს ამიერკავკასიის რკინიგზის სამშენებლო ტრესტში ხელმძღვანელ თანამდებობაზე; 1957 წელს აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის მთავრობის მიერ დაწინაურებული იქნა საქართველოს მშენებლობის სამინისტროს 5 სამშენებლო ტრესტში სამშენებლო სამმართველოს ჯერ მთავარ ინჟინრად, შემდეგ უფროსად; 1976 წელს გადაიყვანეს აჭარის მინისტრთა საბჭოს კაპიტალური მშენებლობის სამმართველოს უფროსად, სადაც 1991 წლამდე მუშაობდა; მუშაობდა სხვადასხვა კერძო სამშენებლო სტრუქტურებში; 1975-1985 წლებში იყო აჭარის სამეცნიერო-ტექნიკური საზოგადოების თავმჯდომარე, მონაწილეობდა 2 საკავშირო ყრილობაში; მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები; აჭარის უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმისა და საქართველოს ურბანიზაციის და მშენებლობის სამინისტროს საპატიო სიგელები.
ლინდა ჰამილტონი

ლინდა ქეროლ ჰამილტონი (; დ. 26 სექტემბერი, 1956) — ამერიკელი მსახიობი. ცნობილია სარა კონორის შესრულებული როლით ფილმში, „ტერმინატორი“. 1987 წლიდან 1990 წლამდე კეტრინ ჩანდლერის როლს თამაშობდა, სატელევიზიო სერიალში, „ურჩხული და მზეთუნახავი“, რომლისთვისაც იგი ორჯერ ნომინირდა ოქროს გლობუსსა და ემის ჯილდოზე. 1984 წელს ვიკი ბაქსტერი ითამაშა, ამერიკულ საშინელებაში, „სიმინდის ბავშები“. 1986 წელს, ექიმი ემი ფრენკლინის როლი შეასრულა ფილმში, „კინგ კონგი ცოცხალია“, ხოლო 1997 წელს, მაიორ რეიჩელი თრილერში, „დანტეს პიკი“. მერი ელიზაბეტ ბარტოუსკის თამაშობდა სატელევიზიო სერიალში, „ჩაკი“.

ადრეული ცხოვრება
ამერიკელი მსახიობი ლინდა ქეროლ ჰამილტონი დაიბადა 1956 წლის 26 სექტემბერს, მერილენდში, აშშ-ში. მამამისი კაროლ სტენფორდ ჰამილტონი, რომელიც ფიზიკოსი იყო, მაშინ გარდაიცვალა, როდესაც ლინდა 5 წლის იყო, მოგვიანებით, ლინდას დედა დაქორწინდა პოლიციის უფროსზე. ჰამილტონს ჰყავდა იდენტური ტყუპი და, ლესლი ჰამილტონ ფრიზი (1956-2020), ერთი უმცროსი ძმა და ერთი უფროსი და. ლინდას ნათქვამი აქვს, რომ იგი გაიზარდა ძალიან ‘მოსაწყენ’ ოჯახში და თავისუფალ დროს უსიამოდ კითხულობდა წიგნებს. თავის ტყუპ დასთან, ლესლისთან ერთად დადიოდა „ვიკომიკოს საშუალო სკოლაში“. ჩესტერთაუნში, ორი წლის განმავლობაში სწავლობდა ვაშინგტონის კოლეჯში, შემდეგ კი მსახიობობის შესასწავლად გადავიდა ნიუ-იორკში.

კარიერა
ჰამილტონმა პირველი მთავარი როლი, ლიზა როჯერსი ითამაშა -ს სატელევიზიო სერიალში, „ -ის საიდუმლოებები“. 1982 წელს ითამაშა თრილერში, „ბოლოს ყველა იღებს“. ამ ფილმში მონაწილეობის შემდეგ, მას უწოდეს „1982 წლის ახალი პერსპექტიული მსახიობი“. ჰამილტონის შემდეგი მნიშვნელოვანი როლი შედგა ფილმში, ტერმინატორში, რომლის პირველი ნაწილი 1984 წელს გამოვიდა. ფილმმა მოულოდნელად მოიპოვა დიდი წარმატება. ტერმინატორის შემდეგ, ტომი ლი ჯოუნსთან ერთად მონაწილეობა მიიღო თრილერში, „შავი მთვარე ამოდის“. ამის შემდეგ ჰამილტონი უბრუნდება ტელე-სერიალებში მონაწილეობის მიღებას და კეტრინ ჩანდლერის როლს თამაშობს, „მზეთუნახავსა და ურჩხულში“. ამ როლის შესრულებისთვის, ჰამილტონი დაჯილდოვდა ემის ჯილდოთი და ოქროს გლობუსით. ჰამილტონმა სერიალში მონაწილეობა 1989 წელს შეწყვიტა, ხოლო სერიალის გადაღებები 1990 წელს დამთავრდა.

1990 წელს მაიკლ კეინთან ერთად ითამაშა ამერიკულ ფანტასტიკაში, „ბატონი ბედი“, ხოლო 1991 წელს, ტერმინატორის მეორე ნაწილში, „ტერმინატორი 2: განკითხვის დღე“. 1995 წელს მონაწილეობა მიიღო ფილმში, „დედის ლოცვა“, ფილმში ითამაშა დედის როლი, რომელსაც დაკარგული ჰყავს ქმარი და დიაგნოზირებულია შიდსის დაავადებით.

პირადი ცხოვრება
ჰამილტონი 1982 წელს დაქორწინდა ბრიუს ებოტზე, რომელმაც ჰამილტონი მიატოვა 1989 წელს, მაშინ როდესაც ლინდა თავის პირველ შვილზე, დალტონზე იყო ფეხმძიმედ. 1991 წელს იგი საცხოვრებლად გადავიდა კანადელ რეჟისორთან, ჯეიმზ კამერონთან ერთად. მათ 1993 წელს ეყოლათ ქალიშვილი, სახელად ჯოზეფინა კამერონი. წყვილი დაქორწინდა 1997 წელს, თუმცა მათი ქორწინება 1999 წელს, 50 მილიონიანი განქორწინების ხელშეკრულებით დამთავრდა.

ჰამილტონი თავის თავს, პოლიტიკური შეხედულებების მხრივ, დემოკრატად ასახელებს. თუმცა, 2003 წელს კალიფორნიის გუბერნატორის არჩევნებში მან ხმა მისცა, ტერმინატორის თანაგუნდელს, არნოლდ შვარცნეგერს, მას შემდეგ, რაც შვარცნეგერმა დაარწმუნა ჰამილტონი რომ ამ თანამდებობისთვის შესაფერისი იყო..

ჰამილტონის ტყუპი და ლესლი 2020 წლის 22 აგვისტოს, 63 წლის ასაკში გარდაიცვალა.
ჩეკურაანთგორის ღვთისმშობლის ეკლესია

ჩეკურაანთგორის ღვთისმშობლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჩეკურაანთგორის ჩრდილოეთით, 1 კილომეტრზე, ნასოფლარ მაჟალოვანის ტერიტორიაზე. თარიღდება განვითარებული შუა საუკუნეებით.
ნაგებობის გარეგან სწორკუთხედში, რომელიც რამდენადმე სამხრეთ-ჩრდილოეთის მიმართულებითაა წაგრძელებული (5,75,2 მეტრი), ჩაწერილია ორი ნავი, რომლებიც ერთმანეთს მათ გამმიჯნავ კედელში მოწყობილი ვიწრო კარით უკავშირდება. ჩრდილოეთ ნავი, საკუთრივ ეკლესია სამხრეთ ნავთან შედარებით ორჯერ უფრო განიერია და გაცილებითმაღალი. აღმოსავლეთით დასრულებულია ნახევარწრიული აფსიდით, სამხრეთ ნავი სწორკუთხაა.

ეკლესია ნაშენია ნატეხი ქვითა და კირის დუღაბით. წყობაში ალაგ-ალაგ გამოყენებულია შირიმიც. ტაძარი ძლიერ დაზიანებულია, ჩამოშლილია ჩრდილოეთ ნავის სახურავის საფარი და ფასადების მოპირკეთების ნაწილი, დანგრეულია სამხრეთ ნავის კამარისა და სამხრეთ კედლის მნიშვნელოვანი ნაწილი, სამხრეთ ნავი დაახლოებით 1 მეტრის სიმაღლეზე კამარის ჩამონაშალი ქვებითა და მიწითაა ამოვსებული.

შესასვლელი ეკლესიას სამხრეთ ნავის სამხრეთ კედელში ჰქონია. მეორე კარი, რითაც სამხრეთ ნავი ჩრდილოეთ ნავს უკავშირდება, სამხრეთ ნავის მხრიდან სწორკუთხაა, ჩრდილო ნავის მხრიდან - თაღოვანი. ეკლესიის კვადრატული (2,52,5 მეტრი) დარბაზი შემაღლებული პროპორციებისაა, განათებულია ორი სარკმლით. მათგან ერთი აფსიდშია, მეორე - სამხრეთ კედელში. საკურთხევლის სარკმელი თაღოვანია, ხოლო სამხრეთისა თარაზულადაა გადახურული. აფსიდში, სარკმლის ორივე მხარეს, თითო პატარა სწორკუთხა ნიშია. სარკმლის ქვემოთ, კედელზე, ოთხწახნაგა ტრაპეზია მიდგმული. საკურთხეველი დარბაზის იატაკის მიმართ საფეხურითაა შემაღლებული. საკურთხევლის წინ, მხრების ხაზზე, დგას მარტივი კაპიტელით დაგვირგვინებული რვაწახნაგა სვეტი (სიმაღლე 1,5 მეტრი). კაპიტელში ამოკვეთილია ოთხკუთხა ღრმული. რომელშიც როგორც ჩანს, ხის ან ქვის ჯვარი იყო ჩამაგრებული. საკურთხეველი გადახურულია კონქით. დარბაზი - ცილინდრული კამარით. რომლის დასავლეთით კიდე კედლის მიმდებარე საბჯენ თაღს ეყრდნობა, თაღი - კუთხის პალასტრებს. კამარისა და კონქის ქუსლის დონეზე შემორჩენილია ქარგილის საყრდენი კვადრატული ბუდეები. აფსიდში ხუთი ბუდეა. გრძივ კედლებზე - ორ-ორი.
სამხრეთ ნავი ერთიანი. ვიწრო კორიდორია. გადახურულია ცილინდრული კამარით. აღმოსავლეთ კედელში დაბალი სარკმელია. რომელსაც თარაზული გადახურვა აქვს.

გარედან საკურთხევლის სარკმელი შირიმის ქვაში გამოკვეთილი ნახევარწრიული თაღითაა გადახურული. თაღს ევლება სადა, რელიეფური წარბი, რომელსაც ბოლოებში პატარა თარაზული გადანაკეები აქვს. ეკლესიის დანარჩენი ორი სარკმელი მოურთავია.

კედლები დასრულებული ყოფილა ორსაფეხურიანი ლავგარდით, რომლის რამდენიმე ქვა ჩრდილო ნავის სამხრეთ კედელს შემორჩა.
ილოკოსის რეგიონი

ილოკოსის რეგიონი (ასევე ცნობილი როგორც რეგიონი; ილოკ: / ; პანგ: ; ტაგ: ) — ადმინისტრაციული რეგიონი ფილიპინებში. მდებარეობს ლუსონის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში. რეგიონის აღმოსავლეთით კორდილიერის ადმინისტრაციული რეგიონი მდებარეობს, ჩრდილო-აღმოსავლეთით და სამხრეთ-აღმოსავლეთით — კაგაიანის ხეობა, ხოლო სამხრეთით — ცენტრალური ლუსონი. რეგიონის დასავლეთით სამხრეთ ჩინეთის ზღვაა გადაჭიმული.

რეგიონის შემადგენლობაში ოთხი პროვინცია შედის: ჩრდილოეთი ილოკოსი, სამხრეთი ილოკოსი, ლა-უნიონი და პანგასიანი. რეგიონული ცენტრი ლა-უნიონის ქალაქი სან-ფერნანდოა. 2000 წლის აღწერით რეგიონის მოსახლეობის 66.36% ილოკანურ ენაზე საუბრობს, 27.05% — პანგასინანურ ენაზე, ხოლო 3.21% — ტაგალურ ენაზე.

ისტორია
თავდაპირველად ილოკოსის რეგიონი აბორიგენი ნეგრიტოსებით იყო დასახლებული. შემდეგსი ისინი ავსტრონეზიელმა ხალხებმა შეავიწროვეს, რომლებიც სანაპიროებზე დასახლდნენ. ტინგიანებმა რეგიონის ცენტრალური ნაწილი დაიკავეს, ილოკანოები ჩრდილოეთით დასახლდნენ, პანგასინანები — სამხრეთში, ხოლო სამბალები — უკიდურეს სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში. ფერდინანდ მარკოსის რეორგანიზაციის პრეოქტამდე პანგასინანი რეგიონის შემადგენლობაში არ შედიოდა.

გეოგრაფია
ილოკოსის რეგიონი ცენტრალური კორდილიერის მთიანეთსა და სამხრეთ ჩინეთის ზღვას შორის ვიწრო ვაკეს და სამბალესის მთიანეთის ჩრდილო-აღმოსავლეთით ცენტრალური ლუსონის ვაკის ჩრდილოეთ ნაწილს მოიცავს.

რეგიონის ყველაზე მნიშვნელოვანი წყალსატევი ლინგაიენის ყურეა, სადაც უამრავი კუნძული მდებარეობს, მათ შორის ასი კუნძულის ეროვნული პარკი. რეგიონის ჩრდილოეთით ლუსონის სრუტე მდებარეობს.

მდინარე აგნო პანგასინანის პროვინციას სერავს, ბენგეტს გავლით, შემდეგ ლინგაიენსა და დაგუპანში მიედინება და ლინგაიენის ყურეში ჩაედინება.

ადმინისტრაციული დაყოფა
ილოკოსის რეგიონი 4 პროვინციას, 1 დამოუკიდებელ შემადგენელ ქალაქს, 8 შემადგენელ ქალაქს, 116 მუნიციპალიტეტს და 3 265 ბარანგაის მოიცავს.

პროვინციები