iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ჟდირეც-ნად-დოუბრავოუ

ჟდირეც-ნად-დოუბრავოუ — ქალაქი ჩეხეთის რესპუბლიკის ვისოჩინის მხარეში, ჰავლიჩკუვ-ბროდის რაიონში მდებარეობს. ქალაქი ქაღალდისა და ხის პროდუქტების წარმოებითაა ცნობილი. აქ არსებული ქაღალდის საწარმო ყველაზე დიდი დამსაქმებელია ქალაქში და 500-ზე მეტ ადამიანს ასაქმებს.

სახელწოდება
სახელწოდება „ჟდირეცი“ ძველი ჩეხური სიტყვა „“-იდან მომდინარეობს. „ჟდარჟიტ“ „ტყის ფართობების ცეცხლით გასუფთავებას“ ნიშნავს. ამ მეთოდს აქტიურად იყენებდნენ ახალი დასახლებების შესაქმნელად ჩეხეთის ძველ ტერიტორიებზე და მცენარეულ საფარს სპეციალურად გაჩენილი ხანძრებით აცილებდნენ.

ადმინისტრაციული დაყოფა
ქალაქი 8 მუნიციპალური ერთეულისგან შედგება:

ჟდირეც-ნად-დოუბრავოუ
ბენატკი
ჰორნი-სტუდენეცი
კოჰოუტოვი
ნოვე-რანსკო
ნოვი-სტუდენეცი
სტრუჟინეცი
უდავი

გეოგრაფია
ჟდირეც-ნად-დოუბრავოუ ქალაქ ჰავლიჩკუვ-ბროდიდან 19 ჩრდილო-აღმოსავლეთით, დაახლოებით 19 კილომეტრში მდებარეობს, ხოლო იიჰლავიდან 35 კილომეტრითაა დაცილებული.

ქალაქის დასახლებული ნაწილი ზემო საზავის ბორცვებზეა, ხოლო მისი მუნიციპალური ტერიტორიის უდიდესი ნაწილი რკინის მთებში მდებარეობს. მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე მდებარე უმაღლესი წერტილია ბარხანეცის გორა, მისი სიმაღლე 624 მეტრია ზღვის დონიდან. ჟდირეც-ნად-დოუბრავოუ მდინარე დოუბრავას მარჯვენა ნაპირზეა გაშენებული.

ისტორია
ჟდირეც-ნად-დოუბრავოუ ისტორიულ წყაროებში პირველად 1399 წელს არის მოხსენიებული. საუკუნეთა მანძილზე ის პატარა უმნიშვნელო სოფელი იყო და პრჟიბისლავის მამულებს ეკუთვნოდა, 1677 წლიდან კი პოლნას სამფლობელოში გადავიდა.

ღირსშესანიშნაობები
ჟდირეც-ნად-დოუბრავოუს წმინდა ვაცლავის ეკლესია თავდაპირველად გოტიკური სტილის ნაგებობა იყო, რომელიც პირველად ისტორიულ წყაროებში 1352 წელს არის მოხსენიებული. მისი ამჟამინდელი იერსახე ბაროკოს სტილის რესტავრაციის შედეგია. ეკლესიის გვერდით ხის სამრეკლო დგას.

ნოვი-სტუდენეცის ციხე თავდაპირველად საფორთეფიკაციო ციხესიმაგრე იყო, რომელიც 1592 წელს რენესანსის სტილში აღადგინეს. 1612 წელს ციხესიმაგრე გვიანი რენესანსის ეპოქის ციხესიმაგრედ გადაკეთდა. შენობას სამლოცველო დაახლოებით 1699 წელს დაემატა. საუკუნეში სამლოცველო აღადგინეს და ციხის შენობას მესამე ფრთა მოხსნეს. დღეს შენობა კერძო საკუთრებაშია.

ცნობილი ადამიანები
ფრანტიშეკ ბაჩკოვსკი (1854–1908) — ისტორიკოსი და მწერალი,
იან ვილიმი (1856–1923) — ფოტოგრაფი და გრაფიკოსი
ზდენკა ჩერმაკოვა (1884–1968) — ექიმი
დაძმობილებული ქალაქები
მიხელჰაუზენი, ავსტრია
ველკე-პავლოვიცე, ჩეხეთი
ტაისონ გეი

ტაისონ გეი (; დ. 9 აგვისტო, 1982) — ამერიკელი ყოფილი მძლეოსანი (სპრინტერი), რომელიც ასპარეზობდა 100 და 200 მეტრის დისტანციებზე.

გეიმ მედლები მოიპოვა არაერთ მსხვილ საერთაშორისო ტურნირზე. მისი კარიერის გამორჩეული მიღწევაა სამი ოქროს მედალი — 100 მეტრზე, 200 მეტრზე და 4 × 100 მეტრის ესტაფეტაში — 2007 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე ოსაკაში. ამ შედეგით იგი გახდა მეორე მძლეოსანი, რომელმაც ერთ მსოფლიო ჩემპიონატზე სამივე დისციპლინაში გაიმარჯვა — მორის გრინი შემდეგ (ორი წლის შემდეგ ეს მიღწევა უსეინ ბოლტმაც გაიმეორა).

ტაისონ გეი არის ოთხგზის აშშ-ის ეროვნული ჩემპიონი 100 მეტრზე. იგი კარიერის განმავლობაში ითვლებოდა ერთ-ერთ მთავარ კონკურენტად სპრინტის „ოქროს ეპოქაში“ და გამოირჩეოდა მაღალი სტაბილურობითა და ტექნიკური სისწრაფით.
აზერბაიჯანის თბოელექტროსადგური

აზერბაიჯანის თბოელექტროსადგური — ნავთობზე მომუშავე თბოელექტროსადგური, რომელიც მდებარეობს მინგეჩაურში. სადგური შედგება რვა გენერატორის ბლოკისგან, რომელთაგან თითოეულის სიმძლავრე 300 მეგავატს შეადგენს. იგი სამხრეთ კავკასიის რეგიონში უდიდესი თბოელექტროსადგურია.

ზოგადი ინფორმაცია
ელექტროსადგურის მშენებლობა 1974 წელს დაიწყო. გენერატორის ბლოკები ეტაპობრივად ამოქმედდა 1981–1990 წლებში.

პირველი გენერატორის ბლოკი ექსპლუატაციაში შევიდა 1981 წლის 20 ოქტომბერს, ხოლო მერვე ბლოკი — 1990 წელს.

თითოეულ ბლოკს დამოუკიდებელი ელექტროსადგურის სტატუსი აქვს და თითოეულ ქვესადგურს საკუთარი მართვის შენობა ემსახურება. სადგური მუშაობს როგორც ბუნებრივ აირზე, ასევე მაზუთზე.აზერბაიჯანის თბოელექტროსადგური ქვეყნის ელექტროენერგიის საჭიროებების დაახლოებით 40%-ს უზრუნველყოფს.

2018 წლის 3 ივლისს, ელექტროსადგურის ერთ-ერთ ბლოკში მომხდარი ავარიის შედეგად, 00:20 საათზე ელექტროენერგიის მიწოდება შეწყდა ბაქოს უმეტეს ნაწილში, აგრეთვე სუმგაითში, შირვანში, განჯაში, აღდაშში, ბარდაში, კახსა და ზაქათალაში.

2023 წლის 13 თებერვალს დაიწყო „8 ნოემბრის თბოელექტროსადგურის“ მშენებლობა, რომლის დადგმული სიმძლავრე 1 280 მეგავატს შეადგენს. სადგური ადგილობრივმა კომპანიებმა ააშენეს. მშენებლობას ხელმძღვანელობდა კომპანია , პროექტირება განახორციელა ესპანურმა კომპანია -მა, ხოლო გაზის ტურბინები და გენერატორები დაამზადა იტალიურმა კომპანია -მ. პროექტში მონაწილეობდა ასევე (ჩინეთი).

ელექტროსადგური ექსპლუატაციაში შევიდა 2025 წლის 24 ივნისს.
პეტრაშეველები

პეტრაშეველები ― საუკუნის შუა წლებში რუსეთის იმპერიაში მოქმედი ინტელექტუალური და პოლიტიკური ჯგუფი, რომელიც ჩამოყალიბდა მიხეილ პეტრაშევსკის გარშემო. იგი აერთიანებდა ახალგაზრდა ინტელექტუალებს, მწერლებსა და მოაზროვნეებს, რომლებიც აკრიტიკებდნენ რუსულ ავტოკრატიას, ბატონყმობასა და ცენზურას. წრის წევრები ინტერესდებოდნენ დასავლური სოციალისტური და ლიბერალური იდეებით, მათ შორის პიერ-ჟოზეფ პრუდონის იდეებით და განიხილავდნენ საზოგადოებრივი რეფორმების აუცილებლობას. პეტრაშევსკის წრეს ეკუთვნოდა ფიოდორ დოსტოევსკიც, რაც მის ისტორიულ მნიშვნელობას ზრდის. 1849 წელს ხელისუფლებამ წრე დაშალა, ხოლო მისი წევრები დააპატიმრა პეტრე-პავლეს ციხესიმაგრეში, ჯერ მიუსაჯა სიკვდილი, მაგრამ შეუცვალა გადასახლებით ან იძულებითი შრომით.
ილია ფრანკი

}, სანქტ-პეტერბურგი, რუსეთის იმპერია — გ. 22 ივნისი, 1990, მოსკოვი) — საბჭოთა ფიზიკოსი. ნობელის პრემიის ლაურეატი (1958), აკადემიკოსი 1968 წლიდან, წევრ-კორესპოდენტი 1946 წლიდან.

ბიოგრაფია
ილია ფრანკი დაიბადა ქ. პეტერბურგში 1908 წლის 23 ოქტომბერს. 1930 წელს დამთავრა მოსკოვის უნივერსიტეტი. 1930-1934 წლებში მუშაობდა სახელმწიფო ოპტიკურ ინსტიტუტში. 1934-1970 წლებში სსრკ-ის მეცნიერებათა აკადემიის ფიზიკის ინსტიტუტში; 1941 წლიდან განყოფილების გამგედ, 1947 წლიდან ლაპორატორიის გამგედ. 1957 წლიდან იყო ბირთვული გამოკვლევების დუბნის გაერთიანებული ინსტიტუტის ნეიტრონული ფიზიკის ლაბორატორიის დირექტორი და 1971 წლიდან სსრკ-ის მეცნიერებათა აკადემიის ბირთვული გამოკვლევების ინსტიტუტის ლაბორატორიის გამგე. 1940 წლიდან ასევე მოსკოვის უნივერსიტეტის პროფესორი.

ფრანკის შრომები ეძღვნება ფიზიკურ ოპტიკას, დაბალი ენერგიების ნეიტრონულ და ბირთვულ ფიზიკას. 1937 წელს ი. ტიმთან ერთად, კლასიკური ელექტროდინამიკის საფუძველზე, დაამუშავა ვავილოვ-ჩერენკოვის გამოსხივების თეორია, უძვენა რა, რომ ამ გამოსხივების წყაროდ ითვლებიან ელექტრონები, რომლებიც გარემოში მოძრაობენ სინათლის ფაზურ სიჩქარეზე მეტი სიჩქარით, რისთვისაც 1946 წელს მიენიჭა სახელმწიფო პრემია, ხოლო 1958 წელს ნობელის პრემია. შემდგომში მან გამოიკვლია ამ გამოსხივების მრავალი თავისებურებანი, ააგო ე. წ. დოპლერის რთული ეფექტის თეორია და ვ. გიზბურგთან ერთად დოპლერის დოპლერის ანომალური ეფექტის თეორია, ასევე გინზბურგთან ერთად იწინასწარმეტყველა გადასასვლელი გამოსხივება, რომელიც აღიძვრება მოძრავი მუხტების მიერ ორი გარემოს ბრტყელი საზღვრის გადაკვეთისას.

1938 წელს გროშევთან ერთად გამოიკვლია ორთქლის წარმოქმნა გამა კვანტებით კრიპტონში და აზოტში, მიიღო რა ამ მოვლენის თეორიისა და ექსპერიმენტის მეტად სრული, კორექტული შედარება.

1940-იან წლებში ფრანკმა განახორციელა ფართო თეორიული და ექსპერიმენტული გამოკვლევები ნეიტრონების გამრავლებისა ჰეტეროგენულ ურან-გრაფიტულ სისტემებში, რომლებიც დაეხმარნენ გაეგო და დაეზუსტებინა ბირთვულ რეაქტორებში ნეიტრონების გადატანის ძირითადი კანონზომიერებანი, კერძოდ, საშუალება მისცეს დიდი სიზუსტით განესაზღვრა ნეიტრონების კრიტიკული ზომა და გამრავლების კოეფიციენტი უსასრულო სისტემაში, ასევე შეესწავლა მათი დამოკიდებულება ურან-გრაფიტული მესრის თვისებებზე. მან წამოაყენა და დაამუშავა სითბური ნეიტრონების დიფუზიის შესწავლის იმპულსური მეთოდი. 1954 წელს აღმოაჩინა დიფუზიის საშუალო კოეფიციენტის დამოკიდებულება გეომეტრიულ პარამეტრზე. დაამუშავა ასევე ნეიტრონების სპექტრომეტრიის ახალი მეთოდი — ტყვიაში მათი შენელების დროის მიხედვით.

ფრანკმა შეასრულა ექსპერიმენტული გამოკვლევების ციკლი იმ მსუბუქი ბირთვების რეაქციებზე , რომლებსაც ეცემოდა ნეიტრონები, ასევე ჩქარი ნეიტრონების ურთიერთქმედებაზე ტრიტიუმის, ლითიუმისა და ურანის ბირთვებთან. საფუძველი ჩაუყარა მოკლე ცხოვრების კვაზისტაციონალური მდგომარეობისა და მეზონებითა და მაღალი ენერგიის ნაწილაკებით ბირთვის გაყოფის შესწავლას. მონაწილეობა მიიღო ჩქარ ნეიტრონებზე მომუშავე იმპულსური რეაქტორების შექმნასა და გაშვებაში.

ი. ფრანკი გარდაიცვალა 1990 წლის 22 ივნისს ქ. მოსკოვში.

ჯილდოები და მედლები
მიენიჭა სსრკ-ის სახელმწიფო პრემიები (1954, 1971); ს. ვავილოვის ოქროს მედალი (1980).
აჰმედბეილი-ფუზული-შუშას გზატკეცილი

აჰმედბეილი-ფუზული-შუშას საავტომობილო გზატკეცილი — საავტომობილო გზატკეცილი აზერბაიჯანიში, რომელიც აკავშირებს სოფელ ახმედბეილს, ქალაქ ფუზულს და შუშას. გზის საერთო სიგრძე 81,7 კილომეტრია. გზატკეცილი ოფიციალურად გაიხსნა 2025 წლის 3 ივლისს.

ისტორია
გზატკეცილის მშენებლობა დაიწყო 2020 წლის 16 ნოემბერს, აზერბაიჯანის პრეზიდენტის ილჰამ ალიევისა და პირველი ლედის მეჰრიბან ალიევას მიერ ფუზულისა და ჯაბრაილის რაიონებში განხორციელებული ვიზიტის დროს, მეორე ყარაბაღის ომის დასრულებიდან მალევე.

2020 წლის 17 ნოემბერს აზერბაიჯანის პრეზიდენტმა გამოსცა სპეციალური ბრძანებულება, რომელიც ეხებოდა აჰმედბეილი-ფუზული-შუშას საავტომობილო გზის პროექტირებასა და მშენებლობას. ამ ბრძანებულების საფუძველზე დაფინანსება გამოიყო 2020 წლის სახელმწიფო ბიუჯეტის პრეზიდენტის სარეზერვო ფონდიდან და გადაეცა აზერბაიჯანის საავტომობილო გზების სახელმწიფო სააგენტოს.

აღწერა
გზატკეცილის პირველი 48 კილომეტრი აშენებულია ტექნიკური კატეგორიის შესაბამისად და არის ექვსზოლიანი, ხოლო დარჩენილი 33,7 კილომეტრი — ოთხზოლიანი. გზის საფარი შესრულებულია ასფალტბეტონის ტექნოლოგიით.

გზატკეცილი მოიცავს მრავალ საინჟინრო ნაგებობას, მათ შორის ხიდებს, გვირაბებსა და ვიადუკებს.

გზა პარალელურად გადის „გამარჯვების გზის“ მონაკვეთთან და არსებულ მარშრუტს 19,3 კილომეტრით ამცირებს.

2024 წლის 26 სექტემბერს პროექტი საერთაშორისო საგზაო ფედერაციის მიერ აღიარებულ იქნა „ინოვაციური სამშენებლო მეთოდოლოგიის“ კატეგორიაში.
ნიკოლოზ სემიონოვი

}, სარატოვი, რუსეთის იმპერია — გ. 25 სექტემბერი, 1986, მოსკოვი, რსფსრ) — რუსი ქიმიკოსი და ფიზიკოსი. აკადემიკოსი 1932 წლიდან; წევრ-კორესპოდენტი 1929 წლიდან, სსრკ-ის მეცნიერებათა აკადემიის ვიცე-პრეზიდენტი 1963-1971 წლებში. ნობელის პრემიის ლაურეატი (1956).

ბიოგრაფია
1917 წელს დაამთავრა პეტროგრადის უნივერსიტეტი. 1920-1931 წლებში იყო ლენიგრადის ფიზიკა-ტექნიკური ინსტიტუტის დირექტორის მოადგილე და ლაბორატორიის გამგე. 1931 წლიდან სსრკ-ის მეცნიერებათა აკადემიის ქიმიური ფიზიკის ინსტიტუტის დირექტორი. 1920-1932 წლებში ასევე მუშაობდა ლენინგრადის პოლიტექნიკურ ინსტიტუტში, 1944 წლიდან მოსკოვის უნივერსტიტეტის პროფესორი.

სემიონოვის გამოკვლევები ეძღვნება ქიმიურ ფიზიკას, რომლის ერთ-ერთ ფუძემდებლადაც ის ითვლება. მან შეასრულა ფუნდამენტური შრომები წვისა და აფეთქების ქიმიური კინეტიკის სფეროში. 1926-1932 წლებში სემიონოვმა აღმოაჩინა განშტოებადი ჯაჭვური ქიმიური რეაქციები და შემდგომ წლებში ააგო განშტოებადი, გადაგვარებად-განშტოებადი და არაგანშტოებადი ჯაჭვური რეაქციების საერთო თეორია, რისთვისაც 1956 წელს მიენიჭა ნობელის პრემია ქიმიის დარგში. მანვე გახსნა დიდი რაოდენობით ჯაჭვური და რადიალური რეაქციების ქმიური მექანიზმი, გახსნა ქიმიური რეაქციები ენერგეტიკული განშტოებებით. 1976 წელს შრომებისთვის რთული ქიმიური რეაქციების სფეროში მიენიჭა ლენინური პრემია.

ნ. სემიონოვმა საფუძველი ჩაუყარა წვისა და აფეთქების თანამედროვე თეორიას. 1928 წელს მოახდინა სითბური აფეთქების კრიტიკული პირობების ფორმულირება, გაიანგარიშა აფეთქებისწინა გახურება. მისი ხელმძღვანელობით შესრულდა ფუნდამენტური ნაშრომები ქიმიურ ფიზიკაში, რომელთა საფუძველზე გადაიჭრა მრავალი ტექნიკური პრობლემა. 1921 წელს პ. კაპიცასთან ერთად შექმნა მაგნიტური ველის პარამაგნიტურ ნაწილაკებზე ზემოქმედების ცდის სქემა, რომელიც შემდგომში ცნობილია, როგორც შტერნ-გერლახის ცდა. სემიონოვი ითვლება მსოფლიო მნიშვნელობის სამეცნიერო სკოლის შემქმნელად.

ჯილდოები და მედლები
ნ. სემიონოვი იყო ორგზის სოციალისტური შრომის გმირი (1966, 1976), საზღვარგარეთის მრავალი სამეცნიერო აკადემიებისა და სამეცნიერო საზოგადოებების წევრი, საზოგადოება „ზნანიეს“ გამგეობის თავმჯდომარე. მას მიღებული აქვს სსრკ-ის სახელმწიფო პრემიები (1941, 1949), ლომონოსოვის ოქროს მედალი (1970).
დარმშტადტის მადონა

დარმშტადტის მადონა ― ჰანს ჰოლბაინ უმცროსის ნახატი, შესრულებულია 1526 წელს. მასზე გამოსახულია მარიამ ღვთისმშობელი იაკობ მაიერის (ბაზელის მერი) ოჯახთან ერთად.ნახატის ორიგინალი ინახება დარმშტადტის მუზეუმში. საუკუნის 70-იან წლებამდე ორიგინალად შეცდომით მიიჩნევდნენ ნიდერლანდელი მხატვრის მიერ გადაღებულ ასლს, რომელიც შენახულია დრეზდენის გალერეაში.
ოტელ-გარნი

ოტელ-გარნი — სასტუმროს ტიპის ღამისთევის ადგილი, რომელიც სტუმრებს სთავაზობს მხოლოდ განთავსებასა და საუზმეს სრული რესტორნის მომსახურების გარეშე. ის გავრცელებულია ევროპაში, განსაკუთრებით გერმანულენოვან ქვეყნებში. ასეთი ტიპის სასტუმროები გამოირჩევა მცირე ზომით, მშვიდი გარემოთი და ოჯახური მართვის მოდელით. ოტელ-გარნი ხშირად უფრო ხელმისაწვდომ ფასებს სთავაზობს სტუმრებს, ვიდრე სრული სერვისის მქონე სასტუმროები.
სასწავლო სემინარი

სასწავლო სემინარი (ბარბარიზმი - ვორკშოპი, ) — ინტერაქტიული ტრენინგის, საგანმანათლებლო პროგრამის ან სასწავლო გარემოს სახეობა, რომელიც მდიდარია მასალებით და განკუთვნილია ადამიანთა ჯგუფისთვის. ფოკუსირებულია თვითმართვად სწავლაზე ან გამოცდილებაზე. გამოიყენება პრაქტიკული მიდგომა. მიზანმიმართულია ჯგუფის საჭიროებებსა და/ან ინტერესებზე. ასეთ სემინარზე, ლექციის ან პრეზენტაციის პასიურად მოსმენის ნაცვლად, მონაწილეები ატარებენ უამრავ სასწავლო აქტიობას. არსებობს სემინარების ორი ტიპი: ზოგადი სემინარი - ტარდება შერეული აუდიტორიისთვის და დახურული სემინარი, რომელიც მორგებულია კონკრეტული ჯგუფის სასწავლო საჭიროებების დაკმაყოფილებაზე. ზოგად ან დახურულ სასწავლო სემინარებს აქვს მრავალი ფორმატი. ეს მოიცავს საკლასო ტრენინგს, განვითარების პროგრამებს, რომლებიც მზადდება შიდა აუდიტორიისთვის, გარედან შეთავაზებულ კურსებსა და პროგრამებს, გამოცდილებით სწავლებას და კოუჩინგს/მენტორობას. სასწავლო სემინარებზე პასუხისმგებელი პირები ხშირად იყენებენ მოდელს. ეს მოდელი არის ჩარჩო, რომელიც გამოიყენება სასწავლო მასალის შემუშავებაში, სწავლებისა და პერსონალის განვითარებისთვის სასწავლო პროგრამების შესაქმნელად და მათთვის მხარდასაჭერ ინსტრუმენტად. აკრონიმი ხუთ ფაზას აღნიშნავს. ესენია: ანალიზი, პროექტირება, განვითარება, განხორციელება და შეფასება .
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 594

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 594 მიღებულია 1987 წლის 15 იანვარს, ამ საკითხზე წინა რეზოლუციების გახსენების, აგრეთვე გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის გენერალური მდივნის ანგარიშის შესწავლის შემდეგ ლიბანში გაეროს დროებითი ძალების შესახებ, რომელიც დამტკიცდა 426-ე რეზოლუციით (1978), საბჭომ გადაწყვიტა გაეგრძელებინა -ის მანდატი დამატებითი ექვსი თვით და თორმეტი დღით, 1987 წლის 31 ივლისამდე.

საბჭომ შემდეგ კვლავ ხაზი გაუსვა ძალების მანდატს (ანუ უფლებამოსილებასა და დანიშნულებას) და სთხოვა გენერალურ მდივანს, წარედგინა ანგარიში იმ პროგრესის შესახებ, რომელიც მიღწეულ იქნა 425-ე (1978) და 426-ე (1978) რეზოლუციების შესრულებასთან დაკავშირებით.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 595

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 595 ერთხმად მიიღეს 1987 წლის 27 მარტს. საერთაშორისო სასამართლოს მოსამართლისა და ვიცე-პრეზიდენტის, გი ლადრეიტ დე ლოშარიერის 10 მარტს გარდაცვალების შემდეგ, საბჭომ გადაწყვიტა, რომ საერთაშორისო სასამართლოს ვაკანტური ადგილის არჩევნები ჩატარდებოდა 1987 წლის 14 სექტემბერს უშიშროების საბჭოსა და გენერალური ასამბლეის 41-ე სესიაზე.

ლოშარიერი ფრანგი დიპლომატი იყო, რომელიც ქვეყანას გაეროში წარმოადგენდა. 1982 წელს იგი აირჩიეს საერთაშორისო სასამართლოში, ხოლო 1985 წელს მის ვიცე-პრეზიდენტად. მისი უფლებამოსილების ვადა 1988 წლის თებერვალში იწურებოდა.
სსრკ-ის პირადი ჩემპიონატი საჭადრაკო კომპოზიციაში 1983

სსრკ-ის პირადი ჩემპიონატი საჭადრაკო კომპოზიციაში 1983 — პირადი პირველობა საჭადრაკო ამოცანებისა და ეტიუდების შედგენაში.

ჩემპიონატი ჩატარდა ოთხ განყოფილებაში: ორსვლიან, სამსვლიან, მრავალსვლიანი ამოცანებსა და ეტიუდებში, რომლებიც გამოქვეყნდა 1977-1978 წლებში. შეჯიბრება ორ ეტაპად გაიმართა. ნახევარფინალში მონაწილეობის უფლება მიეცათ საჭადრაკო კომპოზიციის დიდოსტატებს და ოსტატებს, პირადი ჩემპიონატის ფინალისტებს, აგრეთვე საერთაშორისო და საკავშირო შეჯიბრებების გამარჯვებულებს (5-5 მონაწილე) და რესპუბლიკური შეჯიბრებების გამარჯვებულებს (3-3 მონაწილე). თითოეულ განყოფილებაში მონაწილეს შეეძლო წარმოედგინა არაუმეტეს 6 ნაწარმოებისა. თითოეულ განყოფილებაში მსაჯებმა შეარჩიეს 20 საუკეთესო ნაწარმოები, რომელთა ავტორებიც გადავიდნენ მეორე ეტაპზე — ფინალში, სადაც ადგილები განისაზღვრა ავტორის ოთხი საუკეთესო ნაწარმოების ქულების ჯამით. კოლექტიური ნაწარმოები ფინალისტს მოუტანდა სრულ ქულას, რომლითაც ის შეფასდა, თანაავტორების რაოდენობის მიუხედავად.
ჯამში ჩემპიონატში 90 ავტორმა წარმოადგინა 500 ამოცანა. შეჯიბრის მთავარი მსაჯი იყო ალექსანდრე გულიაევი.

ორსვლიანი ამოცანები
ნახევარფინალში წარმოდგენილი იყო 37 ავტორის 170 ამოცანა, ხოლო ფინალში — 15 ავტორის 54 ამოცანა. განყოფილების მსაჯი იყო იუ. ვახლაკოვი. საუკეთესო ნაწარმოების ავტორად დასახელდა ლეონიდ ზაგორუიკო.

სამსვლიანი ამოცანები
ნახევარფინალში წარმოდგენილი იყო 29 ავტორის 122 ამოცანა, ხოლო ფინალში — 16 ავტორის 52 ამოცანა. სამსვლიანი ამოცანების მსაჯი იყო ალექსანდრე ფეოქტისტოვი. საუკეთესო კომპოზიციებად მიიჩნიეს ფ. დავიდენკოს; ლ. ზაგორუიკოს; ვ. კოპაევისა და ა. ლობუსოვის; ა. ლობუსოვის; იუ. მარკერის ნამუშევრები.

მრავალსვლიანი ამოცანები
ნახევარფინალში წარმოდგენილი იყო 23 ავტორის 87 ამოცანა. ფინალში — 15 ავტორის 41 ამოცანა. განყოფილების მსაჯი იყო იაკობ ვლადიმიროვი. საუკეთესო ნაწარმოების ავტორად დასახელდა ფიოდორ დავიდენკო.

ეტიუდები
ნახევარფინალში წარმოდგენილი იყო 26 ავტორის 121 ეტიუდი, ხოლო ფინალში — 11 ავტორის 34 ეტიუდი. განყოფილების მსაჯი იყო ლეოპოლდ მიტროფანოვი. საუკეთესო კომპოზიციის ავტორად მიიჩნიეს ვ. კოზირევი.
სსრკ-ის პირადი ჩემპიონატი საჭადრაკო კომპოზიციაში 1984

სსრკ-ის პირადი ჩემპიონატი საჭადრაკო კომპოზიციაში 1984 — პირადი პირველობა საჭადრაკო ამოცანებისა და ეტიუდების შედგენაში.

ნახევარფინალში წარმოდგენილი იყო 103 ავტორის 1979-1980 წლებში გამოქვეყნებული 547 ნაწარმოები. შეჯიბრის მთავარი მსაჯი იყო ი. ვლადიმიროვი.

ორსვლიანი ამოცანები
ნახევარფინალში წარმოდგენილი იყო 35 ავტორის 194 ამოცანა, ხოლო ფინალში — 12 ავტორის 44 ამოცანა. განყოფილების მსაჯი იყო სუშკოვი. საუკეთესო ნაწარმოებების ავტორებად დასახელდნენ მელნიჩენკო და რუდენკო.

სამსვლიანი ამოცანები
ნახევარფინალში წარმოდგენილი იყო 28 ავტორის 126 ამოცანა, ხოლო ფინალში — 14 ავტორის 45 ამოცანა. სამსვლიანი ამოცანების მსაჯი იყო გებელტი. საუკეთესო კომპოზიციის ავტორად მიიჩნიეს დავიდენკო.

მრავალსვლიანი ამოცანები
ნახევარფინალში წარმოდგენილი იყო 24 ავტორის 93 ამოცანა. ფინალში — 9 ავტორის 28 ამოცანა. განყოფილების მსაჯი იყო მ. კუზნეცოვი. საუკეთესო ნაწარმოებებად დასახელდნენ ვირტმანისისა და ვ. ჩეკარკოვის; ზაგორუიკოს (2 ამოცანა); კრიხელის ნამუშევრები.

ეტიუდები
ნახევარფინალში წარმოდგენილი იყო 24 ავტორის 134 ეტიუდი, ხოლო ფინალში — 14 ავტორის 50 ეტიუდი. განყოფილების მსაჯი იყო ბრონი. საუკეთესო კომპოზიციის ავტორად მიიჩნიეს ბაზლოვი.
სსრკ-ის პირადი ჩემპიონატი საჭადრაკო კომპოზიციაში 1985

სსრკ-ის პირადი ჩემპიონატი საჭადრაკო კომპოზიციაში 1985 — პირადი პირველობა საჭადრაკო ამოცანებისა და ეტიუდების შედგენაში.

ნახევარფინალში წარმოდგენილი იყო 96 ავტორის 1981-1982 წლებში გამოქვეყნებული 699 ნაწარმოები. ტურნირის მთავარი მსაჯი იყო ზაგორუიკო.

ორსვლიანი ამოცანები
ნახევარფინალში წარმოდგენილი იყო 48 ავტორის 250 ამოცანა, ხოლო ფინალში — 15 ავტორის 56 ამოცანა. განყოფილების მსაჯი იყო ა. ლობუსოვი. საუკეთესო ნაწარმოებების ავტორებად დასახელდნენ ვალენტინ რუდენკო და ვიქტორ ჩეპიჟნი.

სამსვლიანი ამოცანები
ნახევარფინალში წარმოდგენილი იყო 40 ავტორის 190 ამოცანა, ხოლო ფინალში — 13 ავტორის 37 ამოცანა. სამსვლიანი ამოცანების მსაჯი იყო ვ. სიჩოვი. საუკეთესო კომპოზიციებად მიიჩნიეს ვ. და ლ. კაპუსტების; ა. კუზოვკოვის; ვ. რუდენკოსა და ვ. ჩეპიჟნის ნამუშევრები.

მრავალსვლიანი ამოცანები
ნახევარფინალში წარმოდგენილი იყო 28 ავტორის 102 ამოცანახოლო ფინალში — 14 ავტორის 39 ამოცანა. განყოფილების მსაჯი იყო ალექსანდრე ფეოქტისტოვი. საუკეთესო ნაწარმოებებად დასახელდნენ ა. კუზოვკოვის და ვ. რუდენკოს ნამუშევრები.

ეტიუდები
ნახევარფინალში წარმოდგენილი იყო 30 ავტორის 157 ეტიუდი, ხოლო ფინალში — 15 ავტორის 52 ეტიუდი. განყოფილების მსაჯი იყო ალექსანდრე მაქსიმოვისკი. საუკეთესო კომპოზიციის ავტორად მიიჩნიეს დავით გურგენიძე.
სსრკ-ის პირადი ჩემპიონატი საჭადრაკო კომპოზიციაში 1987

სსრკ-ის პირადი ჩემპიონატი საჭადრაკო კომპოზიციაში 1987 — პირადი პირველობა საჭადრაკო ამოცანებისა და ეტიუდების შედგენაში. ნახევარფინალში წარმოდგენილი იყო 97 ავტორის 1983-1984 წლებში გამოქვეყნებული 691 ნაწარმოები. შეჯიბრების მთავარი მსაჯი იყო რაფაელ კოფმანი.

ორსვლიანი ამოცანები
ნახევარფინალში წარმოდგენილი იყო 42 ავტორის 221 ამოცანა, ხოლო ფინალში — 17 ავტორის 58 ამოცანა. განყოფილების მსაჯი იყო რუდენკო. საუკეთესო ნაწარმოებების ავტორებად დასახელდნენ დომბროვსკისი და ვასილენკო; მარანდიუკი; მელნიჩენკო და სუშკოვი; ჩეპიჟნი.

სამსვლიანი ამოცანები
ნახევარფინალში წარმოდგენილი იყო 36 ავტორის 172 ამოცანა, ხოლო ფინალში — 14 ავტორის 49 ამოცანა. სამსვლიანი ამოცანების მსაჯი იყო ი. ვლადიმიროვი. საუკეთესო კომპოზიციის ავტორებად მიიჩნიეს რუდენკო და ჩეპიჟნი.

მრავალსვლიანი ამოცანები
ნახევარფინალში წარმოდგენილი იყო 22 ავტორის 95 ამოცანა. ფინალში — 13 ავტორის 45 ამოცანა. განყოფილების მსაჯი იყო გულიაევი. საუკეთესო ნაწარმოებებად დასახელდნენ გებელტისა და იაროშის ნამუშევრები.

ეტიუდები
ნახევარფინალში წარმოდგენილი იყო 39 ავტორის 203 ეტიუდი, ხოლო ფინალში — 14 ავტორის 44 ეტიუდი. განყოფილების მსაჯი იყო გია ნადარეიშვილი. საუკეთესო კომპოზიციის ავტორად მიიჩნიეს კოზირევი.
იაკობ ბერნული

იაკობ ბერნული (დ. 6 იანვარი, 1655, ბაზელი, შვეიცარია — გ. 16 აგვისტო, 1705, იქვე) —შვეიცარიელი მათემატიკოსი. ალბათობის თეორიისა და მათემატიკური ანალიზის ერთ-ერთი ფუძემდებელი. იოჰან ბერნულის უფროსი ძმა, რომელთან ერთად ვარიაციების ანალიზური ტექნოლოგიის ერთ-ერთი დამაარსებელი იყო. მან დაამტკიცა დიდ რიცხვთა კანონის განსაკუთრებული შემთხვევა - ბერნულის თეორემა. მათემატიკის პროფესორი ბაზელის უნივერსიტეტში (1687 წლიდან). პარიზის მეცნიერებათა აკადემიის (1699) და ბერლინის მეცნიერებათა აკადემიის (1702) უცხოელი წევრი.

ბიოგრაფია
იაკობი წარმატებული ფარმაცევტის, ნიკოლას ბერნულის ოჯახში დაიბადა. მამის თხოვნით, თავდაპირველად ბაზელის უნივერსიტეტში თეოლოგია შეისწავლა, თუმცა მათემატიკით დაინტერესდა, რომელსაც თავად სწავლობდა. უნივერსიტეტში ასევე დაეუფლა ხუთ ენას (ფრანგულს, იტალიურს, ინგლისურს, ლათინურს და ბერძნულს), ხოლო 1671 წელს ფილოსოფიის მაგისტრის ხარისხი მიიღო.

1676 წლიდან 1680 წლამდე მთელ ევროპაში მოგზაურობდა. დეკარტის იდეების შესასწავლად საფრანგეთს ეწვია, შემდეგ კი იტალიას. ბაზელში დაბრუნების შემდეგ, გარკვეული პერიოდი კერძო რეპეტიტორად მუშაობდა.

1683 წელს მან ბაზელის უნივერსიტეტში ფიზიკის ლექციების კითხვა დაიწყო. 1687 წელს იგი აირჩიეს ბაზელის უნივერსიტეტის მათემატიკის პროფესორად და იქ სიცოცხლის ბოლომდე მუშაობდა.

1699 წელს იაკობ ბერნული გახდა პარიზის მეცნიერებათა აკადემიის, ხოლო 1702 წელს - ბერლინის მეცნიერებათა აკადემიის წევრი.

მან ალბათობის თეორია შეისწავლა ჰიუგენსის წიგნიდან – „აზარტულ თამაშებში გამოთვლების შესახებ“, რომელშიც ჯერ კიდევ არ იყო ალბათობა განსაზღვრული და გააზრებული (ის ხელსაყრელი მოვლენების რაოდენობით იყო განმარტებული). იაკობმა ალბათობის თეორიაში თანამედროვე კონცეფციების მნიშვნელოვანი ნაწილი შემოიტანა და დიდ რიცხვთა კანონის პირველი ვერსია ჩამოაყალიბა. იაკობ ბერნულმა ამ სფეროში მონოგრაფია მოამზადა, მაგრამ მისი გამოქვეყნება ვეღარ მოასწრო. იგი ბერნულის გარდაცვალების შემდეგ, 1713 წელს, მისმა ძმისშვილმა - ნიკოლასმა გამოაქვეყნა სახელწოდებით „ვარაუდების ხელოვნება“ . ეს არის მნიშვნელოვანი ტრაქტატი ალბათობის თეორიაზე, სტატისტიკასა და მათ პრაქტიკულ გამოყენებაზე, რომელიც საუკუნის კომბინატორიკისა და ალბათობის თეორიის კულმინაციაა. ბერნულის განაწილება, კომბინატორიკაში მნიშვნელოვანი კონცეფცია, იაკობის სახელს ატარებს.

იაკობ ბერნულმა ასევე გამოაქვეყნა ნაშრომები არითმეტიკის, ალგებრის, გეომეტრიისა და ფიზიკის სხვადასხვა თემაზე.