iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
მერლინი

მერლინი — ლეგენდარული პერსონაჟი, უფრო მეტად ცნობილი, როგორც ჯადოსანი მეფე ართურის ლეგენდებიდან და შუასაუკუნოვანი უელსური პოეზიიდან. პირველად ნახსენებია ჯეფრი მონმაუთელის ნაშრომში „ “ (დაახლ. 1136) და შთაგონებულია რამდენიმე მანამდე არსებული ისტორიული თუ ლეგენდარული პიროვნებით. თავად ჯეფრის ნამუშევრებში გაერთიანებულია ორი ელემენტი. პირველია ამბები მირდდინ ვილტზე (მერლინუს კალედონენსისზე). იგი იყო ჩრდილო-ბრიტონელი წინასწარმეტყველი, რომელსაც მეფე ართურთან კავშირი არ ჰქონია. მეორეა თქმულებები რომაულ-ბრიტანული ომების მხედართმთავარ ამბროსიუს აურელიანუსზე. ასე ჯეფრიმ შექმნა შერწყმული მერლინ ამბროსიუსი . თქმულებების მიხედვით, მერლინი დასაფლავებულია საფრანგეთში, პემფონტის ტყეში.

ჯეფრის მიერ წარმოდგენილმა მერლინმა პოპულარობა შეიძინა, განსაკუთრებით უელსში. შემდგომში სხვა მწერლებმა განავრცეს პერსონაჟის ბიოგრაფია. როგორც წესი, იგი აღწერილია, როგორც „კამბიონი“, ინკუბის და ადამიანის ჰიბრიდი ზებუნებრივი ძალებით. მერლინი თავად არის პასუხისმგებელი ართურის დაბადებაზე, მაგიის თუ ინტრიგის გამოყენებით. სხვა ავტორების ნაშრომებში მერლინი ართურის მრჩეველია და დატყვევებული და მოჯადოებულია ტბის ქალბატონის მიერ.
ნოვოშახტინსკის დრამატული თეატრი

ნოვოშახტინსკის დრამატული თეატრი — თეატრი ქალაქ ნოვოშახტინსკში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. დაარსებულია 2006 წელს. ყველაზე ახალგაზრდა პროფესიონალური თეატრი როსტოვის ოლქში. თეატრის სამხატვრო ხელმძღვანელია სვეტლანა სოპოვა.

თეატრის მისამართი: რუსეთის ფედერაცია, როსტოვის ოლქი, ნოვოშახტინსკი, სადოვაიის ქუჩა № 31.

თეატრის ისტორია
მომავალი ნოვოშახტინსკის თეატრის კოლექტივი ჩამოაყალიბა 1954 წელს პროფესიონალმა რეჟისორმა ალექსანდრე ტროფიმეს ძე სუტიაგინმა ვ. ი. ლენინის სახელობის შახტის სახალხო თეატრის ბაზაზე. თეატრალურმა კოლექტივმა გამოაცხადა სპექტაკლ „ამერკის ხმის“ დადგმის შესახებ ბ. ლავრენევის პიესის მიხედვით და დაიკავა პირველი ადგილი საოლქო თეატრალუი დათვალიერების პერიოდში. 1959 წელს ა. აფინოგენოვის პიესის მიხედვით დადგმულ სპექტაკლ „მაშენკას“ გამო მიენიჭა „სახალხო თეატრის“ სტატუსი. თითქმის მეოთხედი საუკუნე კოლექტივს ხელმძღვანელობდა თეატრის დამაარსებელი ალექსანდრე სუტიაგინი. 1985 წელს თეატრს სათავეში ჩაუდგა ალექსანდრე ტროფიმეს ძე სუტიაგინის აღსაზრდელი, თეატრის მსახიობი, ახალგაზრდა რეჟისორი სვეტლანა სოპოვა. ნოვოშახტინსკელებს უყვარდათ თავიანთი თეატრი და მას თავიანთ ქმნილებად თვლიდნენ. ყველაზე რთულ წლებშიც კი დარბაზი ყოველთვის მაყურებლებით იყო სავსე. 90-იანი წლების კრიზისის დროს თეატრმა მტკივნეულად მოიძია გადარჩენის გზები და მექანიზმები. 1992 წელს შეიქმნა შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოება (შპს) „ნოვოშახტინსკის სახალხო დრამატული თეატრი“. თეატრის ასეთ აქტიურ ტრანსფორმაციას ხელი შეუწყო ლენინის სახელობის შახტის კოლექტივმა (დირექტორი ვ. ნ. პრიზი) და „შახტ-კრედობანკმა“ (დირექტორი კ. მ. ავერინი). 1996 წელს თეატრი დარეგისტრირდა, როგორც მუნიციპალური დანაყოფი „ნოვოშახტინსკის მუნიციპალური დრამატული თეატრი“. 1997 წელს ნოვოშახტინსკის ადმინისტრაციამ თეატრს გადასცა ყოფილი კონოთეატრის „შახტიორის“ დანგრეული და დატბორილი შენობა, მაყურებელთა 300 კაციანი დარბაზით. თეატრის კოლექტივმა თეატრის ენთუზიასტების, სამრეწველო საწარმოებისა და ნოვოშახტინსკის ადმინისტრაციის დახმარებით გადაწყვიტეს შენობის აღდგენა.

2007 წელს თეატრის ხელმძღვანელის სვეტლანა სოპოვას ინიციატივით და როსტოვის ოლქის გუბერნატორის ვლადიმერ ჩუბის, როსტოვის ოლქის კულტურის მინისტრის სვეტლანა ვასილევასა და როსტოვის თეატრის მოღვაწეთა კავშირის თავჯდომარის, სახალხო არსტისტ მიხეილ ილიას ძე ბუშნოვის მხარდაჭერით ნოვოშახტინსკის მუნიციპალური დრამატული თეატრი შეიყვანეს საოლქო ბიუჯეტის მიერ დაფინანსებულ ცხრა თეატრს შორის. 2005-2006 წლებში როსტოვის ოლქის კულტურის მინისტრისა და როსტოვის ოლქის გუბერნატორის ინიციატივით საოლქო ბიუჯეტიდან გამოიყო 10 მლნ რუბლი თეატრის კაპიტალური რემონტისათვის. კაპიტალური რემონტის შემდეგ სცენამ და მაყურებელთა დარბაზმა მიიღო თანამედროვე სახე. სცენა აღიჭურვა თანამედროვე ტექნიკით, ხოლო მაყურებელთა დარბაზი თანამედროვე ინტერიერით.
ვიტალი ბიანკი

ვიტალი ვალენტინის ძე ბიანკი (დ. 11 თებერვალი [ ძვ. სტ. 30 იანვარი], 1894, სანქტ-პეტერბურგი, რუსეთის იმპერია — გ. 10 ივნისი, 1959, ლენინგრადი, სსრკ) — საბჭოთა მწერალი, მრავალი საბავშვო მოთხრობის ავტორი.

იყო ბიისკის ბუნების მოყვარულთა საზოგადოების აქტიური მონაწილე. ალტაის სახალხო უნივერსიტეტში გამოდიოდა ლექციებით ორნიტოლოგიაში. 1921 წელს ორჯერ იქნა დაპატიმრებული ადგილობრივი ჩეკას მიერ და სამი კვირის განმავლობაში პატიმრობაში მძევლად ჰყავდათ. 1922 წელს გააფრთხილეს შესაძლო დაპატიმრების შესახებ და იგი, მივლინების გაფორმებით, გაემგზავრა პეტროგრადში.

1925 წელს კვლავ დააპატიმრეს და არარსებულ ორგანიზაციაში მონაწილეობის ბრალდებით მიუსაჯეს სამწლიანი დეპორტაცია ურალსკში. 1928 წელს, მრავალი, მათ შორის, მაქსიმ გორკის შუამდგომლობით, მიიღო ნოვგოროდში, შემდეგ კი ლენინგრადში გადასვლის უფლება. 1932 წელს იგი კიდევ ერთხელ დააპატიმრეს, მაგრამ სამხილების არარსებობის გამო გაათავისუფლეს.

1935 წლის მარტში ბიანკი კვლავ იქნა დაპატიმრებული და გადაგზავნილი აკტიუბინის ოლქში. უფლებადამცველ ეკატერინა პეშკოვას შუამდგომლობით იგი გაათავისუფლეს.

დიდი სამამულო ომის პერიოდში გულის ავადმყოფობის გამო ჯარში არ გაიწვიეს. სიცოცხლის უკანასკნელ წლებში გადაიტანა ინფარქტი, შემდეგ – ორი ინსულტი. სისხლძარღვთა დაავადების გამო თითქმის წაერთვა გადაადგილების უნარი. გარდაიცვალა 1959 წლის 10 ივნისს.
მუსიკალური ვიდეოების რეჟისორი

მუსიკალური ვიდეოების რეჟისორი — მუსიკალური ვიდეოების წარმოების ხელმძღვანელი. იგი პასუხისმგებელია შემსრულებლის ვიდეოს შემოქმედებით და დრამატულ მხარეებზე. რეჟისორი ხელმძღვანელობს შემსრულებლების, ტექნიკურ, მსახიობების, მოდელების და მოცეკვავეების გუნდს. ცალკეულ შემთხვევებში, ვიდეოს იგი კონცეფციაზე თავად შემსრულებელთან ერთად მუშაობს.
ლევ კასილი

ლევ აბრამის ძე კასილი (დ. 10 ივლისი [ ძვ. სტ. 27 ივნისი ] , 1905 — გ. 21 ივნისი, 1970) — რუსი და საბჭოთა მწერალი, სცენარისტი. მესამე ხარისხის სტალინური პრემიის ლაურეატი (1951).

ყველაზე მეტად ცნობილია ავტობიოგრაფიული საბავშვო რომანით „კონდუიტი და შვამბრანია“ (1928—1931), რომელშიც აღწერილია გიმნაზისტების ცხოვრება რევოლუციამდე რუსეთში.
დიანა გებლდონი

დიანა ჯ. გებლდონი (, დ. 11 იანვარი, 1952) — ამერიკელი მწერალი. ყველაზე მეტად ცნობილია რომანების სერიით „უცხოელი“. მის ნაწარმოებებში გაერთიანებულია სხვადასხვა ჟანრი – ისტორიული, რომანტიკა, მისტიკა, თავგადასავლები, სამეცნიერო ფანტასტიკა და ფენტეზი. 2014 წელს გამოვიდა ტელესერიალი, დაფუძნებული „უცხოელზე“.
საგარეჯოს სოფლების შეწირულობის წიგნი ალექსანდრე მეფისა სვეტიცხოველისადმი

საგარეჯოს სოფლების შეწირულობის წიგნი ალექსანდრე მეფისა სვეტიცხოველისადმი — 1428 წელს დემეტრე მარკოზიშვილის მიერ შედგენილი ქართული ხელნაწერი საბუთი. აღნიშნული საბუთით მოხდა გარეჯის მონასტრის კუთვნილი სოფლების სვეტიცხოვლისთვის შეწირვა.

საბუთის აღწერა
დედანი: სეა, 1448-2243; ქაღალდი; ზომა: 127 23,7 სმ; გრაგნილი შედგება ერთმანეთზე გადაწებებული ოთხი კეფისაგან. დედნის პირველი სტრიქონი შესრულებულია ხვეულად; თავში, სტრიქონს ზემოთ, ასომთავრულად მიწერილია სკდ (224). ესაა საბუთის რეგისტრაციის ნომერი, რომლითაც იგი გატარებული იყო საუკუნეში შედგენილ მცხეთის საბუთების პირების წიგნში (სინოდის კანტორის №507). საბუთის ეს პირი მოღწეული არ არის; იგი დაიკარგა არქივის ჩრდილოკავკასიაში ევაკუაციის დროს, 1915-1916 წლებში. განკვეთილობის ნიშანი — სამი წერტილი. დაზიანებულია (განსაკუთრებით კიდეები); რესტავრირებული. საბუთის ძველი საარქივო-ააღრიცხვო ნომერი: №5.

მოღწეულია საბუთის სამი პირი: 1. სეა, 1449-2217; საუკუნის დამღიანი ქაღალდი ჭვირნიშნით; დავთრის ორი ფურცელი; საბუთის ბოლოს პირის გადაწერის შენიშვნა: „დედანთან სწორია“ (რუსულად); 2. ხეც, -2882; 3. ხეც, -2883 (გადაწერილი საუკუნეში დ. ბაქრაძის მიერ).

ექსცერპტი: სეა, 1451-/66, ფ. 1, გატარებული 1818 წ. სინოდის კანტორის სარეგისტრაციო წიგნში.

საბუთს უზის თარიღი: ალექსანდრეს მეფობის გ (3) ინდიქტიონი, ქ(ორონი)კ(ონ)ი რივ (1428), იანვრის კა (21).

გამოცემა: ქრ, , გვ. 230-231 (შემოკლებული).

ტექსტი
დავით რაქვიაშვილი

დავით (დათუნა) რაქვიაშვილი (დ. 16 ივლისი, 1968) — საქართველოს პრეზიდენტთან არსებული ეროვნული უშიშროების საბჭოს მდივანი 2016 წლის 24 ოქტომბრიდან 2018 წლის 16 დეკემბრამდე. იგი ბოლო პიროვნება იყო ამ თანამდებობაზე. 2019 წლის 30 აპრილიდან საქართველოს პრემიერ-მინისტრთან შეიქმნა ეროვნული უსაფრთხოების საბჭო.

ბიოგრაფია
1985-1992 წლებში სწავლობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტზე. 2008-2010 წლებში იყო რეინტეგრაციის საკითხებში საქართველოს სახელმწიფო მინისტრის მოადგილე. მონაწილეობდა ე.წ. ჟენევის დისკუსიებში, ინციდენტებზე რეაგირების და პრევენციის მექანიზმის მუშაობაში. თანათავმჯდომარეობდა საქართველო-აშშ სტრატეგიული თანამშრომლობის ქარტიის სამუშაო ჯგუფს. 2011-2013 წლებში მუშაობდა საქართველოს დესპანად ამერიკის შეერთებულ შტატებში. კურირებდა საელჩოს პოლიტიკურ და ეკონომიკურ დეპარტამენტებს. აქვს არასამთავრობო და საჯარო სექტორში მუშაობის გამოცდილება. მრავალი წლის განმავლობაში ინსტიტუციურად ავითარებდა სათავგადასავლო ტურიზმს. 2000 წლიდან დღემდე არის სამთო გამყოლთა ასოციაციის თანადამფუძნებელი და პრეზიდენტი. დავით რაქვიაშვილი ასევე არის საქართველოს საზოგადოებრივ საქმეთა ინსტიტუტის თანადამფუძნებელი და წლების განმავლობაში ხელმძღვანელობდა სამეთვალყურეო საბჭოს. ჰყავს მეუღლე და ოთხი შვილი.
თეატრალური სახელოსნო

თეატრალური სახელოსნო — თეატრი დონის როსტოვში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. მოქმედებდა საუკუნის დასაწყისში.

ისტორია
თეატრი შექმნა ახალგაზრდა რეჟისორმა პაველ ვეისბრიომმა 1917 წელს. როსტოვიდან თეთრების წასვლის შემდეგ ვეისბრიიომმა ოჯახთან ერთად რუსეთი დატოვა და გადასახლდა პარიზში.

ახალგაზრდა კოლექტივის რეპერტუარში წარმოდგენლი იყო მხოლოდ პოეტური ნაწარმოებები: „დღესასწაული ჭირიანობის დროს“, „მასკარადი“, ალექსანდრე ბლოკის, ალექსი რემიზოვის, კარლო გოცისა და სხვათა პიესები.

1920 წელს დონის როსტოვის კაფე „პოეტების სარდაფის“ მცირე სცენაზე შედგა ველემირ ხლებნიკოვის პიესის „სიკვდილის შეცდომის“ (რეჟისორი არკადი ნადეჟდოვი) პრემიერა. თავად ველემირ ხლებნიკოვი თავად დაესწრო რეპეტიციას „თეატრალურ სახელოსნოში“ და ასევე პრემიერას. ილია ბერეზარკი მიიჩნევდა, რომ ეს იყო პირველი თეატრალური წარმოდგენა ხლებნიკოვის შემოქმედებით ბიოგრაფიაში.

1920 წლიდან „თეატრალური სახელოსნო“ მუშაობდა ხელოვნების დონის საოლქო სახალხო განათლების დაქვემდებარებაში, როგორც დრამის მოძრავი თეატრი. თეატრი განთავსებული იყო დიდი სადოვაიის ქუჩაზე № 25-ში. თეატრი მართავდა ლიტერატურულ საღამოებს სხვადასხვა ორგანიზაციებში მთელი 1920-იანი წლების განმავლობაში. კერძოდ: ლელის ქარხანაში, ურიცკის სახელობის კლუბში, ავტოსარემონტო ქარხანაში, კოლბერგის ქარხანაში, ტაგანროგის ქარხანა „წითელი მექვაბის“ კლუბში, პანჩენკოს ფაბრიკაში და სხვა.

ყველა სერიოზული საორგანიზაციო საკითხი, მათ შორის მსახიობების ჯგუფში დაშვების ჩათვლით, წყდებოდა სპეციალურად შექმნილი საბჭოს მიერ.

1921 წელს „თეატრალურ სახელოსნოში“ დადგეს ნიკოლაი გუმილიევის დრამატული პოემა „გონდლა“. ავტორი მატარებლით ეწვია როსტოვს, გაეცნო ჯგუფს და დაპირდა კოლექტივს, რომ წაიყვანდა პეტროგრადში.

1921 წლის სექტემბერში თეატრი გაემგზავრა პეტროგრადში. პეტროგრადის გუბერნიის პოლიტიკურ*-აგანმანათლებლო განყოფილებამ თეატრი აიყვანა თავისი მფარველობის ქვეშ.

1922 წლის 8 იანვარს ლენინგრადში, ვლადიმირის კლუბში, ვლადიმირის პროსპექტ № 12-ში დაიწყო „თეატრალური სხელოსნოს“ სპექტაკლები. სპექტაკლები გაიხსნა გუმილიოვის პიესით, პუბლიკა შეძახილებით ითხოვდა ავტორს, მაგრამ ამ დროს უკვე გუმილიოვი დახვრეტილი იყო საბჭოთა ხელისუფლების მიერ.

პეტროგრადში თეატრი მოქმედებდა მცირე ხნის განმავლობაში, მშვიდად და შეუმნევლად.
როსტოვის ახალგაზრდული თეატრი

როსტოვის ახალგაზრდული თეატრი — თეატრი ქალაქ დონის როსტოვში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია.

თეატრის მისამართი: 344019, რუსეთის ფედერაცია, როსტოვის ოლქი, ქალაქი დონის როსტოვი, თავისუფლების ქუჩა № 3.

თეატრის ისტორია
1894 წლის 30 მარტს დონის ნახიჩევანის დრამატული ხელოვნების მოყვარულთა საზოგადოებამ შეიტანა შუამდგომლობა ქალაქის საკრებულოში „ქალაქში თეატრის შენობისა და კომერციული კლუბის მშენებლობის შესახებ“. საკრებულო შუამდგომლობას დათანხმდა და თეატრის პროექტის შემუშავება დაავალა ქალაქის არქიტექტორს ნიკოლაი დურბახს. თეატრის მშენებლობა გაგრძელდა ოთხი წელი და ორი თვე. 1899 წლის 16 დეკემბერს შედგა მისი გახსნა. ხოლო ინტერიერის გარკვეული ნაწილების მშენებლობა გრძელდებოდა 1907 წლამდე. პირველ სპექტაკლზე თამაშობდა ცნობილი თეატრალური მოღვაწის ნიკოლოზ ნიკოლოზის ძე სინელნიკოვის თეატრალური დასი. თეატრში სპექტაკლებს დგამდნენ ისეთი ცნობილი რეჟისორები, როგორებიც არიან: არტურ ხაიკინი, იური ერიომინი, ვიაჩესლავ გვოზდკოვი, კირილ სერებრენიკოვი და სხვა.

1985 წლიდან თეატრის ხელმძღვანელია ვლადიმერ ჩიგიშევი.

1989 წლიდან თეატრის ბაზაზე იმართება ბავშვთა და მოზარდთა სპექტაკლების საერთაშორისო თეატრალური ფესტივალი „მინიფესტი“.

შენობის არქიტექტურა
დონის როსტოვის ახალგაზრდული თეატრის შენობაზე წარმოდგენილია შერეული სტილი - ბაროკო, რენესანსი და კლასიციზმი. მას აქვს რთული დაგეგმარების სისტემა. შენობის ფასადს ამშვენებს სამკუთხა ფრონტონი, რომელიც ეყრდნობა ოთხ კორინთულ სვეტს. ფრონტონის ტიმპანში მდებარეობს კარტუში. თეატრის პირველი სართული რუსტირებულია. თეატრის ფოიე, ფარდები და დეკორაცია მოხატა მხატვარმა ი. კრილოვმა.

მაყურებელთა დარბაზს აქვს კარგი აკუსტიკა. სამსართულიან დარბაზს, რომლის ტევადობაც არის 650-700 ადამიანი, აქვს შეწეული ნახევარწრის ფორმა, რათა მაყურებელი ახლოს იყოს თეატრის სცენასთან.
დონის როსტოვის სამების ეკლესია

დონის როსტოვის სამების ეკლესია — მართლმადიდებლური ეკლესია დონის როსტოვში. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. აგებულია 2002-2004 წლებში

მისამართი: რუსეთის ფედერაცია, როსტოვის ოლქი, ქალაქი დონის როსტოვი, რკინიგზის რაიონი, საერთაშორისო ქუჩა № 7-ა.

ისტორია
 საუკუნეში თანამედროვე რკინიგზის რაიონის ტერიტორიაზე, სადაც ამჟამად განთავსებულია სამების ეკლესია, მდებარეობდა სტანიცა გნილოვსკაია. მისი მაცხოვრებლებისათვის უახლოესი სამლოცველო (წმინდა დიმიტრი როსტოველის სახელობისა) მდებარეობდა მეზობელ დიმიტრი დონელის ციხესიმაგრეში. იმასთან დაკავშირებით, რომ სტანიცის მოსახლეობას უჭირდა ტალახისა და ცუდი ამინდების გამო დიმიტრი როსტოველის ციხესიმაგრემდე ლოცვისათვის მისვლა, მათ თხოვეს ინჟინერ რიგელმანს აეშენებინა მათთვის სამლოცველო, რომლისთვისაც გამოყოფდნენ წმინდა დიმიტრის ეკლესიის ერთ მღვდელს.

თხოვნა გაითვალისწინეს და გლინოვსკში 1765 წელს ააშენეს პირველი ხის სამლოცველო, რომელიც აკურთხეს სამების ხატის სახელზე. ღვთისმსახურებისათვის საჭირო საეკლესიო ჭურჭელი მიიტანეს წმინდა დიმიტრის ეკლესიიდან. გნილოვსკაიის მაცხოვრებლებმა ცალკე მღვდლის ყოლის უფლება მოიპოვეს. ეკლესიის მღვდელი გახდა ივან კალოშინი. 1784 წელს სამლოცველოს ნაცვლად ააგეს სამების სახელობის ხის ეკლესია. ახალი ეკლესია აკურთხეს 1785 წლის 27 ივლისს. ეკლესია მდებარეობდა სამების აღმართში (ამჟამად რელეფნაიის ქუჩა). 70 წლის შემდეგ ეკლესია ძალიან მოძველდა და 1855 წელს ამავე ადგილზე ააშენეს ქვის ეკლესია ორსართულიანი სამრეკლოს თანხლებით.

1930-იან წლებში საბჭოთა ხელისუფლებამ ეკლესია დაანგრია. 1955 წელს მის ნანგრევებზე ააშენეს მემდინარეების ბარაკები. 1995 წელს ყოფილი ეკლესიის ეზოს ტერიტორიაზე ააგეს სამლოცველო, რომელიც მოგვიანებით გადააკეთეს მცირე ეკლესიად. ეკლესიის პირვანდელი სახის დაბრუნება და აღდგენა დაიწყეს 2001 წელს, ხოლო 2003 წლიდან მასში უკვე ღვთისმსახურებაც მიმდინარეობს. 2005 წელს სამების დღესასწაულზე შედგა პირველი საკურთხევლის ღვთისმახურება, რომელსაც ესწრებოდა დიდი რაოდენობის მრევლი.
დონის როსტოვის წმინდა გიორგის ეკლესია

დონის როსტოვის წმინდა გიორგის ეკლესია — მართლმადიდებლური ეკლესია დონის როსტოვში. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. აგებულია 2002-2004 წლებში

მისამართი: 344091, რუსეთის ფედერაცია, როსტოვის ოლქი, ქალაქი დონის როსტოვი, კომუნისტების პროსპექტი № 38.

ისტორია
წმინდა გიორგის მრევლი ჩამოყალიბდა 1993 წელს. ერთსართულიანი ეკლესია ააგეს 1994 წელს დონის როსტოვის საბჭოთა რაიონის საცხოვრებელ კვარტალში, კომუნისტური და ლემანის ქუჩების გადაკვეთაზე.

პირველი ღვთისმსახურება ეკლესიაში ჩაატარეს 1994 წელს წმინდა გიორგის სახელზე. 1994 წლიდან ეკლესიის წინამძღვარია ვლადიმერ ტერ-არაქელიანცი. შემდეგი 4-5 წლის განმავლობაში მიმდინარეობდა მოლაპარაკება ეკლესიის შენობისა და მისი მიმდებარე ტერიტორიის მთლიან მფლობელობაში გადაცემის შესახებ. ამ საკითხის წარმატებულად გადაწყვეტის შემდეგ მოხდა ეკლესიის რეკონსტრუქცია. 1998 წელს ეკლესიას ეწვია რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის როსტოვის ეპარქიის მმართველი პანტელეიმონი.

2003 წელს დაიწყო ძველი ეკლესიის შენობის კაპიტალური მშენებლობა. ეკლესიის გაფორმება გაგრძელდა 2007 წლამდე. სრულიად მოიხატა ეკლესიის საკურთხეველი და კამარა. ეკლესიის კანონიკური გამოსახულებები შესრულდა მხატვრობის ძველ რუსულ სტილში. ეკლესიის გარშემო შემოავლეს მეტალის ღობე. შემდეგ განხორციელდა მეორე სართულის მშენებლობა, სადაც განთავსდა წინამძღვრის კაბინეტი, აუდიტორია საკვირაო სკოლისათვის 40 ადამიანზე, ბიბლიოთეკა სამკითხველო დარბაზით, სატრაპეზო და სამეურნეო სათავსოები. საკურთხევლიდან და ტაძრის ცენტრალური ნაწილიდან გაკეთდა ასასვლელი მეორე სართულზე. ეკლესიის პირველ სართულზე ააშენეს ახალი სათავსოები მაღაზიისთვის, ბუღალტერიისა და დარაჯისათვის.

დონის როსტოვის წმინდა გიორგის ეკლესიის წინამძღვარია დეკანოზი ვლადიმერ ტერ-არაქელიანცი.

გალერეა
ები-როუდი

ები-როუდი  — ხალხმრავალი ქუჩა ლონდონის კემდენის და ვესტმინსტერის ოლქებში. გადაჭიმულია დაახლოებით ჩრდილო-დასავლეთიდან ქალაქის ისტორიულ რაიონ სენტ-ჯონს-ვუდის გავლით სამხრეთ-აღმოსავლეთისაკენ, სტადიონ ’ -ის გვერდით. შოსე 507-ის ნაწილია.

ჩრდილო-დასავლეთში ები-როუდის ქუჩა იწყება კილბერნში, კუექს-როუდის და უესტ-ენდ-ლეინის გადაკვეთაზე; შემდეგ დაახლოებით 1,5 კმ-ის მანძილზე სამხრეთ-აღმოსავლეთში, კვეთს ბელსაიზ-როუდს, ბაუნდერი-როუდს და მარლბორო-პლეისს და მთავრდება გროუვ-ენდ-როუდის და გარდენ-როუდის გადაკვეთაზე.

ქუჩის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში, მისამართზე ები-როუდი 3, მდებარეობს ბრიტანული მედიაჯგუფ -ის ცნობილი ხმისჩამწერი სტუდია „ები-როუდი“. აქ საკუთარ მუსიკას იწერდნენ და ბევრი სხვა პოპულარული შემსრულებლები. -ის მიერ ქრონოლოგიურად უკანასკნელი ჩაწერილი ალბომის სახელწოდებაა . ამ ალბომის გარეკანზე გამოსახულია ჯგუფის ოთხივე წევრი, რომლებიც ქუჩაზე გადადიან საფეხმავლო გადასასვლელზე, რომელიც მდებარეობს დაახლოებით სტუდიაში შესასვლელთან. შედეგად ქუჩა მყარად ასოცირდება -თან და 1970 წლიდან ტურისტების მასობრივი მონახულების ადგილია. მიუხედავად ები-როუდზე მჭიდრო ტრაფიკისა, ყველაზე უფრო ცნობილი საფეხმავლო გადასასვლელი გახდა ფოტოგადამღებთა პოპულარული ობიექტი.

ქუჩის დასახელების ლითონის ტრაფარეტი გროუვ-ენდ-როუდის და ები-როუდის კუთხეში ცოტა ხნის წინ მოიხსნა, რადგან მას ხშირად იპარავდნენ ან აფუჭებდნენ სხვადასხვა წარწერებით. დღეისათვის ქუჩის სახელწოდების მაჩვენებელი დამაგრებულია კუთხის შენობის მაღალ სიმაღლეზე. ყოველ სამ თვეში მუნიციპალურ საბჭოს უწევს სახლის კედლის გადაღებვა საფეხმავლო გადასასვლელის სიახლოვეს, რომელზეც ლივერპულელი ოთხეულის ფანატები ტოვებენ გრაფიტს.

გალერეა
დონის როსტოვის ხარების ბერძნული ეკლესია

დონის როსტოვის ხარების ბერძნული ეკლესია — ბერძნული მართლმადიდებლური ეკლესია დონის როსტოვში. აგებულია 1909 წელს. საბჭოთა მმართველობის პერიოდში ეკლესია დაანგრიეს, ხოლო მის საძირკველზე ააგეს თოჯინების თეატრი. ახალი ხარების ბერძნული ეკლესია ააშენეს 2014 წელს.

ისტორია
ხარების ბერძნული ეკლესია ააგეს დონის როსტოვში საუკუნის დასაწყისში. ყველაზე მეტი ფინანსები გაიღო თამბაქოს ფაბრიკის მფლობელმა ახილეს ასლანიდმა. ეკლესიის მშენებლობა დაიწყო 1907 წელს და დასრულდა 1909 წელს.

1930-იან წლებში ეკლესია დახურეს და ბავშვთა ტექნიკურ სადგურად გადააკეთეს. გერმანელთა მიერ ქალაქის ოკუპაციის შემდეგ იგი კვლავ გაიხსნა. 1942 წლის 6 ნოემბერს ხარების ეკლესიასთან გაიმართა რუმინული ჯარების აღლუმი, რომელიც ეძღვნებოდა რუმინეთის მეფის მიჰაი -ის დაბადების დღეს. ღონისძიებაში მონაწილეობდნენ გერმანელი ოფიცრები. აღლუმი დასრულდა ხარების ეკლესიაში საზეიმო წირვა-ლოცვით. 2003 წელს ეკლესიის ასაშენებლად გამოყვეს 0,21 ჰა მიწის ნაკვეთი.

როსტოვის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმში შენახულია დაფა, რომელზეც წარწერაა: „ქვა ჩაიდო ხარების ეკლესიის სახელით“. იგეგმება ამ დაფის გადაცემა ეკლესიისათვის მას შემდეგ რაც იგი გაიხსნება. კრიტიკის საპასუხოდ, როსტოვის ეპარქიის წარმომადგენელმა განაცხადა, რომ თეატრი კვლავაც განაგრძობს მის შენობაში არსებობას სანამ არ იქნება გადაწყვეტილი საკითხი შესაფერის შენობაში მის გადატანასთან დაკავშირებით.
ხინალიღის ისტორიული მუზეუმი

სოფელ ხინალიღის ისტორიულ-ეთნოგრაფიული მუზეუმი დაარსდა 2001 წელს სოფელ ხინალიღის მკვიდრთა ინიციატივით. განლაგებულია აზერბაიჯანის რესპუბლიკის კუბის რაიონში. ისტორიულ-ეთნოგრაფიული მუზეუმის დამაარსებელი არის სოფლის მკვიდრი ჰალილ რაჰმან აბდურაჰმან ოღლი ჯაბაროვი. მისი ინიციატივით და სოფლის მკვიდრთა დახმარებით მუზეუმში შეგროვდა რარიტეტული ისტორიული ექსპონატები, არქეოლოგიური და ეთნოგრაფიული მასალები, მათ შორის ხალიჩები და ქილიმები, სხვადასხვა სახის სახლის ჭურჭელი, თიხისა და კერამიკული ჭურჭელი, ქვის წიგნები და სხვა.

მუზეუმის ყველაზე ღირსშესანიშნავ ექსპოზიციას წარმოადგენს იშვიათი ხელნაწერი წიგნები, რომლებიც მიეკუთვნებიან - საუკუნეებს. ისინი მოწმობენ, რომ სოფლის ისტორიის მანძილზე ადგილობრივი მკვიდრნი მჭიდროდ თანამშრომლობდნენ მეცნიერებასთან.
წმინდა დოდოს მონასტრის წინამძღვრის წერილი კათოლიკოს შიოსადმი

დაწერილი წმინდა დოდოს მონასტრის წინამძღვრისა კათოლიკოს შიოსადმი — 1439-1443 წლებში შედგენილი ქართული ხელნაწერი საბუთი. აღნიშნული საბუთით დოდორქის მონასტრის წინამძღვარი დავითი, მონასტირის საძმოს თანხმობით ქართლის კათალიკოს შიოს სწირავს სოფელ თოლენჯს.

საბუთის აღწერა
დედანი დაკარგულია: სინოდალური კანტორის საბუთებში ინახებოდა საბუთის საუკუნის პირი (№სმჱ — 248), რომელიც ჩაწერილი ყოფილა მცხეთის პირების წიგნში (№507). საბუთი დაიკარგა ჩრდილოეთ კავკასიაში დოკუმენტების ევაკუაციის დროს 1915-1916 წლებში.

თედო ჟორდანიას გამოცემა ემყარება საბუთის პირს. მისი ვარაუდით პირის გადაწერის დროსვე, საუკუნეში, სიგელს დასაწყისი უკვე აკლდა.

საბუთს თარიღი არ ახლლავს, თუმცა თ. ჟორდანია საბუთს 1443 წლით ათარიღებს და დასძენს, „სჩანს, რომ მამული თოლეჯი დოდოს მონასტრისა ყოფილა, მაგრამ მცხეთას დიდ ხანს სჭერია და დაუკუთნებია; ხოლო კ~ზს შიოს ამ სიგლით ისევ დოდოსთჳს დაუბრუნებია“.

თარიღდება კათოლიკოს პატრიარქ შიოს მწყემსთმთავრობის დროით — 1439-1443 წლებით.

ტექსტი
დონის როსტოვის პეტრე-პავლეს ლუთერანული ეკლესია

დონის როსტოვის პეტრე-პავლეს ლუთერანული ეკლესია — ლუთერნული ეკლესია დონის როსტოვში. აგებულია 1888 წელს. კირხე მდებარეობდა თანამედროვე ქუჩების სედოვისა და სოკოლივის გადაკვეთაზე. ეკლესია დაანგრიეს 1940-იან წლებში.

ისტორია
დოკუმენტალურად დადასტურებულია, რომ ევანგელისტურ-ლუთეარნული თემი დონის როსტოვში ჩამოყალიბდა უკვე საუკუნის შუა წლებში. ლუთერანულმა საზოგადოებამ ქალაქის საკრებულოში შეიტანა თხოვნა კირხეს მშენებლობის შესახებ. 1881 წლის 12 თებერვალს მათი თხოვნა დააკმაყოფილეს. საკრებულომ ლუთერანული ეკლესიის ასაშენებლად გამოჰყო მიწის ნაკვეთი ბულვარის ქუჩაზე.

ეკლესიის საძირკველის საზეიმოდ ჩასხმა გაიმართა 1883 წლის 9 ივლისს. ეკლესიის გეგმა დაამუშავა ინჟინერმა ა. ა. კასელმა. მშენებლობა მიმდინარეობდა ქალაქის არქიტექტორების ნ. ა დოროშენკოსა და ნ. მ. სოკოლოვის დაკვირვების ქვეშ. სამშენებლო კომისიის შემადგენლობაში შედიოდნენ ლუთერანული საზოგადოების წარმომადგენლები კ. ხ. იონსენი და კ. ფ. კურდტი. გამოსაძერწი სამუშაოები შეასრულა მოქანდაკე შლიუტერმა. ვიტრაჟები იესო ქრისტესა და მოციქულების პეტრესა და პავლეს გამოსახულებით დაამზადეს ვენაში. ორღანი დაამზადეს გერმანიის ქალაქ ლუდვიგსბურგში, ხოლო ზარი ე. მ. ვასილენკოს როსტოვის ქარხანაში. ორღანის ღირებულებამ შეადგინა 4 000 რუბლი, ზარისამ კი - 800 რუბლი. ეკლესიის მშენებლობისათვის სულ დაიხარჯა 30 000 რუბლი.
გიორგი ალექსანდრეს ძე

გიორგი ალექსანდრეს ძე რომანოვი (; დ. 27 აპრილი, 1871, ცარსკოე-სელო — გ. 28 ივნისი, 1899, აბასთუმანი) — რუსეთის იმპერიის მემკვიდრე უფლისწული (1894–1899) და დიდი მთავარი. იმპერატორ ალექსანდრე -ის ვაჟი. ნიკოლოზ -ის უმცროსი ძმა.

ბიოგრაფია
1892 წლიდან ტუბერკულოზით დაავადებული ახალგაზრდა გიორგი კურორტ აბასთუმანში დასახლდა, სადაც საკუთარი სახსრებით აიშენა ხის საზაფხულო სასახლე მაღალმხატვრული ინტერიერითა და წითელი ხისგან დამზადებული ავეჯით. 90-იანი წლების მეორე ნახევარში მისივე ინიციატივით იქვე აშენდა ქვის სასახლე. იმპერატორ ალექსანდრე -ის დავალებით აბასთუმანში 1893–1895 წლებში მიიწვიეს გამოჩენილი რუსი ისტორიკოსი ვ. ო. კლიუჩევსკი, რომელიც დიდ მთავარს რუსეთისა და კავკასიის ისტორიის კურსს უკითხავდა. სამხრეთ საქართველოში ერთ-ერთი მოგზაურობისას უფლისწული გიორგი აღფრთოვანებულა ზარზმის ეკლესიით და გადაუწყვეტია საკუთარი ხარჯებით მსგავსი ეკლესიის (მომცრო ზომის) აგება აბასთუმანშიც. 1895–1898 წლებში აბასთუმნის ცენტრში, მდ. ოცხის ნაპირას, თბილისში მოღვაწე ცნობილი ხუროთმოძღვრის ო. სიმონსონის პროექტით აიგო წმ. ალექსანდრე ნეველის ეკლესია და სამრეკლო, რომელიც ახალი ზარზმის ეკლესიის სახელითაც არის ცნობილი. გიორგი ალექსანდრეს ძე ადრეული ასაკიდან გატაცებული ყოფილა ასტრონომიით, რაც აბასთუმანში მისი ყოფნის დროს უფრო გაცხოველებულა. 1892 მაისში მან მოიწვია ცნობილი ასტრონომი სერგეი გლაზენაპი. გიორგიმ მასთან ერთად შეარჩია ხელსაყრელი ადგილი და საკუთარი ხარჯებით ააშენა იმპერიაში პირველი სამთო ასტრონომიული კოშკი (ე. წ. „გიორგისეული“), სადაც დადგა მცირე ზომის ტელესკოპი (1932 წელს აშენებული საქვეყნოდ ცნობილი აბასთუმნის ასტროფიზიკური ობსერვატორიის წინამორბედი). გიორგი ალექსანდრეს ძე უეცრად გარდაიცვალა აბასთუმანში მოპედით სეირნობისას. დაკრძალულია სანქტ-პეტერბურგის პეტრე-პავლეს ეკლესიაში, მამამისის სარკოფაგის გვერდით.