iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
კოტე თოლორაია

კონსტანტინე (კოტე) თოლორაია (დ. 9 თებერვალი, 1926 – გ. 7 სექტემბერი, 2017) — ქართველი თეატრისა და კინოს მსახიობი. საქართველოს დამსახურებული არტისტი (1967).

ბიოგრაფია
დაიბადა 1926 წლის 9 თებერვალს. 1949 წელს დაამთავრა კოტე მარჯანიშვილის თეატრთან არსებული სტუდია. 1947-1967 წლებში იყო მარჯანიშვილის თეატრის მსახიობი. 1967-1975 წლებში იყო რუსთაველის თეატრის მსახიობი. 1975 წელს დაბრუნდა მარჯანიშვილის თეატრში. ითამაშა 23 ფილმში.

ფილმოგრაფია
ქალის ტვირთი
ალავერდობა
თეთრი ქარავანი
ჯილდო
ცისკრის ზარები
წყალდიდობა
კარდაკარ
რაც გინახავს, ვეღარ ნახავ
მაცი ხვიტია
მოხეტიალე რაინდები
პიერი მილიციის თანამშრომელი
ქალაქი ანარა

სიბრძნის კარავი
ადამიანთა სევდა
ზოგი ჭირი მარგებელია
ვინ არის მეოთხე?
ლუკას სახარება
სამოთხის გვრიტები
მშრალი ხიდის სიზმრები
ოქროს ობობა
იავნანა
აქ თენდება
ცხოვრება დონ კიხოტისა და სანჩოსი

ჯილდოები და აღიარება
1967 — საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული არტისტი
დავით დარცმელიძე

დავით დარცმელიძე (დ. 22 სექტემბერი, 1979, აბაშა) — ქართველი იურისტი, პოლიტიკოსი.

2003 წელს დაამთავრა საქართველოს სახელმწიფო უშიშროების სამინისტროს აკადემია. 2012-2016 წლებში იყო საქართველოს მე-8 მოწვევის პარლამენტის წევრი (აბაშის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა — „მეტი სარგებელი ხალხს“.
გიორგი სალუქვაძის სახლ-მუზეუმი

გიორგი სალუქვაძის სახლ-მუზეუმი — მუზეუმი საქართველოში, ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ცხემლისხიდში. სახლში დაიბადა ქართველი ინჟინერი და ქორეოგრაფი გიორგი სალუქვაძე.

შენობა წარმოადგენს ერთსართულიან ოდას. გადახურულია კრამიტით. ხის ღია აივანი შემკულია ნახარატევი მოაჯირით, ჩუქურთმიანი სვეტისთავებით და კამარებით. ოდა ნაგებია წაბლის ხის მასალით, შუაში ამოსენებულია აგურის ბუხარი. მუზეუმის ეზოში დგას 1913 წელს დარგული ცაცხვის ხე. მუზეუმში პერიოდულად იმართება ადგილობრივი კულტურული ღონისძიებები, მათ შორის კალანდა.
სონია ბალმორესი

სონია ბალმორესი (დ. 23 ივნისი, 1986) — ამერიკელი მსახიობი, მოდელი და სერფერი ჰავაის ქალაქ კალაჰეოდან. მონაწილეობდა „მის თინეიჯერი აშშ“-ს კონკურსზე.

ადრეული ცხოვრება და განათლება
ბალმორესი დაიბადა ფილიპინელი მამისა და ირლანდიელი, მშობლიური ამერიკული წარმოშობის დედის ოჯახში. იგი სწავლობდა კალაეოს დაწყებით სკოლაში და დაამთავრა კაუაის საშუალო სკოლა. იგი იყო ჰავაის წყნარი ოკეანის უნივერსიტეტის ვიზუალური კომუნიკაციების სტუდენტი.

სამსახიობო კარიერა
ბალმორსმა ითამაშა 4 ფილმსა და 10 სერიალში.
მონღოლეთის არქიტექტურა

მონღოლეთის არქიტექტურა - მონღოლეთის არქიტექტურული ტრადიციების ერთობლიობა. მონღოლეთის არქიტექტურა ძირითადად ეფუძვნება ტრადიციული საცხოვრებლების ფორმაა, მაგ, იურტას (მონღ. , გერ) და კარავს - მათი ფორმების გავლენა სხვა დანიშნულების ნაგებობებში იგრძნობა. - საუკუნეების განმავლობაში დაიწყო ქვეყნის ტერიტორიაზე ლამანსარების (მონასტრების) აშენება, რომლებიც მოგვიანებით ტაძრებად კეთდებოდა მორწმუნეების მზარდი რაოდენობების დასატევად. მათ ექვსიდან თორმეტ კუთხამდე და პირამიდის ფორმის სახურავი ჰქონდათ, მონღოლმა არქიტექტორებმა თავიანთი ტაძრები შექმნეს ექვსიდან თორმეტი კუთხით და პირამიდული სახურავებით, მათი ფორმა იურტის მრგვალ ფორმასთან იყო მიახლოვებული. შემდგომმა გაფართოებამ გამოიწვია ტაძრების კვადრატული ფორმის მიღება.

მონღოლმა მხატვარმა და ხელოვნების ისტორიკოსმა ნ. ჩულტემ გამოავლინა ტრადიციული მონღოლური არქიტექტურის სამი სტილი - მონღოლური, ტიბეტური და ჩინური, ცალკე ან კომბინირებულად. ამის რამდენიმე მაგალითი არსებობს: საუკუნის ლავრინის ტაძარი ერდენ – ცუუს ლამასერში ტიბეტური ტრადიციით აშენდა; ჩოიჯინ ლამა სიუმის ტაძარი (1904), ამჟამად მუზეუმი, ჩინეთის ტრადიციით აშენებული ტაძრის მაგალითია; კვადრატული ფორმის ცოგჩინის ტაძარი, ულანბატარის განდის მონასტერში, აერთიანებს მონღოლურ და ჩინურ ტრადიციებს; მაიტრეას ტაძარი (დანგრეული 1938 წელს) ტიბეტო-მონღოლური არქიტექტურის მაგალითი იყო. იგრძნობა ასევე ინდოეთის არქიტექტურის გავლენა, განსაკუთრებით ბუდისტური სტუპების დიზაინში.

იურტა
იურტა - მონღოლი მომთაბარეების ტრადიციული საცხოვრებელი - მრგვალი ფორმის ნაგებობაა თექის სახურავით, რომელიც ეყრდნობა დასაკეც ხის ჩარჩოს, რაც მომთაბარეებს გადაადგილებაში ხელს უწყობდა. მონღოლურად იურტა "გერი" ჰქვია. შუა აზიაში იურტა ათასობით წლის განმავლობაში აეის ცნობილი, მისმა სტრუქტურამ დიდი გავლენა იქონია სხვა დანიშნულების ნაგებობებზე მონღოლეთში, განსაკუთრებით ტაძრებზე. იურტა დღესაც გავრცელებულია მონღოლეთის ტერიტორიაზე.- საუკუნეების განმავლობაში მმართველებისთვის შენდებოდა გერ-ტერეგი (იურტა-ეტლი). კარაკორუმში ჩატარებული გათხრების დროს იპოვეს დიდი რკინის ღერძები, რომლებსაც ასეთი იურტებისთვის იყენებდნენ. ღერძის სიგრძე იყო 6 მეტრზე მეტი, ხოლო ეტლს 22 ხარი ებმეოდა. ასეთი გერ-ტერეგები ნახსენებია "მონღოლთა საიდუმლო ისტორიაში". შუა საუკუნეების მონღოლთა დროებით დასახლებებში იურტების ჩვეულებრივ წრიულად დგამდნენ, ცენტრში იყო ლიდერის იურტა. ასეთი განლაგება საუკუნეში მეზობლურ განლაგებად შეიცვალა, წრიულად შემდგომში მონასტრები იდგმეოდა.

შინაგანი სივრცის ორგანიზება და ავეის განლაგება ასახავს რელიგიურ კონცეპტებს და ოჯახის წევრების როლებს. თითოეული მიმართულება მნიშვნელოვანია, კარი ყოველთვის სამხრეთისკენ იყურება. მწყემსები იყენებენ მზის განლაგებას იურტის საზურავის მიმართებით როგორც მზის საათს.

კარავი
კარვებმა შესამჩნევი როლი ითამაშეს მონღოლეთის არქიტექტურის განვითარებაში, ამ დროებით თავშესაფრებს ხშირად იყენებდნენ პასტორალურ პირობებში, ნაადამის, დღესასწაულებისა და სხვა შეკრებებისათვის.[://..//20170206023734/://../---2/

იოდგორი პატარა კარავია, სადაც ერთი ან ორი ადამიანი ეტევა. მაიჰანი უფრო დიდი კარავია ადამიანების ჯგუფების მოსათავსებლად. ცაცარი არის ქსოვილი ვერტიკალურ საყრდენებზე, რომელიც კედლებს ანაცვლებს. წაჩირი დიდი, მართკუთხა კარავია ვერტიკალური ქსოვილის კედლებით, ასარი კი ცაცარისა და წაჩირის ზოგადი სახელია.
ხუტორი

ხუტორი — აღმოსავლეთ ევროპაში გავრცელებული ერთკომლიანი სასოფლო დასახლება. უკრაინაში, ყუბანსა და დონზე ხუტორი ერქვა დასახლებას სოფლისა და სადგურის გარეთ. რუსეთში ხუტორები ჩამოყალიბდა კაპიტალიზმის განვითარების შედეგად. რუსეთში ხუტორებს განვითარებას ხელს უწყობდა სტოლიპინის აგრარული რეფორმა, როგორც თემის რღვევის ერთ-ერთი საშუალება.
პოლინა გაგარინა

პოლინა სერგეის ასული გაგარინა (დ. 27 მარტი, 1987) — რუსი მომღერალი, კომპოზიტორი და მსახიობი. მან წარმოადგინა რუსეთი ევროვიზიის 2015 წლის კონკურსზე სიმღერით „მილიონი ხმა“, სადაც 303 ქულით მეორე ადგილი დაიკავა. ამით ის გახდა პირველი ვინც გადააჭარბა 300 ქულას და დაიკავა მეორე ადგილი მეორე ადგილზე, რომელმაც 300 ქულა გადააჭარბა. 2019 წელს მონაწილეობდა ჩინურ რეალითი შოუში „“ სადაც ის ერთ-ერთი ფინალისტი იყო.

ადრეული ცხოვრება
გაგარინა მოსკოვში დაიბადა, მაგრამ ახალგაზრდობის დიდი ნაწილი საბერძნეთში გაატარა. დედამისი ბალერინა იყო. 1993 წელს გაგარინას მამა გარდაიცვალა და დედამისმა გადაწყვიტა ოჯახი რუსეთში დაბრუნებულიყო, მაგრამ მალევე საბერძნეთში დაბრუნდნენ და ათენში დასახლდნენ. განათლების მიღების შემდეგ, ის დაბრუნდა სარატოვში და ცხოვრობდა ბებიასთან ერთად. გაგარინა ფლობს რუსულ, ინგლისურ და ბერძნულ ენებს.

პირადი ცხოვრება
2007 წლის 25 აგვისტოს გაგარინა დაქორწინდა რუს მსახიობ პიოტრ კისლოვზე. 2007 წლის 14 ოქტომბერს მათ შეეძინათ შვილი: ანდრეი. ისინი დაშორდნენ 2010 წლის 31 მარტს. 2014 წლის 9 სექტემბერს დაქორწინდა ფოტოგრაფ დიმიტრი ისხაკოვზე. 2017 წლის აპრილში მათ შეეძინათ ქალიშვილი: მია.
ვიქტორ დოლიძე (პოლიტიკოსი)

ვიქტორ დოლიძე (დ. 4 ივლისი, 1973, თბილისი) — ქართველი თანამდებობის პირი, იურისტი, პოლიტიკოსი.

1995 წელს დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი, 1997 წელს — ნატოს თავდაცვის კოლეჯი (რომი), 1998 წელს — შვედეთის ეროვნული თავდაცვის კოლეჯი, 1999 წელს — თავდაცვის რესურსების მართვის ინსტიტუტი (ქ. მონტერეი, კალიფორნია), 2004 წელს — ჯორჯ მარშალის სახელობის უსაფრთხოების ევროპული ცენტრი. 2012-2016 წლებში იყო საქართველოს მე-8 მოწვევის პარლამენტის წევრი (თბილისის ჩუღურეთის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „ბიძინა ივანიშვილი — ქართული ოცნება“. 2016-2017 წლებში იყო საქართველოს სახელმწიფო მინისტრი ევროპულ და ევროატლანტიკურ სტრუქტურებში ინტეგრაციის საკითხებში.
მოჰსენ მაკმალბაფი

მოჰსენ მაკმალბაფი (; დ. 29 მაისი, 1957) — ირანელი კინორეჟისორი, მწერალი, სცენარისტი, მემონტაჟე და პროდიუსერი. კინოკარიერის მანძილზე მან გადაიღო 20-ზე მეტი მხატვრული ფილმი, მოიპოვა 50-ზე მეტი ჯილდო და 15-ზე მეტი კინოფესტივალის ჟიური იყო. მისი ყველაზე წარმატებული ნამუშევრებია „ყანდაარი“, „მებაღე“ და „პრეზიდენტი“. რეჟისორის შემოქმედება ირანის სახელმწიფოსა და ირანელი ხალხის ისტორიულ პროგრესს ასახავს.

მაჰმალბაფი ირანულ კინოში ახალი ტალღის მიმდინარეობის წარმომადგენელია. 2001 წელს მისი ფილმი „ყანდაარი“ ჟურნალი ტაიმის ყველა დროის 100 საუკეთესო ფილმის სიაში მოხვდა. 2006 წელს რეჟისორი ვენეციის კინოფესტივალის ჟიური იყო.

2005 წელს მაკმალბაფმა ირანი დატოვა.

ბიოგრაფია
მოჰსენ მაკმალბაფი 1957 წლის 29 მაისს თეირანში დაიბადა. 15 წლის ასაკში იგი მოჰამედ რეზა ფეჰლევის პოლიტიკური რეჟიმის წინააღმდეგ იბრძოდა. 1974 წელს მას პოლიციელის დაჭრის გამო სამუდამო პატიმრობა მიუსაჯეს. მაკმალბაფი ხუთი წლის შემდეგ, ირანის ისლამური რევოლუციის განხორციელების შემდეგ გაათავისუფლეს.

1980-იანი წლების დასაწყისში მაკმალბაფმა რომანების, ზღაპრების და პიესების წერა დაიწყო. იმავე პერიოდში დააარსა „ისალამური აზროვნებისა და ხელოვნების გამავრცელებელი ცენტრი“. 2005 წელს, მაჰმუდ აჰმედინეჟადის პრეზიდენტად არჩევის შემდეგ, მაკმალბაფმა ირანი დატოვა.

კარიერა
მაკმალბაფი ირანული კინოს წამყვან ფიგურად მიიჩნევა. მისი ფილმები ინდივიდსა და სოციო-პოლიტიკურ გარემოს შორის არსებულ ურთიერთობას იკვლევენ და ირანის სახელმწიფოსა და ირანელი ხალხის ისტორიულ პროგრესს ასახავენ. მაკმალბაფს სხვადასხვა ჟანრებში უმუშავია. მის შემოქმედებაში გვხვდება როგორც რეალიზმი, ისე ფენტეზი და სიურეალიზმი, როგორც მინიმალიზი, ისე ყოველდღიური ცხოვრების დაწვრილებითი აღწერა.

1989 წელს ირანელმა რეჟისორმა აბას კიაროსტამმა გაზეთში წაიკითხა, რომ თეირანელმა მამაკაცმა, ჰოსეინ საბზიანმა, ერთ-ერთი ოჯახში თავი მაკმალბაფად გაასაღა. ამ შემთხვევის შესახებ კიაროსტამმა 1990 წელს დოკუმენტური ფილმი სახელწოდებით „მიახლოება“ გადაიღო, რომლის უკანასკნელ სცენაშიც თავად მაკმალბაფი გამოჩნდება. დღესდღეობით, „მიახლოება“ მსოფლიო კინოშედევრად ითვლება. 2012 წლის ჟურნალ & -ის გამოკითხვაში „მიახლოება“ ყველა დროის 50 საუკეთესო ფილმს შორის დასახელდა.

1991 წელს მაკმალბაფმა მეცხრე მხატვრული ფილმი „სიყვარულის დრო“ გადაიღო. ფილმი რომანტიკული ტრილოგიაა, რომელიც ერთი ისტორიის სამ სხვადასხვა ვერსიას გვთავაზობს.

1996 წელს მაკმალბაფმა დროებით შეწყვიტა სარეჟისორო საქმიანობა, რათა ახალგაზრდა რეჟისორთათვის კინოსკოლა დაეარსებინა, რომელიც მალევე კერძო კინოწარმოების კომპანიად გადაიქცა. 1997 წელს მისმა ქალიშვილმა სამინამ პირველი ფილმი სახელწოდებით „ვაშლი“ გადაიღო, რომლის სცენარისტი და მონტაჟიორი მაკმალბაფი იყო. მას ასისტენტობას ცოლი, მარზიე მეშკინი უწევდა, რომელმაც მალევე თავადაც სარეჟისორო საქმიანობა დაიწყო.

2001 წელს მაკმალბაფმა „ყანდაარი“ გადაიღო, რომელშიც მოქმედება თალიბანის მმართველობის პერიოდის ავღანეთში ხდება. ფილმი 11 სექტემბრის ტერაქტამდე ავღანეთში რეალურად განვითარებული მოვლენებითაა შთაგონებული. „ყანდაარის“ პრემიერა 2001 წლის კანის კინოფესტივალზე შედგა.

2011 წელს მაკმალბაფს შოტლანდიის წმინდა ანდრიას უნივერსიტეტისგან ლიტერატურაში საპატიო დოქტორის ხარისხი მიენიჭა.
ნოდარ ებანოიძე

ნოდარ ებანოიძე (დ. 28 ივნისი, 1958, სოფ. სერბაისი, ხარაგაულის რაიონი — გ. 11 მაისი, 2024) — ქართველი ეკონომისტი, პოლიტიკოსი.

1979 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონომიკის ფაკულტეტი. 2012-2016 წლებში იყო საქართველოს მე-8 მოწვევის პარლამენტის წევრი (ხარაგაულის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „ბიძინა ივანიშვილი — ქართული ოცნება“.
პატარა ვუკი (ფილმი)

პატარა ვუკი — 2008 წლის უნგრულ-ბრიტანული ანიმაციური ფილმი, რომელიც წარმოადგენს 1981 წლის ფილმის „ვუკი“ გაგრძელებას. ინგლისურენოვანი ვერსიის გამხმოვანებლები არიან ფრედი ჰაიმორი, მირანდა რიჩარდსონი, ბილ ნაიი და სიენა მილერი.

ფილმი უნგრეთში თეატრალური სახით გამოვიდა 2008 წლის 17 აპრილს, ხოლო ამერიკის შეერთებულ შტატებში — 2009 წლის მიწურულს.

შინაარსი
ფილმი არის პატარა მელიის, ჯეკის (ფრედი ჰაიმორი) შესახებ, რომელიც მთელ თავის დროს ტყეში თავის მოსიყვარულე ოჯახთან ერთად ბედნიერ ცხოვრებაში ატარებს. მისი ცხოვრება საგრძნობლად იცვლება, როცა პატარა ჯეკის მამას, ჯეკს დაიჭერენ. ფილმის ანტაგონისტს, ცირკის გამჭრიახ მფლობელს, სახელად ანა კონდას (მირანდა რიჩარდსონი), უფრო და უფრო დიდი და უკეთესი სანახაობების ჩატარება უნდა. ამის გამო ის ტყიდან იტაცებს არაერთ ცხოველს, მათ შორის პატარა ჯეკის მამას. თავისი ილუზიონისტი მეუღლის, რინგმასტერის (ბილ ნაიი) დახმარებით, ანა ცხოველებს ჰიპნოზის ქვეშ მოაქცევს და სანახაობებში მონაწილეობას აიძულებს.
რელიგია ბჰუტანში

ბჰუტანის ოფიციალური რელიგია არის ვაჯრაიანას ბუდიზმი, რომელსაც მოსახლეობის 75% აღიარებს. ბჰუტანი ბუდისტური ქვეყანაა კონსტიტუციით და ბუდიზმი მნიშვნელოვან როლს ასრულებს ქვეყანაში. ბუდიზმი არის ბჰუტანის კულტურული მემკვიდრეობა და მისი ხალხის იდენტობაც. რელიგიის თავისუფლება გარანტირებულია მეფის მიერ. მოსახლეობის დაახლოებით 75 პროცენტი მისდევს ტიბეტური ბუდიზმის ან ბუდიზმის სხვა სკოლას. დარჩენილი 25 პროცენტი, ძირითადად, ლხოცამპები, ინდუიზმს აღიარებენ.

ბუდიზმი
ნგალოპის შთამომავლები, ტიბეტელი ემიგრანტები, მოიცავენ მოსახლეობის უმრავლესობას დასავლეთ და ცენტრალურ რაიონებში და უმეტესად აღიარებენ ვაჯრაიანას კაგიუ დრუკპას. ინდუიზმი უფრო გავრცელებულია ლხოცამპას ეთნიკურ ჯგუფში, თუმცა ლხოცამპადან საკმაოდ ბევრი მიჰყვება ბუდიზმსაც.

ბონი
ბონი, ქვეყნის ანიმისტური და შამანისტური რწმენის სისტემა, ტრიალებს ბუნების თაყვანისმცემის გარშემო და წინ უსწრებს ბუდიზმს. მიუხედავად იმისა, რომ ბონის მღვდლები ხშირად აღასრულებენ ბუდისტურ რიტუალებს, ძალიან ცოტა მოქალაქე ემსახურება ამ რელიგიურ ჯგუფს. ასახავს მთავრობის მიერ დასახულ მიზანს ინდივიდუალური რელიგიური და კულტურული ღირებულებების შენარჩუნების შესახებ, კონსტიტუციაში მოცემული ზემოხსენებული ამკრძალავი მუხლები განიმარტა, რომ პროზელიტიზმი გამოიყენონ და რელიგიურ პიროვნებებს კენჭისყრა აუკრძალონ.

2007 წლის კანონი რელიგიური ორგანიზაციების შესახებ მიზნად ისახავს ბჰუტანის სულიერი მემკვიდრეობის დაცვას და შენარჩუნებას რელიგიური ორგანიზაციების რეგისტრაციისა და ადმინისტრირების გზით. ამ მიზნით შეიქმნა მარეგულირებელი ორგანო რელიგიური ორგანიზაციების შესახებ. ეს ორგანო არეგულირებს, ადევნებს თვალყურს და აწარმოებს ჩანაწერებს ბჰუტანის ყველა რელიგიურ ორგანიზაციაზე, რომლებიც, თავის მხრივ, ვალდებულნი არიან დარეგისტრირდნენ და შეინარჩუნონ განსაზღვრული კორპორატიული ფორმალობები.

2007 წლის განმავლობაში არ ყოფილა ინფორმაცია ძალადობის შესახებ, რომელიც დაკავშირებულია ზეწოლასთან ვაჯრაიანას რწმენის შესაბამისად. რელიგიური მრწამსის ან პრაქტიკის საფუძველზე საზოგადოებაში ძალადობის ან დისკრიმინაციის შესახებ ინფორმაცია არ ყოფილა.
რელიგია კატარში

რელიგია კატარში — მრავალრელიგიური საზოგადოება, როგორც სპარსეთის ყურის ქვეყნების უმეტესობა. ბოლო 30 წლის განმავლობაში არსებული მიგრაციული ტალღების შედეგად მუსლიმები ყატარის მოსახლეობის 67.7% -ს შეადგენენ, ინდუსები 13.8% -ს და ქრისტიანები 13.8% -ს, შემდეგ ბუდისტები 3.1% -ს. საერთო მოსახლეობის 0,7% მისდევს სხვა რელიგიებს, ხოლო 0,9% უკავშირდება რომელიმე რელიგიას. კატარში ასევე ცხოვრობს მრავალი სხვა რელიგიის წარმომადგენელი, ძირითადად შუა აღმოსავლეთიდან და აზიიდან .

კატარში გაიმართა რელიგიებს შორის დიალოგის მრავალი კონფერენცია.

ისლამი
კატარში სახელმწიფო რელიგია არის ისლამი. კატარის მოსახლეობის უმეტესობა ისლამის სუნიტურ მიმართულებას მიეკუთვნება. შიიტები კატარის მუსლიმური მოსახლეობის დაახლოებით 10% -ს შეადგენენ. რელიგიურ პოლიტიკას ადგენს ისლამურ საქმეთა სამინისტრო და ისლამური ინსტრუქციები სავალდებულოა მუსლიმებისათვის სახელმწიფოს მიერ დაფინანსებულ ყველა სკოლაში.

სახელმწიფო მეჩეთი არის მუჰამედ ბინ აბდულ ვაჰაბის მეჩეთი, რომელიც მდებარეობს ლეჯბაილატის სამეზობლოში და შექმნილია კატარის ცნობილი არქიტექტორის იბრაჰიმ ჯაიდას მიერ, რომელიც ემყარება კატარის ტრადიციულ არქიტექტურას.

აბდულა ბინ ზაიდ ალ მაჰმუდის ისლამური კულტურული ცენტრი მდებარეობს დოჰას ალ სოუკის სამეზობლოში, სუუკ ვაკიფის მიმდებარედ. ცენტრი უზრუნველყოფს არაბული ენის გაკვეთილებს დამწყებთათვის და საშუალო დონის მოსაუბრეებისთვის.

უმაღლესი განათლების დონეზე ისლამური სწავლება ისწავლება კატარის უნივერსიტეტში და ჰამად ბინ ხალიფას უნივერსიტეტის ისლამური კვლევების ფაკულტეტზე, სადაც შეთავაზებულია სამაგისტრო კურსები. შეიხა მოზა ბინტ ნასერი, მამა ემირის თანამოაზრე და ამჟამინდელი ემირის დედა, ყველაზე ცნობილი კურსდამთავრებულია.

საგანმანათლებლო ქალაქში ასევე მდებარეობს ისლამური კანონმდებლობისა და ეთიკის ცენტრი [], ორგანიზაცია, რომელიც დაარსდა 2012 წელს და რომელსაც ოქსფორდის უნივერსიტეტის შვეიცარიელი პოლიტიკური ფილოსოფოსი პროფესორი ტარიქ რამადანი ხელმძღვანელობს.

ისლამის როლი სამეცნიერო აღმოჩენაში ასევე იყო კატარის ფონდის ინტერესის სფერო, და ცოტა ხნის წინ, დაარსდა მუსლიმი მეცნიერების საზოგადოება, გამოჩენილი წევრებით. 2010 წელს დაიწყო -სა და კატარის ფონდს შორის ერთობლივი თანამშრომლობა, რომელმაც გამოაქვეყნა წიგნი „მეცნიერება ისლამში“.

პოლიტიკური ისლამი არ არის კატარის სისტემის დამახასიათებელი, რადგან არ არსებობს ადგილობრივი მუსლიმური საძმო.

ქრისტიანობა
კატარის ქრისტიანული საზოგადოება წარმოადგენს ევროპის, ჩრდილოეთ და სამხრეთ ამერიკის, აზიის, ახლო აღმოსავლეთისა და აფრიკის ემიგრანტთა მრავალფეროვან ნაზავს. ისინი მთლიანი მოსახლეობის 15,8% -ს შეადგენს (2010 წ.). არც ერთი უცხოელი მისიონერული ჯგუფი არ მუშაობს ღიად ქვეყანაში. 2005 წლის მაისში კატარის მთავრობამ დოჰას გარეუბანში ქონების ნაწილი უბოძა ქვეყანაში ქრისტიანული ეკლესიების წარმომადგენლებს საეკლესიო ნაგებობების მშენებლობისთვის. 2015 წლის კვლევის თანახმად, ქრისტეს 200 მორწმუნე მუსლიმური წარმოშობისაა, თუმცა ყველა მათგანი არ არის მოქალაქე.

ინდუიზმი
ინდუიზმის მიმდევარი ხალხი ძირითადად ნეპალიდან, ინდოეთიდან და სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიიდან მოდის. კატარის მოსახლეობის 13,8% ინდუისტია.

ბუდიზმი
ბუდიზმი წარმოდგენილია კატარის მოსახლეობის 3.1% -ით, ძირითადად, სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიიდან მიგრანტი მუშაკებით.
კონსტანტინე ხუციშვილი

კონსტანტინე ხუციშვილი (დ. 21 აგვისტო, 1914, თბილისი — გ. 17 ნოემბერი, 1980, თბილისი) — ქართველი მხატვარი, საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული მხატვარი (1962).

ბიოგრაფია
1927-1930 წლებში სწავლობდა თბილისში მოსე თოიძის სახელობის სამხატვრო სტუდიაში, 1930-1934 წლებში კი სწავლობდა სამხატვრო აკადემიაში. 1940 წელს დაიწყო პედაგოგიური მოღვაწეობა სამხატვრო აკადემიაში. ძირითადად მუშაობდა ნატურმორტის ჟანრში; ავტორია ისტორიულ თემატიკაზე შექმნილი ფერწერული ტილოებისა და პეიზაჟებისა. მისი ნამუშევრებაი: „ხოხბები და ხილი“ (1945, ტრეტიაკოვის გალერეა, მოსკოვი), „ხოხბები“ (1947, აღმოსავლეთ ხალხთა ხელოვნების მუზეუმი, მოსკოვი), „ვარდები“ (1980, მხატვრის ოჯახის კუთვნილება, თბილისი), „შემოდგომა“ (1941, საქართველოს სურათების გალერეა, თბილისი), „რკინიგზელთა გაფიცვა, 1900“ (1940, ი. ბ. სტალინის სახლ-მუზეუმში, გორი) და სხვა.
ჯემალ ხუციშვილი

ჯემალ ხუციშვილი (დ. 18 აპრილი, 1938, თელავი) — ქართველი მხატვარი, საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული მხატვარი (1984).

ბიოგრაფია
სწავლობდა თბილისის ნ. ნიკოლაძის სახელობის სამხატვრო სასწავლებელში 1955 წელს. 1960 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემია. მისი მნიშვნელოვანი ნამუშევრებია: „თელავის პეიზაჟი“ (1954), „ნატურმორტი ქალამნებით“ (1955, ორივე მხატვრის კუთვნილებაა), „ნ. ფიროსმანაშვილი“ (1965, აღმოსავლეთის ხალხთა ხელოვნების მუზეუმი, მოსკოვი), „ვაზო, შვილივით ნაზარდო“ (1975, საქართველოს სურათების გალერეა, თბილისი), „ხევსური გოგონა“ (1972, კერძო კუთვნილება, საფრანგეთი), „ძველი თბილისი“ (1969, კერძო კუთვნილება, იაპონია) და სხვა.
პავლე ხუჭუა

პავლე ხუჭუა (დ. 16 ივლისი, 1905, ბაქო — 9 დეკემბერი, 1986, თბილისი) — ქართველი მუსიკათმცოდნე, საქართველოს სსრ-ის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1959).

ბიოგრაფია
1930 წელს დაამთავრა დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. 1937 წელს დაამთავრა ლენინგრადის სახელმწიფო კონსერვატორია. 1937–1938 წლებში იყო ქუთაისის სამუსიკო სასწავლებლის და სკოლის დირექტორი; 1937-1976 წლებში იყო საქართველოს სახელმწიფო ფილარმონიის ლექტორი; 1938 წლიდან ვ. სარაჯიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიის პედაგოგი, 1938–1939 წლებში სასწავლო და სამეცნიერო ნაწილის დირექტორის მოადგილე, 1939–1945 წლებში თეორიულ–საკომპოზიციო ფაკულტეტის დეკანი, 1980 წლიდან პროფესორი; 1941–1945 წლებში საქართველოს სახელმწიფო სიმფონიური ორკესტრის დირექტორი; 1945–1956 წლებში იყო თბილისის სამუსიკო სასწავლებლის, კინოსკოლისა და თეატრალური უნივერსიტეტის პედაგოგი.

ავტორია ნაშრომებისა „ანდრია ყარაშვილი“ (1946), „მელიტონ ბალანჩივაძე“ (1950), „ა. მაჭავარიანის ბალეტი „ოტელო““ (1958), „შ. თაქთაქიშვილი“ (1962), „მ. თარხნიშვილი“ (1962), „ზ. ფალიაშვილი“ (1974), „დ. არაყიშვილი“ (1979); არის შემდგენელი და რედაქტორი წიგნებისა და სანოტო კრებულებისა (1960, „ია კარგარეთელი. რომანსები“, 1970, გრამფირფიტების ანთოლოგია „საქართველო ხალხურ სიმღერებში“).
გიორგი ხუხაშვილი

გიორგი ხუხაშვილი (დ. 24 ოქტომბერი, 1925, ბანძა — 2 სექტემბერი, 2004, თბილისი) — ქართველი კრიტიკოსი, დრამატურგი, პოეტი. საქართველოს ღირსების ორდენის კავალერი (1996).

ბიოგრაფია
1947 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოსოფიის ფაკულტეტი. სხვადასხვა დროს მუშაობდა ჟურნალების „ნიანგისა“ და „ცისკრის" რედაქციებში; თბილისის „სახელმწიფო გამომცემლობაში“, საქართველოს თეატრის მოღვაწეთა კავშირში, კინოსტუდია „ქართულ ფილმში“; 1945 წელს გამოაქვეყნა პირველი ლექსი; პირველი წიგნი ლიტერატურულ-კრიტიკული წერილების კრებული „მწერალი და ცხოვრება“ გამოსცა 1956 წელს. 1957 წელს გამოსცა საბავშვო პოემების კრებული. ავტორია პიესებისა „ზღვის შვილები“ (1962), „ცხოვრება კაცისა“ (1970). გამოსცა ლიტერატურულ-კრიტიკული წერილების კრებულები „მწერალი და დრო“ (1962), „ლიტერატურული წერილები“ (1970), „დრო და თანამედროვენი“ (1977).

მის შემოქმედებაში თბილისის თემას მნიშვნელოვანი ადგილი ეთმობა; 1960 წელს ჟურნალ „ცისკარში“ დაიბეჭდა მისი პოემა თბილისზე „ლურჯი ფანჯრები“ (წიგნად გამოვიდა 1980 წელს); თბილისის ცხოვრებაზეა დაწერილი დრამები: „მთაწმინდის მთვარე“, „ცხოვრება კაცისა“, „მოსამართლე“, „მეათეკლასელები“, „დაბრუნება ბარათაშვილისა“, „დაბრუნება ფიროსმანისა“ და სხვა; მან თბილისს უძღვნა ლექსები: „ჩუღურეთი“, „ძველი თბილისის გახსენება“, „იმპრესიონისტების გამოფენა თბილისში“, ლირიკული ეტიუდები; მისი პიესისათვის „მთაწმინდის მთვარე“ კომპოზიტორმა გიორგი ცაბაძემ დაწერა სიმღერა ხუხაშვილისავე ლექსზე „სიმღერა თბილისზე“; თბილისისადმი მიძღვნილი პიესები სხვადასხვა დროს იდგმებოდა დედაქალაქის თეატრებში; კრებულ „სონეტებში“ (1998), რამდენიმე სონეტი თბილისს ეძღვნება.

ჯილდოები და აღიარება
1988 — საქართველოს სსრ-ის სახელმწიფო პრემია
1996 — ღირსების ორდენი

თხზულებები
სონეტები,- თბილისი, , 1998.
ბიბლიური მოტივები: რჩეული ლექსები - თბილისი, 1992
დროის კვალდაკვალ, 1984
დღიურები ჩემი ქალაქიდან, 1981
პიესები - თბილისი, 1975
ცხოვრება კაცისა, თბილისი, 1970
ლიტერატურული წერილები - თბილისი, 1970
მალხაზ ვახტანგაშვილი

მალხაზ (სოსო) ვახტანგაშვილი (დ. 6 მარტი, 1972, ცხინვალი) — ქართველი ისტორიკოსი, პოლიტიკოსი, ფილოლოგი.

დაამთავრა ცხინვალის სახელმწიფო პედაგოგიური ინსტიტუტის ქართული ენის, ლიტერატურისა და ისტორიის ფაკულტეტი. 2012-2016 წლებში იყო საქართველოს მე-8 მოწვევის პარლამენტის წევრი (გორის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „ბიძინა ივანიშვილი — ქართული ოცნება“.
მარია კოჩეტკოვა

მარია კოჩეტკოვა (; დ. 7 მაისი, 1984) — რუსი ბალერინა. 2007-2018 წლებში იყო სან-ფრანციკოს ბალეტის მთავარი მოცეკვავე, ხოლო 2015-2017 წლებში ამერიკის საბალეტო თეატრისა. ამის შემდეგ, იგი გახდა თავისუფალი მოცეკვავე რამდენიმე წლის განმავლობაში, მანამდე სანამ 2020/21 წლების სეზონზე ფინეთის ეროვნულ ბალეტს შეუერთდებოდა.