iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1311

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1311 მიიღეს ერთხმად 2000 წლის 28 ივლისს. საქართველოს შესახებ გაეროს ყველა რეზოლუციის დამტკიცების შემდეგ, კერძოდ 1287 (1999) და 1308 (2000) რეზოლუციის, საბჭომ გადაავადა საქართველოში გაეროს დამკვირვებელთა მისიის მანდატი 2001 წლის 31 იანვრამდე.

უშიშროების საბჭომ, ხაზგასმით აღნიშნა იმ ფაქტის მიუღებლობა, რომ აფხაზეთის კონფლიქტთან დაკავშირებით, ძირითად საკითხებთან მიმართებაში, არ არსებობს პროგრესი. საბჭომ შეახსენა ორივე მხარეს, რომ მხარეები ვალდებული არიან ყოველ ორ თვეში შეხვდნენ ერთმანეთს. 2000 წლის 11 ივლისს, მხარეებმა ხელი მოაწერეს პროტოკოლს უსაფრთხოების ზონის სტაბილიზაციის შესახებ, უზრუნველყონ ლტოლვილების დაბრუნება გალის რაიონში და ეკონომიკის აღდგენა.

რეზოლუცია ორივე მხარეს მოუწოდებდა გააგრძელონ მოლაპარაკებები ძირითადი საკითხების შესახებ, მათ შორის, თბილისსა და სოხუმს შორის უფლებამოსილების გამიჯვნის შესახებ. მხარეებმა პირობა დადეს, რომ არ გამოიყენებდნენ ძალადობრივ მეთოდებს საკითხის მოსაგვარებლად. უშიშროების საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა, რომ კონფლიქტის შედეგად დემოგრაფიული ცვლილებების მიუღებლობა და მოუწოდა ლტოლვილების დაბრუნება გალის რაიონში. საბჭომ დაგმო კონფლიქტის ზონაში კიდევ უფრო გახშირებული ძალადობა და დანაშაულებრივი ქმედებები, ორივე მხარეს მოითხოვა, რომ პატივი სცენ 1994 წლის შეთანხმებას ცეცხლის შეწყვეტისა და ძალების დაშორიშორების შესახებ.
რემონტნოეს კვართის ეკლესია

რემონტნოეს კვართის ეკლესია — ყოფილი მართლმადიდებლური ტაძარი რემონტნოეს რაიონის სოფელ რემონტნოეში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია.

ისტორია
1849 წელს ახალგადმოსახლებული მოსახლეობის შეკრებაზე სტანიცა რემონტნოეში შეიქმნა სოფლის თემი და მიიღეს გადაწყვეტილება აეშენებინათ სამლოცველო. ასტრახანის სასულიერო კონსისტერიის მიერ გადაწყვეტილების მიღების შემდეგ, 1850 წელს სამლოცველო ააგეს და აკურთხეს ღვთისმშობლის კვართის სახელზე. 1851 წლის სექტემბერში სამლოცველო დაიწვა.

ამავე წლის ბოლოს სტანიცის მოსახლეობამ მიიღო გადაწყვეტილება აეშენებინათ ახალი ეკლესია. 1852 წელს დამწვარ სამლოცველოსთან ახლოს ააგეს და გახსნეს სამლოცველო სახლი. 1853 წელს ეკლესია აკურთხა მღვდელმა ვასილი დილიგენსკიმ.

სამი წლის შემდეგ ეკლესია გადაეცა სტანიცა ტორგოვუიუს, ხოლო სტანიცა რემონტნოეს მოსახლეობამ გადაწყვიტა აეშენებინა ახალი ეკლესია. ღვთისმშობლის კვართის ეკლესია ააშენეს საუკუნის 50-იანი წლების ბოლოსა და 60-იანი წლების დასაწყისში. ეკლესიის შტატი შედგებოდა სამი ადამიანისაგან, მღვდელი, დიაკვანი და მეფსალმუნე. 1873 წელს კვართის ეკლესიაში გაიხსნა ოლქში პირველი საეკლესიო-სამრევლო სკოლა.

1891 წელს კვართის ეკლესიის მახლობლად ააშენეს და აკურთხეს ვაჟთა საეკლესიო-სამრევლო სკოლა. ვაჟთა სკოლის გვერდით 1892 წელს ააშენეს ქალთა საეკლესიო-სამრევლო სკოლა. აქვე მდებარეობდა სახალხო სასოფლო სკოლა.

1895 წელს კვართის ეკლესიას ჩაუტარეს რემონტი და მიაშენეს ორი საკურთხეველი. ამის შემდეგ კვართის ეკლესიას გარდა მთავარი საკურთხევლისა, რომელიც ნაკურთხი იყო ღვთისმშობლის კვართის სახელზე, ჰქონდა ორი საკურთხეველი: ჩრდილოეთისა - მოციქულთასწორი კონსტანტინესა და დედამისის, მოციქულთასწორის ელენეს სახელზე და სამხრეთისა - მიტროფანე ვორონეჟელის სახელზე. ეკლესიის ახალი საკურთხევლები აკურთხა მღვდელმა იოანე ნიგროვსკიმ. ეკლესიის ღვთისმსახურებისათვის საჭირო ნივთები შეიძინეს მოსახლეობის მიერ შეწირული თანხებით. ხატები ეკლესიისათვის დაწერა მოსკოველმა ხელოსანმა სემიონ შვარიოვმა.

1920 წელს რუსეთში გამოცხადდა ყალმუხი ხალხის ავტონომიური ოლქი, სადაც შევიდა სოფელი რემონტნოეც. 1921 წელს რემონტნოეს მიენიჭა ქალაქის სტატუსი. ადგილობრივი ხელისუფლების ორგანო გახდა რემონტნოეს საქალაქო საბჭო. 1923 წელს რემონტნოე კვლავ სოფელი გახდა.

საბჭოთა პერიოდში დაიწყო ეკლესიის დევნა, თუმცა კვართის ეკლესია განაგრძობდა ფუქციონირებას. ღვთისმსახურება მასში გრძელდებოდა 1934 წლამდე, რის შემდეგაც ეკლესია ოფიციალურად დახურეს. 1936 წელს ეკლესიის შენობა დაანგრიეს. მის ადგილზე ააშენეს კაფე „“. დანგრეული ეკლესიის სახსოვრად კულტურის სახლთან დადგეს სამახსოვრო თაღი მოოქროვილი გუმბათით და მართლმადიდებლური ჯვრით.
UTC+11:00

+11:00 — სასაათო სარტყელი, რომელიც გამოიყენება შემდეგ სახელმწიფოებსა და ტერიტორიებზე:

მთელი წლის განმავლობაში
(ნაწილი):
ნორფოლკი
(ნაწილი):
კოსრაეს შტატი
პონპეის შტატი და მის გარშემო ტერიტორიები

ბუგენვილის ავტონომიური რეგიონი
(ნაწილი)
მაგადანის ოლქი
სახა (ნაწილი):
მხოლოდ ჩრდილო-აღმოსავლეთი ნაწილი ქალაქ სრედნეკოლიმსკთან ერთად
სახალინის ოლქი
(საფრანგეთი)

ზაფხულში სამხრეთ ნახევარსფეროში (ნოემბერი—მარტი)
( — ავსტრალიის აღმოსავლეთის სტანდარტული დრო)
ფედერალური ტერიტორია,
ახალი სამხრეთი უელსის შტატი (ქალაქ ბროკენ-ჰილის გარდა, რომელშიც გამოიყენება ცენტრალური ავსტრალიური დრო: ზამთარში (ივნისში) — +09:30 და ზაფხულში (დეკემბერში) — +10:30),
ტასმანიის შტატი (ზაფხულის დროზე გადასვლა ოქტომბრის პირველ გამოსასვლელ დღეს ბოლოს ნაცვლად),
ვიქტორიას შტატი
ლორდ-ჰაუს კუნძული (ზამთარში (აპრილი—ოქტომბერი) — +10:30)
UTC+10:00

+10:00 — სასაათო სარტყელი, რომელიც გამოიყენება შემდეგ სახელმწიფოებსა და ტერიტორიებზე:

მთელი წლის განმავლობაში
(ნაწილი):
სახა (შუა ნაწილი):
ვერხოიანის ულუსი
ოიმიაკონის ულუსი
უსტ-იანის ულუსი
ხაბაროვსკის მხარე
პრიმორიეს მხარე
ებრაელთა ავტონომიური ოლქი
(ნაწილი):
ქვინზლენდი
(აშშ)
(ნაწილი):
ჩუუკის შტატი
იაპის შტატი

(აშშ)

ზამთარში სამხრეთ ნახევარსფეროში (აპრილი—ოქტომბერი)
(ნაწილი:  — ავსტრალიის აღმოსავლეთის სტანდარტული დრო)
ფედერალური ტერიტორია (ავსტრალია),
ახალი სამხრეთი უელსის შტატი (ქალაქ ბროკენ-ჰილისა და კუნძულ ლორდ-ჰაუს გარდა, რომლებშიც გამოიყენება ავსტრალიის ცენტრალური სტანდარტული დრო),
ტასმანიის შტატი (ზაფხულის დროზე გადასვლა ბოლოს ნაცვლად ხდება ოქტომბრის პირველ გამოსასვლელ დღეს),
ვიქტორიას შტატი
სამოქალაქო ნაციონალიზმი

სამოქალაქო ნაციონალიზმი (ასევე ცნობილია როგორც ლიბერალური ნაციონალიზმი) — ნაციონალიზმის ფორმა, რომელიც იცავს ტრადიციულ ლიბერალურ ღირებულებებს როგორებიცაა: თავისუფლება, ტოლერანტობა, თანასწორობა, ინდივიდუალური უფლებები და არ არის დაფუძნებული ეთნოცენტრიზმზე. ერნესტ რენანი და ჯონ სტიუარტ მილი ხშირად ითვლებიან სამოქალაქო ნაციონალიზმის თავდაპირველ ფუძემდებლებად. სამოქალაქო ნაციონალისტები ხშირად იცავენ ეროვნული იდენტობის ღირებულებებს და აცხადებენ, რომ ის ინდივიდებს ესაჭიროებათ აზრიანი და დამოუკიდებელი ცხოვრებისთვის. მათი აზრით, სრულყოფილად ფუნქციონირებისთვის, დემოკრატიული მმართველობის ფორმები ეროვნულ იდენტობასაც საჭიროებს. სამოქალაქო ნაციონალიზმს ხშირად უპირისპირებენ ეთნიკურ ნაციონალიზმს. ისტორიულად, სამოქალაქო ნაციონალიზმი იყო განმსაზღვრელი ფაქტორი მმართველობის თანამედროვე კონსტიტუციური და დემოკრატიული ფორმების განვითარებაში, მაშინ როცა ეთნიკური ნაციონალიზმი უფრო მეტად ასოცირდება ავტორიტარულ მმართველობასთან და დიქტატურასთანაც კი.
ლალი ბადურაშვილი

ლალი ბადურაშვილი (დ. 29 ივნისი, 1938, თბილისი, საქართველოს სსრ, სსრკ — გ. 4 თებერვალი, 2020) — ქართველი მსახიობი.

ბიოგრაფია
დაამთავრა თბილისის ილია ჭავჭავაძის სახელობის უცხო ენათა ინსტიტუტი ფრანგული ენის სპეციალობით. მუშაობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კათედრაზე. 1970 წელს გადაიღეს ფილმში „დიდოსტატის მარჯვენა“, რომელშიც შეასრულა შორენას როლი. იყო ასევე „ქართული ფილმის“ რედაქტორი. 2016 წელს მიენიჭა თბილისის საპატიო მოქალაქის წოდება.

გარდაიცვალა 2020 წლის 4 თებერვალს.

ფილმოგრაფია
1970: „დიდოსტატის მარჯვენა“ (შორენა) რეჟისორები ვახტანგ ტაბლიაშვილი, დევი აბაშიძე
1972: „ჩაძირული ქალაქის მაძიებლები“ (ლალი) რეჟ. დევი აბაშიძე
1973: „ლევან ხიდაშელი“ ( მარინე) რეჟ. ვახტანგ ტაბლიაშვილი
1984: „ორშაბათი ჩვეულებრივი დღეა“ (ლალი) რეჟ. ვალერიან კვაჭაძე
2003 :„კიდევ ერთი ქართული ისტორია“ რეჟ. ერეკლე ბადურაშვილი
ბოტსვანის დროშა

ბოტსვანის სახელმწიფო დროშა მიღებულია 1966 წლის 30 სექტემბერს. დროშა ცისფერია და ცენტრში გასდევს შავი ზოლი, რომელსაც ზემოდან და ქვემოდან აკრავს თეთრი მცირე ზომის ზოლები. ზოლების თანაფარდობაა 9:1:4:1:9.

დროშის სიმბოლიკა
დროშაზე ცისფერი ფერი ასახიერებს აფრიკის ცას და წყლის იმედს, რაც გამოხატულია ქვეყნის ეროვნული დევიზით: „“ — „იწვიმოს“. შავი ზოლი ბოტსვანის ძირძველი მოსახლეობის სიმბოლოა. თეთრი ზოლები ითვლება ეთნიკური უმცირესობების სიმბოლოდ. ამ ზოლების მეზობლობა მოისაზრება, როგორც ურთიერთგაგება, ჰარმონია და მეგობრობა შავ და თეთრ რასებს შორის. ასევე, ფერთა ასეთი შეხამება მოგვაგონებს ზებრას, რომელიც გამოსახულია ქვეყნის გერბზე.

დროშის ისტორია
გამომდინარე იქიდან, რომ ბოტსვანა დიდი ხნის განმავლობაში იყო გაერთიანებული სამეფოს კოლონია, მას საკუთარი დროშა არ გააჩნდა. მხოლოდ დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ, 1966 წელს, მიიღეს ქვეყნის პირველი ეროვნული დროშა.
როდიონოვო-ნესვეტაისკაიის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია

როდიონოვო-ნესვეტაისკაიის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია — მართლმადიდებლური ეკლესია როდიონოვო-ნესვეტაისკაის რაიონის სოფელ როდიონოვო-ნესვეტაისკაიაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს შახტინისა და მილეროვის ეპარქიას. აგებულია 1999-2003 წლებში.

ეკლესიის მისამართი:34658, რუსეთი, როსტოვის ოლქი, როდიონოვო-ნესვეტაისკაის რაიონი, სოფელი როდიონოვო-ნესვეტაისკაია, მოსკოვის ქუჩა № 52გ.

ისტორია
 საუკუნის მეორე ნახევარში დასახლება როდიონოვის მოსახლეობამ გადაწყვიტა ჰქონოდა საკუთარი ეკლესია, რადგან უახლოესი ეკლესია მდებარეობდა საკმაოდ შორს, ნესვეტაიში 25 ვერსის დაშორებით. 1877 წელს მათ მიიღეს გადაწყვეტილება საკუთარი ეკლესიის აშენების შესახებ, ამავე წელს მათ ააშენეს და 8 ნოემბერს აკურთხეს ახალი ეკლესია.

ეკლესია იყო ხისგან აგებული. ეკლესია შიგნით იყო შელესილი და გათეთრებული, რკინის სახურავი კი შეღებილი იყო მწვანე საღებავით. ჯვარი მოოქროვილი იყო. მოგვიანებით ეკლესია შემოღობეს ქვის ღობით. 1894 წელს დაარსდა საეკლესიო-სამრევლო სკოლა. 1897 წლის მაისში სოფლის კრებაზეა აირჩიეს ადგილი მის ასაშენებლად.

1920-იან წლებში ეკლესია დახურეს და დაანგრიეს საძირკვლამდე. იქვე ახლოს მისი ნანგრევებისაგან ააშენეს საშუალო სკოლა, ხოლო ეკლესიის ადგილზე ააშენეს სპორტული მოედანი. საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ, 1998 წელს, დანგრეული ეკლესიის ადგილზე დააყენეს სამშენებლო ვაგონი, სადაც მიმდინარეობდა ღვთისმსახურება. 1999 წლიდან დაიწყო ეკლესიის მშენებლობა. 2003 წელს ახლადაშენებულ ეკლესიაში გაიმართა საღვთო ლიტურგია. ეკლესია ააგეს ადგილობრივი მოსახლეობის შემოწიულობებით.

ეკლესიის წინამძღვარია დეკანოზი კონსტანტინ კრახმალევი.
უქსუნი

უქსუნი — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აურგაზის რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 73 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ თოლბაზიდან დაშორებულია 12 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ბელოე-ოზერო, რომელიც დაშორებულია 34 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის აბსოლუტურ უმრავლესობას თათრები შეადგენენ (100 %).
უსმანოვო (ტაშტამაკის სოფსაბჭო)

უსმანოვო — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აურგაზის რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 165 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ თოლბაზიდან დაშორებულია 15 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ბელოე-ოზერო, რომელიც დაშორებულია 45 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას თათრები შეადგენენ (89 %).
UTC+09:00

+09:00 — სასაათო სარტყელი, რომელიც გამოიყენება შემდეგ სახელმწიფოებსა და ტერიტორიებზე:

მთელი წლის განმავლობაში
(ნაწილი):
სახა (დასავლეთი ნაწილი, იაკუტსკის ჩათვლით)
ამურის ოლქი
იმიერბაიკალეთის მხარე
( — კორეის სტანდარტული დრო)
( — იაპონიის სტანდარტული დრო)

(აღმოსავლეთი ნაწილი):
პაპუა
დასავლეთი პაპუა
მალუკუ
ჩრდილოეთი მალუკუ
უსმანოვო (ტურუმბეტოვის სოფსაბჭო)

უსმანოვო — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აურგაზის რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 279 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ თოლბაზიდან დაშორებულია 26 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ბელოე-ოზერო, რომელიც დაშორებულია 38 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის აბსოლუტურ უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (100 %).
UTC+08:45

+08:45 — ავსტრალიის 5 დასახლებული პუნქტის სასაათო სარტყელი: კაიგუნა, იუკლა, მადურა, მანდრაბილა, ბორდერ-ვილაჯი.

მთელი წლის განმავლობაში
(ნაწილი):
დასავლეთი ავსტრალიის შტატი (ნაწილი):
დასახლებული პუნქტი კაიგუნა ,
დასახლებული პუნქტი იუკლა ,
დასახლებული პუნქტი მადურა ,
დასახლებული პუნქტი მანდრაბილა ,
სამხრეთი ავსტრალიის შტატი (ნაწილი):
დასახლებული პუნქტი ბორდერ-ვილაჯი .
ვლადიმერ აფხაზავა

ვლადიმერ (ლადო) აფხაზავა (დ. 9 იანვარი, 1976, ნიგვზიანი, ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტი) — ქართველი პედაგოგი, სამოქალაქო განათლების მასწავლებელი. 2017 წელს გახდა მასწავლებლის ეროვნული ჯილდოს პირველი მფლობელი; 2019 წელს კი მოხვდა -ის 10 ფინალისტთა შორის.

ბიოგრაფია
აფხაზავა დაიბადა სოფელ ნიგვზიანში. 1993 წელს დაამთავრა ნიგვზიანის საშუალო სკოლა, ხოლო 1999 წელს — წარჩინებით ბათუმის კოოპერაციული ინსტიტუტის ეკონომიკის ფაკულტეტი.

2010 წლიდან მუშაობს სოფელ ჩიბათის საჯარო სკოლაში სამოქალაქო განათლების მასწავლებლად, ხოლო 2012 წლიდან არის მცირე საოჯახო სახლის მენეჯერი, სადაც რვა ბავშვი ცხოვრობს.

მისი ინიციატივით განხორციელდა არაერთი სკოლის მასშტაბის პროექტი: „დემოკრატიული რევოლუცია“ — სკოლის მენეჯმენტის განახლებისა და მოსწავლეთა ინიციატივების მხარდაჭერისთვის; „ეთნო რძლები“ — მულტიკულტურალიზმისა და ტოლერანტობის ხელშესაწყობად, რომელმაც საერთაშორისო აღიარება მოიპოვა.

საზოგადოებრივი და სამოქალაქო აქტივობა
მის საქმიანობას აერთიანებს დევიზი — „ბავშვი უპირველეს ყოვლისა“. განსაკუთრებულ მნიშვნელობას ანიჭებს ბავშვთა უფლებების დაცვას; თანამშრომლობს სოციალურ სამსახურებთან, ეწინააღმდეგება არასრულწლოვანთა შრომით ექსპლუატაციასა და სასწავლო პროცესიდან მოწყვეტას (მათ შორის სეზონურ სამუშაოდ საზღვარგარეთ გასვლას). აფხაზავა აქტიურად თანამშრომლობს კოლეგებთან — არა მხოლოდ საკუთარ სკოლაში, არამედ რეგიონულ და ეროვნულ დონეზე — გამოცდილებისა და მეთოდოლოგიური სიახლეების გასაზიარებლად. ხოლო 2019 წლის 21 თებერვალს — მსოფლიოს საუკეთესო მასწავლებლის 10 ფინალისტს შორის.
UTC+08:30

+08:30 — სასაათო სარტყელი, რომელიც მთელი წლის განმავლობაში გამოიყენება ჩრდილოეთ კორეაში 2015 წლის 15 აგვისტოდან.

მთელი წლის განმავლობაში
( — ფხენიანის სტანდარტული დრო)

ისტორია
2015 წლის 15 აგვისტოს ჩრდილოეთ კორეამ ქვეყნის იაპონიისგან განთავისუფლების 70-ე წლისთავზე დაიბრუნა «ფხენიანის დრო». 1910 წელს კორეის ანექსიის შემდეგ იაპონელებმა აქ შემოიღეს «ტოკიოს დრო» და მას შემდეგ კორეის ნახევარკუნძული მთელ იაპონიასთან ერთად იმყოფებოდა ერთ სასაათო სარტყელში. ჩრდილოეთ კორეამ გადაწყვიტა დაებრუნებინა დრო, რომელიც იყო კორეაში იაპონელების მოსვლამდე ნახევარი საათის სხვაობით.

+08:30-ის დაახლოებით შესაბამისი დრო გამოიყენებოდა ბლაგოვეშჩენსკში რუსეთში სასაათო სარტყელის სისტემის შემოღებამდე.

1912 წლიდან 1949 წლამდე ეს სასაათო სარტყელი, სახელად «ჩანბაის სასაათო სარტყელი» , ასევე გამოიყენებოდა ჩრდილო-აღმოსავლეთ ჩინეთში. 1954 წლიდან 1964 წლის ჩათვლით სტანდარტული დროის სახით გამოიყენებოდა სამხრეთ კორეის ტერიტორიაზე, მაგრამ 1964 წელს უკან გადაიწია, რათა ის დამთხვეულიყო კორეის ნახევარკუნძულის სამხრეთში განლაგებულ აშშ-ის შეიარაღებული ძალების დროს.
სებასტიან ლოები

სებასტიან ლოები (დ. 26 თებერვალი, 1974) — ფრანგი პროფესიონალი რალის, რბოლისა და წრიული რბოლის მრბოლელი. მონაწილეობდა მსოფლიო რალის ჩემპიონატში და სპორტის ამ სახეობის ისტორიაში ყველაზე წარმატებული მრბოლელია. მას ეკუთვნის ყველაზე მეტი საჩემპიონო ტიტული (9), ყველაზე მეტი გამარჯვება, ყველაზე მეტი საპრიზო ადგილი და ყველაზე მეტი ქულა. ლოებმა 2012 წელს კარიერა დასრულებულად გამოაცხადა, თუმცა 2013 წელს სპორტში დაბრუნდა და მონაწილეობა მიიღო 2013 წლის რალის ჩემპიონატში, შემდეგ ფია ჯითი სერიის რბოლებში, სადაც მართავდა მაკლარენის ბოლიდს. ამის შემდეგ გადავიდა ციტროენის გუნდში და მონაწილეობა მიიღო 2014 წლის ფია ტურინგის კლასის ჩემპიონატში.

ლოებმა რალის კარიერა 1995 წელს დაიწყო და 2001 წელს გაიმარჯვა რალის ახალგაზრდულ ჩემპიონატში. 2002 წელს მან ხელი მოაწერა სიტროენის სარბოლო გუნდთან და 2003 წლის სეზონი მეორე ადგილზე დაასრულა, ჩემპიონობა კი იმ წელს პიტერ სოლბერგმა მოიპოვა. ლოებმა თავისი პირველი ჩემპიონობა 2004 წელს მოიპოვა, რის შემდეგაც ზედიზედ კიდევ რვაჯერ გახდა ჩემპიონი და მოგებული ჩემპიონატების სარეკორდო ზედიზედ 9 ტიტული დააგროვა. რალის ტიტულების გარდა ლოებს ასევე სამჯერ აქვს მოგებული ჩემპიონთა რბოლა, სადაც მონაწილეობას იღებენ ავტოსპორტის სხვადასხვა სახეობების საუკეთესო მრბოლელები. 2006 წელს მოანწილეობა მიიღო ლეგენდარული ლე-მანის 24 საათიან რბოლაში, რომელიც მე-2 ადგილზე დაასრულა. სებასტიან ლოები 2007 და 2009 წლებში დასახელებულია საფრანგეთის წლის სპორტსმენად. მრავალი ექპერტის, სპორტული გამომცემლობებისა და გულშემატკივრის მიერ მიჩნეული და აღიარებულია, როგორც ყველა დროის ერთ-ერთი საუკეთესო ავტო-მრბოლელი.
ლიჩი (ანტილოპა)

ლიჩი — წყვილჩლიქოსანი ძუძმწოვარი წყლის თხების გვარისა.

გავრცელება
ლიჩი გავრცელებულია ბოტსვანის, ნამიბიის, ანგოლის, ზამბიის და კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის (სამხრეთ ნაწილი) მცირე ტერიტორიებზე. ძირითადად ბინადრობენ წყალსატევებთან ახლოს, ასევე სეზონურად დატბორილ ჭაობებში (ოკავანგოს დელტა). ნაკლებად ღრმა წყალში იკვებებიან ჭაობის მცენარეულობით.

გალერეა
ევროპე

ევროპე – უძველესი წინაბერძნული ღვთაება, მიწათმოქმედთა მფარველი ქალღმერთი. გვიანი ხანის ზოგიერთი თქმულების მიხედვით, ევროპე ფენიქსის ასულია. შედარებით გავრცელებული მითოსის თანახმად კი – ფინიკიის მეფის, აგენორისა, რომელსაც ტელეფასასგან შეეძინა კადმოსი და ევროპე, მათ სხვა შვილებიც ჰყავდათ.

ევროპე მეტად ლამაზი იყო. იგი ხშირად სეირნობდა ხოლმე ტიროსის სანაპიროზე თავის მეგობრებთან ერთად. ერთხელ, ევროპე იხილა ზევსმა და შეიყვარა. მან უბრძანა ჰერმესს აგენორის ჯოგი ზღვასთან რაც შეიძლება ახლოს მიედენა. თავად კი უზარმაზარი ღაბაბითა და სულ ერთი ბეწო მარგალიტის რქებით მოსილი თეთრთოვლა ხარის სახე მიიღო და ჯოგს შეერია. ხარის სილამაზით მოხიბლულმა ევროპემ შიში დაძლია და მშვენიერ ცხოველს გაეთამაშა: ხან ყვავილებით ამოუვსო პირი, ხან გვირგვინები დაადგა მარგალიტის რქებზე. ბოლოს ზურგზეც მოაჯდა და არც კი შემკრთალა, როდესაც ხარმა მოულოდნელად ზღვის სიღრმეში შეცურა.

ზევსმა კრეტაზე ამოიყვანა ახლა უკვე შეშინებული ევროპე, რომელსაც მარჯვენა ხელი მარგალიტის რქაში ჩაევლო მისთვის, მარცხენათი კი ჯერ კიდევ ეკავა ყვავილებით სავსე კალათა. აქ ღმერთი არწივად გარდაისახა და კამკამა წყაროს ტირიფთა ჩრდილში თანაეყო მშვენიერ ქალწულს. ევროპემ მისგან სამი შვილი შვა: მინოსი, რადამანთისი და სარპედონი. დიდხანს ეძებეს აგენორის ვაჟებმა ევროპე, მაგრამ მის კვალსაც ვერ მიაგნეს. ბოლოს კადმოსი დელფოს ეწვია, სადაც პითიამ ურჩია, შეეწყვიტა ევროპეს ძებნა. მოგვიანებით ევროპე ცოლად მოიყვანა კრეტის მეფე ასტერიონმა, რომლის შემდეგაც სამეფო ტახტზე ავიდა სახელოვანი მინოსი. ევროპეს კულტი გავრცელებული იყო თებესა და კრეტაზე. კრეტაზე მას თაყვანს სცემდნენ ელოტისის სახელით.

ანტიკურ ხელოვნებაში ევროპეს მოტაცება მხატვართა რჩეულ სიუჟეტად იქცა. მას ხშირად ვხვდებით ლარნაკთა და ფრესკულ ფერწერაში. ევროპეს მოტაცებაა აღბეჭდილი ლორენის, ტინტორეტოს, ვერონეზეს, ტიციანის, რემბრანტის, ტიეპოლოსა და სხვა სახელოვან მხატვართა ტილოებზეც.
არაკანცევის ბიუსტი

არაკანცევის ბიუსტი — ძეგლი ქალაქ სემიკარაკორსკში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ძეგლი ეძღვნება რსფსრ-ის დამსახურებულ მშენებელს ალექსი არაკნცევს. ბიუსტის ავტორია ივან მასლიჩენკო.

ისტორია
ქალაქ სემიკარაკორსკში დგას რაიონის ცნობილი ადამიანების რამდენიმე ბიუსტი, მათ შორის: მწერალი ვ. ზაკრუტკინი, მწერალი ბ. კულიკოვი, მშენებელი ა. არაკანცევი, თევზის მრეწველობის ხელმძღვანელი ი. აბრამოვი. ამ ბიუსტების ავტორია ივანე ივანეს ძე მასლიჩენკო.

ქალაქში დგას რსფსრ-ის დმსახურებული მშენებლის ალექსი ალექსანდრეს ძე არკანცევის ბიუსტი.

ალექსი ალექსანდრეს ძე არკანცევი დაიბადა 1929 წელს როსტოვის ოლქის სტანიცა სემიკარაკორსკში. აქვე სწავლობდა და 1958 წლიდან მუშაობდა მშენებლად.

მისი მონაწილეობით ოლქში აშენდა: ზადონო-კაგალნიცკის მეფრინველეობის ფაბრიკა, ნავთობბაზა, საკონსერვო და ყველის ქარხნები, საავადმყოფო კომპლექსი, კულტურის რაიონული სახლი, № 1, № 2, № 3 სკოლები, საბავშვო ბაღო „ოქროს თევზი“, საერთო საცხოვრებლები და სასწავლო კორპუსები, სემიკარაკორსკის საცხოვრებელი სახლიდა სხვა ნაგებობები.

ალექსი არკანცევი დაჯილდოებული იყო: შრომის წითელი დროშის ორდენით, ორდენით „ღირსების ნიშანი“. მას მინიჭებული ჰქონდა „რსფსრ-ის დამსახურებული მშენებლის“ და „დონის საუკეთესო მშენებლის“ სტატუსები.

დამსახურებული მშენებელი დაიღუპა 2001 წელს, დაკრძალულია სემიკარაკორსკში. მისი სახელი ეწოდება პროსპექტს სემიკარაკორსკში.

აღწერა
არკანცევის ბიუსტი დგას მრგვალ ბეტონის კვარცხლბეკზე, რომელიც გარშემორტყმულეია საფეხურებით. საფეხურიები სიმბოლურად განასახიერებს ალექსი არკანცევის სამშენებლო საქმიანობას. ძეგლის გარშემო ტერიტორია კეთილმოწყობილია.
ზაკრუტკინის ბიუსტი

ზაკრუტკინის ბიუსტი — ძეგლი ქალაქ სემიკარაკორსკში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ძეგლი ეძღვნება მწერალს, საბჭოთა კავშირის სახელმწიფო პრემიის ლაურეატს (1982 წ.), მესამე ხარისხის სტალინის პრემიის ლაურეატს (1951 წ.) ვიტალი ზაკრუტკინს. ბიუსტის ავტორია ივან მასლიჩენკო.

ისტორია
ქალაქ სემიკარაკორსკში დგას რაიონის ცნობილი ადამიანების რამდენიმე ბიუსტი, მათ შორის: მწერალი ვ. ზაკრუტკინი, მწერალი ბ. კულიკოვი, მშენებელი ა. არაკანცევი, თევზის მრეწველობის ხელმძღვანელი ი. აბრამოვი. ამ ბიუსტების ავტორია ივანე ივანეს ძე მასლიჩენკო.

ქალაქში ზაკრუტკინის პროსპექტისა და ლენინის ქუჩის გადაკვეთზე დგას მწერალ ვ. ზაკრუტკინის ძეგლი.

ვიტალი ალექსანდრეს ძე ზაკრუტკინი დაიბადა 1908 წლის 14 მარტს ყირიმის ქალაქ ფეოდოსიაში, მასწავლებლის ოჯახში. 10 წლის ასაკში უკვე შრომობდა. 1929 წელს მისი ოჯახი საცხოვრებლად გაემგზავრა შორეულ აღმოსავლეთში.

1932 წელს ვიტალი ზაკრუტკინმა დაამთავრა მ. კალინინის სახელობის ბლაგოვეშჩენსკის პედაგოგიური ინსტიტუტი. 1933 წლიდან დაკავებული იყო ლიტერატურული მოღვაწეობით. 1936 წელს დაამთავრა ლენინგრადის პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ასპირანტურა და დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია.

დიდი სამამულო ომის პერიოდში მსახურობდა არმიაში ჯარისა და ფრონტის გაზეთის კორესპონდენტად.

გარდაიცვალა 1984 წლის 10 ოქტომბერს. დაკრძალულია როსტოვის ოლქის სტანიცა კოჩეტოვსკაიაში. მწერლის სახელი ეწოდა პროსპექტს სემიკარაკორსკში და ქუჩას კოჩეტოვსკაიაში.

აღწერა
მწერალ ვიტალი ზაკრუტკინის ბიუსტი დგას ბეტონის კვარცხლბეკზე. კვარცხლბეკის ქვედა ნაწილი შეღებილია ოქროსფრად. ძეგლის გარშემო ტერიტორია მოპირკეთებულია.
შორსმხედველობა

შორსმხედველობა (ჰიპერმეტროპია) — თვალის მდგომარეობა, რომლის დროსაც შორს მყოფი საგნებიდან მომავალი პარალელული სხივები ერთდებიან ბადურის უკან. ამ დროს ადამიანს უქვეითდება ახლოს არსებული ობიექტების აღქმის უნარი. შორსმხედველობას შესაძლოა რამდენიმე მიზეზი ჰქონდეს: თვალის კაკალი ნორმაზე მოკლეა, რქოვანა არ არის საკმარისად მორკალული ან ბროლი არ არის საკმარისად სქელი.

შორსმხედველობის გამოსწორება შესაძლებელია სათვალით, კონაქტური ლინზებით ან ქირურგიული ჩარევით.
ვიტალი ზაკრუტკინის სახლ-მუზეუმი

ვიტალი ზაკრუტკინის სახლ-მუზეუმი — ლიტერატურულ-მემორიალური მუზეუმი როსტოვის ოლქის სემიკარაკორსკის რაიონის სოფელ კოჩეტოვსკაიაში. წარმოადგენს სემიკარაკორსკის ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმის სტრუქტურულ ქვედანაყოფს.

ისტორია
ვიტალი ზაკრუტკინის ლიტერატურულ-მემორიალური მუზეუმის გახსნა სტანიცა კოჩეტოვსაიაში გაიმართა 1986 წლის 26 აპრილს.

ცნობილი მწერალი და ლიტერატურათმცოდნე, სსრკ-ის სახელმწიფო პრემიისა და სტალინური პრემიის ლაურეატი ვიტალი ზაკრუტკინი (1908-1984 წწ.) სამი ათწლეულის მანძილზე ცხოვრობდა და მოღვაწეობდა დონის მიწაზე. ზაკრუტკინი, ისევე როგორც მიხეილ შოლოხოვი წერდა განსაკუთრებულ, მწერლის დონურ სტილზე.

სტანიცა კოჩეტოვსკაიაში მწერალმა შექმნა ისეთი ნაწარმოებები, როგორიცაა: „ “, „ “, „ “, „ “, „ “ და სხვა. გარდა ამისა იგი იყო რაიონული და შემდეგ საოლქო საბჭოს დეპუტატი. ზაკრუტკინის დამსახურებით სტანიცაში აშენდა ახალი სკოლა, აღდგა ეკლესია სემიკარაკორსკში. ასევე იგი ეხმარებოდა ადგილობრივი საბჭოთა მეურნეობის მოწყობაში.

მუზეუმის ექსპოზიციის ავტორები არიან რუსეთის დამსახურებული მხატვარი პ. იბალაკოვი და რუსეთის ჟურნალისტთა კავშირის წევრი ვ. ტიხომოროვა.

2004 წელს მუზეუმი გახდა სემიკარაკორსკის ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმის სტრუქტურული ქვედანაყოფი. სახლ-მუზეუმის ფონდებში ინახება 6 868 ექსპონატი. ყველა მათგანი შეგროვდა მწერლის ქვრივის ნ. ზაკრუტკინაიას ძალებითა და საოლქო მუზეუმის თანამშრომელთა წყალობით.

სახლ-მუზეუმში ყველა ნივთი ისეა შენახული, როგორც იგი იყო მწერლის ცხოვრებაში. მისი პატარა ხის სახლი გარშემორტყმულია ხილის ბაღებით, ფართო კიბეები ადის ჯერ ვერანდაზე, შემდეგ ოთახებში. მწერლის კაბინეტში მდებარეობს მისი საწერი მაგიდა, მაგიდის ლამფა, მელნის აღჭურვილობა და სხვადასხვა სუვენირები. ასევე სახლში მდებარეობს ბიბლიოთეკა, რომელიც მოიცავს ორი ათას წიგნს. თვალსაჩინო ადგილზეა გამოკიდული საბრძოლო ნაბადი, ჭოგრიტი და კორტიკი.

ეზოში მდებარეობს მწერლის საფლავი.

სახლ-მუზეუმი არის სემიკარაკორსკის რაიონის კულტურული ცენტრი. აქ ყოველწლიურად იმართება ე. წ. „ზაკრუტკინის გაზაფხულის“ ღონისძიებები.