iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1296

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1296 მიღებულია 2000 წლის 19 აპრილს, მას შემდეგ რაც გაიხსენეს წინა რეზოლუცია 1265 (1999), რომელიც ეხებოდა შეიარაღებული კონფლიქტების დროს სამოქალაქო მოსახლეობის დაცვის გაძლიერების გზებს.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
უშიშროების საბჭო გამოხატა სინანული, რომ შეიარაღებული კონფლიქტების მსხვერპლთა უმრავლესობა სამოქალაქო პირები იყვნენ. განსაკუთრებული შეშფოთება გამოითქვა მოწყვლადი ჯგუფების მიმართ, როგორიცაა ქალები, ბავშვები, ლტოლვილები და იძულებით გადაადგილებული პირები, რომლებიც ხშირად მიზანმიმართულად ხდებოდნენ თავდასხმების ობიექტი. ყველა მხარეს მოუწოდეს, დაეცვათ გაეროს წესდება და საერთაშორისო სამართალი, განსაკუთრებით საერთაშორისო ჰუმანიტარული, ადამიანის უფლებათა და ლტოლვილთა სამართალი.

ქმედებები
საბჭომ მკაცრად დაგმო სამოქალაქო პირებზე მიზანმიმართული თავდასხმები და ხაზი გაუსვა მათი დაცვის გაძლიერების აუცილებლობას. აღინიშნა, რომ მსხვერპლთა დიდი ნაწილი იყო იძულებით გადაადგილებული პირები და სხვა მოწყვლადი ჯგუფები, რომლებიც საერთაშორისო სამართლის მიხედვით დაცვას იმსახურებენ. ასევე აღინიშნა, რომ საერთაშორისო ჰუმანიტარული და ადამიანის უფლებათა სამართლის სისტემატური და მასობრივი დარღვევები შეიარაღებული კონფლიქტის დროს შეიძლება წარმოადგენდეს საფრთხეს საერთაშორისო მშვიდობასა და უსაფრთხოებისთვის.

ხაზი გაესვა იმასაც, რომ სამოქალაქო პირებს უნდა ჰქონდეთ ჰუმანიტარულ დახმარებაზე წვდომა, ხოლო ასეთი დახმარების შეზღუდვა საერთაშორისო სამართლის დარღვევად ითვლება. ამასთან, მნიშვნელოვანია, რომ ჰუმანიტარული ორგანიზაციები კონფლიქტის დროს ნეიტრალურები დარჩნენ.

რეზოლუციაში აღნიშნულია, რომ საბჭო გაითვალისწინებს ზომებს ყოფილი მებრძოლებისა და ბავშვი ჯარისკაცების დემობილიზაციის, დემილიტარიზაციისა და რეინტეგრაციისთვის, იარაღისა და საბრძოლო მასალის განადგურებისთვის, ასევე იმ რესურსების გამოყოფისთვის, რომლებიც აუცილებელია უშუალო საფრთხის ქვეშ მყოფი სამოქალაქო მოსახლეობის დასაცავად.

ასეთი ზომები შეიძლება მოიცავდეს უსაფრთხოების ზონების ან ჰუმანიტარული კორიდორების შექმნას, ასევე დახმარების მიწოდების ხელშეწყობას გენოციდის, კაცობრიობის წინააღმდეგ ჩადენილი დანაშაულებისა და ომის დანაშაულების შემთხვევაში.
მშვიდობის დამცავი მისიები ასევე შეიძლება მოიცავდეს საერთაშორისო სამართლის შესახებ ინფორმაციის გავრცელებას მასობრივი მედიის საშუალებით.

უსაფრთხოების საბჭომ ასევე აღნიშნა 1997 წელს ოტავის ხელშეკრულების ძალაში შესვლა და მისი დადებითი გავლენა მოქალაქეთა უსაფრთხოებაზე. გარდა ამისა, აღიარებულ იქნა მცირე იარაღის დესტაბილიზაციური გავლენა, რომელიც ახანგრძლივებს კონფლიქტებს და ართულებს ჰუმანიტარული დახმარების განაწილებას.

საბოლოოდ, გაეროს გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს, სთხოვეს გაეგრძელებინა მუშაობა და 2001 წლის 30 მარტამდე წარმოედგინა ანგარიში შეიარაღებული კონფლიქტების დროს სამოქალაქო მოსახლეობის მდგომარეობის შესახებ.

ასევე იხილეთ
მიმდინარე კონფლიქტები
გეგელიძეების კოშკი

გეგელიძეების კოშკი — ისტორიული ძეგლი საქართველოში, ქედის მუნიციპალიტეტის სოფელ გეგელიძეებში

კოშკი მდებარეობს სოფლის განაპირას, აღმოსავლეთ ნაწილში, ტყით დაფარულ მცირე კლდოვან ბორცვზე, რომელიც დაფარულია ტყით და მცენარეებით; გაჰყურებს გადაღმა მდებარე კავიანის ციხეს. წარმოადგენდა ხეობის სათვალთვალო-სასიგნალო სისტემის ნაწილს.

არქიტექტურა
გეგმარების დადგენს თითქმის შეუძლებელია. ამჟამად შემორჩენილია კოშკის კედლის წყობის მცირე ფრაგმენტები. აგებული იყო დაუმუშავებელი ქვით კირის დუღაბზე. ნაგებობის სამხრეთით დაახლოებით 10 მეტრში არის კლდის მასივი, რომელსაც ცალ მხარეს ვერტიკალური, კედლის ფორმა აქვს. მის წინ იკითხება მართკუთხა ნაგებობის გეგმის ნაშთი. როგორც ჩანს აქ იყო კოშკის მცველების სადგომები.
ზვარეს კოშკი

ზვარეს კოშკი — ისტორიული ძეგლი საქართველოში, ქედის მუნიციპალიტეტის სოფელ ზვარეში. თარიღდება - საუკუნეებით.

არქიტექტურა
კოშკი მდებარეობს მდინარე აჭარისწყალში შეჭრილ კლდოვან კონცხზე, ბათუმი-ახალციხის საავტომობილო გზის პირას. შემორჩენილია სათვალთვალო კოშკის ნანგრევი, კერძოდ, ჩრდილო-დასავლეთის და სამხრეთ კედლის ნაწილები. ნაგებია როგორც რიყის, ისე ფლეთილი ქვით. წყობა სწორხაზოვანია. გეგმით წაგრძელებულ სწორკუთხედს წარმოადგენს. სიგრძივი ღერძი ვითარდება დასავლეთიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთისაკენ. სამხრეთ კედელში გადის გვირაბი, რომელიც დაკავშირებულია მდინარე აჭარისწყალთან. მცირე ფრაგმენტები შემორჩენილია სამხრეთით მდინარის პირას. კოშკის ისედაც ცუდად შემორჩენილი ფრაგმენტები გადაფარა რამდენიმე წლის წინ აგებულმა შვერილაფსიდიანმა, დარბაზულმა ეკლესიამ. კოშკის ნანგრევები გამოყენებულ იქნა ახალი ეკლესიის სუბსტრუქციად.
კოლოტაურის გამოქვაბული

კოლოტაურის გამოქვაბული — არქეოლოგიური ძეგლი საქართველოში, ქედის მუნიციპალიტეტის სოფელ კოლოტაურში.

ძეგლი მდებარეობს სოფლის დასავლეთით, ე.წ. ჯვარიქედის კლდეთა სისტემის უკიდურეს აღმოსავლეთ მონაკვეთში, ციცაბო კლდის ფერდზე, ბუნებრივად წარმოქმნილ ბაქანზე. კლდის ნაპრალში შეყუჟული გამოქვაბული ერთი შეხედვით არც კი აღიქმება. იგი პირდაპირ გადაჰყურებს მდინარე აჭარისწყალს.

გამოქვაბული გამოყენებული იყო საცხოვრისად. გამოქვაბულის სიგრძეა 7 მ. შესასვლელი მონაკვეთის სიგანე - 5 მ. სიმაღლე შესასვლელთან -3 მ. გამოქვაბული შიგნით თანდათანობით დაბლდება და ვიწროვდება. ბოლოში მისი სიმაღლე-1,5 მეტრია. მცირე მასშტაბის არქეოლოგიური სამუშაოები განხორციელდა 2001 წელს. აღმოჩენილი მასალის მიხედვით იგი განვითარებული ნეოლითური ხანით (ძვ. წ. - ათასწლეულები) თარიღდება.
ფრიმენ დაისონი

ფრიმენ ჯონ დაისონი (; დ. 15 დეკემბერი, 1923, კროუთორნი — გ. 28 თებერვალი, 2020, პრინსტონი) — ბრიტანელ-ამერიკელი თეორიული ფიზიკოსი და მათემატიკოსი, რომელიც ცნობილია კვანტური ველის თეორიის, ასტროფიზიკის, შემთხვევითი მატრიცების, კვანტური მექანიკის მათემატიკური ფორმულირების, კონდენსირებული მატერიის ფიზიკის, ბირთვული ფიზიკისა და ინჟინერიის დარგში თავისი ნაშრომებით.
შარვაშიძეების ნასახლარი

შარვაშიძეების ნასახლარი — ძეგლი საქართველოში, ქედის მუნიციპალიტეტის სოფელ ოქტომბერში. მდებარეობს კერძო საკარდმიდამო ნაკვეთში.

არქიტექტურა
დაცულია სასახლის დასავლეთი მინაშენის ნაშთები, კარის ამყოლი მოჩუქურთმებული ფილა, ეზოში მდებარე ჭა, ეზოს პირზე მიმობნეული ძველი ქვების, სამშენებლოს კვადრების ფრაგმენტები და გეგმარების კვალი, რომელიც ეზოს ტერიტორიაზე განირჩევა. დასავლეთისაკენ დაქანებულ რელიეფზე აგებული მინაშენის კედლებზე მცენარეული საფარია მოდებული, იატაკი მიწითაა ამოვსებული; სამხრეთის მთავარი შესასვლელის კარისა და ჩრდილოეთის მხარეს, საიდუმლო გვირაბისაკენ გაჭრილი საიდუმლო კარის წირთხლები მორღვეულია. მინაშენის ჩრდილოეთ კედელში ჩაყოლებული საიდუმლო გვირაბი მდინარე მეძებნამდე ჩადიოდა. მინაშენის საკმაოდ მაღალი დასავლეთის კედელი ჯერ კიდევ ინარჩუნებს თლილი კვადრებით მოპირკეთებულ ფასადს. ეზოში დგას საუკუნის დროინდელი ფლეთილი ქვით ნაგები მრგვალი ჭა.
წონიარისის ჯამე

წონიარისის ჯამე — ისტორიული ძეგლი საქართველოში, ქედის მუნიციპალიტეტის სოფელ წონიარისში. საუკუნით დათარიღებული მეჩეთი იდგა სოფლის განაშენიანებულ ადგილას, შემაღლებულ ბორცვაკზე. მეჩეთი ამჟამად დანგრეულია. 1981 წლის მონაცემებით ჯამე დაზიანების მიუხედავად, მყარად იდგა, მოშლილი იყო ინტერიერის გარკვეული ნაწილები.

ჯამეს ადგილას თავმოყრილია ბალახმოდებული და დახავსებული ფლეთილი ქვები - ჯამეს სარდაფის ნაშთები. ჯამე ხის ორსართულიან ნაგებობას წარმოადგენდა, სარდაფის სართულითა და ორსინათლიანი სამლოცველო დარბაზით; ჯამე გადახურული იყო ყავრით. წონიარისის ჯამეს რეგიონისათვის დამახასიათებელი სწორკუთხა, კვადრატს მიახლოებულ გეგმარებას ასევე ტრადიციული შიდა სივრცის მოწყობა და ფასადების გადაწყვეტაც ერთვოდა. ღიობებით დანაწევრებულ ხის სადა ფასადებს მოჩუქურთმებული ინტერიერი ენაცვლებოდა - ჯამე წითელ, ლურჯ და მწვანე ფერში შეღებილი ხის აპლიკაციებითა და სხვადასხვა სახისა და კომპოზიციის ხისსავე ჩუქურთმებით უხვად იყო დეკორირებული.
კოლოტაურის კოშკი

კოლოტაურის კოშკი — ისტორიული ძეგლი საქართველოში, ქედის მუნიციპალიტეტის სოფელ კოლოტაურში. თარიღდება - საუკუნეებით.

არქიტექტურა
კოშკი აღმართულია სოფლის დასავლეთით, ე.წ. ჯვარიქედის ყველაზე შემაღლებულ კლდოვან ბორცვზე. იგი უშუალოდ დაშენებულია კლდოვან რელიეფზე. მაქსიმალურადაა გამოყენებული კლდის ბუნებრივი შვერილები. მის კონფიგურაციას უმთავრესად კლდოვანი ქანის ფორმა განაპირობებს. იგი ნახევარწრიული მოყვანილობისაა. მისი ზომებია: სიგრძე 8,40 მ. სიგანე ცენტრალურ ნაწილში-4,5 მ. კედლის სისქე 80 სმ. შედარებით კარგადაა გადარჩენილი კოშკის ჩრდილოეთი და დასავლეთი კედლის ნაწილი. აღმოსავლეთითა და სამხრეთით თითქმის საძირკვლის დონემდეა მორღვეული. კარგადაა შემონახული დასავლეთი კედელიც. კედლების წყობაში გამოყენებულია კლდის ფლეთილი ქვის საშუალო ზომის ნატეხები. წყობაში გამოყენებულია დუღაბი.
ახალშენის ფერისცვალების ეკლესია

ახალშენის ფერისცვალების ეკლესია — ისტორიული ძეგლი საქართველოში, ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის სოფელ ახალშენში. ტაძარი მდებარეობს, ზღვის დონიდან 100 მ-ზე, მდინარე ბარცხანის ნაპირზე.

ისტორია
ჩახაზული ჯვრის ტიპის ტაძარი საუკუნის დასაწყისში პონტოელი ბერძნების მიერ აშენდა, რომლებიც ახალშენში 1877-1878 წლების რუსეთ-ოსმალეთის ომის დროს დასახლდნენ. ტაძარი 1912 წელს აკურთხა სამეგრელო-გურიის ეპისკოპოსმა ლეონიდემ. 1937 წელს საბჭოთა ხელისუფლებამ ტაძარი დახურა, ხოლო წინამძღვარი გადაასახლა. საბჭოთა ხელისუფლების დროს ტაძარი საკოლმეურნეო საწყობად იყო გამოყენებული. ათწლეულების განმავლობაში უმოქმედო ტაძარი დაზიანდა: განადგურდა კარ-ფანჯარა, გაფუჭდა იატაკი, ხოლო 1970-იან წლებში ჩამოიქცა გუმბათი. 1980-იან წლებში ადგილობრივი ბერძნების ინიციატივით, დაიწყო ტაძრის აღდგენა. მათ გადახურეს ტაძარი, მაგრამ, ბერძენთა დიდი ნაწილის ისტორიულ სამშობლოში გადასახლების გამო, მშენებლობა შეჩერდა. 1994 წლის გაზაფხულზე განახლდა რეკონსტრუქცია. განახლდა და გამაგრდა გუმბათის ჩუქურთმები, ჩაისვა სარკმლები, აშენდა ქვის კანკელი, მოეწყო შიდა განათება, დაიკიდა საკათედრო ტაძრიდან შეწირული ჭაღი.

არქიტექტურა
ტაძარი აშენებულია რიყისა და თლილი ქვით. ეკლესია ჩახაზული ჯვრის ტიპის ნაგებობაა სამი ნახევრადწრიული აფსიდით აღმოსავლეთის მხრიდან და ორი შესასვლელით სამხრეთ-დასავლეთის მხრიდან. ნაგებობის სიგანე 11 მ-ია, სიგრძე საკურთხევლის ჩათვლით - 16 მ-ია, ხოლო სიმაღლე გუმბათითურთ - 21 მ-ია. ტაძრის ძირითადი კორპუსი და გუმბათი ორ განსხვავებულ მხატვრულ სტრუქტურას ქმნის, რომელიც 1980-იან წლებში აღდგენილი და თეთრად შეღებილი გუმბათისა და მოშავო-მონაცრისფრო მზიდი კედლების ფაქტურულ და ფერადოვან კონტრასტს ეფუძნება. ტაძარი გადახურულია კრამიტით. ტაძრის აღმოსავლეთ ნაწილი თითო თაღოვანი სარკმლით განათებულ სამ აფსიდს აერთიანებს, რომლებიც ერთმანეთს, ასევე თაღოვანი მოხაზულობის, გასასვლელი კარით უკავშირდება. პასტოფორიუმების კედლები, შიდა მხარეს, თაღოვანი და ოთხკუთხა ნიშებით არის დანაწევრებული. ტაძრის საკურთხევლის წინ ორსაფეხურიანი სოლეაა წარმოდგენილი; იმპოსტებს ეყრდნობა საკურთხევლის გარშემომწერი სატრიუმფო თაღი. ცენტრალური, გუმბათქვეშა სივრცე ოთხ ცილინდრულ, მასიურ ბურჯს ეყრდნობა. გუმბათქვეშა კვადრატიდან გუმბათზე გადასვლა აფრების მეშვეობით ხდება. გუმბათი უხვად განათებულია მასში დატანილი 12 თაღოვანი სარკმლის მეშვეობით. ტაძრის გრძივი კედლები წყვილი პილასტრული სარტყლით არის დანაწევრებული. აღსანიშნავია ტაძრის [[მოზაიკა|მოზაიკით მოგებული იატაკი. ტაძრის ფასადების მხატვრულ-კომპოზიციური გადაწყვეტა არქიტექტურული ელემენტების სიმეტრიულ გადანაწილებას ეფუძნება. ყურადღებას იქცევს როგორც სწორ რიგებად დალაგებული კედლის წყობა, ისე სადად პროფილირებული საპირეებითა და რკინის ცხაურებით გაფორმებული თაღოვანი სარკმლების გაწონასწორებული კომპოზიციური გადანაწილება.
მახოს ციხე-კოშკი

მახოს ციხე-კოშკი — ისტორიული ძეგლი საქართველოში, ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის სოფელ მახოში.

ციხე მდებარეობს სოფლის ცენტრში. იგი შემაღლებულ კლდოვან ბორცვზეა დაშენებული. აქედან კარგად მოჩანს მთელი სოფელი და მდინარე ჭოროხის შესართავი მონაკვეთი მთელს სიგრძეზე. ამ ადგილს ადგილბრივი მოსახლეობა „ყორის“ უწოდებს. აქა-იქაა შემორჩენილი საძირკვლისა და კედლის წყობის ნაშთები, რომლის მიხედვით ჩანს, რომ ციხე თითქმის საძირკვლის დონემდეა დანგრეული. ნანგრევი მცენარეებითაა დაფარული. აღნიშნულ ტერიტორიაზე, ნაპოვნია კერამიკული მასალის ფრაგმენტები და სხვა ნივთები.
ერგეს ხიდი

ერგეს ხიდი — ისტორიული ძეგლი საქართველოში, ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის სოფელ ქვემო ჯოჭოში, ისტორიულ ერგეს თემში. კარგადაა შემონახული ძველი ხიდის ორივე ბურჯი. წყობაში გამოყენებული იყო ოთხკუთხა ან მოგრძო ფორმის ზედაპირჩამოსწორებული ქვები და დუღაბი. 1970-იან წლებში საავტომობილო გზის მშენებლებმა გამოიყენეს ძველი ხიდის ბურჯები და მათზე დაყრდნობით ჩამოასხეს ახალი ერთმალიანი ხიდი.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1767

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1767 ერთხმად იქნა მიღებული 2007 წლის 30 ივლისს.

რეზოლუცია
1767-ე (2007) რეზოლუციის ერთხმად მიღებით, საბჭომ ასევე კიდევ ერთხელ დააფიქსირა თავისი მოთხოვნა, რომ ერიტრეამ დაუყოვნებლივ გაიყვანოს საკუთარი ჯარები და მძიმე სამხედრო ტექნიკა დროებითი უსაფრთხოების ზონიდან; ამასთან, მოუწოდა ეთიოპიას, შეამციროს იმ დამატებითი ძალების რაოდენობა, რომლებიც ახლახან განათავსა აღნიშნული ზონის მიმდებარე ტერიტორიებზე.

საბჭომ გამოხატა სინანული დემარკაციის პროცესში პროგრესის არარსებობის გამო და მოუწოდა მხარეებს, სრულად, ყოველგვარი შეფერხებისა და წინაპირობების გარეშე განახორციელონ ეთიოპია-ერიტრეის სასაზღვრო კომისიის გადაწყვეტილება დელიმიტაციის შესახებ; ასევე, კონსტრუქციულად და სათანადო უფლებამოსილებით მიიღონ მონაწილეობა 6 სექტემბერს ნიუ-იორკში ამავე ორგანოს მიერ მოწვეულ შეხვედრაში.

საბჭომ კიდევ ერთხელ დააფიქსირა თავისი მოთხოვნა, რომ ერიტრეამ, ყოველგვარი შეფერხებისა და წინაპირობების გარეშე, გააუქმოს ყველა შეზღუდვა -ს გადაადგილებასა და ოპერაციებზე; ასევე, კვლავ მოუწოდა ორივე მხარეს, ითანამშრომლონ მისიასთან სამხედრო საკოორდინაციო კომისიის მუშაობის სასწრაფოდ განახლების მიზნით, რაც წარმოადგენს უნიკალურ ფორუმს აქტუალური სამხედრო და უსაფრთხოების საკითხების განსახილველად.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1008

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1008 მიღებულია 1995 წლის 7 აგვისტოს, რეზოლუცია 696-ისა (1991) და ანგოლის შესახებ ყველა შემდგომი რეზოლუციის დადასტურების შემდეგ. საბჭომ განიხილა ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმის მონიტორინგისა და სამშვიდობო შეთანხმებების შესრულების საკითხები და გაეროს ანგოლის დამოწმების მესამე მისიის მანდატი 1996 წლის 8 თებერვლამდე გააგრძელა.

უშიშროების საბჭომ კიდევ ერთხელ გაუსვა ხაზი „სამშვიდობო შეთანხმებისა“ და „ლუსაკის პროტოკოლის“ მნიშვნელობას, რომლებიც ანგოლის მთავრობასა და „უნიტას“ შორის გაფორმდა და რომელთა იმპლემენტაციის განრიგზეც ორივე მხარე შეთანხმდა. საბჭომ აღნიშნა, რომ ანგოლაში სამშვიდობო პროცესი ახალ, იმედისმომცემ ფაზაში შევიდა, რაც მხარეებს შორის ნდობის ზრდით გამოიხატა. ქვეყნის უმეტეს ნაწილში სიმშვიდე სუფევდა, თუმცა მაინც ფიქსირდებოდა ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმის დარღვევის არაერთი შემთხვევა. ქვეყანაში უსაფრთხოების მდგომარეობის გაუმჯობესებაში მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანა ადამიანის უფლებათა დამცველებისა და გაეროს სამხედრო და პოლიციური მონიტორების განლაგებამ.

საბჭომ დადებითად შეაფასა ორივე მხარის ერთგულება მშვიდობისადმი, თუმცა შეშფოთება გამოთქვა „ლუსაკის პროტოკოლის“ ნელი იმპლემენტაციის გამო — განსაკუთრებით ჯარების დაშლის, განაღმვითი სამუშაოებისა და სამხედრო შენაერთების დისლოკაციის ადგილების (კვარტირების ზონების) მოწყობის საკითხებში. ხაზგასმით აღინიშნა საარჩევნო პროცესის მნიშვნელობა და საბჭომ ორივე მხარეს მოუწოდა, შეემუშავებინათ განრიგი ახალი არმიის ჩამოსაყალიბებლად, სამხედრო ტყვეთა გასაცვლელად და დაქირავებული მებრძოლების რეპატრიაციისთვის.

მხარეებს მოუწოდეს, დაუყოვნებლივ შეეწყვიტათ ქვეითსაწინააღმდეგო ნაღმების დაგება და ეცნობებინათ ჯარების ნებისმიერი უნებართვო გადაადგილების შესახებ. ასევე, თანაბრად მნიშვნელოვნად მიიჩნიეს მოსახლეობის განიარაღება, „რადიო “-ის მეშვეობით ობიექტური ინფორმაციის გავრცელება და -ის მისიის პირადი შემადგენლობის უმოკლეს ვადებში სრულად შევსება. საბჭომ შეშფოთება გამოთქვა უკონტროლო დაჯგუფებების მხრიდან გამოვლენილი ძალადობის გამო და მათი განიარაღებისთვის ზომების მიღება მოითხოვა. მხარეებს დაევალათ, -ის წარმომადგენლებისთვის ყველა სამხედრო ობიექტი ხელმისაწვდომი გაეხადათ. ამასთან, ანგოლის მთავრობასა და „უნიტას“ უნდა უზრუნველეყოთ ჰუმანიტარული ტვირთების თავისუფალი გადაადგილება მთელი ქვეყნის მასშტაბით.

რეზოლუცია 1008 დასრულდა მოწოდებით წევრი სახელმწიფოებისა და დონორებისადმი, რათა მათ დამატებითი წვლილი შეიტანონ ანგოლის აღდგენაში (განსაკუთრებით საგზაო ინფრასტრუქტურის ნაწილში). ასევე, გენერალურ მდივანს, ბუტროს ბუტროს-გალის, დაევალა ყოველ ორ თვეში ერთხელ წარედგინა ანგარიში ქვეყანაში არსებული ვითარების შესახებ.
ხერთვისის ხიდი

ხერთვისის ხიდი — ისტორიული ძეგლი საქართველოში, ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის სოფელ ხერთვისში.

ხიდი აშენებული იყო მდინარე აჭარისწყალზე, მდინარე ჭოროხთან შესართავიდან ზემოთ 250 მეტრში. ხიდის მშენებლობაში საპირე ქვებად გამოყენებული იყო კარგად დამუშავებული ქვები, ხოლო შიდა სივრცე შევსილებული იყო საშუალო ზომის ქვებისა და დუღაბის ნარევით. დროთა განმავლობაში კალაპოტის ხშირი ცვლის გამო, იგი დაინგრა. დღეისათვის შემორჩენილია მხოლოდ ხიდის მარჯვენა ბურჯი, რომელიც მდინარეში დგას.
ხერთვისის მარანი

ხერთვისის მარანი — ისტორიული ძეგლი საქართველოში, ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის სოფელ ხერთვისში.

სოფლის გარეუბან ზედობანში შემორჩენილია ქვის ორი საწნახელი. საწნახელი გამართულია პირამიდისებური ბორცვის ჩრდილოეთი ფერდობის ძირში. იგი საკმაოდ დაზიანებულია, თუმცა გეგმა საკმაოდ კარგად იკითხება. საწნახელი საკმაოდ მოზრდილია და იგი შეიძლება გაერთიანდეს განიერი საწნახელების ჯგუფში. მშენებლობაში გამოყენებულია კლდის კარგად შერჩეული ქვები მტკიცე თეთრ დუღაბზე. საწნახელის იატაკი შელესილია კირხსნარით. საწნახელის ჩრდილოეთითა და ჩრდილო-დასავლეთით არსებულ ტერიტორიაზე გამართული იყო მარანი. მათგან დღემდე შემორჩენილია მეტნაკლებად დაზიანებული მიწაში ჩასმული 6 ქვევრი.

იქვე, კერძო ნაკვეთში, შემორჩენილია მეორე საწნახელი. ეს საწნახელი საკმაოდ დიდი ზომისაა. გადარჩენილია დასავლეთი კედელი. თითქმის საძირკვლის დონემდეა დანგრეული დანარჩენი. შემორჩენილი ნაშთების მიხედვით ჩანს, რომ იგი ორგანყოფილებიანი ნაგებობა იყო. ერთი მათგანი გამოყენებული უნდა ყოფილიყო თეთრი ყურძნისათვის, ხოლო მეორე წითლისთვის. მთლიანი საწნახელის საერთო სიგრძე 6,50 მ-ია. სიმაღლე-89 სმ. აქაურთა თქმით აქვე მრავლად იყო ქვევრებიც, მაგრამ სახლის მშენებლობისათვის საჭირო ფართის მომზადებისას, ისინი გაუნადგურებიათ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 941

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 941 მიღებულია 1994 წლის 23 სექტემბერს, ბოსნია და ჰერცეგოვინაში არსებული ვითარების შესახებ ყველა რეზოლუციის დადასტურების შემდეგ. საბჭომ განიხილა საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის დარღვევები ბანია-ლუკაში, ბიელინასა და ქვეყნის სხვა რაიონებში.

უშიშროების საბჭომ წითელი ჯვრის საერთაშორისო კომიტეტისა და გაეროს ლტოლვილთა უმაღლესი კომისრიატისგან მიიღო ინფორმაცია საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის სერიოზული დარღვევების შესახებ, რომლებიც ბოსნია და ჰერცეგოვინის იმ ტერიტორიებზე ხორციელდებოდა არასერბი მოსახლეობის წინააღმდეგ, რომლებსაც ბოსნიელი სერბები აკონტროლებდნენ. საბჭომ შეშფოთება გამოთქვა ბანია-ლუკაში, ბიელინასა და სხვა რაიონებში წარმოებული „ტერორის მუდმივი და სისტემატური კამპანიისა“ და ეთნიკური წმენდის, ასევე ბოსნიელი სერბების მხრიდან გენერალური მდივნის სპეციალური წარმომადგენლისა და გაეროს დამცავი ძალების ამ ტერიტორიებზე შეშვებაზე უარის თქმის გამო. აღინიშნა, რომ ყოფილი იუგოსლავიის საერთაშორისო სისხლის სამართლის ტრიბუნალს ამ რეგიონში იურისდიქცია გააჩნდა და გამოხატულ იყო მტკიცე ნება ეთნიკური წმენდის დასასრულებლად.

გაეროს წესდების თავის შესაბამისად მოქმედმა საბჭომ კონფლიქტის ყველა მხარეს შეახსენა, რომ ისინი ვალდებულნი იყვნენ დაეცვათ საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართალი, კერძოდ 1949 წლის ჟენევის კონვენციები. მკაცრად დაიგმო ამ უფლებების ყოველი დარღვევა, განსაკუთრებით კი ეთნიკური წმენდა. საბჭომ ასევე კიდევ ერთხელ დაადასტურა, რომ იძულებითი წესით გაკეთებული ყველა განცხადება თუ ქმედება (განსაკუთრებით ტერიტორიულ საკითხებთან დაკავშირებით) იურიდიული ძალის არმქონეა და რომ ყველა იძულებით გადაადგილებულ პირს უნდა ჰქონდეს საკუთარ სახლში დაბრუნების შესაძლებლობა.

რეზოლუცია მოითხოვდა ბოსნიელი სერბებისგან ეთნიკური წმენდის კამპანიის დაუყოვნებლივ შეწყვეტას და შესაბამის ტერიტორიებზე გაეროს წარმომადგენლების დაშვებას. გენერალურ მდივანს, ბუტროს ბუტროს-გალის, დაევალა უზრუნველეყო -ის ძალების რაც შეიძლება სწრაფი განლაგება პრობლემურ ზონებში. მას ასევე ეთხოვა, უმოკლეს ვადებში წარედგინა ანგარიში ამ რეზოლუციის შესრულების მიმდინარეობის შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1777

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1777 ერთხმად იქნა მიღებული 2007 წლის 20 სექტემბერს.

რეზოლუცია
საბჭომ ერთი წლით, 2008 წლის 30 სექტემბრამდე გააგრძელა ლიბერიაში გაეროს მისიის მანდატი და ამავდროულად მხარი დაუჭირა სამხედრო კონტინგენტის შემცირებას.

საბჭომ ერთხმად მიიღო 1777-ე (2007) რეზოლუცია და მოქმედებდა გაეროს წესდების თავის საფუძველზე, საბჭომ მხარი დაუჭირა მისიის სამხედრო კომპონენტში წარმოდგენილი პერსონალის 2450 წევრით შემცირებას 2007 წლის ოქტომბრიდან 2008 წლის დეკემბრამდე პერიოდში, ასევე 498 პოლიციელით შემცირებას 2008 წლის აპრილიდან 2010 წლის დეკემბრამდე პერიოდში.

საბჭომ დამატებით სთხოვა გენერალურ მდივანს, გააკონტროლოს თავის მე-15 შუალედურ ანგარიშში (დოკუმენტი /2007/479) მოცემული ძირითადი ორიენტირების შესრულება, რათა მომავალში გაიცეს რეკომენდაცია სამხედრო და პოლიციური კონტინგენტის შემდგომი შემცირების შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 961

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 961 ერთხმად მიიღეს 1994 წლის 23 ნოემბერს; მას შემდეგ, რაც გაიხსენა 637-ე (1989), 693-ე (1991), 714-ე (1991), 729-ე (1992), 784-ე (1992), 791-ე (1992), 832-ე (1993), 888-ე (1993) და 920-ე (1994) რეზოლუციები, საბჭომ განიხილა სამშვიდობო შეთანხმებების იმპლემენტაცია ელ-სალვადორში და ელ-სალვადორში გაეროს დამკვირვებელთა მისიის მანდატი უკანასკნელად გააგრძელა 1995 წლის 30 აპრილამდე.

საბჭო შეშფოთებული იყო „სამშვიდობო შეთანხმებების“ ნაწილების იმპლემენტაციის დაყოვნებით, განსაკუთრებით იმ საკითხებთან დაკავშირებით, რომლებიც ეხება პოლიციის დემობილიზაციას, მიწების გადაცემას, სასამართლო რეფორმას, ყოფილი მებრძოლების რეინტეგრაციის პროგრამებს და „სიმართლის კომისიის“ რეკომენდაციებს. დადებითად იქნა შეფასებული „“-ის ძალისხმევა, რომელიც მიმართული იყო ელ-სალვადორის მთავრობისა და ფარაბუნდო მარტის სახელობის ეროვნული განმათავისუფლებელი ფრონტის მიერ ხელმოწერილი შეთანხმებების სრულფასოვანი იმპლემენტაციის მხარდაჭერისკენ.

აღნიშნული შეთანხმებების იმპლემენტაციის მნიშვნელობის დადასტურებასთან ერთად, საბჭომ ასევე მოითხოვა, რომ „პოლიტიკური მოტივების მქონე უკანონო შეიარაღებული ჯგუფების გამოსაძიებელი ერთობლივი ჯგუფის“ დასკვნებს გაჰყოლოდნენ. ყველა მხარეს მოუწოდეს, ეთანამშრომლათ გენერალური მდივნის, ბუტროს ბუტროს-გალის სპეციალურ წარმომადგენელთან შეთანხმებების შესრულების ვერიფიკაციის პროცესში, ხოლო ელ-სალვადორის მთავრობასა და „“-ს დაევალათ შეთანხმებების იმპლემენტაციის პროცესის დასრულება.

ყველა სახელმწიფოსა და საერთაშორისო ინსტიტუტს მოუწოდეს, წვლილი შეიტანონ „სამშვიდობო შეთანხმებების“ იმპლემენტაციაში. გენერალურ მდივანს ეთხოვა, 1995 წლის 31 მარტამდე წარედგინა ანგარიში „“-ის მანდატისა და მისი გაყვანის შესახებ. დასასრულს, ხაზგასმით აღინიშნა გაერთიანებული ერების მიზანი — უზრუნველყოს „სამშვიდობო შეთანხმებების“ იმპლემენტაცია.
ცხემლარის მარანი

ცხემლარას მარანი — ისტორიული ძეგლი საქართველოში, ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის სოფელ ცხემლარაში.

ძეგლი მდებარეობს სოფლის თავში მთების წინწამოწეულ კლდოვან ბორცვზე, საწნახელი კლდეშია ნაკვეთი და განთავსებულია ბორცვის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მონაკვეთში. ამჟამად დაცულია დასავლეთი კედელი. დანარჩენი მონგრეულია. საწნახელი ორ განყოფილებიანი იყო. მისი საერთო სიგრძე 4,8 მ-ია. სიმაღლე 1,45-1,4 მ. მარანს აქვს თაღოვანი გადახურვა. შიგა სიმაღლე 2,3 მეტრია. მთავარ ნაგებობას ერთვის მარანი. მარანის სამხრეთ კედელს გარედან 1,6 სიმაღლეზე მთელს სიგრძეზე დატანებული აქვს სამი თახჩა, რომელთა სიმაღლე 50 სმ-ია. სიფართე-35 სმ. სიღრმე-60 სმ. კედლების წყობაში გამოყენებულია კარგად დამუშავებული ქვები.