iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ოზუ (მთვარის კრატერი)

კრატერი ოზუ — დარტყმითი მეტეორიტული კრატერი მთვარეზე. მდებარეობს მთვარის ხილული მხარის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში. სახელი ეწოდა საბჭოთა საავიაციო-სარაკეტო სისტემების კონსტრუქტორის, ვლადიმირ არტამიევის პატივსაცემად (დაამტკიცა საერთაშორისო ასტრონომიულმა კავშირმა 1970 წელს). კრატერის ფორმირება ადრეიმბრიული ეპოქით ივარაუდება.

კრატერის აღწერა
კრატერის ცენტრის სელენოგრაფიული კოორდინატებია , დიამეტრი — 32.92 კმ, სიღრმე — 2.07 კმ.

სატელიტური კრატერები
ევერი (მთვარის კრატერი)

კრატერი ევერი — დარტყმითი მეტეორიტული კრატერი მთვარეზე. მდებარეობს მთვარის ხილული მხარის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში. სახელი ეწოდა ამერიკელი ექიმისა და ბიოლოგის ოსვალდ ევერის პატივსაცემად (დაამტკიცა საერთაშორისო ასტრონომიულმა კავშირმა 1976 წელს).

კრატერის აღწერა
კრატერის ცენტრის სელენოგრაფიული კოორდინატებია , დიამეტრი — 10.73 კმ, სიღრმე — 1.76 კმ.

სატელიტური კრატერები
ევერის კრატერს, სატელიტური კრატერები არ გააჩნია.
ავიცენა (მთვარის კრატერი)

კრატერი ავიცენა — დარტყმითი მეტეორიტული კრატერი მთვარეზე. მდებარეობს მთვარის უკანა მხარის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში. სახელი ეწოდა სპარსი ფილოსოფოსის, ექიმისა და პოეტის, იბნ სინას პატივსაცემად (დაამტკიცა საერთაშორისო ასტრონომიულმა კავშირმა 1970 წელს). კრატერის ცენტრის სელენოგრაფიული კოორდინატებია , დიამეტრი — 72.99 კმ, სიღრმე — 2.77 კმ.

კრატერის ჩრდილოეთი ნაწილი შემდგომი დარტყმების შედეგად დაზიანდა, კრატერის რგოლის სამხრეთი და სამხრეთ-აღმოსავლეთი ნაწილები განადგურდა. რგოლის სამხრეთ ნაწილს პატარა კრატერი ფარავს. რგოლის უდიდესი სიმაღლე მიმდებარე რელიეფიდან 1.31 კმ-ია. კრატერის თასის სამხრეთი ნაწილი რამდენიმე პატარა კრატერით არის აღნიშნული. კრატერის მოცულობა 4794.19 კმ³-ია.

სატელიტური კრატერები
ავოგადრო (მთვარის კრატერი)

კრატერი ავოგადრო — დარტყმითი მეტეორიტული კრატერი მთვარეზე. მდებარეობს მთვარის უკანა მხარის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში. სახელი ეწოდა იტალიელი ფიზიკოსისა და ქიმიკოსის, ამედეო ავოგადროს პატივსაცემად (დაამტკიცა საერთაშორისო ასტრონომიულმა კავშირმა 1970 წელს). კრატერის ცენტრის სელენოგრაფიული კოორდინატებია , დიამეტრი — 129.84 კმ, სიღრმე — 2.93 კმ.

ფორმირების შემდეგ, კრატერი ძლიერ დაზიანდა შემდგომი დარტყმების შედეგად; კრატერის კიდე თითქმის მთლიანად განადგურდა. კისრის უდიდესი სიმაღლე მიმდებარე რელიეფიდან 1.64 კმ-ია. კრატერის აუზის ფსკერი დაფარულია მრავალი პატარა კრატერით, რომელთაგან ბევრი, თავის მხრივ, ასევე განადგურებულია და კრატერების მხოლოდ მკრთალი კვალი რჩება. კრატერის მოცულობა 18136.38 კმ³-ია.

სატელიტური კრატერები
აზოფი (მთვარის კრატერი)

კრატერი აზოფი — დარტყმითი მეტეორიტული კრატერი მთვარეზე. მდებარეობს მთვარის ხილული მხარის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში. სახელი ეწოდა სპარსი მათემატიკოსისა და ასტრონომის, აბდ ალ-რაჰმან ალ-სუფის პატივსაცემად (დაამტკიცა საერთაშორისო ასტრონომიულმა კავშირმა 1935 წელს). კრატერის ცენტრის სელენოგრაფიული კოორდინატებია , დიამეტრი — 47.54 კმ, სიღრმე — 2.31 კმ.

კრატერის კიდეს აქვს მრავალკუთხა ფორმა ბასრი კიდეებით და პრაქტიკულად უვნებლად არის შემორჩენილი. კიდეს სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილი პატარა ხეობით არის გაჭრილი. კიდეს სიმაღლე მიმდებარე რელიეფიდან 1.1 კმ-ია, კრატერის მოცულობა 1780.67 კმ³-ია. კრატერის თასის ფსკერი გლუვია, შესამჩნევი სტრუქტურების გარეშე, რამდენიმე პატარა კრატერის გარდა, და ცენტრალური მწვერვალი არ აქვს.

სატელიტური კრატერები
DTF ბეჭდვა

ბეჭდვა ( – „პირდაპირ ფირზე“) — ტექსტილზე ბეჭდვის პროცესი, რომელიც გულისხმობს დიზაინის პირდაპირ გადატანას: თავდაპირველად სურათის სპეციალურ ფირზე დაბეჭდვით და შემდეგ თერმული პრესის გამოყენებით მისი ქსოვილზე გადატანით.

 ფირების მომზადება შესაძლებელია სპეციალიზებული პრინტერების გამოყენებით, რომლებსაც პრინტერებს უწოდებენ.

 დაბეჭდილი ტრანსფერების გამოყენება შესაძლებელია მრავალფეროვან მასალაზე, მათ შორის პოლიეთერზე, ჯინსზე, ბამბაზე, ტყავზე და ნეილონზე.

ბეჭდვის ამ მეთოდს იყენებენ ტექსტილზე (მათ შორის ტანსაცმელზე, როგორიცაა მაისურები, ქურთუკები, შარვლები, სპორტული ტანსაცმელი დასხვა), აქსესუარებზე (ჩანთები, ქამრები და სხვა) და ა.შ. გამოსახულების დასატანად. -ს უპირატესობა ენიჭება მისი ეკონომიურობისა და მაღალგარჩევადი ბეჭდვის შესაძლებლობის გამო. კერძოდ, მცირე რაოდენობის ბეჭდვისთვის, პირდაპირი ფირზე ბეჭდვა ეკონომიურად მომგებიანია.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 401

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 401, მიიღეს 1976 წლის 14 დეკემბერს, აღნიშნავდა გენერალური მდივნის ანგარიშს, რომ არსებული გარემოებების გამო, გაეროს მშვიდობისმშენებელი ძალების ყოფნა კვიპროსში კვლავ აუცილებელი იქნებოდა მშვიდობიანი მოგვარების მისაღწევად. საბჭომ გამოთქვა შეშფოთება იმ ქმედებების თაობაზე, რომლებმაც შეიძლება გაზარდოს დაძაბულობა და მოითხოვა გენერალური მდივნისგან 1977 წლის 30 აპრილამდე ხელახალი ანგარიშის წარდგენა რეზოლუციის განხორციელების მიმდინარეობის თაობაზე.

საბჭომ კვლავ დაადასტურა თავისი წინა რეზოლუციები, მათ შორის რეზოლუცია 365 (1974), გამოთქვა შეშფოთება სიტუაციის გამო, მოუწოდა ჩართულ მხარეებს ერთობლივად იმუშაონ მშვიდობისთვის და კიდევ ერთხელ გააგრძელა ძალების განლაგება კვიპროსში, დაარსებული რეზოლუციით 186 (1964), 1977 წლის 15 ივნისამდე.

რეზოლუცია 401 მიიღეს 13 ხმით, ნულის წინააღმდეგ; ბენინი და ჩინეთი არ მონაწილეობდნენ კენჭისყრაში.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 402

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 402, მიიღეს 1976 წლის 22 დეკემბერს, ლესოტოს საგარეო საქმეთა მინისტრის მოსმენის შემდეგ, საბჭომ გამოთქვა შეშფოთება სამხრეთ აფრიკის გადაწყვეტილებასთან დაკავშირებით, რომელიც ითვალისწინებდა ლესოტოსთან საზღვრის დახურვას ბევრ უბანში, იმ მცდელობით, რომ ზეწოლა მოახდინოს ქვეყანაზე ბანტუსტანის ტრანსკეის "დამოუკიდებლობის" აღიარებისთვის. წინა რეზოლუციების გახსენების შემდეგ, საბჭომ შეაქო ლესოტო ტრანსკეის არაღიარებისთვის და განაცხადა, რომ მოაწყობს ეკონომიკურ დახმარებას ქვეყნისთვის თავად ორგანიზაციიდან და სხვა ქვეყნებიდან, რათა დაეხმაროს მას სამხრეთ აფრიკის ბლოკადის დაძლევაში.

რეზოლუცია აგრეთვე მოუწოდებდა გენერალურ მდივანს მონიტორინგი გაეწია რეგიონის სიტუაციაზე და შემდგომში ანგარიში წარედგინა უშიშროების საბჭოსთვის.

კენჭისყრის დეტალები არ იყო მოცემული, გარდა იმისა, რომ იგი "მიიღეს კონსენსუსით".
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 388

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 388, მიიღეს 1976 წლის 6 აპრილს, კვლავ დაადასტურა წინა რეზოლუციები ამ თემაზე, მათ შორის დასკვნა, რომ სიტუაცია როდეზიაში წარმოადგენდა საფრთხეს საერთაშორისო მშვიდობისა და უსაფრთხოებისთვის. საბჭომ გადაწყვიტა გაეფართოვებინა სანქციების რეჟიმი შემდეგის ჩათვლით:

(ა) ნებისმიერი საქონელი ან პროდუქტი, რომელიც ექსპორტირებული იქნა სამხრეთ როდეზიიდან წინამდებარე რეზოლუციის თარიღის შემდეგ, უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 253-ის (1968) დარღვევით, რომელიც იციან ან აქვთ გონივრული საფუძველი, რომ ასე ექსპორტირებულა;

(ბ) ნებისმიერი საქონელი ან პროდუქტი, რომელიც იციან ან აქვთ გონივრული საფუძველი , რომ განკუთვნილია ან გამიზნულია სამხრეთ როდეზიაში იმპორტირებისთვის წინამდებარე რეზოლუციის თარიღის შემდეგ, რეზოლუცია 253-ის (1968) დარღვევით;

(გ) საქონელი, პროდუქტები ან სხვა ქონება სამხრეთ როდეზიაში, რეზოლუცია 253-ის (1968) დარღვევით;

რეზოლუცია შემდეგ ადგენდა, რომ ყველა წევრი სახელმწიფო მიიღებდა ზომებს იმის უზრუნველსაყოფად, რომ სავაჭრო სახელები და ფრანშიზის შეთანხმებები, რომლებიც წარმოიშობიან მათ ტერიტორიებზე, არ გამოიყენებოდა როდეზიის სასარგებლოდ და მოუწოდებდა სახელმწიფოებს, რომლებიც არ არიან გაეროს წევრები, მოქმედებოდნენ ამ რეზოლუციის დებულებების შესაბამისად.
აგნესა როხლიცელი

აგნესა როხლიცელი (გ. 1195) – წარმოშობით ვეტინების ოჯახიდან მომდინარე და დედო -ის, ლუზაციის მარგრაფის და მისი მეუღლის, მატილდა ჰაინსბურგელის ქალიშვილი. ის ასევე ცნობილია როგორც აგნესა ვეტინელი.

აგნესამ იქორწინა ბერთოლდ -ზე, მერანიის ჰერცოგზე. ამ ქორწინებიდან აგნესამ მიიღო მერანიის ჰერცოგინიისა და ანდეხსის გრაფინიის ტიტულები.
1186 წელს აგნესას მეუღლე თან ახლდა ჰენრიხ -ს, წმინდა რომის იმპერატორს, სიცილიის სამეფოში. 1189 წელს ის ხელმძღვანელობდა საიმპერატორო არმიის მესამე დივიზიას და იყო მისი დროშის მატარებელი მესამე ჯვაროსნული ლაშქრობის დროს.

შთამომავლობა
აგნესას და ბერთოლდს ჰყავდათ:

ოტო , რომელმაც მამა მემკვიდრეობით შეცვალა
ეკბერტი, ბამბერგის ეპისკოპოსი
ჰენრიხი, ისტრიის მარგრაფი
წმინდა ჰედვიგი, ჰენრიხ უსწორმასწავლოს, სილეზიის ჰერცოგის მეუღლე
გერტრუდა, რომელიც იქორწინა ანდრია -ზე უნგრეთის მეფეზე
აგნესა, ფილიპე -ის, საფრანგეთის მეფის მეუღლე
ბერთოლდი, აკვილეიის პატრიარქი
ნექტარული პერიოდი

ნექტარული პერიოდი, პტოლემეური პერიოდი (; 3.92 — 3.85 მლრდ. წლის წინ) — მთვარის გეოლოგიურ ისტორიაში შედარებით მოკლე, მაგრამ მღელვარე პერიოდი, რომელიც 3.92 მილიარდი წლის წინ დაიწყო და 70 მილიონი წელი გაგრძელდა. ამ პერიოდში ჩამოყალიბდა 10-12 შედარებით კარგად შემონახული აუზი, მათ შორის ნექტარის ზღვის აუზი, რომელმაც პერიოდს სახელი დაარქვა.

ნექტარიულ პერიოდში წარმოქმნილ კრატერებს, როგორც წესი, აქვთ კარგად გამოკვეთილი კიდეები და ცენტრალური ქედები, ასევე გარკვეულწილად ჩაღრმავებული ფსკერი (მიმდებარე რელიეფთან შედარებით). ასეთი კრატერის ტიპურ მაგალითს წარმოადგენს კრატერი პტოლემე, რის გამოც ამ პერიოდს ზოგჯერ პტოლემეურ პერიოდსაც უწოდებენ.
სუანჰანოზავრი

სუანჰანოზავრი (რაც ნიშნავს „ სიუანჰანის ხვლიკს“) — თეროპოდისებრი დინოზავრის გვარი იყო, რომელიც დაახლოებით 166 მილიონი წლის წინ, სიჩუანის აუზში, ჩინეთში, შუა იურულ ( ბათონურ ) პერიოდში ცხოვრობდა. ეს ტაქსონი წარმოადგენს რეგიონის შუა იურულ პერიოდში აღმოჩენილისხვადასხვა არაცელუროზავრული ტეტანურანის ტაქსონიდან ერთ-ერთს, რომელიც ქვემო შაშიმიაოს ფორმაციაშია აღმოჩენილი . მიუხედავად იმისა, რომ ის 40 წელზე მეტია ცნობილია, ეს ტაქსონი ძალიან მცირე რაოდენობის შესწავლის საგანი გახდა, თუმცა, როგორც ჩანს, უმეტესობა თანხმდება, რომ ეს არის ტეტანურანი, შესაძლოა ბაზალური ალოზავროიდი, რაც ხაზს უსვამს იმ ფაქტს, რომ მას აქვსმეოთხე მეტაკარპალური ძვალი.

აღმოჩენა
ტიპურ სახეობას სახელი ს.ქილიხიაენსი 1984 წელს დონგ ჟიმინგმა დაარქვა. ზოგადი სახელწოდება სიჩუანის შტატში, სიუანჰანის ოლქს უკავშირდება, ხოლო კონკრეტული სახელწოდება კილიქსიას ქალაქიდან მომდინარეობს. ნიმუში 1979 წელს იქნა აღმოჩენილი, როდესაც ავტორი სიჩუანის პროვინციაში დინოზავრების ნამარხების კვლევას ატარებდა. ლიუ იავენიმ და 137-ე ჯგუფმა კილიქსიას მონაკვეთის შესასწავლად ექსპედიცია ჩაატარეს, სადაც მათ ამ ახალი ტაქსონის ჰოლოტიპი აღმოაჩინეს დორსალური ფერდობის სამხრეთ ფლანგზე. ჰოლოტიპის ნიმუში, .6729, ჩინეთის ქვედა შაქსიმიაოს ფორმაციაში იქნა ნაპოვნი. იგი შედგება თავის ქალის გარეშე ჩონჩხის ნაწილობრივი ნაწილისგან, კერძოდ, ბეჭის უკანა ბოლოსგან, კორაკოიდისგან, შესაძლოა მკერდის ძვლისგან, სხივის ძვლისგან, იდაყვის ძვლისგან, მანუსის ძვლისგან, ასევე რამდენიმე ფრაგმენტული დორსალური მალასგან.
აღწერა
თავდაპირველად, ქსუანჰანოზავრი, რომლის სიგრძეც დაახლოებით 6 მეტრი იყო, დაახლოებით 4.8 მეტრის (16 ფუტი) სიგრძის იყო და 265 კილოგრამს (585 ფუნტი ) იწონიდა.ქსუანჰანოზავრს ძლიერი წინა კიდურები ჰქონდა, 65 სმ-ზე მეტი სიგრძის. ამან, მეოთხე მეტაკარპალური ძვლის ხელში შენარჩუნებასთან ერთად, დონგს აფიქრებინა, რომ სუანჰანოზავრი შესაძლოა ოთხივე ფეხზე დადიოდა. თუ ეს ასეა, ის იქნებოდა ერთადერთი ცნობილი ოთხფეხა ხორცისმჭამელი დინოზავრებს შორის. მოგვიანებით, პალეონტოლოგები არ დაეთანხმნენ დონგის თავდაპირველ შეფასებას. ისინი ფიქრობენ, რომ ეს დინოზავრი უკანა ფეხებზე დადიოდა, ისევე როგორც სხვა თეროპოდები, რადგან ქვედა მკლავის პრონაცია შეუძლებელი იყო. ძლიერი მკლავები შესაძლოა სასარგებლო ყოფილიყო მსხვერპლის დასაჭერად. მე-4 მეტაკარპალური ძვლის შენარჩუნება ამ ტაქსონის ყველაზე ცნობილი მახასიათებელია, თუმცა დისტალურ მაჯის ძვალზე 2 ამოზნექილი პროქსიმალური ზედაპირის არსებობა გამოყენებულია იმის დასამტკიცებლად, რომ ის წარმოადგენს „ნახევრადმთვარის“ მაჯის ევოლუციის მეორე ეტაპს.
კლდოგრამა
ისტამბულ-მოდერნი

ისტამბულ-მოდერნი — თანამედროვე ხელოვნების გალერია, რომელიც მდებარეობს გალათაპორტის კომპლექსში, სტამბოლის ბეიოღლუს რაიონში, თურქეთი. 2004 წლის 11 დეკემბერს გახსნილი ისტამბულ-მოდერნი იყო თურქეთის პირველი მოდერნული და თანამედროვე ხელოვნების გალერია და ორიენტირებულია როგორც თურქ, ისე საერთაშორისო მხატვრებზე. ეს არის კერძო ინიციატივა არაკომერციული ორგანიზაციის სტამბოლის კულტურისა და ხელოვნების ფონდის ეგიდით.

2004 წლიდან ოია ეჯაჯიბაში არის დირექტორთა საბჭოს თავმჯდომარე.

ისტორია
პირველი დასაწყისი
ბილგილი ჰოლდინგის დაფინანსებით ორი კორპორაციის ეჯაჯიბაშის ჯგუფისა და დოღუშ ჯგუფის მეშვეობით, გაიხსნა ისტამბულ-მოდერნი 8000 მ² (86,000 კვ. ფუტი) ყოფილ სამთავრობო საბაჟო საწყობში კარაკიოის უბანში 2004 წელს, 5 მილიონი დოლარის რეკონსტრუქციის შემდეგ, რომელსაც ხელმძღვანელობდნენ ტაბანლიოღლუს არქიტექტორები.

ალექსანდრე ვალაურის შენობა
2018-2022 წლამდე, ახალი შენობის მშენებლობის პერიოდში, ისტამბულ-მოდერნის კოლექცია დროებით გადაიტანეს ბეიოღლუში მდებარე ყოფილ იუნიონ ფრანსეზის შენობაში, რომელიც 1896 წელს დაპროექტდა ალექსანდრე ვალაურის მიერ.

რენცო პიანოს შენობა
2023 წლის 4 მაისს ისტამბულ-მოდერნი ხელახლა გაიხსნა ახალ შენობაში, მის თავდაპირველ მდებარეობასთან ახლოს, კარაკიოში. ხუთსართულიანი, 10500 მ² (113,000 კვ. ფუტი) შენობა დაპროექტდა პრიცკერის პრემიის ლაურეანტი არქიტექტორის, რენცო პიანოს მიერ.

ახალი შენობა გთავაზობთ სხვადასხვა საგამოფენო დარბაზებს, აგრეთვე საგანმანათლებლო სამუშაო ოთახებს, კინოთეატრს, ბიბლიოთეკას, დიზაინის მაღაზიას, ღონისძიებების სივრცეებს და კაფე-რესტორანს.

კოლექცია
ისტამბულ–მოდერნის მუდმივი კოლექცია მომდინარეობს ეჯაჯიბაშის ოჯახისგან და შევსებულია ხანგრძლივვადიანი სესხებით სტამბოლის ფერწერისა და ქანდაკების მუზეუმიდან და დოიჩე ბანკიდან. თურქული ბანკი, , კიდევ ერთი დიდი წყაროა თავისი 2500 ნახატის კოლექციით. მუზეუმის კოლექციაში შედის ნომერი 5 (2011) თურქი მხატვრის ქემალ ონსოის ნამუშევარი.

წარმოდგენილი მხატვრები
ისტამბულ-მოდერნი უპირატესად არის გალერია, რომელიც მიეძღვნა თურქულ ხელოვნებას საუკუნის მეორე ნახევრიდან, თუმცა ის ასევე მოიცავს რამდენიმე უფრო ძველ ნამუშევარს. თურქული ხელოვნება მისი ადრეული დღეებიდან საუკუნემდე შეგიძლიათ ნახოთ ახლომდებარე სტამბოლის ფერწერისა და ქანდაკების მუზეუმში.

მთავარი თურქი მხატვრები, რომელთა ნამუშევრებიც ხილვადია სტამბოლ მოდერნში, მოიცავენ:

ფაჰრელნისა ზეიდი
ეროლ აქიავაში
ნური იემი
ნეჯად დევრიმი
ადნან ჩოქერი
ბედრი რამ ეიუბიოღლუ
თაიფუნ ერდოღმუში
სემიჰა ბერქსოი
ბედრი ბაიკამი
სელმა გურბიუზი
ილდიზ მორანი

ისტამბულ-მოდერნი ასევე მოიცავს რამდენიმე საერთაშორისო თანამედროვე მხატვრის ნამუშევარს. მორბენალი (2017), თეთრი ქანდაკება ტონი კრეგის ავტორობით, ეგებება ვიზიტორებს შესასვლელის წინ.

კონტროვერსია
2011 წელს რვა გამოჩენილმა მხატვარმა გაიტანა თავისი ნამუშევრები იმ განცხადებების საპასუხოდ, რომ მუზეუმმა უარი თქვა დევიდ „ბუბი“ ჰაიონის ნამუშევარზე საქველმოქმედო აუქციონისთვის. ნამუშევარი იყო დიდი სავარძელი შუაში მოთავსებული ღამის ქოთნით, რომელიც, როგორც ამბობდნენ, წარმოადგენდა არაპოლიტიკურ კრიტიკას მუზეუმების კონცეფციის მიმართ.
თეთრი გრაფინია

„თეთრი გრაფინია“ — 2005 წლის სამხედრო-ისტორიული დრამა, რომელიც რეჟისორმა ჯეიმს აივორიმ გადაიღო.

სიუჟეტი
ფილმის მოქმედება საუკუნის 30-იანი წლების შანხაიში ხდება. ამერიკელი დიპლომატი ტოდ ჯეკსონი, რომელმაც ცოტა ხნის წინ ოჯახი დაკარგა, გაიცნობს რუსეთიდან ემიგრირებულ გრაფინია სოფია ბელინსკაიას. სოფია მოცეკვავედ მუშობს, რომ დაეხმაროს გარდაცვლილი მეუღლის ოჯახს. ტოდი, რომელმაც იპოდრომზე მსხვილი თანხა მოიგო, გადაწყვეტს ელეგანტური ღამის კლუბი გახსნას არისტოკრატებისთვის და სოფიას კლუბის დიასახლისობას სთავაზობს. მათი სიყვარულის ისტორია იაპონია-ჩინეთის ომის ფონზე ვითარდება.

როლებში
რეიფ ფაინზი — ტოდ ჯეკსონი
ნატაშა რიჩარდსონი — გრაფინია სოფია ბელინსკაია
ხიროიუკი სანადა — მაცუდა
ლინ რედგრეივი — ოლგა ბელინსკაია
ვანესა რედგრეივი — ვერა ბელინსკაია
ჯონ ვუდი — თავადი პეტრე ბელინსკი
ბეილერბეის სასახლე

ბეილერბეის სასახლე — საუკუნის ოსმალური სასახლე, რომელიც მდებარეობს სტამბოლის უსქუდარის რაიონის ბეილერბეის უბანში, ბოსფორის აზიურ სანაპიროზე. სულთან აბდულაზიზის დაკვეთით აშენებული და 1861-1865 წლებში დასრულებული, სასახლე ემსახურებოდა საზაფხულო რეზიდენციას და უცხოელი დიგნიტარების მასპინძლობის ადგილს. მისი დიზაინი აერთიანებს ევროპული არქიტექტურის გავლენას, განსაკუთრებით ნეობაროკოს, ტრადიციულ ოსმალურ ინტერიერის დეკორაციასთან. დღეს იგი ფუნქციონირებს როგორც საზოგადოებისთვის ღია მუზეუმი.

ისტორია
ბეილერბეის სასახლე დაიკვეთა სულთან აბდულაზიზმა (1830–1876) და აშენდა 1861-1865 წლებში საზაფხულო რეზიდენციად და მოსამსახურედ, ასევე მონახულებული სახელმწიფოების ხელმძღვანელების მასპინძლობის ადგილად. საფრანგეთის იმპერატრიცა ევგენია ეწვია ბეილერბეის სასახლეს 1869 წელს სუეცის არხის გახსნის ცერემონიაზე მიმავალ გზაზე. საფრანგეთის იმპერატრიცა ევგენია იმდენად აღფრთოვანებული იყო სასახლის ელეგანტურობით, რომ სასტუმრო ოთახის ფანჯრის ასლი გააკეთა თავისი საძინებლისთვის ტიუილრის სასახლეში, პარიზში. სასახლემ ასევე უმასპინძლა სხვა გამორჩეულ სტუმრებს, როგორიცაა ჰერცოგი ედუარდ და ჰერცოგინია ალექსანდრა დანიელი.

საზაფხულო სავანედ ოსმალეთის სულთნებისთვის მსახურების გარდა, ბეილერბეის სასახლე ფუნქციონირებდა როგორც ოფიციალური სახელმწიფო სასტუმრო სახლი. მან უმასპინძლა ცნობილ ფიგურებს, მათ შორის ფრანც იოზეფს, ავსტრია-უნგრეთის იმპერატორს (1869); ნიკოლოზს, მონტენეგროს მეფეს (1874); და ვილჰელმ -ს, გერმანიის იმპერატორს. ტახტიდან ჩამოგდების შემდეგ, სულთან აბდულჰამიდ -მ თავისი ცხოვრების ბოლო ექვსი წელი გაატარა სასახლეში და იქ გარდაიცვალა 1918 წელს.

აღწერა
ბეილერბეის სასახლე დაპროექტდა სარკის ბალიანის მიერ მეორე იმპერიის სტილში. იგი უფრო მარტივია დიზაინით, ადრეულ სასახლეებთან, როგორიცაა დოლმაბაჰჩე და ქიუჩიუქსუ, შედარებით. სასახლე საუკეთესოდ ჩანს ბოსფორიდან, სადაც ჩანს ორი ცალკე საბანაო პავილიონი: ერთი ჰარემისთვის (ქალთა საცხოვრებელი) და ერთი სელამლიქისთვის (მამაკაცთა საცხოვრებელი).

სასახლის ინტერიერის დიზაინი აერთიანებს დასავლურ და აღმოსავლურ გავლენას და ასახავს ტრადიციული თურქული სახლებისთვის დამახასიათებელ მახასიათებლებს. ეს სამსართულიანი შენობა, სარდაფის ჩათვლით, შეიცავს 24 ოთახს და 6 დარბაზს. იატაკები დაფარულია ეგვიპტური ჩალის ხალიჩებით. ოთახები და დარბაზები მორთულია თურქული ჰერეკეს ხალიჩებით, ფრანგული ბაკარას ბროლის ჭაღებით და სტამბოლის ჰალიჩის (ოქროს რქა) საზღვაო ნავსადგურში დამზადებული საათებით ინგლისიდან, საფრანგეთიდან და თურქეთიდან. გარდა ამისა, ფარფორის ვაზები ჩინეთიდან, იაპონიიდან, საფრანგეთიდან, გერმანიიდან და თურქეთის ილდიზის რეგიონიდან ამატებს სასახლის მდიდრულ დეკორაციას.

გალერეა
კანკორო მოჩი

კანკორო მოჩი არის მოჩის ისეთი სახეობა, რომელიც ჩვეულებრივ მიირთმევა კიუსიუსა და ოკინავაში, იაპონიაში. ის მზადდება ნაწილობრივ მოხარშული ბატატის შერევით მოჩიში.

წარმოშობა
„კანკორო“ გოტოს რეგიონულ დიალექტზე ნიშნავს თხლად დაჭრილ და მზეზე გამომშრალ ბატატს. თავიდან გოტოს რეგიონში ზამთრისთვის კონსერვირებული საკვების სახით მზადდებოდა, მაგრამ ის გახდა თავისებურება ნაგასაკის პრეფექტურაში, ანუ ტოკუსანჰინიდან გავრცელდა და ასევე იწარმოება და იყიდება მთელ პრეფექტურაში.

ბატატის მოყვანა შესაძლებელია გოტოს კუნძულებზე, მიუხედავად იმისა, რომ იქ ბრტყელი მიწა არ არის და ფერდობები უხვადაა. ასევე, გარდა ამისა, არის მცირე განსხვავება და ცუდ მოსავალს შორის მცირეა და ისინი მდგრადია ტაიფუნის დაზიანების მიმართ, რაც გამორიცხავს შიმშილის რისკს. ამ ხარისხებმა ბატატი გოტოს კუნძულების ეკონომიკის მხარდამჭერ სასიცოცხლო სასოფლო-სამეურნეო პროდუქტად აქცია. მიუხედავად იმისა, რომ უცნობია თუ როდის დაიწყეს ბატატის მოყვანა გოტოს კუნძულებზე,კანბუნის პერიოდში (1661–1672) ის ჩვეულებრივი ხალხის მიერ მოყვანილი კულტურა გახდა, ხოლო 1833 წელს ფუკუეს სამფლობელოში ბატატის კულტივაცია პოპულარიზაციას იწყებდა, რაც არსებული რეგულაციების მკვეთრი ცვლილება იყო. ბატატის კუნძულებზე გავრცელება მეიჯის პერიოდის დასაწყისში, 1860-იანი წლების ბოლოს დაიწყო და ტაიშოს ეპოქისტის (1912-1926) ის გახდა გოტოს კუნძულების ყველაზე უხვი სამეურნეო პროდუქტი.

ბატატის კულტივაცია გოტოში მოგვიანებით თანდათან შემცირდა, რადგან მოთხოვნა, როგორც შოჩუსა და სახამებელ ინგრედიენტებზე შემცირდა. მიუხედავად ამისა, ბევრი ოჯახი კვლავ აკეთებს კანკორო მოჩის იაპონური ახალი წლისთვის, რომ გაუგზავნონ თავიანთ შვილებსა და ნათესავებს, რომლებმაც დატოვეს ეს კუნძულები.

მომზადება
ბატატი ნახევარი თვის განმავლობაში მზეზე რჩება ტენიანობის შესაწოვად. მას აცლიან და თხელ, მრგვალ ნაჭრებად ჭრიან. მოხარშვის შემდეგ, ნაჭრებს მზეზე აშრობენ. მზა პროდუქტი (კანკორო) ინახება.
წებოვან ბრინჯს რეცხავენ, ნახევარი თვის განმავლობაში წყალში აალებენ და შემდეგ ორთქლზე ამზადებენ.
კანკოროს ვედროში ან სხვა ჭურჭელში ცხელ წყალში რეცხავენ. ჭურჭელს თავსახურს ახურავენ და მცირე ხნით დალბობის შემდეგ კანკოროს ორთქლზე ამზადებენ.
ორთქლზე მომზადებულ კანკოროს ათავსებენ ნაღმტყორცნში და მოჩის ჩაქუჩით ფქვავენ. ორთქლზე მომზადებულ წებოვან ბრინჯს უმატებენ და შემდეგ კარგად ფქვავენ. ქარხანაში დამზადების შემდეგ, მოჩის საფქვავი ან მიქსერი გამოიყენება.
მიღებული ნარევი მაგიდაზე გადააქვთ და ნახევარცილინდრებად აყალიბებენ.

მახასიათებლები
-ფერი იცვლება მწვანედან მომწვანო-ყავისფერში. ძალიან ტკბილია და რჩება რბილი დაბალ ტემპერატურებზეც
ტრადიციული მეთოდებით დამზადებისას, მისი მირთმევა შეუძლებელია შწმწვარი საკვების გარეშე, რუ არ შეურევ ანკოსთან და ის ასევე ნაკლებად ტკბილია
სახეობები მოიცავს მოჩის შერეულს იომოგისთან ან შემწვარ სეზამის მარცვლებთან.
ჩვეულებრივი მოჩისთან შედარებით, კანკორო მდიდარია წებოვანი ბრინჯით, რომელიც ერთიანობას უნარჩუნებს, მომზადების დროს დნება მცირე დროის მონაკვეთში. ამიტომ მისი მომზადებისას საჭიროა სიფრთხილე.
იხსნება ნელ ცეცხლზე ხარშვისას
აჰმედ ჰამდი თანფინარის ლიტერატურული მუზეუმ-ბიბლიოთეკა

აჰმეთ ჰამდი თანფინარის ლიტერატურული მუზეუმ-ბიბლიოთეკა — ლიტერატურული მუზეუმი და არქივი, რომელიც მიძღვნილია თურქული ლიტერატურისადმი და დასახელებულია თურქი მწერლისა და ესეისტის აჰმეთ ჰამდი თანფინარის (1901–1962) სახელით. მდებარეობს სტამბოლში, თურქეთში. მუზეუმი დაარსდა კულტურისა და ტურიზმის სამინისტროს მიერ და გაიხსნა 2011 წლის 12 ნოემბერს. ხოლო 1928 წლიდან 1930-იანი წლების ბოლომდე როგორც თურქულ ენასა და ლიტერატურისთვის მიძღვნილი ასოციაციის შეხვედრების ადგილი. ეს ასევე არის ადგილი სხვადასხვა ავტორზე დისკუსიებისთვის, მუზეუმი ასევე მასპინძლობს დროებით სამხატვრო გამოფენებს. ეს არის ასეთი მეოთხე მუზეუმი თურქეთში ანკარის, ადანისა და დიარბაქირის ლიტერატურის მუზეუმების შემდეგ.

მუზეუმის ბიბლიოთეკა ხელმისაწვდომია საზოგადოებრივი ტრანსპორტის ხაზით ტრამვაი 1 (ქაბათაშის რაიონი–ბაღჯილარი) და ღიაა სამუშაო დღეებში 10:00-დან 19:00 საათამდე ადგილობრივი დროით. მუზეუმში შესვლა ხდება გიულჰანეს პარკის კედლების შიდა მხარეს განლაგებული პანდუსის გავლით.

გალერეა
ქუჩუქსუს პავილიონი

ქუჩუქსუს პავილიონი — საზაფხულო პავილიონი სტამბოლში, თურქეთში, რომელიც მდებარეობს ბეიქოზის რაიონის ქიუჩიუქსუს უბანში, ბოსფორის აზიურ სანაპიროზე, ანადოლუჰისარის და ფათიჰ სულთან მეჰმეთის ხიდს შორის. პავილიონს ოსმალეთის სულთნები იყენებდნენ მოკლე ვადით ყოფნისთვის ქვეყნის ექსკურსიებისა და ნადირობის დროს.

ისტორია
პავილიონი დაიკვეთა სულთან აბდულმეჯიდ -მ (1823–1861) და დაპროექტდა არქიტექტორებმა გარაბეტ ამირა ბალიანმა და მისმა ვაჟმა ნიგოღაიოს ბალიანმა ნეობაროკოს სტილში. 1857 წელს დასრულებულმა ნაგებობამ ჩაანაცვლა ორსართულიანი ხის სასახლე, რომელიც აშენდა მაჰმუდ -ის (1696–1754) მმართველობის დროს მისი დიდი ვეზირის დივიტარ მეჰმედ ფაშას მიერ, შემდეგ კი თანმიმდევრულად გამოიყენეს სელიმ -მ (1761–1808) და მაჰმუდ -მ (1785–1839).

შენობა შედგება ორი მთავარი სართულისა და სარდაფისგან 15 27 მ ფართობზე. სხვა პავილიონების ბაღებისგან განსხვავებით, რომლებსაც მაღალი კედლები აქვთ, მისი ბაღი გარშემორტყმულია ლითონის მოსასხმელი რკალით, ოთხივე მხრიდან ერთ-ერთი კარიბჭით. სარდაფი მოწყობილი იყო სამზარეულოთი, სააფთიაქოთი და მსახურთა საცხოვრებლით, ხოლო ზედა სართულები ასახავდა ტრადიციული თურქული სახლის დიზაინს - ოთხი კუთხური ოთახი ცენტრალური დარბაზის გარშემო. წყლის პირას მდებარე ოთახებს ორი ბუხარი აქვთ, ხოლო დანარჩენს თითო-თითო, ყველა დამზადებული ფერადი იტალიური მარმარილოსგან. ოთახებს ამშვენებს ბროლის ჭაღები ბოჰემიიდან, ფარდები, ავეჯის უბნები და ჰერეკეში ნაქსოვი ხალიჩები. დარბაზებსა და ოთახებს ამკობენ ნახატები და ხელოვნების ნიმუშები, ვენის სახელმწიფო ოპერის სცენის დიზაინერს დაევალა ინტერიერის დეკორაცია.

აბდულაზიზის (1830–1876) მმართველობის დროს ფასადს დაემატა უფრო დახვეწილი დეკორაცია; ბაღის ზოგიერთი თავდაპირველი დამხმარე ნაგებობა იმ დროს დაიშალა. რესპუბლიკური ეპოქის დასაწყისში ადგილი რამდენიმე წლის განმავლობაში გამოიყენებოდა როგორც სახელმწიფო სასტუმრო სახლი. 1944 წელს განხორციელებული საფუძვლიანი რესტავრაციის შემდეგ სასახლე საზოგადოებისთვის ღიაა როგორც მუზეუმი.

პავილიონი გამოჩნდა ჯეიმს ბონდის ფილმში „სამყარო არ არის საკმარისი“ როგორც ნავთობის მემკვიდრის ელექტრა კინგის სასახლე ბაქოში. ის ასევე გამოჩნდა პოპულარულ ბოლივუდის ფილმში „ეკ თჰა ტაიგერი“.

გალერეა
ერატოსთენული პერიოდი

ერატოსთენული პერიოდი (; 3.2 — 1.1 მლრდ. წლის წინ) — მთვარის გეოლოგიურ ისტორიაში პერიოდია, რომელიც 3.2 მილიარდი წლის წინ დაიწყო და 2.1 მილიარდი წელი გაგრძელდა. ეს პერიოდი ხასიათდება მთვარეზე ვულკანური აქტივობის შემცირებით, ასევე დარტყმითი მოვლენების სიხშირის თანამედროვე დონემდე შემცირებით. მთვარის ზედაპირის ზოგიერთ უბანში, სპორადული ლავის ნაკადები პერიოდის ბოლომდე გაგრძელდა.

ერატოსთენულ პერიოდში წარმოქმნილი იშვიათი კრატერები არ არის დაფარული ლავის ნაკადებით, ინარჩუნებენ თავიანთ პირველად რგოლის სტრუქტურას და მეორად კრატერებს, მაგრამ დაკარგეს ღია ფერის სხივური სისტემები. ასეთი კრატერების ტიპური მაგალითია ერატოსთენე, რომელმაც პერიოდს სახელი დაარქვა.