iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
კონდრატ ბარდიჟი

კონდრატ ლუკას ძე ბარდიჟი (; დ. 9 მარტი, 1868 — გ. 9 მარტი, 1918) — კაზაკი პოლიტიკოსი და საზოგადო მოღვაწე, რუსეთის იმპერიის - მოწვევის სახელმწიფო სათათბიროს წევრი ყუბანის ოლქიდან, ყუბანის მთავრობაში შინაგან საქმეთა მინისტრი.

ბიოგრაფია
კონდრატ ბარდიჟი დაიბადა სოფელ ბრაუხოვეცკაიაში. სწავლობდა ყუბანის სამხედრო გიმნაზიაში, მაგრამ 1885 წელს იძულებული გახდა დაეტოვებინა იგი, საშუალო სკოლის სხვა თორმეტ მოსწავლესთან ერთად, რომლებიც გარიცხეს „უკანონო წრისადმი“ კუთვნილების გამო. მომდევნო წელს ბარდიჟი შევიდა სტავროპოლის იუნკერთა სასწავლებელში. ორწლიანი სკოლოს წარმატებით გავლის შემდეგ მიენიჭა კორნეტის წოდება და ჩაირიცხა სპარსეთის საზღვარზე განლაგებულ პოლტავის კაზაკთა პოლკში. საზღვარზე 12 წლიანი მსახურების შემდეგ ბარდიჟი მშობლიურ სოფელში დაბრუნდა და სოფლის მეურნეობას შეუდგა.

1903 წელს სოფლის მაცხოვრებლებმა, იგი ორგანიზატორული ნიჭის გამო აირჩიეს ატამანად. 1906 წელს კაზაკებმა გაგზავნეს მათ წარმომადგენელად პირველ სახელმწიფო სათათბიროში.

სათათბიროში ბარდიჟი გახდა სახალხო-თავისუფლების პარტიის წევრი, რომლის წევრი გარდაცვალებამდე დარჩა. იყო ოთხივე მოწვევის სახელმწიფო სათათბიროს წევრი. სათათბიროში მუშაობდა კაზაკთა ჯგუფში, თვითმმართველობისა და საზღვაო კომისიაში. მუშაობდა კაზაკთა რეგიონებში მიწის თვითმმართველობის შემოღებისა და კაზაკებისთვის სამხედრო სამსახურის ხელშეწყობის საკითხებზე. იმავდროულად ასრულებდა შავი ზღვა-ყუბანის რკინიგზის დირექტორის მოვალეობასაც.

თებერვლის რევოლუციის პირველივე დღეებში ბარდიჟი დაბრუნდა ყუბანში, როგორც დროებითი მთავრობის კომისარი, მაგრამ მალევე გადადგა. ყუბანის რადამ აირჩია, ყუბანის წარმომადგენლად დროებითი მთავრობის დროს. 1917 წლის ნოემბრის დასაწყისში ყუბანის რადამ, ყუბანის მთავრობაში იგი დაამტკიცა შინაგან საქმეთა კომისრად. მისი ინიცირებული „პარიტეტულ“ საწყისებზე შეიქმნა ყუბანის პარლამენტი — საკანონმდებლო რადა.

ეკატერინოდარის დაცემამდე ცოტა ხნით ადრე, 1918 წლის 27 თებერვალს, ბარდიჟი მის ორ ვაჟთან და პრაპორშჩიკ დისტერლოსთან და კაზაკ ალექსეი შევჩენკოსთან ერთად დატოვა ქალაქი მანქანით და გაემართა გორიაჩი კლიუჩისკენ. გზად წითელარმიელებმა ტყვედ აიყვანეს და ტუაფსეში საპატიმროში გადაიყვანეს. 1918 წლის 9 მარტს ისინი „რევოლუციურმა“ სასამართლომ გაასამართლა და დახვრიტა.
კილოვატ-საათი

კილოვატ-საათი (აღნიშვნა: ', ') — ენერგიის სისტემგარეშე საზომი ერთეული. გამოიყენება სახალხო მეურნეობაში მოხმარებული ელექტროენერგიისა (ელექტრული ენერგიის მრიცხველების გამოყენებით) და ელექტროენერგეტიკაში — წარმოებული ელექტროენერგიის გასაზომად.

ყურადღება!
ენერგიის აღნიშნული საზომი ერთეულის სიდიდე შეიძლება ჩაიწეროს მხოლოდ „კვტ-სთ“ ან „კვტ·სთ“ ფორმატში, მაგრამ არავითარ შემთხვევაში „კვტ/სთ“, რაც შეუსაბამოა და შეცდომაა!

1 კილოვატ-საათი შეესაბამება 1 კილოვატიანი ელექტრომოწყობილობის მიერ 1 საათის მუშაობის დროს დახარჯული (წარმოებული) ენერგიის რაოდენობას.

1 კვტ⋅სთ = 103 ვტ × 3600 წმ = 3.6 მგჯ

მაგალითად:
2 კვტ სიმძლავრის ელექტროქურა 15 წუთში სითბოდ გადაქცეული მოხმარებული ელექტროენერგია უდრის 2 კვტ × 0.25 სთ = 0.5 კვტ⋅სთ.

სიდიდის სხვა ერთეულებში გადაყვანა
პრაქტიკაში ჩვეულებრივ იყენებენ ჯერად ერთეულებს:
1 ვ·სთ (ვატ-საათი) = კვტ·სთ;
1 ჰვტ·სთ (ჰექტოვატ-საათი) = 0.1 კვტ·სთ;
1 მეგვტ·სთ (მეგავატ-საათი) = კვტ·სთ;
1 გვტ·სთ (გიგავატ-საათი) = კვტ·სთ;
1 ტვტ·სთ (ტერავატ-საათი) = კვტ·სთ.
ნიკოლოზ თაბუკაშვილი

ნიკოლოზ თაბუკაშვილი (დ. 25 აპრილი, 1915, სოფ. ღუდუმექეთი, ახლანდ. ხარაგაულის მუნიციპალიტეტი — გ. 18 ივლისი, 1981, თბილისი) — ქართველი ფერმწერი და პედაგოგი.

1945 წელს დაამთავრა თბილისის სამხატვრო აკადემია (ალექსანდრე ციმაკურიძის კლასი). 1945–1952 წლებში ასწავლიდა იაკობ ნიკოლაძის სახელობის თბილისის სამხატვრო სასწავლებელში. 1952 წლიდან მოღვაწეობდა სოხუმში, იქ დააარსა სამხატვრო სტუდია, 1955 წელს კი – სამხატვრო სკოლა (მოგვიანებით, სასწავლებელიც), რომელსაც ხელმძღვანელობდა 1978 წლამდე. ნიკოლოზ თაბუკაშვილის შემოქმედების ძირითადი თემაა ბუნება (იმერეთის, ქართლის, აფხაზეთის პეიზაჟები). იგი ქართული დაზგური ფერწერის რეალისტური ტრადიციების ერთგული იყო. 1965–1975 წლებში სოხუმში მოეწყო მისი პერსონალური გამოფენები, გარდაცვალების შემდეგ თბილისშიც.

1993 წელს შალვა ამირანაშვილის სახელობის საქართველოს ხელოვნების სახელმწიფო მუზეუმში გაიმართა ნიკოლოზ თაბუკაშვილის, მისი მოწაფეების, აფხაზეთის მხატვრების გამოფენა. ნიკოლოზ თაბუკაშვილის ნამუშევრები ინახება აფხაზეთის სამხატვრო გალერეაში, შალვა ამირანაშვილის სახელობის ხელოვნების მუზეუმში, აღმოსავლეთის ხალხთა ხელოვნების მუზეუმში (მოსკოვი) და კერძო კოლექციებში. დაწესებულია ნიკოლოზ თაბუკაშვილის სახელობის პრემია.

ჯილდოები
1961 — საქართველოს სსრ ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე
1955 — აფხაზეთის ასსრ ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე
კუცია

საკუთარი სახელი კუცია შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

ანა კუცია-ჩოჩია — ქართველი ექიმი-პედიატრი
ვახტანგ კუცია — ქართველი მხატვარი, მუსიკოსი
თამარ კუცია-ღვალაძე — ქართველი ბიბლიოგრაფი, პედაგოგი
კარლო კუცია — ქართველი ისტორიკოსი, აღმოსავლეთმცოდნე
ნესტორ კუცია — ქართველი მრეწველი, ქველმოქმედი
ნიკო კუცია — ქართველი სპორტსმენი (სამბო)
მელია (გვარი)

საკუთარი სახელი მელია შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

ალექსანდრე მელია — ქართველი ინჟინერ-გამომგონებელი
ანზორ მელია — ქართველი კარდიოლოგი
გიორგი მელია — ქართველი სპორტსმენი (ბერძნულ-რომაული ჭიდაობა)
ილია მელია — ქართველი ისტორიკოსი და თეოლოგი
მიხეილ მელია — ქართველი არქიტექტორი
ნიკა მელია — ქართველი პოლიტიკოსი
რომან მელია — ქართველი ინჟინერი, პოლიტიკოსი
სალომე მელია — ქართველი მოჭადრაკე
კარმანის ხაზი

კარმანის ხაზი (ან ფონ კარმანის ხაზი) არის სიმაღლე ზღვის დონიდან, რომელიც პირობითად ითვლება, დედამიწის ატმოსფეროსა და კოსმოსის შორის საზღვრად და არის სახელმწიფოების საჰაერო სივრცის საზღვარი.

საერთაშორისო საავიაციო ფედერაციის დადგენილების მიხედვით, კარმანის ხაზი მდებარეობს ზღვის დონიდან 100 კილომეტრის სიმაღლეზე.

სიმაღლეს, უნგრული წარმოშობის ამერიკელი მეცნიერის თეოდორ ფონ კარმანის სახელი ეწოდა. მან პირველმა დაადგინა, რომ დაახლოებით ამ სიმაღლეზე ატმოსფერო იმდენად იშვიათდება, რომ აეროდინამიკური ავიაცია შეუძლებელი ხდება.

დედამიწის ატმოსფერო გრძელდება კარმანის ხაზის მიღმაც. დედამიწის ატმოსფეროს გარე ნაწილი, ეგზოსფერო, ვრცელდება 10000 კილომეტრ სიმაღლეზე. ასეთ სიმაღლეზე ატმოსფერო, ძირითადად, შედგება წყალბადის ატომებისგან, რომლებსაც შეუძლიათ ატმოსფეროდან გასვლა.
გენერალ მაზნიაშვილის სახელობის ლეგიონი

გიორგი მაზნიაშვილის სახელობის ახალგაზრდული ლეგიონი — ახალგაზრდული, სამოხალისეო და დამოუკიდებელი ორგანიზაცია, რომელიც ახალგაზრდებს უტარებს დაწყებით სამხედრო და საექსპედიციო მომზადებას და იკვლევს სამხედრო ისტორიას. ორგანიზაცია აქტიურად თანამშრომლობს როგორც პრეზიდენტის ადმინისტრაციასთან, ასევე თავდაცვის სამინისტროსა და ეროვნულ გვარდიასთან.

ისტორია
ლეგიონი საკუთარ ისტორიას აკავშირებს საქართველოში ისტორიულად არსებულ ტრადიციას, როდესაც ახალგაზრდები ადრეული ასაკიდანვე ეუფლებოდნენ საბრძოლო ხელოვნებას. თავადაზნაურთა წრეში მომზადება ხდებოდა ცხენოსნობაში, ნადირობაში, მშვილდოსნობაში, შუბის ტყორცნასა და ფარიკაობაში. მასობრივად გავრცელებული იყო ქართული ჭიდაობა, კრივი და სხვა გასამხედროებული თამაშები.

სექციები, პროექტები და კლუბები
ლეგიონი შედგება სხვადასხვა სექციების, პროექტებისა და სპორტული კლუბებისგან. საბაზისო კურსის დასრულების შემდეგ წევრებს შეუძლიათ აირჩიონ სასურველი მიმართულება და გაიღრმავონ ცოდნა.

სამედიცინო სექცია: განსაკუთრებულ ყურადღებას უთმობს გადაუდებელ დახმარებას. სექციის აიპ „ექსტრემალური მედიცინის ცენტრი“ ფლობს საერთაშორისო სერტიფიკატებს . ტარდება და საბრძოლო მაშველების კურსები.
სამთო სექცია: ახორციელებს ასვლებს ქართულ (მყინვარწვერი, უშბა) და უცხოურ (არარატი, ფუჯი) მწვერვალებზე. წევრები რეგულარულად ვარჯიშობენ საჩხერის სამთო მომზადების სკოლაში.
დრონების სექცია: შეისწავლის უპილოტო საფრენი აპარატების პრაქტიკულ გამოყენებას თანამედროვე კონფლიქტებში.
საინჟინრო სექცია: მუშაობს თავშესაფრების, სანგრებისა და ტრანშეების მოწყობაზე, აგრეთვე შენიღბვის მეთოდებზე.
სალაშქრო სექცია: ორიენტირებულია ავტონომიურ პირობებში (ტყე, მთა, ურბანული გარემო) გადარჩენასა და მოქმედებაზე.
კავშირგაბმულობის სექცია: შეისწავლის რაციებთან მუშაობის პრინციპებს და უზრუნველყოფს კავშირს სწავლებების დროს.
ტოპოგრაფია-ორიენტირების სექცია: ასწავლის რუკაზე მუშაობას, კოორდინატების აღებასა და ორიენტირებას.
სამხედრო ისტორიის პროექტი: იკვლევს 1918-1921 წლების რესპუბლიკის შეიარაღებულ ძალებს. 2017 წელს ლეგიონმა პირველად ჩაატარა ტაბახმელას ფრონტის სანგრების არქეოლოგიური შესწავლა.
სპორტული კლუბები: მოიცავს საფეხბურთო გუნდს „ლსკ ლეგიონი“ და მორბენალთა ჯგუფს, რომელმაც 2024 და 2025 წლებში გაიმარჯვა საქველმოქმედო გარბენში „დაჭრილი მებრძოლების მხარდასაჭერად“.
ქველმოქმედება: პროექტის ფარგლებში ლეგიონი პერიოდულად ეხმარება ომის ვეტერანების ოჯახებს.

თანამშრომლობა თავდაცვის უწყებებთან
თავდაცვის სამინისტროსა და ახალგაზრდულ ლეგიონს შორის თანამშრომლობა 2016 წლიდან დაიწყო. ეროვნული გვარდია ლეგიონს უზრუნველყოფს სამხედრო ფორმებითა და ლოჯისტიკით. ლეგიონერები საცეცხლე მომზადებას გადიან სპეციალური ოპერაციების ძალების ბაზაზე.

საერთაშორისო აქტივობა
ლეგიონი მონაწილეობს საერთაშორისო პროექტებში. 2025 წელს ლიეტუვის თავდაცვის სამინისტროს მოხალისეთა ორგანიზაციამ „მსროლელთა კავშირმა“ მოიწვია ლეგიონერებს საერთაშორისო სამხედრო ბანაკში „ “, სადაც მათ სხვადასხვა ქვეყნის წარმომადგენლებთან ერთად გაიარეს მომზადება.

პროგრამა მოიცავდა:
გუნდურ გამოცდებს შეკავშირებისთვის;
ტაქტიკურ მომზადებას და სროლას;
სამთო მომზადებას;
ტაქტიკური მედიცინის საფუძვლებს;
კულტურულ ღონისძიებებს და ექსკურსიას ვილნიუსში.
ნიარპიიო

ნიარპიიო (;ასევე ცნობილი როგორც ნერპესი) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი სამხრეთ-აღმოსავლეთ ბოტნიის ქვერეგიონში, ფინეთში. 2023 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 9 547 ადამიანს შეადგენს. მუნიციპალიტეტის ფართობი 2 334.14 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 9.77 ადამიანია 1 კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტის ერთადერთი ოფიციალური ენაა ფინური ენა.
კრისტიინანკაუპუნკი

კრისტიინანკაუპუნკი — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი სამხრეთ-აღმოსავლეთ ბოტნიის ქვერეგიონში, ფინეთში. 2023 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 6 252 ადამიანს შეადგენს. მუნიციპალიტეტის ფართობი 682.53 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 9.16 ადამიანია 1 კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტის ერთადერთი ოფიციალური ენაა ფინური ენა.
კრუუნუპიი

კრუუნუპიი ( ასევე ცნობილი როგორც კრონობი) — მუნიციპალიტეტი იაკობშტადის ქვერეგიონში, ფინეთში. 2023 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 6 406 ადამიანს შეადგენს. მუნიციპალიტეტის ფართობი 752.65 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 8.99 ადამიანია 1 კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტის ერთადერთი ოფიციალური ენაა ფინური ენა.
ხელევანის თეთრი ციხე

ხელევანის ციხე — არქიტექტურული ძეგლი არტაანის ტერიტორიაზე თურქეთის რესპუბლიკა. მდებარეობს ზ.დ. 1750 მეტრზე. ის განლაგებულია მდინარე მტკვრის ხეობის თავზე, მისი ერთ-ერთი მცირე შენაკადის, მარანდერეს სანახებში, მტკვრის მარჯვენა სანაპიროზე.

ციხე-სიმაგრე ისტორიულ-გეოგრაფიული თვალსაზრისით მიეკუთვნება არტაანს, თუმცა განლაგებულია ჩრდილის ანუ პალაკაციოს ისტორიულ მხარესთან საკმაოდ ახლოს. ჩრდილოეთით მტკვრის მარცხენა სანაპიროს უერთდება მდინარე ერუშეთისწყალი, სადაც ისტორიული ერუშეთია.
ელის ექოლსი

ელის ექოლსი (; დ. 1951) — ამერიკელი ისტორიკოსი, პროფესორი, მწერალი და ფემინისტი.

ბიოგრაფია
ელის ექოლსი არის სამხრეთ კალიფორნიის უნივერსიტეტის ისტორიის პროფესორი და თანამედროვე გენდერული კვლევების ბარბარა სტრეიზანდის სახელობის კათედრის თავმჯდომარე. ცხოვრობს ლოს ანჯელესში. მისი პირველი წიგნი „გაბედე იყო შეუფერებელი: რადიკალური ფემინიზმი ამერიკაში 1967 -75“ იყო მეორე ტალღის ფემინიზმის პირველი სოციალური და ინტელექტუალური ისტორია, რომელიც ხაზს უსვამდა მის მნიშვნელოვან, მაგრამ რთულ ურთიერთობას შავკანიანთა ძალაუფლების მოძრაობასთან და ახალ მემარცხენეებთან. 1990 წელს ამ წიგნმა გუსტავუს მეიერსის სახელობის საუკეთესო წიგნის ტიტული მოიპოვა. ელის ექოლსის მეორე წიგნი: „ტკბილი სამოთხის ნაიარევები: ჯენის ჯოპლინის ცხოვრება და მოღვაწეობა“, წიგნი აღწერს, როკ მუსიკოსის ბიოგრაფიასა და იმ მუიკალურ მოვლენას, რომლის ნაწილიც იყო ჯოპლინი. ლოს ანჯელეს ტაიმსის მიხედვით, ის დასახელდა 1999 წლის ერთ-ერთ საუკეთესო წიგნად. სადაც ავტორი იკვლევს დისკოს „მხურვალებას“ რაშიც გულისხმობს დისკოს მიერ გადატრიალების მოხდენას ამერიკის რასობრივი წესებში , გენდერულ და სექსუალურ ჩვეულებებში, ქცევებში. მუსიკას ხშირად აღიქვამენ, როგორც საზოგადოებრივი ცვლილების ამსახველ საშუალებას, მაგრამ „ ” ცხადყოფს, რომ მუსიკას შესწევს უნარი თავად იყოს ცვლილების მომხდენი.
თე­მი­ნა ტუ­ა­ე­ვა­

თე­მი­ნა ტუ­ა­ე­ვა (; დ. 16 სექტემბერი, 1945, ვლადიკავკაზი) — რუსი მსახიობი, რეჟისორი, სცენარისტი, რუსეთის კულტურის დამსახურებული მუშაკი (2006), ჩრდილოეთი ოსეთის კულტურის დამსახურებული არტისტი (1996), კოსტა ხეთაგუროვის სახელობის პრემიის ლაურეატი (2009), რუსეთის კინემატოგრაფისტთა კავშირის წევრი, რუსეთის ჟურნალისტთა კავშირის წევრი.
ფილმოგრაფია
1976 — „ნატვრის ხე“ — ნარგიზა (რეჟ. თენგიზ აბულაძე)
1982 — „ყუბაჩური სამაჯურის საიდუმლო“ — მანაბა, საიდას და (რეჟ. რაფაელ გასპარიანცი)

გალერეა
ინგვარ მოგზაური

ინგვარ მოგზაური (ძვ. სკანდ. ; ) — შვედი ვიკინგი, რომელიც ხელმძღვანელობდა საქართველოში მებრძოლ ექსპედიციას.

ინგვარ მოგზაურის საგა აღწერს 1041 წელს ვიკინგების უკანასკნელ ლაშქრობას კასპიის ზღვაზე. ექსპედიცია სავარაუდოდ მიზნად ისახავდა ძველი სავაჭრო გზების ხელახლა გახსნას მას შემდეგ, რაც ვოლგის ბულგარელებმა და ხაზარებმა ამ გზაზე დაბრკოლებები შექმნეს. ინგვარ მოგზაურმა ეს ექსპედიცია შვედეთიდან წამოიწყო და მდინარე ვოლგის ქვევით სარაცენების მიწაზე გადავიდა. იქ ყოფნისას ვიკინგებმა, როგორც ჩანს, მონაწილეობა მიიღეს 1042 წელს საქართველოში გამართულ სასირეთის ბრძოლაში.

შვედეთში აღმართული 27 რუნა ეძღვნება ინგვარის შორეულ ლაშქრობას. ინგვარის ძმის რუნა მიუთითებს იმაზე, რომ იგი ოქროს საძიებლად წავიდა აღმოსავლეთში, მაგრამ გარდაიცვალა სარაცინების მიწაზე.
HeForShe

— გაეროს ქალთა ორგანიზაციის სოლიდარობის მოძრაობა გენდერული თანასწორობისთვის.

მოძრაობის მიზანი არის ბიჭებისა და კაცების ჩართულობა გენდერული თანასწორობის მიღწევაში და ბრძოლა ნეგატიური გენდერული ნორმების წინააღმდეგ. მოძრაობა ემყარება აზრს, რომ გენდერული თანასწორობა არის სოციალური, ეკონომიკური და პოლიტიკური საკითხი, რომელიც გავლენას ახდენს ყველა ადამიანზე. -ს ლოგო წარმოადგენს ქალებისა და კაცების ერთობას გენდერული თანასწორობისთვის ბრძოლაში, ვინაიდან მასში გაერთიანებულია ქალისა და კაცის გენდერული სიმბოლოები. „რაც უფრო ბევრს ვსაუბრობდი ფემინიზმზე, მით უფრო მეტად ვაანალიზებდი, რომ ქალების უფლებებისთვის ბრძოლა ძალიან ხშირად ასოცირდებოდა კაცთა სიძულვილზე. თუ რამე ვიცი დარწმუნებით, ისაა, რომ ეს უნდა შეწყდეს. ფემინიზმი არის რწმენა, რომ კაცებსა და ქალებს უნდა ჰქონდეთ თანაბარი უფლებები და შესაძლებლობები. ესაა თეორია სქესთა შორის პოლიტიკური, ეკონომიკური და სოციალური თანასწორობისა“ — ემა უოტსონი, გაეროს ქალთა ორგანიზაციის გლობალური კეთილი ნების ელჩი.

კვლევების მიხედვით, საჭიროა კიდევ 257 წელი გენდერული სხვაობის აღმოსაფხვრელად, რაც საჭიროებს კაცების ჩართულობას. არის გლობალური მცდელობა იმისა, რომ ჩართონ კაცები და ბიჭები სოციალური და კულტურული ბარიერებისგან გათავისუფლებაში, რომლებიც ხელს უშლის ქალებსა და გოგონებს თავიანთი პოტენციალის ასრულებისკენ და შესაბამისად, დადებითი გავლენა მოახდინონ მთელ საზოგადებაზე. გენდერული თანასწორობის მიღწევისთვის საჭიროა ინკლუზიური მიდგომა, რომელიც აღიარებს კაცებისა და ბიჭების მნიშვნელოვან როლს ქალების უფლებებში. იწვევს კაცებსა და ბიჭებს ჩაერთონ თანაბარ პარტნიორებად გენდერული თანასწორობის მიღწევასთან ბრძოლაში, რომელიც სასარგებლოა მთელი კაცობრიობისთვის.

ისტორია
გაეროს გენერალურმა მდივანმა ბან კი მუნმა და გაეროს ქალთა ორგანიზაციის გლობალური კეთილი ნების ელჩმა ემა უოტსონმა წარუდგინეს ეს კამპანია მსოფლიოს 2014 წელს, შედეგად მსოფლიოს გარშემო ასობით ათასმა ადამიანმა, მათ შორის მეტ დეიმონმა და ბარაკ ობამამ, მხარი დაუჭირა ამ კამპანიას. კამპანიის დაწყებისთანავე გაეროს ქალთა ორგანიზაციამ გააკეთა მოწოდება, რომ მობილიზებულიყო პირველი 10000 კაცი კამპანიაში. ამ მიზანს მიაღწიეს სამ დღეში. ახლა ოთხი წლის შემდეგ, -ს ჰყავს 1,3 მილიარდი ერთგული წევრი, რომელთა რიცხვი კვლავ იზრდება. მხოლოდ შეერთებული შტატებიდან 141000+ კაცია ჩართული.
ოდიშარია

საკუთარი სახელი ოდიშარია შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

არჩილ ოდიშარია — გეოლოგი, პოლიტიკოსი
ბაჩო ოდიშარია — ჟურნალისტი
ბექა ოდიშარია — იურისტ-ეკონომისტი, პოლიტიკოსი
გურამ ოდიშარია — მწერალი, პოლიტიკოსი
თამარ ოდიშარია — საბჭოთა პარტიული და სახელმწიფო მოხელე
კონსტანტინე ოდიშარია (მარტვილელი) — სიძველეთა მკვლევარი
რაულ ოდიშარია — ინჟინერი
სერგი ოდიშარია — რენტგენოლოგი
შალვა ოდიშარია — ემიგრანტი, საიდუმლო აგენტი
მანველიშვილები

მანველიშვილები — ქართული დიდებული საგვარეულო, რომელიც ვახტანგ -სთან ერთად გადაიხვეწა რუსეთში. თავიდან სახლობდნენ გურიის სამთავროში, სადაც საუკუნის შუა ხანებამდე არაპრივილეგირებულები იყვნენ. ვახტანგ -ის სიგელში (1725 წ. 21 აგვისტო) მოიხსენიებიან გურულ თავადებად. ზოგიერთი მონაცემის თანახმად მინიჭებული ჰქონდათ „დიდი აზნაურის“ წოდება და ემსახურებოდნენ გურიელებს. ერთი პერიოდი ასკანის ციხისთავებიც ( საუკუნის შუა წლებში) იყვნენ. საუკუნის ნახევრიდან საუკუნის ნახევრამდე ფლობდნენ საკუთარ სათავადოს. თავისი მდგომარეობითაც ისინი თავადებს უახლოვდებობდნენ. 1738 წელს ამავე სტატუსით მსახურობენ რუსეთის იმპერიაში. მანველშვილებმა რუსეთის უღელქვეშ 1863 წ. 3 ივლისს რუსეთის იმპერიის სახელმწიფო საბჭოს უმაღლესი გადაწყვეტილებით თავადობა საქართველოს ტერიტორიაზე (აგრეთვე, თვითონ რუსეთში – ეკატერინოსლავისა და პოლტავის გუბერნიაში). გვარი რუსიფიცირებული იყო, როგორც მანველოვი .
ნინო ლორთქიფანიძე

ნინო ლორთქიფანიძე (დ. 11 ივნისი, 1959, თბილისი) — ქართველი თეატრისა და კინოს მსახიობი.

1980 წელს დაამთავრა შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრალური ინსტიტუტის სამსახიობო ფაკულტეტი.
მოზარდ-მაყურებელთა თეატრში განასახიერა როლები: პრესცენტრი (ფ. შილერი, კ. გოცი „პრინცესა ტურანდოტი“, რეჟ. გ. ბრეგაძე), გუსტავსონი, თეატრის დირექტორი (ასტრიდ ლინდგრენი „პეპი გრძელი წინდა“ რეჟ. გ. თავაძე), დედოფალი (ა. სულაკაური „სალამურა“ რეჟ. კოტე მირიანაშვილი), ქეთო (ნ. დუმბაძე, გ. ლორთქიფანიძე „მე ვხედავ მზეს“, რეჟ. დ. ხვთისიაშვილი), ნათელა, ეთერიკო (ლ. ბუღაძე „7+1“ რეჟ. გ. ქაჩიბაია), ძიძა (იაკობ გოგებაშვილი „იავნანამ რა ჰქმნა?“, რეჟ. ო. ბაღათურია), იბრუხტი (გ. ნახუცრიშვილი „ნაცარქექია“, რეჟ. დ. ხვთისიაშვილი), ეკა (დ. კლდიაშვილი „ირინეს ბედნიერება“, რეჟ. დ. ხვთისიაშვილი) და სხვა. კოტე მარჯანიშვილის თეატრის სცენაზე განსახიერებული როლებიდან აღსანიშნავია: შორენა (კ. გამსახურდია, „დიდოსტატის მარჯვენა“ რეჟ. დ. ანდღულაძე), ია (ვ. კოროსტილიოვი „მარტოობის დღესასწაული“, რეჟ. გ. ლორთქიფანიძე). რუსთაველის სახელობის თეატრის სცენაზე ნათამაშები როლები: ხათუნა (თ. მეტრეველი „შეშლილი, შეშლილი ახალი წელი", რეჟ. რ. ჩხაიძე), ექიმი (თ. ჭილაძე „როლი დამწყები მსახიობი გოგონასათვის“, რეჟ. რ. სტურუა), ვერა (ა. ვამპილოვი „იხვებზე ნადირობა“, რეჟ. ა. ვარსიმაშვილი, „დედა ენა“ რეჟ. რ. სტურუა). გადაღებულია მხატვრულ ფილმებში: „ძილისპირული“, „თეთრი ბაირაღები“, „წიგნი ფიცისა“, „ნუ გააღვიძებ!“, „გამარჯობა ყველას“, „ანდერძი", „ღამის ზარები“ და სხვ.

ფილმოგრაფია
1966 — „მზის საათი“ — (რეჟ. ლერი სიხარულიძე)
1980 — „გამარჯობა ყველას“ (ფიროსმანი) — ია (რეჟ. გიგა ლორთქიფანიძე)
1982 — „ანდერძი“ — ნინო (რეჟ. ნანა დვალიშვილი)
1983 — „წიგნი ფიცისა“ — აიდე (რეჟ. გიგა ლორთქიფანიძე)
1983 — „ძილისპირული“ — ნინო (რეჟ. ნარგიზა გარდაფხაძე)
1990 — „თეთრი ბაირაღები“ — ნუნუ ექიმი (რეჟ. გიგა ლორთქიფანიძე)
1997 — „ღამის ზარები“ — კირა (რეჟ. გიგა ლორთქიფანიძე)
1993 — „დინოზავრის კვერცხი“ (და სასახლეში ვნახავ სიხარულს…) — (რეჟ. ქეთი დოლიძე)
2003 — „ღმერთო, რისი გულისთვის… – უმადური“ — (რეჟ. გიგა ლორთქიფანიძე)
დინოზავრის კვერცხი

„დინოზავრის კვერცხი (და სასახლეში ვნახავ სიხარულს…)“ — სს „ქართული ფილმის“ 1993 წლის მხატვრული ფილმი, რომლის რეჟისორია ქეთი დოლიძე.

სიუჟეტი
პოლონეთში სამეცნიერო სიმპოზიუმზე გამგზავრებულ ქართველ მეცნიერთა ჯგუფს ძველ ციხე-სიმაგრეში დააბინავებენ. ჯგუფის ერთ-ერთი წევრით პოლონელ დიდგვაროვანთა შთამომავალი, შუახნის მამაკაცი მოიხიბლება. მანამდე მოკრძალებულ, შეუმჩნეველ მეცნიერს სიყვარული მომხიბვლელ ქალად აქცევს.

როლებს ასრულებენ
მარი (მარინა) ჯანაშია — ლიზა ოცხელი
დანიელ ოლბრიხსკი — მიხაილი
ბეატა ტიშკევიჩი — ეველინა
გივი დგებუაძე — შალვა
იან მახულსკი — ვაცეკი
ნანული სარაჯიშვილი — ზიზი
მარია სუიბი — მარია
ნინო ლორთქიფანიძე — დოდო
იეჟი ნოვაკი — მოხუცი ებრაელი
იან პავლოვსკი — აკადემიკოსი
ზიგმუნდ ბლავუტი — ზიგმუნდი
დარიუსჰ გნატოვსკი — მზარეული
ქეთი დოლიძე — და
ლია კაპანაძე
თამარ ბზიავა
თორნიკე ბზიავა
გიო ბადრიძე
სხულუხია

საკუთარი სახელი სხულუხია შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

გრიგოლ სხულუხია — საბჭოთა კავშირის გმირი, უმცროსი სერჟანტი
ვინარი სხულუხია — აგრონომი, სოციალისტური შრომის გმირი
მირზა სხულუხია — სპორტსმენი (თავისუფალი ჭიდაობა)
სპირიდონ სხულუხია — მსოფლიო ომის მონაწილე, წმ. გიორგის ორდენის კავალერი
არტემ ბეროიანი

არტემ ბეროიანი (დ. 22 ივნისი, 1878, თბილისი — გ. იანვარი, 1963) — თბილისის სომხური დრამატული თეატრის მსახიობი, საქართველოს სსრ დამსახურებული არტისტი (1934), საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი (1941).

ბიოგრაფია
არტემ ბეროიანი დაიბადა თბილისში 1878 წლის 22 ივნისს. სამრევლო სკოლის დამთავრების შემდეგ მუშაობა დაიწყო ლითონის სადნობ სახელოსნოში, ხოლო ერთი წლის შემდეგ გადავიდა თბილისის რკინიგზის სახელოსნოში — დეპოში. პარალელურად მონაწილეობდა „ავჭალის“ აუდიტორიაში გამართულ წარმოდგენებში. 1898 წელს მონაწილეობა მიიღო ბაქოში მოწყობილ გაფიცვებში. 1899 წელს პირველად გამოვიდა ერთ-ერთ მთავარ როლში სპექტაკლში „მსხვერპლის ნაცვლად მსხვერპლი“. 1901 წელს მუშაობა დაიწყო სომხურ დრამატულ დასში. იგი საბჭოთა სომხური თეატრის ერთ-ერთი დამაარსებელია. 1924 წელს მისი თაოსნობით ერევანში დაარსდა „რევოლუციური თეატრი“.

1925 წლიდან გარდაცვალებამდე თბილისის სომხური დრამატული თეატრის მსახიობი იყო. ნათამაშები აქვს 400-ზე მეტი როლი, რომელთა შორის აღსანიშნავია: ზამბახოვი, ზიმზიმოვი, ფარსიღა (გ. სუნდუკიანის „ხათაბალა“, „პეპო“, „დაქცეული ოჯახი“), სატინი (მ. გორკის „ფსკერზე“), ანანია (გ. სუმბათაშვილის „ღალატი“), იაგო (უ. შექსპირის „ოტელო“), ფერდინანდი (ფ. შილერის „ვერაგობა და სიყვარული“), ნეზმანოვი (ა. ოსტროვსკის „უდანაშაულო დამნაშავენი“), ბერესტი (ა. კორნეიჩუკის „პლატონ კრეჩეტი“), ბაღდასარი (ვ. ფაფაზიანის „კლდე“), შტეფანი (ი. გალანის „სიყვარული გარიჟრაჟზე“) და სხვა.

1935 წელს ითამაშა ამო ბეკ-ნაზაროვის მიერ კინოსტუდია „არმენფილმში“ გადაღებულ პირველ ხმოვან მხატვრულ ფილმში „პეპო“.

ჯილდოები და აღიარება
1934 — საქართველოს დამსახურებული არტისტი
1941 — საქართველოს სახალხო არტისტი
ეკატერინე ვერულეიშვილი

ეკატერინე ვერულეიშვილი (ეკატერინე ვერულაშვილი) (დ. 27 ივლისი, 1917, თბილისი — გ. 28 სექტემბერი, 1973, იქვე) — ქართველი თეატრისა და კინოს მსახიობი, საქართველოს დამსახურებული არტისტი (1966).

ბიოგრაფია
დაიბადა 1917 წლის 27 ივლისს თბილისში. 1940 წელს დაამთავრა თბილისის შ. რუსთაველის სახელობის თეატრალური ინსტიტუტი. 1940–1942 წლებში მუშაობდა მსახიობად ქუთაისის ლ. მესხიშვილის სახ. დრამატულ თეატრში. 1943 წლიდან იყო მსახიობი ხაშურის, გორის და თელავის დრამატულ თეატრებში. 1956 წლიდან სიცოცხლის ბოლომდე თბილისის კ. მარჯანიშვილის სახელობის აკადემიურ თეატრში მოღვაწეობდა. შექმნა სახასიათო და კომედიურ სახეთა მთელი გალერეა: ქაბატო (ა. ცაგარელის „ხანუმა“), ლამაზისეული (ი. ჭავჭავაძის „კაცია ადამიანი?!“), სოფი (ფ. შილერის „ვერაგობა და სიყვარული“), მუზა (კ. ბუაჩიძის „მკაცრი ქალიშვილები“), გაიანე (ა. სუმბათაშვილის „ღალატი“), კეკელა (შ. დადიანის „გუშინდელნი“), რუსუდანი (მ. ჯაფარიძის „ჟამთაბერის ასული“), დარო (ტ. რამიშვილის „სტუმარ-მასპინძელი“), ოთარაანთ ქვრივი (ი. ჭავჭავაძის „ოთარაანთ ქვრივი“), ნინო (შ. ნარსიას „გრძნობის ჭიდილი“), ირინა პანტელეიმონოვნა (ნ. გოგოლის „ქორწინება“), პორტაპოვნა (ა. ოსტოვსკის „უმზითვო“), მართა (ნ. დუმბაძისა და გ. ლორთქიფანიძის „მე ბებია ილიკო და ილარიონი“) და სხვა.

კინოფილმებში შეასრულა ოცამდე სახასიათო როლი, რომელთაგან განსაკუთრებით აღსანიშნავია: სასიდედრო (მ. კობახიძის „ქორწილი“, 1964), დამსვენებელი ქალი („წარსული ზაფხული“, 1959), მეზობელი („კეთილი ადამიანები“; 1961), ჭორიკანა („მალე გაზაფხული მოვა“, 1967), დედა („ალადინის ჯადოსნური ლამპარი“, 1967). აღიარებულია ეპიზოდური როლების ერთ-ერთ საუკეთესო შემსრულებლად.

ჯილდოები და აღიარება
1966 — საქართველოს დამსახურებული არტისტი

ფილმოგრაფია
1958 — სხვისი შვილები
1959 — წარსული ზაფხული — დამსვენებელი ქალი
1961 — ერთი ცის ქვეშ — კოსმეტოლოგი
1961 — კეთილი ადამიანები — მეზობელი
1962 — მე, ბებია, ილიკო და ილარიონი — სოფლელი ქალი
1962 — გზაში — დარეჯანი
1963 — ცეროდენა რაინდები — პელაგო
1964 — ქორწილი — სასიდედრო
1965 — ვინ შეკაზმავს ცხენს — მარასა
1965 — მიხა — სოფლელი ქალი
1965 — ბოდიში, თქვენ გელით სიკვდილი — ფოსტის თანამშრომელი
1965 — მე ვხედავ მზეს — თხის პატრონი
1966 — შეხვედრა წარსულთან — ეფროსინე
1967 — მალე გაზაფხული მოვა — ჭორიკანა
1967 — ალადინის ჯადოსნური ლამპარი — ალადინის დედა
1968 — განგაში
1969 — მოლოდინი — კატუშა
1969 — არ იდარდო! — თამარი
1969 — დიდედები და შვილიშვილები — მათიკო
1970 — ჩემი ქალაქის ვარსკვლავი — მამიდა
1971 — გელა — სპეკულანტი
1972 — როცა აყვავდა ნუში — მეზობელი
1973 — — მის უოტსონი („მოსფილმი“)
ქარდავა

საკუთარი სახელი ქარდავა შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

ბაჩუკი ქარდავა — იურისტი, პოლიტიკოსი
ბაქარ ქარდავა — ფეხბურთელი
ლევან ქარდავა — იურისტი, პოლიტიკოსი
ფრიდონ ქარდავა — მწერალ ქარდა ქარდუხის ნამდვილი სახელი და გვარი
შალვა ქარდავა — სპორტსმენი (ძიუდო)
ცაცა ქარდავა — სოფლის მეურნეობის მუშაკი
შეროზია

საკუთარი სახელი შეროზია შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

აპოლონ შეროზია — ფილოსოფოსი
ბესიკ შეროზია — ფეხბურთის მწვრთნელი
გურამ შეროზია — ბლოგერი, ტელეჟურნალისტი, მარკეტერი
ლუკა შეროზია — ფეხბურთელი
კალისტრატე შეროზია — საბჭოთა პარტიული მოხელე
მედეა შეროზია — ისტორიკოსი, ნუმიზმატი