iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ფრანგისტან გაბაევი

ფრანგისტან გაბაევი (დ. 4 ოქტომბერი, 1853, ერტისი — გ. 1928, პანჩევო) — ქართველი სამხედრო პირი.

ბიოგრაფია
ფრანგისტანმა დაწყებითი განათლება ოჯახში მიიღო. 1872 წელს დაამთავრა კიევის ვლადიმერის სახელობის სამხედრო გიმნაზია. იმავე წელს დაიწყო ჯარში სამსახური. 1874 წელს ალქსანდრეს სამხედრო სასწავლებელი დაასრულა და პრაპორშჩიკის ჩინით განამწესეს კავკასიის პირველ ქვეით ბატალიონში. 1877 წელს პოდპორუჩიკის წოდება მიიღო. მონაწილეობდა რუსეთ-თურქეთის ომში. წარმატებული სამხედრო სამსახურისთვის 1878 წელს გახდა პორუჩიკი, 1881 წელს — შტაბსკაპიტანი, 1882-ში — კაპიტანი. 1884-1893 წლებში მეთაურობდა როტას, 1993-1897 წლებში ბატალიონს. 1893 წლიდან პოდპოლკოვნიკია. მონაწილეობდა რუსეთ–იაპონიის ომში (1904–1905). 1907 წელს პენსიაზე გავიდა, მაგრამ პირველი მსოფლიო ომის დაწყების შემდეგ იმავე ჩინით დაბრუნდა სამხედრო სამსახურში. 1914 წელს კავკასიის მე-3 მსროლელი ბრიგადის უფროსია, ერზერუმის შეტევის მონაწილე. იყო ეკატერინბურგის 37-ე ქვეითთა პოლკის მეთაურის მოადგილე, ბობრუისკის 301-ე ქვეითთა პოლკის მეთაური. 1917 წლიდან გენერალ-მაიორის ჩინით ხელმძღვანელობდა მე-4 ქვეითთა განსაკუთრებულ დივიზიას. სამოქალაქო ომის დროს, 1918 წლის ნოემბერ-დეკემბერში, უკრაინაში გეტმანთა ჯარში კიევის რუს მოხალისეთა დაჯგუფებას მეთაურობდა. გეტმანის რეჟიმის დამარცხების შემდეგ თეთრ მოძრაობას შეუერთდა სამხრეთ რუსეთის შეიარაღებულ ძალებში. 1920 წლის ზაფხულში ყირიმში იბრძოდა და გენერალ ვრანგელის ჯარებთან ერთად გაიხიზნა იუგოსლავიაში. ემიგრაციაში იყო ვლადიმირის კადეტთა კორპუსის სამეურვეო საზოგადოების თავმჯდომარე და საპატიო წევრი; რუს სამხედრო ინვალიდთა კავშირის საპატიო წევრი და პავლოვის სამხედრო სასწავლებლის იუნკერთა ურთიერთდახმარების საზოგადოების წევრი. გარდაიცვალა 1928 წლის პირველ იანვარს სერბეთში, ქალაქ პანჩევოში. დაკრძალულია ადგილობრივ სასაფლაოზე. გენერალი გაბაევი დაჯილდოებული იყო წმინდა გიორგის ხარისხის, წმინდა სტანისლავის ხარისხის მახვილებითა და ბაფთით (1877), წმინდა ანას ხარისხის მახვილებითა და ბაფთით (1879), წმინდა სტანისლავის ხარისხის (1893), წმინდა ანას ხარისხის (1898), წმინდა ვლადიმერის ხარისხის მახვილებით (1916) ორდენებით.
სექსუალური დისფუნქცია

სექსუალური დისფუნქცია, სექსუალური დარღვევა — დარღვევა, რომელიც აწუხებს ინდივიდს ან წყვილს ნორმალური სექსუალური აქტივობის რომელიმე ეტაპზე, მათ შორის ფიზიკური სიამოვნების, სქესობრივი ლტოლვის, პრეფერენციების, აღგზნების ან ორგაზმის კუთხით. ჯანდაცვის მსოფლიო ორგანიზაცია სექსუალურ დისფუნქციას შემდეგნაირად განმარტავს: „პიროვნების მხრიდან იმის შეუძლებლობა, რომ სექსუალურ ურთიერთობაში ისე მიიღოს მონაწილეობა, როგორც ისურვებდა“. ეს განმარტება საკმაოდ ფართოა და მრავალი ინტერპრეტაციის საშუალებას იძლევა. -5-ის მიხედვით, სექსუალური დისფუნქციის დიაგნოზის დასასმელად საჭიროა, რომ ადამიანს მინიმუმ ექვსი თვის განმავლობაში აწუხებდეს უკიდურესი დისკომფორტი და ინტერპერსონალური პრობლემები (გამონაკლისია მედიკამენტებით გამოწვეული სექსუალური დარღვევა). სექსუალურ დისფუნქციას შეიძლება ძალიან დიდი ზეგავლენა ჰქონდეს ადამიანის სექსუალური ცხოვრების ხარისხზე.
ოქროთვალა

ოქროთვალა — მწერების გვარი მაწუხელასებრთა ოჯახისა. ტანადი ბუზებია (სიგრძე 7–12 მმ). ფრთებზე ჩვეულებრივ მუქი კონტრასტული განივი ზოლები და ლაქებია, მუცელი კაშკაშა ყვითელ-შავი ნახატითაა, იშვიათად შავი. თვალები ოქროსფერ-მწვანეა (აქედან სახელი). ფართოდ არიან გავრცელებული. ცნობილია 250-ზე მეტი სახეობა. ყველაზე მეტად მრავალფეროვნებია ამერიკაში. მამალი იკვებება ნექტრით, დედალი — სისხლით (მსხვილი ჩლიქოსნებისა და ადამიანის), აგრეთვე მცენარეთა ტკბილი წვენით და ბუგრების გამონაყოფით. ყველაზე აქტიურები არიან ცხელ მზიან დღეებში. მატლები თითისტარისებრია, ფერად მოყვითალო-მომწვანო ან მომწვანო. ბინადრობენ გადატენიანებულ ნიადაგში გაუდინარი ან მცირედ გამდინარე წყალსატევების ნაპირებთან, რამდენიმე — თავთხელ წყლებში ხშირ წყალმცენარეებს შორის. იკვებებიან ხრწნადი ორგანული ნარჩენებით, ზოგიერთი მტაცებელია. გადააქვთ ტულარემიისა და ციმბირის წყლულის გამომწვევები. აფრიკაში ოქროთვალა ლაოაზის გამომწვევი ფილარიების პარაზიტული ჭიების სპეციფიკური გადამტანია.
ლია მაჭავარიანი

ლია მაჭავარიანი (დ. 6 თებერვალი, 1960, თბილისი) — ქართველი გეოგრაფი, მეცნიერი და პედაგოგი. გეოგრაფიის მეცნიერებათა დოქტორი (2006).

ბიოგრაფია
1982 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტი ნიადაგთმცოდნეობის სპეციალობით.

1982-1990 წლებში მუშაობდა ხმელეთის ჰიდროლოგიისა და ნიადაგთმცოდნეობის კათედრის ლაბორანტად. პერიოდულად (1982-1988) სტაჟირებას გადიოდა ქალაქ მოსკოვში ვასილი დოკუჩაევის სახელობის ნიადაგთმცოდნეობის სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტსა და მიხეილ ლომონოსოვის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტში, სადაც დაეუფლა ნიადაგთმცოდნეობის ახალ მიმართულებას — მიკროპედოლოგიას. 1990 წლიდან იმავე კათედრის მასწავლებელია, ხოლო 1992 წლიდან კათედრის დოცენტი. 1993-1999 წლებში შეთავსებით მუშაობდა თბილისის ეკონომიკურ ურთიერთობათა სახელმწიფო ინსტიტუტში გეოპოლიტიკის კათედრის გამგედ, სადაც მის მიერ დაარსებულ იქნა სამეცნიერო შრომების კრებული (1997, 1999). 1998-2006 წლებში თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი, საქართველოს გეოგრაფიის კათედრა, გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტი, დოცენტი. 2003-2005 წლებში დეკანის მოადგილე. 2007-2011 წლებში ზუსტ და საბუნებისმეტყველო მეცნიერებათა ფაკულტეტი, სასწავლო პროცესის მართვისა და სამეცნიერო კვლევების სამსახურის უფროსი სპეციალისტი. 2006-2012 წლებში ზუსტ და საბუნებისმეტყველო მეცნიერებათა ფაკულტეტი, ასოცირებული პროფესორი. 2012 წლიდან პროფესორი. 1992 წელს მიწვეული იყო გერმანიაში (ბავარია) ბუნების დაცვის ფედერალური სააგენტოს პროგრამით სემინარზე — ეროზიებთან, ღვარცოფებთან და ზვავებთან ბრძოლის ბიოლოგიურ-ტექნიკური მეთოდების გასაცნობად, ხოლო 1997 წელს მიწვეული იყო ფილიპსის სახელობის მარბურგის უნვიერსიტეტში (გერმანია), სადაც გაიარა გეოინფორმაციული სისტემებისა და დისტანციური კვლევის კურსები, 2002 წელს კი ქალაქ თელ-ავივში (ისრაელი) მსოფლიო მეტეოროლოგიური ორგანიზაციის მიერ „მაშავის“ პროგრამით ორგანიზებული აგრომეტეოროლოგიური კურსები. საპატრიარქოს რადიო „ივერიაში“ მიჰყავდა გადაცემა საქართველოს გეოგრაფიაში (2001). მას არაერთ სამეცნიერო სიმპოზუმსა და სემინარის მუშობაში აქვს მიღებული მონაწილეობა. გამოქვეყნებული აქვს სამეცნიერო, სამეცნიერო-პოპულარული და სასწავლო-მეთოდური ნაშრომები. მონაწილეობდა საერთაშორისო ორგანიზაციების პროგრამით გამოცხადებულ სამეცნიერო პროექტების შესრულებაში. თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის წარმომადგენლობითი საბჭოს (სენატის) წევრი. საქართველოს მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის აკადემიურ საბჭოსთან არსებული „ბუნებრივი რესურსების დაცვისა და რაციონალურად გამოყენების უწყებათშორისი კომისიის“ წევრი. განათლების ხარისხის განვითარების ეროვნული ცენტრის აკრედიტაციის ექსპერტი. თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის საბაკალავრო პროგრამის „გეოგრაფია“ ხელმძღვანელი. სამაგისტრო პროგრამის „ფიზიკური გეოგრაფია და გარემოს მდგრადი განვითარება“ თანახელმძღვანელი. სადოქტორო პროგრამის „გამოყენებითი ეკოლოგია“ ხელმძღვანელი. ზუსტ და საბუნებისმეტყველო მეცნიერებათა ფაკულტეტთან არსებული „გამოყენებითი ეკოლოგიის“ ინსტიტუტის დირექტორი.

საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „საქართველოს სუბტროპიკული ეწერი ნიადაგების მიკრომორფოლოგია და მიკროქიმია“, დაიცვა 1989 წელს.
მენოპაუზა

მენოპაუზა, იგივე კლიმაქტერიული პერიოდი — ეტაპი ქალის ცხოვრებაში, როდესაც მენსტრუალური ციკლი მთლიანად წყდება და ქალი აღარ არის ფერტილური. მენოპაუზა, როგორც წესი, 48-იდან 52 წლამდე ასაკის შუალედში დგება. სამედიცინო პროფესიონალები ხშირად მენოპაუზალური პერიოდის ათვლას იწყებენ მაშინ, როდესაც ქალს მენსტრუალური სისხლდენა უკვე 12 თვის განმავლობაში არ ჰქონია. ის ზოგჯერ ასევე საკვერცხეების მიერ ჰორმონების წარმოების შემცირებით განისაზღვრება.
თეიმურაზ რევაზიშვილი

თეიმურაზ რევაზიშვილი (დ. 30 იანვარი, 1943, თბილისი — გ. 14 სექტემბერი, 2016) — ქართველი ონკოლოგ-გინეკოლოგი, მედიცინის მეცნიერებათა კანდიდატი.

ბიოგრაფია
1967 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის სამკურნალო ფაკულტეტი.

1967-1971 წლებში იყო გორის სამშობიარო სახლის ექიმი-მეან-გინეკოლოგი; 1971-1973 წლებში კლინიკური ორდინატურა გაიარა ლენინგრადის პეტროვის სახელობის ონკოლოგიის სამეცნიერო-კვლევით უნივერსიტეტში; 1973-1977 წლებში მუშაობდა საქართველოს რესპუბლიკური კლინიკური ონკოლოგიური დისპანსერის გინეკოლოგიურ განყოფილებაში; 1977-1995 წლებში იყო საქართველოს ჯანდაცვის სამინისტროს ონკოლოგიური სამეცნიერო ცენტრის სხივური გინეკოლოგიის განყოფილების ექიმი, 1995 წლიდან საქართველოს ჯანდაცვის სამინისტროს პროფ. ღვამიჩავას სახელობის ონკოლოგიური სამეცნიერო ცენტრის სხივური გინეკოლოგიის განყოფილების გამგე. ავტორია 24 სამეცნიერო ნაშრომისა საშვილოსნოს ყელის, ტანისა და საშოს კიბოს პროფილაქტიკისა და მკურნალობის აქტუალურ საკითხებზე.

საკანდიდატო დისერტაციის თემა — დაიცვა 1988 წელს „საშვილოსნოს ყელის ტაკვის კიბოს პროფილაქტიკა და მკურნალობა“.

ორგანიზაციის წევრი
კ. ვეფხვაძის სახელობის გინეკოლოგ-ონკოლოგთა საზოგადოება, წევრი
ოლეგ გეგეჭკორი

ოლეგ იროდიონის ძე გეგეჭკორი (დ. 9 იანვარი, 1972, ყირიმის ოლქი, უკრაინის სსრ, — გ. 8 მარტი, 2022, კიევის ოლქი, დაკრძალულია კრემენჩუკში) — უკრაინელი სამხედრო მფრინავი, პოლკოვნიკი (2022), წარმოშობით ქართველი. დაიღუპა რუსეთის ჯარებთან ბრძოლაში. მინიჭებული აქვს უკრაინის გმირის წოდება (7 მაისი, 2022, სიკვდილის შემდეგ).

გეგეჭკორი დაიბადა ყირიმში, სამხედრო მფრინავის ოჯახში. სწავლობდა ქ. კრემენჩუკის (პოლტავის ოლქი) სავერტმფრენო სასწავლებელში. მსახურობდა ხერსონის ოლქში, საარმიო ავიაციის ცალკე ბრიგადაში. დამოუკიდებელი ფრენებისთვის წვრთნიდა კურსანტებს. 2014 წლიდან მონაწილეობდა საბრძოლო მოქმედებებში დონბასში, თავი გამოიჩინა ბრძოლაში დებალცევესთან. 2022 წელს, რუსეთის თავდასხმის დროს, მეთაურობდა უკრაინის სახმელეთო ჯარების საარმიო ავიაციის მე-11 ცალკე ბრიგადის ვერტმფრენთა ესკადრილიას. დაიღუპა მისი საფრენი აპარატის ჩამოგდების შედეგად კიევის მახლობლად. დაჯილდოებულია ორდენით „მამაცობისთვის“ ( ხარისხი, 2022) და უკრაინის გმირის წოდებით (2022, სიკვდილის შემდეგ).
დალი მიქაუტაძე

დალი მიქაუტაძე (დ. 21 ივნისი, 1949, ქუთაისი) — ქართველი გეოგრაფი, მეცნიერი და პედაგოგი.

ბიოგრაფია
1972 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტი მეტეოროლოგია-კლიმატოლოგიის სპეციალობით. 1972-1975 წლებში გაიარა ასპირანტურის კურსი მეტეოროლოგია-კლიმატოლოგიის განხრით.

1978-1979 წლებში ქუთაისის პედაგოგიური ინსტიტუტის გეოგრაფიის კათედრის მასწავლებელი. 1979-1982 წლებში — გეოგრაფიის კათედრის უფროსი მასწავლებელი. 1982-2005 წლებში — გეოგრაფიის კათედრის დოცენტი. 2005 წლიდან მედიცინისა და საბუნებისმეტყვრლო მეცნიერებათა ფაკულტეტის დეკანის მოადგილე გეოგრაფიის მიმართულებით. 2007 წლიდან — ზუსტ და საბუნებისმეტყველო მეცნიერებათა ფაკულტეტის სასწავლო-სამეცნიერო პროცესის კოორდინატორი. 2006 წლიდან აკაკი წერეთლის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფიის დეპარტამენტის ასოცირებული პროფესორი. 2006-2014 წლებში — გეოგრაფიის დეპარტამენტის კოორდინატორი, ზუსტ და საბუნებისმეტყველო მეცნიერებათა ფაკულტეტის საბჭოს წევრი. მის სადისერტაციო ნაშრომში გამოკვლეულია ზღვისპირა რაიონების კლიმატური პირობების კავშირი ტროპოსფეროს სრული ენერგიის მდგენელებთან. დადგენილია ურთიერთ-დამოკიდებულება ამ მდგენელებსა და ატმოსფერულ ნალექებს შორის. მიღებულია საპროგნოზო განტოლება თავსხმა ნალექების წინასწარმეტყველებისათვის, 36-72 საათით ადრე. მისი კვლევის ობიექტს შეადგენს ეკოლოგიის საკითხები. ჩატარებული აქვს საინტერესო სამუშოები ატმოსფერული ჰაერის დამაჭუჭყიანებელ ზოგიერთ ინგრედიენტსა და მეტეოროლოგიურ ელემენტებს შორის ურთიერთკავშირის გამოვლენის მიზნით. მიღებული შედეგები გაშუქებულია ხელნაწერ ფონდებში. გამოქვეყნებული აქვს 53 სამეცნიერო ნაშრომი.

საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „ჰაერის მასების ტრანსფორმაცია შავი ზღვის ზედაპირზე გადმოსვლისას“, დაიცვა 1977 წელს.
CNICK

( წარმოითქმის ; ) — ქართული მაღალტექნოლოგიური სტარტაპი, რომელიც 2016 წელს თბილისში დაფუძნდა.

ისტორია
კომპანია 2016 წელს ქართველმა სტუდენტებმა: დავით კვიციანმა, კობა ცერცვაძემ და გიორგი მიქაცაძემ დააარსეს.

პროდუქტები
-მა შექმნა პირველი ეკო-მეგობრული ჭკვიანი ბეჭედი, რომელიც დამზადებულია ხისა და გადამუშავებული მასალებისაგან. ხის გარდა, კომპანია აწარმოებს კერამიკის ბეჭდებს. ამ ტიპის ბეჭდები მზადდება ცირკონის კერამიკითა და მინერალური ქვებით. პროდუქტის შეძენისას მომხმარებელს შესაძლებლობა აქვს თავად შეარჩიოს ბეჭდის სტილი, ფერი და დაიტანოს მასზე სასურველი სიმბოლო ან წარწერა.

ტესლას ბეჭედი
2019 წელს -მა გამოუშვა ტესლას გასაღები ბეჭედი ტესლას შემდეგი მოდელებისთვის: 3, , და . ბეჭედი თითის დაჭერით იძლევა მანქანის ჩაკეტვის, გაღებისა და დაქოქვის შესაძლებლობას. ეს არის უბატარეო მოწყობილობა და არ საჭიროებს დატენვას.
ელენე სალუქვაძე

ელენე სალუქვაძე (დ. 25 თებერვალი, 1959, თბილისი) — ქართველი გეოგრაფი და მეცნიერი.

ბიოგრაფია
1982 წელს დაამთავრა თბილისის პედაგოგიური უნივერსიტეტის საბუნებისმეტყველო ფაკულტეტი გეოგრაფია-ბიოლოგიის სპეციალობით. 1986 წელს გაიარა ასპირანტურის კურსი ვახუშტი ბაგრატიონის გეოგრაფიის ინსტიტუტში, სპეციალობა — „ფიზიკური გეოგრაფია, ლანდშაფტების გეოფიზიკა და გეოქიმია“.

1986-1993 წლებში საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტის ფიზიკური გეოგრაფიის განყოფილების უმცროსი მეცნიერ-თანამშრომელი; 1993 წელს ლანდშაფტმცოდნეობის განყოფილების უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი; 1993-2006 წლებში ფიზიკური გეოგრაფიის განყოფილების უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი, სამეცნიერო სემინარის სწავლული მდივანი; 2006-2012 წლებში უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი, სამეცნიერო საბჭოს სწავლული მდივანი; 2012 წლიდან ვახუშტი ბაგრატიონის გეოგრაფიის ინსტიტუტის დირექტორის მოადგილე. 1993-1994 წლებში თბილისის 6-ე გიმნაზიის გეოგრაფიის მასწავლებელი; 1998-2006 წლებში თბილისის სულხან-საბა ორბელიანის სახელობის სახელმწიფო პედაგოგიური უნივერსიტეტის გეოგრაფიის კათედრის დოცენტი; 1999-2003 წლებში — თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სოხუმის ფილიალის გეოგრაფიის კათედრის დოცენტი; 2007-2011 წლებში ილია ჭავჭავაძის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მოწვეული ლექტორი; 2014 წლიდან თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სოციალურ და პოლიტიკურ მეცნიერებათა ფაკულტეტის მოწვეული ლექტორი. გამოქვეყნებული აქვს სამეცნიერო ნაშრომები. გეოგრაფიის დოქტორი.

საკანდიდატო დისერტაციის თემა — დაიცვა 1993 წელს „მსხვილი სამრეწველო ცენტრების საგარეუბნო ზონების ლანდშაფტურ-ეკოლოგიური ანალიზი რაციონალური ბუნებათსარგებლობის მიზნით (ქალაქების თბილისისა და რუსთავის მაგალითზე)“.

ორგანიზაციის წევრი
ალ ჯავახიშვილის სახელობის საქართველოს გეოგრაფიული საზოგადოება, სამეცნიერო საბჭოს წევრი
მლეფაატი

მლეფაატი — არქეოლოგიური ბორცვი, ყორღანი ზემო მესოპოტამიაში, რომელიც დასახლებული იყო წინა-კერამიკული ნეოლითი -ს პერიოდში.

კვლევის ისტორია
ადგილი პირველად გათხარა რობერტ ბრეიდვუდმა 1954 წელს, რომელიც აქ ეძებდა ადრეული პრეისტორიის ნაკვალევს და 1948 წლიდან თხრიდა ნაყოფიერი ნახევარმთვარის მიმდებარე ბორცვიან ტერიტორიებს. იმ დროისათვის ადგილი უკვე დაზიანებული იყო მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში სამხედრო ობიექტის მშენებლობის გამო. 1984 წელს მოსულის სიძველეთა დეპარტამენტის მიერ ჩატარდა სამაშველო გათხრები მატი ბაბა ალტუნის ხელმძღვანელობით, რადგან ამ ადგილს საფრთხე ემუქრებოდა გზის მშენებლობის სახით. გათხრების კიდევ ორი სეზონი ჩატარდა 1989 და 1990 წლებში, ამჯერად სტეფან კაროლ კოზლოვსკის ხელმძღვანელობით. მლეფაატი არის ადრეული ნეოლითური ძეგლების მცირე ნაწილი, რომელიც გათხრილია ჩრდილოეთ ერაყში და ასევე მოიცავს ქერმეზ-დერესა და ნემრიკი 9-ს. მლეფაატის გარემო ძლიერ დეგრადირებულია და ხასიათდება ტენიანი სტეპის პირობებით. პოტენციურად, ტერიტორიას ახასიათებს სავანას ტიპის მცენარეულობა. მუხის ტყე შესაძლოა უფრო ახლოს ყოფილიყო ძეგლთან, ვიდრე დღეს არის. მლეფაატში ყოველწლიური ნალექი საკმარისია ზამთრის კულტივირებისთვის და არ საჭიროებს დამატებით მორწყვას. უფრო კონკრეტულად, მას მიაკუთვნებენ ტავრი-ზაგროსის კულტურის მრგვალი დასახლების ტიპს.
ლვივის რაიონი

ლვივის რაიონი — რაიონი უკრაინაში, ლვივის ოლქში. მისი ფართობია 4968,5 კმ². 2021 წლის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 1 146 538 ადამიანს შეადგენდა. ლვივის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ლვივი.

რაიონი ჩამოყალიბდა 2020 წლის 17 ივლისს და მასში შევიდა:
ჰოროდოკის რაიონი (ლვივის ოლქი)
ჟოვკვის რაიონის დიდი ნაწილი
კამიანკა-ბუზკის რაიონის დიდი ნაწილი
პერემიშლიანის რაიონი
პუსტომიტის რაიონი
ნაწილობრივ ჟიდაჩივის რაიონი
ასევე ქალაქი ლვივი
ქრისტოლოგია

ქრისტოლოგია (ბერძნ. და , -ლოგია), ბერძნულიდან სიტყვასიტყვით ითარგმნება, როგორც „ქრისტეს შესწავლა“ — თეოლოგიის ნაწილი, რომელიც შეისწავლის იესო ქრისტეს ბუნებას და მის ცხოვრებას. არსებობს განსხვავებული შეხედულებები იმასთან დაკავშირებით, თუ როგორი ბუნების იყო იესო, ადამიანური, ღვთაებრივი თუ ორივე ერთად. ქრისტოლოგია ასევე შეისწავლის ქრისტეს, როგორც მესიას.

ადრინდელ ქრისტიანული ნაწერებში იესო ქრისტე მოიხსენიება რამდენიმე სახელით, მათ შორის, როგორც: ძე კაცი, ღვთის ძე, მესია და კირიოსი. არსებობს ორი განსხვავებული და ერთმანეთთან დაპირისპირებული მოსაზრება. ერთ-ერთის მიხედვით, ქრისტე გახდა ადამიანი და შემდეგ დაბრუნდა ღმერთთან, ხოლო მეორე მოსაზრების, ადოპციონიზმის მიხედვით, იესო მიიჩნევა ღმერთის მიერ შვილად აყვანილად.

მეორედან მეხუთე საუკუნემდე, ქრისტეს ადამიანური და ღვთაებრივი ბუნების ურთიერთობა იყო დებატების მთავარი საგანი. ქალკედონის კრებაზე 451 წელს დაიგმო მონოფიზიტობა, რომლის მიხედვითაც ქრისტე ერთბუნებოვანია და კიდევ ერთხელ განმტკიცდა ქრისტოლოგიური კონცეფცია, დიოფიზიტობა. დასავლური და აღმოსავლური მართლმადიდებელი ქრისტიანების უმრავლესობა დღემდე იზიარებს ამ მოსაზრებას, თუმცა გარკვეული ნაწილი მიაფიზიტიზმის მოძღვრებას ემხრობა.
ვიქტორ ბორჩხაძე

ვიქტორ ბორჩხაძე (დ. 10 აპრილი, 1921, ბაღდადი) — ქართველი გეოგრაფი, მეცნიერი და პედაგოგი. გეოგრაფიულ მეციერებათა კანდიდატი, დოცენტი (1965).

ბიოგრაფია
1941 წელს დაამთავრა ბათუმის შოთა რუსთაველის სახელობის სამასწავლებლო ინსტიტუტის ბუნებისმეტყველება-გეოგრაფიის ფაკულტეტი. 1941-1945 წლებში მონაწილეობდა მეორე მსოფლიო ომში. 1948 წელს წარჩინებით დაამთავრა ბათუმის შოთა რუსთაველის სახელობის პედაგოგიური ინსტიტუტის გეოგრაფიის ფაკულტეტი.

1948 წელს მუშაობა დაიწყო გეოგრაფიის კათედრაზე. 1954 წელს ალექსანდრე გერცენის სახელობის ლენინგრადის პედაგოგიურ სახელმწიფო ინსტიტუტში გაიარა ასპირანტურის კურსი ფიზიკური გეოგრაფიის სპეციალობით. საველე და კამერალური მუშაობის შედეგად შეისწავლა მზიმთასა და სოჭის მიდამოების გეოლოგიური და რელიეფური თავისებურებანი, ჰავა, ჰიდროგრაფია, ნიადაგ-მცენარეთა გავრცელების ვერტიკალური სარტყელურობა და ცხოველთა სამყარო. გამოყო გეომორფოლოგიური რაიონები. აღნიშნული გამოკვლევები საფუძვლად დაედო სახალხო მეურნეობის სხვადასხვა დარგის განვითარებას ადლერის რაიონში. წლების მანძილზე კითხულობდა ლექციებს ჩრდილოეთ აზიის ფიზიკურ გეოგრაფიაში, მხარეთმცოდნეობაში და მინერალოგია-პეტროგრაფიაში. 1975-1979 წლებში მუშაობდა ბუნებისმეტყველება-გეოგრაფიის ფაკულტეტის დეკანად. 1979-1983 წლებში ინსტიტუტის პრორექტორად სასწავლო და სამეცნიერო მუშაობის დარგში. 1983-1991 წლებში გეოგრაფიის კათედრის გამგედ. იყო ახლად დაარსებული უნივერსიტეტის გეოგრაფიის კათედრის პირველი გამგე. არის 80-მეტი სამეცნიერო შრომის ავტორი, რომელთაგან თითქმის ნახევარი ნაბეჭდია. შრომები ეხება აჭარის მთიანეთის ცალკეული ქედების, მდინარეთა აუზების და ხეობების ფიზიკურ-გეოგრაფიულ დახასიათებას. დაჯილდოებულია 14 საბრძოლო ორდენით და მედლით.

საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „მდინარეების მზიმთასა და სოჭის აუზის ფიზიკურ-გეოგრაფიუი დახასიათება“, დაიცვა 1955 წელს.

ჯილდოები
საქართველოს უმაღლესი სკოლის დამსახურებული მუშაკი
თვითმკვლელი ქალწულები

„თვითმკვლელი ქალწულები“ — ამერიკელი ავტორის, ჯეფრი იუჯინიდისის სადებიუტო რომანი, გამოქვეყნდა 1993 წელს. ნაწარმოები, რომელშიც მოქმედება 1970-იან წლებში, მიჩიგანის შტატის ქალაქ გროს-პოინტში მიმდინარეობს, ლისბონების ოჯახის ხუთი დის შესახებ მოგვითხრობს. რომანი ანონიმი თინეიჯერი ბიჭების პერსპექტივიდანაა მოთხრობილი, რომლებიც ცდილობენ გოგონების სიკვდილს ახსნა მოუძებნონ.

წიგნის პირველი თავი 1990 წელს ჟურნალში გამოქვეყნდა. 1999 წელს რომანის მიხედვით რეჟისორმა სოფია კოპოლამ ამავე სახელწოდების ფილმი გადაიღო, რომელშიც მთავარ როლს კირსტენ დანსტი ასრულებს.
მიდლსექსი (რომანი)

მიდლსექსი — ამერიკელი ავტორის, ჯეფრი იუჯინიდისის რომანი, გამოქვეყნდა 2002 წელს. 2003 წელს მიენიჭა პულიცერის პრემია მხატვრულ ლიტერატურაში. რომანის პერსონაჟები და მოვლენები ნაწილობრივ იუჯინიდისის ცხოვრებასა და მისი ბერძნული იდენტობის კვლევაზეა დაფუძნებული. ავტორმა წიგნის დაწერა ერკიულინ ბარბინის მემუარის წაკითხვის შემდეგ გადაწყვიტა, რომელშიც იგი ინტერსექსუალი ადამიანის ანატომიასა და შინაგად მდგომარეობას გაეცნო.

ნაწარმოები შეგვიძლია საყმაწვილო რომანისა და ოჯახური საგის ჟანრებს მივაკუთვნოთ. ის მოგვითხრობს ამერიკელ ბერძენთა ერთი ოჯახის სამი თაობის წარმომადგენლების გენეტიკურ ისტორიაზე, რომელიც რომანის პროტაგონისტის ცხოვრებას ძირფესვიანად შეცვლის. მეცნიერთა მიხედვით, წიგნის მთავარი თემებია დაპირისპირება ბიოლოგიურ ფაქტორებსა და გარემოპირობებს შორის და განსხვავებული გამოცდილება იმისა, თუ როგორ აყალიბებს საზოგადოება ქალებისა და მამაკაცების გენდერულ სურათებს. ასევე რომანში ვხვდებით ამერიკული ოცნებისადმი სწრაფვისა და გენდურული იდენტობის კვლევას. წიგნში არაერთი ალუზიაა ბერძნულ მითოლოგიაზე, მათ შორის ისეთ არსებებზე, როგორებიც არიან მინოტავრი და ქიმერა.

რომანის მთხრობელი და პროტაგონისტია ბერძნული წარმოშობის კალ სტეფანიდისი, ინტერსექსუალი, რომელიც გოგოდ აღიზარდა, მაგრამ გენეტიკურად ბიჭია. წიგნის პირველი ნახევარი მოგვითხრობს კალის ოჯახზე, კერძოდ 1922 წელს მისი ბებია-ბაბუის ანატოლიის ქალაქ ბურსადან აშშ-ში ემიგრირებაზე. ამას მოსდევს ამერიკულ საზოგადოებასთან მათი ასიმილაცია დეტროიტში, იმჟამად მზარდ ინსუტრიულ ქალაქში. რომანის ბოლო ნაწილი, რომელშიც მოქმედება მე-20 საუკუნის მეორე ნახევარში ვითარდება, მოგვითხრობს დეტროიტში კალის გამოცდილებასა და მის სან-ფრანცისკოში გაქცევაზე, სადაც იგი საბოლოოდ ახერხებს, თავისი გენდერული იდენტობის მიღებას.
ქაიაქიოი (ქემალფაშის რაიონი)

ქაიაქიოი — სოფელი ქემალფაშის რაიონში, ართვინის პროვინცია, თურქეთი. მდებარეობს ართვინიდან 90 კილომეტრში. 2020 წლის მონაცემებით სოფელში 471 ადამიანი ცხოვრობს.

ისტორია
ქაიაქიოის ძველი სახელწოდებაა შანა. ლაზური ტოპონიმი შანა (შანა), ართვინის ტოპონიმების შესახებ ერთ-ერთ კვლევაში განმარტებულია როგორც „საქორწინო საჩუქარი“, „მზითევი“. ჭანეთის (ლაზეთის) ტოპონიმებზე თავის ნაშრომში ქართველი ისტორიკოსი იური სიხარულიძე სოფლის სახელს ასახელებს როგორც შანა და აღნიშნავს, რომ ევლია ჩელების მოგზაურობის წიგნში ეს დასახლება „შანე“-დ არის ჩაწერილი, ასევე წერს, რომ შანა ცნობილია როგორც „ფშანა“ (ფშანა) და „მშანა“ (მშანა). მართლაც, ლაზური ლექსიკონის მიხედვით „ფშანა“ (ფშანა) აღნიშნული არის როგორც ტოპონიმი.

შანა 1928 წლის ოსმალურ სოფლების სიაში ასევე მოხსენიებულია როგორც „შანა“ . ამ დროს სოფელი შედიოდა რიზეს პროვინციის ხოფის რაიონის ქემალფაშის თემში. 1935 წლის საყოველთაო აღწერის დროს, მოგვიანებით შექმნილ ჩორუჰის პროვინციაში იმავე ადმინისტრაციულ პოზიციას ინარჩუნებდა და ამ დროს სოფლის მოსახლეობა შეადგენდა 249 ადამიანს. ვინაიდან შანა არ არის თურქული, სოფლის სახელი 1959 წელს შეიცვალა და ეწოდა კაია. 1965 წლის საყოველთაო აღწერის დროს კაიას სოფელში ცხოვრობდა 638 ადამიანი, რომელთაგან მხოლოდ 178 ადამიანმა იცოდა წერა-კითხვა.

ქემალფაშა 2017 წელს კანონის ძალით გამოეყო ხოფის რაიონს და გახდა ცალკე რაიონი, ხოლო ქაიაქოი გახდა ამ რაიონის სოფელი. დღესდღეობით სოფელი შედგება ოთხი უბნისგან და იქ ცხოვრობენ ჰემშილები.