iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ირანული ტიპის ქართული ხმალი

ირანული ტიპის ქართული ხმალი — ქართული ხმლის ერთ-ერთი სახეობა.

ხმლის სიგრძე - 91,5 სმ, პირის - 77 სმ. ხმლის პირი ფოლადისაა, შუა წელზე მკვეთრად მოხრილია, ცალლესული, უღარო. ასეთი ტიპის ირანული ხმლები უმრავლეს შემთხვევაში ბულატის ფოლადისაგანაა დამზადებული. აღნიშნულ ხმალზე ვიზუალური დაკვირვებით ბულატის ფოლადის სტრუქტურა არ შეინიშნება. პირის ზედა მხარეს ვადაჯვართან ახლოს დიაგონალურად წაგრძელებული მართკუთხედია გამოსახული, რომელიც წინწკლებით და რკალებითაა მორთული. ამ ფიგურისაგან მოშორებით ამოკაწრულია ოვალური ფორმის ყვავილოვანი ორნამენტი, რომელიც ასევე წინწკლებითა და მცირე ზომის რკალებითაა მორთული. ასეთი ორნამენტი დამახასიათებელია - საუკუნეების სპარსული ხმლების მორთულობისათვის, რომლებზეც ძირითადად იწერებოდა ყურანიდან ნაწყვეტები, ხოლო ამ შემთხვევაში საქმე გვაქვს ირანული ხმლის პირის ქართულ მინაბაძთან, სადაც გადმოტანილია ორნამენტის მხოლოდ ფორმა, შესრულების დონე კი საკმაოდ დაბალია.

ხმალზე დაგებულია ფოლადის ვადაჯვარი, რომელიც ზედა მხარეს თითბრით მოზარნიშებული ყვავილოვანი ორნამენტით არის მორთული, ხოლო უკანა მხარეს თითბრის ზარნიშით მხოლოდ გეომეტრიული კლაკნილი ხაზებია გამოყვანილი, რომლებიც მთლიანობაში თითქოსდა ოთხგვირგვინიან ფიგურას ქმნის. ტარი დამზადებულია ხისგან და მასზე გადაკრულია შავი ტყავი. ტარზე სამი ვერცხლის სალტეა. ვერცხლის ფირფიტა გადაკრულია ასევე ტარის მოხრილ ადგილას (ვაშლზე). ვაშლის ვერცხლის ფირფიტაზე დამაგრებულია ვერცხლის ძეწკვი ორნამენტირებული ბურთულით, რომელიც ვადაჯვარს უერთდება. სალტეების შუა ადგილებში ტარი რვა ვერცხლის გობაკითაა შეჭედილი. ტარის ფორმა ვაშლთან შედარებით ვიწროა და ვადაჯვარისკენ ფართოვდება. ტარის ასეთი მოყვანილობა ერთ-ერთი დამახასიათებელი ნიშანია ქართული ვადაჯვრიანი ხმლებისა. ქარქაში დამზადებულია ხისაგან, რომელზეც გადაკრულია მოყავისფრო-მოშავო ფერის ტყავი. ქარქაშზე დამაგრებულია ორი სალტე და ბუნიკი. სალტეების ზედაპირზე თითბრის ზარნიშით შესრულებულია მწოლიარე ლომის სტილიზებული გამოსახულება, რომელიც ოვალურ ჩარჩოშია ჩასმული. თითბრის ზარნიშითაა მორთული ბუნიკიც, რომელზეც კუდაწეული ლომის ფიგურა და დაკლაკნილი გველია გამოსახული. ლომსა და გველს შორის არსებული სივრცე შევსებულია გეომეტრიული ორნამენტებით. აღნიშნული ხმალი ირანული ტიპის ქართულ ხმლებს მიეკუთვნება. ამ ფაქტს ადასტურებს ტარისა და ვადაჯვრის ფორმა-მოყვანილობა, ასევე პირის მორთულობის არადამაკმაყოფილებელი ცოდნა. ასეთი ტარები ქართულ ხმლებს ახასიათებს.
ხევსურული ხმალი

ხევსურული ხმალი — ქართული ხმლის ერთ-ერთი სახეობა.

მთლიანი სიგრძე - 91.5 სმ. პირის - 80 სმ. ხმლის პირი დამზადებულია ფოლადისაგან, ცალლესულია, ორღარიანი, ოდნავ გახრილი, აქვს 15 სმ სიგრძის შაშარი (ორლესული წვერი). ყუასთან ახლოს წარმოდგენილია ორი ვიწრო ღარი, რომელიც ვადიდან შაშარამდე მიჰყვება. ტართან ახლოს, ორივე მხარეს ღარებში გამოსახულებები მოჩანს: ერთ მხარეს ზედა ღარში ლათინური ასოებია - , , ხოლო ქვედა ღარში -ის მსგავსი რვა ფიგურა. მეორე მხარეს ზედა ღარში - , და ქვედა ღარში -ის ფორმის ფიგურა. ტარზე დაგებულია ვადაჯვარი, რომელიც მორთულია თითბრის ზარნიშით. ვადაჯვრის ზედაპირზე გამოსახულია კუდაწეული `ლომის~ ფიგურა, რომელიც გეომეტრიული ორნამენტებით მორთულ სივრცეშია ჩასმული. ვადაჯვრის უკანა მხარეც მორთულია თითბრის ზარნიშიანი ხაზებით. ტარი დამზადებულია ხისაგან, რომელზეც გადაკრულია შავი ფერის ტყავი. ტყავზე შეჭედილია ორი ვერცხლის სალტე, ოთხი ორნამენტირებული გობაკი, ტარის მოხრილ ადგილზე (ვაშლზე) გადაჭიმულია ვერცხლის ფირფიტა. ტარის ტყავი დაზიანებულია.

ქარქაში დამზადებულია ხისაგან და მასზე გადაკრულია მოყვითალო ფერის ტყავი (ტყავი დაზიანებულია). ქარქაში შეჭედილია თითბრის სალტეებით, საცვეთებით და 16 სმ. სიგრძის ბუნიკით. ექვს სალტეზე გამოსახულია რელიეფურად შესრულებული ვარდულები. ორ ბრტყელ სალტეზე (ერთი ქარქაშის თავში, მეორე თითქმის შუა წელზე) მიმაგრებულია ტყავის სამხარიღლიე („ყაწიმი“), რომლის მთლიანი ზედაპირი მორთულია ხევსურული იარაღისთვის დამახასიათებელი ორნამენტირებული დეტალებით. ცალკე აღებულ ერთ დეტალს „ჯიხვის რქების“ ფორმა აქვს, რომლებიც ერთმანეთზე მიჯრითაა მიწყობილი და მთლიანობაში სამხარიღლიეს მორთულობასა და ჯავშანს წარმოადგენს. აღწერილი ხმალი ტიპური ხევსურული ხმალია, რომლის მსგავსი ნიმუშები საქართველოს ეროვნულ მუზეუმში მრავლადაა დაცული.
რუსა II

რუსა — ურარტუს მეფე. ქვეყანას მართავდა ძვ. წ. 685 - ძვ. წ. 639 წწ.

რუსა , არგიშთი -ის შვილი, ქვეყანას მართავდა მისი დაქვეითების პერიოდში. ბოლო წლებში განიცდიდნენ ასურელების შემოტევას, დაკარგეს მუსასირი და დასავლეთი ოლქები, რამაც ძლიერ დაასუსტა ურარტუს სამეფო. რუსა -ის მამა, არგიშთი , მამამისის, რუსა -ის, წარუმატებელი ლაშქრობის შემდეგ იძულებული იყო ასურეთისთვის დაეთმო ურარტუს მნიშვნელოვანი ნაწილი და სავარაუდოდ, იხდიდა ხარკსაც. გარდა ამისა, კვლავ რჩებოდა კიმირიელებისა და სკვითების შემოსევის საფრთხე ამიერკავკასიაში.

მაგრამ რუსა -ის ტახტზე ასვლიდან ოთხ წელიწადში, ძვ. წ. 681 წლისთვის, ქვეყანაში პოლიტიკური სიტუაცია გაუმჯობესდა. ასურეთი სამოქალაქო ომების ახალმა რაუნდა საგრძნობლად შეასუსტა. მიდია, რომელიც ამ პერიოდისათვის შედიოდა ასურეთის შემადგენლობაში, აქტიურად ცდილობდა თაი დაეღწია ასეურეთისათვის და გამოეცხადებინა დამოუკიდებლობა. ძვ. წ. 680 წელს ასურეთის მეფე სინახერიბი მოკლეს ხოლო მისი მკვლელი გაიქცა ქვეყნიდან და თავი შეაფარა ურარტუს.

ამ მოვლენაზე ასურეთის ყურადღების გადატანით ისარგებლა რუსა -მ და ურარტუს დაუბრუნა დაკარგული დიდება. რუსა -მ თავისი ყურადღება მიმართა რელიგიის გაძლიერებისაკენ, ვანის ტბის ჩრდილოეთ სანაპიროზე ააშენა ქვეყნის უმაღლესი ღვთაების ხალდის საკულტო ქალაქი, რადგან მანამდელი საკულტო ქალაქი მუსასირი ძვ. წ. 714 წელს ასურეთის მეფემ სარგონ -მ დაანგრია. გარდა ამისა, რუსა -მ განახორციელა სამხედრო ლაშქრობები დასავლეთის მიმართულებით, ხელთ ჩაიგდო უამრავი ტყვე, რომლებიც გამოიყენა ქვეყანაში ციხესიმაგრეებისა და სხვა დიდი ნაგებობების მშენებლობისათვის.

რუსა -მ ააშენა ქალაქები ბასტამი, აიანისი, თეიშებაინი და სხვ. ურარტუს სხვა ქალაქები აგებული იყო საზეიმო ცერემონიებისთვის, მაგრამ თეიშებაინის დაგეგმარებაში აშკარად შეიმჩნევა დამატებითი დაცვის სისტემა, რომელიც აგებულია კიმირიელების შემოსევებიდან თავდასაცავად.
არგიშთი II

არგიშთი — ურარტუს მეფე. ქვეყანას მართავდა ძვ. წ. 714 - ძვ. წ. 685 წწ.

არგიშთი მეორე სამფო ტახტზე ავიდა მამამისის რუსა -ის თვითმკვლელობის შემდეგ, რომელიც დაკავშირებული იყო ურარტუს არმიის დამარცხებასთან, რომელიც მათ განიცადეს ასურეთის მეფე სარგონ -სთან. სარგონ -ის ლაშქარმა ასევე აიღო და გაანადგურა ურარტუს რელიგიური ცენტრი მუსასირი, რომელიც ითვლებოდა სერიოზულ დარტყმად უმაღლესი ღვთაება ხალდის წინააღმდეგ. არგიშთის მმართველობის პერიოდში პრაქტიკულად მეტი ყურადღება ეთმობოდა ღმერთებს შივინისა და თეიშებას.

ამ მოვლენების შემდეგ ასურეთსა და ურარტუს შორის დამყარდა მშვიდობიანი ურთიერთობა, მაგრამ მშვიდობის შენარჩუნების საფასურად ურარტუმ საკუთარ ტერიტორიაზე ასურელებს მისცა თავისუფალი მოქმედებისა და რკინის მადნისა და ხე-ტყის საწარმოებლად და ვაჭრობის გასავითარებლად. ასევე დასაშვებია, რომ ურარტუ ხარკის სახით აძლევდა ასურეთს პირუტყვსა და სხვა სასოფლო-სამეურნეო პროდუქტებს. ზოგიერთი ისტორიკოსი ურარტუს ისტორიის ამ პერიოდს უწოდებს „ვასალურს“ ასურელებთან. მიუხედავად ამისა, ურთიერთობა ამ ორ ქვეყანას შორის რჩებოდა დაძაბული. სურულ არქივებში შემორჩენილია დაზვერვითი სახის დოკუმენტები ურარტუდან, რომელიც აშკარად მიუთითებს დაძაბულობის შესახებ სასაზღვრო ოლქებში.

არგიშთიმ ვერ გაბედა ღია წინააღმდეგობა ასურელების წინააღმდეგ და და საკუთარი საქმიანობა წარმართა ქვეყნის ცენტრალურ ნაწილში, ამიერკავკასიაში. შემონახულია არგიშთის ლურსმული წარწერები, რომლებიც მოგვითხრობს სარწყავი არხის მშენებლობისა და აღმოსავლეთში ლაშქრობების შესახებ. ირანის აზერბაიჯანში აღმოჩენილი წარწერა მოგვითხრობს ამ ტერიტორიაზე არგიშთის ლაშქრობის შესახებ. ურარტუელთა სამხედრო წარმატებებს ამ ლაშქრობის დროს ისტორიკოსები სხვადასხვანაირად აფასებენ: ზოგიერთი თვლის, რომ არგიშთიმ მიაღწია კასპიის ზღვას, ზოგიერთი თვლის, რომ იგი არ გასცილებია ურმიის ტბას.

სარდურის გარდაცვალების შემდეგ ასურეთის სამეფო ტახტზე ადის სინახერიბი, რომელიც დიდი ხნის მანძილზე ხელმძღვანელობდა ურარტუში მამამისის სადაზვერვო ოპერაციებს. ურთიერთობა ორ სახელმწიფოს შორის გახდა ნაკლებად დაძაბული, მაგრამ, მიუხედავად ამისა, ურარტუს დასუსტება შეუქცევადი პროცესი გახდა.
ირატი (პარანა)

ირატი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 812 მეტრზე. მიეკუთვნება სამხრეთ-აღმოსავლეთ პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ირატის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 56 207 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 56,23 კმ²-ზე. ფართობი 999 516 კმ²-ია.
მალეტი (პარანა)

მალეტი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 901 მეტრზე. მიეკუთვნება სამხრეთ-აღმოსავლეთ პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ირატის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 12 973 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 17,94 კმ²-ზე. ფართობი 723 024 კმ²-ია.
რებოსასი

რებოსასი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 815 მეტრზე. მიეკუთვნება სამხრეთ-აღმოსავლეთ პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ირატის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 14 176 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 29,42 კმ²-ზე. ფართობი 481 840 კმ²-ია.
რიუ-აზული

რიუ-აზული — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 925 მეტრზე. მიეკუთვნება სამხრეთ-აღმოსავლეთ პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ირატის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 14 093 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 22,38 კმ²-ზე. ფართობი 629 745 კმ²-ია.
ფერნანდის-პინეირუ

ფერნანდის-პინეირუ — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 824 მეტრზე. მიეკუთვნება სამხრეთ-აღმოსავლეთ პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პრუდენტოპოლისის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 932 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 14,59 კმ²-ზე. ფართობი 406 500 კმ²-ია.
გუამირანგა

გუამირანგა — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 801 მეტრზე. მიეკუთვნება სამხრეთ-აღმოსავლეთ პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პრუდენტოპოლისის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 900 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 32,27 კმ²-ზე. ფართობი 7 900 კმ²-ია.
იმბიტუვა

იმბიტუვა — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 968 მეტრზე. მიეკუთვნება სამხრეთ-აღმოსავლეთ პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პრუდენტოპოლისის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 28 455 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 37,61 კმ²-ზე. ფართობი 756 535 კმ²-ია.
იპირანგა (პარანა)

იპირანგა — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 800 მეტრზე. მიეკუთვნება სამხრეთ-აღმოსავლეთ პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პრუდენტოპოლისის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 14 150 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 15,26 კმ²-ზე. ფართობი 927 087 კმ²-ია.
ივაი

ივაი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 748 მეტრზე. მიეკუთვნება სამხრეთ-აღმოსავლეთ პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პრუდენტოპოლისის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 12 815 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 21,08 კმ²-ზე. ფართობი 607 848 კმ²-ია.
პრუდენტოპოლისი

პრუდენტოპოლისი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 840 მეტრზე. მიეკუთვნება სამხრეთ-აღმოსავლეთ პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პრუდენტოპოლისის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 48 792 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 21,82 კმ²-ზე. ფართობი 2 236 579 კმ²-ია.
ტეიშეირა-სოარისი

ტეიშეირა-სოარისი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 916 მეტრზე. მიეკუთვნება სამხრეთ-აღმოსავლეთ პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პრუდენტოპოლისის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 10 283 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 11,39 კმ²-ზე. ფართობი 902 793 კმ²-ია.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 36

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 36 მიიღეს 1 ნოემბერს, 1947 წელს, რეზოლუცია აღნიშნავდა, რომ საკონსულო კომისიის შეტყობინების თანახმად არცერთი მცდელობა არ ყოფილა დაპირისპირებული მხარეებიდან (ნიდერლანდები და ინდონეზიის რესპუბლიკა)
ინდონეზიის ეროვნულ რევოლუციაში ყოფილიყო მოქნილი გაეროს უშიშროების საბჭოს 27 რეზოლუციის თანახმად. რეზოლუციას მოუწოდებდა მხარეებს შეთანხმებულიყვნენ, რომ ძალაში შესულიყო აღნიშნული რეზოლუცია.

რეზოლუცია მიიღეს 7 ხმით ერთის წინააღმდეგ (პოლონეთი), ხოლო კოლუმბიამ, სირიამ და საბჭოთა კავშირმა თავი შეიკავეს.
ჯურაკუდაი

ჯურაკუდაი — ცნობილი როგორც კურაკუტეი , ხელგაშლილი სასახლე, რომელიც აიგო ტოიოტომი ჰიდეიოშის იაპონიის ერთ-ერთი უდიდესი რეფორმატორის ბრძანებით კიოტოში, იაპონია. მშენებლობა დაიწყო 1586 წელს, როდესაც ტოიოტომი ჰიდეოშიმ დაიკავა კანპაკუს თანამდებობა, ამ თანამდებობას ის 19 თვე იკავებდა. ის მდებარეობს დღევანდელი კამიგიოს ტერიტორიაზე, სადაც ჰეიანის პერიოდში საიმპერატორო სასახლე იდგა.

ოსაკას სასახლის დასრულების შემდეგ ჰიდეიოში გადავიდა ჯურაკუდაიში, როდესაც შიმაზუს ოჯახმა კიუშუში გამარჯვება მოიპოვა. სწორედ ამ ადგილზე გააკეთა მან თავისი ადმინისტრაცია.

1588 წელს ჰიდეიოშიმ იმპერატორ გო-იოზეის მმართველობის ხანაში მანამ სანამ დაიმოის შეკრება გაიმართებოდა გამართა გულუხვი გართობა. მან დაადგინა კვარტლები სენ ნო რიკუისთვის მიწების ადგილზე, და უმასპინძლა ცნობილ უდიდეს კიტანოს ჩაის ცერემონიას კიტანოს მიმდებარედ 1587 წელს.

ჰიდეიოშიმ კანპაკუს თანამდებობა 1591 წელს დატოვა და გადასცა თავის ძმისწულსს ტოიოტომი ჰიდეტსუგუს და ჩაიბარა ჯურაკუდაის რეზიდენცია. ჰიდეტსუგუმ გამართა რიგით მეორე ვიზიტი იმავე იმპერატორთან. 1594 წელს დაიწყო ჰიდეიოშის ახალი ფუშიმის სასახლის მშენებლობა, 1595 წელს კი, ჰიდეტსუგუ იძულებული გახდა დაეპატიმრებინა სეპპუკუ, ჯურაკუდაი დაიშალა, ფუშიმის სასახლეში უამრავ ნაწილთან ერთად მოხდა განმეორებითი შეკრება.

ამბობდნენ, რომ ის სახურავს ოქროს ფოთლის კრამიტებით ხურავდა, კურადაი იყო ზედმეტად ხელგაშლილი. მიუხედავად იმისა, რომ ეს სასახლე შედგებოდა საცხოვრებელი სახლებისგან, მას ასევე ჰქონდა თავდაცვითი სიმაგრეები და სასახლის ტიპური თხრილები. ჯურაკუდაის ზოგიერთი შენობა გადარჩა, მათ შორის ჰიუნ-კაკუ ნიში ჰონგან-ჯიში, კარამონი დაიტოკუ-ჯიში და მიოკაკუ-ჯის წინა კარიბჭე (ყველა კიოტოში).

ბოლო დროინდელი არქეოლოგიური გათხრების შედეგად აღმოაჩინეს ოქროს ფოთლის კრამიტები.
დეოკსუგუნგი

დეოკსუგუნგი აგრეთვე ცნობილი როგორც გიეონგუნ-გუნგი, დეოკსუგუნგის სასახლე ან დეოკსუს სასახლე — ციხესიმაგრეებით გარშემოვლილი სასახლეების ერთობლიობა სეულში, რომელიც დასახლებული იყო კორეის სამეფო ოჯახით ჩოსონის მონარქიის დროს, კოლონიურ პერიოდამდე დაახლოებით საუკუნის დასასრულამდე. ეს სასახლე არის ერთ-ერთი „ხუთ გრანდიოზულ სასახლეს“ შორის, რომელიც ჩოსონის დინასტიის მეფეებმა ააშენეს. შენობები არის სხვადასხვა სტილის, მათ შორის ზოგიერთი ბუნებრივი კრიპტორმერიის ხის, მოხატული ხისა და მობათქაშებული. ზოგიერთი შენობა აშენებულია ქვით, რომელიც დასავლეთის მდიდრული სტრუქტურის მსგავსია.

გარდა ტრადიციული სასახლის შენობებისა, სასახლის ტერიტორიაზე არის ტყის ბაღები, მეფე სეჯონგ დიდის ძეგლი და ხელოვნების ეროვნული მუზეუმი, რომელიც ფლობს სპეციალურ გამოფენებს. სასახლე მდებარეობს მერიის ტერიტორიის მახლობლად.

დეოკსუგუნგი, როგორც სხვა სასახლეები: „ხუთი გრანდიოზული სასახლეებიდან“ სეულში, განზრახ და მძიმედ განადგურდა კორეის კოლონიურ პერიოდში. კორეის ოკუპაციამდე არსებული შენობების მხოლოდ ერთი მესამედია დარჩენილი.

დეოკსუგუნგის სასახლე ერთ-ერთია კორეის განსაკუთრებულ სასახლეებს შორის. მას აქვს თანამედროვე და დასავლური სტილის ბაღი და შადრევანი. სამეფო გუარდიის ცვლა ხდება დეჰანმუნის (კარიბჭე) წინ. ეს არის ძალიან პოპულარული აქტივობა ტურისტებისთვისა და დამთავლიერებლებისთვის. ჩოსონის დინასტიის დროს სამეფო გუარდია პასუხისმგებელი იყო სასახლის კარიბჭის გახსნაზე და დახურვაზე. სასახლის გარეთ არის თვალწარმტაცი გზა ქვის კედლით.

ისტორია
დეოკსუგუნგი თავდაპირველად წარმოადგენდა პრინც ვოლსანის რეზიდენციას, რომელიც იყო მეფე სეონგჯონგის უფროსი ძმა. იმჯინის ომის დროს რეზიდენცია გახდა სამეფო სასახლე, მაშინ როდესაც 1592 წელს ამავე ომის დროს ყველა დანარჩენი სასახლე დაიწვა. მეფე სეონჯო იყო პირველი ჩოსონის მმართველი, რომელიც ცხოვრობდა ამ სასახლეში. 1608 წელს მეფე გვანგჰეგუნგი დეოკსუგუნგის სასახლეში ავიდა ტახტზე და 1611 წელს სახელი გადარქვაა, უწოდა გიეონგუნ-გუნგი . მას შემდეგ რაც 1618 წელს თავდაპირველი სასახლე გადაიტანეს აღდგენილ ჩანგდეოკგუნგში, 270 წლის განმავლობაში იგი გამოიყენებოდა, როგორც დამხმარე სასახლე და უწოდეს სეოგუნგი (დასავლეთის სასახლე).

1897 წელს, ინციდენტის შემდეგ, როდესაც იმპერატორმა გოჯონგმა მიიღო რუსეთის დიპლომატებისგან თავშესაფარი, ის დაბრუნდა თავის სასახლეში და დაუბრუნა სახელი - გიეონგგუნ-გუნგი. ხელსაყრელი პირობების გამოყენებას მოჰყვა მისი დაბრუნება. მას შემდეგ, რაც იმპერატორმა გოჯონგა გადასცა სამეფო ტახტი იმპერატორ სუნჯონგს, მან გააგრძელა ცხოვრება ამ სასახლეში. სასახლეს შემდგომ გადაარქვეს დეოკსუგუნგი, რომელიც იყო გამოვლინება იმისა, რომ ესურვებინათ იმპერატორ გოჯონგისათვის ხანგრძლივი სიცოცხლე. იმპერატორი გოჯონგი გარდაიცვალა ჰამნიეონგჯეონში.

მოდერნისა და თანადროული ხელოვნების ეროვნული მუზეუმი, დეოკსუგუნგის ფილიალი
ლათინო ამერიკული ხელოვნება : 2008 წლის ნოემბერი.

გადატანა
დეოკსუგუნგის შესასვლელი მდებარეობს 5-1 გეონგდონგ-გილ/დეოკსუგუნგ-გილში, ჯუნგ-გუ. უახლოესი მეტროს სადგურია.

მერიის სადგური (სადგური #132 ხაზი 1, სადგური #201 ხაზი 2).

გალერეა
ნინსტინცი

ნინსტინცი — ჰაიდას ტომის ინდიელთა სოფელი და გუაი-ჰაანასის ეროვნული პარკის ნაკრძალი და ჰაიდას მემკვიდრეობის ძეგლის შემადგენელი ნაწილი ბრიტანეთის კოლუმბიის ჩრდილოეთ სანაპიროზე, კანადაში.

სახელი
სოფელს რამდენიმე სახელი აქვს. მაგ., ნან-სდინსი, სკუნგვაი და სგანგ-გვეი, ჰაიდას ტომი იგივე სახელს უწოდებდა ენტონის კუნძულსაც, სადაც მდებარეობდა სოფელი და აღნიშნული სახელი ითარგმნებოდა, როგორც „სოფელი კუნძულ რედკოდზე“. საუკუნის დასასრულს და საუკუნის დასაწყისში მას მოიხსენიებდნენ, როგორც კოიაკს და ქუიაჰს, მათი ლიდერის კოიაჰის პატივისცემის ნიშნად, ხოლო სახელწოდება ნინსტინცი მიიღო საუკუნეში მათი ყველაზე ძლიერი მართველის სახელის მიხედვით.

თანამედროვე მდგომარეობა
სოფელი ნინსტინცი ჰაიდას ტომის დასახლებებს შორის ყველაზე სამხრეთით მდებარეობდა. ამჟამად ნინსტინცში თავმოყრილია ტოტემური ბოძების უდიდესი კოლექცია, რომლებიც ადგილობრივი ხელოვნების შედევრებს წარმოადგენენ. თუმცა დალპობის საფრთხის ქვეშ არიან ადგილობრივი ნესტიანი კლიმატის გამო. სოფელი ნინსტინცი ტურისტებისათვის საკმაოდ მოუხერხებელ ადგილზე მდებარეობს მასზე მოხვედრა შესაძლებელია მხოლოდ საზღვაო ან საჰაერო გზით.
დრეზდენის ელბის ხეობა

დრეზდენის ელბის ხეობა — კულტურული ლანდშაფტი და ყოფილი მსოფლიო კულტურული მემკვიდრეობის ტერიტორია, რომელიც გადაჭიმულია მდინარე ელბის გასწვრივ დრეზდენში, რომელიც არის საქსონის დედაქალაქი, გერმანია. ხეობა გადაჭიმულია დაახლოებით 20 კილომეტრზე (12 მილი), რომელიც კვეთს დრეზდენის აუზს, ის არის ერთ-ერთი იმ ორი კულტურული ლანდშაფტისა, რომელიც მდებარეობს ცენტრალური ევროპის ელბის მდინარის გასწვრივ .

რაც შეეხება მის სცენურ და არქიტექტურულ ფასეულობებს, ის მოიცავს დრეზდენის ურბანული ტერიტორიას, ისევე როგორც ბუნებრივი მდინარის ბანკებსა და ფერდობებს. ელბის ხეობა შევიდა იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში 2004 წელს, თუმცა 2006 წლის ივლისში ის შევიდა მსოფლიოს საფრთხის ქვეშ მყოფი მემკვიდრეობის სიაში და საბოლოოდ გამოირიცხა 2009 წელს, რადგან აშენდა ვალდშლოსშენის ხიდი, რომელიც მდინარეს კვეთს.

აღწერა
ელბის ხეობის ღირსშესანიშნაობები შეიცავს პილნიტცი ძველ სასახლეებთან და სოფლებთან ერთად, მაგალითად, როგორიცაა ლოშვიტცის სოფელი შლოს ალბრეჩთსბერგთან ერთად, ასევე ინჟინერიის ნიმუშები, როგორიცაა ცისფერი საოცრების ხიდი, შთანდსეილბაჰნ დრეზდენი და შვებებაჰნ დრეზდენი, ასევე ისტორიული ძეგლები:ბლუჰლ ტერასა, სემპეროპერისა და კათოლიკური ჰოფკირშე (თავდაპირველი სამეფოს რომალული -კათოლიკური ეკლესია). ტერიტორიის ნაწილი, როგორიცაა მაგალითად ბლასევითცი არის ისტორიული ქალაქის გარეუბანი, რადაგან იქ ასევე არსებობს სამრეწველო რაიონები.

მსოფლიო მემკვიდრეობის სტატუსი
გეგმები აეგოთ ოთხ-ჩიხიანი ვალდშლოსშენის ხიდი, რომელიც გადაკვეთდა ხეობას - აღმოჩნდა საკამათო. 2006 წელს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის კომიტეტმა დრეზდენის ელბის ხეობა გადაიტანეს მსოფლიო მემკვიდრეობის საფრთხის ქვეშ მყოფი ძეგლების სიაში და დაემუქრნენ, რომ ამოშლიდნენ მას მსოფლიოს მემკვიდრეობის სიიდან. კომიტეტის ოფიციალური ვებსაიტის მიხედვით, კომიტეტმა დაადგინა, რომ „გეგმა ხიდის მშენებლობის შესახებ ელბეს გასწვრივ, სერიოზულ გავლენას მოახდენდა ლანდშაფტის მთლიანობაზე და ის ვეღარ დაიმსახურებდა მსოფლიოს მემკვიდრეობის სიაში ყოფნას“, ამიტომაც გადაწყდა, რომ დრეზდენის ელბეს ხეობა დაემატებინათ მსოფლიოს მემკვიდრეობის საფრთხის ქვეშ მყოფი ძეგლების სიაში. რათა კიდევ ერთხელ გადაეხედათ ამ ტერიტორიის ამოშლის საკითხი მსოფლიო მემკვიდრეობის სიიდან 2007 წელს, თუ რა თქმა უნდა ყველა გეგმა ბოლომდე შესრულდებოდა.

2008 წლის ივლისში იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის კომიტეტმა გადაწყვიტა, რომ დრეზდენის ელბის ხეობა დაეტოვებინათ მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში, იმ იმედით, რომ მშენებლობები გაჩერდებოდა და ლანდშაფტის მთლიანობა აღდგებოდა. თუ ეს არ მოხდებოდა, ამ ქონების ამოშლა მოხდებოდა მსოფლიო მემკვიდრეობის ნუსხიდან 2009 წელს.

2009 წლის ივნისში იუნესკომ გამართა შეხვედრა სევილიაში, სწორედ ამ შეხვედრაზე მსოფლიო მემკვიდრეობის კომიტეტმა გადაწყვიტა 14 ხმით 5-ის წინააღმდეგ თავი შეეკავებინათ დრეზდენის ელბის ხეობის მსოფლიო კულტურული მემკვიდრეობის სატატუსის შეჩერებისგან.
სან-ანტონიო-დე-პალე

სან-ანტონიო-დე-პალე  — ქალაქი ეკვატორულ გვინეაში, ანობონის პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრი, რომელიც მდებარეობს კუნძულზე ატლანტის ოკეანის გვინეის ყურეში. აფრიკაში ესპანეთის კოლონიური იმპერიის ყოფილი კუნძული.

ქალაქში ფუნქციონირებს აეროპორტი, საზღვაო პორტი, სამედიცინო დახმარების ცენტრი, სკოლა, შუქურა, რადიოსადგური და კათოლიკური მისია.

გეოგრაფია
ქალაქი მდებარეობს კუნძულის ჩრდილოეთ ნაწილში, ატლანტის ოკეანის სანაპიროზე ვაკე და მშრალ ადგილას.

ისტორია
დაარსებულია პორტუგალიელი მოგზაურების მიერ. 1778 წელს ანობონის კუნძულთან ერთად გადავიდა ესპანეთის კონტროლ ქვეშ. 1801 წელს ინგლისელებმა აქ ააშენეს მცირე ფორტი, 1827 წელს ესპანეთმა იგი იჯარით დაუთმო ინგლისს, როგორც ბაზა მონათა ვაჭრობის წინააღმდეგ. სან-ანტონიო-დე-პალე ასევე იყო ანგოლიდან გამოქცეული მონების ევანგელიზაციის ცენტრი.

კაპუცინების და კარმელიტების მისიონერებმა 1580 წელს პირველად გაიხადეს ქალაქი საკუთარ ბაზად.

მოსახლეობა
ქალაქის მოსახლეობა შეადგენს 3492 ადამიანს (2012 წელი).

გავრცელებულია ანობონური (პორტუგალიურ-კრეოლური ენა) და ესპანური ენა.
სერჟიკ, წადი!

სერჟიკ, წადი! — სომხეთის ოპოზიციის ძირითადი პოლიტიკური ლოზუნგი. ფართოდ გავრცელდა 2009 წლიდან, ამ პერიოდისათვის სომხეთის პრეზიდენტი სერჟ სარქისიანი ხელისუფლებაში უკვე ერთი წლის მოსული იყო.

ლოზუნგი თავდაპირველად გაისმა სომხეთის ეროვნული კონგრესის მიტინგზე, თუმცა შემდეგ გასცდა ერთი პარტიის ფარგლებს და აქტიურად გამოიყენებდნენ სხვა პარტიებიც და ასევე რიგითი მოქალაქეებიც, განურჩევლად პარტიული კუთვნილებისა, მათ შორის ყარაბაღის ომის ვეტერანებიც.

ლოზუნგი ასევე პოპულარულია სომხურ დიასპორაშიც. აღნიშნული ლოზუნგით ხვდებოდნენ სარქისიანს სტრასბურგში, პრაღაში, პარიზსა და ლოს-ანჯელესში.

სომხეთის სტრატეგიული და ეროვნული კვლევების ცენტრის ხელმძღვანელის მანველ სარქისიანის თქმით დევიზმა „სერჟიკ, წადი!“ შეიძინა უნივერსალური ხასიათი.
განსაკუთრებული ურთიერთობები (საერთაშორისო ურთიერთობები)

განსაკუთრებული ურთიერთობები — დიპლომატიური ურთიერთობა, რომელიც განსაკუთრებით ძლიერია.

ეს შეიძლება განვიხილოთ დიდი ბრიტანეთისა და აშშ-ს მაგალითზე, რომელიც ისტორიულად მჭიდრო ურთიერთობით გამოირჩევა. უფრო ფართო გამოყენება აქვს, ანგლოსფეროს გარეთ, მთელი აშშ-ევროკავშირის ურთიერთობების და შემდეგი ურთიერთობების ასაღწერად:

ალბანეთ-კოსოვოს ურთიერთობები
არგენტინა-ბრაზილიის ურთიერთობები
ავსტრალია-ახალი ზელანდიის ურთიერთობები
აზერბაიჯან-თურქეთის ურთიერთობები
ბელარუს-რუსეთის ურთიერთობები
ბრაზილია-პორტუგალიის ურთიერთობები
კანადა-ნიდერლანდების ურთიერთობები
აშშ-კანადის ურთიერთობები
გერმანია-ჩინეთის ურთიერთობები
პაკისტან-ჩინეთის ურთიერთობები
რუსეთ-ჩინეთის ურთიერთობები
ეგვიპტე-სუდანის ურთიერთობები
არაბთა გაერთიანებული საამიროები-ეგვიპტის ურთიერთობები
მონაკო-საფრანგეთის ურთიერთობები
ვატიკან-იტალიის ურთიერთობები
ინდოეთ-ისრაელის ურთიერთობები
ინდოეთ-რუსეთის ურთიერთობები
აშშ-ისრაელის ურთიერთობები
აშშ-იაპონიის ურთიერთობები
ვიეტნამ-ლაოსის ურთიერთობები
მოლდოვა-რუმინეთის ურთიერთობები
არაბთა გაერთიანებული საამიროები-პაკისტანის ურთიერთობები
პაკისტან-საუდის არაბეთის ურთიერთობები
აშშ-საუდის არაბეთის ურთიერთობები
მონტენეგრო-სერბეთის ურთიერთობები
ბრიტანეთის იმპერიისა და ერთა თანამეგობრობის სხვადასხვა ნაწილებს შორის ურთიერთობები
გაერთიანებული სამეფო-კანადის ურთიერთობები
გაერთიანებული სამეფო-ეგვიპტის ურთიერთობები
გაერთიანებული სამეფო-ინდოეთის ურთიერთობები
გაერთიანებული სამეფო-სამხრეთ აფრიკის ურთიერთობები
არაბთა გაერთიანებული საამიროები-გაერთიანებული სამეფოს ურთიერთობები
ურთიერთობა ევროკავშირის წევრ სახელმწიფოებს შორის
ბელგია-ნიდერლანდების ურთიერთობები
კვიპროსს-საბერძნეთის ურთიერთობები
ფინეთ-შვედეთის ურთიერთობები
საფრანგეთ-გერმანიის ურთიერთობები
საბერძნეთ-საფრანგეთის ურთიერთობები
იტალია-საფრანგეთის ურთიერთობები
გერმანია-იტალიის ურთიერთობები
იტალია-საბერძნეთის ურთიერთობები
პოლონეთ-უნგრეთის ურთიერთობები