ელეონორა ნოპფი

ელეონორ ფრენსის ნოპფი (, ძე ბლისი ; დ. 15 ივლისი, 1883, როუზმონტი, პენსილვანია — გ. 21 იანვარი, 1974, მენლო-პარკი, კალიფორნია) — ამერიკელი გეოლოგი, რომელიც მუშაობდა შეერთებული შტატების გეოლოგიურ სამსახურში და ატარებდა კვლევებს აპალაჩიის მთები მე-20 საუკუნის დასაწყისში ორი ათწლეულის განმავლობაში. ელეონორმა დაამთავრა ბრინ მავრის კოლეჯი. მიიღო ბაკალავრის ხარისხი ქიმიაში. შემდეგ გახდა მაგისტრის და 1912 წელს — დოქტორის ხარისხების მფლობელი გეოლოგიაში. ის იყო პირველი ამერიკელი გეოლოგი, რომელმაც გამოიყენა პეტროგრაფიის ახალი ტექნიკა სტისინგის მთის კვლევითი სამუშაოების ჩატარების დროს.

ადრეული წლები
ელეონორ ფრენსის ბლისი დაიბადა როზემონტში, პენსილვანია, 1883 წლის 15 ივლისს. მისი მამა იყო გენერალი ტასკერ ჰოვარდ ბლისი, აშშ-ს არმიის შტაბის უფროსი პირველი მსოფლიო ომის დროს, ასევე აშშ-ს მთავარი წარმომადგენელი მოკავშირეებს შორის. დედა — ელეონორ ემა (ანდერსონ) ბლისი. ბლისების სახლი მდებარეობდა კრისტალური კლდეების მახლობლად, რომელიც ელეონორამ მოგვიანებით შეისწავლა. 1920 წელს იგი დაინიშნა გეოლოგ ადოლფ ნოპფზე. ამ დროისთვის მეუღლეს ჰყავდა უკვე სასკოლო ასაკის სამი შვილი. წყვილს საერთო შვილი არ ჰყოლია.

ანათლება
ნოპფმა დაწყებითი განათლება მიიღო ფლორენციის ბოლდუინის სკოლაში შემდეგ სწავლა გააგრძელა ბრინ მავრის კოლეჯში, რომლის დამთავრების შემდეგ მიიღო ბაკალავრის ხარისხი 1904 წელს. ის იყო გამოჩენილი ქალისა და გეოლოგის ფლორენს ბესკომის სტუდენტი. ფლორენს ბესკომმა, რომელიც ცნობილი გახდა გეოლოგიაში ნოვატორული აღმოჩენების წყალობით, დიდი გავლენა მოახდინა გეოლოგ ქალთა მომავალ თაობებზე, მათ შორის ელეონორ ნოპფზე. მან დააარსა გეოლოგიის განყოფილება ფლორენციის ბოლდუინის სკოლაში. ნოპფმა დაასრულა ბაკალავრიატი და ასპირანტურა ბესკის ხელმძღვანელობით. შემდეგ მუშაობდა ლაბორანტად ბრინ მაურის გეოლოგიურ ლაბორატორიაში და კოლეჯის გეოლოგიურ მუზეუმში კურატორის თანაშემწედ (1904–1909). მას შემდეგ, რაც ბერკლიში ორწლიანი სწავლების კურსი (1910–1911) დაასრულა, დაბრუნდა ბრინ მაურში. ანა იონას სტოუსთან (ფლორენს ბესკომის კიდევ ერთ სტუდენტთან) ერთად კოლეჯთან ახლოს დაიწყო მეტამორფული ქანების შესწავლა. სტოუსმა და ბლისმა ფლორენს ბესკომის გავლენით შეისწავლეს პეტროლოგია. მათ ერთად დაიცვეს სადოქტორო დისერტაცია 1912 წელს. ითანამშრომლეს რამდენიმე სტატიაზე და მათგან ყველაზე ცნობილი გამოაქვეყნეს. ერთ-ერთი სტატია ეხებოდა მეტამორფული ქანების სტრუქტურას, რომელსაც ეწოდება კრისტალური შისტები. ნოპფმა მოგვიანებით ჩააბარა ჯონს ჰოპკინსის უნივერსიტეტის გეოლოგიის ფაკულტეტის დოქტორანტურაში. (1917–1918) ელეონორი იმ 28 ქალს შორის იყო, ვისაც 1919 წელს სტიპენდია დაენიშნა.

კარიერა
როდესაც გეოლოგიაში ფილოსოფიის დოქტორის ხარისხი მიიღო ბრინ მარში, ელეონორმა გამოცდები ჩააბარა საჯარო სამსახურის დაწყეის მიზნით. 1912 წელს გაემგზავრა ვაშინგტონში და დაიწყო მუშაობა ამერიკის შეერთებული შტატების გეოლოგიური სამსახურში გეოლოგის თანაშემწედ. იკვლევდა მეტამორფულ ქანებს ბრინ-მარის შემოგარენში. 1913 წელს მან გამოაქვეყნა ცნობა ამერიკის ბუნების ისტორიის მუზეუმში მინერალ გლაუკოფანის პირველი აღმოჩენის შესახებ შეერთებულ შტატებში, რომელიც მდებარეობს პენსილვანიაში. ეს მინერალი აქამდე არასოდეს ყოფილა აღმოჩენილი ამერიკის სანაპიროს აღმოსავლეთ ნაწილში. 1917 წელს იგი დააწინაურეს გეოლოგის ასისტენტად. მუშაობდა მერილენდის შტატის ფედერალურ სამსახურში გეოდეზიურ საკითხებზე. 1920 წელს ნოპფი ოფიციალურად გახდა გეოლოგი. ამ ხნის განმავლობაში მას არ მიეცა საშუალება წარმოედგინა რაიმე მასალა მაღალი დონის აკადემიურ გარემოში. იგი განაგრძობდა გეოლოგიის ფაკულტეტის სტუდენტებისთვის გაკვეთილების შეთავაზებას, რომლებიც უშუალოდ მიმართავდნენ მას არაფორმალური სასწავლო სესიების მეშვეობით, სადაც მათ აწვდიდა ძირითად გეოლოგიურ კონცეფციებს საველე პრაქტიკის წარმართვისთვის. 1930-იან წლებში ელეონორმა განაგრძო მუშაობა იელის და ჰარვარდის უნივერსიტეტებში მოწვეულ ლექტორად. იგი მუშაობდა -ში 1955 წლამდე. 1925 წელს დაიწყო სტისინგის მთის რეგიონის კლდეების კვლევა, რომელითაც დაკავებული იყო მთელი კარიერის განმავლობაში. საზღვარგარეთ რეგიონის ზუსტი შესწავლის ახალი გზების ძებნის შემდეგ, იგი შეჩერდა ბრუნო სანდერის მეთოდებზე (ინსბრუკის უნივერსიტეტიდან), რომლის დახმარებით შეისწავლეს თხელი კლდის სტრუქტურა — ბზარების მიმართულებები და ოპტიკური თვისებები. ელეონორმა თარგმნა საკუთარი ნამუშევარი და იყენებდა კვლევითი სამუშაოები დროს მომდევნო 40 წლის განმავლობაში , დაეუფლა ამ ახალ ტექნიკას. პეტროგრაფიის ეს მეთოდი ახალი იყო აშშ-ს გეოლოგიური სამსახურისთვის. ამ თემაზე მისმა 1938 წელს გამოქვეყნებულმა წიგნმა „სტრუქტურული პეტროგრაფია“ ავტორს დიდი პოპულარობა მოუტანა. ელეონორ ნოპფი იყო იმ რამდენიმე ამერიკელ გეოლოგ ქალს შორის, რომელიც მე-20 საუკუნის განმავლობაში მუშაობდა აპალაჩიის მთებში . მიუხედავად იმისა, რომ ნოპფი ძირითადად პეტროლოგი იყო, მან ასევე აწარმოა მნიშვნელოვანი დაკვირვებები წყალგამყოფებში ეროზიის არათანაბარობაზე და, შესაბამისად, ლანდშაფტში პალეოფორმების გადარჩენაზე. მიუხედავად იმისა, რომ ეს დაკვირვებები ეწინააღმდეგებოდა იმდროინდელი გეომორფოლოგიის ერთ-ერთ მთავარ პრინციპს, ნოპფი გულისხმობდა, რომ ნარჩენი რელიეფის ფორმები ჯერ კიდევ დიდი ხნის განმავლობაში უნდა შენარჩუნებულიყო არათანაბარი ეროზიის გამო. მისმა აღმოჩენებმა კლდის წარმონაქმნების დეფორმაციასა და ვიზუალურ ეფექტებთან დაკავშირებით საფუძველი დაუდო გეოლოგიური კვლევის ახალი განყოფილების შექმნას. 1951 წელს იგი შეუერთდა სტენფორდის უნივერსიტეტის გეოლოგიის განყოფილებას მეცნიერ-თანამშრომლის რანგში.

ელეონორი განაგრძობდა სტისინგის კლდეების შესწავლას 1955 წელს პენსიაზე გასვლამდე. ასევე მოაწყო რამდენიმე ექსპედიცია კლდოვან მთებში.

შემდგომი წლები
პენსიაზე გასვლის შემდეგ, ელეონორ ნოპფი მეუღლესთან (ადოლფ ნოპფთან) ერთად გადავიდა კლდოვანი მთების მიდამოებში, რათა მას კვლევებში დახმარებოდა. 1966 წელს ქმრის გარდაცვალების შემდეგ თავი მიუძღვნა ბოლდერ ბათოლითზე მისი სამუშაოს დასრულებას, მაგრამ ჯანმრთელობის პრობლემები შეექმნა . ნოპფი გარდაიცვალა 1974 წელს ათეროსკლეროზით მენლო პარკში, კალიფორნია, 90 წლის ასაკში