iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1905

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1905, მიღებული ერთხმად 2009 წლის 21 დეკემბერს, მას შემდეგ, რაც გაეცნო ერაყის პრემიერ-მინისტრ ნური ალ-მალიქის წერილს, საბჭომ 2010 წლის 31 დეკემბრამდე გააგრძელა ნავთობისა და გაზის საექსპორტო გაყიდვებიდან მიღებული შემოსავლების განთავსების წესი ერაყის განვითარების ფონდში, რომელიც შეიქმნა 1483-ე რეზოლუციით (2003).

საბჭომ, რომელიც მოქმედებდა გაეროს წესდების თავის შესაბამისად, გადაწყვიტა ერაყის მთავრობის თხოვნით 2010 წლის 15 ივნისამდე გადაეხედა 1483-ე რეზოლუციის (2003) იმ ნაწილებისთვის, რომლებიც ეხებოდა განვითარების ფონდის მექანიზმსა და საერთაშორისო საკონსულტაციო და საზედამხედველო საბჭოს. საბჭომ მოუწოდა ერაყის მთავრობას, ფინანსურ ექსპერტთა საბჭოს მეშვეობით, წარედგინა ანგარიში მიღწეული პროგრესის შესახებ, რათა უზრუნველყოფილიყო დროული და ეფექტური გადასვლა პოსტ-განვითარების ფონდის მექანიზმზე 2010 წლის 31 დეკემბრისთვის.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1009

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1009 ერთხმად მიიღეს 1995 წლის 10 აგვისტოს, მას შემდეგ, რაც გაიხსენეს ყველა რეზოლუცია ყოფილი იუგოსლავიის სიტუაციის შესახებ, მათ შორის რეზოლუციები 981 (1995), 990 (1995) და 994 (1995), საბჭომ მოსთხოვა ხორვატიის მთავრობას, მკაცრად დაეცვა უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები მას შემდეგ, რაც 1995 წლის 4 აგვისტოს ხორვატიის არმიის შეტევა დაიწყო.

საბჭომ განაცხადა, რომ ხორვატიამ არ შეასრულა უშიშროების საბჭოს ის მოთხოვნები, რომლებიც თვის დასაწყისში იქნა წაყენებული. გამოითქვა შეშფოთება იარაღის ემბარგოს დარღვევის გამო და სინანული იმის თაობაზე, რომ ჟენევაში მიმდინარე მოლაპარაკებები შეწყდა. ხაზი გაესვა მოლაპარაკებების გზით მოგვარების მნიშვნელობას ყოფილი იუგოსლავიის ქვეყნებს შორის ურთიერთაღიარების კონტექსტში. აღინიშნა, რომ ხორვატიის მიერ 1995 წლის 4 აგვისტოს ეთნიკური სერბების წინააღმდეგ დაწყებულმა ფართომასშტაბიანმა შეტევამ კონფლიქტის ესკალაცია გამოიწვია, რაც სამწუხარო ფაქტია. საბჭომ კვლავ დაგმო სამოქალაქო სამიზნეების დაბომბვა და აღნიშნა, რომ ადგილი ჰქონდა საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის დარღვევებს, ხოლო ლტოლვილები მძიმე მდგომარეობაში აღმოჩნდნენ. საბჭომ ხაზგასმით აღნიშნა, რომ ადგილობრივი სერბი მოსახლეობის უფლებები დაცული უნდა იყოს და ასევე დაგმო გაეროს პერსონალის წინააღმდეგ განხორციელებული ძალადობა, რომელსაც სამი ადამიანის სიცოცხლე ემსხვერპლა.

გაეროს წესდების თავის შესაბამისად მოქმედმა უშიშროების საბჭომ მოსთხოვა ხორვატიას, დაუყოვნებლივ შეეწყვიტა ყოველგვარი სამხედრო მოქმედება და პატივი ეცა ადგილობრივი სერბების უფლებებისთვის; ასევე, მიეცა რეგიონში შესვლის უფლება წითელი ჯვრის საერთაშორისო კომიტეტისა და ჰუმანიტარული ორგანიზაციებისთვის; ნება დაერთო ლტოლვილებისა და იძულებით გადაადგილებულ პირთა დაბრუნებისთვის და პატივი ეცა გაეროს პერსონალის სტატუსისთვის, ხოლო -ზე თავდასხმაში პასუხისმგებელი ნებისმიერი პირი მართლმსაჯულების წინაშე წარედგინა. ყველა მხარეს შეახსენეს მათი ვალდებულებები 816-ე რეზოლუციით (1993) და მოუწოდეს მოლაპარაკებების გზით ისეთი შეთანხმების მიღწევისკენ, რომელიც უზრუნველყოფდა ყველა თემის უფლებებს ყოფილი იუგოსლავიის საკითხებზე გამართული საერთაშორისო კონფერენციის ეგიდით.

დასასრულს, გენერალურ მდივანს — ბუტროს ბუტროს-გალის — დაევალა წინამდებარე რეზოლუციის მიღებიდან სამი კვირის ვადაში საბჭოსთვის წარედგინა ანგარიში მისი იმპლემენტაციისა და შექმნილი ვითარების გავლენის შესახებ გაეროს ნდობის აღდგენის ოპერაციაზე. გარდა ამისა, 1009-ე რეზოლუციის შესრულების უზრუნველსაყოფად, განხილულ იქნებოდა შემდგომი ზომების მიღების საკითხიც.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1315

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1315 ერთხმად იქნა მიღებული 2000 წლის 14 აგვისტოს, სიერა-ლეონეში ჩადენილი სერიოზული დანაშაულების გამო შეშფოთების გამოხატვის შემდეგ, საბჭომ გამოთქვა განზრახვა, შეექმნა სიერა-ლეონეს სპეციალური სასამართლო, რომელიც ქვეყანაში ადამიანის უფლებების, საერთაშორისო სამართლის დარღვევებსა და ომის დანაშაულებს განიხილავს.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
უშიშროების საბჭომ შეაქო სიერა-ლეონეს მთავრობისა და დასავლეთ აფრიკის სახელმწიფოების ეკონომიკური საზოგადოების ძალისხმევა ქვეყანაში მშვიდობის დასამყარებლად. დათანხმდა საომარი მოქმედებების განახლების გამოძიებას და მთავრობა ეროვნული სიმართლისა და შერიგების პროცესის შექმნის პროცესში იყო. გაერთიანებულმა ერებმა ლომეს სამშვიდობო შეთანხმებაში შეიტანეს ცვლილება, რომელიც ომის დამნაშავეებს გამორიცხავდა დაგეგმილი ამნისტიიდან. ამასობაში, ხაზგასმული იყო საერთაშორისო სამართლის დაცვისა და სანდო მართლმსაჯულების სისტემის მნიშვნელობა. სიერა-ლეონეს მთავრობას სურდა სპეციალური სასამართლოს შექმნა სამართლიანობის აღსადგენად და მშვიდობის დასამყარებლად. საბჭომ განაცხადა, რომ ქვეყანაში არსებული ვითარება კვლავ საფრთხეს უქმნის მშვიდობასა და უსაფრთხოებას.

აქტები
რეზოლუციაში გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს, სიერა-ლეონეს მთავრობასთან დამოუკიდებელი სპეციალური სასამართლოს შექმნის შესახებ შეთანხმების მოლაპარაკება მოეთხოვებოდა. სასამართლოს იურისდიქცია უნდა მოიცავდეს კაცობრიობის წინააღმდეგ ჩადენილ დანაშაულებს, ომის დანაშაულებს და საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლისა და სიერა-ლეონეს კანონმდებლობის სხვა დარღვევებს. ხაზგასმული იყო პროცესის მიუკერძოებლობა და დამოუკიდებლობა.

გენერალურ მდივანს მოეთხოვა 30 დღის ვადაში წარმოედგინა ანგარიში მიმდინარე რეზოლუციის განხორციელების შესახებ. თავის ანგარიშში მას მოეთხოვებოდა განეხილა მისი დროებითი იურისდიქცია, სააპელაციო პროცესი, მიზანშეწონილობა და ყოფილი იუგოსლავიისა და რუანდის საერთაშორისო სისხლის სამართლის ტრიბუნალებში სააპელაციო პალატის გაზიარების შესაძლებლობა. გარდა ამისა, მას ასევე მოეთხოვა რეკომენდაციების წარდგენა შემდეგ საკითხებთან დაკავშირებით:
(ა)საჭირო დამატებითი ხელშეკრულებები;
(ბ)სასამართლოს ეფექტური, დამოუკიდებელი და მიუკერძოებელი ფუნქციონირებისთვის წევრი სახელმწიფოების, -ის ქვეყნებისა და სიერა-ლეონეში გაეროს მისიის აუცილებელი მონაწილეობა;
(გ)აუცილებელი ფინანსური შენატანები;
(დ)ყოფილი იუგოსლავიისა და რუანდის საერთაშორისო სისხლის სამართლის ტრიბუნალების ექსპერტიზა და რჩევები.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1319

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1319 ერთხმად იქნა მიღებული 2000 წლის 8 სექტემბერს, აღმოსავლეთ ტიმორის შესახებ წინა რეზოლუციების გახსენების შემდეგ, მოითხოვდა ინდონეზიისგან ნაბიჯების გადადგმას კუნძულზე მილიციის განიარაღებისა და დაშლის მიზნით, გაეროს სამი თანამშრომლის მკვლელობის შემდეგ.

უშიშროების საბჭომ გაიხსენა თავისი წინა შეშფოთება დასავლეთ ტიმორის ბანაკებში აღმოსავლეთ ტიმორიდან ჩამოსული მრავალი ლტოლვილის შესახებ. ბანაკებში ასევე იმყოფებოდნენ მილიციები, რომლებიც აშინებდნენ ლტოლვილებსა და გაეროს ლტოლვილთა უმაღლესი კომისრის თანამშრომლებს. უშიშროების საბჭომ შეძრწუნებული დატოვა გაეროს სამი თანამშრომლის მკვლელობა 2000 წლის 6 სექტემბერს მილიციის მეთაურობით მოქმედი ბრბოს მიერ და დაგმო ქვეყანაში საერთაშორისო პერსონალისა და ლტოლვილების წინააღმდეგ თავდასხმები. ასევე, დასავლეთ ტიმორში, ბეტუნში, დაიღუპა რამდენიმე ლტოლვილი და საბჭო მიესალმა ინდონეზიის მიერ დაგმობას და გამოძიების ჩატარების განზრახვას.

რეზოლუციაში დაჟინებით მოითხოვებოდა ინდონეზიის მთავრობისგან ზომების მიღება მილიციის დაუყოვნებლივ განიარაღებისა და დაშლის, კანონისა და წესრიგის აღდგენის, ლტოლვილთა ბანაკებისა და ჰუმანიტარული მუშაკების უსაფრთხოების უზრუნველყოფისა და საზღვრისპირა შემოჭრის თავიდან ასაცილებლად. ასევე ხაზგასმული იყო, რომ ტიმორის კუნძულზე შეიარაღებული თავდასხმებისთვის პასუხისმგებელი პირები მართლმსაჯულების წინაშე წარდგნენ, განსაკუთრებით იმის გათვალისწინებით, რომ ადგილი ჰქონდა საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის სერიოზულ დარღვევებს.

ინდონეზიის ხელისუფლებას მოეთხოვა აღმოსავლეთ ტიმორში ნებაყოფლობით დაბრუნებული ლტოლვილების უსაფრთხო დაბრუნების უზრუნველყოფა, ხოლო იმ ლტოლვილების, რომლებიც არ დაბრუნდნენ, გადასახლება. საბჭომ აღნიშნა, რომ ინდონეზიამ დასავლეთ ტიმორში დამატებითი ჯარები განალაგა, თუმცა ასევე აღინიშნა, რომ -ის თანამშრომლები ვერ დაბრუნდებიან მანამ, სანამ უსაფრთხოების სანდო გარანტიები არ იქნება. აღმოსავლეთ ტიმორში გაეროს გარდამავალ ადმინისტრაციას 1272 (1999) რეზოლუციის შესაბამისად, სასწრაფოდ უნდა მოეხდინა რეაგირება მილიციის საფრთხეზე.

და ბოლოს, გენერალურ მდივანს კოფი ანანს სთხოვეს, ერთი კვირის განმავლობაში საბჭოსთვის კუნძულზე არსებული ვითარების შესახებ ანგარიში წარედგინა.

რეზოლუცია 1319-ის მიღების შემდეგ, საბჭომ დაამტკიცა მისიის გაგზავნა რეგიონში მისი განხორციელების განსახილველად.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 824

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 824 გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 824 ერთხმად იქნა მიღებული 1993 წლის 6 მაისს. მას შემდეგ, რაც საბჭომ განიხილა გენერალური მდივნის, ბუტროს ბუტროს-გალის ანგარიში, რომელიც 819-ე (1993) რეზოლუციის საფუძველზე მომზადდა, საბჭომ იმსჯელა ბოსნია და ჰერცეგოვინაში გარკვეული ქალაქებისა და მათი შემოგარენის „უსაფრთხო ზონებად“ გამოცხადების საკითხზე.

საბჭომ კვლავ დაგმო ეთნიკური წმენდის პრაქტიკა და დაზარალებულ რეგიონებში ჰუმანიტარული დახმარების დაბრკოლება, ამასთანავე, გამოხატა შეშფოთება რეგიონში მოსახლეობის მასობრივი იძულებითი გადაადგილების გამო. უშიშროების საბჭოს შეშფოთება გამოიწვია ბოსნიელ სერბთა გასამხედროებული დაჯგუფებების თავდასხმებმა ბოსნიის რამდენიმე ქალაქზე.დოკუმენტში ხაზგასმული იყო ქალაქ სარაევოს უნიკალური ხასიათი, როგორც მულტიკულტურული, მრავალეთნიკური და მრავალრელიგიური ცენტრისა, რომელიც ბოსნია და ჰერცეგოვინაში ყველა თემს შორის თანაარსებობისა და ურთიერთობის სიცოცხლისუნარიანობის მაგალითს წარმოადგენდა. საბჭომ მიუთითა ამ მემკვიდრეობის შენარჩუნებისა და ქალაქის შემდგომი განადგურების თავიდან არიდების აუცილებლობაზე.

გაეროს წესდების თავის საფუძველზე მოქმედმა საბჭომ, რომელიც იხსენებდა 815-ე (1993) რეზოლუციის დებულებებს გაეროს დამცავი ძალების მანდატის შესახებ, მოითხოვა ტერიტორიების ძალით მიტაცების შეწყვეტა. რეზოლუციამ ასევე გამოაცხადა, რომ სარაევო, ტუზლა, ჟეპა, გორაჟდე, ბიჰაჩი და სრებრენიცა ყველა დაინტერესებული მხარის მიერ განხილულ უნდა იქნეს, როგორც უსაფრთხო ზონები, რომლებიც დაცული იქნება შეიარაღებული თავდასხმებისგან. საბჭომ ასევე მოითხოვა თავდასხმების შეწყვეტა, ბოსნიელ სერბთა ძალების გაყვანა და „“-ისა და საერთაშორისო ორგანიზაციებისთვის დაბრკოლების გარეშე გადაადგილების უფლების მიცემა. მიუხედავად ამისა, რეზოლუციაში არ იყო ნახსენები იძულებითი აღსრულების ზომები იმ შემთხვევისთვის, თუ აღნიშნული დებულებები არ შესრულდებოდა.

გაეროს დამცავი ძალების შემადგენლობა კიდევ 50 სამხედრო დამკვირვებლით გაიზარდა, რასაც დაემატა სამხედრო აღჭურვილობა და ლოგისტიკური მხარდაჭერა; ამასთანავე, საბჭომ ყველა მხარისგან მოითხოვა მშვიდობისმყოფელ ძალებთან თანამშრომლობა. გენერალურ მდივანს ასევე ეთხოვა ბოსნია და ჰერცეგოვინაში არსებული ჰუმანიტარული ვითარების მონიტორინგი.

824-ე რეზოლუცია დასრულდა განცხადებით, რომ იმ შემთხვევაში, თუ რომელიმე მხარე ვერ უზრუნველყოფდა მიმდინარე რეზოლუციის შესრულებას, მიღებული იქნებოდა დამატებითი ზომები; ამასთან, რეზოლუციის დებულებები ძალაში დარჩებოდა საომარი მოქმედებების შეწყვეტამდე, ჯარების დაშორიშორებამდე და მძიმე შეიარაღებაზე ზედამხედველობის დაწესებამდე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1986

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1986 მიღებულია 2011 წლის 13 ივნისს, კვიპროსში არსებული ვითარების შესახებ ყველა წინა რეზოლუციის, განსაკუთრებით 1251 (1999) და 1953 (2010), ხელახალი დადასტურების შემდეგ, საბჭომ გააგრძელა გაეროს სამშვიდობო ძალების მანდატი კვიპროსში დამატებით ექვსი თვით — 2011 წლის 15 დეკემბრამდე — და მოუწოდა ბერძენი და თურქი კვიპროსელი ლიდერების შორის მოლაპარაკებების გაძლიერებას.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
უშიშროების საბჭომ აღნიშნა, რომ კვიპროსის მთავრობა თანახმა იყო კუნძულზე გაეროს სამშვიდობო ძალების გაგრძელებულ ყოფნაზე. კონფლიქტის გადაწყვეტა თავად კვიპროსელებზე იყო დამოკიდებული და არსებობდა უნიკალური შესაძლებლობა გრძელვადიანი შეთანხმების მისაღწევად. სამშვიდობო მოლაპარაკებებში პროგრესი შეინიშნებოდა, თუმცა საბჭო შეშფოთებული იყო პროცესის ნელი ტემპით და არსებული მდგომარეობის მიუღებლობით.

საბჭომ მიესალმა ნდობის განმტკიცების ღონისძიებების განხორციელებას როგორც კვიპროსის, ისე ჩრდილოეთ კვიპროსის მხრიდან და მოუწოდა გამყოფ ხაზზე დამატებითი გადაკვეთის პუნქტების გახსნას.
საბჭო კვლავ დარწმუნებული იყო, რომ კვიპროსის საკითხის მდგრადი გადაწყვეტა სასარგებლო იქნებოდა ყველა კვიპროსელისთვის და რომ ბუფერულ ზონაში მდგომარეობა გაუმჯობესდებოდა, თუ ორივე მხარე მიიღებდა 1989 წლის მემორანდუმს, რომელიც გამოიყენებოდა გაეროს მიერ. ასევე აღინიშნა, რომ გაეროს სანდოობის შერყევა საზიანოა სამშვიდობო პროცესისთვის.

გარდა ამისა, საბჭომ მიესალმა პროგრესს ნაღმების განაღმვის სფეროში, დაკარგულ პირთა კომიტეტის მუშაობას და ხაზი გაუსვა სამოქალაქო საზოგადოების ჯგუფებისა და ორმხრივი კონტაქტების აქტიური მონაწილეობის მნიშვნელობას პოლიტიკურ პროცესში. საჭირო იყო საზოგადოებრივი გზავნილების კონცენტრაცია მომავალ ნაბიჯებზე.

მოქმედებები
რეზოლუციამ მიესალმა მოლაპარაკებების პროგრესს და ახლო მომავალში შეთანხმების მიღწევის პერსპექტივას. ამ კონტექსტში, ორივე კვიპროსელ ლიდერს მოუწოდა:

მოლაპარაკებების გაძლიერება
მოლაპარაკებების გარემოს გაუმჯობესება
სამოქალაქო საზოგადოების უფრო ფართო ჩართვა

ასევე, ორივე მხარეს მოუწოდეს მონაწილეობა მიეღოთ კონსულტაციებში ბუფერული ზონის განსაზღვრისა და 1989 წლის მემორანდუმის საკითხებზე.
თურქი კვიპროსელების მხარეს მოუწოდეს აღედგინა სამხედრო მდგომარეობა სტროვილიაში, რომელიც არსებობდა 2000 წლის 30 ივნისამდე.

ასევე მოითხოვეს განაღმველებისთვის ხელმისაწვდომობის უზრუნველყოფა.
დასასრულს, გაეროს გენერალურ მდივანს სთხოვეს 2011 წლის 1 დეკემბრამდე წარმოედგინა ანგარიში ამ რეზოლუციის შესრულების შესახებ.

ასევე იხილეთ
კვიპროსის კონფლიქტი
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 818

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 818 ერთხმად მიიღეს 1993 წლის 14 აპრილს. მას შემდეგ, რაც კიდევ ერთხელ დაადასტურა რეზოლუციები 782 (1992) და 797 (1992) მოზამბიკში არსებული ვითარების შესახებ, საბჭომ გამოხატა შეშფოთება იმ შეფერხებებისა და სირთულეების გამო, რომლებიც ხელს უშლიდა რომის საერთო სამშვიდობო შეთანხმებით გათვალისწინებული სამშვიდობო პროცესის განხორციელებას მოზამბიკის სამოქალაქო ომის დროს.

რეზოლუციამ მოუწოდა მოზამბიკის მთავრობასა და „“-ს (მოზამბიკის ეროვნული წინააღმდეგობა), ეთანამშრომლათ გენერალურ მდივანთან, ბუტროს ბუტროს-გალისთან და მის სპეციალურ წარმომადგენელთან მოზამბიკში გაეროს ოპერაციის მანდატის განხორციელების პროცესში. გარდა ამისა, საბჭომ ორივე მხარეს მოუწოდა სამშვიდობო შეთანხმებით ნაკისრი ვალდებულებების შესრულებისკენ, განსაკუთრებით შეიარაღებული ძალების კონცენტრაციის, თავმოყრისა და დემობილიზაციის, ისევე როგორც ახალი შეიარაღებული ძალების ჩამოყალიბების კუთხით. ამასთან დაკავშირებით, რეზოლუციამ მოითხოვა მოზამბიკის თავდაცვის ახალი ძალების წვრთნის რაც შეიძლება მალე დაწყება.

მიმართა რა კვლავ ორივე მხარეს, რეზოლუცია მიესალმა მათ განცხადებას მოზამბიკის პრეზიდენტსა და -ს პრეზიდენტს შორის შეხვედრის რაც შეიძლება მალე გამართვის თაობაზე. ამავდროულად, საბჭომ მოუწოდა -ს, უზრუნველეყო ერთობლივი კომისიებისა და მონიტორინგის მექანიზმების უწყვეტი ფუნქციონირება, ხოლო ორივე მხარეს — დაეცვათ ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმი და დაეშვათ ხალხისა და საქონლის თავისუფალი გადაადგილება.დოკუმენტმა ასევე მოითხოვა „“-ის გადაადგილების თავისუფლება, მიესალმა გენერალური მდივნის განზრახვას სამშვიდობო ძალების განლაგების შესახებ და ხაზი გაუსვა მოზამბიკის მთავრობასა და გაერთიანებულ ერების ორგანიზაციას შორის ძალების სტატუსის შესახებ შეთანხმების დროულად ხელმოწერის მნიშვნელობას, რათა ქვეყანაში „„-ის თავისუფალ, ეფექტიან და ქმედით ოპერირებას შეწყობოდა ხელი. აღნიშნულ შეთანხმებას ხელი 1993 წლის 14 მაისს მოეწერა.

საბჭომ დასასრულს მიესალმა წევრი სახელმწიფოების ძალისხმევას მოზამბიკში და სთხოვა გენერალურ მდივანს, 1993 წლის 30 ივნისისთვის წარედგინა ანგარიში ქვეყანაში არსებული ვითარების შესახებ, რაც მოიცავდა არჩევნებისათვის მზადებასა და მოზამბიკის შეიარაღებული ძალების დემობილიზაციის პროცესს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1330

გაეროს უშიშროების საბჭოს 1330-ე რეზოლუციით, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 2000 წლის 5 დეკემბერს, ერაყის შესახებ ყველა წინა რეზოლუციის, მათ შორის „ნავთობი-სასურსათო პროგრამის“ შესახებ 986 (1995), 1111 (1997), 1129 (1997), 1143 (1997), 1153 (1998), 1175 (1998), 1210 (1998), 1242 (1999), 1266 (1999), 1275 (1999), 1280 (1999), 1281 (1999), 1293 (2000) და 1302 (2000) რეზოლუციების გახმოვანების შემდეგ, საბჭომ კიდევ 180 დღით გააგრძელა ერაყის ნავთობის ან ნავთობპროდუქტების ჰუმანიტარული დახმარების სანაცვლოდ ექსპორტის შესახებ დებულებების მოქმედება.
უშიშროების საბჭო დარწმუნებული იყო ერაყელი ხალხისთვის ჰუმანიტარული დახმარების გაწევის დროებითი ზომების მიღების აუცილებლობაში, სანამ ერაყის მთავრობა არ შეასრულებდა 687-ე რეზოლუციის (1991) დებულებებს და თანაბრად არ გაანაწილებდა დახმარებას მთელ ქვეყანაში.

გაეროს წესდების თავის შესაბამისად, საბჭომ გააგრძელა „ნავთობი საკვების სანაცვლოდ“ პროგრამა დამატებით ექვსი თვის განმავლობაში, დაწყებული 2000 წლის 6 დეკემბრის 00:01 საათიდან აღმოსავლეთის დროით. ნავთობის გაყიდვიდან და სხვა ფინანსური ტრანზაქციებიდან მიღებული შემოსავალი პრიორიტეტულად გამოიყოფოდა სამდივნოს საქმიანობის კონტექსტში, საიდანაც 13% გამოყენებული იქნებოდა 986-ე რეზოლუციაში მითითებული მიზნებისთვის. საბჭო განიხილავდა 15 მილიონი აშშ დოლარის დეპოზიტარული ანგარიშიდან გატანის საკითხს, რათა გამოყენებულიყო ერაყის მიერ გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის ბიუჯეტში შეტანილი დავალიანების დასაფარად. ესქრო ანგარიშზე შეტანილი 600 მილიონ ევრომდე თანხები ასევე შეიძლება გამოყენებულ იქნას ნავთობის ინდუსტრიისთვის აღჭურვილობისა და სათადარიგო ნაწილების შესაძენად წარმოების გაზრდის მიზნით, საბჭოს დამტკიცების შემთხვევაში.ამავდროულად, გაეროს კომპენსაციის კომისიისთვის გამოყოფილი თანხები 30%-დან 25%-მდე შემცირდა.

რეზოლუცია მოუწოდებდა ყველა სახელმწიფოს, გაეგრძელებინათ თანამშრომლობა განაცხადების დროულად წარდგენისა და ექსპორტის ლიცენზიების გაცემის საკითხში, რაც ხელს შეუწყობდა ჰუმანიტარული მარაგების ტრანზიტს. ასევე, რეზოლუცია მოუწოდებდა ქვეყნებს, მიეღოთ ყველა შესაბამისი ზომა იმის უზრუნველსაყოფად, რომ ჰუმანიტარული მარაგი რაც შეიძლება სწრაფად მიეღოთ ერაყელ ხალხს. გარდა ამისა, ერაყის მთავრობას სთხოვეს დაესრულებინა გამოძიების დასრულება სურსათისა და სოფლის მეურნეობის ორგანიზაციის თანამშრომლების გარდაცვალების საქმეზე.

და ბოლოს, გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს, სთხოვეს 2001 წლის 31 მარტამდე მოემზადებინა ანგარიში ნავთობის დამატებითი ექსპორტის მარშრუტების გამოყენების შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 770

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 770 მიიღეს 1992 წლის 13 აგვისტოს მას შემდეგ, რაც საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა ამ საკითხთან დაკავშირებული წინა რეზოლუციები, მათ შორის 743 (1992), 749 (1992), 761 (1992) და 764 (1992) რეზოლუციები, მან აღიარა სარაევოსა და ბოსნია-ჰერცეგოვინის სხვა რეგიონებში არსებული კრიტიკული ჰუმანიტარული მდგომარეობა.

მას შემდეგ, რაც დადგინდა, რომ არსებული ვითარება საფრთხეს უქმნიდა საერთაშორისო მშვიდობასა და უსაფრთხოებას, რეზოლუცია მიიღეს გაეროს წესდების თავის საფუძველზე. ეს იყო პირველი შემთხვევა ყოფილი იუგოსლავიის კონფლიქტის ისტორიაში, როდესაც აღნიშნული თავი იქნა გამოყენებული. საბჭომ მოითხოვა, რომ ბოსნია და ჰერცეგოვინაში მყოფ ყველა მხარეს დაუყოვნებლივ შეეწყვიტა ბრძოლა. მან ასევე დაჟინებით მოუწოდა მხარეებს, უზრუნველეყოთ წითელი ჯვრის საერთაშორისო კომიტეტის შეუფერხებელი და მუდმივი წვდომა ყველა ბანაკზე, ციხესა და დაკავების ცენტრზე. გარდა ამისა, საბჭომ მოუწოდა წევრ სახელმწიფოებს ინდივიდუალურად ან საერთაშორისო სააგენტოების მეშვეობით ხელი შეეწყოთ სარაევოსა და ბოსნია-ჰერცეგოვინის სხვა რაიონებისთვის ჰუმანიტარული დახმარების მიწოდებისთვის. ამასთან, მათ დაევალათ გენერალური მდივნის, ბუტროს ბუტროს-გალისთვის ანგარიშის წარდგენა იმ ზომების შესახებ, რომლებსაც ისინი ამ მიმართულებით გაატარებდნენ.

რეზოლუციამ სთხოვა გენერალურ მდივანს, სიტუაცია მუდმივი კონტროლის ქვეშ ჰყოლოდა, რათა საჭიროების შემთხვევაში განხილულიყო ახალი ზომები ჰუმანიტარული ტვირთების შეუფერხებელი მიწოდების უზრუნველსაყოფად. ამასთანავე, საბჭომ ყველა მხარისგან მოითხოვა გაეროსა და სხვა ჰუმანიტარული ორგანიზაციების თანამშრომელთა უსაფრთხოების გარანტირება ქვეყნის ტერიტორიაზე. 770-ე რეზოლუცია მიიღეს 12 ხმით, წინააღმდეგი არცერთი ქვწყანა ყოფილა. სამმა ქვეყანამ — ჩინეთმა, ინდოეთმა და ზიმბაბვემ ხმის მიცემისგან თავი შეიკავა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1332

გაეროს უშიშროების საბჭოს 1332-ე რეზოლუციის თანახმად, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 2000 წლის 14 დეკემბერს, კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში არსებული ვითარების შესახებ 1234 (1999), 1258 (1999), 1265 (1999), 1273 (1999), 1279 (1999), 1291 (2000), 1296 (2000), 1304 (2000) და 1323 (2000) რეზოლუციების გახმოვანების შემდეგ, საბჭომ გაეროს მისიის კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში მანდატი 2001 წლის 15 ივნისამდე გააგრძელა.

უშიშროების საბჭომ დაგმო ცეცხლის შეწყვეტის მრავალრიცხოვანი დარღვევები, საომარი მოქმედებების გაგრძელება და დიალოგის არარსებობა. მიღწეული იქნა შეთანხმებები საბრძოლო მოქმედებების შესაჩერებლად და ქვეყანას მოუწია -ის მისიის მხარდაჭერა. კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში ჰუმანიტარული ვითარება და კონფლიქტის სერიოზული შედეგები მეზობელ ქვეყნებზე საბჭოს შეშფოთებას იწვევს. ასევე შეშფოთება გამოითქვა კონფლიქტის გამო ქალებსა და გოგონებში აივ ინფექციის/შიდსის სწრაფი გავრცელების, ბავშვი ჯარისკაცების განლაგებისა და ლტოლვილთა დახმარების სირთულეების გამო.

ლუსაკას ცეცხლის შეწყვეტის შესახებ შეთანხმების ყველა მხარეს მოეთხოვა საომარი მოქმედებების შეწყვეტა და მოლაპარაკებების გააქტიურება. კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკას მოეთხოვა -თან თანამშრომლობა და ძალების სტატუსის შესახებ შეთანხმების დებულებების განხორციელება. რეზოლუციამ დაამტკიცა გენერალური მდივნის, კოფი ანანის წინადადება რეგიონში დამატებითი სამხედრო დამკვირვებლების გაგზავნის შესახებ და მას მოეთხოვა ანგარიშის წარდგენა უგანდის, რუანდისა და ბურუნდის მახლობლად სასაზღვრო რაიონებში არსებული სიტუაციის მოგვარების გზების შესახებ.

რეზოლუციაში მოწოდებული იყო რუანდისა და უგანდის ძალების და სხვა უცხოური ჯარების ქვეყნიდან გაყვანა. გარდა ამისა, ყველა მხარეს მოეთხოვა ადამიანის უფლებების პატივისცემა და იმის უზრუნველყოფა, რომ შეიარაღებულ კონფლიქტში ბავშვი ჯარისკაცები აღარ იქნას გამოყენებული. საბჭომ ასევე მოუწოდა ყველა მხარეს, წინ წაწიონ ყველა შეიარაღებული დაჯგუფების, კერძოდ, დემოკრატიის დაცვის ეროვნული საბჭოს - დემოკრატიის დაცვის ძალების , რუანდის ყოფილი /-ს და მოკავშირე დემოკრატიული ძალების განიარაღების, დემობილიზაციის, რეინტეგრაციისა და რეპატრიაციის/დასახლების პროცესი.

და ბოლოს, მხარეებს შესთავაზეს ექსპერტთა პანელთან თანამშრომლობა კონგოს ბუნებრივი რესურსების უკანონო ექსპლუატაციის გამოსაძიებლად. 1332 რეზოლუციის მიღებამ გამოიწვია 165 კონგოელი ბავშვის დაბრუნება გაეროს ბავშვთა ფონდში .
მუშეღ აღაიანი

მუშეღ ღაზაროსის ძე აღაიანი (; დ. 17 ნოემბერი, 1883, ტიფლისი – გ. 11 სექტემბერი, 1966, ერევანი) — ცნობილი სომეხი მუსიკათმცოდნე, კომპოზიტორი და პედაგოგი. სომხეთის სსრ-ის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1939). იყო სომხური მუსიკალური კულტურის ერთ-ერთი მკვლევარი. წვლილი მიუძღვის სომხური ხალხური და კლასიკური მუსიკის შესწავლასა და პოპულარიზაციაში.

იყო ცნობილი სომეხი მწერლის, ღაზაროს აღაიანის შვილი. კომპოზიტორ არამ ხაჩატურიანის პირველი მუსიკალური მასწავლებელი.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1667

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1667 — ერთხმად მიღებული 2006 წლის 31 მარტს. ლიბერიასა და ქვერეგიონში შექმნილ ვითარებაზე ყველა წინა რეზოლუციის, განსაკუთრებით 1626 (2005) და 1638 (2005) გახსენებით, საბჭომ გაეროს ლიბერიის მისიის მანდატი 2006 წლის 30 სექტემბრამდე გააგრძელა.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
უშიშროების საბჭომ აღიარა დასავლეთ აფრიკის სახელმწიფოთა ეკონომიკური საზოგადოების და აფრიკის კავშირის მნიშვნელოვანი როლი ლიბერიის პროცესში, საერთაშორისო საზოგადოების გვერდით. მიესალმა ელენ ჯონსონ სირლიფის ლიბერიის პრეზიდენტად ინაუგურაციასა და ახლადარჩეული მთავრობის ჩამოყალიბებას, და აღიარა ქვეყანაში კვლავ არსებული გამოწვევები.

საბჭოს წევრებმა ასევე მიესალმნენ ყოფილი პრეზიდენტის ჩარლზ ტეილორის სიერა-ლეონეს სპეციალურ სასამართლოში გადაცემას.

ქმედებები
გაეროს წესდების თავის ფარგლებში მოქმედებით, საბჭომ გააგრძელა -ის მანდატი და პერსონალის დროებითი გაზრდა. საბჭომ ხელახლა დაადასტურა თავისი განზრახვა, გენერალურ მდივანს კოფი ანანს მიეცა უფლება, რეზოლუცია 1609 (2005)-ის შესაბამისად, -სა და გაეროს ოპერაცია კოტ-დ'ივუარში შორის ჯარების დროებითი გადანაწილებისა. ამ კონტექსტში, -ს ამოცანებისა და ჯარების დონის განხილვა განხორციელდებოდა, შესაძლო გაძლიერების შესახებ გადაწყვეტილების მიღებით.

ბოლოს, გენერალური მდივანი -ის შემცირების გეგმის უშიშროების საბჭოსთვის წარდგენის მოთხოვნას დაექვემდებარა.