კაზუო ჰიროცუ

კაზუო ჰიროცუ (, ჰიროცუ კაზუო, დ. 5 დეკემბერი, 1891 — 21 სექტემბერი, 1968) — იაპონელი რომანისტი, ლიტერატურული კრიტიკოსი და მთარგმნელი, რომელიც მოღვაწეობდა შოვას პერიოდში.

ბიოგრაფია
ადრეული წლები
ჰიროცუ დაიბადა ტოკიოს უშიგომეს უბანში, იყო ცნობილი მწერლის, ჰიროცუ რიუროს მეორე შვილი, რომლის მოსწავლეებს შორის იყო კაფუ ნაგაი. მას გაუჭირდა აზაბუს საშუალო სკოლის დამთავრება ჯანმრთელობის სისუსტისა და მათემატიკაში სრული არაკომპეტენტურობის გამო. იმ დროს ის ნახევარ განაკვეთზე ასევე მუშაობდა გაზეთების მიმტანად და იმის გამო, რომ დაჯამება უჭირდა, ხშირად მშობლებს უწევდათ მის ანგარიშებში ნაკლოვანების შევსება.

თუმცა, ჰიროცუმ ადრეული ასაკიდანვე გამოავლინა ნიჭი ლიტერატურისადმი. მისი ლიტერატურული დებიუტი შედგა მოკლე მოთხრობით, რომელიც წარდგენილ იქნა საგაზეთო კონკურსზე, როცა ის 17 წლის იყო. მოთხრობამ მოიგო 10 იენის პრემია, რაც გონივრული თანხა იყო 1908 წელს. ვასედას უნივერსიტეტში სწავლის დროს ჰიროცუმ დაიწყო სტატიების წარდგენა სხვადასხვა ლიტერატურულ ჟურნალში. მისი თანაკურსელი ვასედაში იყო ჰინაცუ კონოსუკე. 1912 წელს ჰიროცუმ ზენზო კასაისთან ერთად დააარსა ლიტერატურული ჟურნალი კისეკი („სასწაული“), რომელშიც თავადაც აქვეყნებდა მოკლე მოთხრობებსა და უცხოელი ავტორების ნათარგმნ ნაწარმოებებს. ჟურნალის გამოცემა შეწყდა შემდეგ წელს (სულ გამოვიდა შვიდი ნომერი).

ლიტერატურული კარიერა
1913 წელს ჰიროცუმ გამოაქვეყნა გი დე მოპასანის „ერთი სიცოცხლის“ თარგმანი. ეს ფაქტი ლიტერატურის კრიტიკოსების მიერ აღიარებულია სხვადასხვა ევროპელი მწერლის თარგმანების კარიერის დასაწყისად. იმავე წელს მან დაამთავრა ვასედას უნივერსიტეტი და მისი ოჯახი გააძევეს გაქირავებული სახლიდან, რადგან ქირის გადახდა ვერ შეძლო. მომდევნო წელს ის ტუბერკულოზის დიაგნოზით საავადმყოფოში მოხვდა. მის დედინაცვალსაც ასევე დაუდგინდა ეს დაავადება და მისი მამა და დედინაცვალი გადავიდნენ ნაგოიაში, დატოვეს ჰიროცუ პანსიონში ტოკიოში, სადაც მან გარკვეული ხნით ოთახი გაიზიარა ზენზო კასაისთან, და პარალელურად ცდილობდა, ეპოვა სამუშაო, როგორც მთარგმნელს და აქტიურად გზავნიდა მოთხრობებს გაზეთებსა და ჟურნალებში. 1916 წლიდან ჰიროცუმ საცხოვრებელი ადგილი შეიცვალა და ტოკიოდან კამაკურაში, კანაგავის პრეფექტურაში, გადავიდა.

მისი ლიტერატურული კარიერა დაიწყო 1917 წელს გამოქვეყნებული მოკლე მოთხრობით: შინკეიბიო ჯიდაი („ნევროზული ეპოქა"), რომელშიც მწერალი თავს დაესხა თანამედროვე ინტელექტუალების ნიჰილიზმსა და მორალურ დეკადანსს. როგორც მემარცხენე პოლიტიკის აქტიური მხარდამჭერი, თავდაპირველად იგი მოიხიბლა პროლეტარული ლიტერატურის მოძრაობით 1930-იან წლებში. 1930-იან წლებშივე მან გამოაქვეყნა ფუტარი ნო ფუკომონო („ორი უბედური ადამიანი") და შიჯი ო დაიტე („მკვდარი ბავშვის ჩახუტება“), ორივე რეალისტური მოთხრობა, და ასევე „მე ჟანრის“ ორი რომანი — იამორი („გეკონი“) და ნამი ნო უე („ტალღებზე“).

მეორე მსოფლიო ომი
1941 წელს ჰიროცუ გადავიდა სეტაგაიაში, ტოკიოში. ის პოლიტიკურად მხარს უჭერდა იაპონიის მთავრობას მეორე მსოფლიო ომში და ის გაიგზავნა მთავრობის მიერ დაფინანსებულ ვიზიტზე კორეასა (სადაც მწერალი შეხვდა ავტორ კიმ სარიანს) და მანჯურიაში, სადაც მან მოინახულა რამდენიმე იაპონური დასახლება. 1942 წელს ის შეუერთდა მთავრობის მიერ დაფინანსებულ იაპონიის კულტურული დაცვის ასოციაციას, მაგრამ კონფლიქტში შევიდა კუნიო კიშიდასთან, რომელიც ცდილობდა ასოციაციის ინკორპორირებას ტაისეი იოკუსანკაის პოლიტიკურ პარტიაში. ასევე იგი ჩავიდა ნარაში სხვადასხვა ტაძრისა და ანტიკური ძეგლის სანახავად 1942 წელს. 1944 წელს, საჰაერო თავდასხმის საფრთხის გამო ტოკიოში მეორე მსოფლიო ომის დროს, მან გადმოინაცვლა საკურორტო ქალაქ ატამში.

პოვოენური პერიოდი
1946 წელს ჰიროცუს დაუდგინდა შარდის ბუშტის კიბო ატამის ეროვნულ საავადმყოფოში. ატამში გამოჯანმრთელებისას, ის ზოგჯერ ხვდებოდა ატამში თანამოსახლე შიგა ნაოიას 1948 წელს. ჰიროცუ გახდა იაპონიის ხელოვნების აკადემიის წევრი 1949 წელს, კოჯი უნოსთან ერთად. 1950 წელს მისი სახლი დაიწვა ატამში და იძულებული გახდა, გადასულიყო სხვა ადგილზე, მაგრამ ისევ ატამში. პერიოდულად ის ტოკიოშიც ცხოვრობდა ხოლმე.

პოვოენურ პერიოდში ჰიროცუმ დაწერა რამდენიმე ბიოგრაფიული და ავტობიოგრაფიული ნაშრომი, ანო ჯიდაი („ის დრო“) და ნენგეცუ ნო აშიატო („დროის ნაფეხური“, 1961–1963), რომელმაც მოიპოვა 1963 წლის ნომას ლიტერატურული პრემია; 1953–1963 წლებში ათი წელი მიუძღვნა -ის მორიგი სკანდალური ინციდენტის სავარაუდო საბოტაჟორების დეტალურად, ჩაფიქრებული დაცვის წერას. ეს ნაშრომი გამოიცა სახელწოდებებით („ზაფხულის გზით“, 1953–1954) და („მაცუკავას პროცესი“, 1954–1958). ჰიროცუმ შექმნა მოქალაქეების მხარდამჭერი ჯგუფი ბრალდებულებისთვის, რომლებიც, სასამართლოებში ათი წლის სიარულის შემდეგ, საბოლოოდ უდანაშაულოდ ცნეს.

გარდაცვალება და მემკვიდრეობა
ჰიროცუ გარდაიცვალა გულის შეტევით ატამის ეროვნულ საავადმყოფოში 1968 წელს, 76 წლის ასაკში. მისი საფლავი მდებარეობს იანაკას სასაფლაოზე, ტოკიოში.

მისი ქალიშვილი მომოკო ჰიროცუ (1918–1988) ასევე იყო მწერალი.