iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
დავით გოგოჭური

დავით ლევანის ძე გოგოჭური (დ. 15 ნოემბერი, 1922, ბუჩუკურთა, ახლანდ. დუშეთის მუნიციპალიტეტი — გ. 2000, თბილისი) — ქართველი ფოლკლორისტი. ფილოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი (1990).

ბიოგრაფია
1949 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი. 1974 წელს გამოაქვეყნა პირველი წიგნი „მელექსეობა ხევსურეთში“. იკვლევდა ფოლკლორის ცალკეულ ჟანრებს, ხევსურული მელექსეობის, საგმირო, საწესჩვეულებო პოეზიის საკითხებს. ავტორია პროზაული მხატვრული კრებულისა „ეს უმღერია პაპასა“ (1991). „ქართული ხალხური პოეზიის“ თორმეტტომეულის მომზადებისათვის მიენიჭა საქართველოს სახელმწიფო პრემია (სხვებთან ერთად, 1988).
რევაზ გოგოხია

რევაზ აკაკის ძე გოგოხია (დ. 28 აპრილი, 1936, სოფ. ფახულანი, ახლანდ. წალენჯიხის მუნიციპალიტეტი) — ქართველი ეკონომისტი. ეკონომიკურ მეცნიერებათა დოქტორი (1988), პროფესორი (1989), ღირსების ორდენის კავალერი (2003).

ბიოგრაფია
1958 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონონომიკის ფაკულტეტი. სხვადასხვა წლებში მუშაობდა საქართვ. მეცნიერებათა აკადადემიის ეკონონომიკურ ინსტიტუტში უფროს მეცნიერ თანამშრომლად, ჟურნ. „ეკონომიკის“ განყოფილების გამგედ, საქართველოს სოფლის მეურნეობის მინისტრის პირველ მოადგილედ. 1989 წლიდან იყო თსუ-ის ეკონონომიკური თეორიის კათედრის პროფესორი, აგრეთვე თსუ-ის სოხუმისა (1995–2001) და ზუგდიდის (2001–2005) ფილიალების კათედრის გამგე, საერთაშორისო სამეცნიერებათა-პრაქტიკული ჟურნალი „სოციალური ეკონომიკის“ მთ. რედაქტორი (1999–2007). 2008 წლიდან მისი რედაქტორობით გამოდის თსუ-ის ეკონ. და ბიზნესის ფაკულტეტის საერთაშორისო სამეცნიერო-პრაქტიკული ჟურნალი „ეკონომიკა და ბიზნესი“. გოგოხიას სამეცნიერო შრომები ეხება ეკონომიკის თეორიის, საბაზრო ეკონომიკის, აგრარული ურთიერთობებისა და შერეული ეკონომიკის სისტემის, საქართველოს სოციალურ-ეკონომიკური განვითარების პრობლემურ საკითხებს. დაჯილდოებულია ი. ჯავახიშვილის მედლითა (2001) და ღირსების ორდენით (2003).
ვასილ გოგუა

ვასილ ბარნაბის ძე გოგუა (დ. 18 თებერვალი, 1908, სოფ. ჯურუყვეთი, ახლანდ. ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტი — გ. 25 მაისი, 1967, თბილისი) — საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის თავმჯდომარე (1948-1952). საქართველოს დამსახურებული ინჟინერი.

ბიოგრაფია
1932 წელს დაამთავრა საქართველოს სამთო-საინჟინრო ინსტიტუტი. 1932-1936 წლებში მუშაობდა ზაჰესის მე-2 და ტყვარჩელის თბოელექტროსადგურების მშენებლობებზე, 1948 წლის 26 მარტამდე საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს თავმჯდომარე, 1948-1952 წლებში საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის თავმჯდომარე. 1936-1967 წლებში — სხვადასხვა საპასუხისმგებლო პარტიულ და სამეურნეო თანამდებობაზე. იყო სსრკ – მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები.
გოგუაძე

საკუთარი სახელი გოგუაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

ადელინა გოგუაძე — მსახიობი
ალფეს გოგუაძე — სამხედრო პირი
გია გოგუაძე — ინჟინერი, პოლიტიკოსი
გიორგი გოგუაძე — ეკონომისტი, პოლიტიკოსი
ემზარ გოგუაძე — პოლიტიკოსი, ჟურნალისტი
ვალერი გოგუაძე — ქიმიკოსი
ვახტანგ გოგუაძე — პოლიტიკოსი, ფილოსოფოსი
ვლადიმერ გოგუაძე — სამხედრო პირი
მანასე გოგუაძე — სტამბის მუშა, რევოლუციონერი
ნინო გოგუაძე — იურისტი, პოლიტიკოსი
ნინო გოგუაძე — ქიმიკოსი, პოლიტიკოსი
ჯემალ გოგუაძე — ტრავმატოლოგ-ორთოპედი
ვალერი გოგუაძე

ვალერი პეტრეს ძე გოგუაძე (დ. 29 სექტემბერი, 1911, ბათუმი — გ. 2 მარტი, 1971, თბილისი) — ქართველი ქიმიკოსი. ქიმიის მეცნიერებათა დოქტორი (1948), პროფესორი (1949), საქართველოს დამსახურებული გამომგონებელი.

ბიოგრაფია
1934 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი. 1959 წლიდან ხელმძღვანელობდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის არაორგანული ქიმიისა და ელექტროქიმიის ინსტიტუტის ელემენტორგანულ ნაერთთა ლაბორატორიას. დაამუშავა პროვიტამინ 13-ის სინთეზის უმოკლესი გზა. ავტორია მნიშვნელოვანი სამეცნიერო შრომებისა და გამოგონებებისა.
ჯემალ გოგუაძე

ჯემალ მელქისედეკის ძე გოგუაძე (დ. 16 იანვარი, 1939, სოფ. ჭყონაგორა, ახლანდ. ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტი — გ. 19 ნოემბერი, 2000, თბილისი) — ქართველი ტრავმატოლოგ-ორთოპედი. მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი (1993), პროფესორი (1996), საქართველოს მედიცინის მეცნიერებათა აკადემიის წევრი (1998), ტრავმატოლოგიისა და ორთოპედიის სამეცნიერო-კვლევითი ცენტრის დირექტორი (1997–2000).

ბიოგრაფია
1963 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტი. 1966-1968 წლებში ჩაირიცხა მოსკოვის ცენტრალური ტრავმატოლოგიისა და ორთოპედიის ინსტიტუტის ორდინატურაში, შემდეგ მუშაობა განაგრძო თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის ტრავმატოლოგიისა და ორთოპედიის კათედრაზე. 1994 წლიდან იყო ამავე კათედრის გამგე, 1997-2000 წლებში — რესპუბლიკის მთავარი ტრავმატოლოგ-ორთოპედი. არის 10 გამოგონებისა და ერთი მონოგრაფიის ავტორი („სამხედრო საველე ქირურგიის საკითხები“, თბ., 1999).
დავით გოდერძიშვილი

დავით გუგულის ძე გოდერძიშვილი (დ. 7 აგვისტო, 1963, თბილისი) — ქართველი ვეტერინარი ექიმი. ვეტერინარიის მეცნიერებათა დოქტორი (2002), პროფესორი (2004).

ბიოგრაფია
1985 წელს დაამთავრა საქართველოს ზოოტექნიკური-სავეტერინარო სასწავლო-კვლევითი ინსტიტუტი. 1986-2006 წლებში იყო ამავე ინსტიტუტის სავეტერინარო ფაკულტეტის მიკრობიოლოგია-ვირუსოლოგიის კათედრის დოცენტი, შემდეგ — პროფესორი. 2006 წლიდან საქართველოს სახელმწიფო აგრარული უნივერსიტეტის სავეტერინარო მედიცინის ფაკულტეტის ინფექციურ და ინვაზიურ სნეულებათა დეპარტამენტის უფროსი და სრული პროფესორია. ეწევა სამეცნიერო-პედაგოგიურ მოღვაწეობას. გოდერძიშვილმა პირველმა გამოიყენა ცხოველთა ვირუსული დაავადებების სამკურნალოდ ინტერფერონი; დაადგინა ღორის ახალი ლეიკოციტარული ინტერფერონის მაღალი ანტივირუსული ეფექტი მსხვილფეხა პირუტყვის პარაგრიპ-3-ისა და ღორის გრიპის სამკურნალოდ და პროფილაქტიკისათვის.
ვახტანგ გოდუაძე

ვახტანგ ირაკლის ძე გოდუაძე (დ. 10 ოქტომბერი, 1924, ქუთაისი — გ. 26 ოქტომბერი, 1990, იქვე) — ქართველი არქიტექტორი. საქართველოს დამსახურებული არქიტექტორი (1971). დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი (1949).

ბიოგრაფია
1950 წლიდან მუშაობდა ქუთაისის საპროექტო ინსტიტუტებში სხვადასხვა თანამდებობაზე, ბოლოს – „საქქალაქმშენსახპროექტის“ ქუთაისის ფილიალში (1965 წლიდან – ფილიალის მთავარი არქიტექტორი, 1968 წლიდან — მთავარი ინჟინერი). 1973-1983 წლებში იყო ქუთაისის სახელმწიფო დეპუტატების საქალაქო საბჭოს აღმასკომის თავმჯდომარის მოადგილე, 1985 წლიდან — ისევ საპროექტო ინსტიტუტის ფილიალის მთავარი არქიტექტორი. 1963-1978 წლებში არჩეული იყო საქართველოს არქიტექტორთა კავშირის ქუთაისის ორგანიზაციის თავმჯდომარედ. 1956-1957 და 1972-1975 წლებში ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას. ძირითადი ნამუშევრები: ქუთაისში — სასტუმრო „თბილისი“ (1954), ორდარბაზიანი კინოთეატრი (1957), საცხოვრებელი კვარტალი (60-იანი წწ.); მარტვილში — საცხოვრებელი სახლი და ადმინისტრაციული შენობა (50-იანი წწ.); საჩხერეში — კულტურის სახლი (1973).
ერალდო პეჩი

ერალდო პეჩი (; დ. 12 აპრილი, 1955, სან-ჯოვანი-ინ-მარინიანო, იტალია) — იტალიელი ფეხბურთელი, ნახევარმცველი. იცავდა „ბოლონიის“, „ტორინოს“, „ფიორენტინას“, „ნაპოლის“, „ვიჩენცას“ და იტალიის ეროვნული ნაკრების ღირსებას. იტალიის თასის მფლობელი „ბოლონიის“ შემადგენლობაში. იტალიის ჩემპიონი, ვიცე-ჩემპიონი და ორგზის ბრინჯაოს პრიზიორი „ტორინოს“ შემადგენლობაში. 1978 წლის არგენტინის მსოფლიო ჩემპიონატის მონაწილე იტალიის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში.

სანაკრებო კარიერა
1975–1978 წლებში იტალიის ეროვნული ნაკრების ღირსებას იცავს, რომლის შემადგენლობაში 6 შეხვედრას ატარებს.

სტატისტიკა
მსოფლიო ჩემპიონატზე
ერალდო პეჩი იყო იტალიის ეროვნული ნაკრების წევრი 1978 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე, თუმცა ნაკრების მიერ ჩატარებულ შეხვედრებში მონაწილეობა არ მიუღია.

მიღწევები
საკლუბო
ბოლონია
იტალიის თასი
თასის მფლობელი: 1973–74
ტორინო
სერია 
ჩემპიონი: 1975–76
ვიცე-ჩემპიონი: 1976–77
ბრინჯაოს პრიზიორი: 1977–78, 1979–80
პაოლო კონტი

პაოლო კონტი (; დ. 1 აპრილი, 1950, რიჩონე, იტალია) — იტალიელი ფეხბურთელი, მეკარე. იცავდა „რიჩონეს“, „მოდენას“, „არეცოს“, „რომას“, „ვერონას“, „სამპდორიას“, „ბარის“, „ფიორენტინას“ და იტალიის ეროვნული ნაკრების ღირსებას. იტალიის თასის მფლობელი „რომას“ შემადგენლობაში. 1978 წლის არგენტინის მსოფლიო ჩემპიონატის მონაწილე იტალიის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში.

სანაკრებო კარიერა
1977–1979 წლებში იტალიის ეროვნული ნაკრების ღირსებას იცავს, რომლის შემადგენლობაში 7 შეხვედრას ატარებს.

სტატისტიკა
მსოფლიო ჩემპიონატზე
პაოლო კონტი იყო იტალიის ეროვნული ნაკრების წევრი 1978 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე, თუმცა ნაკრების მიერ ჩატარებულ შეხვედრებში მონაწილეობა არ მიუღია.

მიღწევები
საკლუბო
რომა
იტალიის თასი: 1979–80
პაოლო პულიჩი

პაოლო პულიჩი (; დ. 27 აპრილი, 1950, რონჩელო, იტალია) — იტალიელი ფეხბურთელი, თავდამსხმელი. იცავდა „ლენიანოს“, „ტორინოს“, „უდინეზეს“, „ფიორენტინას“ და იტალიის ეროვნული ნაკრების ღირსებას. იტალიის ჩემპიონი, ვიცე-ჩემპიონი, სამგზის ბრინჯაოს პრიზიორი და იტალიის თასის მფლობელი „ტორინოს“ შემადგენლობაში. 1974 წლის გერმანიისა და 1978 წლის არგენტინის მსოფლიო ჩემპიონატების მონაწილე იტალიის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში. სათამაშო კარიერის დასრულების შემდეგ მუშაობს საფეხბურთო მწვრთნელად.

სანაკრებო კარიერა
1973–1978 წლებში იტალიის ეროვნული ნაკრების ღირსებას იცავს, რომლის შემადგენლობაში 19 შეხვედრას ატარებს და 5 გოლი გააქვს.

სტატისტიკა
მსოფლიო ჩემპიონატებზე
პაოლო პულიჩი იყო იტალიის ეროვნული ნაკრების წევრი 1974 და 1978 წლების მსოფლიო ჩემპიონატებზე, თუმცა ნაკრების მიერ ჩატარებულ შეხვედრებში მონაწილეობა არ მიუღია.

მიღწევები
საკლუბო
ტორინო
სერია 
ჩემპიონი: 1975–76
ვიცე-ჩემპიონი: 1976–77
ბრინჯაოს პრიზიორი: 1971–72, 1977–78, 1979–80
იტალიის თასი
თასის მფლობელი: 1970–71
ინდივიდუალური
სერია -ს წლის საუკეთესო ბომბარდირი: 1972–73, 1974–75, 1975–76
„ტორინოს“ დიდების დარბაზის წევრი: 2014
გოეთეს საზოგადოება

გოეთეს საზოგადოება — გოეთეს შემოქმედების მეცნიერული კვლევისა და პოპულარიზაციის საერთაშორისო ორგანიზაციის საქართველოს განყოფილება. შეიქმნა თბილისში 1970 წელს, როგორც ვაიმარში 1885 წელს დაარსებული გოეთეს საერთაშორისო საზოგადოების ერთ-ერთი განშტოება.

მისი დამაარსებელი და პირველი პრეზიდენტი იყო ო. ჯინორია (1969 წლიდან გოეთეს საერთაშორისო საზოგადოების პრეზიდიუმის წევრი). 1975 წლიდან პრეზიდენტი იყო დ. ლაშქარაძე, 1999 წლიდან — ნ. კაკაბაძე, 2006 წლიდან — მ. პაიჭაძე. გოეთეს საზოგადოების საქართველოს განყოფილება შეისწავლის გერმანული კლასიკური ლიტერატურისა და კულტურის საკითხებს; ეწევა მის სისტემატურ პროპაგანდას. ამ საქმიანობამ ქართული გერმანისტიკის სკოლას ფართო აღიარება მოუპოვა საერთაშორისო ასპარეზზე. გოეთეს საზოგადოების საქართველოს განყოფილების ანგარიში რეგულარულად ქვეყნდება გოეთეს საერთაშორისი საზოგადოების ბეჭდვით ორგანოში „გოეთეს წელიწდეულში“ (" ").

1995 წელს დაარსდა გოეთეს საზოგადოების ფოთის განყოფილება. 1982 წელს ქუთაისში გაიხსნა ფილიალი, რომელიც 1996 წლიდან ჩამოყალიბდა დამოუკიდებელ ადგილობრივ ორგანიზაციად. დამოუკიდებელი გაერთიანებების წევრთა დელეგაციები მონაწილეობენ გოეთეს საერთაშორისო საზოგადოების მიერ ორგანიზებულ გოეთეს კონგრესებში, რომლებიც ორ წელიწადში ერთხელ ტარდება ვაიმარში.
გოელრო

გოელრო — გეგმა, დამუშავებული 1920 წლის საბჭოთა რუსეთის ელექტრიფიკაციის სახელმწიფო კომისიის მიერ გ. კრჟიჟანოვსკის ხელმძღვანელობით, რომელიც ითვალისწინებდა 10-15 წლის განმავლობაში სახელმწიფო მეურნეობის ძირფესვიან რეკონსტრუქციას ელექტრიფიკაციის ბაზაზე (მძლავრი საწარმოების მშენებლობა, 30 რაიონული ელექტროსადგურის, მ. შ. 1,75 მლნ. კვტ ჯამური სიმძლავრის მქონე და 8,8 მლრდ. კვტ. სთ წლიური გამომუშავების 10 ჰიდროელექტროსადგურის აგება).

გეგმა ძირითადად შესრულდა 1931 წლისთვის. მოგვიანებით გოელროს გეგმის საფუძველზე შედგა ამიერკავკასიის საბჭოთა რესპუბლიკების, მ. შ. საქართველოს სსრ სახელმწიფო მეურნეობის განვითარების გეგმა. ენერგეტიკის დარგში იგი ითვალისწინებდა მდინარე რიონის ჰიდროენერგორესურსების გამოყენებას ელექტროენერგიის მისაღებად, ჰიდრო და თბოელექტროსადგურების მშენებლობას. 1922 წლის დამდეგს საბჭოთა საქართველოში დაიწყეს ზემოავჭალის ჰიდროელექტროსადგურის (ზაჰესი ) მშენებლობა; 1921-1927 წლებში — აბაშის ჰესის, აწჰესის, ცხინვალჰესის, რიონჰესის და სხვათა მშენებლობა. 1927 წლის 26 ივნისს საზეიმოდ გაიხსნა ზაჰესი, პირველი დიდი ელსადგური ამიერკავკასიასა და საქართველოში (მეორე — ვოლხოვის ჰიდროელსადგურის შემდეგ).
გოითეფე

გოითეფე — მრავალფენიანი ნამოსახლარი გორა რეზაიეს (ურმიის) ტბის დასავლეთ ნაპირზე, ქ. რეზაიეს მახლობლად.

გორის ფართობია 540მ × 450მ . 1948 გათხარა ინგლისელმა არქეოლოგმა ტ. ბარტონ ბრაუნმა. გამოვლინდა სხვადასხვა პერიოდის 8 კულტურული ფენა. სავარაუდოა უფრო ადრეული ფენების არსებობაც. ქვედა ორი ფენა ენეოლითის ხანისაა. ქვევიდან მეორე ფენაში აღმოჩნდა სწორკუთხა ნაგებობათა ნაშთები, ნამჯანარევი თიხისაგან ნაძერწი ანგობირებული და უმეტესად ყავისფრად მოხატული კერამიკა, ადრინდელი სამიწათმოქმედო კულტურებისათვის დამახასიათებელი ქვის, ძვლის ნაწარმი და სპილენძის 3 ნივთი.

კავკასიისმცოდნეობისათვის ყველაზე საინტერესოა მომდევნო ფენა, რომელშიც არის როგორც ოთხკუთხა, ისე მრგვალი ნაგებობები. ეს ფენა მთლიანად შეიცავს ამიერკავკასიის ადრინდელი ბრინჯაოს ანუ მტკვარ-არაქსის კულტურის მასალას. გოითეფე ერთ-ერთი პირველი ძეგლია, სადაც ეს კულტურული მასალა სტრატიგრაფიულ დაფენებაში აღმოჩნდა სხვა პერიოდის მასალასთან ერთად. ამ ფენის ზემოდან ბრინჯაოს ხანის რამდენიმე ფენაა. ზედა ფენა გვიანდ. ბრინჯაოს — ადრინდ. რკინის ხანისაა (დაახლ. ძვ. წ. 1200).
გოლგოთის სამლოცველო

გოლგოთის სამლოცველო — სამლოცველო გოლგოთის მთაზე, ქართველებს ეკუთვნოდათ - საუკუნეებში და ცნობილი იყო სხვადასხვა სახელით: „სამლოცველო გოლგოთის ძირში“, „სამლოცველო კალვარიის მთის ძირში“, „სამლოცველო, სადაც დაიკრძალა ადამი“, „სამლოცველო, სადაც დაკრძალულნი არიან ლათინთა მეფეები“, „წმ. იოანე მახარებლის სამლოცველო“, „წმ. საფლავის ეკლესიის ტალანები“, „წმ. ელენეს სამლოცველო“.
გრიგოლ გოლიცინი

გრიგოლ სერგეის ძე გოლიცინი (; დ. 1838, ვლადიმირის გუბერნია — გ. 1907) — კავკასიის მთავარმმართველი 1897-1904 წლებში; რუსეთის იმპერიის არმიის ინფანტერიის გენერალი, გენერალადიუტანტი.

ბიოგრაფია
განათლება მიიღო პაჟთა კორპუსში და გენშტაბის ნიკოლოზის აკადემიაში. მსახურობდა კავკასიის არმიის მთავარ შტაბში. მეთაურობდა სხვადასხვა ნაწილებს, მათ შორის გრენადერთა მე-14 ქართულ პოლკს. 1885 წელს გახდა სენატორი. 1893 წელს დანიშნეს სახელმწიფო საბჭოს წევრად. გოლიცინი, როგორც რუსული კოლონიური რეჟიმის ტიპური წარმომადგენელი, უხეში ფორმებით ცდილობდა ამ რეჟიმის ინტერესების ცხოვრებაში გატარებას. იგი გულმოდგინედ ადგენდა ამიერკავკასიაში ეგრეთ წოდებული „ჭარბი მიწების“ სიებს სოფლების დასაარსებლად რუსეთიდან ამიერკავკასიაში გადმოსახლებულთათვის. 1898 წლის 28 სექტემბერს გოლიცინმა დაამტკიცა საგადასახადო საკითხებთან დაკავთემშირებული „დროებითი წესები“, რომელშიც იგი მთლიანად უგულებელყოფდა ადგილობრივ მცირემიწიანი მოსახლეობის უფლებებსა და ინტერესებს. მის მიერ შედგენილი დოკუმენტები მოწმობს რუსეთის იმპერიის მიგრაციული პოლიტიკის რეაქციულ არსს. გოლიცინის პოლიტიკა იმდენად აღიზიანებდა ამიერკავკასიის ადგილობრივ მოსახლეობას, რომ მას თავს დაესხნენ და დაჭრეს, რის შემდეგაც საიმპერიო ხელისუფლება იძულებული გახდა 1905 წლის დასაწყისისათვის იგი კავკასიიდან გაეწვია.
გოლოვინოს სამაროვანი

გოლოვინოს სამაროვანი — ბრინჯაოს ხანის არქეოლოგიური ძეგლი სომხეთში, სოფელ გოლოვინოს მიდამოებში.

გამოვლინდა რამდენიმე სამაროვანი:

1. 1929 და 1950 წლებში გათხარეს ძვ. წ. - სს. კრომლეხები. აღმოჩნდა ბრინჯაოსა და რკინის იარაღი (სატევრები, დანები, შუბისპირები), ბრინჯაოს სამკაული (სამაჯურები, რგოლები, ხატისუღლები, საკიდები, სარტყელი, მძივები), პასტისა და ქვის მძივები, ბრინჯაოსა და თიხის ჭურჭელი. 1950 წელს იქვე გათხარეს ორმოსამარხი, რომელშიც ადამიანისა და ცხენის ჩონჩხები იყო;

2. აღნიშნული სამაროვნიდან 500 მ-ზე აღმოჩნდა პირველი საუკუნეების სამარხები. გათხარეს აგრეთვე ძვ. წ. – სს. 2 აკლდამა, რომლებშიც შავპრიალა თიხის ჭურჭელი იყო. გოლოვინოს სამაროვანში გამოვლენილი მასალა თრიალეთის სინქრონული ძეგლების მსგავსია.
ვიქტორ გოლცევი

ვიქტორ ვიქტორის ძე გოლცევი (; დ. 28 ივლისი [ძვ. სტ. 15 ივლისი], 1901, მოსკოვი — გ. 9 მაისი, 1955, იქვე) — რუსი კრიტიკოსი და ლიტერატურათმცოდნე.

ბიოგრაფია
1923 წლამდე სწავლობდა ბრიუსოვის სახელობის უმაღლეს ლიტერატურულ-მხატვრულ ინსტიტუტში. პირველი ნაწარმოები გამოაქვეყნა 1923 წელს. საუკუნის 30-იანი წლების დასაწყისიდან გაიტაცა ქართულმა ლიტერატურამ. იყო ქართული ლიტერატურის კარგი მცოდნე და პოპულარიზატორი. ავტორია რამდენიმე წიგნისა და 50-ზე მეტი სტატიისა ქართული ლიტერატურის შესახებ. მანვე შეადგინა ანთოლოგია „ქართული პოეზია“ (რუსულ ენაზე, 1949). საგანგებო ნაშრომები მიუძღვნა შოთა რუსთაველის (მონოგრაფია), დ. გურამიშვილის, ი. ჭავჭავაძის, ნ. ბარათაშვილის, ა. წერეთლის, ა. ყაზბეგის, ვაჟაფშაველას, ე. ნინოშვილის, ტ. ტაბიძის, გ. ლეონიძის (მონოგრაფია), ს. ჩიქოვანის, ი. გრიშაშვილის, ა. მირცხულავას, კ. კალაძის, ლ. ქიაჩელის, კ. გამსახურდიას, ს. კლდიაშვილის, კ. ლორთქიფანიძის, ა. ქუთათელისა და სხვა თანამედროვე მწერალთა შემოქმედებას. გოლეცი იყო რედაქტორი, შემდგენელი, წინასიტყვაობის ავტორი და კომენტატორი ქართველ მწერალთა 80-მდე რუსულად გამოცემული წიგნისა. საქართველოს დაუკავშირა რუსი მწერლები: ნ. ზაბოლოცკი, ა.მეჟიროვი, მ. ლუკონინი და სხვები. იყო ჟურნალ „დრუჟბა ნაროდოვის“ რედაქტორი. ამ პერიოდის ჟურნალის ფურცლებზე გაფართოვდა ქართული თემატიკა და თანამშრომლობა ქართველ ავტორებთან. გოლცევს თითქმის მთელი საქართველო ჰქონდა შემოვლილი. ამ მოგზაურობის შედეგად დაწერა მრავალი ნარკვევი („სავანე“, „სინათლე“ და სხვ.).
გომა (მთა)

გომა — მთა საქართველოში, აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის შუახევის მუნიციპალიტეტში.

მდებარეობს შავშეთის ქედის ჩრდილოეთ განშტოებაზე, ჩრდილო ეროზიულ-დენუდაციურ მერიდიანულ შტოქედ წინაველაზე, მდინარეების ტბეთისა (ჩირუხისწყლის მარცხენა შენაკადი) და დიდღელის (მერისის მარცხენა შენაკადი) წყალგამყოფზე. სიმაღლე ზღვის დონიდან 2360 მ. აგებულია პალეოგენური ვულკანური ქანებით (ტუფ-ბრექჩიები, ტუფები, ანდეზიტური განფენი). გომა გუმბათის ფორმისაა. კალთები ციცაბოა, დაფარული ფართოფოთლოვანი ტყით; წვერზე სუბალპური მდელოა.
გომფონემა

გომფონემა — კაჟოვანი წყალმცენარეების გვარი. ერთუჯრედიანი ფორმები, სუბსტრატთან ლორწოვანი „ჭიმებით“ მიმაგრებული; იშვიათად ქმნიან დატოტვილ კოლონიებს. უჯრედები სოლისებრი, ლანცეტისებრი ან სწორხაზოვანია. მათი ბოლოები კი — მომრგვალებული, თავაკიანი, ზოგჯერ წაწვეტებულიც სხვადასხვაგვარი ზედა და ბაზალური ბოლოთი. აქვს ვიწრო ღერძული, იშვიათად — გარდიგარდმო გაგანიერებული მომცრო, მომრგვალებული შუა ველი, უმთავრესად ერთი ან რამდენიმე იზოლირებული წერტილით. განივი შტრიხები ნაზი, პუნქტირებული, იშვიათად ხაზოვანია. ფართოდაა გავრცელებული ძირითადად მტკნარ წყლებში, ბინადრობს წყალსატევების ფსკერზე.

საქართველოში ცნობილია გომფონემის გვარის 43 წარმომადგენელი (8 სახეობა, 29 სახესხვაობა, 6 ფორმა). განსაკუთრებით ხშირად გვხვდება: .
ფიცხელაურების კოშკი (პატარძეული)

ფიცხელაურების კოშკი, მრიზიანთ კოშკი — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ პატარძეულის ჩრდილო-აღმოსავლეთით, მთის ფერდობზე. აგებულია საუკუნის მეორე ნახევარში. ეკუთვნოდა ფიცხელაურებს. ადგილობრივი მოსახლეობა მას მრიზიანთ კოშკსაც უწოდებს.

კოშკი ცილინდრულია, ხუთსართულიანი, ზემოთ შევიწროებული. ნაგებია რიყის ქვით. კონსტრუქციული ელემენტები აგურისაა. მხოლოდ მეორე სართულის კედლებია შიგნიდან შელესილი.

კოშკის ქვედა სამ სართულს კამაროვანი გადახურვა აქვს. მეოთხე და მეხუთე სართულებს ხის კოჭოვანი, ბრტყელი გადახურვა ჰქონია. სართულებს შორის კავშირი კედელში მოქცეული კობითაა შესაძლებელი. პირველი სართული დამხამარე დანიშნულებისაა. იგი შიგნიდანაც მრგვალია. და კამარაში მოქცეული. მეორე სართული გეგმით რვაწახნაგაა. გადახურულია აგურის კამარით. მესამე სართული გუმბათოვანი კამარით გადახურული, წრიული ოთახია. კოშკის მეოთხე და მეხუთე სართულები საბრძოლო დანიშნულებისა იყო. მეოთხე სართულზე შემორჩენილია ოთხი სალოდე და ერთი საზარბაზნე, რომელთა შორის ერთი ან ორი დახრილი სათოფურებია. მეხუთე სართულის შემორჩენილ კედლში მხოლოდ სათოფურებია.
რომან მუჩიაშვილი

რომან მუჩიაშვილი (დ. 13 მაისი, 1974, საგარეჯო, საქართველოს სსრ, სსრკ) — ქართველი პოლიტიკოსი და ფინანსისტი.
ბიოგრაფია
დაიბადა 1974 წლის 13 მაისს, საგარეჯოში. დაამთავრა თბილისის დამოუკიდებელი უნივერსიტეტი ფინანსებისა და კრედიტების სპეციალობით. 1996-1997 წლებში იყო საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მაკროეკონომიკური პროგნოზირების დეპარტამენტის უფროსი სპეციალისტი, 1997-1999 წლებში მაკროეკონომიკური პროგნოზირებისა და ანალიზის დეპარტამენტის წამყვანი სპეციალისტი და კონსულტანტი, 1999-2001 წლებში სამინისტროს ინფორმაციული და კომპიუტერული უზრუნველყოფის დეპარტამენტის კონსულტანტი. 2001-2003 წლებში — ფინანსთა სამინისტროს საზოგადოებასთან ურთიერთობისა და ინფორმაციის დეპარტამენტის კონსულტანტი. 2003-2004 წლებში იყო ფინანსთა სამინისტროს ინფორმატიკის სამსახურის კომპიუტერული და ინფორმაციული უზრუნველყოფის განყოფილების კონსულტანტი. 2004-2007 წლებში — ფინანსთა სამინისტროს საინფორმაციო-ანალიტიკური დეპარტამენტის ქსელების ადმინისტრირების და ტექნიკური უზრუნველყოფის სამმართველოს სპეციალისტი. 2007-2016 წლებში იყო შპს „პატარძეულის“ ფინანსური დირექტორი. 2016-2020 წლებში იყო საქართველოს მე-9 მოწვევის პარლამენტის წევრი (საგარეჯოს მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“.
ჯოვანი ბორჯია

ჯოვანი ბორჯია (; დ. 1474 — გ. 14 ივნისი, 1497) — ბორჯიათა გამოჩენილი ოჯახის წევრი. რომის პაპ ალექსანდრე -ისა და მისი საყვარლის, ვანოცა დეი კატანეის უკანონო ვაჟი. ჩეზარე, ლუკრეცია და ჯოფრედო ბორჯიების ძმა. განდიის ჰერცოგი 1488-1497 წლებში როგორც ესპანეთის მეფე ფერდინანდ -ის ბიძაშვილის, მარია ენრიკეს დე ლუნას მეუღლე.

ბიოგრაფია
ჯოვანი ბორჯია დაიბადა 1474 წელს რომში. იგი იყო კარდინალ როდრიგო ბორჯიასა და მისი საყვარლის, ვანოცა დეი კატანეის მეორე ვაჟი. გავლენების გაზრის მიზნთ 1488 წელს ჯოვანი ჩავიდა ესპანეთში და იქორწინა მეფე ფერდინანდ -ის ბიძაშვილ მარია ენრიკეს დე ლუნაზე, რითაც მიიღო განდიის ჰერცოგობა. აღსანიშნავია, რომ მეფე ფერდინანდის დედა, დედოფალი ხუანა ენრიკესი იყო მარია ენრიკეს დე ლუნას ღვიძლი მამიდა. როგორც ცნობილია, მარია ენრიკეს დე ლუნა 1485 წლიდან დაქორწინებული იყო ჯოვანის ნახევარ ძმაზე, პიერო ლუიჯი ბორჯიაზე, რომელიც ქორწინებიდან მალევე დაიღუპა. ამ ქორწინებით ჯოვანი გახდა განდიის ჰერცოგი, სესას ჰერცოგი და ნეაპოლის დიდი კონეტაბლი.

ჯოვანისა და მარიას ხანმოკლე ქორწინებიდან სულ სამი შვილი შეეძინათ: ტყუპები — ხუან და ფრანსისკა ბორჯიები, და ისაბელ ბორჯია. ხუანი შემდგომში განდიის ჰერცოგი გახდა, ფრანსისკა ვალიადოლიდში მონაზვნად აღიკვეცა, ხოლო ისაბელი ჯოვანის დაღუპვიდან მალევე დაიბადა. აღსანიშნავია, რომ ხუანი იყო მამა წმინდანად შერაცხული ფრანსისკო ბორჯიასი.

1497 წელს ჯოვანი ბორჯია მშობლიურ რომს ეწვია, სადაც იგი ამავე წლის 14 ივნისის ღამეს, პიაცა-დელა-ჯუდეკას წინ, რომის გარეუბანში მოკლეს. ამ დროს იგი 21 წლის იყო. ჯოვანი ცოცხალი უკანასკნელად დედამისმა, ვანოცა დეი კატანეიმ ნახა, რომელმაც მისი ჩასვლის აღსანიშნავად შვილების შეკრება მოაწყო ოჯახურ ვახშამზე. გარდა მისი და მისი და-ძმებისა, ამ ვახშამს ესწრებოდნენ ვანოცას ქმარი, კარლო კანალე, ასევე ჯოფრი ბორჯიას მეუღლე, სანჩია არაგონელი და მათი ბიძაშვილი ხუან ბორჯია. მეორე დღეს, ვანოცას ვილაში ჯოვანის ცხენი მის გარეშე დაბრუნდა, რამაც მას აფიქრებინა, რომ მისი ვაჟი დაიკარგა. საბძებრო ჯგუფმა მისი გვამი მდინარე ტიბრის ნაპირზე იპოვნა გამორიყული. როგორც აღმოჩნდა იგი ჯერ მოკლეს, შემდეგ კი მდინარეში გადააგდეს. მისი გარდაცვალებით შეძრულმა მამამისმა, პაპმა ალექსანდრე -მ ინტენსიური გამოძიება წამოიწყო ამ საქმის გასახსნელად. როგორც შემდგომში გაირკვა ჯოვანი მისმა ძმამ, ჯოფრედო ბორჯიამ მოკლა თავის ცოლთან, სანჩია არაგონელთან რომანის გამო. აღსანიშნავია, რომ ჯოვანის გამორიყულ გვამს სხეულზე ხელუხლებლად ეკეთა ოქროთი სავსე ქისა, რამაც თავიდანვე გააჩინა ეჭვი, რომ იგი მძარცველებს არ მოუკლავთ და საქმეში არისტოკრატის ხელი იყო გარეული.
ალბერტ რაზინი

ალბერტ რაზინი (; დ. 12 ივნისი, 1940 — გ. 10 სექტემბერი, 2019, იჟევსკი) — უდმურტი მეცნიერი და საზოგადო მოღვაწე. უდმურტული ენის დაცვის აქტივისტი. ფილოსოფიის მეცნიერებათა კანდიდატი. 2019 წლის 10 სექტემბერს უდმურტეთის რესპუბლიკის პარლამენტის წინ განახორციელა თვითდაწვის აქტი, რუსეთის ენის პოლიტიკის წინააღმდეგ პროტესტის ნიშნად.

ბიოგრაფია
1962 წელს დაამთავრა უდმურტეთის სახელმწიფო პედაგოგიური ინსტიტუტი ქიმიისა და ბიოლოგიის მასწავლებლის კვალიფიკაციით. იყო უდმურტეთის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეროვნული ურთიერთობების ლაბორატორიის ერთ-ერთი დამფუძნებელი. 1992 წელს მიიღო მონაწილეობა უდმურტეთის უნივერსიტეტის ერთ-ერთი ინსტიტუტის შექმნაში, რომელსაც ხელმძღვანელობდა კიდეც.

მუშაობდა უდმურტეთის მეცნიერებათა საზოგადოებაში.

2019 წლის 10 სექტემბერს იჟევსკში, რესპუბლიკის პარლამენტის წინ, დილის 9 საათსა და 45 წუთზე რუსეთის ფედერაციის ენის პოლიტიკის გაპროტესტების ნიშნად დაიწვა თავი. ამ დროს მას ეკავა ორი პლაკატი. ერთზე ეწერა ავარელი პოეტის რასულ ჰამზათოვის სიტყვები: მეორეზე კი ეწერა: