iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ნერსეს ლამბრონელი

ნერსეს ლამბრონელი (სომხურად: , ნერსეს ლამბრონაცი) (დ. 1153 — გ. 1198) — კალიკიის სომხეთის სამეფოს ტარსუსის მთავარეპისკოპოსი, რომელიც ხშირად მოიხსენიება, როგორც სომხური ლიტერატურისა და საეკლესიო ისტორიის ერთ – ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი ფიგურა.

ცხოვრება
ნერსესი იყო ლამბრონის ჰეთუმიდი მბრძანებლის, ოშინი - ის ვაჟი და კათალიკოსი ნერსეს მე-4-ის ძმისშვილი (1166–1173). დედამისი შაჰანდუხტი წმინდა გრიგოლ განმანათლებლის შთამომავალი იყო. ერსესი კარგად ერკვეოდა რელიგიასა და მეცნიერებებში და შესანიშნავად ფლობდა ბერძნულ, ლათინურ, სირიულ და ალბათ კოპტურ ენებს. მან ადრეული განათლება მიიღო სკევრავანკში (სკევრის მონასტერი), რომელიც ჰრომკლაში განაგრძო ბიძა ნერსესისა და გრიგორ თღას მეთვალყურეობით (გრიგოლ ახალგაზრდა, კათოლიკოსი 1173 - 1193 წლებში). 1169 წელს, 16 წლის ასაკში, ბიძამ აკურთხა და საეპისკოპოსო უბოძა. ტაროსის მთავარეპისკოპოსი გახდა 1176 წელს.

ნერსესი გახდა ბერძნული და სომხური ეკლესიების დამაკავშირებელი. 1179 წელს იგი დაესწრო ჰრომკლას საბჭოს, რომელშიც განიხილებოდა კავშირის პირობები; მისი მიმართვა ამ საბჭოში ითვლება მჭერმეტყველებისა და სტილის შედევრად. კავშირი გადაწყდა, მაგრამ იმპერატორ მანუელ კომნენუსის გარდაცვალების გამო 1180 წელს იგი აღარასდროს აღდგენილა. მანუელის მემკვიდრეებმა უარი თქვეს მოლაპარაკებებზე და დევნიდნენ სომხებს, რის გამოც ბიზანტიელები უკმაყოფილებას გამოთქვამდნენ. კილიკიის მთავარმა ლეო - მ, რომელიც სომხეთის მეფის ტიტულის მოპოვების სურვილს გამოთქვამდა, სთხოვა პაპეს სელესტინ და იმპერატორ ჰენრი - ს. ლეომ და თორმეტმა ეპისკოპოსმა კავშირი გააფრომეს, ეპისკოპოსთა შორის იყო ნერსესიც. მოლაპარაკება 1198 წლის 6 იანვარს შედგა. ნერსესი ამ ფაქტიდაგ ექვსი თვის შემდეგ, 17 ივლისს გარდაიცვალა.

წმინდა ნერსეს ლამბრონელს ხსენების დღე 17 ივლისსაა სომხეთის სამოციქულო ეკლესიასა და სომხეთის კათოლიკური ეკლესიაში.

შემოქმედება
ნერსესი სამართლიანად ითვლება სომხური ლიტერატურის ერთ-ერთ უდიდეს მწერლად. იგი იმსახურებს პოპულარობას, როგორც პოეტი, პროზაიკოსი და მთარგმნელი. მან დაწერა ელეგია თავისი ბიძის, ნერსეს - ის გარდაცვალების შესახებ ასევე შექმნა მრავალი საგალობელი. მის პროზაულ ნაწარმოებებში შედის ჰორომლას საბჭოს სიტყვით გამოსვლა, ფსალმუნების კომენტარები, ანდაზები , ეკლესიასტე, სიბრძნე და მცირე წინასწარმეტყველები; წირვის განმარტება; წერილი ლეო - ს და მეორე ანტიქოქის ბერი უსკანისადმი; ასევე ორი ჰომილია. მან სომხურად თარგმნა წმინდა ბენედიქტეს წესი; გრიგოლ დიდის "დიალოგები"; ამ წმინდანის ცხოვრება; და ლუციუს - ისა და კლემენტ - ის წერილები პატრიარქის, გრიგოლისადმი. სირიულიდან თარგმნა სერუღის იაკობის ,,ჰომილიები" და, ალბათ, კოპტურიდან ,,უდაბნოს მამათა ცხოვრება". ზოგიერთი მწერალი მას ანდრეას კესარიელის კომენტარის სომხურ ვერსიასაც მიაწერს, რომელიც აპოკალიფსის შესახებაა. ერსესი თავის ორიგინალურ ნაწერებში ხშირად აღნიშნავს პაპის პირველობასა და შეუცდომლობას.

თეოლოგიური ხედვა
ნერსეს ლამბრონაცის აზრით, ღმერთის მიერ შექმნილი მთელი ბუნება ოთხი ელემენტის ერთობლიობაა: მიწა, ჰაერი, წყალი და ცეცხლი. მან ადამიანის შემეცნებითი უნარი სხეულში სულის არსებობით განსაზღვრა. ბუნების ცოდნა არასაკმარისად მიიჩნია, და ის ამტკიცებს, რომ ბევრი რამის მიღწევა შეუძლებელია მათი არსის ექსპერიმენტული გზით. იგი გრძნობების როლს მეორეხარისხოვნად თვლიდა.
გეორგი (საქსონიის მეფე)

გეორგი (; დ. 8 აგვისტო, 1832, დრეზდენი, გერმანია — გ. 15 ოქტომბერი, 1904, დრეზდენი, გერმანია) — ვეტინთა დინასტიის წარმომადგენელი. საქსონიის მეფე 1902-1904 წლებში. მეფე იოჰანისა და დედოფალ ამალია ავგუსტა ბავარიელის ვაჟი. საქსონიის უკანასკნელი მეფის, ფრიდრიხ ავგუსტ -ის მამა.

ბიოგრაფია
გეორგი დაიბადა 1832 წლის 8 აგვისტოს დრეზდენში. იგი იყო საქსონიის მეფე იოჰანისა და მისი მეუღლის, დედოფალ ამალია ავგუსტა ბავარიელის შუათანა ვაჟი. დედის მხრიდან იგი ბავარიის მეფე მაქსიმილიან -ის შვილიშვილი იყო.

გეორგი თავის უფროს ძმასთან, კრონპრინც ალბერტთან ერთად აქტიურ სამხედრო კარიერას მისდევდა. 1866 წელს ისინი ერთად მონაწილეობდნენ ავსტრია-პრუსიის ომში, 1870 წელს კი საფრანგეთ-პრუსიის ომშიც პრუსიელთა მხარეს. იგი იბრძოდა სედანის ბრძოლაში, მონაწილეობდა პარიზის ალყაში და დაესწრო ფრანკფურტის ზავის დადებასაც.

1873 წელს საქსონიის მეფე მისი ძმა, ალბერტი ხდება, თუმცა მას თავის ცოლთან, დედოფალ კაროლასთან შვილები არ ჰყავდა, რითაც გეორგი ტახტის პირველ მემკვიდრედ გვევლინება. მრავალწლიანი ლოდინის შემდეგ, 1902 წლის 19 ივნისს გეორგი საქსონიის მეფე ხდება, თუმცა მისი მმართველობა დიდ ხანს არ გაგრძელებულა.

გამეფებისას იგი უკვე 70 წლის იყო და მისი ცოლიც აღარ იყო ცოცხალი. იგი გარდაიცვალა 1904 წლის 15 ოქტომბერს დრეზდენში, 72 წლის ასაკში. ამის შემდეგ ტახტი მისმა ვაჟმა, ფრიდრიხ ავგუსტ -მ დაიკავა, რომელიც 1918 წელს ჩამოაგდეს ტახტიდან, რითაც იგი საქსონიის ისტორიაში უკანასკნელი მონარქი გახდა.

ქორწინება და შვილები
1859 წლის 11 მაისს ლისაბონში გეორგმა ცოლად შეირთო ინფანტა მარია ანა პორტუგალიელი, პორტუგალიის მეფე პედრუ -ის უმცროსი და, დედოფალ მარია -ისა და მეფე ფერნანდუ -ის ქალიშვილი, რომელთანაც რვა შვილი შეეძინა:

მარია იოჰანა (1860-1861), გარდაიცვალა მცირეწლოვანი;
ელიზაბეთ ალბერტინა (1862-1863), გარდაიცვალა მცირეწლოვანი;
მატილდა მარია (1863-1933), გარდაიცვალა გაუთხოვარი და უშვილო;
ფრიდრიხ ავგუსტ (1865-1932), საქსონიის მეფე 1904-1918 წლებში, ცოლად შეირთო პრინცესა ლუიზა ტოსკანელი, რომელთანაც შეეძინა შვილები და რომელსაც შემდეგში გაეყარა;
მარია იოზეფა (1867-1944), ცოლად გაჰყვა ერცჰერცოგ ოტო ფრანც ავსტრიელს, რომელთანაც შეეძინა შვილები;
იოჰან გეორგი (1869-1938), პირველად იქორწინა მარია იზაბელა ვიურტემბერგელზე, მისი გარდაცვალების შემდეგ კი მარია იმაკულატა დე ბურბონ-სიცილიელზე, რომელთანაც შეეძინა შვილები;
მაქსიმილიან ვილჰელმი (1870-1951), ბერი, გარდაიცვალა დაუქორწინებელი და უშვილო;
ალბერტ კარლი (1875-1900), გარდაიცვალა დაუქორწინებელი და უშვილო;

წინაპრები
ნიკოლოზ ნაჭყებია

ნიკოლოზ ნაჭყებია (დ. 20 ნოემბერი, 1972, თბილისი) — ქართველი ეკონომისტი, პოლიტიკოსი.

1995 წელს დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონომიკის ფაკულტეტი. 2005-2008 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ნაციონალური მოძრაობა — დემოკრატები“.
თეიმურაზ ნერგაძე

თეიმურაზ (თემურ) ნერგაძე (დ. 29 იანვარი, 1954, ბაღდათი — გ. 21 სექტემბერი, 2023) — ქართველი პოლიტიკოსი, ფილოლოგი. საქართველოს ორი მოწვევის (2004, 2012) პარლამენტის წევრი.

ბიოგრაფია
1989 წელს დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი. 1974-1976 წლებში მოიხადა სამხედრო სავალდებულო სამსახური. 1978-1979 წლებში იყო მეცნიერებათა აკადემიის სტამბის მუშა. 1979-1980 წლებში „სსი ეტუ“ - ტექნიკოსი. 1989-1993 წლებში დიმიტრი უზნაძის სახელობის ფსიქოლოგიის ინსტიტუტის მეცნიერ-თანამშრომელი. 1998-2002 წლებში – სახალხო დამცველის აპარატის მთავარი სპეციალისტი და სახალხო დამცველის რწმუნებული.

2004-2008 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით. პარლამენტში შევიდა საარჩევნო ბლოკიდან „ნაციონალური მოძრაობა — დემოკრატები“ (კოალიცია, საპარლამენტო უმრავლესობა). თუმცა მალევე, 2004 წლის 30 ივნისს, „რესპუბლიკური პარტიის“ ოთხმა წარმომადგენელმა, მ.შ. თემურ ნერგაძემ, საპარლამენტო უმრავლესობა დატოვა. მათი თქმით, აჭარაში გაყალბდა 20 ივნისს ჩატარებული უმაღლესი საბჭოს არჩევნები, ამასთან, არ ეთანხმებოდნენ აჭარის სტატუსის ისეთ მოდელს, რაც ხელისუფლებამ წარადგინა პარლამენტში.

2012-2015 წლებში იყო სს „საქართველოს რკინიგზის“ სამეთვალყურეო საბჭოს წევრი. 2012-2016 წლებში — საქართველოს მე-8 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ბიძინა ივანიშვილი — ქართული ოცნება“.
ჩრდილოური სადა ვეშაპი

ჩრდილოური სადა ვეშაპი — ძუძუმწოვარი ცხოველი სადა ვეშაპისებრთა ოჯახისა. დედლის სხეულის სიგრძეა 13,4–17,0 მ, მამლისა — 13,1–16 მ. ტანი მოკლეა, ყველაზე სქელია ჭიპსა და მკერდის ფარფლებს შორის, ბოლოსკენ მკვეთრად ვიწროვდება, კუდის ღერო გვერდებიდანაა შევიწროებული. კისრის მიდამოში (მკერდის ფარფლების წინ) შეიმჩნევა კისრის წელი. ასაკის მატებასთან ერთად თავის სახის ნაწილები უფრო და უფრო იზრდება, ხოლო ფარფლებისა და კუდის ღეროს სიგრძე, პირიქით, მცირდება. კუზი ზურგზე მდებარეობს სხეულის წინა მესამედში, ჭიპი — შუა ნაწილის ოდნავ წინ. საერთო შეფერილობა შავი ან მუქი ცისფერია, მუცელი — ოდნავ ღია, ხშირად თეთრი ლაქებით, ზოგჯერ მთლად თეთრი. ახალდაბადებული ღია რუხია და თანდათან მუქდება. ულვაშების ორივე ფართოდ გამოცალკევებულ რიგში სათითაოდ 210-დან 260-მდე ფირფიტაა.

გავრცელებულია ჩრდილოეთ ატლანტიკის ზომიერ წყლებში — ჩრდილო-დასავლეთ აფრიკიდან, ხმელთაშუა ზღვიდან, კუნძულ მადეირადან, აზორისა და ბერმუდის კუნძულებიდან და ფლორიდიდან ჩრდილოეთით — შპიცბერგენის არქიპელაგამდე, კოლის ნახევარკუნძულამდე, კუნძულ იან-მაიენამდე, ისლანდიამდე, ნიუფაუნდლენდამდე და დეივისის სრუტემდე. მიუხედავად იმისა, რომ 1990–2010 წლებში მისი პოპულაციის რაოდენობა 270-დან 483-მდე გაიზარდა, მათ რიცხოვნობა თანამედროვე პერიოდში მაინც მცირდება გემებთან შეტაკებისა და თევზსაჭერ ბადეებში გაბმის გამო.

გალერეა
თენგიზ ოქროცვარიძე

თენგიზ ოქროცვარიძე (დ. 28 აგვისტო, 1953, სოფ. პატარძეული, ახლანდ. საგარეჯოს მუნიციპალიტეტი) — ქართველი ეკონომისტი, პოლიტიკოსი.

დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. 2004-2008 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი (საგარეჯოს მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „ახალი საქართველოსთვის“.
ბესარიონ თედიაშვილი

ბესარიონ თედიაშვილი (დ. 7 ივნისი, 1975, საგარეჯო) — ქართველი ბიზნესმენი და პოლიტიკოსი.

ბიოგრაფია
დაიბადა 1975 წლის 7 ივნისს, საგარეჯოში. დაამთავრა რკინიგზის №1 საჯარო სკოლა, მოგვიანებით დაამთავრა კოლუმბიის უნივერსიტეტის პოლიტიკური მეცნიერების, ეკონომიკისა და ფილოსოფიის ფაკულტეტები. 1998-2000 წლებში იყო სახელმწიფო მინისტრის მრჩეველი. 2001-2003 წლებში მუშაობდა ფინანსთა მინისტრის სახელმწიფო მრჩეველად – ხელშეწყობა მოკლე და საშუალოვადიანი მაკროეკონომიკური პოლიტიკის ჩამოყალიბებაში. 2003 წლის ნოემბრიდან 2004 წლის აპრილამდე იყო საქართველოს ნავთობის საერთაშორისო კორპორაციის პრეზიდენტის მრჩეველი. 2004 წელს დაიწყო ბიზნეს საქმიანობა. 2018 წელს იყო პრეზიდენტობის დამოუკიდებელი კანდიდატი. დაიკავა მე-11 ადგილი, 3713 ხმით (0,23%).

პირადი ცხოვრება
ჰყავს მეუღლე და ორი შვილი. არის ცნობილი ქართველი სპორტსმენის, ლევან თედიაშვილის შვილი.
აზერბაიჯანის ძიუდოს ფედერაცია

აზერბაიჯანის ძიუდოს ფედერაცია(აზერ. ) — აზერბაიჯანში ძიუდოს შეჯიბრებთან დაკავშირებული ორგანიზაცია, რომელიც პასუხისმგებელი ამ სპორტის მიმართულებით აზერბაიჯანში.

ისტორია
სსრკ ძიუდოს ფედერაცია შეიქმნა სსრკ სპორტის კომიტეტის განკარგულების შესაბამისად, 1972 წლის 22 ნოემბერს. სწორედ იმავე წელს შეიქმნა აზერბაიჯანის ძიუდოს ფედერაციაც.

წლების განმავლობაში ფედერაციას ხელმძღვანელობდა არიფ ალაკბაროვი. 1980 წლიდან შეიცვალა ფედერაციის ხელმძღვანელობა. ახალი თავმჯდომარე რაჰიმ ისმაილოვი გახდა, რომელიც ორგანიზაციის ხელმძღვანელი იყო 16 წლის განმავლობაში. 1996 წლიდან ფუზული ალაკბაროვი გახდა აზერბაიჯანის ძიუდოს ფედერაციის პრეზიდენტი.

1972 წლის 22 ნოემბერს ძიუდოისტთა შეჯიბრებები პირველად ჩატარდა აზერბაიჯანის რესპუბლიკაში. პირველმა კლუბებმა საქმიანობა დაიწყეს იმავე წელს, ეს კლუბები იყო: „დინამო“, „ბურევესტნიკში“, „ლოკომოტივი“, „ვოდნიკი“, კლუბები შეიქმნა განჯაშიც.

1972 წლის დეკემბერში აზერბაიჯანის ძიუდოს სკოლის პირველმა მწვრთნელებმა ისმაილ აჰმადოვმა, საბირ ჰუსეინოვმა, აგზარზა აჰმადოვმა და ვიქტორ კუზნეცოვმა მიიღეს მონაწილეობა ტალინში ორგანიზებულ მწვრთნელთა საერთო საკავშირო სემინარში. მოგვიანებით, აჰმადდინ რაჯაბლიმ და ვიქტორ კუზნეცოვმა მონაწილეობა მიიღეს საკავშირო მსაჯთა სემინარებში, ხოლო ზაირ მამედოვმა, ტარლან ჰასანოვმა და რაუფ შაფიევმა მონაწილეობა მიიღეს მწვრთნელთა საკავშირო მეორე სემინარში, რომელიც ჩატარდა უკრაინაში 1973 წელს.

იმ პერიოდის ცნობილი ძიუდოისტები იყვნენ საჰიბ ისმაილოვი, ელჩინ ისმაილოვი, ზაქირა ქერიმოვა და სხვები.

ასევე ფუნქციონირებს აზერბაიჯანის ძიუდოს ფედერაციის ოფიციალური ინტერნეტ ტელევიზია .

2016 წელს რიოს ოლიმპიურ თამაშებში ეროვნული გუნდის ძიუდოისტებმა რუსტამ ორუჯოვმა და ელმარ გასიმოვმა ვერცხლის მედლები მოიპოვეს.

2015 წლიდან ფედერაციის პრეზიდენტია როვნაგ აბდულაევი .
ვიცე-პრეზიდენტები: მიქაელ ისმაილოვი, სადიგ სადიგოვი და ელნურ მამედლი. მთავარი მდივანი კი ელმარ ბაბანლი.

ცნობილი სპორტსმენები
ყოფილი სსრკ ჩემპიონატების პირველი გამარჯვებული და პრიზიორი იყო ალაკბარ ისმაილოვი (1975 წელს - ოქრო), საჰიბ ისმაილოვი (1972 წელს - ბრინჯაო), ანვარ აჰმადოვი (1982 წელს - ვერცხლი).

ფარჰად რაჯაბლიმ პირველად მიიღო მედალი აზერბაიჯანელ ძიუდოისტებს შორის ევროპულ შეჯიბრებში. მან მესამე ადგილი დაიკავა უნგრეთში 1978 წლის ევროპის ახალგაზრდულ ჩემპიონატზე.
აზერბაიჯანის კალათბურთის ფედერაცია

აზერბაიჯანის კალათბურთის ფედერაცია — ორგანიზაცია, რომელიც აწყობს აზერბაიჯანის ტერიტორიაზე კალათბურთის შეჯიბრებებს. აზერბაიჯანის კალათბურთის ფედერაცია პასუხისმგებელია აზერბაიჯანში კალათბურთის მატჩების ორგანიზებაზე, ხელმძღვანელობასა და განვითარებაზე. ასევე იცავს აზერბაიჯანული კალათბურთის მორალურ და მატერიალურ ინტერესებს. ფედერაციის ამჟამინდელი თავმჯდომარეა ნადირ ნასიბოვი.

ისტორია
1931 წელს აზერბაიჯანის ვაჟთა გუნდმა მოიგო და დაიკავა პირველი ადგილი კავკასიაში. აზერბაიჯანის გუნდმა პირველად მიიღო დამოუკიდებელი გუნდის მონაწილეობის უფლება სსრკ ჩემპიონატში.

აზერბაიჯანის კალათბურთის ფედერაცია დაარსდა 1992 წელს, აზერბაიჯანის დამოუკიდებლობის აღდგენის შემდეგ.

1994 წელს აზერბაიჯანის კალათბურთის ფედერაცია გახდა კალათბურთის საერთაშორისო ფედერაციის სრულუფლებიანი წევრი. 1997 წლიდან 2000 წლამდე –ს შეხვედრებსა და ღონისძიებებში მონაწილეობის გამო აზერბაიჯანს ჩამოერთვა სრული წევრობის უფლება, მაგრამ მალე –ს კონგრესზე, რომელიც თურქეთში ჩატარდა, აზერბაიჯანის კალათბურთის ფედერაციას ორგანიზაციის წევრის სტატუსი აღუდგინეს.

2002 წლის აგვისტოში ეროვნული ოლიმპიური კომიტეტის თავმჯდომარე ილჰამ ალიევი შეხვდა კალათბურთის ჩემპიონს რიმას კურტინაიტს, რის შემდეგაც რიმასი დაინიშნა ეროვნული ნაკრების მთავარ მწვრთნელად სექტემბერში.

2006 წელს აზერბაიჯანის მამაკაცთა ეროვნულმა ნაკრებმა მონაწილეობა მიიღო –ს ევროპის განვითარების თასზე ალბანეთში, სადაც პირველი ადგილი დაიკავა .

2012 წელს ალი ტონი გახდა აზერბაიჯანის კალათბურთის ეროვნული ნაკრების მწვრთნელი .

2017 წლის -ს რეიტინგის შედეგების მიხედვით, აზერბაიჯანის კალათბურთის ფედერაცია მსოფლიოში 49-ე ადგილზეა 181 ქვეყანას შორის და 28-ე ადგილზეა ევროპის ქვეყნებს შორის .

აზერბაიჯანის კალათბურთის ეროვნული ნაკრები
2019 წელი ნაკრებისთვის იყო საერთაშორისო ტურნირებში ბოლო მონაწილეობა.

ევრობასკეტში 2013 წლის ადგილისთვის ბრძოლაში: საკვალიფიკაციო ეტაპზე აზერბაიჯანელებმა ყველა მეტოქე დაამარცხეს შინ, გარდა გერმანიისა და ვერ გავიდნენ ფინალურ ეტაპზე (ჯგუფში დაიკავეს მე-4 ადგილი გერმანიასთან, შვედეთთან, ბულგარეთთამ და ლუქსემბურგთან) .

დღეისათვის აზერბაიჯანი საერთაშორისო კალათბურთში მხოლოდ 33 კალათბურთის გუნდითა და ახალგაზრდული გუნდებით არის წარმოდგენილი კლასიკურ კალათბურთში (მათ შორის, ევროპის ახალგაზრდული ოლიმპიური ფესტივალებზე) . შექმნილ ვითარებასთან დაკავშირებით, აზერბაიჯანული კლუბების ბევრმა მოთამაშემ უკმაყოფილება გამოთქვა არსებული მდგომარეობით და მოითხოვა გადამწყვეტი ზომები აზერბაიჯანის კალათბურთის ფედერაციისგან, ხელმძღვანელობის გადაყენებამდე.

2019 წელს, საერთაშორისო ტურნირებში კალათბურთის ნაკრების მონაწილეობის გამო, ხუთი კლუბი პროტესტის ნიშნად გამოვიდა აზერბაიჯანის ჩემპიონატის გათამაშებიდან .
ჩესკი-ბროდი

ჩესკი-ბროდი — ქალაქი ჩეხეთში, ცენტრალური ბოჰემიის მხარეში, კოლინის რაიონში, დაახლ. 27 კმ კოლინიდან. დაახლოებით 7 ათ. მცხ. 2011 წელს აქ აღრიცხული იყო 1752 მისამართი. ქალაქში მოედინება პატარა მდინარე შემბერა, რომელსაც აქვე უერთდება იალოვი-პოტოკი (იალის წყალი) და ღელე ბუშინეცი. ქალაქის შემადგენელი ნაწილებია ყოფილი სოფლები ლიბლიცე და შტოლმირჟი, ხოლო პოდვინნის და მლინის სათევზაო ტბორების ნაპირებზე დასახლება ზაჰრადი, რომელიც შერწყმულია მეზობელ სოფლებთან ვრატკოვი და ტუხორაზი.
ადიღეს სახელმწიფო უნივერსიტეტი

ადიღეს სახელმწიფო უნივერსიტეტი — უმაღლესი საგანმანათლებლო დაწესებულება ქალაქ მაიკოპში - ადიღეს რესპუბლიკის დედაქალაქი, რუსეთის ფედერაციაში.

ისტორია
ადიღეს სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორია იწყება 1940 წელს, როდესაც მაიკოპში გაიხსნა მასწავლებელთა ინსტიტუტი, რომელიც 1952 წელს გახდა ადიღეის პედაგოგიური ინსტიტუტი, ხოლო 1993 წელს - სახელმწიფო უნივერსიტეტი. ამჟამად, ადიღეს სახელმწიფო უნივერსიტეტი არის ადიღეს რესპუბლიკის წამყვანი საგანმანათლებლო და კვლევითი ცენტრი.

სტრუქტურა
ადიღეს სახელმწიფო უნივერსიტეტში არის ასეთი სტრუქტურა, მასში არის რამდენიმე მოქმედი ინსტიტუტი და ფაკულტეტი. უნივერსიტეტის საგანმანათლებლო და კვლევითი სტრუქტურა მოიცავს: 3 ინსტიტუტს, 12 ფაკულტეტს, ფილიალებს ადიღეს რესპუბლიკაში და კრასნოდარის მხარეში, ჰუმანიტარულ და ტექნიკურ კოლეჯში, პროფესიული სწავლების ცენტრში, რესპუბლიკურ ბუნებრივ და მათემატიკურ სკოლაში და სხვა.

რაც შეეხება ინსტიტუტებს, ესენია:
ხელოვნების ინსტიტუტი;
ფიზკულტურისა და ძიუდოს ინსტიტუტი;
კომპლექსური პრობლემების კვლევითი ინსტიტუტი.

უნივერსიტეტში მოქმედებს შემდეგი ფაკულტეტები:
მათემატიკა და კომპიუტერული მეცნიერება;
საინჟინრო-ფიზიკური;
საბუნებისმეტყველო მეცნიერება;
ისტორიული;
ფილოლოგიური;
ადიღეური ფილოლოგია და კულტურა;
უცხო ენები;
იურიდიული;
ეკონომიკური;
პედაგოგიური;
სოციალური ტექნოლოგია და ტურიზმი;
საერთაშორისო.

ადიღეს სახელმწიფო უნივერსიტეტს აქვს ფილიალები ქალაქებში: აფშერონსკში, ბელორეჩენსკში, ეისკში, ნოვოკუბანსკში, სოჭში, სოფელ კოშეჰაბლში.

საქმიანობა
უნივერსიტეტი უზრუნველყოფს ტრენინგებს უმაღლესი და საშუალო პროფესიული განათლების 42 სპეციალობაში.

უნივერსიტეტს 12000-მდე სტუდენტი ჰყავს, აქედან დაახლოებით 2000 უცხოელი სტუდენტია.

მრავალი ათწლეულის განმავლობაში უნივერსიტეტს აქვს განვითარებული ძლიერი სამეცნიერო და პედაგოგიური პოტენციალი. უნივერსიტეტში დასაქმებულია პედაგოგიური პერსონალი დაახლოებით 650 ადამიანია, რომელთაგან დაახლოებით 100 მეცნიერებათა დოქტორი და მეცნიერებათა 400 კანდიდატია. ასევე რუსეთისა და ადიღეის 45 დამსახურებული მეცნიერი, რუსეთისა და საერთაშორისო აკადემიების 24 აკადემიკოსი, რუსეთისა და ადიღეის განათლების, კულტურისა და სპორტის 53 დამსახურებული მუშაკი.

უნივერსიტეტის განვითარების სტრატეგია ემყარება მრავალდონიანი და მრავალფუნქციური კვლევითი კომპლექსის ფორმირებას, რომელიც უზრუნველყოფს განათლების უწყვეტობას სკოლამდელი და დაწყებითი პროფესიულიდან დიპლომის დამთავრებამდე სხვადასხვა კატეგორიის სტუდენტებისათვის.

მიზანი
უნივერისტეტი მიზნად ისახავს მის სტუდენტებს წარუდგინოს შესანიშნავი კლასიკური განათლება და მრავალფეროვანი პრაქტიკულად გამოყენებადი და კონკურენტუნარიანი უნარ-ჩვევები, რომლებიც თანაბრად შესაფერისია სხვადასხვა სფეროში პოზიტიური შედეგების შესაქმნელად, სოციალური და კულტურული ცხოვრების, ინდუსტრიისა და ბიზნესის სასარგებლოდ.

უნივერსიტეტის სტრატეგიული მიზანია შექმნას ინოვაციური, წინდახედული და ინსპირაციული საგანმანათლებლო დაწესებულება, ცალსახად დაბალანსებული მრავალმხრივი საგანმანათლებლო და კვლევითი საზოგადოებით, რომელიც ცდილობს უზრუნველყოს ადიღეის რესპუბლიკის, როგორც მაღალკონკურენტული შემადგენელი რეგიონის რეპუტაცია ეკონომიკის, მეცნიერების ყველა სფეროსა და ინდუსტრიაში.
ვანო ჯავახიშვილი

ვანო ჯავახიშვილი (დ. 7 ოქტომბერი, 1982) — ქართველი მსახიობი და ტელეწამყვანი. 2019 წლამდე 16 წლის განმავლობაში მუშაობდა ტელეკომპანია „რუსთავი 2“-ში. 2019 წლამდე „რუსთავი 2“-ზე მიჰყავდა გადაცემა ვანო ჯავახიშვილის შოუ. მონაწილეობას იღებდა „კომედი ჯგუფის“ გადაცემა „კომედი შოუს“ სკეტჩებში. 2019 წლის აგვისტოში დატოვა ტელევიზია და გადავიდა „მთავარ არხზე“,, სადაც გადაცემის ჩვენება გაგრძელდა 2022 წლის 10 ივნისამდე. შემდეგ ის და მისი გუნდი „ტვ პირველზე“ გადავიდნენ, სადაც გადაცემის ეთერში გასვლა გაგრძელდება.

ფილმოგრაფია
2013: „. ძიძა“ რეჟ. ირაკლი ოქიტიშვილი
გუსტავი (ვაზას პრინცი)

გუსტავ ვაზა (; დ. 9 ნოემბერი, 1799, სტოკჰოლმი, შვედეთი — გ. 5 აგვისტო, 1877, დრეზდენი, გერმანია) — ჰოლშტაინ-გოტორპთა დინასტიის შვედური შტოს მამრობითი სქესის უკანასკნელი წარმომადგენელი. შვედეთის მეფე გუსტავ ადოლფისა და დედოფალ ფრედერიკა ბადენელის უფროსი ვაჟი და შვედეთის კრონპრინცი. ვაზას პრინცი 1829 წლიდან გარდაცვალებამდე. საქსონიის დედოფალ კაროლას მამა.

ბიოგრაფია
გუსტავი დაიბადა 1799 წლის 9 ნოემბერს სტოკჰოლმში. იგი იყო შვედეთის მეფე გუსტავ ადოლფისა და მისი ცოლის, დედოფალ ფრედერიკა ბადენელის უფროსი ვაჟი. დაბადებიდანვე მას სამეფო ძიძები, ჰედვიგ ულრიკა დე ლა გარდიე და შარლოტა სტიერნელდი ზრდიდნენ.

1809 წელს შეთქმულებმა ჩამოაგდეს მამამისი, მეფე გუსტავი და მის ნაცვლად ტახტზე მისი ბიძა, კარლ დასვეს. 1809-1810 წლებში გუსტავმა მოახერხა შეენარჩუნებინა შვედეთის კრონპრინცის წოდება, ვინაიდან მეფე კარლი უშვილო იყო, თუმცა მისი ცოლის, დედოფალ შარლოტას მეოხებით, რომელსაც სძულდა წინამორბედი დედოფალი და მისი ოჯახიც, გუსტავმა ეს წოდება დაკარგა. სწორედ დედოფალ შარლოტას გავლენით გამოაცხადა კარლ -მ ტახტის მემკვიდრედ ფრანგი გენერალი შარლ ჟან ბერნადოტი, რომელსაც არანაირი კავშირი არ ჰქონია მემკვიდრეობასთან. გუსტავისა და მამამისისათვის ტახტისა და უფლებების ჩამორთმევის მთავარ მიზეზად ოპონენტები იმას ასახელებდნენ რომ ბებიამისს, დედოფალ სოფია მაგდალენა დანიელს გუსტავ ქმრის, ანუ მეფე გუსტავ -ისგან არ გაუჩენია და იგი უკანონო შვილი იყო, რითაც, ცხადია ერთმეოდა მემკვიდრეობის უფლება.

სანამ შვედეთს დატოვებდნენ მათი ოჯახი პატიმრობაში იმყოფებოდა. ქვეყნიდან გაძევების შემდეგ გუსტავმა და მისმა ოჯახმა თავი დედოფალ ფრედერიკას ძმას, ბადენის დიდ ჰერცოგს შეაფარა. სწორედ აქ მიიღო გუსტავმა განათლება და ბადენშივე აღიზარდა. თავისი სამხედრო კარიერის განმავლობაშიც იგი სწორედ გერმანულ არმიაში იბრძოდა. როგორც ირკვევა, აქ მას ბედნიერი ცხოვრება ჰქონდა, თუმცა გუსტავი არასოდეს ივიწყებდა თავის მემკვიდრეობას და გამუდმებით ეძებდა მოკავშირეებს ტახტის დასაბრუნებლად, მაგრამ ამაოდ.

1816 წელს ბადენელებმა მას გრაფი იტერბურგის წოდება მისცეს. უკვე 1829 წელს ჰაბსბურგთა არმიაში ერთგული სამსახურისათვის ავსტრია-უნგრეთის იმპერატორმა ფრანც იოზეფ -მა მას ვაზას პრინცობა მისცა. 1821-1829 წლებში გუსტავი აქტიურად იბრძოდა საბერძნეთის დამოუკიდებლობის ომშიც. 1836 წელს იგი ავსტრიული არმიის ფელდმარშალიც ხდება.

ქორწინება და შვილები
1828 წელს გუსტავი დაინიშნა პრინცესა მარიანა ნიდერლანდელზე, მეფე ვილემ -ისა და დედოფალ ვილჰელმინა პრუსიელის ქალიშვილზე, თუმცა მოგვიანებით ქორწილი ჩაიშალა. ამის შემდეგ, 1830 წლის 9 ნოემბერს კარლსრუეში გუსტავმა ჯვარი დაიწერა თავის ბიძაშვილზე, პრინცესა ლუიზა ამალია ბადენელზე, რომელიც მასზე 12 წლით უმცროსი იყო. წყვილი 1843 წელს განქორწინდა, თუმცა ორი საერთო შვილი დარჩათ:

ლუდვიგი (1832), გარდაიცვალა ჩვილი;
კაროლა (1833-1907), ცოლად გაჰყვა საქსონიის მეფე ალბერტს, თუმცა შვილები არ ჰყოლიათ;

გუსტავი გარდაიცვალა 1877 წლის 5 აგვისტოს, 77 წლის ასაკში. მისი ქალიშვილისა და შვედეთის ახალი დედოფლის, ვიქტორიას მეოხებით გუსტავის, მისი ვაჟისა და მამის ცხედრები მოგვიანებით გადაასვენეს და დაკრძალეს სტოკჰოლმის სამეფო აკლდამაში.

წინაპრები
ანი იმნაძე

ანი იმნაძე (დ. 15 ივლისი, 1988) — ქართველი მსახიობი. ამჟამად თამაშობს სერიალ „დიდ ოჯახში“, „მაკას“ როლს.

პირადი ცხოვრება
მისი მეუღლე არის ქართველი მსახიობი კოკო როინიშვილი, რომელიც თეატრალურ ინსტიტუტში გადაღებაზე გაიცნო.

ფილმოგრაფია
2008: „მესამე თაობა“
2009: „თბილისური “
2011: „ჭამა და სექსი“
2011: „აგვისტოს 5 დღე“
2015: „ჩვენ გვერდით“
2020–2021: „დიდი ოჯახი“ (მაკა)
ლუიზა ამალია ბადენელი

ლუიზა ამალია ბადენელი (; დ. 5 ივნისი, 1811, შვერცინგენი, გერმანია — გ. 19 ივლისი, 1854, კარლსრუე, გერმანია) — ცერინგენების დინასტიის წარმომადგენელი. ბადენის დიდ ჰერცოგ კარლის ასული. ვაზას პრინცესა 1830-1843 წლებში როგორც პრინცი გუსტავის მეუღლე. საქსონიის დედოფალ კაროლას დედა.

ბიოგრაფია
ლუიზა ამალია დაიბადა 1811 წლის 5 ივნისს შვერცინგენში. იგი იყო ბადენის დიდ ჰერცოგ კარლისა და მისი ცოლის, სტეფანია დე ბოარნეს უფროსი ქალიშვილი. მამის მხრიდან მისი პაპა-ბებია პრინცი კარლ ლუდვიგ ბადენელი და პრინცესა ამალია ჰესენ-დარმშტადტელი იყვნენ.

მისი დები იყვნენ ჰოენცოლერნის პრინცესა ჟოზეფინა (რუმინეთის მეფე კაროლ -ისა და პორტუგალიის დედოფალ სტეფანიას დედა) და ჰამილტონის ჰერცოგინია მარია ბადენელები.

1830 წლის 9 ნოემბერს კარლსრუეში ლუიზა ამალია დააქორწინეს მასზე თორმეტი წლით უფროს პრინც გუსტავზე, შვედეთის დამხობილი მეფის, გუსტავ ადოლფისა და დედოფალ ფრედერიკა ბადენელის უფროს ვაჟზე, რომელიც მას მამიდაშვილად ერგებოდა. ამის შემდეგ იგი ვაზას პრინცესა გახდა და მალევე გუსტავს ორი ბავშვი გაუჩინა, მაგრამ მათი ცამეტწლიანი ქორწინება არასოდეს ყოფილა ბედნიერი და 1843 წელს განქორწინებით დასრულდა.

ამის შემდეგ ლუიზა ამალია მშობლიურ ბადენში დაბრუნდა და იქ გაატარა დარჩენილი ცხოვრება. იგი სწორედ აქ, კარლსრუეში გარდაიცვალა, 1854 წლის 19 ივლისს, 43 წლის ასაკში.

შვილები
ლუდვიგი (1832), გარდაიცვალა ჩვილი;
კაროლა (1833-1907), ცოლად გაჰყვა საქსონიის მეფე ალბერტს, თუმცა შვილები არ ჰყოლია;
აბულფატ ალიევი

აბულფატ ასად ოღლი ალიევი (; დ. 30 დეკემბერი, 1926, შუშა — გ. 27 დეკემბერი, 1990, ბაქო) — აზერბაიჯანელი ჰანენდე, მომღერალი. აზერბაიჯანის სსრ-ის სახალხო არტისტი.

დაიბადა 1926 წლის 30 დეკემბერს ქალაქ შუშაში. 1945 წელს გახდა აზერბაიჯანის სახელმწიფო ფილარმონიის სოლისტი.

1956 წლიდან აზერბაიჯანის ოპერისა და ბალეტის თეატრის სოლისტი. 1964 წელს აბულფატ ალიევი გახდა აზერბაიჯანის სსრ-ის სახალხო არტისტი. მომღერალს გასტროლები ჰქონდა ირანში, სირიაში, გვინეაში, განაში, ლიბანში. ამასთანავე აბულფატ ალიევი ასრულებდა სხვადასხვა როლებს თეატრში. გარდაიცვალა 1990 წლის 27 დეკემბერს 64 წლის ასაკში.