iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ინალუ

ინალუ (ასევე ინანლუ, აინალუ; ) — ოღუზური თურქული ტომი, რომელიც გავრცელებულია აზერბაიჯანსა და ირანში, მათ შორის ცენტრალური ირანისა და ფარსის რეგიონებში. ისტორიულად, ტომი შაჰსევენის ნაწილი იყო.

ტომის წარმოშობა კვლავ სამეცნიერო კამათის საგანია. ფარუკ სუმერის მიერ შემოთავაზებული ერთ-ერთი თეორიის თანახმად, ინალუები ოღუზ ბაიათის ტომიდან წარმოიშვნენ. ორიენტალისტმა ვლადიმერ მინორსკიმ მათი სახელი დაუკავშირა თურქულ ტერმინს „“ (ან „“) და ივარაუდა მათი კავშირი თუღრილ -ის ნახევარძმის, იბრაჰიმ ინალის ამალასთან. ის თვლის, რომ სახელი შესაძლოა მოგვიანებით შაჰსევენის ნაწილად „იმანლუდ“ გადაიქცეს. ასევე არსებობს ჰიპოთეზა, რომელიც ხსნის „აინალუს“ ფორმას, როგორც ტერმინ **-ს („სარკეების მქონე“) წარმოებულს, რომელიც ასოცირდება იარაღზე არსებულ დეკორატიულ ელემენტებთან. რიჩარდ ტაპერის თქმით, ტომი ყიზილბაშ-შამლუს შთამომავალია.

ისტორიული მტკიცებულებები მიუთითებს, რომ ინალუები ტომობრივ ჯგუფად სელჩუკთა იმპერიის დროს გაჩნდნენ და შესაძლოა თავდაპირველად აზერბაიჯანში ან სამხრეთ-აღმოსავლეთ ანატოლიაში ცხოვრობდნენ. მოგვიანებით ისინი აფშარის ტომის მნიშვნელოვან ნაწილს წარმოადგენდნენ და აბას დიდის მეფობის დროს მათი წარმომადგენლები აფშარის თავადაზნაურობაში მოიხსენიებოდნენ.

ინალუები სეფიანთა იმპერიის მხარეს იდგნენ — ჯერ ყიზილბაშების ნაწილად ითვლებოდნენ, შემდეგ კი შაჰსევენებად. 1720-იან წლებში ტომის მნიშვნელოვანი ნაწილი მუღანის სტეპში ცხოვრობდა, მაგრამ ნადირ შაჰის ბრძანებით, მათი უმეტესობა ხორასანში გადაასახლეს. მოგვიანებით ინალუები დაბრუნდნენ და დასახლდნენ სავეჰისა და ხარაგანის რეგიონებში, ასევე იმყოფებოდნენ მარანდში, არდაბილსა და ყარადაღის დასავლეთ ნაწილში. საუკუნეში ისინი, ბაღდადის შაჰსევენებთან ერთად, ყაჯარების შეიარაღებული ძალების მნიშვნელოვან ნაწილს შეადგენდნენ.

აინალუს ენა თურქული ენების ოღუზური შტოს სამხრეთ ჯგუფს მიეკუთვნება და, როგორც ლინგვისტმა ლაჯოს ლიგეტიმ აღნიშნა, აზერბაიჯანული ენის პერიფერიულ დიალექტად ითვლება.
ანაფოტია

ანაფოტია — სოფელი კვიპროსში, ლარნაკის რაიონში, ქალაქ ლარნაკას დასავლეთით. 1994 წელს, სოფლის ოფიციალური სახელი გახდა ანაფოტიდა , კვიპროსის მაშინდელი მთავრობის გადაწყვეტილების შესაბამისად, რომლის მიზანიც კუნძულზე არსებული სოფლების სახელების უფრო მეტად გაბერძნულება იყო. თუმცა, ადგილობრივები სოფელს დღემდე ანაფოტიად მოიხსენიებენ.

„დიდი კვიპროსის ენციკლოპედიის“ თანახმად, სოფლის დასახელება მომდინარეობს ან სახელიდან „აგია ფოტინი“ (წმინდა ფოტინი), ან სახელიდან „ფოტუ“, რაც ნიშნავს „სინათლეს“. არსებობს გარკვეული მტკიცებულებები იმის შესახებ, რომ სახელი წარმოიშვა სინათლის ან ცეცხლის აღმნიშვნელი ბერძნული სიტყვიდან , რადგან სოფლის თურქული სახელი , ინგლისურად ითარგმნება როგორც „ინკანდესენტური“ (გავარვარებული).

ანაფოტია ძირითადად სასოფლო-სამეურნეო დასახლებაა, სადაც დომინანტური კულტურა პომიდორია. სოფლის ცენტრი პატარაა, თუმცა აქ მდებარეობს რამდენიმე კაფე, „კოოპერატიული ბანკის“ ფილიალი და ოთხი ეკლესია. თავდაპირველი ეკლესია წმინდა ფოტინის სახელობისაა. 1930-იან წლებში დაიწყო ახალი ეკლესიის მშენებლობა წმინდა დიმიტრიანოსის პატივსაცემად. თავის 1936 წლის წიგნში „ისტორიული კვიპროსი“, ბრიტანელმა კოლონიალურმა ოფიცერმა რუპერტ განისმა მიიჩნია, რომ ახალი ეკლესია იმდენად ცუდად იყო აშენებული, რომ იგი „შესაძლოა ჩამოინგრეს“, რაც ოცი წლის შემდეგ გამართლდა.

თავის წიგნში „სეირნობა კვიპროსის გარშემო: ლარნაკა, ქალაქი და რაიონი“, გიორგოს კარუზისი წერდა: „ანაფოტიაში სეირნობისას, ძირითადად დამუშავებულ მიწებს ნახავთ. კერძოდ, სოფელში მოჰყავთ ციტრუსი, საზამთრო, ნესვი, პომიდორი და კიტრი. კულტურებს შორის განსაკუთრებული ადგილი უკავია ზეთისხილის კორომებსა და ვენახებს. ფაქტობრივად, სოფლის ხანდაზმული მაცხოვრებლების გადმოცემით, რომელსაც კარუზისი ინახავს, თემი ადრე კიდევ უფრო მეტი ვენახით იყო დაფარული, რომელთაც ვრცელი ტერიტორიები ეკავათ. თუმცა, დამუშავებული მიწების გარდა, არის დაუმუშავებელი ნაწილებიც, რომლებიც 1000 კვადრატულ მეტრს შეადგენს“.

ბრიტანული მმართველობის წინააღმდეგ 1955-1959 წლებში მიმდინარე კვიპროსელი ბერძნების აჯანყების დროს, რომლის მიზანიც ენოზისის გზით კვიპროსის საბერძნეთის სამეფოსთან გაერთიანება იყო, -ს მებრძოლი მიხალაკის პარიდესი, რომელიც ანაფოტიაში დაიბადა, 1958 წელს ბრიტანულ ჯარებთან შეტაკებისას დაიღუპა სოფელ ვავლაში, პანო ლეფკარას მახლობლად. მისი ქანდაკება დგას ლარნაკას ცენტრში, არქეოლოგიური მუზეუმის გარეთ.

2008 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში სოფელმა ხმების უმრავლესობა მემარჯვენე -ს კანდიდატს, იოანის კასულიდისს მისცა (68 პროცენტი), კომუნისტური პარტია -ის კანდიდატის, დიმიტრის ქრისტოფიასის წინააღმდეგ (32 პროცენტი).
ანგლისიდესი

ანგლისიდესი — სოფელი კვიპროსში, ლარნაკის რაიონში რომელიც მდებარეობს ანაფოტიდან ჩრდილოეთით 4 კმ-ში და ლარნაკადან სამხრეთ-დასავლეთით 20 კმ-ში.

ისტორია
ანგლისიდესი შერეული სოფელი იყო სულ მცირე ოსმალეთის პერიოდიდან, სადაც 1831 წელს მოსახლეობა დაახლოებით თანაბრად იყო განაწილებული ბერძენ და თურქ კვიპროსელებს შორის. ბრიტანეთის კოლონიური მმართველობის პერიოდში ბერძენი კვიპროსელების მოსახლეობა მნიშვნელოვნად გაიზარდა, მაშინ როდესაც თურქი კვიპროსელების მოსახლეობის რაოდენობა უცვლელი დარჩა.
ანა ჟუკოვა

ანა სერგეის ასული ჟუკოვა (, დაბადებით ბუტურლინა; გ. 1799) — ეკატერინეს პერიოდის მწერალი და პოეტი, რუსეთის ერთ-ერთი პირველი ქალი ლიტერატორი და თავისი დროის სენტიმენტალური ქალური ლიტერატურის წარმომადგენელი. ვასილი მიხეილის ძე ჟუკოვის მეუღლე.

მისი რამდენიმე ორიგინალური ლექსი („დედის გრძნობები“, „ჩემს მეუღლეს, რომელთანაც დაშორებული ვარ“, „სულიერი ოდა“ „გრძნობები შემოქმედზე“, „ზამთრის მოვლენები“) და ერთი პროზაული ნაწარმოები („სიყვარული“) დაიბეჭდა ჟურნალში „იპოკრენე, ანუ სიტყვიერების ნუგეში“ (1799).

ანა ჟუკოვა გარდაიცვალა 1799 წელს და იმავე წელს მისმა დამ, ელისაბედ ნეელოვამ, დაწერა „ელეგია მეუღლის სიკვდილსა და დის ავადმყოფობაზე“, რომელიც ხელმოწერილია „ელ. ნ-ვას“ მიერ და ავტობიოგრაფიული მნიშვნელობისაა.
აპლანტა

აპლანტა — მიტოვებული სოფელი კვიპროსში, ლარნაკის რაიონში, რომელიც მდებარეობს ანგლისიდესიდან სამხრეთით 4 კმ-ში. აპლანტა ექსკლუზიურად თურქი კვიპროსელებით იყო დასახლებული; 1960 წელს მათი რაოდენობა 55-ს შეადგენდა. 1963–1964 წლების კვიპროსის კრიზისის გამო, მათ 1963 წლის დეკემბერში კივისილიში შეაფარეს თავი. 1974 წლის თურქეთის შეჭრისა და კუნძულის შემდგომი გაყოფის შემდეგ, მათი უმეტესობა ლიმნიაში გადავიდა.
ვასილი ჟუკოვი

ვასილი მიხეილის ძე ჟუკოვი (, დ. 1764 — გ. 1799) — საუკუნის რუსი პოეტი და დიპლომატი, მწერალ ანა ჟუკოვას (დაბადებით ბუტურლინა) მეუღლე.

ბიოგრაფია
წარმოშობით იყო ნიჟნი ნოვგოროდის გუბერნიის არდატოვის მაზრის აზნაურთა ოჯახიდან. იყო ასტრახანის გუბერნატორის, კავკასიის სამეფისნაცვლოს მმართველისა და სენატორის, მიხეილ მიხეილის ძე ჟუკოვის ვაჟი.

1775 წელს ჩაირიცხა იზმაილოვის პოლკში ჯარისკაცად, მომდევნო წელს მიენიჭა გვარდიის სერჟანტის წოდება, ხოლო 1782 წელს გადაიყვანეს პრეობრაჟენსკის პოლკში. 1783 წლის 1 იანვარს კაპიტნის ჩინით დაითხოვეს გვარდიიდან და შევიდა საგარეო საქმეთა კოლეგიაში. იმავე წლის 20 მარტს გაემგზავრა ლონდონში საელჩოს მდივნად. 1785 წლიდან მსახურობდა კოპენჰაგენში, თუმცა მომდევნო წელს დაბრუნდა რუსეთში და 1786 წლის 27 ივლისს ავადმყოფობის გამო სამსახურიდან წამოვიდა; ვაკანტური ადგილის მოლოდინში მიმაგრებული იყო ჰერალდიკასთან . 1792-1797 წლებში ცხოვრობდა მამის მამულში, ნიჟნი ნოვგოროდის გუბერნიის არდატოვის მაზრის სოფელ ლევაშოვოში და ორი ვადით არჩეულ იქნა მაზრის თავადაზნაურობის წინამძღოლად. 1797 წელს გადავიდა მოსკოვში.

მოულოდნელად გარდაიცვალა 1799 წელს.

შემოქმედება
გამოქვეყნებული აქვს 11 ლექსი ჟურნალებში „სასიამოვნო და სასარგებლო“ (1797, ნაწილი 14) და „იპოკრენე, ანუ სიტყვიერების ნუგეში“ (1799, ნაწილები 4–5). მისი მეუღლე გახლდათ მარია ჟუკოვა (დაბადებით ზევაკინა; 1804-1855), ასევე ცნობილი მწერალი. შვილიშვილი — ვასილი ჟუკოვი იყო ორენბურგისა და პოლტავის ვიცე-გუბერნატორი. მის შთამომავლებს შორის არიან საბჭოთა მწერალი დ. ა. ჟუკოვი (1927-2015) და თანამედროვე სახელმწიფო მოღვაწე ა. ჟუკოვი.
არსოსი (ლარნაკა)

არსოსი — სოფელი კვიპროსში, ნიქოზიიდან აღმოსავლეთით დაახლოებით 32 კმ-ში (20 მილი). დე ფაქტო, ის ჩრდილოეთ კვიპროსის კონტროლის ქვეშ იმყოფება.

არსოსიდან პილაში მიმავალი გზის მშენებლობა ერთ-ერთი პირობაა, რომელიც ჩრდილოეთ კვიპროსმა კვიპროსის რესპუბლიკას ლიმნიტისის გადასასვლელის გახსნის სანაცვლოდ მოსთხოვა. სოფელში ნაპოვნია ოქროს ყელსაბამი.
გოსი

გოსი — მიტოვებული სოფელი კვიპროსში, ლარნაკის რაიონში, ქალაქ ლარნაკადან დაახლოებით 15 კმ-ით ჩრდილო-დასავლეთით. თავდაპირველად იგი ექსკლუზიურად თურქი კვიპროსელებით იყო დასახლებული. თითქმის ყველა მათგანი იძულებით გადაადგილდა 1974 წლის თურქეთის შეჭრის დროს; მათი უმეტესობა ეგზომეტოშიში დასახლდა. 1973 წელს სოფლის მოსახლეობა დაახლოებით 244 ადამიანს შეადგენდა. ამჟამად აქ განთავსებულია ბერძნულ-კვიპროსული არმიის ბანაკი.
კატო-დრისი

კატო-დრისი — პატარა სოფელი კვიპროსში, ლარნაკის რაიონის სამხრეთ-დასავლეთით.

მისი საშუალო სიმაღლე ზღვის დონიდან 520 მეტრია. სოფელი განლაგებულია გორაკ-ბორცვიან რელიეფზე, ვიწრო და ღრმა ხეობებით, რომლებშიც მდინარე აგიოს მინასი მიედინება.

კატო-დრისი გამოსახული იყო კვიპროსის ერთფუნტიან ბანკნოტზე.

1134 წელს კატო-დრისში დაიბადა ნეოფიტე კვიპროსელი (წმინდა ნეოფიტე). სახლი, რომელშიც ის დაიბადა, დღემდე დგას. ამავე სოფელში დაიბადა რეო სტაკისიც (1913–2001).

სოფლის მახლობლად, ბორცვზე, მდებარეობს წმინდა ნეოფიტეს სახელობის პატარა ეკლესია.
ედინბურგის ბიზნესის სკოლა

} ) ფინანსების შესასწავლად საუკეთესო 200-ეულში და მსოფლიო უნივერსიტეტების რეიტინგში სტატისტიკისა და ოპერაციული კვლევების შესასწავლად საუკეთესო 200-ეულში. ამჟამად ედინბურგის ბიზნეს სკოლის პროგრამებზე 11,850-ზე მეტი აქტიური სტუდენტი სწავლობს, ხოლო მსოფლიოს 165 ქვეყანაში 19,200-ზე მეტი კურსდამთავრებულია.

პროგრამები
სკოლა გთავაზობთ სამაგისტრო პროგრამების ფართო სპექტრს, მათ შორის ბიზნესის ადმინისტრირების მაგისტრის პროგრამას, რომელიც მსოფლიოში ერთ-ერთი უმსხვილესი საერთაშორისო პროგრამაა თავის სფეროში. პროგრამა ტარდება კამპუსში ედინბურგში, დუბაიში და მალაიზიაში, მსოფლიოს 23 აკრედიტებული საგანმანათლებლო პარტნიორის ქსელის მეშვეობით. თითოეული საგანი ფასდება 3-საათიანი წერითი გამოცდით, სადაც ყველა კითხვა სავალდებულოა.

ყველა 7 საბაზისო და 3 არჩევითი კურსი ხელმისაწვდომია ინგლისურ, ჩინურ და ესპანურ ენებზე. გამოცდები ტარდება მსოფლიოს 400-ზე მეტ ცენტრში, ყოველწლიურად აპრილში, ივლის-აგვისტოში და დეკემბერში.

ბიზნესის ადმინისტრირების დოქტორის პროგრამა 2003 წელს დაინერგა და ამჟამად 70 სტუდენტი სწვალობს მას ხელმძღვანელის მეშვეობით. სკოლაში ასევე ხელმისაწვდომია მეცნიერების მაგისტრის პროგრამა რამდენიმე დარგში.
ბრუკლინ ნელსონი

ბრუკლინ ნელსონი (დ. 2003 ან 2004 წელს) — ამერიკელი მსახიობი. დაიბადა ჰანტინგტონში, დასავლეთ ვირჯინია. ნელსონმა მსახიობობა დაიწყო ბავშვობაში ადგილობრივ თეატრალურ დადგმაში „პატარა ქალთევზა ჯუნიორი" რვა წლის ასაკში. პროფესიული დებიუტი მოახდინა ბროდვეიზე, როგორც მცირე გოგოს სვინგი მიუზიკლ „მატილდაში" 2015 წელს. 2018 წელს დაბრუნდა ბროდვეიზე და განასახიერა ახალგაზრდა ელზას როლი -ის „გაყინულის" სცენური ადაპტაციაში, თავის კოლეგა აილა შვარცთან ერთად;

თავდაპირველად როლი შეასრულა 2017 წლის დენვერის წინა-ბროდვეიულ ჩვენებაში, რამაც კრიტიკოსების მაღალი შეფასება დაიმსახურა. ნელსონმა ასევე ხმა მისცა ნაზუნა ოიკავასა და მედმელის პერსონაჟებს ანიმეების „ფეიერვერკის" (2017) და „მაკია: როდესაც დაპირებული ყვავილი აყვავდება" (2018) ინგლისურ დუბლიაჟში.

ადრეული ცხოვრება
ნელსონი დაიბადა ჰანტინგტონში, დასავლეთ ვირჯინია, ტარასა და ტოდ ნელსონის ოჯახში. ჰყავს უმცროსი და, ლეისი.

კარიერა
მას შემდეგ, რაც ნელსონმა გამოთქვა სურვილი ბროდვეიზე გამოსულიყო, დედამ ინტერნეტში მოძებნა ღია კასტინგები. მრავალი გადარჩევის შემდეგ აირჩიეს.

2017 წლის თებერვალში ნელსონმა გაიარა აუდიცია -ის „გაყინულზე" — 2013 წლის ამავე სახელწოდების ფილმის ბროდვეიულ ადაპტაციაზე. სამი გადარჩევის შემდეგ დაამტკიცეს ახალგაზრდა ელზას როლზე. კრიტიკოსებმა ნელსონის შესრულება გამოიტანეს, -მ კი განაცხადა: „ზრდასრული მსახიობები [რომლებიც ასრულებენ ანასა და ელზას] შესანიშნავად ეწყვილებიან ახალგაზრდა შემსრულებლებს. ... ნელსონი ოსტატურად გადმოსცემს უფროსი დის ყურადღებიანობას და, მოგვიანებით, დანაშაულის განცდას [ანას] შემთხვევით დაზიანებისთვის."

2018 წლის მარტში შვარცთან ერთად როლი ბროდვეიზე გაიმეორა.

2017 წელს ნელსონმა ხმა მისცა ნაზუნა ოიკავას ანიმე ფილმ „ფეიერვერკის" ინგლისურ დუბლიაჟში, რომელმაც ურთიერთსაწინააღმდეგო შეფასებები მიიღო. მეორე ხმოვანი როლი შეასრულა 2018 წლის „მაკიაში: როდესაც დაპირებული ყვავილი აყვავდება" — კიდევ ერთ ანიმე ფილმში, სადაც მედმელის პერსონაჟის ინგლისური დუბლიაჟი გააკეთა. იმავე წელს ნელსონი მთავარ როლში გამოვიდა ფილმ „მეგანის შობის სასწაულში", დინ კეინის გვერდით.
კლავდია (სოფელი)

კლავდია — სოფელი კვიპროსში, ლარნაკის რაიონში. 2011 წლის აღწერის მონაცემებით, მისი მოსახლეობა 427 ადამიანს შეადგენდა.

სოფლის სახელი 1833 წლის ოსმალეთის ჩანაწერებში დაფიქსირებულია როგორც „კალავია“, ხოლო 1882 წლის კიჩენერის რუკებზე — როგორც კლავდია. 1958 წელს, თაქსიმის პოლიტიკის ფარგლებში, სოფელს ეწოდა „ალანიჩი“. 1975 წელს კლავდიის მცხოვრებლებმა ეს სახელი ფამაგუსტის რაიონის სოფელ პერისტერონაპიგის დაარქვეს. სოფლის სახელის ალტერნატიული გამოთქმაა „კლავია“.
კოფინუ

კოფინუ — სოფელი კვიპროსში, ლარნაკის რაიონში. იგი მდებარეობს იმ ადგილზე, სადაც ნიქოზიიდან, ლარნაკიდან და ლიმასოლიდან მომავალი გზები იკვეთებოდა (სანამ 1990-იან წლებში შემოვლით გზას ააშენებდნენ).

ისტორია
ოსმალეთის იმპერიამ კვიპროსი 1570-1571 წლებში დაიპყრო. იმ დროს აქ თურქული ძალების მცირე რაზმი განათავსეს. მათი შთამომავლები მრავალი წლის განმავლობაში შედარებით მშვიდობიანად ცხოვრობდნენ ადგილობრივ ბერძენ და ქრისტიან მოსახლეობასთან ერთად. 1950-იან წლებში, ბრიტანეთის იმპერიის მმართველობის წინააღმდეგ ბერძენი კვიპროსელების აჯანყების დროს, ბერძენ და თურქ მოსახლეობას შორის ურთიერთობა გაუარესდა. ბერძნებმა სოფელი დატოვეს, თუმცა ისინი სხვა სოფლიდან გადმოსული თურქი კვიპროსელებით ჩაანაცვლეს.

სოფელი საყოველთაოდ ცნობილი გახდა 1967 წლის 15 ნოემბერს, როდესაც ეროვნული გვარდიის ქვედანაყოფებმა დაიკავეს სოფელში განლაგებული თურქ-კვიპროსელთა შეიარაღებული დაჯგუფების პოზიციები, მათ შორის მეზობელ შერეულ სოფელ აგიოს თეოდოროსშიც. ამ ტერიტორიაზე განლაგებული -ის წევრები აკონტროლებდნენ არემარეს და ბლოკავდნენ ნიქოზია-ლიმასოლის მთავარ გზას, რის გამოც ბერძენ-კვიპროსელი სამოქალაქო პირებისთვის გაეროს ესკორტის გარეშე იქ გავლა შეუძლებელი იყო. გაეროს მეშვეობით გაგზავნილი არაერთი გაფრთხილების შემდეგ, 1967 წლის 15 ნოემბერს, მას მერე რაც გენერალმა გრივასმა და მისმა ეროვნულმა გვარდიამ მოუწოდეს თურქ კვიპროსელებს, შეეწყვიტათ ცეცხლი მშვიდობიანი მოსახლეობის მიმართ, მათ იერიში მიიტანეს. ბრძოლა გამწვავდა და ღამის განმავლობაში მომხდარი მოვლენების შედეგად 24-მდე თურმი კვიპროსელი, მათ შორის უიარაღო მოქალაქეები, სიცოცხლეს გამოემშვიდობნენ. მომდევნო დღეს თურქეთის მიერ წაყენებულმა ულტიმატუმმა ორივე სოფლიდან ეროვნული გვარდიის გაყვანა გამოიწვია.

ამ მოვლენის შედეგად გენერალი გრივასი და მისი ბატალიონი საბერძნეთში დაბრუნდნენ. გარდა ამისა, ამ მოვლენამ ბოლო მოუღო ყველა იმ საგზაო ბლოკპოსტს, სადაც ნიქოზიაში მიმავალ თურქ-კვიპროსელთა ავტობუსებს აჩერებდნენ და მგზავრებს პირადი ჩხრეკის პროცედურას უტარებდნენ.

1974 წელს კვიპროსში თურქეთის შეჭრის შემდეგ, კოფინუს თავდაპირველ თურქ კვიპროსელ მოსახლეობას თურქულ-კვიპროსული ადმინისტრაციის მიერ ჩრდილოეთში გამოეყო სოფელი ლეფკონიკო, ახალი გეჩითკალე, სადაც ბევრი მათგანი დღემდე ცხოვრობს.

დაგეგმილია, რომ კოფინუ იყოს ადგილი დიდი გარდამქმნელი სადგურებისთვის 2000 მეგავატიანი -ისა და -ისთვის. არის 2000 მეგავატიანი ელექტროენერგიის დამაკავშირებელი საბერძნეთის, კვიპროსისა და ისრაელის ენერგოსისტემებს შორის 1520 კმ სიგრძის წყალქვეშა დენის კაბელის მეშვეობით. არის 2000 მეგავატიანი დამაკავშირებელი საბერძნეთის, კვიპროსისა და ეგვიპტის ენერგოსისტემებს შორის 1710 კმ სიგრძის წყალქვეშა დენის კაბელის მეშვეობით. გარდამქმნელი სადგურები იქნება კვიპროსის ელექტროენერგიის სამმართველოს, კოფინუს 132 კილოვოლტიან გადამცემ ქვესადგურთან ახლოს.
მარონი (კვიპროსი)

მარონი — სოფელი კვიპროსში, ლარნაკის რაიონში. 2011 წელს მისი მოსახლეობა 710 ადამიანს შეადგენდა. ითვლება, რომ მისი სახელწოდება დაკავშირებულია წმინდა მარონთან.

არქეოლოგია
 საუკუნის ბოლოდან ამ მხარეში აქტიურად მიმდინარეობს არქეოლოგიური გათხრები. სანაპიროზე მდებარე ცარუკასის არქეოლოგიურ ძეგლზე აღმოჩენილია ძვ.წ. საუკუნის შენობების ნაშთები, ასევე რამდენიმე სამარხი, შესანახად განკუთვნილი ქვევრები (პითოსები), სიმძიმეები და ბრინჯაოს ფრაგმენტები. მეზობელ ძეგლებზე, ასპრესსა და ვურნესში ასევე ნაპოვნია გვიანი ბრინჯაოს ხანის სხვა ნაგებობების ნაშთები. განსაკუთრებით აღსანიშნავია ვურნესში აღმოჩენილი შენობა, რომელიც თავისი დიდი ზომებით გამოირჩევა და, შესაძლოა, ადმინისტრაციულ ცენტრს წარმოადგენდა. მის სიახლოვეს მდებარეობდა სპილენძის გადამამუშავებელი სახელოსნოები, ზეთისსახდელი და ჭა, რომელიც, სავარაუდოდ, რაიმე სითხის შესანახად გამოიყენებოდა. მეტად მნიშვნელოვანი აღმოჩენაა ჭურჭელი კვიპროსულ-მინოსური დამწერლობის ნიშნებით. ეს ადგილი ბრინჯაოს ხანის შემდგომ პერიოდებშიც გამოიყენებოდა. ვარაუდობენ, რომ არქაული პერიოდიდან ამ დიდ შენობას შესაძლოა საკულტო (სატაძრო) ფუნქციაც ჰქონოდა.

მეორე მხრივ, მთელ ტერიტორიაზე, რომელიც მდებარეობს მარონისა და სანაპიროს შორის, აღმოჩენილია არქეოლოგიური ნაშთები პერიოდებისა, რომლებიც მოიცავს დროს ნეოლითიდან, სადაც კარაგიანისის ადგილზე არსებობდა დასახლება, შუა საუკუნეებამდე. აღსანიშნავია ადრეული ბრინჯაოს ხანის რამდენიმე სამარხი და კიდევ ერთი სამარხი, სადაც ნაპოვნია მრავალრიცხოვანი კერამიკული ნაკეთობა და რკინის იარაღები, რომელთა ქრონოლოგია არქაულ პერიოდს განეკუთვნება. ასევე გამოვლენილია ტაძრის (საკურთხევლის) ნაშთები, რომელიც გამოიყენებოდა სულ მცირე არქაულიდან ელინისტურ პერიოდამდე. იგი შესაძლოა მიძღვნილი ყოფილიყო დემეტრასთვის, რადგან მის სიახლოვეს ნაპოვნია კერამიკა და ქანდაკებების ფრაგმენტები.
თანამედროვე ხუთჭიდი

თანამედროვე ხუთჭიდი — სპორტის კომპლექსური სახეობა, რომელიც აერთიანებს ცხენოსნობას, ფარიკაობას, სროლას, ცურვასა და რბენას. ოლიმპიური თამაშების პროგრამაში შედის 1912 წლიდან (კაცები, 2000 წლიდან — ქალებიც). მსოფლიოს ჩემპიონატი ვაჟთა შორის იმართება 1949 წლიდან, ქალთა შორის — 1981 წლიდან.

ისტორია
წინამორბედ სპორტად ითვლება ძველბერძნული ხუთჭიდი (პენტათლონი), რომელიც მოიცავდა სირბილს, სიგრძეზე ხტომას, შუბისა და ბადროს ტყორცნას, ჭიდაობას (პირველი შეჯიბრება გაიმართა მე-18 ოლიმპიადაზე, ძვ.წ. 708). საუკუნის მეორე ნახევარში თავდაპირველად შვედეთში, შემდეგ კი ევროპის სხვა ქვეყნებშიც ეწყობოდა შეჯიბრებები ე.წ. საოფიცრო ხუთჭიდში, რომლის შემადგენელი სპორტის სახეობებიც შეესაბამებოდა იმდროინდელ წარმოდგენას ოფიცრის მომზადების აუცილებელ კომპონენტებზე.

1912 წელს თანამედროვე ხუთჭიდი ოლიმპიური თამაშების პროგრამაში შეიტანეს პიერ დე კუბერტენის ინიციატივით, რომელსაც ის სრულყოფილი, იდეალური ათლეტისთვის აუცილებელი უნარ-თვისებების გამოცდის საუკეთესო საშუალებად მიაჩნდა. 1952 წლიდან ოლიმპიური შეჯიბრი ტარდება არა მხოლოდ პირადი პირველობის, არამედ გუნდური ასპარეზობის სახითაც. 1948 წლამდე თამაშებში მონაწილეობის უფლება მხოლოდ სპორტსმენ ოფიცრებს ჰქონდათ. 2000 წლიდან ოლიმპიადის პროგრამაშია ქალთა ინდივიდუალური შეჯიბრება.

სპორტის ამ სახეობას ამჟამინდელი სახელი ეწოდა 1948 წელს ლონდონში, როდესაც დაფუძნდა თანამედროვე ხუთჭიდის საერთაშორისო კავშირი ( – ). მისი შექმნის ინიციატორი და პირველი პრეზიდენტი იყო შვედი გ. დირსენი (1920 წლის ოლიმპიური ჩემპიონი). 1953-წლიდან ეწოდებოდა თანამედროვე ხუთჭიდისა და ბიათლონის საერთაშორისო კავშირი ( –), 1998 წლიდან კი კვლავ — თანამედროვე ხუთჭიდის საერთაშორისო კავშირი ეწოდება (ბიათლონის ფედერაცია ცალკე გამოიყო). აერთიანებს 102 ქვეყნის ფედერაციას.

საქართველო
საქართველოში თანამედროვე ხუთჭიდი 1950-იანი წლებიდან დაინერგა თბილისში. პირველ ხუთჭიდელთა შორის იყვნენ: რ. მანჯავიძე, ა. პევცოვი, ი. ახვლედიანი, ჯ. ზალდასტანიშვილი, ბ. ბაჟანოვი, ა. კრავჩენკო, გ. კალმახელიძე, ვ. როგავა. ქართველ ხუთჭიდელთა გუნდის უმაღლეს მიღწევად ითვლება სსრკ-ის ჩემპიონობა და მესამე საპრიზო ადგილი ევროპის თასის გათამაშებაში 1981 წელს, ცალკეული სპორტსმენებისთვის — ი. ბრიზგალოვის მიერ მოპოვებული ევროპის თასი 1985 წელს და რ. ლოხიშვილის მსოფლიო ჩემპიონობა ახალგაზრდებს შორის სსრკ ნაკრების შემადგენლობაში 1988 წელს. 80-იანი წლების ბოლოს განსაკუთრებულ წარმატებებს მიაღწია მსოფლიოს ჩემპიონმა და თასის მფლობელმა, ოლიმპიური თამაშების პრიზიორმა და ევროპის არაერთგზის ჩემპიონმა ვახტანგ იაგორაშვილმა.
მელისა ბოლონა

მელისა ბოლონა (დ. 1989 წლის 28 დეკემბერს) — ამერიკელი მსახიობი და მოდელი. მთავარი როლები შეასრულა ფილმებში: „ძალადობის აქტები", „ჰარიქეინის ძარცვა", „მავნე" და „ძაღლი ძაღლს ჭამს".

ადრეული ცხოვრება და განათლება
ბოლონა დაიბადა კონექტიკუტში და გაიზარდა ნიუ-ჯერზში;მსახიობობა თორმეტი წლის ასაკში დაიწყო. დედამ პატარაობაში სამსახიობო კლასებში მიიყვანა, თუმცა პაუზა გააკეთა, რათა განათლებაზე გაემახვილებინა ყურადღება. ბოლონამ სამსახიობო ხელოვნება უფრო სერიოზულად აღიქვა პარიზში საერთაშორისო მარკეტინგის სწავლის პერიოდში, სადაც სამსახიობო კურსებზე ჩაეწერა და სწავლის პარალელურად განაგრძო დასწრება. გამოჩნდა მრავალი ჟურნალის გარეკანზე, ყველაზე ახლობლად — „ვანიდადეს"-ისთვის.

 & -ის დამფუძნებელია — ძვლის და ვეგანური ბულიონების სერიისა.
თანამოსაყდრეობა

თანამოსაყდრეობა — ტახტის მემკვიდრეობის წესი – საუკუნეების საქართველოში, რომლის მიხედვით, მეფეს მემკვიდრე თავის სიცოცხლეშივე აჰყავდა სამეფო ტახტზე თანახელმწიფედ. მაგ., დავით აღმაშენებელმა „თჳსითა ჴელითა დასუა საყდარსა თსსჳა ძე თჳსი დიმიტრი“; თამარსაც გიორგი -მ თავისი ხელით დაადგა სამეფო გვირგვინი. სავარაუდოა, რომ მეფეები ამ გზით ცდილობდნენ, მემკვიდრეებისათვის აეცილებინათ მეფედ კურთხევის წესის სიმბოლური მოქმედება, რომელიც გამოხატავდა ხელისუფლების მიღებას დიდგვარიანი აზნაურებისაგან.

თანამოსაყდრეობის სახეცვლილი ფორმა არსებობდა უფრო გვიანაც, საუკუნის საქართველოშიც. კ. თუმანოვის აზრით, თანამეფეების არსებობა ასახავს საუკუნის საქართველოში ე. წ. კოლეგიური ხელმწიფობის ბიზანტიური მოდელის გადმოტანის მცდელობას, როდესაც სამეფო სახლის წევრები იზიარებდნენ სამეფო ძალაუფლებას, თუმცა მათგან მხოლოდ ერთი იყო უზენაესი ხელისუფალი, სხვები კი — თანამმართველები. ქართულ დინასტიურ და ფეოდალურ ტრადიციებთან ეს სისტემა შეუთავსებელი აღმოჩნდა და მასთან ერთად საუფლისწულოების არსებობამ ნიადაგი შეუმზადა ერთიანი ქართული მონარქიის დაშლას.
The Boys (სერიალი)

(„ბიჭები“) – ამერიკული სატირული სუპერგმირების სატელევიზიო სერიალი, რომელიც შემუშავებულია ერიკ კრიპკეს მიერ -სთვის. დაფუძნებულია გარტ ენისისა და დარიკ რობერტსონის ამავე სახელწოდების კომიქსების სერიაზე. სერიალი მოგვითხრობს ვიჯილანტების ამავე სახელწოდების გუნდზე, რომლებიც ებრძვიან სუპერძალოვან პიროვნებებს - „სუპებს“ - რომლებიც ხშირად ბოროტად იყენებენ თავიანთ ძალებს პირადი სარგებლისთვის და მუშაობენ გავლენიან კომპანიაში " ", რომელიც უზრუნველყოფს, რომ ფართო საზოგადოება მათ გმირებად აღიქვამდეს. სერიალში მონაწილეობენ: კარლ ურბანი, ჯეკ კუეიდი, ენტონი სტარი, ერინ მორიარტი, დომინიკ მაკელიგოტი, ჯესი ტ. აშერი, ჩეის კროუფორდი, ლაზ ალონსო, ტომერ კაპონე, კარენ ფუკუჰარა, ნათან მიტჩელი, ელიზაბეთ შუ, კოლბი მინიფი, აია კეში, კლაუდია დუმიტი, ჯენსენ აკლსი, კამერონ კროვეტი, სიუზან ჰეივორდი, ვალორი კარი, ჯეფრი დინ მორგანი და დევიდ დიგსი.
სრულმეტრაჟიანი ფილმის ტრილოგიად ქცეული კომიქსების სერიის ადაპტაციის შემუშავება 2008 წელს დაიწყო, რომლის რეჟისორიც ადამ მაკკეი იქნებოდა. გადამღებ ჯგუფსა და სტუდიებს შორის შემოქმედებითი უთანხმოების გამო, პროექტი ჩაიშალა. საბოლოოდ, „ბიჭების“ შემუშავება 2016 წელს -მა განაახლა და გამოაცხადა, რომ ის სატელევიზიო სერიალად გადაკეთდებოდა. კრიპკე სერიალის შოურანერად დაიქირავეს, ხოლო სეთ როგენი და ევან გოლდბერგი აღმასრულებელ პროდიუსერებად. -მა სერიალი -ისგან 2017 წლის ნოემბერში შეიძინა, ხოლო გადაღება 2018 წლის მაისში, ტორონტოში, კანადაში დაიწყო.

„ბიჭების“ რვაეპიზოდიანი პირველი სეზონის პრემიერა 2019 წლის 26 ივლისს შედგა. მეორე სეზონის პრემიერა-2020 წლის 4 სექტემბერს, ხოლო მესამე სეზონის - 2022 წლის 3 ივნისს. 2022 წლის ივნისში სერიალი მეოთხე სეზონისთვის განახლდა, ​​რომლის პრემიერა 2024 წლის 13 ივნისს იყო. 2024 წლის მაისში სერიალი მეხუთე და ბოლო სეზონისთვის განახლდა, ​​რომლის პრემიერაც 2026 წლის 8 აპრილს შედგა. საერთო სამყაროს ფარგლებში, სპინ-ოფ ვებსერიალის - „შვიდი 7-ზე“ - პრემიერა 2021 წლის 7 ივლისს შედგა, ზრდასრულთათვის განკუთვნილი ანიმაციური ანთოლოგიური სერიალი - „დიაბოლური“ - 2022 წლის 4 მარტს გამოვიდა, ხოლო მეორე მხატვრული ტელესერიალი - „მეხუთე თაობა“ - 2023 წლის 29 სექტემბერს. პრიკველ სერიალის - „ვოუთ რაისინგის“ - წარმოება მიმდინარეობს და მისი პრემიერა 2027 წელს არის დაგეგმილი.

პრემიერის შემდეგ, სერიალმა „ბიჭებმა“ კრიტიკოსებისგან უაღრესად დადებითი შეფასებები მიიღო, რომლებმაც შეაქეს მისი კინემატოგრაფია, ვიზუალი, საუნდტრეკი, შესრულება და მძაფრსიუჟეტიანი სცენები. სერიალმა თორმეტი პრაიმტაიმ ემის ჯილდოს ნომინაციაში ოთხი ჯილდო მოიპოვა, მათ შორის 2021 წლის საუკეთესო დრამატული სერიალის კატეგორიაში, და ასევე მოიგო შვიდი კრიტიკოსის არჩევანის სუპერ და ექვსი ჯილდო.