iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 438

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 438 მიღებულია 1978 წლის 23 ოქტომბერს, რომელიც წინა რეზოლუციების დადასტურების შემდეგ განიხილავდა გენერალური მდივნის ანგარიშს გაეროს საგანგებო ძალის შესახებ და აღნიშნავდა იმ მოლაპარაკებებს, რომლებიც გენერალურმა მდივანმა გამართა ახლო აღმოსავლეთის მდგომარეობასთან დაკავშირებულ ყველა მხარესთან.

საბჭომ შეშფოთება გამოთქვა რეგიონში არსებული დაძაბულობის გამო და გადაწყვიტა:

გაეროს განშორების დამკვირვებელი ძალების მანდატის განახლება კიდევ ერთი წლით, 1979 წლის 24 ივლისამდე;
გენერალური მდივნის თხოვნით, უშიშროების საბჭოს დაევალოს ამ პერიოდის ბოლოს მიღწეული პროგრესის შესახებ ანგარიშის გამოქვეყნება;
მოუწოდოს ყველა მხარეს დაუყოვნებლივ განახორციელოს 338-ე რეზოლუცია (1973).

რეზოლუცია მიღებულია 12 ხმით არცერთის წინააღმდეგ; ჩეხოსლოვაკიამ და საბჭოთა კავშირმა თავი შეიკავეს ხმის მიცემისგან. ჩინეთმა კენჭისყრაში მონაწილეობა არ მიიღო.
პოტომაკი (მდინარე)

პოტომაკი — მდინარე ამერიკის შეერთებული შტატების შუა ატლანტიკურ რეგიონში, სათავეს იღებს პოტომაკის მაღლობებიდან დასავლეთ ვირჯინიაში, მიედინება მერილენდში, ჩესაპიკის ყურემდე. მისი სიგრძეა 652 კმ, აუზის ფართობი კი — 38 000 კმ²., ის არის სიდიდით მეოთხე მდინარე შეერთებული შტატების აღმოსავლეთ სანაპიროზე. მის აუზში 6 მილიონზე მეტი ადამიანი ცხოვრობს.

მდინარეს მნიშვნელოვანი ისტორიული და პოლიტიკური დატვირთვა აქვს, რადგან მის ნაპირებზე მდებარეობს ქვეყნის დედაქალაქი ვაშინგტონი, ასევე მაუნტ-ვერნონი, ჯორჯ ვაშინგტონის სახლი. ამერიკის სამოქალაქო ომის დროს, მდინარე გახდა საზღვარი იუნიონისტებსა და კონფედერატებს შორის, ხოლო იუნიონისტების ყველაზე დიდ არმიას, პოტომაკის არმიას, სახელი სწორედ ამ მდინარის მიხედვით დაერქვა.
Galerina sulciceps

— სოკოს სახეობა გალერინას გვარისა, რომელიც გავრცელებულია ტროპიკულ ინდონეზიასა და ინდოეთში, თუმცა, არსებული ინფორმაციით, ზოგჯერ ის ევროპის ქვეყნების სათბურებშიც იზრდება.

ჩატარებულმა კვლევებმა აჩვენა, რომ იგი უფრო შხამიანია, ვიდრე შხამასოკო , და დადასტურებულია, რომ შეიცავს ალფა- (-), ბეტა- (-) და გამა- (-) ამანიტინებს; 1930-იან წლებში ინდონეზიაში ამ სახეობის მოხმარების შედეგად მოწამვლის ბევრი შემთხვევა დაფიქსირდა, მათ შორის 14 გარდაცვალებით დასრულდა.

სოკოს ნაყოფსხეული მცირე ზომისაა და მოყავისფრო-ყვითელი ან ჟანგმიწისფერია, ხოლო ფეხის ძირში კი მოწითალო-ყავისფერში გადადის. ფირფიტები დაშორებულია ერთმანეთისგან, ხოლო ფეხზე საყელო არ აქვს.

ტაქსონომია
ეს სახეობა პირველად ინგლისელმა ბუნებისმეტყველმა მაილზ ჯოზეფ ბერკლიმ 1848 წელს აღწერა როგორც . ეს მოხდა იმ ნიმუშის საფუძველზე, რომელიც ოთხი წლით ადრე იპოვეს ცეილონში (დღევანდელი შრი-ლანკა), გადაბერებულ ხეზე ამოსული.

1898 წელს ოტო კუნცემ ეს სახეობა გვარში გადაიტანა. ჰოლანდიელმა მიკოლოგმა კარელ ბერნარდ ბუდეინმა 1938 წელს გვარ ფაეომარასმიუსის გვარში გადაიტანა. 1951 წელს ბუდეინმა ხელახლა აღწერა აღნიშნული სახეობა და გადაიტანა მის ამჟამინდელ გვარ გალერინაში.

აღწერა
ქუდის დიამეტრი — 1.5-დან 4 სმ-მდე. ნორჩობაში კვერცხისებურია, შემდგომში ამოზნექილი, მოგვიანებით კი მეტ-ნაკლებად ბრტყელი, ცენტრალური ჩაღრმავებით. ცენტრში ახასიათებს სფეროსებრი ბორცვაკი. ქუდი ჰიგროფანულია, რაც იმას ნიშნავს, რომ ფერს იცვლიან ტენიანობის მიხედვით: სველი ეგზემპლარები მოყავისფრო-ყვითელია, ხოლო გაშრობისას ჟანგმიწისფერში გადადის, მუქი ყავისფერი კიდეებით. ზედაპირი გლუვია და თითქმის ჟელატინისებრი კონსისტენციით. ქუდის კიდეები თხელი და ტალღოვანია და ხშირად იხლიჩება.

ჰიმენოფორი — ფირფიტებიანი, შეზრდილი ფეხთან ან ოდნავ დაშვებული. ფირფიტებს შორის აქვს უფრო მოკლე ფირფიტები, რომლებიც ქუდიდან იწყება, მაგრამ ფეხს არ ეხება. ფირფიტები ფართოა (4 მმ-მდე) და ძირში სქელი (1 მმ), ხოლო მომწიფებისას შესაძლოა განუვითარდეთ ძარღვები, რომლებიც ქუდის ქვედა ზედაპირზე ფირფიტებს შორის გადის.

ფეხი — 0.4-დან 2.5 სმ-მდე სიგრძის, სისქე — 0.15-დან 0.3 სმ-მდე, ჩვეულებრივ ქუდის ქვედა მხარეს ცენტრალურად არის მიმაგრებული, თუმცა ზოგჯერ შეიძლება ოდნავ გადახრილიც იყოს. ფეხი მკვრივია, ცილინდრული და შესაძლოა იყოს თრთვილისებრი.

მიკროსკოპული მახასიათებლები
სპორების ფხვნილი — ყავისფერი ან ჟანმიწისფერ-ყავისფერი. სპორები — 7.2–9.7 4.5–5.8 მკმ, ამ სოკოთი გამოწვეული მოწამვლის სიმპტომები შედარებით უჩვეულოა: აღინიშნება ადგილობრივი ანესთეზიური ეფექტი, „ჭიანჭველების ცოცვის“ შეგრძნება და გულისრევა ღებინების გარეშე. ამატოქსინები აზიანებენ ღვიძლსა და თირკმელს. ინდონეზიაში მოწამვლის სამი ცალკეული შემთხვევის შედეგად 18 ადამიანი მოიწამლა, რომელთაგან 14 დაიღუპა. მძიმე მოწამვლებს მკურნალობენ სრული სისხლის დიალიზით ან ღვიძლის გადანერგვით.

გავრცელება და ეკოლოგია
 იზრდება მკვდარ მერქანზე ტროპიკულ ადგილებში, როგორიცაა ინდონეზია (იავა და სუმატრა და შრი-ლანკა), სადაც ზოგიერთ რაიონში მრავლადაა. გერმანიაში ის სათბურებშია ნაპოვნი და საყოველთაოდ ცნობილია როგორც „-“, რაც „სათბურის გალერინას“ ნიშნავს. ერთ შემთხვევაში, სოკოს ნაყოფსხეული აღმოაჩინეს ორქიდეების ქოთნებში, ნესტიან წიწვოვან ნახერხზე მჭიდრო ჯგუფებად იზრდებოდა.

მსგავსი სახეობები
იასუკე

იასუკე — აფრიკელი სამურაი საუკუნის ფეოდალურ იაპონიაში, სენგოკუს ხანაში. ის იყო პირველი არაიაპონელი, რომელმაც სამურაის ტიტული მიიღო.

წარმოშობით იყო მოზამბიკიდან. თავდაპირველად ის იტალიელი იეზუიტი მისიონერის ალესსანდრო ვალინიანოს (1539-1606) მოსამსახურე იყო. იასუკე იაპონიაში ჩავიდა 1579 და 1581 წლებში ვალინიანოსთან ერთად.

1581 წლის მაისიდან იასუკე მსახურობდა ოდა ნობუნაგას კარზე. იასუკე იყო პირველი ფერადკანიანი, რომელიც ნობუნაგამ იხილა. იასუკე ოდა ნობუნაგას თან ახლდა 1582 წლის მაისში ტაკედას კლანის დამარცხების დროს. ამ კამპანიის დროს იასუკე შეხვდა ტოკუგავა იეიასუმ. ტოკუგავას ვასალმა აღწერა იასუკე.

1582 წლის 21 ივნისს იასუკე ესწრებოდა ჰონოს მონასტერში ოდა ნობუნაგაზე აკეტიე მიცუჰიდეს თავდასხმას და მის იძულებით სეპუკუს. ოდა ნობუნაგას თვითმკვლელობის შემდეგ იასუკე მიემხრო ოდა ნობუტადას. ოდა ნობუტადა მიცუჰიდესთან დამარცხდა და იასუკე ტყვედ ჩავარდა. მიცუჰიდემ იასუკე გაგზავნა იეზუიტების ეკლესიაში. ამის შემდეგ მისი ბედი უცნობია.
ჰაიბერი

ჰაიბერი ― უბანი ლონდონში, მის ჩრდილოეთ ნაწილში. შედის ლონდონის ისლინგტონის რაიონში. მოსახლეობა დაახლოებით 26 ათასი ადამიანი (2011). ჰაიბერიში მდებარეობდა საფეხბურთო კლუბ „არსენალის“ სტადიონი „ჰაიბერი“ 1913-2005 წლებში. მოქმედებს ლონდონის მეტროპოლიტენის სადგური ჰაიბერი-ენდ-ისლინგტონი.

ცნობილი ადამიანები
ჯორჯ მარტინი
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 441

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 441 მიიღეს 1978 წლის 30 ნოემბერს. რეზოლუციაში განიხილებოდა გენერალური მდივნის ანგარიში გაეროს განშორების დამკვირვებელთა ძალების შესახებ. საბჭომ აღნიშნა მისი ძალისხმევა ახლო აღმოსავლეთში მდგრადი და სამართლიანი მშვიდობის დამყარების მიმართულებით, თუმცა ასევე გამოთქვა შეშფოთება რეგიონში არსებული დაძაბულობის გამო.

რეზოლუციამ გადაწყვიტა, დაინტერესებულ მხარეებს მოუწოდოს დაუყოვნებლივ განახორციელონ 338-ე რეზოლუცია (1973), გაახანგრძლივა დამკვირვებელთა ძალების მანდატი კიდევ 6 თვით, 1979 წლის 31 მაისამდე და მოითხოვა, რომ გენერალურმა მდივანმა ამ პერიოდის დასრულების შემდეგ წარმოადგინოს ანგარიში სიტუაციის შესახებ.

რეზოლუცია მიიღეს 14 ხმით. ჩინეთმა კენჭისყრაში მონაწილეობა არ მიიღო.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 443

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 443 მიიღეს 1978 წლის 14 დეკემბერს, გენერალური მდივნის მოხსენებაში აღნიშნული იყო, რომ არსებული გარემოებების გამო, გაეროს სამშვიდობო ძალების კვიპროსში ყოფნა კვლავაც აუცილებელი იქნებოდა მშვიდობიანი მოგვარებისთვის. საბჭომ გამოთქვა შეშფოთება იმ ქმედებებთან დაკავშირებით, რომლებმაც შეიძლება დაძაბულობა გაამწვავოს და გენერალურ მდივანს სთხოვა, 1979 წლის 31 მაისამდე კვლავ წარედგინა ანგარიში რეზოლუციის შესრულების თვალყურის დევნების მიზნით.

საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა თავისი წინა რეზოლუციები, მათ შორის რეზოლუცია 365 (1974), გამოთქვა შეშფოთება სიტუაციის გამო, მოუწოდა მონაწილე მხარეებს მშვიდობის მისაღწევად ერთად ემუშავათ და კიდევ ერთხელ გააგრძელა კვიპროსში ძალების განლაგება, რომელიც შეიქმნა რეზოლუცია 186-ით (1964), 1979 წლის 15 ივნისამდე.

რეზოლუცია 14 ხმით არცერთის წინააღმდეგ მიიღეს, ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკამ კი თავი შეიკავა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 439

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 439 მიიღეს 1978 წლის 13 ნოემბერს, 385 (1976), 431 (1978), 432 (1978) და 435 (1978) რეზოლუციების გამოხმობის შემდეგ, საბჭომ დაგმო სამხრეთ აფრიკა ნამიბიაში არჩევნების ცალმხრივად ჩატარების გადაწყვეტილების გამო, რაც წინა რეზოლუციების დარღვევით მოხდა. საბჭომ ეს გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის ავტორიტეტის აშკარა დარღვევად მიიჩნია.

რეზოლუცია 439-ში ნათქვამი იყო, რომ სამხრეთ-დასავლეთ აფრიკაში ჩატარებული არჩევნების შედეგები ბათილად გამოცხადდება და მას არ აღიარებენ გაერთიანებული ერების ორგანიზაცია ან მისი რომელიმე წევრი სახელმწიფო. საბჭომ მოითხოვა, რომ სამხრეთ აფრიკამ ითანამშრომლოს მასთან და თუ არა, განიხილოს გაეროს წესდების თავის შესაბამისად შემდგომი ქმედებები, რათა უზრუნველყოს სამხრეთ აფრიკის მიერ უშიშროების საბჭოს მოთხოვნების შესრულება. რეზოლუცია ასევე მოითხოვდა გენერალური მდივნისგან 1978 წლის 25 ნოემბრამდე რეზოლუციის შესრულების პროგრესის შესახებ ანგარიშის წარდგენას.

რეზოლუცია 10 ხმით არცერთის წინააღმდეგ მიიღეს, ხოლო კანადამ, საფრანგეთმა, დასავლეთ გერმანიამ, გაერთიანებულმა სამეფომ და შეერთებულმა შტატებმა ხმის მიცემისგან თავი შეიკავეს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 444

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 444 მიღებულია 1979 წლის 19 იანვარს, სადაც საბჭომ რეზოლუციების 425 (1978), 426 (1978), 427 (1978) და 434 (1978) გახსენების შემდეგ და გაეროს გენერალური მდივნის ანგარიშის განხილვის საფუძველზე, რომელიც შეეხებოდა ლიბანში გაეროს დროებით ძალებს , გამოხატა შეშფოთება სამხრეთ ლიბანში შექმნილი მდგომარეობის გამო და აღნიშნა, რომ -ს ვერ ჰქონდა შესაძლებლობა დაესრულებინა თავისი ამოცანები მეორე მანდატის ვადის ამოწურვისას.

საბჭომ დაგმო ლიბანისა და განსაკუთრებით ისრაელის მხრიდან თანამშრომლობის ნაკლებობა გაეროს და ლიბანის დროებით ძალებთან მისი მანდატის განხორციელების საკითხში. რეზოლუცია ასევე აქებდა ლიბანის მთავრობას მის მცდელობებისთვის, რომ ხელახლა დაემყარებინა ხელისუფლების კონტროლი სამხრეთ ლიბანში. ეს მოხდა ლიბანის სამოქალაქო ომის კონტექსტში.

ძალების მანდატის გახანგრძლივებით 1979 წლის 19 ივნისამდე, რეზოლუციამ სთხოვა გაეროს და ლიბანის დროებით ძალებს გენერალურ მდივანთან თანამშრომლობით დაეხმარონ რეგიონის ტერიტორიაზე წესრიგისა და ხელისუფლების აღდგენაში, მათ შორის რეზოლუცია 425-ის სრული განხორციელებაში.

რეზოლუცია მიღებულია 12 ხმით არცერთი წინააღმდეგ, ხოლო ჩეხოსლოვაკიამ და საბჭოთა კავშირმა თავი შეიკავეს. ჩინეთმა მონაწილეობა არ მიიღო.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 445

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 445 მიღებულია 1979 წლის 8 მარტს, მას შემდეგ რაც საბჭომ გაიხსენა რეზოლუციები 253 (1968), 403 (1977), 411 (1977), 423 (1978), 424 (1978) და 437 (1978), და მოისმინა სხვადასხვა ქვეყნების წარმომადგენელთა განცხადებები. საბჭომ გამოხატა შეშფოთება „არალეგალური რეჟიმის“ მიერ სამხრეთ როდეზიასთან მოსაზღვრე და არამოსაზღვრე ქვეყნებზე განხორციელებული სამხედრო ოპერაციების გამო. საბჭო ასევე აღშფოთდა რეპრესიული კანონების საფუძველზე ადამიანთა დასჯისა და განაჩენების გამო.

რეზოლუცია გამოხატავდა შეშფოთებას იმ წევრი სახელმწიფოების მიმართ, რომლებიც აპირებდნენ დამკვირვებლების გაგზავნას ე.წ. არჩევნებზე 1979 წლის აპრილში, რომელთა შედეგებსაც საბჭო არ აღიარებდა. საბჭომ ასევე გამოხატა მადლიერება ანგოლის, მოზამბიკის, ზამბიისა და სხვა სახელმწიფოების მიმართ ზიმბაბვეს ხალხის მხარდაჭერისთვის და მოუწოდა სხვა წევრ სახელმწიფოებს, რომ გაეწიათ მათთვის დახმარება.

საბოლოოდ საბჭომ შემოგვთავაზა სამხრეთ როდეზიის წინააღმდეგ საერთაშორისო სანქციების გაფართოება და გამკაცრება და მოითხოვა რეზოლუცია 253-ით შექმნილი კომიტეტისგან დამატებითი ზომების განხილვა და მათი შესახებ საბჭოსთვის ანგარიშის წარდგენა 1979 წლის 23 მარტამდე.

რეზოლუცია მიიღეს 12 ხმით, არცერთი წინააღმდეგ. ხოლო საფრანგეთმა, გაერთიანებულმა სამეფომ და შეერთებულმა შტატებმა თავი შეიკავეს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 446

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 446 მიიღეს 1979 წლის 22 მარტს, რომელიც შეეხო ისრაელის დასახლებების საკითხს არაბულ ტერიტორიებზე, რაც ისრაელმა 1967 წლიდან ოკუპაცია მოახდინა, მათ შორის იერუსალიმის ნაწილის. ტერიტორიები მოიცავს პალესტინის ტერიტორიებს — დასავლეთ სანაპიროს, აღმოსავლეთ იერუსალიმს და ღაზის სექტორს, ასევე სირიის ტერიტორიას — გოლანის მაღლობებს.

რეზოლუციაში უშიშროების საბჭომ დაადგინა: „ისრაელის პოლიტიკა და პრაქტიკა, რომელიც მიზნად ისახავს დასახლებების შექმნას პალესტინისა და სხვა არაბულ ტერიტორიებზე, რომლებიც 1967 წლიდან ოკუპირებულია, არ აქვთ იურიდიული ძალა და წარმოადგენენ სერიოზულ დაბრკოლებას ახლო აღმოსავლეთში ყოვლისმომცველი, სამართლიანი და მდგრადი მშვიდობის მიღწევის გზაზე.“

რეზოლუცია მიიღეს 12 ხმით, არცერთი წინააღმდეგი ხმით. ნორვეგიამ, გაერთიანებულმა სამეფომ და შეერთებულმა შტატებმა თავი შეიკავეს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 447

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 447 მიღებულია 1979 წლის 28 მარტს, მას შემდეგ, რაც საბჭომ მოისმინა ანგოლის და სამხრეთ-დასავლეთ აფრიკის სახალხო ორგანიზაციის წარმომადგენელთა განცხადებები. საბჭომ გაიხსენა რეზოლუციები 387 (1976) და 428 (1978) და დაგმო სამხრეთ აფრიკა მისი უწყვეტი თავდასხმების გამო, რაც წინა რეზოლუციების პირდაპირ დარღვევას წარმოადგენდა.

რეზოლუცია მკაცრად გმობდა სამხრეთ აფრიკის მიერ ნამიბიის ხალხის ჩაგვრას, აპართეიდის პოლიტიკას და სამხრეთ-დასავლეთ აფრიკის (ნამიბიის) მილიტარიზაციას. საბჭო მოითხოვდა, რომ სამხრეთ აფრიკას დაეცვა აღნიშნული სახელმწიფოების ტერიტორიული მთლიანობა და გამოხატა მადლიერება ანგოლისა და სხვა ფრონტის ხაზზე მყოფი ქვეყნების მიმართ ნამიბიის ხალხის მხარდაჭერისთვის, ასევე მოუწოდა სხვა სახელმწიფოებს, გაეწიათ მათთვის დახმარება.

რეზოლუცია მიღებულია 12 ხმით, არცერთი წინააღმდეგ; საფრანგეთმა, გაერთიანებულმა სამეფომ და შეერთებულმა შტატებმა თავი შეიკავეს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 448

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 448 მიღებულია 1979 წლის 30 აპრილს, მას შემდეგ რაც საბჭომ გაიხსენა რეზოლუციები 253 (1968), 403 (1977), 411 (1977), 423 (1978), 424 (1978), 437 (1978) და 445 (1979). საბჭომ გამოაცხადა, რომ „არალეგალური რასისტული რეჟიმის“ მიერ სამხრეთ როდეზიაში ჩატარებული ბოლო „ფიქტიური“ არჩევნები არალეგალური იყო და მათი შედეგები ბათილად ჩაითვლებოდა.

საბჭომ განაგრძო განცხადებით, რომ არჩევნები, რომლებიც გაიმართა გაეროს გადაწყვეტილების უგულებელყოფით, არ წარმოადგენდა ზიმბაბვეს ხალხის თვითგამორკვევის უფლების ნამდვილ განხორციელებას და მიზნად ისახავდა „თეთრკანიანი რასისტული უმცირესობის მმართველობის გაუგრძელებლობას“.

რეზოლუცია დასრულდა მოწოდებით, რომ წევრ ქვეყნებს არ ეცნოთ არჩევნების შედეგები და გაეგრძელებინათ სანქციების დაცვა სამხრეთ როდეზიის წინააღმდეგ.

რეზოლუცია მიღებულია 12 ხმით, წინააღმდეგი არავინ იყო; საფრანგეთმა, გაერთიანებულმა სამეფომ და შეერთებულმა შტატებმა თავი შეიკავეს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 450

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 450 მიღებულია 1979 წლის 14 ივნისს, მას შემდეგ რაც გაიხსენა რეზოლუციები 425 (1978), 426 (1978), 427 (1978), 434 (1978) და 444 (1979) და განიხილა გენერალური მდივნის ანგარიში გაეროს დროებითი ძალების შესახებ ლიბანში . საბჭომ დაგმო ისრაელის თავდასხმები ლიბანზე, რომლებმაც გამოიწვია სამოქალაქო მოსახლეობის გადაადგილება, მსხვერპლი და განადგურება. საბჭომ მოუწოდა ისრაელს, შეეწყვიტა თავისი ქმედებები აღნიშნული ქვეყნის წინააღმდეგ.

საბჭომ შემდეგ ხელახლა გაიმეორა ძალის მიზნები, რომლებიც განისაზღვრება რეზოლუციებში 425, 426 და 444, რომლებიც აუცილებლად უნდა განხორციელდეს. რეზოლუციამ დადებითად შეაფასა უნიფილის საქმიანობა, რომ მას უნდა ჰქონდეს თავისუფალი გადაადგილება და კომუნიკაცია რეზოლუციის განხორციელებისთვის. ასევე აღდგა ის ფაქტი, რომ ძალაშია ისრაელსა და ლიბანს შორის გენერალური ცეცხლის შეწყვეტის შეთანხმება და ორივე მხარეს დაევალა შერეული ცეცხლის შეწყვეტის კომისიების განახლება. რეზოლუციამ ასევე გააგრძელა უნიფილის მანდატი 1979 წლის 19 დეკემბრამდე.

რეზოლუცია მიღებულია 12 ხმით, წინააღმდეგი არავინ იყო; ჩეხოსლოვაკიამ და საბჭოთა კავშირმა თავი შეიკავეს კენჭისყრისგან, ხოლო ჩინეთი კენჭისყრაში არ მონაწილეობდა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 451

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 451 მიღებულია 1979 წლის 15 ივნისს, რომელსაც უნდა აღენიშნა გენერალური მდივნის ანგარიში, რომლის მიხედვით არსებული პირობების გამო გაეროს სამშვიდობო ძალების ყოფნა კვიპროსში კვლავ არსებითია მშვიდობიანი შეთანხმების მისაღწევად.

საბჭომ გამოხატა შეშფოთება ქმედებების გამო, რომლებიც შეიძლება დაძაბულობის ზრდას იწვევდეს და მოითხოვა, რომ გენერალურმა მდივანმა კვლავ წარუდგინოს ანგარიში 1979 წლის 30 ნოემბრამდე, რათა დარეგულირდეს რეზოლუციის განხორციელება.

საბჭომ კვლავ დაადასტურა თავისი წინა რეზოლუციები, მათ შორის რეზოლუცია 365 (1974), გამოხატა შეშფოთება არსებული მდგომარეობის გამო და მოუწოდა ჩართულ მხარეებს თანამშრომლობისკენ მშვიდობის უზრუნველყოფისთვის და კვლავ გააგრძელა ძალების განლაგება კვიპროსში, რომელიც დაარსებული იყო რეზოლუციით 186 (1964), 1979 წლის 15 დეკემბრამდე.

რეზოლუცია მიღებულია 14 ხმით, წინააღმდეგი არავინ იყო; ჩინეთი კენჭისყრაში არ მონაწილეობდა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 452

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 452 მიღებულია 1979 წლის 20 ივლისს, რომელიც ეხებოდა ისრაელის დასახლებების საკითხს იერუსალიმში, დასავლეთ სანაპიროზე, ღაზის სექტორში და გოლანის მაღლობებზე, განსაკუთრებით მათ არალეგალობას. რეზოლუციაში ნათქვამია, რომ ისრაელის პოლიტიკა დასახლებების შექმნაში ოკუპირებულ არაბულ ტერიტორიებზე არ ფლობს სამართლებრივ ვალიდურობას და წარმოადგენს 1949 წლის 12 აგვისტოს ჟენევის მეოთხე კონვენციის დარღვევას, რომელიც ეხება სამოქალაქო პირების დაცვას ომის დროს და მოთხოვს ისრაელის ხელისუფლებასა და მოსახლეობას, დაუყოვნებლივ შეწყვიტონ დასახლებების შექმნა, მშენებლობა და დაგეგმვა 1967 წლიდან ოკუპირებულ არაბულ ტერიტორიებზე, მათ შორის იერუსალიმში.

რეზოლუცია მიღებულია 14 ხმით, წინააღმდეგი არავინ იყო; შეერთებულმა შტატებმა თავი შეიკავა კენჭისყრისგან.

რეზოლუციამ ასევე აღინიშნა ისრაელის მიერ უსაფრთხოების საბჭოს მიერ 1979 წლის მარტში, რეზოლუცია 446-ის მიხედვით შექმნილი კომისიის მიმართ გამოჩენილი „თანამშრომლობის ნაკლებობა“ (პუნქტი 4) და მიაქცია ყურადღება დასახლებათა პოლიტიკის „სერიოზულ შედეგებს“ ახლო აღმოსავლეთში შესაძლო „მშვიდობიანი გადაწყვეტის“ მისაღწევად.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 454

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 454 მიღებულია 1979 წლის 2 ნოემბერს, მას შემდეგ რაც საბჭომ მოისმინა ანგოლის წარმომადგენლების განცხადებები, გაიხსენა რეზოლუციები 387 (1976) და 447 (1979). გამოხატა თავისი შეშფოთება და დაგმო სამხრეთ აფრიკის ქვეყნის მიმართ, სამხრეთ-დასავლეთ აფრიკაში არალეგალურად ოკუპირებული ტერიტორიებიდან განხორციელებული თავდასხმები.

საბჭომ მოითხოვა, რომ სამხრეთ აფრიკამ შეწყვიტოს თავდასხმები და პატივი სცეს ანგოლის სუვერენიტეტს და ტერიტორიულ მთლიანობას. ასევე, სამხრეთ აფრიკას მოუწოდა შეეწყვიტა სამხრეთ-დასავლეთ აფრიკის ტერიტორიის გამოყენებისა ანგოლასა და სხვა აფრიკულ სახელმწიფოებზე თავდასხმების განხორციელებისთვის. რეზოლუციამ მოითხოვა, რომ წევრ ქვეყნებმა დაუყოვნებლივ დახმარება აღმოუჩინონ ანგოლას თავდაცვის შესაძლებლობების გაძლიერებისთვის.

რეზოლუცია მიღებულია 12 ხმით, წინააღმდეგი არავინ იყო; საფრანგეთმა, გაერთიანებულმა სამეფომ და შეერთებულმა შტატებმა თავი შეიკავეს კენჭისყრისგან.
ყაზანიანი

ყაზანიანი — მთა საქართველოში, საგარეჯოს მუნიციპალიტეტში, სიმაღლე 945 მეტრი. მთა გამოირჩევა პარაგლაიდინგისთვის მოსახერხებელი რელიეფით და აქტიურად გამოიყენება ამ მიზნით. ყაზანიანის მთასთან აშენებულია ქვემო სამგორის მაგისტრალური არხების (მარცხენა და მარჯვენა მაგისტრალური არხები) სათავე ნაგებობები. ეს არხები გათვალისწინებული იყო 43000 ჰა სასოფლო-სამეურნეო მიწის მოსარწყავად.

ეტიმოლოგია
პატარძეულის კოლორიტი, ისტორიკოსი ალექსანდრე ელერდაშვილი, აღწერს ლეგენდად ქცეულ ბრძოლას ქართველ ქალებსა და მონღოლებს შორის. მონღოლთა იმპერიის დაქუცმაცების შემდეგ გარე კახეთში გაძლიერებულა ყაზან-ყაენი, რომელსაც რეზიდენცია მდინარე ივრის პირას მდებარე მთაზე ჰქონია, რომელსაც ამის გამო ყაზანიანს უწოდებდნენ და იქიდან უწევდა ახლომდებარე სოფლების აწიოკება-განადგურებას კონტროლს. კაცებიდან დაცლილი სოფლიდან ქალების წაყვანა მოუსურვებიათ მეომრების გასართობად, თუმცა სოფლის ქალებს ვინმე სალომეს მეთაურობით შეთქმულთა რაზმი ჩამოუყალიბებიათ, მონღოლები ტყეში შეუტყუებიათ და ერთიანად ამოუწყვეტიათ.
დასავლეთი ჭოუ

დასავლეთი ჭოუ (; დაახლ. ძვ. წ. 1046 – ძვ. წ. 771) წარმოადგენს ჩინეთის ისტორიის პერიოდს, რომელიც არსებითად შეესაბამება ჭოუს დინასტიის პირველ ნახევარს. ის იწყება მაშინ, როდესაც ჭოუს სამეფოს მეფე უ-მ დაამხო შანის დინასტია მუის ბრძოლისას და სრულდება ძვ. წ. 771 წელს, როდესაც მომთაბარე ქუანძუნგის ტომებმა დაარბიეს ჭოუს დედაქალაქი ჰაოძინი და მოკლეს მეფე იოუ.

ტერმინი „დასავლეთი“ აღნიშნავს ჭოუს სამეფო დედაქალაქების მდებარეობას, რომლებიც განლაგებული იყო ვეის ხეობის რაიონში, თანამედროვე სიანის მახლობლად.

ჭოუს ადრეული სახელმწიფო დაახლოებით 75 წლის განმავლობაში წარმოადგენდა აღმავალ ძალას; შემდეგ კი დაიწყო მისი თანდათანობითი შესუსტება. შანის ყოფილი ტერიტორიები გადანაწილდა მემკვიდრულ სამფლობელოებად, რომლებიც დროთა განმავლობაში სულ უფრო დამოუკიდებელნი ხდებოდნენ ჭოუს მეფისგან.

ძვ. წ. 771 წელს ჭოუს სამეფო კარის გაძევებამ ვეის ხეობიდან ხელი მოუმართა ახალი ეპოქის დაწყებას — ეს არის აღმოსავლეთი ჭოუ, რომელშიც რეალური პოლიტიკური ძალაუფლება მეფის ნომინალურ ვასალებს ეკუთვნოდა.
ბავიე

ბავიე (ფადიე იაბებე) — სოფელი გურჯისტანის ვილაიეთის არტანუჯის ლივის არტანუჯის ნაჰიეში. იგი შეესაბამება „არტანუჯის დავთრებში“ (1595) მოხსენიებულ სოფლებს, ფაბიეს, აბაკიეს და ბიჯიას, ბიჯას.

დავთრის მიხედვით სოფელში ცხოვრობდა 41 კომლი. ყველა იყო ისფენჯის გადამხდელი, ანუ ქრისტიანი. თუმცა 16-ს მიწერილი აქვს „მუსლიმია“. კომლთა უფროსების გარკვეულ ნაწილს ერქვა ქართველებისათვის/ქრისტიანებისათვის დამახასიათებელი სახელი: აბრამ, ბადუკია, გარსევან, გოგიჩა, გუგუნა, იასონ, ივანე, იორდანე, ნიკოლოზ, ოქროპირ, როსტომ. დასტურდება შვილისა და მამის იდენტური სახელი: გუგუნა ძე გუგუნასი. მამის სახელებად გვხვდება: ავთანდილ, გაბრიელ, გოგიჩა, გუგუნა, დარისპან, ზაქარ, პეტრე.

სამეურნეო სტრუქტურა მეტად მრავალფეროვანია. იკვეთება ორი მნიშვნელოვანი დარგი: მემარცვლეობა და მეხილეობა. მარცვლეულზე გაწერილი იყო 3520 ახჩა, რაც სამეურნეო გადასახადების 48%-ზე მეტია. შირის წარმოებაზე გაწერილი იყო 2755 ახჩა (თითქმის 38%). სავარაუდოდ, მას ხილისაგან ამზადებდნენ. სხვა დარგებზე შედარებით ნაკლები გადასახადები იყო გაწერილი.
სანადირო დანა

სანადირო დანა ისეთი დანაა, რომელიც გამოიყენება ნადირობის დროს ნადირის საკვებად მოსამზადებლად, ცხოველის გატყავებით და დაჭრით. ის განსხვავდება სანადირო ხანჯლისგან, რომელიც ტრადიციულად გამოიყენება გარეული ნადირის მოსაკლავად.

ზოგიერთი სანადირო დანა ველურ ბუნებაში სხვა დანიშნულებითაც არის ადაპტირებული, მაგალითად, ბანაკის დანა, რომლის გამოყენებაც მონადირეებს შეუძლიათ მაჩეტეს ან ნაჯახად სახით, როდესაც ეს სპეციალიზებული ხელსაწყოები არ არის ხელმისაწვდომი. ამ შემთხვევაში მათი ფუნქცია მსგავსია გადარჩენის დანის.

დიზაინი
სანადირო დანები ტრადიციულად უფრო განკუთვნილია საჭრელად და არა დასაჭერად და ჩვეულებრივ აქვს მხოლოდ ერთი მლესავი პირი. მისი პირი ოდნავ მოხრილია მოდელების უმეტესობაზე და ზოგ სანადირო დანას შეიძლება ჰქონდეს პირი, რომელსაც ქვს როგორც მოხრილი ნაწილი კანის მოსაცილებლად, ასევე სწორი ნაწილი ხორცის ნაჭრების დასაჭრელად. ზოგ დანას აქვს ნაწლავების კაუჭი. სანადირო დანების უმეტესობა შექმნილია „ტყავის მოსაცილებლად“ და აქვთ მომრგვალებული წვეტი, რათა რა დააზიანოს კანი მისი მოცილების დროს.

დანის ტიპები
ფიქსირებული პირიანი დანა - ფიქსირებული პირიან დანას აქვს პრქატიკული უპირატესობა მათი მაქრტივი დიზაინით. თუ ნადირი დიდი ზომისაა, ხოლო რელიეფი უფრო უხეში, ფიქსირებული პირიანი დანა ხშირად უკეთესი ვარიანტია მისი სიმტკიცისა და საიმედოობის გამო.

დასაკეცი დანა - დასაკეც დანას აქვს უპირატესობა, რადგან მათი ტარება და დამალვა უფრო იოლია. ისინი ასევე ითვლებიან უსაფრთხოდ. მათი შენახვა ჯიბეში ადვილია.
წინა დანის გარეთ – დანებს ჩვეულებრივ გამოიყენებს სამხედრო პერსონალი.

შესაცვლელი პირიანი დანა – დანები, რომლებსაც ურთიერთშესაცვლელი პირები ან სახელურები აქვთ, რომლებსაც შეიძლება ჰქონდეთ ცალკე პირები, რომელსაც ეწოდება შესაცვლელი პირიანი დანები.

დანის პირის ტიპები
საჭრელი წვერი – საჭრელი წვერის მქონე დანის პირი თხელია და კარგად გამოიკვეთილი წვერი აქვს. თვითონ პირი შედარებით ბრტყელია. ამ ტიპის დანა გამოიყენება კანის გასაწმენდად და ტყავის მოსაცილებლად.
ჩამოსაშლელი წვერი – ჩამოსაშლელი წვერის დანა სქელი და მოხრილია. ის გამოიყენება კანის გასაწმენდად და ტყავის მოსაცილებლად.
კანის გასაწმენდი პირი – ამ ტიპის პირი სპეციალურად შექმნილია კანის გასაწმენდად. დანის პირი სწრაფად და ზუსტად აშორებს კანს ხორცისგან.

მაგალითები
სანადირო დანების შორისაა პუუკო, იაკუტური დანა და შარპფინგერი. ამერიკული დიზაინების უმეტესობა დაფუძნებულია ბოუის პატარა დანის ვერსიაზე. დანების შემქმნელი ბობ ლოვლესმა პოპულარული გახადა ჩამოსაწევ-წვეტიანი სანადირო დანა, როლო უილიამ სკაგელმა პოპულარული გახადა კემპინგის დანა.