iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1981

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1981 — რეზოლუცია, რომელიც ერთხმად მიიღეს 2011 წლის 13 მაისს, კოტ-დ’ივუარში არსებული ვითარების შესახებ. წინა რეზოლუციების, მათ შორის 1933 (2010), 1942 (2010), 1946 (2010), 1951 (2010), 1962 (2010), 1967 (2011), 1968 (2011), 1975 (2011) და 1980 (2011) გახსენების შემდეგ, საბჭომ კოტ-დ’ივუარში გაეროს ოპერაციის მანდატი 2011 წლის 31 ივლისამდე გააგრძელა და გაეროს ჯარების ლიბერიიდან დროებითი განლაგება 2011 წლის 30 ივნისამდე გაახანგრძლივა.

ლიბერიიდან დანაყოფების დროებითი განლაგება კოტ-დ’ივუარს მიმართულებით დაგეგმილზე ერთი თვით ადრე მოახდინეს.

რეზოლუციის პრეამბულაში საბჭომ გაიხსენა გაეროს სამშვიდობო მისიებს შორის თანამშრომლობის შეთანხმებები 1609 (2005) და 1938 (2010) რეზოლუციებში და მათი განზრახვა. შედეგად, გაგზავნეს შემდეგი ბრძანება: „საჭიროების შემთხვევაში, დროებით გაგზავნოს დამატებითი ჯარები ლიბერიაში მყოფი გაეროს მისიიდან -დან -ში".
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 2049

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 2049 მიღებულია 2012 წლის 7 ივნისს. ამ გადაწყვეტილებით საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა საერთაშორისო საზოგადოების ერთიანობა იარაღის გაუვრცელებლობის განხრით და გაახანგრძლივა იმ ექსპერტთა ჯგუფის მანდატი, რომელიც ზედამხედველობას უწევდა ირანის წინააღმდეგ დაწესებული სანქციების აღსრულებას.
პიეტრო ანტონიანი

პიეტრო ანტონიანი (; დ. დაახლოებით 1740 — გ. 1805) — იტალიელი მხატვარი, რომელიც ძირითადად ზღვისა და ლანდშაფტურ სიუჟეტებზე მუშაობდა. მისი ნამუშევრები ხშირად ადამიანთა ფიგურებით არის გაფორმებული, თუმცა ასევე ქმნიდა ისტორიულ თემატიკაზე ტილოებს.

ბიოგრაფია
პიეტრო ანტონიანი დაიბადა მილანში. იგი შემდეგი თაობის იტალიელი მხატვრის ჯაჩინტო ჯიგანტეს მსგავსად, ბრიტანელი დამკვეთების გემოვნებაზე მორგებულად ქმნიდა ნამუშევრებს, რომელთა თემაც ხშირად იყო ვეზუვის ვულკანის ეგზოტიკური ამოფრქვევები.

ვარაუდობენ, რომ იგი იყო იაკობ ფილიპ ჰაკერტის მოწაფე და ეკუთვნოდა იმ მხატვართა წრეს, რომლებიც პოზილიპოს სკოლის წინამორბედებად ითვლებიან.

ფოტოგალერეა
ანტონიო ამბროჯო ალჩიატი

ანტონიო ამბროჯო ალჩიატი (იტალ. ; დ. 1878 — გ. 8 მარტი, 1929) — იტალიელი მხატვარი, რომელიც ძირითადად მოღვაწეობდა ჩრდილოეთ იტალიაში და ცნობილი იყო როგორც პორტრეტისტი.

ბიოგრაფია
იგი დაიბადა ვერჩელში, პიემონტის რეგიონში. თავდაპირველად სწავლობდა ვერჩელის სახვითი ხელოვნების ინსტიტუტში. 1889 წელს გადავიდა მილანში, სადაც სწავლობდა ვეზპასიანო ბინამის და ჩეზარე ტალონეს ხელმძღვანელობით ბრერას აკადემიაში .

1920 წელს მან შეცვალა ტალონე და გახდა ფიგურული მხატვრობის პროფესორი იმავე აკადემიაში. მისი პორტრეტები ხშირად უკავშირდება ისეთი მხატვრების სტილს, როგორებიც არიან ტრანკვილო კრემონა, ჯოვანი ბოლდინი, მოზე ბიანკი და ეჟენ კარიერი.

ალჩიატიმ ასევე შექმნა ფრესკები ვილა პიროტაში (ბრუნატე, კომოს მახლობლად) და რამდენიმე ეკლესიაში ლომბარდიაში.

იგი აქტიურად იყო ჩართული მასონურ მოძრაობაში და 1922 წელს მიაღწია ოსტატის ხარისხს.

გალერეა
კურიერის ამბები

კურიერის ამბები თანამედროვე ქართველი ავტორის, თემო რეხვიაშვილის სადებიუტო პროზაული ნაწარმოებია, რომელიც 2021 წელს გამოიცა „სულაკაურის გამომცემლობის“ მიერ. 2022 წელს დაჯილდოვდა ლიტერატურული პრემია „საბას“ „საუკეთესო დებიუტის“ კატეგორიაში. ხოლო ნაწარმოების მიხედვით გადაღებულმა ანკა გუჯაბიძის ფილმმა "თემო რე“ მიიღო " “ და „ " პრიზები, როტერდამის 54-ე საერთაშორისო კინოფესტივალზე.

შინაარსი
მცირე რომანი ახალგაზრდა კაცის ცხოვრების ფრაგმენტებისგან შედგება. მთხრობელი პროფესიით მსახიობია, რომელიც კურიერად მუშაობს და თვითირონიით აღწერს იმ გარემოს, რომელშიც მას თავის გატანა უხდება.
ვოლოდიმირ დიდის ძეგლი

ვოლოდიმირ დიდის ძეგლი (უკრ. ’ ) — მონუმენტი კიევში, რომელიც ეძღვნება კიევის დიდ მთავარს ვოლოდიმირ დიდს. აშენდა 1853 წელს და მდებარეობს ვოლოდიმირსკის გორაზე, დნიპროს მარჯვენა ნაპირზე. იგი არის ქალაქის ერთ-ერთი სიმბოლო და ერთ-ერთი უძველესი სკულპტურული მონუმენტი.

აღწერა
ძეგლი წარმოადგენს რუსთა ნათლისმცემლის, ვოლოდიმირის ბრინჯაოს ქანდაკებას, რომელიც გამოსახულია სამოსში: მარჯვენა ხელში უჭირავს დიდი ჯვარი, ხოლო მარცხენაში — მთავრის ქუდი. ქანდაკების სიმაღლეა 4.4 მეტრი, რომელიც განთავსებულია 16-მეტრიან პედესტალზე, რომლის ფორმა ჰგავს რვაკუთხედიან სამლოცველოს და შესრულებულია ფსევდო-ბიზანტიურ სტილში.

ძეგლის საერთო სიმაღლე 20.4 მეტრს აღწევს. პედესტალი აგებულია აგურისგან და დაფარულია თუჯის ფირფიტებით.

მონუმენტის მშენებლობა დაიწყო ვასილი დემუტ-მალინოვსკიმ და დასრულდა პიოტრ კლოდტის მიერ 1853 წელს.

მემკვიდრეობა
ძეგლი გამოსახულია უკრაინულ კარბოვანეცის ბანკნოტებზე, რომლებიც გამოიცა 1993—1995 წლებში.
გალერეა
ვოლოდიმირ დიდის ძეგლი — გალერეა

ძეგლის საერთო ხედები

ისტორიული მასალა

დეტალები და რელიეფები

ნუმიზმატიკა და გამოსახულებები
ბათუმის სამხატვრო სკოლა

ბათუმის სამხატვრო სკოლა — ისტორიული ძეგლი საქართველოში, ბათუმში. აშენდა 1880-იან წლებში როგორც სასტუმრო ისტორიულ უბან ბერეგში. აგურით ნაგები ორსართულიანი საცხოვრებელი სახლის სამი ფასადი გოგებაშვილის, ქუთაისისა და ხულოს ქუჩებზე გადის. ის წარმოადგენს ბათუმის სანაპირო ზოლის განაშენიანების ერთ-ერთ ადრინდელ ნაგებობას. შენობა ოთხივე მხრიდან გარს ევლება სწორკუთხა მოხაზულობის მცირე ზომის შიდა ეზოს. სახლის ქუჩისპირა ფასადები სიმეტრიულია, ისინი დანაწევრებულია პილასტრებითა და კარ–ფანჯრების ღიობებით. პირველი სართულის დონეზე ღიობები მართკუთხაა; მეორე სართულის დონეზე ღიობები თაღოვანი, რომელთაც იმავე მოზახულობის მარტვი პროფილის მქონე საპირე შემოუყვება. საფასადო დეკორისთვის დამახასიათებელია კბილანისებური მოტივის ფართოდ გამოყენება. ცენტრალური შესასვლელის მეორე სართულის კარნიზისთვის გამოყენებულია კბილანისებური კარნიზი. ქუჩათა მხარეს, მეორე სართულის დონეზე ლითონის მოაჯირიანი აივნებია მოწყობილი. პირველი სართული სამივე ქუჩის მხრიდან კომერციული თვალსაზრისითაა ათვისებული. საბჭოთა პერიოდში შენობაში განთავსებული იყო სამხატვრო სკოლა.
ევროპა (სასტუმრო)

სასტუმრო „ევროპა“ — ისტორიული ძეგლი საქართველოში, ბათუმში. აშენებულია 1880-იან წლებში ისტორიულ უბან ბერეგში კლასიცისტურ სტილში და თავისი პროპორციებითა და საერთო მოცულობით, კარგად ეწერება ქუჩის განაშენიანებაში და ქუჩათა გასაყარზე მნიშვნელოვან კვანძს წარმოადგენს. მის პირველ სართულზე ჭურჭლეულობის მაღაზია და საბითუმო სავაჭრო სახლი იყო გახსნილი, ხოლო მეორე სართულზე სასტუმრო. ამ სასტუმროში 1883-1886 წლებში ცხოვრობდა მწერალი ალექსანდრე ყაზბეგი.

არქიტექტურა
კუთხის სახლი ორსართულიანი ნაგებობაა, შელესილი ფასადებით. სართულები ერთმანეთისგან პროფილირებული სარტყელითაა გამოყოფილი, თუმცა მთელს სიგრძეზე გაყოლებული გვიან დამატებული აივნის გამო ეს სარტყელი არ აღიქმება. პირველი სართულის ფასადი პილასტრისებური, რუსტირებული შვერილებითაა დანაწევრებული, რომელთა შუაში არსებული კედლები კარ-სარკმელთა სწორკუთხა ღიობებითაა დანაწევრებული. მხატვრული თვალსაზრისით ბევრად მეტყველია მეორე სართულის გაფორმება. აქ ხდება ფასადის რიტმული დანაწევრება კანელურებიან პილასტრებს შორის მოქცეული ღიობებით. რიტმულადაა განაწილებული სარკმელს ზედა მორთულობებიც, აქ ერთმანეთს ენაცვლება სარკმლები ჰორიზონტალური თავსართებითა და სარკმლები რკალური ფრონტონებით. პროფილირებულ ლავგარდანს ქვემოთ მეანდრისებრი ფრიზი მიუყვება. სახლს ლითონის აჟურულმოაჯირიანი პარაპეტი გააჩნია.
შპოლიანსკის საცხოვრებელი სახლი

შპოლიანსკის საცხოვრებელი სახლი — ისტორიული ძეგლი საქართველოში, ბათუმში. აშენებულია საუკუნის დასაწყისში ისტორიულ უბან ბერეგში. მისი მფლობელი იყო პირველი გილდიის კომერსანტი პ. შპოლიანსკი.

არქიტექტურა
სახლი ორი ქუჩის შესაყარზე დგას, მისი მთავარი ფასადი ქუთაისის ქუჩაზე გამოდის, ხოლო სადარბაზო - მელაშვილის ქუჩაზე. შენობის კუთხეებში ოდნავ შვერილი რიზალიტებია. პირველი სართული ფართო ღიობებითაა დანაწევრებული და დარჩენილი არე რუსტირებულია. მეორე სართულიც უხვადაა დანაწევრებული კარ-სარკმელთა მარტივპროფილიანი მოჩარჩოების მქონე ღიობებით და ლითონის აჟურული, გადმოკიდული აივნებით. ღიობების ზემოთ სიბრტყე ნაძერწი მცენარეული მოტივებითაა შემკული. მეორე სართულის ბრტყელი პილასტრების კაპიტელებში, ვოლუტებს შორის, გვირგვინოსანი ქალის რელიეფური თავებია ჩასმული. პროფილირებული კარნიზის ბურთულების რიგითაა გაფორმებული. შენობას კუთხეებსა და ფასადის შუაში მართკუთხა პარაპეტები აგვირგვინებს; აქედან ცენტრალურ პარაპეტს ტეხილხაზოვანი ფორმა აქვს, რომლის ფრონტონშიც ლომის თავის გამოსახულებაა. შენობა მაღალი სამშენებლო ტექნიკით გამოირჩევა, რასაც ემატება მისი საფასადო გადაწვეტაც. კუთხის სახლი დიდწილად განსაზღვრავს ქუჩის ამ მონაკვეთის მასშტაბსა და მხატვრულ სახეს. მის ღირებულებას კიდევ უფრო მეტ მნიშვნელოვანებას სძენს სადარბაზოს საინტერესო და საყურადღებო დეკორატიული, ნაძერწი მცენარეული ორნამენტების მქონე შემკულობა და ასევე მარმარილოს იატაკი. სადარბაზოს ძველი კარი მოხსნილია და სადარბაზოშივე დევს.
ბათუმის რუსული აბანო

ბათუმის რუსული აბანო — ისტორიული ძეგლი საქართველოში, ბათუმში.

აბანოს ერთსართულიანი შენობა საუკუნის ბოლოსაა აგებული. შენობის ფასადი სიმეტრიულადაა დანაწევრებული, რასაც მის მარჯვენა ნაწილში მოგვიანოდ დაშენებული მეორე სართული არღვევს. კედელი სარკმელთა მართკუთხა, განიერი, კედლის სიბრტყეში ჩაწეული ღიობებითაა დანაწევრებული. ამჟამად წარმოებული რესტავრაციის შედეგად სარკმლებს მეტალო-პლასტმასის ჩარჩო აქვთ, თუმცა მანამდე მას საინტერესო ფორმის ალათები ჰქონდა, რაც აცოცხლებდა ფასადის მართკუთხა ფორმებსა და დანაწევრებებს. სარკმლები ერთმანეთისგან კანელურებიანი სვეტებითაა გამოყოფილი. თაღოვანი შესასვლელი ფასადის ცენტრშია გაჭრილი. მას ქვით გამოყვანილი სადა პორტალი ამკობს. კარს ლითონის აჟურული წინფრა აქვს. შენობა პარაპეტითაა განსრულებული, რომელსაც ცენტრალური კარის თავზე მრუდი მოხაზულობა აქვს მიცემული, ხოლო მისი ზედაპირი მცენარეული მოტივებითაა შევსებული.
იბრაჰიმ აბაშიძის სახლი

ბათუმის რუსული აბანო — ისტორიული ძეგლი საქართველოში, ბათუმში.

ისტრია
ერთსართულიანი შენობა აშენბულია საუკუნის ბოლოს. 1918 წელს ამ სახლში დააპატიმრეს მემედ აბაშიძე ბათუმში შეჭრილმა ოსმალეთის ჯარებმა. ამის შემდეგ შენობაში გარკვეული პერიოდი მილიცია იყო განთავსებული, თუმცა მალევე გაიყიდა და ის ებრაელმა ეკატერინე კეიგელიონმა იყიდა. 1941 წელს საბჭოთა ხელისუფლებამ ეკატერინე იძულებული გახადა სახლი გაეყიდა და ის ბაკურიძეების ოჯახმა შეიძინა.

არქიტექტურა
მაღალ ცოკოლზე მდგარი ერთსართულიანი სახლის ფასადი ვარდისფრადაა შეღებილი, ხოლო საპირეები, სანდრიკები, პარაპეტი თეთრად. კედელი მართკუთხა სარკმლის ღიობებითაა დანაწევრებული. შესასვლელი ფასადის ცენტრის ოდნავ მარცხნივაა გაჭრილი, რომელსაც ლითონის აჟურული წინფრა აქვს. ღიობებს პროფილირებული მართკუთხა საპირეები შემოუყვებათ, რომელთა ზედაპირსაც მცენარეული ორნამენტების ხლართი შემოსდევს. ღიობთა ცენტრში მცენარეულმოტივიანი, დეკორატიული საჭექი ქვაა ჩასმული. ღიობთა ზემოთ დეკორატიულ კრონშტეინებზე დაყრდნობილი თარაზული სანდრიკებია. სახლს პროფილირებული კარნიზი აქვს, რომელიც პარაპეტით სრულდება. შესასვლელი ღიობის ღერძზე პარაპეტი შვერილია და მისი ზედაპირი მცენარეული მოტივებითა და კანელურებიანი პილასტრებითაა გაფორმებული. სახლისა და ქუჩის პირს შორის პატარა ბაღია.
საქართველო-სომხეთის საზღვარი

საქართველო-სომხეთის საზღვარი — საერთაშორისო საზღვარი სომხეთსა და საქართველოს შორის. ის 219 კილომეტრის სიგრძისაა და დასავლეთით თურქეთის სამწერტილიდან აღმოსავლეთით აზერბაიჯანის სამწერტილამდე არის გადაჭიმული.

აღწერა
საზღვარი დასავლეთიდან აღმოსავლეთისკენ მიჰყვება მთიან რელიეფს და კვეთს რამდენიმე გეოგრაფიულ ობიექტს. აღმოსავლეთ ნაწილში საზღვრის მცირე მონაკვეთი მიჰყვება მდინარე დებედას. საზღვრის დასავლეთ, შედარებით მაღალმთიან ნაწილში მდებარეობს ორი ტბა, რომლებიც უშუალო სიახლოვესაა გამყოფ ხაზთან: მადათაფა (საქართველოში) და არფილჭის წყალსაცავი (სომხეთში).

ისტორია
 საუკუნის განმავლობაში კავკასიის რეგიონი სადავო იყო დასუსტებულ ოსმალეთის იმპერიას, სპარსეთსა და რუსეთს შორის, რომელიც სამხრეთით ფართოვდებოდა. რუსეთმა ოფიციალურად მოახდინა აღმოსავლეთ საქართველოს ქართლ-კახეთის სამეფოს ანექსია 1801 წელს, რასაც მოჰყვა დასავლეთ საქართველოს იმერეთის სამეფოს ანექსია 1804 წელს. 1800-იანი წლების განმავლობაში რუსეთმა თავისი სამხრეთი საზღვარი კიდევ უფრო სამხრეთით გადასწია სპარსეთისა და ოსმალეთის იმპერიების ხარჯზე. რუსეთ-სპარსეთის ომისა და შემდგომი გულისტანის ზავით, რუსეთმა მოიპოვა თანამედროვე აზერბაიჯანის დიდი ნაწილი და თანამედროვე სომხეთის სამხრეთით მდებარე სიუნიქის რეგიონი. რუსეთ-სპარსეთის ომისა და თურქმენჩაის ზავის შემდეგ, სპარსეთი იძულებული გახდა დაეთმო ნახიჩევანის ტერიტორია და თანამედროვე სომხეთის დანარჩენი ნაწილი. რუსეთმა თავისი ქართული და სომხური ტერიტორიები დაყო თბილისის, ქუთაისისა და ერევნის გუბერნიებად.

1917 წლის რუსეთის რევოლუციის შემდეგ, სამხრეთ კავკასიის ხალხებმა 1918 წელს გამოაცხადეს ამიერკავკასიის დემოკრატიული ფედერაციული რესპუბლიკის შექმნა (ადფრ) და დაიწყეს სამშვიდობო მოლაპარაკებები ოსმალებთან. შიდა უთანხმოებამ განაპირობა 1918 წლის მაისში ფედერაციიდან საქართველოს გასვლა, რასაც მალევე მიჰყვა სომხეთი და აზერბაიჯანი, თუმცა საზღვრები სამ რესპუბლიკას შორის სადავო რჩებოდა. 1918 წლის ივნისის ბათუმის ზავით დასრულდა საომარი მოქმედებები ადფრ-სა და ოსმალეთის იმპერიას შორის. როდესაც ოსმალებმა 1918 წლის ოქტომბერში დატოვეს თანამედროვე ლორეს პროვინციის ტერიტორია, ეს არეალი გახდა სადავო სომხეთსა და საქართველოს შორის, რომლის დიდი ნაწილი იყო ყოფილი თბილისის გუბერნიის ბორჩალოსა და ახალქალაქის მაზრები. საქართველო აცხადებდა, რომ ყოფილი თბილისის გუბერნიის სამხრეთი საზღვრები უნდა ყოფილიყო სახელმწიფო საზღვარი, ხოლო სომხეთი ამბობდა, რომ საზღვარი უნდა გადასინჯულიყო ისე, რომ აესახა ადგილზე არსებული ეთნიკური მდგომარეობა. 1922 წელს სამივე სახელმწიფო გაერთიანდა ამიერკავკასიის სფსრ-ში სსრკ-ის შემადგენლობაში, სანამ ისინი კვლავ არ დაიყო 1936 წელს. თუმცა, არც სომხეთის და არც საქართველოს მთავრობას არ გამოუთქვამს მოთხოვნა მათ შორის არსებული ძველი საბჭოთა დროინდელი საზღვრის კორექტირებაზე.
ბაგრატაშენი (სომხ) – სადახლო (საქ)
გოგავანი (სომხ) – გუგუთი (საქ)
თურქეთის გენერალური საკონსულო (ბათუმი)

თურქეთის გენერალური საკონსულოს შენობა — ისტორიული ძეგლი საქართველოში, ბათუმში. ორსართულიანი აგურით ნაგები შენობა 1892 წელს აიგო ძმები ჩილინგარიანების მიერ. სხვადასხვა სტილისთვის დამახასიათებელი ელემენტების გამოყენებით სახლი თავისი დეკორატიული შემკულობით ეკლექტურ ხასიათს ატარებს. ძირითადად ესაა კლასიცისტური სტილი, რომელშიც ბაროკული და მოდერნის სტილის დამახასიათებელი ელემენტებია გამოყენებული. შენობის კიდეები მცირედ შვერილი რიზალიტებითაა გამოყოფილი, რომლებშიც შესასვლელებია გაჭრილი - მარცხნივ სადარბაზოში შესასვლელი, ხოლო მარჯვენაში ჭიშკარი. ამ უკანასკნელში რიზალიტი მეორე სართულის დონეზე მკვეთრადაა შვერილი, მას ერკერის სახე აქვს მიცემული და დეკორატიულ კრონშტეინებს ეყრდნობა. სართულები ერთმანეთისგან კბილანებიანი ფრიზითაა გამიჯნული. პირველი სართულის კუთხეები და სარკმლის თაღოვანი მოჩარჩოება რუსტირებულია, ხოლო დანარჩენილი ადგილები აგურითაა ამოყვანილი. მეორე სართულზე რუსტირება არაა გამოყენებული. სარკმლების თაღოვანი მოჩარჩოებების შუაში მაღალი ნახევარსვეტებია ანტაბლემენტით, რომელიც კუთხის რიზალიტების ზემოთ ფრონტონით სრულდება. შენობას წყვეტილი პარაპეტი აქვს, რომლის ქვით ნაგები ნაწილებიც ერთმანეთს ლითონის აჟურული მოაჯირით უკავშირდება. მაღალი ოსტატობით ნაგები სახლი მჭიდროდ ზის ქუჩის განაშენიანებაში.~
მემედ აბაშიძის სახლ-მუზეუმი

მემედ აბაშიძის სახლ-მუზეუმი — მუზეუმი და ისტორიული ძეგლი საქართველოში, ბათუმში. შენობა საუკუნის დასაწყისშია აგებული როგორც სასტუმრო „რივიერა“, რომლის მეპატრონეც იყო ვინმე იოსიფიდი. სახლში 1918-1921 წლებში ცხოვრობდა მემედ აბაშიძე. 1992 წლიდან შენობის ნაწილში მისი სახელობის სახლ-მუზეუმი ფუნქციონირებს.

შენობა
ორსართულიანი შენობა კლასიცისტურ-ბაროკულ სტილშია გადაწყვეტილი. ის თავისი პროპორციითა და გაბარიტით ქუჩის მჭიდრო განაშენიანებაში მნიშვნელოვან როლს თამაშობს. ასევე გამოირჩევა მაღალი სამშენებლო ოსტატობითა და დეკორატიული ელემენტების დახვეწილი გამოყენებით.

შენობის კიდურა, მარჯვენა ნაწილი მცირედად შვერილი რიზალიტითაა გამოყოფილი, რომელშიც სადარბაზოში შესასვლელია გაჭრილი; ეზოში შესასვლელი გვირაბი კი - ფასადის ცენტრში. როგორც ბათუმის შენობათა დიდმა ნაწილმა, ამ სახლის პირველმა სართულმაც გვიანდელი გადაკეთების შედეგად დაკარგა თავდაპირველი სახე. ამჟამად, ეს სართული სრულიად სადაა და კარ-სარკმელთა ღიობებითაა დაცხრილული. მხოლოდ სადარბაზოში შესასვლელ სწორკუთხა ღიობს შემოუყვება რუსტირებული მოჩარჩოება, შუაში საჭექი ქვით. შენობის მეორე სართული, ნალესობაში ნაძერწი დეტალებითა და სხვადასხვა პროფილის მქონე ელემენტებითაა შემკული. მართკუთხა კარ-სარკმლებს პროფილირებული მოჩარჩოება შემოუყვებათ, რომელთა ზემოთაც კრონშტეინებზე დაყრდნობილი არქიტრავებია, ხოლო მათი ნაწილი ნაძერწი დეტალებით მორთული ფრონტონებით სრულდება. კრონშტეინები, ფრონტონები და არქიტრავები უხვადაა შემკული ფიგურატიული გამოსახულებებით, აქ გვხვდება როგორც ლომის თავის გამოსახულება, ასევე ჭაბუკის თავისა და რიგ ნაწილებში მათი სრული ფიგურებიც. მეორე სართულზე სხვადასხვა პერიოდის ლითონის აჟურულ მოაჯირებიანი და გადახურვიანი აივნებია მოწყობილი. შენობა წყვეტილი პარაპეტით სრულდებოდა, დარჩენილია მათი მცირე ნაწილი და ასევე ერთმანეთთან დამაკავშირებელი აჟურული მოაჯირის ერთი ფრაგმენტიც.
ალიკი (სასტუმრო)

ალიკი — სასტუმრო და ისტორიული ძეგლი საქართველოში, ბათუმში. შენობა 1912 წელსაა აგებული.

შენობა
შენობა ორი ქუჩის კუთხეშია აგებული. პირველი სართული გადაკეთებულია, მარმარილოთია მოპირკეთებული და დიდი ღიობებით გახსნილი. მოგვიანებით შენობას მანსარდაც დაადგეს. სახლის მეორე სართული მოდერნის სტილშია შესრულებული. ის მართკუთხა სარკმლის ღიობებითაა დანაწევრებული. ფასადის ზედაპირი შელესილია და განსხვავებული ფაქტურითაა დამუშავებული - ხორკლიანი და გლუვი სიბრტყეების მონაცვლეობით ხდება ფასადის ზედაპირის ამეტყველება. სარკმლის ქვედა და ზედა ნაწილებში სიბრტყე გოფრირებულია. სახლის ორივე ფასადზე ლითონის მოაჯირიანი აივნებია. მიუხედავად სახეცვლისა შენობის თავდაპირველი სახე დიდწილად მაინც შენარჩუნებულია. თავისი პროპორციებითა და გაბარიტებით ნაგებობა კარგად ეწერება ქუჩის საერთო განაშენიანებაში და თავისი მდებარეობით ერთგვარ მაკავშირებელ კვანძს წარმოადგენს.
ბათუმის ავეჯის სახლი

ბათუმის ავეჯის სახლი — ისტორიული ძეგლი საქართველოში, ბათუმში. შენობა 1912 წელსაა აგებული.

არქიტექტურა
სამსართულიანი სახლი ორი ქუჩის კუთხეშია აღმართული. ის საუკუნის დასაწყისშია აგებული. შენობის ორივე ფასადი იდენტურადაა დამუშავებული. ფასადები კედლის სიბრტყიდან მცირედად ამოწეული დეკორატიული პილასტრებითა და პროფილირებული თარაზული სარტყლებითაა დამუშავებული. კარ-სარკმელთა ღიობები სამივე სართულზე სწორკუთხაა, რომელთაც სადა საპირეები შემოუყვებათ. სახლის კუთხის ნაწილის მეორე და მესამე სართულების ფასადებზე ერთიანი აივანია შემოვლებული, რომელიც კედლებზე თანაბარი სიგრძითაა განვითარებული. აივანი ლითონის აჟურული მოაჯირებითა და თაღოვანი გადახურვითაა გაფორმებული. შენობა მნიშვნელოვანია თავისი ადგილმდებარეობით, რის გამოც მას ქუჩის განაშენიანებაში საკვანძო ადგილი უჭირავს.
ნიკიფორიდისის საცხოვრებელი სახლი

ნიკიფორიდისის საცხოვრებელი სახლი — ისტორიული ძეგლი საქართველოში, ბათუმში. სახლი საუკუნის ბოლოსაა აგებული. სახლი მნიშვნელოვანია როგორც ეკლექტური, კლასიცისტური და ბაროკული სტილისთვის დამახასიათებელი ელემენტების ერთ ნაგებობაზე შერწყმის კარგი მაგალითი.

ისტორია
სახლის 8 ოთახი ეკუთვნოდა ნიკიფორიდისს. პირველ სართულზე კი ძმებ პოპოვებს ჰქონდათ მაღაზია გახსნილი. საბჭოთა პერიოდში სახლში განთავსებული იყო „აჭარკოოპკავშირი“. შენობას საუკუნის დასაწყისში სარემონტო სამუშაოები ჩაუტარდა, რომლის დროსაც შენობამ სახე იცვალა, შენობის მთელს გაყოლებაზე დაემატა მანსარდა და შეღებილ იქნა ნარინჯისფრად.

არქიტექტურა
ორსართულიანი სახლის ქუჩის ფასადი უხვადაა მორთული კლასიცისტურ-ბაროკული სტილისთვის დამახასიათებელი დეკორატიული ელემენტებით. პირველი სართული შედარებით სადადაა გადაწყვეტილი და დიდი ღიობებით გახსნილი. მეორე სართულზე აქ კიდურა ნაწილებზე ერკერებია გადმოკიდული. შენობას პარაპეტი აქვს, რომელიც სახლის განაპირა მხარეებში ბაროკული დეკორით შემკული მრუდხაზოვანი არქიტექტურული ფორმებითაა გამშვენებული. ახლა ამ პარაპეტის უკან მანსარდაა ამოყვანილი. მეორე სართულის თაღოვანი სარკმლების ღიობები მოდერნის სტილის დეტალებით გაფორმებული თავსართებითაა შემკული. კარნიზს კბილანების მოტივი გაუყვება, რომლის ქვემოთაც დეკორატიული ფრიზია. საფასადო დეკორი გემოვნებითაა გადაწყვეტილი და ერთიანობაში გააზრებული.
აპოლო (ბათუმი)

აპოლო ― კინოთეატრი და ისტორიული ძეგლი საქართველოში, ბათუმში. კინოთეატრი საუკუნის დასაწყისშია აგებული, როდესაც საქართველოს სხვა ქალაქებშიც აშენდა გამორჩეული მხატვრულ-არქიტექტურული გადაწყვეტის მქონე კინოთეატრები. ასეთები იყო თბილისში „აპოლო“, ქუთაისში „მონ პლესირი“.

შენობის კედლების კიდეები გამოყოფილია რუსტიკის იმიტაციის მქონე ზედაპირიანი პილასტრებით, რომლებიც შენობას მთელს სიგრძეზე აუყვება და შვერილ მრუდხაზოვნად სრულდება. მათ ზედა ნაწილში ნალესობაში გამოყვანილი მოდერნის სტილისთვის დამახასიათებელი ორნამენტებია მოცემული. ამ პილასტრებს შორის მოქცეული შენობის ცენტრალური ნაწილის საფასადო გადაწყვეტა წრიული მოხაზულობის ფორმებზეა აგებული, სადაც მასალად მინაა გამოყენებული. შენობის ეს ნაწილი თაღოვანი ფორმის ორნამენტირებულ არშინებიანი პარაპეტით სრულდება.

კინოთეატრს 2010-იანი წლების დასაწყისში საფუძვლიანი სარესტავრაციო-სარეკონსტრუქციო სამუშაოები ჩაუტარდა, რომლის დროსაც მოხდა ფასადის თავდაპირველი სახით აღდგენა.
აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის მთავრობა

აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის მთავრობა — აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის მმართველი ორგანო. შექმნილია აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის კონსტიტუციის შესაბამისად. ანგარიშვალდებულია აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის უმაღლესი საბჭოს წინაშე. თამვრობას ხელმძღვანელობს თავმჯდომარე.

შენობა
მთავრობა განთავსებულია ისტორიულ ძეგლშ, შენობაში, რომელიც საუკუნის დასაწყისშია აგებული. მისი მფლობელი იყო ვინმე ი. ჩერტკოვი. ქვის მაღალ რუსტირებულ ცოკოლზე მდგარი სამსართულიანი შენობა კუთხის ნაგებობას წარმოადგენს. შენობის სიმეტრიულად განაწილებული ფასადი სარკმელთა მართკუთხა ღიობებითაა დანაწევრებული. სწროკუთხა მოყვანილობის შესასვლელი შენობის ცენტრშია გაჭრილი, რომელიც ფლანკირებულია ცოკოლზე დაფუძნებული მრგვალი სვეტებით. მეორე და მესამე სართულების დონეზე ასევე გვხვდება შეწყვილებული სარკმლებიც. პირველი სართულის გლუვი ფასადი ნალესობაში გამოყვანილი თარაზული ღარებითაა დამუშავებული. სარკმელთა ღიობების ქვემოთ ნალესობაშივე გამოყვანილი მცენარეულ მოტივიანი პანელებია განთავსებული. განსხვავებულადაა გადაწყვეტილი მეორე სართულის ზედაპირი, რომელიც სადა და ხაოიანი ფაქტურის მქონე ზედაპირების მონაცვლეობითაა შექმნილი. მესამე სართულზე კვლავ გლუვი, სადა რუსტირებული ფასადია, რომელიც შეწყვილებული სარკმლებითაა დანაწევრებული. მეორე და მესამე სართულების გამყოფად ნალესობაში შესრულებული განიერი, მცენარეულ ორნამენტიანი არშია მიუყვება. მცენარეულ მოტივს ვხვდებით ასევე კარნიზის ქვეშ, ფრიზზე. კარნიზს სადა პროფილის, კბილანებიანი სახე აქვს მიცემული. კ. გამსახურდიას ქუჩაზე გამომავალი ფასადი პარაპეტით სრულდება, ხოლო შენობის მარცხენა კუთხე შპილიანი ქვის კუბითაა დასრულებული, რომელიც პლასტიკურადაა დამუშავებული. შენობის მხატვრულ სახეს განსაზღვრავს ფასადის სიმეტრიულობა, რომლის ცენტრალური შვეული ღერძიც აქცენტირებულია და ხაზგასმულია რიზალიტით, რომელშიც გაჭრილია ცენტრალური კარი და გარდა ამისა, კედლის ზედაპირის დამუშავების განსხვავებული მიდგომით. შენობა მნიშვნელოვანია ქალაქგეგმარებითი თვალსაზრისით, რომელიც თავისი მასშტაბითა და პროპორციებით კარგად ეწერება ქუჩის განაშენიანებაში.
ბათუმის სომხური ეკლესია

ბათუმის სომხური ეკლესია — ტაძარი და ისტორიული ძეგლი საქართველოში, ბათუმში.

ისტრია
1870-იან წლებში აშენდა ხის ეკლესია. ახალი ეკლესია აშენდა 1890 წელს ავსტრიელი არქიტექტორის მარფელდის პროექტის მიხედვით, ხოლო სამშენებლო ხარჯები თბილისელმა სომეხმა მეწარმემ ალექსანდრე მანთაშევმა გაიღო. ეკლესია 1937 წელს საბჭოთა ხელისუფლებამ დახურა. ის ჯერ საწყობად, ხოლო მოგვიანოდ პლანეტარიუმად გამოიყენებოდა. ეკლესია ხელახლა 1996 წელს ამოქმედდა.

არქიტექტურა
ჯვარგუმბათოვანი ნაგებობის დასავლეთი ფასადი ქუჩის მხარეს გამოდის. ორსაფეხურიან ცოკოლზე მდგარი ეკლესია ქვითა და აგურითაა ნაგები. მას სამწახნაგა შვერილი აფსიდი აქვს, რომელიც ნახევარწრიულ სვეტებზე გადაყვანილი ექვსი თაღითაა შემკული. თაღნარი შემოუყვება თორმეტწახნაგა გუმბათის ყელსაც, რომლის თითოეულ წახნაგში სარკმელია გაჭრილი. ტაძრის ინტერიერი შელესილი და შეღებილია, შელესილია ასევე გუმბათის ყელიც. ეკლესიას დასავლეთით კარიბჭე-სამრეკლო აქვს მიშენებული. სამრეკლოს მეორე სართულზე ფანჩატურია მოწყობილი. ნაგებობას ხერხულა კარნიზი შემოუყვება.
მექანიკური გადაცემა

მექანიკური გადაცემა — მოწყობილობა მექანიკური ენერგიის გადაცემისა და გარდაქმნისათვის ენერგეტიკული მანქანიდან აღმასრულებელ მექანიზმამდე (ორგანომდე), როგორც წესი, მოძრაობის თვისებების ერთდროული ცვლილებით (მიმართულების, ძალის, მომენტების და სიჩქარის შეცვლა). მექანიკური გადაცემის ყველაზე უფრო გავრცელებული კლასები — ბრუნვითი მოძრაობისა და წინსვლითი მოძრაობის გადაცემებია.