სალვადორ სანჩეს სერენი

სალვადორ სანჩეს სერენი ( დ. 18 ივნისი, 1944) — ასევე ცნობილი თავისი ფსევდონიმით ლეონელ გონსალესი, არის ყოფილი სალვადორელი პოლიტიკოსი, პარტიზანული შენაერთის მეთაური და სკოლის მასწავლებელი, რომელიც იყო სალვადორის მე-80 პრეზიდენტი 2014 წლიდან 2019 წლამდე. მან თანამდებობა 2014 წლის 1 ივნისს დაიკავა, მას შემდეგ რაც გაიმარჯვა 2014 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში, როგორც მემარცხენე ფრთის „ფარაბუნდო მარტის ეროვნული განთავისუფლების ფრონტის“ კანდიდატმა. მანამდე, 2009 წლიდან 2014 წლამდე, იგი იყო 49-ე ვიცე-პრეზიდენტი მაურისიო ფუნესის მმართველობისას და -ის პარტიზანული ლიდერი სალვადორის სამოქალაქო ომის დროს. ის არის პირველი ყოფილი ამბოხებული, რომელიც სალვადორის პრეზიდენტი გახდა.

ადრეული ცხოვრება
სალვადორ სანჩეს სერენი დაიბადა კესალტეპეკეში, სალვადორში, 1944 წლის 18 ივნისს. მამამისი, ანტონიო ალფონსო სანჩესი, იყო დურგალი და ხელოსანი, ხოლო დედამისი, დოლორეს ერნანდესი — საკვების გამყიდველი. სანჩეს სერენი თორმეტი შვილიდან ერთ-ერთი იყო. მისი გვარები შეცდომით დარეგისტრირდა როგორც „სანჩეს სერენი“ ნაცვლად „სანჩეს ერნანდესისა“ — ესპანური დასახელების წესების საწინააღმდეგოდ, გამოიყენეს მისი დედის მხრიდან ბებიის გვარი და არა დედის. ეს შეცდომა არასოდეს გამოსწორებულა.

სანჩეს სერენი ახალგაზრდობაში დაწყებითი და საშუალო განათლების მისაღებად ხოსე დოლორეს ლარეინაგას სასწავლო ცენტრში დადიოდა. 16 წლის ასაკიდან მან სწავლა დაიწყო ალბერტო მასფერერის უმაღლეს სკოლაში საჯარო სკოლის მასწავლებლობისთვის; მან სასწავლებელი 1963 წელს დაამთავრა. 1965 წლის დეკემბერში იგი შეუერთდა სალვადორელ მასწავლებელთა ეროვნულ ასოციაციას ( 21 ) — ქვეყნის პირველ მასწავლებელთა პროფკავშირს. სანჩეს სერენი ასევე გახდა -ის გენერალური სარდლობის ერთ-ერთი წევრი.

პოლიტიკური კარიერა
2000 წლის საკანონმდებლო არჩევნების დროს, სანჩეს სერენი აირჩიეს -ის დეპუტატად საკანონმდებლო ასამბლეაში სან-სალვადორის დეპარტამენტიდან. შემდეგ კორალია მარგარიტა პოლ ალვარადო აირჩიეს მის შემცვლელ დეპუტატად.: იგი ხელახლა აირჩიეს 2003 წელს, მესამე ვადით კი 2006 წელს; ფრანსისკო რუბენ ალვარადო ფუენტესი იყო მისი შემცვლელი დეპუტატი.

2001-დან 2004 წლამდე იგი მსახურობდა თავისი პარტიის გენერალურ კოორდინატორად. 2001 წლიდან 2004 წლამდე სანჩეს სერენი და შაფიკ ჰანდალი (-ის ლიდერი სამოქალაქო ომის დროს) იყვნენ „სოციალისტური რევოლუციური მიმდინარეობის“ ლიდერები — ეს იყო -ის „ორთოდოქსული და რადიკალური“ ფრაქცია საკანონმდებლო ასამბლეაში. კიხანომ არჩევნების შედეგი გაყალბებულად გამოაცხადა და შეიარაღებულ ძალებს სიტუაციაში ჩარევისკენ მოუწოდა, თუმცა მოგვიანებით უარყო, რომ ამგვარ ინტერვენციას ან სახელმწიფო გადატრიალებას ითხოვდა. უმაღლესმა საარჩევნო სასამართლომ სანჩეს სერენის გამარჯვება 2014 წლის 13 მარტს დაამტკიცა და უარყო -ს მოთხოვნა ხმების ხელახლა დათვლის შესახებ.

სანჩეს სერენი გახდა პირველი ყოფილი პარტიზანული შენაერთის მეთაური, რომელიც სალვადორის პრეზიდენტი გახდა; იგი იყო მესამე პირი, ვინც კენჭი იყარა პრეზიდენტობაზე 1999 წელს ფაკუნდო გუარდადოსა და 2004 წელს ჰანდალის შემდეგ. სანჩეს სერენი ასევე იყო მეორე ყოფილი პარტიზანი, რომელიც ლათინური ამერიკის ქვეყნის პრეზიდენტი დემოკრატიულად გახდა, 2010 წელს ურუგვაელი ხოსე მუხიკას შემდეგ.

2018 წლის აგვისტოში მისმა მთავრობამ გადაწყვიტა დიპლომატიური ურთიერთობების დამყარება ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკასთან.

სანჩეს სერენის პრეზიდენტობის დროს დაახლოებით 23,000 სალვადორელი გახდა მკვლელობის მსხვერპლი, რაც საშუალოდ დღეში 13 მკვლელობას შეადგენს.

პოსტ-პრეზიდენტობა
2020 წლის დეკემბერში სანჩეს სერენმა და მისმა ოჯახმა სალვადორი დატოვეს და ნიკარაგუაში წავიდნენ. 2021 წლის 22 ივლისს სალვადორის გენერალურმა პროკურორმა როდოლფო დელგადომ გასცა სანჩეს სერენის დაპატიმრების ბრძანება მითვისების, უკანონო გამდიდრებისა და 530,000 დოლარამდე ფულის გათეთრების ბრალდებით. რამდენიმე დღის შემდეგ, 2021 წლის 30 ივლისს, ნიკარაგუის შინაგან საქმეთა სამინისტრომ სანჩეს სერენს, მის მეუღლეს (მარგარიტა ვილიალტა დე სანჩესი) და მის სამ შვილს ნიკარაგუის მოქალაქეობა მიანიჭა.

პირადი ცხოვრება
სანჩეს სერენი 1968 წელს დაქორწინდა ვილიალტაზე. წყვილს ოთხი შვილი ჰყავს: ანტონიო, კლაუდია, ფატიმა და ივეტი.