iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ინტეგრალური ნაციონალიზმი

ინტეგრალური ნაციონალიზმი ― პოლიტიკური იდეოლოგია და რადიკალური ავტორიტარული ნაციონალიზმის ფორმა, რომელიც ერს სოციალური არსებობის უმაღლეს ორგანულ ფორმად მიიჩნევს. ამ კონცეფციის ფარგლებში, ერის ინტერესები ინდივიდის, სოციალური ჯგუფების, სხვა სახელმწიფოებისა და მთლიანად კაცობრიობის ინტერესებზე მაღლა დგას. იდეოლოგია გულისხმობს მოქალაქეების დაქვემდებარებას ერთიანი ეროვნული მიზნისადმი, ძლიერი სახელმწიფოებრივი ძალაუფლების, დისციპლინისა და ლიბერალური ინდივიდუალიზმის უარყოფის მიმართ.

ტერმინის ისტორია
ტერმინი სამეცნიერო ლიტერატურაში ფართოდ გავრცელდა საუკუნის პირველ ნახევარში. თანამედროვე ნაციონალიზმის ისტორიულ ევოლუციაში (1928), ამერიკელმა ისტორიკოსმა კარლეტონ ჰეისმა ინტეგრალური ნაციონალიზმი თანამედროვე ნაციონალიზმის ერთ-ერთ მთავარ ფორმად განსაზღვრა.

ფრანგი მოაზროვნეები შარლ მორასი და მორის ბარესი ამ იდეოლოგიის ინტელექტუალურ წინამორბედებად ითვლებიან. საუკუნის ბოლოს ისინი ასოცირდებოდნენ (ფრანგული მოძრაობის) მოძრაობასთან, რომელიც ეწინააღმდეგებოდა ლიბერალიზმს, პარლამენტარიზმსა და დემოკრატიულ ინსტიტუტებს. მორასი იცავდა მონარქიის, ეროვნული ერთიანობისა და სახელმწიფოს ინდივიდუალურ უფლებებზე პრიორიტეტის იდეებს.

ინტეგრალური ნაციონალიზმი ხასიათდება შემდეგი მახასიათებლებით:

ერის, როგორც უმაღლესი პოლიტიკური და მორალური ღირებულების აღიარება;
საზოგადოების, როგორც ერთიანი ორგანული მთლიანობის, წარმოდგენა;
ინდივიდის დაქვემდებარება სახელმწიფოსა და ერის ინტერესებისადმი;
ლიბერალიზმის, ინდივიდუალიზმისა და კლასობრივი ბრძოლის უარყოფა;
დისციპლინის, ძალისა და პოლიტიკური ნების კულტი;
მმართველობის ავტორიტარული ან დიქტატორული ფორმების მხარდაჭერა;
საერთაშორისო თანამშრომლობისადმი ეჭვი;
მილიტარიზმისა და ექსპანსიონისტური პოლიტიკისადმი მიდრეკილება.

შედარება ნაციონალიზმის სხვა ფორმებთან
გერმანელმა მეცნიერმა პიტერ ალტერმა ინტეგრალური ნაციონალიზმი დააპირისპირა ე.წ. რისორჯიმენტოს ნაციონალიზმს. მიუხედავად იმისა, რომ ეს უკანასკნელი იყო საკუთარი სახელმწიფოს შექმნის მსურველი ხალხებისთვის, როგორიცაა საუკუნის იტალია და საბერძნეთი, ინტეგრალური ნაციონალიზმი უფრო ხშირად გამოვლინდა დამოუკიდებელ სახელმწიფოებში, რომლებიც ცდილობდნენ შიდა კონსოლიდაციასა და თავიანთი ძალაუფლების განმტკიცებას.

ისტორიოგრაფია ხშირად მოიხსენიებს იტალიის პოლიტიკურ რეჟიმებს ფაშისტური პერიოდისა და გერმანიის პოლიტიკურ რეჟიმებს ნაციონალ-სოციალისტური პერიოდის დროს, როგორც ინტეგრალური ნაციონალიზმის გამოვლინებებს, სადაც ეროვნული ერთიანობა შერწყმული იყო დიქტატურასთან, მილიტარიზმთან და ოპოზიციის ჩახშობასთან.

ზოგიერთმა მკვლევარმა ასევე შენიშნა მესიანური ინტეგრალური ნაციონალიზმის გარკვეული მახასიათებლები საბჭოთა კავშირის პოლიტიკურ კულტურაში, განსაკუთრებით სახელმწიფოს გლობალური ისტორიული მისიის კონცეფციაში.

ინტეგრალური ნაციონალიზმი გააკრიტიკეს ინდივიდუალური უფლებების უარყოფის, პოლიტიკური ძალადობის, უმცირესობების მიმართ შეუწყნარებლობისა და საზოგადოებაზე სახელმწიფოს სრული კონტროლისკენ სწრაფვის გამო. ბევრი მკვლევარი მას საუკუნის ავტორიტარული და ტოტალიტარული რეჟიმების ერთ-ერთ იდეოლოგიურ წინაპირობად მიიჩნევს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1369

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1369 მიღებულია 2001 წლის 14 სექტემბერს, ერიტრეასა და ეთიოპიას შორის არსებული ვითარების შესახებ 1298-ე (1999), 1308-ე (2000), 1312-ე (2000), 1320-ე (2000) და 1344-ე (2001) რეზოლუციების დადასტურების შემდეგ, საბჭომ გაეროს მისიას ეთიოპიასა და ერითრეაში მანდატი 2002 წლის 15 მარტამდე გაუგრძელა.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
უშიშროების საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა, რომ როგორც ერიტრეამ, ისე ეთიოპიამ უნდა სცენ პატივი საერთაშორისო სამართალს, ჰუმანიტარულ სამართალს, ადამიანის უფლებებსა და ლტოლვილთა შესახებ სამართალს და უზრუნველყონ საერთაშორისო ჰუმანიტარული პერსონალის უსაფრთხოება და დაცულობა. საბჭომ კვლავ დაადასტურა მხარდაჭერა ორივე ქვეყნის მთავრობას შორის ხელმოწერილი „ყოვლისმომცველი სამშვიდობო შეთანხმების“ მიმართ და მიესალმა შეთანხმებების იმპლემენტაციას დროებითი უსაფრთხოების ზონისა და საზღვრებისა და საპრეტენზიო კომისიების ჩამოყალიბების გზით.

დადგენილებები
-ს მანდატის გაგრძელებასთან ერთად, მხარეებს მოუწოდეს სრულიად ითანამშრომლონ მის პირად შემადგენლობასთან. საბჭომ ხაზგასმით აღნიშნა, რომ -ს დასრულება დაკავშირებული იყო სასაზღვრო კომისიის მუშაობის დასრულებასთან ეთიოპია-ერიტრეის საზღვრის დემარკაციის საკითხში და ხაზი გაუსვა, რომ დროებითი უსაფრთხოების ზონა სრულად დემილიტარიზებული უნდა ყოფილიყო. მხარეებს მოუწოდეს შემდეგი ზომების გატარებისკენ:

(ა) უზრუნველყონ -ს გადაადგილების თავისუფლება, რათა მან შეძლოს დროებითი უსაფრთხოების ზონიდან ჩრდილოეთით და სამხრეთით 15 კილომეტრიანი ზონის მონიტორინგი;

(ბ) ხელი შეუწყონ საჰაერო დერეფნის შექმნას დედაქალაქებს — ადის-აბებასა და ასმარას შორის;

(გ) ერითრეას უნდა წარედგინა ინფორმაცია დროებითი უსაფრთხოების ზონის შიგნით არსებული პოლიციისა და მილიციის შესახებ;

(დ) ეთიოპიას უნდა წარედგინა ინფორმაცია ნაღმების ველების შესახებ;

(ე) ერითრეას უნდა დაედო შეთანხმება ძალების სტატუსის შესახებ
;

(ვ) გაეთავისუფლებინათ და დაებრუნებინათ სამხედრო ტყვეები;

(ზ) შეესრულებინათ ფინანსური ვალდებულებები სასაზღვრო კომისიის მიმართ.

მხარეებს ასევე სთხოვეს ნდობის აღდგენის ღონისძიებების განხილვა, მათ შორის ერთმანეთის, მოქალაქეებისადმი ჰუმანური მოპყრობა, თავშეკავება საჯარო განცხადებებში და დახმარება ორ ქვეყანას შორის ორგანიზაციების კონტაქტებში. საერთაშორისო საზოგადოებას მოუწოდეს, მხარი დაეჭირათ სამშვიდობო პროცესისთვის ნებაყოფლობითი შენატანებით, რეაბილიტაციისა და განვითარების ხელშეწყობით, დემობილიზებული ჯარისკაცების რეინტეგრაციითა და რეგიონში იარაღის ნაკადების შეკავებით.

საბოლოოდ, ეთიოპიასა და ერიტრეას მოუწოდეს, ძალისხმევა მიემართათ საკუთარი ეკონომიკის რეკონსტრუქციისა და განვითარებისკენ და არა შეიარაღების შესყიდვისკენ. საბჭო გააგრძელებდა ალჟირის შეთანხმებებისა და მოცემული რეზოლუციის შესრულების მონიტორინგს მანამ, სანამ -ს მანდატი კვლავ განახლდებოდა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1108

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1108 ერთხმად მიიღეს 1997 წლის 22 მაისს, დასავლეთ საჰარის შესახებ ყველა წინა რეზოლუციის დადასტურების შემდეგ, საბჭომ დასავლეთ საჰარაში რეფერენდუმის ჩატარების მიზნით გაეროს მისიის მანდატი 1997 წლის 30 სექტემბრამდე გააგრძელა.

უშიშროების საბჭო მიესალმა გენერალური მდივნის, კოფი ანანის განზრახვას, შეაფასოს დასავლეთ საჰარაში არსებული ვითარება სპეციალური პირადი წარმომადგენლის რეკომენდაციებზე დაყრდნობით. საბჭომ კვლავ დაადასტურა თავისი ერთგულება დასავლეთ საჰარის ხალხის თვითგამორკვევისთვის თავისუფალი და სამართლიანი რეფერენდუმის ჩატარებისადმი, მოწესრიგების გეგმის შესაბამისად.

მანდატის 1997 წლის 30 სექტემბრამდე გაგრძელებით, რეზოლუციამ ორივე მხარეს მოუწოდა, ითანამშრომლონ გენერალური მდივნის პირად წარმომადგენელთან, ჯეიმს ბეიკერთან, და გამოიჩინონ პოლიტიკური ნება მაროკოსა და პოლისარიოს ფრონტს შორის არსებულ დავაში ჩიხური მდგომარეობის დასაძლევად. პირად წარმომადგენელს დაევალა რეკომენდაციის მომზადება იმის შესახებ, შესაძლებელია თუ არა მოწესრიგების გეგმის განხორციელება მისი ამჟამინდელი ფორმით, შესაძლებელია თუ არა ურთიერთმისაღები ცვლილებების შეტანა, თუ საჭიროა კონფლიქტის გადაჭრის სხვა გზის მოძებნა. საბოლოოდ, გენერალურ მდივანს დაევალა, 1997 წლის 15 სექტემბრამდე წარუდგინოს საბჭოს ანგარიში, რომელიც მოიცავს მის შეფასებებს დასავლეთ საჰარაში არსებული ვითარების ყველა ასპექტის შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1056

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1056, მიიღეს 1996 წლის 29 მაისს, მას შემდეგ, რაც კიდევ ერთხელ დადასტურდა ყველა წინა რეზოლუცია დასავლეთ საჰარის შესახებ. საბჭომ განიხილა დასავლეთ საჰარის „მოწესრიგების გეგმა“ , მათ შორის ამომრჩეველთა იდენტიფიკაციის პროცესის შეჩერება, და 1996 წლის 30 ნოემბრამდე გააგრძელა დასავლეთ საჰარაში რეფერენდუმის ჩატარების მიზნით შექმნილი გაეროს მისიის მანდატი.

უშიშროების საბჭომ ხაზი გაუსვა ცეცხლის შეწყვეტის მნიშვნელობას, როგორც გაეროს სამშვიდობო გეგმის ნაწილს. სირთულეების მიუხედავად, თვითგამორკვევის რეფერენდუმისთვის იდენტიფიცირებული იყო 60,000-ზე მეტი ამომრჩეველი. შემდგომი პროგრესის მისაღწევად, საბჭომ განაცხადა, რომ ორივე მხარეს ჰქონდა საკუთარი ხედვა რეფერენდუმის შემდგომ პერიოდთან დაკავშირებით.

საბჭომ კვლავ დაადასტურა თავისი ერთგულება დასავლეთ საჰარის ხალხისთვის თვითგამორკვევის რეფერენდუმის ჩატარებისადმი, „მოწესრიგების გეგმის“ შესაბამისად. მან გამოხატა სინანული იმის გამო, რომ მხარეებს არ სურდათ -სთან თანამშრომლობა ამომრჩეველთა იდენტიფიკაციის დასასრულებლად, რის გამოც პროცესი შეჩერდა. რეზოლუცია დაეთანხმა გენერალური მდივნის, ბუტროს ბუტროს-გალის რეკომენდაციას -ს სამხედრო კომპონენტის 20%-ით შემცირების შესახებ, რადგან ეს გავლენას არ მოახდენდა სამშვიდობო ძალების ოპერატიულ შესაძლებლობებზე. უშიშროების საბჭომ კმაყოფილებით აღნიშნა, რომ მხარეები იცავდნენ ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმს და მოუწოდა მათ კეთილი ნების გამოვლენისკენ პოლიტპატიმრების გათავისუფლებისა და სამშვიდობო გეგმის იმპლემენტაციის დაჩქარების გზით.

საბჭომ მხარი დაუჭირა გენერალური მდივნის წინადადებას პოლიტიკური ოფისის შენარჩუნების შესახებ მხარეებს შორის დიალოგის გასაგრძელებლად. მას შემდეგ, რაც -ს მანდატი 1996 წლის 30 ნოემბრამდე გაგრძელდა, საბჭომ ხაზგასმით აღნიშნა, რომ თუ მაროკოსა და „პოლისარიოს ფრონტს“ შორის პროგრესი არ იქნებოდა მიღწეული, განიხილებოდა მისიის შემდგომი შემცირება. თუმცა, პროგრესის შემთხვევაში, მხარდაჭერილი იქნებოდა იდენტიფიკაციის პროცესის განახლება. დასასრულს, რეზოლუციამ გენერალურ მდივანს მოსთხოვა 1996 წლის 10 ნოემბრისთვის წარედგინა ანგარიში წინამდებარე რეზოლუციის შესრულების შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1622

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1622 ერთხმად იქნა მიღებული 2005 წლის 13 სექტემბერს. მას შემდეგ, რაც საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა ერიტრეასა და ეთიოპიას შორის არსებულ ვითარებაზე მიღებული ყველა წინა რეზოლუცია, განსაკუთრებით 1586-ე (2005) რეზოლუცია, საბჭომ ეთიოპიასა და ერიტრეაში გაეროს მისიის მანდატი 2006 წლის 15 მარტამდე გააგრძელა.

ერიტრეამ აღნიშნულ რეზოლუციას „უძლური, აზრს მოკლებული და საცოდავი“ უწოდა.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
უშიშროების საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა მხარდაჭერა ორ ქვეყანას შორის სამშვიდობო პროცესის მიმართ და ხაზი გაუსვა -ს როლს „ალჟირის შეთანხმებისა“ და სასაზღვრო კომისიის მიერ ერთობლივი საზღვრის შესახებ მიღებული გადაწყვეტილების აღსრულების ხელშეწყობაში. საბჭომ გამოხატა შეშფოთება ეთიოპია-ერიტრეის სასაზღვრო კომისიის მიერ დადგენილი საზღვრის დემარკაციის შეფერხების გამო და განაცხადა, რომ ამის გარეშე რეგიონში სრული მშვიდობის მიღწევა შეუძლებელია.

რეზოლუციამ გამოხატა შეშფოთება დროებითი უსაფრთხოების ზონის მახლობლად სამხედრო ძალების მაღალი კონცენტრაციის გამო და ყურადღება გაამახვილა გენერალური მდივნის, კოფი ანანის რეკომენდაციებზე ორ ქვეყანას შორის არსებული პოლიტიკური ჩიხის მოსაგვარებლად.

აქტები
რეზოლუციამ -ს მანდატი 2006 წლის 15 მარტამდე გააგრძელა და დაამტკიცა ოპერაციის რეკონფიგურაცია, აგრეთვე სამხედრო მეთვალყურეთა რაოდენობის 10 პერსონალით გაზრდა. ორივე მხარეს მოუწოდეს შეასრულონ „ალჟირის შეთანხმებით“ ნაკისრი ვალდებულებები და აღასრულონ სასაზღვრო კომისიის გადაწყვეტილება, რათა ამ უკანასკნელმა შეძლოს თავისი მანდატის შესრულება. მხარეებს კიდევ ერთხელ მოეთხოვათ -სთან თანამშრომლობა, გაეროს პერსონალის დაცვა და თავის შეკავება დროებითი უსაფრთხოების ზონის მომიჯნავე ტერიტორიებზე ჯარების გაზრდისა თუ ძალის გამოყენების მუქარისგან. საბჭომ შეშფოთება გამოთქვა ეთიოპიასა და ერიტრეაში გაუარესებული ჰუმანიტარული მდგომარეობის გამო.

საბჭომ დაადასტურა ორ ქვეყანას შორის დიალოგისა და დიპლომატიური ურთიერთობების ნორმალიზების მნიშვნელობა. ამავდროულად, ერიტრეას მოუწოდეს, გაეხსნა ასმერადან ბარენტუსკენ მიმავალი გზა -ს ტრანსპორტისთვის და გაეუქმებინა შეზღუდვები ჰუმანიტარული დახმარების ორგანიზაციების საქმიანობაზე.

დასასრულს, გენერალურ მდივანს ეთხოვა ვითარებაზე მჭიდრო მონიტორინგი და -ს მანდატის გადახედვა სამშვიდობო პროცესში მიღწეული ნებისმიერი პროგრესის გათვალისწინებით.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1059

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1059 რომელიც ერთხმად მიიღეს 1996 წლის 31 მაისს, ლიბერიაში არსებული ვითარების შესახებ ყველა წინა რეზოლუციის, განსაკუთრებით 1041-ე რეზოლუციის (1996) გახსენების შემდეგ, საბჭომ ლიბერიაში გაეროს დამკვირვებელთა მისიის მანდატი 1996 წლის 31 აგვისტომდე გაახანგრძლივა და ქვეყანაში არსებული უსაფრთხოების მდგომარეობა განიხილა.

ლიბერიაში ძალადობა აბუჯას შეთანხმების დარღვევით გამწვავდა და უშიშროების საბჭომ ხაზი გაუსვა დედაქალაქ მონროვიას, როგორც უსაფრთხო ზონის მნიშვნელობას. ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმის დაცვა დასრულდა და საომარი მოქმედებები განახლდა, მათ შორის დედაქალაქშიც. მიუხედავად იმისა, რომ დასავლეთ აფრიკის ქვეყნების ეკონომიკური თანამეგობრობის მონიტორინგის ჯგუფმა ქალაქში დამატებითი ჯარები განათავსა, დასავლეთ აფრიკის ქვეყნების ეკონომიკურმა თანამეგობრობამ მიიღო მექანიზმი აბუჯას შეთანხმების იმპლემენტაციის განახლებისთვის.

უშიშროების საბჭომ ლიბერიაში -ის სადამკვირვებლო ძალების მანდატი 1996 წლის 31 აგვისტომდე გაახანგრძლივა, ხოლო უსაფრთხოების გაუარესებული მდგომარეობის გამო, მისიის შემადგენლობა დროებით შემცირდა გენერალური მდივნის, ბუტროს ბუტროს-გალის ბრძანებით. დაიგმო ყველა თავდასხმა -ზე (-ის სამშვიდობო ძალები), -სა და ჰუმანიტარული დახმარების სააგენტოებზე, ისევე როგორც მათი ქონების გაძარცვა. მხარეებს მოუწოდეს, დაეცვათ თავიანთი შეთანხმებები, დაეცვათ ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმი და გასულიყვნენ მონროვიიდან. ყველა ქვეყანას შეახსენეს 788-ე რეზოლუციით (1992) ლიბერიის წინააღმდეგ დაწესებული იარაღის ემბარგოს დაცვა და დარღვევების შესახებ შეტყობინება იმ კომიტეტისთვის, რომელიც 985-ე რეზოლუციით (1995) შეიქმნა.

1059-ე რეზოლუცია დასრულდა -ის პოზიციის მხარდაჭერით, რომელიც გულისხმობს ნებისმიერი იმ მთავრობის არაღიარებას, რომელიც ლიბერიაში ხელისუფლებაში ძალის გამოყენებით მოვიდოდა. იმ პირთა წინააღმდეგ, რომლებიც მუდმივად არღვევდნენ უშიშროების საბჭოს რეზოლუციებს, განხილული იქნებოდა შემდგომი ზომების მიღება.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1064

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1064 რომელიც ერთხმად მიიღეს 1996 წლის 11 ივლისს, 696-ე რეზოლუციისა (1991) და ანგოლის შესახებ ყველა შემდგომი რეზოლუციის დადასტურების შემდეგ, საბჭომ განიხილა სამშვიდობო პროცესი და ანგოლაში გაეროს მესამე საკონტროლო მისიის მანდატი 1996 წლის 11 ოქტომბრამდე გაახანგრძლივა.

უშიშროების საბჭომ ხაზი გაუსვა ანგოლის მთავრობასა და -ს შორის არსებული სხვადასხვა სამშვიდობო შეთანხმების, მათ შორის ლუსაკას პროტოკოლის, დროული იმპლემენტაციის მნიშვნელობას. ბოლო პერიოდში მიღწეული იყო გარკვეული პროგრესი, თუმცა რეალიზაციის საერთო ტემპი ძალიან ნელი იყო. მოლაპარაკებები არმიის ქვედანაყოფის ფორმირებაზე წარმატებით დასრულდა და ასევე მიაღწიეს შეთანხმებას ერთიანობის მთავრობის ჩამოყალიბებაზე. ადამიანის უფლებების პატივისცემა და ანგოლის საზოგადოების დემილიტარიზაცია მნიშვნელოვანი იყო, ხოლო საბოლოდ ანგოლის ეკონომიკის აღდგენა აუცილებელ პირობას წარმოადგენდა ხანგრძლივი მშვიდობისთვის.

ორივე მხარემ დაიმსახურა შექება სამხედრო ჩარჩო შეთანხმებისა და ანგოლის არმიაში -ს ჯარების ინტეგრაციის დაწყების და ამოქმედების გამო. მათ ასევე იმუშავეს საკონტროლო-გამშვები პუნქტების გაუქმებაზე, ძირითადი გზების ხელახლა გახსნასა და -ს 52000 ჯარისკაცის დისლოკაციაზე (კვარტირებაზე), რაც საბჭომ მოიწონა. -ს ეთხოვა თავისი იარაღისა და საბრძოლო მასალის გადაცემა -ისთვის. ანგოლის მთავრობამ ასევე გამოსცა კანონი ამნისტიის შესახებ და დაიწყო სამოქალაქო განიარაღების პროგრამა.

აღინიშნა მტრული პროპაგანდის შემცირება და ყველა მხარეს შეახსენეს, რომ შეეწყვიტათ მსგავსი ინფორმაციის გავრცელება. რეზოლუციამ და უშიშროების საბჭომ ასევე დაგმო დაქირავებული მებრძოლების გამოყენება და გენერალურ მდივანს, ბუტროს ბუტროს-გალის, სთხოვა 1996 წლის 1 ოქტომბრისთვის წარედგინა ანგარიში ამ რეზოლუციის შესრულების შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1363

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1363, მიიღეს 2001 წლის 30 ივლისს, მას შემდეგ, რაც კიდევ ერთხელ დადასტურდა ყველა რეზოლუცია ავღანეთში არსებული ვითარების შესახებ, მათ შორის 1267 (1999) და 1333 (2000) რეზოლუციები. საბჭომ სთხოვა გენერალურ მდივანს, შეექმნა მექანიზმი „თალიბანის“ წინააღმდეგ დაწესებული სანქციების შესრულების მონიტორინგისთვის.

უშიშროების საბჭომ დაადგინა, რომ ავღანეთში არსებული ვითარება საფრთხეს უქმნიდა საერთაშორისო მშვიდობასა და უსაფრთხოებას და, გაეროს წესდების თავის შესაბამისად მოქმედმა, მოუწოდა ყველა ქვეყანას, დაეცვათ „თალიბანის“, „ალ-კაიდასა“ და ოსამა ბინ ლადენის წინააღმდეგ მანამდე დაწესებული სანქციები. საბჭომ სთხოვა გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს, 30 დღის ვადაში შეექმნა მექანიზმი შემდეგი მიზნებისთვის:

(ა) 1267-ე და 1333-ე რეზოლუციებით გათვალისწინებული ღონისძიებების შესრულების მონიტორინგი;
(ბ) „თალიბანის“ კონტროლის ქვეშ მყოფი ავღანეთის ტერიტორიის მეზობელი სახელმწიფოებისთვის დახმარების გაწევა სანქციების იმპლემენტაციის პროცესში;
(გ) დაწესებული ზომების დარღვევის ფაქტების გამოძიება.

ეს მექანიზმი უნდა შემდგარიყო ნიუ-იორკში ბაზირებული ხუთამდე ექსპერტისგან დაკომპლექტებული მონიტორინგის ჯგუფისგან, რომელიც თვალყურს ადევნებდა იარაღის ემბარგოს, ტერორიზმთან ბრძოლისა და ფულის გათეთრების წინააღმდეგ მიმართული ზომების შესრულებას,ასევე მათ კოორდინაციაში მყოფი 15-წევრიანი დამხმარე ჯგუფისგან, რომელიც ავღანეთის მეზობელ სახელმწიფოებში განთავსდებოდა. მონიტორინგის ჯგუფს ანგარიში უნდა წარედგინა უშიშროების საბჭოს 1267-ე რეზოლუციით შექმნილი კომიტეტისთვის, რომელიც, თავის მხრივ, ანგარიშს წარუდგენდა უშიშროების საბჭოს.

ყველა ქვეყანას ეთხოვა, გაემკაცრებინათ და აღესრულებინათ სანქციები შიდასახელმწიფოებრივი კანონმდებლობის მეშვეობით იმ ფიზიკური და იურიდიული პირების წინააღმდეგ, რომლებიც მათ ტერიტორიაზე მოქმედებდნენ, რათა აღეკვეთათ დაწესებული ზომების დარღვევა.შემდგომში ყველა სახელმწიფოს შესთავაზეს, ეცნობებინათ თავიანთი მოკვლევის შედეგები კომიტეტისთვის, გარდა იმ შემთხვევებისა, როდესაც ეს ზიანს მიაყენებდა მათ გამოძიებას. დასასრულს, გენერალურ მდივანს მოუწოდეს, უზრუნველეყო მონიტორინგის მექანიზმის მხარდაჭერა, ხოლო საბჭომ განაცხადა თავისი განზრახვის შესახებ, გადაეხედა დაწესებული ზომებისთვის მონიტორინგის მექანიზმის მიერ მოწოდებული ინფორმაციის საფუძველზე.

კოლუმბიის მიერ ინიციირებული რეზოლუცია ითვალისწინებდა დამკვირვებლების განთავსებას ძირითადად პაკისტანში; „ჩრდილოეთის ალიანსის“ წინააღმდეგ ზომები არ იქნა მიღებული. 1363-ე რეზოლუციის მიღების საპასუხოდ, „თალიბანმა“ და მასთან დაკავშირებულმა დაჯგუფებებმა განაცხადეს, რომ დახოცავდნენ გაეროს დამკვირვებლებს, რომლებიც ავღანეთისა და პაკისტანის საზღვარზე განთავსდებოდნენ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1379

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1379 მიღებულია 2001 წლის 20 ნოემბერს, 1261-ე (1999), 1265-ე (1999), 1296-ე (2000), 1306-ე (2000), 1308-ე (2000), 1314-ე (2000) და 1325-ე (2000) რეზოლუციების დადასტურების შემდეგ, საბჭომ განიხილა დებულებები სამშვიდობო ოპერაციების დროს ბავშვების დაცვის შესახებ და სთხოვა გენერალურ მდივანს, მოეხდინა იმ კონფლიქტის მხარეების იდენტიფიცირება, რომლებიც იყენებდნენ ან იწვევდნენ ბავშვ-ჯარისკაცებს.

1379-ე რეზოლუციის მიღებამდე, პირველმა ბავშვმა, რომელმაც სიტყვით მიმართა უშიშროების საბჭოს — სიერა-ლეონეს ყოფილმა ჯარისკაცმა — მოუწოდა ამ ორგანოს, გაეკეთებინა ყველაფერი შესაძლებელი იმ ახალგაზრდების დასახმარებლად, რომლებიც იძულებულნი იყვნენ ებრძოლათ შეიარაღებული კონფლიქტების დროს მთელ მსოფლიოში.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
უშიშროების საბჭომ აღიარა შეიარაღებული კონფლიქტის გავლენა ბავშვებზე და ამის შედეგები მშვიდობაზე, უსაფრთხოებასა და განვითარებაზე. მან დააფიქსირა თავისი ერთგულება ბავშვებზე შეიარაღებული კონფლიქტის გავლენის აღმოსაფხვრელად და ხაზი გაუსვა ყველა დაინტერესებული მხარის მიერ გაეროს წესდებისა და საერთაშორისო სამართლის დებულებების დაცვის აუცილებლობას.

დადგენილებები
საბჭომ აიღო ვალდებულება, რომ შეიარაღებული კონფლიქტების დროს ბავშვთა დაცვის საკითხს განიხილავდა ყველა იმ თემაზე მსჯელობისას, რომლებსაც საბჭო აწარმოებდა, ხოლო სამშვიდობო ოპერაციების მანდატების განხილვისას გაითვალისწინებდა ბავშვთა დაცვის დებულებებს. მან მხარი დაუჭირა შეიარაღებული კონფლიქტების საკითხებში გენერალური მდივნის სპეციალური წარმომადგენლის, გაეროს ბავშვთა ფონდის , გაეროს ლტოლვილთა უმაღლესი კომისარიატის, გაეროს ადამიანის უფლებათა უმაღლესი კომისრის ოფისისა და სხვათა მიმდინარე მუშაობას. ხაზგასმით აღინიშნა კონფლიქტურ ზონებში ჰუმანიტარული ორგანიზაციების შეუფერხებელი წვდომის მნიშვნელობა.საბჭო ასევე განიხილავდა სანქციების გავლენას ბავშვებზე. გარდა ამისა, საბჭომ განიზრახა შეესწავლა კავშირები შეიარაღებულ კონფლიქტებსა და ტერორიზმს, ძვირფასი მინერალებით უკანონო ვაჭრობას, იარაღის უკანონო ბრუნვასა და სხვა დანაშაულებრივ საქმიანობებს შორის.

შეიარაღებული კონფლიქტის ყველა მხარეს მოუწოდეს:

(ა) პატივი სცენ შეიარაღებულ კონფლიქტებში ბავშვებთან დაკავშირებულ საერთაშორისო სამართლებრივ დოკუმენტებს;

(ბ) დაიცვან და დახმარება გაუწიონ ლტოლვილებსა და იძულებით
გადაადგილებულ პირებს;

(გ) ხელი შეუწყონ და დაიცვან გოგონების უფლებები შეიარაღებული კონფლიქტების დროს;

(დ) დაიცვან ბავშვთა და შეიარაღებული კონფლიქტების საკითხებში გენერალური მდივნის სპეციალური წარმომადგენლის წინაშე აღებული ვალდებულებები;

(ე) უზრუნველყონ ბავშვთა დაცვა სამშვიდობო შეთანხმებებში.

ყველა წევრ სახელმწიფოს, გენერალურ მდივანს, გაეროს ორგანოებსა და სხვადასხვა საერთაშორისო ორგანიზაციას ასევე სთხოვეს, ყურადღება დაეთმოთ შეიარაღებული კონფლიქტის ზონებში ბავშვებისა და ბავშვ-ჯარისკაცების დაცვის საკითხისათვის. გენერალურ მდივან კოფი ანანს დაევალა 2002 წლის 31 ოქტომბრამდე წარედგინა ანგარიში მოცემული რეზოლუციის შესრულების შესახებ და ჩამოეთვალა ის მხარეები, რომლებიც საერთაშორისო ვალდებულებების დარღვევით იწვევდნენ ბავშვებს შეიარაღებულ კონფლიქტებში; შედეგად, დასახელდა 23 ასეთი მხარე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1383

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1383 მიღებულია 2001 წლის 6 დეკემბერს, ავღანეთში არსებული ვითარების შესახებ ყველა რეზოლუციის, განსაკუთრებით კი 1378-ე (2001) რეზოლუციის დადასტურების შემდეგ, საბჭომ მხარი დაუჭირა წინა დღით ხელმოწერილ ბონის შეთანხმებას. აღნიშნული შეთანხმება ეხებოდა ქვეყანაში გარდამავალ პერიოდს, რომელიც მოჰყვა აშშ-ის ინტერვენციას და წინ უძღოდა მუდმივი სახელმწიფო ინსტიტუტების ჩამოყალიბებას.

რეზოლუციის პრეამბულაში საბჭომ ხაზგასმით აღნიშნა ავღანელი ხალხის უფლება, თავად განსაზღვრონ საკუთარი პოლიტიკური მომავალი. საბჭო მზად იყო დახმარებოდა ავღანელ ხალხს ქვეყანაში კონფლიქტების დასრულებაში, მისი ტერიტორიის ტერორიზმის ბაზად გამოყენების აღკვეთაში, ასევე მშვიდობის, სტაბილურობისა და ადამიანის უფლებების პატივისცემის ხელშეწყობაში. საბჭომ აღნიშნა, რომ ბონის შეთანხმებით გათვალისწინებული დროებითი ზომები საფუძველს უყრიდა გენდერული და ეთნიკური თვალსაზრისით წარმომადგენლობითი მთავრობის ჩამოყალიბებას.

ბონის შეთანხმების მხარდაჭერით, რეზოლუციამ მოუწოდა ყველა ავღანურ დაჯგუფებას, სრულად განეხორციელებინათ შეთანხმება ავღანეთის დროებით ადმინისტრაციასთან თანამშრომლობით, რომელიც უფლებამოსილების შესრულებას 2001 წლის 22 დეკემბრიდან შეუდგებოდა. საბჭომ გამოხატა მზადყოფნა, მიეღო შემდგომი ზომები დროებითი ინსტიტუტების მხარდასაჭერად გენერალური მდივნის, კოფი ანანის ანგარიშის საფუძველზე. ავღანურ მხარეებს მოუწოდეს, უზრუნველეყოთ ჰუმანიტარული ორგანიზაციების შეუფერხებელი წვდომა.

დასასრულს, ყველა დონორს ეთხოვა, სპეციალურ წარმომადგენელ ლახდარ ბრაჰიმისთან და გაეროს ორგანოებთან თანამშრომლობით, დახმარება გაეწიათ ავღანეთის რეაბილიტაციის, აღდგენისა და რეკონსტრუქციის პროცესში.