iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
თამბაქო

თამბაქო — ერთ- და მრავალწლოვან მცენარეთა გვარი ძაღლყურძენასებრთა ოჯახისა. ნაყოფი კოლოფია. ამერიკასა და ავსტრალიაში გავრცელებულია 60-ზე მეტი სახეობა. კულტივირებულია 2 სახეობა: კულტურული ანუ მოსაწევი თამბაქო და წეკო . დეკორატიულ მებაღეობაში თამბაქოს ისეთ სახეობებს იყენებენ, რომლებსაც დიდი ფოთლები და სურნელოვანი ყვავილები აქვს.

მოსაწევი თამბაქო მრავალწლოვანი მცენარეა, მაგრამ მოჰყავთ როგორც ერთწლოვანი. აქვს სწორი, მომრგვალო, 2,5 მ-მდე სიმაღლის ღერო, რომელიც ზემოთ დატოტვილია. ფოთლები ღეროზე მორიგეობითაა განლაგებული, მჯდომარეა ან ყუნწიანი, კიდემთლიანი. ფირფიტა ოვალური, მომრგვალო ან ელიფსურია, ფერად მწვანე (იშვიათად ყვითელი ან მომწვანო-მოყვითალო). ყვავილები ხუთწევრიანი ვარდისფერი, წითელი ან თეთრია, შეკრებილია ციმოზური ტიპის ყვავილედად მთავარ ღეროსა და გვერდითი ტოტების კენწეროებზე. ნაყოფში დიდი რაოდენობითაა წვრილი, მუქი ყავისფერი თესლი (1000 თესლი 60-80 მგ-ს იწონის).

თამბაქოს სავეგეტაციო პერიოდია 135-170 დღე. იგი სითბოსმოყვარული (თესლის გაღივებისათვის ოპტიმალური ტემპერატურა 27-28 °, ღეროსა და ფოთლების ზრდა-განვიტარებისათვის 24-28 °) და ტენის მომთხოვნი (განსაკუთრებით სრული შეფოთვლის პერიოდში) მცენარეა, საკვებ ნივთიერებებსაც დიდი რაოდენობით ითვისებს. კარგად ხარობს მსუბუქ და საშუალო შავმიწებზე, რუხსა და წაბლა ნიადაგებზე. ფოთლის ნაწარმის ხარისხი დამოკიდებულია ცილებისა და ნახშირწყლების შეფარდებაზე, ნიკოტინისა და ეთეროვანი ზეთების შემცველობაზე. თესლი შეიცავს 30-35% ცხიმოვან ზეთს, რომელსაც იყენებენ ტექნიკური მიზნებისათვის (საცხები მასალისათვის).

თამბაქოს სამშობლოდ ითვლება სამხრეთ ამერიკა. ევროპაში (ესპანეთი, პორტუგალია, შემდეგ საფრანგეთი, გერმანია, იტალია) ამერიკიდან შემოიტანეს საუკუნის ბოლოსა და საუკუნის ნახევარში. პირველად მოაშენეს დეკორატიულ და სამკურნალო მცენარედ. რუსეთში თამბაქო გავრცელდა საუკუნის დასაწყისში.

საქართველოში თამბაქო საუკუნის ბოლოს და საუკუნის დასაწყისში შემოიტანეს. ეს იყო დაბალი ხარისხის წეკო. მაღალხარისხოვანი საპაპიროსე თამბაქოს კულტურა კი ჩვენში საუკუნის ნახევარში გავრცელდა. პირველად იგი აფხაზეთში გააშენეს, შემდეგ - აჭარაში და ბოლოს - აღმოსავლეთ საქართველოს რაიონებში (მარნეული, ბოლნისი, ყვარელი, ლაგოდეხი და სხვა).
CD

(კომპაქტ დისკი) — დისკოს ფორმის ინფორმაციის ოპტიკური მატარებელი ცენტრში ხვრელით, რომლიდანაც ინფორმაცია ლაზერის დახმარებით იკითხება. თავდაპირველად, კომპაქტ დისკი შეიქმა აუდიოს ციფრული შენახვისთვის (ე. წ. -), მაგრამ დღესდღეობით იგი ფართოდ გამოიყენება, როგორც ფართო დანიშნულების მქონე მონაცემების მატარებელი მოწყობილობა (ე. წ. -).

აუდიო კომპაქტ დისკები, როგორც წესი, მონაცემების მატარებელი კომპაქტ დისკებისგან განხვავდება და ამიტომაც, -ფლეიერებს მხოლოდ მათი დაკვრა შეუძლიათ (რა თქმა უნდა, კომპიუტერზე ორივე ტიპის დისკის წაკითხვაა შესაძლებელი). არსებობს ისეთი დისკებიც, რომლებზეც ერთდროულად აუდიოინფორმაცია და მონაცემებია ჩაწერილი — მათი მოსმენა შესაძლებელია -ფლეიერზე, ხოლო წაკითხვა კომპიუტერზე.
კომპაქტ-კასეტა

კომპაქტ-კასეტა (; ან უბრალოდ, კასეტა) — ინფორმაციის ანალოგურ-ციფრული მატარებელი. გამოიყენებოდა ციფრული და აუდიოინფორმაციის ჩაწერისთვის. პირველად იგი 1964 წელს კომპანია „ფილიპსმა“ წარმოადგინა. თავისი სიიაფის გამო, საკმაოდ დიდი ხნის მანძილზე (1980-იანების დასაწყისიდან 1990-იანებამდე) იგი ყველაზე პოპულარული აუდიომატარებელი იყო, მაგრამ მოგვიანებით (დაახლოებით, 1990-იანი წლების დასაწყისიდან) მისი ჩანაცვლება თანდათანობით კომპაქტდისკებით მოხდა.
დავით ბაქრაძე

დავით ბაქრაძე (დ. 1 ივლისი, 1972, თბილისი) — ქართველი პოლიტიკოსი, საქართველოს მეშვიდე მოწვევის პარლამენტის ყოფილი თავმჯდომარე.

ბიოგრაფია
1994 წელს დაამთავრა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტი ფიზიკოსის სპეციალობით და სახელმწიფო მართვის ინსტიტუტი სახელმწიფო მოხელის სპეციალობით. არის ფიზიკა-მათემატიკურ მეცნიერებათა კანდიდატი.

1998-2002 წლებში მუშაობდა საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროში. 2002 წლიდან ეროვნული უშიშროების საბჭოში გადავიდა. 2004-2007 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ნაციონალური მოძრაობა — დემოკრატები“. იყო ევროინტეგრაციის საპარლამენტო კომიტეტის თავმჯდომარე. 2008 წლის ვადამდელ საპრეზიდენტო არჩევნებში იყო მიხეილ სააკაშვილის საარჩევნო შტაბის უფროსი. 2008 წლის იანვარში დაინიშნა საქართველოს საგარეო საქმეთა მინისტრად. 2008-2012 წლებში — საქართველოს მე-7 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა — გამარჯვებული საქართველოსთვის“. 2008 წლის ივნისიდან 2012 წლის 21 ოქტომბრამდე იყო საქართველოს პარლამენტის თავმჯდომარე. 2012-2016 წლებში — საქართველოს მე-8 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა — „მეტი სარგებელი ხალხს“.
2016-2020 წლებში — საქართველოს მე-9 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა“.

2017 წლის 27 მაისს არჩეულ იქნა „ევროპული საქართველოს“ თავმჯდომარედ. 2018 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში მონაწილეობას იღებდა როგორც ევროპული საქართველოს საპრეზიდენტო კანდიდატი. პირველ ტურში მან მესამე ადგილი დაიკავა და მეორე ტურში მხარდაჭერა გამოუცხადა „ძალა ერთობაშიას“ კანდიდატს გრიგოლ ვაშაძეს.

2020 წლიდან არის საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ბაქრაძე, უგულავა, ბოკერია - ევროპული საქართველო — მოძრაობა თავისუფლებისთვის“.

2021 წლის 10 აპრილს დატოვა „ევროპული საქართველო“.
რიტა ჰეიუორთი

რიტა ჰეიუორთი ( ნამდვილი სახელი: მარგარიტა კარმენ დოლორეს კანსინო; დ. 17 ოქტომბერი, 1918, ბრუკლინი, ნიუ-იორკი — გ. 14 მაისი, 1987, ნიუ-იორკი, აშშ) — ესპანური და ანგლო-ირლანდიური წარმომავლობის ამერიკელი მსახიობი, რომელმაც პოპულარობა 1940-იან წლებში მოიპოვა, როგორც ეპოქის წამყვანმა სექს-სიმბოლომ. იმის მიუხედავად, რომ იმ პერიოდში ესპანური წარმომავლობის მსახიობების შესახებ აშშ-ში მცარი შეხედულება იყო ჩამოყალიბებული, ჰეიუორთი დღეს ფართოდაა აღიარებულ ჰოლივუდის „ოქროს ხანის“ ერთ-ერთ პირველ ესპანელ-ამერიკელ „სექსის ქალღმერთად“.
ჯუდი ჰოლიდეი

ჯუდი ჰოლიდეი ( ნამდვილი სახელი — ჯუდი ტუვიმი დ. 21 ივნისი, 1921, ნიუ-იორკი, აშშ — გ. 7 ივნისი, 1965, ნიუ-იორკი, აშშ) — ოსკაროსანი ამერიკელი მსახიობი.

ჯუდი ჰოლიდეი დაიბადა ნიუ-ორკში, რუსეთის იმპერიიდან გადახვეწილი ებრალების ოჯახში. 1938 წელს მან თავისი გვარი (ტუვიმი) ინგლისურ ენაზე თარგმნა და კომიკური კვარტეტის შემადგენლობაში, ამერიკის ღამის კლუბებში გამოსვლა დაიწყო. მალე მას კინოფილმებში გადაღება შესთავაზეს. 1950 წელს მიიღო ოსკარი საუკეთესო მსახიობი ქალისთვის ფილმისთვის „დაბადებული გუშინ“. გარდაიცვალა მკერდის კიბოთი 43 წლის ასაკში.
ბილბორდი (ჟურნალი)

ბილბორდი (ინგლ. ) — ყოველკვირეული ამერიკული ჟურნალი, რომელიც მთლიანად მუსიკის ინდუსტრიას ეძღვნება. ამას გარდა, ჟურნალი აქვეყნებს მთელ მსოფლიოში აღიარებულ მუსიკალურ ჩარტებს, რომლებშიც ყოველკვირეულად ქყვეყნდება სხვადასხვა კატეგორიის ყველაზე პოპულარული სიმღერების და ალბომების სია. ჟურნალის ყველაზე ცნობილი ჩარტია — „ბილბორდის ცხელი 100-ეული“, რომელშიც ჩამოთვლილია ყველა ჟანრის 100 საუკეთესო სიმღერა და სწორედ ეს ჩარტია აშშ-ში აღიარებული, როგორც სიმღერების შეფასების სტანდარტი. „ბილბორდ 200“ მოიცავს ინფორმაციას ალბომების გაყიდვების შესახებ. ბილბორდის პირველი ნომერი გამოიცა ცინცინატში, ოჰაიო, 1894 წლის 1 ნოემბერს უილიამ დონალდსონისა და ჯეიმზ ჰენეგენის მიერ.
მუსიკალური ვიდეო

მუსიკალური ვიდეო არის მოკლემეტრაჟიანი ფილმი ან მუსიკალური ვიდეო, რომელიც თან ახლავს დასრულებულ მუსიკალურ კომპოზიციას, ხშირად - სიმღერას. თანამედროვე მუსიკალური ვიდეოები მარკეტინგული იარაღის სახეს ატარებენ და მათი ძირითადი მიზანია მუსიკალური ჩანაწერების გაყიდვების პრომოუშენი. იმის მიუხედავად, რომ მუსიკალური ვიდეოების ისტორია გაცილებით ადრე იწყება, მათი "ვარსკვლავური საათი" 1980-იან წლებს უკვაშირდება, როდესაც -მ საბოლოოდ განსაზღვრა, თუ როგორი უნდა იყოს მუსიკალური ვიდეოს ფორმატი.
თანავარსკვლავედები

თანავარსკვლავედები — ვარსკვლავური ცის უბნები. მათი კონტურები განსაკუთრებით ბრწყინვალე ვარსვლავების მიხედვით დგინდება.

ცის დაყოფა თანავარსკვლავედებად უძველესი დროიდან მომდინარეობს. ძირითადი თანავარსკვლავედები გამოყვეს და სახელები შეარქვეს მითოლოგიური (ჰერკულესი, პერსევსი, ანდრომედე და სხვა) ან საყოფაცხოვრებო (სასწორი, მშვილდოსანი და სხვა) სფეროდან. დროთა განმავლობაში ზოგიერთი თანავარსკვლავედების საზღვრები ზუსტდებოდა ან არსებულ თანავარსკვლავედებს ყოფდნენ რამდენიმე თანავარსკვლავედებად. საერთაშორისო ასტრონომიული კავშირის 1922 წლის გადაწყვეტილებით ვარსკვლავიერი ცა დაყოფილია 58 თანავარსკვლავედად.

ამჟამად მთელი ცა 88 თანავარსკვლავედადაა დაყოფილი. ყოველი ვარსკვლავი, ხილვადია შეუიარაღებელი თვალით თუ ტელესკოპით, ერთ რომელიმე თანავარსკვლავედს ეკუთვნის. არსებული თანავარსკვლავედის ცალკეულ ვარსკვლავებს ბერძნული ასოებით აღნიშავენ: მათ შორის ყველაე კაშკაშას — ასოთი, მომდევნო სიკაშკაშისას — -თი და ა. შ.

თანავარსკვლავედების კონტურებს სინამდვილეში თითქმის არავითარი მსგავსება არა აქვთ იმ ცხოველებთან და საგნებთან, რომელთა სახელებსაც ისინი ატარებენ. იგივე ითქმის ყველაზე პოპულარულ თანავარსკვლავედზე — დიდ დათვზეც. ჩვენს განედებზე მისი 7 კაშკაშა ვარსკვლავი ჩანს ყოველთვის, წელიწადის ყოველ სეზონში, ღამის ყოველ საათში. ამის მიხედვით შესაძლებელია ვიპოვნოთ მიმართულება ჩრდილოეთ პოლუსისაკენ, აგრეთვე ჰორიზონტის მხარეები.

ასევე არანაირი სამეცნიერო მნიშვნელობა არ აქვს ცის თანავარსკვლავედებად დაყოფას, ე. ი. ეს დაყოფა გარეგნული ნიშნებით ხდება და მას შემთხვევითი ხასიათი აქვს; იგი მხოლოდ ორიენტირების გასაადვილებლად არის საჭირო.

თანავარსკვლავედების სახელწოდებები
ასუანის კაშხალი

ასუანის კაშხალი — ორი კაშხალი მდინარე ნილოსზე ქალაქ ასუანთან - შედარებით ახალი ასუანის მაღალი კაშხალი (არაბ.: ; გამოითქმის: - -'), და ძველი ასუანის დაბალი კაშხალი. ამ საინჟინრო გამაგრებების გარეშე მდინარე ნილოსი ყოველწლიურად წყალდილობებს იწვევდა ზაფხულობით, ვინაიდან ადიდებული წყლები აღმოსავლეთ აფრიკიდან ნილოსში ჩაედინებოდა. ამ დატბორვებს მიწის გამამდიდრებელი მინერალები და სხვა სასარგებლო ნივთიერებები ჩამოჰქონდა, რაც ნილოსის გარშემო მიწას ნაყოფიერსა და იდეალურს ხდიდა სოფლის მეურნეობისთვის.

მდინარის გასწვრივ მოსახლეობის ზრდის გამო აუცილებელი გახდა წყლის დატბორვის კონტროლი სახნავ-სათესი მიწებისა და ბამბის პლანტაციების დასაცავად. ამ პროექტის მიზანი მდინარის მოზღვავებული წყლის შეჩერება იყო, ელექტროენერგიის წარმოებასა და ირიგაციასთან ერთად.
ნინო კასრაძე

ნინო კასრაძე (დ. 3 მარტი, 1970) — ქართველი მსახიობი.

ბიოგრაფია
ნინო კასრაძე დაიბადა 1970 წლის 3 მარტს, თბილისში. 1993 წელს დაამთავრა შოთა რუსთაველის თეატრისა და კინოს უნივერსიტეტის სამსახიობო ფაკულტეტი და შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო თეატრის მსახიობი იყო ამავე წლიდან.

ფილმოგრაფია
1996: „ორფეოსის სიკვდილი“ (ნინო) რეჟ. გიორგი შენგელაია
1996: „მიზერერე“ რეჟ. ზაზა ხალვაში
1999: „მარტოობის ორდენის კავალერი“ რეჟ. ალექსანდრე (ალეკო) ცაბაძე
2000: „ნეტავ აღარ იწვიმოს“ რეჟ. მაია არჩვაძე
2000: „სამოთხე ჩვენი ქალაქის ქუჩებში“ რეჟ. გიორგი გაჩეჩილაძე
2005: „პირველი სიტყვა დაკარგულია“ რეჟ. გიორგი წიქარიშვილი
2005: „გასეირნება ყარაბაღში“ (ნანა) რეჟ. ლევან თუთბერიძე
2009: „ბედნიერება“ რეჟ. სალომე (ნუცა) ალექსი-მესხიშვილი
2013: „დინოზავრი“ რეჟ. მარგო ზუბაშვილი
2019: „კომეტები“ რეჟ. თამარ შავგულიძე
2014: „კრედიტის ლიმიტი“
2021: „სამურაი დასვენების ჟამს“

სერიალები
ჩემი ცოლის დაქალები

ნათამაშები როლები
რუსთაველის თეატრი
ბერტოლტ ბრეხტი „სეჩუანელი კეთილი ადამიანი“ (შენ ტე, შუი ტა) რეჟ. რობერტ სტურუა
დავით კლდიაშვილი „ირინეს ბედნიერება“ (ირინე) რეჟ. ანდრო ენუქიძე
უილიამ შექსპირი „მაკბეტი“ (ლედი მაკბეტი) რეჟ. რობერტ სტურუა
გრიგოლ რობაქიძე „ლამარა“ (ლამარა) რეჟ. რობერტ სტურუა
„კარლო გოცი“ „ქალი-გველი“ (ქერესტანი) რეჟისორები რობერტ სტურუა, დავით საყვარელიძე
„ქალები ნისლში“ (ვიოლინო) ავტორი და რეჟ. ანდრო ენუქიძე
უილიამ შექსპირი „ჰამლეტი“ (გერტრუდა) რეჟ. რობერტ სტურუა
უილიამ შექსპირი „შობის მეთორმეტე ღამე ანუ როგორც გენებოთ“ (ვიოლა) რეჟ. რობერტ სტურუა
დავით კლდიაშვილი „დარისპანის გასაჭირი“ (მართა) რეჟისორები რობერტ სტურუა, ზაზა პაპუაშვილი
კარინე ხოდიკიანი „იაგო“ (დეზდემონა) რეჟ. ა. ღაზანჯიანი
თამაზ ჭილაძე „ჭალას ჩიტი მომკვდარიყო“ (დოდო) რეჟ. რობერტ სტურუა
მაქს ფრიში „ბიდერმანი და ცეცხლისწამკიდებელნი“ (ბაბეტა) რეჟ. რობერტ სტურუა
ირაკლი სამსონაძე, გოგა თავაძე „დაბოლილი მთვარე“ (კაპიტოლინა) რეჟ. გოგა თავაძე
ტომ სტოპარდი „მაგრიტის შემდეგ“ (ტელმა) რეჟ. გოგა თავაძე
სოფოკლე „ელექტრა“ (კლიტემნესტრა) დამდგმელი რეჟ. გრიგორის კარანტინაკისი, რეჟ. ნიკოლოზ ჰაინე-შველიძე
ლაშა ბუღაძე „ლისისტრატე“ (მესამე ქალი) რეჟ. დავით საყვარელიძე
მონაწილეა სპექტაკლებისა: „იაკობის სახარება“, „სტიქსი“, „მალე მოვალ წვიმად“

ჯილდოები, პრემიები და პრიზები
1996: სახელმწიფო პრემია სპექტაკლისათვის „მაკბეტი“
2001: წინანდლის პრემია
სოსო ლაღიძე

იოსებ (სოსო) ლაღიძე (დ. 26 დეკემბერი, 1936, სამტრედია, საქართველოს სსრ, სსრკ — გ. 14 ივლისი, 2018) — ქართული კინოსა და თეატრის მსახიობი. საქართველოს დამსახურებული არტისტი (1980).

დაამთავრა შოთა რუსთაველის სახელობის საქართველოს სახელმწიფო თეატრალური ინსტიტუტის სამსახიობო ფაკულტეტი. 1959–2018 წლებში შოთა რუსთაველის სახელობის აკადემიური თეატრის მსახიობია.
აღსანიშნავი როლებია: ვეფხია ხალიბაური („ამბავი სიყვარულისა“), უფლისწული („სიბრძნე სიცრუისა“), ზაზა ნაკაშიძე („საბრალდებო დასკვნა“), გერა („გვადი ბიგვა“), გოგი („კავკასიური ცარცის წრე“), გრეი („რიჩარდ “), ნიკოლოზ („კვაჭი კვაჭანტირაძე“), საფრანგეთის მეფე („მეფე ლირი“), როსი („მაკბეტი“).

ფილმოგრაფია
1957: „საბუდარელი ჭაბუკი“ (ვალიკო) რეჟ. შოთა მანაგაძე
1958: „სხვისი შვილები“ (გურამი) რეჟ. თენგიზ აბულაძე
1959: „წარსული ზაფხული“ (ოთარი) რეჟისორები ნელი ნენოვა, გენო წულაია
1961: „გლახის ნაამბობი“ (სანდრო) რეჟ. ლეო ესაკია
1963: „ომარ ჯოხაძე“ (ომარი) რეჟ. კონსტანტინე (კოტე) სურმავა
1964: „ზღვის შვილები“ (გურამი (შვილი)) რეჟ. კონსტანტინე პიპინაშვილი
1966: „ლონდრე“ (გაბრიელი) რეჟ. თამაზ მელიავა
1968: „ჯვარცმული კუნძული“ (ოტია) რეჟ. შოთა მანაგაძე
1971: „მყუდრო სავანე“ (მერაბი) რეჟ. კარლო ღლონტი
1973: „გადაღების ერთი დღე“ რეჟ. ზაალ კაკაბაძე
1973: „ლევან ხიდაშელი“ (ლევანის ამხანაგი) რეჟ. ვახტანგ ტაბლიაშვილი
1976: „ბავშვები“ რეჟ. გივი ვეფხვაძე
1978: „შესვენება“ რეჟ. ბაადურ წულაძე
1978: „ყვარყვარე“ (პავლე) რეჟ. დევი აბაშიძე
1982: „მარადისობის კანონი“ (მერაბი) რეჟ. ვალერიან კვაჭაძე
1983: „ბანდიტი აგურის ქარხნიდან“ (გაიოზი ლეიტენანტი) რეჟ. გიორგი (გია) მატარაძე
1989: „მიახლოება“ რეჟ. ალექსანდრე (საშა) რეხვიაშვილი
1990: „ამხანაგ სტალინის მოგზაურობა აფრიკაში“ (მძღოლი) რეჟ. ირაკლი კვირიკაძე
1991: „ლოლიტა“ (მალანია-გამომძიებელი) რეჟ. რამაზ გიორგობიანი
1994: „ერთაწმინდა“ რეჟ. ზურაბ თუთბერიძე
1997: „მაგრამ რა მერე?!“ (დათიკო) რეჟ. რამაზ იოსელიანი
2003: „კიდევ ერთი ქართული ისტორია“ რეჟ. ერეკლე ბადურაშვილი
2011: „დარჩი ჩემთან“ რეჟ. ზაზა ურუშაძე

ტელესერიალები
2003: „ცხელი ძაღლი“ (სოსო ეგაძე) რეჟ. ზაზა ურუშაძე
2011-2014: „ჩემი ცოლის დაქალები“ რეჟ. გიორგი ლიფონავა

ნათამაშები როლები
რუსთაველის თეატრი
კიტა ბუაჩიძე „ამბავი სიყვარულისა“ (ვეფხია ხალიბაური) რეჟ. მიხეილ თუმანიშვილი
სულხან-საბა ორბელიანი „სიბრძნე სიცრუისა“ (უფლისწული) რეჟ. ნანა ხატისკაცი
ნოდარ დუმბაძე „საბრალდებო დასკვნა“ (ზაზა ნაკაშიძე) რეჟ. რობერტ სტურუა
ლეო ქიაჩელი „გვადი ბიგვა“ (გერა) რეჟ. მიხეილ თუმანიშვილი
ბერტნოლდ ბრეხტი „კავკასიური ცარცის წრე“ (გოგი) რეჟ. რობერტ სტურუა
უილიამ შექსპირი „რიჩარდ “ (გრეი) რეჟ. რობერტ სტურუა
მიხეილ ჯავახიშვილი „კვაჭი კვაჭანტირაძე“ (ნიკოლოზ ) რეჟ. დიმიტრი ალექსიძე
უილიამ შექსპირი „მეფე ლირი“ (საფრანგეთის მეფე) რეჟისორები რობერტ სტურუა, რევაზ ჩხაიძე
უილიამ შექსპირი „მაკბეტი“ (როსი) რეჟ. რობერტ სტურუა
გიორგი ნახუცრიშვილი „ფიროსმანი“ (ლადო) რეჟ. დიმიტრი ალექსიძე
ალექსი არბუზოვი „ისინი შეხვდნენ ერთმანეთს“ (ლაპჩენკო) რეჟ. მიხეილ თუმანიშვილი

ჯილდოები და აღიარება
1980: საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული არტისტი
ზაზა ლებანიძე

ზაირა (ზაზა) ლებანიძე (დ. 30 ნოემბერი, 1935, სოფ. ბუკნარი, დღევანდელი ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტი — გ. 1 დეკემბერი, 2019, თბილისი) — ქართველი მსახიობი.

1958 წელს დაამთავრა შოთა რუსთაველის სახელობის საქართველოს სახელმწიფო თეატრალური ინსტიტუტი და სხვადასხვა წლებში მუშაობდა: სოხუმის ქართულ დასში (1958–1960), მარჯანიშვილის (1960–1967), რუსთავის (1967–1975) თეატრებში. 1975 წლიდან სიკვდილის ბოლომდე იყო რუსთაველის თეატრის მსახიობი. აღსანიშნავი როლებია: ელენე ( ალექსანდრე ჩხაიძის „თავისუფალი თემა“), ბებია (ნოდარ დუმბაძის „მე, ბებია, ილიკო და ილარიონი“), დედა (თამაზ ჭილაძის „როლი დამწყები მსახიობი გოგონასათვის“), გიორგის ქალიშვილი (რობერტ სტურუას, ლილი ფოფხაძის, ავთანდილ ვარსიმაშვილის „ვარიაციები თანამედროვე თემაზე“), თამრო („აღდგომა გაუქმებულ სასაფლაოზე“), მეცხრე (ანტონ ჩეხოვის „პალატა #6“).

ფილმოგრაფია
1961: „განძი“ რეჟ. რევაზ (რეზო) ჩხეიძე
1973: „გაგიმარჯოს, მეზობელო! (ზღვარი)“ რეჟ. თამაზ გომელაური
1975: „ერთი ნახვით შეყვარება“ რეჟ. რეზო ესაძე
1977: „რაჭა ჩემო სიყვარულო“ რეჟისორები თემურ ფალავანდიშვილი, იოზეფ მედვედი
1978: „იტალიამდე არც ისე შორსაა“ (კატო) რეჟ. არმაზ ბურნაძე
1981: „წისქვილი ქალაქის გარეუბაში“ რეჟ. რეზო ესაძე

ნათამაშები როლები
სოხუმის თეატრი
ალექსანდრე ყაზბეგის „მოძღვარი“ (მაყვალა)
მაქსიმ გორკის „მზის შვილები“ (ლიზა)
ნიკოლოზ გოგოლის „რევიზორი“ (მარია ანტონოვნა)

მარჯანიშვილის თეატრში
კარლ გუცკოვის „ურიელ აკოსტა“ (სპინოზა)
ნიკოლას პერიალისის „ბაფთიანი გოგონა“ (ჰარა)
გიორგი მდივნის „კონსული მოიპარეს“ (ლოლა)

რუსთავის თეატრი
ალექსანდრე ჩხაიძის „ხიდი“ (ნატო ჩოდრიშვილი)
ვადიმ კოროსტილიოვის „ასი წლის შემდეგ“ (დედაბერი)
დეილ ვასერმანის, ჯო დერიონის „ლამანჩელი“ (ალდონსა-დულცინეა)
მაქსიმ გორკის „ფსკერზე“ (ნასტია)
ნოდარ დუმბაძის „საბრალდებო დასკვნა“ (ნუნუ ექიმი)
ო. ასენას „შიში“ (ქალი)
ვლადიმერ მაიაკოვსკის „აბანო“ (ფოსფორიული ქალი)

რუსთაველის თეატრი
ალექსანდრე ჩხაიძის „თავისუფალი თემა“ (ელენე)
ნოდარ დუმბაძის „მე, ბებია, ილიკო და ილარიონი“ (ბებია)
ალექსანდრე ტოლსტოის „მეუფება წყვდიადისა“ (მატრიონა)
თამაზ ჭილაძის „როლი დამწყები მსახიობი გოგონასათვის“ (ნატო და ანოს დედა)
რობერტ სტურუას, ლილი ფოფხაძის, ავთანდილ ვარსიმაშვილის „ვარიაციები თანამედროვე თემაზე“ (გიორგის ქალიშვილი)
ლეონიდ ზორინის „რომაული კომედია“ (მესალინა)
ნოდარ წულეისკირის „ძველი სამრეკლო“ (ნათელა)
ირაკლი სამსონაძის „აღდგომა გაუქმებულ სასაფლაოზე“ (თამრო)
ანტონ ჩეხოვის „პალატა #6“ (მეცხრე)

ჯილდოები, პრემიები და პრიზები
1976: საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული არტისტი
2015: საქართველოს თეატრალური საზოგადოების პრემია, ქალის როლის საუკეთესო შესრულებისათვის (სპექტაკლი „ასულნი“ , რეჟ. რობერტ სტურუა)
ნანა ლორთქიფანიძე

ნანა ლორთქიფანიძე (დ. 10 თებერვალი, 1962, თბილისი) — ქართველი მსახიობი.

1983 წელს დაამთავრა შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრალური ინსტიტუტის სამსახიობო ფაკულტეტი (შ. გაწერილიას სახელოსნო). 1983–1989 წლებში მუშაობდა კინომსახიობთა თეატრში , 1989 წლიდან რუსთაველის თეატრის მსახიობია. აღსანიშნავი როლებია: მსახიობი („ჰამლეტი“), კნაჭა („მუსუსი“), მიძიუ („სეჩუანელი კეთილი ადამიანი“), ნაირა („შორაპმელი ქალბატონები“), მარია („როგორც გენებოთ ანუ შობის მეთორმეტე ღამე“), დედოფალი („წათეს წითელი წაღები“). შეასრულა მთავარი და ეპიზოდური როლები ფილმებში: „წიგნი ფიცისა“ (გ. ლორთქიფანიძე, 1983), „მარტოხელა მონადირე“ (ქ. დოლიძე, 1989), „30 სმ. ზღვის დონიდან“ (მ. ანთიძე, 1989), „თეთრი ბაირაღები“ (გ. ლორთქიფანიძე, 1990), „პრემიერა“ (გ. ლორთქიფანიძე, 1991), „ღამის ზარები“ (გ. ლორთქიფანიძე, 1997), „მთვარიანი ველის სერენადა“ (ზ. ბუაძე, 2004), მონაწილეობდა ტელესერიალებში: „წვრილვარსკლავთა ღამე“, „ცხელი ძაღლი“, „მტვრის გემო“, „იდეალური დედა“ (ირაკლი კაკაბაძე, 2019) და სხვა.

ფილმოგრაფია
1983: „წიგნი ფიცისა“ რეჟისორები გრიგოლ (გიგა) ლორთქიფანიძე, ამირან დარსაველიძე
1985: „მამაკაცები და სხვები“ რეჟ. ვახტანგ (ბუბა) კიკაბიძე
1989: „მარტოხელა მონადირე“ (თათული) რეჟ. ქეთი დოლიძე
1989: „ოცდაათი სანტიმეტრი ზღვის დონიდან“ რეჟ. მიხეილ ანთაძე
1990: „თეთრი ბაირაღები“ (ისიდორეს ქალიშვილი) რეჟ. გრიგოლ (გიგა) ლორთქიფანიძე
1991: პრემიერა (აზა) რეჟ. გრიგოლ (გიგა) ლორთქიფანიძე
1997: „ღამის ზარები“ რეჟ. გრიგოლ (გიგა) ლორთქიფანიძე
2004: „მთვარიანი ველის სერენადა“ რეჟ. ზაზა ბუაძე
2011: „სიყვარულის ბალადა“ რეჟ. ირაკლი კაკაბაძე

სერიალები
„წვრილვარსკლავთა ღამე“
„ცხელი ძაღლი“
„მტვრის გემო“

ნათამაშები როლები
რუსთაველის თეატრი
„ჰამლეტი“ (მსახიობი)
„მუსუსი“ (კნაჭა)
„სეჩუანელი კეთილი ადამიანი“ (მიძიუ)
„შორაპმელი ქალბატონები“ (ნაირა)
„როგორც გენებოთ ანუ შობის მეთორმეტე ღამე“ (მარია)
„წათეს წითელი წაღები“ (დედოფალი)
ნანუკა ხუსკივაძე

ნანა (ნანუკა) ხუსკივაძე (დ. 25 დეკემბერი, 1965, თბილისი, საქართველოს სსრ, სსრკ) — ქართველი მსახიობი. ბელა მირიანაშვილის შვილი.

1986 წელს დაამთავრა რუსთაველის სახელობის თეატრალური ინსტიტუტის სამსახიობო ფაკულტეტი და იმავე წლიდან რუსთაველის თეატრის მსახიობია. აღსანიშნავი როლებია: დარიკო, ვერიჩკა („სამანიშვილის დედინაცვალი“), ანა („ანა ფრანკის დღიური“), ისკრა („ამაღამ მგონი იქნება ქარი“), ოფელია („ჰამლეტი“), მარტირიო („ბერნარდა ალბას სახლი“), ელისაბედი („მარიამ სტიუარტი“), სმერალდინა („ქალი გველი“), ლალი („მერე რა რომ სველია სველი იასამანი“), პამპლა („კაცია ადამიანი“), მარია („როგორც გენებოთ ანუ შობის მეთორმეტე ღამე“), მალენა („ჯარისკაცი, სიყვარული, დაცვის ბიჭი და... პრეზიდენტი“).

ფილმოგრაფია
1993: „კალმასობა იოანესი“ რეჟ. ზურაბ მექვაბიშვილი
1994: „მხოლოდ ერთხელ“ (ქეთი) რეჟ. მანანა ანასაშვილი
2003: „ვარიაცია „ოტელოს“ თემაზე“ რეჟ. მერაბ კოკოჩაშვილი
2005: „უსუი“ რეჟ. მერაბ კოკოჩაშვილი

ტელესერიალები

2015-დღემდე: „ჩემი ცოლის დაქალები (ირა) რეჟ. გიორგი ლიფონავა

ნათამაშები როლები
რუსთაველის თეატრი
ფრენსის გუდრიჩი და ალბერტ ჰაკეტი „ანა ფრანკის დღიური“ (ანა) რეჟ. გიზო ჟორდანია
დავით კლდიაშვილი „სამანიშვილის დედინაცვალი“(დარიკო) რეჟ. გიზო ჟორდანია
ბორის ვასილიევი „ამაღამ მგონი იქნება ქარი“ (ისკრა) რეჟ. გიზო ჟორდანია
გეორგ ბიუხნერი „ლეონსი და ლენა“ (ლენა) რეჟ. ნანა კვასხვაძე
უილიამ შექსპირი „ჰამლეტი“ რეჟ. გიზო ჟორდანია
ბერტოლტ ბრეხტი „სეჩუანელი კეთილი ადამიანი“( ცოლი) რეჟ. რობერტ სტურუა
ფედერიკო გარსია ლორკა „ბერნარდა ალბას სახლი“(მარტირიო) რეჟ. გოჩა კაპანაძე
გეორგ ბიუხნერი „ვოიცეკი“(შპრეხმაისტერი) რეჟ. ლევან წულაძე
ლეონარდ გერში „ეს თავისუფალი პეპლები“(ეკა) რეჟ. დავით მღებრიშვილი
ანტონ ჩეხოვი „თოლია“ (მაშა) რეჟ. გიორგი (გოგი) ქავთარაძე
ჩარლზ დიკენსის მოთხრობის მიხედვით „საშობაო სიზმარი“ (მეგი)რეჟისორები რობერტ სტურუა, ლევან წულაძე, ოთარ ეგაძე
ფრიდრიხ შილერი „მარიამ სტიუარტი“(დედოფალი ელისაბედი) რეჟ. გოჩა კაპანაძე
ლაშა თაბუკაშვილი „მერე რა, რომ სველია სველი იასამანი“(ლალი) რეჟისორები რობერტ სტურუა, დავით ხინიკაძე
კარლო გოცი „ქალი-გველი“(სმერალდინა) რეჟისორები რობერტ სტურუა, დავით საყვარელიძე
ანდრო ენუქიძე „ქალები ნისლში“ (ალტი) რეჟ. ანდრო ენუქიძე
თამაზ ჭილაძე „ნახვის დღე“(ვოგი) რეჟისორები რობერტ სტურუა, გიორგი (გოგა) თავაძე
ილია ჭავჭავაძე „კაცია-ადამიანი?!“(პამპლა) რეჟისორები რობერტ სტურუა, ანდრო ენუქიძე
უილიამ შექსპირი „შობის მეთორმეტე ღამე ანუ როგორც გენებოთ“(მარია) რეჟ. რობერტ სტურუა
ლაშა ბუღაძე „ჯარისკაცი, სიყვარული, დაცვის ბიჭი და. . . პრეზიდენტი“(ანგელოზი, მალენა) რეჟ. რობერტ სტურუა
ირაკლი სამსონაძე „ყოფილების სარეცელი“(ნანა ) რეჟ. ნინო ლიპარტიანი
როლანდ შიმელპფენიგი „ქალი წარსულიდან“(რომი) რეჟ. მაკა ნაცვლიშვილი
„შეშლილი სამყარო“, იუკიო მისიმასა და პიტერ ვაისის მიხედვით (რენე, კორდე)რეჟ. ნინო ლიპარტიანი
ლაიონელ ბარტი „ოლივერ!“, ჩარლზ დიკენსის „ოლივერ ტვისტის“ მიხედვით (ქორნის ქვრივი) რეჟ. დავით საყვარელიძე
თამარ და აკაკი პაპავები, ,,უკანასკნელი დედოფალი“(ციციანოვი) რეჟ. გოჩა კაპანაძე
მონაწილეა სპექტაკლისა „ჯადოსნური ღამე“, „ასულნი“

სხვა თეატრების სცენაზე
„ 90-იანი ადამიანის ხმა“ (მონოსპექტაკლი) რეჟ. ნანა ჯანელიძე
„მაკროპულოსის საიდუმლო“ რეჟ. ნინო ლიპარტიანი
„მინდა გამოსვლა წამიდან-ანტიგონე“ რეჟ. ნანა ჯანელიძე
„საჩუქარი დიდებს, როცა ისინი პატარები იყვნენ“ (მიუზიკლი) რეჟ. ნანა ჯანელიძე
Walkman

— კომპანია „სონის“ ბრენდი, რომელიც მას პორტატული აუდიო მოწყობილობების მარკეტირებისთვის (ბაზარზე გასატანად) იყენებს. ეს სიტყვა იმდენად განზოგადდა და გავრცელდა, რომ ორიგინალური სონის პერსონალური სტერეო-დამკვრელების გარდა, ხშირდა სხვა მწარმოებლების მიერ გამოშვებული მსგავსი მოწყობილობების მიმართაც იხმარება.
ჰეროსტრატე

ჰეროსტრატე — ქალაქ ეფესოს ახალგაზრდა მცხოვრები, რომელმაც საკუთარ ქალაქში 21 ივლისს, ძვ. წ. 356 წელს დაწვა არტემიდას ტაძარი – მსოფლიოს შვიდ საოცრებათაგან ერთ-ერთი, როგორც ეს მან შემდგომ წამებისას აღიარა, საკუთარი სახელის უკვდავსაყოფად. თუმცა, ერთ-ერთი ვერსიის თანახმად, მან დაწვა არა შვიდ საოცრებათგან ერთ-ერთი ტაძარი, არამედ ხის ნაგებობა, რომლის ადგილასაც აიგო არტემიდას ტაძარი ხანძრის შემდეგ.

ითვლება, რომ ჰეროსტრატე მისი ნამდვილი სახელი არაა, არამედ ქალაქელების მიერ შერქმეული მეტსახელი, რადგანაც მისი სახელის ხსენება ეკრძალებოდა ყველას და სიკვდილით ისჯებოდა.
თანამედროვე აზრი

„თანამედროვე აზრი“ — ქართული ყოველდღიური პოლიტიკური, სამეცნიერო და ლიტერატურული გაზეთი. სოციალ-დემოკრატთა ცენტრალური ორგანო; გამოდიოდა თბილისში 1915 წლის 1 მარტიდან 1917 წლის 15 მარტამდე. რედაქტორ-გამომცემლები — ნ. ჟღენტი (1915, № 1–179); ვ. ბობოხაძე (1915, № 180–247; 1916, № 1–127); ვ. რუხაძე (1916, № 128–292; 1917, № 1–59). დაიხურა ადგილობრივი ხელისუფლების განკარგულებით.
პოპ-მუსიკა

პოპ-მუსიკა, რომელსაც ხშირად უბრალოდ პოპს უწოდებენ – თანამედროვე მუსიკა და პოპულარული მუსიკის (კლასიკური ან სერიოზული მუსიკისა და ხალხური მუსიკისგან განსხვავებით) ერთგვარი ტიპია. ეს ტერმინი კონკრეტულად ერთ ჟანრს ან ჟღერადობას არ გულისხმობს და მას სხვადასხვაგვარი მნიშვნელობა აქვს, დროისა და ადგილის მიხედვით. პოპულარული მუსიკის ფარგლებში, ტერმინს „პოპ-მუსიკა“ ხშირად განასხვავებენ სხვა ქვეჟანრებისგან ისეთი სტილისტური თავისებურებების მიხედვით, როგორიცაა საცეკვაო რიტმი ან ბითი, უბრალო მელოდიები და განმეორებადი სტრუქტურა. პოპ სიმღერის ტექსტი ხშირად ემოციურია და როგორც წესი, უკავშირდება სიყვარულის, გრძნობების ან ცეკვის თემებს.