iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 2009

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 2009 მიიღეს ერთხმად 2011 წლის 16 სექტემბერს.
რეზოლუცია
გაეროს უშიშროების საბჭომ ლიდერის პოზიცია დაიკავა საერთაშორისო ძალისხმევაში, რათა მხარი დაეჭირა ლიბიისთვის დემოკრატიული, დამოუკიდებელი და ერთიანი სახელმწიფოს მშენებლობის პროცესში. უშიშროების საბჭომ ერთხმად გადაწყვიტა ლიბიაში მხარდაჭერის მისიის ჩამოყალიბება.

საბჭომ ასევე დაადგინა, რომ გაეროს მხარდაჭერის მისიის მანდატი თავდაპირველად სამი თვის ვადით იქნებოდა ავტორიზებული. მისიას ხელი უნდა შეეწყო ლიბიის ეროვნული ძალისხმევისთვის საზოგადოებრივი უსაფრთხოების აღდგენის, კანონის უზენაესობის განმტკიცების, ინკლუზიური პოლიტიკური დიალოგისა და ეროვნული შერიგების ხელშეწყობის საქმეში, ასევე კონსტიტუციის შემუშავებისა და საარჩევნო პროცესების დაწყებაში.

მანდატი მოიცავდა დახმარებას სახელმწიფო ხელისუფლების განვრცობის, ინსტიტუტების გაძლიერების, საჯარო სერვისების აღდგენის, გარდამავალი მართლმსაჯულების მხარდაჭერისა და ადამიანის უფლებების დაცვის ეროვნულ ძალისხმევაში (განსაკუთრებით მოწყვლადი ჯგუფების მიმართ). ასევე ითვალისწინებდა დაუყოვნებლივი ნაბიჯების გადადგმას ეკონომიკური აღდგენის დასაწყებად და სხვა მრავალმხრივი თუ ორმხრივი აქტორებისგან მოთხოვნილი მხარდაჭერის კოორდინაციას, საჭიროების შემთხვევაში.

ამ მიზნების მხარდასაჭერად, საბჭომ რეზოლუციის მეშვეობით ნაწილობრივ გააუქმა ლიბიაზე დაწესებული იარაღის ემბარგო და წინა რეჟიმთან დაკავშირებული სუბიექტების აქტივების გაყინვა, რაც მანამდე რეზოლუცია 1970 (2011) იყო განსაზღვრული. საბჭომ ხაზი გაუსვა განზრახვას, მუდმივი გადახედვის რეჟიმში დაეტოვებინა რეზოლუცია 1973 (2011) დაწესებული არასაფრენი ზონა.

რეზოლუციის მიღების შემდეგ, საბჭოს წევრებმა მიულოცეს ლიბიის წარმომადგენელს ადგილის დაკავება, როგორც ეროვნული გარდამავალი საბჭოს წარმომადგენელს. გამომსვლელთა უმრავლესობამ ხაზი გაუსვა იმას, რომ გარდამავალი პერიოდისა და აღდგენითი სამუშაოების პროცესში გადამწყვეტი როლი ლიბიელებს უნდა ჰქონოდათ.

სამხრეთ აფრიკის წარმომადგენელმა იმედგაცრუება გამოხატა იმის გამო, რომ რეზოლუციაში სპეციალურად არ იყო ნახსენები აფრიკელი მიგრანტების ადამიანის უფლებების დაცვა. რუსეთის ფედერაციის წარმომადგენელთან და სხვა გამომსვლელებთან ერთად მოითხოვა არასაფრენი ზონის რეჟიმის დროულად გაუქმება.

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 2009 (2011) ამბობს, რომ:

საბჭო ადგენს გაეროს მხარდაჭერის მისიის ჩამოყალიბებას ლიბიაში , გენერალური მდივნის სპეციალური წარმომადგენლის ხელმძღვანელობით, თავდაპირველად სამი თვის ვადით. საბჭო ასევე ადგენს, რომ -ის მანდატი მოიცავს ლიბიის ეროვნული ძალისხმევის დახმარებასა და მხარდაჭერას შემდეგ სფეროებში:
ა) საზოგადოებრივი უსაფრთხოებისა და წესრიგის აღდგენა და კანონის უზენაესობის განმტკიცება;
ბ) ინკლუზიური პოლიტიკური დიალოგის წარმართვა, ეროვნული შერიგების ხელშეწყობა, კონსტიტუციის შემუშავებისა და საარჩევნო პროცესების დაწყება;
გ) სახელმწიფო ხელისუფლების განვრცობა, მათ შორის ჩამოყალიბების პროცესში მყოფი ანგარიშვალდებული ინსტიტუტების გაძლიერებისა და საჯარო სერვისების აღდგენის გზით;
დ) ადამიანის უფლებების დაცვა და პოპულარიზაცია, განსაკუთრებით დაუცველი ჯგუფების წარმომადგენლებისთვის, და გარდამავალი მართლმსაჯულების მხარდაჭერა;
ე) ეკონომიკური აღდგენის დასაწყებად საჭირო დაუყოვნებლივი ნაბიჯების გადადგმა;
ვ) სხვა მრავალმხრივი და ორმხრივი აქტორებისგან მოთხოვნილი მხარდაჭერის კოორდინაცია, საჭიროების შემთხვევაში.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1596

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1596 ერთხმად იქნა მიღებული 2005 წლის 18 აპრილს. კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში არსებულ ვითარებაზე ადრე მიღებული რეზოლუციების, მათ შორის 1493 (2003), 1533 (2004), 1552 (2004), 1565 (2004) და 1592 (2005) რეზოლუციების გახსენების შემდეგ, საბჭომ გააფართოვა იარაღის ემბარგო ქვეყანაში იარაღის ყველა მიმღებზე და დააწესა გადაადგილების აკრძალვა და აქტივების გაყინვა მათთვის, ვინც ემბარგოს არღვევდა.

რეზოლუციის პროექტი საფრანგეთის მიერ იქნა მომზადებული.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
რეზოლუციის პრეამბულაში უშიშროების საბჭომ გამოხატა შეშფოთება შეიარაღებული ჯგუფებისა და მილიციის არსებობის გამო კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის აღმოსავლეთში, განსაკუთრებით ჩრდილოეთ და სამხრეთ კივუსა და იტურის პროვინციაში, ამავდროულად მიესალმა იმას, რომ ზოგიერთმა ჯგუფმა დაიწყო მათ მფლობელობაში არსებული იარაღისა და აღჭურვილობის ინვენტარის წარდგენა. საბჭომ გამოხატა მზადყოფნა, გადახედოს 918 (1994), 997 (1995) და 1011 (1995) რეზოლუციების დებულებებს. საბჭომ ასევე დაგმო იარაღის ნაკადი ქვეყნის შიგნით და მის გარეთ.

ამავდროულად, საბჭომ გაიხსენა გარდამავალი მთავრობის საჭიროება, განახორციელოს შეიარაღებული ძალების ინტეგრაცია. ის მიესალმა გენერალური მდივნის, აფრიკის კავშირისა და სხვათა პოლიტიკურ ძალისხმევას კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში მშვიდობისა და სტაბილურობის დასამყარებლად.

აქტები
გაეროს წესდების თავის საფუძველზე მოქმედმა საბჭომ გააფართოვა იარაღის ემბარგო შეიარაღებული ჯგუფებისა და მილიციის წინააღმდეგ იარაღის ყველა მიმღებზე კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში, გარდა იმ სამხედრო და პოლიციური ძალებისა, რომლებმაც დაასრულეს ინტეგრაცია და არალეთალური აღჭურვილობისა, რომელიც განკუთვნილია ჰუმანიტარული ან დამცავი გამოყენებისთვის. კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში გაეროს მისიას ეთხოვა მონიტორინგის ოპერაციების გაგრძელება ჩრდილოეთ და სამხრეთ კივუსა და იტურის პროვინციებში. ამ რეგიონებში არსებულ მხარეებს მოუწოდეს, დაიცვან უცხოელი და კონგოელი ყოფილი მებრძოლების განიარაღების, დემობილიზაციისა და რეინტეგრაციის პროცესი.

ამავდროულად, ბურუნდის, რუანდას, უგანდასა და აფრიკის დიდი ტბების რეგიონის სხვა სახელმწიფოებს მოუწოდეს, გააკონტროლონ საჰაერო მიმოსვლა და აღკვეთონ თვითმფრინავების ფრენა ჩიკაგოს კონვენციის დარღვევით, ხოლო კონგოს მთავრობას დაევალა აეროდრომების მონიტორინგი ჩრდილოეთ კივუს, სამხრეთ კივუსა და იტურის პროვინციებში. ამ სამ პროვინციასთან მოსაზღვრე ქვეყნებს ეთხოვათ სასაზღვრო კონტროლის გაძლიერება.

რეზოლუციამ ასევე ხაზი გაუსვა, რომ იმ პირებს, რომლებიც კომიტეტის მიერ იდენტიფიცირებულნი იქნებოდნენ სანქციების დარღვევაში, უნდა გაეყინოთ აქტივები და დაუწესდეთ გადაადგილების აკრძალვა. რეგიონის სახელმწიფოებს 45 დღის ვადაში უნდა ეცნობებინათ იმ ზომების შესახებ, რომლებიც მათ მიიღეს უშიშროების საბჭოს მოთხოვნების შესასრულებლად. საბოლოოდ, გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს, ეთხოვა ექსპერტთა ჯგუფის ხელახლა ჩამოყალიბება სანქციების შესრულების მონიტორინგისთვის 2005 წლის 31 ივლისამდე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1196

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1196, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 1998 წლის 16 სექტემბერს, აფრიკასთან დაკავშირებული რეზოლუცია 1170 (1998)-ის გახსენების შემდეგ, საბჭომ განიხილა იარაღის ემბარგოების ეფექტიანობის გაძლიერების მნიშვნელობა, რომლებიც კონტინენტის რამდენიმე ქვეყანაში მოქმედებდა.
უშიშროების საბჭომ განიხილა გენერალური მდივნის, კოფი ანანის ანგარიში — „კონფლიქტების მიზეზები და მდგრადი მშვიდობისა და განვითარების ხელშეწყობა აფრიკაში“ — სადაც მოცემული იყო რეკომენდაციები იარაღის ემბარგოების გაძლიერებისა და იარაღის ხელმისაწვდომობის შეზღუდვის შესახებ. ასევე გათვალისწინებული იყო 1993 წლის კაიროს დეკლარაცია, რომლის მიხედვითაც აფრიკის ერთიანობის ორგანიზაციის მთავარი მიზანი კონფლიქტების პრევენცია და თავიდან აცილება იყო, და კიდევ ერთხელ დადასტურდა ყველა სახელმწიფოს პასუხისმგებლობა, თავიანთი დავები მშვიდობიანი გზით მოაგვარონ.
რეზოლუციამ კვლავ გაუსვა ხაზი ყველა სახელმწიფოს ვალდებულებას, შეასრულონ უშიშროების საბჭოს გადაწყვეტილებები იარაღის ემბარგოებთან დაკავშირებით, და მათ მოუწოდა, ემბარგოს დარღვევა სისხლის სამართლის დანაშაულად გამოცხადდეს. ასევე წახალისდა ემბარგოების მონიტორინგის გაუმჯობესება რეგიონული ინფორმაციის გაცვლის გზით, მაგალითად ისეთი ორგანიზაციების მეშვეობით, როგორებიცაა , დასავლეთ აფრიკის სახელმწიფოთა ეკონომიკური გაერთიანება , სამხრეთ აფრიკის განვითარების საზოგადოება და განვითარების საკითხებზე სამთავრობათაშორისო ორგანო . ყველა სახელმწიფოს დაევალა ემბარგოს დარღვევების შესახებ ანგარიშის წარდგენა.
საბჭომ გამოხატა მზადყოფნა განეხილა ყველა შესაბამისი ზომა იარაღის ემბარგოების აღსრულების უზრუნველსაყოფად, მათ შორის საზღვრის კონტროლის გაძლიერება ან იარაღით ვაჭრობის გამოძიება. საბოლოოდ, რეზოლუციამ ხაზი გაუსვა, რომ უშიშროების საბჭოს მიერ დაწესებულ იარაღის ემბარგოებს გააჩნდათ მკაფიო მიზნები და გათვალისწინებული იყო მათი გადახედვა მას შემდეგ, რაც ეს მიზნები მიღწეული იქნებოდა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1955

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1955, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 2010 წლის 14 დეკემბერს, მას შემდეგ, რაც საბჭომ განიხილა წინა რეზოლუციები რუანდის შესახებ — მათ შორის 955 (1995), 1165 (1998), 1329 (2000), 1411 (2002), 1431 (2002), 1717 (2006), 1824 (2008), 1855 (2008), 1878 (2008), 1901 (2009) და 1931 (2010) — საბჭომ ნება დართო სამ მოსამართლეს, დაესრულებინათ მიმდინარე საქმეები რუანდის საკითხზე მომუშავე საერთაშორისო სისხლის სამართლის ტრიბუნალში მათი უფლებამოსილების ვადის გასვლის მიუხედავად, და გაზარდა ტრიბუნალში დროებითი მოსამართლეების რაოდენობა.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
უშიშროების საბჭომ განიხილა 1503-ე (2003) და 1534-ე (2004) რეზოლუციები, რომლებიც მოითხოვდნენ -ის ყველა საქმის დასრულებას 2010 წლისთვის. თუმცა, საბჭომ აღნიშნა, რომ ტრიბუნალმა ვერ შეძლო მუშაობის დასრულება 2010 წლისთვის და შეშფოთება გამოთქვა ტრიბუნალიდან გამოცდილი კადრების გადინების გამო, განსაკუთრებით იმ ფონზე, როდესაც ოთხი მოსამართლის გადაყვანა იგეგმებოდა სხვა პოზიციებზე, ხოლო ერთი ტრიბუნალს საქმის დასრულებისთანავე ტოვებდა. საბჭო დარწმუნდა, რომ აუცილებელი იყო (დროებითი) მოსამართლეების დანიშვნა, როგორც დროებითი ღონისძიება -ის მუშაობის დასასრულებლად.

აქტები
გაეროს წესდების თავის საფუძველზე მოქმედმა საბჭომ გააგრძელა მოსამართლეების — ჯოზეფ ასოკა დე სილვასა და თაღრიდ ჰიკმეტის უფლებამოსილების ვადები, რათა მათ შეძლებოდათ ოგუსტინ ნდინდილიიმანასა და სხვათა საქმის დასრულება 2011 წლის მარტისთვის, ხოლო ჯოზეფ მასანჩეს ვადა გაგრძელდა იდელფონს ჰატეგეკიმანას საქმის 2011 წლის იანვრამდე დასასრულებლად. საბჭომ ასევე ხაზი გაუსვა -ში ადეკვატური პერსონალის შენარჩუნების მნიშვნელობას, რათა მან რაც შეიძლება მალე დაასრულოს მუშაობა, და მოუწოდა გაეროს სამდივნოსა და გაეროს სხვა ორგანოებს ამ საკითხის მოგვარებისკენ.

საბოლოოდ, ტრიბუნალში მომსახურე მოსამართლეების რაოდენობა დროებით გაიზარდა ცხრიდან თორმეტამდე, ხოლო 2011 წლის 31 დეკემბრისთვის ისევ მაქსიმუმ ცხრა მოსამართლემდე უნდა შემცირებულიყო.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1173

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1173, ერთხმად იქნა მიღებული 1998 წლის 12 ივნისს, მას შემდეგ, რაც კიდევ ერთხელ დაადასტურა რეზოლუცია 696 (1991) და ყველა შემდგომი რეზოლუცია ანგოლას შესახებ, განსაკუთრებით რეზოლუცია 1127 (1997), საბჭომ გამოაცხადა თავისი განზრახვა, დაეწესებინა დამატებითი სანქციები -ს წინააღმდეგ შეუსრულებლობის გამო, თუ არ ითანამშრომლებდა მთელ ქვეყანაში სახელმწიფო მმართველობის გავრცელების მიზნით.

უშიშროების საბჭომ შეშფოთება გამოხატა სამშვიდობო პროცესში არსებული ვითარების გამო, რაც გამოწვეული იყო -ს მიერ „სამშვიდობო შეთანხმებებით“ , ლუსაკის ოქმითა და უშიშროების საბჭოს რეზოლუციებით გათვალისწინებული ზომების განუხორციელებლობით. ამავდროულად, აღიარებულ იქნა, რომ ერთიანობისა და ეროვნული შერიგების მთავრობამ მიაღწია პროგრესს სახელმწიფო კონტროლირებად მედიაში მტრული პროპაგანდის შეწყვეტისა და ანგოლას ეროვნული პოლიციის მხრიდან სისასტიკის შემცირების კუთხით.

რეზოლუციამ დაგმო სამშვიდობო შეთანხმებებისა და უშიშროების საბჭოს რეზოლუციების ასპექტების შეუსრულებლობის გამო და მოითხოვა სახელმწიფო ხელისუფლების აღდგენა ისეთ რაიონებში, როგორებიცაა ანდულო, ბაილუნდო, მუნგო და ნჰარეა. მან ასევე გაიმეორა მოთხოვნები -ს მიმართ დემობილიზაციის დასრულების, ანგოლაში გაეროს დამკვირვებელთა მისიასთან თანამშრომლობისა და -ზე, საერთაშორისო პერსონალზე, პოლიციასა და მშვიდობიან მოსახლეობაზე თავდასხმების შეწყვეტის შესახებ. -ს ქვედანაყოფები ხელახლა განლაგდნენ იმ რაიონებში, სადაც სახელმწიფო მმართველობის გავრცელება უნდა მომხდარიყო, ხოლო -სა და -ს მოუწოდეს, თავი შეეკავებინათ ისეთი ქმედებებისგან, რომლებსაც შეეძლო დაძაბულობის ესკალაცია.

გაეროს წესდების თავის საფუძველზე, საბჭომ მოითხოვა, რომ ყველა ქვეყანას გაეყინა -ს აქტივები მათ ტერიტორიებზე და დამატებით დაადგინა, რომ წევრმა სახელმწიფოებმა უნდა:

(ა) აღკვეთონ კონტაქტები -სთან იმ რაიონებში, სადაც სახელმწიფო მმართველობა არ არის გავრცელებული;
(ბ) აკრძალონ იმ ალმასების იმპორტი, რომლებიც არ კონტროლდება წარმოშობის სერტიფიკატის სქემით ან ანგოლას მთავრობის მიერ;
(გ) აღკვეთონ სამთო-მოპოვებითი აღჭურვილობის გაყიდვა იმ რაიონებში, რომლებიც არ იმყოფება სახელმწიფო მმართველობის ქვეშ;
(დ) აღკვეთონ ძრავიანი სატრანსპორტო საშუალებების ან მცირე გემების და მათი აღჭურვილობის თუ სათადარიგო ნაწილების გაყიდვა.

რეზოლუცია 864-ით (1993) შექმნილი კომიტეტი გასცემდა გამონაკლისებს ამ ზომებზე მოთხოვნის საფუძველზე. შეზღუდვები ძალაში შევიდოდა 1998 წლის 25 ივნისს, აღმოსავლეთის სტანდარტული დროით 00:01 საათზე, თუ სხვაგვარად არ გადაწყდებოდა; ასევე მოხდებოდა შეზღუდვების გადახედვა, დამატებითი ზომების მიღების შესაძლებლობის ჩათვლით.

-ს ეთხოვა ეცნობებინა კომიტეტისთვის, თუ რომელ რაიონებს ვერ აკონტროლებდა, ხოლო კომიტეტს ეთხოვა, 1998 წლის 31 ივლისამდე მოეხსენებინა საბჭოსთვის ზომების დაწესების შესახებ, ქვეყნებს კი — 1998 წლის 15 ივლისამდე წარედგინათ ანგარიში მათ მიერ გატარებული ღონისძიებების შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1197

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1197, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 1998 წლის 18 სექტემბერს, საერთაშორისო მშვიდობისა და უსაფრთხოების შენარჩუნების საკუთარი ძირითადი პასუხისმგებლობის დადასტურების შემდეგ, შეეხო თანამშრომლობის საკითხებს აფრიკის ერთიანობის ორგანიზაციასთან .

უშიშროების საბჭომ განიხილა გენერალური მდივნის, კოფი ანანის ანგარიში — „კონფლიქტების მიზეზები და მდგრადი მშვიდობისა და განვითარების ხელშეწყობა აფრიკაში“ — სადაც ხაზგასმული იყო გაეროს მიერ რეგიონული და ქვერეგიონული ორგანიზაციების მხარდაჭერის აუცილებლობა კონფლიქტების პრევენციის სფეროში. ამასთან დაკავშირებით გაიხსენა გაეროს ქარტიის თავის შესაბამისი დებულებები.

გენერალურ მდივანს სთხოვეს დახმარებოდა -სა და აფრიკის ქვერეგიონულ ორგანიზაციებს ლოჯისტიკური შეფასების ჯგუფების შექმნაში და განესაზღვრა რეგიონული ან ქვერეგიონული სამშვიდობო ოპერაციების ლოჯისტიკური და ფინანსური მოთხოვნები. ასევე მას სთხოვეს წევრ სახელმწიფოებთან ერთად ხელი შეეწყო სამშვიდობო ოპერაციების საერთო დოქტრინის შემუშავებისთვის და არსებული კონცეფციების გაზიარებისთვის -სა და ქვერეგიონულ ორგანიზაციებთან. მათ ასევე მოუწოდეს ლოჯისტიკური შეფასების ჯგუფების შექმნისკენ. წახალისდა პარტნიორობა ქვეყნებსა და რეგიონულ ორგანიზაციებს შორის, რომლებიც ჩართული იყვნენ სამშვიდობო ოპერაციებში. საბჭომ მიესალმა დასავლეთ აფრიკის სახელმწიფოთა ეკონომიკური გაერთიანების წინადადებას „უხუცესთა საბჭოს“ შექმნის შესახებ მისი „კონფლიქტების პრევენციის, მართვის, მოგვარების, სამშვიდობო ოპერაციებისა და უსაფრთხოების მექანიზმის“ ფარგლებში, რათა ხელი შეეწყო მედიაციის პროცესისთვის, და მოითხოვა შესაბამისი მზადება მისი შექმნისთვის.

რეზოლუციის მეორე ნაწილში საბჭომ დაამტკიცა გაეროს პრევენციული მოქმედებების საკოორდინაციო ოფისის შექმნა -ში. ასევე წახალისდა კონსულტაციისა და კოორდინაციის გაძლიერება გაეროს, -სა და ქვერეგიონულ ორგანიზაციებს შორის. ბოლოს, გენერალურ მდივანს სთხოვეს განეხორციელებინა შემდეგი ზომები:

ა) შეიმუშაოს მექანიზმები გაეროს, -სა და ქვერეგიონულ ორგანიზაციებს შორის ინფორმაციის მიმოცვლის გასაუმჯობესებლად;
ბ) შეიმუშაოს ერთიანი ინდიკატორები ადრეული გაფრთხილების სისტემისთვის და გაუზიაროს ისინი საველე წარმომადგენლებსა და სათაო ოფისებს;
გ) ორგანიზება გაუკეთოს თანამშრომლების გაცვლით ვიზიტებს გაეროს, -სა და ქვერეგიონულ ორგანიზაციებს შორის;
დ) მოაწყოს ერთობლივი შეხვედრები ადრეული გაფრთხილების სისტემებისა და პრევენციის საკითხებზე, არსებული და პოტენციური კონფლიქტების მიმართ ინიციატივების კოორდინაციის მიზნით.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1562

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1562 მიღებულია ერთხმად 2004 წლის 17 სექტემბერს. სიერა-ლეონეში არსებულ ვითარებაზე გაეროს უშიშროების საბჭოს მიერ მიღებული ყველა წინა რეზოლუციის გახსენების შემდგომ, გაეროს უშიშროების საბჭომ სიერა-ლეონეში გაეროს მისიის ნარჩენი კონტიგენტის მანდატის გაგრძელება დაადგინა ცხრა თვით, 2005 წლის 30 ივნისამდე.

რეზოლუცია
დაკვირვება
რეზოლუციის პრეამბულაში, გაეროს უშიშროების საბჭომ შეაქო დასავლეთ აფრიკის სახელმწიფოთა ეკონომიკური თანამეგობრობის მიერ გაწეული ძალისხმევა ქვერეგიონში მშვიდობის დამყარების საქმეში და მოუწოდა მანო რივერის კავშირს დიალოგში აქტიური ჩართვისკენ. რეგიონში გაეროს ოპერაციებს თანამშრომლობის გაძლიერება დაევალათ, განსაკუთრებით საზღვრის გადაკვეთით იარაღისა და მებრძოლების გადაადგილების აღკვეთის მიმართულებით. გაეროს უშიშროების საბჭო მიესალმა სიერა-ლეონეში გაეროს მისიის შემცირების პროცესში მიღწეულ პროგრესს და ხაზი გაუსვა სიერა-ლეონეს პოლიციის შესაძლებლობების გაძლიერების გადაუდებელ მნიშვნელობას. სიერა-ლეონეს სპეციალური სასამართლოს საქმიანობა ასევე დადებითად შეფასდა.

ქმედებები
გაეროს წესდების მეშვიდე თავის შესაბამისად მოქმედმა, გაეროს უშიშროების საბჭომ გაახანგრძლივა სიერა-ლეონეში გაეროს მისიის ნარჩენი ძალების მანდატი 1537 (2004) რეზოლუციის თანახმად და დაავალა სამხედრო, საპოლიციო და სამოქალაქო ოპერაციების განხორციელება, ამასთანავე მიანიჭა უფლებამოსილება მანდატის შესასრულებლად გამოიყენოს ყველა საჭირო ზომა. სიერა-ლეონეში გაეროს მისიის ყოფნა გადაიხედება შემდეგი კრიტერიუმების გამოყენებით:
სიერა-ლეონეს არმიისა და პოლიციის გაძლიერება;
სიერა-ლეონეს მთელ ტერიტორიაზე სახელმწიფო ხელისუფლების კონსოლიდაცია;
ლიბერიაში გაეროს მისიის განლაგების კონსოლიდაცია.

სიერა-ლეონეს მთავრობას მოუწოდეს პოლიციის ძალების, შეიარაღებული ძალების, სასჯელაღსრულების სისტემისა და დამოუკიდებელი სასამართლო სისტემის განვითარებისკენ, რათა შესაძლებელი გახდეს სიერა-ლეონეში გაეროს მისიიდან მთავრობისთვის უფლებამოსილების სრული გადაცემა. დასასრულს, გაეროს უშიშროების საბჭო მიესალმა გენერალური მდივნის კოფი ანანის განზრახვას სიერა-ლეონეში ვითარების მუდმივი მონიტორინგის თაობაზე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1236

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1236, მიიღეს 1999 წლის 7 მაისს, მას შემდეგ, რაც საბჭომ განიხილა წინა რეზოლუციები აღმოსავლეთ ტიმორის შესახებ — მათ შორის 384 (1975) და 389 (1976) — საბჭო მიესალმა შეთანხმებას ინდონეზიასა და პორტუგალიას შორის აღმოსავლეთ ტიმორის მომავალი სტატუსის შესახებ და გაეროს დაგეგმილ წარმომადგენლობას, რომელიც დახმარებას გაუწევდა 1999 წლის აგვისტოში ჩანიშნულ აღმოსავლეთ ტიმორის სპეციალური ავტონომიის რეფერენდუმს.

უშიშროების საბჭომ აღნიშნა, რომ ორივე ქვეყნის მთავრობები 1983 წლის ივლისიდან უწყვეტად მუშაობდნენ აღმოსავლეთ ტიმორის საკითხის საერთაშორისო დონეზე მისაღები გადაწყვეტის მოსაძებნად საბჭო მიესალმა პროგრესს, რომელიც მიღწეულ იქნა 1999 წლის 5 მაისს გენერალური მდივნის, კოფი ანანის ეგიდით გამართულ მოლაპარაკებების ბოლო რაუნდზე, რამაც საფუძველი ჩაუყარა რამდენიმე შეთანხმებას. ასევე მოწონებულ იქნა შეთანხმებები გაეროს, ინდონეზიისა და პორტუგალიის მთავრობებს შორის რეფერენდუმის უსაფრთხოების ზომების თაობაზე.

რეზოლუცია მიესალმა გენერალური მდივნის განზრახვას, რაც შეიძლება მალე დაეფუძნებინა გაეროს წარმომადგენლობა აღმოსავლეთ ტიმორში. ეს მისია დახმარებას გაუწევდა შეთანხმებების იმპლემენტაციას რეფერენდუმის ჩატარების გზით და პოლიციის მრჩევლებს მიავლენდა ინდონეზიის პოლიციაში. საბჭომ ხაზი გაუსვა რეფერენდუმის შედეგების (ავტონომიის ან დამოუკიდებლობის შესახებ) მოხსენების მნიშვნელობას, ინდონეზიის პასუხისმგებლობას აღმოსავლეთ ტიმორში მშვიდობისა და უსაფრთხოების შენარჩუნებაზე და გაეროსთვის ყველა დაკისრებული ამოცანის შესრულების შესაძლებლობის უზრუნველყოფას.

საბჭო მიესალმა ნდობის ფონდის შექმნას, რაც წევრ სახელმწიფოებს საშუალებას მისცემდა ნებაყოფლობითი შენატანებით დაეფინანსებინათ გაეროს ყოფნა აღმოსავლეთ ტიმორში. გენერალურ მდივანს ეთხოვა 1999 წლის 24 მაისამდე წარედგინა ანგარიში შეთანხმებების შესრულების შესახებ და შეემუშავებინა რეკომენდაციები გაეროს სამომავლო წარმომადგენლობასთან დაკავშირებით, რის შემდეგაც უშიშროების საბჭო საბოლოო გადაწყვეტილებას მიიღებდა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1969

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1969 მიღებულია 2011 წლის 24 თებერვალს. აღმოსავლეთ ტიმორის (ტიმორ-ლესტე) ვითარებასთან დაკავშირებით 1599 (2005), 1677 (2006), 1690 (2006), 1703 (2006), 1704 (2006), 1745 (2007), 1802 (2008), 1867 (2009) და 1912 (2010) რეზოლუციების დადასტურების შემდეგ, საბჭომ გადაწყვიტა გაეროს ტიმორ-ლესტეში ინტეგრირებული მისიის მანდატი გაეხანგრძლივებინა ერთი წლით, 2012 წლის 26 თებერვლამდე.

დაკვირვებები
რეზოლუციის პრეამბულაში საბჭომ აღნიშნა აღმოსავლეთ ტიმორში პოლიტიკური და უსაფრთხოების მდგომარეობის გაუმჯობესება და მოუწოდა ამ მიმართულებით ძალისხმევის გაძლიერებისკენ. ხელახლა დადასტურდა დამოუკიდებელი სასამართლო სისტემის მნიშვნელობა და დაუსჯელობის წინააღმდეგ ბრძოლის აუცილებლობა.

აღინიშნა პროგრესი, აღმოსავლეთ ტიმორის ეროვნული პოლიციის საპოლიციო უფლებამოსილებების სფეროში, სამართლიანობის სისტემის გაუმჯობესებისა და მთავრობის მიერ განხორციელებული ანტიკორუფციული ღონისძიებების შესახებ.

გარდა ამისა, საბჭომ შეაქო ტიმორის მთავრობა ძლიერი ეკონომიკური ზრდისა და სოციალურ-ეკონომიკური განვითარების მიღწევისთვის, თუმცა აღნიშნა, რომ ქვეყანამ ჯერ კიდევ უნდა განიხილოს 2006 წლის კრიზისის გამომწვევი მიზეზები.

გადაწყვეტილებები
უშიშროების საბჭომ გააგრძელა -ის მანდატი არსებული შემადგენლობით, 1 520 სამხედრო პერსონალი, 1 480 პოლიციელი და 1 200 სამოქალაქო თანამშრომელი 2012 წლის 26 თებერვლამდე და მოუწოდა ყველა ტიმორის მხარეს პოლიტიკური დიალოგის გზით განემტკიცებინათ დემოკრატია და სოციალ-ეკონომიკური განვითარება. -ს დაევალა 2012 წლის საპრეზიდენტო და საპარლამენტო არჩევნებისთვის მომზადებაში დახმარება. ამასთანავე, მთავრობას მოეთხოვა უსაფრთხოების სექტორის რეფორმის განხორციელება, მათ შორის -ის რეფორმა.

რეზოლუციამ დაამტკიცა -ის რეკონფიგურაცია, აღმოსავლეთ ტიმორში ცვალებადი ვითარებისა და მისიის თანდათანობითი შემცირების გეგმის გათვალისწინებით. -ს დაევალა სამართალდაცვითი ფუნქციების შესრულება გაეგრძელებინა მანამ, სანამ სრულად არ აიღებდა პასუხისმგებლობას. გარდა ამისა, -ის ოპერაციას მოეთხოვა დახმარების გაწევა ადამიანის უფლებების, სასამართლო რეფორმისა და დონორებთან თანამშრომლობის სფეროებში, ხოლო მთავრობას დაევალა მშვიდობის დამყარებისთვის ინიციატივების გაძლიერება.

და ბოლოს, გენერალური მდივანს ბან გი-მუნს დაევალა აღმოსავლეთ ტიმორში მდგომარეობაზე დაკვირვება და მიღწეული პროგრესის შესახებ საბჭოსთვის მოხსენება.

აგრეთვე იხილეთ
აღმოსავლეთ ტიმორის ისტორია
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1503

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1503 ერთხმად მიიღეს 2003 წლის 28 აგვისტოს, 827 (1993), 955 (1994), 978 (1995), 1165 (1998), 1166 (1998), 1329 (2000), 1411 (2002), 1431 (2002) და 1481 (2003) რეზოლუციების გახმოვანების შემდეგ. საბჭომ გადაწყვიტა გაეყო სისხლის სამართლის საერთაშორისო ტრიბუნალი ყოფილი იუგოსლავიისთვის -ისა და სისხლის სამართლის საერთაშორისო ტრიბუნალი რუანდისთვის -ის პროკურატურის მოვალეობები, რომლებიც ადრე ერთი თანამდებობის პირს, კარლა დელ პონტეს, პასუხისმგებლობას ექვემდებარებოდა 1999 წლიდან.

რეზოლუცია
დაკვირვება
უშიშროების საბჭომ შეაქო ორივე ტრიბუნალის მიერ მიღწეული პროგრესი ყოფილ იუგოსლავიასა და რუანდაში მშვიდობისა და უსაფრთხოების ხელშეწყობის კუთხით.
მიესალმა ბალკანეთისა და აფრიკის დიდი ტბების რეგიონში დაინტერესებული სახელმწიფოების მიერ გადადგმულ ნაბიჯებს და აღნიშნა ორივე ტრიბუნალის მიზანი,რომ დაეკავებინათ ყველა დარჩენილი პირი, რომელიც თავისუფლად იმყოფებოდა და მოუწოდა ქვეყნებს ამ მხრივ თანამშრომლობისკენ.

საბჭომ მოუწოდა სახელმწიფოებს, დაეწესებინათ ზომები იმ პირების წინააღმდეგ, რომლებიც ეხმარებოდნენ გაქცეულებს, მოგზაურობის აკრძალვისა და აქტივების გაყინვის გზით.

რეზოლუციის პრეამბულა ასევე ითვალისწინებდა -სა და -ის გამოძიებების დასრულებას 2004 წლისთვის, სასამართლო პროცესებს 2008 წლის ბოლოსთვის და ყველა სამუშაოს 2010 წელს დასრულებას უფროსი ლიდერების სისხლის სამართლის საქმეზე ფოკუსირებით. დაბალი რანგის თანამდებობის პირები ეროვნულ დონეზე გაასამართლებდნენ.

ეროვნული სასამართლოს სისტემების გაძლიერება გადამწყვეტი მნიშვნელობის როლს თამაშობდა -სა და -ის დასრულების სტრატეგიებისთვის, მათ შორის -ში ომის დანაშაულების პალატის შექმნისთვის. სასამართლო სჯეროდა, რომ ორივე ტრიბუნალს შეეძლო საკუთარი სამუშაოს უფრო ეფექტურად შესრულება, თუ თითოეულ ტრიბუნალს ეყოლებოდა პროკურორი.

აქტები
გაეროს წესდების თავის შესაბამისად მოქმედებისას, საბჭომ მოუწოდა საერთაშორისო საზოგადოებას,რომ დახმარებოდა ეროვნულ იურისდიქციებს ტრიბუნალის საერთაშორისო სასამართლოდან გადაცემული საქმეების სისხლისსამართლებრივი დევნის შესაძლებლობების გაუმჯობესებაში, რითაც წაახალისებდა საინფორმაციო პროგრამების განვითარებას.

საბჭომ მოუწოდა ყველა სახელმწიფოს, განსაკუთრებით ბოსნია და ჰერცეგოვინას, ხორვატიას, სერბეთსა და მონტენეგროს და სერბულ რესპუბლიკას, ეთანამშრომლათ -სთან რადოვან კარაჯიჩის, რატკო მლადიჩის და ანტე გოტოვინას საქმეებთან დაკავშირებით.

ყველა სახელმწიფოს მოუწოდეს, ეთანამშრომლათ ინტერპოლთან გაქცეულების დაკავების საქმეში, ხოლო დონორ საზოგადოებას სთხოვეს, მხარი დაეჭირათ ბოსნია და ჰერცეგოვინის უმაღლესი წარმომადგენლისთვის, საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის სერიოზული დარღვევების საქმეების განხილვის მიზნით, საერთაშორისო სასამართლოში სპეციალური პალატის შექმნაში. ორივე ტრიბუნალის პრეზიდენტებსა და პროკურორებს სთხოვეს, წარმოედგინათ ანგარიში დასრულების სტრატეგიების განხორციელების შესახებ.

და ბოლოს, გენერალურ მდივანს კოფი ანანს დაევალა საერთაშორისო სასამართლოს პროკურორის წარდგენა და მიესალმნენ მის გადაწყვეტილებას კარლა დელ პონტეს საერთაშორისო სასამართლოს პროკურორად წარდგენასთან დაკავშირებით .