ალფონს დოდე

ალფონს დოდე (; დ. 13 მაისი, 1840 — გ. 16 დეკემბერი, 1897) — ფრანგი მწერალი, რომანისტი, დრამატურგი და პოეტი. ითვლება საუკუნის საფრანგეთის ერთ-ერთ გამორჩეულ მწერლად. პოპულარობა მოიპოვა 30 წლის ასაკში. თანამედროვე საფრანგეთში მისი სახელობის ბევრი კოლეჯი და სკოლაა. დოდეს ნაწარმოებებს დღემდე ჰყავს ერთგული მკითხველი, კვლავაც იბეჭდება მისი რამდენიმე პოპულარული წიგნი.

ბავშვობა
ალფონს დოდე საფრანგეთის სამხრეთში, ულამაზესი პროვანსის პატარა ქალაქ ნიმში დაიბადა 1840 წლის 13 მაისს. მამას, ვენსან დოდეს აბრეშუმის ფაბრიკა ჰქონდა. დედა, ადელინაც ბურჟუაზიული ოჯახიდან იყო. პატარა ალფონსს ძალიან ბედნიერი და ლამაზი ბავშვობა ჰქონდა 8 წლამდე. 1848 წელს მომხდარი რევოლუციის შედეგად, მამამისი გაკოტრდა. ვენსანმა აბრეშუმის ფაბრიკა გაყიდა და ოჯახთან ერთად საცხოვრებლად ქალაქ ლიონში გადავიდა. ფინანსურ გაჭირვებას დაემატა რამდენიმე ბავშვის გარდაცვალებაც და ამ ტრაგედიამ კიდევ უფრო დაამძიმა ოჯახის მდგომარეობა.

ცუდად ჩაცმული ალფონს დოდე ლიონის ლიცეუმის მასწავლებელმა აითვალწუნა. ის გამუდმებით ამცირებდა და დასცინოდა ჩამოკონკილ ბიჭს. ასეთმა უსამართლო დამოკიდებულებამ იმოდენა დაღი დაასვა მომავალ მწერალს, რომ არასოდეს დავიწყებია ბავშვობაში განცდილი სულიერი ტანჯვა. ხანშიშესულ დოდეს წლების შემდეგაც გულს ტკენდა ლიონის გახსენება.

საშუალო სკოლის დამთავრების შემდეგ, ალფონს დოდემ უმაღლესში სწავლის გაგრძელება უსახსრობის გამო ვერ შეძლო. ამიტომ მან მუშაობა დაიწყო მასწავლებლის ასისტენტად ქალაქ ალეს ერთ პროვინციულ კოლეჯში. თუმცა იქ დიდხანს ვერ გაძლო. კოლეჯის მიტოვებიდან თვეების შემდეგაც სტანჯავდა ყოფილ მოსწავლეებთან დაკავშირებული კოშმარები. თავისი ცხოვრების ეს ნაწილი ალფონს დოდემ მოგვიანებით აღწერა ავტობიოგრაფიულ თხზულებაში „პატარა“.

პარიზში გამგზავრება
1856 წელს გარდაიცვალა უფროსი ძმა, ანრი. ალფონსმა ძალიან განიცადა მისი დაკარგვა.

ზამთრის ერთ სუსხიან დღეს, 1857 წლის 1 ნოემბერს, 17 წლის ალფონს დოდემ მიატოვა ალე და პარიზში წავიდა სამი წლით მასზე უფროს ძმასთან, ერნესტთან, რომელიც ერთ-ერთ რედაქციაში მუშაობდა. გაყინულმა და მშიერმა, მაგრამ ოცნების ასრულებით ბედნიერმა, დოდემ დიდი გაჭირვებით მიაღწია საფრანგეთის დედაქალაქამდე და დიდ ქალაქში ცხოვრებას შეუდგა. თავს ჟურნალისტობითა და გადაწერით ირჩენდა. ძმებს ფინანსურად ძალიან უჭირდათ და ხშირად იცვლიდნენ მანსარდებს, კიდევ უფრო ხშირად — შიმშილობდნენ. წლების შემდეგ, 1882 წელს ერნესტ დოდემ მოგონებათა წიგნი „ჩემი ძმა და მე“ გამოსცა, რომელშიც აღწერა ალფონს დოდეს პარიზული ცხოვრების დასაწყისი.

1858 წელს ალფონს დოდემ ლექსების კრებული „შეყვარებულნი“ გამოაქვეყნა. ეს მარტივი ლექსები ფართო მასისთვის იოლად გასაგები გამოდგა, თან ძალიან ჰგავდა თეოფილ გოტიესა და სხვა ნაცნობი პოეტების შემოქმედებას. ამიტომ კრებულმა მკითხველის მოწონება დაიმსახურა. დოდემ მუდმივი სამსახური იშოვა ყოველდღიურ გაზეთ „ფიგაროში“.

1859 წლიდან ალფონს დოდე ერთდროულად რამდენიმე გაზეთთან თანამშრომლობდა, როგორც რეპორტიორი და თეატრალური კრიტიკოსი.

1860 წელს მწერალი წარუდგინეს ნაპოლეონ -ის მინისტრს, ჰერცოგ დე მორნის. მორნიმ ახალგაზრდა ჟურნალისტი თავის ერთ-ერთ მდივნად დანიშნა. ამ თანამდებობაზე დოდემ ლამის ხუთი წელი გაატარა, სანამ 1865 წელს ჰერცოგი არ გარდაიცვალა. მდივნად მუშაობით დოდე თავს დიდად არ იწუხებდა და უამრავი დრო რჩებოდა ჟურნალისტური თუ ლიტერატურული მოღვაწეობისთვის.

სოციალურ-პოლიტიკური პოზიციები
ალფონს დოდე მონარქიის მომხრე და საფრანგეთის რესპუბლიკის სასტიკი მოწინააღმდეგე იყო. შესაძლოა, მისი პოლიტიკური პოზიციის ჩამოყალიბებაზე გავლენა იქონია ბავშვობის მწარე მოგონებებმა, როდესაც 1848 წლის რესპუბლიკას შეეწირა მამამისის აბრეშუმის ქარხანა, დოდეების ოჯახური იდილია და 8 წლის ბიჭის ბავშვური ბედნიერება.

ალფონს დოდე ცნობილი ანტისემიტი იყო. მოგვიანებით მამას ამ მხრივ ბევრად აჯობა შვილმა, ლეონ დოდემ.

ალფონს დოდეს კრიტიკული რომანის „ნაბობის“ მთავარი პერსონაჟის პროტოტიპია მწერლის თანამედროვე, ებრაული წარმოშობის ფრანგი პოლიტიკოსი, რომელიც ქალაქ ნიმის ვიცე-მერად აირჩიეს. დოდე მისი კონკურენტი იყო, მაგრამ არჩევნებში დამარცხდა.

ალფონს დოდეს მრავალრიცხოვან მეგობართა შორის გამორჩეული ფიგურა იყო საფრანგეთის ანტისემიტური ლიგის დამფუძნებელი ედუარ დრუმონი. პოლიტიკური ბრძოლის დასაწყისში, 1886 წელს ალფონსი მეგობარსა და თანამოაზრეს ფინანსურად დაეხმარა — ფული ასესხა პამფლეტის „ებრაული საფრანგეთი“ გამოსაცემად. მოგვიანებით დრუმონმა დააფუძნა და რედაქტორობდა ანტისემიტური პოლიტიკის გამტარებელ გაზეთს „თავისუფალი სიტყვა“ .

ალფონს დოდესა და რიხარდ ვაგნერის მიმოწერაში აღმოჩენილია ანტისემიტური გამონათქვამები.

მოგზაურობები
ალფონს დოდეს ყოველთვის სუსტი ჯანმრთელობა ჰქონდა. ცხოვრების მძიმე პირობებმა და პარიზის ჰავამ კიდევ უფრო ცუდად გახადა და დააავადა მწერალი. ექიმებმა მას ალჟირში წასვლა ურჩიეს. ასე აღმოჩნდა ერთი კონტინენტიდან მეორეზე. აფრიკა ყველანაირად სასარგებლო გამოდგა ახალგაზრდა ფრანგი შემოქმედისთვის: ჯანმრთელობასთან დაკავშირებული პრობლემები მოუგვარდა და რამდენიმე ნაწარმოებიც დაწერა, მათ შორის, სახელგანთქმული „ტარტარენ ტარასკონელის უჩვეულო თავგადასავალი“.

ალჟირიდან პარიზში დაბრუნებულმა დოდემ თეატრით დაიწყო სუნთქვა. დიდი რაოდენობით წერდა პიესებს და ზოგ მათგანს სცენაზე დადგმაც კი ეღირსა. ფრანგულ საზოგადოებას განსაკუთრებით მოეწონა „თეთრი მიხაკი“, „უფროსი ძმა“ და კიდევ რამდენიმე. ჟორჟ ბიზეს გენიალური მუსიკის წყალობით, საუკუნეშივე დიდი წარმატება ხვდა სამმოქმედებიან პიესას „არლელი ქალი“, რომელიც დღემდე არ კარგავს აუდიტორიის ინტერესს. თუმცა ალფონს დოდეს თანამედროვეების უსაყვარლესი დადგმა იყო „უმცროსი ფრომონი და უფროსი რისლერი“, რომელიც გრიგალივით შეიჭრა ფრანგი მაყურებლის გულსა და გონებაში. დანარჩენი პიესები ცუდი არ იყო, მაგრამ არც რამით გამორჩეული ან მნიშვნელოვანი, ვინმეს დამახსოვრებოდა. სიცოცხლის უკანასკნელ წლებში სიფილისით დაავადებულმა დოდემ მკურნალობის რამდენიმე მტკივნეულ მეთოდსა და ოპერაციას გაუძლო, რომ უკურნებელ სენს შებრძოლებოდა. იტანჯებოდა, მაგრამ უხმოდ და ვაჟკაცურად იტანდა ტკივილს. ამის გამო მას „ჯვარცმულს“ ეძახდნენ.

არასოდეს დაუკარგავს ადამიანებისადმი სიკეთისა და სითბოს გაცემის სურვილი, წერის ხალისი. ავადმყოფიც კი ეხმარებოდა ახალგაზრდა მწერლებს და წერდა მოგონებებს.

ალფონს დოდე თავის საწერ მაგიდასთან მუშაობისას გარდაიცვალა პარიზში 1897 წლის 16 დეკემბერს. დაკრძალულია პერ-ლაშეზის სასაფლაოს 26-ე მონაკეთზე. რენე დე სენ-მარსოს მიერ შექმნილი ალფონს დოდეს ქანდაკება შანზ-ელიზეს ბაღში დგას.

ძირითადი ნაწარმოებები
„ტარტარენ ტარასკონელის უჩვეულო თავგადასავალი“ — რომანი
„ტარტარენი ალპებში“ — რომანი
„პორტი „ტარასკონი“ (-) — რომანი
„უკვდავი“ (’) — რომანი
„წერილები ჩემი წისქვილიდან“ — ნოველებისა და მოთხრობების კრებული
„ორშაბათის მოთხრობები“ — მოთხრობების კრებული
„პატარა“ — ავტობიოგრაფიული თხზულება
„ლიტერატორის მოგონებები“ — ლიტერატურული მოგონებები
„ოცდაათი წელი პარიზში“ — ლიტერატურული მოგონებები
„შეყვარებულნი“ — პოეტური კრებული, ალფონს დოდეს პირველი ნაბეჭდი წიგნი
„ნაბობი“ — კრიტიკული რომანი, რომლის მთავარი პერსონაჟის პროტოტიპი გახდა ალფონს დოდეს პოლიტიკური ოპონენტი რეალურ ცხოვრებაში
„უკანასკნელი გაკვეთილი (ელზასელი ბიჭის ნაამბობი)“ — მოთხრობა
„განდევნილი მეფეები“ — რომანი
„ჯეკი“ — რომანი
„საფო“ — რომანი
„ევანგელისტი“ (')
„არლელი ქალი“ (') — სამმოქმედებიანი პიესა, თავდაპირველად ნოველის სახით შედიოდა კრებულში „წერილები ჩემი წისქვილიდან“ (1869). 1872 წელს თეატრ „ვოდევილის“ სცენაზე შედგა პიესის პრემიერა, რომლისთვისაც მუსიკა დაწერა ჟორჟ ბიზემ. პიესისთვის შეთხზული მუსიკალური თემების საფუძველზე, მოგვიანებით ბიზემ ორი სიუიტაც დაწერა.
„უმცროსი ფრომონი და უფროსი რისლერი“ — პიესა, ალფონს დოდეს ყველაზე პოპულარული დადგმა ავტორის სიცოცხლეში
„თეთრი მიხაკი“ — პიესა
„უფროსი ძმა“ — პიესა