iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
კოლომენსკოე

კოლომენსკოე — ყოფილი სამეფო მამული რუსეთში, მოსკოვის ცენტრიდან რამდენიმე კილომეტრით ჩრდილო-აღმოსავლეთით, ქალაქ კოლომნისკენ მიმავალ უძველეს გზაზე. პეიზაჟური არეალი, რომელიც მდინარე მოსკოვის სტეპებს გადაჰყურებს, 1960-იან წლებში ქალაქ მოსკოვის შემადგენლობაში შევიდა.

კოლომენსკოეს ამაღლების თეთრი ეკლესია
სოფელი კოლომენსკოე პირველად მოხსენიებულია 1339 წელს, ივანე -ის ანდერძში. დროის მსვლელობასთან ერთად, სოფელი განვითარდა და ის მოსკოვის დიდი სამთავროს უფლისწულების საყვარელი ადგილი გახდა. ჩვენამდე მოღწეულ უძველეს ნაგებობას წარმოადგენს თეთრი ქვით ნაგები ამაღლების ეკლესია, რომელიც 1532 წელს, ტახტის მემკვიდრის, მომავალი მეფე ივანე მრისხანის დაბადების ზეიმის აღსანიშნავად ააგეს. სრულიად განსხვავებული, არაკანონიკური თეთრი ეკლესია, იმ დროსიათვის ნამდვილი გარღვევა იყო, რადგან ის ბიზანტიური ტრადიციებით აშენდა.

ეკლესიას ზემოდან ჯვრის ფორმა აქვს. ვიწრო პილასტრები, ისრისებური ფანჯრის ჩარჩოები, საკმაოდ რიტმული კიბის პასაჟები და ღია გალერეები ხაზს უსვამენ რუსული არქიტექტურის შედევრის დინამიურ ტენდენციას. მიჩნეულია, რომ მთლიანობაში ვერტიკალური კომპოზიცია, ნასესხებია ჩრდილოეთ რუსეთის ხის ეკლესიებისგან.

1994 წელს, აღიარა რა კაცობრიობის თვალსაჩინო ფასეულობის ნიმუშად, იუნესკომ კოლომენსკოეს ამაღლების თეთრი ეკლესია მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში შეიტანა.
შხერები

შხერები — ძველი კონტინენტური გამყინვარების არეში ზღვებისა და ტბების რთულ დანაწევრებულ ნაპირებთან მდებარე კლდოვანი კუნძულები, რომლებიც დაყოფილია ვიწრო სრუტეებითა და ყურეებით.

ზოგჯერ ამოწეულია წყლის ზედაპირზე, ზოგჯერ კი პირიქით, მხოლოდ წყალქვეშ ვრცელდება („ბრმა შხერები“), სადაც ქმნის ვრცელ სარტყელს ზოგიერთი მაღალი კლდოვანი ნაპირების გასწვრივ. შხერები გვხვდება ცივ და ზომიერ სარტყელში. განსაკუთრებულად შხერები განვითარებულია ნაპირების გასწვრივ, რომლებიც ფიორდებითაა დანაწევრებული.

კრისტალური ქანებით აგებულ კუნძულებზე მყინვარული დამუშავების კვალი (ვერძის შუბლი) ან მორენული წარმონაქმნებია (დრუმლინი, ოზები, მორენული ბორცვები). სიდიდით კუნძულები რამდენიმე კმ² აღწევს, სიმაღლით რამდენიმე მ-ს, მათი რიცხვი მრავალი ასეულია. შხერები გავრცელებულია პლეისტოცენური გამყინვარების ოლქებში, ფინეთში, შვედეთში, ნორვეგიაში, კანადაში, პატაგონიის, გრენლანდიის, ლაბრადორისა და დალმაციის სანაპიროებზე და სხვა. წარმოდგენილია მომცრო კლდოვანი კუნძულებისა და წყალქვეშა მოგლუვებული კლდეების სახით. საკმაოდ კარგად მოჩანს იგი თეთრი ზღვის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილშიც.

მრავალ კუნძულს აქვს გუმბათისებრი ფორმა და მყინვარული ნაიარევი; ნაწილობრივ წყლის დონეზე დაბლაა. ნაოსნობა შხერებს შორის მეტად გართულებულია და მიმდინარეობს მხოლოდ რეკომენდებული ფარვატერებით.

შხერების ფართო გავრცელების ადგილებში წარმოიქმნება ნაპირის შხერული ტიპი, რომელიც ვიწრო ყურეებით ძლიერ არის შეჭრილ-შემოჭრილი. კუნძულები აგებულია კრისტალური ქანებით და მათ შორის გაბნეულია მრავალრიცხოვანი თავთხელები.
სოლოვეცკის კუნძულები

სოლოვეცკის კუნძულები — არქიპელაგი რუსეთის ტერიტორიულ წყლებში, თეთრი ზღვის ონეგის უბეში. მისი მთლიანი ფართობი 347 კმ²-ია, მოსახლეობა 968 (2002 წ.); 1 317 (1989 წ). ადმინისტრაციულად წარმოადგენს არხანგელსკის ოლქის სოლოვეცკის რაიონს. კუნძულებს ემსახურება აეროპორტი.

გეოგრაფია
არქიპელაგი შედგება ექვის კუნძულისაგან:
ბოლშოი სოლოვეცკი - 246 კმ².
ანჟერსკი - 47 კმ².
ბოლშაია მუკსალმა - 17 კმ².
მალაია მუკსალმა - 0,57 კმ²
ბოლშოი ზაიეცსკი - 1,25 კმ².
მალი ზაიეცსკი - 1,02 კმ².

კუნძულების ნაპირები საკმაოდ დანაწევრებულია. შედგება გრანიტისა და გნაისისგან. რელიეფი გორაკ-ბორცვიანია (უმაღელსი წერტილი 107 მ). კუნძულთა უმრავლესობა დაფარულია შოტლანდიური ფიჭვითა და ნორვეგული ნაძვის ტყეებით, რომლებიც ნაწილობრივ ჭაობიანია. მრავლადაა ტბები.

კუნძულების საინტერესო მახასიეთებლებია ქვის ლაბირინთები, რომლებიც ტიპურია ჩრდილოეთ ევროპისათვის, მაგრამ სოლოვეცკის ლაბირინთები საუკეთესოდ შემონახულ ნიმუშებს წარმოადგენს.

მონასტერი
კუნძულებზე განლაგებულია რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის სოლოვეცკის სამონასტრო კომპლექსი, რომელიც საუკუნის მეორე მეოთხედში კირილო-ბელოზერის მონასტრის ბერებმა დააარსეს. უკვე საუკუნეში, მონასტერი მიწის ერთ-ერთი უმდიდრესი მესაკუთრე და რუსეთის ყველაზე გავლენიან რელიგიურ ცენტრად იქცა.

რუსეთის იმპერიულ ეპოქაში, მონასტერი ცნობილ ციხესიმაგრედ იქცა, რომელმაც ლივონიის ომში ( ს), მწუხარების პერიოდში (რუს. , ს.), ყირიმის ომსა ( ს.) და რუსეთის სამოქალაქო ომში ( ს.) მრავალი შეტევა მოიგერია.

1992 წელს, სოლოვეცკის კუნძულების კულტურული და ისტორიული ანსამბლი იუნესკომ მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შეიტანა.
ავსტრალიის ღია პირველობა

ავსტრალიის ღია პირველობა — დიდი სლემის საჩოგბურთო ტურნირი, რომელიც 1905 წლიდან ყოველწლიურად ტარდება ავსტრალიაში ჰარდის საფარის კორტებზე. ქრონოლოგიურად ავსტრალიის ღია პირველობა წელიწადის პირველი დიდი სლემის ტურნირია, რომელიც ტრადიციულად იანვარში ორი კვირის განმავლობაში მიმდინარეობს. ქალთა ფინალი შაბათ დღეს, ხოლო მამაკაცთა ფინალი კვირას იმართება.

ავსტრალიის ღია პირველობა მამაკაცთა ერთეულებში ყველაზე მეტჯერ ნოვაკ ჯოკოვოჩმა მოიგო (9), როი ემერსონი და როჯერ ფედერერი 6-ჯერ გახდნენ ჩემპიონები, ხოლო ქალებში მარგარეტ კორტმა 11-ჯერ იზეიმა გამარჯვება.

ავსტრალიის ღია პირველობის ჩემპიონები მამაკაცთა ერთეულებში
ავსტრალაზიის ჩემპიონატი
ავსტრალიის ჩემპიონატი
ავსტრალიის ღია პირველობა
სტატისტიკა
ჩემპიონები, რომლებმაც რამდენჯერმე მოიგეს ტურნირი
ჩემპიონები ქვეყნების მიხედვით
უიმბლდონის ჩემპიონები ქალთა ერთეულებში
ავსტრალაზიის ჩემპიონატი
ავსტრალიის ჩემპიონატი
ავსტრალიის ღია პირველობა
სტატისტიკა
ჩემპიონები, რომლებმაც რამდენჯერმე მოიგეს ტურნირი
ჩემპიონები ქვეყნების მიხედვით
სამუმი

სამუმი (არაბ. – ხორშაკი, ცხელი ქარი) — მშრალი, ცხელი ქარი ჩრდილოეთ აფრიკის და არაბეთის უდაბნოებში. უმთავრესად დასავლეთ და სამხრეთ-დასავლეთ მიმართულებისაა, აქვს ძლიერი შკვალის ხასიათი. სამუმის დროს ჰაერის ტემპერატურა (ხშირად) მატულობს 50 °-მდე, ხოლო სინესტე ვარდება 10 %-მდე.

გადააქვს დიდი რაოდენობით ქვიშა და მტვერი (მტვერ-ქვიშის ქარიშხალი). იგი უმეტესად გაზაფხულსა და ზაფხულში იცის. ანალოგიურ ქარს, რომელიც სვლას საჰარის უდაბნოდან იწყებს და ბობოქრობს ეგვიპტეში, ხამსინი ეწოდება.

სამუმი უფრო დაუბერავს ხოლმე ზაფხულის თვეებში (ივნისი, ივლისი, აგვისტო). თუმცა უფრო ძლიერ ივლისში უბერავს. მდინარეებზე და ტბებზე მისი გავლენა იკარგება. ჩვეულებრივ, სამუმი უბერავს ზედიზედ ორი-სამი დღის განმავლობაში, ხოლო შემდეგ რამდენიმე დღით ჩერდება.

სამუმის პირველი ცნობილი აღწერა ეკუთვნის ჰეროდოტეს („წითელი ქარი“).
თინგვადლავატნი

თინგვადლავატნი — გამდინარე ტბა ისლანდიის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში, ზღვის დონიდან 103 მ სიმაღლეზე. თინგვადლავატნი ისლანდიის უდიდესი ტბაა.

სარკის ფართობი 84 კმ², საშუალო სიღრმე 34 მ, უდიდესი სიღრმე 114 მ. მდებარეობს ვულკანურ პლატოზე არსებულ ტექტონიკურ ღრმულში. ტბაში არსებობს ვულკანური გენეზისის კუნძულები.

თინგვადლავატნის გარშემო არსებული ნასხლეტები მიუთითებს, რომ ამ ადგილას ევროპისა და ამერიკის ტექტონიკური ფილები ერთმანეთს უპირისპირდებიან. ტბაში განლაგებულია სილფრის რიფტი. წარმოადგენს თინგველირის ეროვნული პარკის ნაწილს. ტბიდან გამოედინება მდინარე სოგი (სიგრძე დაახლოებით 20 კმ). განვითარებულია თევზჭერა. ძირითადად იჭერენ კალმახს. ტბის ჩრდილოეთ სანაპიროზე საფუძველი ჩაეყარა ისლანდიის პარლამენტს — ალთინგს 930 წელს.
ჟან გოგელი

ჟან გოგელი ( დ. 2 იანვარი 1908 — გ. 5 იანვარი 1987, პარიზი) — ფრანგი გეოლოგი და გეოფიზიკოსი.

ჟან გოგელის წარმომავლობა დაკავშირებულია ერთი დიდი პროტესტანტული ოჯახის ტრადიციასთან. იგი იყო ფრანგი თეოლოგის მორის გოგელის (1880-1955) შვილი.

მოღვაწეობდა ძირითადად ტექტონიკის დარგში. ჟან გოგელის შრომები შეეხება კონტინენტების შესაძლო ჰორიზონტულ გადაადგილებას (ეპეიროფორეზი), ტექტონიკური ფორმების კლასიფიკაციას და გეოსინკლინებისა და ბაქნების თეორიის შემდგომ განვითარებას. ავტორია ნაშრომისა „ტექტონიკის საფუძვლები“.
ფერაპონტოვის მონასტერი

ფერაპონტოვის მონასტერი — მონასტერი რუსეთში, ვოლოგდის ოლქში. მიიჩნევა შუა საუკუნეების რუსული ხელოვნების ერთ-ერთ თვალსაჩინო ნიმუშად. 2000 წლიდან, იგი შესულია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში.

მონასტერი 1398 წელს წმინდა ფერაპონტმა დააარსა მკაცრი ბუნებრივი პირობების მქონე ჩრდილოეთ რუსეთში, კირილო-ბელოზერსკის მონასტრის აღმოსავლეთით. მონასტერს დღევანდელი სახელი ფერაპონტის მოსწავლემ, წმინდა მარტინიანმა უწოდა, რომელიც 1447 წელს, წმინდა სერგის სამების ლავრის უმაღლესი სასულიერო პირი გახდა.

1530-იან წლებში, მონასტერს ემატება ხაზინა, სატრაპეზო და უნიკალური, გამოცხადების ეკლესია თავისი სამრეკლოთი. ამ დროისთვის, მონასტერი ივანე მრისხანესგან სპეციალურ პრივილეგიებს იღებს, ასევე საკუთრებაში გადაეცა 60 სოფელი. თვით მეფეც, მონასტერს ხშირად სტუმრობდა როგორც უბრალო მომლოცველი.

მწუხარების პერიოდში , მონასტერი პოლონელებმა გაანადგურეს. მაგრამ უკვე აღდგენის პროცესში, კომპლექსს რამდენიმე ეკლესია და სამრეკლო დაემატა. ამ სამრეკლოს საათები (1638 წ.) რუსეთში უძველესად მიიჩნევა.

გადის დრო და მონასტერი რელიგიურ მნიშვნელობას თანდათან კარგავს. ამ დროისთვის მას განსხვავებული სასულიერი პირების გადასასახლებელ ადგილად იყენებენ. მათ შორის იყო პატრიარქი ნიკონი. 1798 წელს, მონასტერი პავლე -მა გააუქმა. კვლავ მონასტრად ის 1904 წელს აღდგა, მაგრამ 20 წლის შემდეგ, ის ბოლშევიკებმა დაკეტეს და უკვე 1975 წელს მუზეუმად გამოაცხადეს. 1991 წლიდან, მუზეუმი შედის ჩრდილოეთ რუსეთის ეროვნული პარკის შემადგენლობაში.
კიჟი

კიჟი — კუნძული ონეგის ტბაში, რუსეთის ჩრდილოეთ, ევროპულ ნაწილში. მისი სიგრძე 7 კმ-ია, სიგანე 500 მ. შემოსაზღვრულია სხვა მრავალრიცხოვანი კუნძულებით (დაახლოებით 5 000), რომელთაგან უმრავლესის დიამეტრი 2 მეტრს არ აღემატება, მაგრამ ზოგიერთი მათგანის სიგრძე 35 კმ-ია. კიჟის რეგიონს ადამიანთა დასახლების ხანგრძლივი ისტორია გააჩნია, საუკუნეში აქ 100 სოფელი მდებარეობდა.

კიჟი მთელ მსოფლიოში ცნობილია ე.წ. სამარხი ეკლესიებით (პოგოსტი). მათ შორისაა საუკუნის ორი ეკლესია და რვაკუთხა კოშკი, რომელიც ხის სხვადასხვაგვარი ნაგებობებითაა შემოსაზღვრული. ასევე მოიცავს ნამდვილი ბაროკოს ფრესკებს. ღვთსიმშობლის სახელობის ეკლესია 1764 წელს აშენდა, მისი ზედა ნაწილი დაფარულია 9 ერთეული ბოლქვისმაგვარი გუმბათებით.

ეკლესიების სიახლოვეს მდებარეობს რამდენიმე სხვა რელიგიური ნაგებობა, ქარის წისქვილი (უძველესი რუსეთში) და ხის სახლები. 1960 წელს, ამ არეალში საბჭოთა ხელისუფლებამ ღია ცის ქვეშ მდებარე ხის არქიტექტურის მიზეუმი დააარსა.

1990 წელს, კიჟის უნიკალური მონუმენტები იუნესკომ მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შეიტანა.
ვლადიმირისა და სუზდალის თეთრი მონუმენტები

ვლადიმირისა და სუზდალის თეთრი მონუმენტები — ამ სახელითაა იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში შესული რუსეთში, ზალესეს ისტორიულ რეგიონში მდებარე მდებარე შუა საუკუნეების რვა კირქვისგან ნაგები მონუმენტი:

ვლადიმირის მიძინების საკათედრო ტაძარი (1158-60, 1185-89);
ოქროს კარიბჭე (1158-64, ასევე რესტავრირებულია მოგვიანებით);
წმინდა დიმიტრის საკათედრო ტაძარი (1194-97);
ანდრია ბოგოლიუბსკის ციხესიმაგრე ბოგოლიუბოვოში (1158-65, შემდგომი ცვლილებებით);
ხარების ეკლესია ნერლიში (1165);
სუზდალის კრემლი ღვთისმშობლის შობის ტაძართან ერთად (1222-25 გადაკეთდა საუკუნეში);
წმინდა ევფიმის ეკლესია სუზდალში ( ს);
ბორისის და გლების ეკლესია კიდეკშაში (1152 ასევე რესტავრირებულია მოგვიანებით).
მოდილიანი (ფილმი)

მოდილიანი  — რეჟისორ მიკ დეივისის ბიოგრაფიული დრამა, მოგვითხრობს საუკუნის დასაწყისში ცნობილ მხატვარ ამედეო მოდილიანის ცხოვრებასა და შემოქმედებას. მთავარ როლს ასრულებს ენდი გარსია. 18 წლამდე ასაკის მოზარდებისთვის ფილმის ყურება არ არის რეკომენდებული.

სიუჟეტი
1919 წელი. ომი დასრულდა და ღამის პარიზის ცხოვრება სავსეა ვნებებით და უკონტროლო სურვილებით. კაფე „როტონდა“, მხატვრების ელიტის შტაბ-ბინა, ჩვენ ვხედავთ მაგიდას, რომელსაც ისტორიაში ანალოგი არ ჰყავს: მის გარშემო სხედან პიკასო, რივერა, კოკტო, სუტინი, უტრილო და მოდილიანი.

ფილმი მოგვითხრობს მოდილიანისა და პიკასოს შორის სასოწარკვეთილ და სასტიკ მეტოქეობაზე. პიკასო უკვე დიდების სხივებში ბანაობს, როცა, ამავე დროს მოდილიანი — მეამბოხე, ფიცხი საყვარელი და მწარე ლოთი — ჯერ პრაქტიკულად არავისთვისაა ცნობილი. ამიტომ როდესაც კაფეში გამოცხადდება სენსაციური სამხატვრო კონკურსი, პიკასო და მოდილიანი ასევე გადაწყვეტენ მონაწილეობა მიიღონ მასში. თუმცა მოდილიანის არა მხოლოდ პიკასოსთან მეტოქეობა უბიძგებს მონაწილეობის მიღებაში — არამედ მისთვის ეს იშვიათი შანსია გახდეს მდიდარი და ცნობილი. მისმა ვნებიანმა სიყვარულმა ახალგაზრდა და ლამაზ ჟანა ებიუტერნისადმი უკვე შეაშფოთა მაღალი საზოგადოების სამყარო, და სიღარიბე აუარესებს მას როდესაც ისედაც რთული ურთიერთობა აქვს ჟანას მშობლებთან.

როლებში
როდოსი (ქალაქი)

როდოსი — მთავარი ქალაქი და ყოფილი მუნიციპალიტეტი საბერძნეთის კუთვნილ დოდეკანესის კუნძულების კუნძულ როდოსზე. 2011 წლის მონაცემებით, მისი მოსახლეობა 53 709 ადამიანს შეადგენს. როდოსი ცნობილია ჯერ კიდევ ანტიკური ხანიდან, რადგან აქ მდებარეობდა მსოფლიოს შვიდი საოცრებიდან ერთ-ერთი - როდოსის კოლოსი. როდოსის ციტადელი, რომელიც ჯვაროსნებმა ააგეს, ერთ-ერთი საუკეთესოდ შემონახულია შუა საუკუნეების ევროპის ანალოგიურ ნაგებობებს შორის. 1988 წელს იუნესკომ იგი მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შეიტანა. დღეს როდოსი საერთაშორისო ტურიზმის პოპულარულ დესტინაციას წარმოადგენს.

ქალაქი როდოსი კუნძულის ჩრდილო-აღმოსავლეთ კიდეზე მდებარეობს და ჩრდილოეთიდან სამხრეთის მიმართულებით სამკუთხედის ფორმას იღებს. მიწის ფართობით, ის კუნძულის ყველაზე პატარა მუნიციპალიტეტია, მაგრამ მოსახლეობის რაოდენობით ყველაზე დიდი. ჩრდილოეთიდან ქალაქს ესაზღვრება ეგეოსის ზღვა, აღმოსავლეთით და დასავლეთით - ლალისოსის მუნიციპალიტეტი, სამხრეთით - კალიტეის მუნიციპალიტეტი.

კუნძული როდოსი ევროპის, ახლო აღმოსავლეთისა და აფრიკის გზაჯვარედინზე მდებარეობს. სწორედ ამიტომ, კუნძულზე მრავალი უმთავრესი საზღვაო გზა გადიოდა, რამაც როდოსს საკმაოდ მდიდარი ისტორია დაუტოვა. როდოსი დასახლებულია ჯერ კიდევ ძვ. წ. 4000 წლიდან (ნეოლითის ხანა).
მონტე-ტიტანო

მონტე-ტიტანო (ტიტანების მთა) — მთა აპენინის მთებში, სან-მარინოს უმაღლესი მწვერვალი. მისი სიმაღლე ზღვის დონიდან 739 მეტრია. მდებარეობს დედაქალაქ სან-მარინოს აღმოსავლეთით. 2008 წელს მონტე-ტიტანო იუნესკომ მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შეიტანა კომბინირებული სახელით „სან-მარინოს ისტორიული ცენტრი და მონტე-ტიტანოს მთა". ორივე ობიექტის ტერიტორია ერთად 55 ჰა-ს შეადგენს, მოიცავს მონტე-ტიტანოსა და სხვა სტრუქტურებს, მათ შორისაა თავდაცვითი კოშკები, კედლები, ჭიშკრები და ბასტიონები, ასევე ნეოკლასიკური ბაზილიკა.

მონტე-ტიტანოს მთაგრეხილის დასაწყისში, მდებარეობს ქვეყნის დედაქალაქი სან-მარინო, რომლის ისტორიაც ადრეული საუკუნიდან იწყება. ლეგენდის თანახმად, მთის წვერზე საუკუნეში მონასტერი არსებობდა. მთიანი ლანდშაფტი არეალს საუცხოო იერს სძენს და მისმა ჩაკეტილმა მდებარეობამ სან-მარინო, როგორც რესპუბლიკა მრავალ საუკუნეთა მიღმა შემოინახა.
გიორგი ზანგური

გიორგი გელას ძე ზანგური (დ. 14 ოქტომბერი, 1982 , ქ. თბილისი) — ქართველი პოეტი და მსახიობი.

ბიოგრაფია
1998 დაამთავრა თბილისის 141-ე საშუალო სკოლა. 2000 წელს ჩააბარა თბილისის შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრისა და კინოს სახელმწიფო უნივერსიტეტის სამსახიობო ფაკულტეტზე, რომელიც დაამთავრა 2004 წელს. ამავე წელს ითამაშა უილიამ სომერსეტ მოემის პიესაში „აღთქმული მიწა“ , ფრენკ ტეილორის როლი. 2004 — სამეფო უბნის თეატრში ითამაშა მიტროს როლი, პიესაში „გიულიჰ“. 2005 წლიდან მუშაობს მიხეილ თუმანიშვილის სახელობის კინო მსახობთა თეატრში. ამავე წელს ითამაშა ქეთი პატარაიას პიესაში „ხვალ შობაა“, ლეო ტაბიძის როლი.
2006 — გამოვიდა ლექსების კრებული — „ჩემს თანადედამიწელებს“.
2007 — დაიდგა „ცვლილებების თეატრში“ მისი პიესა — „დონორები“.
2007 — მიწვეულ იქნა ქუთაისის ლ. მესხიშვილის სახელობის დრამატულ თეატრში, სადაც ითამაშა ნინო სადღობელაშვილის პიესაში „ბამბაზიის სამოთხე“, ბათუ არჩბას როლი.
2007 — გამოვიდა პოეტთა ორდენ სამკაულის კრებული და „ამიშვი ცამდე“.

ფილმოგრაფია
2010: „უშენოდ მგონი მოვკვდები“ რეჟ. ლევან თუთბერიძე.

ნათამაშები როლები
სამეფო უბნის თეატრი
2004:„გიულიჰ“ (მიტრო)

თუმანიშვილის თეატრი
მესხიშვილის თეატრი
უგარითული ენა

უგარითული ენა — სემიტური ენების ჩრდილო-დასავლური ჯგუფის ერთ-ერთი ენა, რომელზედაც ძვ.წ. ათასწლეულში ლაპარაკობდნენ ქალაქ უგარითსა და უგარითის სამეფოში (ხმელთაშუაზღვის აღმოსავლეთი სანაპირო, სირიის არაბთა რესპუბლიკა). ჩვენამდე მოაღწია თიხის ფირფიტებმა ანბანური ხასიათის უნიკალური სოლისებრი დამწერლობით. ესაა უძველესი ანბანი მსოფლიოში. ტექსტები განეკუთვნება ძვ.წ. – სს. უგარითული ენა ახლოს დგას აღმოსავლურ სემიტურთან — აქადურთან და სამხრეთულ სემიტურთან — არაბულთან.
ლაღიძის წყალი

ლაღიძის წყალი — პოპულარული ქართული გამაგრილებელი (უალკოჰოლო) სასმელი, რომელიც დამზადებულია სოდიანი წყლისა და სხვადასხვა ნატურალური სიროფებისგან. ტრადიციულად, ჭიქაში ხდებოდა სიროფის გაზავება სოდიანი წყლის ჭავლით. ასევე იყიდება ბოთლში ჩამოსხმული სხვადასხვა არომატის მქონე გამაგრილებელი სასმელი. ზოგიერთი ამერიკელი სპეციალისტი მას ადარებს კვერცხის კრემს, მაგრამ ავთენტური ქართული სასმელი არ შეიცავს არც რძეს და არც შოკოლადის სიროფს.

სახელწოდება მომდინარეობს მიტროფანე ლაღიძისგან, ქუთაისელი ფარმაცევტისგან, რომელსაც 1887 წელს გაუჩნდა იდეა, რომ ლიმონათის გასაკეთებლად, ნაცვლად იმპორტული, არომატიზირებული ესენციებისა, გამოეყენებინა ნატურალური სიროფები. 1900 წელს „ძმები ლაღიძეების“ ქარხანამ ქუთაისში დაიწყო საკუთარი, უნიკალური რეცეპტების დამზადება ბალახებისა და ხილის შეზავებით. დღეს „ლაღიძის წყლები“ აწარმოებს სხვადასხვა ნატურალური არომატის წყლებს, მათ შორის — კომშის, მსხლის, ციტრუსების, ალუბლის, ტარხუნის და სხვა. ლაღიძის წყლების დისტრიბუცია ხდება რუსეთში, უკრაინაში, ბალტიისპირეთის სამ სახელმწიფოში, პოლონეთში და სომხეთში.
მისტრა

მისტრა — გამაგრებული ქალაქი და ყოფილი მუნიციპალიტეტი საბერძნეთში, პელოპონესის ნახევარკუნძულის სამხრეთ ნაწილ ლაკონიაში. 2011 წლიდან, ადგილობრივი მმართველობის რეფორმის შედეგად ის სპარტის მუნიციპალიტეტის შემადგენლობაში შეიყვანა. მდებარეობს ტაიგეტის მთაზე, უძველეს ქალაქ სპარტის სიახლოვეს. - საუკუნეებში, ქალაქი ბიზანტიური მორეის დესპოტატის დედაქალაქის ფუნქციებს ასრულებდა, სწორედ ამ პერიოდში იდგა მისი განვითარების პიკი და კულტურული აყვავების ხანა. ოსმალეთის იმპერიის მმართველობის პერიოდში, მისტრა დასახლებულ ტერიტორიად რჩებოდა, როდესაც ის დასავლელ მოგზაურებს შეცდომით სპარტაში ერეოდათ. 1830-იან წლებში, ქალაქი მოსახლეობისგან მთლიანად დაიცალა და მისგან 8 კმ-ის დაშორებით, ახალი ქალაქი - სპარტი დაარსდა.

1989 წელს, მისტრას ნანგრევები, რომელთა შორისაცაა ციხესიმაგრეები, სასახლეები, ეკლესიები და მონასტრები, იუნესკომ მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში შეიტანა.
დელოსი

დელოსი — კუნძული ეგეოსის ზღვაში. მდებარეობს წრიულად განლაგებული კიკლადის კუნძულების ცენტრში, კუნძულ მიკონოსის სიახლოვეს და წარმოადგენს საბერძნეთის უმნიშვნელოვანეს მითოლოგიურ, ისტორიულ და არქეოლოგიურ ძეგლს. კუნძულზე მიმდინარე არქეოლოგიური გათხრები ყველაზე მასშტაბურია მთელ ხმელთაშუა ზღვის რეგიონში. სამუშაოებს აწარმოებს ათენის ფრანგული სკოლა. აქ აღმოჩენილი არაერთი არტეფაქტი გამოფენილია დელოსის არქეოლოგიურ მუზეუმსა და ათენის ეროვნულ არქეოლოგიურ მუზეუმში.

დელოსი ძველი ბერძნებისთვის წმინდა ადგილს წარმოადგენდა და მიიჩნეოდა აპოლონისა და არტემიდას სამშობლოდ. კუნძული იმდენად წმინდა ადგილად მიიჩნეოდა, რომ ბერძნები მის ბუნებრივ რესურსებს არასოდეს იყენებდნენ.

დელოსზე აღმოჩენილი ქვის ქოხები მეტყველებენ, რომ კუნძული ჯერ კიდევ ძვ. წ. ათასწლეულში ყოფილა დასახლებული.

1990 წელს, დელოსი იუნესკომ მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში შეიტანა.

გალერეა
დაფნის მონასტერი

დაფნი — მონასტერი ათენის გარეუბან ჩაიდარში. მდებარეობს ამავე სახელწოდების ტყის სიახლოვეს, ათენიდან ელევსიკისკენ მიმავალ ე. წ. წმინდა გზაზე.

მონასტერი საუკუნის მიწურულს დაარსდა აპოლონის სამლოცველოს ადგილას, რომელიც ახ. წ. 395 წელს გოთებმა დაანგრიეს. გამოყენებულ იქნა ძველი ტაძრის სვეტები და დახურული გალერეები.

მთავარი ტაძარი საუკუნის ბიზანტიური ხელოვნების თვალსაჩინო ნიმუშს წარმოადგენს. გააჩნია ჯვრის ფორმა და მაღალი გუმბათი. ეკლესია გამოირჩევა საუკეთესოდ შემონახული მოზაიკებით.

1205 წელს, ათენის ჰერცოგმა ოტო დე ლა როშმა ტაძარი ჯვაროსნებს, ბელევოს ცისტერიანულ სააბატოს გადასცა. ამის შემდეგ, ფრანგმა ბერებმა ეკლესია მრავალგზის გადააკეთეს, სანამ მათ თურქები განდევნიდნენ და 1458 წელს მონასტერს კვლავ მართლმადიდებლებს დაუბრუნებდნენ. ამის შემდეგ, გაღარიბებული მონასტერი თანდათან დაიშალა. 1821 წელს ოსმალეთის იმპერიის მმართველობამ ის გააუქმა. 1888 წლიდან იწყება აღდგენითი სამუშაოები.

1990 წელს, მონასტერი იუნესკომ მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში შეიტანა.

1999 წლის მიწისძვრის შედეგად, დაფნის მონასტერი მნიშვნელოვნად დაზიანდა და ამჟამად, აღდგენითი სამუშაოების გამო საზოგადოებისათვის დაკეტილია.
ვიღაც გიყურებს

ვიღაც გიყურებს — „-ს” 2010-2011 წლების სერიალი. იგი წარმოადგენს 2007 წელს გადაღებული, „”-ის ამავე სახელწოდების სერიალის, ახალ ვერსიას. საქართველოში სერიალი გადიოდა 2011 წელს, ტელეარხის რუსთავი 2 ეთერში, სახელით „ვიღაც გიყურებს”.

სერიალის შინაარსი
ჩიკაგოში სერიული მკვლელობები მომრავლდება. ყოველი მკვლელობა ერთი სცენარით ვითარდება. მკვლელი ქალებს აუპატიურებს, შემდეგ ჰკლავს, გულებს აჭრის და მათ ქილებში ინახავს. მკვლელი კი სერიალის მთავარ გმირებს მიუახლოვდება. ეჭვის ქვეშ სერიალის აბსოლუტურად ყველა მამაკაცი იმყოფება, თუმცა მკვლელი მხოლოდ ერთია!

პიედად ესტევესი ახალგაზრდა ვეტერინარია, რომელსაც უყვარს როდრიგო კინტანა. თუმცა რამდენიმე წლის წინ, მასსა და როდრიგოს შორის უთანხმოება მოხდა, რის გამოც ისინი ერთმანეთს დაშორდნენ. სერიული მკვლელობები კი სწორედ როდრიგოს გამოჩენის შემდეგ იწყება. პიედადი ასევე უყვარს მის კოლეგას ხულიან გარსია კორეას. ის და როდრიგო ბავშვობის მეგობრები იყვნენ, თუმცა ერთი ქალის სიყვარულმა, ორივენი მოსისხლე მტრებად აქცია. მკვლელი, რომელსაც მეტსახელად მონადირეს ეძახიან, მთავარი გმირებისკენ, მატილდისკენ, პიედადისკენ, კამილასკენ, ტატიანასკენ და ა.შ. მიიწევს. ვინ არის "მონადირე"?

მსახიობები და როლები
ოსიოს ლუკას მონასტერი

ოსიოს ლუკა — ისტორიული მონასტერი საბერძნეთში, ქალაქ დისტომოს სიახლოვეს. იგი შუა საუკუნეების ბიზანტიური ხელოვნებისა და არქიტექტურის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი მონუმენტია. 1990 წლიდან, ნეა მონისა და დაფნის მონასტრებთან ერთად შესულია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში.

ოსიოს ლუკას მონასტერი საკმაოდ პეიზაჟურ არეალში, ჰელიკონის მთის ფერდობზე მდებარეობს. იგი საუკუნის დასაწყისში განდეგილმა, ღირსმა მამამ და წმინდანმა ლუკამ დააარსა, რომლის ნაწილებიც მონასტერში დღემდე ინახება. წმინდა ლუკა 953 წელს გარდაიცვალა. ცნობილია მისი წინასწარმეტყველება, რომლის მიხედვითაც კრეტას იმპერატორი რომანოსი დაიპყრობდა. უცნობია, ის ბიზანტიის იმდროინდელ იმპერატორ რომანოს -ს გულისხმობდა თუ რომანოს -ს, რომელმაც მართლაც დაიპყრო კუნძული. მიჩნეულია, რომ სწორედ მისი მმართველობის ბოლო წლებში (959-963) აშენდა მონასტრის მთავარი თეოთოკოსის (ბერძ. ღვთისმშობლის) ტაძარი.

მონასტრის მთავარი სიწმინდე წმინდა ლუკას სამარხია, რომელიც თავდაპირველად აკლდამაში განისვენებდა, მაგრამ მოგვიანებით ორი ეკლესიის შეერთების ადგილას გადაასვენეს. მონასტერმა სახელი მას შემდეგ გაითქვა, რაც წმინდანის ნაწილებმა მირონის დენა დაიწყეს, რომელიც სასწაულებს ახდენდა. მომლოცველებს სჯეროდათ, რომ თუ საფლავის გვერდით დაიძინებდნენ, სხვადასხვა სენისგან განიკურნებოდნენ. საფლავის გარშემო წარმოდგენილ მოზაიკაზე, წმინდა ლუკასთან ერთად გამოსახულია იღუმენი პილოთეოსიც.

თეოთოკოსის ტაძარი კომპლექსში უძველკესია და საუკუნეში კონტინენტურ საბერძნეთში აშენებულ ერთადერთ ეკლესიას წარმოადგენს.
ნეა მონის მონასტერი

ნეა მონი ( - ახალი მონასტერი) — საუკუნის მონასტერი საბერძნეთის კუნძულ ჰიოსზე. მდებარეობს კუნძულის შიდა ნაწილში, ქალაქ ჰიოსიდან 15 კმ-ში, პროვატეიო-ოროსის მთაზე. მონასტერი ცნობილია თავის მოზაიკებით, რომლებიც დაფნისა და ოსიოს ლუკას მონასტრების მოზაიკებთან ერთად, მაკედონიური რენესანსული ხელოვნების თვალსაჩინო ნიმუშებს წარმოადგენს საბერძნეთში. 1990 წელს, ნეა-მონი აღნიშნულ ორ მონასტერთან ერთად იუნესკომ მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში შეიტანა.

მონასტერი საუკუნის შუა წლებში ბიზანტიის იმპერატორმა კონსტანტინე მონომახმა და მისმა მეუღლე ზოემ ააგეს. თქმულების თანახმად, მონასტერი იმ ადგილას აშენდა, სადაც სამმა ბერმა სასწაულებრივად იხილა ღვთისმშობლის ხატი, რომელიც მირტის ხის ტოტზე ეკიდა. ამ დროსათვის, კონსტანტინე კუნძულ ლესბოსის სიახლოვეს იყო გადასახლებული. სასწაულის მხილველი ბერები მას სასწრაფოდ ეახლნენ და მოახსენეს ღვთისმშობლის გამოცხადების შესახებ, რომლის თანახმადაც, ის იმპერატორი გახდებოდა. კონსტანტინე ბერებს ეკლესიის აგებას დაპირდა თუკი მათი ნათქვამი ახდებოდა. მართლაც, 1042 წელს იგი იმპერატორი გახდა და მადლიერების ნიშნად ღვთისმშობლის სახელზე მონასტრის მშენებლობა დაიწყო. მთავარი ტაძრის მშენებლობა 1049 წელს დასრულდა, ხოლო მთლიანად მონასტრის უკვე კონსტანტინეს სიკვდილის შემდეგ, 1055 წელს.
პითაგორეონი

პითაგორეონი — გამაგრებული, უძველესი ნავსადგურის ნაშთები საბერძნეთის კუნძულ სამოსზე. გამოირჩევა ბერძნულ-რომაული მონუმენტებითა და სანახაობრივი ევპალინოსის გვირაბით (ან ევპალინოსის აკვედუკი). ძველ დროში ის ცნობილი იყო როგორც ტიგანი (ბერძნ. ქვაბი), ამჟამინდელი სახელი კი 1955 წელს პითაგორას პატივსაცემად ეწოდა, რომლის სამშობლოც სწორედ კუნძული სამოსი იყო.

1992 წლიდან, ჰერაიონის ნანგრევებთან ერთად შესულია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში.
ვერგინა

ვერგინა — პატარა ქალაქი ჩრდილოეთ საბერძნეთში, ცენტრალური მაკედონიის პერიფერიაში. 2011 წლის ადგილობრივი მმართველობის რეფორმის შედეგად, შედის ვეროიის მუნიციპალიტეტის შემადგენლობაში. ქალაქი მსოფლიო მასშტაბით ცნობილი გახდა 1977 წელს, როდესაც ბერძენმა არქეოლოგმა მანილოს ანდრონიკოსმა აქ აკლდამები აღმოაჩინა, რომლებიც სავარაუდოდ მაკედონიის მმართველებს ეკუთვნოდათ და როგორც დღეს მიიჩნევენ, მათ შორისაა ფილიპე -ის, ალექსანდრე მაკედონელის მამის საფლავიც. პირველი ვარაუდი, რომ ვერგინას არქეოლოგიური ძეგლი უძველესი ქალაქი ეგის ნაშთები იყო, 1968 წელს ბრიტანელმა ისტორიკოსმა ნიკოლას ჰამონიდმა გამოთქვა, რაც ანდრონიკოსის აღმოჩენებმა დაადასტურა.

თანამედროვე ვერგინა ქალაქ თესალონიკიდან 80 კმ-ით სამხრეთ-დასავლეთით მდებარეობს, პიერიის მთის კალთებზე, ზღვის დონიდან 120 მეტრზე. მისი მოსახლეობა დაახლოებით 2000 ადამიანია.

1996 წელს, ვერგინას არქეოლოგიური ზონა იუნესკომ მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში შეიტანა.