iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ლუბიცა აცევსკა

ლუბიცა ზ. აცევსკა (დ. 1957) — მაკედონიელი დიპლომატი. აშშ-ის ყოფილი მოქალაქე ნატურალიზაციით და პროფესიით ეკონომიკური კონსულტანტი. მან დატოვა სამსახური 1992 წელს, რადგან გახდა მაკედონიის არაოფიციალური მოკავშირე ვაშინგტონში და უარი თქვა აშშ-ის მოქალაქეობაზე 1995 წელს, რათა შეესრულებინა ახალი, ოფიციალურად შეთავსებული როლი, როგორც მაკედონიის პირველ ელჩს შეერთებული შტატებში. იგი ამ თანამდებობაზე 2002 წლამდე მუშაობდა, შემდეგ მისი ადგილი ნიკოლა დიმიტროვმა დაიკავა.

პირადი ცხოვრება და ადრეული კარიერა
მიუხედავად იმისა, რომ თავად აცევსკა ემიგრანტი იყო შეერთებულ შტატებში, მის ოჯახს იქ რამდენიმე თაობის კავშირები ჰქონდა. მისი წინაპრები შეერთებულ შტატებში გადავიდნენ საკუთარ მშობლებზე ადრე, 1917 და 1940 წლებში. ბაბუა დასახლდა მანსფილდში, ოჰაიო, სადაც გახსნა რესტორანი. აცევსკა დაიბადა და გაიზარდა პატარა სოფელ ცაპარში იუგოსლავიის საზღვართან, საბერძნეთთან . ახალგაზრდობაში მას ჰქონდა სურვილი, გამხდარიყო ასტრონავტი.

აცევსკა მშობლებთან და ძმასთან ერთად ემიგრაციაში წავიდა იუგოსლავიიდან შეერთებულ შტატებში 1966 წელს. მისი მამა და ბიძა ბაბუის კუთვნილ რესტორანში მუშაობდნენ. მოგვიანებით გახდა პარტნიორი და კონსულტანტი შუა აღმოსავლეთთან დაკავშირებულ საკითხებში საერთაშორისო სავაჭრო და ეკონომიკური განვითარების ფირმა -ში.

ელჩობა
1994 წლის ბოლოს გაჩნდა მინიშნებები, რომ ვაშინგტონი და სკოპიე დაამყარებდნენ ოფიციალურ ურთიერთობებს და გავრცელდა ინფორმაცია, რომ აცევსკა იქნებოდა აშშ-ს პირველი ელჩი ქვეყანაში. 1993 წელს აცევსკამ - ს განუცხადა, რომ ამ საკითხს ჯერჯერობით არ განიხილავდა. ხალხი რეკავდა საელჩოში და ქალის ხმის გაგონებისას თვლიდნენ, რომ ისინი მდივანს ესაუბრებოდნენ და ელჩთან დაკავშირებას ითხოვდნენ.

აცევსკა ელჩის თანამდებობას 2002 წლამდე ასრულებდა, შემდეგ ის ნიკოლა დიმიტროვმა ჩაანაცვლა. ნიკოლა იმ პერიოდში ყველაზე ახალგაზრდა ელჩი იყო ვაშინგტონში, იმაზე ახალგაზრდაც კი, ვიდრე აცევსკა იყო. აცევსკა გახდა ვილსონის ცენტრში საჯარო პოლიტიკის მეცნიერი, მოგვიანებით კი ჰუმანიტარულ საქმიანობაში ჩაერთო ჰაიტიზე .

ჯილდოები
აცევსკამ 1996 წელს მიიღო კურსდამთავრებულთა მედალოსნის ჯილდო მისი ალმა მატერი ოჰაიოს სახელმწიფო უნივერსიტეტისგან „კაცობრიობის სამსახურში საერთაშორისო გამორჩეულობისთვის“.
ფერისცვალება (ფილმი)

„ფერისცვალება“ — 1968 წლის ქართული საბჭოთა ფილმი, გადაღებული რეჟისორ ლანა ღოღობერიძის მიერ.

სიუჟეტი
გივი და მისი მეგობრები მკვლელობის უნებლიე მოწმენი გახდებიან. კრიტიკულ სიტუაციაში სხვისი უბედურების მიმართ სრულიად გულგრილობის გამოჩენა გივის თავის თავს სხვაგვარად დაანახებს.

როლებს ასრულებენ
გეიდარ ფალავანდიშვილი — გივი
რუსუდან კიკნაძე — ეკა
სოფიკო ჭიაურელი — სოფიკო
ლია კაპანაძე — ნატო
ბაადურ წულაძე — მამუკა
თენგიზ მაღალაშვილი — თენგიზი
სესილია თაყაიშვილი — მოხუცი ქალი
რამაზ გიორგობიანი — ჭაბუკი
რევაზ ხობუა
კახი კავსაძე
გრიგოლ (გიგოლა) თალაკვაძე
გიორგი (გოგი) ხარაბაძე
ოთარ ყიფიანი
გია ავალიშვილი
გია ფერაძე
გივი ჭიჭინაძე
ივანე პატარიძე (მოქანდაკე)

ივანე (ვანო) კონსტანტინეს ძე პატარიძე (დ. 1903, ქუთაისი, — გ. 1952, თბილისი) — ქართველი მოქანდაკე.

დაამთავრა თბილისის სამხატვრო აკადემია (1928) და სამშენებლო ინსტიტუტის არქიტექტურის ფაკულტეტი (1931). აკადემიაში ინტენსიურად მუშაობდა შიშველ ნატურაზე, ითვლებოდა იაკობ ნიკოლაძის ერთ-ერთ ყველაზე ნიჭიერ მოწაფედ. მძიმე ცხოვრებამ შემოქმედებითი პოტენციალის სრულყოფილი გამოვლენის საშუალება არ მისცა — 1937 წელს დასმენის საფუძველზე მრავალი წლით გადასახლებული იყო, რამაც ჯანმრთელობა მნიშვნელოვნად შეურყია.

პატარიძის ნამუშევრების უმეტესობამ ჩვენამდე ვერ მოაღწია; 1924 წლის ქართველ მხატვართა გამოფენაზე წარმოდგენილი მისი „მუშა“ და ვაჟა-ფშაველას სკულპტურული პორტრეტი ცნობილია იმავე წლის ჟურნალ „დროშაში“ (№№23-24) დაბეჭდილი ფოტორეპროდუქციებით. შემორჩენილია პატარიძის რამდენიმე ქვაში გამოკვეთილი და თბილისში დადგმული ანიმალისტური ქანდაკება: ფასკუნჯების წყვილი ს. ჯანაშიას სახელობის საქართველოს მუზეუმის ალაყაფის კართან, ვეფხვების წყვილი თბილისის ზოოპარკის შესასვლელთან და იმავე კომპოზიციის სახეცვლილი ვარიანტი ვაკის პარკის მთავარი ხეივნის დასაწყისში.
გიგა გაბელაია

გიგა გაბელაია (დ. 1 მაისი, 1977, აბაშა) — ქართველი თანამდებობის პირი, იურისტი და პოლიტიკოსი. აბაშის მუნიციპალიტეტის მერი 2021 წლის 27 ოქტომბრიდან.

ბიოგრაფია
დაიბადა 1977 წლის 1 მაისს. დაამთავრა 1 საშუალო სკოლა-გიმნაზია. სწავლა გააგრძელა თბილისის მართვის ინსტიტუტში სამართალმცოდნეობის ფაკულტეტზე, რომელიც დაამთავრა 1999 წელს, იურისტის პროფესიით. 2014-2015 წლებში მუშაობდა აბაშის მუნიციპალიტეტის გამგეობის შიდა აუდიტის სამსახურის უფროსად. 2015-2019 წლებში საქართველოს განათლების, მეცნიერების, კულტურისა და სპორტის სამინისტროს სსიპ ბავშვთა და ახალგაზრდობის ეროვნული ცენტრის უფროსი. 2019 წლიდან სსიპ სახელმწიფო იურიდიული დახმარების სამსახურის რეგიონული მენეჯერი იყო. 2021 წლის 27 ოქტომბრიდან აბაშის მუნიციპალიტეტის მერი.

თვითმმართველობის არჩევნები 2021
2021 წლის თვითმმართველობის არჩევნებზე „ქართული ოცნებს“ სახელით იყრიდა კენჭს აბაშის მუნიციპალიტეტის მერობის კანდიდატად. მისი მთავარი კონკურენტი არჩევნებზე იყო „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობის“ კანდიდატი ნუგზარ წიკლაური. გაბელაიამ პირველ ტურში ხმათა 54,31% (6788 ხმა) მიიღო და გამარჯვება პირველ ტურში მოახერხა.
ირაკლი კირცხალია

ირაკლი კირცხალია (დ. 2 ივლისი, 1989) — ქართველი პოლიტიკოსი. საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი 2023 წლიდან.

ბიოგრაფია
დაიბადა 1989 წლის 2 ივლისს. 2009 წელს დაამთავრა კავკასიის ბიზნეს სკოლა (ბიზნესის ადმინისტრირება). 2010 წელს ამერიკის ჰუმანიტარული ინსტიტუტი (ბიზნესის ადმინისტრირება). 2015 წელს ბალტიის საერთაშორისო აკადემია (ბიზნესის ადმინისტრირება). 2018 წელს მერიმაუნტი კალიფორნიის უნივერსიტეტი (ბიზნესის ადმინისტრირების მაგისტრი). 2012-2023 წლებში შპს „ეპიკ დეველოპმენტის“ დირექტორი

2023 წლის 4 აპრილიდან არის საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“.
ალემ-ი ნისვან (ჟურნალი)

"ალემ-ი ნისვანი" ( ყირიმ..- , - , ) — მსოფლიოში პირველი თურქულ-მუსლიმური ქალთა ჟურნალი, რომელიც გამოდიოდა ყირიმში 1906 წლიდან 1912 წლამდე. ჟურნალის იბეჭდებოდა ყირიმელი თათრების ენაზე, რა დროსაც იყენებდნენ არაბულ ანბანს. მისი დამაარსებელი იყო ისმაილ გასპრინსკი, ხოლო მთავარი რედაქტორი — ისმაილ გასპრინსკის ქალიშვილი შეფიკა გასპრინსკაია. .

ისტორია
ქალთა მუსლიმური ჟურნალის გამოცემის იდეა ეკუთვნოდა., მე-19-20 საუკუნეების მიჯნაზე მოღვაწე გამომცემელს, წარმოშობით ყირიმელ თათარ ისმაილ გასპრინსკის, მეუღლის, ზუჰრა აკჩურინა- გასპრინსკაიას წინადადებით. ქალთა საკითხებთან დაკავშირებული სტატიები პერიოდულად ჩნდებოდა გასპრინსკის მთავარი გაზეთის " თერჯიმანის " გვერდებზე ( "მთარგმნელი" ) , თუმცა გადაწყდა ცალკე ისეთი ჟურნალის გამოცემა, რომელიც მთლიანად ქალთა საკითხებზე იქნებოდა ორიენტირებული..

1887 წელს ზუჰრა აკჩურინა-გასპრინსკაიას ჰქონდა პირველი მცდელობა ჟურნალ "ტერბინეს" (აღზრდა) გამოცემის.

1891 წელს გასპრინსკიმ თავად ითხოვა ნებართვა გამოექვეყნებინა გაზეთ "კადინის" დანართი თვეში ორჯერ ( "ქალი" ), თუმცა მისმა თხოვნამ შედეგი ვერ გამოიღო, ვინაიდან რუსეთის იმპერიის ხელისუფლების მხრიდან მხარდაჭერა არ მიუღია. მაგრამ 1905 წლის კანონმდებლობის ლიბერალიზაციის შემდეგ ახალი ჟურნალის გამოცემა შესაძლებელი გახდა.

ჟურნალის მთავარი მიზანი იყო მუსლიმ ქალებში განათლების გავრცელება:  გაუნათლებლობის აღმოფხვრა, კულტურული დონის ამაღლება და შარიათის სამართლის სწავლება. გასპრინსკიმ ახალი გამოცემის რედაქტორად თავისი ქალიშვილი შეფიკა აირჩია, თუმცა თავად  რედაქტორ-გამომცემლის ფუნქციას ასრულებდა.

როგორც გაზეთში დაბეჭდილი გამოცემის ანონსიდან გახდა ცნობილი,  ჟურნალი აქვეყნებდა როგორც რელიგიური ტექსტებს შარიათის მიხედვით ქალთა უფლებების შესახებ , ასევე საერო ინსტრუქციებს ჰიგიენის, საყოფაცხოვრებო სამუშაოების, ხელსაქმის შესახებ. განსაკუთრებული სექცია ეძღვნებოდა მეცნიერებასა და ლიტერატურას.   გასართობი სექციები არ იყო წაემოდგენილი; თავის შექცევის მიზნით წასაკითხად მუსლიმ ქალებს სთავაზობდნენ ცნობილი ქალების ბიოგრაფიებს, ისტორიებს სხვადასხვა ქვეყნების შესახებ, მხატვრული ლიტერატურის გვერდებს და წერილებს. .

ჟურნალი გამოდიოდა გაზეთ „თერჯიმანის“ ყოველკვირეული უფასო ჩანართის სახით. პირველი ნომერი გამოიცა ბახჩისარაიში 1906 წლის 3 მარტს. 1908-1909 წლებამდე, როცა გამოცემა ცოტა ხნით შეწყდა, ჟურნალი დამოუკიდებელ გამოცემის სახით იყო წარმოდგენილი, 1910 წელს გამოცემის განახლების შემდეგ მისი მასალები გაზეთ „თერჯიმანის“ ფურცლებზე განთავსდა.

ხსოვნა და მემკვიდრეობა
2011 წელს ყირიმის საინჟინრო-პედაგოგიურ უნივერსიტეტში გაიმართა სამეცნიერო კონფერენცია, რომელიც მიეძღვნა ჟურნალის გამოცემის 105 წლის იუბილეს. თანამედროვე ყირიმის ქალთა ჟურნალი "" ("ოცნება") თავს პირველი ქალთა ჟურნალის მემკვიდრედ თვლის.
რევიშვილი

საკუთარი სახელი რევიშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

ამირან რევიშვილი — კარდიოქირურგი (რუსეთი)
გიორგი რევიშვილი — ინჟინერი
გუგა რევიშვილი — სპორტსმენი (სუმო)
ზაზა რევიშვილი — იურისტი, პოლიტიკოსი
ირაკლი რევიშვილი — სპორტსმენი (თავისუფალი სტილით ცურვა)
ნუკრი რევიშვილი — სპორტსმენი (ფეხბურთელი)
შოთა რევიშვილი — ლიტერატურათმცოდნე
ივონკა სურვილა

ივონკა სურვილა (; დ. 11 აპრილი, 1936), ნამდვილი სახელია ივონკა შიმანეცი — ბელარუსის პირველი რესპუბლიკის დევნილი მთავრობის რადას პრეზიდენტი. ბელარუსის სახალხო რესპუბლიკის რადა 1919 წლიდან დევნილობაშია და ის ამ დრომდე ყველაზე გრძელვადიანი დევნილი მთავრობაა ისტორიაში.

ადრეული წლები
ივონკა სურვილა დაიბადა სტობციში, მაშინდელი პოლონეთის მეორე რესპუბლიკის ნაწილი (დასავლეთ ბელარუსი), ინჟინრის ულადზიმიერ შიმანეცისა და ეველინა შიმანეცის ძე პაშკიევიჩის ოჯახში.

1940 წელს, დასავლეთ ბელარუსის საბჭოთა ანექსიის შემდეგ, ულადზიმიერ შიმანეცი დააპატიმრა საბჭოთა კავშირმა და მიესაჯა ხუთი წლით თავისუფლების აღკვეთა გულაგში. იგი გაიქცა სსრკ-ზე გერმანიის თავდასხმისას.

1944 წელს ოჯახი ათასობით სხვა ლტოლვილთან ერთად აღმოსავლეთ პრუსიის გავლით დასავლეთში გაიქცა და საბოლოოდ მიაღწია დანიას, სადაც ისინი ცხოვრობდნენ ლტოლვილთა ბანაკში რამდენიმე წლის განმავლობაში. გზად ივონკას უმცროსი და გარდაიცვალა.

კანადაში ივონკა სურვილა გახდა ადგილობრივი ბელარუსული ორგანიზაციების აქტიური წევრი.

1989 წელს ივონკა სურვილამ, მეუღლის იანკა სურვილას და მეგობრების, ზინაიდა გიმპელევიჩისა და პაულინ პასკიევიჩ-სმიტის დახმარებით, შექმნა კანადური დახმარების ფონდი ჩერნობილის მსხვერპლთათვის ბელარუსიაში . ეს საქველმოქმედო ორგანიზაცია უზრუნველყოფს სამედიცინო დახმარებას სხვადასხვა ფორმით, სამედიცინო პერსონალის ვიზიტებს კანადასა და ბელარუსს შორის, საკვებით დახმარებას, ასევე, ბავშვებს ჯანდაცვის სერვისებით სარგებლობის საშუალებას აძლევს კანადის სხვადასხვა ადგილას.

ბელარუსის დემოკრატიული რესპუბლიკის რადას პრეზიდენტი
ივონკა სურვილა 1997 წელს აირჩიეს ბელარუსის დემოკრატიული რესპუბლიკის რადას პრეზიდენტად. ის არის რადას პირველი ქალი პრეზიდენტი და პირველი პრეზიდენტი, რომელიც არჩეულია საბჭოთა კავშირის დაშლისა და დამოუკიდებელი ბელარუსის შექმნის შემდეგ.

სურვილა რეგულარულად მიმართავს ბელარუსულ საზოგადოებას 25 მარტისა და სხვა შემთხვევების შესახებ.

ის არის ევროპული სინდისისა და კომუნიზმის შესახებ პრაღის დეკლარაციის დამფუძნებელი და ხელმომწერი.

2013 წელს დაჯილდოვდა კანადის დედოფალ ელიზაბეტ -ის ბრილიანტის საიუბილეო მედლით „ბელარუსიაში დემოკრატიის აღდგენის საქმეში მთელი ცხოვრების განმავლობაში მოღვაწეობისთვის“.

პირადი ცხოვრება
ივონკა სურვილას ორი ქალიშვილი ჰყავს. მისი ერთ-ერთი ქალიშვილი, მარია პაულა სურვილა, (1964–2020) იყო ეთნომუსიკოლოგიის პროფესორი ვარტბურგის კოლეჯში ვავერლი, აიოვა. მისი ქმარი, იანკა სურვილა, გარდაიცვალა ოტავაში 1997 წელს.

სურვილამ მონაწილეობა მიიღო 30-ზე მეტ გამოფენაში, როგორც მხატვარმა.
მინა როინიშვილი

მინა თომას ძე როინიშვილი (დ. 1874 — გ. 19 ივნისი, 1916) — რუსეთის იმპერიის არმიის პოდპოლკოვნიკი (1916).

დაამთავრა თბილისის იუნკერთა ქვეითი სასწავლებელი (1898). სხვადასხვა დროს მსახურობდა იმიერკასპიის მე-3 მსროლელ, თურქესტანის მე-15 მსროლელ და თურქესტანის მე-13 მსროლელ პოლკებში. მონაწილეობდა მსოფლიო ომში (1914-1918). განსაკუთრებით თავი გამოიჩინა თავი 1916 წლის ივნისში ოსმალთა გამაგრებული სიმაღლეების იერიშისას ბაიბურთთან. ამავე ბრძოლაში დაიღუპა და სიკვდილის შემდეგ დაჯილდოვდა წმ. გიორგის ხარისხის ორდენით (1917). ასევე მიღებული ჰქონდა წმ. ანას (მახვილებითა და ბაბთით) და წმ. სტანისლავის (მახვილებით) ხარისხის ორდენები.
ზოსკა ვერასი

ზოსკა ვერასი (, დ. 30 სექტემბერი, 1892 – 8 ოქტომბერი, 1991) — ცნობილი ფსევდონიმით ლიუდვიკა სივიცკაია-ვოიციკი , ბელარუსი მწერალი და ბელარუსის ეროვნული აღორძინების ერთ-ერთი ინიციატორი და აქტიური მონაწილე.

ოჯახი და ადრეული წლები
ვერასი დაიბადა 1892 წლის 30 სექტემბერს სოფელ მეჯიბიჟში (დღეს - ხმელნიცკის რაიონი, უკრაინა) დიდგვაროვან ოჯახში. მისი დიდი ბაბუა იჰნატ კულაკოტსკი იყო ბელარუსის უძველესი ისტორიის გამოჩენილი მასწავლებელი და მკვლევარი. იყო რამდენიმე სამეცნიერო საზოგადოების წევრი დანიაში, ვილნიუსში, ვარშავაში და სანკტ-პეტერბურგში.

1908 წელს მამის გარდაცვალების შემდეგ, ვერასი დედასთან ერთად გადავიდა გროდნოში, სადაც დაამთავრა გოგონათა კერძო სკოლა (1912) და იყო ბელარუსის გროდნოს ახალგაზრდობის კლუბის აქტიური მონაწილე, ბიბლიოთეკარი და მდივანი. მოგვიანებით, იგი გაეცნო მებაღეობისა და მეფუტკრეობის 10 თვიან კურსს, ასევე ვარშავაში 6 კვირიან სამხედრო საექთნო კურსს (1914). ბოტანიკის მიმართ ინტერესის მიუხედავად, ვერასმა არ გააგრძელა ფორმალური განათლება ცუდი ჯანმრთელობისა და პირველი მსოფლიო ომის დაწყების გამო.

ბაბუის მამულში
1918-1922 წლებში ვერასი ცხოვრობდა აჩონნიკის მამულში, რომელიც მის ბაბუას ეკუთვნოდა. ამ დროის განმავლობაში იგი ზრუნავდა თავის ავადმყოფ დედასა და ახალშობილ შვილზე ანტონ შანტირზე, რომლის მამა იყო ფაბიჯან შანტირი, ბელარუსი პოეტი, მწერალი და საზოგადო მოღვაწე, რომელიც სიკვდილით დასაჯა საბჭოთა ხელისუფლებამ 1920 წელს. მოგვიანებით, ანტონ შანტირი დევნიდა საბჭოთა ხელისუფლებას და ათი წელი გაატარა გულაგის ციხეში.

ვილნიუსში ვერასი იყო ბელარუსის გლეხთა და მუშათა კავშირის მიერ გამოცემული რამდენიმე გაზეთის სარედაქციო კოლეგიის ადმინისტრატორი (1924-1929), საბავშვო ჟურნალების რედაქტორი - „ზარანკა“ (დილის ვარსკვლავი, 1927-1931 წწ.) და „პრალესკა“ (, 1925-1935), ბელარუსის კოოპერატიული საზოგადოების „“ („ფუტკარი“, 1928-1939) თავმჯდომარე და მეფუტკრეობის ჟურნალის „ბელარუსული ფუტკრის“ („ “) რედაქტორი, 1934–1938.

იგი მხარს უჭერდა ბელარუს პოლიტპატიმრებს, რომლებიც ლუკიშკესის ციხეში იმყოფებოდნენ. იგი დაეხმარა მიხაშ მაშარას ლექსების ციხიდან გამოტანაში და მისი პირველი პოეზიის კრებულის „“ („ნახატები“, 1928 წ.) გამოცემაში. ვერასის საკუთარი ნამუშევრები, სხვა გამოჩენილი ბელარუსი პოეტის, ნატალია არსიენიევას ლექსებთან ერთად გამოჩნდა ჟურნალებში „ “ („ახალგაზრდობის გზა“) და „ “ („სტუდენტური ფიქრები“).

ვერასი გარდაიცვალა 1991 წლის 8 ოქტომბერს, ოთხმოცდაცხრამეტი წლის ასაკში და დაკრძალულია ვილნიუსის მახლობლად მდებარე პანარის სასაფლაოზე.
ვასილ როინაშვილი

ვასილ როინაშვილი (დ. 25 დეკემბერი, 1879, დუშეთი, — გ. 1958, თბილისი; დაკრძალულია ვაკის სასაფლაოზე) — ქართველი ფოტოგრაფი, საზოგადო მოღვაწე.

1897-1898 წლებში თბილისში თავისი ბიძაშვილის, ალექსანდრე როინაშვილის სახელოსნოში სწავლობდა ფოტოხელოვნებას, გიგო გაბაშვილის სტუდიაში კი — მხატვრობას. 1899 წელს სწავლის გასაგრძელებლად მოსე თოიძესთან ერთად გაიგზავნა პეტერბურგის სამხატვრო სკოლაში. 1900-1901 წლებში ფოტოგრაფად მუშაობდა თბილისში, სიღნაღსა და ბუხარაში. საქართველოში დაბრუნების შემდეგ ძირითადად ცხოვრობდა და მოღვაწეობდა თელავში, სადაც შექმნა იმდროინდელი ქალაქის ცხოვრების ამსახველი ფოტოების სერია. აქტიურად თანამშრომლობდა ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების თელავის განყოფილებასთან. ამავე პერიოდში როინაშვილმა შექმნა ტყეში გასული ყაჩაღების ცნობილი ბანდის ფოტოსურათები, რომლებიც შემდგომში საფუძვლად დაედო გიორგი შენგელაიას 1987 წლის ფილმს „ხარება და გოგია“.

1918 წლის დეკემბერში ვასილ როინაშვილი კახეთის მოხალისეთა რაზმის შემადგენლობაში მონაწილეობდა სომხეთთან ომში. შემორჩენილია ამ ისტორიული მოვლენის ამსახველი რამდენიმე ფოტო. მომდევნო წლებში კვლავ თელავსა და თბილისში მუშაობდა. 1940-იან წლებში დიდი როლი შეასრულა ალექსანდრე როინაშვილის მემკვიდრეობის დაცვასა და პოპულარიზებაში, თბილისის კინო-ფოტო-ფონო საბუთების ცენტრალური სახელმწიფო არქივის თელავური კოლექციის შექმნაში. ვასილ როინაშვილის ფოტოები დაცულია თელავის ისტორიის მუზეუმში, კერძო კოლექციონერებთან და ცალკეულ ოჯახებში.
რემზიე ტარსინოვა

რემზიე ტარსინოვა (ქალიშვილობის გვარი — ბაკალი, ; დ. 9 დეკემბერი, 1926, სიმფეროპოლი — გ. 7 აპრილი, 2021, ყირიმი) — საბჭოთა ტაჯიკი, ყირიმელი თათარი და უკრაინელი მოცეკვავე, ქორეოგრაფი. ანსამბლ " ჰაითარმას " სამხატვრო ხელმძღვანელი (1992-2016 წწ). ტაჯიკეთის საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის სახალხო არტისტი (1983). უკრაინის დამსახურებული არტისტი (2020).

ბიოგრაფია
რემზიე ტარსინოვა დაიბადა 1926 წლის 9 დეკემბერს სიმფეროპოლში. მისი ოჯახი მჭიდროდ იყო დაკავშირებული ხელოვნებასთან.გოგონას მამა იყო მოცეკვავე და ქორეოგრაფი უსეინ ბაკალი (1897-1973). .

რემზიემ ცეკვა ხუთი წლის ასაკში დაიწყო. ქორეოგრაფიულ ხელოვნებას ეუფლებოდა სიმფეროპოლის საბავშვო ცეკვის სტუდიაში ვ. ხარჩენკოსთან . დაამთავრა სიმფეროპოლის საბალეტო სტუდია, კონსტანტინე ბეკის ხელმძღვანელობით. 1944 წელს ყირიმელი თათრების დეპორტაციის დროს ოჯახი გადაასახლეს ტაჯიკეთის საბჭოთა სოციალისტურ რესპუბლიკაში. 1947 წლიდან 1960 წლამდე მუშაობდა ალექსანდრე პუშკინის სახელობის მუსიკისა და დრამის თეატრში ლენინაბადში (დღევანდელი ხუჯანდი), სადაც მისი მამა მთავარი ქორეოგრაფი იყო. რემზიე თავიდან სოლისტი იყო, შემდეგ კი მთავარი ქორეოგრაფი გახდა. მან წარმატებით დადგა ცეკვები სპექტაკლებისთვის „ლეილა და მაჯნუნი“, „ფარჰად და შირინი“, „კამოლ ხუჭანდი“, „დაკარგული ქალბატონი“ .

1975 რევზიე ტარსინოვამ წლიდან დაიწყო საცეკვაო პროგრამების შედგენა ყირიმული თათრული ანსამბლ " ჰაიტარმასთვის ."

1989 წელს რემზიე დაბრუნდა ყირიმში, სადაც გააგრძელა ქორეოგრაფიული საქმიანობა, დაიწყო ცეკვების დადგმა ყირიმელი თათრების თეატრისა და ანსამბლ -ისთვის. 1992 წლიდან ყირიმის სახელმწიფო ფილარმონიის ევპატორიის ფილიალში მუშაობდა ანსამბლ "ხაითარმას" სამხატვრო ხელმძღვანელად და ქორეოგრაფად. 2016 წლის ივნისში იგი გაათავისუფლეს ანსამბლის სამხატვრო ხელმძღვანელის თანამდებობიდან ქორეოგრაფის ბოლო დადგმა იყო ვოკალური და ქორეოგრაფიული კომპოზიცია "ბახჩისარაი-ხანსარაი."

რემზიე ტარსინოვა ავტორი წიგნისა "ცეკვით ცხოვრების გზაზე" (2018)

რემზიე ტარსინოვა გარდაიცვალა 2021 წლის 7 აპრილს ყირიმში. დაკრძალეს აბდალის სასაფლაოზე.

ჯილდოები და წოდებები
რემზიე ტარსინოვა არაერთი ჯილდოს და საპატიო სიგელის მფლობელი იყო.

2020 წლის 21 აგვისტოს უკრაინის სახელმწიფოს მშენებლობაში, სოციალურ-ეკონომიკურ, სამეცნიერო, ტექნიკურ, კულტურულ და საგანმანათლებლო განვითარებაში შეტანილი მნიშვნელოვანი პირადი წვლილისთვის, მნიშვნელოვანი შრომითი მიღწევებისა და მაღალი პროფესიონალიზმისთვის მიენიჭა უკრაინის დამსახურებული არტისტის წოდება.
ტაჯიკეთის სსრ დამსახურებული არტისტი (1961)
ყირიმის სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი (1996)
საპატიო სერთიფიკატი "ოლიმპი-80" (1980) .
კონსტანტინე მარკოზაშვილი

კონსტანტინე გიორგის ძე მარკოზაშვილი (? — გ. 26 ივნისი, 1921, თბილისი) — ქართველი სამხედრო პირი, რუსეთის სამოქალაქო ომის (1918-1923) მონაწილე.

1918 წლიდან შეუერთდა რუსეთის წითელ არმიას. აქტიურად მონაწილეობდა ბრძოლებში უკრაინის სამხრეთში და ყირიმში; მეთაურობდა ყირიმის 1-ლი საბჭოთა დივიზიის კავალერიის პოლკს, შემდეგ ბრიგადას. 1920 წლის მაისში, როდესაც საბჭოთა რუსეთის ხელისუფლება დამოუკიდებელი საქართველოს წინააღმდეგ ბრძოლას ე. წ. აზერბაიჯანის და ოსეთის ფრონტებზე ახორციელებდა, მარკოზაშვილი გაიგზავნა ვლადიკავკაზში წითელი არმიის კავკასიის მე-2 საკავალერიო დივიზიის მეთაურად. დივიზია ჩამოყალიბების პროცესში იყო და საბჭოთა ხელისუფლების გეგმით მასში ეთნიკურად ქართველი მებრძოლების რეკრუტირება უნდა მოეხდინა. 1920 წლის ივნისში საბჭოთა სარდლობამ მარკოზაშვილს ბრალად დასდო, რომ ის ადგილობრივი ქართველების გავლენის ქვეშ მოექცა და დივიზიის საქართველოს წინააღმდეგ გაგზავნის შემთხვევაში, მას საქართველოს მხარეზე გადასვლა ჰქონდა განზრახული. სასწავლო შეკრებაზე გაყვანილი ქართველი წითელარმიელები განაიარაღეს, ხოლო მარკოზაშვილი დააპატიმრეს. მოსკოვში ეტაპირებისას, სადგურ ბესლანში, გაქცევა მოახერხა და თავი საქართველოს შეაფარა. მსახურობდა საქართველოს სახალხო გვარდიის ცხენოსან დივიზიაში და მონაწილეობდა ბრძოლებში საქართველოში შემოჭრილი საბჭოთა არმიის წინააღმდეგ 1921 წელს. იმავე წლის ივნისში საბჭოთა საგანგებო კომისიამ დააპატიმრა და ღალატის ბრალდებით დახვრიტა.
სვეტლანა კალინკინა

სვეტლანა კალინკინა (დ. 12 სექტემბერი, 1970 ) — ბელარუსი ჟურნალისტი, რომელიც ცნობილია პრეზიდენტ ალექსანდრე ლუკაშენკოს მიმართ კრიტიკული რეპორტაჟებით.

„ბელორუსკაია დელოვაია გაზეტას“ რედაქცია
2003 წელს ის იყო ბელორუსკაია დელოვაია გაზეტას ( ბდგ ) რედაქტორი, პოპულარული ყოველდღიური ბიზნეს-გაზეთი, რომელიც დაფუძნებულია მინსკში . გაზეთმა დაიწყო ლუკაშენკოს მთავრობის მიმართ კრიტიკული მოხსენებების და სტატიების გამოქვეყნება, მათ შორისაა სტატიები, რომლებიც ეხება სახელმწიფო კვების კომპანიის ყოფილი დირექტორის, ვიქტო კაზეკოსა და მინსკის ტრაქტორების სამუშაოს ყოფილი დირექტორის, მიხაილ ლეონოვის, სასამართლო პროცესებს. ერთ-ერთ გამოცემაში ასევე შედიოდა გამოკითხვა, რომელშიც მკითხველებს ეკითხებოდნენ, მიზანშეწონილი იყო თუ არა ლუკაშენკოს საპრეზიდენტო თვითმფრინავის პირადი მოგზაურობისთვის გამოყენება.

მალე გაზეთი დაექვემდებარა ოფიციალური შევიწროების კამპანიას, მათ შორის იყო „პოლიტიკურად მოტივირებული საგადასახადო ინსპექტირება, სიკვდილით მუქარა და დაკავება“. ბელარუსის ინფორმაციის სამინისტრომ დაიწყო ყველა იმ გამომცემლობის შევიწროება, რომელიც დათანხმდა გაზეთის ბეჭდვას, რის გამოც ბდგ იძულებული გახდა, გაზეთი დაებეჭდა რუსეთში. შევიწროების შედეგად, ბდგ-ის ბეჭდური გამოცემა ძირითადად გაქრა ბელარუსიიდან 2004 წლის სექტემბრისთვის და დარჩა მხოლოდ ვებგვერდი.

შემდეგ კალინკინამ შვებულება აიღო გაზეთიდან, რათა ემუშავა ეროვნული რეფერენდუმის წინააღმდეგ, რომელსაც უნდა გაეუქმებინა საპრეზიდენტო ვადის შეზღუდვები და ლუკაშენკოს უფლებას მისცემდა, ემსახურა განუსაზღვრელი ვადით. რეფერენდუმი ჩატარდა.

2010 წლის აპრილში კომპიუტერები ჩამოართვეს კალინკინას და თანამემამულე ნაროდნაია ვოლიას რეპორტიორს მარინა კოქტიშს, ასევე ქარტია 97-ის რედაქტორს ნატალია რადინას და ნოვაია გაზეტას ჟურნალისტს ირინა ხალიპს. აღნიშული ჩამორთმევა ივან კორჟის მიერ შეტანილი ცილისწამების საქმის გამოძიების ნაწილი იყო. ოთხივე მიიყვანეს პოლიციის განყოფილებაში დაკითხვაზე. სექტემბერში კალინკინამ დაწერა სტატია, რომელიც იკვლევდა ქარტია 97-ის მთავარი რედაქტორის, ალეჰ ბიაბენინის, საეჭვო სიკვდილს და ცოტა ხნის შემდეგ მან მიიღო რამდენიმე მოკვლის მუქარა, რის გამოც უფლებადამცველმა ორგანიზაციამ, ნორვეგიის ჰელსინკის კომიტეტმა, გამოსცა გაფრთხილება მისი სახელით.

2011 წლის 29 აპრილს ინფორმაციის სამინისტრომ კვლავ სცადა ნაროდნაია ვოლიას დახურვა და შუამდგომლობა წარუდგინა ბელარუსის უზენაეს ეკონომიკურ სასამართლოს გაზეთის დახურვის შესახებ.

ნაროდნაია ვოლიაში 11 წლის შემდეგ, კალინკინა 2016 წელს გადადგა. მისი განცხადებით, მან რედაქცია მეგობრული ურთიერთობებით დატოვა და გაზეთთან თანამშრომლობას ჟურნალისტის სტატუსით გააგრძელებს.

აღიარება
2004 წელს ჟურნალისტთა დაცვის კომიტეტმა კალინკინას პრესის თავისუფლების საერთაშორისო ჯილდო ჯილდოს გადაცემისას ის შეაქეს „კრიტიკული მოხსენებისათვის სხვადასხვა ხელისუფლების ძალადობის შესახებ“, რომელიც უპირისპირდება „ბელარუსის ხელისუფლების მხრიდან სამართლებრივი და ბიუროკრატიული შევიწროებას წლების განმავლობაში“.

2015 წელს კალინკინამ მიიღო ჯილდო „პირადი გამბედაობისთვის“ ორგანიზაციისგან ქარტია 97.