iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ვარხანის ნამოსახლარი

ვარხანის ნამოსახლარი — არქეოლოგიური ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის სოფელ ვარხანის ტერიტორიაზე. თარიღდება ბრინჯაოს ხანით (ძვ. წ. - ათასწლეულები, ადრე ბრინჯაოს ხანა ძვ. წ. 3500-2500). სოფელ ვარხანის ნასახლარ ბორცვზე აკრეფილი კერამიკა უმთავრესად ორნამენტირებულია. ესაა შავპრიალა ვარდისფერ სარჩულიანი ფრაგმენტები შემკული ფართო ღარებით, ღარებისა და ფოსოების კომბინაციითა და წყვილ პარალელურ ხაზებში მოქცეული ირიბი ნაკაწრით.
თოდაძის ციხე

თოდაძის ციხე — არქიტექტურული ძეგლი საჩხერეში. დათარიღებულია ადრეული შუა საუკუნეებით (- საუკუნეები).
დგას დასავლეთდან აღმოსავლეთისკენ გაწოლილ კლდოვან თხემზე. ნაგებია ადგილობრივი კირქვის საშუალო ზომის ნატეხი ქვით დუღაბზე. წყობის ჰორიზონტალობა დაცულია. შემორჩენილია ციხის სამხრეთ-აღმოსავლეთი მართი კუთხე და შიდა სივრცის გამყოფი კედლის ფრაგმენტი. გარშემო იკრიფება ადრეული და განვითარებული შუა საუკუნეების კერამიკის ფრაგმენტები.
მანდოლინა

მანდოლინა — სიმებიანი ჩამოსაკრავი მუსიკალური საკრავი. წარმოიშვა იტალიაში. საბოლოო სახით ჩამოყალიბდა - საუკუნეებში. ის არის ერთ-ერთი ყველაზე გავრცელებული ხალხური საკრავი.

არსებობს რამდენიმე სახის. ყველაზე პოპულარულია ნეაპოლური მანდოლინა, რომელსაც აქვს ოვალური კორპუსი, 4 წყვილი სიმი, მოკლე ყელი, ლითონის ჩაჭდობილკილოებიანი გრიფი და მექანიკურრგოლებიანი ბრტყელი თავი.

მისი საერთო სიგრძეა 610-635 მმ. ახასიათებს კვინტური წყობა (როგორც ვიოლინოს). უკრავენ პლექტრის (მედიატორის) მეშვეობით.
სონორიკა

სონორიკა ( — წკრიალა, მჟღერი, ხმოვანი) — საუკუნის მუსიკაში კომპოზიციის ერთ-ერთი მეთოდი, დამყარებული ფერადოვანი ტემბრული ხმოვანებების-სონორების გამოყენებაზე. მისი თავისებურება გამოიხატება ფუნიკური ფერადოვანი ფაქტორის დომინირებაში. განსხვავება სონორიკასა და ჩვეულებრივ „ტონურ“ მუსიკას შორის გამოიხატება ხმოვანებების შერჩევაში, კერძოდ, სონორიკაში მთელი მნიშვნელობა ენიჭება ბგერითი ფერის საერთო შთაბეჭდილებას და არა ცალკეულ ტონებსა და მათ ინტერვალურ შეფარდებებს. განსაკუთრებული ეფექტი მიიღწევა სონორიკას ხმოვანებების შეერთებით მუსიკალური ორგანიზების სხვა ფორმებთან.
აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი (შოთა რუსთაველის 72)

აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი — არქიტექტურული ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის დაბა აბასთუმნის ცენტრში.

სახლი ერთასრთულიანი ნაგებობაა. რუსთაველის ქუჩაზე გამომავალი ფასადი 3 მართკუთხა ფორმის დიდი ზომის ღიობითაა სიმეტრიულად დანაწევრებული. ცენტრალურ ღიობში შესასვლელი კარია მოწყობილი, სადაც 5-საფეხურიანი კიბით ასასვლელია. შესასვლელის თავზე სამკუთხა ფორმის ფრონტონია. გვერდითა ღიობებში ფანჯრებია ჩასმული. შენობას ორ-ორი თანაბარი ზომის ფანჯრის ღიობი ჰქონდა ჩრდილოეთ და სამხრეთ კედელში გაჭრილი, რომელთაგან ნაწილი ამოშენებულია დღეისათვის. უკანა ეზოში გამავალი ფასადი ასევე სიმეტრიულია, დანაწევრებულია ფანჯრისთვის გაჭრილი ოთხი ღიობით. ცოკოლის კედლებს მცირე ზომის სავენტილაციო ღიობები შემოუყვება. სახურავი ოთხფერდაა, გადახურულია თუნუქით. შიდა ეზოსკენ გამომავალ სახურავის დაფერდებაზე სამერცხლე ღიობია განთავსებული. ნაგებობას ორი ერთმანეთის პარალელული საბუხრე სვეტი აქვს ჩაშენებული, რომლებიც სახურავის დონიდან დაახლოებით ნახევარი მეტრის სიმაღლეზე არის ამომართული.
აბასთუმნის აბანო

აბასთუმნის აბანო — არქიტექტურული ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის დაბა აბასთუმანში. აბანოს შენობის მშენებლობის პერიოდად 1880-იანი წლები ივარაუდება. აბანოს მშენებლობა მოასწავებდა მიწისქვეშა არხების ვეებერთელა ინფრასტრუქტურის შექმნას. აბანოსგან მოშორებით მდინარე ოცხეს სიახლოვეს წყლის დიდი რეზერვუარი აიგო და მიწის ქვეშ აშენდა ქვის არხებით ერთი მხრივ, რეზერვუართან, მეორე მხრივ კი აბანოს შენობასთან დაკავშირებული ე. წ. მაცივარი. გაიყვანეს არხები, მდინარის ვიწრო კალაპოტზე, სადაც მდინარე ჩანჩქერს ქმნიდა, გაიდო ქვით მოპირკეთებული აგურის ხიდი, რომელიც დღესაც რემერტის სახელს ატარებს და რემერტისავე სახელობის პარკს გადაჰყურებს. მაცივარი წარმოადგენს სანახევროდ მიწაში ჩადგმულ მცირე ზომის ქვით ამოყვანილ ნაგებობას, სადაც თავს იყრის მდინარის სიახლოვეს არსებული გოგირდოვანი წყლის შემკრები ნაგებობიდან წამოსული მიწისქვეშა არხების სისტემა საიდანაც წყალი ნაწილდება აბანოს მთავარი შენობისკენ.
წაქვის კვირაცხოვლის ეკლესია

წაქვის კვირაცხოვლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ხარაგაულის მუნიციპალიტეტის სოფელ წაქვის სასაფლაოზე. დათარიღებულია ( საუკუნით).

აღწერილობა
ეკლესია შვერილაფსიდიანი დარბაზული ტიპისაა. აღდგენილია საუკუნეში. კედლის კუთხეების, ფანჯრის ღიობების ასაგებად გამოყენებულია აგური. ეკლესიის გარეთა ფასადი სხვადასხვა ფორმის ქვის ფილების წყობითაა დაფარული. ტაძარი ხელოვნურად გაკეთებულ ამაღლებულ ბაქანზე დგას. მას დასავლეთიდან რამდენიმე საფეხურანი კიბე აქვს მიდგმული. ეკლესიის შესასვლელი დასავლეთ და სამხრეთ ფასადზე გაჭრილი თაღოვან კარის ღიობებიდანაა. სამხრეთ და ჩრდილოეთ კედლები ორი წყვილი ყრუ თაღითაა გაფორმებული. ორ პილასტრზე დაყრდნობილი ყრუ თაღი ქმნის ტაძრის სამხრეთ და ჩრდილოეთ ფასადებს. თაღოვანი სარკმელის თავზე აგურის ყრუ თაღი გადადის და მის თავზე ჯვარია განთავსებული. მსგავსი ტიპის ორ-ორი სარკმელი სამხრეთ და ჩრდილოეთ ფაადზეა განლაგებული. აღმოსავლეთ ფასადის შვერილი აფსიდის ცენტრში მაღალი სარკმელი გადახურულია თუნუქის ფილებით. იატაკზე ქვის ფილებია დაგებული. საკურთხეველი ერთი საფეხურით შემაღლებულია დანარჩენი სივრცისგან. სანკელი ქვისგანაა აშენებული და რელეიფური ორნამენტებითაა დაფარული. ანკელის ცენტრში ჯვარია განთავსებული. ეკლესიის გარეთ აღმართულია ბრინჯაოს ზარი. ტაძრის გარეთ სოფელ წაქვას სასაფლაო მდებარეობს.
ნაოხრების კათოლიკური ეკლესია

ნაოხრების კათოლიკური ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ახალციხის მუნიციპალიტეტის სოფელ ნაოხრებში. აგებულია 1863-1865 წლებში.

ტაძარი სამნავიანი ბაზილიკაა. ნაგებია ნათალი კვადრებით. შესასვლელი დასავლეთიდან და სამხრეთიდან აქვს. ჩრდილოეთის და სამხრეთის კედელში ორ-ორი ფართო და თაღოვანი სარკმელია. დასავლეთ კედელში ერთი, აღმოსავლეთ კედელში კი ორი თაღოვანი და ერთიც სწორკუთხა სარკმელია. სამხრეთი შესასვლელის კარის ტიმპანი ჩასმულია შეკიდულ კაპიტელებზე აღმართულ სვეტებსა და კარნიზით შექმნილ დეკორში. ამავე კედელზე შესასვლელთან მიშენებულია თაღოვანი კარიბჭე, რომელზეც მცირე, ოთხსვეტზე გახსნილი სამრეკლო-ფანჩატურია დადგმული. ტაძრის ორფერდა სახურავის დასავლეთ კიდეში ექვს მრგვალ სვეტზე გახსნილი ფანჩატუროვანი სამრეკლოა დადგმული, რომელსაც თუნუქის სახურავი აქვს. ასევე თუნუქითაა დახურული ტაძარიც. ტაძრის ინტერიერი ორ-ორი წყვილი სვეტითა და მათზე გადასული თაღით სამ ნავადაა გაყოფილი. გვერდითა ნავები ძლიერ ვიწროა. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აბსიდი და პასტოფორიუმებია. ამ უკანასკნელებში შესასვლელი აბსიდის წიბოებზეა გაჭრილი. საკურთხეველი ამაღლებულია და დარბაზისგან ხის მოაჯირით გამოიყოფა. პასტოფორიუმების სამხრეთ და ჩრდილოეთ კიდეებში მაღალი ნიშებია გაკეთებული მადონასა და ჯვარცმის მოსათავსებლად. დარბაზის დასავლეთ ნაწილში ხის სამსართულიანი პატრონიკეა. ცენტრალური ნავის კამარა, კონქი და საკურთხევლის კედლები ხის პერანგითაა დაფარული.
უდის წმინდა გიორგის ეკლესია

უდის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის სოფელ უდეში. ამჟამად წმინდა ნინოს დედათა მონასტრის ნაწილია. ტაძარი საუკუნეში ჯაყელების მიერაა აღდგენილი.

1933 წლისთვის ტაძრის აღწერისას, გიორგი ბოჭორიძე მას წმინდა გიორგის ტაძრად იხსენიებს. ტაძარი დარბაზული ნაგებობაა, აშენებულია ნათალი ქვით, გადახურულია ლორფინით, შესასვლელი სამხრეთიდან აქვს. კარი დასრულებულია ლილვებით მოჩარჩოებული ტიმპანით. აღმოსავლეთის და დასავლეთის კედელში თითო სარკმელია. აღმოსავლეთის სარკმელს ორი ლილვით მოჩარჩოებული თაღოვანი საპირე აქვს. კედლები დასრულებულია თაროსებრი ლავგარდნით. სამხრეთისა და აღმოსავლეთის კედლებში ორ-ორი უწესრიგოდ ჩასმული კრონშტეინებია. სამხრეთის კედლის ქვედა რიგებში მოთავსებულია ჯვრის გამოსახულებიანი ქვები. ერთი ჯვრის რელიეფური გამოსახულება ჩრდილოეთის კედელშიცაა ჩასმული. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აბსიდია, რომელიც დარბაზისგან მხრებითაა გამოყოფილი. მხრებზე კონქის საბჯენი თაღია გადასული, დარბაზის კამარა გრძივი კედლების შუაში შეკიდულ თაღს ეყრდნობა. თაღები პროფილირებულ კაპიტელებზეა დაბჯენილი, რომელთა რელიეფი საუკუნისთვის მახასიათებელია. ამჟამად ინტერიერი მთლიანად შელესილი და მოხატულია, თავდაპირველი სახითაა დატოვებული მხოლოდ თაღები და კაპიტელები.
აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი (შოთა რუსთაველის 102)

აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი — არქიტექტურული ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის დაბა აბასთუმანში. აგებულია
- საუკუნეების მიჯნაზე.

ქუჩიდან ღრმად შეწეული ორსართულიანი საცხოვრებელი სახლი, ტყით დაფარული ფერდის ძირში, განივადაა განთავსებული. ქუჩიდან იგი ორი მხატვრულად მნიშვნელოვანი ნაგებობის ფონად აღიქმება, რაც მთლიანობაში, ამ ადგილს ურბანულ ღირებულებას მატებს. ისევე როგორც აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლების უმეტესობა, შენობა უხეშად დამუშავებული ქვითაა ნაგები. ქუჩისკენ მიმართული მთავარი ფასადი თავდაპირველად ორივე სართულზე ღია აივნებით იყო გახსნილი. ამჟამად პირველი სართული ნაწილობრივ შემინულია. შენობის მარჯვენა კიდეში მეორე სართულზე ასასვლელი ხის გადახურული კიბეა მოწყობილი. მეორე სართულის აივნის მოაჯირი ხის წვრილი ძელებისაგანაა შემდგარი. აივანზე გამომავალი ღიობები სწორკუთხა მოხაზულობისაა.
აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი (ლადო ასათიანის 55)

აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი — არქიტექტურული ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის დაბა აბასთუმანში.

მართკუთხა გეგმარების მქონე მომცრო ზომის შენობა ქუჩის პირას დგას და გრძელი ფასადით გამოდის მასზე. საცხოვრებელი ფუნქციის მატარებელი შენობა ერთსართულიანია, ფლეთილი ქვით ნაშენი. მთავარი, ასათიანის ქუჩაზე გამომავალი ფასადის კომპოზიცია სიმეტრიულია. განაპირა მონაკვეთებში არსებულ, წინ წამოწეულ ორ პარმაღს შორის ხის გალერეაა გადაჭიმული. გალერეის სვეტები დეკორატიულია, წიბოებ ჩამოთლილი, მოაჯირი ჭვირული, კარნიზი კი კუწუბებიანი. წინ წამოწეული პარმაღები კი დეკორატიულ სვეტებზე ბჯენილი დამოუკიდებელი ორქანობა გადახურვითა და ჭვირული ფრონტონით აქცენტრირებული, ორივეგან ანალოგიური ოთხფსაფეხურიანი ქვის კიბეა. სახლის მთავარი ფასადი კარგად გააზრებული კომპოზიციით, მშვიდი, ზომიერი დეკორით და შესრულების მაღალი ოსტატობით ხასიათდება. ვიწრო ეზოში გამავალი ფასადიც გალერეებიანია, თუმცა სახეშეცვლილი. შენობის ერთი ნაწილი მის უკან არსებულ სახლს ებჯინება და ნაწილობრივ ფარავს მართკუთხა, წაგრძელებული შენობის ვიწრო, ქუჩისკენ მიმართული ფასადის პირველ სართულს.
აბასთუმნის სურბ-გევორქის ეკლესია

აბასთუმნის სურბ-გევორქის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის დაბა აბასთუმანში.

ეკლესია დარბაზული ტიპისაა. აგებულია საუკუნის დასაწყისში. ეკლესია ძირითადად თლილი ქვითაა ნაგები, გამოყენებულია აგრეთვე აგური, რომლითაც ამოყვანილია თაღები და კამარები. მის არქიტექტურაში ძველი ქართული ეკლესიის ორნამენტული დეკორის ელემენტებია ჩართული. ეკლესია დგას ტყით დაფარული ფერდობის ძირში, სპეციალურად მოსწორებულ ადგილზე, რომელიც ქუჩის სავალი ნაწილიდან ფლეთილი ქვით ნაგები საყრდენი კედლითაა გამიჯნული. ნაგებობის აღმოსავლეთი ფასადი კლდეზეა მიბჯენილი. დანარჩენი სამი მხრიდან შენობის აღქმა თავისუფლადაა შესაძლებელი, რადგან განაშენიანება ამ მონაკვეთში არ არის. გასულ საუკუნეში აქ პურის საცხობი ფუნქციონირებდა, რის გამოც მას მიაშენეს უსახური სათავსოები ჩრდილოეთიდან და სამხრეთიდან. ჩრდილოეთის მინაშენი მთელ სიგრძეზე გაუყვება ფასადს, ხოლო სამხრეთი მინაშენი ფასადის შუამდე აღწევს. დასავლეთიდან შენობას დამოუკიდებელი ორფერდა სახურავით გადახურული კარიბჭე აქვს მიდგმული. მას აშკარად ემჩნევა გვიანდელი განახლების კვალი, რაზეც მეტყველებს საფასადე წყობაში უსისტემოდ ჩართული პროფილირებული ქვები. ფასადები მოზრდილი, ერთმანეთზე კარგად მორგებული ქვებითაა ნაწყობი. ჩრდილოეთ და დასავლეთ ფასადის ზედა ნაწილებში ძველი ქართული ეკლესიის (სავარაუდოდ საუკუნის) ორნამენტული კოპებია ჩართული წყობაში. მოზრდილ თაღოვან სარკმლებს პროფილირებული საპირეები აქვს. ზოგიერთი მათგანის ფრამუგაში შერჩენილია ის საცხოვრებელი არქიტექტურისათვის დამახასიათებელი ალათები. ეკლესიის ძირითად ნაწილს აქვს ლილვისა და წრეთარგისაგან შემდგარი კარნიზი. დასავლეთი კარიბჭე პორტალითაა გაფორმებული, რომლის ძირითად ელემენტს ორმაგი ლილვისგან შემდგარი ნახევარწრიული კედლის თაღი შეადგენს. შენობის ინტერიერი ძალზე სახეცვლილია. კედლები ნაწილობრივ ზეთის საღებავითაა დაფარული. ირგვლივ პურის საცხობის ნამსხვრევები და სამშენებლო ნაგავია მიმოფანტული.
აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი (შოთა რუსთაველის 26)

აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი — არქიტექტურული ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის დაბა აბასთუმანში. აგებულია საუკუნის მეორე ნახევარში. კურორტ აბასთუმნის შესასვლელში მდინარე ოცხეს მარცხენა ნაპირას რუსთაველის ქუჩის მოკლე განშტოებაა. კურორტის ეს ნაწილი საკმაოდ სახეცვლილია საუკუნის არაღიარებული და რიგ შემთხვევაში შეუსაბამო მაღალ სართულიანი კორპუსებით. ამ თვალსაზრისით საინტერესო ქუჩის მარცხენა მხარეს, ერთ ხაზზე ჩაწყობილი, მსგავსი სტილისა და მაშტაბის, თბილისური აივნიანი, მაგრამ აბასთუმნისთვის სახასიათო ფლეთილი ქვით ნაგები, ორსართულიან შენობათა მწკრივია. საცხოვრებელი ფუნქციის მატარებელი შენობა მთის ციცაბო კალთის პირას არის განთავსებული. მთავარი ფასადი კი, მდინარე ოცხესკენ არის მიმართული. გეგმაში მართკუთხა, მწკრივში ყველაზე მასშტაბური ორსართულიანი სახლი ფლეთილი, უხეშად დამუშავებული ქვითაა ნაგები. მთავარი, მდინარე ოცხესკენ მიმართული და გვერდითი-აღმოსავლეთის ფასადი გალერეა-აივნების სისტემით არის მოცული, თუმცა პირველ სართულზე გალერეა შეფიცრულია, მეორე კი ნაწილობრივ შემინული, თითქმის მთლიანად არის შეცვლილი ხის ელემენტები, კედლის სიბრტყე აქ შელესილია მარტივი, უსაპირო ღიობებით დანაწევრებული. დასავლეთისკენ მიმართული ფასადი, დანარჩენი ორისაგან განსხვავებით, შეულესავია. აქ დაუმუშავებელ ქვის წყობას კარგად დამუშავებული ქვის კვადრებით მონიშნული ნაგებობის კუთხეები და ღიობების საპირეები უპირისპირდება. მიუხედავად სახეცვლილი გალერეისა ნაგებობას შენარჩუნებული აქვს ავთენტურობა და ვფიქრობ ამ მიკრო უბნის იერსახისთვის აუცილებელია, როგორც უშუალოდ ამ კონკრეტული, ასევე ამ რიგში არსებული ყველა მეტ-ნაკლებად ღირებული, ნაგებობის შენარჩუნება.
აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი (შოთა რუსთაველის 18)

აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი — არქიტექტურული ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის დაბა აბასთუმანში. - საუკუნის მიჯნაზე აგებული საცხოვრებელი სახლი მდინარე ოცხის მარჯვენა ნაპირზე დგას. რუსთაველის ქუჩას იგი ხიდის მეშვეობით უკავშირდება. შენობა ორ, შედარებით ახლად აგებულ საცხოვრბელ სახლს შორისაა მოქცეული და აბასთუმნის ძველი განაშენიანების ნაწილია. პირველი სართულის კედლები ქვითაა ნაგები, ხოლო გარედან შელესილი მეორე სართული აგურისაა. გეგმით სწორკუთხა მოყვანილობის, მდინარის გასწვრივ მდგარი წაგრძელებული შენობა ორივე სართულზე ხის ჭვირულმოაჯირიანი აივნებით იყო გახსნილი. ამჟამად პირველი სართულის აივნების დიდი ნაწილი ამოშენებულია, ხოლო მეორე სართულის — ნაწილობრივ შემინული.
ფლატეს მეჩეთი

ფლატეს მეჩეთი — არქიტექტურული ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის სოფელ ფლატეში.

მეჩეთი აგებულია 1927 წელს მაჰმადიანი მესხების მიერ, რომლებიც სტალინურმა რეჟიმმა 1944 წელს ერთიადან აყარა და გადაასახლა შუა აზიაში.

შენობა ავარიულ მდგომარეობაშია. კედლებიდან ქვები ცვივა. ფლატეს მკვიდრნი ამბობენ, რომ თავის დროზე შენობა მახლობლად მდებარე ეკლესიის ქვებით აშენდა.

იგი წლების წინ ხორბლის საწყობად იყო ქცეული. მეოცე საუკუნის სამოციან წლებში, კედლებისა და სახურავის ჩამონგრევამდე კი აქ სკოლა, ბიბლიოთეკა და კულტურის სახლი განთავსდა დღესდღეობით კი მხოლოდ კედლებია შემორჩენილი.
ჟორჟინიო

ჟორჟე ლუიზ ფრელო ფილიო (; დ. 20 დეკემბერი, 1991, იმბიტუბა, ბრაზილია), უფრო ცნობილი როგორც ჟორჟინიო  — იტალიელი ფეხბურთელი. ბრაზილიური „ფლამენგოსა“ და იტალიის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების ნახევარმცველი. 2021 წელს იტალიის ნაკრებთან ერთად მოიგო ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატი.

ტიტულები
საკლუბო
ნაპოლი:(2)

იტალიის თასი (1): 2013-14
იტალიის სუპერთასი (1): 2014

ჩელსი:(4)
უეფა-ს ჩემპიონთა ლიგა (1): 2020–21
უეფა-ს სუპერთასი (1): 2021
უეფა-ს ევროპა ლიგა (1): 2018–19
ფიფა-ს მსოფლიო საკლუბო ჩემპიონატი (1): 2022

სანაკრებო
იტალია:(1)

ევროპის ჩემპიონატი: 2020

ინდივიდუალური
ოქროს ბურთი მესამე ადგილი: 2021
შალვა ბერიძე

შალვა ბერიძე (დ. 29 თებერვალი, 1892 — გ. 1970) აქტიურად მოღვაწეობდა ქართული ლიტერატურის, განსაკუთრებით კი „ვეფხისტყაოსნის“ პოპულარიზაციისთვის ევროპაში. 1945წელს მან გამოსცა „ვეფხისტყაოსნის“ იტალიური თარგმანი.

ბიოგრაფია
შალვა ბერიძე დაიბადა 1892 წლის 29 თებერვალს ახალ–სენაკში. დაამთავრა თბილისის სათავადაზნაურო გიმნაზია, შემდეგ - ხარკოვის უნივერსიტეტი. 1917-20 წლებში შალვა ბერიძეს მოსკოვსა და თბილისში რუსულ ენაზე გამოუქვეყნებია წიგნაკები ნიკოლოზ ბარათაშვილის, აკაკი წერეთლისა და პუშკინის მეგობრის, პოეტ ვ. ტეპლიაკოვის, ცხოვრებისა და მოღვაწეობის შესახებ. 1919 წლის მარტში, რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიამ ნიკო მარის ინიციატივით შალვა ბერიძეს მიანდო მეგრული სიტყვიერებითი და ეთნოგრაფიული მასალების შეკრება და ჩაწერა. 1934 წელს ემიგრაციაში ყოფნისას დაამთავრა სორბონას უნივერსიტეტი. ამ ხნის განმავლობაში ბეჭდავდა წერილებს ჟურნალ „აზიატიკში“. 1941–48 წლებში კითხულობდა ლექციებს და ქართულს ასწავლიდა ნეაპოლის აღმოსავლეთის ინსტიტუტში, სადაც მიანიჭეს პროფესორის ხარისხი.

პოლიტიკური მოღვაწეობა
საქართველოს გასაბჭოების შემდეგ შალვა ბერიძე ემიგრაციაში წავიდა. 1924 წლის სექტემბრის დამლევს ქართული არასოციალისტური პოლიტიკური ემიგრაციის ახალგაზრდული ფრთის აქტიურ წარმომადგენელთა ჯგუფმა შალვა ბერიძის თაოსნობით პარიზში დააფუძნა ქართველი ახალგაზრდობის პატრიოტული ორგანიზაცია „მომავალი“. იმავე წლის 24 ოქტომბერს ქაქუცა ჩოლოყაშვილი და მისი შეფიცულები მიწვეულები იყვნენ „მომავლის“ ერთ–ერთ სხდომაზე. შეფიცულთა ბელადმა დამსწრე საზოგადოებას გააცნო თავისი წინადადება ორგანიზაციისათვის ეწოდებინათ „თეთრი გიორგი“, ვინაიდან გველეშაპის განმგმირავი თეთრი გიორგი (წმინდა გიორგი) იყო ქედუხრელი, მებრძოლი საქართველოს სიმბოლო. ორგანიზაციას სათავეში ლეო კერესელიძე და მიხეილ წერეთელი ჩაუდგნენ.

სამეცნიერო მოღვაწეობა
პოლიტიკური მოღვაწეობის პარალელურად შალვა ბერიძე ეწეოდა უაღრესად ნაყოფიერ სამეცნიერო საქმიანობას. ბეჭდავდა წერილებს ჟურნალ „აზიატიკში“. 1930-იანი წლების დასაწყისში შალვა ბერიძეს ლონდონში ინგლისურად გამოუცია ანთოლოგია „ქართველი პოეტები“; ფრანგულად დაუწერია ნაშრომი „ბაირონი და პუშკინი“; იტალიურად – „ლერმონტოვი კავკასიაში“. განსაკუთრებული აღნიშვნის ღირსია შალვა ბერიძის ღვაწლი, როგორც მეცნიერ–რუსთველოლოგისა. ამ სფეროში პირველი ნაშრომი, სახელწოდებით „რუსთაველი“, მან 1937 წელს წაიკითხა ნეაპოლის უნივერსიტეტის აღმოსავლეთმცოდნეობის ინსტიტუტში. ამას მოჰყვა არაერთი საინტერესო წერილი და გამოკვლევა (მათ შორის 1967 წელს გამოსული წიგნაკი იტალიურ ენაზე „რუსთაველი და მედიცინა“), თუმცა რუსთველოლოგიაში მისი მოღვაწეობის დაგვირგვინებად უნდა ჩაითვალოს „ვეფხისტყაოსნის“ სრული პროზაული თარგმანი იტალიურ ენაზე, რომელიც 1945 წელს მილანში გამოქვეყნდა. 1966 წ. შალვა ბერიძემ შოთა რუსთაველის დაბადების 800 წლის იუბილესთან დაკავშირებით წაიკითხა მოხსენება „რუსთაველის მსოფლიო მნიშვნელობა“, ხოლო რომში იტალიურ ენაზე გამოსცა „ვეფხისტყაოსნის“ აფორიზმები და ანდაზები. ამას მოჰყვა არაერთი საინტერესო გამოკვლევა. მათ შორის 1967 წელს გამოსული წიგნაკი იტალიურ ენაზე „რუსთაველი და მედიცინა“, მეცნიერს ხელნაწერის სახით დარჩენია „ვეფხიტყაოსნის“ სრული ფრანგული თარგმანი, რომელიც არ გამოქვეყნებულა.
აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი (ზ. ფალიაშვილის 9)

აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი — არქიტექტურული ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის დაბა აბასთუმანში. აგებულია საუკუნეში. ხის ელემენტებით უხვად დეკორირებული შენობებისგან მკაცრი საფასადე დეკორით გამოირჩევა. ერთსართულიანი, მართკუთხა გეგმარების მქონე შენობა რელიგიური დანიშნულების - კერძოდ კი მეჩეთი ყოფილა. სახლის ძირითადი ნაწილი ოდნავ უფრო მაღალია და წახნაგოვანი აფსიდით აქცენტრირებული. ფალიაშვილის ქუჩაზე შენობა გრძელი ფასადით გამოდის, სადაც ყურადღებას თაღოვანი გადახურვით დასრულებული სამწახნაგა შვერილი მოცულობა იქცევს, რომელზეც სამი, სიმეტრიულად განთავსებული ღიობია გაჭრილი. კედლის სიბრტყე თავდაპირველად შეულესავი იყო. მთავარი ფასადის მხრიდან, შვერილ მოცულობასა და მისგან მარჯვნივ არსებულ, უკან დაწეულ ფლიგელს შორის წარმოქნილი უბე ქვის ცოკოლით არის შევსებული, სადაც აივანი უნდა ყოფილიყო.
ბოლაჯურის ეკლესია

ბოლაჯურის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი სამცხე ჯავახეთში, ადიგენის მუნიციპალიტეტის სოფელ ბოლაჯურში. აგებულია შუა საუკუნეებში. ეკლესიის კედლები მხოლოდ მცირე სიმაღლეზეა შემორჩენილი. შენობას თლილი ქვის პერანგი ჰქონია. ზოგიერთი ქვის სიგრძე 1.60 სანტიმეტრზე მეტია, შესასვლელის შემკვრელი ქვა კი სიგანით 2 მეტრს აღემატება. ჩუქურთმიანი სამშენებლო ქვების მიხედვით ეკლესია დაახლოებით საუკუნის შეიძლება იყოს.
აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი (ზ. ფალიაშვილის 19)

აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი — არქიტექტურული ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის დაბა აბასთუმანში. აგებულია საუკუნეში. სახლი ქუჩისკენ მიმართული ფასადის ხის, ორქანობა გადახურვით დაბურული, ჭვირული დეკორით უხვად დეკორირებული (მოაჯირი, ჭვირული ფარდა, თაღი) აივნით იხსნება. ღიობები პროფილირებული ხის საპირეებით არის შემოზღუდული და გახლეჩილი ფრონტონით აქცენტრირებული. შემორჩენილია ავთენტური, დეკორირებული ხის კარი. მორებისგან "აწყობილი" კედლის სიბრტყის, ხეში შესრულებული არქიტექტურული პროფილებისა და აჟურული დეკორის სინთეზი ფასადს მაღალ მხატვრულ ღირებულებას სძენს და ურბანული ქსოვილისთვის მნიშვნელოვან ობიექტად აქცევს. გვერდითა ფასადი, შვერილი, სწორკუთხა, დამოუკიდებელი ორქანობა გადახურვით დაბურული მოცულობით გამოდის ეზოში. ფასადი, რომელიც ასევე კარგად აღიქმება ქუჩიდან, შეფიცრულია, კედლის სიბრტყეს აქაც, მთავარი ფასადის ანალოგიურად, საპირეებით მოჩარჩოებული და გახლეჩილი ფრონტონით აქცენტრირებული სამი (აქედან ერთ-ერთი შეფიცრულია) სარკმელი ანაწევრებს და მაქმანისებრი დეკორით გაფორმებული ფრონტონი ასრულებს. სახლის ძირითად კორპუსთან შედარებით ვიწრო და შვერილ მოცულობაშია მოწყობილი მთავარი, ჭვირული თაღით მონიშნული შესასვლელი, რომელიც ქუჩისკენ არის მიმართული.
აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი (ზ. ფალიაშვილის 18)

აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი — არქიტექტურული ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის დაბა აბასთუმანში. აგებულია საუკუნეში. ნაგებობა ერთი საკარმიდამო კომპლექსის შემადგენელი ნაწილია და ის თავდაპირველად საჯინიბოს წარმოადგენდა. კარ-მიდამო სამეფო ოჯახის ახლობელს ეკუთვნოდა, ხოლო საჯინიბო ცოტა მოშორებით, მდინარე ოცხეს ზემო წელზე განთავსებულ რომანოვების სასახლეთა კომპლექსს ემსახურებოდა. ფლეთილი კლდის ქვით მკვიდრად ნაგები ეს მიწისპირა ერთსართულიანი შენობა, რომელიც გეგმით წაგრძელებულ მართკუთხედს წარმოადგენს, თავისი არქიტექტურული კომპოზიციისა და საფასადო მორთულობის სისადავით სავსებით პასუხობს თავდაპირველ ფუნქციას. შენობის გაფორმება სწორკუთხა ღიობთა ირგვლივ თლილი ქვის გამოყენებასა და კედლებიდან მკვეთრად შვერილი ორქანობა გადახურვის დამჭერი კოჭების პროფილირებული ნამუშევრებით იფარგლება, ქუჩის მხრიდან შენობას მხოლოდ ფანჯრები აქვს, კარები კი ეზოს მხრიდან - როგორც ვიწრო, ისე გრძელი ფასადებისკენაა დატანებული. შენობის ქუჩის ფასადის ზედა კუთხესთან შემორჩენილია მასზე უშუალოდ მიდგმული საკმაოდ განიერი კედლის ნანგრევი, რაც კარ-მიდამოს ძველი ქვის ზღუდის გადარჩენილ ფრაგმენტს წარმოადგენს. ნაგებობაზე მარცხენა მხრიდან ბლოკით მიშენებულია ახალი, უსახური და უმეტყველო მოცულობა, რაც არღვევს მხატვრულ მთლიანობას, შენობას სიგრძეს მატებს და მასშტაბს უკარგავს.
აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი (ზ. ფალიაშვილის 17ა)

აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი — არქიტექტურული ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის დაბა აბასთუმანში. აგებულია საუკუნეში. ფალიაშვილის ქუჩის დასაწყისში ყურადღებას იქცევს ერთმანეთის გვერდი-გვერდ განლაგებული რამდენიმე, მაღალი მხატვრული ღირებულების მქონე, ერთ ან ორსართულიანი, ქვით ნაგები და ხის ელემენტებით უხვად დეკორირებული შენობათა რიგი. განსაკუთრებით სამი სახლი, რომლებიც არქიტექტურული თვალსაზრისით ერთიან კომპოზიციად აღიქმებიან. სამი მხრიდან შემოზღუდულ და ქუჩისკენ გახსნილი ეზოს მარცხენა მხარეს განთავსებულია ფლეთილი ქვით ნაგები, ორსართულიანი შენობა. ალაგ-ალაგ შემორჩენილია ჭვირული მოაჯირისა და ბადისებრი დეკორით შექმნილი სარტყელის ფრაგმენტები. უკანა ზურგის კედელი ყრუა, შეულესავი. მიუხედავად გარკვეული ცვლილებებისა ობიექტს შენარჩუნებული აქვს ავთენტურობა.
აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი (შოთა რუსთაველის 60)

აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი — არქიტექტურული ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის დაბა აბასთუმანში. აგებულია საუკუნეში. საცხოვრებელი სახლი აბასთუმნის ძველი განაშენიანების ნაწილია, რომელსაც თითქმის არ შეხებია გვიანდელი განახლება-გადაკეთება. ნაგებობა მის წინ არსებული შენობის გამო ქუჩიდან თითქმის არ აღიქმება. მიუხედავად საკმაოდ მოკრძალებული ზომისა, შენობას გააჩნია აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლებისათის დამახასიათებელი ყველა კომპონენტი - ქვით ნაგები ძირითადი ნაწილი და ხის მსუბუქი საზაფხულო სამყოფი, რომელიც ნაკვეთის სიმცირის გამო სიგრძივად განვითარებულ შენობაზეა მიშენებული და ამით განსხვავდება აბასთუმნის აივნიანი საცხოვრებელი სახლებიდან. შენობა ძირითადად ნაგებია უხეშად დამუშავებული ქვით. თლილი ქვა, გარკვეული წესით, მხოლოდ ღიობების გარშემოა დალაგებული - მშვილდათაღიანი სარკმლების ზევით ვერტიკალურად დაწყობილი მოგრძო კვადრებია, ხოლო ამყოლები გრძელ-მოკლედ დალაგებული კვადრებითაა ამოყვანილი. შენობას აქვს ცალქანობიანი, თუნუქით დაბურული სახურავი, რომლის ფარგლებში, შენობის ზურგის მხარეს, ღიობებით გახსნილი სხვენის სათავსებია მოწყობილი.
სვანტე სტრემგრენი

სვანტე ელის სტრემგრენი (დ. 31 მაისი, 1870, ჰელსინგბორგი — გ. 5 აპრილი, 1947, კოპენჰაგენი) — დანიელი ასტრონომი, ცის მექანიკის სპეციალისტი, 1907-1940 წლებში იყო კოპენჰაგენის უნივერსიტეტის პროფესორი და ობსერვატორიის დირექტორი. იკვლევდა კომეტების ორბიტების ევოლუციას და სამი სხეულის ამოცანას, ასტროფიზიკის და ვარსკვლავთა ასტრონომიის საკითხებს.

ხსოვნა
მის პატივსაცემად, მთვარის ერთ-ერთ კრატერს დაარქვეს სტრემგრენი.
პოლინა სტრეპეტოვა

პოლინა სტრეპეტოვა (დ. 14 ოქტომბერი, 1850, ნიჟნი ნოვგოროდი — გ. 4 ოქტომბერი, 1903, სანქტ-პეტერბურგი) — რუსი მსახიობი. მის შემოქმედებაზე დიდი გავლენა მოახდინეს ბესარიონ ბელინსკისა და ნ. დობროლიუბოვის შეხედულებებმა. სტრეპეტოვას დებიუტი შედგა 1865 წელს რიბინსკში. თამაშობდა კომედიებში, ვოდევილებში, დრამებში, ოპერეტებში. 1880 წელს თამაშობდა ა. ბრუნო პუშკინის თეატრის დასშ, 1881-18890 და 1899-1900 წლებში სანქტ-პეტერბურგის ალექსანდრას თეატრის დასში.