ჰოერიონგის პოლიტიკური ციხე-ბანაკი

ჰოერიონგის საკონცენტრაციო ბანაკი (ასევე — ჰენგიონგის საკონცენტრაციო ბანაკი ან № 22 ბანაკი) — საკონცენტრაციო და გამანადგურებელი ბანაკი ჩრდილოეთ კორეაში, რომლის დახურვის შესახებ ცნობები 2012 წელს გავრცელდა.

2012 წელს სატელიტური სურათების ანალიზმა და სხვადასხვა ცნობებმა აჩვენა, რომ ბანაკის ინფრასტრუქტურა სერიოზულად შეიცვალა და, გავრცელებული ცნობებით, ბანაკი დაიხურა.

მდებარეობა
№ 22 ბანაკი მდებარეობდა ჰოერიონგის ოლქში, ჩრდილოეთი ჰამგიონის პროვინციაში, ჩრდილოეთ კორეის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში, ჩინეთის საზღვრის სიახლოვეს. ბანაკი განლაგებული იყო ფართო ველზე და მასში ჩაჭრილ გვერდით ხეობებში, რომლებსაც 400–700 მ სიმაღლის მთები არტყია. ბანაკის სამხრეთ-დასავლეთი კარიბჭე ჰოერიონგის ცენტრიდან დაახლოებით 7 კმ ჩრდილო-აღმოსავლეთით მდებარეობდა, მთავარი შესასვლელი კი ჩინეთის ჯილინის პროვინციაში მდებარე -იდან დაახლოებით 15 კმ სამხრეთ-აღმოსავლეთით იყო. ბანაკის დასავლეთი საზღვარი დაახლოებით 5–8 კმ მანძილზე პარალელურად მისდევდა ტომენის მდინარეს, რომელიც ჩინეთთან სახელმწიფო საზღვარს წარმოადგენს. ბანაკი ჩრდილოეთ კორეის ოფიციალურ რუკებზე დიდი ხნის განმავლობაში საერთოდ არ ფიგურირებდა, ხოლო ჩრდილოეთ კორეის ხელისუფლება მის არსებობას მუდმივად უარყოფდა.

ისტორია
ბანაკი დაახლოებით 1965 წელს დაარსდა კიმ ირ სენის და მისი შვილის, კიმ ჩენ ირის ინიცატივით ჰენგიონგ-რის ტერიტორიაზე და შემდგომში, 1980-იან და 1990-იან წლებში, გაფართოვდა ჩუნგბონგ-რისა და სავულ-რის მიმართულებით. ბანაკი შიგნიდან გარშემორტყმული იყო 3300-ვოლტიანი მაღალი ძაბვის ელექტროშემდგომი ღობით, გარედან კი მავთულხლართების ღობით; ორ ღობს შორის განთავსებული იყო სხვადასხვა ხაფანგი და ჩამალული ლურსმნები. მცველები შეიარაღებულნი იყვნენ ავტომატური ცეცხლსასროლი იარაღით, ტყვიამფრქვევებით, ყუმბარებით, ხელკეტებით, საწამებლად გამოსაყენებელი ჩხირებითა და სპეციალურად გაწვრთნილი ძაღლებით.

შეფასებით, 1990-იან წლებში ბანაკში დაახლოებით 50 000 პატიმარი იმყოფებოდა. პატიმართა დიდი ნაწილი იყვნენ ადამიანები, რომლებიც ხელისუფლებას აკრიტიკებდნენ, ან პარტიის აპარატიდან გაწმენდილი მაღალი თანამდებობის წარმომადგენლები.
- — სამთო-სამუშაო უბანი, სადაც იყო ქვანახშირის შახტი, მატარებლის დასატვირთი ტერმინალი, სარკინიგზო სადგური, საავადმყოფო, მცველების საცხოვრებელი და მარტოხელა პატიმართა ბარაკები.
-, -, - და - — სასოფლო-სამეურნეო უბნები, სადაც განლაგებული იყო პატიმართა ოჯახების საცხოვრებელი კვარტლები.

ბანაკის პერიფერიაზე, სუგოლის ხეობაში, მდებარეობდა სასჯელაღსრულებითი და სასიკვდილო დასჯის ადგილი, სადაც ხდებოდა მასობრივი დახვრეტები.

ბანაკში არსებული პირობები
ყოფილი მცველის, ან მიონგ-ჩოლის, აღწერით ბანაკში არსებულ პირობებს ძალიან მძიმე და სიცოცხლისთვის საშიში ხასიათი ჰქონდა. იგი იხსენებს შოკს, რომელიც ბანაკში პირველად ჩასვლისას განცდა — მისთვის პატიმრები „მოსიარულე ჩონჩხებს“, დაბალზრდიან, დასახიჩრებულ და დაძონისხმულ ადამიანებს ჰგავდნენ. ან მიონგ-ჩოლის შეფასებით, პატიმრების დაახლოებით 30 %-ს სხვადასხვა სახის დასახიჩრება ჰქონდა — ჩამოხეული ყურები, დალეწილი თვალები, მოკირწყლული და დამახინჯებული ცხვირები, ცემა-ტანჯვით ნაწიბურებით მოფენილი სახეები. მისი თქმით, დაახლოებით 2 000 პატიმარს კიდურები აკლდა, თუმცა ისინიც კი, ვინც ყავარჯნებზე დაყრდნობით ძლივს დადიოდა, იძულებული იყვნენ, მუშაობაში მონაწილეობა მიეღოთ.

პატიმრები თითო ჭამაზე 180 გ სიმინდს იღებდნენ (დღეში ორჯერ), პრაქტიკულად ყოველგვარი ბოსტნეულის და ხორცის გარეშე. ან მიონგ-ჩოლის შეფასებით, ყოველწლიურად 1 500–2 000 ადამიანი შიმშილით იღუპებოდა, ძირითადად — ბავშვები.

ბავშვები მხოლოდ ელემენტარულ განათლებას იღებდნენ.

მარტოხელა პატიმრები დიდ ბარაქებში ცხოვრობდნენ, სადაც ერთ ოთახში დაახლოებით 100 ადამიანი იყრიდა თავს. კარგი „შრომითი შედეგებისთვის“ ჯილდოს სახით ოჯახებს ზოგჯერ ერთ ოთახიან, პატარა სახლში ერთად ცხოვრების ნებას აძლევდნენ, თუმცა ასეთ სახლებში გაუმართავი ინფრასტრუქტურა იყო და წყალგაყვანილობა არ არსებობდა. ყველა პატიმარი მხოლოდ საერთო, გადატვირთულ და მოუვლელ საზოგადოებრივ საპირფარეშოებს იყენებდა.

პატიმრები მძიმე ფიზიკურ სამუშაოს ასრულებდნენ სოფლის მეურნეობაში, მაღაროებსა და საწარმოებში დილის 5:00 საათიდან საღამოს 20:00 საათამდე (ზამთარში — 19:00 საათამდე), ყოფილი უსაფრთხოების ოფიცრის, კვონ ჰიოკის, ცნობით, დაღუპულთა ცხედრებს ქვანახშირთან ერთად სატვირთო ვაგონებში ათავსებდნენ და შემდგომში დნობის ღუმელებში წვავდნენ. ხოლო ბანაკის წარმოებიდან გასული პროდუქცია და საკვები სახელმწიფო უსაფრთხოების უწყებებს მიეწოდებოდა ან ფხენიანში და ქვეყნის სხვა რეგიონებში იყიდებოდა. ჰიოკის მონათხრობით, უსაფრთხოების ოფიცერს ჰქონდა უფლება თავად გადაეწყვიტა, დაეხვრეტათ თუ არა ის პატიმარი, რომელმაც ბანაკის წესი დაარღვია. რადგან მათი ოჯახის ერთ-ერთმა წევრმა გაქცევას სცადა.

კვონის თქმით, 1980-იან წლებში საჯარო სიკვდილით დასჯა კვირაში დაახლოებით ერთხელ მაინც ტარდებოდა. კვონს რამდენჯერმე ევალებოდა საიდუმლო დასჯის ადგილის შემოწმებაც;

ბანაკის წესების სერიოზული დარღვევების შემთხვევაში პატიმრები დამატებით „გამოძიების“ პროცესს ექტომბებოდნენ. ამ „გამოძიებას“ თან ახლდა დამატებითი წამების მეთოდები — საკვების კიდევ უფრო შემცირება, ფიზიკური ძალადობა, სისტემური ცემა და სექსუალური შევიწროება. კიდევ უფრო მეტი კი იქიდან უკვე დასახიჩრებული და ინვალიდიზირებული გამოდიოდა.

ან მიონგ-ჩოლისა და კვონ ჰიოკის მონათხრობში აღწერილია რამდენიმე წამების სტანდარტული მეთოდი, რომლებიც ჰენგიონგ-რის უბანში გამოიყენებოდა: მაგალითად, თუ ისინი მცველებს საკმარისად სწრაფად ან „საკმარისად ღრმად“ არ მოეხრებოდნენ, თუ „არასაკმარისად მონდომებით“ მუშაობდნენ, ან მცველის ბრძანებას შებოჭილად/შეფერხებით ემორჩილებოდნენ. ბანაკში მრავლად იყო გავრცელებული გაუპატიურება და სექსუალური ძალადობა,

ან მიონგ-ჩოლის თქმით:

ცდები ადამიანებზე
კვონმა ჰენგიონგ-რიში ადამიანებზე ჩატარებული ცდების შესახებ ისაუბრა. სადაც მან იხილა, როგორ კვდებოდა ორი ბავშვის მქონე ოჯახი, ან მიონგ-ჩოლმა განმარტა, რომ ჩუნგბონგ-რის საავადმყოფოს გამოუცდელი მედიკოსები ქირურგიულ მანიპულაციებზე პრაქტიკას გადიოდნენ პატიმრებზე. მისი თქმით, მას არაერთი შემთხვევის შესახებ სმენია, როდესაც უაზრო ოპერაციებმა და სამედიცინო შეცდომებმა პატიმრები ან მოკლა, ან მუდმივად დაასახიჩრა.

მასობრივი შიმშილობისა და დახურვის შესახებ ცნობები
2012 წლის ბოლოს გადაღებული სატელიტური სურათების ანალიზმა აჩვენა, რომ დაკავების ცენტრი და რამდენიმე სამეთვალყურეო კოშკი დანგრეული იყო, თუმცა დანარჩენი ნაგებობები კვლავ ფუნქციონირებად გამოიყურებოდა. ხოლო ამ ტერიტორიაზე კუნგსიმის მაღაროდან ჩამოყვანილი მეშახტეები ერთ-ერთი მოხსენების თანახმად, ხელისუფლებამ ბანაკის დახურვა მას შემდეგ გადაწყვიტა, რაც ბანაკის ერთ-ერთმა მეთვალყურემ დეზერტირობა მოახდინა და საზღვარგარეთ გადავიდა.