მესინის საკათედრო ტაძარი

მესინის საკათედრო ტაძარი — რომის კათოლიკური საკათედრო ტაძარი, რომელიც მდებარეობს სიცილიის ქალაქ მესინაში. ადრე მესინის ეპარქიის საეპისკოპოსო ცენტრი იყო, 1986 წელს კი მესინა-ლიპარი-სანტა ლუსია-დელ-მელას არქიეპარქიის არქიეპისკოპოსის ცენტრი გახდა.

1947 წლის ივნისში პაპმა პიუს -მ მას მცირე ბაზილიკის სტატუსი მიანიჭა.

ნორმანების მიერ აშენებული შენობა 1197 წელს მთავარეპისკოპოსმა ბერარდომ აკურთხა. ცერემონიას ესწრებოდნენ საღვთო რომის იმპერატორი ჰენრი და კონსტანცია სიცილიელი. ამჟამინდელი შენობა მეოცე საუკუნის რამდენიმე რეკონსტრუქციის საბოლოო შედეგია, რომელიც მესინის 1908 წლის კატასტროფული მიწისძვრისა და მეორე მსოფლიო ომის დროს ძლიერი საჰაერო დაბომბვის შედეგად მიყენებული მნიშვნელოვანი ზიანის შემდეგ განხორციელდა.

კატასტროფული მიწისძვრის შემდეგ, რომელმაც ასევე გაანადგურა ტაძრის მოედნის მიმდებარე ნაგებობები, მხოლოდ პერიმეტრის კედლები, გოთური პორტალი და აფსიდა შემორჩა. 1943 წელს აღდგენილ სახურავზე ცეცხლგამჩენი ბომბები ჩამოვარდა და მისი ინტერიერის დიდი ნაწილი გაანადგურა. მხოლოდ თავდაპირველი მოზაიკა და ქანდაკება გადარჩა.

კოშკში განთავსებულია მესინის ასტრონომიული საათი, რომელიც მსოფლიოში ყველაზე დიდი ასტრონომიული საათია.

ისტორია
საუკუნეების განმავლობაში ქალაქს არაერთხელ დაატყდა თავს სხვადასხვა კატასტროფა, განსაკუთრებით მიწისძვრები, რამაც მისი მრავალი ძეგლი დააზიანა ან გაანადგურა. გამონაკლისი არც საკათედრო ტაძრის სამრეკლო იყო.

 საუკუნიდან მოყოლებული, კოშკი, ძირითადად, დეკორატიულ და ლიტურგიულ დანიშნულებას ასრულებდა. ტაძრიდან დინების საწინააღმდეგო მიმართულებით მცირე მანძილის გავლის შემდეგ, მესინის სრუტის მთელი ტერიტორიის პანორამული ხედი იშლება, ჰორიზონტზე კი კალაბრია და იონიის ზღვის ფართო მონაკვეთი მოჩანს.

1559 – სამრეკლოს მეხი დაეცა და ცეცხლი გაუჩნდა. იგი მარტინო და ფლორენცემ აღადგინა და შემდგომი რეკონსტრუქციული სამუშაოები 1564 წელს ანდრეა კალამექის ხელმძღვანელობით გაგრძელდა.
1678 წლამდე კოშკის ძირში ინახებოდა ქალაქის ისტორიის ამსახველი ძვირფასი პერგამენტის დოკუმენტები. მოგვიანებით, ანტიესპანური აჯანყების დასრულებისა და ნიმვეგენის ზავის დადების შემდეგ, ისინი სხვა ხელოვნების ნიმუშებთან ერთად ესპანეთში, ესკორიალის მონასტერში გადაიტანეს.
1693 – იანვარში ვალ დი ნოტოში მომხდარმა ორმაგმა მიწისძვრამ სერიოზული ზიანი მიაყენა აღმოსავლეთ სიცილიას.
1783 – თებერვალში სამხრეთ კალაბრიაში მომხდარი მიწისძვრის შედეგად მომხდარმა სეისმურმა ბიძგებმა კოშკის ზედა სართულები ჩამოანგრია.
1863 – იმდროინდელი არქიტექტურული გემოვნების ცვლილების შესაბამისად, პატარა სამრეკლო დაანგრიეს და მის ნაცვლად გვერდითი აფსიდების ზემოთ აღმართეს ორი ნეო-გოთური კოშკი.

ამჟამინდელი სამრეკლო 1908 წლის დამანგრეველი მიწისძვრის შემდეგ თავდაპირველ ადგილას, იმავე სტილში აღადგინეს.

65 მეტრზე მეტი სიმაღლის კოშკს აქვს წვეტიანი ფორმის სახურავი და ყველა მხრიდან აქვს წვეტიანი, მოჩუქურთმებული წყვილი ფანჯრები. მასში განთავსებულია ბრწყინვალე, მოძრავი საათი - ნამდვილი მექანიკური სამკაული - რომელიც 1933 წელს შეუკვეთა მესინის მთავარეპისკოპოსმა ანჯელო პაინომ სტრასბურგის უნგერერის კომპანიისგან.

ეს რთული სისტემა მსოფლიოში ყველაზე დიდ და რთულ მექანიკურ და ასტრონომიულ საათად ითვლება.

ზარები
სამრეკლო მთელ სიცილიაში ყველაზე დიდ კონცერტს მოიცავს. შედგება 8 ზარისგან, რომლებიც #2 აღმავალი მაჟორული დიატონური გამის მიხედვით არის აწყობილი და ყველა ჩამოსხმულია პადუას კოლბაჩინის სამჭედლოში 1929 წელს. პირველი, მესამე და მეხუთე ზარები ელექტრიფიცირებულია ვერონეზული სტილის სწრაფ ზარებში, ხოლო დანარჩენები ფიქსირებულია, მაგრამ აღჭურვილია ჩაქუჩებით. სამრეკლოს ასევე 2 ზარი აქვს, რომლებიც ჩამოასხა მიკეალ სალიკულამ 1400 წელს.