iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
უხილავი ქარი

უხილავი ქარი — ირაკლი მეტრეველის რომანი. გამოქვეყნდა 2017 წელს გამომცემლობა „აზრის“ მიერ.

სიუჟეტი
სამხედრო რეპორტიორი, რომელიც 2008 წლის რუსეთ-საქართველოს შეიარაღებულ კონფლიქტს აშუქებდა, საომარი მოქმედებების დასრულებისთანავე საფრანგეთში მიემგზავრება, რათა ომზე ფიქრს გაექცეს და „ცოტა ხნით მაინც შეეკედლოს იმ ეფემერულ რეალობას, ადამიანი მოგზაურობისას რომ ქმნის“. ამავე დროს, პარიზში საფრანგეთის დაზვერვის ყოფილი მაღალჩინოსნის დახმარებით ერთ მის საოჯახო საიდუმლოს უნდა აეხადოს ფარდა.

პარიზის ქუჩებში ხეტიალი, ადამიანების და მათი ისტორიების მოგონებაში გადახლართული წარსული და აწმყო, დროით როგორც სიტყვებით თამაში, რენატა ტებალდის ფოტო, მჭკნარი ფოთოლი, ფარშავანგი, ბეღურა, ყვავი, ჭკა, მტრედი, იხვი, შაშვი, ბუ, მერცხალი, თოლია, აფრიკული თუთიყუში, კადმოსი და მეფე ლირი, იტალო კალვინო და ჰომეროსი, „დონ კიხოტი“ და მარსელ პრუსტი, მოლუსკის ნიჟარები და ლუის ბუნუელი, ქარი პირის და ზურგის, ქარი, რომელსაც ჩვენ არ ვხედავთ... და საიდუმლო, რომელსაც პაზლივით, ნაწილ-ნაწილ ვერ ამოხსნი.
ანტონ სუროჟელი

მიტროპოლიტი ანტონი სუროჟელი ( საერო სახელი ანდრეი ბორისის ძე ბლუმი; ; დ. 19 ივნისი, 1914 — გ. 4 აგვისტო, 2003) — რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის ეპისკოპოსი, ფილოსოფოსი და მქადაგებელი. აბერდინის უნივერსიტეტის საპატიო დოქტორი, კემბრიჯის ღვთისმეტყველების ფაკულტეტის საპატიო დოქტორი, მოსკოვისა და კიევის სასულიერო აკადემიათა საპატიო დოქტორი.

ბიოგრაფია
ანდრეი ბლუმი დაიბადა 1914 წლის 19 ივნისს, ლოზანაში, შვეიცარიაში. დედის მხრიდან, მისი ძმისშვილი იყო ცნობილი კომპოზიტორი ალექსანდრე სკრიაბინი. ბავშვობა რუსეთსა და ირანში გაატარა. მისი ოჯახი 1923 წელს გადასახლდა ევროპაში. დაამთავრა სორბონის უნივერსიტეტის ბიოლოგიური და სამედიცინო ფაკულტეტი.

1939 წლიდან ფრონტის ხაზზე საფრანგეთის არმიის ქირურგად მსახურობდა. 1943 წლის 16 აპრილს აღკვეცეს ბერად და უწოდეს სახელად ანტონი. საფრანგეთის ოკუპაციის წლებში აგრძელებდა ქირურგობას ანტიფაშისტურ, წინააღმდეგობის მიწისქვეშა ორგანიზაციაში. სამედიცინო კარიერა გააგრძელა 1948 წლამდე, მანამ სანამ მიტროპოლიტმა სერაფიმე ლუკიანოვმა ხელი არ დაასხა მღვდლად.ხელდასხმის შემდეგ მამა ანტონი მსახურობდა ლონდონის რუსულ მართლმადიდებლურ ტაძრებში. 1957 წელს შედგა მისი საეპისკოპოსო ქიროტონია და დაინიშნა მოსკოვის საპატრიარქოს დასავლეთ ევროპის ეგზარქატის ვიკარად. 1966 წლიდან აყვანილი იქნა მიტროპოლიტის ხარისხში და დაინიშნა მოსკოვის საპატრიარქოს დასავლეთ ევროპის ეგზარქოსად. მიტროპოლიტი ანტონი გარდაიცვალა 2003 წლის 4 აგვისტოს, ლონდონში. დასაფლავებულია ბრომპტონის სასაფლაოზე, ლონდონში.
ირიაო

ირიაო — ქართული მუსიკალური ჯგუფი, რომელიც სიმღერებს ჯაზისა და ეთნო-ხალხური მუსიკის ჟანრში ასრულებს. ჯგუფმა საქართველო 2018 წლის ევროვიზიის სიმღერის კონკურსზე, პორტუგალიის დედაქალაქ ლისაბონში წარადგინა.

წარმოშობა
ჯგუფი ასრულებს უნიკალურ მუსიკას, რომელიც ჯაზისა და ქართული ეთნომუსიკის ნაზავია. მისი დამაარსებელი და მუსიკალური ხელმძღვანელი დავით მალაზონია ითვლება ერთ-ერთ პირველ ქართველ კომპოზიტორად, რომელმაც გააერთიანა ეს ორი ჟანრი. ის 30 წლის განმავლობაში ქმნიდა მუსიკას გერმანიასა და საქართველოში, როგორც თეატრისათვის, ასევე ტელეპროექტებისთვის, ცალკეული მუსიკოსებისა და ჯგუფებისათვის. მისივე ინიციატივით 2013 წელს დაარსდა ანსამბლი.
Mobile World Congress

მობილური ტექნოლოგიების მსოფლიო კონგრესი — მობილური ტექნოლოგიების მსოფლიოში ყველაზე დიდი გამოფენა და კონფერენციების ერთობლიობა, სადაც კომპანიების აღმასრულებელი დირექტორები წარმოადგენენ მობილურ ოპერატორებს, მოწყობილობის მწარმოებლებს, ტექნოლოგიების პროვაიდერებს და კონტენტის მფლობელებს, მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყნებიდან.

დამატებითი ინფორმაცია
მობილური ტექნოლოგიების მსოფლიო კონგრესი ტარდება ყოველწლიურად, თებერვლის ბოლოს, ხოლო ზოგჯერ მარტის დასაწყისში. ჩატარების ადგილი არის , ბარსელონაში. წლიური დამსწრეების რიცხვი აჭარბებს 100,000 ადამიანს.. დამსწრეები წარმოადგენენ მსოფლიოს 200-ზე მეტ ქვეყანას.

მობილური ტექნოლოგიების მსოფლიო კონგრესი 2018 ჩატარდება ბარსელონაში, 26 თებერვლიდან 1 მარტის ჩათვლით.

ღონისძიების თარიღები
2011 წელს, ბარსელონა, საფრანგეთი არჩეული იქნა როგორც „ მობილური მსოფლიოს დედაქალაქი“.

2018 წლის მობილური ტექნოლოგიების მსოფლიო კონგრესი ჩატარდება 26 თებერვლიდან 1 მარტის ჩათვლით.
2017 წლის მობილური ტექნოლოგიების მსოფლიო კონგრესი ჩატარდა 27 თებერვლიდან 2 მარტის ჩათვლით.
2016 წლის მობილური ტექნოლოგიების მსოფლიო კონგრესი ჩატარდა 22-25 თებერვალს.
2015 წლის მობილური ტექნოლოგიების მსოფლიო კონგრესი ჩატარდა 2-5 მარტს.
2014 წლის მობილური ტექნოლოგიების მსოფლიო კონგრესი ჩატარდა 24-27 თებერვალს.
2013 წლის მობილური ტექნოლოგიების მსოფლიო კონგრესი ჩატარდა 25-28 თებერვალს.
2012 წლის მობილური ტექნოლოგიების მსოფლიო კონგრესი ჩატარდა 27 თებერვლიდან 1 მარტის ჩათვლით.
2011 წლის მობილური ტექნოლოგიების მსოფლიო კონგრესი ჩატარდა 14-17 თებერვალს.
2010 წლის მობილური ტექნოლოგიების მსოფლიო კონგრესი ჩატარდა 15-18 თებერვალს.
2009 წლის მობილური ტექნოლოგიების მსოფლიო კონგრესი ჩატარდა 16-19 თებერვალს.
მოგადიშოს ბრძოლა (1993)

მოგადიშოს ბრძოლა (სომალში ცნობილია ასევე როგორც რეინჯერთა დღე ) — ბრძოლა აშშ-ის სპეციალური დანიშნულების ძალებსა და სომალის ეროვნული ალიანსის (მოჰამედ ფარაჰ აიდიდის დაჯგუფება) არაკანონიერი ფორმირების ძალებს შორის. მიმდინარეობდა 1993 წლის 3-4 ოქტომბერს გაეროს სამშვიდობო ოპერაციიის ფარგლებში და წარმოადგენს აღნიშნული ოპერაციის ყველაზე ცნობილ მოვლენას. ბრძოლის პერიოდში მეომრების დავალება იყო „სომალის ეროვნული ალიანსის მთავრობის“ ორი წევრის დაკავება. აშშ-ის სპეციალური დანიშნულების ძალები შეიჭრნენ ქალაქში და ჩაერთნენ მათთვის არათანასწორ ბრძოლაში. ამერიკელებმა განიცადეს მძიმე დანაკლისი (დააიღუპა 19 ადამიანი). სპეცდანიშნულების ძალების დანაკარგმა განაპირობა აშშ-ის მთავრობის გადაწყვეტილება სომალიდან ამერიკული ძალების გამოყვანის შესახებ.
მიუნირ იოზქული

მიუნირ იოზქული (; დ. 15 აგვისტო, 1925, ბაქირქოი, სტამბოლი, თურქეთი — გ. 5 იანვარი, 2018, ბეიოღლუ, სტამბოლი, თურქეთი) — თურქი მედაჰი, კინოსა და თეატრის მსახიობი.

ადრეული წლები და კარიერა
მიუნირ იოზქული დაიბადა 1925 წლის 15 აგვისტოს, სტამბოლში. დაამთავრა სტამბოლის ვაჟთა ლიცეუმი. სამსახიობო კარიერა ჯერ ლიცეუმში სწავლის დროს, 1940 წელს, ბაქირქოის სახალხო თეატრში დაიწყო. გარკვეული დრო სტამბოლის უნივერსიტეტის ეკონომიკის ფაკულტეტზე სწავლის შემდეგ, სწავლა ამავე უნივერსიტეტის ლიტერატურის ფაკულტეტზე გააგრძელა.

1948 წელს, ხმის თეატრში დადგმული სპექტაკლით — „სიყვარულის ხიდი“-თ, იოზქული თავისი პროფესიული კარიერა დაიწყო. ამის შემდეგ, მუჰსინ ერთუღრულის გამგეობაში მყოფ ქიუჩუქ თეატრში გადავიდა. ამ პერიოდში ითამაშა ისეთ სპექტაკლებში, როგორიცაა ჯონ სტეინბეკის „თაგვებსა და ადამიანებზე“ (1951), ჯონ მილინგტონ სინჯის „დასავლური სამყაროს ფლეიბოი“-ში, ჯორჯ აქსელროდის „ზაფხულის მარტოხელა“-ში (1954), ჯონ პატრიკის „ჯეიჰანე“-ში (1955). შემდგომში, თავის მეგობრებთან ერთად შექმნილ ჯგუფის შემადგენლობაში გამოდიოდა სტამბოლის საქალაქო თეატრში (1958-59), ანკარის სახელმწიფო თეატრსა (1959-60) და სტამბოლის აქსარაის კვარტალში მდებარე ბულვარის თეატრში (1960-62). 1963-67 წლებში, სხვადასხვა ჯგუფებთან ერთად ტურნეში გადიოდა.

1978 წელს, ისევ საქალაქო თეატრებში დაბრუნდა. 1983-84 წლებში, თავისი ჯგუფის მიერ დადგმული სპექტაკლით (1961), ჟან ანუის „გენერლის სიყვარული“-თ, დორმენის თეატრში გამოვიდა. 1980 წლების შუა რიცხვებში ფერჰან შენსოის „ორთაოიუნჯულარის“ ჯგუფს შეუერთდა. ჯგუფთან ერთად ოთხ სპექტაკლში გამოსვლის შემდეგ, სცენას დაემშვიდობა.

ფართოდ ცნობილი გახდა მას შემდეგ, რაც 1970-იან წლებში მელოტი მაჰმუტის როლი შეასრულა ფილმში „ჰაბაბამის კლასი“. 1998 წელს, მას „სახელმწიფო არტისტის“ წოდება მიენიჭა.

პირადი ცხოვრება
იოზქული 4-ჯერ იყო დაქორწინებული და სამი შვილი ჰყავს. მსახიობი და წამყვანი გიუნერ იოზქულის მამაა.

იოზქულმა სიცოცხლის გარკვეული ნაწილი ალკოჰოლიზმთან ბრძოლაში გაატარა, რომელსაც საბოლოოდ 1990-იანი წლების შუახანებში თავი დაანება. საბოლოოდ, 2018 წლის 5 იანვარს, სტამბოლის ჯიჰანგირის კვარტალში, თავის სახლში, 92 წლის ასაკში გარდაიცვალა. 2018 წლის 7 იანვარს, ჰარბიეს მუჰსინ ერთუღრულის თეატრში გამართული სამოქალაქო პანაშვიდის შემდეგ, იგი თეშვიკიეს მეჩეთში გადაასვენეს, ხოლო შემდეგ ბაქირქოის სასაფლაოზე დაკრძალეს.
იუგოსლავიის საფეხბურთო კავშირი

იუგოსლავიის საფეხბურთო კავშირი (სერბოხორვატულად , , ) — ფეხბურთის ხელმძღვანელი ორგანიზაცია იუგოსლავიაში, რომელიც დამოუკიდებლად და სრულად წარმართავდა საფეხბურთო საქმიანობას და რომლის იურისდიქციაც ვრცელდებოდა ქვეყნის მთელ ტერიტორიაზე. იუგოსლავიის საფეხბურთო კავშირი იყო ერთადერთი ხელმძღვანელი ორგანიზაცია, რომელიც წარმოადგენდა იუგოსლავურ ფეხბურთს, როგორც ქვეყნის შიგნით, ისე მის ფარგლებს გარეთ. გაუქმდა 1992 წელს.

ისტორია
იუგოსლავიის საფეხბურთო კავშირი დაარსდა 1919 წლის 14 აპრილს ზაგრებში ხორვატიის საფეხბურთო კავშირის ბაზაზე. 1923 წელს გაიმართა იუგოსლავიის ჩემპიონატის პირველი გათამაშება, რომლის გამარჯვებული გახდა ხორვატული „გრაჯანსკი“.

1923 წლის 20 მაისს იუგოსლავიის საფეხბურთო კავშირი გახდა ფიფა-ს წევრი. 1930 წლის 16 მარტს ორგანიზაციის სათაო ოფისი ზაგრებიდან ბელგრადში გადაიტანეს.

1941 წლის 6 აპრილს იუგოსლავიის საფეხბურთო კავშირმა არსებობა შეწყვიტა იუგოსლავიაზე ღერძის ქვეყნების თავდასხმის გამო. იგი აღადგინეს 1945 წლის 18 მარტს.

1954 წელს იუგოსლავიის საფეხბურთო კავშირი გახდა უეფა-ს წევრი, როგორც მისი ერთ-ერთი დამფუძნებელი.

ოფიციალურად იუგოსლავიის საფეხბურთო კავშირმა არსებობა შეწყვიტა 1992 წელს.
ფიონგჩანგის ოლიმპიური სტადიონი

ფიონგჩანგის ოლიმპიური სტადიონი — დროებითი სტადიონი სამხრეთი კორეაში. აშენდა მხოლოდ 2018 წლის ზამთრის ოლიმპიური თამაშებისა და პარალიმპიური თამაშების გახსნისა და დახურვის ცერემონიების სამასპინძლოდ. თამაშების დასრულების შემდეგ სტადიონი დაშალეს.

მდებარეობა
მდებარეობდა ქალაქ დეგვალიონგ-მიონში, ფიონგჩანგის ოლიმპიური პლაზის რაიონში, კურორტ ალპენზიიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთით 2 კილომეტრში. სტადიონს ხუთკუთხედის ფორმა ჰქონდა და 35 000 მაყურებელს იტევდა.

აშენებული იყო 80 000 მ² ფართობის ტერიტორიაზე და ის სპეციალურად 2018 წლის ოლიმპიური თამაშებისთვის აიგო. სტადიონის მთლიანმა ხარჯმა მისი დემონტაჟის შემდეგ 116 მილიარდი სამხრეთკორეული ვონი (109 მილიონი აშშ დოლარი) შეადგინა. სავარაუდო სიმაღლე ზღვის დონიდან 740 მეტრს შეადგენდა.

სტადიონის სიახლოვეს მდებარეობდა ოლიმპიური საგამოფენო დარბაზი, ტრადიციული საკვების ბაზრები და მრავალი სხვა ღირსშესანიშნაობა, რომელიც მემკვიდრეობის ობიექტების სახლით დარჩა და მედალ-პლაზა რომელმაც მედლებით დაჯილდოების ცერემონიებს უმასპინძლა.

ისტორია
2018 წლის ზამთრის ოლიმპიადის მასპინძლობის კანდიდატის თავდაპირველ განაცხადში, თამაშების გახსნისა და დახურვის ცერემონიების ჩატარების ადგილად ალპენზიის ტრამპლინიდან ხტომის ცენტრი იყო დასახელებული. ეს ვარიანტი 1994 წლის ზამთრის ოლიმპიადის გეგმის მგავსი იყო. თუმცა, 2012 წლის ივლისში ფიონგჩანგის 2018 წლის ზამთრის ოლიმპიური და პარალიმპიური თამაშების საორგანიზაციო კომიტეტმა ჩატარების ადგილის გეგმაში გარკვეული ცვლილებების შესახებ განაცხადა, რამაც ცერემონიების ჰოენგიეში გადატანა გამოიწვია. ამ გადაწყვეტილების მთავარი მიზეზი საორგანიზაციო საკითხები იყო. მათ არ სურდათ ოლიმპიადის მზადების პროცესში ხელი შეეშალათ ტრანპლინიდან ხტომის ვარჯიშებისათვის.
მესტალია

მესტალია — საფეხბურთო სტადიონის ესპანეთის ქალაქ ვალენსიაში, საფეხბურთო კლუბ „ვალენსიას“ საშინაო არენა.

ისტორია
1922 წელს ს.კ. ვალენსიის პრეზიდენტმა რამონ ლეონარტემ ვალენსიის ცენტრში მიწის ნაკვეთი შეიძინა და სტადიონის მშენებლობა დაიწყო. ერთ-ერთი ინფორმაციით, არენის მშენებლობისთვის თანხა კლუბის ერთგულმა გულშემატკივარმა გადარიცხა, რადგან თვითონ „ვალენსიას“ იმ დროს სტადიონის ასაშენებლად საკმარისი სახსრები არ ჰქონდა. ფულის დაზოგვის მიზნით, ტრიბუნები ხისგან გაკეთდა, ხოლო მოედანს საფარი არ ჰქონდა.

მესტალიის მშენებლობა 1923 წელს დასრულდა. მისი პროექტის შემქმნელია ვალენსიელი არქიტექტორი ფრანსისკო ალმენარ კინსა. შემდგომში სტადიონმა ექვსჯერ განიცადა რეკონსტრუქცია, მალე არენას გაუკეთეს ბუნებრივი საფარი და ტრიბუნებიც გამოუცვალეს. ესპანეთის სამოქალაქო ომის დროს სტადიონი მთლიანად დაინგრა, მის შეკეთებას რამდენიმე თვე დასჭირდა.

1969 წლის 23 აგვისტოს ს.კ. ვალენსიის დირექტორთა ყრილობაზე გადაწყვიტეს სტადიონისთვის ახალი სახელი დაერქმიათ ლუის კასანოვას პატივსაცემად, რომელიც ითვლება კლუბის ისტორიაში ყველაზე წარმატებულ პრეზიდენტად. 1994 წელს თვითონ კასანოვას თხოვნით სტადიონს ძველი სახელი დაუბრუნდა.

სტადიონის უკანასკნელი მასშტაბური რეკონსტრუქცია დასრულდა 2001 წელს, „ვალენსიისა“ და „მანჩესტერ იუნაიტედის“ დაპირისპირებისთვის (0-0) ჩემპიონთა ლიგის ფარგლებში იგი უკვე მზად იყო.

1982 წელს არენამ მსოფლიო ჩემპიონატის მატჩებს უმასპინძლა.

ქვემოთ მოცემულია 1982 წლის მუნდიალის მატჩები, რომლებსაც უმასპინძლა მესტალიამ:
თბილისის კონტრტერორისტული სპეცოპერაცია (2017)

თბილისის კონტრტერორისტული სპეცოპერაცია (2017) — საქართველოში, კერძოდ თბილისში ჩატარებული სპეცოპერაცია, რომლის მთავარი მიზანი უკანონოდ შეიარაღებული დაჯგუფების განეიტრალება იყო. სპეცოპერაცია 17 საათი გაგრძელდა.

სპეცოპერაციის მიმდინარებისას დააკავეს ერთი ადამიანი, სამი ტერორისტი მოკლეს. საქართველოს უსაფრთხოების სამსახურში დადასტურდა „ისლამური სახელმწიფოს“ ჩეჩენი ლიდერის, აჰმედ ჩატაევის სიკვდილი. გავრცელებული ვერსიით, მან სპეცოპერაციის მსვლელობისას თავი აიფეთქა.

სამართალდამცველებსა და ტერორიზმში ეჭვმიტანილებს შორის შეტაკებისას ერთი სპეცრაზმელი, ვანო გოლოშვილი დაიღუპა. ოთხი სამართალდამცველი დაიჭრა.
ექვთიმე ღვთისკაცი (ფილმი)

ექვთიმე ღვთისკაცი — რეჟისორ ნიკოლოზ ხომასურიძის ისტორიულ-ბიოგრაფიული ფილმი. პრემიერა გაიმართა 2018 წლის 20 იანვარს. ფილმში მთავარ როლს ასრულებს მსახიობი რეზო ჩხიკვიშვილი.

სიუჟეტი
1921 წლის თებერვალში, როდესაც საბჭოთა წითელი არმია შემოიჭრა საქართველოში, მთავრობამ გადაწყვიტა შეეკრიბათ სახაზინო ქონება და სამუზეუმო განძი და გაქცეულიყვნენ საფრანგეთში ემიგრაციაში. მათ სამუზეუმო განძის შეკრება დაავალეს ექვთიმე თაყაიშვილს და მის მცველად დანიშნეს. ფილმის სიუჟეტი ეხება ექვთიმე თაყაიშვილის (მსახიობი - რეზო ჩხიკვიშვილი) ურთულეს ცხოვრებასა და მოღვაწეობას, რომელიც ძირითადად მოიცავს მის მიერ 39 ყუთში განთავსებული საგანძურის დაცვისა და მისი დაბრუნების ისტორიას საფრანგეთში ემიგრაციის პერიოდში 1921-1945 წლებში. ფილმს თან გასდევს ექვთიმესა და მისი ულამაზესი მეუღლისა და თანამებრძოლის ნინო პოლტორაცკაიას (მსახიობი - ანა წერეთელი) სიყვარულის ამბავი. ექვთიმემ ისე დაიცვა ქართული საგანძური მსოფლიოს ცნობილი მუზეუმებისგან, მდიდარი კოლექციონერებისგან, სასამართლო დავების, კრიმინალებისა და ფაშისტებისგან, რომ გაუძლო ყველანაირ ცდუნებას და არასოდეს გადაუხვევია იმ უზენაესი ზნეობრივი პრინციპებისა და სამშობლოს სიყვარულისთვის, რომელიც მარადიულად რჩება ამ სამყაროში.
ბუზავეთის ეკლესია

ბუზავეთის ეკლესია — ერთნავიანი ეკლესია საქართველოში, სოფელ ბუზავეთში, ახალქალაქის მუნიციპალიტეტში, ახალქალაქიდან 11 კმ-ის დაშორებით. თარიღდება - საუკუნეებით. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1950 მეტრზე. კედლის წყობაში ჩართულია ძველი სტელის სვეტების ფრაგმენტები. მის მახლობლად სტელების სანახევროდ მიწაში ჩაფლული ორი ბაზაა. ერთ-ერთი მათგანი მოწითალო ტუფისგანაა გამოკვეთილი და შემკულია ჯვრის და ადამიანების გამოსახულებებით.
ვანდა მეტროპოლიტანო (სტადიონი)

ესტადიო ვანდა მეტროპოლიტანო — საფეხბურთო სტადიონი ესპანეთის დედაქალაქ მადრიდში. მადრიდის „ატლეტიკოს“ საშინაო არენა.

სტადიონის სახელი უკავშირდება მის სპონსორს, ვანდა ჯგუფს, რომელიც ს.კ. ატლეტიკოს აქციების 20 პროცენტს ფლობს, ხოლო სტადიონის სპონსორი მინიმუმ მომდევნო ხუთი წლის განმავლობაში იქნება.

თავდაპირველად არენა გაიხსნა 1994 წლის 6 სექტემბერს როგორც მსუბუქი ათლეტიკის სტადიონი. იგი მაშინ მადრიდის ავტონომიური გაერთიანებას ეკუთვნოდა. 2002 წელს სტადიონი ქალაქ მადრიდის მფლობელობაში გადავიდა, 2008 წელს კი ს.კ. ატლეტიკომ მიაღწია შეთანხმებას, რომლის მიხედვითაც სტადიონის რეფორმირების პროექტის დასრულების შემდეგ იგი მას გადაეცემა 2017 წელს.

პირველი მატჩი ვანდა მეტროპოლიტანოზე გაიმართა „ატლეტიკოსა“ და „მალაგას“ შორის 2017 წლის 16 სექტემბერს ესპანეთის პრიმერა დივიზიონის ფარგლებში. მასპინძლებმა 1-0 გაიმარჯვეს.

2019 წელს სტადიონზე უეფა-ს ჩემპიონთა ლიგის ფინალი გაიმართა. „ლივერპულმა“ 2-0 დაამარცხა „ტოტენჰემი“ და მეექვსედ დაეუფლა ჩემპიონთა ლიგის თასს.
ყაჯარების იმპერია

ყაჯარების დიანსტია ან ყაჯარების იმპერია (, ') — სპარსული იმპერია 1789-1925 წლებში, რომელსაც თურქული წარმოშობის ყაჯარების სამეფო დინასტია მართავდა. იმპერიის ოფიციალური სახელი იყო ირანის უმაღლესი სახელმწიფო (, ').

ყაჯარების ოჯახმა კონტროლი ირანზე 1794 წელს დაამყარა, მას შემდეგ, რაც ზენდების დინასტიის უკანასკნელი წარმომადგენელი ლუთფ ალი-ხანი ჩაანაცვლეს და აღადგინეს კონტროლი კავკასიის დიდ ნაწილზე. 1796 წელს დინასტიის დამაარსებელმა აღა-მაჰმად-ხან ყაჯარმა ადვილად დაიკავა მეშდედი, რითაც წერტილი დაუსვა აფშარიდების დინასტიის მმართველობასაც და ოფიციალურად მიიღო შაჰის ტიტული მას შემდეგ რაც სადამსჯელო ოპერაციები ჩაატარა ქართლ-კახეთის სამეფოში.

გამოხატავდა ირანის ფეოდალური არისტოკრატიის ინტერესებს. ყაჯარების დინასტიის შაჰები ხელს უწყობდნენ ირანში უცხოური კაპიტალის შეჭრას, რაც ქვეყანას სანახევროდ კოლონიურ მდგომარეობაში აყენებდა. შაჰების თვითნებობამ და მძიმე უღელმა გამოიწვია მასობრივი სახალხო მოძრაობები, რამაც დაასუსტა დინასტიის ხელისუფლება და მოამზადა მისი დამხობის პირობები. 1907 წელს, ყაჯარების წარმომადგენელმა, მუჰამედ ალი შაჰმა, დაითხოვა პარლამენტი. 1925 წლის ოქტომბერში მეჯლისის გადაწყვეტილებით, 12 დეკემბრიდან ირანში ფეჰლევიანების დინასტია გაბატონდა.

წარმომადგენლები
აღა-მაჰმად-ხანი (1794-1797)
ფათალი-შაჰი (1797-1834)
მუჰამედ-შაჰ ყაჯარი (1834-1848)
ნასერ ალ-დინ შაჰი (1848-1896)
მოზაფარ ალ-დინ შაჰი (1896-1907)
მუჰამედ ალი შაჰი (1907-1909)
აჰმედ შაჰ ყაჯარი (1909-1925)
ბაიკალი (აურგაზის რაიონი)

ბაკაევო — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აურგაზის რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 53 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ თოლბაზიდან დაშორებულია 15 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია სტერლიტამაკი, რომელიც დაშორებულია 53 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას თათრები შეადგენენ (95%).
რისმაგ გორდეზიანი

რისმაგ ბენიამინის ძე გორდეზიანი (დ. 9 ივნისი, 1940, თბილისი — გ. 13 აგვისტო, 2025) — ქართველი ფილოლოგი, ელინისტი. ფილოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი (1974), პროფესორი (1977). საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (2013; წევრ-კორესპონდენტი 1988 წლიდან). თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ჰუმანიტარულ მეცნიერებათა ფაკულტეტის სრული პროფესორი და თსუ-ის კლასიკური ფილოლოგიის, ბიზანტინისტიკისა და ნეოგრეცისტიკის ინსტიტუტის დირექტორი. თბილისის საპატიო მოქალაქე (2021).

ცხოვრება და კარიერა
რისმაგ გორდეზიანი დაიბადა 1940 წლის 9 ივნისს, საქართველოს სსრ-ის დედაქალაქ თბილისში. მამა – მხატვარი, ფუტურისტი, ბენიამინ (ბენო) გორდეზიანი, რომელმაც ვაჟს სახელი დაარქვა აბაზგთა მეფის, რესმაგას მიხედვით (ივანე ჯავახიშვილის რჩევით). ნაშრომები შესრულებულია ჰომეროლოგიის, ეგეისტიკის, ეტრუსკოლოგიის, ანტიკური ლიტერატურისა და კულტურის ისტორიის, ქართველოლოგიის დარგებში, ქართულსა და უცხო ენებზე. გორდეზიანის ხელმძღვანელობით 40-მდე ადამიანმა დაიცვა დისერტაცია. დაკრძალულია საბურთალოს პანთეონში.

ჯილდოები
ღირსების ორდენი (2003)
საბერძნეთის ღირსების ორდენი
„საქართველოს და საკავშირო კომკავშირის პრემია“ მეცნიერების და ტექნიკის დარგში.
თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პირველი სამეცნიერო პრემია.
ბრწყინვალების საპრეზიდენტო ორდენი (2010)
თბილისის საპატიო მოქალაქე (2021)
ბაკაევო (აურგაზის რაიონი)

ბაკაევო — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აურგაზის რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 20 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ თოლბაზიდან დაშორებულია 13 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ბელოე ოზერო, რომელიც დაშორებულია 43 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას თათრები შეადგენენ (71%).
რუსეთის სახელმწიფო სოციალური უნივერსიტეტი

ფედერალური სახელმწიფო უმაღლესი საგანმანათლებლო ინსტიტუტი რუსეთის სახელმწიფო სოციალური უნივერსიტეტი — უმაღლესი სასწავლო დაწესებულება.

რექტორი 2014 წლიდან - ნატალია პოჩინოკი.

ისტორია
1978 წელს შეიქმნა მოსკოვის უმაღლესი პარტიული სკოლა.

რექტორები
1991 — 2012 ვასილი ჟუკოვი - რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი, რუსეთის ფედერაციის დამსახურებული მეცნიერი.
2012 - 2014 ლიდია ფედიაკინა - პედაგოგიური მეცნიერების დოქტორი, რუსეთის განათლების აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი. სამსახურიდან გაათავისუფლეს განათლების მინისტრ, დიმიტრი ლივანოვის ბრძანებით.
2014 ალექსანდრე სალდატოვი - მოვალეობის შემსრულებელი.
2014-დან დღემდე ნატალია პოჩინოკი - ეკონომიკის დოქტორი, ასოცირებული პროფესორი.
პაულო რობერტო ფალკაო

პაულო რობერტო ფალკაო ( დ. 16 ოქტომბერი, 1953, აბელარდუ-ლუსი, სანტა-კატარინა, ბრაზილია) — ბრაზილიელი ფეხბურთელი და ფეხბურთის მწვრთნელი. თამაშობდა ნახევარმცველის პოზიციაზე. 1982 წლის ესპანეთის მსოფლიო ჩემპიონატის და 1986 წლის მექსიკის მსოფლიო ჩემპიონატის მონაწილე ბრაზილიის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების შემადგენლობაში. ითვლება ყველა დროის ერთ-ერთ საუკეთესო ბრაზილიელ ფეხბურთელად. 1999 წელს -ის ვერსიით საუკუნის 100 საუკეთესო ფეხბურთელს შორის 36-ე ადგილზე დასახელდა.

სანაკრებო კარიერა
1976–1986 წლებში ბრაზილიის ეროვნული ნაკრების ღირსებას იცავს, რომლის შემადგენლობაში 29 შეხვედრას ატარებს და 6 ბურთი გააქვს.
მსოფლიო ჩემპიონატებზე
ფალკაომ მსოფლიო ჩემპიონატების 7 შეხვედრაში მიიღო მონაწილეობა და სამი ბურთი გაიტანა.

სტატისტიკა
საკლუბო
სანაკრებო
მიღწევები
საკლუბო
ინტერნასიონალი
გაუშუს ჩემპიონატი (5): 1973, 1974, 1975, 1976, 1978
ბრაზილიის ჩემპიონატი (სერია ) (3): 1975, 1976, 1979
რომა
იტალიის სერია : 1982–83
იტალიის თასი (2): 1980–81, 1983–84
სან-პაულუ
პაულისტას ჩემპიონატი: 1985

ინდივიდუალური
ბრაზილიის ჩემპიონატის სიმბოლური ნაკრების წევრი (3): 1975, 1978, 1979
ბრაზილიის ჩემპიონატის ოქროს ბურთი (2): 1978, 1979
ბრაზილიის ჩემპიონატის ვერცხლის ბურთი (3): 1975, 1978, 1979
ბრაზილიის წლის საუკეთესო ფეხბურთელი (2): 1978, 1979
სამხრეთ ამერიკის წლის საუკეთესო ფეხბურთელის ვერცხლის ბურთი: 1982
სამხრეთ ამერიკის წლის საუკეთესო ფეხბურთელის ბრინჯაოს ბურთი: 1979
მსოფლიო ჩემპიონატის სიმბოლური ნაკრების წევრი: 1982
მსოფლიო ჩემპიონატის ვერცხლის ბურთი: 1982
ფიფა -ის წევრი: 1982
ევროპის საუკეთესო ფეხბურთელის ვერცხლის ბურთი: 1983
ევროპის საუკეთესო ფეხბურთელის ბრინჯაოს ბურთი: 1982
ყველა დროის ასი უდიდესი ფეხბურთელი „უორლდ სოკერის“ ვერსიით: 1999
ფიფა-ს ასეული ( 100): 2004
„რომას“ დიდების დარბაზის წევრი: 2012
იტალიური ფეხბურთის მუზეუმის დიდების დარბაზის წევრი: 2016
ბრაზილიური ფეხბურთის მუზეუმის დიდების დარბაზის წევრი
ჩაის მეთესლეობა

ჩაის მეთესლეობა — მემცენარეობის დარგი, რომლის ამოცანაა ჩაის მცენარის დარაიონებული ჯიშების თესლის მასობრივად გამრავლება. ჩაი ძირითადად თესლით მრავლდება, ამიტომ მაღალხარისხოვანი თესლის მისაღებად აშენებენ დარაიონებული სელექციური ჯიშების სათესლეებს, რომლებიც იზოლირებულია ჩაის საკრეფი პლანტაციებისაგან. სათესლე ნაკვეთზე ჩაის ფოთოლი არ იკრიფება, მცენარე იზრდება თავისუფლად, გაუსხლავად. კარგი მოვლის პირობებში მცენარე თესლს მე-4—მე-5 წელს იძლევა, ხოლო მე-7—მე-8 წელს იწყება სრული მსხმოიარობა. 1 ჰა ფოთოლსაკრეფი პლანტაციის გასაშენებლად საჭიროა 130-150 კგ თესლი. 1 ჰა-იდან შეიძლება მივიღოთ 1000-1500 კგ მაღალხარისხოვანი თესლი. 1987 წლისთვის საქართველოში მეჩაიეობის რაიონებში ჩაის სელექციური ჯიშების სათესლეები 240 ჰა-ზე იყო გაშენებული.
ჩაის მრეწველობა

ჩაის მრეწველობა — კვების მრეწველობის დარგი, რომელიც გამოიმუშავებს ბაიხაოსა და დაწნეხილ ჩაის, აგრეთვე ჩაის თხევადსა და მშრალ ნატურალურ კონცენტრატებს.

ჩაის კულტურა საქართველოს ტერიტორიაზე საუკუნის 40-იან წლებიდან გავრცელდა. 1913 წელს უკვე ფუნქციონირებდა 5 ფაბრიკა, რომლებმაც გამოიმუშავა 131 ტ ბაიხაოს ჩაი. ჩაის მრეწველობა საქართველოში საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ განვითარდა. ომამდე ხუთწლედებში აშენდა მრავალი ჩაის ფაბრიკა. ძირითადი სახეობის პროდუქციის — შავი ბაიხაოს ჩაის — გარდა აითვისეს მწვანე ბაიხაოს ჩაის, ფილა ჩაისა და მწვანე აგურა ჩაის წარმოებაც.

საქართველოში წარმოებული ჩაი წლების მიხედვით
შორისდებული

შორისდებული — უცვლელი მეტყველების ნაწილი, რომელიც წარმოადგენს ადამიანის გრძნობის, განცდის, ნება-სურვილის გამომხატველ ბგერას, ბგერათა ჯგუფს ან სიტყვას. იგი განკერძოებით დგას წინადადების თავში, შუაში ან ბოლოში (იხმარება ცალკეც) და გამოიყოფა მძიმით (უჰ, რა მშვენიერი დილაა!) ან ძახილის ნიშნით (ბიჭოს! ეს რა ამბავია!). შორისდებულთან სასვენი ნიშანი არ დაისმის თუ იგი მიმართვას აძლიერებს ან სახელის მნიშვნელობით არის ნახმარი და წინადადების რომელიმე წევრის ფუნქციას ასრულებს (უი ჩემს თავს!).