სესილიო ბაესი

სესილიო ბაესი (დ. 1 იანვარი, 1862 — გ. 18 ივნისი, 1941) — პარაგვაის დროებითი პრეზიდენტი 1905 წლის 8 დეკემბრიდან 1906 წლის 25 ნოემბრამდე. იგი იყო ლიბერალური პარტიის წევრი.

ადრეული ცხოვრება და კარიერა
სესილიო ბაესი დაიბადა 1862 წლის 1 იანვარს პარაგვაის დედაქალაქ ასუნსიონში. მისი მშობლები იყვნენ ნიკოლას ბაესი და ფაუსტინა გონსალესი. მას ჰყავდა და-ძმები: ოთონიელი, ბენჟამინი, მოდესტა და რესტიტუტა ბაეს გონსალესები.

იგი 25 წლის განმავლობაში იყო დაქორწინებული მარსელინა ალიენდეზე (კაასაპადან), პოლიკარპო ალიენდესა და როსარიო მონხესის ქალიშვილზე. მათ 14 შვილი შეეძინათ, მათ შორის: ამადეო ბაეს ალიენდე, არმინდა ბაეს ალიენდე და ნიკოლას ბაეს ალიენდე.

1878 წელს იგი დედაქალაქის ეროვნულ კოლეჯში სწავლობდა. ერთი წლის შემდეგ, იგი სტაჟირებას გადიოდა სანტა-როსაში, სადაც მისი ყოველთვიური ანაზღაურება 25 პატაკონეს შეადგენდა.

იგი იმ პირველი გამოშვების სტუდენტი იყო, რომელზეც ასუნსიონის ეროვნულმა უნივერსიტეტმა, 1893 წლის 15 ივლისს, სამართლისა და სოციალურ მეცნიერებათა დოქტორის პირველი სამი დიპლომი გასცა. დიპლომები შემდეგი თანმიმდევრობით გადაეცათ: სესილიო ბაეს გონსალესს, გასპარ ვილიამაიორსა და ემეტერიო გონსალესს.

მას ძალიან უყვარდა წერა, რასაც ჟურნალისტურ და ლიტერატურულ საქმიანობაში გამოხატავდა. ამასთანავე, იგი ეწეოდა პედაგოგიურ და პოლიტიკურ მოღვაწეობას.

სხვადასხვა დროს იგი იყო იურიდიული ფაკულტეტის დეკანი, კითხულობდა ლექციებს ისტორიაში და იკავებდა ეროვნული უნივერსიტეტის დეკანის პოსტს.

ხოსე ფელიქს ესტიგარიბიას მმართველობის პერიოდში, იგი ეროვნული უნივერსიტეტის საპატიო მუდმივ დეკანად დაინიშნა. ხანგრძლივი კარიერის განმავლობაში მან რამდენიმე საერთაშორისო ჯილდო და აღიარება მოიპოვა, მათ შორის იყო ფილადელფიის სოციალურ მეცნიერებათა საზოგადოების, ჰავანის ისტორიის აკადემიისა და პარიზის საერთაშორისო ისტორიის აკადემიური საზოგადოების წევრობა.

მისი ნაშრომები მოიცავდა ესეებს სამოქალაქო თავისუფლებებზე, პარაგვაის ავტოკრატიაზე, ხოსე გასპარ როდრიგეს დე ფრანსიასა და სამხრეთ ამერიკის დიქტატურებზე, ასევე პარაგვაის ისტორიის მიმოხილვას.

მან დაწერა რამდენიმე იურიდიული და ისტორიული ნაშრომი. იგი ცნობილი იყო, როგორც „პარაგვაელი ახალგაზრდობის მოძღვარი“. მან შექმნა პარაგვაის ერთ-ერთი ყველაზე სრულყოფილი ბიბლიოთეკა. სესილიო ბაესი გარდაიცვალა ასუნსიონში 1941 წლის 18 ივნისს, 79 წლის ასაკში.

პოლიტიკური კარიერა
იგი იყო რესპუბლიკის დროებითი პრეზიდენტი, რომელიც ასამბლეამ 1905 წლის 9 დეკემბერს გადაყენებული ხუან ბაუტისტა გაონას ნაცვლად აირჩია. მისი კაბინეტი შემდეგნაირად იყო დაკომპლექტებული: შინაგან საქმეთა მინისტრი — ხოსე ემილიო პერესი, ფინანსთა მინისტრი — ემილიანო გონსალეს ნავერო, საგარეო საქმეთა მინისტრი — კაეტანო კარერასი, ხოლო ომისა და საზღვაო ფლოტის მინისტრი — ბენიგნო ფერეირა. ეს იყო პერიოდი, როდესაც პოლიტიკურ არასტაბილურობას ხელი არ შეუშლია ეკონომიკური კეთილდღეობისთვის. ქვეყანა ვითარდებოდა ხელისუფლების ხშირი ცვლილების მიუხედავად.

მისი მმართველობის დროს პარაგვაიში პირველი ავტომობილები შემოიყვანეს. შეიძინეს ენრიკე სოლანო ლოპესისა და ბლას გარაის კუთვნილი ბიბლიოთეკები, აშენდა სამხედრო ჰოსპიტალი და დაიგო რამდენიმე ქუჩა. განათლების სფეროში ფუნქციონირებდა 347 დაწყებითი სკოლა 30,000 მოსწავლით, ხოლო უნივერსიტეტში რეგისტრირებული იყო 195 სტუდენტი და 37 მასწავლებელი. ეროვნულ კოლეჯში სწავლობდა 633 სტუდენტი და მოღვაწეობდა 72 პედაგოგი. მუშაობდა სამართლის, ნოტარიუსთა მომზადების, მედიცინისა და ფარმაციის ფაკულტეტები.

პოლიტიკური ბიოგრაფია
1887 წლის 10 ივლისს მან მონაწილეობა მიიღო „დემოკრატიული ცენტრის“ დაარსებაში. ამის გამო, 1891 წელს, როდესაც პარტიის წევრებმა სახელმწიფო გადატრიალება სცადეს, იგი ქვეყნიდან გააძევეს. პარაგვაიში დაბრუნება მან მხოლოდ 1892 წელს შეძლო. გარდა რესპუბლიკის პრეზიდენტობისა, ბაესი მუშაობდა იურისტად, სენატორად, იუსტიციის უმაღლესი სასამართლოს თავმჯდომარედ და საგარეო საქმეთა მინისტრად. იგი იყო პროფესორი და, ფელიქს პაივას მმართველობის პერიოდში, ერთ-ერთი იმ პირთაგანი, ვინც ჩაკოს ომის დასრულების შემდეგ ბოლივიასთან სამშვიდობო ხელშეკრულებას მოაწერა ხელი.

იგი კანცლერის პოსტს იკავებდა პრეზიდენტების — ხუან გაონას (1904), ბენიგნო ფერეირასა (1906) და ალბინო ხარას (1911) დროს. 1903 წელს იგი სათავეში ჩაუდგა დელეგაციას მექსიკაში, ხოლო 1919 წელს — დიდ ბრიტანეთსა და საფრანგეთში. მექსიკაში, ჩილესა და კუბაში გამართულ შეხვედრებზე იგი საერთაშორისო სამართლის სპიკერის როლში გამოდიოდა. 1902 წელს მექსიკაში მან წარმატებით დაიცვა სავალდებულო არბიტრაჟის თეზისი. იგი ასევე იყო მონტევიდეოში 1914 წელს გამართული იურისტთა საერთაშორისო კომისიის კონგრესის თავმჯდომარე.