iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1665

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციით 1665 ერთხმად იქნა მიღებული 2006 წლის 29 მარტს. სუდანში არსებული ვითარების შესახებ მანამდე არსებული რეზოლუციების, განსაკუთრებით კი 1556 (2004), 1591 (2005) და 1651 (2005) რეზოლუციების გახსენების შემდეგ, საბჭომ 2006 წლის 29 სექტემბრამდე გაუგრძელა მანდატი ექსპერტთა ჯგუფს, რომელიც დარფურის რეგიონში დაწესებული სანქციების შესრულებასა და ადამიანის უფლებების დარღვევის ფაქტებს აკონტროლებს.

დაკვირვებები
უშიშროების საბჭომ ხაზგასმით აღნიშნა თავისი ერთგულება სუდანში მშვიდობის დამყარების, ყოვლისმომცველი სამშვიდობო შეთანხმების იმპლემენტაციისა და დარფურის რეგიონში დარღვევების აღკვეთის მიმართ. საბჭომ ხაზგასმით აღნიშნა გაეროს წესდების პრინციპების დაცვის აუცილებლობა, მათ შორის იმ პრინციპებისა, რომლებიც ეხება „კონვენციას პრივილეგიებისა და იმუნიტეტების შესახებ“.
საბჭოს წევრებმა განაცხადეს, რომ სიტუაცია კვლავ საფრთხეს უქმნის რეგიონში საერთაშორისო მშვიდობასა და უსაფრთხოებას.

აქტები
გაეროს წესდების თავის შესაბამისად მიღებულმა რეზოლუციამ 2006 წლის 29 სექტემბრამდე გაუხანგრძლივა მანდატი ექსპერტთა ჯგუფს, რომელიც შეიქმნა 1591 რეზოლუციით და რომლის უფლებამოსილებაც მანამდე 1651 რეზოლუციით იყო გაგრძელებული, და დაავალა მას ანგარიშის წარდგენა სანქციების აღსრულებისა და ადამიანის უფლებების მდგომარეობაზე დაკვირვების თაობაზე. გაეროს ყველა შესაბამის ორგანოს, აფრიკის კავშირსა და სხვა სუბიექტებს მოუწოდეს, ითანამშრომლონ ექსპერტთა ჯგუფთან და 1591 რეზოლუციით შექმნილ კომიტეტთან.
პიეტრო ტარიკონე

პიეტრო ტარიკონე - ( - ) იტალიელი მსახიობი, ტელეწამყვანი და რეალითი-შოუ „დიდი ძმის“ მონაწილე. იგი ძალიან უყვარდა სპორტი და ექსტრემალური საქმიანობები, რის გამოც მეტსახელად „მეომარი“ შეარქვეს.

ტარიკონე დაიბადა იტალიის ქალაქ ფროსინონეში. 2000 წელს მონაწილეობა მიიღო „დიდი ძმის“ იტალიური ვერსიის პირველ სეზონში. შოუში მას რომანი ჰქონდა თანამონაწილე კრისტინა პლევანისთან, სახლში შესვლიდან მხოლოდ სამი დღის შემდეგ. ტარიკონემ მესამე ადგილი დაიკავა, ხოლო სეზონის გამარჯვებული პლევანი გახდა. მიუხედავად ამისა, სწორედ ამ შოუმ გაუხსნა გზა კარიერაში და მოგვიანებით იტალიურ ფილმებსა და ტელესერიალებში გამოჩნდა.

ტარიკონეს ჰყავდა ერთი ქალიშვილი, სოფია, პოლონელ მოდელსა და მსახიობ კასია სმუტნიაკთან.

2010 წლის ივნისში ტარიკონემ და სმუტნიაკმა პარაშუტით ხტომაში მიიღეს მონაწილეობა ქალაქ ტერნის თავზე, უმბრიის რეგიონში.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1678

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციით 1678 ერთხმად იქნა მიღებული 2006 წლის 15 მაისს. ერიტრეასა და ეთიოპიას შორის არსებული ვითარების შესახებ ყველა წინა რეზოლუციის, განსაკუთრებით კი 1640 (2005), 1661 (2006) და 1670 (2006) რეზოლუციების ხელახლა დადასტურების შემდეგ, საბჭომ 2006 წლის მაისის ბოლომდე გააგრძელა ეთიოპიასა და ერიტრეაში გაეროს მისიის მანდატი.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
უშიშროების საბჭომ ხელახლა დაადასტურა მხარდაჭერა ორ ქვეყანას შორის სამშვიდობო პროცესისა და ალჟირის შეთანხმების სრული იმპლემენტაციის მიმართ. საბჭო მიესალმა 2006 წლის მარტში გამართულ ერიტრეა-ეთიოპიის სასაზღვრო კომისიის სხდომაზე მიღწეულ პროგრესს.

აქტები
რეზოლუცია 1678-მა 2006 წლის 31 მაისამდე გააგრძელა -ის მანდატი და კვლავ მოითხოვა ეთიოპიისა და ერიტრეასგან 1640 რეზოლუციის პირობების შესრულება. საბჭომ მოუწოდა ყველა სახელმწიფოს, შეიტანონ წვლილი მიზნობრივ ფონდში და მხარი დაუჭირონ -ს.

გარდა ამისა, საბჭოს წევრებმა გადაწყვიტეს, რომ 1640 რეზოლუციის პირობების შეუსრულებლობის შემთხვევაში და 2006 წლის 17 მაისს დაგეგმილი ერიტრეა-ეთიოპიის სასაზღვრო კომისიის სხდომის შედეგების გათვალისწინებით, 2006 წლის მაისის ბოლომდე განხორციელდებოდა ცვლილებები -ის მანდატსა და ჯარების რაოდენობაში.

დასასრულ, გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს დაევალა შვიდი დღის ვადაში მოხსენების წარდგენა 1640 რეზოლუციის შესრულების მიმდინარეობის შესახებ, აგრეთვე წინადადებების მომზადება დემარკაციის პროცესის მხარდასაჭერად -ის მანდატის კორექტირებასთან დაკავშირებით.
მატია სბრაჯა

მატია სბრაჯა - იტალიელი მსახიობი.

იგი დაიბადა რომში, იტალიაში. მისი მამა იყო მსახიობი და თეატრის რეჟისორი ჯანკარლო სბრაჯა, ხოლო დედა — მსახიობი პრინცესა ესმერალდა რუსპოლი.

სბრაჯამ კინოდებიუტი 1974 წელს შეასრულა ფილმში „ჩემი საყვარელი შვილიშვილები“.[1] იტალიაში მან ითამაშა ფილმებში „გველების ბუდე“ (1977), „ქალი კამელიებით“ (1981), „მოროს საქმე“ (1986) და „ბიჭებისა და გოგოების ისტორია“ (1989).

ის ხშირად მონაწილეობდა საერთაშორისო ფილმებშიც, მათ შორის „იარაღის წელი“ (1991), „მხოლოდ შენ“ (1994) და „ოქროს თასი“ (1999).

მოგვიანებით ასევე ითამაშა ფილმებში „შებრუნებული კანონი“ (2000), „ქრისტი მალრის ორმაგი ბუღალტერია“ (2000), „სამოთხე“ (2001) და „ორდენი“ (2003).

სბრაჯა ხშირად ჩნდებოდა ტელევიზიაშიც. მან ითამაშა „ლენინი: მატარებელი“ (1990) და „გრაფი მონტე-კრისტო“ (1998) ეკრანიზაციაში.

თეატრის სცენაზე მას მნიშვნელოვანი როლები ჰქონდა „ქარიშხალში“, „ორესტეში“, „ფაუსტში“ და „ილიადაში“.

იგი ასევე ცნობილი თეატრის რეჟისორია და დადგმული აქვს „მადამ ბოვარი“, „მსოფლიოს მბრძანებელი“, „სავარძელი“ და „მოპარული საათები“.

ყველაზე მეტად ცნობილია კაიაფას როლით ფილმში „ქრისტეს ვნებანი“ (2004).
ვლადიმერ მამუჩაშვილი

ვლადიმერ „ლადო“ მამუჩაშვილი (დ. 29 აგვისტო, 1997) — ქართველი პროფესიონალი ფეხბურთელი, რომელიც თამაშობს ნახევარმცველის პოზიციაზე საქართველოს ეროვნული ლიგის კლუბ ქუთაისის „ტორპედოსა“ და საქართველოს ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების შემადგენლობაში.
მამუჩაშვილი არის საქართველოს ერთ-ერთი გამორჩეული ნახევარმცველი, რომელსაც მოგებული აქვს ეროვნული ლიგა და საქართველოს სუპერთასი ბათუმის „დინამოს“ შემადგენლობაში.

საკლუბო კარიერა
„საბურთალო“
ფეხბურთის თამაში მამუჩაშვილმა შვიდი წლის ასაკში, საფეხბურთო კლუბ „საბურთალოს“ აკადემიაში დაიწყო. მისი დებიუტი ძირითად გუნდში 2013 წლის 31 აგვისტოს შედგა, როდესაც „საბურთალომ“ ხობის „კოლხეთი“ 4–1 ანგარიშით დაამარცხა.

2017 წელს მან ეროვნულ ლიგაში პირველი გოლი გაიტანა თბილისის „დინამოს“ წინააღმდეგ გამართულ შეხვედრაში, რომელიც „საბურთალომ“ 4–1 მოიგო.

ბათუმის „დინამო“
2018 წელს მამუჩაშვილი ბათუმის „დინამოს“ შეუერთდა. პირველივე სეზონში მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა გუნდის უმაღლეს ლიგაში დაბრუნებაში.
2021 წელს მან უეფას კონფერენს ლიგის საკვალიფიკაციო ეტაპზე სამივე რაუნდში გაიტანა გოლი. იმავე წელს „დინამო ბათუმი“ საქართველოს ჩემპიონი გახდა, ხოლო მამუჩაშვილმა სეზონში 9 გოლი გაიტანა.

2023 წელს მან ეროვნულ ლიგაში 12 გოლი შეაგდო და გუნდის კიდევ ერთი ჩემპიონობა მოაპოვებინა. სეზონის ბოლოს ეროვნული ლიგის სიმბოლურ ნაკრებში დაასახელეს.
2024 წლის ზაფხულამდე მამუჩაშვილი ბათუმის „დინამოს“ ერთ-ერთი ლიდერი იყო. კლუბში გატარებული შვიდი წლის განმავლობაში მან ყველა ტურნირზე 223 მატჩი ჩაატარა და 51 გოლი გაიტანა.

ტირასპოლის „შერიფი“
2024 წლის აგვისტოში მამუჩაშვილი თავისუფალი აგენტის სტატუსით მოლდოვურ ტირასპოლის „შერიფს“ შეუერთდა. 2024 წლის 29 სექტემბერს მან ბუიუკანის „დაჩიას“ წინააღმდეგ გამართულ მოლდოვის სუპერლიგის მატჩში ჰეთ-თრიკი შეასრულა და „შერიფს“ 3–1 გამარჯვებაში დაეხმარა.

2024–25 წლების სეზონში „შერიფთან“ ერთად მოლდოვის თასი მოიგო. სეზონის დასრულების შემდეგ სტატისტიკურმა პლატფორმა -მა იგი მოლდოვის სუპერლიგის სეზონის საუკეთესო მოთამაშედ დაასახელა, ასევე სეზონის სიმბოლურ გუნდშიც შეიყვანა.

ქუთაისის „ტორპედო“
2025 წლის 25 ივნისს მამუჩაშვილი „ტორპედო ქუთაისს“ შეუერთდა. კლუბში გადასვლის შემდეგ იგი გუნდის ერთ-ერთ ლიდერად ჩამოყალიბდა.

სანაკრებო კარიერა
ვლადიმერ მამუჩაშვილს საქართველოს ყველა ასაკობრივ ნაკრებში აქვს ნათამაშები.
საქართველოს ეროვნულ ნაკრებში მისი დებიუტი 2021 წლის 5 სექტემბერს შედგა, 2022 წლის მსოფლიო ჩემპიონატის საკვალიფიკაციო მატჩში ესპანეთის წინააღმდეგ. შეხვედრა ესპანეთის გამარჯვებით, 4–0 დასრულდა. მამუჩაშვილი სასტარტო შემადგენლობაში იყო და სრული მატჩი ჩაატარა.

მიღწევები
კლუბური
„საბურთალო“
• ეროვნული ლიგა 2: 2014–15
ბათუმის „დინამო“
ეროვნული ლიგა: 2021, 2023
საქართველოს სუპერთასი: 2022
ეროვნული ლიგა 2: 2018
ტირასპოლის „შერიფი“
მოლდოვის თასი: 2024–25
ინდივიდუალური
ეროვნული ლიგის წლის სიმბოლური გუნდი: 2023
მოლდოვის სუპერლიგის სეზონის საუკეთესო მოთამაშე : 2024–25
მოლდოვის სუპერლიგის სეზონის სიმბოლური გუნდი: 2024–25
იუტანაქსი

იუტანაქსი— კერიგმახელიდების, ლობოპოდების გვარი იუტას დრუმიანიდან, რომელიც შეიცავს ერთ სახეობას, იუტანაქს ვანნიერს, რომელიც ან მარჯუმის, ან იულერის ფორმაციიდანაა.

აღწერა
იუტანაკსის შემონახული ნამარხი დაახლოებით 6 სმ (2.4 ინჩი) სიგრძისაა, მინიმუმ რვა წყვილი ვენტრალური ფრთით, მსგავსი კერიგმაჩელაზე ნაპოვნი ფრთებისა. უჩვეულოა, რომ მას ფეხები არ ჰქონდა, რაც იმაზე მიუთითებს, რომ ვენტრალური ფრთები გაფართოებული ლობოპოდებია, რადიოდონტების ვენტრალური ფრთების მსგავსად და ეჭვქვეშ აყენებს იმას, ჰქონდა თუ არა კერიგმაჩელას ფეხები, თუ მოხსენებული „ლობოპოდები“ სინამდვილეში ფრთების კუნთებია. გარდა ამისა, შესაძლოა, მას რადიოდონტების მსგავსი რთული საჭმლის მომნელებელი ჯირკვლები ჰქონოდათ.

ეკოლოგია
რადგან იუტანაქსინს მყარი ადგილი უკავია „ლაქებიან ლობოპოდიანთა“ მტაცებლურ კლადში, შეიძლება ვივარაუდოთ, რომ ისიც მტაცებელი იყო. ლობოპოდების არსებობა ასევე მიუთითებს, რომ ის ძირითადად, თუ არა მთლიანად პელაგიური ტიპის გარდამავალი ფორმა იყო და რადიოდონტების მსგავს ნიშას ატარებდა. ამან შეიძლება ახსნას ლაქებიან ლობოპოდიანთა სიმცირე ნამარხ ჩანაწერებში, რადგან ისინი შესაძლოა კონკურენციას უწევდნენ რადიოდონტებს პელაგიურ მტაცებლურ ნიშებში.

განაწილება
იუტანაქსი ცნობილია მხოლოდ ერთი ნიმუშისა და მისი ანაბეჭდის მიხედვით. რადგან ნამარხს ზუსტი აღნიშვნა არ ჰქონდა, უცნობია იუტას კონკრეტულად რომელ ადგილას აღმოაჩინეს იგი.
წარმოშობა ვიკსის ფორმაციაში ან უილერის ფიქლის უმეტეს ნაწილში შეიძლება გამოირიცხოს, რადგან იქ ნამარხების შენარჩუნების მეთოდები განსხვავებულია.
ჯვრის ტბა

ჯვრის ტბა — სეზონური, მცირე წყალსაცავი საქართველოში, მცხეთის ჯვრის მონასტრის აღმოსავლეთით 400-500 მეტრში.

ჯვრის ტბა მლაშე წყლის წყალსაცავია. მოცულობა მუდმივად იცვლება. 1978 წლის მონაცემებით მისი მოცულობა 20 ათას მ³-ს შეადგენდა, მაქსიმალური სიღრმე — 1.0 მეტრი, ხოლო სარკის ფართობი — 3.3 ჰა. მორფოლოგიურად ტბის რელიეფი წარმადგენს ბუნებრივ ქვაბულს, რომელიც სამი მხრიდან შემოფარგლულია ამაღლებული გორაკებით, ხოლო მეოთხე, სამხრეთიდან — 10 მეტრამდე სიმაღლის ზღურბლით.

გეოლოგიურად, ტბის რაიონი აგებულია მესამეული ასაკის თიხებითა და ქვიშნარებით. ტბის ქვაბულის ძირზე და ფერდობებზე ძირითადი ქანები არ შიშვლდება და გადახურულია თანამედროვე თიხებითა და თიხნარებით, რაც წყლის დონის აწევის შემთხვევაში თითქმის მთლიანად გამორიცხავს ტბიდან ფილტრაციულ დანაკარგს. ტბა ძირითადად იკვებება ატმოსფერული ნალექებით. მისი საერთო მარილიანობა 40-50 მგ/ლ-ს აღწევს, ძალზე მაღალია მაგნიუმის ნატრიუმის, გოგირდისა და განსაკუთრებით ქლორის იონთა კონცენტრაცია.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1670

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1670 მიიღეს ერთხმად 2006 წლის 13 აპრილს, ერიტრეასა და ეთიოპიას შორის არსებული ვითარების შესახებ ყველა რეზოლუციის, განსაკუთრებით კი 1640-ე (2005) და 1661-ე (2006) რეზოლუციების ხელახლა დადასტურების შემდეგ, საბჭომ ეთიოპიასა და ერიტრეაში გაეროს მისიის მანდატი, 2006 წლის 15 მაისამდე გადაავადა.
რეზოლუცია
დაკვირვებები
უშიშროების საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა მხარდაჭერა ორ ქვეყანას შორის სამშვიდობო პროცესისა და ალჟირის შეთანხმების სრული განხორციელების მიმართ. ხაზგასმით აღნიშნა, რომ რეგიონში მშვიდობის მიღწევა შეუძლებელია ერიტრეასა და ეთიოპიას შორის საერთო საზღვრის სრული დემარკაციის გარეშე.

საბჭოს წევრებმა ასევე დაადასტურეს თავიანთი ვალდებულება, უზრუნველყონ ორივე მხარის მიერ გაეროს ბავშვთა დახმარების სამსახურს თავისუფლად მუშაობისა და საჭირო წვდომის, დახმარების, მხარდაჭერისა და დაცვის უზრუნველყოფის უფლება მანდატის განმავლობაში; საზღვრის დემარკაცია ვერ განხორციელდებოდა -ს გადაადგილების თავისუფლების გარეშე, რომელიც მანამდე „მიუღებელ შეზღუდვებს“ ექვემდებარებოდა.
ქმედებები
საბჭომ, ტექნიკური თვალსაზრისით, -ს მანდატი ერთი თვით გაახანგრძლივა, მისი მომავლის შესახებ შემდგომი განხილვების მოლოდინში და მოითხოვა, რომ ეთიოპიამ და ერიტრეამ სრულად შეასრულონ 1640-ე რეზოლუცია. წევრ სახელმწიფოებს მოუწოდეს, შეეტანათ წვლილი 1177-ე რეზოლუციით (1998) შექმნილ ნდობის ფონდში და მხარი დაეჭირათ -სთვის.

რეზოლუციაში აღნიშნული იყო, რომ თუ მხარეები 2006 წლის მაისისთვის სრულად არ შეასრულებდნენ 1640-ე რეზოლუციის მოთხოვნებს, საბჭო გადახედავდა -ს სტატუსს, სადამკვირვებლო მისიად შესაძლო გარდაქმნის ჩათვლით.
იულიუს ზეიერი

იულიუს ზეიერი (ჩეხ. ; დ. 26 აპრილი, 1841, პრაღა — გ. 29 იანვარი, 1901, პრაღა) — ჩეხი პროზაიკოსი, პოეტი და დრამატურგი.

ბიოგრაფია
იულიუს ზეიერი დაიბადა 1841 წლის 26 აპრილს პრაღაში. მისი დედა, ელიზაბეტ ელეონორა (ქალიშვილობის გვარი — ვაისელესი), გერმანულ-ებრაული წარმოშობის, მოგვიანებით კათოლიკედ მოქცეული ოჯახიდან იყო, ხოლო მამა, იან ზეიერი, ხის დამმუშავებელი ოსტატი და ხე-ტყით მოვაჭრე, რომელსაც ასევე კავშირი ჰქონდა ფრანგულ (ელზასურ) არისტოკრატიასთან.

ჩეხური ენა მას ძიძამ ასწავლა. ბავშვობაში ოჯახისგან მოელოდნენ, რომ მამის საწარმოს ჩაიბარებდა, თუმცა თავად დურგლის ხელობის შესწავლა ამჯობინა. საშუალო სკოლისა და უნივერსიტეტის დასრულების ყველა მისი მცდელობა წარუმატებელი აღმოჩნდა. ცხოვრების მნიშვნელოვანი ნაწილი მან ევროპასა და აღმოსავლეთის ქვეყნებში მოგზაურობაში გაატარა.

დაახლოებით 1877 წელს იგი გადავიდა ქალაქ ვოდნიანიში, სადაც ათ წელზე მეტი ხნის განმავლობაში ცხოვრობდა და ძირითადად ლიტერატურულ საქმიანობას ეწეოდა. სიცოცხლის ბოლო წლები კვლავ პრაღაში დაჰყო.

შემოქმედება
ზეიერის პროზასა და პოეზიას ახასიათებს მოუსვენრობა, ნოსტალგია, მისტიციზმი და სევდა; მისი ნაწარმოებების უმეტესობა ტრაგიკული დასასრულით სრულდება. იგი ევროპულ და აღმოსავლურ მითოლოგიურ მოტივებს ჩეხური საზოგადოების და ისტორიისათვის დამახასიათებელ თემებს უთავსებდა. დეკადენტური მოძრაობის წარმომადგენელთა მსგავსად, იგი ხშირად იყენებდა რელიგიური და ეროტიკული სახეების შერწყმას.

ზეიერი დაკავშირებული იყო „ლუმირის“ სკოლასთან — მწერალთა წრესთან, რომელიც ამავე სახელწოდების ჟურნალის ირგვლივ ჩამოყალიბდა და დასავლეთ ევროპის, განსაკუთრებით კი ფრანგული ლიტერატურული მიმდინარეობების გავლენას განიცდიდა.

მისი ეპიკური პოემები — ვიშეჰრადი (1880) და და კაროლინის ეპოპეა (1896) — შესაბამისად ჩეხურ და ფრანგულ ლეგენდებზეა დაფუძნებული და წარსული დიდების დაპირისპირებას ახდენს მწერლის თანამედროვე ეპოქის პესიმისტურ აღქმასთან. შთაგონებას იგი ჩეხური, რუსული, ირლანდიური და ფრანგული ისტორიიდან, აგრეთვე სკანდინავიური მითოლოგიიდან იღებდა.

ზეიერის რომანებში, როგორც წესი, მოქმედი პირები ცდილობენ თავიანთი რომანტიზებული ცხოვრებისეული იდეალების განხორციელებას, თუმცა ბევრ მათგანი სიმშვიდეს მხოლოდ სიკვდილში პოულობს. მისი ნახევრად ავტობიოგრაფიული რომანი იან მარია პლოიჰარი (1891) ხელოვანის ტრაგიკულ ბედს ეხება.

მოთხრობათა კრებული („სამი ლეგენდა ჯვარცმის შესახებ“, 1895) ქრისტეს ჯვარცმის ისტორიას ეფუძნება და იკვლევს ჩეხური ეროვნული აღორძინების, ხელოვნებისა და ეროვნული თვითშეგნების თემებს. ამ კრებულის პირველი მოთხრობა, „“, მოგვითხრობს ხელოვანზე, რომელსაც საკუთარი შემოქმედება სიგიჟემდე მიიყვანს. ნაწარმოები აღწერს იტალიელ მოქანდაკე ქალს, რომელიც ცდილობს ჯვარცმის მაქსიმალურად რეალისტური გამოსახულების შექმნას. საბოლოოდ იგი შემოქმედებითი შეპყრობილობის გამო კლავს საკუთარ მოდელს — მოთხრობის მთავარ პერსონაჟს. სიუჟეტური თვალსაზრისით, ზეიერის დრამატული ნაწარმოებებიც მსგავს სქემას მიჰყვება.

კომპოზიტორმა იოსეფ სუკიმ თავისი ნაწარმოები პოჰადკა შექმნა ზეიერის პიესის რადუჟი და მაჰულენა-ს მიხედვით. ლეოშ იანაჩეკმა კი ზეიერის დრამა ჩეხი მითოლოგიური გმირის შესახებ — შარკა — თავისი ამავე დასახელების ოპერის, ლიბრეტოდ გამოიყენა.
პლანეტარიუმი

პლანეტარიუმი ( < ) — სამეცნიერო-საგანმანათლებლო დაწესებულება, სადაც იკითხება სამეცნიერო-პოპულარული ლექციები პლანეტარიუმის აპარატის დემონსტრირებასთან ერთად.

პირველი ლანეტარიუმი დაიდგა მიუნხენში 1925 წელს. სსრკ-ში იგი პირველად მოსკოვში გაიხსნა 1929 წლის 5 ნოემბერს. საქართველოში (თბილისის უნივერსიტეტში, 1948) დაიდგა „მცირე პლანეტარიუმი“.

პლანეტარიუმი არის ნაგებობა სადაც ვარსკვლავიერი ცის, მზის, მთვარის, პლანეტების ნახევარსფეროს ფორმის ეკრანზე დასაპროექციებელი აპარატი. მისი საშუალებით იქმნება ხელოვნური ცის ილუზია. პირველი ოპტიკური პლანეტარიუმი 1924 წელს დააპროექტა გერმანელმა ინჟინერმა ვ. ბაუერსფელდმა და პირველად დაამზადა „კარლ ცაისის“ ფირმის ოპტიკურმა ქარხანამ.
ნეო-ხორიო (ნიქოზია)

ნეო-ხორიო — სოფელი კვიპროსში, ნიქოზიის რაიონში. მდებარეობს კითრეის სამხრეთით 2 კმ-ში. იგი იმყოფება ჩრდილოეთ კვიპროსის კონტროლის ქვეშ.

1964 წლამდე ნეო-ხორიოს ჰყავდა შერეული, კვიპროსელი ბერძენი და თურქი მოსახლეობა, სადაც ბერძნები უმრავლესობას შეადგენდნენ. 1963-1964 წლების კვიპროსის კრიზისის დროს სოფლის კვიპროსელმა თურქმა მცხოვრებლებმა თავშესაფარი ახლომდებარე სოფლებში ჰპოვეს. 1974 წლის თურქეთის შემოჭრის დროს ნეო-ხორიოს კვიპროსელი ბერძნები კუნძულის სამხრეთით გაიქცნენ. მოგვიანებით კვიპროსელი თურქები სოფელში დაბრუნდნენ. დღეს იქ ასევე ცხოვრობს სამხრეთიდან იძულებით გადაადგილებული ბევრი კვიპროსელი თურქი, თურქი ფერმერები და სხვები.
ორუნტა

ორუნტა — სოფელი კვიპროსში, ნიქოზიის რაიონში. მდებარეობს ნიქოზიის დასავლეთით, პერისტერონასთან ახლოს.

იგი იყო წმინდა მოწამე, წმინდა ფილუმენის (ბერძნ. ) (1913 წლის 15 ოქტომბერი – 1979 წლის 29 ნოემბერი) დაბადების ადგილი, რომელიც გახლდათ იაკობის ჭის მცველი დასავლეთ სანაპიროზე, სადაც ის მოკლეს მას შემდეგ, რაც თავდამსხმელმა წმინდა ფოტინის ეკლესიაში ხელყუმბარები შეაგდო და ნაჯახით დაესხა თავს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1683

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1683 მიღებულია 2006 წლის 13 ივნისს. ლიბერიასა და დასავლეთ აფრიკაში არსებულ ვითარებაზე ყველა წინა დადგენილების განხილვის შემდეგ, საბჭომ შეამსუბუქა ქვეყნის წინააღმდეგ დაწესებული იარაღის ემბარგო, რათა მთავრობას, პოლიციასა და უსაფრთხოების ძალებს შეძლებოდათ იარაღისა და ამუნიციის გამოყენება სასწავლო-საწვრთნელი მიზნებისთვის.

ლიბერია მიესალმა ამ რეზოლუციას, თუმცა ამავდროულად მოუწოდა საბჭოს, გაეუქმებინა ხე-ტყითა და ალმასებით ვაჭრობასთან დაკავშირებული სანქციები.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
საბჭომ თავის მიმართვაში პირველ რიგში მიესალმა პრეზიდენტ ელენ ჯონსონ-სირლიფის როლსა და მის ძალისხმევას ლიბერიაში მშვიდობისა და სტაბილურობის აღდგენის საქმეში. მან ხაზი გაუსვა, რომ ლიბერიაში გაეროს მისია მხარს დაუჭერდა ლიბერიის მთავრობას დემოკრატიული სახელმწიფოს მშენებლობაში.

რეზოლუციამ აღიარა, რომ ლიბერიის პოლიციასა და უსაფრთხოების ძალებს მეტი პასუხისმგებლობა უნდა აეღოთ ეროვნულ უსაფრთხოებაზე. გარდა ამისა, აღინიშნა, რომ მიუხედავად ლიბერიაში მიღწეული პროგრესისა, იქ არსებული ვითარება კვლავაც წარმოადგენდა საფრთხეს რეგიონის მშვიდობისა და უსაფრთხოებისთვის.

დაკვირვებები
გაეროს წესდების თავის შესაბამისად მოქმედმა საბჭომ დაადგინა, რომ 1521 (2003) რეზოლუციით დაწესებული შეზღუდვები აღარ გავრცელდებოდა იმ იარაღსა და ამუნიციაზე, რომელიც მთავრობის, უსაფრთხოების სამსახურისა და პოლიციის თანამშრომლებს სასწავლო-საწვრთნელი მიზნებისთვის მიეწოდებოდათ. აღნიშნული ტექნიკის გადაცემა თითოეულ შემთხვევაზე ინდივიდუალურად უნდა დაემტკიცებინა იმავე რეზოლუციით შექმნილ კომიტეტს, და ის განკუთვნილი იყო მხოლოდ იმ პერსონალისთვის, ვინც მომზადება და შემოწმება გაიარა 2003 წლის ოქტომბერში -ის მისიის დაწყების შემდეგ.

ამასთანავე, მოთხოვნილი იარაღი და ამუნიცია შემდგომში სპეციალურად უნდა მარკირებულიყო და მათი რეესტრი ეწარმოებინათ. -ს დაევალა მიღებული იარაღისა და ამუნიციის მარაგების შემოწმება და შედეგების შესახებ კომიტეტისთვის ანგარიშის წარდგენა.

საბოლოოდ, რეზოლუციამ კვლავ გაუსვა ხაზი -ის მუდმივი თანამშრომლობის მნიშვნელობას კომიტეტთან, ლიბერიის მთავრობასთან და ექსპერტთა ჯგუფთან, რომელიც ქვეყნის წინააღმდეგ დაწესებული სანქციების აღსრულებას აკონტროლებდა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1692

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1692 მიღებულია 2006 წლის 30 ივნისს. ბურუნდისა და რიაფკის დიდი ტბების რეგიონში არსებულ ვითარებაზე წინა დადგენილებების, განსაკუთრებით კი 1650 (2005) და 1669 (2006) რეზოლუციების გახსენების შემდეგ, საბჭომ ბურუნდიში გაეროს მისიის მანდატი 2006 წლის 31 დეკემბრამდე გაახანგრძლივა.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
უშიშროების საბჭომ შეაქო ბურუნდიელი ხალხი გარდამავალი პერიოდის დასრულებისთვის, რომლის დროსაც ძალაუფლება დემოკრატიულად არჩეულ მთავრობასა და ინსტიტუტებს გადაეცა. რეზოლუცია მიესალმა სამხრეთ აფრიკის შუამავლობით მიმდინარე მოლაპარაკებებს „პალიპეჰუტუსა“ და ბურუნდის მთავრობას შორის. საბჭომ აღიარა, რომ მიუხედავად უსაფრთხოების კუთხით ვითარების გაუმჯობესებისა, ბურუნდისა და აფრიკის დიდი ტბების რეგიონში კვლავ რჩებოდა გარკვეული „არასტაბილურობის ფაქტორები“.

დადგენილებები
გაეროს წესდების თავის შესაბამისად მოქმედმა უშიშროების საბჭომ -ის მანდატი 2006 წლის ბოლომდე გაახანგრძლივა. მან ასევე 2006 წლის 30 სექტემბრამდე გააგრძელა -იდან კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში გაეროს მისიაში სამხედრო და სამოქალაქო პოლიციის პერსონალის დროებითი გადასროლის (გადანაწილების) ვადიანობა.

საბოლოოდ, საბჭოს წევრები მიესალმნენ გენერალური მდივნის, კოფი ანანის განზრახვას ბურუნდიში გაეროს ინტეგრირებული ოფისის შექმნის შესახებ, რომელიც -ის მისიას ჩაანაცვლებდა.
დოროდანგო

— იაპონური ხელოვნების ტექნიკა, რომელიც მოიცავს ნიადაგისა და წყლის ერთმანეთში შერევას, ამ მასის დამრგვალებასა და გაპრიალებას. ტექნიკის მიზანია იდეალურად მრგვალი, მბზინავი, სფეროს ჩამოყალიბება. დოროდანგო იაპონური ენიდან ითარგბნება როგორც „ტალახის პელმენი“.

ტექნიკა
დოროდანგოს დამზადება ყველა იაპონელი სკოლის მოსწავლეებისთვის ტრადიციული გასართობია.

შედარებით ახლო პერიოდში ეს პროცესი დაიხვეწა და გადაიქცა ჰიკარუ დოროდანგოს („მბზინავი“ დოროდანგო) ხელოვნებად, რომელსაც პრიალა ზედაპირი აქვს. მის შესაქმნელად რამდენიმე განსხვავებული ტექნიკა გამოიყენება.ყველა მეთოდში ბურთის ბირთვი ჩვეულებრივი ტალახისგან მზადდება, რომელსაც ხელით ძალიან ფრთხილად აყალიბებენ, რათა მაქსიმალურად მრგვალი იყოს. შემდეგ ეს ბირთვი შრება, რის შემდეგაც მას ზედმიწევნით ფაქიზად აყრიან ძალიან წვრილად გაცრილ მიწას, რათა ბირთვის გარშემო რამდენიმე მილიმეტრის სისქის გარსი შეიქმნას. ეს ეტაპი შეიძლება რამდენჯერმე განმეორდეს, ყოველ ჯერზე უფრო და უფრო წვრილი მარცვლების გამოყენებით. ყველა პროცედურის სწორად შესრულების შემდეგ ზედაპირი გლუვი და მბზინავი გახდება. საბოლოოდ ზედაპირის ნაზად გასაპრიალებლად შეიძლება ქსოვილიც გამოიყენონ. დასრულებული დოროდანგო შეიძლება გაპრიალებულ ქვის სფეროს ჰგავდეს, თუმცა მაინც ძალიან მყიფეა. მისი დამზადების პროცესი რამდენიმე საათსა და დიდ ყურადღებას მოითხოვს, რადგან არსებობს ბურთის გატეხვის ალბათობა.
ორთაქოი (ნიქოზია)

ორთაქოი (თურქულად „შუა სოფელს“ ნიშნავს; ) — ნიქოზიის ჩრდილოეთი გარეუბანი კვიპროსში. იგი იმყოფება ჩრდილოეთ კვიპროსის კონტროლის ქვეშ.

კულტურა, სპორტი და ტურიზმი
კვიპროსელ თურქთა სპორტული კლუბი „ორთაქოი“ დაარსდა 1952 წელს. 2015 წელს იგი ასპარეზობდა კვიპროსის თურქული ფეხბურთის ასოციაციის - მე-2 ლიგაში.
პალაიკითრო

პალაიკითრო — სოფელი, რომელიც იურიდიულად კვიპროსის ნიქოზიის რაიონს, ხოლო დე ფაქტო ჩრდილოეთ კვიპროსის თურქული რაიონის დეღირმენლიქ-აქინჯილარის მუნიციპალიტეტს მიეკუთვნება. სოფელი დეღირმენლიქიდან სამხრეთით, 6 კილომეტრში მდებარეობს. 2011 წლის მონაცემებით, სოფლის მოსახლეობა 860 ადამიანს შეადგენდა.

პალაიკითროში მდებარეობს სტადიონი, რომელიც ნიქოზიის რაიონის კლუბების სხვადასხვა კატეგორიის გუნდების საშინაო მატჩებს მასპინძლობს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1672

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1672 მიიღეს 2006 წლის 25 აპრილს, სუდანში არსებულ ვითარებაზე 1556-ე (2004), 1591-ე (2005), 1651-ე (2005) და 1665-ე (2006) რეზოლუციების შეხსენების შემდეგ. საბჭომ დარფურის კონფლიქტში მონაწილეობის გამო სუდანის ოთხ მოქალაქეს სამგზავრო და ფინანსური სანქციები დაუკესა. ეს იყო პირველი შემთხვევა, როდესაც აღნიშნულ რეგიონში სანქციები კონკრეტული პირების წინააღმდეგ იქნა მიღებული.

გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის წესდების თავის საფუძველზე შემოღებული ეს ზომები შეეხო შეიხ მუსა ჰილალს — დარფურში სუდანის მთავრობის მიერ მხარდაჭერილი „ჯანჯავიდის“ დაჯგუფების ლიდერს და გენერალ-მაიორ მოჰამედ ელჰასენს — სუდანის დასავლეთის სამხედრო ოლქის სარდალს. სანქციები ასევე დაუწესდა ორ ამბოხებულ მეთაურს: გაბრიელ აბდულ კარეენ ბადრის „რეფორმებისა და განვითარების ეროვნული მოძრაობიდან“ და ადამ იაკუბ შანტს — „სუდანის განთავისუფლების მოძრაობა/არმიის“ ხელმძღვანელს.

ამავდროულად, უშიშროების საბჭომ ხაზი გაუსვა თავის ერთგულებას დარფურში მშვიდობის დამყარების, ძალადობის დასრულებისა და ყოვლისმომცველი სამშვიდობო შეთანხმების განხორციელების მიმართ.

1672-ე რეზოლუცია მიიღეს 12 მომხრე ხმით, არცერთის წინააღმდეგ, ხოლო სამმა წევრმა — ჩინეთმა, კატარმა და რუსეთმა — თავი შეიკავა.სამივე მათგანს ჰქონდა შენიშვნები აღნიშნული პირების მიმართ სანქციების გამოყენებასთან დაკავშირებით.