ქრისტიანთა დევნა ჩრდილოეთ კორეაში

ქრისტიანთა დევნა ჩრდილოეთ კორეაში — წარმოადგენს ჩრდილოეთ კორეაში მიმდინარე და სისტემურ ადამიანის უფლებათა დარღვევას. გაეროს ადამიანის უფლებათა კომისიის მიერ მიღებული მრავალი რეზოლუციის თანახმად, ჩრდილოეთ კორეის ხელისუფლება რელიგიურ აქტივობებს პოლიტიკურ დანაშაულად მიიჩნევს, რადგან ისინი შესაძლოა კონკურენციას უწევდეს პიროვნების კულტს, რომელიც კიმ ირ სენისა და მისი ოჯახის გარშემო არის ჩამოყალიბებული. კორეის შრომის პარტია ასევე განიხილავს რელიგიას, როგორც აშშ-ის იმპერიალიზმის იარაღს და ჩრდილოეთ კორეის სახელმწიფო აღნიშნულ არგუმენტს იყენებს საკუთარი პოლიტიკის გასამართლებლად. და 800 კათოლიკე იმყოფებოდა, თუმცა სამხრეთკორეული და საერთაშორისო ეკლესიურ-საერო ორგანიზაციათა ნაწილი ბევრად უფრო მაღალ რიცხვებს ასახელებდა, მათ შორის დაახლოებით 406 000 ქრისტიანს.

ისტორია
ფრენსის ჰონ იონგ-ჰო
1949 წელს ჩრდილოკორეელი კათოლიკე იერარქი, კათოლიკური ეკლესიის პრეილატი ფრენსის ჰონ იონგ-ჰო ( -) კიმ ირ სენის მმართველობის პირობებში დააპატიმრეს, რის შემდეგაც იგი ოფიციალურად „იძულებით გაუჩინარებულად“ გამოცხადდა. ჰონ იონგ-ჰო ცოცხალი აღარ გამოჩენილა, ხოლო მისი სიკვდილი საპაპო ტახტის მიერ ოფიციალურად 2013 წლის ივნისში იქნა აღიარებული.

ქრისტიანთა მიმართ არსებული პოლიტიკა
ქრისტიანული უფლებადაცვითი ორგანიზაციის „ “-ის მონაცემებით, ჩრდილოეთ კორეა ქრისტიანთა დევნის ინტენსივობით მსოფლიოს ქვეყნებს შორის პირველ ადგილს იკავებს.

რელიგიური დევნით დაზარალებული 117 ჩრდილოკორეელის შესახებ ჩატარებული კვლევის მიხედვით, რომელიც ორგანიზაციამ „ “-მა მოამზადა, გამოკითხულთა დაახლოებით 80 % ქრისტიანს შეადგენდა.

პატიმრობა
ქრისტიანული ორგანიზაცია მიუთითებს მრავალ სანდო ცნობაზე, რომლის მიხედვითაც ადამიანები ჩრდილოეთ კორეაში სასწჯელო-საკონცენტრაციო ბანაკებში ინიშნებიან, ასევე ექვემდებარებიან ფიზიკურ წამებასა და არაადამიანურ მოპყრობას მხოლოდ მათი სარწმუნოებრივი მრწამსის გამო. ცნობების თანახმად, დევნა ხშირად ვრცელდება ქრისტიანთა ოჯახების წევრებზე, მათ შორის მცირეწლოვან ბავშვებზეც; დოკუმენტირებული უმცროსი პატიმარი დაპატიმრების დროს მხოლოდ ორ წლის იყო.

„ “-ის შეფასებით, ჩრდილოკორეულ სასჯელაღსრულების და საკონცენტრაციო ბანაკებში დაახლოებით 50 000–70 000 ქრისტიანი იმყოფება პატიმრობაში. „ “-ის დასკვნებით, ქრისტიანები „დაუფარავად, არაპროპორციულად ხშირად“ ხვდებიან სასჯელაღსრულებით დაწესებულებებში სხვა რელიგიური კუთვნილების მქონე ჩრდილოკორეელებთან შედარებით.

სიკვდილით დასჯები
-ის ცნობით, კიმ ირ სენის მმართველობის პერიოდში ყველა არააზიელი კათოლიკე მღვდელი სიკვდილით დასაჯეს, ხოლო იმ პროტესტანტი სამღვდელოების წარმომადგენლები, რომლებმაც რწმენის უარყოფაზე უარი თქვეს, „ამერიკელ ჯაშუშებად“ გამოცხადდნენ და რეპრესიებს დაექვემდებარნენ. მას შემდეგ, რაც მათი ნეტარად გამოცხადების საეკლესიო პროცესი ოფიციალურად დაიწყო.

საჯარო სიკვდილით დასჯა
ცნობების მიხედვით, ჩრდილოეთ კორეაში ქრისტიანთა საჯარო სიკვდილით დასჯაც ფართოდ გამოიყენება როგორც დაშინებისა და კონტროლის ინსტრუმენტი. ერთ-ერთმა ჩრდილოკორეელმა დეზერტირმა მოჰყვა, რომ ქრისტიანი ქალი საჯაროდ დახვრიტეს დაახლოებით ათასი ადამიანის თვალწინ, როგორც მაგალითი სხვებისთვის.

ეკლესიების მდგომარეობა
1949 წლიდან 1950-იანი წლების შუა ხანებამდე, კიმ ირ სენის მმართველობის პირობებში, ჩრდილოეთ კორეაში ყველა ქრისტიანული ეკლესია და სამლოცველო ოფიციალურად დაიხურა და ეკლესიური ცხოვრება მიწისქვეშეთში გადავიდა.

1988 წლიდან, უცხოური ფინანსური მხარდაჭერით, პიონგიანში ოთხი ეკლესიის შენობა აიგო: ერთი კათოლიკური ტაძარი, ორი პროტესტანტული ეკლესია და ერთი რუსული მართლმადიდებელი ტაძარი — „ცხოველმყოფელი სამების“ ეკლესია. მკვლევართა და უფლებადამცველთა ნაწილის შეფასებით, ეს ტაძრები სახელმწიფოსთვის საგარეო პოლიტიკური იმიჯის გასალამაზებელ „ვიტრინად“ და უცხოელი ვიზიტორებისაგან ვალუტური შემოსავლების მისაღებ ინსტრუმენტად იქცა, ვიდრე ნამდვილ, დამოუკიდებელ საეკლესიო სტრუქტურებად.

დეზერტირთა ჩვენებების მიხედვით, ჩრდილოეთ კორეის მოსახლეობის დიდი ნაწილი საერთოდ ვერ იცნობს იმას, რომ ქვეყნის დედაქალაქში ეკლესიები ფუნქციონირებს. ორგანიზაცია -ისა და სხვა წყაროების ცნობით, მიწისქვეშა ეკლესიები ძირითადად ქვეყნის დასავლეთ ნაწილში, ჩინეთის საზღვართან ახლოს არის კონცენტრირებული. ასეთი თემები, როგორც წესი, პატარა ჯგუფებად ან ოჯახურ წრეებში მოქმედებს; რელიგიური ლიტერატურის გავრცელება და ქადაგება მიმდინარეობს მცირე, კონსპირაციულ ჯგუფებში, მაქსიმალური სიფრთხილითა და კონსპირაციის მაღალი ხარისხით.

ბიბლია
არსებული ცნობების მიხედვით, ბიბლია ჩრდილოეთ კორეაში ფაქტობრივად აკრძალულია და არაერთი დოკუმენტირებული შემთხვევაა, როდესაც ქრისტიანები მხოლოდ ამ წიგნის ფლობისთვის ან მისი გავრცელების/გაყიდვის მცდელობისთვის დააკავეს ან სიკვდილით დასაჯეს.

2014 წელს ამერიკელი მოქალაქე ჯეფრი ედვარდ ფოული ჩრდილოეთ კორეაში ტურისტული ვიზიტისას „პროზელიტიზმის“ ბრალდებით რამდენიმე თვის განმავლობაში იყო დაკავებული. მას შემდეგ, რაც ხელისუფლებამ გამოავლინა, რომ მან ბიბლია შეგნებულად დატოვა ერთ-ერთი საზოგადოებრივი საპირფარეშოს სივრცეში, საქმე ხელისუფლებამ სწორედ როგორც რელიგიური პროპაგანდის აქტს მოეკიდა.

სასულიერო პირთა დაკავება
რელიგიური დევნის წინააღმდეგ საზოგადოებრივ თუ მისიონერულ საქმიანობაში ჩართული არაერთი პასტორი, მღვდელი და მისიონერი ჩრდილოკორეულმა ხელისუფლებამ დააკავა — ზოგიერთ შემთხვევაში რამდენიმე კვირით, ზოგ შემთხვევაში კი ორი წლისა და მეტი ვადით. მათ შორის იყვნენ:

ჰიონ სუ ლიმი — კანადელი პასტორი;
რობერტ პარკი — ამერიკელი აქტივი, ჩრდილოკორეული წარმოშობის ქრისტიანი;
ჯონ შორტი — ავსტრალიელი მისიონერი;
კენეტ ბეი — ამერიკელი მისიონერი.

რეაქციები
2023 წელს ჩრდილოეთ კორეა რელიგიის თავისუფლების მხრივ 0 ქულით შეფასდა ოთხბალიანი შკალაზე, ხოლო -ის შეფასებით, 2021 წლის მონაცემებით, ქვეყნის საკონცენტრაციო და სასჯელაღსრულების ბანაკებში თითქმის 200 000 ადამიანი იმყოფებოდა, რომელთა მნიშვნელოვანი ნაწილი სწორედ ქრისტიანული რწმენის გამო იყო პატიმრობაში.

იგივე პერიოდში ჩრდილოეთ კორეა დასახელდა როგორც „მსოფლიოში ყველაზე უარესი ადგილი ქრისტიანებისთვის“, სადაც ქრისტიანული იდენტობა სისტემური დევნისა და ძალადობის სამიზნეა.

ჩრდილოეთ კორეა პირველ ადგილზეა ორგანიზაცია „ “-ის 2025 წლის -ში — იმ წლიურ რეიტინგში, რომელიც 50 იმ ქვეყანას ასახელებს, სადაც ქრისტიანები ყველაზე მწვავე დევნასა და დისკრიმინაციას განიცდიან.

ქრისტიანთა დევნა გაკრიტიკებულია სხვადასხვა საერთაშორისო ორგანიზაციისა და პოლიტიკური სუბიექტის მხრივ, მათ შორის — „ “-ის, ჩრდილოეთ ირლანდიის სოციალ-დემოკრატიული და ლეიბორისტული პარტიის და გაერთიანებული სამეფოს მთავრობის მიერ, რომლებმაც საჯარო დებატებსა და დოკუმენტებში განსაკუთრებული სიმწვავით გაუსვეს ხაზი ჩრდილოკორეულ რეჟიმში რელიგიური თავისუფლების არარსებობასა და ქრისტიანთა მდგომარეობას.