iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს კადეტთა კორპუსი

საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს კადეტთა კორპუსი — საშუალო სასწავლებელი გაძლიერებული სამხედრო-ფიზიკური მომზადებითა და უცხოური ენების სწავლებით. შეიქმნა 1992 წლის სექტემბერში, 1992 წლის თებერვლის საქართველოს ეროვნული უშიშროებისა და თავდაცვის საბჭოს №7/23 დადგენილებითა და საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს №267 ბრძანებით, თბილისის ყოფილი უმაღლესი საარტილერიო სასწავლებლის ბაზაზე. მისი ამოცანა იყო მოემზადებინა თარჯიმნები საქართველოს შეიარაღებული ძალებისათვის. სწავლის ხანგრძლივობა თავდაპირველად 4, შემდგომ — 3 წელი იყო. 1994 შეიცვალა სასწავლებლის ორიენტაცია და ძირითად ამოცანად დაისახა კადრების მომზადება თბილისის გაერთიანებული სამხედრო აკადემიისათვის და საზღვარგარეთის ქვეყნებში სწავლის გაგრძელების მსურველთათვის. 1995 წელს კადეტთა კორპუსი განთავსდა კონსტანტინე ლესელიძის სპეციალური სკოლაინტერნატის სამხედრო ქალაქში.

კადეტთა კორპუსში იღებდნენ ზოგადსაგანმანათლებლო საშუალო სკოლის 9-კლასდამთავრებულებს. ზოგადსაგანმანათლებლო საგნების სწავლების გარდა, დიდი ყურადღება ექცეოდა დაწყებით სამხედრო და ფიზიკურ მომზადებას, უცხოურ ენებს. აღსაზრდელები სამხედრო ტანსაცმელს ატარებდნენ, ცხოვრობდნენ ყაზარმულ პირობებში, სამხედრო დღის განაწესით. 2000 წლისთვის აქ სწავლობდა 120 აღსაზრდელი. სხვადასხვა წლებში კადეტთა ხელმძღვანელობდნენ პოლკოვნიკები: დ. მამისაშვილი (1992 – იანვარი, 1994), ს. ზერეკიძე (1994-იდან). კურსდამთავრებულები სწავლობდნენ ეროვნული თავდაცვის აკადემიაში, თურქეთში, საბერძნეთში, უკრაინაში, რუსეთში (მოსკოვი, სანქტ-პეტერბურგი, რიაზანი, ულიანოვსკი, ჩელიაბინსკი, კრასნოდარი). მდებარეობდა მეტრომშენის დასახლებაში. 2001 წელს კადეტთა კორპუსი გაუქმდა.

2010 დაარსდა კადეტთა სამხედრო ლიცეუმი ქალაქ ქუთაისში.
გიორგი კურტანიძე

გიორგი კურტანიძე (დ. 25 თებერვალი, 1929, სოფ. ღორეშა, ახლანდელი ხარაგაულის მუნიციპალიტეტი) — ქართველი მეკოპე, კომუნისტური შრომის ბრიგადის ბრიგადირი. სოციალისტური შრომის გმირი (1974), თბილისის საპატიო მოქალაქე (1981). საქართველოს სსრ – მოწვევებისა უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი. სსრკ-ის მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი.

შრომითი საქმიანობა კურტანიძემ დაიწყო დიდი სამამულო ომის დროს. მან დროებით მიატოვა სწავლა საშუალო სკოლაში, რომელიც 1950 წელს დაასრულა. შემდეგ გაიწვიეს საბჭოთა არმიის რიგებში. 1954 წლიდან მუშაობდა თბილისის ფოლადთუჯსასხმელ ქარხანა „ცენტროლიტში“ ჯერ მეკოპედ (მეყალიბე), ხოლო 1966 — მეკოპეთა ბრიგადირის ბრიგადირად. იყო საქართველოს კომპარტიის – ყრილობებისა და სკკპ ყრილობის დელეგატი. საქართველოს კომპარტიის ცენტრალური კომიტეტის წევრი და უმაღლესი საბჭოს ცენტრალური სარევიზიო კომისიის თავმჯდომარე.

დაჯილდოებულია ოქტომბრის რევოლუციის, „საპატიო ნიშნისა“ და ლენინის ორდენი ორდენებით, საქართველოს სახელმწიფო პრემიით (1977).
თენგიზ მენთეშაშვილი

თენგიზ მენთეშაშვილი (დ. 26 მარტი, 1928, თბილისი — გ. 25 აპრილი, 2016) — ქართველი პოლიტიკოსი. თბილისის საპატიო მოქალაქე (1982). საქართველოს სსრ-ის და მოწვევების უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი. სსრკ-ის - მოწვევების უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი.

1950 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი. მუშაობდა რუსთავის მეტალურგიულ ქარხანაში უფროს ინჟინერ-კონსტრუქტორად. 1952 წლიდან საქართველოს ალკკ რუსთავის საქალაქო კომიტეტის მდივანი. საქართველოს ალკკ ცკ-ის მეორე მდივანი. 1961 წლიდან იყო საქართველოს კპ ცკ აპარატში პასუხსაგებ სამუშაოზე, პარტიის რუსთავის საქალაქო კომიტეტის პირველი მდივანი. 1976-1982 წლებში საქართველოს კპ თბილისის საქალაქო კომიტეტის პირველი მდივანი. სსრკ - მოწვევების უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი. ცხოვრობდა და მოღვაწეობდა მოსკოვში.
ჯილდოები
ოქტომბრის რევოლუციის ორდენი
„საპატიო ნიშნის“ ორდენი
1988 — შრომის წითელი დროშის ორდენი
1998 — ღირსების ორდენი (საქართველოსა და მის დედაქალაქის — თბილისის აღმშენებლობაში შეტანილი განსაკუთრებით ღირსეული წვლილისა და უცხოეთში მცხოვრებ თანამემამულეთა შორის ნაყოფიერი საზოგადოებრივი მოღვაწეობისათვის)
ალფა და ბეტა მამაკაცი

} " , , და ."

ალფა ფაქსი ბეტა ფაქსი
მანოსფეროში ტერმინი ალფა ფაქსი, ბეტა ფაქსი გულისხმობს ჰიპერგამიის ან „დაქორწინების“ სექსუალურ სტრატეგიას ქალებში, რომლითაც ისინი უპირატესობას ანიჭებენ ალფა მამრებს და აქვთ სექსუალური კავშირი მათთან. მაგრამ ასევე არიან ნაკლებად მიმზიდველ ბეტა მამაკაცებთან, მაგრამ მხოლოდ ფინანსური მიზეზების გამო, მაგრამ ამ დროს ასევე კავშირი აქვთ ალფა მამრებთან. ჯინგი ამ რწმენას განმარტავს, როგორც დასავლური სამყაროს ახალგაზრდა კაცების მცდელობა, გაუმკლავდნენ თავიანთ შეზღუდული ეკონომიკას 2007-2008 წლების ფინანსური კრიზისის შემდეგ, პოსტფემინისტურ კულტურაში პოპულარულ ოქროს მაძიებელ ქალებზე გენდერული ესენციალისტური
ცნებების მიმართვით.

ბეტა ორბიტერი
ბეტა ორბიტერი არის მამაკაცი, რომელიც ხარჯავს დროსა და ძალისხმევას ქალებთან ურთიერთობისთვის, იმ იმედით, რომ საბოლოოდ მასთან რომანტიკული ურთიერთობით დაკავდება. ტერმინმა მედიის ყურადღება 2019 წელს, ბიანკა დევინსის მკვლელობით დაიმსახურა. კაცმა მოკლა 17 წლის ბიანკა დევინსი და გამოაქვეყნა მისი სხეულის სურათები სათაურით: ბოდიში, თქვენ მოგიწევთ სხვა ვიღაცის პოვნა ორბიტაზე."

ბეტა აჯანყება
ტერმინი ბეტა აჯანყება ან ინსელის აჯანყება ძირითადად გამოიყენებოდა ინცელებში, რათა გამოეხატა ინკელების აჯანყება, რომლებიც არიან ქალებისთვის შეუმჩნეველნი. ის ასევე ზოგჯერ გამოიყენება მოძრაობის აღსაწერად, რათა დაამხოს ის, რასაც ისინი თვლიან მათთვის საწინააღმდეგოდ, მაგალითად ფემინისტური ფენა.
2018 წლის ავტომობილით შეტევა ტორონტოში, კანადაში, სავარაუდოდ ჩადენილი იყო მამაკაცის მიერ, რომელმაც თავის ფეისბუქის გვერდზე, თავდასხმის წინ გამოაქვეყნა, რომ „ინკელის დაჯანყება უკვე დაიწყო“.
მედია საშუალებებმა გამოიყენეს ტერმინი ბეტა აჯანყება, რათა აღენიშნათ მანოსფერული თემის წევრების მიერ ჩადენილი ძალადობის აქტები, განსაკუთრებით კი ინკელებისა.
გამძლეობა

გამძლეობა-ორგანიზმის უნარი, გამოიჩინოს თავი და დარჩეს აქტიური დიდი ხნის განმავლობაში, მისი უნარია გაძლება, გამოჯანმრთელება, იმუნიტეტის ქონა, ტრავმის, ჭრილობების ან დაღლილობისგან თავის არიდება. გამძლეობა ძირითადად გამოყენებულია აერობულ ან ანაერობულ ვარჯიშებში. ხანგრძლივობა განსხვავდება, მსუბუქი აერობული ვარჯიშების ხანგრძლივობამ შეიძლება გასტანოს რამდენიმე დღე, ხოლო დიდი დატვირთვის მქონე ანაერობული ვარჯიშები გრძელდება რამდენიმე წუთი.

როცა ადამიანს შეუძლია შეასრულოს ან გაუძლოს უფრო მეტ ძალისხმევას, ვიდრე აქამდე შეეძლო, ესე იგი მისი გამძლეობა გაზრდილა, რაც პროგრესზე მიანიჭებს. გამძლეობის გაუმჯობესების მიზნით, ადამიანს შეუძლია გაზარდოს დროის რაოდენობა,როცა ის ივარჯიშებს, ან განმეორების რაოდენობა, ასევე მან შეიძლება შეამციროს დრო მაგრამ დატვირთვა გაზარდოს, რაც გამოიწვევს კუნთის სიძლიერის განვითარებას მაგრამ ვერ განავითარებს მის გამძლეობას.
დადასტურებულია, რომ გამძლეობის ზრდა იწვევს ენდორფინების გამომუშავებას, რაც ახალისებს ადამიანს. ნაჩვენებია, რომ ფიზიკური აქტივობით გამძლეობის მოპოვების აქტი ამცირებს დეპრესიასა და სტრესს, და ასევე ხელს უშლის ქრონიკული დავადებების განვითარებას. მიუხედავად იმისა, რომ მეტი გამძლეობა ავითარებს გულ-სისხლძარღვთა მოქმედებას, ეს არ ნიშნავს რომ ის უხდება ნებისმიერ გულ-სისხლძარღვთა დაავადებას.

ტერმინი „სტამინა“ ზოგჯერ გამოიყენება გამძლეობის სინონიმად. სამხედრო პირობებში გამძლეობა განიხილება ძალის მიხედვით. გამძლეობა ასევე მნიშვნელოვანია რთულ სიტუაციაში მოთმინებისა და გაძლებისათვის.

ვარჯიში
გამძლეობის ვარჯიების შესრულება შესაძლებელია კონკრეტული ხერხებით. სავრჯიშო გეგმების ადაპტაცია უნდა მიჰყვებოდეს ინდივიდუალურ მიზნებს. ეფექტური ვარჯიში იწყება ინდივიდის შესაძლებლობების ნახევრიდან. შესრულების უნარიანობა გამოიხატება მაქსიმალური გულისცემით. საუკეთესო შედეგების მიღწევად შეიძლება ჩაითვალოს მაშინ, როცა გულისცემა თავდაპირველი მაქსიმალური გულისცემის 55-65%-მდე დავა. აერობული და ანაერობული ვარჯიშები არ არის ნახსენები ფართო გამძლეობის ვარჯიშებში. ვარჯიშის ონტენსიურობის ზოგადი გამოთვლა ხდება გულისცემის გაზომვით.
ლევ კულიჯანოვი

ლევ კულიჯანოვი (დ. 19 მარტი, 1924, თბილისი — გ. 17 თებერვალი, 2002, მოსკოვი) — საბჭოთა და რუსი კინორეჟისორი, სცენარისტი, პედაგოგი. სსრკ სახალხო არტისტი (1976). თბილისის საპატიო მოქალაქე (1983), სოციალისტური შრომის გმირი (1984). სსრკ - მოწვევების უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი.

1955 წელს დაამთავრა კინემატოგრაფიის საკავშირო სახელმწიფო ინსტიტუტის სარეჟისორო ფაკულტეტი. გადაიღო ფილმები: „მამისეული სახლი“ (1959), „როცა ხეები დიდები იყო“ (1962), „დანაშაული და სასჯელი“ (თ. დოსტოევსკის რომანის ეკრანიზაცია, 1970), „კარლ მარქსი, ახალგაზრდობის წლები“ (7 სერიანი მხატვრული ფილმი, 1980) და სხვა. მის შემოქმედებაში განსაკუთრებული ადგილი უჭირავს ფილმს „ცისფერი რვეული“(1969), რომელშიც ლენინის სახეა შექმნილი.

ჯილდოები და აღიარება
1964 — რსფსრ-ის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე
1969 — რსფსრ-ის სახალხო არტისტი
1971 — რსფსრ სახელმწიფო პრემია
1974 — შრომის წითელი დროშის ორდენი
1976 — სსრკ სახალხო არტისტი
1982 — ლენინური პრემია
1983 — თბილისის საპატიო მოქალაქე
1984 — ლენინის ორდენი
გურამ მეტონიძე

გურამ მეტონიძე (დ. 2 ოქტომბერი, 1935, სოფ. ხვანჭკარა, ამბროლაურის რაიონი — გ. 4 ივნისი, 2022) — ქართველი მუშა. თბილისის საპატიო მოქალაქე (1983). სსრ კავშირის უმაღლესი საბჭო, დეპუტატი

დაამთავრა თბილისის რკინიგზის პირველი საშუალო სკოლა და შემდეგ გაიარა სავალდებულო სამხედრო სამსახური. 1958 წლიდან იყო ქარხანა „გაზაპარატის“ მწნეხავი. 1959 წელს მუშაობა დაიწყო თბილისის ელმავალმშენებელ ქარხანაში და ელექტრომემონტაჟეთა ბრიგადის წევრი გახდა. ორ ათეული წელზე მეტ ხანს ხელმძღვანელობდა ელექტრომემონტაჟეთა კომპლექსურ ბრიგადას.
გიორგი ტოვსტონოგოვი

გიორგი ტოვსტონოგოვი (; დ. 28 სექტემბერი, 1915, თბილისი — გ. 23 მაისი, 1989, ლენინგრადი) — საბჭოთა რეჟისორი და პედაგოგი. ხელოვნებათმცოდნეობის დოქტორი (1968), პროფესორი. სსრკ სახალხო არტისტი (1957). სოციალისტური შრომის გმირი (1983). ლენინური პრემიის (1958), ორი სტალინური პრემიისა (1950, 1952) და ორი სსრკ სახელმწიფო პრემიის (1968, 1978) ლაურეატი, თბილისის საპატიო მოქალაქე (1983).

ბიოგრაფია
დაამთავრა მოსკოვის კინემატოგრაფიისა და ა. ლუნაჩარსკის სახელობის თეატრალური ხელოვნების ინსტიტუტები. 1931 წელს სცენური მოღვაწეობა დაიწყო, როგორც მსახიობმა, თბილისის მოზარდ მაყურებელთა რუსულ თეატრში. 1938-1946 წლებში მოღვაწეობდა თბილისის ალექსანდრე გრიბოედოვის სახელობის რუსულ თეატრში, სადაც დადგა სერგო ნაიდიონოვის „ვანიუშინის შვილები“, ნიკოლოზ პოგოდინის „კრემლის კურანტები“, ლილიან ჰელმანის „მელიები“. პარალელურად მოღვაწეობდა პედაგოგად საქართველოს რუსთაველის სახელობის თეატრალურ ინსტიტუტში. მისი საუკეთესო მოწაფე იყო მიხეილ თუმანიშვილი. 1946-1949 წლებში მოღვაწეობდა მოსკოვის ცენტრალურ საბავშვო თეატრში. 1950-1956 წლებში ლენინგრადის ლენინური კომკავშირის თეატრის მთავარი რეჟისორი იყო. 1956 წლიდან გარდაცვალებამდე ხელმძღვანელობდა ლენინგრადის დიდ აკადემიურ დრამატულ თეატრს (გარდაცვალების შემდეგ ეწოდა მისი სახელი). მისი სპექტაკლები გამოირჩეოდა ფორმის სიმკვეთრით, ჟანრობრივი მრავალფეროვნებით, ნაწარმოების ღრმა ფსიქოლოგიური წვდომით. მისი ხელოვნება ათეული წლების მანძილზე მსოფლიო თეატრალური ხელოვნების ყურადღების ცენტრში იყო. მის მიერ დადგმული სპექტაკლებიდან გამოირჩევა ვსევოლოდ ვიშნევსკის „ოპტიმისტური ტრაგედია“, ალექსანდრე ვოლოდინის „ჩემი უფროსი და“, „ხუთი საღამო“, გილერმე ფიგეირედოს „მელა და ყურძენი“, ნიკოლოზ გოგოლის „რევიზორი“, თედორე დოსტოევსკის „იდიოტი“, ავქსენტი ცაგარელის „ხანუმა“, ლევ ტოლსტოის „ცხენის ისტორია“ და სხვა. თბილისში არის გიორგი ტოვსტონოგოვის ქუჩა.

გიორგი ტოვსტონოგოვი 1964 წელს აირჩიეს რუსეთის ფედერაციის თეატრალურ მოღვაწეთა კავშირის პრეზიდიუმის საბჭოს თავმჯდომარის მოადგილედ. იყო სსრ კავშირის უმაღლესი საბჭოს მე-7 და მე-8 მოწვევის დეპუტატი (1966, 1970).

გიორგი ტოვსტონოგოვი გარდაიცვალა 1989 წლის 23 მაისს, გულის შეტევით. დაკრძალულია ალექსანდრე ნეველის ლავრის ტიხვინის სასაფლაოზე, ხელოვნების ოსტატთა ნეკროპოლში.

ჯილდოები და აღიარება
1943 — საქართველოს სსრ ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე
1950 — სტალინური პრემია ( ხარისხის)
1952 — სტალინური პრემია ( ხარისხის)
1956 — რსფსრ სახალხო არტისტი
1957 — სსრკ სახალხო არტისტი
1957 — შრომის წითელი დროშის ორდენი
1958 — ლენინური პრემია
1967, 1973, 1983 — ლენინის ორდენი
1968 — სსრკ სახელმწიფო პრემია
1974 — საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი
1978 — სსრკ სახელმწიფო პრემია
1983 — თბილისის საპატიო მოქალაქე
1983 — სოციალისტური შრომის გმირი
1986 — რსფსრ-ის კ. სტანისლავსკის სახელობის პრემია
უზბეკეთის სსრ დამსახურებული არტისტი
სხვადასხვა მედლები
ვალერი ლოგუა

ვალერი ანდრიას ძე ლოგუა (დ. 25 ნოემბერი, 1941, გუდაუთა, აფხაზეთის ასსრ, საქართველოს სსრ — გ. 23 მაისი, 2020, სოხუმი) — აფხაზი, აფხაზეთის ასსრ-ისა და სეპარატისტული აფხაზეთის სპორტისა და ფიზიკური კულტურის დამსახურებული მუშაკი. სკკპ-ის წევრი (1968).

ბიოგრაფია
ვალერი ანდრიას ძე ლოგუა დაიბადა 1941 წლის 25 ნოემბერს ქალაქ გუდაუთაში. დაამთავრა სოხუმის ა. გორკის სახელობის სახელმწიფო პედაგოგიური ინსტიტუტი, ფიზიკა-მათემატიკის სპეციალობით.

საშუალო სკოლის დამთავრების შემდეგ მუშაობა დაიწყო „საქმთავარენერგოს“ სისტემაში მუშად. ინსტიტუტში სწავლის პარალელურად მუშაობდა პარტიის სოხუმის საქალაქო კომიტეტის სამეურნეო ნაწილის გამგედ. 1965 წელს გაიწვიეს საბჭოთა არმიის რიგებში. სამხედრო სამსახურის დამთავრების შემდეგ მუშაობდა ნებაყოფლობითი სპორტული საზოგადოება „სპარტაკის“ აფხაზეთის საოლქო საბჭოს ინსტრუქტორ-მეთოდისტად.

1967 წლიდან კომკავშირულ სამუშაოზეა — იყო საქართველოს ალკკ აფხაზეთის საოლქო კომიტეტის ინსტრუქტორი, საფინანსო-სამეურნეო განყოფილების გამგე. 1975-1977 წლებში იყო საქართველოს სსრ-ის მშენებლობის სმაინისტროს №6 ტრესტის პარტკომის მდივანი, 1977-1981 წლებში — პროფკავშირთა კურორტების მართვის აფხაზეთის საოლქო საბჭოს დასასვენებელ სახლ „აგუძერას“ დირექტორი, 1981-1987 წლებში — აფხაზეთის ასსრ-ის მინისტრთა საბჭოსთან არსებული ფიზიკური კულტურისა და სპორტული კომიტეტის თავმჯდომარე, ხოლო 1987-1991 წლებში აფხაზეთის ასსრ-ის ფიზიკური კულტურისა და სპორტული სახელმწიფო კომიტეტის თავმჯდომარე.

1994 წლიდან იყო სეპარატისტული აფხაზეთის საფეხბურთო კლუბ „დინამოს“ უცვლელი ვიცე-პრეზიდენტი.

ვალერი ლოგუა გარდაიცვალა 2020 წლის 23 მაისს.
ვერა ქემაშვილი

ვერა ბათურის ასული ქემაშვილი (დ. 15 აპრილი, 1929, სოფ. ხურთისი, ახლანდ. ყაზბეგის მუნიციპალიტეტი — გ. უცნობია) — ქართველი მრთველი. სოციალისტური შრომის გმირი (1966), თბილისის საპატიო მოქალაქე (1986). სკკპ წევრი 1955 წლიდან. სკკპ – ყრილობის დელეგატი.

1949 წელს დაამთავრა თბილისის მსუბუქი მრეწველობის ტექნიკუმი. 1949–1950 წლებში მუშაობდა თბილისის მაუდ-კამვოლის კომბინატ „საბჭოთა საქართველოში“ კამვოლური ნართის წარმოებაში ტექნოლოგიის პროცესების კონტროლიორად. 1950 წლიდან იყო ქვეოსტატი.

1981–1986 წლებში იყო სკკპ ცენტრალური სარევიზიო კომისიის წევრი. დაჯილდოეულია ლენინის ორდენით.
ალექსანდრე დათაშვილი

ალექსანდრე დათაშვილი (დ. 8 ივნისი, 1929, თბილისი — გ. 2003) — ქართველი ინჟინერი. სკკპ წევრი 1957 წლიდან. თბილისის საპატიო მოქალაქე (1988), საქართველოს სსრ დამსახურებული მშენებელი (1971). მიღებული აქვს სოციალისტური შრომის გმირის წოდება ოქროს მედლით „ნამგალი და ურო“ (1980)

შრომითი საქმიანობა დაიწყო 1942 წელს. 1950-1954 წლებში მსახურობდა საბჭოთა არმიის რიგებში. 1954 წლიდან მუშაობდა სამშენებლო-სამონტაჟო ტრესტ „თბილმეტრომშენის“ სისტემაში გვირაბგამყვანი ბრიგადის ბრიგადირად. უშუალოდ მონაწილეობდა თბილისის მეტროპოლიტენის ყველა რიგისა და სადგურის მშენებლობასა და საექსპლუატაციოდ გადაცემაში.
მელორ სტურუა

მელორ სტურუა (დ. 10 აპრილი, 1928, თბილისი — გ. 1 ივნისი, 2021, მინეაპოლისი) — ქართველი ჟურნალისტი. თბილისის საპატიო მოქალაქე (1988).

ბიოგრაფია
1949 წელს დაამთავრა მოსკოვის საერთაშორისო ურთიერთობათა ინსტიტუტი. 1950 წლიდან დაიწყო მუშაობა გაზეთ „იზვესტიაში“, ჯერ ლიტ. მუშაკად, ხოლო შემდეგ საერთაშორისო ურთიერთობათა განყოფილების რედაქტორის მოადგილედ. 1964-1968 წლებში და 1972-1977 წლებში იყო გაზეთ „იზვესტიის“ საკუთარი კორესპონდენტი ინგლისში. 1968-1972 წლებში — აშშ-ში. 1977-1982 წლებში მუშაობდა გაზეთ „იზვესტიის“ საკორესპონდენტო პუნქტის გამგედ აშშ-ში. 1982 წლიდან იყო გაზეთ „იზვესტიის“ საერთაშორისო ურთიერთობათა განყოფილების რედაქტორი და სარედაქციო კოლეგიის წევრი. 1989-1990 წლებში მუშაობდა აშშ-ის კარნეგის ფონდის თანამშრომლად საერთაშორისო უსაფრთხოების მიმართულებით. 1990-1991 — ჰარვარდის უნივერსიტეტის ჯონ კენედის სახელობის სახელმწიფოს მმართველობის სკოლის თანამშრომელი. 1991 წლიდან — მინესოტის უნივერსიტეტის საზოგადოებრივი პოლიტიკის ინსტიტუტის მეცნიერ მუშაკი, პროფესორი. ალექსეი ტოლსტოისა (1983) და ვაცლავ ვოროვსკის (1959) სახელობის პრემიების ლაურეატი. 2000-იანი წლების დასაწყისიდან აგრძელებდა მუშაობას აშშ-ში გაზეთ „მოსკოვსკი კომსომოლეც“-ის მიმომხილველად. ავტორია რამდენიმე წიგნისა: „დრო გრინვიჩის მიხედვით და არსებითად“, „ათი ოცდაათიდან“, „80-იანი წლების ამერიკა“, „მღელვარე ათწლეული“

ჯილდოები
ა. ვოროვსკის სახელობის პრემია 1959
ა. ტოლსტოის სახელობის პრემია 1983
ხალხთა მეგობრობის ორდენი
შრომის წითელი დროშის ორდენი (2 ორდენი)
ვალერიან გუგუნავა

ვალერიან გუგუნავა (დ. 1910, სოფ. ხორში, სენაკის მაზრა — გ. 2002) — ქართველი ეკონომისტი. სოციალისტური შრომის გმირი, თბილისის საპატიო მოქალაქე (1995).

დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონომიკის ფაკულტეტი მგეგმავ-ეკონომისტის სპეციალობით. 1933 წლიდან იყო პარტიულ სამუშაოზე. მეორე მსოფლიო ომის დაწყების პირველი დღიდანვე მსახურობდა წითელ არმიაში. 1954 წლიდან მუშაობდა თბილისის მერიის, ყოფილ საქალაქო საბჭოს აღმასკომის სისტემაში. 1954-1977 წლებში იყო თბილისის საქალაქო საბჭოს აღმასკომის სისტემაში. ამავე წლებში იყო თბილისის საქალაქო საბჭოს აღმასკომის საგეგმო კომისიის თავმჯდომარის პირველი მოადგილე, შემდეგ თავმჯდომარე. 1977 წლიდან მუშაობდა საქართველოს სსრ სოცუზრუნველყოფის სამინისტროს საგეგმო-საფინანსო განყოფილების უფროსად. 1979-1991 წლებში ასრულებდა საქართველოს ეკონომიკისა და დაგეგმარების სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის თბილისის განყოფილების უფროსი მეცნიერ-თანამშრომლის, თბილისის საქალაქო საბჭოს აღმასკომის მთავარი სპეციალისტის მოვალეობებს. 1992-1994წლებში იყო თბილისის მერიის მთავარი მრჩეველი. დაჯილდოებული იყო ლენინის ორდენით, ღირსების ორდენით.
ნიკოლოზ ბულეიშვილი

ნიკოლოზ ბულეიშვილი (დ. 1902, ქუთაისი — გ. 1959, თბილისი) — საქართველოს ეროვნულ-დემოკრატიული პარტიის წევრი, დასავლეთ საქართველოს ახალგაზრდათა ორგანიზაციების კომიტეტის წევრი, შემდეგ — თავმჯდომარე, მსახურობდა ქუთაისის მე-3 წითელ ლეგიონში.

ცხოვრება
ნიკოლოზ ბულეიშვილი დაიბადა გლეხის ოჯახში. ქუთაისის კლასიკური გიმნაზიის დამთავრების შემდეგ მიიღო იურიდიული განათლება. მუშაობდა ვექილად. ომის დროს გამოდიოდა სამხედრო ტყვეების დამცველად. 1921 წელს საბჭოთა რუსეთის მიერ საქართველოს ოკუპირების შემდეგ ჩაება წინააღმდეგობის მოძრაობაში. პირველად დააპატიმრეს 1922 წლის 11 თებერვალს ქუთაისში, ოკუპაციის წლისთავზე მოსწავლეთა საპროტესტო გამოსვლების ორგანიზების ბრალდებით. გაათავისუფლეს ავადმყოფობის გამო. ამ დროიდან გახდა ეროვნულ-დემოკრატიული პარტია ახალგაზრდული ორგანიზაციის ცენტრალური კომიტეტის წევრი. მეორედ დააპატიმრეს 1923 წლის 30 აგვისტოს მეტეხის ციხეში და გაათავისუფლეს პარტიიდან გასვლის შესახებ საჯარო განცხადების დაწერის შემდეგ. 1925 წელს მონაწილეობდა ედპ-ის ახალგაზრდული ორგანიზაციის იძულებთი თვითლიკვიდაციის პროცესში ხოლო შემდგომ წლებში ცხოვრობდა თბილისში და მუშაობდა ადვოკატად. მესამედ დააპატიმრეს 1948 წელს „არალეგალური კონტრრევოლუციური ორგანიზაციის“ წევრობის ბრალდებით. საქართველოს სსრ სახელმწიფო უშიშროების სამინისტროს გადაწყვეტილებით 10 წლის ვადით გადაასახლეს ვორკუტაში, უკიდურეს ჩრდილოეთში.

გადასახლებაში მყოფი მძიმე პირობების მიუხედავად ახერხებდა ქუთაისთან დაკავშირებას და ითხოვდა გაზეთებში გაეხვიათ გასაგზავნი პროდუქტები რათა ამ გზით გაეგო რა ხდებოდა საქართველოში. მძიმედ დაავადებული მესამე პატიმრობიდან გაათავისუფლეს 1958 წელს. გარდაიცვალა 1959 წელს 57 წლის ასაკში ქალაქ თბილისში.
გერასიმე ასათიანი

გერასიმე ასათიანი (დ. 1892, ქორენიში — გ. 1924) — საქართველოს სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის წევრი, ანტისაბჭოთა აჯანყების შეიარაღებული რაზმების მეთაური.

ცხოვრება
გერასიმე ასათიანი ცაგერის რაიონში, აზნაურის ოჯახში დაიბადა. თავიდან ჭიათურის მაღაროებში მუშაობდა. აჯაყების დაწყების შემდეგ სამუშაო მიატოვა და მშობლიურ სოფელში ამბოხებულთა ჯგუფს შეუერთდა. მათი რაოდენობა უფრო მეტი იყო და სოფელში შესულ კომუნისტებს სერიოზულ წინააღმდეგობას უწევდნენ, თუმცა მიზანს - დამოუკიდებლობას ვერ მიაღწიეს და ზოგმა თავი ტყეს შეაფარა, ზოგი კი სოფელში დაიმალა. გერასიმე, რომელიც მეთაურად ითვლებოდა, და მისი თხუთმეტიოდე მეგობარი ვერ იპოვეს. კომუნისტებმა მას სახლში მიაკითხეს, მძევლად მამამისი იულონ ასათიანი დააპატიმრეს და ცაგერში წაიყვანეს.

კომუნისტებმა კომკავშირული ფიცით დააჯერეს მისი ბიძაშვილი გედეონი, რომ გერასიმეს და მის მეგობრებს მხოლოდ დაკითხავდნენ და უვნებლად გაუშვებდნენ. გედეონმა მოძებნა ამბოხებულები და გადასცა კომუნისტების პირობა. გერასიმე და მისი მეგობრები გედეონს ცაგერში წაყვნენ. მაშინვე გაათავისუფლეს გერასიმეს მამა - იულონ ასათიანი. ამბოხებულები გაკოჭეს და სოფელ ტვიშის მახლობლად, მდინარე რიონის პირას ჯერ მექი და გერასიმე ასათიანები, ხოლო შემდეგ დანარჩენები დახვრიტეს.
ფარვიზ გულიევი

ფარვიზ ასადოღლუ გულიევი (; დ. 19 იანვარი, 1942, ბაქო) — საბჭოთა აზერბაიჯანელი ფოტომხატვარი. აზერბაიჯანის კულტურის დამსახურებული მოღვაწე (2008).

ბიოგრაფია
1961 წლიდან მუშაობდა კინოსტუდია „აზერბაიჯანფილმში“ — თავიდან ფოტოლაბორანტად, შემდეგ მხატვარ ფოტოგრაფად, ხოლო 1967 წლიდან ფოტოსაამქროს უფროსად.

ფოტომხატვრის რანგში ფარვიზ გულიევის პირველი ნამუშევარი გახდა რეჟისორ რასიმ ოჯაგოვის მოკლემეტრაჟიანი ფილმი „მიზიდულობის ძალა“.

თავისი ცხოვრების შემდგომი 50 წელი, რომელიც მან აზერბაიჯანის კინემატოგრაფიის განვითარებას მიუძღვნა, სხვადასხვა აზერბაიჯანელი რეჟისორის 40-ზე მეტ ფილმზე მუშაობას მოანდომა.

1980 წელს იგი სსრკ-ის კინემატოგრაფისტთა კავშირის წევრი გახდა.

თავისი ინიციატვით შექმნა ფოტო-არქივი, რომელშიც თავმოყრილია კინოსტუდია „აზერბაიჯანფილმის“ მიერ გადაღებული ყველა ფილმის ფოტოკადრი და ნეგატივი.

ფარვიზ გულიევი დაკავებული იყო აზერბაიჯანის კულტურის დღეების მომზადებით, რომელიც სსრკ-ს სხვადასხვა კუთხეში ტარდებოდა.

მონაწილეობდა კინოსტუდია „აზერბაიჯანფილმის“, აზერბაიჯანის რესპუბლიკის სახელმწიფო ფილმფონდისა და ნახიჩევანის ავტონომიური რესპუბლიკის ფოიეს გაფორმებაში.

აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ფილმფონდში კინოს ცნობილ მოღვაწეთა საიუბილეო ფოტო-სტენდებს აფორმებდა.

გულიევის ფოტონამუშევრები გამოყენებულია მრავალ წიგნში, ჟურნალში, კატალოგსა და პროსპექტებში, კონოენციკლოპედიის სტატიების ილუსტრაციებში, აგრეთვე მისი ნამუშევრები განთავსებულია ჰეიდარ ალიევის ფონდის მიერ შექმნილ საიტზე „აზერბაიჯანული კინო“.
კარლო მეგრელიშვილი

კარლო მეგრელიშვილი (დ. 29 სექტემბერი, 1915, თბილისი — გ. იანვარი, 2006) — ქართველი ინჟინერი. საქართველოს სსრ დამსახურებული ინჟინერი (1958), თბილისის საპატიო მოქალაქე (1997).

1952 წელს დაამთავრა თბილისის რკინიგზის ტრანსპორტის ინჟინრების ინსტიტუტი.

1932–1942 წლებში მუშაობდა სამუშაოების მწარმოებლად ამიერკავკასიის სამრეწველო მშენებლობის ტრესტში. ქ. თბილისის ტრამვაი-ტროლეიბუსის სამმართველოში — უფროს ტექნიკად, საგზაო სამსახურის უფროსის მოადგილედ და მთავარ ინჟინრად, საგზაო სამსახურის უფროსად. 1941-1946 წლებში იმყოფებოდა საბჭოთა არმიის რიგებში სხვადასხვა თანამდებობებზე. დიდი სამამულო ომის მონაწილე. 1950–1961 წლებში თბილისის მშრომელთა დეპუტატების საბჭოს აღმასკომში საპასუხისმგებლო პოსტზეა. 1961 წლის სექტემბერში აირჩიეს ქ. თბილისის ორჯონიკიძის მშრომელთა დეპუტატების რაიონული საბჭოს აღმასკომის თავმჯდომარედ. იყო თბილისის მშრომელთა დეპუტატების საბჭოს დეპუტატი. პარტიის თბილისის კომიტეტის წევრი. 1968–1978 წლებში თბილისის საქალაქო საბჭოს აღმასკომის თავმჯდომარის მოადგილე მშენებლობის დარგში. 1979 წლიდან თბილისის მერიის მთავარი სპეციალისტი, შემდეგ მთავარი მრჩეველი.
ჯილდოები
1999 — ღირსების ორდენი
წითელი ვარსკვლავის ორდენი
ჯუნა მიქატაძე

დიმიტრი (ჯუნა) მიქატაძე (დ. 6 მაისი, 1932, თბილისი — გ. 2005) — ქართველი მოქანდაკე, მხატვარი. საქართველოს სსრ დამსახურებული მხატვარი (1969), საქართველოს სსრ სახალხო მხატვარი (1985), თბილისის საპატიო მოქალაქე (1998).

1956 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის სახვითი ხელოვნების ფაკულტეტი.

1963-1966 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის სასწავლო ოსტატი, 1966-1971წწ. უფროსი მასწავლებელი, 1971-1978წწ. დოცენტი, 1978 წლიდან პროფესორი. არის „გორგასლის“(1957), „მზეჭაბუკის“ (1964), „რუსთაველის მონუმენტის“ (1967), „რუსთაველის პორტრეტის“ (1971), „გალაკტიონ ტაბიძის“ (1979), „მარი ბროსეს“ (1995), „იოანე პეტრიწის“ (1996), „ლადო გუდიაშვილის“ (1999) და სხვათა ძეგლების ავტორი. 1957 წლიდან სისტემატურად მონაწილეობდა საშემოდგომო, საგაზაფხულო, რესპუბლიკურ და საკავშირო გამოფენებში. მისი ნამუშევრები დაცულია საქართველოს ეროვნულ მუზეუმში. ჯ. მიქატაძე მოღვაწეობდა კინემატოგრაფიაშიც. დიდი იუმორით დაჯილდოებული, ის სახასიათო როლების ბრწყინვალე შემსრულებელი იყო. ითამაშა ისეთ ფილმებში, როგორიცაა: „კუჩხი ბედინერი“ (რეჟ. გურამ პატარაია), „ოტელო“ (რეჟ. ნანა ჯანელიძე). მონაწილეობდა სხვადასხვა კონკურსებში, მათ შორის: კონკურსი შოთა რუსთაველის ძეგლისთვის (1967, პრემია), კონკურსი ვახტანგ გორგასლის ძეგლისთვის ( პრემია).

ჯილდოები
1988 — შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო პრემია