ჰამჰუნის საკონცენტრაციო ბანაკი

ჰამჰუნის საკონცენტრაციო ბანაკი — გამოსაწორებელ-აღმზრდელობითი ბანაკი ჩრდილოეთ კორეაში. ბანაკის ოფიციალური სახელწოდებაა „კიო-ჰვა-სო № 9“ (გასწორებით-აღმზრდელობითი ბანაკი № 9). ქალთა ქვე-დაწესებულებას ზოგჯერ „კიო-ჰვა-სო № 15“ ეწოდება.

მდებარეობა
ბანაკი მდებარეობს ჰამჰუნის ქალაქში, სამხრეთ ჰამგიონგის პროვინციაში. მამაკაცთა ძირითადი ობიექტი ჰოესანგ-დონგშია განთავსებული, ჰამჰუნის ქალაქის ცენტრიდან დაახლოებით 6 კმ ჩრდილო-აღმოსავლეთით. ქალთა ქვეფილია სარკინიგზო სადგურის მოპირდაპირე მხარეს, სოფელ სონგვონ-რის სიახლოვეს მდებარე პატარა დასახლებაში, რომელიც ქალაქის ცენტრიდან დაახლოებით ჩრდილო-აღმოსავლეთით არის დაშორებული. უფრო მცირე ქვეფილიალები მდებარეობს ჩონგპიონგის და ქოვონის მაზრებში, რომლებიც ასევე სამხრეთ ჰამგიონგის პროვინციაში შედის.

აღწერა
ჰამჰუნის საკონცენტრაციო ბანაკი ხუთ განყოფილებად არის დაყოფილი:
 და განყოფილებები განთავსებულია ძირითად ობიექტში. დაახლოებით 1 500 მამაკაცი პატიმარი ვალდებულია აწარმოოს და შეაკეთოს „სანგმას“ საკერავი მანქანები. შენობა თავდაპირველად კოლონიურ ციხედ აშენდა იაპონიის ოკუპაციის პერიოდში (1910–1945), მოგვიანებით გამოყენებულ იქნა, ჯერ როგორც ქარხანა, ხოლო 1990-იანი წლებიდან — როგორც სასჯელაღსრულების საწარმოო ობიექტი.
 განყოფილება სონგვონ-რის ტერიტორიაზე წარმოადგენს სასჯელაღსრულებით ფერმას პირუტყვის სადგომებით, ბრინჯის ყანებითა და ბოსტნებით, სადაც დაახლოებით 500 ქალი პატიმარი მუშაობს. იგი 1998 წელს აიგო, ძირითადად დეზერტირთა/დაპატიმრებული გადარბენილებისთვის.
 განყოფილება ჩონგპიონგის მაზრაში ოქროს საბადოს მოიცავს; იქ პატიმართა ზუსტი რაოდენობა უცნობია.
 განყოფილება ქოვონის მაზრაში ქვანახშირის მაღაროა; აქაც უცნობია, რამდენი პატიმარია დაკავებული.

ცენტრში ზოგიერთ ჩვეულებრივ დამნაშავესთან ერთად მრავალი პოლიტიკური პატიმარია, განსაკუთრებით — იძულებით დაბრუნებული ლტოლვილები.

საცხოვრებელი პირობები
პატიმართა დიდი ნაწილი თივასა და ბალახზე სძინავს. განყოფილებაში პატიმრები ქარხნის შიდა გადასასვლელებზე („ხიდებზე“) იძინებენ, რათა თავიდან აირიდონ ტილებით მასობრივად დაბინძურებულ ბეტონის იატაკზე წოლა.

საკვების ულუფები ძალიან მცირეა და პატიმრები მუდმივად შიმშილობენ. რომელშიც პრაქტიკულად არ არის არც მარილი და არც ცილა. გადარჩენის მიზნით პატიმრები უმად მიირთმენენ ხელთ მოხვედრილ თაგვებს, გველებს, ბაყაყებსა და სხვადასხვა მწერს, ავადმყოფ პატიმრებსაც კი უწევთ მუშაობა, რათა თავიდან აიცილონ ცემა და საკვების ულუფების კიდევ უფრო შემცირება.

სამუშაო პირობები
ყოფილი პატიმრების ცნობით, მათ უწევდათ მუშაობა დილის 5:00 საათიდან (ზამთრის თვეების გამოკლებით) საღამოს 7:00 საათამდე, მხოლოდ ორი მოკლე შესვენებით.

ადამიანის უფლებების დარღვევები
ყოფილი პატიმრების მონათხრობის მიხედვით, ტყვეები „მოძრავ ჩონჩხებს“ ჰგავდნენ, რომელთა ძვლებს მხოლოდ გამოფიტული კანი ფარავდა, იმ შემთხვევაში, თუ პატიმრები სამუშაო ნორმას ვერ ასრულებენ ფართოდ გამოყენებული სასჯელია საკვების ულუფის მკვეთრი შემცირება; განმარტოებით საკნებში მოთავსებულ პატიმრებს თითქმის საერთოდ არ აძლევენ საჭმელს.

2003 წელს ერთ-ერთმა ყოფილმა პატიმარმა იხსენა საჯარო სიკვდილით დასჯა სროლის გზით, რომლის ყურებაც ყველა პატიმრისთვის სავალდებულო იყო. მოწმეების ჩვენებების მიხედვით, 1999–2000 წლებში, ზამთრის ექვსთვიან პერიოდში, დაახლოებით 500 პატიმარი დაიღუპა, მათი დიდი ნაწილი — განსაკუთრებით მძიმე და სახიფათო სამუშაოზე, როცა ჰამჰუნის საკონცენტრაციო ბანაკიდან ოროს საკონცენტრაციო ბანაკისკენ გვირაბს თხრიდნენ. ორსულ ქალებს ციხის შენობის გარეთ გაჰყავთ იძულებითი აბორტების ჩასატარებლად.

პატიმრები (მოწმეები)
ბანგ მი-სუნი (2000–2001 წლებში ჰამჰუნის ბანაკში) — იძულებით იქნა დაბრუნებული ჩინეთიდან უკანონო საზღვარგადასვლისთვის.