iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ბურთისებრი ელვა

ბურთიებრი ელვა — იშვიათი და დღემდე სრულიად აუხსნელი ატმოსფერული ფენომენი, რომელიც ცნობილია თვითმხილველების ჩვენებებით და ვლინდება პატარა, მანათობელი, სფერული ობიექტის სახით, როგორც წესი, ჭექა-ქუხილის დროს ან ელვის დარტყმისთანავე. „ბურთისებრ ელვას“ უწოდებენ, როდესაც ამ გზით აღწერილი ფენომენი ვერ აიხსნება დამაკმაყოფილებლად სხვა, კარგად შესწავლილი ფენომენით: ელვით, წმინდა ელმოს ცეცხლით, პოლარული ციალი და ა.შ.

კვლევის ისტორია
ბურთისებრი ელვის შესწავლას საფუძველი ჩაუყარა ცნობილმა ფრანგმა ფიზიკოსმა ფრანსუა არაგომ, რომელმაც 1838 წელს გამოსცა წიგნი „ქუხილი და ელვა“ და მოგვცა პირველი ინფორმაცია ამ მოვლენაზე. მას მოჰყვა ორიგინალური მონოგრაფიების მთელი სერია (სესტიეს — 1866 წლის, კამილ ფლამარიონის — 1872 წლის, ზაუტერის — 1900 წლის, დე-იანსის — 1910 წლის, ბრანდის — 1923 წლის, ჯეიმზ ბარის — 1969 წლის, სტენლი სინგერის — 1971 წლის და სხვები).

ამ მონოგრაფიებში თავმოყრილი და შესწავლილი იყო ბურთისებრი ელვის ხილვისა და დაკვირვების ათასამდე შემთხვევა, დადგენილ იქნა ძირითადი თვისებები და პარამეტრები, რომლებიც მრავალფეროვანი და წინააღმდეგობებით აღსავსეა. მაგალითად, იგი როგორც წესი, ჩნდება ელჭექის დროს, რაც მიუთითებს მის კავშირზე ელჭექთან. მაგრამ არის შემთხვევები, როდესაც იგი გაჩენილა კარგ ამინდში და ამავე დროს სრულიად უმიზეზოდ სწრაფად ეშვება ღრუბლებიდან მიწისკეს, როგორც მძიმე სხეული, მაგრამ ზოგჯერ ლივლივებს ჰაერში და მაღლაც კი მიიწევს. ხან ქარს მიჰყვება, მაგრამ არის შემთხვევები, როცა ქარის საწინააღმდეგო მიმართულებითაც მოძრაობს; ზოგჯერ ფეთქდება და კატასტროფულ ნგრევას იწვევს, ზოგჯერ კი სრულიად უწყინარია და უჩუმრად ქრება და სხვა.

ბურთისებრი ამჟამად შექმნილია ელვის ათეულობით ჰიპოთეზური თეორია. ჩატარებულია ათეულობით ექსპერიმენტი. ამათგან განსაკუთრებით აღსანიშნავია პლანტეს, ჰეზეხუსის, ბარისა და აკადემიკოს კაპიცას ექსპერიმენტები. მათ შეძლეს მიეღოთ ბურთისებრი ელვის მსგავსი მანათობელი სფეროები. მიუხედავად ამისა ბურთისებური ელვის ფენომენი დღემდე ამოუცნობად რჩება.

ბურთისებრი ელვა არის ელექტრული გვირგვინული განმუხტვა ატმოსფერულ სტატიკურ ტორისებრ ელექტრულ ნაკადებში. ატმოსფერული სტატიკური ტორისებრი ელექტრული ნაკადები წარმოიქმნება მძლავრი ხაზოვანი ელვის განმუხტვის დროს და ატმოსფერული ველის ზეგავლენით სტატიკურ მდგომარეობაში იმყოფება.
კირა (კვიპროსი)

კირა — სოფელი კვიპროსში, ნიქოზიის რაიონში, მორფუდან აღმოსავლეთით, 6 კილომეტრში. იგი დე ფაქტო ჩრდილოეთი კვიპროსის კონტროლის ქვეშ იმყოფება.

თავდაპირველად სოფელი დასახლებული იყო კვიპროსელი ბერძნებით, თუმცა 1974 წლის თურქეთის ინტერვენციის შემდეგ აქ მხოლოდ თურქები ცხოვრობენ. ამავე მოვლენების შემდეგ სოფელს სახელი შეეცვალა და „მევლევი“ ეწოდა. ადგილობრივ ყოვლადწმინდა ღვთისმშობლის ეკლესიას თურქული არმია საწყობად იყენებს.
ლაგუდერა

ლაგუდერა — სოფელი კვიპროსში, ნიქოზიის რაიონში, ხანდრიის მახლობლად.

სოფელი ლაგუდერა დედაქალაქ ნიქოზიიდან დაახლოებით 50 კილომეტრში მდებარეობს, ტროოდოსის მთიანეთში, კუნძულის მეორე უმაღლესი მწვერვალის, მადარის კალთების ქვეშ. სოფელი საქვეყნოდ ცნობილია პანაგია ტუ არაკას საუკუნის მონასტრით, რომელიც მის განაპირას მდებარეობს და უნიკალური, დახვეწილი ფრესკებით არის მოხატული. ასინუსა და აგიოს ნიკოლაოს ტის სტეგისის ტაძრებთან ერთად, იგი კუნძულის ერთ-ერთ უმნიშვნელოვანეს ბიზანტიურ ძეგლად ითვლება. ტროოდოსის რეგიონის სხვა ცხრა მოხატულ ეკლესიასთან ერთად, პანაღია ტუ არაკა შესულია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ნუსხაში.
ლაზანიასი

ლაზანიასი — სოფელი კვიპროსში, ნიქოზიის რაიონში. იგი მდებარეობს მახერასის ტყის ზონაში, სოფელ გურის სამხრეთ-დასავლეთით.

ისტორია
სოფლის დაარსება და მისი სახელწოდება ბუნებრივად არის დაკავშირებული 1160 წელს მახერასის მონასტრის დაფუძნებასთან. მას შემდეგ, რაც ბერებმა, იგნატიუსმა და პროკოპიუსმა, ბიზანტიის იმპერატორ მანუელ კომნენოსისგან მფარველობა მოიპოვეს, მათ აწარმოეს მოლაპარაკებები მახერასის მიდამოებში გაფანტული სხვადასხვა კლანების გადასახლებაზე. მონასტრის ხარჯებით ეს კლანები უკვე არსებულ სოფლებს შეუერთდნენ. კომნენოსების დინასტიის მმართველობის პერიოდში, ლაზანიასი და სხვა გარშემო მდებარე სოფლები, პრივილეგიის სახით, ახალდაარსებულ მონასტერს გადაეცათ. გარდა ამისა, მონასტერმა ხელი შეუწყო ამ მხარეში სხვადასხვა დარგის განვითარებას (სატყეო მრეწველობა, მიწათმოქმედება, მეცხოველეობა და წისქვილები).

ლუზინიანების მმართველობის პერიოდში (1192–1489 წლებში) კუნძულზე ფეოდალური სისტემა შემოიღეს და მონასტერს ძველი პრივილეგიები გაუუქმეს. სოფელი ფეოდალურ მამულად გადაეცათ ლუზინიანებს. კათოლიკე ფრანკების მმართველობას ადგილობრივი მართლმადიდებელი მოსახლეობის მხრიდან ისეთი მძაფრი პროტესტი მოჰყვა, რომ აჯანყების ჩასახშობად ფრანკებმა 13 ბერი სიკვდილით დასაჯეს. სწორედ ამ მოვლენებისა და ფრაზის „ლაზანიასები (ანუ ლუზინიანები) ფლობენ ამ ადგილს“ — საფუძველზე გაჩნდა სოფლის დღევანდელი სახელწოდებაც.
ლინუ

ლინუ — განცალკევებით მდებარე სოფელი კვიპროსში, ნიქოზიის რაიონში. იგი სკურიოტისას მაღაროების სამხრეთით და სოფელ ევრიხუდან ჩრდილოეთით 5 კილომეტრში მდებარეობს. სოფლის მოსახლეობა 207 ადამიანს შეადგენს, რომელთა 25% ლტოლვილია.

ლინუში ადამიანის ცხოვრების ყველაზე ადრეული მტკიცებულება შუა საუკუნეებით თარიღდება. მიუხედავად ამისა, სოფლის სახელწოდებას ძველი ბერძნული ფესვები აქვს, რაც იმაზე მიანიშნებს, რომ ამ რეგიონში სიცოცხლე ანტიკური ხანიდანვე არსებობდა. ძველ რუკებზე სოფელი აღნიშნულია როგორც „“. ლინუ, რომელიც ადგილობრივ რუკებზე ხშირად დატანილია როგორც ლინუ-ფლასუ გაშენებულია მდინარე კარკოტისის ხეობის მარჯვენა მხარეს, ზღვის დონიდან დაახლოებით 310 მეტრ სიმაღლეზე. ნალექების საშუალო წლიური რაოდენობა აქ დაახლოებით 360 მილიმეტრს შეადგენს. სოფელში ზოგიერთი შედარებით ხანდაზმული მაცხოვრებელი ფლობს სასოფლო-სამეურნეო ნაკვეთებს, სადაც მოჰყავთ ზეთის ხილი, ციტრუსები, ზოგიერთი ბოსტნეული (მუხუდო და პომიდორი), ხორბალი, პარკოსნები და რამდენიმე სახეობის ხეხილი (ვაშლი, მსხალი, ქლიავი და მუშმალა). აქ ასევე არის დიდი რაოდენობით დაუმუშავებელი მიწები, რომლებიც ველურ ბუნებრივ მცენარეულობას უჭირავს, ძირითადად ფიჭვს, ბეგქონდარას, როზმარინსა და კუნელს.

ლინუში მოსახლეობის რაოდენობა მერყეობდა. 1880 წელს მუდმივი მოსახლეობა 214 ადამიანს შეადგენდა, რაც 1891 წლისთვის 226-მდე გაიზარდა. მოგვიანებით, 1901 წელს ეს რიცხვი 184-მდე შემცირდა, თუმცა ერთი ათწლეულის შემდეგ 189-მდე გაიზარდა, 1921 წელს 201-მდე, ხოლო 1931 წელს 252-მდე. 1946 წელს ლინუს მაცხოვრებელთა რაოდენობა 311-ს აღწევდა (272 კვიპროსელი ბერძენი და 39 კვიპროსელი თურქი), რაც შემდგომში, 1960 წლისთვის 338-მდე გაიზარდა (320 კვიპროსელი ბერძენი და 18 კვიპროსელი თურქი). 1964 წლის შემდეგ, კვიპროსელი თურქების აჯანყების თანმდევი თემთაშორისი შეტაკებების შედეგად, ლინუს მცირერიცხოვანმა კვიპროსელმა თურქმა მოსახლეობამ სოფელი დატოვა და მეზობელ, შერეულ კვიპროსელ თურქთა სოფლებში გადასახლდა. 1973 წელს სოფლის მოსახლეობა 300 ადამიანს შეადგენდა (ყველა კვიპროსელი ბერძენი), რაც შემდეგ, 1976 წელს 349-მდე გაიზარდა, თუმცა 1982 წლისთვის 332-მდე შემცირდა. ბოლო აღწერამ, 2001 წელს, 207 მაცხოვრებელი აჩვენა, რომლებიც ყველანი კვიპროსელები იყვნენ.
კლირუ

კლირუ — ისტორიული სამთო-მოპოვებითი რეგიონი რომელიც მდებარეობს ტროოდოსის მთების ჩრდილოეთ კალთებზე, ნიქოზიიდან სამხრეთ-დასავლეთით 26 კმ-ში. იგი მოიცავს 18.7 კვადრატულ კილომეტრ ფართობს. კლირუს მაცხოვრებლები ცნობილნი არიან თავიანთი სიმდიდრითა და პოლიტიკური გავლენით. ეს ტერიტორია დასახლებული იყო გვიანი ბრინჯაოს ხანიდან, არკადოკვიპროსელი ბერძენი მოსახლეობის მიერ.

ისტორია
კლირუ გახლდათ უძველესი, ტამასოსის სამეფოს განუყოფელი ნაწილი. იგი წარმოადგენდა სპილენძის წარმოების რაიონს, რომელიც მოფენილი იყო ასობით მაღაროთი და ათობით გამოსადნობი ღუმელის ადგილით. სტრაბონის მიხედვით, ტამასოსის სამეფოს ჰქონდა ვერცხლის მაღაროები კულუპასის ტერიტორიაზე. რომაულ ხანაში კვიპროსში სამთო-მოპოვებით მრეწველობას მართავდა პროკურატორი (რომაული). მე-2-დან მე-5 საუკუნემდე კლირუ არ იყო ისეთი სოფელი, როგორიც დღესაა, ის წარმოადგენდა ათზე მეტი სოფლის კომპლექსს, რომელთა რაიონებშიც შერეული მოსახლეობა ცხოვრობდა — ძირითადად ბერძნები და ებრაელები. არსებობს მტკიცებულებები უძველესი სამარხი ორმოების შესახებ, რომლებიც შეიცავს უამრავ თავის ქალას, რაც შეიძლება მიუთითებდეს რომაული ხანით დათარიღებულ მასობრივ საომარ საფლავებზე. ზოგიერთი წყარო ამბობს, რომ ებრაული სოფლები მიატოვეს ან განადგურდა კიტოსის ომის დროს.

როგორც ჩანს, მისი სახელი აღებულია ქრისტიანობაზე გადასვლის პერიოდში, იმ სასულიერო პირებისგან, რომლებიც თან ახლდნენ რომაულ ჯარს. იმ პერიოდში ამ მხარეში მცხოვრები ყველა ადამიანი უნდა მისულიყო კლირუში და თავი ქრისტიანად გამოეცხადებინა, რათა ჰქონოდა უფლებები სასამართლო კანონმდებლობაში, საკუთრებასა და ქონებაზე.

ადგილობრივი მითის მიხედვით, დაახლოებით (ახ. წ. 650 - 700 წლებში), არაბთა სამხედრო შენაერთი, რომლის მისია პიტსილიას დაპყრობა იყო, კლირუ - ფიკარდუს ტერიტორიაზე ძლიერმა სეტყვამ გაანადგურა. მეთაურმა და რამდენიმე ჯარისკაცმა თავშესაფარი ლახნის პატარა სამლოცველოში ჰპოვეს. ოფიცერმა იგრძნო კავშირი ქარიშხალსა და ამ ადგილის სიწმინდეს შორის და აღთქმა დადო, რომ თუ ქარიშხალი ჩაცხრებოდა, სამლოცველოს აღადგენდა, რაც კიდეც შეასრულა. იგივე წყარო იტყობინება, რომ ეს სამხედრო ოფიცერი, მიუხედავად იმისა, რომ მოგვიანებით სირიაში ომაიანთა სახალიფოს მრჩევლად დააწინაურეს, ხელახლა აშენებდა და ხშირად სტუმრობდა ამ სამლოცველოს.

ფრანკთა (ლუზინიანების დინასტია) მმართველობისას (1200-1490) კლირუ მონტოლიფო ოჯახის ფეოდს წარმოადგენდა. 1294-1310 წლებს შორის სიმონ დე მონტოლიფო კვიპროსში ტამპლიერების ერთ-ერთი ლიდერი იყო. 1308 წელს რომის პაპმა კუნძულზე ყველა ტამპლიერის დაპატიმრება ბრძანა. კვიპროსს იმ დროს მართავდა ამალრიკ ტვირელი, რომელმაც ტამპლიერების დახმარებით ტახტიდან ჩამოაგდო თავისი ძმა ჰენრი იერუსალიმელი (და კვიპროსისა). ტამპლიერებმა დაპატიმრებებში ამალრიკი დაადანაშაულეს და ეს საქმე სიმონს დაავალეს. სიმონმა თავისი გუნდი კლირუდან წამოყვანილი სანდო ადამიანებით დააკომპლექტა და მეჯინიბეების ტანსაცმელში გამოწყობილებმა, სოფელ პენტაგეიაში ჩასაფრება მოუწყვეს რეგენტს და განაიარაღეს მისი მცველები. სიმონმა დუელში რეგენტს თავი მოჰკვეთა და მისი სამეფო ყელსაბამი აიღო. სიმონის თანამზრახველებმა რეგენტის ბეჭედი მოითხოვეს, რის გამოც სიმონ დე მონტოლიფომ ამალრიკს მარჯვენა ხელი მოჰკვეთა და მათ ის თან წაიღეს. თავისი შვილისთვის გაწეული სამსახურის აღიარების ნიშნად, მისმა დედამ, ლაურამ, შვიდ ოჯახს მიწის ნაკვეთები აჩუქა, რომლებიც კლირუში ცნობილი გახდა ლაურას სახელით.
ესპანეთის პრიმერა დივიზონი 2026–2027

ესპანეთის პრიმერა დივიზიონი 2026-2027 — ესპანეთის პრიმერა დივიზიონიის 96-ე გათამაშება. სეზონში მონაწილეობას იღებს 20 გუნდი. მოქმედი ჩემპიონია „ბარსელონა“, რომელმაც წინა სეზონში ზედიზედ მეორედ მოიპოვა ჩემპიონობა და საერთო ჯამში ამ ტურნირზე 29-ე ტიტული მოიგო.

2026–2027 წლების ლა ლიგის სეზონისთვის 2025–26 წლების სეგუნდა დივიზიონიდან დაწინაურდნენ „რასინგ სანტანდერი“ და „დეპორტივო ლა-კორუნია“, ხოლო „რეალ ოვიედო“, „ჟირონა“ და „მალიორკა“ გავარდნენ სეგუნდა დივიზიონში.

გუნდები
დაწინაურება და დაქვეითება
დაწინაურება და დაქვეითება სეზონის დაწყებამდე

ჩემპიონატში სულ ოცი გუნდი იღებს მონაწილეობას, მათ შორის ჩვიდმეტი გუნდი 2025–26 წლების სეზონიდან და სამი კლუბი, რომლებიც 2025–26 წლების სეგუნდა დივიზიონიდან დაწინაურდნენ. დაწინაურებულებს შორის არიან სეგუნდა დივიზიონის ორი საუკეთესო გუნდი და 2026 წლის სეგუნდა დივიზიონის პლეი-ოფის გამარჯვებული.

სეგუნდა დივიზიონში დაქვეითებული გუნდები

ამ სეზონში პირველი ლა ლიგიდან „ოვიედო“ გავარდა, მას შემდეგ, რაც „ჟირონამ“ 2026 წლის 11 მაისს „რაიო ვალიეკანოსთან“ ფრედ 1–1 ითამაშა და ერთი ქულა მოიპოვა. „ოვიედომ“ უმაღლეს დივიზიონში მხოლოდ ერთი სეზონი გაატარა.

მეორე და მესამე გავარდნილი გუნდები არიან „ჟირონა“ და „მალიორკა“, რომლებიც 2026 წლის 23 მაისს გავარდნენ სეგუნდა დივიზიონში. „ჟირონამ“ ზედა დივიზიონში ოთხი სეზონი გაატარა, ხოლო „მალიორკამ“ — ხუთი.

სტადიონები და ადგილმდებარეობა
სამწვრთნელო ცვლილებები
ლურუჯინა

ლურუჯინა — სოფელი, რომელიც მდებარეობს ჩრდილოეთ კვიპროსის ყველაზე სამხრეთით მდებარე შვერილის (საანკლავო ზოლის) შიგნით. თურქეთის შემოჭრამდე იგი ერთ-ერთი უდიდესი შერეული კვიპროსული სოფელი იყო. 1974 წელს ლურუჯინა დაიცვეს იმგვარად, რომ მოქცეულიყო თურქი კვიპროსელების უწყვეტ ზონაში, რომელიც დღემდე საერთაშორისოდ არაღიარებული ჩრდილოეთ კვიპროსის შემადგენლობაშია. გაეროს ბუფერული ზონა ყოფს ლურუჯინას შვერილს იმ ტერიტორიისგან, რომელსაც კვიპროსის რესპუბლიკა აკონტროლებს. 2017 წელს, ერჯანის საერთაშორისო აეროპორტის გაფართოების შემდეგ, აშენდა ახალი გზა, რომელიც გვერდს უვლის კირკლარის სამხედრო ბანაკს და 1974 წლის შემდეგ, პირველად უზრუნველყოფს ლურუჯინაში შეღწევას ყოველგვარი სამხედრო პუნქტების გავლის გარეშე.

1960 წლამდე ლურუჯინას მოსახლეობას შეადგენდნენ კვიპროსელი თურქები და კვიპროსელი ბერძნები. კვიპროსელი თურქები უმრავლესობას წარმოადგენდნენ. კვიპროსელი ბერძნებმა, რომელთა რაოდენობა დაახლოებით 100 ადამიანს შეადგენდა, სოფელი საგანგებო მდგომარეობის წლებში დატოვეს. 1973 წლისთვის ლურუჯინაში 1 963 კვიპროსელი თურქი ცხოვრობდა. თურქეთის შემოჭრის შემდეგ, მათი უმრავლესობა ახლომდებარე სოფლებში გადასახლდა; თუმცა, დაახლოებით 300-მა ადამიანმა დარჩენა არჩია, ხელისუფლების მოთხოვნის საპირისპიროდ, რომელიც სოფლის დაცლას ითხოვდა. 2011 წლის მონაცემებით, ლურუჯინას მოსახლეობა 390 ადამიანს შეადგენდა.
ლეგენდის თანახმად, ლურუჯინას ეს სახელი იმიტომ ჰქვია, რომ იგი დააარსა ქალმა, სახელად „ლორენცია“ . 1958 წელს მას თურქულად ეწოდა აქინჯილარი , რაც ნიშნავს „დამრბევებს/თავდამსხმელებს“.
ჯინინი

ჯინინი — მთა, რომლის სიმაღლე ზღვის დონიდან 1762 მეტრია (5781 ფუტი). მდებარეობს ბრინდაბელას ქედიზე, ავსტრალიის დედაქალაქის ტერიტორიასა და ახალი სამხრეთ უელსის საზღვარზე.

გეოგრაფია
მთის მწვერვალზე მდებარეობს ასტრონომიული საკვლევი ცენტრი , რომელიც ადგილობრივ ღირშესანიშნაობას წარმოადგენს. ჯინინი თავისი შტატის ფარგლებში სიმაღლით მეშვიდე მთაა. მთის ნაწილი მდებარეობს ბიმბერის ნაკრძალსა და ნაჰანის ეროვნულ პარკში, ხოლო მთის სამხრეთ-დასავლეთის კალთების ნაწილი - კოსციუშკოს ეროვნულ პარკში. მასზე ხშირად ადიან ტყის მასივის მოყვარულები კორინის კაშხლიდან, რადგან ლაშქრობა რამდენიმე საათიანია. მთა ახლოსაა ჯინინის ფლატსის ჭაობიან ტერიტორიებთანა და რამსარის ძეგლთან.

ობიექტები
გარდა საკვლევი ობსერვატორიის, მთაზე მდებარეობს კომპანია -ს დანადგარი, რომელიც ქსელის ნაწილია და საჰაერო მოძრაობის კონტროლის სამსახურსა და თვითმფრინავებს შორის კომუნიკაციისთვის გადამცემ-მიმღების ფუნქციას ასრულებს. მთაზე ასევე განთავსებულია ადგილობრივი ტელევიზიის გადასამისამართებელი სადგური (1). მთავარი გადამცემის კოშკი მდებარეობს სამხრეთ განედის 35°31′46.61″ 148°46′21.06″ კოორდინატებზე.

კლიმატი
ჯინინის მთას აქვს სუბპოლარული ოკეანური კლიმატი. გრილი,შეიძლება ითქვას, ზომიერი ზაფხულითა და ცივი, ძლიერ თოვლიანი ზამთრით.
ლუტროსი (კვიპროსი)

ლუტროსი — პატარა სოფელი კვიპროსში, ნიქოზიის რაიონში, რომელიც მდებარეობს ქალაქ კარავოსტასის დასავლეთით. იგი იმყოფება ჩრდილოეთ კვიპროსის კონტროლის ქვეშ.

ლუტროსი თავდაპირველად დასახლებული იყო კვიპროსელი ბერძნებით; მათ, ყველამ დატოვეს სოფელი 1974 წლის თურქეთის შემოჭრის დროს. 1970-იანი წლების ბოლოს სოფელი ხელახლა დაასახლეს ქსეროვუნოსიდან მოსულმა კვიპროსელმა თურქებმა, აგრეთვე თურქეთიდან ჩამოსულმა მცირე რაოდენობის თურქებმა და ტერადან და მანდრიადან იძულებით გადაადგილებულმა კვიპროსელმა თურქებმა.
მშვიდი წყალი

„მშვიდი წყალი“ — 2021 წლის ამერიკული მხატვრული ფილმი, გადაღებული რეჟისორ ტომ მაკკარტის მიერ. თავდაპირველად, მისი პრემიერა შეერთებულ შტატებში 2020 წლის 6 ნოემბერს იყო დაგეგმილი, თუმცა, 2020 წლის ივლისში, განუსაზღვრელი ვადით გადაიდო პანდემიის გამო. ფილმი აშშ-ის კინოთეატრებში 2021 წლის 30 ივლისს გამოვიდა. მთავარ როლს მეტ დეიმონი ასრულებს.

სიუჟეტი
ფილმი ოკლაჰომელ მენავთობე - ბილი ბეიკერზეა, რომელიც იძულებულია მარსელში გაემგზავროს, რათა მკვლელობის გამო ციხეში მჯდომი მისი ქალიშვილი - ელისონი მოინახულოს. ელისონი ირწმუნება, რომ მკვლელობა მას არ ჩაუდენია. ახალ სამყაროში აღმოჩენილი და ენობრივი ბარიერების, კულტურული განსხვავებებისა და რთული სამართლებრივი სისტემის წინაშე მყოფი ბილი, ახალ ცხოვრებას იწყებს საფრანგეთში და ვირჯინიას დახმარებით ქალიშვილის რეაბილიტაციას თავის პირად მისიად ისახავს…

როლებში
მეტ დეიმონი — ბილი ბეიკერი
ებიგეილ ბრესლინი — ელისონ ბეიკერი
კამილა კოტინი — ვირჯინია
ლილუ შოვო — მაია
დიანა დანაგანი — შერონი
მუსა მაასკრი — დიროსა
უილიამ ნადილამი — პატრიკი
ალექსანდრე პიშჩევიჩი

ალექსანდრე სიმონის ძე პიშჩევიჩი (, ; დ. 31 მაისი, 1764, პორეჩიე, სმოლენსკის გუბერნია — გ. 20 მარტი, 1820) — რუსეთის არმიის სერბი სამხედრო მოღვაწე, მწერალი-მემუარისტი.

ბიოგრაფია
ალექსანდრე პიშჩევიჩი დაიბადა 1764 წელს სიმონ სტეფანეს ძე პიშჩევიჩის ოჯახში. 1777 წლის დასაწყისში მამასთან ერთად გაემგზავრა პეტერბურგში, სადაც მიაბარეს კადეტთა კორპუსს სამხედრო განათლების მისაღებად. ალექსანდრეს მამას სურდა რომ მისგან არტილერისტი ან მიწის მზომავი (სამხედრო ტოპოგრაფი) დამდგარიყო. მამის სურვილისდა მიუხედავად ალექსანდრემ სამხედრო სამსახური პეტერბურგის დრაგუნთა პოლკში გაარძელა. სწავლის პერიოდში პეტერბურგში სტუმრად იმყოფებოდა პოლკოვნიკი ბურნაშოვი, რომელიც დაქორწინებული იყო ალექსანდრეს ახლო ნათესავზე. იმ დროს პოლკოვნიკი ბურნაშოვი უკვე გამწესებული იყო საქართველოში რეზიდენტად. მამა, რომელიც უკმაყოფილო იყო ალექსანდრეს მიერ იმედების გაცრუებით, სთხოვა პოლკოვნიკ ბურნაშოვს ალექსანდრეც თან წაეყვანა და მასთან ემსახურა, თუმცა უშედეგოდ.

1783 წლის 19 იანვარს მამა-შვილმა პეტერბურგი დატოვა. 8 აპრილს ყირიმის სახანოს ოკუპაციის დროს ალექსანდრე თავის პოლკთან ერთად გადაადგილდებოდა ყირიმში. 1784 წელს მიიღო უწყება, მისი პოლკოვნიკ ბურნაშოვთან საქართველოში გადაყვანასთან დაკავშირებით. საქართველოსკენ მიმავალ გზაზე გეორგიევსკში გაჩერდა, სადაც პოტიომკინმა, რომელსაც ასევე პოლკოვნიკი ბურნაშოვიც ექვემდებარებოდა აღარ გაგზავნა საქართველოში და მასთან გეორგიევსკში დატოვა. მოგვიანებით პოტიომკინმა ალექსანდრე პიშჩევიჩი თბილისში ერეკლე მეფესთან წერილით გააგზავნა. საქართველოს სამხედრო გზით დუშეთში ჩასულმა ინახულა ბურნაშოვი, რომელმაც უთხრა რომ დიდი ხანი ელოდა მის ჩამოსვლასა და დახმარებას საქართველოს მიწების რუკის შედგენაში. თბილისში ჩასულმა ალექსანდრემ წერილი ერეკლე მეფეს გადასცა. 1784 წლის 13 ოქტომბერს მონაწილეობდა ლეკების წინააღმდეგ შეტაკებაში ქართული-რუსულ შენაერთთან ერთად. მალე, თბილისში მისიის ამოწურვისთანავე საქართველოს სამხედრო გზით დაბრუნდა გეორგიევსკში.

1785 წლის დასაწყისიდან უკვე გეორგიევსკშია. იმავე წელს შეიხი მანსურის მეთაურობით ჩეჩნეთი აჯანყდა რუსეთის წინააღმდეგ.

პორუჩიკობიდან დააწინაურეს პოდპარუჩიკამდე და გაამწესეს ასტრახანის დრაგუნთა პოლკში. 1785 წელს მონაწილეობას ღებულებდა ყაბარდოში მიმდინარე მთიელებთან შეტაკებებში. 1786 წელს ასტრახანის დრაგუნთა პოლკის პიშჩევიჩის ესკადრონი პოტიომკინის დავალებით გადაყვანილ იქნა ეკატერინოდარში. 1786-1787 წლებში მონაწილეობდა ყუბანის მთიელთა წინააღმდეგ შეტაკებებში. 1788 წელს იმყოფებოდა ელისავეტგრადში, საიდანაც დაბრუნდა გეორგიევსკში. 1790-1791 წლებში იბრძოდა ანაპის მისადგომებთან. 1792 წელს ანაპის აღებისთვის მიიღო კაპიტნის ჩინი. პიშჩევიჩი ტოვებს კავკასიის ხაზზე სამსახურს და მიემგზავრება სარატოვში.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1691

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1691, რომელიც ეხება გაეროში მონტენეგროს გაწევრიანებას, მიიღეს კენჭისყრის გარეშე 2006 წლის 22 ივნისს. რეზოლუციაში, ქვეყნის გაწევრიანების შესახებ განაცხადის განხილვის შემდეგ, საბჭომ გენერალურ ასამბლეას მისცა რეკომენდაცია მისი მიღების თაობაზე.

ქვეყანა გაეროში გაწევრიანდა 2006 წლის 28 ივნისს „მონტენეგროს რესპუბლიკის“ სახელით; 2007 წლის ოქტომბერში ახალი კონსტიტუციის მიღების შემდეგ, სახელი შეიცვალა მოკლე ფორმით — „მონტენეგრო“.
მანსურა (კვიპროსი)

მანსურა — მიტოვებული სოფელი გაეროს ბუფერულ ზონაში, კოკინასთან ახლოს, კვიპროსში. 1911 წლამდე სოფელი ექსკლუზიურად თურქი კვიპროსელებით იყო დასახლებული. მიუხედავად იმისა, რომ მეოცე საუკუნის პირველ ათწლეულებში მოსახლეობის რაოდენობა მერყეობდა, იგი სტაბილურად გაიზარდა 1891 წლის 41 მცხოვრებიდან 1960 წლის 147 მცხოვრებამდე, როდესაც თურქი კვიპროსელები მაცხოვრებლების დაახლოებით 86%-ს შეადგენდნენ. კონფლიქტთან დაკავშირებული პირველი გადაადგილება მოხდა 1963 წლის დეკემბერში, როდესაც მანსურას ყველა ბერძენი კვიპროსელი მცხოვრები გაიქცა სოფლიდან. თუმცა, 1964 წლის აგვისტოში, უკვე მანსურას თურქი კვიპროსელები გახდნენ იძულებულნი, დაეტოვებინათ თავიანთი სახლები. იმ თვეში, გენერალ გრივასისა და ბერძენ კვიპროსელთა ეროვნული გვარდიის მხრიდან თავდასხმის შემდეგ, გაეროს სამშვიდობო ძალებმა კვიპროსში სოფლის ევაკუაცია მოახდინეს. სოფლიდან გადაადგილებულ თურქ კვიპროსელთა უმეტესობამ თავი შეაფარა კოკინას/ერენქოის, ლიმნიტისის/იეშილირმაკისა და ლეფკას/ლეფკეს ანკლავებს, სადაც ისინი 1976 წლამდე დარჩნენ. ამის შემდეგ ისინი კუნძულის თურქული კონტროლის ქვეშ მყოფ ნაწილში, ძირითადად კარპასიის/კარპაზის ნახევარკუნძულზე მდებარე იალუსაში/იენიერენქოიში გადაასახლეს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1694

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1694, მიიღეს 2006 წლის 13 ივლისს, ლიბერიასა და დასავლეთ აფრიკაში არსებულ ვითარებაზე ყველა წინა რეზოლუციის (მათ შორის, 1667 (2006) რეზოლუციის) გახსენების შემდეგ, ზრდის ლიბერიაში გაეროს მისიის პოლიციის კომპონენტის რაოდენობას და ამცირებს მის სამხედრო კომპონენტს.

გაეროს წესდების თავის საფუძველზე მიღებულმა რეზოლუციამ პოლიციის კომპონენტი 125 თანამშრომლით გაზარდა, ხოლო სამხედრო კომპონენტი იმავე რაოდენობით შეამცირა. ეს ზომა მიღებულ იქნა მას შემდეგ, რაც გენერალური მდივნის, კოფი ანანის მოხსენებაში გაჟღერდა რეკომენდაცია -ის სტრუქტურაში ცვლილებების შეტანის შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1703

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1703, მიიღეს 2006 წლის 18 აგვისტოს, აღმოსავლეთ ტიმორთან (ტიმორ-ლესტე) დაკავშირებული წინა რეზოლუციების (განსაკუთრებით 1599 (2005), 1677 (2006) და 1690 (2006) რეზოლუციების) დადასტურების შემდეგ, აგრძელებს აღმოსავლეთ ტიმორში გაეროს ოფისის მანდატს 2006 წლის 25 აგვისტომდე.

ეს ტექნიკური რეზოლუცია მიიღეს იმისათვის, რომ მეტი დრო გამოყოფილიყო ახალი სამშვიდობო მისიის შესახებ დისკუსიებისთვის, რომელიც მოგვიანებით ცნობილი გახდა, როგორც გაეროს ინტეგრირებული მისია აღმოსავლეთ ტიმორში და დამტკიცდა რეზოლუციით 1704 (2006).
მარგო (ნიქოზია)

მარგო — დაუსახლებელი სოფელი კვიპროსში, ნიქოზიის რაიონში, რომელიც მდებარეობს პიროგის დასავლეთით. იგი იმყოფება ჩრდილოეთ კვიპროსის დე ფაქტო კონტროლის ქვეშ. დღეს ის დაუსახლებელია, რადგან სოფელი სამხედრო ზონაში მდებარეობს და მისი მონახულება მხოლოდ თურქეთის სამხედროების ნებართვით არის შესაძლებელი. სოფლის მთელი მოსახლეობა შედგებოდა ებრაელი კვიპროსელებისგან, რომლებიც მართავდნენ მარგოს ფერმას.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1705

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1705, მიიღეს 2006 წლის 29 აგვისტოს, უშიშროების საბჭოს თავმჯდომარის წერილის გაცნობის შემდეგ, აგრძელებს რუანდის საერთაშორისო სისხლის სამართლის ტრიბუნალის მოსამართლის, სოლომი ბალუნგი ბოსას უფლებამოსილების ვადას.

ვადის გაგრძელებამ მოსამართლე ბოსას საშუალება მისცა დაესრულებინა „ბუტარეს საქმე“, მისი უფლებამოსილების ვადის ამოწურვის შემდეგაც, რომელიც 2007 წლის 24 ივნისს იწურებოდა.
უკრაინის სსრ-ის ჩემპიონატი ჭადრაკში 1926

უკრაინის (უკრაინის სსრ) მესამე ჩემპიონატი ჭადრაკში ჩატარდა ოდესაში 1926 წლის 22 აპრილიდან 6 მაისამდე.

ტურნირი
წრიული სისტემით გამართულ ჩემპიონატში მონაწილეობა მიიღო 12-მა მოჭადრაკემ უკრაინის ექვსი ქალაქიდან, ასევე მოსკოვიდან და ბალტიდან.

ტურნირში მონაწილეობა არ მიუღია უკრაინის პირველი ორი ჩემპიონატის გამარჯვებულს, ოდესელ იაკობ ვილნერს.

ტურნირზე გამარჯვება, 11 შესაძლებლობიდან 8-8 ქულით, გაიყვეს ყოფილმა ოდესელმა ბორის ვერლინსკიმ და ეკატერინოსლავის (ამჟამად დნიპრო) წარმომადგენელმა მიხაილ მარსკიმ. რესპუბლიკის ჩემპიონის ტიტული უნდა გადაეწყვიტა მატჩს, რომელიც აგვისტოში ხარკოვში იყო დაგეგმილი, თუმცა ინფორმაცია იმის შესახებ, შედგა თუ არა ის, არ მოიპოვება.

ტურნირზე ჩატარებული 66 პარტიიდან 42 დასრულდა რომელიმე მხარის გამარჯვებით (63,6%), ხოლო 24 პარტია ყაიმით დასრულდა.

სატურნირო ცხრილი
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1715

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1715, მიიღეს დახურულ სხდომაზე 2006 წლის 9 ოქტომბერს, გაეროს მერვე გენერალური მდივნის თანამდებობაზე კანდიდატურის წარდგენის საკითხის განხილვის შემდეგ, საბჭომ გენერალურ ასამბლეას გაუწია რეკომენდაცია, რომ ამ პოსტზე დანიშნულიყო სამხრეთკორეელი ბატონი პან გი მუნი, უფლებამოსილების ვადით 2007 წლის 1 იანვრიდან 2011 წლის 31 დეკემბრამდე.

ოთხი დღის შემდეგ, გენერალურმა ასამბლეამ ასევე სიმბოლური კენჭისყრით დაამტკიცა უშიშროების საბჭოს ეს გადაწყვეტილება.