iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
დიმიტრი ნალბანდიანი

დიმიტრი არკადის ძე ნალბანდიანი (; დ. 15 სექტემბერი [ძვ. სტ. 2 სექტემბერი], 1906, თბილისი — გ. 10 ივლისი, 1993, მოსკოვი) — სომეხი ფერმწერი, სსრკ სახალხო მხატვარი (1969), სსრკ სამხატვრო აკადემიის ნამდვილი წევრი (1953). სოციალისტური შრომის გმირი (1976).

1924-1929 წლებში სწავლობდა თბილისის სამხატვრო აკადემიაში. ნამუშევრები: „ს. კიროვის გამოსვლა პარტიის ყრილობაზე“ (1935, მოსკოვი კრემლის მუზეუმი), ა. ისააკიანის (1940, სომხეთის სურათების გალერეა, ერევანი), ი. სტალინის (1945, სსრკ სახელმწიფო პრემია, 1946) პორტრეტები, „ძალაუფლება საბჭოებს — მშვიდობა ხალხს“ (თანაავტორებთან ერთად, 1950, ულიანოვის საოლქო სამხატვრო მუზეუმი, სსრკ სახელმწიფო პრემია, 1951), „ოქტომბრის რევოლუციის წინ“ (1970-1973, კრემლის დიდი სასახლე, მოსკოვი). დაჯილდოებულია შრომის წითელი დროშის ორდენითა და მედლებით.

1992 წელს მხატვარმა თავისი ნამუშევრების კოლექციიდან გარკვეული ნაწილი მოსკოვს გადასცა, რის საფუძველზეც ქალაქის ხელისუფლებამ გამოსცა დადგენილება „სსრკ სახალხო მხატვარ დ. ა. ნალბანდიანის მუზეუმ-სახელოსნოს შექმნის შესახებ“. შემდგომში კოლექცია შეივსო სურათებითა და ფერწერული ეტიუდებით, რომლებიც მხატვრის დამ გადასცა მუზეუმს. ამჟამად ეს მუზეუმი-სახელოსნო სამუზეუმო-საგამოფენო გაერთიანება „მანეჟის“ სტრუქტურულ ერთეულს წარმოადგენს.

დიმიტრი ნალბანდიანის ნამუშევრები ინახება ტრეტიაკოვის გალერეაში, რუსეთის თანამედროვე ისტორიის მუზეუმში, მოსკოვის კრემლის მუზეუმში, სახელმწიფო რუსულ მუზეუმში. ერთ-ერთი ავტოპორტრეტი უფიცის გალერეაშია.

ჯილდოები და აღიარება
1946 — პირველი ხარისხის სტალინური პრემია
1951 — მეორე ხარისხის სტალინური პრემია
1969 — სსრკ-ის სახალხო მხატვარი
1976 — სოციალისტური შრომის გმირი
1976 — ლენინის ორდენი
1982 — ლენინური პრემია
შრომის წითელი დროშის ორდენი
მედალი „1941-1945 წლების დიდ სამამულო ომში მამაცური შრომისათვის“
მიქაელ ნალბანდიანი

მიქაელ ნალბანდიანი (მიხეილ ლაზარეს ძე ნალბადოვი) (დ. 14 ნოემბერი [ძვ. სტ. 2 ნოემბერი], 1829, დონის ნახიჩევანი, ახლანდელი დონის როსტოვის რაიონი — გ. 12 აპრილი [ძვ. სტ. 31 მარტი], 1866, ქ. კამიშინი) — სომეხი მწერალი, ფილოსოფოსი რევოლუციონერ-დემოკრატი, უტოპისტ-სოციალისტი.

1855–1858 წლებში სწავლობდა მოსკოვის უნივერსიტეტის სამედიცინო ფაკულტეტზე. 1858–1860 წლებში თანამშრომლობდა მოსკოვის სომხურ ჟურნალში „ჰიუსისაფაილში“ („ჩრდილოეთის ციალი“). 1860–1862 წლებში იმოგზაურა თურქეთში, ინდოეთში, დასავლეთ ევროპის ქვეყნებში, კონსტანტინოპოლში. სომხურ ჟურნალ „მეღუსთან“ („ფუტკარი“) შექმნა ფარული რევოლუციური საზოგადოება „ახალგაზრდობის პარტია“. ლონდონში დაუახლოვდა ა. გერცენს, ნ. ოგარიოვს, მ. ბაკუნინს დფა სხვებს.

მიქაელ ნალბანდიანი იკვლევდა ფილოსოფიურ, პოლიტეკონომიკურ , ლინგვისტიკის, პედაგოგიურ საკითხებს. ლ. ფოიერბახისა და ნ. ჩერნიშევსკის ანთროპოლოგიური მატერიალიზმის მიმდევარი და საბუნებისმეტყველო მეცნიერებათა მნიშვნელობის დაუღალავი მქადაგებელი იყო.

მიქაელ ნალბანდიანიკრიტიკული რეალიზმისა და ესთეტიკის მამამთავარია სომხურ ლიტერატურაში. იღვწოდა ახალი სალიტერატურო ენის დანერგვისათვის. თარგმნა ა. პუშკინის, მ. ლერმონტოვის, ჰ. ჰაინესა და სხვათა ლექსები.
ვართან აჯემიანი

ვართან მკრტიჩის ძე აჯემიანი (დ. 28 სექტემბერი [ძვ. სტ. 15 სექტემბერი], 1905 — გ. 24 იანვარი, 1977, ერევანი) — სომეხი რეჟისორი, სსრკ სახალხო არტისტი (1965). სოციალისტური შრომის გმირი (1975). მესამე ხარისხის სტალინური პრემიის ლაურეატი (1951).

1927 წელს სასცენო მოღვაწეობა დაიწყო თბილისში. იყო ლენინაკანის თეატრის (1928, ამჟამად ა. მრავიანის სახელობის თეატრი) ერთ-ერთი ორგანიზატორი და სამხატვრო ხელმძღვანელი (1928–1938, 1943–1947), 1939 წლიდან ერევნის გ. სუნდუკიანის სახელობის თეატრის რეჟისორი, 1953 წლიდან — მთავარი რეჟისორი. ამ თეატრში მის მიერ დადგმული სპექტაკლები: შირვანზადეს „პატიოსნებისათვის“ (1939) და „ქაოსი“ (1959), დემირჭიანის „მშობლიური ქვეყანა“ (1940), „ახალგაზრდა გვარდია“ - ფადეევის მიხედვით (1947) და სხვა. 1944 წლიდან ეწევა პედაგოგიურ მოღვაწეობას. დაჯილდოებულია 2 ლენინის ორდენითა და „საპატიო ნიშნის“ ორდენით.
ვაღარშ ვაღარშიანი

ვაღარშ ბოგდანის ძე ვაღარშიანი (; დ. 14 თებერვალი[ძვ. სტ. 2 თებერვალი] , 1894, ქ. შუშა — გ. 6 მაისი, 1959, მოსკოვი) — სომეხი მსახიობი, რეჟისორი, თეატრალური მოღვაწე, დრამატურგი, სსრკ სახალხო არტისტი (1954), სსრკ სახელმწიფო პრემიის ლურეატი (1941, 1952).

დაამთავრა თბილისის კომერციული სასწავლებელი. სასცენო მოღვაწეობა დაიწყო 1915 წლიდან. სხვადასხვა წლებში მუშაობდა თბილისში, ბაქოში, კრასნოდარში, დონის როსტოვში. 1923 წლიდან იყო ერევნის გ. სუნდუკიანის სახელობის დრამატული თეატრის მსახიობი. როლები: სურენი (შირვანზეს „პატიოსნებისათვის“), არბენინი (ლერმონტოვის „მასკარადი“), ხლესტაკოვი (გოგოლის „რევიზორი“), ჰამლეტი (შექსპირის „ჰამლეტი“), ეგორ ბულიჩოვი (მ. გორკის „ეგორ ბულიჩოვი“) და სხვები. ვაღარშ ვაღარშიანმა სომხურ სცენაზე პირველმა შექმნა ვ. ი. ლენინის სახე ვ. პოგოდინის პიესაში „თოფიანი კაცი“. ვაღარშ ვაღარშიანის დადგმებიდან აღსანიშნავია მ. გორკის „ვასა ჟელეზნიოვა“ (1937), „დოსტიგაევი და სხვები“ (1934) და სხვა. 1917 წლიდან იღებდნენ კინოში. დაჯილდოებულია ლენინის ორდენით, შრომის წითელი დროშის ორდენითა და მედლებით.
M (ბონდიანა)

— ჯეიმზ ბონდზე დაწერილი წიგნების და გადაღებული ფილმების გამოგონილი პერსონაჟი.

 არის ბრიტანული საიდუმლო სამსახურის, მი-6-ის, უფროსი. თვითონ სახელი გამოიგონა იენ ფლემინგმა, მან აიღო მისი უდიდებულესობის საიდუმლო სამსახურის უფროსის მენსფორდ სმიტ-კანინგემის სახელის პირველი ასო. ჩნდება ბონდიანის ყველა ფილმში, გარდა ფილმისა ”მხოლოდ თქვენი თვალებისთვის”. -ის ძირითადი მისია საიდუმლო სამსახურის მართვაა, თუმცა იგი ხშირად აძლევს ბონდს ბრძანებებს. მი-6-ის შტაბ-ბინაში (ლონდონი) -ს გააჩნია საკუთარი კაბინეტი, რომლის წინ ზის მისი ასისტენტი - მის მანიპენი. მ-ის სახელი პიროვნება დრო და დრო იცვლება, იგი შეიძლება იყოს როგორც ქალი, ასევე კაცი. -ის სახელები გასადიომლოებულია, თუმცა ამის მიუხედავად წიგნში ” ადამიანი ოქროს პისტოლეტით” ბონდი ასახელებს -ს - სერ მაილზ მესვერი.
მარკა

სიტყვას მარკა ( < შუასაუკუნეების ზემო გერმანული , საზღვარი, სასაზღვრო ოლქი) რამდენიმე მნიშვნელობა აქვს:

მარკა — ქვეყნის ადმინისტრაციული ერთეული;
მარკა — წონის ერთეული;
მარკა — ესპანური ყოველდღიური სპორტული ჟურნალი;
მარკა — საგამომცემლო სახლი «მარკას» ჟურნალი
მარკა — რუსეთის სახელმწიფი ფედერალური უნიტარული ერთეული რუსეთში, რომელიც ავრცელებდა და ბეჭდავდა საფოსტო მარკებს;
მარკა — ფოლადის კლასიფიკაცია მისი ქიმიური შემადგენლობისა და ფიზიკური თვისებების მიხედვით;
მარკა — ფულის ერთეული სხვადასხვა ქვეყნებში;
გერმანული მარკა — გერმანიის ფედერაციული რესპუბლიკის და დასავლეთ ბერლინის ოფიციალური ვალუტა 1948 წლიდან 2001 წლამდე;
აღმოსავლეთ გერმანული მარკა — გერმანიის დემოკრატიული რესპუბლიკის ოფიციალური ვალუტა 1948 წლიდან 1990 წლამდე;
კონვერტირებადი მარკა — ფულის ერთეული ბოსნია და ჰერცეგოვინაში;
ფინური მარკა — ფინეთის ოფიციალური ვალუტა 2001 წლამდე;
რაიხსმარკა — ვაიმარის რესპუბლიკის, მესამე რაიხის და ომისშემდგომი გერმანიის (1924—1948 წლები) ფულის ერთეული;
ოკუპაციური რაიხსმარკა — რაიხის მიერ 1940—1945 წლებში ოკუპირებული ტერიტორიების ფულის ერთეული;
მარკა — ქალაქი სომალიში.

იხილეთ აგრეთვე:
საფოსტო მარკა
სავაჭრო მარკა

მულტიმედია
მსგავსი სტატიები
მარკე (მნიშვნელობები)
მარკი
აფხაზეთის ომი (1998)

აფხაზეთის ომი (1998) — სამხედრო კონფრონტაცია, რომელსაც ადგილი ჰქონდა გალის რაიონში, აფხაზ ჯარისკაცებსა და აჯანყებულ ქართულ არაფორმალურ შეიარაღებულ დაჯგუფებებს შორის („თეთრი ლეგიონი“ და „ტყის ძმები“). კონფლიქტმა 6 დღე გასტანა და ათი ათასობით ეთნიკური ქართველის გამოდევნა მოჰყვა გალის რაიონიდან.

აფხაზების მტკიცებით, 300 ქართველი პარტიზანი შეიჭრა გალის რაიონში და იქაურ მოსახლეობას, უმეტესად ქალებსა და ბავშვებს, ურჩია გასულიყვნენ რეგიონიდან, რადგან დიდი შანსი იყო, რომ ფართომასშტაბიანი ომი დაწყებულიყო.

18 მაისს, ქართულმა პარტიზანულმა დაჯგუფებებმა შეტევა მიიტანეს სოფელ რეპში განლაგბულ აფხაზურ მილიციის საგუშაგოზე. 17 აფხაზი მილიციელი მოკლულ იქნა.

აფხაზური ჯარის გალში შესვლა
20 მაისს, დაახლოებით 1,500 აფხაზი ჯარისკაცი, რუსული წარმოების -55 და -72 ტიპის ტანკებით, 122–მმ–იანი საარტილერიო დანადგარებით შევიდნენ გალის რაიონში. ქართველებმა, რომლებიც მხოლოდ ავტომატებით, ტყვიამფრქვევებითა და ყუმბარმტყორცნებით იყვნენ შეიარაღებულნი, პოზიციური ბრძოლები გაუმართეს აფხაზებს. მნიშვნელოვანი შეტაკებები მოხდა ხუმუშკურში, სიდაში, საბერიოსა და ზემო ბარღებში.

26 მაისს, აფხაზურმა ფორმირებებმა მთელი გალის რაიონი თავიანთ კონტროლს დაუქვემდებარა. 25 მაისს, გაგრაში საზავო მოლაპარაკებები გაიმართა ქართულ და აფხაზურ მხარეებს შორის. მოლაპარაკებებისას გადაწყდა, რომ 26 მაისის, დილის 6 საათიდან, გალის რაიონში ცეცხლი შეწყდებოდა, და ქართული და აფხაზური საჯარისო ფორმირებები ტერიტორიას დატოვებდნენ. მოლაპარაკებაზე ასევე გადაწყდა ის საკითხი, რომ გალის რაიონში განთავსდებოდნენ გაეროს დამკვირებლები.

დანაკარგები
საქართველოს პროკურატურის მტკიცებით, შეიარაღებული დაპირისპირებებს შედეგად 6 ქართველი დაიკარგა, 35 მშვიდობიანი მოსახლე და 17 ჯარისკაცი დაიღუპა, 24 დაიჭრა და 56 ტყვედ ჩავარდა. ამის გარდა, 1,695 ქართული სახლი განადგურებულ იქნა. ხოლო აფხაზების მხარეს, 300 ჯარისკაცი დაიღუპა და რამდენიმე ათეული დაიჭრა.
თეთრი ლეგიონი

თეთრი ლეგიონი — არაფორმალური შეიარაღებული დაჯგუფება, შედგებოდა ეთნიკური ქართველი მებრძოლებისგან, რომლებიც აფხაზეთში დარჩნენ საქართველოს რეგულარული არმიის აფხაზეთის ომში (1992-93) დამარცხების შემდეგ.

ეს დაჯგუფება „ტყის ძმებთან“ ერთად, რომელიც ასევე არაფორმალური შეიარაღებული დაჯგუფება იყო აფხაზეთის ტერიტორიაზე, განაგრძობდნენ პარტიზანულ ბრძოლას აფხაზეთის ჯარებთან ცეცხლგამყოფი ზოლის გასწვრივ 1990-იან წლებში. „თეთრ ლეგიონს“ მეთაურობდა ზურაბ სამუშია.
არტემ მიქოიანი

არტემ ივანეს ძე მიქოიანი (დ. 5 აგვისტო [ ძვ. სტ. 23 ივლისი], 1905, სოფ, სანინი, ამჟამად ქ. ალავერდის შემადგენლობაში, სომხეთი — გ. 9 დეკემბერი, 1970, მოსკოვი, რუსეთი) — საბჭოთა ავიაკონსტრუქტორი, საკონსტრუქტორო ბიუროს გენერალური კონსტრუქტორი, სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1968), საინჟინრო-ტექნიკური სამსახურის გენერალ-პოლკოვნიკი, ორგზის სოციალისტური შრომის გმირი (1956, 1957). სკკპ წევრი 1925 წლიდან. წარმოშობით სომეხი.

1936 წელს დაამთავრა ნ. ჟუროვსკის სახელობის სამხედრო-საჰაერო საინჟინრო აკადემია. 1940 წლიდან იყო თვითმფრინავთმშენებლობის საცდელ-საკონსტრუქტორო ბიუროს მთავარი კონსტრუქტორი. 1940 წელს მიხეილ გურევიჩთან ერთად შექმნა ავიაგამანადგურებელი მიგ-1, რომელიც მოდიფიცირების შემდეგ (მიგ-3) გამოიყენეს მეორე მსოფლიო ომში (1941–1945). მიქოიანი სსრკ რეაქტიული ავიაციის შექმნის ერთ-ერთი პიონერია, ავტორია რამდენიმე ზებგერითი რეაქტიული ავიაგამანადგურებლისა. არტემ მიქოიანის კონსტრუქციის რეაქტიული თვითმფრინავით ე-266 დაამყარეს რამდენიმე მსოფლიო რეკორდი. სსრკ - მოწვევათა უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი. სსრკ სახელმწიფო პრემია (1941, 1947, 1948, 1949, 1952, 1953). დაჯილდოებულია 6 ლენინის ორდენით, 4 სხვა ორდენითა და მედლებით.
ფორორაციდისებრნი

ფორორაციდისებრნი — ნამარხი, მორბენალი, უტროპო ფრინველებისა ოჯახი, რომლებიც კაინოზოურ ერაში (დაახლ. 62-2 მლნ. წლის წინ) სამხრეთ ამერიკის მოწინავე მტაცებელ არსებებს წარმოადგენდნენ. ნაშთები ცნობილია სამხრეთი და ჩრდილოეთი ამერიკის შუა პალეოცენური და გვიან პლიოცენური ნალექებიდან. სიმაღლეში აღწევდნენ 1-3 მეტრს. ფორორაციდისებრთა თანამედროვე შთამომავლებად მიიჩნეულია 0,8 მეტრი სიმაღლის სერიემები. - ოჯახის ერთ-ერთი ყველაზე მასიური სახეობა ცნობილია ჩრდილო ამერიკის (ტეხასი, ფლორიდა) ნალექებიდან. ნაშთის აღმოჩენა მიუთითებს სამხრეთ ამერიკის ამ მტაცებლების ჩრდილოეთ კონტინენტზე გადასვლაზე დიდი ამერიკული მიგრაციის პერიოდში. თავდაპირველად მეცნიერები ვარაუდობდნენ, რომ გადაშენდა ჩრდილო ამერიკაში ადამიანების გამოჩენის პერიოდში, თუმცა თანამედროვე დათარიღება ირწმუნება, რომ ამ სახეობამ ჯერ კიდევ 1,8, მლნ. წლის წინ შეწყვიტა არსებობა.

პატაგონიაში 2006 წელს აღმოჩენილი სახეობის, –ის (შუა მიოცენური ნალექები. დაახლოებით 15 მლნ. წლის წინ) თავის ქალა დღემდე ნაპოვნ ფრინველთა ქალათაგან ყველაზე მასიურია. აღმოჩენილი იქნა 71 სმ. თითქმის დაუზიანებელი ფრინველის თავის ქალა 46 სმ სიგრძის ნისკარტით, რომელიც ფორმით წააგავდა თანამედროვე არწივის ნისკარტს. სავარაუდოდ ამ სახეობას ადვილად შეეძლო ძაღლის ოდენა ნადავლის გადაყლაპვა. აღსანიშნავია ისიც, რომ იმ დრომდე აღმოჩენილ სახეობებს სიმაღლეში მაქისმუმ 2-3 მეტრამდე უნდა მიეღწიათ, პატაგონიის ეგზემპლარი კი 3 მ სიმაღლის იყო. მეცნიერები ფიქრობენ, რომ ფორორაციდისებრნი დიდი მასის მიუხედავად საკმაოდ სწრაფად დარბოდნენ და შეეძლოთ 48 კმ/სთ სიჩქარის განვითარებაც კი.

ფორორაციდისებრნი ცნობილნი არიან „ტერორის ფრინველების“ სახელით, რადგანაც ისინი წარმოადგენდნენ სამხრეთ ამერიკის იმ დროისათვის ყველაზე საშიშ მტაცებლებს (ხმალკბილა კატების გამოჩენამდე, რაც დაახლ. 2,5 მილ. წლის წინ მოხდა). ფორორაციდისებრთა პატარა და ზოგიერთი მასიური სახეობა სწრაფად მრბენი ფრინველები უნდა ყოფილიყვნენ.
არარატის პროვინცია

არარატი — სომხეთის პროვინიცია (მარზი). დედაქალაქი არტაშატი. მას სახელი არარატის მთის მიხედვით ეწოდა. პროვინციას დასავლეთით თურქეთი, ხოლო სამხრეთით აზერბაიჯანის ნახჭევანის ავტონომიური რესპუბლიკა ესაზღვრება. მასში შედის ნახჭევანის კარკის ანკლავი, რომელიც სომხეთის კონტროლის ქვეშაა 1992 წელს ყარაბაღის ომის დროს დაკავების შემდეგ.

რეგიონში მდებარეობს სომხეთის ორი ყოფილი დედაქალაქი (არტაშატი (არტახატა) და დვინი), ასევე ხორ-ვირაპის მონასტერი, რომელიც სომხეთის საზღვრებში მდებარე უახლოესი ადგილია არატატის მთასთან და სადაც 13 წელი იყო დატყვევებული გრიგოლ განმანათლებელი.

არარატს ესაზღვრება შემდეგი მარზები:

არმავირი - ჩრდილო-დასავლეთით
კოტაიქი - ჩრდილოეთით
გეღარქუნიქი - აღმოსავლეთით
ვაიოცძორი - სამხრეთ-აღმოსავლეთით

არარატი ასევე ესაზღვრება ერევანს (სამხრეთიდან), არმავირთან და კოტაიქთან ერთად.
შენ მხოლოდ ორჯერ ცოცხლობ

შენ მხოლოდ ორჯერ ცოცხლობ (1967) — მეხუთე ფილმი ჯეიმზ ბონდის შესახებ. ფილმი გადაღებულია იენ ფლემინგის რომანების გზის ავლით, იგი მხოლოდ ნაწილობრივ ეფუძნება 1964 წლის რომანს.

ამ სერიაში, ბონდი გაგზავნილია იაპონიაში, მას შემდეგ რაც ამერიკული და რუსული ხომალდები იკარგება კოსმოსურ ორბიტაზე. ორივე ერი ერთმანეთს ემუქრება და აბრალებს ცივი ომის რეჟიმის დამყარების მცდელობას. ბონდი პირისპირ შეხვდება ტერორისტული ორგანიზაციის სპექტრი ხელმძღვანელ ერნსტ სტავრო ბლოფელდს, რომლის სახეც მანამდე ეკრანზე არასოდეს ჩანდა. აღმოჩნდება, რომ სპექტრი ცდილობს ორ რესპუბლიკას შორის გაუგებრობის ჩამოგდებას.

მუსიკა
მისი აღმატებულების საიდუმლო სამსახურში

მისი აღმატებულების საიდუმლო სამსახურში (, 1969) — მეექვსე ფილმი ჯეიმზ ბონდის შესახებ. ფილმი გადაღებულია იენ ფლემინგის 1963 წლის რომანის მიხედვით.

ბონდის თავგადასავლების მეექვსე ფილმი ყველა ფილმისგან გამოირჩევა იმით, რომ ჯორჯ ლეზენბი, ბონდის როლის შემსრულებელი, წარუმატებელ 007-ად ჩათვალეს და ეს მისი მონაწილეობით ბონდიანის ერთადერთი ნაწილია.

სიუჟეტის მიხედვით, ბონდი კვლავ მიჰყვება ორგანიზაცია ბლობელდის ხელმძღვანელის, ბლოფელდის კვალს და თავს ამოჰყოფს პორტუგალიაში, სადაც მას შეუყვარდება ტერეზა დე ვესეზნო. ეს უკანასკნელი, ყველაფერთან ერთად, არის ცნობილი ბოროტმოქმედის, მარკ-ენგ დრაკოს ქალიშვილი. ბონდს იჭერენ დრაკოს დაცვის წევრები. მაგრამ დრაკო ბონდს სთავაზობს ასეთ გზას - ბონდი უნდა დაქორწინდეს ტერეზაზე, სანაცვლოდ კი იგი მიიღებს ინფორმაციას ბლოფელდზე. ტერეზა შეიტყობს მამის გეგმების შესახებ და მამას მოსთხოვს ყველა საიდუმლოს განხილვას, უპირობოდ. მიღებული ინფორმაციით ბონდი მოიძიებს ალპებში დამალულ საიდუმლო ლაბორატორიას, რომელიც კერძო კლინიკის სახეს ატარებს. იქ ბლოფელდი მუშაობს ვირუსის შექმნაზე, რომელიც მთელ კაცობრიობას გაანადგურებს. ბონდი ამ ლაბორატორიაში გენეალოგისტის სახით შეაღწევს, იმ მიზეზით, რომ მან უნდა დაამტკიცოს ბლოფელდის საგრაფო წარმოშობა. მი6-დან ცნობილი ხდება, რომ პრემიერ-მინისტრმა გადაწყვიტა, გამოსასყიდი გადასცეს ბლოფელდს, იმის მაგივრად რომ გაანადგუროს იგი. მაშინ ბონდი ანადგურებს ბლოფელდის ლაბორატორიას. ბლოფელდი კვლავ გარბის.

ფილმის დასასრულს ტერეზა და ჯეიმზი ქორწინდებიან. ბლოფელდი და მისი თანაშემწე გზად ავტომანქანით მისდევენ ახლადდაქორწინებულებს, ესვრიან და კლავენ ტერეზას.

ეს არის ბონდიანის ერთადერთი ფილმი, რომლის რეჟისორიც პიტერ ჰანტია - იგი მანამდე ყველა ფილმის მონტაჟზე მუშაობდა. მიუხედავად იმისა, რომ ფილმი არ იყო ისეთი გავლენიანი, როგორც ყველა წინა სერია, მსოფლიო მასშტაბით მან შემქმნელებს მოუტანა 87 მილიონი დოლარი და საკმაოდ პოზიტიური შეფასებები.

მუსიკა
ალმასები სამუდამოდ

ალმასები სამუდამოდ (1971) — მეშვიდე ფილმი ჯეიმზ ბონდის შესახებ. ფილმი გადაღებულია იენ ფლემინგის 1956 წლის რომანის მიხედვით.

ამ სერიაში ჯეიმზ ბონდი კვლავ ეძებს ერნსტ სტავრო ბლოფელდს, ამჯერად - მეუღლის მოკვლის გამო შურის საძიებლად. იგი პოულობს ბლოფელდის ლაბორატორიას, თავად ბლოფელდს კი აგდებს ადუღებულ სითხეში. მაგრამ აღმოჩნდება, რომ ეს ერნსტის ორეულია.

მ აძლევს ბონდს დავალებას, გამოიძიოს სამხრეთ აფრიკიდან გატაცებული ალმასების საქმე. ამ გამოძიებისას ბონდი მოხვდება ამსტერდამში, სადაც გაიცნობს ვინმე ტიფანი კეისს. აშშ-ში გამგზავრებულ წყვილს ეხმარება ფელიქს ლეითერი. ბონდი აღმოაჩენს, რომ ალმასების საქმის უკან კვლავ ბლოფელდი იმალება, რომელიც მათი მეშვეობით აპირებს კოსმიური ლაზერის სიმძლავრის მომატებას, რათა გაანადგუროს ყველა ატომური რაკეტა და წყალქვეშა ნავი. ბლოფელდი თითქმის კუთხეშია მიმწყვდეული, მაგრამ კვლავ შესძლებს გაქცევას.

მუსიკა
აჰასფერის სინდრომი

აჰასფერის სინდრომი (იგივე აღასფერის სინდრომი) — ახასიათებს ტოქსიკომანიასა და ნარკომანიას. სინდრომი არ წარმოადგენს ორგანოპათოლოგიას და მასში თავმოყრილია მენტალური აშლილობის ნიშნები: პაციენტი გამუდმებით მიმართავს სხვადასხვა სამედიცინო დაწესებულებას, დადის საავადმყოფოდან საავადმყოფოში, ექიმიდან ექიმთან, თხზავს ანამნეზის დრამატულ სურათებს, ხშირად მიმართავს თვითდაზიანებას, ოღონდაც დაარწმუნოს მკურნალი მისი ჰოსპიტალიზაციის აუცილებლობაში და დაიკაყოფილოს ამა თუ იმ მედიკამენტის მიღების მოთხოვნილება, თუნდაც ქირურგიული ოპერაცია გაუკეთონ.

სინდრომის ეპონიმია აჰასფერი , შუასაუკუნეების ქრისტიანული ლეგენდის პერსონაჟი. ლეგენდა მოგვითხრობს აჰასფერზე, რომელსაც ღმერთმა მიუსაჯა მარადიული ლტოლვილობა, რადგან მან არ მისცა იესო ქრისტეს დასვენების საშუალება ჯვარცმის წინ.

აჰასფერის სინდრომი , პირველად 1951 წელს ექიმმა პოლ უინგეიტმა აღწერა.

აჰასფერის სინდრომის სხვა ვარიანტებია ბარონ მიუნჰაუზენის სინდრომი და მიუნჰაუზენის რეაქცია.
სტენდალის სინდრომი

სტენდალის სინდრომი (ასევე ფლორენციის სინდრომი) — ფსიქოსომატური აშლილობა, რომლისთვისაც დამახასიათებელია გულისცემის აჩქარება, თავბრუსხვევა და ჰალუცინაცია, იშვიათად გულის წასვლითაც, როდესაც ადამიანი ხელოვნების ზემოქმედების არეში ხვდება ან ადგილას, სადაც ხელოვნების ნიმუშების დიდი რაოდენობაა თავმოყრილი. სინდრომს სახელი დაერქვა ს. ფრანგი მწერლის, სტენდალის პატივსაცემად, რომელმაც წიგნში "ნეაპოლი და ფლორენცია: მოგზაურობა მილანიდან რეჯიოში" აღწერა საკუთარი მდგომარეობა 1817 წელს ფლორენციაში ყოფნისას.

მიუხედავად ამგვარი სახის შეტევების მრავალჯერადი აღწერისა იმ ხალხის მიერ, რომლებიც ფლორენციის უფიცის გალერეას სტუმრობდნენ, სინდრომი მხოლოდ 1979 წელს განსაზღვრა იტალიელმა ფსიქიატრმა გრაციელა მაგერინიმ, რომელმაც ფლორენციის ტურისტებს შორის 100-ზე მეტი მსგავსი შემთხვევა შეისწავლა. ხოლო ამგვარი დიაგნოზი პირველად 1982 წელს დასვეს.

ამ ტერმინს ასევე ხშირად იყენებენ რომანტიზმის პერიოდის მუსიკის მსმენელთა რეაქციის აღწერისას.
უმნიშვნელო ნუგეში

უმნიშვნელო ნუგეში (2008) — 22-ე ფილმი ჯეიმზ ბონდის შესახებ. ფილმი გადაღებულია იენ ფლემინგის ამავე სახელწოდების რომანის მიხედვით. მისი რეჟისორია მარკ ფორსტერი. ამ ფილმში ბონდი ებრძვის დომინიკ გრინს (მატიე ამალრიკი), ორგანიზაცია კვანტუმის წევრს, რომელიც ცდილობს ბოლივიაში დიდი ტერიტორიის მითვისებას და მისი წყლით მომარაგების კონტროლს. პარალელურად, ბონდი ცდილობს, შური იძიოს ვესპერ ლინდის მკვლელობის გამო. ამასთან, მას უჩნდება სიმპატია კამილა მონტესის (ოლგა კურილენკო) მიმართ. გადამწყვეტ მომენტში ჯეიმზი მთელ ძალ-ღონეს იყენებს, რათა გადაარჩინოს ეს უკანასკნელი ხანძრისგან - ამით იგი თითქოს ანაზღაურებს იმ ფაქტს, რომ წინა ოპერაციის შესრულებისას დაკარგა ვესპერი.

ფილმი გამოვიდა 2008 წლის 29 ოქტომბერს და ერთმანეთისგან განსხვავებული შეფასებები მიიღო. ბევრი თვლის, რომ კრეიგის მონაწილეობით გადაღებული ეს სერია არ არის ისეთი შთამბეჭდავი, როგორც წინა, კაზინო როიალი. თუმცა, შემქმნელები დაინტერესებულებს არწმუნებენ იმაში, რომ ეს ჯერ კიდევ ბონდის თავგადასავლების დასაწყისია და მათი მიზანია, აჩვენონ მისი ჩამოყალიბება, თითქოს ახალი დაბადება.

მუსიკა
ვან გოგის სინდრომი

ვან გოგის სინდრომი — ფსიქიკური აშლილობა, რომლის დროს ადამიანი მიმართავს თვითდაზიანებას – სხეულის ნაწილის მოკვეთას, ჭრილობის მიყენებას ან კატეგორიულად მოითხოვს ჩაუტარონ ქირურგიული ოპერაცია. ეს სინდრომი ვლინდება ისეთი პათოლოგიების დროს, როგორიცაა შიზოფრენია, ჰიპოქონდრიული მანია, ჰალუცინაცია, იმპულსური გამოვლიებები. გამომწვევი მიზეზები მრავალგვარია, ერთ-ერთი მიზეზი შიძლება იყოს ინტოქსიკაცია.

სინდრომი პირველად აღწერა ფსიქიატრმა აბრამმა 1966 წ. და მისი ეპონიმია ჰოლანდიელი ფერმწერი,
ვინსენტ ვან გოგი (30 მარტი, 1853 - 29 ივლისი, 1890), რომელმაც ფსიქიკური აშლილობის დროს (23 დეკემბერი, 1888 წ.) თვითდაზიანება მიიყენა და ყური მოიჭრა. სავარაუდო მიზეზი იყო ფუტკარა ყვავილით ინტოქსიკაცია.
უფიცი

გალერეა უფიცი (, სიტყვასიტყივთ — „კანცელარიის გალერეა“) — სასახლე ფლორენციაში, აგებული 1560-1581 წლებში და ამჟამად ევროპული სახვითი ხელოვნების ერთ-ერთი უმსხვილესი და უმნიშვნელოვანესი მუზეუმია.

ისტორია
უფიცის ისტორია იწყება 1559 წელს, როდესაც ფლორენციის მმართველმა კოზიმო მედიჩიმ ქალაქის ყველა ადმინისტრაციული სამსახურის გაერთიანება ერთ ვრცელ სასახლეში ჩაიფიქრა. პროექტის რეალიზაციისთვის მოიწვიეს ხელოვანი ჯორჯო ვაზარი, რომელმაც მუშაობა 1560 წელს დაიწყო. თუმცა 1574 წელს ვაზარი გარდაიცვალა და სამუშაო მისმა მოსწავლემ ბერნარდო ბუონტალენტიმ დაასრულა. 1575 წელს უფიცის შენობაში დაიწყო მუზეუმის ჩამოყალიბება. მისი საფუძველი მედიჩის საოჯახო კოლექცია გახდა.

კოლექცია
მუზეუმის კოლექცია იზრდებოდა მედიჩის დინასტიის დაცემის შემდეგაც. ამჟამად ის მოიცავს ისეთ იტალიელ ხელოვანთ შედევრებს, როგორებიცაა ჯოტო, ბოტიჩელი, ლეონარდო და ვინჩი, რაფაელი, ჯორჯონე, ტიციანი, უჩელო, ფილიპო ლიპი, ჩიმაბუე, პიერო დელა ფრანჩესკა და სხვანი. აქვეა ანტიკური, ფრანგული, ესპანური, გერმანული, ჰოლანდიური და ფლამადრიული ხელოვნების ნიმუშებიც.
ნეიროცირკულარული დისტონია

ნეირო-ცირკულატორული დისტონია — სიხლძაღვების ტონუსის მოშლა. იგი მრავალმა მიზეზმა შეიძლება განაპირობოს და ნებისმიერ ასაკში გვხვდება. მაგალითად, მოზარდებში მოკლე დროში სწრაფი ფიზიკური განვითარების დროს, როდესაც ორგანიზმის ნეირო-ენდოკრინული რეგულაციის განვითარება ჩამორჩება ფიზიკურ ზრდას. ეს ფუნქციური აშლილობაა და მისი გამომწვევი შეიძლება იყოს: ფიზიკური ან ემოციური გადაღლა, უძილობა ან გამოუძინებლობა, გამოფიტვა, მოუწესრიგებელი კვების რეჟიმი ან ცხოვრების სტილი (ზედმეტად აქტიური ან ძალიან პასიური). უფროს ასაკში უფრო ხშირად გამოვლინდება ხელმძღვანელ ან საპასუხისმგებლო თანამდებობაზე მომუშავე პირებს შორის (მენეჯერის სინდრომი). ასევე, მიზეზი შეიძლება იყოს ასთენია, მწვავე ან ქრონიკული ინფექციური დაავადებები.

კლინიკური სურათი
ნევროზის მსგავსი მდგომარეობა (სისუსტე, დაღლილობა ძილის მოშლა, უხასიათობა). ნეირო-ცირკულატორული დისტონიის დროს გულ-სისხლძარღვთა სისტემის ფუნქციის მოშლის სამი ტიპი შეიძლება გამოვლინდეს:
კარდიალური
ჰიპოტენზიური (დაბალი წნევით)
ჰიპერტენზიული (მაღალი წნევით)
С-60

-60 — საბჭოთა 57 მმ კალიბრიანი ბუქსირებადი საზენიტო ქვემეხი. აღნიშნული ქვემეხი შემუშავდა 1940-იანი წლების შუა პერიოდში. იარაღს აგრეთვე იყენებდა ვარშავის ხელშეკრულების, ახლო აღმოსავლეთის და სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიის ქვეყნებიც.

შექმნის ისტორია
57მმ საზენიტო ქვემეხზე მუშაობა დაიწყო ვასილი გრაბინის საკონსტრუქტურო ბიუროში, ლევ ლოკტევის ხელმძღვანელობით 1944 წელს მიხეილ ლოგინოვის თეორიულ საფუძვლებზე, -60 -ის პირველი გამოცდა მოხდა 1946 წლის ბოლოს დონგუზის პოლიგონზე. აღმოჩენილი ხარვეზები გამოსწორდა და 1950 წლის იანვარში მიღებული იქნა საბჭოთა კავშირის შეიარაღებაზე 57მმ ავტომატური საზენიტო ქვემეხი -60-ს სახელით. ამავე წელს დაიწყო მისი სერიული წარმოება.

-60 გახდა პირველი საბჭოთა სახმელეთო დისტანციური დამიზნების ქვემეხი. -60 იყო ბუქსირებადი საზენიტო ქვემეხი, რომელიც მაგრდებოდა ოთხსაბურავიან სადგამზე, რაც საშუალებას იძლეოდა მისი გადატანა განხორციელებულიყო სატვირთო მანქანით. იარაღის საბრძოლო მდგომარეობაში მოყვანას სულ რაღაც 1 წუთი სჭირდება, ხოლო უკან საწყის მდგომარეობაში დაბრუნებას 2 წუთი.

მოდიფიკაციები
-725- -60-ს სამხედრო-საზღვაო ვერსია მიღებული 1958 წელს.
-72- სრულად ავტომატიზირებული სამხედრო-საზღვაო ვერსია.
-57-2- -60-ს თვითმავალი ვერსია 2 ცალი 57 მმ-იანი -60ის ქვემეხით.
-80- -57-2-ის ჩინური ვერსია.

ტექნიკური მახასიათებლები
კალიბრი - 57მმ
მომსახურე პერსონალი - 8 კაცი
წონა საბრძოლო მდგომარეობაში - 4.8 ტ
ჭურვის საწყისი სიჩქარე - 1000 მ/წ
საცეცხლე ზონა სიშორის მიხედვით - 6000 მ
საცეცხლე ზონა სიმაღლის მიხედვით - 4000 მ
საჰაერო მიზნის მაქსიმალური სიჩქარე - 450 მ/წ
სროლის ტემპი - 120 გასროლა/წთ

ომებში მონაწილეობა
-60-ს გამოყენება

ავღანეთის ომი
ექვსდღიანი ომი
ინდო-ჩინეთის მეორე ომი,
ირან-ერაყის ომი,
სპარსეთის ყურის ომი
ჩეჩნეთის პირველი ომი
რუსეთ-საქართველოს ომი