iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ტაგანროგის მიქაელ მთავარანგელოზის ეკლესია

ტაგანროგის მიქაელ მთავარანგელოზის ეკლესია — მართლმადიდებლური ეკლესია ქალაქ ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. ეკლესია აგებულია 1878 წელს. დაიხურა 1923 წელს.

ისტორია
ტაგანროგში ძველი სამების ეკლესიის ადგილზე 100 წელზე მეტი არსებობდა მეომრების მფარველი მიქაელ მთავარანგელოზის სახელობის ეკლესია. მას შემდეგ, რაც ძველი ეკლესია გამოუსადეგარი გახდა, მამასახლის ათანასე ბელოვის წინადადებით გადაყდა ახალი ეკლესია აეშენებინათ ბაზრის მოედანზე რკინიგზის სადგურთან, რადგან ამ რაიონში არ იყო არცერთი ეკლესია და აგური გამოიყენეს ტაგანროგის რძის ქარხნის ასაშენებლად.
მოსტოვოის იოანე ღვთისმეტყველის ეკლესია

მოსტოვოის იოანე ღვთისმეტყველის ეკლესია — მართლმადიდებლური ეკლესია უსტ-დონეცკის რაიონის ხუტორ მოსტოვოიში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ვოლგოდონის ეპარქიას. ეკლესია აგებულია 1915 წელს.

ისტორია
1912 წლის 15 აპრილს ხუტორ მოსტოვოიში აკურთხეს ადგილი იოანე ღვთისმეტყველის ეკლესიის მშენებლობისათვის. სტანიცის კაზაკებმა ეკლესიის შენებლობისათვის შეაგროვეს 40 500 რუბლი. 1914 წელს ეკლესიის შენობაზე საზეიმოდ აღმართეს ჯვრები. ომდევნო წლის 9 ოქტომბერს ეკლესია აკურთხეს. შიდა სამუშაოები გაგრძელდა რამდენიმე ათწლეული და დასრულდა 1946 წელს.

1930 წელს სოფლის საბჭომ გადაწყვიტა ეკლესიის დახურვა, რაც წააწყდა ადგილობრივი მოსახლეობის მტრულ დამოკიდებულებას. მიუხედავად იმისა, რომ ხელისუფლებამ შეძლო ეკლესიის დახურვა, მალევე კვლავ გაიხსნა იგი. 1938 წელს ეკლესიის მღვდელი ნიკოლოზ პოპოვო ნკვდ-მ დააპატიმრა და მიუსაჯა დახვრეტა ქონების კონფისკაციით. მეორე მსოფლიო ომისა და გერმანელთა ოკუპაციის პერიოდში ეკლესია აგრძელებდა ფუნქციონირებას.

ომის დასრულების შემდეგ ომის მონაწილემ და მხატვარმა ივანე ლაგუტინმა დაიწყო კედლების მოხატვა, რომელიც 1947 წელს დაასრულა.

1963 წელს ნიკიტა ხრუშჩოვის ანტირელიგიური კამპანიის დროს ეკლესია დახურეს, სამრეკლო დაანგრიეს, კანკელი დაამსხვრიეს და დაწვეს. მიუხედავად ამისა ადგლობრივმა მოსახლეობამ სახლებში შეინახა რელიქვიები. ეკლესიის შენობა ხორბლის საცავად გადააკეთეს, ხოლო მოგვიანებით ქიმიკატების საწყობად. ხანძრის შემდეგ ეკლესია მიატოვეს.

1970 წელს მოსტოვოისა და ადგილობრივი დასახლებების მოსახლეობამ წერილი გაუგზავნეს მწერალ მიხეილ შოლოხოვს, რომელშიც მწერალს სთხოვდნენ დახმარებოდა მრევლს ეკლესიის გახსნაში. თუმცა შოლოხოვი უძლური აღმოჩნდა.

2000-იან წლებში დაიწყო ეკლესიის აღდგენა. გამოცვალეს სახურავი, აღადგინეს სამრეკლო, მიმდინარეობდა ინტერიერის რემონტი. 2013 წელს ეკლესია მორწმუნეებისთვის გაიხსნა.
ბოემონდ II

ბოემონდ ანტიოქელი (; 1107/8-1130) — ტარანტოს მთავარი 1111-1128 წლებში და ანტიოქიის მთავარი 1111/1119-1130 წლებში. იგი იყო ბოემონდ -ის ვაჟი, რომელმაც 1108 წელს, დოველის ხელშეკრულებით ბიზანტიის ვასალობა იკისრა. სამი წლის შემდეგ ბოემონდი ავიდა ტარანტოს ტახტზე, მაგრამ დედამისის მეურვეობით. ანტიოქიას კი სათავეში 1112 წლამდე რეგენტი, მამამისის ძმისწული ტანკრედ გალილეელი ჩაუდგა, ხოლო ტანკრედის შემდეგ მისი ბიძაშვილი როჯერ სალერნოელი (1112-1119). სარმადის ბრძოლაში როჯერის გარდაცვალების შემდეგ ბოემონდის სრულწლოვანებამდე ანტიოქიის რეგენტი ბალდუინ იერუსალიმელი გახდა.

ბოემონდი ანტიოქიაში 1126 წელს ჩავიდა. მან დაიწყო წარმატებული სამხედრო კამპანია მიმდებარე მუსლიმ მმართველებთან, მაგრამ ჟოსლენ -თან მისმა დაპირისპირებამ საშუალება მისცა იმად ად-დინ ზენგის, რომ დაეცვა ალეპო და მოსული. ამავდროულად, 1128 წელს როჯერ -მ დაიპყრო ტარანტოს სამთავრო. იგი დაიღუპა დანიშმენდიდების — ღაზი გიუმიუშტეკინის წინააღმდეგ ბრძოლისას 1130 წელს, კილიკიის სამთავროს სამხედრო კამპანიის დროს. მისი თავი აბასიდ ხალიფას გაუგზავნეს.
დათა ხიზამბარელი

დათა ხიზამბარელი (დ. 1849, ნოსტე, კასპი — გ. 1874, იქვე) — უძლეველი ქართველი ფალავანი. გამოირჩეოდა დიდი ფიზიკური ძალით, შეუპოვრობით, იშვიათი ოსტატობით. ხელობით მეტივე იყო. ჯმუხი, ცოტათი მოხრილი და დათვურად ნაკვეთი. მისი თანამედროვე მწერალი და პუბლიცისტი ანტონ ფურცელაძე წერდა: „მე ამ დღეობაში ვნახე ერთი თვრამეტი-ცხრამეტი წლის მოჭიდავე. არ შეგიძლიან წარმოიდგინოთ მისი სისხარტე ჭიდაობაში. რამდენნაირი ხერხი და ოსტატობა აქვს გამზადებული თავისი მოწინაღმდეგების წასაქცევად. ვისაც ხიზამბარელის ჭიდაობა უნახავს, ადვილად შეუძლია წარმოიდგინოს, სადამდის განვითარებულა ჩვენში ჭიდაობა“ (გაზეთი „დროება“, 1867 წელი). მოგვიანებით, 1888 წელს, გაზეთი „ივერია“ ასე ახასიათებდა ხიზამბარელს: „საქართველოში ბევრი გამოჩენილი ფალავანი ყოფილა, მაგრამ ხიზამბარელივით კი სახელი არავის გაუთქვამს. თითქმის სახალხო გმირად გადაიქცა. ტანზე, სადაც არ უნდა მოგევლო ხელი, იტყოდი თუ ხე არისო, ანუ ქვა და არა ხორცი. ზეზე კისრული იცოდა და რაღა-კი წამოიღებდა, იტყოდა ხოლმე „ახლა თუ გინდათ ხარ-კამეჩიც მოუბით, ვეღარ შეიმაგრებთ, გადავიტანო“.
სინიავსკოეს ყველაწმინდის ეკლესია

სინიავსკოეს ყველაწმინდის ეკლესია — მართლმადიდებლური ეკლესია ნეკლინოვის რიონის სოფელ სინიავსკოეში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. ეკლესია ერთადერთია სამხრეთ რუსეთში, რომლის სამრეკლოსაც აქვს კვადრატული ფორმა. ეკლესია ითვლება როსტოვის ოლქის ერთ-ერთ უძველეს ნაგებობად.

ეკლესიის მისამართი: 346880, რუსეთი, როსტოვის ოლქი, ნეკლინოვის რაიონი, სოფელი სინიავსკოე, ოქტომბრის ქუჩა № 2-ა.

ისტორია
1793 წელს სოფელ სინიავსკოეში დაიწყო პირველი, ხის ეკლესიის მშენებლობა. 1794 წელს ეკლესიის მშენებლობა დაასრულეს და მისი კურთხევა მოხდა სამი წმინდანის (ბასილი დიდი, გრიგოლ ღვთისმეტყველი, იოანე ოქროპირი) სახელზე.

1802 წელს ეკლესიის დაძველების გამო, ადგილობრივმა ხელისუფლებამ მიიღო გადაწყვეტილება ახალი ქვის ეკლესიის აგების შესახებ, რომელიც იგივე წმინდანს სახელობისა იქნებოდა. 1806 წელს შედგა ეკლესიის საზეიმო კურთხევის ცერემონიალი. 1863 წელს ხუტორ სინიავსკოეში გაიხსნა საეკლესიო-სამრევლო სასწავლებელი.

1917 წელს ეკლესია გაძარცვეს და დახურეს. მომდევნო პერიოდში იგი მნიშვნელოვნდა დაძველდა.

საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ ეკლესია დაუბრუნდა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლეიას და ხელმეორედ აკურთხეს ყველაწმინდის სახელზე.

2006 წლის 18 მაისს აღნიშნეს ეკლესიის 200 წლიანი ისტორია.
რაიმონ რუპენი

რაიმონ რუპენ ანტიოქელი — ანტიოქიის მთავარი 1205-1208 და 1216-1219/21 წლებში.

იგი იყო რაიმონ -ის და ალისა სომეხის ვაჟი. რაიმონ რუპენი პირდაპირი მემკვიდრეობის მიუხედავად ვერ ავიდა ტახტზე და ანტიოქიის მთავარი ბოემონდ გახდა 1201 წელს. ანტიოქიის მთავრის ტიტული რაიმონმა მისი დედის ბიძის, ლევონ -ის დახმარებით მიიღო, რომელიც ღია კონფლიქტში იყო ბოემონდთან. რაიმონის მმართველობა მხოლოდ სამ წელს გაგრძელდა, სანამ ბოემონდმა არ ჩამოაგდო ტახტიდან. ამის შემდეგ იგი იბრძოდა სომხეთის ტახტისთვის, მაგრამ სავარაუდოდ დაიღუპა ბრძოლაში ან ციხეში.

1210 წელს მან იქორწინა ელოიზა დე ლუზინიანზე.
მარინ დრინოვი

მარინ დრინოვი (დ. 1 ნოემბერი, 1938 — გ. 13 აპრილი, 1906) — ბულგარელი ფილოლოგი და ისტორიკოსი. ცხოვრების უმეტესი ნაწილი რუსეთის იმპერიაში გაატარა. იყო ბულგარული ისტორიოგრაფიისა და ბულგარეთის სამეცნიერო აკადემიის ერთ-ერთი დამფუძნებელი; ასევე, 1878 წელს ახლად აღდგენილი ბულგარეთის მთავრობის წევრი.

ბიოგრაფია
დრინოვი დაიბადა პანაგიურიშტეში 1839 წელს. თავისი თაობის მრავალი ბულგარელი ინტელიგენტის მსგავსად, დრინოვი 1958 წელს რუსეთის იმპერიაში გაემგზავრა განათლების მისაღებად. სწავლობდა კიევის სასულიერო სემინარიაში, შემდეგ მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტში ისტორიასა და ფილოლოგიას. 1865-1871 წლებში მუშაობდა ავსტრიასა და იტალიაში —
ეძებდა დოკუმენტებს ბულგარეთის ისტორიაზე. გარკვეული დროით ცხოვრობდა პრაღაში. 1860-იანი წლების ბოლოს დრინოვმა დაიწყო სტატიების გამოქვეყნება ბულგარეთის ისტორიასა და ბულგარელი ხალხის წარმოშობაზე. 1969 წელს გახდა ბულგარული სალიტერატურო საზოგადოების დამაარსებელი და აქტიური წევრი.

დრინოვის სამაგისტრო ნამუშევარი ეხებოდა ბალკანეთის ნახევარკუნძულზე სლავი ხალხის პერიოდულ ჩამოსახლებებს. 1973 წელს მიიღო მაგისტრის წოდება და გახდა ხარკოვის უნივერსიტეტის სლავისტიკის ლექტორი, 1876-ში — პროფესორი.

დრინოვის ავტორობით გამოიცა ფუნდამენტური ნაშრომები ბულგარელ ხალხზე, სლავების უძველეს ისტორიაზე, სლავურ-ბიზანტიურ ურთიერთობებსა და ბულგარული ეკლესიის ისტორიაზე. დრინოვი მხარს უჭერდა ბულგარეთის ეკლესიის გამოყოფას კონსტანტინოპოლის პატრიარქისგან.

ბულგარეთში რუსული მთავრობის არსებობის დროს 1878-1879 დრინოვი იყო პოპულარული განათლებისა და სულიერი საქმიანობის მინისტრი.მონაწილეობა მიიღო ახლად გათავისუფლებული ბულგარეთის ტარნოვოს კონსტიტუციის დაწერაში. მან შესთავაზა მთავრობას, რომ ქალაქ ტარნოვოს ნაცვლად სოფია გამხდარიყო დედაქალაქი. მან შემოიღო კირილიცას სტანდარტიზებული 32 ასოიანი ანბანი, რომელიც გამოიყენებოდა 1945 წლამდე ორთოგრაფიულ რეფორმამდე. დრინოვმა შეიმუშავა ბულგარეთის სკოლების სტრუქტურა და შეიქმნა სამ საფეხურიანი სისტემა საჯარო სასწავლებლებისთვის. ასევე, შექმნა ფონდი ,რომელიც აფინანსებდა მოსწავლეების საზღვარგარეთ (ძირითადად რუსეთში) გაგზავნას. დააარსა ეროვნული ბიბლიოთეკა და არქეოლოგიური მუზეუმი.

დრინოვი 1881 წლის შემდეგ ხარკოვში ცხოვრობდა და გარდაცვალებამდე აგრძელებდა სამეცნიერო და საგანმანათლებლო საქმიანობას. იქვე გარდაიცვალა ტუბერკულოზთან ხანგრძლივი ბრძოლის შემდეგ.
ბაჰრამ III

ბაჰრამ (; გ. 293) — სასანიდური ირანის მე-6 შაჰინშაჰი 293 წელს, ბაჰრამ -ის ვაჟი.

მამის გარდაცვალების დროს იმყოფებოდა ფარსში. მისი მმართველობა მხოლოდ 4 თვემდე გაგრძელდა. რომაელთა შემოსევების გამო ხელისუფლება დასუსტდა და სახელმწიფო ხაზინა დაცარიელდა. 293 წელს ირანში დიდმა აჯანყებამ იფეთქა. დიდებულებმა ბაჰრამის ბაბუის ძმა, ნარსე გამოაცხადეს შაჰინშაჰად, ხოლო ბაჰრამი კი შეიპყრეს და ციხეში გამოკეტეს.

მისი სიკვდილის მიზეზი უცნობია. სავარაუდოა, რომ სიკვდილით დასაჯეს, რადგან ტახტიდან ჩამოგდების წელსვე (293) გარდაიცვალა.
შარლ V ლოთარინგიელი

შარლ ლოთარინგიელი სრულად შარლ ლეოპოლდ ნიკოლა სიქსტე (; დ. 3 აპრილი, 1643 — გ. 18 აპრილი, 1690) — ფრანგი დიდგვაროვანი, საღვთო რომის იმპერიის სახელმწიფო მოღვაწე, ლოთარინგიის დინასტიის წარმომადგენელი, ჰერცოგ ნიკოლას ვაჟი, ფერდინანდ -ის ქალიშვილის, ელეონორა ავსტრიელის მეუღლე. ასევე ენათესავებოდა საფრანგეთის მეფეს, ლუი -ს.

კარლს ჰქონდა ბრწყინვალე სამხედრო და პოლიტიკური კარიერა. პირადად სარდლობდა ავსტრიელთა ჯარებს საფრანგეთის წინააღმდეგ გამართულ ომში, ასევე ცნობილ ვენის ბრძოლასა და დიდ თურქულ ომში. 1683 წელს მიიღო გენერალისიმუსის წოდება. მისი შთამომავლები 1737 წლამდე მართავდნენ ლოთარინგიის საჰერცოგოს, ხოლო შვილიშვილმა, ფრანც შტეფანმა იქორწინა მარია ტერეზია ჰაბსბურგზე და მიიღო საღვთო რომის იმპერატორის ტიტული, რითიც საფუძველი დაედო ჰაბსბურგ-ლოთარინგიის დინასტიას.
პულონგ-ტაუს ეროვნული პარკი

პულონგ-ტაუს ეროვნული პარკი — ეროვნული პარკი მალაიზიის სარავაკის შტატში, კუნძულ ბორნეოზე, კელაბიტის მთიანეთში.

ისტორია
ადგილობრივი საზოგადოებების პეტიციის საფუძველზე, ეროვნული პარკის შექმნის იდეა 1984 წელს გაჩნდა. შეთავაზების მიხედვით, პარკი უნდა შექმნილიყო 164 500 ჰექტარ ტერიტორიაზე, რომელიც მოიცავდა მურუდის მთას, ბატუ-ლავის მწვერვალსა და ტამა-აბუს ქედს.

1998 წელს, პროკლამაციამ წარმატებით გაიარა შესაბამისი საფეხურები, თუმცა დარჩა მხოლოდ 63 700 ჰექტარი, სადაც არ შედიოდა ბატუ-ლავის მწვერვალი. 2008 წელს, სარავაკის ხელისუფლებამ არეალი ეროვნულ პარკად გამოაცხადა და პულონგ-ტაუ უწოდა.

ფლორა
ეროვნული პარკის მცენარეულობა იცვლება ნიადაგის ტიპის, სიმაღლისა და ტოპოგრაფიის მიხედვით. მოიცავს დიპტეროკარპისა და მუხა-ზეთისხილის ტყეებს, როდოდენდრონის სახეობებით მდიდარ ხავსიან ტყეებს. წარმოდგენილია ორქიდეებისა და ნეპენტესის მრავალი სახეობა. ="1" />

ფაუნა
1986 წელს, პარკისათვის შერჩეულ ტერიტორიაზე აღმოაჩინეს ბორნეოს მარტორქის პატარა პოპულაცია, რომელიც სარავაკში მანამდე გადაშენებულად მიაჩნდათ. ტამუ-აბუს ქედზე შემჩნეულია ბორნეოს ორანგუტანის პოპულაციაც.

1998 წელს, მალაიზიის ბუნების საზოგადოებამ პარკის ტერიტორიაზე ექსპედიცია მოაწყო. 10 დღეში, მათ ჩაიწერეს 29 სხვადასხვა ოჯახის 67 სახეობის ფრინველი, რომელთაგან 13 სახეობა ბორნეოს ენდემია. ასევე აღნუსხულია 28 სახეობის ძუძუმწოვარი, რომელთაგან 12 ბორნეოს ენდემია.
ბესერგენევსკაიის წმინდა ალექსის ეკლესია

ბესერგენევსკაიის წმინდა ალექსის ეკლესია — მართლმადიდებლური ეკლესია ოქტომბრის რიონის სოფელ ბესერგენევსკაიაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს შახტინის ეპარქიას. ეკლესია არის რუსეთის ფედრაციის ადგილობრივი მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი.

ეკლესიის მისამართი: 346497, რუსეთი, როსტოვის ოლქი, ოქტომბრის რაიონი, სოფელი ბესერგენევსკაია, კოოპერატივის ქუჩა № 52.

ისტორია
ალექსი საკვირველთმოქმედის (მოსკოვის მიტროპოლიტის) სახელობის ეკლესია სტანიცა ბესერგენევსკაიაში მოიხსენიება ჯერ კიდევ 1647 წელს. 1797 წელს ძველი ეკლესიის სიძველის გამო ააგეს ახალი, კვლავ ხის ეკლესია სამრეკლოსთან ერთად. ახალი ეკლესია აკურთხეს 1800 წელს ასევე მიტროპოლიტ ალექსის სახელზე. 1810 წელს სტანიცა გადაიტანეს ახალ ადგილზე, ასევე გადაიტანეს ეკლესიაც. 1858 წელს იგი კიდევ ერთხელ გადაიტანეს, ამჯერად ხუტორ კაზაჩაი-კადამოვსკიში.

1882 წელს ხის ეკლესიის ადგილზე ააგეს ქვის ეკლესია. ძველი ეკლესია კიდევ ერთხელ გადაიტანეს ხუტორ იაგოდნიკაში. აკალ ეკლესიას ჰქონდა ორი საკუთხეველი, ერთი მათგანი ნაკურთხი იყო ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის, ხოლო მეორე სამი წმინდანის (ბასილი დიდი, იოანე ოქროპირი და გრიგოლ ღვთისმეტყველი) სახელზე.
ნოვოჩერკასკის წმინდა ნიკოლოზის სტაროვერული ტაძარი

ნოვოჩერკასკის წმინდა ნიკოლოზის სტაროვერული ტაძარი — ყოფილი სტაროვერული ტაძარი ქალაქ ნოვოჩერკასკში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად ეკლესია შემონახული არ არის.

ნოვოჩერკასკის ფოსტის ქუჩაზე 300 მეტრის რადიუსში ორი წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია მდებარეობდა: ერთი მართლმადიდებლური (ნოვოჩერკასკის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია) - ნიკოლაევსკის მოედანზე (ამჟამად ლევსკის მოედანი), ხოლო მეორე - სტაროვერების, ალექსანდრეს ბაღში.

ისტორია
1905 წლის 17 ოქტომბერს რუსეთში გამოქვეყნდა მეფის მანიფესტი, რომლის მიხედვითაც რუსეთის მოქალაქეებს მიენიჭათ სიტყვის, კრების და კავშირების თავისუფლება. 1906 წლის 17 ოქტომბერს კი რელიგიის თავისუფლებაც გამოცხადდა. ნოვოჩერკასკის სტაროვერებმა, რომლებმაც დაათბეს ურთიერთობა სტაროვერელებსა და მართლმადიდებლებს შორის, გადაწყვიტეს რომ ნოვოჩერკასკში აეშენებინათ ეკლესია სტაროვერული ტაძარი.

სტაროჩერკასკის კაზაკმა-სტაროვერმა დიმიტრი ბაიდალაკოვმა ტაძრის მშენებლობისათვის მრევლს გადასცა თავისი ეზო ორი ქვის სახლით ფოსტის ქუჩა ნომერ 39-ში. 1907 წელს ტაძარი ააშენს.

ეკლესია მოხატა მხატვარმა ივანე პოპოვმა კოლეგებთან ერთად. 1908 წლის 26 ოქტომბერს შედგა სტაროვერული ტაძრის კურთხევა.

ეკლესიას ჰქონდა სტაროვერული ხატებით გაფორმებული კანკელი, რომელიც დაამზადეს ფაიფურის ფაბრიკაში.

თებერვლის რევოლუციის შემდეგ სტაროვერელები აქტიურად მონაწილეობდნენ ნოვოჩერკასკის საზოგადოებრივ-პოლიტიკურ ცხოვრებაში. ფოსტის ქუჩაზე (ამჟამად პუშკინის ქუჩა) 300 მეტრის რადიუსში მდებარეობდა წმინდა ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ორი ეკლესია, მართლმადიდებლური და სტარვერული. ამჟამად ორივე ეკლესია დანგრეულია.

წმინდა ნიკოლოზის სტაროვერული ტაძარი დაიხურა 1935 წელს. იმ ადგილზე სადაც მდებარეობდა წმინდა ნიკოლოზის სტაროვერული ტაძარი ამჟამად აგებულია ქალაქის სახანძროს ოთხასრთულიანი შენობა. ნოვოჩერკასკის სტაროვერელები სალოცავად დადიან დონის როსტოვში.
მალჩევსკო-პოლნენსკაიის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია

მალჩევსკო-პოლნენსკაიის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია — მართლმადიდებლური ეკლესია მილეროვის რიონის სოფელ მალჩევსკო-პოლნენსკაიაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს შახტინის ეპარქიას. ეკლესია არის რუსეთის ფედრაციის ადგილობრივი მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი.

ეკლესიის მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, მილეროვის რაიონი, სოფელი მალჩევსკო-პოლნენსკაია, სკლიაროვის ქუჩა.

ისტორია
სლობოდაში ხის პირველი ეკლესია ააშენეს საუკუნის დასასრულს, რომელიც უკვე 1803 წელს დაიწვა. 1822 წელს მამასახლის პეტრე და მიხეილ მალჩევსკების ფინანსებით ააშენეს ახალი ეკლესია. ახალი ქვის ერთსაკურთხევლიანი ეკლესია სლობოდაში ააგეს 1902 წელს. 1907 წელს გააფართოვეს კუთხის ეგვტერები.

ეკლესია გადაურჩა ოქტომბრის რევოლუციასა და რუსეთის სამოქალაქო ომს. 1938 წელს ეკლესია დახურეს, მაგრამ მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში კვლავ აღსდგა ღვთისმსახურება. ეკლესიაში მსახურება გაგრძელდა 1960 წლამდე. ხრუშჩოვის მმართველობის პერიოდში ეკლესია დაიხურა და 1966 წელს დაანგრიეს. დიდი ხნის განმავლობაში ეკლესიის ნანგრევებიღა იყო შემორჩენილი.

ეკლესიის შენობა გადაეცა კალინინის სახელობის ეკლესიას. საეკლესიო ჭურჭლის უმეტესი ნაწილი გადაიტანეს სოფელ ჩერტკოვოს ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სამლოცველო სახლში. ეკლესიის შენობას გამოიყენებდნენ კოლმეურნეობის ხორბლის საწყობად. 2011 წელს დაიწყო თანხების შეგროვება ეკლესიის აღსადგენად, რომელიც დაიწყეს გუმბათის აგებით. 2017 წლის მონაცემებით აღდგენითი სამუშაოები ჯერ კიდევ არ დასრულებულა. გრძელდება თანხების შეგროვება რემონტისათვის.
კრასნი-დესანტის მარიამ მაგდალინელის ეკლესია

კრასნი-დესანტის მარიამ მაგდალინელის ეკლესია — მართლმადიდებლური ეკლესია ნეკლინოვის რიონის სოფელ კრასნი-დესანტში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას.

ეკლესიის მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, ნეკლინოვის რაიონი, ხუტორი კრასნი-დესანტი, ოქტომბრის ქუჩა № 1-ა.

ისტორია
ეკლესია ააგეს 1858 წელს ეგორ ბენარდაკის, რუსული ფეგატის „ფენიქსის“ კაპიტანის, რუსეთ-ოსმალეთის 1768-1774 წლების ომის მონაწილის, ეროვნებით ბერძენის , გიორგი ბენარდაკის შვილის ფინანსებით. ეკლესია ემსახურებოდა სოფელ მარიევკას მრევლს. 1874 წლის შემდეგ მარიევკა გადავიდა იაკობ პოლიაკოვის მფლობელობაში და უწოდეს პოლიაკოვკა. 1899 წელს ეკლესიასთან გაიხსნა საეკლესიო-სამრევლო სკოლა, უფასო, სახალხო ბიბლიოთეკა. სამოქალაქო ომის შემდეგ 1924 წელს სოფელს ეწოდა კრასნი-დესანტი. ეკლესია აკურთხეს წმინდა მარიამ მაგდალინელის სახელზე.

საბჭოთა წყობილების დამყარების შემდეგ ეკლესია დახურეს და გაძარცვეს. მასში კი განათავსეს საწყობი. ომის შემდგომ წლებში შენობაში განათავსეს ბილიარდის სახლი. 1960-იან წლებში ადგილობრივმა ხელისუფლებამ გადაწყვიტა შენნობაში გაეხსნა საცუარაო აუზი, მაგრამ ეს იდეა ვერ განხორციელდა და ნახევრად დანგრეული ეკლესია იდგა 1980-იანი წლების ბოლომდე.

1989 წელს კრასნი-დესანტის მოსახლეობამ გადაწყვიტა აღედგინა ეკლესია. სამუშაოები მიმდინარეობდა საარქივო დოკუმენტებისა და მხარეთმცოდნეებიის გარეშე. 1993 წლის 1 იანვრის მონაცემებით ეკლესიის კედლები მთლიანად აღადგინეს, გადახურეს თუნუქის სახურავით და შეღებეს ლურჯად.

ამჟამად ეკლესია მოქმედია, მისი წინამძღვარია დანიელ დავიდენკო.
ლეონ დოდე

ალფონს მარი ვენსან ლეონ დოდე ( დ. 16 ნოემბერი 1867 — გ. 30 ივნისი 1942) — ფრანგი მწერალი, პუბლიცისტი, პოლიტიკოსი, ლიტერატურული კრიტიკოსი, პოლემისტი, რომანებისა და მემუარების ავტორი. ცნობილი ფრანგი მწერლის, ალფონს დოდესა (1840-1897) და მისი მეორე ცოლის, ჟულია ალარის უფროსი ვაჟი.

ბიოგრაფია
ლეონ დოდე ლიტერატორთა ოჯახში იზრდებოდა. დედ-მამის სანაცნობოს წყალობით, იგი ბავშვობიდან მოხვდა საუკუნის კულტურის გამორჩეული წარმომადგენლების წრეში. საკუთარი შემოქმედებითი კარიერა ლეონმა პარიზული გაზეთის „თავისუფალი სიტყვის“ მთავარი რედაქტორის თანამდებობით დაიწყო. მოგვიანებით შარლ მორასსთან ერთად დააარსა „აქსიონ ფრანსეზი“ (' , „ფრანგული ქმედება“), რომელიც ეროვნული და მონარქისტული პოზიციის მქონე ყოველდღიური გამოცემა იყო. ეს გაზეთი მალე გადაიქცა ანტირესპუბლიკური მოძრაობის — ფრანგული ქმედების მთავარ ბეჭდურ ორგანოდ და მისი წევრების რუპორად.

1920-1924 წლებში ლეონ დოდე აირჩიეს პარიზის დეპუტატად სამთავრობო საბჭოში.

ოჯახი
ლეონის პირველი ცოლი ვიქტორ ჰიუგოს შვილიშვილი, ჟანა ჰიუგო იყო. ისინი 1891 წელს დაქორწინდნენ. მათ ჰყავდათ ერთი ვაჟი, შარლ დოდე (1892-1960), რომელიც მოგვიანებით ბიბლიოთეკარი გახდა. 1895 წელს ლეონი და ჟანა ერთმანეთს დაშორდნენ.

1903 წელს ლეონი მეორედ დაქორწინდა. ამჯერად მან საკუთარი დეიდაშვილი, მარტა ალარი (1878-1960) შეარჩია, რომელიც ყველაფერში მისი ჭკუის გამოდგა. მარტაც ჟურნალისტი იყო და პამპილას ფსევდონიმით ბეჭდავდა სტატიებს ყოველდღიურ გაზეთ „აქსიონ ფრანსეზში“. ცოლ-ქმარი თავგადაკლული მონარქისტები იყვნენ.

მათ სამი შვილი ჰყავდათ: ფრანსუა დოდე (1915-1970), ფილიპ დოდე (1909-1923) და კლერ დოდე (1918-1969). უფროსი, ფრანსუა ექიმი და ჟურნალისტი გახდა.

უმცროსი, ფილიპი დღემდე გაურკვეველ ვითარებაში გარდაიცვალა 14 წლის ასაკში.

კლერი ცოლად ჰყავდა ექიმ პოლ ბიარდოს (1910-1990). მოგვიანებით ედმე მეორედ გათხოვდა და ცოლად გაჰყვა მასსავით ლიტერატორსა და ლექტორს, რობერ შოვლოს.

ფილიპ დოდეს საქმე
1923 წლის 24 ნოემბერს, შაბათს, დღის 4 საათზე ტაქსი, რომელშიც ფილიპ დოდე იჯდა, რესპუბლიკის მოედნის მიმდებარე მაჟენტას ბულვარის 126 ნომერთან გაჩერდა. მძღოლმა მგზავრს მოხედა და ჯერ გულწასული ეგონა, მაგრამ მალევე მიხვდა, რომ ყმაწვილი თავში იყო დაჭრილი.

ლეონი შვილის სიკვდილში ანარქისტულ დაჯგუფებას, მესამე რესპუბლიკის მთავრობასა და ფრანგულ პოლიციას ადანაშაულებდა. დოდეების ოჯახი გამოძიების დასკვნას, მოზარდის თვითმკვლელობის შესახებ, არ ეთანხმებოდა.
ნარსე

ნარსე (; გ. 302) — სასანიდური ირანის მე-7 შაჰინშაჰი 293-302 წლებში, შაპურ -ის ვაჟი, ბაჰრამ -ის უმცროსი ძმა.

ნარსე ტახტზე ასვლამდე მართავდა საქასტანის პროვინციას. მისი ძმისა და ძმისშვილის (ბაჰრამ და ბაჰრამ ) სასტიკი პოლიტიკის გამო იმპერიის მოსახლეობამ სწორედ ნარსეს დაუჭირა მხარი. მან შემოიკრიბა დიდებულები და 293 წელს აჯანყება დაიწყო. რამდენიმე თვეში შაჰინშაჰის ტიტული მიიღო მისი ძმის შვილიშვილის, ბაჰრამ -ის დამხობის შედეგად.

ნარსეს მმართველობის დროს, 296-299 წლებში მიმდინარეობდა რომაულ-სპარსული ომები, რომელიც დასრულდა ნიზიბისის ზავით. ხელშეკრულების თანახმად რომის იმპერია გახდა სომხეთისა და იბერიის სამეფოს პროტექტორატი და ორ იმპერიას შორის საზღვრად დადგინდა მდინარე ტიგროსი.

გარდაიცვალა 302 წელს. ნარსეს შემდეგ სასანიდების შაჰი გახდა მისი ვაჟი, ჰორმიზდ .
ლუსია ტრიპოლელი

ლუსია ტრიპოლელი — ტრიპოლის, ლევანტის უკანასკნელი ჯვაროსნული სახელმწიფოს გრაფინია და ანტიოქიის ტიტულოვანი მთავარი 1287-1289 წლებში.

ის იყო ბოემონდ ტრიპოლელის და სიბილა სომეხის ქალიშვილი. 1287 წელს, ბოემონდის გარდაცვალების შემდეგ, სიბილამ რეგენტად ბერტრან გიბელეტელი დანიშნა. ის ძალიან არაპოპულარული აღმოჩნდა ქალაქის კომუნაში, რომელმაც საკუთარი ადმინისტრაცია შექმნა. ლუსია ტრიპოლის სამართავად ოსერიდან დაბრუნდა ნარჟო დე ტუსზე დაქორწინების შემდეგ, დაახლ. 1275/78, რათა ერთად ემართად საგრაფო, გენუელების და კომუნის წინააღმდეგობის მიუხედავად. გენუელმა ბენედეტო ზაქარიამ გადაწყვიტა ტრიპოლი გენუის კოლონია გამხდარიყო. ამავდროულად კომუნის მეთაურმა განაცხადა, რომ ლუსიას სცნობდა გრაფინიად, მაგრამ მოულოდნელად ლუსიამ გენუელებს დაუჭირა მხარი.

ვენეციელმა და პიზელმა ვაჭრებმა, რომელთაც სავაჭრო კავშირები ჰქონდათ ტრიპოლთან, გადაწყვიტეს რომ ალ-მანსურ კალაუნისთვის შეეთავაზებინათ ქალაქის აღება. ლუსიამ დახმარება მონღოლებს სთხოვა, მაგრამ ამას არანაირი შედეგი არ გამოუღია. ქალაუნმა ალყა 1089 წელს დაიწყო და ერთ თვეში, 26 აპრილს ქალაქი დაეცა. ორი წლის შემდეგ დაეცა აკრა — უკანასკნელი ჯვაროსნული ქალაქი ახლო აღმოსავლეთში. ლუსიას გარდაცვალების ზუსტი თარიღი უცნობია. მისი ქმარი 1292 წელს გარდაიცვალა. ლუსიას სიკვდილის შემდეგ ანტიოქიის მთავრის ტიტული მისივე ვაჟმა, ფილიპ დე ტუსმა მიიღო.
მაცაცო ლოსაბერიძე

მაცაცო ლოსაბერიძე (დ. 22 აგვისტო, 1958 — გ. 22 თებერვალი , 2013) — ქართველი მწერალი.

ბიოგრაფია
დაიბადა 1958 წლის 22 აგვისტოს ქუთაისში. დაამთავრა ქუთაისის 23-ე საშუალო სკოლა. დაამთავრა ალექსანდრე წულუკიძის სახელობის ქუთაისის პედაგოგიური ინსტიტუტის (ახლანდელი აკაკი წერეთლის სახელმწიფო უნივერსიტეტი) ფილოლოგიის ფაკულტეტი, ქართული ენს და ლიტერატურის სპეციალობით. ინსტიტუტის დამთავრების შემდეგ სიცოცხხლის ბოლომდე მუშაობდა 23-ე საჯარო სკოლაში ქართული ენისა და ლიტერატურის პედაგოგად.

მაცაცო ლოსაბერიძე იყო იმერეთის მწერალთა კავშირის თავმჯდომარის მოადგილე, საქართველოს მწერალთა კავშირის საპატიო წევრი. იგი არის მრავალი პრემიებისა და ორდენის კავალერი.

2001 წელს, აქტიური პედაგოგიური მოღვაწეობისათვის დაჯილდოვდა ღირსების ორდენით.

2005 წლიდან საქართველოს მწერალთა კავშირის საპატიო წევრი იყო. ამავე წელს, გაზეთში გამოქვეყნებული აქტუალური წერილებისათვის მიენიჭა გაზეთის „უქიმერიონი“ პრემია.

2006 წელს, აჭარელი პოეტ ზურაბ გორგილაძის შემოქმედების პოპულარიზაციისათვის მიენიჭა ზურაბ გორგილაძის სახელობის ლიტერატურული პრემია.

2008 წელს მიენიჭა ქუთაისის საპატიო მოქალაქის წოდება.

2009 წელს საქართველოს მწერალთა კავშირმა მიანიჭა ნიკო ნიკოლაძის სახელობის ლიტერატურული პრემია, ხოლო 2010 წელს იგი ოთარ მამფორიას სახელობის ლიტერატურული პრემიის ლაურეატი გახდა.

მაცაცო ლოსაბერიძეს გამოცემული აქვს წიგნები „ქალის ფენომენი გრიგოლ რობაქიძის შემოქმედებაში“, „შორეული ასოციაციები სიახლოვისათვის“ და „იდუმალება“.

გარდაიცვალა 2013 წლის 22 თებერვალს. დაკრძალულია ქუთაისის მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა პანთეონში.