iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
დემეტრიო ლაკასი

დემეტრიო ლაკასი (დ. 29 აგვისტო, 1925 – გ. 2 ნოემბერი, 1999) — პანამის 27-ე პრეზიდენტი 1969 წლის 19 დეკემბრიდან 1978 წლის 11 ოქტომბრამდე.

ადრეული ცხოვრება და განათლება
ბერძენი იმიგრანტების ვაჟი, ლაკასი დაიბადა კოლონში. ადგილობრივ სკოლებში სწავლის შემდეგ, მან 1953 წელს დაამთავრა ტეხასის ტექნოლოგიური უნივერსიტეტი, ხოლო 1970 წელს დასახელდა უნივერსიტეტის საპატიო კურსდამთავრებულად. თავისი წარმომავლობის გამო, ლაკასს მეტსახელად „ბერძენ ჯიმის“ ეძახდნენ.

პრეზიდენტობა
ლაკასი პოპულარობით სარგებლობდა ბიზნესწრეებში. მას შემდეგ, რაც გენერალმა ომარ ტორიხოსმა 1969 წლის 16 დეკემბერს მის წინააღმდეგ მოწყობილი სამხედრო გადატრიალების მცდელობა გადაიტანა, მან ლაკასი დროებითი მთავრობის პრეზიდენტად დანიშნა. ლაკასის პრეზიდენტობა ძირითადად სამხედრო ოფიცრის, ომარ ტორიხოსის მმართველობის პერიოდს დაემთხვა და ხასიათდებოდა მედიის ცენზურით და ოპოზიციური მოძრაობების ჩახშობით. მან ასევე აწარმოა მოლაპარაკებები 1977 წლის ტორიხოს-კარტერის ხელშეკრულებაზე, რომელმაც პანამის არხზე კონტროლი აშშ-სგან პანამას გადასცა.

გარდაცვალება
იგი 1999 წლის 2 ნოემბერს, 74 წლის ასაკში, პანამაში გულის დაავადებით გარდაიცვალა.
ხორხე ილიუეკა

ხორხე ილიუეკა (დ. 17 სექტემბერი, 1918 – გ. 3 მაისი, 2012) — პანამელი პოლიტიკოსი და დიპლომატი, რომელიც 1984 წელს პანამის 25-ე პრეზიდენტად იყო.

ბიოგრაფია
ილიუეკა დაიბადა პანამაში. იგი სწავლობდა პანამის უნივერსიტეტში, ჰარვარდის უნივერსიტეტსა და ჩიკაგოს უნივერსიტეტში (სამართლის დოქტორი, 1955). იგი გახდა თავისი ქვეყნის ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი იურისტი, ასწავლიდა პანამის უნივერსიტეტში პროფესორის სტატუსით, ხოლო 1970-იანი წლებიდან დაიწყო დიპლომატიური კარიერა თავდაპირველად გაეროში საერთაშორისო სამართლის საკითხებზე მუშაობდა.

იგი იყო პანამის ელჩი გაეროში 1976 წლიდან 1981 წლამდე და პანამის საგარეო საქმეთა მინისტრი 1981-დან 1983 წლამდე. 1982 წელს იგი აირჩიეს პანამის ვიცე-პრეზიდენტად, ხოლო 1984 წელს, პრეზიდენტის გადადგომის შემდეგ, რამდენიმე თვის განმავლობაში ეკავა პრეზიდენტის თანამდებობა ახალ არჩევნებამდე, რომელშიც მას მონაწილეობა არ მიუღია. ამავე პერიოდში, 1983-1984 წლებში, იგი იყო გაეროს გენერალური ასამბლეის პრეზიდენტი. 1974-დან 1990 წლამდე მსახურობდა ჰააგის მუდმივმოქმედი საარბიტრაჟო სასამართლოს წევრად, ხოლო სამჯერ (1982–1986, 1987–1991 და 1997–2001) იყო გაეროს საერთაშორისო სამართლის კომისიის წევრი. იგი აგრძელებდა მუშაობას გაეროში, განსაკუთრებით გარემოსდაცვით საკითხებზე.

იგი ცნობილი იყო როგორც აშშ-ის არმიის „ამერიკის სკოლის“ აქტიური მოწინააღმდეგე, რომელსაც იგი „ლათინურ ამერიკაში დესტაბილიზაციის უდიდეს ბაზას“ უწოდებდა.

მის პირველ ქალიშვილს, ირენეს, პირველი ქორწინებიდან ერთი ვაჟი (დენიელ კინგი) შეეძინა. იგი ხელმეორედ დაქორწინდა და მოგვიანებით იშვილა ორი შვილიშვილი (კრისტიანი და სკაილა). მის უფროს ვაჟს, ხორხე უმცროსს, პირველი ქორწინებიდან სამი შვილი ჰყავდა (დევიდი, ხორხე უმცროსი-უმცროსი და ანჟელიკა), ხოლო მოგვიანებით, მეორე ქორწინებიდან, კიდევ ხუთი შეეძინა (ჰელენა, ემილია, სესილია, კრისტა და ელიზა).
ანტიკლერიკალიზმი

ანტიკლერიკალიზმი (ლათ. — წინააღმდეგ; — სასულიერო პირი) — საზოგადოებრივ-პოლიტიკური მოძრაობა და იდეოლოგია, რომელიც მიმართულია საზოგადოებრივ, პოლიტიკურ და კულტურულ ცხოვრებაზე რელიგიური ინსტიტუტებისა და სასულიერო პირების (კლერუსის) გავლენის შესამცირებლად ან აღმოსაფხვრელად.

განსხვავებით ათეიზმისა და ანტირელიგიურობისგან, ანტიკლერიკალიზმი ყოველთვის არ გულისხმობს რელიგიური რწმენის უარყოფას; ის შეიძლება ფოკუსირებული იყოს მხოლოდ ეკლესიისა და სახელმწიფოს გამიჯვნაზე (სეკულარიზმი) და სასულიერო პირთა პოლიტიკური პრივილეგიების შეზღუდვაზე.

ისტორია
ანტიკლერიკალიზმი, როგორც ჩამოყალიბებული მოძრაობა, სათავეს იღებს განმანათლებლობის ეპოქიდან.

საფრანგეთი: საუკუნის ფრანგი განმანათლებლები (მაგ. ვოლტერი) მკაცრად აკრიტიკებდნენ კათოლიკური ეკლესიის დომინაციას. საფრანგეთის რევოლუციის დროს ანტიკლერიკალიზმი სახელმწიფო პოლიტიკად იქცა, რამაც 1905 წელს საფრანგეთში ეკლესიისა და სახელმწიფოს განცალკევების კანონის მიღება განაპირობა.

იტალია: საუკუნეში იტალიის გაერთიანების პროცესი პირდაპირ კონფლიქტში მოვიდა პაპის ოლქთან, რაც ანტიკლერიკალური განწყობების ზრდას უწყობდა ხელს.

საქართველო: ანტიკლერიკალური განწყობები განსაკუთრებით გაძლიერდა საუკუნის ბოლოს და საუკუნის დასაწყისში, რაც დაკავშირებული იყო როგორც მარქსისტული იდეების გავრცელებასთან, ისე პროგრესულად მოაზროვნე ინტელიგენციის სურვილთან, შეექმნათ თანამედროვე, სეკულარული სახელმწიფო.

ძირითადი პრინციპები
ანტიკლერიკალური მოძრაობები ძირითადად შემდეგ მოთხოვნებს აყენებენ:

სეკულარიზმი;

განათლების დეკლერიკალიზაცია: რელიგიური სწავლების ამოღება საჯარო სკოლებიდან და მეცნიერული განათლების პრიორიტეტულობა.

პრივილეგიების გაუქმება: ეკლესიისთვის საგადასახადო შეღავათებისა და სახელმწიფო დაფინანსების შეწყვეტა.

სამოქალაქო კანონმდებლობა: ქორწინების, გაყრისა და სხვა სამოქალაქო საკითხების რეგულირება მხოლოდ სახელმწიფო კანონებით და არა რელიგიური ნორმებით.
ზუნდაგის განძი

ზუნდაგის განძი — ბრინჯაოს ნივთების განძი, აღმოჩენდა 1994 წელს სამხრეთ-დასავლეთ საქართველოში (აჭარა), ქედის მუნიციპალიტეტის სოფელ ზუნდაგის ტერიტორიაზე. თარიღდება ძვ. წ. - საუკუნეებით.

თიხის ქოთანში ჩაწყობილი იყო 7 კგ-მდე ბრინჯაოს ნაკეთობანი და ზოდები. ჩვენამდე მოაღწია მხოლოდ 8 ნივთმა, მ. შ. ცენტრალურ-ამიერკავკასიური ბრინჯაოს ცული (მსგავსი ნივთი ადრე აჭარის ტერიტორიაზე უცნობი იყო), ბრტყელი ცული, სამაჯური, ორი მასიური რგოლი და ორი ცალი სარტყელის აბზინდა. კიდევ ყოფილა ასევე წალდები, ეჩოსებური იარაღი და ორი ცალი 2 კგ ბრინჯაოს ზოდი, რომლებიც დაკარგულია.
ევროპის ჩემპიონატი მიმოწერით ჭადრაკში

ევროპის ჩემპიონატი მიმოწერით ჭადრაკში ტარდებოდა 1963 წლიდან 2005 წლამდე. სულ ჩატარდა 62 ტურნირი. 2005 წლიდან, კომპიუტერული ტექნოლოგიების განვითარების გამო, აღნიშნული ფორმატი ჩაანაცვლა შეჯიბრებებმა ელექტრონული ფოსტით, მოგვიანებით კი სპეციალურ ვებ-სერვერებზე იმართებოდა.

მხოლოდ ერთ მოჭადრაკეს მიეცა შესაძლებლობა ორჯერ მოეგო ეს ტურნირი: ვერნერ შტერნი გახდა 1-ლი და მე-7 ჩემპიონატების გამარჯვებული.

ქრონოლოგიური ცხრილი
პლანეტათშორისი გარემო

პლანეტათშორისი გარემო, პლანეტათშორისი სივრცე — მზის სისტემის პლანეტებს შორის არსებულ სივრცეში გავრცელებული გაიშვიათებული ნივთიერებაა, რომელიც შედგება მზის გარშემო მოძრავი უმცირესი ზომის მყარი სხეულებისა და მტვრის ნაწილაკებისაგან, მზიდან ყოველი მიმართულებით გამოფრქვეული იონებისა და ელექტრონებისაგან, პლაზმისაგან, რომელშიც „ჩაყინულია“ მაგნიტური ველი, და გალაქტიკური კოსმოსური სხივებისაგან. მყარი სხეულები წარმოიშობა მცირე ცთომილების დაჯახებებით, მტვერი და მცირე ზომის ნააწილაკები კი — ძირითადად კომეტების დააშლით. მყარ კომპონენტებს (მცირე პლანეტების გამოკლებით) მეტეორულ ნივთიერებას უწოდებენ. დედამიწის ორბიტის ახლოს 1 მმ-ზე დიდ ნაწილაკებს შორის მანძილი საშუალოდ რამდენიმე კმ-ია, ასე რომ კოსმოსში ფრენისას მეტეორებთან შეხვედრის საშიშროება დიდი არ არის. 1 მმ-ზე უფრო დიდი ნაწილაკები 1 მ² ფართობს საშუალოდ რამდენიმე ათეულ წელიწადში ერთხელ ეჯახებიან. პლანეტათშორის გარემოს იკვლევენ დედამიწის ხელოვნურ თანამგზავრებზე, მთვარისა და პლანეტებისაკენ გაშვებულ კოსმოსურ ზონდებზე დადგმული აპარატურით, რომელიც ზომავს ნაწილაკთა განაწილებას (მასის, ენერგიისა და მუხტის მიხედვით), აგრეთვე მაგნიტური ველის მახასიათებლებს. პლანეტათშორის გარემოს მყარი სხეულებისა და ნაწილაკების უმეტესობა თავმოყრილია ეკლიპტიკის სიბრტყეში. მზის სინათლის წნევის გავლენით მცირე ზომის ნაწილაკები მზეს შედარებით შორდება, რის გამოც მზესთან ახლოს პლანეტათშორისი გარემოს მტვრის კომპონენტის წილი იზრდება. მტვრის ნაწილაკების მიერ გაბნეული მზის სინათლე ქმნის ზოდიაქურ სინათლეს. თუ ისინი დამუხტულია, მათზე მზის მიზიდულობის გარდა პლანეტათშორისი მაგნიტური ველიც მოქმედებს. ადრე ფიქრობდნენ რომ პლანეტათშორისი გარემო შეიცავდა აირებსაც, მაგრამ, როგორც შემდეგ გამოირკვა, მზის კორპუსკულური ნაკადები პლანეტათშორისი სივრციდან გამოდევნიან აირებს. ეს ნაკადები მოიცავს იონებს და ელექტრონებს და ქმნის ე. წ. მზისიერ ქარს. დედამიწის ორბიტის მიდამოებში მისი სიმკვრივე 5-10 ნაწილაკია 1 სმ³-ში, სიჩქარე კი 300-600 კმ/წმ. მზეზე ამოფრქვევების დროს კი მზის ზედაპირის ლოკალური უბნებიდან გამოიტყორცნება დიდი სიმკვრივის ჩქარი (2000 კმ/წმ) კორპუსკულური ნაკადები (200 იონი/სმ³), რომლებიც მიმართულია პლანეტათშორისი გარემოს მაგნიტური ველის ძალწირების გასწვრივ. დედამიწის ზედაპირს პლანეტათშორისი გარემოს გავლენისაგან იცავს დედამიწის ატმოსფერო და მაგნიტური ველი.
გალაქტიკათშორისი გარემო

გალაქტიკათშორისი გარემო, გალაქტიკათშორისი სივრცე — გალაქტიკების გარე სივრცეში მოქცეული გაიშვიათებული აირი, გამოსხივება, კოსმოსური სხივები, მაგნიტური ველები და სხვა სახის მატერია. გალაქტიკათშორის გარემოში წარმოიშობა ციურ სხეულთა სპექტრში დამზერილი ზოგიერთი სპექტრული ხაზი, რომელთა შესწავლით განისაზღვრება გალაქტიკათშორისი გარემოს ფიზიკური თვისებები. განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია მატერიის საშუალო სიმკვრივე გალაქტიკათშორის გარემოში, რომელიც მნიშვნელოვან წილად უნდა განსაზღვრავდეს სამყაროს საშუალო სიმკვრივეს და ამდენად სამყაროს შემდგომი განვითარების ხასიათსაც. გალაქტიკათშორისი გარემოს სიმკვრივის ზედა საზღვარი ჩვენი გალაქტიკის სიახლოვეს განისაზღვრება იმ ფაქტის ანალიზის საფუძველზე, რომ შედარებით ახლო გარეგალაქტიკურ ციურ სხეულთა სპექტრში არ შეინიშნება 21 სმ ტალღის სიგრძის რადიოხაზი, რომელიც წარმოიქმნებოდა გალაქტიკათშორის გარემოში ნივთიერების სათანადო სიმკვრივის არსებობისას. სამყაროს შორეულ უბნებში კი სიმკვრივის ზედა საზღვარი დგინდება შორ კვაზართა სპექტრში წყალბადის \ ხაზის არარსებობის ფაქტით. უკანასკნელ შემთხვევაში მიიღება \ გ/სმ³; წყალბადის ატომთა მცირე სიმკვრივე მიუთითებს სამყაროს მაღალ ტემპერატურაზე (105) და ძლიერ იონიზაციაზე შორეულ წარსულში. გალაქტიკათა ზოგიერთ გროვაში, მათი მდგრადობის ასახსნელად, ვარაუდობენ აირის დიდი მასების არსებობას. შესაძლოა გალაქტიკათშორის გარემოში დიდი რაოდენობით არსებობდეს ძნელად აღმოსაჩენი, დაბალენერგიიანი ნეიტრინოც. გამოსხივების ველს გალაქტიკათშორის გარემოში ძირითადად შეადგენს 3 ტემპერატურის იზოტროპული რელიქტური გამოსხივება, აგრეთვე გალაქტიკათა, კვაზართა და თვით გალაქტიკათშორისი გარემოს საკუთარი გამოსხივება. გალაქტიკათშორისი გარემოს გათბობა გამოწვეული კოსმოსური სხივებით, კვაზართა და რადიოგალაქტიკათა რენტგენული გამოსხივებით, აირის მასათა კონდენსირებისას წარმოშობილი დარტყმითი ტალღებით, სხვადასხვა ტიპის ახალგაზრდა ობიექტების მოკლეტალღოვანი გამოსხივებით და სხვა. როგორც ჩანს, დროთა ვითარებაში გალაქტიკათშორისი გარემოს ტემპერატურა თანდათან მცირდება.
ჟორჟ ფურნიე

ჟორჟ ფურნიე (; დ. 31 აგვისტო, 1595, კანი — გ. 13 აპრილი, 1652) — ფრანგი იეზუიტი, კარტოგრაფი, ნავიგატორი, მათემატიკოსი და ინჟინერი. მან განავითარა ლითონის გამოყენების იდეა გემებისა და წყალქვეშა ნავების ასაგებად.

ბიოგრაფია
ფურნიე საზღვაო სამხედრო კაპელანად მსახურობდა ხაზის გემზე და შეიძინა ტექნიკური და საზღვაო საკითხების ღრმა ცოდნა.

1642 წელს მან გამოაქვეყნა ტრაქტატი „ჰიდროგრაფია“, სადაც ის ცდილობდა გემების დიზაინის სამეცნიერო საფუძვლის შექმნას. იმ დროს, კურონის ან „ზღვების მბრძანებლის“ მსგავსი შედეგები ემპირიული ცდებისა და შეცდომების საფუძველზე მიიღებოდა.

მან ასევე დაწერა ტრაქტატი „გამაგრების ან სამხედრო არქიტექტურის შესახებ“, რომელიც აღებულია ჩვენი დროის ყველაზე სავარაუდო ადგილებიდან, გამაგრების შესახებ, რომლის თავდაპირველი გამოცემა პარიზში 1649 წელს ჟან ენომ გამოსცა ლ'ანჟ გარდენის დოფინის სასახლეში. კიდევ ერთი გამოცემა 1668 წელს გამოქვეყნდა მეიანსში ლუი ბურჟეს მიერ.

ხსოვნა
მის პატივსაცემად, მთვარის ერთ-ერთ კრატერს დაარქვეს ფურნერიუსი.
ფურნერიუსის ნაპრალი

ფურნერიუსის ნაპრალი — ნაპრალი მთვარეზე. მდებარეობს მთვარის ხილული მხარის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში (კვადრანტები -28, -115). სახელი ეწოდა კრატერ ფურნერიუსის მიხედვით, რომლის ფსკერზეცაა იგი განთავსებული (დაამტკიცა საერთაშორისო ასტრონომიულმა კავშირმა 1964 წელს).

ფურნერიუსის ნაპრალი გადაჭიმულია ჩრდილო-დასავლეთიდან სამხრეთ-აღმოსავლეთის მიმართულებით 65.85 კმ-ზე, ხოლო მისი სელენოგრაფიული კოორდინატებია:
ჩრდილო-დასავლეთის კიდე — ;
სამხრეთ-აღმოსავლეთის კიდე — ;
ცენტრი — .
ალმირანტე-პადილიას მუნიციპალიტეტი

ალმირანტე-პადილიას მუნიციპალიტეტი ― შტატი სულიას შტატში, ვენესუელაში. მდებარეობს მარაკაიბოს ტბის სანაპიროზე. 2016 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 14 256 ადამიანს შეადგენს. ფართობია 151 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 26,58 ადამიანი კმ²-ზე. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ელ-ტორო, რომელიც კუნძულ ტოასზე მდებარეობს. ალმირანტე-პადილია კუნძულოვანი მუნიციპალიტეტია. კუნძულები მარაკაიბოს ტბასა და ვენესუელის ყურეს შორის მდებარეობს.
პეტარ პოპოვიჩი

}: ; დ.28 ივლისი, 1979) — სერბი ყოფილი პროფესიონალი კალათბურთელი.

პროფესიული კარიერა
მან ითამაშა სპარტაკ სუბოტიცასა და წითელ ვარსკვლავში, სანამ გადავიდოდა ჰემოფარმში. მათთან ერთად ის ოთხი სეზონი ითამაშა და მოიგო ადრიატიკის ლიგა 2005 წელს.

2005 წლის აგვისტოში მან ხელი მოაწერა იტალიურ ძლევამოსილ კლუბ ბენეტონ ტრევიზოში. მათთან ერთად მოიგო იტალიის ლიგა.

2006–07 სეზონისთვის იგი დაბრუნდა წითელ ვარსკვლავში.

2007 წლის სექტემბერში მას ჰქონდა საცდელი ვარჯიში ხოვენტუტ ბადალონასთან. პირველად მან ხელი მოაწერა ერთმასიან კონტრაქტს, მაგრამ მოგვიანებით ხელახლა გააფორმა სეზონის დასასრულამდე. მათთან ერთად მოიგო და ესპანეთის მეფის თასი.

2008 წლის სექტემბერში მან მოკლევადიანი კონტრაქტი გააფორმა ესტუდიანტესთან, დაშავებული მარტინ რანჩიკის შესაცვლელად. მოგვიანებით მან სეზონის დარჩენილი ნაწილისთვის თანამდებობა დატოვა. 2009 წლის ივლისში მან კიდევ ერთი სეზონით გააფორმა კონტრაქტი. მოგვიანებით ხელახლა გააფორმა სეზონის დასასრულამდე. 2009 წლის ივლისში კიდევ ერთი სეზონით ხელახლა გააფორმა კონტრაქტი.

2010 წლის ივლისში მან გააფორმა ერთწლიანი კონტრაქტი რუსულ გუნდ სპარტაკ სანქტ-პეტერბურგთან. მათთან ერთად მოიგო რუსეთის კალათბურთის თასი.

2011 წლის სექტემბერში იგი მესამედ დაბრუნდა წითელ ვარსკვლავში და გააფორმა ერთწლიანი კონტრაქტი.

2012–13 სეზონისთვის მან ხელი მოაწერა გერმანიის კალათბურთის ბუნდესლიგის კლუბ არტლანდ დრაგონსში.

2013 წლის ივნისში მან გააფორმა ერთწლიანი კონტრაქტი თურქეთის კალათბურთის ლიგის კლუბ ალიაღა პეტქიმთან. მათ დატოვა 2014 წლის იანვარში. 2014 წლის მარტში ხელი მოაწერა მეტალაც ვალიევოში სეზონის დასასრულამდე.

ეროვნული გუნდის კარიერა
პოპოვიჩმა ითამაშა სერბეთისა და მონტენეგროს გუნდში 2004 წლის ოლიმპიური კალათბურთის ტურნირზე ათენში.
აშშ-ის ჩემპიონატი ჭადრაკში 2019

აშშ-ის ჩემპიონატი ჭადრაკში 2019 — შეჯიბრი, რომელიც ჩატარდა 2019 წლის 18 მარტიდან 1 აპრილამდე სენტ-ლუისის საჭადრაკო კლუბში.

ტურნირის გამარჯვებული გახდა დიდოსტატი ჰიკარუ ნაკამურა, რომელმაც 11 შესაძლებლიდან 8 ქულა დააგროვა და მეხუთედ მოიპოვა ქვეყნის ჩემპიონის ტიტული.

რეგლამენტი
სისტემა: წრიული, 11 ტური.
კატეგორია: მე-18 (საშუალო რეიტინგი: 2682).
დროის კონტროლი: 90 წუთი პირველი 40 სვლისთვის, შემდეგ 30 წუთი პარტიის ბოლომდე, 30-წამიანი დამატებით ყოველი სვლისთვის.
ადგილების განაწილება თანაბარი ქულების შემთხვევაში:
ურთიერთშორის შეხვედრა;
შავი ფერით ნათამაშები პარტიების რაოდენობა;
კოიას სისტემა;
ბერგერის კოეფიციენტი;
მოგებების რაოდენობა;
რეიტინგი.

მონაწილეები
საპრიზო ფონდი
საერთო საპრიზო ფონდი შეადგენდა 194 000 აშშ დოლარს.
1-ლი ადგილი: 50 000 $
მე-2 ადგილი: 35 000 $
მე-3 ადგილი: 25 000 $
მე-4 ადგილი: 20 000 $

სენტ-ლუისის საჭადრაკო კლუბმა ასევე დააწესა ბობი ფიშერის სახელობის სპეციალური პრიზი — 64 000 $ იმ მოჭადრაკისთვის, რომელიც შეძლებდა ტურნირის ყველა (11) პარტიის მოგებას.

ტურნირის დეტალური ცხრილი
სატურნირო ცხრილი
შენიშვნა: უჯრის ფერი აღნიშნავს ფიგურების ფერს კონკრეტულ პარტიაში:      — თეთრი,      — შავი.

რეპორტაჟები
აშშ-ის ჩემპიონატი ჭადრაკში 2020

აშშ-ის საჭადრაკო ჩემპიონატი 2020 — შეჯიბრი, რომელიც ჩატარდა 2020 წლის 26-დან 29 ოქტომბრამდე. პანდემიის გამო, ტურნირი ჩატარდა ონლაინ პლატფორმაზე .

ჩემპიონატის გამარჯვებული გახდა დიდოსტატი უესლი სო, რომელმაც 11 შესაძლებლიდან 9 ქულა დააგროვა. ეს შედეგი აშშ-ის ჩემპიონატების ისტორიაში მესამე საუკეთესო მაჩვენებელია (ბობი ფიშერის 1964 წლის 11/11 და 1966 წლის 9½/11 შედეგების შემდეგ).

რეგლამენტი
სისტემა: წრიული, 11 ტური.
დროის კონტროლი: 25 წუთი პარტიის ბოლომდე, ყოველ სვლაზე 5 წამის დამატებით (სწრაფი ჭადრაკი).
მთავარი არბიტრი: კრის ბერდი.
ადგილების განაწილება თანაბარი ქულების შემთხვევაში:
ურთიერთშორის შეხვედრა;
შავი ფერით ნათამაშები პარტიების რაოდენობა;
კოიას სისტემა;
ბერგერის კოეფიციენტი;
მოგებების რაოდენობა;
რეიტინგი.

მონაწილეები
მონაწილეთა რეიტინგი მოცემულია 2020 წლის ოქტომბრის მდგომარეობით.

საპრიზო ფონდი
საერთო საპრიზო ფონდი შეადგენდა 150 000 აშშ დოლარს. თანაბარი ქულების შემთხვევაში თანხა იყოფოდა მოთამაშეებზე (გარდა პირველი ადგილისა).

1-ლი ადგილი: 40 000 $
მე-2 ადგილი: 25 000 $
მე-3 ადგილი: 16 000 $
მე-4 ადგილი: 13 000 $
მე-5 ადგილი: 11 000 $
მე-6 ადგილი: 9 000 $

ტურების მიმოხილვა
პირველი დღე
მეორე დღე
მესამე დღე
მეოთხე დღე
მდგომარეობა ტურების მიხედვით
საბოლოო სატურნირო ცხრილი
შენიშვნა: უჯრის ფერი აღნიშნავს ფიგურების ფერს კონკრეტულ პარტიაში:      — თეთრი,      — შავი.

რეპორტაჟები
ზიგურდ ზურაბაშვილი

ზიგურდ ავლიპის ძე ზურაბაშვილი (დ. 23 მარტი, 1936, ლენინგრადი, — გ. 5 მაისი, 2013, თბილისი) — ქართველი ჰისტოლოგი და ემბრიოლოგი. მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი (1970), პროფესორი (1988).

დაიბადა ავლიპ ზურაბაშვილისა და ელენე ზურაბაშვილ-ლუნდის ოჯახში. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის (ახლანდ. თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტი, თსსუ) სამკურნალო ფაკულტეტი 1961 წელს. 1970 წელს იყო მ. ასათიანის სახელობის ფსიქიატრიის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის თავის ტვინის პათომორფოლოგიის განყოფილების გამგე, 1988 წლიდან — ექიმთა დახელოვნების ინსტიტუტის ჰისტოლოგიის, ციტოლოგიისა და ემბრიოლოგიის კათედრის გამგე, 2004 წლიდან — ამავე ინსტიტუტის ფუნდამენტური მედიცინის კათედრის ჰისტოლოგიის, ციტოლოგიისა და ემბრიოლოგიის სექციის ხელმძღვანელი. 2006 წლიდან იყო თსსუ-ის ჰისტოლოგიის, ციტოლოგიისა და ემბრიოლოგიის კათედრის კონსულტანტი. მისი შრომები ეხება თავის ტვინის პათომორფოლოგიის აქტუალურ საკითხებს.
ზურაბ ზურაბაშვილი

ზურაბ ავლიპის ძე ზურაბაშვილი (დ. 13 აპრილი, 1938, თბილისი) — ქართველი ფსიქიატრი. მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი (1970), პროფესორი (1978).

დაიბადა ავლიპ ზურაბაშვილისა და ელენე ზურაბაშვილ-ლუნდის ოჯახში. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის (ახლანდ. თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტი, თსსუ) სამკურნალო ფაკულტეტი 1962 წელს. 1965 წლიდან მუშაობდა მ. ასათიანის სახელობის ფსიქიატრიის სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტში სხვადასხვა თანამდებობაზე, მ. შ. 1996 წლიდან ხელმძღვანელობდა ფუნქციური დიაგნოსტიკის ლაბორატორიას. ზურაბაშვილის სამეცნიერო შრომები ეხება ფსიქიატრიის აქტუალურ საკითხებს.
პავლე ზურაბიანი

პავლე ალექსანდრეს ძე ზურაბიანი (დ. 27 იანვარი, 1874, ქ. შუშა, ყოფ. ელიზავეტპოლის გუბერნია, ახლანდ. აზერბაიჯანი, — გ. 21 თებერვალი, 1942, თბილისი) — საქართველოში მოღვაწე არქიტექტორი, ეროვნებით სომეხი.

დაამთავრა პეტერბურგის სამოქალაქო ინჟინერთა ინსტიტუტი (1898). მუშაობდა თბილისის თვითმმართველობაში არქიტექტორად. მისი ნამუშევრებიდან აღსანიშნავია: ყოფ. სომხური სემინარიის შენობა არსენალის მთაზე, პაატა სააკაძის ქ. №1 (1910–1911, არქიტექტორ მიხეილ ნეპრინცევთან ერთად), სამმართველოს სამკურნალო კომბინატი, ილია ჭავჭავაძის გამზირი №5 (1937, არქიტექტორ პავლე უშენინთან ერთად; დაანგრიეს 2012 წელს, შემორჩენილია შენობის ფასადის მხოლოდ მცირე ფრაგმენტი), საცხოვრებელი სახლები (კოჯრის ქ. №3, ვ. სარაჯიშვილის ქ. №3ა, მ. წინამძღვრიშვილის ქ. №39). ზურაბიანმა შეადგინა აგრეთვე ეკონომიკურად მცირე შეძლების მცხოვრებთათვის საცხოვრებელი სახლის ტიპობრივი პროექტი (თბილისი, 1910).
მესინის გონზაგას ციხესიმაგრე

მესინის გონზაგას ციხე, ასევე ცნობილი როგორც კასტელ გონზაგა — ციხესიმაგრე მესინაში, სიცილიაში. აშენდა მე-16 საუკუნის შუა ხანებში და სამხედროების მიერ 1973 წლამდე გამოიყენებოდა. დღეს ციხე კარგ მდგომარეობაშია.

ისტორია
1540-იან წლებში, მზარდი ოსმალეთის იმპერიის შიშით, მესინის თავდაცვითი ნაგებობების მოდერნიზაცია მიმდინარეობდა. ფორტე გონზაგა ქალაქის კედლებს გარეთ, მონტეპიზელის ბორცვზე აშენდა. მას შეეძლო დაეცვა ქალაქისკენ მიმავალი მთიანი სახმელეთო გზები და ასევე გადაჰყურებდა მესინის სრუტეს. ციხესიმაგრე ბერგამოელმა სამხედრო ინჟინერმა, ანტონიო ფერამოლინომ დააპროექტა. მას დახმარებას უწევდა მესინელი ფრანჩესკო მაუროლიკო. ციხესიმაგრეს სახელი სიცილიის ვიცე-მეფის, დონ ფერანტე გონზაგას პატივსაცემად ეწოდა და მისი მშენებლობა 1545 წელს დასრულდა.

1571 წელს ლეპანტოს ბრძოლაში კათოლიკეების გამარჯვების შემდეგ ოსმალეთის საფრთხე შემცირდა და ციხესიმაგრის მნიშვნელობამაც კლება დაიწყო. იგი გამოიყენებოდა 1674–1678 წლების აჯანყების დროს ესპანური მმართველობის წინააღმდეგ. საბოლოოდ, ესპანეთმა სიცილია 1713 წელს დაკარგა, თუმცა ხუთი წლის შემდეგ, ოთხთა ალიანსის ომის დროს, კუნძულზე შეიჭრა. ამ შემოჭრისას ციხესიმაგრეს დიდი წინააღმდეგობა არ გაუწევია და იგი ესპანელმა გენერალმა ლუკა სპინოლამ აიღო.

ციხესიმაგრე მეორე მსოფლიო ომშიც გამოიყენებოდა: თავდაპირველად მას გერმანული და იტალიური ძალები იყენებდნენ მოკავშირეთა შემოჭრამდე, ხოლო შემდგომში ამერიკელი მოწინავე დამკვირვებლები იყენებდნენ საარტილერიო ცეცხლის კორექტირებისთვის იტალიაში შეჭრის დროს. იგი სამხედრო ობიექტად რჩებოდა 1973 წლამდე, სანამ იტალიის არმიამ იგი მესინის მუნიციპალიტეტს არ გადასცა.

დაგეგმარება
ციხესიმაგრეს აქვს ვარსკვლავისებური ფორმა რამდენიმე ბასტიონით. მთელ სტრუქტურას გარს აკრავს თხრილი. ციხესიმაგრის ტერასაზე მდებარეობს მცირე სამლოცველო.
რიჩოლის ნაპრალები

რიჩოლის ნაპრალები — ნაპრალთა ჯგუფი მთვარეზე. მდებარეობს მთვარის ხილული მხარის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში (კვადრანტები -18, -73). სახელი ეწოდა ნაპრალების მახლობლად მდებარე კრატერ რიჩოლის მიხედვით (დაამტკიცა საერთაშორისო ასტრონომიულმა კავშირმა 1985 წელს). რიჩოლის ნაპრალების საერთო ცენტრის სელენოგრაფიული კოორდინატებია .
მატეგრიფონი

მატეგრიფონი, ასევე ცნობილი, როგორც მატაგრიფონე, მატეგრიფონე ან როკა გელფონია — შუა საუკუნეების ციხე მესინაში, სიცილიაში, რომელიც მდებარეობდა დღევანდელი პრინციპე უმბერტოს ქუჩაზე. მისი სტრატეგიული მდებარეობა კლდოვან ბორცვზე, ისტორიული ქალაქის ცენტრთან ახლოს, ნავსადგურისა და მესინის სრუტის შთამბეჭდავ ხედს იძლეოდა. მე-19 საუკუნეში ის ციხედ გადაკეთდა. 1908 წლის მიწისძვრის შედეგად დანგრევამდე შედგებოდა კვადრატული საპყრობილისგან, რომელსაც ჰქონდა გალავნები და გამაგრებული იყო მრავალკუთხა კოშკებით. მხოლოდ რვაკუთხა კოშკი შემორჩა და ის მე-20 საუკუნის ქრისტე მეფის სალოცავის ეკლესიაშია ინტეგრირებული, რომელიც მესინის თვალსაჩინო ღირსშესანიშნაობაა და დომინირებს მის ჰორიზონტზე.

სახელი „მატაგრიფონი“ „ბერძენ მკვლელებს“ ან „მკვლელ ბერძნებს“ გულისხმობს, რადგან მესინის მოსახლეობა ძირითადად ბერძნული წარმოშობის იყო.

ისტორია
შუა საუკუნეები
მატეგრიფონის ციხესიმაგრე თავდაპირველად აიგო როგორც ხის ციხესიმაგრე 1061 წელს ნორმანი ლორდ რობერტ გუისკარის მიერ. 1190 წელს იგი განაახლა ინგლისის მეფე რიჩარდ -მა „ლომგულმა“ მესინაში ყოფნისას, როდესაც იგი მესამე ჯვაროსნული ლაშქრობის ფარგლებში წმინდა მიწისკენ მიემართებოდა. მანვე ბრძანა ციხესიმაგრის ნაწილობრივი დემონტაჟი 1191 წელს კვიპროსის დასაპყრობად გამგზავრებამდე.
1240 წელს საღვთო რომის იმპერატორმა ფრიდრიხ შტაუფენმა ბრძანა ციხესიმაგრის ხელახლა აშენება კირქვით. იმ პერიოდის დოკუმენტებში იგი მოხსენიებულია როგორც (ახალი ციხესიმაგრე). მოგვიანებით იგი ანჟუს დინასტიის ხელში გადავიდა.

სიცილიური სერობის შემდეგ, სამეფო ვიკარი ერბერტ ორლეანელი ოჯახთან და მეფე შარლ ანჟუელის მომხრეებთან ერთად ციხესიმაგრეში გაიხიზნა, რომელსაც ალაიმო და ლენტინის მეთაურობით განრისხებული მესინელები გარს შემოეხვივნენ და დააზიანეს. თუმცა, მათ მისცეს უსაფრთხოდ წასვლის უფლება, რის შემდეგაც ციხესიმაგრე შეკეთდა. მას შემდეგ, რაც ანჟუელები სიცილიიდან განდევნეს, მატაგრიფონე ახალი მმართველი დინასტიის — არაგონის სახლის კონტროლის ქვეშ გადავიდა. საუკუნის ბოლოს იგი არაგონის მეფე პედრო -ის მეუღლის, დედოფალ კონსტანციას რეზიდენცია გახდა.

 საუკუნის ბოლოს ციხესიმაგრე გააფართოვა მეფე ფერდინანდ არაგონელმა, რომლის ლათინური წარწერა (1496) დღემდე შემორჩენილი კოშკის აღმოსავლეთ მხარესაა ამოკვეთილი.
შემდგომი საუკუნეების განმავლობაში იგი მესინის მოსახლეობის მიერ ესპანელი მმართველების წინააღმდეგ მოწყობილი არაერთი აჯანყების ეპიცენტრი იყო.

მატაგრიფონე თითქმის სრულად განადგურდა 1908 წლის 28 დეკემბრის კატასტროფული მიწისძვრის შედეგად.
მასზე დამონტაჟებულია 13 ტონიანი ზარი, რომელიც 1935 წელს მტრის ზარბაზნების გადამდნარი ბრინჯაოსგან ჩამოასხეს. იმავე წელს ციხესიმაგრის ნანგრევებზე აშენდა „ქრისტე მეფის“ ტაძარი და ომის მემორიალი, რომლის შემადგენლობაშიც მოექცა შემორჩენილი კოშკი.

იმავე სახელწოდების ადგილები
მატეგრიფონი ასევე იყო პელოპონესში მდებარე აკოვას ციხესიმაგრის ალტერნატიული სახელწოდება, რომელიც - საუკუნეებში აქაიის სამთავროში აკოვას ბარონიის რეზიდენციას წარმოადგენდა.
რიტერის ნაპრალები

რიტერის ნაპრალები — ნაპრალთა ჯგუფი მთვარეზე. მდებარეობს მთვარის ხილული მხარის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში (კვადრანტები -12, -60). სახელი ეწოდა ნაპრალების მახლობლად მდებარე კრატერ რიტერის მიხედვით (დაამტკიცა საერთაშორისო ასტრონომიულმა კავშირმა 1985 წელს). რიტერის ნაპრალების საერთო ცენტრის სელენოგრაფიული კოორდინატებია .
ოლე რემერი

ოლე კრისტენსენ რემერი (; დ. 25 სექტემბერი, 1644, ორჰუსი — გ. 19 სექტემბერი, 1710, კოპენჰაგენი) — დანიელი ასტრონომი, კოპენჰაგენის უნივერსიტეტის პროფესორი (1681 წლიდან). 1675 წელს იუპიტერის თანამგზავრებზე დაკვირვებით განსაზღვრა სინათლის სიჩქარე. გამოიგონა მერიდიანული წრე, ეკვატორიალი და სხვა ასტრონომიული ინსტრუმენტები, რომელთა საშუალებით განსაზღვრა 1000-ზე მეტი ვარსკვლავის დახრილობა და პირდაპირი აღვლენა.

ხსოვნა
მის პატივსაცემად, მთვარის ერთ-ერთ კრატერს დაარქვეს რემერი.
რემერის ნაპრალები

რემერის ნაპრალები — ნაპრალთა ჯგუფი მთვარეზე. მდებარეობს მთვარის ხილული მხარის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში (კვადრანტები -12, -43). სახელი ეწოდა ნაპრალების მახლობლად მდებარე კრატერ რემერის მიხედვით (დაამტკიცა საერთაშორისო ასტრონომიულმა კავშირმა 1964 წელს). რემერის ნაპრალების საერთო ცენტრის სელენოგრაფიული კოორდინატებია .