iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ხაბიზგინა

ხაბიზგინა — ცნობილი ოსური ხაჭაპური. ის ტრადიციული ხაჭაპურისგან იმით განსხვავდება, რომ შიგთავსად ყველთან ერთად მოხარშულ კარტოფილს, ხახვს და ნიორს ამატებენ. ეს არის კერძი, რომლის მომზადებაც საკმაოდ მარტივია, რადგან ის ინგრედიენტები, რაც მოსამზადებლად გვჭირდება, ადვილად იშოვება.

კერძოდ, მიდის კამათი იმის შესახებ, რომ ოსური ხაჭაპური მშრალად უნდა გამოცხვეს და არა – ერბოში. თუმცა, ამასაც ერთი მნიშვნელოვანი საფუძველი აქვს: ძველ დროს, ჯერ კიდევ მაშინ, როდესაც ოსური ტომები (სარმატები, ალანები, სკვითები) აზიაში ცხოვრობდნენ, ხორბლის ფქვილის დეფიციტი იყო და სიმინდის ფქვილით იკვებებოდნენ. ერთგვარად, ამითაც აიხსნება ის, რომ ოსურ ხაჭაპურს ნახევარჯერ ნაკლები ცომი სჭირდება, ვიდრე – შიგთავსი. ჰოდა, ეკონომიის მიზნით, ცომი რომ ძალიან არ გათხელებულიყო, ოსი დიასახლისები ერბოში აცხობდნენ. ამით ნოყიერების შეგრეძნებაც იზრდებოდა და კალორიების რაოდენობაც, რაც ასე მნიშვნელოვანი იყო მათი ჯანმრთელობისთვის. ბოლოსდაბოლოს, სულ ომში იყვნენ და ნოყიერი საკვები ყველას განსაკუთრებით სჭირდებოდა.

ოსურ ეთნოსში ხაჭაპურს ძალიან დიდი მნიშვნელობა და დატვირთვა აქვს. ეს არ არის მხოლოდ გასტრონომიული შემთხვევა, ესაა ერთგვარად საკრალური მოვლენა, რომელიც მზის, წყლისა და მიწის სიმბოლოებს აღნიშნავს. მზისა და წყლის სიმბოლოებზე (ხებიჟნ, ცახარაჯინ) უკვე მოგახსენეთ რაც შეეხება მიწის სიმბოლოს, ოსურ ეთნოსში მას -ს უწოდებენ და ხორციანი შიგთავსი აქვს. ეს ოსური სამზარეულოს ნამდვილი მარგალიტია.

ინგრედიენტები: ფქვილი - 600 გრამი; საფუარი - 1 ჩაის კოვზი; შაქარი - 1 ჩაის კოვზი; მარილი - 1/2 ჩაის კოვზი;კვერცხი - 1 ცალი; კეფირი - 200 გრამი; არაჟანი - 2 სუფრის კოვზი; რძე - 100 გრამი; მოხარშული კარტოფილი - 350 გრამი; ყველი - 450 გრამი; კარაქი - 50 გრამი და მარილი.

ხაბიზგინას ძალიან უხდება ალკოჰოლური სასმელი, განსაკუთრებით კი თეთრი მშრალი ღვინო.

მომზადების წესი
2-3 ჭიქა ფქვილში შევურიოთ მშრალი საფუარი. თბილ წყალში გავხსნათ მარილი და შაქარი, დავასხათ საფუვრიან მასას და კარგად მოვურიოთ. თანდათანობით ვუმატოთ ფქვილი, შევაზილოთ ზეთი და დავდგათ ასაფუებლად. უნდა მივიღოთ ნაზი ცომი. საშუალო ზომის კარტოფილები კანიანად მოვხარშოთ და გავფცქვნათ. ხორცსაკეპ მანქანაში გავატაროთ ჯერ ყველი, შემდეგ კარტოფილი, შევურიოთ ერბო, მარილი და კარგად ავზილოთ. ცომისა და გულსართისგან თანაბარი ზომის გუნდები მოვამზადოთ. ცომი ოდნავ გავაბრტყელოთ, ზედ მოვათავსოთ გულსართი, შევკრათ და გავაბრტყელოთ. ხაბიძგინები გაცხელებულ ტაფაზე ორივე მხრიდან გამოვაცხოთ. მეორე მხარეს რომ გადმოვატრიალებთ, ერბო წავუსვათ.
თურქები აზერბაიჯანში

აზერბაიჯანში მცხოვრები თურქები წარმოადგენენ ეთნიკურ ჯგუფს აზერბაიჯანის რესპუბლიკაში. აქ მცხოვრები თურქი მოსახლეობა უმეტესწილად ოსმალეთიდან ჩამოსულთა შთამომავლები, მუსლიმი მესხები და თურქეთიდან ბოლოდროინდელი მიგრანტებისგან შედგება.

ისტორია
ოსმალეთიდან მიგრაცია
ოსმალეთიდან თურქებმა მიგრირება და აზერბაიჯანში აზერბაიჯანში დასახლება დაიწყეს, როდესაც რეგიონი ოსმალეთის იმპერიის მმართველობის ქვეშ მოექცა 1578-1603 წლებში, შემდეგ კვლავ 1724 წლიდან პირველი მსოფლიო ომის დასრულებამდე. პირველი აღწერილობა საბჭოთა კავშირმა 1926 წელს ჩაატარა ამ დროს რეგიონში 8570 თურქი ცხოვრობდა. ოსმალები აღარ არიან ჩამოთვლილნი ცალკეულ აღწერებში; სავარაუდოდ, ისინი ვინც აზერბაიჯანში ცხოვრობდა, ან ასიმილაცია განიცადა აზერბაიჯანულ საზოგადოებასთან, ან დატოვა ქვეყანა. დღესდღეობით, ოსმალეთითიდან მიგრირებული თურქების შთამომავლები დაახლოებით 19 000-ს შეადგენენ.

მუსლიმი მესხების მიგრაცია
მუსლიმი მესხები („თურქი მესხები“) აზერბაიჯანში პირველად საუკუნის ბოლოსა და 1918-1920 წლებში დასახლდნენ. ამასთან, აზერბაიჯანში მიგრაცია მკვეთრად გაიზარდა მეორე მსოფლიო ომის შემდგომ პერიოდში. საბჭოთა კავშირის მაშინდელმა საგარეო საქმეთა მინისტრმა ვიაჩესლავ მოლოტოვმა მოითხოვა ანატოლიის სამი პროვინციის (ყარსის, არტაანისა და ართვინის) დაქვემდებარება. ასევე სტალინს სურდა მესხეთში მდებარე სტრატეგიული ტერიტორიების თურქი მოსახლეობისგან გაწმენდა.

1950-იანი წლების ბოლოდან 1970-იანი წლების ჩათვლით, აზერბაიჯანში დაახლოებით დასახლდა 25 000-დან 30 000 თურქი. ვინაიდან უზბეკეთში მცხოვრები თურქები აჯანყების მსხვერპლი გახდნენ ფერღანის ხეობაში ეთნიკური უზბეკების მხრიდან, რამაც ასამდე ადამიანის დაიღუპვა გამოიწვია. ფერღანას ველიდან წამოსული თურქი ლტოლვილების პირველი ტალღის უმეტესობა დასახლდა, საათლში, საბირაბადში, ბეილაგანსა და ბაქოში.

დემოგრაფია
2009 წლის აზერბაიჯანის რესპუბლიკის მოსახლეობის აღწერის თანახმად, აზერბაიჯანში თურქების რაოდენობა 38 000-ს შეადგენდა. გარდა ამისა, არცერთ აღწერაში არ ხდება განსხვავება მესხეთის თურქებსა და თურქეთიდან ჩამოსულ თურქებს შორის, რომლებიც აზერბაიჯანის მოქალაქეები გახდნენ, ორივე ჯგუფი ოფიციალურ აღწერაში კლასიფიცირდება როგორც „თურქები“ ან „აზერბაიჯანელები“.
ალბერტ აზარიანი

ალბერტ აზარიანი (; დ. 11 თებერვალი, 1929, ვანაძორი — გ. 5 სექტემბერი, 2023) — სომეხი ტანმოვარჯიშე, რომელიც საერთაშორისო ტურნირებზე საბჭოთა კავშირს წარმოადგენდა. არის რგოლით ტანვარჯიშის 1956 და 1960 წლების ოლიმპიადის გამარჯვებული. არის პირველი ტანმოვარჯიშე, რომელიც რგოლით ტანვარჯიშში ორჯერ გახდა ოლიმპიური ჩემპიონი.

ადრეული ცხოვრება
ალბერტ აზარიანი დაიბადა 1929 წლის 11 თებერვალს ვანაძორში, ამიერკავკასიის სფსრ-ში. 14 წლის ასაკში აზარიანს მამა მარდაეცვალა. ასეთ მდგომარეობაში მას სკოლიდან გამოსვლა და მუშაობის დაწყება მოუწია. როდესაც ის 17 წლის იყო, სომეხმა ელიტარულმა ტანმოვარჯიშეების ჯგუფმა გამოფენა მის ქალაქში გამართა. ამის შემდეგ თინეიჯერი ბიჭები (მათ შორის იყო აზარიანი) შეეცადნენ შეესწავლათ უკვე ანანხი უნარები თუ შესაძლებლობები. არაზიანის ტანვარჯიშმა ისეთი შთაბეჭდილება მოახდინა ჩამოსულ სპორტსმენებზე, რომ მათ იგი ერევანში მიიწვიეს. 3 წლის შემდეგ იგი გახდა სომხეთის ჩემპიონი რგოლით ტანვარჯიშში და მიიღო სპორტის მასტერის ტიტული.
ასხის ქუჩა

ასხის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ჩუღურეთის რაიონში (ახალი კუკია); ლებარდის ქუჩიდან ცაიშის ქუჩამდე. წარმოიქმნა საუკუნის დასაწყისში. ადრე ერქვა ჩუღურეთის აგარაკის, შემდეგ – ასხინის ქუჩა, რაც ასხის რუსიფიცირებული ფორმაა. თბილისის 1934 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც ასხის ქუჩა. 1939 წელს დაერქვა პოლინა ოსიპენკოს სახელი, 1990 წელს ეწოდა ჩუღურეთის ქუჩა, შემდეგ დაუბრუნდა ძველი სახელი.
მიკრომილაკები

მიკრომილაკები — არიან ღრუიანი ღეროები, დაახლოებით, 25 ნანომეტრი დიამეტრი სიგრძით. ნანახია ყველა ეუკარიოტული უჯრედის ციტოპლაზმაში. ღრუიანი მილის კედელი აგებულია გლობალური ცილისაგან, რომელსაც ტუბულინი ეწოდება. ტუბულინის თითოეული მოლეკულა არის დიმერი, რომელიც შედგება ორი უმნიშვნელოდ განსხვავებული პოლიპეპტიდური სუბერთეულისგან: -ტუბულინისგან და -ტუბულინისაგან. მიკრომილაკი სიგრძეში იზრდება მის ბოლოზე ტუბულინის დიმერების დამატებით. მიკრომილაკები შეიძლება დაიშალოს და მისი ტუბულინი გამოყენებულ იქნას ახალი მიკრომილაკის ასაგებად უჯრედის სხვა ადგილზე.

მიკრომილაკები უჯრედს აძლევენ ფორმას და ამყარებენ. ასევე ისინი გამოიყენება როგორც ბილიკები, რომელთა გასწვრივაც მამოძრავებელი ცილებით აღჭურვილი ორგანოიდებს შეუძლიათ მოძრაობა. მაგალითად, მიკრომილაკები სეკრეტორულ ვეზიკულებს წარმართავენ გოლჯის აპარატიდან პლაზმურ მემბრანამდე. მიკრომილაკებს, ასევე, უჯრედის გაყოფის პროცესში ქრომოსომების გამოცალკევების უნარი შესწევთ.
მუნ ჯე ინი

მუნ ჯე ინი (დ. 24 იანვარი, 1953, კოჯე, სამხრეთი კორეა) — სამხრეთ კორეელი სახელმწიფო და პოლიტიკური მოღვაწე. სამხრეთ კორეის მოქმედი პრეზიდენტი 2017 წლის 10 მაისიდან — 2022 წლის 10 მაისამდე.

იყო გაერთიანებული დემოკრატიული პარტიის კანდიდატი 2012 წელს, მიიღო ხმების 48,02 % და დამარცხდა პაკ კინ ჰესთან. 2017 წლის არჩევნებში კი წარმოადგენდა კორეის დემოკრატიულ პარტიას, მიიღო ამომრჩეველთა ხმების 41,08 % და დაიკავა პრეზიდენტის თანამდებობა.

ბიოგრაფია
მუნ ჯე ინი დაიბადა 1953 წლის 24 იანვარს კუნძულ კოჯედოზე, კიონსან-ნამდოს პროვინციაში. მამამისი იყო დევნილი ჩრდილოეთ კორეიდან, რომელმაც მშობლიური ქალაქი ხამხანი დატოვა 1950 წელს კორეის ომის პერიოდში ჩინეთის არმიაზე გაეროს ძალების შეტევის შემდეგ. მუნ ჯე ინი სწავლობდა კიონამის სკოლაში პუსანში, რომელიც ერთ-ერთ პრესტიჟულ სკოლად ითვლებოდა სეულში.

სწავლობდა კიონჰის უნივერსიტეტში, სადაც შეისწავლა სამართალი. იუსინის კონსტიტუციის წინააღმდეგ სტუდენტური გამოსვლის გამო დაპატიმრეს და სასწავლებლიდან გარიცხეს. შემდეგ გაწევრიანდა სამხრეთ კორეის არმიაში და მონაწილეობდა ფჰანმუნჯომის კონფლიქტში 1976 წელს. ჯარიდან დაბრუნების შემდეგ ჩააბარა სახელმწიფო გამოცდები და დაკავდა იურიდიული პრაქტიკით. იმისდა მიუხედავად რომ მუნ ჯე ინი საუკეთესო სტუდენტი იყო, მან სტუდენტურ აქციებში მონაწილეობის გამო ვერ მიიღო მოსამართლედ მუშაობის უფლება, ამიტომ ადვოკატის პროფესია აირჩია. მას შემდეგ, რაც ადვოკატი გახდა, თანამშრომლობდა ყოფილ პრეზიდენტ ნო მუ ჰიენთან. ისინი ყოფილი პრეზიდენტის სიკვდილამდე მეგობრებად დარჩნენ. იყო ასოციაცია „იურისტები დემოკრატიული საზოგადოებისათვის“ ხელმძღვანელი. გამოაქვეყნა მემუარები „მუნ ჯე ინის ბედისწერა“, რომელიც გახდა ბესტსელერი.

არჩევნები
2012 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში მონაწილეობდა, როგორც ოპოზიციის კანდიდატი, მაგრამ მიიღო ხმების 48 % და დამარცხდა პაკ კინ ჰესთან, ყოფილი დიქტატორის პაკ ჩონ ჰის ქალიშვილთან, რომელიც იყო პარტია სენურის კანდიდატი.

პაკ კინ ჰეს იმპიჩმენტის გამო დანიშნული ვადამდელი არჩევნები დაინიშნა 2017 წლის 9 მაისს. მუნ ჯე ინმა მასში მონაწილეობა მიიღო როგორც დემოკრატიული პარტიის კანდიდატმა. ეგზიტპოლების მიხედვით მან ამომრჩეველთა ხმები 41,4 % მიიღო.

სამხრეთ კორეის ეროვნული საარჩევნო კომისიის საბოლოო მონაცემებით მუნ ჯე ინმა მიიღო 13 423 800 ამომრჩევლის ხმა, რაც შეადგენდა 41,08 %, არჩევნებში კი მონაწილეობდა ამომრჩეველთა 77,2 %.

პოლიტიკა
როგორც პრეზიდენტი და წინა პრეზიდენტის ოპოზიციონერი, ეწინააღმდეგებოდა აშშ-ის ანტისარაკეტო სისტემის განთავსებას ქვეყანაში, რადგან ფიქრობდა, რომ იგი ეფექტურად ვერ დაიცავდა სამხრეთ კორეას ჩრდილოეთ კორეის შემოტევისაგან. 2017 წლის 6 ივნისს გამოსცა ბრძანება აღნიშნული სისტემის განლაგების შეჩერების შესახებ.

საშინაო პოლიტიკაში მხარს უჭერდა ორივე კორეის გაერთიანებას. მისი პრეზიდენტობის პირველი წლის მთავარი მოვლენაც სწორედ ჩრდილოეთ კორეასთან ურთიერთობის დათბობა იყო. 2018 წლის აპრილში შედგა ორივე კორეის ლიდერის შეხვედრა. ერთი თვის შემდეგ კვლავ შედგა განმეორებითი შეხვედრა, ხოლო ამავე წლის სექტემბერში ისტორიაში პირველად შედგა სამხრეთ კორეის პრეზიდენტის სრულმასშტაბიანი სამდღიანი ვიზიტი ჩრდილოეთ კორეაში.
ეკატერინე მელიქიშვილის ქუჩა

ეკატერინე მელიქიშვილის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ისნის რაიონში (საბარგოს დასახლება); ნოე ხომერიკის ქუჩიდან სერგი დურმიშიძის ქუჩამდე. წარმოიქმნა საუკუნის 30-იან წლებში. ადრე საბარგოს დასახლების ქუჩა ერქვა, შემდეგ თედორე აფანასიევის სახელი ეწოდა. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2018 წლის 25 მაისის განკარგულებით, თედორე აფანასიევის ქუჩის ერთ მონაკვეთს (სერგი დურმიშიძის ქუჩამდე) საზოგადო მოღვაწის ეკატერინე მელიქიშვილის სახელი ეწოდა, მეორე ნაწილს კი (სერგი დურმიშიძის ქუჩიდან გიორგი შარვაშიძის ქუჩამდე) — ოლღა გურამიშვილი-ნიკოლაძისა.
აფხაზეთის ქუჩა

აფხაზეთის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ჩუღურეთის რაიონში (ახალი კუკია); გიორგი (გიგო) ზაზიაშვილის ქუჩიდან მთის ფერდობამდე. წარმოიქმნა საუკუნის ნახევარში. 1923 წლამდე ვლადიმერის შესახვევი ერქვა, შემდეგ — აფხაზეთის შესახვევი. თბილისის 1934 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც ქუჩა. აქვს 2 შესახვევი ( შესახვევი. — ყოფილი ცხრაძმის შესახვევი, შესახვევი — ყოფილი ცხრა ძმის შესახვევი).
აფხაზეთის შესახვევი
აფხაზეთის შესახვევი — შესახვევი თბილისში, ჩუღურეთის რაიონი (ახალი კუკია); გიორგი (გიგო) ზაზიაშვილის ქუჩიდან აჭარის ქუჩამდე.
ალი ფერზატი

ალი ფერზატი (, დ. 22 ივნისი, 1951, ჰამა, სირია) — სირიელი კარიკატურისტი, გამომცემელი და პოლიტიკური აქტივისტი. მისი ნახატები ქვეყნდება არაბულ და მსოფლიო გაზეთებში (განსაკუთრებით ფრანგულ გაზეთში )

ბიოგრაფია
ალი ფერზატი დაიბადა სირიის ქალაქ ჰამაში 1951 წლის 22 ივნისს. სწავლობდა დამასკოს უნივერსიტეტის ხელოვნების ფაკულტეტზე. არის არაბეთის კარიკატურისტების ასოციაციის ხელმძღვანელი. 12 წლის ასაკში მან ნახატების გამოქვეყნება დაიწყო გაზეთ ალ-აიამის პირველ გვერდზე, ცოტა ხნით ადრე, სანამ გაზეთს აკრძალავდა მმართველი ბაასის პარტია. 1969 წელს მან დაიწყო კარიერა როგორც პოლიტიკურმა კარიკატურისტმა სახელმწიფო გაზეთ ას-საურაში. 1970-იანი წლების შუა პერიოდში სამუშაოდ გადავიდა გაზეთ „ტიშრინში“, სადაც იგი ყოველდღიურ რეჟიმში მუშაობდა. მისი ნახატების რაოდენობა 15 000-ზე მეტია.

საგამომცემლო საქმიანობა
2000 წლის დეკემბერში, ხელისუფლებაში ბაშარ ალ-ასადის მოსვლისა და ე. წ. დამასკოს გაზაფხულის შემდეგ, ალი ფერზატმა საკუთარი ფინანსებით.

ჯილდოები და პრემიები
ალი ფერზტმა თავისი ცხოვრების განმავლობაში ათზე მეტი პრემია მიიღო
ანდრეი სახაროვის პრემია, 2011
თავისუფალი პრესის პრემია, რეპორტიორები საზღვრების გარეშე და გაზეთი , 2011
ჰოური გაბეშიანი

ჰოური გაბეშიანი (; დ. 27 ივლისი, 1989, კემბრიჯი, აშშ) — სომეხი-ამერიკელი მხატვრული ტანმოვარჯიშე, რომელიც წარმოადგენდა სომხეთს 2011 წლის მხატვრული ტანვარჯიშის მსოფლიო ჩემპიონატში, 2015 წლის მხატვრული ტანვარჯიშის ევროპის ჩემპიონატში და 2016 წლის ზაფხულის ოლიმპიადაზე. 2008-2011 წლების სეზონებში იგი იყო ლოვა ჰაუკეის გუნდში.

ადრეული ცხოვრება
ჰოური გაბეშიანი დაიბადა 1989 წლის 27 ივლისს კემბრიჯში. მისი მშობლები არიან ქრისტინა აბრაჰამიანი და იაგოპ გაბეშიანი. მან დაამთავრა ნიუტონის ჩრდილოეთის საშუალო სკოლა 2007 წელს.

ტანვარჯიშის კარიერა
2005 - 2007: კარიერა კლუბში
2005 წლის . . ნაციონალურზე გაბეშიანმა 34-ე ადგილი დაიკავა. კლუბში ასპარეზობის დროს იგი მასაჩუსეტსის ტანვარჯიშის ცენტრში ვარჯიშობდა; მისი მწვრთნელები იყვნენ პატრიკ პალმერი, შიჰინ მაო და ჯო მასინო.

2008 - 2011: კარიერა კოლეჯში
ჰოური გაბეშიანმა ლოვა ჰაუკეის გუნდში ასპარეზობა 2008 წლის სეზონში დაიწყო. კლუბში ყოფნის მეორე წელს (2010), მან ტურნირების ყველა კატეგორიაში იასპარეზა. როგორც ახალგაზრდა, 9.950 ქულით, იგი იყო 2010 წლის „-10“ ბიმის ჩემპიონი.

2011 - დღემდე: საერთაშორისო კარიერა სომხეთისათვის
გაბეშიანის ოჯახმა ფინანსურად ხელი შეუწყო ჰოური გაბეშიანს რათა ეასპარეზა ტოკიოში, იაპონიაში 2011 წლის ოქტომბერში გამართულ მხატვრული ტანვარჯიშის 2011 წლის მსოფლიო ჩემპიონატში. მან ტურნირში მონაწილეობა მიიღო და 45.899 ქულით 128-ე ადგილი დაიკავა. იგი 2012 წლის ოლიმპიადაზე მოასპარეზე გუნდში ვერ მოხვდა, თუმდა წარმოადგენდა მესამე რეზერვს.

საერთაშორისო ტურნირებში ოთხწიანი პაუზის შემდეგ, გაბეშიანი საერთაშორისო ასპარეზობას დაუბრუნდა 1015 წლის მხატვრული ტანვარჯიშის წვროპის ჩემპიონატზე, რომელიც 2015 წლის აპრილში, მონპელიეში შედგა. მან ფინალში იასპარეზა და 51.198 ქულით 19-ე ადგილი დაიკავა.

გაბეშიანი ასპარეზობდა გლაზგოში (შოტლანდიაში) გამართულ 2015 წლის მხატვრული ტანვარჯიშის მსოფლიო ჩემპიონატში. 17 აპრილს გაბეშიანმა 2016 წლის რიო-დე-ჟანეიროში, ბრაზილიაში გასამართ ზაფხულის ოლიმპიადაში მონაწილეობის უფლება მიიღო. იგი სომხეთის სახელით ოლიმპიადაში წარსდგა 2016 წლის 7 აგვისტოს, მხატვრული ტანვარჯიშის ღონისძიებაში.

პირადი ცხოვრება
ჰოური გაბეშიანმა 2011 წელს დაამთავრა ლოვას უნივერსიტეტი სპორტულ აღზრდის ბაკალავრის ხარისხით. 2012 წელს დაიწყო განათლების მიღება „ვეიკ ფორესტის მედიცინის სკოლაში“; აქ სწავლება 2014 წელს დაამთავრა სამედიცინო მეცნიერებათა მაგისტრის ხარისხით. ახლა იგი ექიმის ასისტენტად მუშაობს ოჰაიოს კლივლანდის კლინიკაში.

გაბეშიანი ამჟამად დაქორწინებულია დოქტორ დუან ეჰრედტ ჯუნიორზე, რომელიც არის ფეხისა და ტერფის ქირურგი და დამხმარე პროფესორი პედიატრიული ქირურგიისა და ბიომექანიკის კენტის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პედიატრიული მედიცინის კოლეჯში.

იგი ინარჩუნებს ორმაგ: ამერიკისა და სომხეთის მოქალაქეობას.
ტრანსფერი (სპორტი)

ტრანსფერი — სპორტსმენის ერთი კლუბიდან მეორეში გადასვლის პროცესი. ტრანსფერები ხორციელდება სპორტის გუნდურ სახეობებში (ფეხბურთი, კალათბურთი, რაგბი). ტრანსფერის ღირებულება დგინდება კლუბებს შორის მოლაპარაკებების შედეგად, რის შემდეგაც სპორტსმენი აწერს ხელს კონტრაქტს, სადაც მითითებულია სპორტსმენის ხელფასი, ბონუსები, კონტრაქტის ხანგრძლივობა და მხარეების ვალდებულებები. თუ სპორტსმენი არ არის არცერთი კლუბის წევრი, მაშინ იგი სარგებლობს თავისუფალი აგენტის სტატუსით და შეუძლია ნებისმიერ კლუბთან გააფორმოს კონტრაქტი.

ფეხბურთში ტრანსფერები ხორციელდება სატრანსფერო ფანჯრის პერიოდში. ტრანსფერის პირობებს არეგულირებს ფიფას რეგლამენტი. ფეხბურთელთან კონტრაქტის გაფორმების შემდეგ კლუბი ვალდებულია ტრანსფერი ფიფაში დაარეგისტრიროს. პირველი ტრანსფერი განხორციელდა 1885 წელს.
პოლონელები აზერბაიჯანში

პოლონელები აზერბაიჯანში — მოიცავს აზერბაიჯანის ეთნიკურ ჯგუფს რომლის შემადგენლობაშიც პოლონელები შედიან. მიუხედავად იმისა, რომ აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ამჟამინდელი პოლონური მოსახლეობა უფრო მცირეა, უწინდელთან შედარებით, დედაქალაქ ბაქოში პოლონური წარმოშობის ადამიანების რაოდენობა დაახლოებით 2 000 -ს შეადგენს. პოლონელები, როგორც ეთნიკური ჯგუფი, საუკუნეების განმავლობაში ცხოვრობდნენ აზერბაიჯანის ტერიტორიაზე.

პოლონელების ისტორია აზერბაიჯანში
მე -17 საუკუნეში სამი პოლონელი მისიონერი კვლევებს ატარებდა აზერბაიჯანის რეგიონებში. მისიონერების საქმიანობა მოიცავდა აღმოსავლეთისა და დასავლეთის ფასეულობების გაგებასა და მათ დაახლოებას. მისიონერებმა და მათმა მიმდევრებმა შაჰს საჩუქრები გადასცეს ძვირფასი ნახატების სახით, ბიბლიის ხელნაწერებით და ა.შ.

პოლონელებმა მე -13 საუკუნიდან დაიწყეს აზერბაიჯანში ჩემოსვლა, ისინი არ წარმოადგენდნენ ტყვეებს, არამედ ნებაყოფლობით ჩამოდიოდნენ. საუკუნის დასაწყისიდან აზერბაიჯანი საინტერესო ადგილი გახდა როგორც პოლონელი მოგზაურთათვის, ასევე პოეტებისთვის, რაზეც მათ მიერ შექმნილი ნამუშევრები მეტყველებს.

აზერბაიჯანში პოლონელები გამოჩნდნენ პოლონეთის პირველი გაყოფის შემდეგ (1772). საუკუნეში კავკასია ციმბირთან ერთად გადასახლებულ პოლონელთა განსახლლების ერთ-ერთი მთავარი ადგილი იყო. 1813 წელს კავკასიაში გაგზავნეს 10 000 პოლონელი ტყვე, რომელთა უმეტესი ნაწილი იყო ნაპოლეონის არმიის პოლონური ლეგიონების წევრი. 1897 წლის მონაცემებით პოლონეთის მოსახლეობა დაახლოებით ორი ათას ადამიანს შეადგენდა.

გალერეა
აზერბაიჯანში მცოვრები პოლონელებისთვის არქიტექტურა იყო ის სფერო, რომელშიც ყველაზე მეტი წვლილი შეიტანეს.
ჰრანტ შაჰინიანი

ჰრანტ შაჰინიანი (; დ. 30 ივლისი, 1923, გიულაგარაკი, სომხეთი, ამიერკავკასიის სფსრ, საბჭოთა კავშირი — გ. 29 მაისი, 1996, ერევანი, სომხეთი) აგრეთვე ცნობილი როგორც გრანტ შაჰინიანი — საბჭოელი სომეხი ტანმოვარჯიშე. სპეციალობით რგოლისა და პოლემის ცხენის კატეგორიაში მოასპარეზე; არის ოლიმპიური ჩემპიონი, ორგზის მსოფლიო და შვიდგზის სსრკ-ის ჩემპიონი.

1952 წელს მიენიჭა სსრკ სპორტის დამსახურებული ოსტატის ტიტული, 1961 წელს სომხეთის დამსახურებული მწვრთნელის ტიტული ხოლო 1966 წელს — სომხეთის სსრ-ს ფიზიკური კულტურისა და სპორტის დამსახურებული მოღვაწის ტიტული.

1967-1969 წლებში იგი ხელმძღვანელობდა სომხეთის სსრ-ის სპორტის კომიტეტს, ხოლო 1969 წლიდან 1975 წლებში იყო სპორტის კომიტეტის თავმჯდომარის მოადგილე.

ადრეული ცხოვრება
ჰრანტ შაჰინიანი დაიბადა 1923 წლის 30 ივლისს გიულაგარაკში. მისი ოჯახი 1930 წელს საცხოვრებლად ერევანში გადავიდა. 1943 წელს, 20 წლის ასაკში იბრძოდა მეორე მსოფლიო ომში, სადაც ფეხზე ჭრილობა მიიღო. მას სიარული ყავარჯნების საშუალებით უხდებოდა, თუმცა 1946 წელს, მკურნალობისა და რთული ვარჯიშების დამსახურებით მან შეძლო გამხდარიყო მხატვრული ტანვარჯიშის სსრკ-ის ეროვნული ნაკრების წევრი.

ბიოგრაფია
ჰრანტ შაჰინიანმა ტანვარჯიშში ვარჯიში ერევანში გადასვლის შემდეგ ჰარუთიან გარდალოიანის ხელმძღვანელობის ქვეშ დაიწყო. 1939 წელს იგი გახდა სსრკ-ის უდავო ჩემპიონი ახალგაზრდათა შორის.

საბჭოთა კავშირის ეროვნული ნაკრების წევრის სტატუსით შაჰინიანმა იასპარეზა ჰელსინკიში გამართულ 1952 წლის ზაფხულის ოლიმპიადაში.

მან ტანვარჯიშის ყველა ღონისძიებაში მიიღო მონაწილეობა. საბჭოთა ნაკრებმა მოიგო გუნდირი შეჯიბრების ოქროს მედალი. ამის შემდეგ შაჰინიანი ასპარეზობდა ინდივიდუალურ საერთო ღონისძიებაში, სადაც მან ვერცხლის მედალი მოიპოვა; იგი მხოლოდ ვიქტორ ჩუკარიანს ჩამორჩა. შაჰინიანმა ვერ შეძლო ჩუკარინისთვის პოლემის ცხენით ტანვარჯიშში გადასწრება; მან ამ კატეგორიაში ვერცხლის მედალი მოიპოვა. „პარალელურ ბარებში“ იგი მეოთხე ადგილზე გავიდა. როდესაც რგოლით ტანვარჯიშის დრო მოვიდა, შაჰინიანმა ყველა სხვა მონაწილეზე (მათ შორის ჩუკარიანზე) მაღალი მაჩვენებელი დააფიქსირა და ამ კატეგორიაში ოქროს მედალოსანი, ანუ ოლიმპიური ჩემპიონი გახდა.

ორი წლის შემდეგ, 1954 წლის მხატვრული ტავარჯიშის მსოფლიო ჩემპიონატში შაჰინიანმა მსოფლიოს ჩემპიონის სტატუსი მოიპოვა პემელის ცხენის კატეგორიაში; აგრეთვე, საბჭოთა ნაკრები გახდა საერთო შეჯიბრების ოქროს მედალოსანი (რა თქმა უნდა შაჰინიანთან ერთად). შაჰინიანმა ასევე მოიგო ბრინჯაოს მედალი ინდივიდუალურ საერთო ტურნირში.

1958 წელს შაჰინიანმა დააარსა ახალგაზრდული ტანვარჯიშის ოლიმპიური სპორტული სკოლა სომხეთის დედაქალაქ ერევანში და გახდა სპორტული სკოლის დირექტორი. 1975 წელს შაჰინიანი ჩავიდა დამასკოში სირიის ტანვარჯიშის ეროვნული ნაკრების გასაწვრთნელად, სადაც თითქმის 5 წლის განმავლობაში, 1980 წლამდე, რჩებოდა. მოგვიანებით იგი დაბრუნდა სომხეთში და აქვე ცხოვრობდა გარდაცვალებამდე (1996 წლამდე).
იუსიფ ვეზირ ჩემენზემინლი

იუსიფ ვეზირ ჩემენზემინლი (: ) (დ. 12 სექტემბერი, 1887, შუშა — 3 იანვარი, 1943, სუხობეზვოდნოიეს გულაგი (თანამედრო ნიჟნი-ნოვგოროდის მახლობლად) — აზერბაიჯანელი სახელმწიფო მოხელე და მწერალი, რომანების, მოთხრობების, ესეებისა და დღიურების ავტორი. წყაროების თანახმად, ცნობილი რომან ალი და ნინო, რომელიც პირველად 1937 წელს ავსტრიაში გამოქვეყნდა, ყურბან საიდის ფსევდონიმით სწორედ იუზიფ ვეზირ ჩემენზემინლიმ გამოაქვეყნა.

ცხოვრება და კარიერა
ჩემენზემინლი დაიბადა 1887 წლის 12 სექტემბერს, ქალაქ შუშაში, რომელიც რუსეთის იმპერიის ნაწილი იყო. იგი მირბაბა მირაბდულა ოღლუ ვაზიროვისა და სეიდ აზიზა სეიდ ჰუსეინ გიზის შვიდი შვილიდან მეორე ვაჟი იყო. მამამისი მუღამის მასწავლებელი და ლიტერატურათმცოდნე იყო, რომელიც სპარსულ და თურქულ ენებს ფლობდა და რეგიონის ირგვლივ ხშირად მგზავრობდა.

1895 წელს დაწყებითი სკოლის დამთავრების შემდეგ ჩემენზემინლიმ სწავლა განაგრძო შუშის საშუალო სკოლაში . იმ პერიოდში (1905-1906) სომხებსა და აზერბაიჯანელებს შორის ომი დაიწყო და ოჯახი შუშადან გადასახლდა. მამის გარდაცვალების შემდეგ დედამისი, უმცროსი ძმა და დები აშხაბადში, ახლო ნათესავებთან გადასახლდნენ. პირველი ნაშრომები ჩემენზემინლიმ აზერბაიჯანულენოვან პერიოდულ გამოცემებში და გამოაქვეყნა. 1907 წლის ზაფხულში იუსიფ ვეზიროვი აშხაბადში, დედის მოსანახულებლად ჩავიდა, სადაც ბერტა მაისეიევას, აშხაბადის გიმნაზიის მესამე კურსის სტუდენტს შეხვდა. როგორც ჩანს, რომანის ალი და ნინო მთავარი პერსონაჟი ქალის პროტოტიპი სწორედ მაისეიევა იყო.

1909 წელს ჩემენზემინლი სანქტ-პეტერბურგი გაემგზავრა სანქტ-პეტერბურგის უნივერსიტეტში არქიტექტურისა და მშენებლობის ინსტიტუტში ჩასარიცხად, თუმცა გააცნობიერა, რომ მათემატიკაში ტესტს ვერ ჩააბარებდა, რადგანაც ამ სფეროში სუსტი იყო და სძულდა კიდეც, რის შემდეგ მან განცხადება უკან გამოიტანა. სანქტ-პეტერბურგში ყოფნისას მან დაწერა (ბილიკი სამოთხისკენ).

1910 წელს ჩემენზემინლი კიევში კიევის უნივერსიტეტში სამართლის ფაკულტეტზე ჩაირიცხა. პირველი მსოფლიო ომის დაწყების შემდეგ უნივერსიტეტის სტუდენტები და პერსონალი სარატოვში გადაიყვანეს. ჩემენზემინლიმ უნივერსიტეტი 1915 წელს დაამთავრა. ცოტა ხნის მანძილზე იგი სარატოვში იურიდიულ ოფისში მუშაობდა, შემდეგ კი გალიციაში იმოგზაურა.

1917 წლის ბოლოს ჩემენზემინლი კიევში დაბრუნდა და აზერბაიჯანული კულტურის ასოციაცია დააარსა. 1918 წელს დაინიშნა ახლად დაარსებული აზერბაიჯანული დემოკრატიული რესპუბლიკის წარმომადგენლად უკრაინის სახალხო რესპუბლიკაში, თუმცა იქ იმხელა პოლიტიკური ამბოხებები და არეულობა იყო, რომ მან ოფისის მოწყობა ვერ შეძლო. ჩემენზემინლი ყირიმში, სიმფეროპოლში გადავიდა, სადაც იურიდიულ მრჩევლად დაიწყო მუშაობა.