ოსტაპ ვერესაი

ოსტაპ მიკიტოვიჩ ვერესაი (1803 – 1890 წლის აპრილი) - ცნობილი მენავე და კობზარი რუსეთის იმპერიის (ახლანდელი უკრაინა ) პოლტავას გუბერნიიდან(ახლანდელი ჩერნიგოვის ოლქი ). მან ხელი შეუწყო კობზარის ხელოვნების პოპულარიზაციას როგორც უკრაინაში, ასევე მის ფარგლებს გარეთ. ვერესაი ცნობილია როგორც მეცნიერულ, ისე პოპულარულ მიდგომებზე მინსტრულის მიმართ არსებული უდიდესი გავლენით.

ბიოგრაფია
ბავშვობა
ვერესაი დაიბადა 1803 წელს , პოლტავას გუბერნიისპრილუკის ოლქის სოფელ კალიუჟენციში, მუსიკოსების ოჯახში. ის ბატონთა ოჯახის ერთადერთი შვილი იყო. მამამისი მიკიტა ვერესაი, დაბადებით ბრმა მევიოლინე იყო. 4 წლის ასაკში ვერესაი ავად გახდა და მხედველობა დაკარგა .

ადრეული ასაკიდანვე ვერესაი დაინტერესებული იყო მუსიკით და ბანდურით . ის შემდეგ იხსენებდა: „...როცა მამაჩემის სახლში კობზარი მოდიოდა, ახლოს ვიდექი და ვერ ვარჩევდი ვინ უფრო აღელვებული იყო. კობზარი კი სთავაზობდა მამაჩემს : "შენ მიკიტო მიეცი ამ ბიჭს შანსი ისწავლოს, იქნებ ის გახდეს კობზარი".

15 წლის ასაკში ვერესაის მამამ იგი მიაბარა კობზარს სოფელ ბერეზივკაში, სადაც ვერესაიმ მხოლოდ ერთი კვირა გაატარა. სახლში ოთხი წლის გატარების შემდეგ, ვერესაიმ კვლავ სცადა კობზარის შეგირდობა; ის და მისი მეზობელი გაემგზავრნენ რომის ბაზარში, სადაც ბევრი კობზარი იკრიბებოდა. იქ ვერესაი შეხვდა კობზარ იეფიმ ანდრიშევსკის და ოფიციალურად გახდა მისი შეგირდი. რამდენიმე თვის განმავლობაში შეგირდობა წარმატებული იყო და ვერესაიმ ბევრი რამ ისწავლა თავისი მენტორისგან. თუმცა, რამდენიმე თვის შემდეგ ანდრიშევსკი გარდაიცვალა.

ანდრიშევსკის გარდაცვალების შემდეგ, ვერესაი მიებარა სემენ კოშოვიის, ახლომდებარე სოფელ ჰოლინკადან. ვერესაიმ 9 თვე გაატარა შეგირდად კოშოვიისთან, რომელიც მისი აზრით მკაცრი და ექსპლუატატორი იყო. ამრიგად, ვერესაიმ შეგირდობაში სულ ცხრა თვე გაატარა ტრადიციული სამი წლის ნაცვლად. ამის შემდეგ მან გადაწყვიტა მუსიკალური კარიერა დამოუკიდებლად დაეწყო. გარკვეული პერიოდის განმავლობაში ის უბრალო მოქეიფე იყო სოფლებში, მომავლის უიმედობით სავსე. თუმცა, ეს შეიცვალა მაშინ, როდესაც იგი დაუმეგობრდა რუს ფოლკლორისტსა და მხატვარს ლევ ჟემჩუჟნიკოვს .

პოპულარობა
ვერესამ პირველად მიიპყრო ჟემჩუჟნიკოვის ყურადღება უკრაინაში1852-1856 წლებში . მხატვარი ეწვია გალაგანის მამულს სოკირინცში, ტერნოპოლის ოლქში, სადაც ვერესაი იმ დროს მეუღლესთნ ერთად ცხოვრობდა. მათი შეხვედრის შემდეგ ჟემჩუჟნიკოვი და ვერესაი დამეგობრდნენ.

1871 წელს პავლო გალაგანმა ვერესაი წაიყვანა კიევში "პავლო გალაგანის კოლეგიის" გახსნაზე, რათა თავის სტუმრებს სოკირინცის კობზარი გაეცნოთ. ვერესაი იმ მომენტამდე მხოლოდ სოფლის გარემოში ამჟღავნებდა თავის ნიჭს. შესაძლებელია, რომ სწორედ ამ მოგზაურობაში მიკოლა ლისენკომ ჩაწერა დიუმების მელოდიები (იმღერა ეპიკური ლექსები) და სიმღერები, რაც საფუძველი გახდა მისი მონოგრაფიისთვის უკრაინული დიუმების მუსიკალური თავისებურებების მახასიათებლები და კობზარ ვერესაის მიერ შესრულებული სიმღერები. ეთნოგრაფმა პავლო ჩუბინსკიმ ასევე ჩაწერა სიმღერებისა და დიუმების თითქმის ყველა ტექსტი, რომელიც ვერესაის რეპერტუარში ჰქონდა.

1873 წელს, იმპერიული რუსეთის გეოგრაფიული საზოგადოების სამხრეთ-დასავლეთი ფილიალის დირექტორებმა, გალაგანის თავმჯდომარეობით, გალაგანის თხოვნით გამართეს საზოგადოების დაუგეგმავი შეხვედრა, რომლის მიზანი იყო „ვერესაის“ წევრებს გაეცნოთ, როგორც ძველი უკრაინული პოეტური ნაწარმოებების მაგალითი. შეხვედრაზე, რომელსაც 28 წევრი და 60 მოწვეული სტუმარი ესწრებოდა, წაიკითხეს შემდეგი ნაშრომები:

„ოსტაპ ვერესაი – ერთ-ერთი უკანასკნელი უკრაინელი კობზარი“, ო.რუსოვის
უკრაინული დიუმების მუსიკალური თავისებურებების მახასიათებლები და კობზარ ვერესაის მიერ შესრულებული სიმღერები, მიკოლა ლისენკოს მიერ.

ამ შეხვედრაზე ვერესაიმ შეასრულა დიუმა სამი ძმის გაქცევა ოზივიდან თურქული ტყვეობიდან, ფედირის შესახებ უნათესავი , იუმორისტული სიმღერა და საცეკვაო მელოდია . ვერესაიმ უდიდესი ყურადღება მიიპყრო . ამ შეხვედრის შემდეგ ვერესაი სხვა აკადემიურ კონფერენციებზეც გამოვიდა.

ვერესაიმ შემდგომი პოპულარობა მოიპოვა დუმას შესრულებით ფედორ ბეზროდნისა და სხვა ნაწარმოებების შესახებ 1874 წლის 29 აგვისტოს მესამე რუსეთის არქეოლოგიურ კონფერენციაზე, რომელიც დაიწყო 1874 წლის 14 აგვისტოს, კიევში. მისმა გამოსვლამ ამ ღონისძიებაში უკრაინის დუმაში ევროპული ინტერესი გამოიწვია . მას აშუქებდა ლონდონის ჟურნალი , რომელმაც გამოაქვეყნა როგორც კონფერენციის რეზიუმე , ასევე ფოლკლორისტისა და მწერლის უილიამ რალსტონ შედენ-რალსტონის სტატია, რომელიც ვერესას ადარებდა ძველი საბერძნეთის რაფსოდებს . ფრანგული კონფერენციის დელეგატი ალფრედ რამბო ასევე წერდა ვერესაის შესრულების შესახებ სტატიაში სახელწოდებით "უკრაინა და მისი ისტორიული სიმღერები":ზაფხულის ერთ მშვენიერ საღამოს უნივერსიტეტის ბაღში შევიკრიბეთ კობზარის მოსასმენად; ის სკამზე იჯდა და მსმენელები, რომელთა რიცხვი სულ უფრო იზრდებოდა, მის ირგვლივ დასხდნენ. სიმწვანეში მიმალული ერთი ლამპარი აანთო და გამოჩნდა კობზარის სახე, რომლის ხმა აშკარად ბულბულის სიმღერას ჰგავდა. . . როდესაც ოსტაპმა შეასრულა თავისი ერთ-ერთი იუმორისტული სიმღერა, ღირდა მისი ცეკვის ხილვა მუსიკის თანხლებით, ბანდურაზე რთული ნოტების დაკვრის დროს. იგივე შეიძლება ითქვას საცეკვაო მოტივზე. . . მისი ცხოვრება განსხვავდება ჰომეროსული ზღაპრებისგან. სოფლის მკვიდრი ოსტაპ ვერესაი ძველი სლავური მომღერლების პირდაპირი შთამომავალია, ის არის ბოიანების და წარსულის სხვა ბულბულების კანონიერი მემკვიდრე. . .1875 წლის თებერვალში ვერესაი რუსეთის გეოგრაფიული საზოგადოების ეთნოგრაფიულმა სექტორმა მიიწვია სანქტ-პეტერბურგში . იქ გამოდიოდა ეთნოგრაფიული სექტორისა და ფერმწერთა გილდიის შეხვედრებზე; ტარას შევჩენკოს ხსოვნისადმი მიძღვნილ საუზმეზე; და ზამთრის სასახლეში პრინცების სერგეისა და პაველ ალექსანდროვების წინაშე. ვერესაი მიიღეს სავსე დარბაზებით და დადებითი შეფასებებით სანქტ-პეტერბურგის პრესაში. გაზეთი ნოვოსტი წერდა:მომღერალს - სამოცდაათი წლის მოხუცს, შეუძლია მსმენელის თანაგრძნობა დაიპყროს და მისი სიმღერა, რომელიც გამოირჩევა ღრმა არტისტიზმით და დიდი გრძნობით, ღრმა შთაბეჭდილებას ტოვებს მსმენელზე. ექსპერტების აზრით, ვერესაი, როგორც მომღერალი, ნიჭით დაიბადა და მისი ნიჭის მეშვეობით გააცოცხლა ძველი უკრაინა და უკრაინელების წარსულის მრავალი მოგონება.ვერეესის დიდმა წარმატებამ სანქტ-პეტერბურგში მას საშუალება მისცა ეზრუნა სოკირინცში მისი 15 კაციანი ოჯახისთვის უფრო დიდი სახლის აშენებაზე. ჰნატ ჰონჩარენკოს მსგავსად, ვერესაის დევნიდნენ რუსეთში, როგორც უკრაინული ინტერესებისა და ისტორიული მემკვიდრეობის პოპულატორს.

გვიანდელი ცხოვრება და გარდაცვალება
1881 წლის შემოდგომაზე და 1882 წლის გაზაფხულზე ვერესაი გაემგზავრა კიევში, სადაც ფოლკლორისტმა კ. უხაჩ-ოქსოროვიჩმა ჩაწერა მისი რეპერტუარის სრული ჩანაწერი; პავლო ჩუბინსკის მიერ 1873 წელს შექმნილთან შედარებით, მან აჩვენა, რომ 70 წლის კობზარმა შეძლო გაეფართოებინა თავისი რეპერტუარი . 1880-იანი წლების დასაწყისში ვერესაის თავის რეპერტუარში ცხრა დუიმია :

შტორმი შავ ზღვაზე
კოზაკების დაქირავება
სამი ძმის გაქცევა ოზივიდან
ღარიბი ქვრივი და მისი სამი ვაჟი
ქორი და ჰოკლეტი
ფედირი, რომელიც ნათესავის გარეშეა
ტყვეს გოდება, ქვრივის შვილი
ივან კონოვჩენკო

ვერესაი გარდაიცვალა 1890 წლის აპრილში 87 წლის ასაკში სოკირინცში .

კულტურული გავლენა
თავისი სპექტაკლების საშუალებით ვერესაიმ შთააგონა ახალი ჟანრის შექმნა, რომელიც ცნობილია როგორც (პატარა დუმი ). სანკტ-პეტერბურგში მისი სპექტაკლების შემდეგ, აღმოსავლეთ ევროპელმა კომპოზიტორებმა, როგორებიც არიან ანტონინ დვორჟაკი, პეტერ ჩაიკოვსკი, მოდესტ მუსორგსკი, ლეოშ იანაჩეკი, ბოჰუსლავ მარტინნი, მიკოლა ლისენკო, ვასილ ბარვინსკი, მილი ბალაკირევი, მარია ზავადლავსკი, ზავადლავვირე, ვლადის მწერები .

ვერესაის სპექტაკლებმა სანქტ-პეტერბურგში შესაძლოა გავლენა იქონია 1876 წელს ემს უკაზის შექმნაზე, რომელმაც აკრძალა უკრაინული ენის ბეჭდვით გამოყენება. მე-3 პარაგრაფმა კონკრეტულად აიკრძალა ვოკალური ნაწარმოებების შესრულება სცენაზე უკრაინულ ენაზე, რაც შესაძლოა პირდაპირი პასუხი იყო ლისენკოსა და ვერესაის ლექციებსა და სპექტაკლებზე. კობზარების სასცენო წარმოდგენები მხოლოდ 1902 წელს იქნა დაშვებული არქეოლოგიური კონფერენციის შემდეგ.