iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ჯუგაანი

ჯუგაანი — სოფელი საქართველოში, სიღნაღის მუნიციპალიტეტში, გომბორის ქედის ჩრდილო-აღმოსავლეთ კალთის ძირას. თემის ცენტრი. ზღვის დონიდან 400 მეტრი. სიღნაღიდან 12 კილომეტრი. იგი მდებარეობს წნორი-დედოფლისწყაროს გზატკეცილზე.

ისტორია
სოფლის ტერიტორიაზე დასახლების კვალი ჩვენს ერამდე იწყება. ამას მოწმობს 2019 წელს საქართველოს ეროვნული მუზეუმის საერთაშორისო არქეოლოგიური ექსპედიცის მიერ სოფლის ტერიტორიაზე დაახლოებით ძვ. წ. - საუკუნეების სასახლის ნაშთების გამოვლენა. ეს არის დაახლოებით 1 ჰექტარზე განფენილი, სავარაუდოდ, ნახანძრალი ნაგებობის ნაშთები. არქეოლოგიური სამუშაოების შედეგად გამოვლინდა რთული გეგმარების ნაგებობა - სასახლის ცენტრალური ექვსსვეტიანი დარბაზი. 1,5 მეტრი სისქის კედლები ალიზის აგურითაა ნაგები. დარბაზის ხის სვეტები კირქვის ზარისებრი ფორმის ბაზისებს ეყრდნობა. ასევე გამოვლინდა ალიზის აგურით ნაშენები კვადრატული პოდიუმი, რომელზეც, სავარაუდოდ, ტახტი ან საკურთხეველი უნდა მდგარიყო. ამავე პერიოდს, ძვ. წ. საუკუნეს, განეკუთვნება ნაგებობიდან ორიოდე კილომეტრში, 1994-1995 წლებში გათხრილი ე.წ. გუმბათის სასახლე, რომლის ზარისებრი ბაზისები სიღნაღის მუზეუმშია დაცული.

რუსეთის იმპერიის პერიოდში ჯუგაანის სასოფლო საზოგადოებაში შედიოდა სოფლები ჯუგაანი, პრასიანი და ტიბაანი.

დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 2107 ადამიანი.
M-2001

-2001 — -84-ის მოდერნიზაცია, ძირითადი საბრძოლო ტანკი სერბეთის შეიარაღებაში. მისი პრეზენტაცია განხორციელდა 2004 წელს, სახელით -841, მაგრამ მოწინავე გაუმჯობესებამ მას სახელი შეუცვალა - -2001. ეს ახალი ტანკი აღჭურვილია გაუმჯობესებული ცეცხლის-მართვის სისტემით, ინტეგრირებული დღე/ღამის მხედველობის მოწყობილობით.
ჯუნოს ჯილდო

ჯუნოს ჯილდო  — მუსიკალური პრემია, რომელიც ყოველწლიურად გადაეცემა კანადელ მუსიკოსებსა და ჯგუფებს მუსიკის ყველა სფეროში მათი შემოქმედებითი თუ ტექნიკური მიღწევების აღსანიშნავად. კანადის დიდების მუსიკალური დარბაზის ახალი წევრების არჩევაც ამ დაჯილდოების ცერემონიალზე ხდება.

გამარჯვებულები გამოვლინდებიან ჩანაწერების ხელოვნებისა და მეცნიერების კანადის აკადემიის წევრების, ან ექსპერტთა ჯგუფის მიერ, ჯილდოს კატეგორიის მიხედვით. თითქმის ყველა მთავარ ზოგად კატეგორიაში, როგორებიცაა წლის შემსრულებელი ან წლის ალბომი, ნომინაციებს განსაზღვრავს საკვალიფიკაცო პერიოდში გაყიდვების მაჩვენებელი; კატეგორიებში სპეციფიკური ჟანრების მიხედვით განისაზღვრება ექსპერტთა ჯგუფის მიერ.
ნუკრიანი

ნუკრიანი — სოფელი საქართველოში, სიღნაღის მუნიციპალიტეტში, გომბორის ქედის ჩრდილო-აღმოსავლეთ კალთაზე. თემის ცენტრი. ზღვის დონიდან 820 მეტრი. სიღნაღიდან 5 კილომეტრი. ის გაშენებულია თბილისი-სიღნაღის გზატკეცილზე.

ნუკრიანში მდებარეობს წმ. გიორგის სახელობის ტაძარი.

სოფელში ფუნქციონირებს იუსტიციის სამინისტროს სსიპ სახელმწიფო სერვისების განვითარების სააგენტოს საზოგადოებრივი ცენტრი, რომელიც თანამედროვე ინფრასტრუქტურითა და უახლესი ტექნიკით აღჭურვილი სივრცეა, სადაც მომხმარებელს სოფლიდან გაუსვლელად შეუძლია სახელმწიფო და კერძო სექტორის 200-ზე მეტი სერვისით სარგებლობა.

დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1935 ადამიანი.
ბოდბისხევი

ბოდბისხევი — სოფელი საქართველოში, სიღნაღის მუნიციპალიტეტში (თემის ცენტრი), გომბორის ქედის ჩრდილო-აღმოსავლეთ კალთაზე. ბოხორის უღელტეხილის ძირას, წნორი-ბოდბე-მაღაროს გზაზე. ზღვის დონიდან 550 მეტრი. სიღნაღიდან 8 კილომეტრი.

დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 2665 ადამიანი.

ღირსშესანიშნაობა
სოფლის ტერიტორიაზე რამდენიმე ეკლესიაა. სოფელში არის იროდიონ ევდოშვილის სახლ-მუზეუმი.

ბოდბისხევში დაიბადა გამოჩენილი ქართველი მეცნიერი, ფსიქიატრი ავლიპ ზურაბაშვილი, რომელიც მიღწევებიც აღიარებულია მსოფლიო სამედიცინო საზოგადოების მიერ.
ქედელი

ქედელი — ქალაქ სიღნაღის უბანი, ყოფილი სოფელი (სიღნაღის მუნიციპალიტეტი). მდებარეობს გომბორის ქედის ჩრდილო-აღმოსავლეთ კალთაზე, ზღვის დონიდან 680 მ-ზე, სიღნაღის ცენტრიდან სამხრეთით, 2 კმ-ზე.

იოანე ბატონიშვილის „ქართლ-კახეთის აღწერაში“ (1790-იანი წლები) ქედელი ქიზიყის სოფლებს შორისაა დასახელებული. გადმოცემით, ლეკიანობით შეწუხებული ქედელის მოსახლეობის დიდი ნაწილი ძველ ანაგაში გადასახლებულა. ტრადიციულად ქედელი სოფელ ბოდბის ნაწილად ითვლებოდა და უშუალოდ ემიჯნებოდა ბოდბის მონასტრის გალავანს. 1802–1930 წლებში ქედელი სიღნაღის მაზრის ბოდბისხევის თემის ნაწილი იყო, მომდევნო პერიოდში შედიოდა სიღნაღის საქალაქო საბჭოში. 1988 წელს სოფელი ქედელი გაუქმდა ქალაქ სიღნაღთან ტერიტორიული შეზრდის გამო.
ვაქირი

ვაქირი — სოფელი საქართველოში კახეთის მხარე), სიღნაღის მუნიციპალიტეტში (ვაქირის ადმინისტრაციული ერთეული).

მდებარეობს გომბორის ქედის ჩრდილო-აღმოსავლეთ მთისწინეთში, ზღვის დონიდან 420 მ-ზე, სიღნაღიდან 9 კმ-ში.
ისტორია
ვაქირი პირველად მოხსენიებულია 1710 წლის ერთ საბუთში. ვახუშტი ბატონიშვილის მიხედვით, „სიღნაღს დასავლით და ჩდილოთ აქვს ხევი ანაგისა... აღმოსავლით ვაქირი“. 1772 წელს ამ სოფელში ერეკლე -ის უშუალო დახმარებით მუშაობდა გერმანელი სწავლული იოჰან გიულდენშტედტი. ვაქირი, როგორც საუფლისწულო მამული, შეტანილია ბატონიშვილ დავითისა და მისი მეუღლის, ელენეს ქონების აღწერის დავთარში.

სოფელში დგას შუა საუკუნეების ქართული ხუროთმოძღვრების ძეგლი — ნათლისმცემლის სამეკლესიიანი ბაზილიკა. ვაქირში ასევე არის კვირაცხოვლის 2 ეკლესია: ერთი — ადრეული შუა საუკუნეების და ერთიც — საუკუნის, ასევე საუკუნის საყდარი (სავარაუდოდ, ვაქირის იოანე ნათლისმცემლის სახელობის მეტრიკულ წიგნში მოხსენიებული წმ. პროკოფის ეკლესია) და სოფლის დასავლეთით, სასაფლაოზე მდებარე ეკლესია — „ნატვრის წმინდა გიორგი“. საერო არქიტექტურიდან აღსანიშნავია საუკუნის „ყოჩიაანთ“ ციხე-ბურჯი (სოფლის ცენტრში) და ხატიაშვილების სახლი (1900 წ.). სოფელში არის მწერალ ილო მოსაშვილის და ექიმ ალექსანდრე გზირიშვილის სახლ-მუზეუმები (ორივე გაიხსნა 1983 წელს).

დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1950 ადამიანი.
ზემო მაღარო

ზემო მაღარო — სოფელი საქართველოში, სიღნაღის მუნიციპალიტეტის, მაღაროს ადმინისტრაციულ ერთეულში (კახეთის მხარე).

მდებარეობს გომბორის ქედის ჩრდილო-აღმოსავლეთ დაბოლოებაზე, ზღვის დონიდან 950 მ-ზე, სიღნაღიდან 7 კმ-ში.

ისტორია
ზემო მაღარო მდებარეობს ისტორიულ ქიზიყში. სოფლის ისტორიული სახელია „მაღარო“. ალექსანდრე დიდის 1441 წლის საბუთის მიხედვით („ახალი სოფელი ავაშენე, ყუარელნი და მაღაროელნი დავასახლე“) მეფეს იქ მოსახლეობა ფშავის მთა მაღაროდან ჩაუსახლებია. 1520 წელს აქ გაიმართა ბრძოლა ქართლის მეფე დავით -სა და კახთა მეფის მემკვიდრე ლევანს შორის, საუკუნის ბოლოს შეტაკება ქართლის მეფე სიმონ -სა და კახეთის მეფე ალექსანდრე -ს შორის, 1643 წელს — ქართლის მეფე როსტომსა და თეიმურაზ -ს შორის. 1648 წელს როსტომის მიგზავნილმა ყიზილბაშებმა მაღაროში მოკლეს თეიმურაზის ძე დათუნა.

პლატონ იოსელიანის ცნობით მაღაროში იყო კახეთის მეფე დავით იმამ ყული-ხანის საზაფხულო სასახლე (არსებობდა 1705 წლმდე). საუკუნეში სოფელი მნიშვნელოვან როლს ასრულებდა ლეკიანობის წინააღმდეგ ბრძოლაში. სოფელში დაბადებულთა შორის არიან ქართველი მოღვაწეები გაიოზ რექტორი და სოლომონ დოდაშვილი. საუკუნეში სოფლის მოსახლეობის დიდი ნაწილი თავიანთ „კალოებზე“ ჩასახლდა და წარმოქმნა სოფელი ქვემო მაღარო, მაღაროს კი ზემო მაღარო დაერქვა. 2000-იან წლებში, ერთხანს, ორივე სოფელი ადმინისტრაციულად გაერთიანებული იყო მაღაროს სახელით (ასეა 2014 წლის აღწერაშიც). 2017 წელს ზემო მაღაროს მიენიჭა მაღალმთიანი დასახლების სტატუსი.

სოფლის სამხრეთ განაპირას, მაღარო–სიღნაღის უღელტეხილის თხემის ცენტრალურ ნაწილში არის „ზღუდრის გორაკი“, რომლის სამხრეთ და დასავლეთ კალთებზე ნამოსახლარებია, ხოლო აღმოსავლეთ მხარეს ზღუდრის ნაშთია. ზღუდრის გორაკის თავზე დგას გვიანდელი ფეოდალური ხანის ერთნავიანი ეკლესია — „ზღუდრის წმ. გიორგი“, თხემის ჩრდილოეთ დაქანებაზე შუა საუკუნეების საფორტიფიკაციო ნაგებობა მდგარა (დაუშლიათ 1930 წელს საშენ მასალად), ხოლო ბოდბისხევის გადასახედში — სათავდაცვო კოშკი. სოფელში დგას ასევე საუკუნის ერთნავიანი „სამსაყდრის“ ეკლესია.

დემოგრაფია
2002 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობდა 224 ადამიანი. 2014 წლის აღწერის დოკუმენტებში ზემო მაღარო და ქვემო მაღარო მოხსენიებულია საერთო სახელწოდებით — მაღარო (მოსახლეობა — 1747 მცხოვრები).
პრასიანი

პრასიანი — ისტორიული სოფელი სიღნაღის მუნიციპალიტეტში, ამჟამად სოფელ ტიბაანის ერთ-ერთი უბანი. მდებარეობს გომბორის ქედის სამხრეთ-აღმოსავლეთ კალთაზე. ზღვის დონიდან 400 მეტრი. სიღნაღიდან 12 კილომეტრი. რუსეთის იმპერიის დროს შედიოდა ჯუგაანის სასოფლო საზოგადოებაში.საბჭოთა პერიოდში შედიოდა ტიბაანის სასოფლო საბჭოში.
იდეოგრამა

იდეოგრამა (, [] — „იდეა“ + , [] — „წერა“) — გრაფიკული სიმბოლო იდეოგრაფიულ დამწერლობაში, რომელიც გამოხატავს მთელ სიტყვას ან იდეას. განვითარების თვალსაზრისით, პიქტოგრაფიის მომდევნო საფეხური. ამ სახის დამწერლობაში მიშანი (სახვითი ელემენტი) აღნიშნავს როგორც უშუალოდ საგანს, ასევე იდეებს, რომლებიც ამ ნიშანს უკავშირდებიან, — მთლიან სიტყვას ნებისმიერ გრამატკიკულ ფორმაში. მაგალითად წრე გამოხატავს არა მარტო მზეს არამედ სიცხეს, სინათლეს, სიტყვას „დღე“. იდეოგრაფიულ დამწერლობაში შესაძლებელია გამოყენებულ იქნეს აღსანიშნავად გრაფიკული სიმბოლოებიც. წმინდა იდეოგრაფიული დამწერლობა ფართოდ ვერ გავრცელდა. იგი ფაქტობრივად არსებობდა როგორც გარდამავალი საფეხური პიქტოგრაფიულ და ლოგოგრაფიულ დამწერლობათა შორის. იდეოგრაფიული დამწერლობის ნიმუშები დადასტურებულია ძველ შუმერში (ძვ. წ. ათასწლეული), ამერიკელ ინდიელთა ზოგ ტომთან. ვარაუდობენ აგრეთვე, რომ იდეოგრაფიულია აღდგომის კუნძულისა და საუკუნეში შექმნილი ჩუკოტკის დამწერლობები და სხვა.

იდეოგრამები გამოყენებულია ისეთ ენებში, როგორებიცაა ჩინური და იაპონური. იგივე პრინციპი იყო გამოყენებული ძველ ეგვიპტურში. ხშირად ტერმინ იდეოგრამას ამჯობინებენ ლოგოგრამას.

იდეოგრამა განსხვავდება პიქტოგრამისგან, რომელიც კონკრეტულ საგანს წარმოადგენს ნახატით, და ფონოგრამისგან, რომელიც ბგერას გამოხატავს.

იდეოგრამებს მიეკუთვნება არაბული ციფრები, მათემატიკური ნიშნები და ა.შ., რომლებიც საერთოა ყველა ენაზე მოლაპარაკეთათვის. მათვე განეკუთვნება ე.წ. სიცილაკები.
საფრანგეთ-პრუსიის ომი

საფრანგეთ-პრუსიის ომი, ფრანკო-პრუსიული ომი (19 ივლისი 1870—10 მაისი 1871) — კონფლიქტი საფრანგეთსა და პრუსიას შორის, რომლის მიზეზი გახდა ოტო ფონ ბისმარკის მიერ განზრახ დამახინჯებული „ემსის დეპეშა“. ამ უკანასკნელს ზურგს ჩრდილო გერმანიის კავშირი უმაგრებდა, ასევე სამხრეთ გერმანული სახელმწიფოები: ბადენი, ვიურტემბერგი და ბავარია. ომში პრუსიის გამარჯვებას შედეგად გერმანიის გაერთიანება მოყვა, მეფე ვილჰემ პრუსიელის მეთაურობით. ამის შედეგი იყო ასევე ნაპოლეონ -ის ტახტიდან ჩამოგდება და საფრანგეთის მეორე იმპერიის აღსასრული, რომელიც შეიცვალა მესამე რესპუბლიკით. კონტრიბუციის სახით, გერმანიის მიერ მითვისებულ იქნა თითქმის მთელი ალზას-ლორანის ტერიტორია, რომელიც იმპერიის შემადგენლობაში შედიოდა პირველი მსოფლიო ომის დასრულებამდე. ბრძოლებიდან აღსანიშნავია სედანის, ზაარბრიუკენის, მარს-ლა-ტურის და ა. შ.
პუსანი

პუსანი — უდიდესი საპორტო ქალაქი კორეის რესპუბლიკაში. მოსახლეობა 2022 წლის მონაცემებით 3,331,444 კაცი იყო. პუსანი, სეულის შემდეგ, მოსახლეობის რაოდენობის მიხედვით მეორე ქალაქია ქვეყანაში.

დაძმობილებული ქალაქები
პუსანის დაძმობილებული ქალაქები და პროვინციები არიან:

გაოსიუნი, ტაივანი (1966)
ლოს-ანჯელესი, აშშ (1967)
სიმონესეკი, იაპონია (1976)
ბარსელონა, ესპანეთი (1983)
რიო-დე-ჟანეირო, ბრაზილია (1985)
ფუკუოკა, იაპონია (1989)
ვლადივოსტოკი, რუსეთი (1992)
შანჰაი, ჩინეთი (1993)
სურაბაია, ინდონეზია (1994)
ვიქტორია, ავსტრალიის შტატი (1994)
ხოშიმინი, ვიეტნამი (1995)
ტიხუანა, მექსიკა (1995)
ოკლენდი, ახალი ზელანდია (1996)
ვალპარაისო, ჩილე (1999)
მონრეალი, კანადა (2000)
დასავლეთი კეიპი, სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის პროვინცია (2000)
სტამბოლი, თურქეთი (2002)
დუბაი, არაბთა გაერთიანებული საამიროები (2006)
ჩიკაგო, აშშ (2007)
მანილა, ფილიპინები (2008)
პუსანის პორტს ასევე ჰყავს 6 დაძმობილებული პორტი.
საუთჰემპტონის პორტი, გაერთიანებული სამეფო (1978)
სიეტლის პორტი, აშშ (1981)
ოსაკას პორტი, იაპონია (1985)
როტერდამის პორტი, ნიდერლანდები (1985)
ნიუ-ჯერსის და ნიუ-იორკის პორტი, აშშ (1988)
შანხაის პორტი, ჩინეთი (1994)
მოქალაქეობა

მოქალაქეობა — პოლიტიკური და იურიდიული კავშირი ინდივიდსა და განსაზღვრულ სახელმწიფოს შორის. ამ კავშირიდან მომდინარეობს მოქალაქის შესაბამისი უფლებები და მოვალეობები.

მოქალაქეობის თეორიები
მოქალაქეობის რესპუბლიკური მოდელის გაგებით როდესაც მოქალაქეობის ძირითად ელემენტს წარმოადგენს მმართველობაში, პოლიტიკაში მონაწილეობა. მოქალაქეობის რესპუბლიკური გაგება გავრცელებული იყო ანტიკურ რომსა და საბერძნეთში. მოქალაქეობის ლიბერალური მოდელის, რომელიც საუკუნიდან განვითარდა, გაგებით მოქალაქეობა უპირველეს ყოვლისა სამართლებრივი სტატუსია, ხოლო პოლიტიკური საქმიანობა წარმომადგენლების მეშვეობით ხორციელდება.

არსებობს აგრეთვე განსხვავებები მოქალაქეობის უნივერსალურ და დიფერენციალურ თეორიებს შორის. უნივერსალური მოდელის მიხედვით მოქალაქეობა არის სამართლებრივი სტატუსი, რომლის მეშვეობითაც სახელმწიფოს ყველა წევრს ენიჭება თანაბარი სამოქალაქო, სოციალური და პოლიტიკური უფლებები. მოქალაეობის დიფერენციალური მოდელი ეფუძნება განსხვავებების (კულტურული, რასობრივი, კლასობრივი, სქესობრივი და სხვ.) და პლურალიზმის პოლიტიკური მნიშვნელობის აღიარებას.

მოქალაქეობის მიღების წესები
ქვეყნების დიდ ნაწილში მოქალაქეობის მიღება ხორციელდება რამდენიმე ძირითადი სამართლებრივი მექანიზმით. მიუხედავად იმისა, რომ თითოეული სახელმწიფოს კანონმდებლობა განსხვავდება, მოქალაქეობის მინიჭების საერთო წესებს მიეკუთვნება დაბადება, ნატურალიზაცია და გამონაკლის შემთხვევაში ინვესტიციით მოქალაქეობის მიღება.

დაბადების გზით მოქალაქეობა (ფილიაცია) – მოქალაქეობა შესაძლოა ავტომატურად მიენიჭოს პირს, თუ მისი ერთი ან ორივე მშობელი არის კონკრეტული ქვეყნის მოქალაქე (ი ) ან იმ შემთხვევაში, თუ პირი დაიბადა ამ ქვეყნის ტერიტორიაზე , როგორც ეს განსაზღვრულია შესაბამისი კანონმდებლობით. მაგალითად, გერმანიაში მოქალაქეობა გადაეცემა მშობლის მოქალაქეობის საფუძველზე, ხოლო კანადაში – დაბადების ადგილის საფუძველზე.
ნატურალიზაცია – მოქალაქეობის მიღება შესაძლებელია იმ პირთათვის, რომლებიც გარკვეული პერიოდის განმავლობაში ცხოვრობენ კონკრეტული სახელმწიფოს ტერიტორიაზე, იცავენ მის კანონებს, ფლობენ სახელმწიფო ენას და ინტეგრირდებიან ადგილობრივ საზოგადოებაში. ბევრ ქვეყანაში ასევე გათვალისწინებულია სამოქალაქო გამოცდის ჩაბარება და სამოქალაქო ლოიალობის დეკლარირება.
გამონაკლის შემთხვევებში შესაძლებელია მოქალაქეობის მიღება გარკვეული ინვესტიციების სანაცვლოდ. ასეთი სახის მოქალაქეობას მხოლოდ ზოგიერთი ქვეყანა იძლევა და არ არის საყოველთაოდ მიღებული. ინვესტიციის კონკრეტული რაოდენობაც სხვადასხვა ქვეყნებში განსხვავებულია.
ბილბორდ 200

ბილბორდის 200 საუკეთესო ალბომი — აშშ-ში ყველაზე გაყიდვადი მუსიკალური ალბომებისა და ების ჩამონათვალი, რომელსაც ყოველკვირეულად ჟურნალი ბილბორდი“ აქვეყნებს. ამ ჩამონათვალს ხშირად ამა თუ იმ მომღერლის ან მომღერალთა ჯგუფის პოპულარობის განსაზღვრისთვის მიმართავენ. როგორც წესი, მუსიკოსი ან ჯგუფი განსაკუთრებულ ადგილს იკავებს მუსიკის ისტორიაში, თუ მისი რომელიმე ალბომი მინიმუმ ერთი კვირის განმავლობაში გაიყიდა უფრო დიდი რაოდენობით, ვიდრე სხვა.
ცენზურა

ცენზურა  — ბეჭდვითი, მუსიკალური თუ სასცენარო ნაწარმოებების, სახვითი ხელოვნების, კინო- და ფოტონამუშევრების, ტელე- და რადიოგადაცემების, ვებ-საიტებისა თუ პორტალების და ზოგიერთ შემთხვევაში, კერძო მიმოწერის შინაარსა და გავრცელებაზე კონტროლი სახელმწიფო ზედამხედველობითი ორგანოს მიერ, რათა არ მოხდეს იმ იდეებისა თუ ცნობების გავრცელება, რომელებიც ამა თუ იმ ხელისუფლებას საზიანოდ ან არასასურველად მიაჩნია.
საბათლო

საბათლო (ყოფ. წითელი საბათლო) — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, დედოფლისწყაროს მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ერთეული (კახეთის მხარე).

მდებარეობს მდინარე ალაზნის მარჯვენა ნაპირზე, ზღვის დონიდან 210 მ-ზე, დედოფლისწყაროდან 70 კმ-ის დაშორებით.

ისტორია
სოფელი წარმოიქმნა 1922 წელს აზერბაიჯანის ნუხის რაიონიდან „სომეხ-თათართა“ 1918-1920 წლების კონფლიქტის შემდეგად ლტოლვილი სომხების ალაზნისპირეთში ჩასახლების შედეგად. ახალ დასახლებას მიგრანტებმა თავიანთი მშობლიური სოფლის (საბათლი) სახელი უწოდეს. საბჭოთა პერიოდში ერქვა წითელი საბათლო.

საბათლოს მიდამოებში გამოვლენილია ძვ. წ. ათასწლეულის დასასრულისა და ძვ. წ. ათასწლეულის დასაწყისის ნამოსახლარები, აგრეთვე დაახლ. ძვ. წ. - საუკუნეების დამწვარი შენობის ნაშთები, სადაც აღმოჩნდა ქვის სვეტის ბაზისები და სავარაუდო სვეტისთავის ფრაგმენტი, რომლებსაც იმდროინდელი ირანული არქიტექტურის გავლენა ეტყობა.

დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 391 ადამიანი.
სამრეკლო (დედოფლისწყაროს მუნიციპალიტეტი)

სამრეკლო (2011 წლის 30 აგვისტომდე — ჯაფარიძე, სეჩენოვკა) — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, კახეთის მხარის დედოფლისწყაროს მუნიციპალიტეტში.:
სამრეკლოს ენამთის გორასამარხი — არქეოლოგიური ძეგლი
თამარის გორა — არქეოლოგიური ძეგლი
სამრეკლოს ნამოსახლარი — არქეოლოგიური ძეგლი
სამრეკლოს ნამოსახლარი გორა — არქეოლოგიური ძეგლი
სამრეკლოს წმინდა ელიას სამლოცველო — არქიტექტურული ძეგლი;
სამრეკლოს წმინდა სერაფიმის (საროველის) ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი.
მრუშობა

მრუშობა, მრუშება, მეუღლის ღალატი — ძველ საქართველოში სქესობრივი კავშირი ცოლისა სხვა კაცთან ან ქმრისა — სხვა ქალთან, „მეუღლიანის ბოზობა“ (საბა). საეკლესიო სამართალი მრუშობისთვის სასჯელად 15 წელს უზიარებლად ყოფნას აწესებდა. საერო სამართლითა და ზნეობით მრუშობა ქმარს დიდ დანაშაულად არ ეთვლებოდა; მოღალატე ცოლს კი ქმარი გაეყრებოდა და მის საყვარელ კაცზედაც შურს იძიებდა.
Boy (ალბომი)

— ირლანდიური როკ-ჯგუფ 2-ს სადებიუტო სტუდიური ალბომი, რომელიც გამოვიდა 1980 წელს.

ალბომზე
ჯგუფის სადებიუტო ალბომის, რომლის პროდიუსერიც იყო სტივ ლილიუაიტი, სენსაციად იქცა. პოსტ პანკისა და ახალი ტალღის ზღვარზე მყოფი კოლექტივი მსმენელმა დადებითად მიიღო. დისკის გამოცემამდე გამოვიდა წარმატებული სინგლი , რომელიც ნოსტალგიური ტონით დღემდე სრულდება 2-ს კონცერტებზე.

თავდაპირველად დისკის პროდიუსერი უნდა ყოფილიყო -ის პროდიუსერი მარტინ ჰენეტი. მიუხედავად ამისა, ეს საქმე ლილიუაიტს ანდეს. ჯგუფის რეპერტუარში იმ დროს 40ზე მეტი სიმღერა შედიოდა და შერჩეული იქნა რამდენიმე ”სიცოცხლისუნარიანი”, რომლითაც 2 ბევრ მსმენელს უნდა გაეცნო.

ალბომის თემებში ბევრი სექსუალური მოტივი იყო, რამაც ამერიკული გეი კლუბების მხრიდან მოწონება დაიმსახურა.

უკანასკნელი სიმღერა, მიგვითითებს უილიამ გოლდინგის ”ბუზების მბრძანებელზე”, რადგანაც სწორედ ასე ჰქვია წიგნის ერთ-ერთ თავს.

”ბილბორდის” ჩარტებში ალბომის მაქსიმალური პოზიცია #63 იყო, თუმცა ჯგუფის შემდგომი მასალის პოპულარობის გამო მოგვიანებით იგი მოხვდა #52 ადგილზე.

საკონცერტო გამოსვლებისა და ბონოს ვოკალზე ექოს ეფექტების გამოყენების კრიტიკის მიუხედავად, სწორედ კონცერტებმა განამტკიცეს დამწყები ჯგუფის პოტენციალი. ამასთან, ყველა კრიტიკოსი ერთმანეთს ეთანხმებოდა ბონოს ქარიზმატულობაზე და ვნებიან იმიჯზე. იმ პერიოდში მას თვლიდნენ ახალგაზრდა როდ სტიუარტის გადმონაშთად.

 არის ჯგუფის ერთადერთი ალბომი, რომლის ყველა სიმღერაც და სინგლების -გვერდებიც შესრულებულა კონცერტებზე, ერთხელ მაინც.

გარეკანი
ალბომის გარეკანზე გამოსახულია პიტერ როუენი, ბონოს მეგობრის, გუჯის ძმა, რომელიც ამჟამად ცნობილი ირლანდიელი ფოტოგრაფია. იგი ასევე გამოტანილია ალბომების , , 1980–1990, და ყდებზე. ფოტოგრაფები, ჰიუგი მაკგინესი და გარეკანის დიზაინერი სტივ ევერილი (ადამ კლეიტონის მეგობარი) ასევე შემდგომში 2-ს სხვა ყდებზეც მუშაობდნენ.

აშშ გამოცემაში გამოყენებულია ჯგუფის აშლილი გამოსახულება, რადგანაც კოლექტივს ეშინოდა, რომ მათ პედოფილიაში დასდებდნენ ბრალს. ამერიკული გარეკანის ფოტოსურათის ავტორია სენდი პორტერი.

2008 წლის გამოცემაში ყველა ქვეყნის ვარიანტში გამოყენებული იქნა ერთი და იგივე ყდა.

სიმღერების სია
დამატებითი დისკი (2008 წლის გამოცემა)
პერსონალი
ბონო – ვოკალი
 – გიტარა, ვოკალი
ადამ კლეიტონი – ბას გიტარა
ლარი მალენი – დასარტყმელი საკრავები, პერკუსია

ჩარტები
ყოველკვირეული ჩარტები
სინგლები
სერტიფიცირებები
ჯენი გერჰარდტი

„ჯენი გერჰარდტი“ ამერიკელი მწერლის თეოდორ დრაიზერის რომანი, რომელიც 1911 წელს გამოქვეყნდა. რომანში მწერალი შეეცადა რეალისტურად აესახა კაპიტალისტური სამყაროს „მაღალი საზოგადოების“ მახინჯი ყოფა, მისი მანკიერი თვისებები.

გერჰარდტების ოჯახის აღწერისას მწერალმა ბევრი ავტობიოგრაფიული ამბავი გამოიყენა. დიდია მსგავსება მოხუც გერჰარდტსა და მწერლის მამას შორის. თავად დრაიზერი ჯენი გერჰატდს თავის ყველაზე საყვარელ გმირად თვლიდა.

რომანში დაპირისპირებულია უბრალო, მშრომელი ადამიანებისა და გამდიდრების ჟინს აყოლილი, მომხვეჭელი კაპიტალისტების ბუნება.
კალინინგრადი

კალინინგრადი (, 1946 წლამდე კენიგსბერგი) — საპორტო ქალაქი რუსეთში, კალინინგრადის ოლქის ადმინისტრაციული ცენტრი, რომელიც არის რუსული ნახევრადექსკლავი პოლონეთსა და ლიეტუვას შორის ბალტიის ზღვაზე. ქალაქის მოსახლეობა 2010 წლის მონაცემებით არის 431 500. ეთნუკური შემადგენლობა არის შემდეგი - რუსი 77,9 %, ბელარუსი 8,0 %, უკრაინელი 7,3 %, ლიეტუველი 1,9 %, გერმანელი 0,6 % და პოლონელი 0,5 %.

გერმანული ქალაქი კენიგსბერგი, რომელიც დაარსდა 1255 წელს ოკუპირებულ იქნა საბჭოთა ჯარების მიერ 1945 წელს და 1946 წელს დაარქვეს კალინინგრადი.

სახელწოდება
კრულევიეცი 1255 წელს აშენდა ტევტონთა რაინდების მიერ მდინარე პრეგოლას შენაკადთან აღმართული ციხის გარშემო. ამ ციხეს , ანუ სამეფო მთა ერქვა. ქალაქს ლიეტუვურად , , ხოლო - ეწოდებოდა. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ ქალაქი საბჭოთა კავშირის შემადგენლობაში შევიდა, ხოლო 1946 წელს კომუნისტურმა ხელისუფლებამ მას სახელი შეუცვალა და კალინინგრადი უწოდა - მიხეილ კალინინის პატივსაცემად (რომელიც, მათ შორის, კატინში პოლონელების მასობრივი მკვლელობის შესახებ მიღებულ გადაწყვეტილებაზეა პასუხისმგებელი).

2023 წელს პოლონეთის რესპუბლიკის საზღვრებს მიღმა გეოგრაფიული სახელების სტანდარტიზაციის კომიტეტმა რეკომენდაცია გასცა, რომლის თანახმადაც მხოლოდ პოლონური სახელწოდება, კრულევიეცი უნდა იქნას გამოყენებული ქალაქ კალინინგრადის მოხსენიებისას, ხოლო კალინინგრადის ოლქზე საუბრისას - კრულევიეცის ოლქი. აღნიშნულ საკითხზე დადგენილება ძალაში 2023 წლის 9 მაისს შევიდა.

დაძმობილებული ქალაქები
კალინინგრადის დაძმობილებული ქალაქები არიან:
კილი, გერმანია
გრონინგენი, ნიდერლანდები
გდანსკი, პოლონეთი
გდინია, პოლონეთი
ტორუნი, პოლონეთი
ბელოსტოკი, პოლონეთი
მალმე, შვედეთი
ნორფოლკი, აშშ
მეხიკო, მექსიკა
კლაიპედა, ლიეტუვა
გევინ დეგრო

გევინ შეინ დეგრო (დ. 4 თებერვალი, 1977, სამხრეთ ფალსბურგი, ნიუ იორკი, აშშ) — ამერიკელი მომღერალი, კომპოზიტორი და მუსიკოსი.

ადრეული წლები
გევინ დეგრო გაიზარდა სამხრეთ ფოლსბურგში. მამამისი იყო ციხის მცველი, დედამისი კი — დეტოქსიკაციის სპეციალისტი, რაც ნახსენებია გევინის სიმღერაში „ ' “. დეგრომ სიმღერა და პიანინოზე დაკვრა 8 წლის ასაკიდან დაიწყო. იგი შევიდა ბერკლის მუსიკალურ კოლეჯში, იმავე წელს, რა დროსაც ჯონ მაიერი. მას აგრეთვე ჰყავს უფროსი და-ძმა, ჯოუი და და ნიკა. ჯოუი ამჟამად გევინის ბეკ-ვოკალისტია.
საქართველოს გაზეთი

„საქართველოს გაზეთი“ — პირველი ქართული ყოველკვირეული გაზეთი, ადგილობრივი ხელისუფლების ოფიციალური გამოცემა; დაარსდა 1819 წლის 8 მარტს თბილისში. 1820 წლიდან გამოდიოდა „ქართული გაზეთის“ სახელწოდებით. იბეჭდებოდა ცენტრალური და ადგილობრივი მთავრობების ბრძანებები, განკარგულებები, სტატიები რუსეთისა და საქართველოს საშინაო მდგომარეობაზე, საზღვარგარეთის ამბები, მოთხრობები, ანეკდოტები, განცხადებები და სხვა მასალა, რომელიც შესანიშნავად ასახავს ამ პერიოდის საქართველოს სოციალურ-პოლიტიკურ და კულტურულ ვითარებას. ტირაჟი დაახლოებით 150–200 ცალი. გაზეთი დაიხურა 1821 წელს.
ქართული გაზეთი (ბერლინი)

„ქართული გაზეთი (ბერლინი)“— ქართული ორკვირეული გაზეთი. ეროვნულ-სეპარატისტული მიმართულებისა, „ქართული ეროვნული პარტიის“ ევროპის კომიტეტის გამოცემა. გამოდიოდა ბერლინში 1916–1918 წლებში. რედაქტორი — გ. კერესელიძე. გაზეთი განკუთვნილი იყო გერმანიაში მყოფი ქართველი ტყვეებისთვის. ჰქონდა დამატება „რა აკლია მიწის მუშას“.
ტფილისის უწყებანი

„ტფილისის უწყებანი“ — ქართული ყოველკვირეული გაზეთი. მთავრობის ოფიციალური ორგანო „ტიფლისსკიე ვედომოსტის“ ( , რუსული გაზეთი) პარალელური გამოცემა. გამოდიოდა თბილისში 1828 წლის 4 ივლისიდან 1832 წლამდე.

რუსული გაზეთის რედაქტორი ჟურნალისტი პავლე სანკოვსკი იყო, ქართული გამოცემის მთარგმნელი — სოლომონ დოდაშვილი. 1828 წელს, გაზეთის პირველი ნომრები გამოვიდა „ტფილისის ვედომოსტის“ სახელწოდებით, 1832 წლის პირველ ნომერს კი „ტფილისის უწყებანი“ ეწოდა. გაზეთი თავდაპირველად ყოველკვირეული იყო, ხოლო 1832 წლიდან თვეში ორჯერ გამოდიოდა.

გაზეთი ხელისუფლებისოფიციალური ორგანო იყო, მასში იბეჭდებოდა მთავრობის დადგენილებები, პუბლიცისტური წერილები, ახალი ამბები, განცხადებები და სხვა მასალები. 1832 წლიდან გამოვიდა „ტფილისის უწყებანის“ დამატება „სალიტერატურონი ნაწილნი ტფილისის უწყებათანი“.
მსახურთუხუცესი

მსახურთუხუცესი — მაღალი სახელმწიფო თანამდებობის პირი ფეოდალურ საქართველოში. მსახურთუხუცესი პირველად საუკუნეში - გიორგი -ის მეფობის ხანაში იხსენიება, მაგრამ საფიქრებელია, რომ მსახურთუხუცესობა გაცილებით უფრო ძველი თანამდებობა იყო. თავდაპირველად მსახურთუხუცესი ხელშინაურ მოხელედ ითვლებოდა. ქვეყნის გაერთიანებასთან ერთად მეფის მსახურთუხუცესი თანდათან საჯარო სამართლის საწყისებზე მოსაქმე მოხელედ იქცა. საუკუნეში რუსუდან მეფემ მსახურთუხუცესი სავაზიროში შეიყვანა და ამ დროიდან იგი ვეზირად ითვლებოდა, მეჭურჭლეთუხუცესთან ერთად „ორთა ვაზირთა“ ჯგუფს შეადგენდა. მსახურთუხუცესის ფუნქციები მრავალგვარი იყო და სამ ერთმანეთთან ნაკლებად დაკავშირებულ სფეროს — სალაროს, მეფის საწოლსა და მისსავე კერძო მეურნეობას მოიცავდა. მის ერთ-ერთ მოვალეობად ითვლებოდა „შეკაზმვა მეფისა“. მსახურთუხუცესს ექვემდებარებოდნენ „მსახურნი მეფისა“, მოლარეთუხუცესი, მესაწოლეთუხუცესი, ფარეშთუხუცესი, მეხილეთუხუცესი და სხვა სათანადო მოხელეები.