iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
არაბთა გაერთიანებული საამიროების კონსტიტუცია

არაბთა გაერთიანებული საამიროების კონსტიტუცია − წარმოადგენს არაბთა გაერთიანებული საამიროების, როგორც შვიდი საამიროს ფედერაციის, იურიდიულ და პოლიტიკურ ჩარჩოს. კონსტიტუცია ძალაში შევიდა 1971 წლის 2 დეკემბერს. კონსტიტუციის ავტორია ადი ბითარი, რომელიც პალესტინელ-იორდანიელი მოსამართლე, იურისტი და იურიდიული მრჩეველი იყო. კონსტიტუცია 10 ნაწილისგან შედგება და 152 მუხლს მოიცავს. არაბთა გაერთიანებულ საამიროებში გაერთიანების შექმნა და ფედერალური კონსტიტუციის მიღება ეროვნული დღეა და 2 დეკემბერს აღინიშნება.

კონსტიტუციის ნაწილები
კონსტიტუციის მნიშვნელოვანი ნაწილები და მუხლები ქვემოთაა მოცემული:

ნაწილი 
მუხლი 7 — სახელმწიფოს ოფიციალური რელიგიაა არაბული ენა. კანონმდებლობის მთავარი წყარო ისლამური შარიათია.
მუხლი 9 — გაერთიანების დედაქალაქია აბუ-დაბი.
მუხლი 10 — გაერთიანების მიზანია ქვეყნის დამოუკიდებლობისა და სუვერენიტეტის შენარჩუნება.
მუხლი 11 — გაერთიანება წარმოადგენს ერთიან ეკონომიკურ და საბაჟო ერთეულს; საამიროებს შორის კაპიტალისა და საქონლის თავისუფალი მოძრაობა გარანტირებულია; საამიროებს შორის გადასახადები, ვალდებულებები და ტარიფები გაუქმებულია.

ნაწილი : გაერთიანების ფუნდამენტური სოციალური და ეკონომიკური საფუძველი
მუხლი 14 — თანასწორობა, სოციალური სამართლიანობა, უსაფრთხოებისა და უშიშროების უზრუნველყოფა და თანაბარარი შესაძლებლობების უზრუნველყოფა ყველა მოქალაქისთვის.
მუხლი 15 — საზოგადოების საფუძველს ოჯახი წარმოადგენს. იგი დაშენებულია მორალზე, რელიგიაზე, ეთიკასა და პატრიოტიზმზე.
მუხლი 17 — დაწყებითი განათლება სავალდებულოა.
მუხლი 21 — კერძო საკუთრების უფლება დაცულია.
მუხლი 22 — საზოგადოებრივი საკუთრების დაცვა ყველა მოქალაქის ვალდებულებაა.

ნაწილი : თავისუფლება, უფლებები და საზოგადოებრივი მოვალეობები
მუხლი 25 — კანონის წინაშე ყველა ადამიანი თანასწორია განურჩევლად გაერთიანების მოქალაქეების რასის, ეროვნების, რელიგიური რწმენის ან სოციალური სტატუსისა.
მუხლი 29 — კანონის ფარგლებში გადაადგილების თავისუფლება დაცულია.
მუხლი 30 — კანონის ფარგლებში გამოხტვის თავისუფლება დაცულია.
მუხლი 33 — კანონის ფარგლებში შეკრებისა და გაერთიანების თავისუფლება დაცულია.

ნაწილი : გაერთიანების ორგანორები
მუხლი 45 — აყალიბებს გაერთიანების უზენაეს საბჭოს, მინისტრთა საბჭოს, ეროვნულ ასამბლეასა და სასამართლო სისტემას.
მუხლი 51 — განსაზღვრულია პრეზიდენტისა და ვიცე-პრეზიდენტის კაბინეტის არჩევის წესი.
მუხლი 108 — პრეზიდენტს გაერთიანების სასამართლო სისტემის შესაბამისი ორგანოს მიერ გამოტანილი ყველა სასიკვდილო განაჩენის დამტკიცება ევალება.

ნაწილი : გაერთიანების კანონმდებლობა
ნაწილი : საამიროები
მუხლი 123 — საამირობს ნავთობის ექსპორტიორ ქვეყანათა ორგანიზაციაში ინდივიდუალური წევრობა შეუძლიათ.
ნაწილი 
ისლამი გაერთიანების ოფიციალური ენაა. გაერთიანების კანონმდებლობის მთავარი წყარო შარიათია. გაერთიანების ოფიციალური ენაა არაბული ენა.
ნაწილი : გართიანების ფინანსური საკითხები
ნაწილი : შეიარაღებული ძალები და უსაფრთხოების ძალები
მუხლი 137 — ერთ საამიროზე ნებისმიერი თავდასხმა ყველა ემირატზე თავდასხმაა.
მუხლი 138 — აყალიბებს ერთიან საჰაერო, სამხედრო-საზღვაო და სახმელეთო ძალებს.
ნაწილი : საბოლოო და გარდამავალი დებულებები
მუხლი 145 — კონსტიტუციის შეჩერება შესაძლებელია მხოლოდ საომარი მდგომარეობის ამოქმედების შემთხვევაში.
აღმოსავლეთ ტიმორის კონსტიტუცია

აღმოსავლეთ ტიმორის კონსტიტუცია ― აღმოსავლეთ ტიმორის უზენაესი კანონი. ძალაშია 2002 წლის 20 მაისიდან. იგი პორტუგალიისგან, შემდეგ კი ინდონეზიისგან დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ მიღებული პირველი კონსტიტუციაა.

კონსტიტუცია
კონსტიტუციის ოფიციალური ტექსტი პორტუგალიურ ენაზეა შედგენილი. ტეტუმზე კონსტიტუციის სულ ცოტა ოთხი სხვადასხვა თარგმანი არსებობს, თუმცა ზოგიერთი თარგმანი დიდ შეცდომებს შეიცავს.

სტრუქტურა
კონსტიტუცია 7 ნაწილისგან შედგება:

ნაწილი : ძირითადი პრინციპები
განყოფილება 1: რესპუბლიკა
განყოფილება 2: სუვერენიტეტი და კონსტიტუციურობა
განყოფილება 3: მოქალაქეობა
განყოფილება 4: ტერიტორია
განყოფილება 5: დეცენტრალიზაცია
განყოფილება 6: სახელმწიფოს პრინციპები
განყოფილება 7: საყოველთაო საარჩევნო უფლება და მრავალპარტიული სისტემა
განყოფილება 8: საერთაშორისო ურთიერთობები
განყოფილება 9: საერთაშორისო სამართალი
განყოფილება 10: სოლიდარობა
განყოფილება 11: წინააღმდეგობის მოძრაობის ხელშეწყობა
განყოფილება 12: სახელმწიფო და რელიგიური რწმენები
განყოფილება 13: ოფიციალური და ეროვნული ენები
განყოფილება 14: ეროვნული სიმბოლოები
განყოფილება 15: ეროვნული დროშა

ნაწილი : ფუნდამენტური უფლებები, ვალდებულებები, თავისუფლებები და გარანტიები
განყოფილება 16: უნივერსალობა და ეკვივალენტობა
განყოფილება 17: ქალთა და მამაკაცთა შორის თანასწორობა
განყოფილება 18: ბავშვთა დაცვა
განყოფილება 19: ახალგაზრდობა
განყოფილება 20: უფროსები
განყოფილება 21: სპეციალური საჭიროების მქონე პირები
განყოფილება 22: მოქალაქეები აღმოსავლეთ ტიმორის ზღვისიქით
განყოფილება 23: ფუნდამენტურ უფლებათა ინტერპრეტაცია
განყოფილება 24: შემზღუდველი კანონები
განყოფილება 25: საგანგებო მდგომარეობა
განყოფილება 26: სასამართლოს უფლება
განყოფილება 27: ომბუდსმენის საბჭო
განყოფილება 28: წინააღმდეგობისა და თავის დაცვის უფლება
განყოფილება 29: სიცოცხლის უფლება
განყოფილება 30: პირადი თავისუფლების, უსაფრთხოებისა და ინტეგრირების უფლება
განყოფილება 31: სისხლის სამართალი
განყოფილება 32: სასჯელის ზღვრები და გარანტიები
განყოფილება 33: ჰაბეას კორპუსი

ნაწილი : პოლიტიკური ხელისუფლების ორგანიზაცია
ნაწილი : ეკონომიკისა და ფინანსების ორგანიზაცია
ნაწილი : ეროვნული თავდაცვა და უშიშროება
ნაწილი : კონსტიტუციის გარანტია და გადასინჯვა
ნაწილი : საბოლოო და გარდამავალი დებულებები
ტერეზა იმერი

ტერეზა იმერი , დ. 1723, ვენეცია, იტალია ​​— გ. 19 აგვისტო, 1797, ლონდონი) — იტალიელი ოპერის მომღერალი, თეატრალური იმპრესარიო, სალიტერატურო სალონის დიასახლისი, კურტიზანი, ავანტიურისტი.

ბიოგრაფია
ტერეზა იმერი დაიბადა ვენეციაში, მსახიობისა და თეატრალური იმპრესარიოს, ჯუზეპე იმერის და მსხაიობი დედის პაოლინას ოჯახში. მისი და მარიანა ასევე ოპერის მომღერალი იყო. ჯუზეპე იმერის ჯგუფისთვის ცნობილი ვენეციელი დრამატურგი და ლიბრეტისტი, კარლო გოლდონი წერდა (ისინი 1734 წელს ვერონაში შეხვდნენ და ერთად მუშაობდნენ ვენეციაში). 18 წლის ასაკში ტერეზა იმერი გახდა 76 წლის სენატორის და მდიდრული სასახლის -ს მფლობელის, ალვისე გასპარო მალიპიეროს საყვარელი. ტერეზას ამ გადაწყვეტილების მიღებაში დიდი როლი მმიუძღვის მის დედას პაოლინას. მან გასპაროს წრეში გაიცნო ჯაკომო კაზანოვა, გახდა მისი მეგობარი ქალი და მისგან ქალიშვილი გააჩინა. მისი, როგორც მომღერლის დებიუტი შედგა ვენეციაში 1742 წელს, შემდეგ კი გამოვიდა ვენაში, ლონდონში, ჰამბურგში, კოპენჰაგენში, პარიზსა და ბაიროითში. ის მღეროდა გლუკის, ნიკოლო იომელის, ბალდასარე გალუპის და სხვათა ოპერებში. 1745 წელს მალიპიერო გარდაიცვალა და იგი ცოლად გაყვა მოცეკვავე ანჯელო პომპეატის (1701-1768), ხოლო 1755 წელს ისინი დაშორდნენ ერთმანეთს.

ტერეზა იმერი სარგებლობდა პრინც კარლ ლოთარინგიელის მფარველობით. იგი ნიდერლანდებში ხელმძღვანელობდა თეატრალურ დასს ქალბატონ პომპეატის სახელით. 1756-1757 წლებში ტერეზა იმერი მღეროდა ანტვერპენსა და გენტში, ხოლო 1757 წლის აპრილში მღეროდა ლიეჟში. გაკოტრების შემდეგ მან სახელი შეიცვალა და გახდა ქალბატონი ტრენტი. ამსტერდამში ისევ ის ისევ შეხვდა კაზანოვას. 1759 წელს იგი დაქორწინდა მდიდარ ჰოლანდიელ იან რიგერბოს კორნელისზე და მიიღო მისი გვარი. 1760 წელს, ამ სახელით, იგი დასახლდა ლონდონში, კარლაილის საოჯახო სასახლეში. სასახლის ავეჯზე იზრუნა თომას ჩიპენდეილმა. აქ ტერეზა იმერი ატარებდა მდიდრულ მიღებებს, კონცერტებს და კოსტუმირებულ მეჯლისებს ინგლისელი და ევროპელი არისტოკრატიისთვის. მათ შორის, ვინც მის სახლში მართავდა კონცერტებს, იყვნენ იოჰან ქრისტიან ბახი და კარლ ფრიდრიხ აბელი, აქ დაიდგა თომას არნეს ოპერა „არტაქსერქსესი“. მიღებებსა და კონცერტებს ესწრებოდნენ სამუელ ჯონსონი და ოლივერ გოლდსმითი, ჰორაციო უოლპოლი, ფანი ბერნი და სხვები.

მადამ კორნელისი ძალიან წარმატებული მეწარმე იყო. მისი მეგობრების თქმით, მას ჰამერსმიტში ჰქონდა აგარაკი, რომელშიც იყო „სამი დამხმარე, ოცდათორმეტი მსახური, ექვსი ცხენი, მუნჯი და კომპანიონი". მისმა ქალიშვილმა კათოლიკურ მონასტერში კარგი განათლება მიიღო და აქვე ბევრ საქმეს უძღვებოდა.

ტერეზა იმერი კვლავ გაკოტრდა, მოხვდა ციხეში და 1778 წელს გაყიდა თავისი სასახლე, მაგრამ განაგრძო სამეწარმეო საქმიანობა ლონდონის სხვა, უფრო მოკრძალებულ უბანში, სადაც დღესასწაულებიც უფრო მოკრძალებული გახდა. 1785 წლის შემდეგ იგი გაქრა მაღალი საზოგადოებისგან, ამოეფარა ქალბატონი სმიტის სახელს და ვაჭრობდა ვირის რძით. ტერეზა იმერი 74 წლის ასაკში, მკერდის სიმსივნით გარდაიცვალა, ლონდონის ფლოტის ციხეში, სადაც დაპატიმრებული იქნა ვალის გამო.
ვიეტნამის კონსტიტუცია

ვიეტნამური კონსტიტუცია ან ვიეტნამის კონსტიტუცია , სრულად ვიეტნამის სოციალისტური რესპუბლიკის კონსტიტუცია ― ვიენტამის სოციალისტური რესპუბლიკის ფუნდამენტური და უზენაესი კანონი. ამჟამინდელი კონსტიტუცია მიღებულ იქნა 2013 წლის 28 ნოემბერს, მეცამეტე ეროვნულ ასამბლეაზე. ძალაშია 2014 წლის 1-ელი იანვრიდან. 1976 წელს ქვეყნის პოლიტიკური გაერთიანებიდან მოყოლებული იგი ვიეტნამის მესამე კონსტიტუციაა.

მოქმედი კონსტიტუცია
მოქმედი კონსტიტუცია, ასევე ცნობილი როგორც 2013 წლის კონსტიტუცია, პრეამბულასა და 11 თავს მოიცავს:
თავი : პოლიტიკური სისტემა
თავი : ადამიანის უფლებები, ძირითადი სამოქალაქო უფლებები და სამოქალაქო ვალდებულებები
თავი : ეკონომიკა, საზოგადოება, კულტურა, განათლება, მეცნიერება, ტექნოლოგია და გარემო
თავი : სამშობლოს დაცვა
თავი : ეროვნული ასამბლეა
თავი : რესპუბლიკის პრეზიდენტი
თავი : მთავრობა
თავი : სახალხო სასამართლო და სახალხო პროკურატურა
თავი : ადგილობრივი მმართველობა
თავი : ეროვნული საარჩევნო საბჭო და სახელმწიფო აუდიტის სამსახური
თავი : კონსტიტუციის ძალაში შესვლა და გადასინჯვა
მალდივის კუნძულების კონსტიტუცია

მალდივის რესპუბლიკის კონსტიტუცია ― მალდივის რესპუბლიკის უზენაესი კანონი. წარმოადგენს მალდივის რესპუბლიკის სამართლებრივ ბაზისს, აცხადებს ქვეყნის მოქალაქეთა უფლებებსა და ვალდებულებებს და განსაზღვრავს მალდივის რესპუბლიკის მმართველობის სტრუქტურას. მალდივის რესპუბლიკის მოქმედ კონსტიტუციას ხელი მოწერა იმჟამინდელმა პრეზიდენტმა მომუნ აბდულ გაიუმიმ, 2008 წლის 7 აგვისტოს. კონსტიტუცია ძალაშია ხელოწერისთანავე. მისი ამოქმედებით გაუქმდა 1998 წლის კონსტიტუცია.

ამჟამინდელი კონსტიტუცია ცნობილია როგორც მალდივების რესპუბლიკის კონსტიტუცია, 2008.

სტრუქტურა
კონსტიტუცია შედგება პრეამბულისა და 14 თავისგან, რომელსაც 3 დანართი ახლავს.
თავი — სახელმწიფო, სუვერენიტეტი და მოქალაქეები
თავი — ფუნდამენტური უფლებები და თავისუფლებები
თავი — სახალხო მეჯლისი
თავი — პრეზიდენტი
თავი — მინისტრთა კაბინეტი
თავი — სასამართლო სისტემა
თავი — დამოუკიდებელი კომისიები და სამსახურები
თავი — დეცენტრალიზებული ადმინისტრაცია
თავი — უსაფრთხოების სერვისები
თავი — სახელმწიფოს ქონება, ვალდებულებები და სამართლებრივი ქმედებები
თავი — საგანგებო მდგომარეობა
თავი — კონსტიტუციის შესწორებები
თავი — გარდამავალი დებულებები
დანართი — ფიცები
დანართი — ადმინისტრაციული დანაყოფები
დანართი — ეროვნული დროშა
G7-ის მე-15 სამიტი

7-ის მე-15 სამიტი, დიდი შვიდიანის მეთხუთმეტე სამიტი (; 14-16 ივლისი, 1989) — შვიდი უდიდესი ინდუსტრიული სახელმწიფოს არაოფიციალური შეხვედრა საფრანგეთის ქალაქ პარიზში. სამიტის შეხვედრის ადგილი იყო პარიზის დასავლეთით, გრანდ არკში.

დიდი შვიდიანის (7) სამიტი იყო არაოფიციალური ფორუმი, რომელიც აერთიანებდა უდიდესი ინდუსტრიული ქვეყნების ხელმძღვანელებს: საფრანგეთი, დასავლეთ გერმანია, იტალია, იაპონია, დიდი ბრიტანეთი, შეერთებული შტატები, კანადა, და ევროკომისიის პრეზიდენტი (ოფიციალურად შეუერთდა 1981 წელს). ეს და მომდევნო სამიტები, არ იყო თავდაპირველად ჩაფიქრებული, როგორც მისი უფრო ფართო საერთაშორისო ინსტიტუტებთან დაკავშირების მცდელობა. აღნიშნული სამიტები მოიტანა აუცილებლობამ, რომელთა ინიციატორები იყვნენ საფრანგეთის პრეზიდენტი — ვალერი ჟისკარ-დ’ესტენი და დასავლეთ გერმანიის კანცლერი — ჰელმუტ შმიდტი. სწორედ მათი ინიციატივით შედგა დიდი ექვსიანის (6) პირველი არაოფიციალური შეხვედრა 1975 წელს.

ლიდერები სამიტზე
7 იყო არაოფიციალური ყოველწლიური ფორუმი, კანადის, საფრანგეთის, დასავლეთ გერმანიის, იტალიის, იაპონიის, გაერთიანებული სამეფოსა და შეერთებული შტატების ლიდერებისთვის.

განხილული საკითხები
სამიტი ჩაფიქრებული იყო, როგორც მის წევრებს შორის არსებული უთანხმოების მოგვარების საშუალება. წმინდა პრაქტიკული თვალსაზრისით, სამიტის წევრებს მიეცათ საშუალება გაეწიათ ერთმანეთისთვის დახმარება რთული ეკონომიკური პრობლემების მოსაგვარებლად.

გალერეა
G7-ის მე-16 სამიტი

7-ის მე-16 სამიტი, დიდი შვიდიანის მეთექვსმეტე სამიტი (; 9-11 ივლისი, 1990) — შვიდი უდიდესი ინდუსტრიული სახელმწიფოს არაოფიციალური შეხვედრა აშშ-ის ქალაქ ჰიუსტონში. სამიტის შეხვედრის ადგილი იყო რაისის უნივერსიტეტი.

დიდი შვიდიანის (7) სამიტი იყო არაოფიციალური ფორუმი, რომელიც აერთიანებდა უდიდესი ინდუსტრიული ქვეყნების ხელმძღვანელებს: საფრანგეთი, დასავლეთ გერმანია, იტალია, იაპონია, დიდი ბრიტანეთი, შეერთებული შტატები, კანადა, და ევროკომისიის პრეზიდენტი (ოფიციალურად შეუერთდა 1981 წელს). ეს და მომდევნო სამიტები, არ იყო თავდაპირველად ჩაფიქრებული, როგორც მისი უფრო ფართო საერთაშორისო ინსტიტუტებთან დაკავშირების მცდელობა. აღნიშნული სამიტები მოიტანა აუცილებლობამ, რომელთა ინიციატორები იყვნენ საფრანგეთის პრეზიდენტი — ვალერი ჟისკარ-დ’ესტენი და დასავლეთ გერმანიის კანცლერი — ჰელმუტ შმიდტი. სწორედ მათი ინიციატივით შედგა დიდი ექვსიანის (6) პირველი არაოფიციალური შეხვედრა 1975 წელს.

ლიდერები სამიტზე
7 იყო არაოფიციალური ყოველწლიური ფორუმი, კანადის, საფრანგეთის, დასავლეთ გერმანიის, იტალიის, იაპონიის, გაერთიანებული სამეფოსა და შეერთებული შტატების ლიდერებისთვის.

განხილული საკითხები
სამიტი ჩაფიქრებული იყო, როგორც მის წევრებს შორის არსებული უთანხმოების მოგვარების საშუალება. წმინდა პრაქტიკული თვალსაზრისით, სამიტის წევრებს მიეცათ საშუალება გაეწიათ ერთმანეთისთვის დახმარება რთული ეკონომიკური პრობლემების მოსაგვარებლად.

გალერეა
G7-ის მე-17 სამიტი

7-ის მე-17 სამიტი, დიდი შვიდიანის მეჩვიდმეტე სამიტი (; 15-17 ივლისი, 1991) — შვიდი უდიდესი ინდუსტრიული სახელმწიფოს არაოფიციალური შეხვედრა გაერთიანებულ სამეფოში, ინგლისის ქალაქ ლონდონში. სამიტის შეხვედრის ადგილი იყო ლანკასტერ-ჰაუსი.

დიდი შვიდიანის (7) სამიტი იყო არაოფიციალური ფორუმი, რომელიც აერთიანებდა უდიდესი ინდუსტრიული ქვეყნების ხელმძღვანელებს: საფრანგეთი, დასავლეთ გერმანია, იტალია, იაპონია, დიდი ბრიტანეთი, შეერთებული შტატები, კანადა, და ევროკომისიის პრეზიდენტი (ოფიციალურად შეუერთდა 1981 წელს). ეს და მომდევნო სამიტები, არ იყო თავდაპირველად ჩაფიქრებული, როგორც მისი უფრო ფართო საერთაშორისო ინსტიტუტებთან დაკავშირების მცდელობა. აღნიშნული სამიტები მოიტანა აუცილებლობამ, რომელთა ინიციატორები იყვნენ საფრანგეთის პრეზიდენტი — ვალერი ჟისკარ-დ’ესტენი და დასავლეთ გერმანიის კანცლერი — ჰელმუტ შმიდტი. სწორედ მათი ინიციატივით შედგა დიდი ექვსიანის (6) პირველი არაოფიციალური შეხვედრა 1975 წელს.

ლიდერები სამიტზე
7 იყო არაოფიციალური ყოველწლიური ფორუმი, კანადის, საფრანგეთის, გერმანიის, იტალიის, იაპონიის, გაერთიანებული სამეფოსა და შეერთებული შტატების ლიდერებისთვის.

განხილული საკითხები
სამიტი ჩაფიქრებული იყო, როგორც მის წევრებს შორის არსებული უთანხმოების მოგვარების საშუალება. წმინდა პრაქტიკული თვალსაზრისით, სამიტის წევრებს მიეცათ საშუალება გაეწიათ ერთმანეთისთვის დახმარება რთული ეკონომიკური პრობლემების მოსაგვარებლად.

გალერეა
7-ის ძირითადი წევრები

მოწვეული სტუმრები (სახელმწიფოები)
G7-ის მე-18 სამიტი

7-ის მე-18 სამიტი, დიდი შვიდიანის მეთვრამეტე სამიტი (; 6-8 ივლისი, 1992) — შვიდი უდიდესი ინდუსტრიული სახელმწიფოს არაოფიციალური შეხვედრა გერმანიის ქალაქ მიუნხენში. სამიტის შეხვედრის ადგილი იყო მიუნხენის რეზიდენცია.

დიდი შვიდიანის (7) სამიტი იყო არაოფიციალური ფორუმი, რომელიც აერთიანებდა უდიდესი ინდუსტრიული ქვეყნების ხელმძღვანელებს: საფრანგეთი, დასავლეთ გერმანია, იტალია, იაპონია, დიდი ბრიტანეთი, შეერთებული შტატები, კანადა, და ევროკომისიის პრეზიდენტი (ოფიციალურად შეუერთდა 1981 წელს). ეს და მომდევნო სამიტები, არ იყო თავდაპირველად ჩაფიქრებული, როგორც მისი უფრო ფართო საერთაშორისო ინსტიტუტებთან დაკავშირების მცდელობა. აღნიშნული სამიტები მოიტანა აუცილებლობამ, რომელთა ინიციატორები იყვნენ საფრანგეთის პრეზიდენტი — ვალერი ჟისკარ-დ’ესტენი და დასავლეთ გერმანიის კანცლერი — ჰელმუტ შმიდტი. სწორედ მათი ინიციატივით შედგა დიდი ექვსიანის (6) პირველი არაოფიციალური შეხვედრა 1975 წელს.

ლიდერები სამიტზე
7 იყო არაოფიციალური ყოველწლიური ფორუმი, კანადის, საფრანგეთის, გერმანიის, იტალიის, იაპონიის, გაერთიანებული სამეფოსა და შეერთებული შტატების ლიდერებისთვის.

განხილული საკითხები
სამიტი ჩაფიქრებული იყო, როგორც მის წევრებს შორის არსებული უთანხმოების მოგვარების საშუალება. წმინდა პრაქტიკული თვალსაზრისით, სამიტის წევრებს მიეცათ საშუალება გაეწიათ ერთმანეთისთვის დახმარება რთული ეკონომიკური პრობლემების მოსაგვარებლად.

გალერეა
G7-ის მე-19 სამიტი

7-ის მე-19 სამიტი, დიდი შვიდიანის მეცხრამეტე სამიტი (; 7-9 ივლისი, 1993) — შვიდი უდიდესი ინდუსტრიული სახელმწიფოს არაოფიციალური შეხვედრა იაპონიის ქალაქ ტოკიოში. სამიტის შეხვედრის ადგილი იყო აკასაკას სასახლე ტოკიოში.

დიდი შვიდიანის (7) სამიტი იყო არაოფიციალური ფორუმი, რომელიც აერთიანებდა უდიდესი ინდუსტრიული ქვეყნების ხელმძღვანელებს: საფრანგეთი, დასავლეთ გერმანია, იტალია, იაპონია, დიდი ბრიტანეთი, შეერთებული შტატები, კანადა, და ევროკომისიის პრეზიდენტი (ოფიციალურად შეუერთდა 1981 წელს). ეს და მომდევნო სამიტები, არ იყო თავდაპირველად ჩაფიქრებული, როგორც მისი უფრო ფართო საერთაშორისო ინსტიტუტებთან დაკავშირების მცდელობა. აღნიშნული სამიტები მოიტანა აუცილებლობამ, რომელთა ინიციატორები იყვნენ საფრანგეთის პრეზიდენტი — ვალერი ჟისკარ-დ’ესტენი და დასავლეთ გერმანიის კანცლერი — ჰელმუტ შმიდტი. სწორედ მათი ინიციატივით შედგა დიდი ექვსიანის (6) პირველი არაოფიციალური შეხვედრა 1975 წელს.

ლიდერები სამიტზე
7 იყო არაოფიციალური ყოველწლიური ფორუმი, კანადის, საფრანგეთის, გერმანიის, იტალიის, იაპონიის, გაერთიანებული სამეფოსა და შეერთებული შტატების ლიდერებისთვის.

განხილული საკითხები
სამიტი ჩაფიქრებული იყო, როგორც მის წევრებს შორის არსებული უთანხმოების მოგვარების საშუალება. წმინდა პრაქტიკული თვალსაზრისით, სამიტის წევრებს მიეცათ საშუალება გაეწიათ ერთმანეთისთვის დახმარება რთული ეკონომიკური პრობლემების მოსაგვარებლად.

გალერეა
იური ფაღავა

გიორგი (იური) მელქისედეკის ძე ფაღავა (დ. 1878, ქუთაისი — გ. 1950, პარიზი) — ქართველი იურისტი, დიპლომატი. საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის კონსტიტუციის თანაავტორი.

ბიოგრაფია
იური ფაღავა დაიბადა 1878 წელს ქუთაისში, მელქისედეკ და დესპინე ფაღავების ოჯახში. მელქისედეკი ნაფიცი მსაჯული, სოფელ ბანძის მემამულე, ქუთაისის საადგილმამულო ბანკის ხელმძღვანელი იყო. იურის დედა, დესპინე (დარია) ფაღავა, გახლდათ მხატვარ მიხაი ზიჩის ერთ-ერთი მუზა, რომელიც მან 1882 წელს, "ვეფხისტყაოსნის" ცოცხალი სურათების დადგმაში მიიწვია და თამარისა და თინათინის ილუსტრაციების პროტოტიპად გამოიყენა.

იური ფაღავას მშობლები გამოირჩეოდნენ კულტურულ-საქველმოქმედო საქმიანობით. მელქისედეკი იყო ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების ქუთაისის განყოფილების წევრი. მას ახლო მეგობრობა და საბანკო საქმეების გამო ხანგრძლივი ურთიერთობა აკავშირებდა ილია ჭავჭავაძესთან. დარია ფაღავა თავმჯდომარეობდა ქუთაისის დრამატულ საზოგადოებას. მის სახელს უკავშირდება წიგნსაცავ-სამკითხველოს გახსნა სოფელ ბანძაში. ოჯახი საკუთარი ხარჯით აფინანსებდა ნიჭიერი ახალგაზრდების განათლებას.

იური ფაღავა ხუთი დედმამიშვილიდან ყველაზე უფროსი იყო. უმაღლესი იურიდიული განათლება გერმანიაში მიიღო. 1916 წლიდან იგი გახლდათ ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების ბაქოს განყოფილების წევრი. ასევე, საზღვაო-სანაოსნო სააქციო საზოგადოება „ფაზისის“ დამფუძნებელი საბჭოს წევრი.

1918 წელს იური ფაღავა ესწრებოდა "საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის საკონსტიტუციო საფუძვლების შემდგენი კომისიის" სხდომებს.

1920-1921 წლებში იგი დიპლომატიური სამსახურით ირანში იმყოფებოდა. თბილისში დაბრუნებულს ჯანმრთელობის პრობლემები შეექმნა და 1922 წელს ცოლ-შვილთან ერთად გერმანიაში სამკურნალოდ გაემგზავრა. 1923 წელს ფაღავების ოჯახი გერმანიიდან საფრანგეთში გადავიდა და პარიზის გარეუბანში, მონჟურში დასახლდა.

იურის მეუღლე, ალექსანდრა ნანეიშვილი, გახლდათ ფილოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი. მათ შეეძინათ ქალიშვილი, ცნობილი მხატვარი ვერა ფაღავა.

იური ფაღავა გარდაიცვალა 1950 წელს. განისვენებს ლევილის ქართველთა სასაფლაოზე ცოლ-შვილთან ერთად.
G7-ის მე-20 სამიტი

7-ის მე-20 სამიტი, დიდი შვიდიანის მეოცე სამიტი (; 8-10 ივლისი, 1994) — შვიდი უდიდესი ინდუსტრიული სახელმწიფოს არაოფიციალური შეხვედრა იტალიის ქალაქ ნეპალში. სამიტის შეხვედრის ადგილი იყო სამეფო სასახლე ნეპალში.

დიდი შვიდიანის (7) სამიტი იყო არაოფიციალური ფორუმი, რომელიც აერთიანებდა უდიდესი ინდუსტრიული ქვეყნების ხელმძღვანელებს: საფრანგეთი, დასავლეთ გერმანია, იტალია, იაპონია, დიდი ბრიტანეთი, შეერთებული შტატები, კანადა, და ევროკომისიის პრეზიდენტი (ოფიციალურად შეუერთდა 1981 წელს). ეს და მომდევნო სამიტები, არ იყო თავდაპირველად ჩაფიქრებული, როგორც მისი უფრო ფართო საერთაშორისო ინსტიტუტებთან დაკავშირების მცდელობა. აღნიშნული სამიტები მოიტანა აუცილებლობამ, რომელთა ინიციატორები იყვნენ საფრანგეთის პრეზიდენტი — ვალერი ჟისკარ-დ’ესტენი და დასავლეთ გერმანიის კანცლერი — ჰელმუტ შმიდტი. სწორედ მათი ინიციატივით შედგა დიდი ექვსიანის (6) პირველი არაოფიციალური შეხვედრა 1975 წელს.

ლიდერები სამიტზე
7 იყო არაოფიციალური ყოველწლიური ფორუმი, კანადის, საფრანგეთის, გერმანიის, იტალიის, იაპონიის, გაერთიანებული სამეფოსა და შეერთებული შტატების ლიდერებისთვის.

განხილული საკითხები
სამიტი ჩაფიქრებული იყო, როგორც მის წევრებს შორის არსებული უთანხმოების მოგვარების საშუალება. წმინდა პრაქტიკული თვალსაზრისით, სამიტის წევრებს მიეცათ საშუალება გაეწიათ ერთმანეთისთვის დახმარება რთული ეკონომიკური პრობლემების მოსაგვარებლად.

გალერეა
ლუიზა ადელაიდა დე ბურბონი

ლუიზა ადელაიდა დე ბურბონი , დ. 5 ოქტომბერი, 1757, შანტილის ციხე — გ. 10 მარტი, 1824, პარიზი) — ფრანგი მონაზონი. რემირემონტის სააბატოს უკანასკნელი აბატი. ბურბონების რესტავრაციის გარიჟრაჟზე მან დააარსა რელიგიური საზოგადოება, რომელიც ცნობილი გახდა ფრანგ კათოლიკეებში სახელწოდებით „ “.

ბიოგრაფია
ლუიზა ადელაიდა დე ბურბონი დაიბადა შანტილიის ციხე-სიმაგრეში სასახლეში მას იცნობდნენ, როგორც მადმუაზელ კონდეს, ხოლო ზოგიერთ წყაროზე დაყრდნობთ მას პრინცესა კონდეს ეძახდნენ. დიდი ლუი (კონდეს პრინცი) შთამომავალი, ლუიზა ადელაიდა იყო ლუი ფილიპ -ს დეიდა.

ლუიზა ადელაიდა უნდა დაქორწინებულიყო მის შორეულ ნათესავ შარლ ფილიპზე, მაგრამ ქორწინება არ შედგა. მოგვიანებით შარლი დაქორწინდა სავოიის პრინცესა მარი-ტერეზაზე და გახდა საფრანგეთის მეფე შარლს ბურბონების რესტავრაციის დროს.

მისი დედა გარდაიცვალა სასტუმრო -ში, ხანგრძლივი ავადმყოფობის შემდეგ. იმ დროს ლუიზა ადელაიდა მხოლოდ სამი წლის იყო. ამის შედეგად ლუიზა ადელაიდა მის დიდ დეიდა ჰენრიეტა ლუიზა დე ბურბონის (1703–1772) მზრუნველობის ქვეშ აღმოჩნდა. ჰენრიეტა იყო ბომონ-ლე-ტურის ბენედიქტების მონასტრის წინამძღვარი. მონაზვნური განათლების გამო ლუიზა ადელაიდამ თითქმის მთელი ახალგაზრდობა რელიგიურ გარემოში გაატარა. მისი განათლება დასრულდა პარიზის პენტემონის სააბატოში.

1789 წელს იგი ბელგიაში გაიქცა, რათა თავი დაეღწია მძვინვარე საფრანგეთის რევოლუციისთვის. 1802 წელს მან პოლონეთში სამონასტრო აღთქმა დადო და 1816 წელს პარიზში დაბრუნების შემდეგ დააარსა რელიგიური საზოგადოება.

ლუიზა ადელაიდას მამა გარდაიცვალა 1818 წელს. თავად კი 1824 წელს, მშვიდად გარდაიცვალა პარიზში, მამის გადაცვალებიდან ექვსი წლის შემდეგ.

ლუიზა ადელაიდას გარდაცვალებიდან ექვსი თვის შემდეგ, მისი ყოფილი საქმრო, გრაფი დ’ არტუა, საფრანგეთის მეფე შარლზ გახდა. იგი დაკრძალეს - -ში, -ში.
G7-ის 21-ე სამიტი

7-ის 21-ე სამიტი, დიდი შვიდიანის ოცდამეერთე სამიტი (; 15-17 ივნისი, 1995) — შვიდი უდიდესი ინდუსტრიული სახელმწიფოს არაოფიციალური შეხვედრა კანადაში, ახალი შოტლანდიის ქალაქ ჰალიფაქსში. სამიტის შეხვედრის ადგილი იყო სამიტის სასახლე ჰალიფაქსში.

დიდი შვიდიანის (7) სამიტი იყო არაოფიციალური ფორუმი, რომელიც აერთიანებდა უდიდესი ინდუსტრიული ქვეყნების ხელმძღვანელებს: საფრანგეთი, დასავლეთ გერმანია, იტალია, იაპონია, დიდი ბრიტანეთი, შეერთებული შტატები, კანადა, და ევროკომისიის პრეზიდენტი (ოფიციალურად შეუერთდა 1981 წელს). ეს და მომდევნო სამიტები, არ იყო თავდაპირველად ჩაფიქრებული, როგორც მისი უფრო ფართო საერთაშორისო ინსტიტუტებთან დაკავშირების მცდელობა. აღნიშნული სამიტები მოიტანა აუცილებლობამ, რომელთა ინიციატორები იყვნენ საფრანგეთის პრეზიდენტი — ვალერი ჟისკარ-დ’ესტენი და დასავლეთ გერმანიის კანცლერი — ჰელმუტ შმიდტი. სწორედ მათი ინიციატივით შედგა დიდი ექვსიანის (6) პირველი არაოფიციალური შეხვედრა 1975 წელს.

ლიდერები სამიტზე
7 იყო არაოფიციალური ყოველწლიური ფორუმი, კანადის, საფრანგეთის, გერმანიის, იტალიის, იაპონიის, გაერთიანებული სამეფოსა და შეერთებული შტატების ლიდერებისთვის.

განხილული საკითხები
სამიტი ჩაფიქრებული იყო, როგორც მის წევრებს შორის არსებული უთანხმოების მოგვარების საშუალება. წმინდა პრაქტიკული თვალსაზრისით, სამიტის წევრებს მიეცათ საშუალება გაეწიათ ერთმანეთისთვის დახმარება რთული ეკონომიკური პრობლემების მოსაგვარებლად.

გალერეა