iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
სოფო კილაძე

სოფიო (სოფო) კილაძე (დ. 16 იანვარი, 1984, ქუთაისი) — ქართველი იურისტი, პოლიტიკოსი.

ბიოგრაფია
დაიბადა ქალაქ ქუთაისში. დაამთავრა ქუთაისის იოსებ ოცხელის სახელობის გიმნაზია.

2003–2011 წლებში ცხოვრობდა გერმანიაში, სადაც დაამთავრა ჰაიდელბერგის რუპრეხტ კარლს-უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი; 2008–2011 წლებში მუშაობდა ჰაიდელბერგის მაქს-პლანკის საერთაშორისო საჯარო სამართლისა და შედარებითი სამართლის ინსტიტუტში საერთაშორისო სამართლის ენციკლოპედიის პროექტზე; ამ პერიოდში ერთი წელი იმუშავა იმავე ქალაქის საადვოკატო ბიუროში , & ; 2011 წელს დაბრუნდა საქართველოში და დაიწყო პედაგოგიური საქმიანობა; 2011–2013 წლებში კითხულობდა ლექციებს სამაგისტრო პროგრამაზე ; 2012 წლიდან კითხულობს ლექციებს გრიგოლ რობაქიძის სახელობის უნივერსიტეტში; 2012–2014 წლებში შინაგან საქმეთა სამინისტროს საერთაშორისო თანამშრომლობის სამმართველოს უფროსი; 2014-2016 წლებში იყო შსს აკადემიის პრორექტორი.

2016–2020 წლებში იყო საქართველოს მოწვევის პარლამენტის წევრი (მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“.

2021-2025 წლებისთვის არჩეულია გაეროს ბავშვის უფლებათა კომიტეტის წევრად, არის კომიტეტისა და საერთაშორისო საპარლამენტთაშორისო კავშირის ოფიციალური საკონტაქტო პირი. 2023 წლიდან არჩეულ იქნა ამავე კომიტეტის ვიცე-პრეზიდენტად.

2023-2028 წლებისთვის არჩეულია რასიზმის და შეუწყნარებლობის წინააღმდეგ ევროსაბჭოს კომისიის წევრად.

არის არაერთი საკანონმდებლო პროექტის ავტორი და ინიციატორი. მათ შორის: მისი ავტორობით და ხელმძღვანელობის ქვეშ საქართველოსთან თანამშრომლობით საქართველოს პარლამენტმა მიიღო ბავშვის უფლებათა კოდექსი, რომელიც „ერთიანი სახელმწიფო პოლიტიკის ამსახველი დოკუმენტია, რომელიც  ბავშვთა კეთილდღეობის უზრუნველსაყოფად საჭირო კონკრეტულ, ეფექტურ მექანიზმებს მოიცავს“. ასევე, მისი ავტორობით და სამხრეთ კავკასიაში ფრიდრიხ-ებერტის ფონდთან თანამშრომლობით საქართველოს პარლამენტმა მიიღო საქართველოს კანონი სოციალური მუშაობის შესახებ.

2015 წლიდან „საზოგადოება 2030“-ის წევრი და ანალიტიკოსი. 2015 წელს დაჯილდოვდა საქართველოს პრეზიდენტის ღირსების მედლით.
ეკა აკობია

ეკა აკობია (დ. 23 აგვისტო, 1980, ქ. სოჭი) — ქართველი დიპლომატი.

ბიოგრაფია
დაიბადა ქალაქ სოჭში. ეკა აკობია 1998-2000 წლებში სწავლობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის საერთაშორისო ურთიერთობებზე. 2000-2002 წლებში ჰართვიკის კოლეჯში პოლიტიკურ მეცნიერებებზე, 2002-2004 წლებში კი ბაილორის უნივერსიტეტის საერთაშორისო ურთიერთობებზე, შემდგომში კი 2011-2016 წლებში ჯავახიშვილის უნივერსიტეტს დაუბრუნდა და სწავლა მაგისტრატურის საფეხურზე განაგრძო, აღსანიშნავია ისიც, რომ ეკა აკობია არის საერთაშორისო ურთიერთობების დოქტორიც.

ეკა აკობია არის კავკასიის უნივერსიტეტის სახელმწიფო მართვის სკოლის დეკანი და თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ასოცირებული პროფესორი.

ჰყავს მეუღლე სერგი კაპანაძე და ორი შვილი: ლუკა და ანა კაპანაძეები.

მისთვის მთავარია ოჯახი, პროფესია, სამშობლო და თავისუფლება. მისი საყვარელი ფრაზაა:

ეკა აკობია 2008-2016 წლებში საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროს სხვადასხვა დეპარტამენტის თანამშრომელი იყო. მუშაობდა ამავე სამინისტროს აზიის, აფრიკის, ავსტრალიისა და ოკეანეთის ქვეყნების დეპარტამენტის დირექტორად.

2004 წელს ეკა აკობიამ გაიმარჯვა სოციალურ მეცნიერებათა ცენტრის აკადემიური სტიპენდიების კონკურსში და მოამზადა სამაგისტრო კურსი „საერთაშორისო ურთიერთობების თეორიები“ ქართულ ენაზე, რომელიც დაინერგა ცენტრის მიერ ადმინისტრირებულ ინტერდისციპლინარულ სამაგისტრო პროგრამების კურიკულუმში და გამოიცა ქართულენოვანი სასწავლო მასალის სახით. ეს წიგნი „საერთაშორი ურთიერთობების თეორია“ 2006 წელს გამოიცა. აღნიშნული წიგნი მოიცავს 14 ცალკეულ თემას. ეს თემებია: საერთაშორისო ურთიერთობების დისციპლინის ჩამოყალიბება და დიდი დებატები, თეორიის როლი საერთაშორისო ურთიერთობებში, კლასიკური რეალიზმი, თავდაცვითი და თავდასხმითი რეალიზმი, ლიბერალიზმი, რეჟიმები საერთაშორისო ურთიერთობებში, თანამშრომლობა ანარქიის პირობებში, ნეორეალიზმი, კონსტრუქტივიზმი და მისი კრიტიკა, ნატოს გაფართოება და საერთაშორისო ურთიერთობების თეორიები, საერთაშორისო ურთიერთობები და საშინაო პოლიტიკა, პატარა ქვეყნები საერთაშორისო ურთიერთობებში, გლობალიზაცია და საერთაშორისო პოლიტიკური ეკონომიკა.

ეკა აკობია აქტიურად მონაწილეობდა სოციალურ მეცნიერებათა ცენტრის ბიბლიოთეკისა და სასწავლო რესურსების განვითარებაში.

ამჟამად ის იკვლევს ნატოსა და ევროკავშირის ურთიერთობებს უსაფრთხოების და თავდაცვის სფეროში და ამ მოვლენების შესაძლო ზეგავლენას სამხრეთ კავკასიის რეგიონზე. უმაღლესი აკადემიური შეფასებით. იგი ასევე გახლავთ ამერიკის ეროვნული საპატიო პოლიტიკური საზოგადოება ფაი სიგმა ალფას წევრი.
მეი სვენსონი

ანა ტილდა "მეი" სვენსონი (დ. 28 მაისი, 1913 — გ. 4 დეკემბერი, 1989) — ამერიკელი პოეტი და დრამატურგი. ჰაროლდ ბლუმმა იგი საუკუნის ერთ-ერთ ყველაზე მნიშვნელოვან და ორიგინალურ პოეტად მიიჩნია.

ბიოგრაფია
მეი სვენსონი იყო მარგარეტ და დენ არტურ სვენსონების პირველი, უფროსი შვილი, ათშვილიან მორმონების ოჯახში, სადაც რეგულარულად საუბრობდნენ შვედურად, ხოლო მეორე ენად ინგლისურს იყენებდნენ. მიუხედავად იმისა, რომ მის კონსერვატიულ ოჯახთან პრობლემები ჰქონდა განსხვავებული სქესობრივი ორიენტაციის გამო, ისინი მთელი ცხოვრება ახლოს იყვნენ. მისი მოგვიანებითი პოეტური ნაწარმოებების დიდი ნაწილი ბავშვებს მიეძღვნა (მაგალითად, კრებული „იკონოგრაფიები“, 1970). მან ასევე თარგმნა თანამედროვე შვედი პოეტების მოღვაწეობა, მათ შორისაა ნობელის პრემიის ლაურეატის, ტომაშ ტრანშტრამერის ლექსები.

კარიერა
სვენსონი ჩაირიცხა იუტას სახელმწიფო უნივერსიტეტში, ქალაქ ლოგანში, იუტას შტატში, რომელიც დაამთავრა 1934 წელს, ბაკალავრის ხარისხით. იგი ასწავლიდა პოეზიას როგორც ბრაიან მავრის კოლეჯში, ისე გრინსბოროს ჩრდილოეთ კაროლინას უნივერსიტეტში, კალიფორნიის უნივერსიტეტში, რივერსაიდში, პურუდუს უნივერსიტეტში და იუტას სახელმწიფო უნივერსიტეტში. იგი ასევე იყო ამერიკის პოეტთა აკადემიის კანცლერი 1980 წლიდან, 1989 წელს გარდაცვალებამდე.

1936 წელს მუშაობდა მამაკაცის, ვინმე „პლეთის“ დავალებით. ამავდროულად მისი პოემები გამოქვეყნებული უამრავ ჟურნალში, მათ შორის: „ “, „ “, „ “.

1950-იანები მეი სვენსონის საუკეთესო წლების დასაწყისი იყო. ამ დროში მან მოიპოვა არაერთი ჯილდო: -ის პრიზი (1955); ამერიკის მწერალთა საზოგადოების უილიამ როუზ ბენეტის პრიზი (1959); -ის ჯილდო (1959); მისი განსაკუთრებით ცნობილი ნაწარმოებებია: „სხვა ცხოველი“ (1954), ხერხემლების გალია (რაინჰარტი, 1958) და „დროსთან შერწყმა:ახალი და გამორჩეული პოემები“ (შრაიბნერი, 1963);

წერის სტილი
სვენსონი ლექსებს „იკონოგრაფიის“ სტილში ქმნიდა. ამ ტექნიკით დაწერილი ლექსი პირველად გამოაქვეყნა 1970 წელს მის წიგნში „იკონოგრაფიები“. ამ ტიპის პოემებში იგი ტაეპებს შინაარსთან დაკავშირებული სურათის მსგავსად ალაგებდა, მაგალითად: მისი ნაწარმოები „ქვემოდან“, აღწერდა რობერტ კენედის სამხედრო დაკრძალვას და ტაეპებს დაკეცილი დროშის ფორმა ჰქონდათ მიცემული. სვენსონი ცნობილია ბუნებრივი ლანდშაფტის აღწერით და ხშირი გამოყენებით, რომელშიც ამავდროულად ურევდა რელიგიას და ფილოსოფიას.

გარდაცვალება
მეი სვენსონი გარდაიცვალა 1989 წლის 4 დეკემბერს, 76 წლის ასაკში, დელავარის შტატში. იგი დაკრძალულია ლოგანის ქალაქის სასაფლაოზე, მის საფლავზე გამოსახულია გრანიტის სკამი, რომელზეც გამოსახულია მისი რამდენიმე პოეზია. სიცოცხლის ბოლო ოცი წლის განმავლობაში ის ნიუ–იორკში, ზღვის პირას, კლდეზე ცხოვრობდა.
ქეთევან ბოჭორიშვილი

ქეთევან ბოჭორიშვილი (დ. 12 თებერვალი, 1981) — ქართველი თანამდებობის პირი. „ანაკლია სითის“ აღმასრულებელი დირექტორი.

ბიოგრაფია
დაამთავრა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტი ბაკალავრისა და მაგისტრის ხარისხით საერთაშორისო და რეგიონულ კონფლიქტებში 2005 წელს, ასევე დაამთავრა ჯორჯთაუნის უნივერსიტეტის ეკონომიკური და პოლიტიკური სწავლებები. ასევე, იტალიაში „ბოკონის“ მენეჯმენტის სკოლაში სწავლისას მოიპოვა მაგისტრის ხარისხი საერთაშორისო საჯარო მენეჯმენტში.

ქეთევან ბოჭორიშვილი ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების მინისტრის ყოფილი მოადგილეც იყო. ამ თანამდებობებზე ყოფნისა და შვიდწლიანი მუშაობის პერიოდში, მან გაატარა კერძო სექტორის განვითარებისკენ მიმართული არაერთი რეფორმა. მოიზიდა მრავალმილიონიანი უცხოური ინვესტიციები. ხელი შეუწყო ექსპორტისა და ტურიზმის განვითარებას. მისი გუნდის ინიციატივით განხორციელდა ისეთი პროექტები, როგორიცაა - „აწარმოე საქართველოში“, „უმასპინძლე საქართველოში“ და „გადაიღე საქართველოში“.

1999–2006 წლებში საერთაშორისო განათლების ამერიკის საბჭოები, პროექტის მენეჯერი; 2007–2008წლებში & (რომი, იტალია), ანალიტიკოსი; 2008–2010 წლებში ფონდი „ათასწლეულის გამოწვევა საქართველოს“, საზოგადოებასთან ურთიერთობის ოფიცერი; 2010–2012 წლებში სსიპ საქართველოს ეროვნული საინვესტიციო სააგენტო, დირექტორი; 2012-2017 წლებში. 2017 წლიდან „ანაკლია სითის“ გენერალურ დირექტორად დაინიშნა.

ქეთევან ბოჭორიშვილი ამჟამად „ანაკლია სითის“ პროექტს უძღვება და თვლის, რომ ეს მთლიანად შეცვლის საქართველოს საინვესტიციო ბიზნესგარემოს. სწორედ მისი აზრით, ეს არის სპეციალური ეკონომიკური ზონა, ეს არის ის რომელიც აძლევს ქართულ კომპანიებს შესაძლებლობას გააფართოონ თავიანთი ბიზნესსაქმიანობა. თუმცა აღსანიშნავია, რომ ბოლო დროს განვითარებული მოვლენები, არატრანსფარენტული გარემო და კონკრეტულ პროექტებზე მიზანმიმართული ზეწოლა, ბოჭორიშვილის თქმით, უარყოფითად აისახება ქვეყნის საინვესტიციო კლიმატზე ახლაც და შემდგომ ეტაპზეც, რაც მკვეთრად დააზარალებს ქვეყანას.

„ერთ-ერთი ყველაზე დიდი საინვესტიციო პროექტია, რომელიც ანაკლიის ღრმაწყლოვანი პორტის მიმდებარე ტერიტორიაზე ქალაქის გაშენებას გულისხმობს. ვფიქრობ, ამ ახალი როლით შევძლებ კიდევ უფრო წარმატებული პროექტების განხორციელებას. რაც შეეხება ეკონომიკის მინისტრის მოადგილეობას, მუდმივი არაფერიაა. უკვე 7 წელია აღნიშნულ თანამდებობას ვიკავებ და ვთვლი, რომ ჩემი პოტენციალი და კონტრიბუცია კერძო სექტორისკენ იყოს მიმართული“, — განაცხადა ქეთევან ბოჭორიშვილმა.

საზღვარგარეთ პირველად 1997-1998 წლებში, „მომავალ ლიდერთა გაცვლითი“ პროგრამით აღმოჩნდა. ქეთევან ბოჭორიშვილის თქმით მის ცხოვრებაში ყველაზე დიდი გარდატეხა, სწორედ, ამერიკამ მოახდინა. რამდენიმე წელი ხელმძღვანელობდა ამავე პროგრამის კურსდამთავრებულთა ასოციაციას და „გიჟური იდეები“ ყველაზე მეტად მაშინ იყრიდა თავს. მუშაობდა ამერიკულ საბჭოებში და იტალიის საკონსულტაციო კომპანიაში. საქართველოში დაბრუნებისთანავე, „ფონდ ათასწლეულის გამოწვევა საქართველოში“ დაიწყო მუშაობა.
მარი ევანზი

მარი ევანზი (დ. 16 იანვარი, 1919 — გ. 10 მარტი, 2017) — აფრიკელი ამერიკელი პოეტი, მწერალი და დრამატურგი. ასოცირებული იყო შავი ხელოვნების მოძრაობასთან. ევანზმა მიიღო გრანტები და ჯილდოები ინდიანაპოლისის საჯარო ბიბლიოთეკის ფონდისგან. მისი პოეზია ცნობილია ლირიკული სიმარტივით და მისი თემების უშუალოობით. მან ასევე დაწერა მხატვრული და რედაქტირებული „შავი ქალი მწერლები“ (1950–1980), „კრიტიკული შეფასება“ (1984), მნიშვნელოვანი და დროული კრიტიკული ანთოლოგია, რომელიც ეძღვნებოდა თხუთმეტი მწერლის მუშაობას. ევანზი გარდაიცვალა 87 წლის ასაკში, ინდიანაპოლისში, ინდიანა .

ადრეული ცხოვრება და განათლება
ევანზი დაიბადა ტოლედოში, ოჰაიოში, 1919 წლის 16 ივლისს, მერი ჯეინ ჯეიკობსის და უილიამ რიდ ევანზის ოჯახში. დედა გარდაეცვალა, როდესაც მარი შვიდი წლის იყო. ევანზის მამა მტკიცედ უწყობდა ხელს მას მთელი ცხოვრების განმავლობაში სწავლასა და მწერლად ჩამოყალიბებაში.

ევანზი ადგილობრივ საჯარო სკოლებში სწავლობდა 1939 წელს ტოლედოს უნივერსიტეტში ჩაბარებამდე, რომელშიც სწავლობდა მოდის დიზაინის სპეციალობით, მაგრამ 1941 წელს დატოვა კოლეჯი ხარისხის მოპოვების გარეშე.

კარიერა
კოლეჯიდან გამოსვლის შემდეგ, ევანზმა გადაწყვიტა გაეგრძელებინა მუსიკოსის კარიერა. ამ გადაწყვეტილებამ აიძულა ის აღმოსავლეთის სანაპიროზე გადასულიყო, სადაც მან დაიწყო თანამშრომლობა სხვადასხვა ჯაზ მუსიკოსებთან, მათ შორის ვეს მონტგომერითან, ინდიანაპოლისში, ინდიანაში . 1947 წელს ევანზმა დატოვა აღმოსავლეთის სანაპირო და გადავიდა ინდიანაპოლისში. მას შემდეგ რაც დასახლდა ქალაქში, ევანზი მუშაობდა ინდიანას საბინაო ორგანოში აშშ-ს სამოქალაქო სამსახურში შესვლამდე.

ევანზმა, როგორც პოეტმა, აღიარება 1960-იან და 1970-იან წლებში მოიპოვა და დაუკავშირდა შავი ხელოვნების მოძრაობას, რათა შეესწავლა აფრო-ამერიკული კულტურა და ისტორია ხელოვნებისა და ლიტერატურის საშუალებით. ევანზის გარდა, მოძრაობის სხვა თვალსაჩინო წევრები იყვნენ: ამირი ბარაკა, გვენდოლინ ბრუკსი, ნიკი ჯოვანი, ეთერიჯი რაინდი, ჰაკი რ. მადჰუთი, ლარი ნიალი და სონია სანჩესი . ევანზი ასევე იყო აქტივისტი, რომელსაც აწუხებდა სოციალური სამართლიანობის საკითხებით და რასიზმს აკრიტიკებდა. როგორც მოგვიანებით მან აღნიშნა:

მიუხედავად იმისა, რომ მისი ყველაზე ცნობილი პოემების კრებული, „მე შავკანიანი ქალი ვარ“ (1970) და მრავალი ადრეული ლექსი „შავი ხელოვნების მოძრაობის“ შექმნამდე დაიწერა, ეს ნამუშევრები დაემთხვა მისი პოეტების მესიჯებს შავკანიანების კულტურული, ფსიქოლოგიური და ეკონომიკური განთავისუფლების შესახებ. სიყვარულის, დაკარგვის, მარტოობის, ბრძოლის, სიამაყისა და წინააღმდეგობის თემები საერთოა ევანზის პოეზიასა და მოძრაობის წევრების შემოქმედებაში. აფრო-ამერიკელი ხალხის პრობლემების უკეთ გამოსახატად იყენებდა ეპითეტებსა და მეტაფორებს.

ევანზის მწერლობა ძირითადად რასისა და იდენტურობის საკითხებს ეხებოდა. მისი ლექსები ხშირად ასახავდნენ აფრიკელ ამერიკელ ქალებს. მიუხედავად იმისა, რომ მისმა პირველმა პოეზიის კრებულმა, სად არის მთელი მუსიკა? ვერ დაიმსახურა კრიტიკოსთა დადებითი შეფასება, მისმა მეორე კრებულმა, „მე ვარ შავკანიანი ქალი“ (1970), მიიპყრო მისი საერთაშორისო ყურადღება და მოითხოვა სოციალური ცვლილებები.

მარი ევანზი გარდაიცვალა ინდიანაპოლისში, 2017 წლის 10 მარტს, 87 წლის ასაკში. პანაშვიდი ჩატარდა ინდიანაპოლისის წმინდა ლუკას მეთოდისტურ ეკლესიაში, ხალხის იმ დიდი რაოდენობის გამო, რომელიც უნდა დასწრებოდა.
მაქსინ კუმინი

მაქსინ კუმინი (დ. 6 ივნისი, 1925 — გ. 6 თებერვალი, 2014) — ამერიკელი პოეტი და ავტორი. დაინიშნა აშშ-ს პოეზიის ლაურეატ-კონსულტანტად კონგრესის ბიბლიოთეკისთვის 1981–1982 წლებში.

ბიოგრაფია
ადრეული წლები
მაქსინ კუმინი (ნამდვილი გვარი ვინოკური) დაიბადა 1925 წლის 6 ივნისს, ფილადელფიაში, ებრაელი მშობლების ოჯახში, და დადიოდა კათოლიკურ საბავშვო ბაღსა და დაწყებით სკოლაში. 1942 წელს ჩაირიცხა რედკლიფის უნივერსიტეტში. 1946 წელს მიიღო ბაკალავრის, ხოლო ორ წელიწადში მაგისტრის ხარისხი. 1946 წლის ივნისში იგი დაქორწინდა ვიქტორ კუმინზე, საინჟინრო კონსულტანტზე. წყვილს სამი შვილი ეყოლა: ორი ქალიშვილი და ერთი ვაჟი. 1957 წელს ჯონ ჰოლმსთან ერთად სწავლობდა პოეზიას ბოსტონის ზრდასრულთა განათლების ცენტრში . იქ იგი შეხვდა ენ სექსტონს, რომელთანაც მან დაიწყო მეგობრობა, რომელიც გაგრძელდა 1974 წელს სექსტონის თვითმკვლელობამდე.

კუმინი ასწავლიდა ინგლისურს 1958-1961 და 1965-1968 წლებში ტუფტის უნივერსიტეტში; 1961-1963 წლებში იყო რედკლიფის დამოუკიდებელი სწავლების ინსტიტუტის მეცნიერი. ატარებდა შეხვედრებს უამრავ სკოლასა და უნივერსიტეტში ლექტორად და პოეტად. 1976 წლიდან გარდაცვალებამდე 2014 წლის თებერვალში იგი და მისი მეუღლე ცხოვრობდნენ მეურნეობაში, უორნერში, ნიუ ჰემფშირი, სადაც გამოყავდათ არაბული და მეოთხეული ჯიშის ცხენები.

კარიერა
კუმინის მრავალი ჯილდოს სიაში შედის: იუნის ტიეჟენის პოეზიის მემორიალური ჯილდო (1972), პულიცერის პრემია პოეზიაში (1973), აიკენ ტეილორის ჯილდო თანამედროვე ამერიკული პოეზიისათვის, 1994 წლის პოეტების პრემია (ნაწარმოებისთვის „იღბლის ძებნა“), ამერიკული აკადემიის და ხელოვნებათა და წერილების ინსტიტუტის ჯილდო ლიტერატურის ჟანრში (1980), ამერიკელი პოეტების აკადემიის სტიპენდია (1986), 1999 წლის რუთ ლილის პოეზიის პრემია და ექვსი საპატიო ხარისხი. მას ასევე მიენიჭა სარა ჯოზეფ ჰელის ჯილდო და ლევინსონის პრემია. ასევე მიიღო ამერიკის ხელოვნების ეროვნული ფონდის გრანტი. 1981–1982 წლებში მუშაობდა კონგრესის ბიბლიოთეკის პოეზიის კონსულტანტად.

კრიტიკოსები კუმინს ადარებდნენ ელიზაბეთ ბიშოპსა და რობერტ ფროსტს მისი ზედმიწევნითი, დეტალური დაკვირვებების გამო, რადგან თავის შემოქმედებაში იგი ხშირად განსაკუთრებით ყურადღებას უთმობდა სასოფლო ცხოვრების რიტმებს ახალ ინგლისში. მას მოიხსენიებენ ისეთ აღიარებულ პოეტებთან ერთად, როგორებიც არიან: ან სექსტონი, სილვია პლათი და რობერტ ლოუელი. მაგრამ მათგან განსხვავებით, კუმინი თავს არიდებს მაღალ რიტორიკას და სადა სტილით წერას ამჯობინებს. მაქსინი იყო ერთ-ერთი მსაჯი 1985 წლის ბრიტინგემის პრემიაზე პოეზიის დარგში, სადაც მან საუკეთესო შეფასება მისცა პატრიცია დობლერის ნაწარმოებს — „საუბარი უცხო ადამიანებთან“.

იგი ასწავლიდა პოეზიას ახალი ინგლისის კოლეჯის დაბალი რეზიდენტურის პროგრამაში. ასევე იყო ალასკის შტატის მიმოხილვის დამხმარე რედაქტორი. თანატოლ პოეტ კაროლინ კიზერთან ერთად იგი ჯერ მუშაობდა ამერიკელი პოეტების აკადემიის კანცლერების საბჭოში, შემდეგ კი თანამდებობა დატოვა.

გარდაცვალება
მაქსინ კუმინი გარდაიცვალა ერთწლიანი ჯანმრთელობის პრობლემების შემდეგ, 2014 წლის 6 თებერვალს, 88 წლის ასაკში. ნიუ-ჰემფშირში.

დიდი ალბათობით, კუმინი იყო ბოლო პირი, ვინც ან სექსტონი ცოცხალი ნახა, რადგან მათ ერთად მიირთვეს ლანჩი სექსტონი სუიციდამდე 1974 წელს.
საგარეჯოს წმინდა მარინეს ეკლესია

საგარეჯოს წმინდა მარინეს ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს ჩრდილოეთით, ქურხულიანთ უბნის სასაფლაოსთან ახლოს. განეკუთვნება სავარაუდოდ საუკუნეს.

ეკლესია დარბაზულია. ნაგებია სხვადასხვა ზომის რიყის ქვითა და კირის ხსნარით. წყობა ირეგულარულია. გარეთა კედლების წყობაში ალაგ-ალაგ ლოდებია ჩართული. ზედაპირი, როგორც გარედან, ასევე შიგნიდან ბათქაშითაა გასწორებული. ეკლესია დაზიანებულია: ჩამონგრეულია გადახურვა და კონქის დიდი ნაწილი. მთელ სიმაღლეზე გამსკდარია აღმოსავლეთის კედელი.

შესასვლელი სამხრეთიდანაა. კარს ზედა ნახევარი მონგრეული აქვს და მისი გადახურვის ფორმა არ დგინდება.

ეკლესიის ჩრდილოეთით, 300-500 მეტრზე, ნატეხი და რიყის ქვით ნაგები, გრძელი ნაგებობის ფრაგმენტებია შემორჩენილი. მის აღმოსავლეთ კედელზე ნიშის კვალი შეიმჩნევა.
საგარეჯოს წმინდა შიოს ეკლესია

საგარეჯოს წმინდა შიოს ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოში, ფანოზაშვილების სასაფლაოს გვერდით. განეკუთვნება სავარაუდოდ - საუკუნეებს.

ეკლესია დარბაზულია. ნაგებია რიყის ქვითა და კირის ხსნარით. წყობა ირეგულარულია.

შესასვლელი სამხრეთიდანაა, აღმოსავლეთით, ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე გაჭრილია ბრტყლად გადახურული სარკმელი, რომლის ორივე მხარეს თითო ოთხკუთხა ნიშია. აფსიდი კონქითაა გადახურული. დარბაზი კი ნახევარცილინდრული კამარით.

2007-2008 წლებში ადგილობრივმა მოსახლეობამ თვითნებურად აღადგინეს, ისე რომ გარედან ანგარს დაამსგავსეს. ეკლესიის გარეთა გადახურვა შიგნითა გადახურვის ფორმას იმეორებს და ცემენტის ხსნარითაა გადალესილი. ამრიგად ეკლესია გარედან ნახევარცილინდრული ფორმისაა.
იუვალ ნოე ჰარარი

იუვალ ნოე ჰარარი ; დ. 24 თებერვალი, 1976) — ებრაელი ისტორიკოსი და იერუსალიმის ებრაული უნივერსიტეტის ისტორიის დეპარტამენტის პროფესორი. ის არის შემდეგი პოპულარული სამეცნიერო ბესტსელერების ავტორი: საპიენსი: კაცობრიობის მოკლე ისტორია კაცობრიობის (2014), ჰომო დეუსი: ხვალინდელობის მოკლე ისტორია (2016) და 21 გაკვეთილი 21-ე საუკუნისთვის (2018).
კელი მაკდონალდი

კელი მაკდონალდი (ინგლ. ; დ. 23 თებერვალი, 1976, გლაზგო, გაერთიანებული სამეფო) — შოტლანდიელი მსახიობი. სახელი გაითქვა ისეთ ფილმებში მონაწილეობით, როგორებიცაა: „ჰარი პოტერი და სიკვდილის საჩუქრები - ნაწილი 2“, „იატაკქვეშა იმპერია“, „ჩხერკეთელაობა“ და ა.შ. იგი რამდენჯერმე იყო ნომინირებული ემისა და ოქროს გლობუსის ჯილდოებზე.

ბავშვობა
კელი მაკდონალდი დაიბადა 1976 წლის 23 თებერვალს გლაზგოში, შოტლანდიაში. როდესაც ხუთი წლის იყო, მისი ოჯახი აბერდინში გადასახლდა. 1993 წელს დაამთავრა ისტვუდის საშუალო სკოლა.

კარიერა
თავდაპირველად იგი გლაზგოში ბარმენად მუშაობდა.კელი მაკდონალდის სამსახიობო დებიუტი 1996 წელს შედგა ფილმში „ჩხერკეთელაობა“ შესრულებული დაიან კულსტონის როლით. იმავე წელს იგი კიდევ სამ ფილმში დაამტკიცეს როლზე. რამდენიმე მეორეხარისხოვანი და ეპიზოდური როლის შემდეგ, 1998 წელს კელი დაამტკიცეს ლედი იზაბელ ნოლიზის როლზე ისტორიულ ფილმში „ელისაბედი“, რომელიც დედოფალ ელისაბედ -ის მმართველობაზეა დაფუძნებული. აქ იგი დედოფლის სეფექალის როლს ასრულებს. 2004 წელს ფილმში „ჯადოსნური ქვეყანა“ შეასრულა პიტერ პენის როლი. 2005 წელს ჯინას როლი შეასრულა ფილმში „გოგონა კაფეში“, რისთვისაც იგი ოქროს გლობუსზე იყო ნომინირებული.

ამის შემდეგ იგი კვლავ პატარა როლებს ასრულებდა სხვადასხვა ფილმსა და სერიალში, რის შემდეგაც, 2011 წელს ფილმში „ჰარი პოტერი და სიკვდილის საჩუქრები - ნაწილი 2“ შეასრულა ელენა რავენკლაუს როლი. ამის პარალელურად, 2010-2014 წლებში იგი თამაშობდა მარგარეტ ტომპსონის როლს სერიალში „იატაკქვეშა იმპერია“. ეს სერიალი მისთვის განსაკუთრებული წარმატებისა და აღიარების მომტანი აღმოჩნდა. ამ როლისათვის იგი 2011 წელს ნომინირებული იყო ემის ჯილდოზე.

2012 წელს კელიმ გაახმოვანა პრინცესა მერიდა, დისნეის ანიმაციურ-ფილმში „გულადი“. მან მოგვიანებით ისევ მერიდა გაახმოვანა ანიმაციურ-ფილმში „რალფმა ინტერნეტი გააფუჭა“, რომელიც 2018 წელს გადაიღეს.

ასევე 2012 წელს იგი ფილმში „ანა კარენინა“ თამაშობდა ანას რძლის, დოლი ობლონსკაიას როლს. 2016 წელს სერიალში „შავი სარკე“ შეასრულა კარინ პარკის ეპიზოდური როლი. 2017 წელს გადაიღეს ფილმში „ნახვამდის კრისტოფერ რობინ.“ 2018 წელს ფილმში „ჰოლმსი&უოტსონი“ შეასრულა მისის ჰუდსონის როლი. 2019 წელს სერიალში „მსხვერპლი“ განასახიერა ანა დინი.

პირადი ცხოვრება
2003 წლის აგვისტოში კელი დაქორწინდა მუსიკოს დაგი პაინს, რომლისგანაც ორი შვილი გააჩინა და 2014 წელს მათთან ერთად დასახლდა გლაზგოში, რის შემდეგაც ჯერ ლონდონში, შემდეგ კი ნიუ-იორკში გადასახლდნენ. 2017 წლიდან წყვილი გაშორებულია, თუმცა არა განქორწინებული.
დავით გოცაძე

დავით ტოგოს ძე გოცაძე (დ. 16 ოქტომბერი, 1953, ქუთაისი, — გ. 13 ნოემბერი, 2008, თბილისი) — ქართველი ექიმი, ონკოლოგ-ქირურგი; მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი (1992), საქართველოს სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი (2004).

დაამთავრა მოსკოვის პიროგოვის სახელობის სამედიცინო ინსტიტუტი 1976 წელს. 1982–85 მუშაობდა რუსეთის საკავშირო ონკოლოგიის სამეცნიერო ცენტრის უროლოგიური განყოფილებაში, 1986 წლიდან საქართველოს ონკოლოგიის სამეცნიერო ცენტრის უროლოგიურ განყოფილებაში უფროს მეცნიერ თანამშრომლად, შემდეგ — განყოფილების გამგედ. 2004 წლიდან იყო საქართველოს ონკოლოგიის ნაციონალური ცენტრის სამეთვალყურეო საბჭოს წევრი და უროლოგიური განყოფილების კონსულტანტი. გამოქვეყნებული აქვს მრავალი სამეცნიერო ნაშრომი, რომელიც ძირითადად ეხება ონკოუროლოგიის საკითხებს, მცირე მენჯის ონკოლოგიური დაავადებების დროს რადიკალურ და გაფართოებულ ქირურგიული ჩარევებს და შემდგომ აღდგენით-რეკონსტრუქციულ ოპერაციებს.
თეიმურაზ გოცაძე

თეიმურაზ (თემო) გიორგის ძე გოცაძე (დ. 25 მარტი, 1941, თბილისი — გ. 20 აგვისტო, 2023) — ქართველი ფერმწერი, საქართველოს სსრ სახალხო მხატვარი (1988), საქართველოს სსრ სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი (1989). ღირსების ორდენის კავალერი (1998).

დაამთავრა თბილისის სამხატვრო აკადემია (1964, აპოლონ ქუთათელაძის კლასი). 1971-1983 წლებში მუშაობდა საქართველოს ტელევიზიისა და რადიომაუწყებლობის სახელმწიფო კომიტეტის მთავარ მხატვრად. 1983-1988 წლებში იყო თბილისის „მხატვრის სახლის“ დირექტორი, 1989-1995 წლებში — საქართველოს მხატვართა კავშირის მდივანი, 1988–2005 წლებში — საქართველოს სამუზეუმო-საგამოფენო გაერთიანების „სურათების ეროვნული გალერეის“ გენერალური დირექტორი. 1994 წლიდან ასწავლიდა თბილისის კულტურის სახელმწიფო ინსტიტუტში (შემდეგ თბილისის ექვთიმე თაყაიშვილის სახელობის კულტურისა და ხელოვნების სახელმწიფო უნივერსიტეტი); პროფესორი (1996).

გოცაძის მთავარი ნამუშევრებია: „ლურჯა ცხენები“, „დაბადება“ (ორივე 1965), „ეფემერები“ (1966), „ჩემი საუკუნე“ (1980), „ჩემი თბილისი“ (1987), სერია „ქართლის ცხოვრება“ (11 სურათი, 1983), „მეტამორფოზა“ (1989), „სულიერი საქართველო“ (1991), „მოტაცებული მშვენიერება“ (1999), „საქართველო — საუკუნე“ (2002). შექმნა თანამედროვეთა (ო. ჭილაძე, 1973; მ. ჯანაშია, 1975; თ. ჩხეიძე, 1985) პორტრეტები, მონუმენტური მხატვრობის ნიმუშები: კულტურის სახელმწიფო ინსტიტუტის საკონფერენციო დარბაზის მოხატულობა (1998), „ფიროსმანი“ (ახალგაზრდული ქალაქი, შავნაბადა, 1979), მართვის სისტემების ინსტიტუტის საკონფერენციო დარბაზი (თბილისი, 1980) და სხვ. პერსონალური გამოფენები: თბილისი (1976), მოსკოვი, ნიუიორკი, სან-დიეგო (1989), თბილისი (2003).

გარდაიცვალა 2023 წლის 20 აგვისტოს, 82 წლის ასაკში.