iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
აქსაის სამების ეკლესია

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი =
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება = დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = 1783-1792
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 47.254367
| გრძედი =39.873132
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
აქსაის სამების ეკლესია — მართლმადიდებლური ტაძარი ქალაქ აქსაიში, აქსაის რაიონი, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას.

ისტორია
 საუკუნემდე დონის კაზაკებს არ ჰქონდათ ადგილობრივი ეკლესია. ისინი ლოცულობდნენ ეგვტერებში და სამლოცველო სახლებში. აქსაიში პირველი იყო სამების ეკლესია იგი გადაიტანეს 1764 წელს სტანიცა რატნენსკოიდან. მას იქ ეწოდებოდა მოციქულ ელიას სახელი. ეკლესიაში ასევე იყო მოწმე ფროლას და ლავრას საკურთხეველი. აქსაიში გადატანის შემდეგ ეკლესიამ მიიღო სამების სახელწოდება. ეკლესია აკურთხეს 1768 წლის 6 ნოემბერს.

აქსაიში მამა ვასილმა დაიწყო ქვის ეკლესიის მშენებლობა. ეკლესია ააშენეს ხის ეკლესიის ზემოთ. ეკლესია შენდებოდა მრევლის სახსრებით, ასევე ვასილ ივანეს ძე მანკოვის შემოწირულობით. გარდაცვალების შემდეგ ვასილ მანკოვი დაკრძალეს აკლდამაში ეკლესიის მახლობლად.

ეკლესიას ჰქონდა კიდევ ორი საკურთხეველი, ჩრდილოეთისა წმინდა გიორგის სახელობისა, ხოლო სამხრეთისა ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელობისა. მოგვიანებით კიდევ ააშენეს ორი საკურთხეველი სატრაპეზოს ნაწილში. ოდიგიტრიის ღვთისმშობლის სახელობისა (1848) და დიდმოწამე ბარბარეს სახელობისა (1890). მრავალსართულიანი, ბაროკოს სტილში შესრულებული კანკელი დაამზადეს სანქტ-პეტერბურგში არქიტექტორ ფრანჩესკო ბართოლომეო რასტრელის პროექტის მიხედვით.

სამების ეკლესიის მშენებლობა გაგრძელდა დაახლოებით 10 წელი 1783 წლიდან 1792 წლამდე. ეკლესია აკურთხეს 1792 წლის 15 მაისს.

სამების ეკლესია აგებულია კლასიციზმის არქიტექტურულ სტილში. 1873-1875 წლებში მიმდინარეობდა კაპიტალური რემონტი.

ეკლესია დახურეს 1930-იან წებში და 1935 წელს დაანგრიეს.
იემენის სამოქალაქო ომი (2015–დღემდე)

იემენის სამოქალაქო ომი — მიმდინარე კონფლიქტი, რომელიც 2015 წელს დაიწყო. ჰუსიტები, რომლებიც აკონტროლებენ დედაქალაქ სანას, ყოფილი პრეზიდენტის სალეჰის მომხრეებთან ერთად იბრძვიან არსებული ჰადის მთავრობის წინააღმდეგ რომელთა ცენტრიც ადენში მდებარეობს. კონფლიქტის მესამე მხარეს ალ-ქაიდას და ისლამური სახელმწიფოს მებრძოლები წარმოადგენენ, რომლებიცვ ასევე მნიშვნელოვან ტერიტორიას აკონტროლებენ.
ნევესინლი სალიჰ-ფაშა

ნევესინლი სალიჰ-ფაშა (; დ. 1607, ნევესინე, ბოსნია — გ. 16 სექტემბერი, 1647, სტამბოლი) — ოსმალეთის იმპერიის სახელმწიფო მოღვაწე. ეკავა დიდი ვეზირის პოსტი 1645-1647 წლებში, სულთან იბრაჰიმ -ის მმართველობის პერიოდში. წარმოშობით ბოსნიელი.

ადრეული წლები
სალიჰ-ფაშა დაიბადა ნევესინეში, ჰერვოგოვინის სანჯაყში, ბოსნიის ვილაიეთში და ბავშვობაში გაგზავნეს სტამბოლში. მურად -ის მმართველობის პერიოდიდან სალიჰი იმპერიის ფინანსურ საკითხებში მსახურობდა. ხოლო მურადის ძმის, იბრაჰიმის მმართველობისას, 1644 წელს იგი მთავარი ხაზინადარი გახდა. 1645 წელს სულთანმა გადააყენა დიდი ვეზირი სულთანზადე მეჰმედ-ფაშა. მისი პოსტი იუსუფ-ფაშას უნდა დაეკავებინა, მაგრამ მან უარი განაცხადა. ამის შემდეგ იბრაჰიმმა იმპერიის დიდ ვეზირად სწორედ ნევესინლი სალიჰ-ფაშა დანიშნა.

დიდი ვეზირი
სალიჰ-ფაშას დიდი ვეზირობის პერიოდში, მისი მთავარი საზრუნავი იყო კრეტაზე მიმდინარე ომი. კუნძული ვენეციის კოლონია იყო. კრეტაზე არმიის მეთაურად სალიჰმა მისი წინამორბედი, სულთანზადე მეჰმედ-ფაშა გაუშვა. ფაშა მალევე, 1646 წლის ივლისში კუნძულზე გარდაიცვალა. მის ნაცვლად სალიჰ-ფაშამ მეთაურად დანიშნა გაზი ჰუსეინ-ფაშა, რომელმაც წარმატებით უხელმძღვანელა ქალაქ რეტიმნონის აღების ოპერაციას. კრეტის გარდა, დიდი ვეზირის მთავარ პრობლემას სამეგრელოს საკითხი წარმოადგენდა. მეგრელები ოსმალთა მიმართ ვასალურ დამოკიდებულებაში იყვნენ, თუმცა მათ მიმართ დაუმორჩილებლობას იჩენდნენ. ფაშამ ამ საკითხის გადაჭრაც მოახერხა და სამეგრელოში სიტუაცია დაასტაბილურა.

სიკვდილით დასჯა
ავსტრიელი დიპლომატის, იოზეფ ფონ ჰამერ-პურგშტალის მიხედვით, სულთანმა იბრაჰიმმა, რომელიც ფსიქიკურად შეშლილი იყო, დიდ ვეზირს უბრძანა, რომ დედაქალაქში აღეკვეთა ცხენების გაყიდვის ფაქტები. როცა სულთანმა დაინახა, რომ მისი ბრძანება არ შეასრულეს, დიდი ვეზირის სიკვდილით დასჯა ბრძანა. საბჭოს სხდომაზე ნევესინლი სალიჰ-ფაშა დააკავეს და 1647 წლის 16 სექტემბერს სიკვდილით დასაჯეს.
მოროზოვსკის ღვთისმშობლის შობის ეკლესია

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი =
| ფუნქციური_სტატუსი = მოქმედი
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება = დიახ
| ხუროთმოძღვარი = ფომინ ივანოვიჩი
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი = რეტროსპექტივიზმი
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = 1904-1914
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 48.343203
| გრძედი =41.83881
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
მოროზოვსკის ღვთისმშობლის შობის ეკლესია — მართლმადიდებლური ტაძარი ქალაქ მოროზოვსკში, მოროზოვსკის რაიონი, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ვოლგოდონის ეპარქიას.

მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, ქ. მოროზოვსკი, ლენინის ქუჩა, 67.

ისტორია
 საუკუნის დასაწყისში სტანიცის მოსახლეობა სწრაფად გაიზარდა. ღვთისმშობლის კვართის ეკლესია, რომელიც მოროზოვსკაიაში მდებარეობდა უკვე აღარ იყო საკმარისი ადგილობრივი მრევლისთვის. 1912 წლის აპრილში სტანიცის მოსახლეობის კრებაზე გადაწყვიტეს აეშენებინათ ახალი ეკლესია.

კრებას, რომელსაც 66 ადამიანი ესწრებოდა მიიღო გადაწყვეტილება აეშენებინათ მართლმადიდებლური ეკლესია. ადგილობრივმა საბჭომ ეკლესიის ასაშენებლად გამოყო ადგილი 500 დესეტინა ფართობით. ტაძარი ააგეს ფომინ ივანოვიჩის პროექტის თანახმად. მშენებლობა დასრულდა წელიწადნახევრის შემდეგ. აშენებული ტაძარი დაიბზარა, რაც გამოიწვია ფუნდამენტში ნალექის დაგროვებამ. 1914 წელს ინჟინერმა მოინახულა ეკლესია და განაცხადა, რომ ბზარები საშიში არაა და არ არსებობს დაბრკოლება იმისათვის, რომ ტაძარი გაიხსნას. 1915 წლის 25 აპრილს ტაძარი აკურთხეს ღვთისმშობლის შობის სახელობაზე. ეკლესიის მრევლი იყო დაახლოებით 1 000 ადამიანი.

ეკლესია მოქმედებდა საუკუნის 30-იან წლებამდე. მასთან ახლოს ააშენეს სამხედრო ქალაქი და ეკლესია მოექცა მის ტერიტორიაზე. ასეთ მდგომარეობაში ტაძარი იდგა 1940-იანი წლების ბოლომდე. დაინგრა სამრეკლო. საბოლოოდ ტაძარში განათავსეს სამხედრო საწყობი.

2001 წელს დაიწყო ტაძრის აღორძინება. ამ პერიოდში ტაძარი იმყოფებოდა რუსეთის ფედერაციის თავდაცვის სამინისტროს კუთვნილებაში. აღდგა ეკლესიის სამრეკლო. დააყენეს ახალი ზარები, რომლებიც ჩამოასხეს ქალაქ ვორონეჟში. მთავარი ზარის წონა იყო 1 250 კგ.

ტაძარში არის წმინდა ნიკოლოზ პოპოვის ხატი, რომელშიც ჩატანებულია მისი წმინდა ნაწილები.

ეკლესიის წინამძღვარია იური ტროფიმოვი.
წინაწარმეტყველება ამბაკუმისი

წინაწარმეტყველება ამბაკუმისი — ძველი აღთქმის ერთ-ერთი წიგნი.

ასურეთის მსოფლიო იმპერიამ უკვე გაანადგურა სამარია, ისრაელის ათტომიანი სამეფოს დედაქალაქი. ასურეთი დიდი ხანია, რაც იუდასაც ემუქრება. იუდაელი წინასწარმეტყველი ნაუმი ასურეთის დედაქალაქ ნინევეზე წინასწარმეტყველებს. ეს წინასწარმეტყველება, რომლის წერაც ძვ. წ. 632 წლამდე დასრულდა, „ნაუმის“ წიგნშია ჩაწერილი.
წინაწარმეტყველება სოფონიასი

წინაწარმეტყველება სოფონიასი (‎‎) — ძველი აღთქმის ერთ-ერთი წიგნი.

იუდაელი სოფონია ნაუმსა და აბაკუმზე ადრე წინასწარმეტყველებდა. სოფონია, რომელიც ძვ. წ. 607 წელს იერუსალიმის განადგურებამდე 40-ზე მეტი წლით ადრე წინასწარმეტყველებდა, იუდასთვის როგორც განადგურების, ისე დამაიმედებელ ცნობას აცხადებს. ბიბლიის წიგნ „სოფონიაში“ აგრეთვე სხვა ერების წინააღმდეგ გამოტანილი განაჩენიც არის ჩაწერილი.
წინაწარმეტყველება ანგიასი

წინაწარმეტყველება ანგიასი — ძველი აღთქმის ერთ-ერთი წიგნი.

ანგიას იუდეველებისთვის ტაძრის აღდგენა უნდა მოეწოდებინა. ამ წინასწარმეტყველის ძალისხმევის შედეგად ტაძრის მშენებლობა ხუთ წელიწადში დასრულდა. ისმას, რასაც ანგია აცხადებდა, მისივე სახელობის წიგნში ჩაიწერა. „ანგიას“ წერა დასრულდა ძვ. წ. 520 წელს.
წინაწარმეტყველება ნაუმისი

წინაწარმეტყველება ნაუმისი — ძველი აღთქმის ერთ-ერთი წიგნი.

ასურეთის მსოფლიო იმპერიამ უკვე გაანადგურა სამარია, ისრაელის ათტომიანი სამეფოს დედაქალაქი. ასურეთი დიდი ხანია, რაც იუდასაც ემუქრება. იუდაელი წინასწარმეტყველი ნაუმი ასურეთის დედაქალაქ ნინევეზე წინასწარმეტყველებს. ეს წინასწარმეტყველება, რომლის წერაც ძვ. წ. 632 წლამდე დასრულდა, „ნაუმის“ წიგნშია ჩაწერილი.
იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები იემენში

2016 წლის მონაცემებით იემენში იუნესკოს მსოფლიო კულტურული მემკვიდრეობის 4 ძეგლია. მათგან 3 კულტურული ხოლო ერთი ბუნებრივი ძეგლია.

იემენმა მსოფლიო კულტურული და ბუნებრივი მემკვიდრეობის კონვენციის რატიფიცირება მოახდინა 1980 წლის 7 ოქტომბერს. ასევე იემენში მდებარე 10 ძეგლია შეტანილი იუნესკოს საცდელ სიაში.

ცხრილი
ობიექტების გეოგრაფიული მდებარეობა
წინაწარმეტყველება ზაქარიასი

წინაწარმეტყველება ზაქარიასი (‎‎) — ძველი აღთქმის ერთ-ერთი წიგნი.

ზაქარიას ერთი მიზანი ჰქონდა, მას იუდეველები ტაძრის აღსადგენად უნდა აღეძრა. ამ წინასწარმეტყველის ძალისხმევამ შედეგაი გამოიღო, ტაძრის მშენებლობა ხუთ წელიწადში დასრულდა. ის, რასაც ზაქარია აცხადებდა , თავისივე სახელობის წიგნში წიგნებში ჩაიწერა. „ზაქარიას“ წერა დასრულდა — ძვ. წ. 518 წელს.
წინაწარმეტყველება მალაქიასი

წინაწარმეტყველება მალაქიასი (‎‎) — ძველი აღთქმის ერთ-ერთი წიგნი.

მალაქიას მიერ დამაჯერებელი ტონით დაწერილი ებრაული წერილების ეს ბოლო წიგნი ღვთის შთაგონებით დაწერილ წინასწარმეტყველებას შეიცავს. მალაქიას წინასწარმეტყველური სიტყვების გათვალისწინება გვეხმარება, რომ მოვემზადოთ „ღმეღთის დიდი და შიშის მომგვრელი“ დღისთვის, როდესაც თანამედროვე ბოროტი ქვეყნიერება მოისპობა.
დევლეთ I გირეი

დევლეთ გირეი (‎; დ. 1512 — გ. 1577, ბახჩისარაი, ყირიმის სახანო) — ყირიმის ხანი 1551–1577 წლებში, მუბარექ გირეის ვაჟი, მენლი გირეის შვილიშვილი, ოსმალეთის სულთნის, სულეიმან -ის ბიძაშვილი დედის მხრიდან.

ბიოგრაფია
დევლეთი აღიზარდა სტამბოლში. მამამისი, მუბარექ გირეი დაიღუპა ოსმალებსა და მამლუქებს შორის გამართულ ბრძოლაში, 1517 წელს. მისი მამიდა, აიშე ჰაფსა სულთანი იყო სელიმ -ის ცოლი და სულეიმან -ის დედა.

დევლეთ გირეი ყირიმის ტახტის მემკვიდრედ არ განიხილებოდა, მაგრამ სარგებლობდა სულთანთან კარგი ურთიერთობით. 1551 წელს ოსმალების დახმარებით ბიძამისი, საჰიბ გირეი გადააყენა და თავად გახდა ყირიმის ხანი. 26 წლიანი მმართველობის პერიოდში არაერთხელ გაძარცვა, დაარბია და გადაწვა რუსეთის სამეფოს ქალაქები.

1552 და 1556 წლებში რუსეთის ცარმა, ივანე მრისხანემ ყაზანისა და ასტრახანის სახანოები დაიპყრო და გირეის დინასტიის წევრები განდევნა რუსეთიდან. საპასუხოდ, დევლეთ გირეიმ ალყა შემოარტყა კიევს. მართალია მან ქალაქის აღება ვერ მოახერხა, მაგრამ დიდი ზარალი მიაყენა სლავებს და მთლიანად რუსეთის სამეფოს.

მონაწილეობა მიიღო რუსეთ-ოსმალეთის 1568-1570 წლების ომში, რომლის მსვლელობის დროსაც მდინარე თერგი დაიკავა და რუსები აიძულა თავიანთი პორტი გაენადგურებინათ. 1571 წელს 45 000 კაციანი რაზმით ჩრდილოეთით დაიძრა, მოსკოვს შეუტია, გაძარცვა და დაარბია ქალაქი. თუმცა რუსეთში მისი გამანადგურებელი მარბიელი ლაშქრობები საბოლოოდ წარუმატებელი აღმოჩნდა. 1572 წელს, მოლოდის ბრძოლაში ყირიმელი თათრების 27 000 კაციანი არმია გაანადგურა 6000-მა რუსმა ჯარისკაცმა.

დევლეთ გირეის მმართველობა გამოირჩეოდა ხშირი აჯანყებებითა და ტახტისათვის გაჩაღებული ბრძოლებით, რომელთა ჩასახშობად უსასტიკეს მეთოდებს მიმართავდა. მიუეხადავად იმისა, რომ მისი ლაშქრობები არც თუ ისე წარმატებული იყო, მან მაინც მოახერხა მცირე ხნით სახანოზე სრული კონტროლის დამყარება. 1573-1576 წლებში მან საკუთარი ნათესავები სიკვდილით დასაჯა და კალგად (მემკვიდრედ) უფროსი ვაჟი, მეჰმედ გირეი დაასახელა.

გარდაიცვალა 1577 წელს, 65 წლის ასაკში, ბახჩისარაიში. დევლეთ გირეის შემდეგ ყირიმის სახანო საგრძნობლად დაასუსტა მის შვილებს შორის გამართულმა ომებმა. დევლეთის 5 ვაჟი გახდა ყირიმის ხანი: მეჰმედ გირეი 1577-1584 წ.წ, ისლამ გირეი 1584-1588 წ.წ, გაზი გირეი 1588-1596 და 1597-1607, ფეთიჰ გირეი 1596-1597 და სელამეთ გირეი 1608-1610 წლებში.
როჟერ სალერნოელი

როჟერ სალერნოელი , ასევე ცნობილია, როგორც როჟერ ანტიოქელი ან როჟერ დე პრინციპატო (გ. 28 ივნისი, 1119)— ანტიოქიის რეგენტი 1112-1119 წლებში. იგი იყო რიჩარდ სალერნოელის ვაჟი. ტანკრედ გალილეელი იყო მისი ახლო ნათესავი და ისინი ორივენი მეთაურობდნენ პირველი ჯვაროსნულ ლაშქრობას. როჟერი ანტიოქიის რეგენტი ტანკრედის გარდაცვალების შემდეგ გახდა, როდესაც კანონიერი მემკვიდრე ბოემონდ ჯერ ბავშვი იყო. ტანკრედის მსგავსად როჟერიც მუდმივ ომებში იყო მუსლიმ მეზობლებთან, როგორიც იყო ალეპო. 1114 წლის მიწისძვრამ გაანადგურა სამთავროში არსებული ბევრი საფორტიფიკაციო ნაგებობა, მაგრამ როჟერმა ისინი ძირეულად აღადგინა, განსაკუთრებით კი საზღვრებთან.

როჟერმა ბურსუქ ბინ ბურსუქი დაამარცხა სარმინის ბრძოლაში 1115 წელს. 1118 წელს ჟოსლინ და როჟერი ალეპოსთვის დიდ საფრთხედ იქცნენ, ამიტომაც ქალაქმა კავშირი დაამყარა ართუქიდებთან. 1119 წელს ილ-ღაზი შეიჭრა ანტიოქიის სამთავროში. პატრიარქის რჩევით როჟერი არ დაელოდა იერუსალიმიდან და ტრიპოლიდან მომავალ დამხმარე ჯარებს. იგი შეებრძოლა მუსლიმებს სარმადის ბრძოლაში და დამარცხდა. ამ ბრძოლაში დაიღუპა არმიის უდიდესი ნაწილი და თვითონ როჟერიც. ილ-ღაზის არმიამ დაიწყო სამთავროს აწიოკება და ძარცვა. ანტიოქიის რეგენტი ბალდუინ გახდა.
მაშა და დათვი

მაშა და დათვი — რუსული საბავშვო ანიმაციური სერიალი. რეჟისორები არიან ოლეგ კუზოვკოვი
და ოლეგ უჟინოვი. გამოდის 2009 წლიდან.

აღწერა
სერიალი პატარა გოგონაზეა, რომელსაც სახელად მაშა ჰქვია. ის არავის აძელვს მოსვენებას, პირველ რიგში კი მის მეგობარს - დათვს.

ანიმაციური სერიალი ნათარგმნია 25 ენაზე, და ნაჩვენებია 100-ზე მეტ ქვეყანაში. სერიალის ერთ-ერთმა ეპიზოდმა -ზე ორ მილიარდზე მეტი ნახვა დააგროვა, რაც მეხუთე ადგილია მსოფლიოში.

სერიალი შედგება სრული სამი სეზონისგან. თითო სეზონში შედის 26 ეპიზოდი. ამ დროისთვის გამოსულია ხუთი სეზონი.
მუნდომარი

მუნდომარი (კატ. — ზღვის ცხოველებისა და ეგზოტიკური ფრინველების პარკის კოსტა-ბლანკას სამხრეთ სანაპიროზე. მდებარეობს ქალაქ ბენიდორმში, (ალიკანტეს პროვინცია, ესპანეთი)

ის წარმოადგენს ზღვის ცხოველთა ერთ-ერთ ყველაზე დიდი პარკს ესპანეთში. მდებარეობს აკვაპარკ აკვალანდიას გვერდით.

მუნდომარი გაიხსნა 1996 წელს. აქ ტარდება ზღვის ლომების, დელფინების, პინგვინების შოუები. შესაძლებელია სურიკატების, კუების, პოლარული ბუების, არაჩვეულებრივი ფლამინგოების, აგრეთვე, მრავალფეროვანი ფერადი თუთიყუშების და სხვა ფრინველთა ნახვა.

ზღვის ცხოველთა საცხოვრებელ ზონაში შესაძლებელია წყალქვეშა სამყაროს ნახვა. მუნდომარის პარკის ტერიტორიაზე განლაგებულია რესტორნები, ბარები, მაღაზიები, მომსახურების სხვადასხვა სერვისები.

მუნდომარი განლაგებულია დაახლოებით 60 000 მ²-ზე და, აგრეთვე. გააჩნია 50 000 მ². უფასო ავტოსადგომი.

აქ მისულმა დამთვალიერებელმა აუცილებლად უნდა ნახოს თავისი სილამაზითა და სირთულით მთელს მსოფლიოში ერთადერთი საბალეტო სპექტაკლი დელფინების მონაწილეობით. მასში მონაწილეობენ, აგრეთვე, ესპანეთის მოცურავეთა ოლიმპიური ნაკრები.

პარკი დამთვალიერებელთათვის, როგორც წესი, ღიაა თებერვლიდან დეკემბრამდე პერიოდში.
გალერეა
ცისარენკოს სახლი

ცისარენკოს სახლი — ძველი ორსართულიანი სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია 1810 წელს. შენობა ისტორიულად ითვლება, რადგან მას ხშირად სტუმრობდა მწერალი ანტონ ჩეხოვი. სახლი 1992 წლის 18 ნოემბრის № 301 დადგენილების მიხედვით არის რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი.

მისამართი: ტაგანროგი, ბერძნების ქუჩა № 55.

ისტორია
ტაგანროგის პირველი სამოქალაქო ქალაქისთავი იყო ტიხონ ცისარენკო, რომელიც აირჩიეს 1786 წელს. სწორედ მან ააშენა სახლი ბერძნების ქუჩა 55-ში 1810 წელს. 1826 წელს ქალაქის სამშენებლო კომიტეტმა ცისარენკოსაგან იყიდა სახლი, რათა მასში განეთავსებინა არქივი, სასამართლო და ქალქისთავის ადმინისტრაცია. წყაროებში ასევე მოიხსენიება ტაგანროგის მემკვიდრეობით საპატიო მოქალაქე ივანე ცისარენკო - სავარაუდოდ ტიხონ ცისარენკოს შვილი, რომელიც აქტიურად მონაწილეობდა ალექსანდრე -ის დასახვედრად გამართული ღონისძიებების შესრულებაში. 1831 წელს იგი იყო პირველი ექვსადგილიანი საკრებულოს წევრი. ითვლებოდა მესამე გილდიის ვაჭრად და ვაჭრობდა რკინის საქონლით. მას ჰყავდა სამი ბიჭი და ერთი გოგო. წყაროებში ასევე მოხსენიება ტიხონ ცისარენკოს შვილიშვილი პეტრე ივანეს ძე ცისარენკო, რომელიც 1852 წელს დაქორწინდა ვაჭრის შვილ ალექსანდრა სიმაჩევაზე.

თავდაპირველად ცისარენკოს სახლის გამოსყიდვა აუცილებელი გახდა, რადგან ქალაქში მოემგზავრებოდნენ სამეფო ოჯახის წევრები. დედოფალმა ელისაბედ ალექსის ასულმა სახლი იყიდა და მეუღლესთან ერთად დარჩა მასში. ცისარენკოს სახლის ღირებულება იყო 49 000 რუბლი. 1844-1854 წლებში სახლსი ცხოვრობდა გენერალ-მაიორი ალექსანდრე ლივენი.

1873 წლიდან 1907 წლამდე სახლში განთავსებული იყო ქალაქის მთავრობა და ქალაქის ბანკი. 1874 წელს სახლის ქვედა სართულზე გაიხსნა ვაშჩინენკოს ბიბლიოთეკა. 1876 წელს სახლის ერთ-ერთ ოთახში გაიხსნა საზოგადოებრივი ბიბლიოტეკა, რომელსაც გიმნაზიაში სწავლისას ხშირად სტუმრობდა მწერალი ანტონ ჩეხოვი და ისტორიკოსი პავლე ფილევსკი. 1877 წელს ბიბლიოთეკა გადავიდა დაშკევიჩის სახლში.

1907-1909 წლებში შენობაში მდებარეობდა საზოგადოებრივი ბანკი. 1903 წელს სახლის ნაწილში გადავიდა იანოვიჩის გიმნაზია.

1914-1917 წლებში შენობაში განთავსებული იყო ქირურგიული ლაზარეთი № 4. 1992 წლიდან სახლს იცავს კანონი, როგორც კულტურულ მემკვიდრეობას აგებულია მაღალ ცოკოლზე ადრეული კლასიციზმის არქიტექტურულ სტილში.
შიმანოვსკის სახლი

შიმანოვსკის სახლი — ძველი ერთსართულიანი სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია 1850 წელს. საუკუნის მეორე ნახევარში სახლი იმყოფებოდა სიჩევების კუთვნილებაში.

მისამართი: ტაგანროგი, ფრუნზეს ქუჩა № 31 და იტალიის შესახვევი № 16. ორმაგი მისამართი გამოწვეულია იმით, რომ სახლი მდებარეობს ორი ქუჩის გადაკვეთაზე, კუთხეში.

ისტორია
ერთსართულიანი მცირე ზომის სახლი აგებულია 1850 წელს მოდერნის არქიტექტურულ სტილშიდა მდებარეობს ფრუნზეს ქუჩისა და იტალიის შესახვევის გადაკვეთაზე. 1870 წლიდან 1900 წლამდე სახლი ეკუთვნოდა სიჩევების ვაჭართა ოჯახს. 1870-იან წლებში სახლის მფლობელი იყო მირონ სიჩევი, 1880-იან წლებში — მიხეილ სიჩევი, ხოლო საუკუნის ბოლოდან 1910 წლამდე შენობა ეკუთვნოდა აკიმ სიჩევს. აკიმ სიჩევი 1890 წელს აირჩიეს საკრებულოს ხმოსან წევრად, ასევე იყო ქალაქის საპატიო მოქალაქე.

1910 წელს ბაღი, სახლი და ეზოს მეურნეობა შეისყიდა ქალური დაავადებების მაღალკვალიფიციურმა ექიმმა ვლადიმირ შიმანოვსკიმ, ვისი გვარის მიხედვითაც შემორჩა ისტორიას აღნიშნული შენობა. ექიმი შიიმანოვსკი ეწეოდა აქტიურ საზოგადოებრივ მოღვაწეობას.

1920-იან წლებში ექიმმა შიმანოვსკიმ სახლის ნაწილი დაკარგა. 1920 წლიდან 1922 წლამდე სახლში ცხოვრობდა საბჭოთა სამხედრო მეთაური ეფიმ შადენკო. ამის შესახებ მოგვითხრობს მემორიალური დაფა, რომელიც დაკიდებულია შენობის ფასადზე. 1940-იან წლებში სახლში ცხოვრობდა მწერალი ვლადიმირ ოვეჩკინი და მხატვარი ნოსკოვი. 1953 წლამდე შიმანოვცკის სახლში ცხოვრობდა ილია აკოფოვი, 1956 წლის აპრილიდან 1966 წლის მარტამდე — ე. პასტუშენკო. 1966 წლის ზაფხულში შენობაში დასახლდა სახელმწიფო ავტო-ინსპექციის ხელმძღვანელი მ. ალტუხოვი და იგი აქ ცხოვრობდა 1970-იანი წლების დასასრულამდე. 1980-იან წლებში სახლი ეკავა ქალაქის კომიტეტის სოფლის მეურნეობის განყოფილების ხელმძღვანელს დ. ლევჩენკოს.

ამჟამად ფრუნზეს ქუჩის მხარეს მდებარე სახლში განთავსებულია ბინების გაცვლა-გაყიდვის კანტორა.
იორდანოვის სახლი

იორდანოვის სახლი — ძველი ორსართულიანი სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია საუკუნის დასაწყისში. შენობა 1992 წლის 18 ნოემბრის № 301 დადგენილების მიხედვით არის რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი.

მისამართი: ტაგანროგი, ბერძნების ქუჩა № 46.

ისტორია
კუთხის ორსართულიანი სახლი ბერძნების ქუჩისა და უსპენსკის შესახვევის გადაკვეთაზე, ააგეს საუკუნის დასაწყისში. ცნობილია იმ მოქალაქეების სახელები, რომლებიც შენობას ფლობდნენ საუკუნის მეორე ნახევრიდან. 1870 წლიდან სახლი ეკუთვნოდა მესამე გილდიის ვაჭარ თედორე იორდანოვს. იორდანოვი ტაგანროგში დასახლდა 1820-იან წლებში, ფლობდა მაკარონის ორ ფაბრიკას, დაკავებული იყო სასურსათო საქონლის ვაჭრობით. 1843 წელს თედორე იორდანოვი დაქორწინდა ვაჭარ ლიცინის 17 წლის ახალგაზრდა ქალიშვილ სოფიაზე. 1850 წელს სოფია გარდაიცვალა. ტაგანროგის მართლმადიდებლურ სასაფლაოზე შემორჩენილია მისი ძეგლი, რომელიც დამზადებულია გრანიტის ვარდისფერი ბლიკისაგან და აქვს ეპიტაფია. მეორე ცოლთან ოლგა პავლეს ასულთნ შეეძინა ხუთი შვილი: სოფია (1853), პეტრე (1855), მარია (1856), პავლე (1858) და პანტელეიმონი (1862).

თავის დროზე თედორე შედიოდა ტაგანროგის პორტის მშენებლობის კომისიაში. იგი გარდაიცვალა 1872 წელს. მისი სახლი გადავიდა მისი მეორე ცოლის ოლგა ივანეს ასულის მფლობელობაში. მოგვიანებით 1925 წლამდე სახლს ფლობდნენ მათი შვილები. 1890-1891 წლებში სახლში მუშაობდა ნ. ჩუბენკოს მაკარონის ფაბრიკა.

საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ მოხდა სახლის ნაციონალიზაცია. 1918 წლიდან აქ გახსნილია მეზღვაურთა კლუბი. ამჟამად ეს არის საცხოვრებელი სახლი.

აღწერა
სახლი მდებარეობს ბერძნების ქუჩისა და დობროლიუბოვის აღმართის გადაკვეთაზე. იგი აგურითაა ნაგები. ფასადზე შვიი ფანჯარა აქვს. მთავარი შესასვლელი შენობის მარცხენა მხარესაა.

შენობა შეღებილია ყვითლად. ზოგიერთი არქიტექტურული დეტალი კი თეთრად.
სიყვარული და სხვა კატასტროფები

სიყვარული და სხვა კატასტროფები — 2006 წლის დრამა, კომედია, რომანტიკული ჟანრის ფილმი, რომლის რეჟისორია ალეკ კეშიშიანი.

აღწერა
ემილი ზედმეტსახელად „ჯექსი“ რედაქტორის ასისტენტია ბრიტანულ „“-ში. ნელ-ნელა მის ირგვლივ გროვდება მეგობრების წრე, რომელშიც ის ემას სახით გამოდის ჯეინ ოსტინის რომანიდან, რომელიც მათ პირადი ცხოვრების აწყობას ეხმარება და რჩევებს აძლევს თავის სიყვარულის ობიექტებთან დაკავშირებით. ჯეკი ბინას პიტერთან ყოფს, რომელსაც აქტიურად ეხმარება თავისი სიყვარულის პოვნაში. პიტერი — ცისფერია.

მსახიობები
ბრიტანი მერფი
მეთიუ რიზი
სანტიაგო კაბრერი
სამანტა ბლუმი
ქატრინ ტეიტი
ფრანსუა გიიო

ფრანსუა გიიო (; დ. 4 ოქტომბერი, 1787, ნიმესი, საფრანგეთის სამეფო — გ. 12 სექტემბერი, 1874, პარიზი, საფრანგეთი) — ფრანგი მწერალი, პუბლიცისტი, პოლიტიკოსი, დიპლომატი, საფრანგეთის სახელმწიფო მოღვაწე, საფრანგეთის მე-17 პრემიერ-მინისტრი 1847-1848 წლებში, საგარეო საქმეთა მინისტრი 1840-1848 წლებში, შინაგან საქმეთა მინისტრი 1830 წელს და განათლების მინისტრი 1832-1834 და 1836-1837 წლებში.

საფრანგეთის პირველი იმპერიის პერიოდში ის ძირითადად პუბლიცისტური წერილებისა და რომანების გამოცემით იყო დაკავებული. ბურბონების რესტავრაციის დროს აქტიურად ჩაერთო პოლიტიკურ ცხოვრებაში. 1830 წელს ლუი-ფილიპ ორლეანელის მომხრეთა ლიდერიც კი გახდა. ის იდეოლოგიით კონსერვატორი იყო და სახელმწიფოს განვითარების უმთავრეს გზად კონსტიტუციური მონარქიასა და ფეოდალიზმის ამაღლებას მიიჩნევდა. 1830-იან წლებში მეფის დავალებით, ამბოხებული მოსახლეობის გულის მოსაგებად გაატარა რამდენიმე რეფორმა. საფრანგეთში მძვინვარე მძიმე ეკონომიკური კრიზისის გამო 1848 წელს დაიწყო რევოლუცია, რომლის დროსაც გადააყენეს მეფე ლუი-ფილიპთან ერთად.

ცხოვრების უკანასკნელ წლებში გამოსცა უამრავი ლიტერატურული ნაწარმოები, რომელთა უმრავლესობა ძირითადად პოლიტიკას ეხებოდა. გარდაიცვალა ღრმამოხუცებული, 87 წლის ასაკში, 1874 წელს, საფრანგეთის მესამე რესპუბლიკაში.
Arp 271

271 — მსგავსი ზომის ურთიერთქმედი გალაქტიკების — 5426-სა და 5427-ის წყვილი. გაურკვეველია, შეეჯახებიან თუ არა ეს გალაქტიკები თანდათანობით ერთმანეთს. მათი ურთიერთქმედება უკვე ათობით მილიონი წელია გრძელდება; გალაქტიკებს შორის მიმდინარე საერთო გრავიტაციული მიზიდულობის შედეგად, წარმოიქმნა მრავალი ახალი ვარსკვლავი, რომლებიც მათ შორის დამაკავშირებელი ხიდივით განლაგდა. 271 დედამიწიდან 127 მილიონი სინათლის წლის მოშორებით მდებარეობს და განფენილია 130 000 სინათლის წლის მანძილზე. 1785 წელს აღმოაჩინა ბრიტანელმა ასტრონომმა უილიამ ჰერშელმა. ასტრონომთა ვარაუდით,
დაახლოებით 3,75 მილიარდი წლის შემდეგ, მსგასვი შეჯახება დაიწყება ჩვენს გალაქტიკა ირმის ნახტომსა და ანდრომედას გალაქტიკას შორისაც, რომელიც ამჟამად ჩვენგან 2,6 მილიონი სინათლის წლის მანძილზე მდებარეობს.