iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ჯულია მარგარეტ კამერონი

ჯულია მარგარეტ კამერონი (, დ. 11 ივნისი, 1815, კალკუტა — გ. 26 იანვარი, 1879, ცეილონი) — ვიქტორიანული პერიოდის ინგლისელი ფოტოგრაფი.

ბიოგრაფია
ჯულია მარგარეტ კამერონი დაიბადა ინდოეთში. ახალგაზრდობა გოგონამ საფრანგეთში გაატარა. იგი იყო ოსტ-ინდური კომპანიის ჩინოვნიკის, ჯეიმზ პეტლის და ფრანგი არისტოკრატის, ადელინ დე ლ’ეტანის ქალიშვილი. მისი დისშვილის შვილი იყო ვირჯინია ვულფი. ჯულია დაახლოებით 10 წელი ცხოვრობდა ლონდონში. 1860 წელს კი უაიტის კუნძულზე დასახლდა.

ჯულია ღრმა დეპრესიაში ჩავარდა, რაც, შესაძლოა, იმით იყო გამოწვეული, რომ კუნძულზე ცხოვრება ძალიან მონოტონური იყო. 1863 წელს მისმა ქალიშვილმა ფოტოაპარატი აჩუქა, რამაც მას არა მხოლოდ დეპრესიისგან გამოყვანაში დაეხმარა, არამედ სიცოცხლის საყვარული ჰობი შეიძინა. ამით დაიწყო მისი კარიერა, რომელიც მხოლოდ თერთმეტი წელი გაგრძელდა (1864-1875 წლებში). მან დამოუკიდებლად აითვისა კოლოდიური ფირფიტებით ფოტოგრაფირების და სურათების დაბეჭვდის ტექნიკა.

შემოქმედება
ფოტოაპარატი პირველად 48 წლის ასაკში აიღო ხელში, მისი კარიერა ფოტოხელოვნის რანგში მოკლე აღმოჩნდა. იგი გამოირჩეოდა ექსცენტრიულობით, ენერგიით და შთაგონებით, რამაც ის ვიქტორიანული ეპოქის დიდი ფიგურების ფოტოგრაფირებისკენ წაახალისა და საშუალება მისცა მათი სულიერება, ძალა და ხასიათი ყველა სხვა პორტრეტისტზე უკეთესად გამოეხატა. იგი ძირითადად დიდი ადამიანების თავებს აფოკუსებდა, ცდილობდა მათი გონების სიღრმე გამოეხატა და ამავდროულად საკუთარი გრძნობების სრული სიძლიერე ამ ადამიანების მიმართ გამოეჩინა. ეს ადმიანები თავიანთი დროის ტიტანები იყვნენ, მათ შორის იყო შექსპირის ნაწარმოებების როლების ბრწყინვალე შემსრულებელი ელენ ტერი, ალფრედ ტენისონი (კამერონმა მისი ლექსების კრებული „სამეფო იდილიები“ ფოტოილუსტრაციებით გაამშვენიერა), ჩარლზ დარვინი, რობერტ ბრაუნინგი, გენრი ლონგფელო, სერ ჯონ გერშელი, ჯორჯ ფრედერიკ უოტსი, ენტონი ტროლოპი და თომას კარლაილი.

მის ნამუშევრებზე მნიშვნელოვანი გავლენა მოახდინა კლემენტინა ჰავარდენის შემოქმედებამ. კამერონი ყოველთვის ცდილობდა ეპოვა სული იმ ადამიანში, ვისაც ფოტოგრაფირებდა. მის ხელში კამერა იდეალური ინსტრუმენტი აღმოჩნდა მისი ინტელექტუალური გმირების სახეებზე დამახასიათებელი გამომეტყველების აღსაბეჭდათ. მისი სტუდია მისი წმინდანების გალერეა იყო: იგი ქმნიდა ხატებს თაყვანის საცემად. ჩვეულებრივი ადამიანების ფოტოები შედარებით უინტერესო იყო — ეს იყო უბრალოდ რეგისტრაციული ბარათები, რომლებზეც არაფერი იყო, გარდა არაერთგვაროვანი პორტრეტებისა იმ ადამიანების, ვისაც ის საერთოდ არ აღმერთებდა.

11 წლის განმავლობაში მან 900-ზე მეტი საკმაოდ საინტერესო ფოტო გადაიღო. მისი კარიერა საკმაოდ პროზაულად დასრულდა: მთელი ოჯახი შრი-ლანკაში გადავიდა, სადაც ჩარლზს ყავის პლანტაციები ჰქონდა, იქვე ცხოვრობდა მათი ორივე ვაჟიც. კამერონმა აქაც სცადა ფოტოგრაფიით დაკავება, მაგრამ კუნძულზე არ იყო საჭირო რეაგენტები და სუფთა წყალი, ხოლო წარუმატებელი მცდელობების შემდეგ მან თანდათანობით თავი დაანაება ფოტოგრაფიას. ჯულია მარგარეტ კამერონი 1879 წელს გარდაიცვალა.
ბეატრის არხიმონი

ბეატრის არხიმონ სედეირა (, დ. 14 აგვისტო, 1961) — ურუგვაელი პოლიტიკოსი და ნოტარიუსი, ეროვნული პარტიის წევრი, რომელიც 2020-2025 წლებში ურუგვაის მე-18 ვიცე-პრეზიდენტის პოსტს იკავებდა და ამ თანამდებობაზე არჩეული პირველი ქალი იყო.

ბიოგრაფია
ბეატრის არხიმონი დაიბადა 1961 წლის 14 აჰვისტოს მონტევიდეოში. მან დაამთავრა რესპუბლიკური უნივერსიტეტი, სადაც სწავლობდა ადამიანის უფლებებს, ოჯახურ და არასრულწლოვანთა სამართალს. 2000-2010 წლებში იგი მონტევიდეოს დეპარტამენტის ვიცე-პრეზიდენტის თანამდებობას იკავებდა, ხოლო 2009 წლიდან გახდა ეროვნული პარტიის საბჭოს წევრი.

1977 წელს, 16 წლის ასაკში, მან პოლიტიკური მოღვაწეობა დაიწყო,

ლუის ალბერტო ლაკალი პოუს პრეზიდენტობის დროს იგი გახდა „ეროვნული არასრულწლოვანთა ინსტიტუტის“ , ამჟამად „ურუგვაის ბავშვთა და მოზარდთა ინსტიტუტის“ დირექტორი. ხულია პოუსთან ერთად დააარსა ჯგუფი „ “ და აირჩიეს დეპუტატად 2000-2005 წლების ვადით

. შემდგომში შეუერთდა „ვილსონისტურ მიმდინარეობას“ და აირჩიეს დეპუტატად 2005-2010 წლების ვადით. იგი გახდა ეროვნული პარტიის ისტორიაში პირველი ქალი, რომელიც ზედიზედ ორჯერ იქნა არჩეული ამ პოზიციაზე.

2007 წელს მან დამოუკიდებლობა გამოაცხადა -ის ფარგლებში.

2014 წელს მან მხარი დაუჭირა ლუის ალბერტო ლაკალი პოუს კანდიდატურას ურუგვაის პრეზიდენტის პოსტზე, როგორც მისმა მომავალმა მოადგილემ სენატში. იგი იყო ეროვნული პარტიის დირექტორიატის მდივანი, ხოლო 2018 წლის 16 აპრილს გახდა ამ პარტიის პირველი ქალი თავმჯდომარე. 2019 წლის საპრეზიდენტო პრაიმერიზებზე ლუის ლაკალი პოუმ 53 % ხმა მიიღო და ბეატრის არხიმონი თავის კანდიდატად დანიშნა ვიცე-პრეზიდენტის პოსტზე მომავალ არჩევნებზე.

2008 წლიდან 2011 წლამდე მუშაობდა ექსპერტად არხის გადაცემაში „ “. 2016 წელს იგი უძღვებოდა საკაბელო ტელევიზიის გადაცემას სახელწოდებით "".

პირადი ცხოვრება
23 წლის ასაკში ბეატრისი დაქორწინდა თავის შეყვარებულზე, სისტემების ინჟინერზე, ხოლო 1986 წელს დაიბადა მათი პირველი ქალიშვილი, მარია ბელენი. თუმცა, ოთხი წლის შემდეგ წყვილი განქორწინდა. შემდგომში იგი დაქორწინდა ადამიანზე, რომელიც მათი მეორე ვაჟის, ხუან სანტიაგოს მამა გახდა. 2009 წელს მან მესამედ იქორწინა ადვოკატ ხორხე ფერნანდეს რეესზე.
ძაბრისებრი მიქლიო

ძაბრისებრი მიქლიო — ქუდის დიამეტრი 1-4 სანტიმეტრს აღწევს. მისი შეფერილობა ძირითადად მოყავისფრო-მოყვითალოა, ზოგჯერ კი მოყვითალო-მონაცრისფრო-ყავისფერი ტონები შეიძლება ჰქონდეს. თავდაპირველად ამობურცული ფორმისაა, თუმცა ზრდასთან ერთად ძაბრისებრი ხდება და ღრმად ჩაჭყლეტილი ცენტრი უჩნდება, რის გამოც თითქმის მილის მსგავს იერს იძენს. ქუდი პირდაპირ გადადის ფეხში, მათ შორის მკაფიო საზღვარი არ შეიმჩნევა. მისი ტექსტურა თხელხორცოვანია, ხავერდოვანი და დრეკადი. კიდეები შეკეცილია, ტალღოვანი და დანაკვთული.

ფეხის ზომა 3-6 სანტიმეტრის სიგრძისა და 0.3-1 სანტიმეტრის სისქის ფარგლებში მერყეობს. მისი ფერი ყვითელი ან მოყვითალო-ნაცრისფერია. ცილინდრული ფორმისაა, გვერდებიდან ოდნავ შეჭყლეტილი და მილის მსგავსი. ზოგჯერ ქუდის შუაგულში ხვრელიც უჩნდება. ფეხის ტექსტურა დრეკადია, ფუყე და ცვილისებრი.

ქუდის ქვედა მხარეს ჰიმენოფორი მონაცრისფრო, სქელი და მეჩხერი ძარღვებით არის დაფარული, რომლებიც ფეხისკენ დაღმავალი მიმართულებით არის განლაგებული. ეს ძარღვები ჩანგლისებურად განშტოებულია და ცრუფირფიტებს ჰგავს.

სპორები ელიფსური და გლუვია, მათი ზომა 9-11 6-11 მკმ-ია. სპორების ანაბეჭდის ფერი კრემისფერია.

რბილობი თხელი, დრეკადი და მოყვითალო შეფერილობისაა. გამოირჩევა ოდნავ სასიამოვნო სურნელით.

ეს სოკო იზრდება ზაფხულსა და შემოდგომაზე ნიადაგზე, წიწვოვან და ფოთლოვან ტყეებში, განსაკუთრებით ხავსიან და ტენიან ადგილებში. ხშირად გვხვდება ჯგუფებად.

მისი გავრცელების არეალი მოიცავს ევროპას, აზიასა და ჩრდილოეთ ამერიკას.

საკვებად ვარგისია.
ლია კაპანაძე

ლია კაპანაძე (დ. 8 მარტი, 1934, თბილისი) — ქართველი თეატრისა და კინოს მსახიობი, საქართველოს სსრ დამსახურებული არტისტი (1979). საქართველოს კინემატოგრაფისტთა შემოქმედებითი კავშირი წევრი.

ლია კაპანაძე დაიბადა თბილისში, 1934 წლის 8 მარტს. ჩააბარა და დაამთავრა შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრალური ინსტიტუტი, სამსახიობო ფაკულტეტის განხრით. 1960-იანი წლებიდან აქტიურად ასრულებდა კინოროლებს. ლია კაპანაძე გადაღებულია ისეთ ცნობილ ფილმებში, როგორებიცაა — „დიდი მწვანე ველი“ (1967, რეჟ. მერაბ კოკოჩაშვილი), „როცა აყვავდა ნუში“ (1972, რეჟ. ლანა ღოღობერიძე), „დათა თუთაშხია“ (1978, რეჟ. გიგა ლორთქიფანიძე, გიზო გაბისკირია), „კუკარაჩა“ (1982, რეჟ. სიკო დოლიძე) და მრავალი სხვა.

ფილმოგრაფია
დიდი მწვანე ველი
ფერისცვალება
დიდედები და შვილიშვილები
სემირამიდას ბაღები
წყალდიდობა
როცა აყვავდა ნუში
არ დაიჯერო, რომ აღარა ვარ
ნერგები
ქალაქი ანარა
გასეირნება თბილისში (ნამდვილი თბილისელი და სხვები)
ამბავი აფხაზი ჭაბუკისა
დაბრუნება
ძახილი
მშობლიურო ჩემო მიწავ (რაიკომის მდივანი)
რად სტვენს ბულბული
დები წყვდიადში
კუკარაჩა
არაჩვეულებრივი რეისი
ადამიანთა სევდა
სანამ წვიმა გადივლიდეს
ჩიორა
ლალე
ელისა და რარუს თავგადასავალი
რობინზონიადა ანუ ჩემი ინგლისელი პაპა
საფეხური
მონანიება
ანემია
ბებია ყველასათვის

ჭა
გამოცხადება
მარტოხელა მონადირე
წიგნი ფიცისა
წინაპართა მიწა
კაცები
ზღვის შვილები
დათა თუთაშხია
ციხე-სიმაგრე
ლეონარდო
ცოდვის დღესასწაული
ლია, პაპა და პატარა მედოლე
ბოდვა
პირველი სიტყვა დაკარგულია
ტბა
ვირთხა
დინოზავრის კვერცხი (და სასახლეში ვნახავ სიხარულს...)
გელა
ბედნიერება
მაისის თოვლი
როგორ ვიცხოვრო უშენოდ
ხსოვნა
ო, რა ტკბილია განშორების ეს ნაზი სევდა (ევრიდიკე)
ლუკა
მშვენიერი ელენე
ასოციაციები ალფრედ შნიტკეს მუსიკაზე (შოთიკო კალანდაძის კინო ლექსი)

ჯილდოები და აღიარება
1979 — საქართველოს დამსახურებული არტისტი
G7-ის მე-40 სამიტი

7-ის მე-40 სამიტი, დიდი შვიდიანის მეორმოცე სამიტი (; 4-5 ივნისი, 2014) — შვიდი უდიდესი ინდუსტრიული სახელმწიფოს არაოფიციალური შეხვედრა ბელგიის ქალაქ ბრიუსელში. სამიტის შეხვედრის ადგილი იყო -ის შენობა ბრიუსელში. თავდაპირველად სამიტის ჩატარება გადაწყვეტილი იყო რუსეთის შავიზღვისპირა ქალაქ სოჭში სახელწოდებით — „8-ის 40-ე სამიტი“, მაგრამ რუსეთის მიერ ყირიმის ანექსიის გამო რუსეთი დიდი რვიანიდან გააძევეს, ხოლო სამიტი გაიმართა ბრუსელში.

რუსეთ-უკრაინის ომის დაწყების შემდეგ საუბარი იყო რუსეთის 8-ის წევრობის შეჩერებაზე ან გარიცხვაზე. 24 მარტს, ბრიტანეთის პრემიერ-მინისტრმა დევიდ კამერონმა განაცხადა, რომ შეხვედრა არ ჩატარდება რუსეთში მისი ყირიმის ანექსიის გამო.

დიდი შვიდიანის (7) სამიტი იყო არაოფიციალური ფორუმი, რომელიც აერთიანებდა უდიდესი ინდუსტრიული ქვეყნების ხელმძღვანელებს: საფრანგეთი, დასავლეთ გერმანია, იტალია, იაპონია, დიდი ბრიტანეთი, შეერთებული შტატები, კანადა, და ევროკომისიის პრეზიდენტი (ოფიციალურად შეუერთდა 1981 წელს) და რუსეთი (1997 წლიდან 2014 წლის მარტამდე). როდესაც შვიდმა დამფუძნებელმა ქვეყანამ გადაწყვიტა მე-40 სამიტის ჩატარება რუსეთის გარეშე, მაშინ ის გახდა „დიდი შვიდეულის მე-40 სამიტი“.

ლიდერები სამიტზე
7 იყო არაოფიციალური ყოველწლიური ფორუმი, კანადის, საფრანგეთის, გერმანიის, იტალიის, იაპონიის, გაერთიანებული სამეფოსა და შეერთებული შტატების ლიდერებისთვის.

7-ის მე-40 სამიტი პირველი იყო იტალიის პრემიერ-მინისტრის მატეო რენცისათვის.

დიდი შვიდიანის ოცდამეორე არაოფიციალური სამიტის ძირითადი წევრები იყვნენ:

განხილული საკითხები
სამიტი ჩაფიქრებული იყო, როგორც მის წევრებს შორის არსებული უთანხმოების მოგვარების საშუალება. წმინდა პრაქტიკული თვალსაზრისით, სამიტის წევრებს მიეცათ საშუალება გაეწიათ ერთმანეთისთვის დახმარება რთული ეკონომიკური პრობლემების მოსაგვარებლად.

გალერეა
ქარიმა აბუდი

ქარიმა აბუდი ( , დ. 1896, შეფარამი — გ. 1940, ნაზარეთი ) — პალესტინელი პროფესიონალი ფოტოგრაფი და მხატვარი, რომელიც ცხოვრობდა და მოღვაწეობდა პალესტინაში მეოცე საუკუნის პირველ ნახევარში. ერთ-ერთი პირველი ქალი ფოტოგრაფი პალესტინასა და ახლო აღმოსავლეთში .

ბიოგრაფია
ქარიმე აბუდი დაიბადა ბეთლემში. ოჯახი ხშირად იცვლიდა საცხოვრებელს. ბოლოს სამხრეთ ლიბანიდან პალესტინაში გადავიდნენ და 1905 წელს ბეთლემში დასახლდნენ. მისი მამა საიდ აბუდი მუშაობდა პედაგოგად. საუკუნის დასაწყისში იგი გახდა ლუთერანული ეკლესიის მღვდელი მომდევნო ხუთი ათწლეულის განმავლობაში. ქარიმა ექვსი შვილიდან მეორე იყო. დაწყებითი განათლება მიიღო „ტალითა ქუმის“ სკოლაში. მისი დედა, ბარბარა ბადრი, ასევე მასწავლებელი იყო.

1913 წელს ქარიმას 17 წელი შეუსრულდა და მამისგან საჩუქრად პირველი ფოტოაპარატი მიიღო. გოგონა იღებდა პეიზაჟებს, სურათებს უღებდა ნათესავებს და მეგობრებს. მისი პირველი ფოტოები დათარიღებულია 1919 წლის ოქტომბრით. ქარიმამ დაამთავრა იერუსალიმის შმიდტის გოგონათა სკოლა. მოგვიანებით სწავლობდა არაბულ ლიტერატურაში ლიბანში. ბეირუთის ამერიკულ უნივერსიტეტში. ამ პერიოდში იგი გაემგზავრა ბაალბექშიარქეოლოგიური ადგილების გადასაღებად. 1940-იან წლებში მშობლების გარდაცვალების შემდეგ, იგი გადავიდა იერუსალიმში, შემდეგ კი — ბეთლემში.

1929 წელს ქარიმა ცოლად გაჰყვა ვაჭარს მარჯაიუნიდან, რომელთანაც შეეძინა ვაჟი, სამირი.

ფოტოგრაფია
1930-იანი წლების დასაწყისიდან პროფესიულად დაკავდა ფოტოგრაფიით. მისი რეპუტაცია მნიშვნელოვნად გაიზარდა, განსაკუთრებით ნაზარეთში. ჩამოაყალიბა საკუთარი ფოტო სტუდია, სადაც იღებდა ქალებისა და ბავშვების პორტრეტებს, ასევე ქორწილებისა და სხვა დღესასწაულების ფოტოებს. პორტრეტისა და პეიზაჟების გარდა, იღებდა ახლო აღმოსავლეთის ქალაქებს ( ბეთლემს, ნაზარეთის, ბაალბექს, ტიბერიას და ა.შ.). ). ნახატებს ხშირად ხელით აფერადებდა. მისი ბაბუა ნაზარეთის ინგლისური საავადმყოოფოს უფროსი ფარმაცევტი იყო, მამა კი იქ პასტორად მსახურობდა. როდესაც ადგილობრივი ნაზარეთელი ფოტოგრაფი ფადილ საბა გადავიდა ჰაიფაში, ქარიმას სტუდიაზე დიდი მოთხოვნილება გაჩნდა. განსაკუთრებით ქორწილებსა და პორტრეტებზე. ამ პერიოდში მის მიერ შექმნილ ნამუშევრებს არაბულ და ინგლისურ ენებზე დატანებული ჰქონდა ბეჭედი ფრაზით: „ - - : “

1930-იანი წლების შუა ხანებში მან დაიწყო სტუდიური ფოტოების ხელით გაფერადებული ასლების დამზადება. 1924 წელს ქარიმა აბუდმა საკუთარ თავი „ერთადერთ ეროვნულ ფოტოგრაფად“ გამოაცხადა.

კოლექცია და გამოფენები
მისი ვრცელი პორტფოლიოს ორიგინალური ასლები შეაგროვა აჰმედ მროვატმა, -ის დირექტორმა. 2006 წელს, ისრაელის სიძველეების კოლექციონერმა ბუკი ბოაზმა აღმოაჩინა 400-მდე ფოტო კატამონის მახლობლად მდებარე  სახლში , სადაც აბუდი სავარაუდოდ ცხოვრობდა 1930 წლიდან 1948 წლამდე. სახლის მფლობელები სავარაუდოდ ომის დროს. ბევრი მათგანი ხელმოწერილია ხელოვანის მიერ. აბუდის ფოტოების გამოფენა გაიხსნა ბეერ შევას ისლამური და ახლო აღმოსავლეთის კულტურის მუზეუმში.

ხსოვნა
2016 წლის 18 ნოემბერს, გუგლმა მიუძღვნა ქარიმე აბუდს მისი დაბადებიდან 123 წლის აღსანიშნავად.
გალერეა; ქარიმა აბუდის ბარათები (1925-1930 წწ.)
ოკემის სამართებელი

ფილოსოფიაში ოკემის სამართებელი (ასევე: ოკამის სამართებელი, ან ოკემის ცული; ) — პრობლემების გადაჭრის პრინციპი. ოკემის სამართებელის თანახმად ახსნა ყოველთვის უნდა ვცადოთ ელემენტთა რაც შეიძლება მცირე რაოდენობის მეშვეობით. იგი ასევე ცნობილია როგორც მოკრძალების პრინციპი ან ეკონომიურობის კანონი . ამ პრინციპის შექმნას მიაწერენ საუკუნის ინგლისელ ფილოსოფოსს და თეოლოგს, უილიამ ოკემელს. მას ხშირად ციტირებენ ლათინური ფრაზით , რაც ითარგმნება, როგორც „არსნი არ უნდა გამრავლდნენ აუცილებლობის გარეშე“, მიუხედავად იმისა, რომ თავად ოკემს ეს კონკრეტული ფორმულირება არასოდეს გამოუყენებია. ხშირად გამოიყენება ამ პრინციპის გამარტივებული ფორმულირება: „ორი კონკურენტი თეორიიდან უპირატესობა ენიჭება იმ ახსნას, რომელიც უფრო მარტივია.“

ამ ფილოსოფიური სამართებელის მიხედვით, ორი თანაბარი ჰიპოთეზიდან, როდესაც ორივეს თანაბარი არგუმენტირებული ძალა აქვს, უპირატესობა უნდა მიენიჭოს იმას, რომელიც უფრო ნაკლებ დაშვებებს მოითხოვს. ამასთანავე, პრინციპი არ გულისხმობს იმას, რომ იგი გამოიყენება ისეთი ჰიპოთეზების გასარჩევად, რომლებიც განსხვავებულ პროგნოზებს აკეთებენ. ანალოგიურად, მეცნიერებაში ოკემის სამართებელი გამოიყენება აბდუქციური ევრისტიკის როლში თეორიული მოდელების შემუშავებისას და არა როგორც სავალდებულო კრიტერიუმი სხვადასხვა კონკურენტ მოდელს შორის.
G7-ის 41-ე სამიტი

7-ის 41-ე სამიტი, დიდი შვიდიანის ორმოცდამეერთე სამიტი (; 7-8 ივნისი, 2015) — შვიდი უდიდესი ინდუსტრიული სახელმწიფოს არაოფიციალური შეხვედრა გერმანიაში ბავარიის კრუნში. სამიტის შეხვედრის ადგილი იყო ელმაუს სასახლე.

დიდი შვიდიანის (7) სამიტი იყო არაოფიციალური ფორუმი, რომელიც აერთიანებდა უდიდესი ინდუსტრიული ქვეყნების ხელმძღვანელებს: საფრანგეთი, დასავლეთ გერმანია, იტალია, იაპონია, დიდი ბრიტანეთი, შეერთებული შტატები, კანადა, და ევროკომისიის პრეზიდენტი (ოფიციალურად შეუერთდა 1981 წელს) და რუსეთი (1997 წლიდან 2014 წლის მარტამდე). როდესაც შვიდმა დამფუძნებელმა ქვეყანამ გადაწყვიტა მე-40 სამიტის ჩატარება რუსეთის გარეშე, მაშინ ის გახდა „დიდი შვიდეულის მე-40 სამიტი“. ეს და მომდევნო სამიტები, არ იყო თავდაპირველად ჩაფიქრებული, როგორც მისი უფრო ფართო საერთაშორისო ინსტიტუტებთან დაკავშირების მცდელობა. აღნიშნული სამიტები მოიტანა აუცილებლობამ, რომელთა ინიციატორები იყვნენ საფრანგეთის პრეზიდენტი — ვალერი ჟისკარ-დ’ესტენი და დასავლეთ გერმანიის კანცლერი — ჰელმუტ შმიდტი. სწორედ მათი ინიციატივით შედგა დიდი ექვსიანის (6) პირველი არაოფიციალური შეხვედრა 1975 წელს.

ლიდერები სამიტზე
7 იყო არაოფიციალური ყოველწლიური ფორუმი, კანადის, საფრანგეთის, გერმანიის, იტალიის, იაპონიის, გაერთიანებული სამეფოსა და შეერთებული შტატების ლიდერებისთვის.

7-ის 41-ე სამიტი ბოლო იყო კანადის პრემიერ-მინისტრის სტივენ ჰარპერისათვის.

დიდი შვიდიანის ორმოცდამეერთე არაოფიციალური სამიტის ძირითადი წევრები იყვნენ:

განხილული საკითხები
სამიტი ჩაფიქრებული იყო, როგორც მის წევრებს შორის არსებული უთანხმოების მოგვარების საშუალება. წმინდა პრაქტიკული თვალსაზრისით, სამიტის წევრებს მიეცათ საშუალება გაეწიათ ერთმანეთისთვის დახმარება რთული ეკონომიკური პრობლემების მოსაგვარებლად.

გალერეა
მოწვეული სტუმრები (სახელმწიფოები)

მოწვეული სტუმრები (საერთაშორისო ორგანიზაციები)
ალბერტი (მთვარის კრატერი)

კრატერი ალბერტი — დარტყმითი მეტეორიტული კრატერი მთვარეზე. მდებარეობს მთვარის ხილული მხარის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში. სახელი ეწოდა მამაკაცის გერმანული სახელის მიხედვით, რომელიც ერქვა ლუნახოდის ოპერატორთა ჯგუფის წევრს, ალბერტ კოჟევნიკოვს (დაამტკიცა საერთაშორისო ასტრონომიულმა კავშირმა 2012 წელს).

კრატერის აღწერა
კრატერი მდებარეობს ლუნოხოდ-1 მარშრუტის ბოლო წერტილიდან დაახლოებით 125 მეტრში ჩრდილო-დასავლეთით. ლუნოხოდ-1-ის მარშრუტის გასწვრივ სხვა კრატერებმაც მიიღეს საკუთარი სახელები: ბორია, ვასია, ნიკოლია, სლავა, იგორი, კოსტია, ვიტია, ვალერა, კოლია, ლეონიდი და ალბერტი. კრატერის ცენტრის სელენოგრაფიული კოორდინატებია , დიამეტრი — 0.1 კმ.

კრატერი თასის ფორმისაა და მოფენილია მრავალი, კიდევ უფრო პატარა კრატერით.

სატელიტური კრატერები
ალბერტის კრატერს, სატელიტური კრატერები არ გააჩნია.
ლუნარ ორბიტერი (კოსმოსური პროგრამა)

„ლუნარ ორბიტერი“ — აშშ-ის მთვარის ხელოვნურ თანამგზავრთა სერიის სახელწოდება. დამზადდა 3 ექსპერიმენტული და 5 საფრენი ნიმუში; პირველი 3-ის ძირითადი ამოცანა იყო „აპოლოს“ სერიის კოსმოსური ხომალდების მთვარის კაბინათა დასაშვებად ვარგისი ადგილების მოძებნა მთვარის ზედაპირზე. მოიძებნა 8 ასეთი ადგილი. დანარჩენი 2 აპარატის დახმარებით დამატებით მიიღეს დაშვების შესაძლო ადგილების, აგრეთვე მთვარის ხილვადი და უხილავი ნახევარსფეროების განსაკუთრებით საინტერესო ადგილების ფოტოსურათები, შემდგომ კი დამატებით გამოიკვლიეს მთვარე და მისი მიდამოები. გაშვება მოხდა რაკეტა-მატარებელ „ატლას-აჯენათი“, 1966 წლის 10 აგვისტოდან 1967 წლის 1 აგვისტომდე. მასა 386 კგ, სიმაღლე 1.68 მ; მაქსიმალური განივი ზომა 1.52 მ. აქვს ფოტოდანადგარი (მასა 68 კგ).

გაშვებათა ისტორია
განხორციელდა „ლუნარ ორბიტერის“ შემდეგი კოსმოსური გაშვებები::
ლუნარ ორბიტერ 1
გაშვება 10 აგვისტო, 1966
მთვარის ფოტოგადაღება: 18-29 აგვისტო, 1966
ამოცანა — „აპოლოებისთვის“ დასაშვები ადგილების დაზღვერვა
ლუნარ ორბიტერ 2
გაშვება 6 ნოემბერი, 1966
მთვარის ფოტოგადაღება: 18-25 ნოემბერი, 1966
ამოცანა — „აპოლოებისთვის“ დასაშვები ადგილების დაზღვერვა
ლუნარ ორბიტერ 3
გაშვება 5 თებერვალი, 1967
მთვარის ფოტოგადაღება: 15-23 თებერვალი, 1967
ამოცანა — „აპოლოებისთვის“ დასაშვები ადგილების დაზღვერვა
ლუნარ ორბიტერ 4
გაშვება 4 მაისი, 1967
მთვარის ფოტოგადაღება: 11-26 მაისი, 1967
ამოცანა — მთვარის ზედაპირის კარტოგრაფირება
ლუნარ ორბიტერ 5
გაშვება 1 აგვისტო, 1967
მთვარის ფოტოგადაღება: 6-18 აგვისტო, 1967
ამოცანა — მთვარის ზედაპირის კარტოგრაფირება, მათ შორის მაღალი რეზოლუციით
ლუნარ ორბიტერ 1

„ლუნარ ორბიტერ 1“  — -ს ავტომატური უპილოტო კოსმოსური აპარატი, რომელიც შეიქმნა „ლუნარ ორბიტერის“ პროგრამის ფარგლებში, გაშვებული იქნა 1966 წელს მთვარის ზედაპირის რუკების შედგენის მიზნით. მოწყობილობა, რომელმაც წარმატებით შეასრულა თავისი მიზნები, გახდა მთვარის პირველი ამერიკული ხელოვნური თანამგზავრი). პირველი სამი ლუნარ ორბიტერის კოსმოსური აპარატებიდან მიღებული მონაცემები შემდგომში გამოყენებული იქნა აპოლოს პილოტირებული კოსმოსური ხომალდის უსაფრთხო დაშვების ადგილების დასადგენად.

ისტორია
1961 წლის 20 იანვარს აშშ-ს პრეზიდენტის ჯონ კენედის ცნობილი საინაუგურაციო გამოსვლის შემდეგ, შეერთებულმა შტატებმა დაიწყო მზადება პილოტირებული ფრენისთვის მთვარეზე. აპოლოს პროგრამის წარმატებით განსახორციელებლად საჭირო იყო დამატებითი კვლევა და სატესტო ფრენები მთვარეზე. პირველი ასეთი დამხმარე სპეციალიზებული პროგრამა იყო „რეინჯერი“, რომლის მოწყობილობები, „ლუნას“ სერიის პირველი საბჭოთა კოსმოსური ხომალდის ანალოგიით, გაიგზავნა დედამიწის ბუნებრივ თანამგზავრზე, გადაიღო ფოტოები მიახლოების ეტაპზე და შემდეგ დაეჯახა მთვარეს.

რეინჯერის პირველი ხუთი გაშვება წარუმატებელი იყო სხვადასხვა მიზეზის გამო და მთვარის ორბიტერის პროგრამა დაიწყო 1964 წლის დასაწყისში. მოწყობილობების წარმოების კონკურენტული კონტრაქტი მოიგო „ბოინგმა“.

პირველი მოწყობილობის, „ლუნარ ორბიტერ 1“-ის მთავარი ამოცანა იყო მთვარის ზედაპირის რუკაზე პილოტირებული კოსმოსური ხომალდის აპოლოს დაშვების ადგილის დადგენა. გარდა ამისა, კოსმოსური ხომალდის ამოცანები მოიცავდა მიკრომეტეორიტების იდენტიფიცირებას ცისმთვარის გარემოში, გზაზე და მთვარის მახლობლად რადიაციული სიტუაციის შესწავლას და თანამგზავრის გრავიტაციული ველისა და ფიზიკური თვისებების შესწავლას.

ფრენის ქრონოლოგია
„ლუნარ ორბიტერ 1“ გაშვებული იქნა 1966 წლის 10 აგვისტოს კანავერალის კონცხის კოსმოსური ძალების სადგურის სასტარტო მოედანი -13-დან. კოსმოსური ხომალდი წარმატებით შევიდა პარკირების ორბიტაზე. ოთხი დღის შემდეგ, 14 აგვისტოს, „ლუნარ ორბიტერ 1“ გაყვანილ იქნა მთვარის ორბიტაზე და დაიწყო მისი მისიის პროგრამის შესრულება. 1966 წლის 29 ოქტომბერს მისიის წარმატებით შესრულების შემდეგ განახორციელა ხისტი დაშვება შესასწავლ ობიექტზე.
ლუნარ ორბიტერ 2

„ლუნარ ორბიტერ 2“  — -ს ავტომატური უპილოტო კოსმოსური აპარატი, რომელიც შეიქმნა „ლუნარ ორბიტერის“ პროგრამის ფარგლებში, გაშვებული იქნა 1966 წელს მთვარის ზედაპირის რუკების შედგენის მიზნით. პირველი სამი ლუნარ ორბიტერის კოსმოსური აპარატებიდან მიღებული მონაცემები შემდგომში გამოყენებული იქნა „აპოლოსა“ და „სერვეიერის“ პილოტირებული კოსმოსური ხომალდის უსაფრთხო დაშვების ადგილების დასადგენად. მისიის ფარგლებში გადაღებულ იქნა 211 ფოტო, მთვარის 40 სხვადასხვა პოზიციიდან.

ფრენის ქრონოლოგია
„ლუნარ ორბიტერ 2“ გაშვებული იქნა 1966 წლის 6 ნოემბერს კანავერალის კონცხის კოსმოსური ძალების სადგურის სასტარტო მოედანი -13-დან. კოსმოსურმა აპარატმა მიზანს მიაღწია 92.5 საათიანი ფრენის შემდეგ. მისი თავდაპირველი ორბიტა შეადგენდა 196 × 1850 კმ-ს, ხოლო დახრილობა — 11.8°-ს. ხუთი დღის შემდეგ პერიცენტრი დაყვანილ იქნა 50 კმ-მდე. 1966 წლის 7 დეკემბერს მონაცემების შეგროვების ბოლო დღეს დაზიანდა გამაძლიერებელი, რის გამოც დაიკარგა 6 ფოტოგრაფია. 8 დეკემბერს დახრილობა გაზარდეს 17.5°-მდე, რათა უკეთ შეესწავლათ მთვარის გრავიტაცია. კვლევის პერიოდში აპარატმა მიიღო სამი მიკრომეტეორიტული დარტყმა. შემდგომ აპარატმა მთვარის ორბიტაზე ინერციით გააგრძელა ფრენა. 1967 წლის 11 ოქტომბერს განახორციელა ხისტი დაშვება შესასწავლ ობიექტზე.
იური ცინცაძე

იური (ციმციმა) ცინცაძე (დ. 15 დეკემბერი, 1938 — გ. 1984) — ქართველი მოცეკვავე.

ერთი თვისაც არ იყო, როდესაც მამამისი, სამხედრო ოფიცერი დავით ცინცაძე სტალინურ რეპრესიებს შეეწირა. ის დააპატიმრეს და ორი წლის შემდეგ დახვრიტეს - ოფიციალური მიზეზით, სამხედრო დანაშაულისთვის.

იური ბათუმის მე-9 ვაჟთა სკოლაში სწავლობდა. 10 წლის ასაკში ცეკვით დაინტერესდა და სწავლაზე გული აიცრუა. იყო აჭარის აკადემიური ანსამბლის წევრი. როდესაც 19 წლის იყო, ბათუმში ილიკო სუხიშვილი და ნინო რამიშვილი ჩავიდნენ, იური ცინცაძე მოეწონათ და თბილისში, თავიანთ ანსამბლში წაიყვანეს. მოგვიანებით, როდესაც ანსამბლი საფრანგეთში უნდა წასულიყო გასტროლებზე, საბჭოთა ორგანოებმა იურის გაშვებაზე უარი თქვეს, მამამისის პოლიტიკური პატიმრობის გამო. ამ დროს მისი სახელი, როგორც სოლისტის, უკვე აფიშებზე ეწერა.

ამის შემდეგ იური ცინცაძემ ანსამბლი და თბილისი დატოვა, ბათუმში დაბრუნდა და იქ აჭარის სახელმწიფო ანსამბლში გააგრძელა ცეკვა.

ითვლებოდა აჭარული სატრფიალო ცეკვის, „განდაგანას“ უბადლო შემსრულებლად. ცეკვავდა სხვა ცეკვებსაც.

დაქორწინებული იყო იზოლდა აბაიშვილზე, რომლისგანაც შეეძინა ორი შვილი. გარდაიცვალა 1984 წელს, 46 წლის ასაკში.
უგანდის კონსტიტუცია

უგანდის კონსტიტუცია ― უგანდის უზენაესი კანონი. მეოთხე და დღემდე მოქმედი კონსტიტუცია 1995 წლის 8 ოქტომბრიდან მოქმედებს. კონსტიტუცია აყალიბებს რესპუბლიკურ ფორმას, რომელსაც ძლიერი პრეზიდენტი ჰყავს.

პირველი კონსტიტუცია 1962 წელს მიიღეს, თუმცა 4 წლის შემდეგ, 1966 წელს შეიცვალა. 1966 წლის კონსტიტუცია დაძაბულ პოლიტიკურ გარემოში და განხილვის გარეშე მიიღეს. იგი მომდევნო წელს შეიცვალა. მესამე, 1967 წლის კონსტიტუციის მოქმედება რამდენჯერმე შეჩერდა მთლიანად ან ნაწილბრივ, სანამ 1995 წელს მეოთხე და დღემდე მოქმედი კონსტიტუცია არ მიიღეს.

2005 წელს კონსტიტუციში ცვლილებები შევიდა და მრავალპარტიული პოლიტიკური სისტემა ჩამოაყალიბა.