iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 920

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 920 ერთხმად მიიღეს 1994 წლის 26 მაისს. 637 (1989), 693 (1991), 714 (1991), 729 (1992), 784 (1992), 791 (1992), 832 (1993) და 888 (1993) რეზოლუციების ხსენების შემდეგ, საბჭომ განიხილა ელ-სალვადორში სამშვიდობო შეთანხმებების შესრულების საკითხი და 1994 წლის 30 ნოემბრამდე გააგრძელა ელ-სალვადორში გაეროს დამკვირვებელთა მისიის მანდატი.

მიუხედავად გარკვეული უმნიშვნელო ხარვეზებისა, საბჭომ მიესალმა ქვეყანაში საარჩევნო პროცესის წარმატებით დასრულებას. ასევე, დადებითად შეფასდა გენერალურ მდივან ბუტროს ბუტროს-გალის ძალისხმევა ელ-სალვადორის მთავრობასა და ფარაბუნდო მარტის ეროვნულ-განთავისუფლების ფრონტს შორის ხელმოწერილი შეთანხმებების იმპლემენტაციის მხარდასაჭერად. აღინიშნა, რომ ეროვნული შერიგების პროცესში მიღწეულია მნიშვნელოვანი წინსვლა, თუმცა გამოითქვა შეშფოთება სამშვიდობო შეთანხმებების ცალკეული ნაწილების სრულად შესრულების დაგვიანების გამო. ამ კონტექსტში, საბჭომ მოიწონა მხარეთა შორის მიღწეული შეთანხმება, რომელიც სამშვიდობო აქტების უმნიშვნელოვანესი ნაწილების განხორციელებას ითვალისწინებს.

საბჭომ მიესალმა იმ ფაქტს, რომ არჩევნები თავისუფალ, სამართლიან და უსაფრთხო გარემოში ჩატარდა. ყველა მხარეს მოუწოდეს, ითანამშრომლონ გენერალურ მდივანთან და -თან სამშვიდობო შეთანხმებების დარჩენილი ნაწილების შესასრულებლად; ამასთან, გენერალურ მდივანს ეთხოვა, 1994 წლის 31 აგვისტომდე წარუდგინოს საბჭოს ანგარიში იმპლემენტაციის პროცესში მიღწეული პროგრესის შესახებ. კერძოდ, წინსვლა იყო საჭირო შეთანხმების იმ დებულებებში, რომლებიც ეხება პოლიციასა და საზოგადოებრივ უსაფრთხოებას, რაც გულისხმობს დემობილიზაციასა და ეროვნული სამოქალაქო პოლიციის ხასიათის განმტკიცებას. მხარეებს ასევე მოუწოდეს, აღმოფხვრან დაბრკოლებები მიწის გადაცემის პროგრამებში, დააჩქარონ ორივე მხარის ყოფილი მებრძოლების რეინტეგრაციის პროგრამები და განახორციელონ „ჭეშმარიტების კომისიის“ მიერ გაცემული რეკომენდაციები.

დასასრულს, საბჭომ ყველა ქვეყანას, განვითარებაზე ორიენტირებულ და ფინანსურ ინსტიტუტს მოუწოდა, წვლილი შეიტანონ ელ-სალვადორის სამშვიდობო პროცესში. გენერალურ მდივანს კი ეთხოვა, 1994 წლის 1 ნოემბრამდე წარადგინოს ანგარიში -ის გაყვანისა და მისი მანდატის დასრულების შესახებ.
ჯიმ კორბეტის ეროვნული პარკი

ჯიმ კორბეტის ეროვნული პარკი — ინდოეთის უძველესი ეროვნული პარკი, რომელიც უტარაკჰანდის ნაინიტალის რაიონში მდებარეობს. დაარსდა 1936 წელს. ქვეყნის პირველი ველური ბუნების ნაკრძალია. სახელი მიიღო მონადირისა და ნატურალისტის ჯიმ კორბეტის პატივსაცემად, რომელმაც მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა მის შექმნაში.

პარკი ინდოეთის ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი დაცული ტერიტორიაა და ბენგალური ვეფხვის კონსერვაციის მთავარი ცენტრი.

ისტორია
თანამედროვე პარკის ტერიტორია ადრე ნაწილობრივ ტეჰრი გარჰვალის სამთავროს ეკუთვნოდა. 1868 წელს ბრიტანეთის სატყეო ადმინისტრაციამ ამ მიწებზე კონტროლი აიღო და ეკონომიკური გამოყენება შეზღუდა. 1936 წელს დაარსდა ჰეილის ეროვნული პარკი, რომელიც 323,75 კვადრატული კილომეტრის ფართობს მოიცავდა. 1950-იან წლებში მას თანმიმდევრობით რამგანგას ეროვნული პარკი და ჯიმ კორბეტის ეროვნული პარკი ეწოდა. 1974 წელს ეს ტერიტორია ვეფხვის კონსერვაციის პროგრამის, „პროექტი ვეფხვის“ პირველი ადგილი გახდა.

პარკი მდებარეობს დუნ ველში, ჩრდილოეთით მცირე ჰიმალაის მთისწინეთსა და სამხრეთით შივალიკის ბორცვებს შორის. მისი ამჟამინდელი ფართობი დაახლოებით 1,318 კვადრატული კილომეტრია, ძირითადი და ბუფერული ზონების ჩათვლით. პარკში მიედინება მდინარე რამგანგა. სიმაღლე ზღვის დონიდან 360-დან 1,040 მეტრამდე მერყეობს. კლიმატი ზომიერია, გრილი ზამთრითა და ცხელი ზაფხულით.

პარკის დაახლოებით 73% დაფარულია ტენიანი ფოთლოვანი ტყეებით. დომინანტური ხის სახეობაა სალი , ასევე გავრცელებულია პიპალი, მანგო და სხვა ტროპიკული მცენარეები. პარკში 600-ზე მეტი მცენარის სახეობაა დაფიქსირებული.

პარკი გამოირჩევა ველური ბუნების დიდი მრავალფეროვნებით. პარკში დაახლოებით 50 ძუძუმწოვარი სახეობა ბინადრობს, მათ შორის ბენგალური ვეფხვი, ინდური სპილო, ინდური ლეოპარდი, დათვები და ირმების სხვადასხვა სახეობა. ავიფაუნა მოიცავს 580-ზე მეტ სახეობის ფრინველს. ასევე გვხვდება მუგერის ნიანგები, გარიალები და ინდური პითონები.

ჯიმ კორბეტის ეროვნული პარკი პოპულარული ეკოტურიზმის ადგილია, რომელსაც ყოველწლიურად ასობით ათასი ტურისტი სტუმრობს. ყველაზე ცნობილ ადგილებს შორისაა დიკალას ტერიტორია თავისი პანორამული ხედებით, კორბეტის ჩანჩქერი და კოსის მდინარის ნაპირზე მდებარე გარჯია დევის ტაძარი.

პარკი არაერთი გარემოსდაცვითი გამოწვევის წინაშე დგას, მათ შორის ადამიანის ზეწოლის, ბრაკონიერობის, ინვაზიური მცენარეების გავრცელების და ინფრასტრუქტურული პროექტების ზეგავლენის ცხოველთა მიგრაციის მარშრუტებზე. ამის მიუხედავად, ის ინდოეთის ერთ-ერთ უმნიშვნელოვანეს კონსერვაციულ ცენტრად და ქვეყნის კონსერვაციული პოლიტიკის სიმბოლოდ რჩება.
მერისის ჯამე

მერისის ჯამე — კულტურის უძრავი ძეგლი აჭარის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ქედის მუნიციპალიტეტის სოფელ მერისში. აშენებულია საუკუნეში. ამჟამად არ ფუნქციონირებს.

მდებარეობს ხის ღობით შემოსაზღვრულ გაშლილ მინდორზე, ხევის პირას. მის უკან ტყით დაბურული მთიანი პეიზაჟი იშლება.

არქიტექტურა
ხის ორსართულიანი ჯამე გეგმით კვადრატული კონფიგურაციისაა. შენობა შედგმულია ქვების სწორხაზოვან წყობით ნაგებ ცოკოლზე. ჩრდილო-აღმოსავლეთის მხრიდან მას საერთო აბრისში ჩაწერილი აივანი აქვს. შესასვლელი აღმოსავლეთ კედელშია გაჭრილი. ხის ორსართულიანი ჯამე გეგმით კვადრატს წარმოადგენს. შენობა შედგმულია ქვების სწორხაზოვან წყობით ნაგებ ცოკოლზე. ჩრდილო-აღმოსავლეთის მხრიდან შენობას საერთო აბრისში ჩაწერილი აივანი აქვს. შესასვლელი აღმოსავლეთ კედელშია გაჭრილი. შენობა გადახურულია თუნუქით. ჯამეს მოცემული საკულტო ნაგებობისათვის ტიპური, ძლიერშვერილი, ხის კრონშტეინებიანი კარნიზი ასრულებს. ფასადის ხის პირვანდელი კედლები მომწვანო-ფირუზისფრად არის შეღებილი. სწორკუთხა სარკმლის ღიობებთა არათანაბარი რიტმით დანაწევრებული ფასადის ერთადერთ სამშვენისს აივნის კიდეებს დაყოლილი ხეზე კვეთილი ორნამენტული სარტყელი ქმნის. კვეთილი ორნამენტებითაა გაფორმებული შესასვლელ კარი, მის თავზე გავლებულ კარნიზი და გადახურვის დამჭერი ცალკეული კოჭები. ნიშანდობლივია, რომ ხეზე კვეთილ ორნამენტთა წნულის მოტივი ქართული შუა საუკუნეების სატაძრო ხუროთმოძღვრების საფასადო პლასტიკის ნიმუშებს წააგავს. დეკორი ადგილობრივი ოსტატების მიერაა შესრულებული
მეძიბნას წყარო

მეძიბნას წყარო — ისტორიული ძეგლი საქართველოში, ქედის მუნიციპალიტეტის სოფელ მეძიბნაში. წყარო დგას სოფლის ცენტრშ. დათარიღებულია საუკუნის დასაწყისით.

თაღოვანი, ნიშისებრი ფორმის წყარო თლილი ქვითაა ნაშენი და ბორცვის ძირას არის გამართული. თაღის ორსავე მხარეს ქვებია განლაგებული. თაღის ქვემოთ, წყობის პირველ რიგში, შუა ქვაზე ამოკაწრულია არაბულენოვანი წარწერა, რომლის ცენტრში ორნამენტირებული როზეტია. მეორე რიგში ამოჭრილია მინიატურული, კონუსური სამი ნიში. შუა ნიშის ორივე მხარეს მკრთალადაა შემორჩენილი ქვაში ნაკვეთი მცენარეული მოტივი.
ცხმორისის ჯამე

ცხმორისის ჯამე — არქიტექტურული ძეგლი საქართველოში, ქედის მუნიციპალიტეტის სოფელ ცხმორისში. თარიღდება 1892-1893 წლებით. მეჩეთი სოფლის ცენტრში, მჭიდროდ განაშენაინებულ უბანში, აღმოსავლეთით დაქანებულ ფერდობზეა აღმართული.

არქიტექტურა
ჯამეს პირველი სართული ქვისაა, ამოყვანილია თლილი კვადრებით, მეორე სართული ხისაა. კარნიზი კბილანისებრია. ჯამე აივნიანად გეგმით სწორკუთხაა, სამხრეთით თაღოვანი მიჰრაბით, რომლის წინ ხის ბაქანია. მიჰრაბის თავზე არაბული წარწერაა. მისგან აღმოსავლეთით სვეტზე დამაგრებული კათედრაა, დასავლეთით მიმბარი. ცენტრალური სივრცის ჭერი გუმბათიანია, გუმბათი შიგნით მოხატულია. ქოროს ჭერი ბრტყელია. ქორო შემაგრებულია რვა მრგვალ სვეტზე. მასზე ასასვლელი კიბე მოწყობილია ჩრდილო-დასავლეთიდან. ჩრდილოეთით მცირე, ნახევარწრიული აივანია გამოყოფილი. ქოროდან მინარეთზე ასასვლელია მოწყობილი. კათედრა ზედა ნაწილში შედგება მართკუთხა ხის კვადრებისაგან, ქვედა ნაწილი კონუსურია. იგი მთლიანად დაფერილია მოვარდისფრო, მწვანე საღებავებით. მიმბარი მორთულია ხის აპლიკაციებით, რომელიც შეღებილია თეთრად. ჯამეს ყველა კედელი დანაწევრებულია სარკმლებით. შესასვლელი ჩრდილოეთიდანაა. ორფრთიანი კარის თავზე არაბული წარწერაა.

საბჭოთა პერიოდში დაკეტილი იყო, მაგრამ შემდეგ აღდგა. ჯამე ახალი განახლებულია, მიშენებული აქვს მინარეთი და ხის ფასადები მთლიანად თუნუქის კორპუსშია ჩასმული, ისევე როგორც, ძველი კრამიტის სახურავი ახალი თუნუქის სახურავით არის ჩანაცვლებული. თუნუქით არის დაფარული მინარეთის კოშკიც. ინტერირსა და ექსტერიერში მრავლადაა დაცული არაბული ეპიგრაფიკისა და ხეზე კვეთის შესანიშნავი ნიმუშები.
ძენწმანის ციხე

ძენწმანის ციხე — ისტორიული ძეგლი საქართველოში, ქედის მუნიციპალიტეტის სოფელ ძენწმანში. თარიღდება - საუკუნეებით. ციხე მდებარეობს სოფლის ჩრდილო-აღმოსავლეთ მონაკვეთში, პატარა მდინარე ქარაფშუტის მარჯვენა მხარეს, შემაღლებულ კლდოვან ბორცვზე.

არქიტექტურა
ციხის კედლები მაღალი კლდის გარე კიდეებზეა მორგებული. ამიტომ ციხის გეგმასაც კლდის რელიეფი განსაზღვრავს. ციხე მართკუთხა ფორმისაა. ციხის კედლები თითქმის საძირკვლის დონეზეა მორღვეული. ზუსტად ნაგებობის გეგმის განსაზღვრა ჭირს. ციხეს ჰქონდა ერთადერთი საკმაოდ რთულად მისადგომი შესასვლელი სამხრეთ-აღმოსავლეთიდან. აქ ბილიკი არ არის. შემორჩენილია მხოლოდ სამხრეთი კედლის მცირე ფრაგმენტი, რომელიც კლდის ფლეთილი ქვებით არის ნაგები. კედლის მაქსიმალური სიმაღლე 0,5 მეტრია. კოშკის სამხრეთით, გზად ციხისკენ რამდენიმე ადგილას ჩანს ქვის ყრილები. ციხის გალავნის კედლებისა და შიგ არსებული ნაგებობების დიდი ნაწილი შიდა ტერიტორიაზეა ჩაწოლილი. ციხის ტერიტორიაზე შეიმჩნევა წყლის რეზერვუარი და წყალგაყვანილობის სისტემა.

კოშკი
სოფლის განაპირას, აღმოსავლეთ ნაწილში, ტყით დაფარულ მცირე კლდოვან ბორცვზე არის კოშკის ნანგრევი. ნაგებობის გეგმარების დადგენს თითქმის შეუძლებელია. შემორჩენილია კოშკის კედლის წყობის მცირე ფრაგმენტები. ნაგებობა აგებული იყო ნახევრად დამუშავებული ქვით კირის დუღაბზე. კედელი დაახლოებით ერთი მეტრის სიმაღლისაა და წყობა თანაბარია. ნაგებობა დაფარულია მცენარეებით.

კოშკი დაკავშირებული იყო ძენწმანის ციხესთან; წარმოადგენდა მის ერთგვარ, დანამატს და შედიოდა ხეობის სასიგნალო სისტემის სტრუქტურაში.
ძენწმანის ჯამე

ძენწმანის ჯამე — ისტორიული ძეგლი საქართველოში, ქედის მუნიციპალიტეტის სოფელ ძენწმანში. თარიღდება საუკუნის დასაწყისით.

არქიტექტურა
ხის ჯამე დგას სკოლის ეზოში. რელიეფის დაქანების გამო, ნაგებობა განსხვავებული სიმაღლისაა. ნახევარსარდაფის სართულში მოთავსებულია მედრესე, ხოლო მეორე სართულზე - ორსინათლიანი სამლოცველო დარბაზი. სახურავად გამოყენებულია კრამიტი. ჯამე აივნიანად გეგმით სწორკუთხაა, სამხრეთით თაღოვანი მიჰრაბით. მიჰრაბს ორივე მხარეს დაბალი, ხის მერხები მიუყვება. მისგან დასავლეთით მიმბარია, კათედრა მოშლილია. ცენტრალური სივრცის კესონური ჭერი მთლიანად ორნამენტირებულია ხის აპლიკაციებით. ქოროს ჭერი ბრტყელია. ქორო შემაგრებულია შვიდ მოჩუქურთმებულ სვეტზე. მასზე ასასვლელი კიბე მოწყობილია ჩრდილო-დასავლეთიდან. ოთხივე მხრიდან მოჩუქურთმებული მოაჯირი აქვს. აქედან სამხრეთისა დეკორატიულ მორთულობას წარმოადგენს, ჩრდილოეთით კი მცირე ზომის ოთხკუთხა სვეტებიანი აივანია გამოყოფილი. ხის ორნამენტები შესრულებულია აპლიკაციის სახით. ჯამეს ყველა კედელი დანაწევრებულია სარკმლებით. შესასვლელი ჩრდილოეთიდანაა, ოთხი ნახევარწრიული ქვის საფეხურით. კარი ორფრთიანია, იგი მთლიანად მოჩუქურთმებულია. ჩრდილოეთიდან ჯამეს ღია ოთხსვეტიანი აივანი აქვს. სვეტისთავები მარტივადაა პროფილირებული. სარდაფის სართულში მოთავსებულია მედრესე, რომელიც მთლიანად შეცვლილია. შემორჩენილია მხოლოდ ბუხარი.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 923

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 923 გაეროს უშიშროების საბჭომ 1994 წლის 31 მაისს ერთხმად მიიღო რეზოლუცია 923. მას შემდეგ, რაც კიდევ ერთხელ დაადასტურა 733-ე რეზოლუცია (1992) და ყველა მომდევნო რეზოლუცია სომალიში არსებული ვითარების შესახებ, საბჭომ განიხილა მდგომარეობის გამოსასწორებელი ზომები და 1994 წლის 30 სექტემბრამდე გააგრძელა სომალიში გაეროს მეორე ოპერაციის მანდატი.

სომალის მხარეებსა და ფრაქციებს მოუწოდეს, იმუშაონ შერიგებისთვის და დაიცვან მათ მიერ ნაკისრი ვალდებულებები და შეთანხმებები; ამასთან, საბჭომ მოიწონა მხარეთა მიერ ამ საკითხზე გავრცელებული განცხადება. დეკლარაცია ასევე განსაზღვრავდა შერიგების კონფერენციის ჩატარების პროცედურებს, პრეზიდენტის, ვიცე-პრეზიდენტისა და პრემიერ-მინისტრის არჩევის წესს, ასევე დამოუკიდებელი სამართლებრივი სისტემის ჩამოყალიბების დასრულებასა და მის გადახედვას.

გამოითქვა შეშფოთება შერიგების პროცესის დაგვიანებისა და სომალიში უსაფრთხოების მდგომარეობის გაუარესების გამო. საბჭომ დაგმო საბრძოლო მოქმედებები, ბანდიტიზმი, ძალადობა და შეიარაღებული თავდასხმები ჰუმანიტარული დახმარების სფეროში მომუშავე პერსონალზე. ხაზი გაესვა თანამშრომელთა და გაეროს პერსონალის უსაფრთხოების მნიშვნელობას და პატივი მიეგო სხვადასხვა ქვეყნის იმ წარმომადგენლებს, რომლებმაც სიცოცხლე სომალიში დაკარგეს. საბჭომ ასევე აღნიშნა, რომ სომალის ლიდერებმა ითხოვეს -ის შემდგომი მხარდაჭერა შერიგებისა და რეაბილიტაციის პროცესში, თუმცა თავად მისიის დასრულება 1995 წლის მარტისთვის იგეგმებოდა.

გაეროს წესდების თავის საფუძველზე, საბჭომ 1994 წლის 30 სექტემბრამდე გააგრძელა -ის მანდატი იმ პირობით, რომ გენერალური მდივანი ბუტროს ბუტროს-გალი არაუგვიანეს 1994 წლის 29 ივლისისა წარადგენდა მიმოხილვას სომალიში არსებული ჰუმანიტარული, პოლიტიკური და უსაფრთხოების მდგომარეობისა და მისი მომავლის შესახებ. ყველა მხარეს მოეთხოვებოდა -თან თანამშრომლობა და ნაკისრი ვალდებულებების შესრულება, მათ შორის ნებაყოფლობითი განიარაღების საკითხებში, და მოლაპარაკებების დაუყოვნებლივ გაგრძელება.

საბჭომ მოითხოვა ჰუმანიტარული სფეროს მუშაკების მიმართ ძალადობისა და დაშინების შეწყვეტა და კიდევ ერთხელ დაადასტურა, რომ სომალისთვის დაწესებული იარაღის ემბარგო სავალდებულო ხასიათისაა. საბჭომ მოიწონა -ის მიერ მართლმსაჯულებისა და პოლიციის პროგრამების ჩამოყალიბების პროცესში მიღწეული პროგრესი და მადლობა გადაუხადა წევრ სახელმწიფოებს, რომლებმაც ამ მხრივ დახმარება გაწიეს. დასასრულს, ხაზგასმით აღინიშნა, რომ კვლავაც უმნიშვნელოვანესია -ის უზრუნველყოფა საჭირო ჯარებით, სამოქალაქო პერსონალით, აღჭურვილობით, ფინანსური და ლოგისტიკური მხარდაჭერით მისი მანდატის შესასრულებლად.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 924

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 924 გაეროს უშიშროების საბჭომ 1994 წლის 1 ივნისს ერთხმად მიიღო რეზოლუცია 924. იემენის მთავრობასა და იემენის სოციალისტურ პარტიას შორის მიმდინარე სამოქალაქო ომის განხილვის შემდეგ, საბჭომ მოითხოვა საომარი მოქმედებების დაუყოვნებლივ შეწყვეტა და ქვეყანაში ფაქტების დამდგენი მისიის გაგზავნა.

საბჭომ შეშფოთება გამოხატა უდანაშაულო მშვიდობიანი მოქალაქეების დაღუპვის გამო, ამასთანავე, დადებითად შეაფასა არაბული ქვეყნების ლიგის, ყურის თანამშრომლობის საბჭოს, ისლამური კონფერენციის ორგანიზაციისა და სხვადასხვა ქვეყნის ძალისხმევა კონფლიქტის მშვიდობიანი მოგვარების საქმეში წვლილის შეტანის მიზნით.

იმის გათვალისწინებით, რომ არსებულმა ვითარებამ შესაძლოა საფრთხე შეუქმნას მშვიდობასა და უსაფრთხოებას რეგიონში, საბჭომ მოითხოვა იარაღისა და სხვა სამხედრო მასალების მიწოდების შეწყვეტა, რაც ხელს შეუწყობდა კონფლიქტის გაღრმავებას. მან შეახსენა ყველა დაინტერესებულ მხარეს, რომ უთანხმოებების მოგვარება ძალის გამოყენებით შეუძლებელია და მოუწოდა მათ მოლაპარაკებების მაგიდასთან დაბრუნებისკენ.

გენერალურ მდივან ბუტროს ბუტროს-გალის ეთხოვა იემენში ფაქტების დამდგენი მისიის გაგზავნა, რათა შეეფასებინა მხარეებს შორის დიალოგის პერსპექტივები და წარედგინა ანგარიში მისიის შედეგების შესახებ მისი დასრულებიდან ერთი კვირის ვადაში. მიუხედავად 924-ე რეზოლუციის მიღებისა, მას მცირე ეფექტი ჰქონდა, რადგან გამოცხადებულმა ცეცხლის შეწყვეტამ მხოლოდ ექვს საათს გასტანა.კონფლიქტის საკითხი შემდგომში განხილულ იქნა 931-ე რეზოლუციაში.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 927

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 927 ერთხმად მიიღეს 1994 წლის 15 ივნისს. მას შემდეგ, რაც გაიხსენა 186 (1964), 831 (1993) და 889 (1993) რეზოლუციები, საბჭომ შეშფოთება გამოხატა კვიპროსის პოლიტიკურ დავაში პროგრესის არარსებობის გამო და 1994 წლის 31 დეკემბრამდე გააგრძელა კვიპროსში გაეროს სამშვიდობო ძალების მანდატი.

გენერალური მდივნის, ბუტროს ბუტროს-გალის ანგარიშის განხილვისას, საბჭომ შეშფოთება გამოხატა იმის გამო, რომ არ შემცირებულა არც უცხოური ჯარების რაოდენობა და არც თავდაცვის ხარჯები. ორივე მხარის სამხედრო ხელმძღვანელობას მოუწოდეს, უზრუნველყონ ინციდენტების პრევენცია ბუფერულ ზონაში და ითანამშრომლონ -თან, განსაკუთრებით 1989 წლის „პერსონალისგან დაცლის“ შეთანხმების გავრცელების საკითხში ბუფერული ზონის მთელ ტერიტორიაზე. გენერალურ მდივანს ეთხოვა სამშვიდობო ძალების სტრუქტურისა და შემადგენლობის გადახედვა, საჭიროების შემთხვევაში მისი რესტრუქტურიზაციის მიზნით.

ყველა დაინტერესებულ მხარეს მოუწოდეს, აიღონ ვალდებულება კვიპროსში უცხოური ჯარების რაოდენობისა და თავდაცვის ხარჯების შემცირებაზე, რაც იქნებოდა პირველი ნაბიჯი არაკვიპროსული ძალების გაყვანისკენ, როგორც ეს „იდეათა პაკეტში“ იყო შემოთავაზებული. რეზოლუციამ ასევე მოუწოდა მხარეებს, 839-ე რეზოლუციის (1993) შესაბამისად, დაიწყონ მოლაპარაკებები ბუფერული ზონის სიახლოვეს საბრძოლო მასალის გამოყენებისა და ცეცხლსასროლი იარაღიდან სროლის აკრძალვის მიზნით. კვიპროსისა და ჩრდილოეთ კვიპროსის ლიდერებს კი მოუწოდეს, ხელი შეუწყონ ორ თემს შორის ტოლერანტობასა და შერიგებას.

გენერალურ მდივანს ეთხოვა, 1994 წლის 15 დეკემბრამდე წარუდგინოს ანგარიში საბჭოს, ხოლო საბჭომ აღნიშნა, რომ ჩაატარებდა არსებული ვითარების საფუძვლიან და ყოვლისმომცველ განხილვას, მათ შორის კვიპროსში გაეროს როლის შესახებ.
ვლადიმერ ბეხტეევი

ვლადიმერ გიორგის ძე ბეხტეევი (, დ. 15 აპრილი, 1878, მოსკოვი — 21 ივნისი, 1971, მოსკოვი) — რუსი და საბჭოთა მხატვარი.

ბიოგრაფია
საშუალო განათლება მოსკოვის რეალურ სასწავლებელში მიიღო. 1898 წელს დაამთავრა ნიკოლოზის კავალერიის სასწავლებელი, საიდანაც კორნეტის ჩინით გაიგზავნა მიტავის 42-ე დრაგუნთა პოლკში.

1901 წელს იგი პორუჩიკის ჩინით გადადგა სამსახურიდან და გაემგზავრა მიუნხენში, სადაც ხატვასა და ფერწერას კნირთან სწავლობდა, შემდეგ კი პარიზში — კორმონთან. 1909 წელს ვასილი კანდინსკისთან, ალექსეი იავლენსკისთან და მარიანა ვერიოვკინასთან ერთად იყო „მიუნხენის მხატვართა ახალი გაერთიანების“ თანადამფუძნებელი. ახლოს იყო ჟურნალ „ლურჯი მხედრის“ წრესთან, მონაწილეობდა გაერთიანება „აგურის ვალეტის“ პირველ გამოფენასა და „მხატვართა ახალი საზოგადოების“ გამოფენაში. 1920-1921 წლებში იყო მოსკოვის პირველი სახელმწიფო ცირკის მხატვარი.

ეწეოდა წიგნის ილუსტრირებას, 1936-1945 წლებში შექმნა ილუსტრაციების სერია ლერმონტოვის ნაწარმოებებისთვის, გააფორმა საუკუნის უცხოური კლასიკის არაერთი წიგნი გამომცემლობა „“-სთვის.

გარდაიცვალა 1971 წლის 21 ივნისს მშობლიურ ქალაქში და დაკრძალულია დონსკოის მონასტრის ნეკროპოლისში, საგვარეულო საფლავზე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 830

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 830 მიღებულია 1993 წლის 26 მაისს. გენერალური მდივნის მოხსენების განხილვის შემდეგ, რომელიც ეხებოდა გაეროს განცალკევების დამკვირვებელ ძალას , საბჭომ აღნიშნა მისი ძალისხმევა ახლო აღმოსავლეთში მდგრადი და სამართლიანი მშვიდობის დასამყარებლად.

რეზოლუციით გადაწყდა, მოეწოდებინათ დაინტერესებული მხარეებითვის, რომ დაუყოვნებლივ განეხორციელებინათ 1973 წლის რეზოლუცია 338. ასევე, განახლდა დამკვირვებელი ძალის მანდატი კიდევ ექვსი თვით, 1993 წლის 30 ნოემბრამდე და მოთხოვნილ იქნა, გენერალური მდივანი ბუტროს ბუტროს-გალი, რომ წარმოედგინა მოხსენება ვითარების შესახებ აღნიშნული 6 თვიანი პერიოდის ბოლოს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1117

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1117 მიღებულია 1997 წლის 27 ივნისს, კვიპროსის შესახებ ყველა წინა რეზოლუციის, განსაკუთრებით კი 186-ე (1964), 939-ე (1994) და 1092-ე (1996) რეზოლუციების გახსენების შემდეგ. საბჭომ კვიპროსში გაეროს სამშვიდობო ძალების მანდატი 1997 წლის 31 დეკემბრამდე გააგრძელა.

კვიპროსი დათანხმდა -ის სამშვიდობო ძალების მანდატის შემდგომ გაგრძელებას. ამავდროულად, საბჭომ აღიარა, რომ დაძაბულობა ბუფერული ზონის მახლობლად კვლავ მაღალი რჩებოდა, თუმცა სერიოზული ინციდენტების რაოდენობა შემცირებული იყო.დავის პოლიტიკური გადაწყვეტის შესახებ მოლაპარაკებები ზედმეტად დიდი ხნის განმავლობაში ჩიხში იყო შესული.

კონფლიქტის ორივე მხარეს — კვიპროსის რესპუბლიკასა და ჩრდილოეთ კვიპროსს შეახსენეს მათი ვალდებულება, აღკვეთონ სამშვიდობოების წინააღმდეგ მიმართული ყოველგვარი ძალადობა. რეზოლუციაში გამოითქვა სინანული იმის გამო, რომ დაძაბულობის შესამცირებლად -ის მიერ შემოთავაზებული ზომები (როგორც ეს 1092-ე რეზოლუციაში იყო გაწერილი) არცერთ მხარეს არ მიუღია. ასევე, შეშფოთება გამოიწვია სამხრეთ კვიპროსში სამხედრო შეიარაღების გაძლიერებამ და უცხოური ჯარების რაოდენობის შემცირების პროცესში პროგრესის არარსებობამ. ამასთან დაკავშირებით, საბჭომ მოუწოდა კვიპროსის რესპუბლიკას, შეემცირებინა თავდაცვის ხარჯები და გაეყვანა უცხოური ჯარები, რაც საბოლოო ჯამში მთელი კუნძულის დემილიტარიზაციას ისახავდა მიზნად. აღინიშნა, რომ ევროკავშირთან გაწევრიანების შესახებ მოლაპარაკებები ასევე შეუწყობდა ხელს კონფლიქტის საერთო დარეგულირებას.

მე-13 პუნქტში რეზოლუცია „მიესალმება გაეროსა და სხვა დაინტერესებული მხარეების ძალისხმევას ორთემური ღონისძიებების ჩატარების ხელშეწყობის მიზნით, რათა აღდგეს ნდობა და ურთიერთპატივისცემა ორ თემს შორის, მოუწოდებს ამ ძალისხმევის გაგრძელებისკენ, აღიარებს ორივე მხარის ყველა დაინტერესებული პირის ბოლოდროინდელ თანამშრომლობას ამ მიზნით და მტკიცედ მოუწოდებს მათ, გადადგან შემდგომი ნაბიჯები ასეთი ორთემური ღონისძიებების ხელშეწყობისთვის და უზრუნველყონ მათი ჩატარება უსაფრთხოებისა და დაცვის პირობებში“.

რეზოლუციის დასასრულს კიდევ ერთხელ აღინიშნა, რომ არსებული სტატუს კვო მიუღებელია და აუცილებელია მოლაპარაკებების წარმოება გამოსავლის მოსაძებნად. ასევე, გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს, დაევალა, რომ 1997 წლის 10 დეკემბრამდე საბჭოს წარუდგინოს ანგარიში მოცემული რეზოლუციის იმპლემენტაციის შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 895

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 895 ერთხმად მიიღეს 1994 წლის 28 იანვარს. მას შემდეგ, რაც გაიხსენა წინა რეზოლუციები ისრაელისა და ლიბანის შესახებ, მათ შორის 501 (1982), 508 (1982), 509 (1982) და 520 (1982), და შეისწავლა გენერალური მდივნის, ბუტროს ბუტროს-გალის ანგარიში ლიბანში გაეროს დროებითი ძალების შესახებ (რომელიც დამტკიცდა 426-ე (1978) რეზოლუციით), საბჭომ გადაწყვიტა -ის მანდატი კიდევ ექვსი თვით, 1994 წლის 31 ივლისამდე გაეგრძელებინა.

შემდგომ საბჭომ კვლავ გაუსვა ხაზი სამხედრო ძალის მანდატის მნიშვნელობას და სთხოვა გენერალურ მდივანს, ბუტროს ბუტროს-გალის, წარედგინა ანგარიში 425-ე (1978) და 426-ე (1978) რეზოლუციების იმპლემენტაციის კუთხით მიღწეული პროგრესის შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1135

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1135 მიღებულია 1997 წლის 29 ოქტომბერს, 696-ე (1991) რეზოლუციისა და ანგოლასთან დაკავშირებული ყველა შემდგომი რეზოლუციის ხელახლა დადასტურების შემდეგ.საბჭომ გააგრძელა ანგოლაში გაეროს დამკვირვებელთა მისიის მანდატი 1998 წლის 30 იანვრამდე და მოუწოდა -ს, შეესრულებინა წინა რეზოლუციებით ნაკისრი ვალდებულებები, განსაკუთრებით იმის გათვალისწინებით, რომ ძალაში უნდა შესულიყო დაწესებული სანქციები.

ანგოლის მთავრობას და, კონკრეტულად, -ს სასწრაფოდ უნდა დაესრულებინათ „აკორდოს-დე-პასისა“ და ლუსაკას პროტოკოლის სამშვიდობო შეთანხმებების იმპლემენტაცია. საბჭომ აღნიშნა, რომ საერთო ჯამში, მნიშვნელოვანი პროგრესი არ შეინიშნებოდა, რაც ძირითადად -ს მიერ ნაკისრი ვალდებულებების შეუსრულებლობით იყო გამოწვეული.[2] საბჭომ აღიარა -ს მნიშვნელოვანი როლი სამშვიდობო პროცესის ამ ეტაპზე.

-ს მანდატის ვადის გაგრძელების შემდეგ, გენერალური მდივნის რეკომენდაციით, მისი სამხედრო კონტინგენტის შემცირება 1997 წლის ნოემბრის ბოლომდე გადაიდო. რეზოლუცია მოითხოვდა, რომ ანგოლის მთავრობას და, განსაკუთრებით, -ს დაუყოვნებლივ დაესრულებინათ ორი სამშვიდობო შეთანხმებითა და 1127-ე (1997) რეზოლუციით გათვალისწინებული ვალდებულებების შესრულება. მას ასევე მოუწოდებდნენ, წვლილი შეიტანა სახელმწიფო ხელისუფლების გავრცელებაში მთელი ანგოლის ტერიტორიაზე. გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს, დაევალა, 1997 წლის 8 დეკემბრამდე, ხოლო შემდგომში ყოველ 90 დღეში ერთხელ, წარედგინა ანგარიში -ს მიერ ვალდებულებების შესრულების შესახებ. საბჭომ დაადასტურა, რომ -ს წინააღმდეგ მიმართული ზომები ძალაში უნდა შესულიყო და წევრ სახელმწიფოებს სთხოვა, 864-ე (1993) რეზოლუციით შექმნილ კომიტეტს წარუდგინონ ინფორმაცია იმ ზომების შესახებ, რომლებიც მათ შეზღუდვების აღსასრულებლად მიიღეს.

უშიშროების საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა თავისი პოზიცია, რომ ანგოლის პრეზიდენტ ხოსე ედუარდო დოს სანტოსსა და -ს ლიდერ იონას სავიმბის შორის შეხვედრას შეეძლო დაძაბულობის შემცირება. დასასრულს, საერთაშორისო საზოგადოებას ეთხოვა ანგოლაში მიმდინარე პროცესის მხარდაჭერა, მათ შორის მებრძოლთა დემილიტარიზაციისა და რეინტეგრაციის, განაღმვის, იძულებით გადაადგილებულ პირთა განსახლებისა და ეკონომიკის აღდგენის საკითხებში. რეზოლუციის მიღების შემდეგ, -მ თითქმის ყველა კონტაქტი გაწყვიტა გაერთიანებულ ერებსა და ანგოლის მთავრობასთან.