კოლექტივიზმი

კოლექტივიზმი არის ღირებულება, რომელიც ხასიათდება ინდივიდებს შორის თანხვედრასა და ჯგუფზე პრიორიტეტული აქცენტით. ინდივიდები ან ჯგუფები, რომლებიც კოლექტივიზმულ მსოფლმხედველობას იზიარებენ, მიაჩნიათ, რომ იპოვონ საერთო ღირებულებები და მიზნები, განსაკუთრებით თვალსაჩინო და უფრო მეტი ორიენტაცია მოახდინონ ჯგუფში, ვიდრე ჯგუფთან მიმართებაში. ტერმინი "ჯგუფური", უფრო დიფუზიურად არის განსაზღვრული, რომ კოლექტივისტი ინდივიდები მოიცავს ბირთვული ოჯახიდან დაწყებული რელიგიური ან რასობრივი / ეთნიკური ჯგუფის სოციალურ ერთეულებს.

საწყისები და ისტორიული პერსპექტივები
გერმანელმა სოციოლოგმა ფერდინანდ ტუნიესმა კოლექტივიზმის და ინდივიდუალიზმის ადრეული მოდელი აღწერა, (საზოგადოება) და (საზოგადოება) ტერმინების გამოყენებით. – ის ურთიერთობები, რომლებშიც კომუნალიზმი პრიორიტეტულია, ფიქრობდნენ, რომ დამახასიათებელია მცირე, სოფლის თემები. ანთროპოლოგმა, რედფილდმა (1941) გამოთქვა ეს აზრი ხალხური საზოგადოების დაპირისპირების საქმეში.

მაქს ვებერი (1930) კოლექტივიზმსა და ინდივიდუალიზმს დაუპირისპირდა რელიგიის ობიექტივი და მიაჩნდა, რომ პროტესტანტები უფრო ინდივიდუალური და თვითდაჯერებული იყვნენ კათოლიკეებთან შედარებით, რომლებიც მხარს უჭერდნენ ხალხში იერარქიულ, ურთიერთდამოკიდებულ ურთიერთობებს. ჰოფსტედი (1980) ძალზე გავლენიანი იყო ჯვარედინი კულტურული კვლევის ეპოქაში, სადაც შედარება მოხდა კოლექტივიზმისა და ინდივიდუალიზმის განზომილებაში. ჰოფსტედემ კონცეპტუალიზებული კოლექტივიზმი და ინდივიდუალიზმი, როგორც ერთი კონტინუმის ნაწილი, თითოეული კულტურული კონსტრუქციით წარმოადგინა საპირისპირო პოლუსი. ავტორი ახასიათებდა ინდივიდებს, რომლებმაც დაადასტურეს კოლექტივიზმის მაღალი ხარისხი, როგორც მათი სოციალური კონტექსტები ჩასმული და კომუნალურ მიზნებს პრიორიტეტულად ანიჭებენ ინდივიდუალურ მიზნებს.

მარქსიზმი – ლენინიზმი
კოლექტივიზმი იყო მარქსისტულ-ლენინური იდეოლოგიის მნიშვნელოვანი ნაწილი საბჭოთა კავშირში, სადაც მან მნიშვნელოვანი როლი შეასრულა ახალი საბჭოთა ადამიანის ჩამოყალიბებაში, თავისი ცხოვრება შეეწირა კოლექტივის სასიკეთოდ. ტერმინები, როგორიცაა "კოლექტიური" და "მასები", ოფიციალურ ენაზე ხშირად იყენებდნენ და ადიპროპის ლიტერატურაში ადიდებდნენ, მაგალითად ვლადიმერ მაიაკოვსკის ( ვის სჭირდება "1" ) და ბერტოლტ ბრეხტი ( გადაწყვეტილება, კაცი ტოლია კაცს).

ტერმინოლოგია და გაზომვა
კოლექტივიზმის კონსტრუქცია ემპირიულ ლიტერატურაში წარმოდგენილია რამდენიმე სხვადასხვა სახელწოდებით. ყველაზე ხშირად, გამოიყენება ტერმინი ურთიერთდამოკიდებულ თვითკონტროლი. კოლექტივიზმ-ინდივიდუალიზმის კონცეფციის აღსაწერად გამოყენებული სხვა ფრაზებია: აკლენტრიტიზმი-იდიოცენტრიზმი, კოლექტიურ-კერძო თვითობა, , აგრეთვე კოლექტივიზმი-ინდივიდუალიზმის ქვეტიპები (მნიშვნელობა, ვერტიკალური და ჰორიზონტალური ქვეტიპები). არასათანადო ტერმინოლოგია ითვალისწინებს გარკვეულ სირთულეს კოლექტივიზმზე ემპირიული ლიტერატურის ეფექტურად სინთეზირებაში.

თეორიული მოდელები
კოლექტივიზმის ერთ კრიტიკულ მოდელში მარკუსი და ქიტაამა ურთიერთდამოკიდებულ (ე.ი. კოლექტივიზმის) თვითეულობას აღწერენ, როგორც ფუნდამენტურად არის დაკავშირებული სოციალურ კონტექსტთან. როგორც ასეთი, საკუთარი თავის გრძნობა დამოკიდებულია და ნაწილობრივ განსაზღვრავს მათ გარშემო მყოფებს და ძირითადად გამოიხატება საზოგადოებრივ, აშკარა ქცევაში. როგორც ასეთი, საკუთარი თავის ორგანიზაციას ხელმძღვანელობს სხვების მითითების სახით. ანუ, ურთიერთდამოკიებული ინდივიდი იყენებს სხვა ადამიანის გამოუცხადებელ აზრებს, გრძნობებს და რწმენას, რომელთანაც აქვთ ურთიერთობა, ისევე როგორც სხვა პირის ქცევა, მიიღოს გადაწყვეტილებები საკუთარი შინაგანი მახასიათებლებისა და მოქმედებების შესახებ.

მარკუსმა და კიტამაამაც შეუწყო ხელი ლიტერატურას, ჰოფსტედეს კოლექტივიზმი-ინდივიდუალიზმის ცალმხრივი მოდელის გამოწვევით დაუპირისპირდნენ.

ზოგიერთმა მკვლევარმა გააფართოვა კოლექტივიზმი-ინდივიდუალიზმის ჩარჩო, რათა უფრო სრულყოფილი შეხედულება ჰქონოდა. კერძოდ, ტრიანდისმა და კოლეგებმა შემოიღეს თეორიული მოდელი, რომელიც მოიცავს ურთიერთკავშირის კონტექსტების ცნებას. ავტორები ამტკიცებენ, რომ კოლექტივიზმისა და ინდივიდუალიზმის სფეროები შემდგომში შეიძლება აღწერილი იყოს ჰორიზონტალური და ვერტიკალური ურთიერთობებით. ითვლება, რომ ჰორიზონტალური ურთიერთობები სტატუსის ტოლფასია, ხოლო ვერტიკალური ურთიერთობები ხასიათდება როგორც იერარქიული, ასევე სტატუსის არათანაბარი. როგორც ასეთი, ჰორიზონტალური კოლექტივიზმი გამოიხატება, როგორც ორიენტაცია, რომლის დროსაც ჯგუფური ჰარმონია ძალიან ფასდება და ჯგუფის წევრები აღიქვამენ თანაბარ მდგომარეობაში. ვერტიკალური კოლექტივიზმი გულისხმობს ჯგუფური მიზნების პრიორიტეტულობას ინდივიდუალურ მიზნებზე, რაც გულისხმობს თვით იერარქიული პოზიციონირების განლაგებას მთლიანი ჯგუფის მიმართ. ჰორიზონტალურ-ვერტიკალურ ინდივიდუალიზმი-კოლექტივიზმის მოდელმა მიიღო ემპირიული მხარდაჭერა და იგი გამოყენებულ იქნა კულტურის ფარგლებში ნიმუშების შესასწავლად. სხვა მკვლევარების მიერ შემდგომი მუშაობის თანახმად, შვიდი განზომილება შეიძლება საჭირო გახდეს თვითმყოფადობის დამოუკიდებელი და ურთიერთდამოკიდებულ მოდელების დასახატად.

 – ის მიერ წარმოშობილმა ზოგიერთმა მკვლევარმა მიიღო ისტორიული პერსპექტივა ზოგიერთ კულტურულ ჯგუფში კოლექტივიზმის გაჩენის შესახებ. და სხვები ამტკიცებდნენ, რომ შევიწროებული უმცირესობის ჯგუფები განიცდიან შინაგან დაყოფას, რაც გულისხმობს, რომ ამ ჯგუფებიდან ინდივიდებისთვის თვითიდენტიფიკაციის განვითარება გულისხმობს საკუთარი ჯგუფის საკუთარი შეხედულებების ინტეგრაციას, ისევე როგორც მათი ჯგუფის, როგორც წესი, ნეგატიური, საზოგადოებრივი შეხედულებები. ეს განყოფილება ფიქრობენ, რომ გავლენას ახდენს მიზნების ფორმირებაზე ისე, რომ მარგინალიზებული ჯგუფების წარმომადგენლები მიდრეკილნი არიან ინდივიდუალისტური ფასეულობებისკენ მიუთითონ კოლექტივიზმისკენ.

ზოგიერთმა ორგანიზაციულმა კვლევამ აღმოაჩინა კოლექტივიზმის სხვადასხვა ვარიაცია. ამაში შედის ინსტიტუციური კოლექტივიზმი და ჯგუფური კოლექტივიზმი. ინსტიტუციური კოლექტივიზმი არის იდეა, რომ სამუშაო გარემო ქმნის კოლექტივიზმის ხასიათის განცდას მსგავსი სტატუსებისა და მსგავსი ჯილდოს გამო, მაგალითად, იგივე ხელფასის მიღებით. ჯგუფური კოლექტივიზმი არის იდეა, რომ ინდივიდის არჩეულ ჯგუფს, როგორიცაა ოჯახი ან მეგობრული ჯგუფები, ქმნის კოლექტივიზმის ბუნების განცდას. ჯგუფური კოლექტივიზმი შეიძლება მოიხსენიებოდეს, როგორც ოჯახის კოლექტივიზმი.

მაკრო დონის ეფექტები
კულტურული შეხედულებების გათვალისწინებით, საპასუხო ურთიერთობა აქვთ მაკრო დონის პროცესებთან, როგორიცაა ეკონომიკა, სოციალური ცვლილებები და პოლიტიკა. ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკაში საზოგადოებრივი ცვლილებები ეს კარგად გამოხატავს. 1980-იანი წლების დასაწყისში ჩინეთმა განიცადა ეკონომიკური და სოციალური სტრუქტურების დრამატული გაფართოება, რამაც გამოიწვია უფრო მეტი შემოსავლის უთანასწორობა ოჯახებს შორის, მთავრობის ნაკლები ჩართვა სოციალურ კეთილდღეობის პროგრამებში და გაზარდა დასაქმების კონკურენცია. ამ ცვლილებებთან შესაბამისობა იდეოლოგიის ცვალებადობა იყო ჩინეთის მოქალაქეებში, განსაკუთრებით მათ შორის, ვინც ახალგაზრდები იყვნენ, კოლექტივიზმისგან (გაბატონებული კულტურული იდეოლოგია) დაშორებული ინდივიდუალიზმისკენ. ჩინეთმა ასევე დაინახა, რომ ეს ცვლა აისახა საგანმანათლებლო პოლიტიკაში, იმდენად, რომ მასწავლებლებს მოუწოდეს ხელი შეუწყონ თავიანთი მოსწავლეთა ინდივიდუალური მოსაზრებებისა და თვითეფექტურობის განვითარებას, რაც ზემოთ ხსენებული ეკონომიკური ცვლილებების დაწყებამდე ჩინურ კულტურაში არ იყო ხაზგასმული.

კოლექტივიზმის, პოლიტიკური შეხედულებებისა და ქცევების ასოციაციის შესწავლის მცდელობები, ძირითადად, მოხდა საერთო ეროვნულ დონეზე. ამასთან,უფრო იზოლირებულმა პოლიტიკურმა მოძრაობებმა ასევე მიიღეს კოლექტივისტური ჩარჩო. მაგალითად, კოლექტივისტური ანარქიზმი არის რევოლუციური ანარქისტული დოქტრინა, რომელიც მხარს უჭერს როგორც სახელმწიფო, ასევე კერძო საკუთრებაში არსებულ საშუალებებს გაუქმებას. ამის ნაცვლად, იგი ითვალისწინებს წარმოების საშუალებებს,რომლებიც კოლექტიურად ეკუთვნის და აკონტროლებს თავად მწარმოებლებს.