ჯუნ ისიკავა

ჯუნ ისიკავა (, ისიკავა ჯუნ; დ. 7 მარტი, 1899 — 29 დეკემბერი, 1987).

კიოში ისიკავა (, ისიკავა კიოში), რომელიც ცნობილია თავისი ფსევდონიმით ჯუნ ისიკავა — იაპონელი მოდერნისტი მწერალი, მთარგმნელი და ლიტერატურული კრიტიკოსი, რომლის მოღვაწეობაც დაკავშირებულია შოვას ეპოქის ინტელექტუალურ და ავანგარდულ ლიტერატურასთან. ისიკავა ერთ-ერთ უმნიშვნელოვანეს ფიგურად ითვლება ომისშემდგომი იაპონური პროზის განვითარებაში და განსაკუთრებული წვლილი მიუძღვის როგორც ევროპული მოდერნიზმის თარგმნასა და ადაპტირებაში, ასევე იაპონური კლასიკური ტექსტების ახლებურ ინტერპრეტაციაში.

ბიოგრაფია
ისიკავა დაიბადა ტოკიოს ასაკუსას რაიონში, ბანკირის ოჯახში. მან დაამთავრა ტოკიოს საგარეო ენების სკოლა , სადაც სწავლობდა ფრანგულ ლიტერატურას. სწავლის დასრულების შემდეგ იგი 1922–1923 წლებში მსახურობდა იაპონიის საიმპერატორო საზღვაო ძალებში, რის შემდეგაც გახდა ფუკუოკას უნივერსიტეტის ლექტორი. ადრეულ კარიერაში ის განსაკუთრებით დაკავებული იყო ფრანგული სიმბოლიზმისა და მოდერნიზმის თარგმნით; სწორედ მან გადმოიტანა იაპონურად ანატოლ ფრანსისა ' და ანდრე ჟიდის ' ნაწარმოებები.

სტუდენტურ მოძრაობებთან დაკავშირებული სკანდალის შემდეგ ისაკავამ დატოვა აკადემია და დაბრუნდა ტოკიოში. დაიწყო მისი ბოჰემური პერიოდი — ცხოვრობდა იაფ პანსიონებში, სულიერად ახლოს იყო ავანგარდულ წრეებთან და აგრძელებდა ევროპელი კლასიკოსების თარგმნას, მათ შორის აქტიურად თარგმნა ჟიდი ' და მოლიერი ' და '.

ლიტერატურული მოღვაწეობა
ისიკავას ლიტერატურული დებიუტი შედგა 1935 წელს მოთხრობებით „'“ („ლედი“) და „'“ („დიალოგი სიღარიბეზე“). მისი პირველი მნიშვნელოვანი აღიარება იყო აკუტაგავას პრემია, რომელიც მიიღო 1936 წელს ნაწარმოებისთვის „'“ („ფუგენი“).

1938 წელს მან გამოაქვეყნა ირონიული, ანტისამხედრო ტონის მქონე მოთხრობა „'“ („მარსის სიმღერა“), რომელიც იმდროინდელი სამხედრო ცენზურის გამო მალევე აიკრძალა. მისი პირველი რომანი „'“ („მარტივი ესკიზი“, 1940) წარმოადგენს სტალინიზმის მწვავე კრიტიკას.

ომის წლებში ისიკავა განსაკუთრებული ინტერესით სწავლობდა ედოს პერიოდის ლიტერატურას, განსაკუთრებით ტენმეის ეპოქის კომიკურ პოეზიას — (კიოკა). ამ ჟანრში ის წერდა ფსევდონიმით „“ („ისაი“). ლიტერატურულ წრეებში ის ასოცირდება მოძრაობა ბურაიჰასთან — ანტიკონვენციურ, პროგრესულ ჯგუფთან, რომლის წევრებად ითვლებოდნენ დაზაი ოსამუ, საკაგუჩი ანგო და ოდა საკუნოსუკე.

ომის შემდეგ მან შექმნა მნიშვნელოვანი ნაწარმოებები „'“ („ოქროს ლეგენდა“, 1946) და „'“ („იესო ფერფლზე“, 1946). ამ პერიოდიდან მისი ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი მოწაფე გახდა აბე კობო.

ესეები და კვლევები
ისიკავას არამხატვრული პროზა მოიცავს როგორც ესეისტურ კრიტიკას, ისე — ისტორიულ-ფილოლოგიურ კვლევებს. მისი მნიშვნელოვანი ესეების სერიაა „'“ („ისაის დისკურსები“, 1950–1951), სადაც იგი ხელოვნებას, ლიტერატურასა და პოლიტიკურ საკითხებს განიხილავს მკვეთრი, ხშირად ირონიული ტონით.

ამავე წლებში მან შექმნა ბიოგრაფიული ესკიზების სერია „'“ („უცნაურები სხვადასხვა პროვინციიდან“, 1955–1957), სადაც წარმოსახავს არაორდინარულ ისტორიულ ფიგურებს.

ისიკავა სწავლობდა იაპონიის უძველეს მითოლოგიასაც, რაც გამოიხატა წიგნებში „'“ („კოჯიკის ახალი განმარტება“), „'“ („ჰაჩიმანის წარმოშობა“, 1957) და „'“ („დემონები“, 1958), სადაც შეისწავლა ჯომონისა და იაიოის კულტურათა დაპირისპირება.

მოგზაურობა და შემდგომი წლები
1964 წელს ისიკავა კობო აბესთან ერთად პირველად გაემგზავრა საზღვარგარეთ — საბჭოთა კავშირსა და დასავლეთ ევროპაში. ამ მოგზაურობის შთაბეჭდილებებით შექმნა წიგნი „'“ („მოგზაურობის დღიური დასავლეთში“, 1965).

1967 წელს ის შეუერთდა იასუნარი კავაბატას, მისიმა იუკიოსა და კობო აბეს პროტესტს ჩინეთის კულტურული რევოლუციის დროს ჩინური ხელოვნების განადგურების წინააღმდეგ.

ომისშემდგომ პერიოდში ისიკავა დიდი პოპულარობით სარგებლობდა და მრავალი პრესტიჟული ჯილდო მიიღო. მისი „'“ („ედოს ლიტერატურის მიმოხილვა“, 1980) დაჯილდოვდა იომიურის ლიტერატურული პრემიით.

ის გარდაიცვალა ფილტვის კიბოთი 1987 წელს, მუშაობის პროცესში თავის უკანასკნელ რომანზე „'“ („გველის სიმღერა“, 1988).