iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ნიჟნი-ტაგილის ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმი

ნიჟნი-ტაგილის ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმი — ნიჟნი-ტაგილის მთავარი და უძველესი მუზეუმი, მდებარეობს ლენინის პროსპექტზე ტაგილის ჭაობის ნაპირზე ქალაქის ლენინის რაიონში, ქალაქის ცენტრში. შედის ნიჟნი-ტაგილის მუზეუმ-ნაკრძალის შემადგენლობაში. მუზეუმი მდებარეობს ქარხნის კანტორის ყოფილი ლაბორატორიის ფლიგელში და გორსოვეტთან ერთად ქმნის ერთიან არქიტექტურულ კომპლექსს „ტაგილის კრემლი“.

ისტორია
ნიჟნი-ტაგილის თანამედროვე მუზეუმი დაარსდა 1840 წელს და ეწოდებოდა „ბუნების ისტორიისა და სიძველეთა მუზეუმი“. მუზეუმი დაარსდა ალექსანდრე ნიკოლოზის ძის მიერ ორგანიზებული გამოფენის ექსპონატებზე დაფუძნებით. ალექსანდრე ვიზიტით იმყოფებოდა ნიჟნი-ტაგილში 1837 წელს. მუზეუმი დახურული სივრცე იყო, რომლის ძირითადი მიზანი იყო შეეგროვებინა, დაეცვა და შეესწავლა კოლექციები და გამოეყენებინათ იგი როგორც სასწავლო რესურსი დემიდოვების ვიისკის ტექნიკური სასწავლებლისათვის.

1891 წელს მუზეუმის კოლექცია გაერთიანდა ვიისკის მუზეუმთან და მათ ბაზაზე შეიქმნა ნიჟნი-ტაგილის მუზეუმი, რომელიც ღია იყო მნახველებისათვის. მაგრამ ამ მუზეუმმა იმუშავა 1907 წლამდე და დაიხურა ფინანსების არ ქონის გამო, რამაც ბევრი ექსპონატის დაკარგვა გამოიწვია.

მუზეუმი ხელახლა ჩამოყალიბდა 1924 წელს, როგორც ნიჟნი-ტაგილის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი. მისი ექსპოზიცია შეივსო იშვიათი საგნებით, რომლებიც ყოფილი ბატონების სახლებიდან და ახლომდებარე ეკლესიებიდან შეაგროვეს. მუზეუმის ექსპოზიციამ თანამედროვე სახე მიიღო 1980-იან წლებში, როდესაც მისი შემადგენლობიდან გამოვიდა ბუნების ნაწლი და მას შემდეგ ეწოდება ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმი.

ექსპოზიცია
მუზეუმის ექსპოზიცია შედგება შვიდი დარბაზისაგან. ექსპონატები ეძღვნება ნიჟნი-ტაგილის ისტორიას უძველესი ეპოქიდან 1917 წლამდე:

დარბაზი № 1: პირველყოფილი საზოგადოოებრივი წყობა პალეოლითიდან ადრე რკინის ხანამდე; რუსების მიერ ცენტრალური ურალის ათვისების ისტორია - საუკუნეებში.
დარბაზი № 2: დასახლებების განვითარების ისტორია, საუკუნეში პირველი მეტალურგიული ქარხნის გამოჩენა.
დარბაზი № 3: ნიჟნი-ტაგილის ოლქის ისტორია 1806-181 წწ.
დარბაზი № 4: ნიჟნი-ტაგილის ოლქის კულტურული ცხოვრება საუკუნის პირველ ნახევარში.
დარბაზი № 5: დემიდოვები რუსული კულტურის ისტორიაში, რუსულ-ფრანგული და რუსულ-იტალიური კავშირები.
დარბაზი № 6: ნიჟნი-ტაგილის ოლქის ცხოვრება საუკუნის მეორე ნახევარში.
დარბაზი № 7: :ნიჟნი-ტაგილის ოლქის ცხოვრება საუკუნის პირველ ნახევარში.
ბათუმის პიაცა

ბათუმის პიაცა — მოზაიკა ქალაქ ბათუმში, პიაცას მოედანზე. დიამეტრი 106 მ². ეს მოზაიკა ითვლება ევროპაში ყველაზე დიდ ფიგურატულ მარმარილოს მოზაიკად. მოზაიკის ავტორია ქართველ-შვეიცარიელი დიზაინერი ნატალი (ნატალია) დე პიტა-ამირეჯიბი

ისტორია
მოზაიკა შეიქმნა 2010 წელს ნატალი დე პიტა-ამირეჯიბის ორიგინალური ესკიზის მიხედვით. მოზაიკა დამზადდა აბუ-დაბიში, კომპანია „ფანტინი მოზაიჩის“ სახელოსნოში, და შემდეგ გადმოტანილი იქნა ბათუმში. მოზაიკის ცალკეული ნაწილები ერთ მთლიანობად აიწყო უკვე ადგილზე ათ დღეში 2010 წლის აგვისტოში. პროექტს ხელმძღვანელობდა უშუალოდ ნატალი დე პიტა-ამირეჯიბი. ბათუმში მოსამზადებელ სამუშაოებს უზრუნველყოფდა ქართული სამშენებლო კომპანია „მონოლიტი“.

მოზაიკა შეიქმნა 1 კვ. სმ ზომის 88244735 დაჭრილი და დამუშავებული ფილებისაგან, რომლებიც გაერთიანდა 1764895 სეგმენტში. მოზაიკის მასალაა მარმარილო, რომელიც შეგროვდა მსოფლიოს თხუთმეტ ქვეყანაში. ზღვის ქალღმერთის იისფერი კაბა და მეორე ქალღმერთის წითელი კაბის მუქი ნაწილი დამზადებულია კერამიკული მასალისგან.

კონცეფცია
მოზაიკის კონცეფციაა ზღვის სტიქიის მარადიული მოძრაობის და თანამედროვე საქალაქო სივრცის განუწყვეტელი განვითარების შერწყმა. მოზაიკის კომპოზიცია წარმოადგენს სხვადასხვა დიამეტრის რვა წრეს, რომლებიც უშუალოდ ერთმანეთშია მოთავსებული, რაც მოგვაგონებს წყლის ძაბრს ზღვის წყნარ ზედაპირზე. ყველა წრე მორთულია სხვადასხვა ორნამენტული და ფიგურატული ელემენტებით.

ცენტრალური შიდა წრე წარმოადგენს ფიგურატულ კომპოზიციას, რომელიც შედგება ქალის ხუთი ფიგურისგან. ეს ფიგურები ანსახიერებენ ზღვის ღვთაებების ქალურ სახებას, რომლებსაც აცვიათ სხვადასხვა ფერის სამოსი: წითელი, ცისფერი, იისფერი, ვარდისფერი და მწვანე. ყოველი ფერი შეესაბამება პერსონაჟის ხასიათს.

ცნობილია, რომ კომპოზიციის ცენტრალური ფიგურის — პატარა ქალთევზას პროტოტიპია დიზაინერის ქალიშვილი ხუთი წლის რომინა. მოზაიკა პიაცაზე არის ამ ზღვისპირა ქალაქის ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული ღირსშესანიშნაობა, რომელსაც უამრავი მნახველი ჰყავს.
ნინო ჩხეიძე (მომღერალი)

ნინო ჩხეიძე (დ. 6 ივნისი, 1981, თბილისი) — ქართველი მომღერალი. 2006 წელს გამოუშვა პირველი სტუდიური ალბომი. ნინო ჩხეიძის რეპერტუარი ქალაქურ ფილკლორს, ეთნო და პოპ-მუსიკის ელემენტებს შეიცავს.

ბიოგრაფია
ნინო ჩხეიძე დაიბადა 1981 წლის 6 ივნისს, ქალაქ თბილისში, პროფესიით ეკონომისტის — გია ჩხეიძისა და მათემატიკოსის — ქეთინო ქოჩიაშვილის ოჯახში. ბავშვობიდან დადიოდა პიონერთა სასახლეში. 1999 წელს დაამთავრა მეხუთე მუსიკალური სკოლა. 1999-2002 წლებში სწავლობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში ტელე-ჟურნალისტიკის ფაკულტეტზე, რის შემდეგაც სწავლა გააგრძელა მაგისტრატურაში იგივე განხრით. მისი პირველი სიმღერაა მაცაცო სებისკვერაძის „ჩემი გული შენია“. 2005 წელს ნინო ჩხეიძემ დაიწყო ქალაქური სიმღერების ჩაწერა, სადაც ჩაწერა ძველი ქალაქური სიმღერა „ჩემი გმირი გიწოდე“. შემდეგ ჩაწერა მარეხ გოძიაშვილის „წაღვერიდა თბილისი“.

2006 წელს გამოვიდა ნინო ჩხეიძის პირველი ალბომი, სადაც შესული იყო 12 ძველი ქალაქური სიმღერები. 2007 წელს გამოვიდა მეორე ალბომი „უშენოდ“, სწორედ სიმღერა „უშენოდ“-ზე გადაიღო ჩხეიძემ ვიდეო რგოლი, რომლის რეჟისორები იყვნენ ბესო სოლომონაშვილი და ზვიად ალხანაიძე. 2008 წელს გამოვიდა კიდევ ორი ალბომი „ვიცი გიყვარვარ“ და საახალწლოდ ამავე წელს გამოუშვა კიდევ ერთი ალბომი „საუკეთესო სიმღერების კრებული“. 2008 წელს გადაიღო კიდევ ორი ვიდეო რგოლი სიმღერებზე „სანთელივით დავდნები“ და „ვიცი გიყვარვარ“ რამაზ ჩაჩანიძის რეჟისორობით. 2008 წლის 17 დეკემბერს გახსნა თავისი ხმის ჩამწერი სტუდია „ნიო სტუდიო“. 2009 წელს გამოვიდა კიდევ ორი ალბომი: ალბომი „5“ და ასევე „კარაოკე“.

2010 წელს გამოვიდა ალბომი „გამახარე“. 2010 წელს ნინო ჩხეიძე რადიო „აფხაზეთის ხმის“ მუსიკალური ხელმძღვანელი გახდა. 2011 წელს გამოვიდა ალბომი „მიყვარხარ ცამდე“. 2011 წელსვე ნინო ჩხეიძემ გადაიღო კიდევ ერთი ახალი ვიდეო რგოლი, დუეტი ნინო ჩხეიძე და კაბუ „მიყვარხარ ცამდე“, რომლის რეჟისორი იყო ზურა მენთეშაშვილი. 2012 წელს ტელეკომპანია „იმედმა“ მიიწვია პირველ მეგა-პროექტ ახალ ქართულ ხმაში ერთ-ერთ მწვრთნელად. 2013 წელს გამოვიდა ალბომი „ნინო ჩხეიძე“. 2014-2017 წლებში ნინო ჩხეიძე იყო საავტორო მუსიკალური პროექტის — „საქართველოს ფანოღის“ იდეიისა და პროექტის ავტორი. 2015 წელს გამოვიდა კიდევ ერთი ახალი ალბომი „ნინო ჩხეიძე 3“, სადაც შესულია მისი საუკეთესო სიმღერები. 2015 წელს გამოვიდა ალბომი „ნინო ჩხეიძე დუეტები“, სადაც შესულია დუეტები. 2016 წელს გამოვიდა ახალი ალბომი „ყველაფერი ხდება“. 2016 წელს შექმნა ბრენდი, რომელსაც დაარქვა „“ და აწარმოებს დღემდე ბრენდირებულ ქუდებს. 2017 წელს გამოვიდა ალბომი „ნინო ჩხეიძე“. 2018 წელს მიიღო მონაწილებოა პროექტ „ცეკვავენ ვარსკვლავებში“, ხოლო 2018 წელს შექმნა მუსიკალური ბენდი „ ბენდი“.

ჰყავს მეუღლე გიორგი კორახაშვილი და შვილი მარიამ კორახაშვილი. მისი ძმა დიმიტრი ჩხეიძე პროფესიით ეკონომისტია.
ვერხოტურეს კვართის მონასტერი

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია = სვერდლოვსკის ოლქი
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი =მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = საუკუნე
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 58.8607
| გრძედი = 60.809
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
ვერხოტურეს კვართის მონასტერი — მართლმადიდებლური დედათა მონასტერი სვერდლოვსკის ოლქში, ქალაქ ვერხოტურეში. მონასტერი დაარსდა 1621 წელს.

მონასტერი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ეკატერინბურგის ეპარქიას. მონასტერი არის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი.

ისტორია
ვერხოტურეს კვართის მონასტერი დაარსდა 1621 წელს და იყო პირველი დედათა მონასტერი ციმბირში. მონასტრის დაარსების ინიციატორი იყო ციმბირის პირველი ეპისკოპოსი კიპრიანე სტარორუსენიკოვი. თავდაპირველად მონასტერი აგებული იყო ხისაგან, მაგრამ მოგვიანებით ხანძრების შედეგად ნელ-ნელა გადააკეთეს ქვის ნაგებობად.

ვერხოტურელმა ვაჭარმა და მაღაროელმა მაქსიმე მიხეილის ძე პოხოდიაშინმა თავისი ფინანსებით ააგო ღვთისმშობლის კვართისა (1744-1753 წწ.) და იოანე ნათლსიმცემლის შობის (1768 წ.) ტაძრები.

მონასტერი გაუქმდა 1782 წელს. მისი ფუნქციონირება აღსდგა 1896 წელს, ხოლო იმის გამო, რომ ადრე არსებული მონასტრის ეკლესია ახლა იყო სამრევლო, 1898-1902 წლებში ააგეს ახალი კვართის ეკლესია.

1914 წლის ივლისში მომლოცველობის პერიოდში მონასტერში შეჩერდა დიდი თავადი ელისაბედ თევდორეს ასული.

მონასტერი საბჭოთა ხელისუფლებამ დახურა 1926 წელს, ხოლო რყუსეთის მართლმადიდებელმა ეკლესიამ იგი დაიბრუნა 1991 წელს. 2012 წლის გაზაფხულზე დასრულდა იოანე ნათლისმცემლის შობის ეკლესიის რესტავრაციის პროექტი.

მონასტერში დაცულია ციმბირელი წმინდანის კოზმა ვერხოტურელის ნეშტი. 2006 წელს მისთვის დაამზადეს ახალი სარკოფაგი და მასში ჩაასვენეს.

გალერეა
ეკატერინბურგის ხელთუქმნელი ხატის ტაძარი

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია = სვერდლოვსკის ოლქი
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი =მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = საუკუნე
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 56.7425
| გრძედი = 60.612222
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
ეკატერინბურგის ხელთუქმნელი ხატის ტაძარი — მართლმადიდებლური ტაძარი სვერდლოვსკის ოლქში, ქალაქ ეკატერინბურგში. ტაძარი შენდებოდა 1872-1876 წლებში.

ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ეკატერინბურგის ეპარქიას. შედის ნოვო-ტიხვინის დედათა მონასტრის შემადგენლობაში.

ისტორია
1809 წლის 31 დეკემბერს ალექსანდრე -ის ბრძანებით ეკატერინბურგის გარეუბანში ჩამოყალიბდა ნოვო-ტიხვინის მონასტერი, რომლის პირველი წინამძღვარიც გახდა ტატიანა მიტროფანოვა-კოსტრომინა (ცნობილი იყო სახელით ტაისია). სავანე მალევე გახდა მსხვილი მონასტერი - 1819 წელს იგი მოითვლიდა 135 მონაზონს. მონასტრის ტერიტორია იყოფოდა სამ ნაწილად: სამხრეთის (საყოფაცხოვრებო ეზო და ბაღი), ცენტრალური (საცხოვრებელი შენობები და ეკლესიები) და ჩრდილოეთისა (სასაფლაო). ტაძრის შენობაში გაჩნდა სამი ხანძარი და 1988 წლისთვის იმყოფებოდა ავარიულ მდგომარეობაში.

ტაძრის აღორძინება
ხელმეორედ გახსნის წინ, 1989 წელს იმყოფებოდა ნახევრადდანგრეულ მდგომარეობაში. ხელთუქმნელი ხატის ტაძარი ეკატერინბურგის ტაძრებიდან პირველი იყო, რომელიც დაუბრუნდა მართლმადიდებელ ეკლესიას.

2000 წელს ტურინსკში აღმოაჩინეს ვასილისკ ციმბირელის ცხედარი. იგი გადაიტანეს ხელთუქმნელი ხატის ტაძარში. 2004 წელს ვასილისკ ციმბირელი წმინდანად შერაცხეს.
ეკატერინბურგის ქრისტეს შობის ეკლესია

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია = სვერდლოვსკის ოლქი
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი =მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = საუკუნე
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 56.885803
| გრძედი = 60.586103
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
ეკატერინბურგის ქრისტეს შობის ეკლესია — მართლმადიდებლური ეკლესია სვერდლოვსკის ოლქში, ქალაქ ეკატერინბურგში. ეკლესია შენდებოდა 1996-2000 წლებში. ეკლესია არის პირველი, რომელიც აშენდა ეკატერინბურგში ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ.

ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის ეკატერინბურგის ეპარქიას.

ისტორია
ეკატერინბურგის ქრისტეს შობის ეკლესიის საფუძვლის ჩაყრა გაიმართა 1996 წლის 30 სექტემბერს. მშენებლობა სწრაფი ტემპით მიმდინარეობდა და მისი გახსნა შედგა 1999 წლის 7 იანვარს, ქრისტეშობის დღესასწაულზე.

2000 წლის 19 სექტემბერს ქრისტიანობის 2000 წლისთავთან დაკავშირებით ტაძარში აღმართეს მიქაელ მთავარანგელოზის ბრინჯაოს ქანდაკება, რომლის სიმაღლეც არის 2,5 მეტრი წონა კი სულ 2 ტონა. ქანდაკება ჩამოასხეს ურალის მანქანათმშენებელ ქარხანაში. 2000 წლის 23 სექტემბერს ქანდაკება აკურთხა მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქმა ალექსი -მ.

თანამედროვე ეტაპზე ქრისტესშობის ეკლესიის მრევლი ეკატერინბურგის ეპარქიაში ყველაზე დიდია. მის შემადგენლობაში შედის ეკატერინბურგის ორჯონიკიძის რაიონის ინვალიდებისა და მოხუცთა თავშესაფრის მოსახლეობა, ინვალიდი ბავშვების სარეაბილიტაციო ცენტრი „“, ბავშვთა სახლი „“, ურალმაშის რაიონის საავადმყოფოს დანაყოფი, სკოლები, სასწავლებლები, სამხედრო ნაწილი.

ამ ეკლესიასთან ერთად მართლმადიდებლურმა თემმა ააშენა ეკატერინბურგის სამების ეკლესია, ეკატერინბურგის ქსენია პეტერბურგელის ტაძარი მატრონა მოსკოველის სახელობის ტაძარი, სერგი რადონეჟელისა და ელისაბედის სახელობის ტაძარი.

ტაძრის წინამძღვარია დეკანოზი ვლადიმირ ზიაზევი.

გალერეა
ეკატერინბურგის იოანე ნათლისმცემლის საკათედრო ტაძარი

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია = სვერდლოვსკის ოლქი
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი =მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი = ოფიციალური ვებგვერდი
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = საუკუნე
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 56.829375
| გრძედი = 60.575256
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
ეკატერინბურგის იოანე ნათლისმცემლის საკათედრო ტაძარი — მართლმადიდებლური ტაძარი სვერდლოვსკის ოლქში, ქალაქ ეკატერინბურგში ივანოვსკის სასაფლაოზე. ტაძარი შენდებოდა 1846-1860 წლებში. არის ერთადერთი ტაძარი, რომელიც ფუნქციონირებდა საბჭოთა ეპოქაშიც კი.

ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ეკატერინბურგის ეპარქიას.

ისტორია
ტაძრის მშენებლობა, რომელიც ქვისაგან უნდა აეშენებინათ, დაიწყო 1846 წლის 15 სექტემბერს და ააგეს როგორც ერთსაკურთხევლიანი. გარდა ტაძრისა მის გარშემო ასევე იგეგმებოდა სამრეკლოს აგებაც. მშენებლობის მთავარი მეცენატი იყო ეკატერინბურგელი ვაჭარი ე. ა. ტელეგინი. მშენებლობის დასრულებისთანავე 1860 წლის 12 სექტემბერს ეკატერინბურგის ეპისკოპოსმა ვარლაამმა მოახდინა ტაძრის საზეიმო კურთხევა. პირველი საკურთხეველი ააშენეს იოანე ნათლისმცემლის სახელზე.

მაგრამ ძალიან მალევე მცირე სამლოცველო ნაგებობა აღარ იყო საკმარისი მრევლისთვის, განსაკუთრებით დღესასწაულების პერიოდში, ამის გამო 1886 წელს ეკატერინბურგის ეპისკოპოს ნათანიელის ლოცვა-კურთხევით დაიწყეს კიდევ ორი ეგვტერის მშენებლობა ჩრდილოეთ და სამხრეთ მხარეს. მარცხენა ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეგვტერი აკურთხეს 1887 წლის 27 დეკემბერს, ხოლო მარჯვენა ღვთისმშობლის ხატის სახელზე აკურთხეს 1888 წლის 3 ივნისს.

 და საუკუნეების დასაწყისში რუსეთის ისტორიაში მთელი რიგი საბედისწერო მოვლენების მიუხედავად, ეკლესიის ცხოვრება ჩვეულ რეჟიმში გაგრძელდა. 1930-იან წლებში ანტირელიგიური კამპანიის პერიოდში დახურეს ეკატერინბურგის ალექსანდრე ნეველის საკათედრო ტაძარი და ყველაწმინდის ეკლესია. ნათლისმცემლის ტაძარში გადაიტანეს სვერდლოვსკისა და ურალის მიტროპოლიტ გრიგორი იაცკოვსკის კათედრა.

დიდი სამამულო ომის დაწყების შემდეგ ეკლესიაზე შეტევა შენელდა. 1943 წლიდან ტაძარი სვერდლოვსკის ეპარქიის საკათედრო გახდა. მესამედი საუკუნის განმავლობაში იოანე ნაათლისმცემლის ტაძარი იყო ურალის მთავარი ტაძარი და ერთადერთი ტაძარი სვერდლოვსკში, რომლის მოსახლეობამ ჯერ კიდევ 1970-იან წლებში გადააჭარბა მილიონს.

1957 წელს შესასვლელთან მიაშენეს ტამბური, რამაც გაზარდა ტაძრის ტევადობა 80-100 ადამიანით.

ქვეყანაში დაწყებული გარდაქმნის შემდეგ 1988 წელს ტაძარს ზარების რეკვის ნება დართეს.

2007 წელს გამოაცხადეს, რომ ტაძრის 150 წლის იუბილესთან დაკავშირებით, 2010 წელს შეიქმნებოდა ტაძრის მუზეუმი.
ავტოფარეხი ნოვორიაზანსკის ქუჩაზე

ავტოფარეხი ნოვორიაზანსკის ქუჩაზე — რუსული ავანგარდული არქიტექტურის ძეგლი, აშენებულია 1926-1929 წლებში, მოსკოვის ნოვორიაზანცევის ქუჩაზე, არქიტექტორ კონტანტინ მელნიკოვისა და ინჟინერ ვლადიმერ შუხოვის პროექტის მიხედვით, როგორც სატვირთო მანქანების ავტოფარეხი.

მკაცრ, ლაკონიურ, მონუმენტურ ფასადზე და კიჩოსეულ თანხვედრაში, წრიულ და მართკუთხა ელემენტით, შენობის ფასადზე იკითხება კონსტრუქტივიზმის თვისებები.

ავტოფარეხის აღწერა
ავტოფარეხს, გეგმით გააჩნია გიგანტური ნალის ფორმა. შენობას ასეთი უჩვეულო ფორმა შეარჩია მელნიკოვმა, იქიდან გამომდინარე, რომ მშენებლობისთვის მას სამკუთხედის ფორმის არასახარბიელო ტერიტორია გამოყვეს. არქიტექტორების მიერ დამუშავებული ავტოფარეხის ნალისებრი ფორმა, საშუალებას აძლევდა მაქსიმალური რაოდენობის სატვირთო მანქანების განთავსებას ტერიტორიაზე, ასევე მათი თავისუფალი შემოსვლის და გასვლის საშუალებას.

ნოვორიაზანსკის ქუჩაზე გამოდის შენობის ექსპრესიული ფასადი. შენობის ზედა ნაწილში მოქცეული ფასადის მრგვალი ფანჯრები კონსტრუირებულია დიდი და ვერტიკალურად წაგრძელებული, მართკუთხა ფანჯრებით, რომელიც მოქცეულია ადმისიტრაციული შენობის გვერდებში, რომელიც განლაგებულია ცენტრში. პროექტის მიხედვით, ფასადის ნახევრადმრგვალ შვერილში განლაგებული იყო ჭიშკარი, რომელიც უზრუნველყოფთა შენობაში თავისუფალ შესვლა-გამოსვლას (დღეისთვის შემორჩენილია მარტო ჭიშკარი).

ავტოფარეხის მეტალური გადახურვა ინჟინერ ვ. გ. შუხოვმა შეიმუშავა.

ავტოფარეხის ისტორია
1948 წლის 19 ოქტომბერს, ავტოფარეხის ბაზაზე გაიხსნა მოსგორტრანსის მე-4 საავტობუსო პარკი. გახსნისთვის, ავტოფარეხში განლაგებული იყო „-8“ და „-16“ 115 ავტობუსი, რომელიც გადმოეცა მესამე პარკიდან, განლაგებული ბახმეტიევის ავტოფარეხში. 1949 წლის ოქტომბერში, პარკს გადაეცა „-154“ ტიპის ავტობუსები, ხოლო 1955-1957 წელს, პარკს რეკონსტრუქცია ჩაუტარდა და განლაგდა დამატებით „-158“ ტიპის ავტობუსებიც. 1961 წლის ბოლოს, პარკში „-158“ ტიპის 395 ავტობუსი იყო განლაგებული, საერთო ტევადობით 250 ადგილი. 2003 წლის იანვრისთვის, პარკი ემსახურებოდა შემდეგ მარშრუტებს: № 7, 14, 15, 17, 21, 36, 46, 74, 79, 83, 122, 125, 131, 141, 211, 231, 237, 254, 615, 617, 620, 645, 676, 703, 723, 773, 773, 783, 792, 792, 811. 811.

2014 წლამდე, ნოვორიაზანსკის ქუჩის ავტოფარეხში განლაგებული იყო მე-4 საავტობუსო პარკი. ავტოფარეხის შენობის შიდა და გარე პერიმეტრზე ბოლო ათწლეულებში გაშენებულია სხვადასხვა მინაშენი, რაც ამახინჯებს შენობის ისტორიულ იერსახეს. დღეისთვის, ამ შენობაში განლაგებულია ნოვოკოსინსკის საავტობუსო-ტროლეიბუსის პარკის ფილიალი, რომელიც თავისთვის მიიღო ამ პარკის ნომერი და დამატებით მე-9 სატროლეიბუსო ხაზიც.

1997 წელს, მოსკოვის საქალაქო დუმამ მიიღო დადგენილება, რომლის მიხედვით ავტოფარეხის შენობა შევიდა ისტორიულ და კულტურულ ძეგლთა სიაში, პრივატიზაციის უფლებით.

2005 წლის თებერვალში, მოსკოვის მთავრობის მიერ მიღებულ იქნა გადაწყვეტილება, რომლის მიხედვით დაიწყო ახალი საექაპლუატაციო ფილიალების მშენებლობა, პარკის გადატანის მიზნით.

გალერეა
ეკატერინბურგის ამაღლების ტაძარი

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია = სვერდლოვსკის ოლქი
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი =მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი = ოფიციალური ვებგვერდი
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = საუკუნე
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 56.844758
| გრძედი = 60.613056
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
ეკატერინბურგის ამაღლების ტაძარი — ერთ-ერთი უძველესი მართლმადიდებლური ტაძარი სვერდლოვსკის ოლქში, ქალაქ ეკატერინბურგში. ტაძარი შენდებოდა 1792-1818 წლებში.

ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ეკატერინბურგის ეპარქიას.

მდებარეობს მისამართზე: 620151, ეკატერინბურგი, ამაღლების მოედანი, 1.

ისტორია
ეკლესიის მშენებლობა დაიწყეს 1770 წლის მაისში და აკურთხეს ამავე წლის 19 სექტემბერს. თავდაპირველად ეს იყო ძალიან პატარა ხის სტრუქტურა. 1789 წლისათის ტაძრის შენობა უკვე არასაიმედო იყო და მრევლის თხოვნით გადაწყვეტილება მიირეს აეშენებინათ ქვის ორსართულიანი ეკლესია. ქვედა სართული იყო ღვთისმშობლის შობის, ხოლო ზედა - ქრისტეს ამაღლების სახელზე ნაკურთხი.

 საუკუნის განმავლობაში არაერთხელ დააშენეს და გააფართოეს. 1834 წელს მღვდელთმსახურმა და მრევლმა გადაწყვიტა მიეშენებინათ ტაძრისთვის ორი ეგვტერი სამხრეთით და ორი ეგვტერი ჩრდილოეთით და გადაეხურათ. საუკუნის დასაწყისისათვის უკვე გაფართოვებულ ტაძარს ჰქონდა ექვსი ეგვტერი: ამაღლების, ღვთისმშობლის შობის, ხარების, წმინდა მიტროფანეს სახელობის, ელია წინასწარმეტყველისა და ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის სახელებზე. ქვედა სართული გამოყოფილი იყო ვაჟთა ერთკლასიანი საეკლესიო-სამრევლო სკოლისათვის.

1926 წელს საბჭოთა ხელისუფლებამ ტაძარი დახურა. მოგვიანებით მასში განათავსეს თავდაპირველად სკოლა, შემდეგ კი ისტორიულ-რევოლუციური მუზეუმი. 1991 წლის 15 თებერვალს უფლის მირქმის დღესასწაულზე ტაძარში მრავალი წლის შემდეგ პირველად აღევლინა ლიტურგია.

2011 წლის შემოდგომიდან 2014 წლის ოქტმბრამდე ტაძრის წინამძღვარი იყო არქიმანდრიტი პიმენ ადარჩენკო. 2014 წლის 18 ოქტომბერს ეკატერინბურგელმა სასულიერო პირმა ნიკოლაი ტარანტინმა მრევლს წარუდგინა ახალი წინამძღვარი - დეკანოზი ალექსი კულბერგი.
ალპური ვარდი (სასტუმრო)

სასტუმრო „ალპიისკაია როზა“ ან სასტუმრო „ალპური ვარდი“ — ისტორიული შენობა მოსკოვის ცენტრში (პუშეჩნაიას ქუჩა, სახ. 4, შენ. 1). აშენებულია 1901-1902 წლებში, არქიტექტორ ა. ა. ოსტროგრადსკის პროექტით, მოდერნის სტილში. შენობას, გამოვლენილი კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი აქვს. ამ დროისთვის, შენობაში განლაგებულია „როსგოსცირკი“.

ისტორია
 საუკუნის ბოლოს, დღევანდელი შენობის ადგილას, პუშეჩნის ქუჩაზე აშენდა ორსართულიანი ქვის შენობა. 1821 წელს, შენობა ეკუთვნოდა გენერალ (სხვა ვერსიით პოლკოვნიკ) ა. ვ. არგამაკოვს. 1848 წელს, შენობის ერთ-ერთ ფლიგელში გაიხსნა „ალექსანდრე სემენის სტამბა“. მოგვიანებით, შენობაში განლაგებული იყო „ს. პ. იაკოვლევის სტამბა“, სარესტორნო ჭურჭლის მაღაზია და გარდნერისა და მალცევის ქარხნის კრისტალის ჭურჭელი, ფოტო-ატელიე და მაღაზიები. 1870-იან წლებში, შენობაში რესტორანი „ალპური ვარდის ქვეშ“ გაიხსნა, რომელიც მოგვიანებით მიიღო სახელი „ალპური ვარდი“ .

1880-იან წლებში, როდესაც შენობა ეკუთვნოდა თავადის ქალს ო. ა. ტურქესტან-არგამაკოვს, შენობა გაიყო ორნაწილად . 1901-1902 წლებში, მარცხენა ნაწილის ადგილას, ძველი შენობის კედლის შენარჩუნებით, აშენდა ახალი ოთხსართულიანი სასტუმრო „ალპური ვარდი“, არქიტექტორ ა. ა. ოსტროგრადსკის პროექტის მიხედვით. 1911-1912 წლებში, მარჯვენა ნაწილის საფუძველზე, ინჟინერ პ. პ. ვისნევსკის და ა. ა. ვესნინის მონაწილეობით, აშენდა რესტორანი „ალპური ვარდი“ (დღეს სახლი 4, შენ. 2).

არქიტექტურა
სასტუმრო „ალპური ვარდი“ ეკუთვნის ადრინდელ მოდერნის სტილის შენობას. ოთხსართულიანი შენობის ფასადი მოხაზულია ვერტიკალური ფრთებით, რომელიც მოპირკეთებულია ღია ნაცრისფერი კერამიკული ფილებით. პირველ სართულს გააჩნია დიდი ფანჯრები, რაც განკუთვნილია მაღაზიის ვიტრინებისთვის. მეორე სართულიდან მეოთხე სართულამდე ფანჯრები ორნაწილიანია. ფანჯრის ქვეშა ნიშები და ბურჯები მორთულია რელიეფური მორთულობით. ფასადის რელიეფური მორთულობა შეესაბამება სასტუმროს სახელწოდებას და ასახავს ალპური ყვავილების მრავალფეროვნებას: ტიტები და ზამბახები მეოთხე სართულის ფანჯრებს შორის, გადაჯაჭვული ყაყაჩოები მეორესა და მესამე სართულებს შორის და ბიჭი გირლანდით შესასვლელის თახზე. ყველაზე შესამჩნევი დეკორატიული ელემენტია რელიეფური მორთილობაა ფრიზი მესამე და მეოთხე სართულებს შორის, რომელიც ასახავს ნაიადას ბანაობას. შემონახულია შენობის აივნების ორიგინალი თუჯის გისოსები და სახურავი.