iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
რეზნიჩენკოს სახლი

რეზნიჩენკოს სახლი — შენობა დონის როსტოვში. მდებარეობს პუშკინის ქუჩაზე (სახლი № 47). აგებულია საუკუნის 90-იან წლებში, სავარაუდოდ იგი იყო ავგუსტინელთა სასტუმრო სახლი. შენობას აქვს რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი.

ისტორია
პუშკინის ქუჩისა და ოსტროვსკის შესახვევის გადაკვეთაზე მდებარე სახლი ააშენეს საუკუნის 90-იან წლებში. თავდაპირველად იგი ეკუთვნოდა კ. ს. რეზნიჩენკოს. მოგვიანებით სახლმა ბევრი მფლობელი გამოიცვალა. ძირძველი მოსახლეობის თქმით სახლი აგებული იყო ავგუსტინელებისათვის, მაგრამ ისინი აქ არასოდეს არ ყოფილან. სამაგიეროდ იმყოფებოდნენ სხვადასხვა მაღალი თანამდებობის პირები.

1920-იან წლებში, საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ მოახდინეს სახლის ნაციონალიზაცია და იგი გადაეცა ჩრდილოეთ კავკასიის სამხედრო ოლქს. სახლში მდებარე ოთახები მფლობელობაში გადაეცათ წითელი არმიის უმაღლეს ოფიცრებს.

არქიტექტურა
რეზნიჩენკოს სახლი ორსართულიანი ნაგებობაა და აგებულია ნეობაროკოს სტილში. ნაგებობის მთავარი ფასადი გადის პუშკინის ქუჩის მხარეს. ნაგებობის ჰორიზონტალური დანაწილება მიიღწევა სართულთშორისი ზოლურებით და კარნიზებით. პირველი სართულის ფასადი რუსტირებულია. ფანჯრის ღიობები პირველ სართულზე სწორკუთხაა, მეორეზე კი ნახევარწრიული და გაფორმებულია დეკორატიული თამასებით. მეორე სათულის ფანჯრები სრულდება დეკორირებული სანდრიკებით. შენობის ფასადი სრულდება ატიკებით და ფრონტონებით. მეორე სართულზე მცირე აივანია. სახლს თითქმის არ შეუცვლია თავდაპირველი იერ-სახე და შემორჩენილია ძველი გაფორმებით.
სრაბიონოვის სახლი

სრაბიონოვის სახლი — შენობა დონის როსტოვში. მდებარეობს ტემერნიკის ქუჩისა და გაზეთის შესახვევის გადაკვეთაზე. აგებულია 1910-იან წლებში არუთიუნ ზაკიევის პროექტის მიხედვით. თავდაპირველად სახლი ეკუთვნოდა ს. სრაბიონოვის და მასში განთავსებული იყო სასტუმრო „პეტროგრადი“. 1925 წლის მონაცემებით შენობაში განტავსებულია სასტუმრო „ “. 1940-იანი წლებიდან სასტუმროს ეწოდა სახელი „დონი“. თანამედროვე ეტაპზე შენობაში განთავსებულია სარბიტრაჟო სააპელაციო სასამართლო. 2009-2013 წლებში სრაბიონოვის სახლს ჩაუტარდა კაპიტალური რემონტი. შენობას აქვს რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი.

არქიტექტურა
სრაბიონოვის ოთხსართულიანი სახლი მდებარეობს ტემერნიკის ქუჩისა და გაზეთის შესახვევის გადაკვეთაზე. ფასადები, რომელიც გადის ორივე ქუჩაზე, გააჩნიათ სიმეტრიული კომპოზიცია. კუთხის ფასადი გამოყოფილია ერკერებით. თავისუფალი ორდერი ბოლოვდება ატიკებით, რომელთაც გააჩნიათ თაღოვანი კონფიგურაცია. კუთხის ორდერი ბოლოვდება ატიკებით, რომელსაც ამშვენებს ვარდულებით, ყვავილოვანი ორნამენტებით და ბოძკინტებით, რომელიც თავის მხრივ გაფორმებულია დეკორატიული ფიალებით და ბურთებით. ფასადის პირისახის არქიტექტურულ მხატვრულ გაფორმებაში მნიშვნელოვან როლს თამაშობს ფორმით ერთმანეთისაგან განსხვავებული აივნები (მრგვალები და სწორკუთხედები). ფასადები შემკულია რელიეფური ფორმებით და თაბაშირის ფიგურებით. მთავარი შესასვლელი განთავსებულია გაზეთის შესახვევის მხრიდან და გადაწყვეტილია თაღისებურ ფორმაში. თაღის ცენტრალურ ნაწილში განთავსებულია ქალის ნიღაბი, ხოლო მის ორივე მხარეს ჰორელიეფური ქიმერები.
თბილისის ტროლეიბუსი

თბილისის ტროლეიბუსი — დახურული ტროლეიბუსის სისტემა თბილისში.
ისტორია
ტროლეიბუსმა თბილისში ფუნქციონირება დაიწყო 1937 წლის 30 მარტს. პირველი ხაზი მიემართებოდა დინამოს სტადიონიდან პლეხანოვის გამზირის გავლით მარქსის მოედნამდე. 1938 წელს ტროლეიბუსის ხაზი ამოქმედდა რუსთაველის გამზირზე. თავდაპირველად გამოიყენებოდა საბჭოთა, იაროსლავლის ქარხნის მოდელები. 1955 წლიდან შემოიტანეს ჩეხური „შკოდას“ ტროლეიბუსები. მან მაქსიმალურ ზომას მიაღწია 1986 წელს. ამ მომენტისთვის ქალაქში მოქმედებდა ტროლეიბუსის 21 ხაზი, სიგრძით 215 კმ და 225 ტროლეიბუსით. 1955-1990 წლებში ტროლეიბუსს წლიურად 53 მილიონი მგზავრი გადაჰყავდა, 1997 წელს კი მხოლოდ 15 მილიონი. 1999 წლიდან თბილისმა ათენიდან მიიღო 37 მეორადი ტროლეიბუსი -9. თბილისის ტროლეიბუსის უკანასკნელი 4 მარშრუტი ლიკვიდირებულ იქნა 2006 წლის 4 დეკემბერს.

დეპოები
თბილისის ტროლეიბუსის პირველი დეპო შეიქმნა ტრამვაის №1 დეპოს (დეპო „მუშთაიდი“) ტერიტორიაზე, მის ტრამვაი-ტროლეიბუსების შეთავსებულ დეპოდ გადაკეთებით, 1937 წელს.
მოგვიანებით ასევე მოხდა ტრამვაის №2 დეპოს (დეპო „ისანი“) ანალოგიურად გადაკეთება შეთავსებულ დეპოდ. 1986 წელს თბილისის ტრამვაი-ტროლეიბუსების №1 შეთავსებული დეპო თევდორე მღვდლის ქუჩაზე (იგივე დეპო „მუშთაიდი“, დინამოს სტადიონთან ახლოს) გაუქმდა და მის ნაცვლად გაიხსნა ტრამვაის №1 დეპო ავჭალაში, ხოლო ტროლეიბუსების №1 დეპო ქავთარაძის ქუჩაზე.
ტროლეიბუსების ორივე დეპო გაუქმდა ერთდროულად, სისტემის გაუქმებასთან ერთად 2006 წლის 4 დეკემბერს.

საქართველოს ტროლეიბუსის სისტემების სია
ბათუმი (გაუქმებულია)
გორი (გაუქმებულია)
ზესტაფონი (შეწყდა მშენებარე)
ზუგდიდი (გაუქმებულია)
თბილისი (გაუქმებულია)
ოზურგეთი (გაუქმებულია)
რუსთავი (გაუქმებულია)
სამტრედია (გაუქმებულია)
სოხუმი (მოქმედია)
ფოთი (გაუქმებულია)
ქობულეთი (შეწყდა მშენებარე)
ქუთაისი (გაუქმებულია)
ცხინვალი (გაუქმებულია)
ჭიათურა (გაუქმებულია)
სედრუ (პერნამბუკუ)

სედრუ — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან -15 მეტრზე. მიეკუთვნება სერტან-პერნამბუკანუს მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სალგეირუს შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 10 778 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 72,46 კმ²-ზე. ფართობი 148 746 კმ²-ია.
მირანდიბა

მირანდიბა — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 450 მეტრზე. მიეკუთვნება სერტან-პერნამბუკანუს მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სალგეირუს შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 14 308 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 17,41 კმ²-ზე. ფართობი 821 676 კმ²-ია.
პარნამირინი (პერნამბუკუ)

პარნამირინი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 392 მეტრზე. მიეკუთვნება სერტან-პერნამბუკანუს მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სალგეირუს შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 20 224 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 7,72 კმ²-ზე. ფართობი 2 621 127 კმ²-ია.
სალგეირუ (პერნამბუკუ)

სალგეირუ — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 420 მეტრზე. მიეკუთვნება სერტან-პერნამბუკანუს მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სალგეირუს შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 56 629 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 33,57 კმ²-ზე. ფართობი 1 686 815 კმ²-ია.
სან-ჟოზე-დუ-ბელმონტი

სან-ჟოზე-დუ-ბელმონტი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 486 მეტრზე. მიეკუთვნება სერტან-პერნამბუკანუს მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სალგეირუს შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 32 617 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 22,13 კმ²-ზე. ფართობი 1 474 085 კმ²-ია.
სერიტა

სერიტა — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 419 მეტრზე. მიეკუთვნება სერტან-პერნამბუკანუს მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სალგეირუს შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 18 331 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 11,92 კმ²-ზე. ფართობი 1 538 437 კმ²-ია.
ვერდეჟანტი

ვერდეჟანტი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 494 მეტრზე. მიეკუთვნება სერტან-პერნამბუკანუს მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სალგეირუს შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 9 142 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 19,2 კმ²-ზე. ფართობი 476 039 კმ²-ია.
არკოვერდი

არკოვერდი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 663 მეტრზე. მიეკუთვნება სერტან-პერნამბუკანუს მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სერტან-დუ-მოშოტოს შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 68 793 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 196,05 კმ²-ზე. ფართობი 350 901 კმ²-ია.
ბეტანია (პერნამბუკუ)

ბეტანია — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 441 მეტრზე. მიეკუთვნება სერტან-პერნამბუკანუს მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სერტან-დუ-მოშოტოს შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 12 003 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 9,65 კმ²-ზე. ფართობი 1 244 074 კმ²-ია.
კუსტოდია

კუსტოდია — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 542 მეტრზე. მიეკუთვნება სერტან-პერნამბუკანუს მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სერტან-დუ-მოშოტოს შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 33 855 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 24,11 კმ²-ზე. ფართობი 1 404 127 კმ²-ია.
იბიმირინი

იბიმირინი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 401 მეტრზე. მიეკუთვნება სერტან-პერნამბუკანუს მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სერტან-დუ-მოშოტოს შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 26 954 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 14,14 კმ²-ზე. ფართობი 1 906 436 კმ²-ია.
ინაჟა (პერნამბუკუ)

ინაჟა — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 355 მეტრზე. მიეკუთვნება სერტან-პერნამბუკანუს მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სერტან-დუ-მოშოტოს შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 19 081 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 16,14 კმ²-ზე. ფართობი 1 182 551 კმ²-ია.
მანარი

მანარი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 570 მეტრზე. მიეკუთვნება სერტან-პერნამბუკანუს მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სერტან-დუ-მოშოტოს შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 180 863 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 503,46 კმ²-ზე. ფართობი 359 240 კმ²-ია.
სერტანია

სერტანია — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 558 მეტრზე. მიეკუთვნება სერტან-პერნამბუკანუს მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სერტან-დუ-მოშოტოს შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 33 787 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 13,95 კმ²-ზე. ფართობი 2 421 527 კმ²-ია.
ლუქსემბურგის დაყოფა

1659-1839 წლებში ლუქსემბურგის დაყოფა სამჯერ მოხდა. ამ სამი დაყოფის შედეგად ლუქსემბურგის ტერიტორია 10,700 კმ²-დან 2,586 კმ²-მდე შემცირდა. წართმეული ტერიტორიები დღეს ბელგიის, საფრანგეთის და გერმანიის შემადგენლობაში შედის.

სამივე მეზობელ ქვეყანას ჰქონდა ლუქსემბურგის ანექსიის მცდელობა ასევე საპირისპიროდ იყო მოძრაობა ისტორიულად დაკარგული ტერიტორიების დასაბრუნებლად თუმცა არცერთი დასრულდა წარმატებით.

პირველი დაყოფა
ლუქსემბურგის ტერიტორიის პირველი გაყოფა მოხდა 1659 წელს, როდესაც ლუქსემბურგის საჰერცოგო იმყოფებოდა ესპანეთთან პირად კავშირში. პირველი ფრანგულ-ესპანური ომის დროს საფრანგეთმა და ინგლისმა ესპანური ნიდერლანდის ტერიტორიის უმეტესი ნაწილი დაიპყრეს. პირენეს ზავით საფრანგეთს გადაეცა ლუქსემბურგის ციხე-სიმაგრეები: სტინეი, თონვილი, მონმედი და მათი შემოგარე ტერიტორიები.

საფრანგეთის მიერ, ლუქსემბურგისთვის წართმეული ტერიტორია წარმოადგენდა 1060 კმ²-ს.

მეორე დაყოფა
1795 წელს, ფრანგული რევოლუციური ომების დროს, საფრანგეთმა ლუქსემბურგის ანექსია მოახდინა და ფორეს დეპარტამენტად გამოაცხადა. ნაპოლეონის დამარცხების შემდეგ, 1814 წლის პარიზის ხელშეკრულებით ლუქსემბურგი საფრანგეთისგან განთავისუფლდა, თუმცა მისი სტატუსი უნდა განსაზღვრულიყო იმავე წლის ვენის კონგრესზე. კონგრესზე გადაწყდა, რომ ლუქსემბურგის სტატუსი უნდა ყოფილიყო დიდი საჰერცოგო და ორანის დინასტია მიიღებდა ისტორიული ნიდერლანდების ტერიტორიებზე უფლებებს (მათ შორის ლუქსემბურგზეც), თუმცა პრუსიამ ბიტბურგი დასავლეთი საზღვრის გასაძლიერებლად მოითხოვა, რაზეც წინააღმდეგობა არ გაუწევიათ.

ამ ცვლილებით ლუქსემბურგმა დაკარგა 2,280 კმ². პრუსიას გადაეცა შემდეგი ქალაქები: ნოიერბურგი, სენ-ვიტი, შლაიდენი და ვაკსვაილერი. მთლიანოვბაში ამ ტერიტორიების მოსახლეობა შეადგენდა დაახლოებით 50.000 ადამიანს.
აბდულჰამით გიული

აბდულჰამით გიული (; 12 მარტი 1977, ნიზიფი, გაზიანთეფი, თურქეთი) — თურქი პოლიტიკოსი, სამართლიანობისა და განვითარების პარტიის ყოფილი გენერალური მდივანი და გაზიანთეფის დეპუტატი.

ადრეული ცხოვრება და კარიერა
გიული დაიბადა 1977 წლის 12 მარტს გაზიანთეფის, ნიზიფის რაიონში. მამამისი ჯემილი, ხოლო დედამისი სალიჰაა. დაწყებითი განათლება ნიზიფი სკოლაში, ხოლო საშუალო განათლება სასულიერო იმამ ჰათიფის სკოლაში მიიღო. სწავლის პერიოდში აქტურად იყო ჩართული სხვადასხვა ახალგაზრდულ ორგანიზაციებში. უმაღლესი განათლება ანკარის უნივერსიტეტის იურიდიულ ფაკულტეტზე მიიღო. მისი სხვადასხვა ნაშრომი, რომელიც ეროვნულ პოლიტიკას ეხებოდა, დაიბეჭდა ისეთ გაზეთებში, როგორიცაა „ “, „ “, „ “ და „ “. ასევე მუშაობდა საქველმოქმედო ორგანიზაციებში.

პოლიტიკური კარიერა
მუშაობდა კეთილდღეობისა და სათნოების პარტიის ანკარაის პროვინციის ახალგაზრდულ ორგანიზაციებში, როგორც საბჭოს წევრი. 2001—2003 იყო კეთილდღეობის პარტიის თავმჯდომარის მოადგილე. 2003—2010 წლებში, ამავე პარტიის პოლიტიკური საბჭოს წევრი იყო. 2010 წლის ნოემბრიდან 2012 წლამდე, „ხალხის ხმის პარტიის“ დამფუძნებელი წევრი იყო.

2012 წელს, როდესაც „ხალხის ხმის პარტიამ“ სგპ-თან შეირწყა, 2012 წლის 30 სექტემბერს სგპ-ს რიგგარეშე სხდომაზე, გიული სგპ-ს წევრად აირჩიეს. 2015 წლის საპარლამენტო არჩევნებზე, გიული გაზიანთეფიდან სგპ-ს დეპუტატი გახდა. 2014 წლის 13 სექტემბერის სგპ-ს ყრილობაზე, გიული პარტიის გენერალურ მდივნად აირჩიეს.

პირადი ცხოვრება
აბდულჰამით გიული დაოჯახებული და 3 შვილი ჰყავს. მუშაობს თავისუფალ ადვოკატად.
სოლოდოვის სახლი

სოლოდოვის სახლი — შენობა დონის როსტოვში. მდებარეობს გაზეთის შესახვევში (სახლი 47) . აგებულია საუკუნეში არქიტექტორ ნიკალაი დოროშენკოს მიერ. სოლოდოვის სახლს გააჩნია რუსეთის ფედერაციის რეგიონული მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი.

ისტორია
1880-იან წლებში სახლის ტერიტორია გაფართოვდა და გახდა ორსართულიანი. გაფართოებული შენობის პროექტის ავტორი იყო არქიტექტორი ნიკალაი დოროშენკო. სახლის მფლობელი იყო ხორბალსაფქვავი ფაბრიკის მეპატრონე ფ. სოლოდოვი. საუკუნის დოკუმენტების მიხედვით სახლი ითვლებოდა სოლოდოვის ცოლის ეკატერინე ნიკოლოზის ასული სოლოდოვას კუთვნილებად. მოგვიანებით შენობაში განათავსეს „განათლების მუშაკთა სახლი“, რომელსაც ასევე ეწოდებოდა „მასწავლებელთა სახლი“. შენობაში ამავდროულად იყო დიდი ბიბლიოთეკა, რომელსაც იყენებდნენ მასწავლბლები და მოსწავლეები.

არქიტექტურა
სოლოდოვის სახლი აგებულია ეკლექტიკის სტილში. იგი პრაქტიკულად სართულნახევრიანია. პირველი სართული ნახევრად სარდაფშია განთავსებული. ზედა სართულის ფანჯრის ღიობები გაფორმებულია სწორკუთხა ფორმის სანდრიკებით. ფანჯრის ქვემოთ მდებარე ნიშა კი - ვარდულებით. ნაგებობას გააჩნია სხვენი, რომელიც სრულდება ორი ოთკუთხა დაშენებით. სახლი არის თაბაშირით გალესილი. ნახევარწრიული ფანჯრის ღიობები გაფორმებულია მარტივი თამასებით. პარაპეტს აქვს მეტალის გაფორმება.სახლის კედლები, სხვენი და ფანჯრის მიმდებარე ტერიტორიები უხვადაა დატვირთული მასკარონებით (ადამიანის თავის გამოსახულებიანი ჰორელიეფებით), რომლებიც დამზაადებულია ციხესიმაგრის ქვით და კრონშტეინებით, რომლებიც ასევე გვხვდება ატიკების გაფორმებაშიც. სარემონტო სამუშაოების მიმდინარეობის გამო სახურავი რამდენიმეჯერ გამოუცვალეს. ამჟამად პირველი ნახევრად სარდაფის ფანჯრები და კარებები ამოქოლილია.
ემბერ როუზი

ემბერ როუზი (დაბადების სახელი ემბერ ლევონჩუკი; დ. 21 ოქტომბერი, 1983) — ამერიკელი მოდელი, რეპერი, მსახიობი და მოდის დიზაინერი.

ემბერ ლევონჩუკი დაიბადა 1983 წლის 21 ოქტომბერს პენსილვანიის შტატის ქალაქ ფილადელფიაში. მამა მიქაელ ლევონჩუკი და დედა, დოროთი როუზი. მამა არის წარმოშობით ირლანდიელი და იტალიელი. დედა არის კაბოვერდელი და დედის მხრივ შოტლანდიური წარმოშობის, აიშირიდან. მას ჰყავს ერთი ძმა, სახელად ანტონიო ჰიულეტი. როუზი გაიზარდა სამხრეთ ფილადელფიაში. 15 წლის ასაკში, ემბერ როუზმა დაიწყო გაშიშვლება, ფსევდონიმით „“, რათა უზრუნველყო მისი ოჯახი მშობლების განქორწინების შემდგომ.
ანტიქრისტე

ანტიქრისტე ან ცრუ მესია ქრისტიანობაში ზოგადად მოიაზრება, როგორც ბოროტების ფიგურა, რომელიც ცრუდ დაიწყებს მტკიცებას, რომ ქრისტეა (მესიაა). ტერმინი ანტიქრისტე გვხვდება ახალ აღთქმაში 5-ჯერ, 1 იოანესა და 2 იოანეში, ერთადერთხელ მრავლობით ფორმაში და 4-ჯერ მხოლოობითში

იესოს, რომლის შესახებაც ქრისტიანებს სჯერათ, რომ არის ებრაელი მესია (ქრისტე), დედამიწაზე მეორედ მოსვლისას მოუწევს დაპირისპირება ანტიქრისტესთან, რომელიც,თავის მხრივ, მიიჩნევა ყველაზე დიდ ცრუ მესიად ქრისტიანობაში. ბერნარდ მაკგინის თანახმად: ისევე, როგორც ქრისტე არის მხსნელი და იდეალური მოდელი კაცობრიობისა, მისი ოპონენტიც იქნება ერთადერთი ფიგურა, რომელშიც კონცენტრირებული იქნება ბოროტება.

ისლამურ ესქატოლოგიაში მასიჰ-ად-დაჯალი არის ანტი-მესიანური ფიგურა (ანტიქრისტეს ქრისტიანული კონცეფციის მსგავსი), რომელიც მოვა, რათა მოატყუოს კაცობრიობა, „ისას“ (როგორც ქრისტეა ცნობილი არაბულად მოლაპარაკე მუსლიმებისთვის) მეორედ მოსვლამდე.

შუა საუკუნების არა-იურიდიული ებრაული ესქატოლოგიის ზოგიერთ სკოლაში, მსგავსი ანტი-მესიანური ფიგურა, ვაჟი ქალწულისა, არის არმილუსი: „მეფე, რომელიც გამოჩნდება დროის დასასრულს მესიის წინააღმდეგ და დამარცხდება მის მიერვე, მას შემდეგ, რაც უამრავ ტანჯვას მოუტანს ისრაელს“. ანტიქრისტეს კონცეპტი არ გვხვდება ტრადიციულ იუდაიზმში; თუმცა, შუა საუკუნეების დიასპორაში, მისი გარდაუვალი განადგურება მოთხრობილია, როგორც სიმბოლო სიკეთის საბოლოო გამარჯვებისა ბოროტებაზე მესიანურ პერიოდში.
ბენზინი

ბენზინი — სხვადასხვა აგებულების ნახშირწყალბადების ნარევი, დამახასიეთებელი სუნის მქონე, წყალზე მსუბუქი, გამჭვირვალე უფერო სითხე, დუღილის ტემპერატურაა 30-იდან 205°, სიმკვრივე — 700-780კგ/მ³. იყინება — 60° ქემოთ, 0°-ზე დაბალ ტემპერატურაზე აალდება. ჰაერში 74-123 გ/მ³ კონცენტრაციისას ფეთქებადი ნარევები წარმოიქმნება. ბენზინს ძირითადად ნავთობის გამოხდით ან მისი თერმული და კატალიზური გადამუშავებით ღებულობენ, მცირე რაოდენობით — ქვანახშირისა და საწვავი ფიქლების, აგრეთვე ბუნებრივი აირების გადამუშავებით.
გამოყენება
ბენზინს იყენებენ საწვავად შიგაწვის ძრავებში. მას ხმარობენ გამხსნელადაც, სარეცხ სითხედ და სხვა; საწვავი ბენზინი იყოფა საავტომობილო და საავიაციო ბენზინად. საავტომობილო ბენზინი ორი სახისაა: საზამთრო და საზაფხულო. საზამთრო ბენზინი შეიცავს მეტ დაბალმდუღარ ნახშირწყალბადებს, ვიდრე საზაფხულო. ბენზინის უმნიშვნელოვანესი საექსპლუატაციო თვისებაა მისი ადვილად აორთქლების უნარი და დეტონაციური მდგომარეობა. ბენზნის ანტიდეტონაციური თვისებები დამოკიდებულია შემადგენელი ნახშირწყალბადების აგებულებაზე და ფასდება ოქტანური რიცხვით. იყენებენ შემდეგი მარკის ბენზინს: -66, -72 და სხვა (რიცხვითი მაჩვენებლები ოქტანური რიცხვის მაჩვენებელია). დეტონაციური მდგომარეობის გასადიდებლად ბენზინს უმატებენ ტეტრაეთილტყვიას. ასეთი ეთილირებული ბენზინი შხამიანია და სხვა ბენზინებისგან განსასხვავებლად აფერადებენ.
ბენზინის უარყოფითი თვისებები
ბენზინი მავნებელია ადამიანისათვის. ბენზინის ორთქლი ორგანიზმში ძირითადად ფილტვების მეშვეობით აღწევს, მაგრამ შეიძლება კანიდანაც მოხვდეს. მოწამვლის საშიშროება არსებობს ბენზინის წარმოების ყველა ეტაპზე, ტრანსპორტირებისა და განსაკუთრებით, გამოყენების დროს. ბენზინით მოწამვლა იწვევს თავის ტკივილს, ხველებას, თვალისა და ცხვირის ლორწოვანი გარსის გაღიზიანებას; მძიმე მოწამვლის შემთხვევაში — თავბრუს, ბარბაცს, ფსიქიკურ აგზნებას, პულსის შენელებას, იშვიათად — გრძნობის დაკარგვას.
დონ-პლაზა

დონ-პლაზა — ოთხვარსკვლავიანი სასტუმრო დონის როსტოვის ცენტრში. მის სიახლოვე მდებარეობს როსტოვის სახელმწიფო მუსიკალური თეატრი, ფილარმონია და მაქსიმ გორკის სახელობის როსტოვის დრამის აკადემიური თეატრი. საბჭოთა პერიოდში ეწოდებოდა „ინტურისტი“.

ისტორია
სასტუმრო „ინტურისტის“ ისტორია სათავეს იღებს 1954 წლის 1 ივლისიდან, როდესაც სსრკ-ის საგარეო ვაჭრობის სამინისტროს № 326 ბრძანების თანახმად ქალაქ დონის როსტოვში ჩამოყალიბდა ინტურისტის სააგენტო, რომელიც გათვლილი იყო ქალაქში ჩამოსული უცხური დელეგაციებისა თუ ცალკეული უცხოელებისათვის. სააგენტოს შტატში სულ 3 ადამიანი მუშაობდა: უფროსი, მძღოლი და ინსპექტორი. პირველ წელს სააგენტოს მომსახურებით ისარგებლა 206 უცხოელმა. პირველი სტუმრები იყვნენ ორი ტურისტი დანიიდან.

1955 წელს სტუმრების ნაკადი გაიზარდა 3 000 კაცამდე, რომლებიც ძირითადად ჩადიოდნენ ბულგარეთიდან, საფრანგეთიდან, აშშ-დან და გდრ-დან. მიუხედავად იმისა, რომ იზრდებოდა ქალაქისადმი ინტერესი, დონის როსტოვში მოქმედებდა მხოლოდ ერთი სასტუმრო „დონი“, რომელშიც უცხოელებისათვის გამოყოფილი იყო 65 ადგილი და მხოლოდ 8 ოთახი იყო აღჭურვილი სველი წერტილებით.

1964 წლიდან დონი როსტოვში ყოველწლიურად ჩადიოდა საშუალოდ 5 ათასი ტურისტი. ქალაქი გახდა საბჭოთა კავშირის ერთ-ერთი ტურისტული ცენტრი. საჭირო იყო გაეფართოებინათ მატერიალური ბაზა: საჭირო გახდა ახალი სასტუმროები, მაღაზიები, რესტორნები. 1966 წელს სსრკ-ის ტურიზმის განყოფილებამ დაამტკიცა დონის როსტოვში სასტუმრო „ინტურისტის“ აშენებისათვის საჭირო დოკუმენტები.

1972 წელს მშენებლობა დასრულდა. 1973 წლისათვის სასტუმროში მუშაობისათვის ემზადებოდა 120 სასტუმროს მუშაკი, 30 მზარეული და კონდიტერი, 45 ოფიციანტი, 8 ლიფტიორი და 6 მექანიკოსი.

1973 წლის 17 ივლისი სასტუმრო „ინტურისტის“ დაბადების დღეა. ამ დღეს გაიხსნა 17-სართულიანი შენობა. პირველი სტუმრები იყვნენ გფრ-დან ცოლ-ქმარი ნას და არსის ჰელმუტები.

1974 წელს პროექტის ავტორი ლ. პუშკოვი და მთავარი არქიტექტორი ვ, სიმონოვიჩი დააჯილდოვეს რსფსრ-ის სახელმწიფო პრემიით. მუშაობის პირველ წელს სასტუმრომ მიიღო 37 ათასი ტურისტი მსოფლიოს 60 ქვეყნიდან. 1990 წლისათვის ინტურისტის დამსახურებით დონის როსტოვს გაეცნო ნახევარი მილიონი უცხოელი.

2004 წელს სასტუმროს ჩაუტარდა რესტავრაცია დაამატეს საკონფერენციო დარბაზი და ბიზნეს-ცენტრი. 2007 წელს სასტუმრო ოთხვარსკვლავიანი გახდა.
ბახჩისარაიცევის სახლი

ბახჩისარაიცევის სახლი — შენობა დონის როსტოვში. მდებარეობს სოციალისტური ქუჩისა და ბუდიონოვსკის პროსპექტის გადაკვეთაზე. შენობა ააგეს საუკუნის დასაწყისში და ეკუთვნოდა როსტოვის საქალაქო საბჭოს წევრს და როსტოვის სასამართლო ოლქის მოსამართლეს, გრიგორ ბახჩისარაიცევს, რომელიც ცნობილი იყო, როგორც მოყვარული მებაღე. ამჟამად შენობაში განთავსებული არის არქიტექტურის ძეგლების რეესტრი.

ისტორია
ბახჩისარაიცევის სახლი ააგეს მოდერნის სტილში საუკუნის დასაწყისში. საუკუნის დასასრულისა და საუკუნის დასაწყისის სავაჭრო სახლებისათვის დამახასიათებელია პირველ სართულზე განთავსებული სავაჭრო ოთახები. პირველი სართული არენდით ჰოქნდა აღებული სავაჭრო-სამრეწველო ამხანაგობას „-ს“, ავტომობილების გაყიდვით დაკავებულ კომპანია „“-სა და სააქციო საზოგადოება „ -ს“.

1920-იან წლებში, საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ მოახდინეს სახლის ნაციონალიზაცია. ზედა სართული გამოიყენეს საცხოვრებელი მიზნებისათვის, ხოლო სარდაფში განათავსეს სტუდენტური სასადილო, პირველ სართულზე კვლავ სავაჭრო დაწესებულებები იყო განთავსებული.

მეორე მსოფლიო ომის დროს ბახჩისარაიცევის სავაჭრო სახლი ძლიერ დაზიანდა, ხოლო მისი მეობელი სახლები პრაქტიკულად მთლიანად დაინგრა და არ ექვემდებაებოდნენ აღდგენას (მაგ.; პუსტოვოიტოვის სახლი და ჩერნოვის სახლი).

ბახჩისარაიცევის სახლის სარესტავრაციო სამუშაოები დასრულდა 2005 წელს. ამჟამად შენობის პირველ სართულზე განთავსებულია ბეწვის მაღაზია, კაფე და წიგნების სუპერმარკეტი.
ბოსტრიკინების სახლი

ბოსტრიკინების სახლი — შენობა დონის როსტოვში (როსტოვის ოლქი, რუსეთი). მდებარეობს პუშკინის ქუჩაზე (სახლი 106). სავაჭრო სახლი ააშენეს 1914 წელს და თავდაპირველად ეკუთვნოდა ივანე და ანა ბოსტრიკინებს. შენობას გააჩნია რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი.

ისტორია
ივანე და ანა ბოსტრიკინების სავაჭრო სახლი აგებულია 1914 წელს სამოქალაქო ინჟინერის სემიონ ვასილის ძე პოპოლინის პროექტის მიხედვით. 1920-იან წლებში, საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ, მოახდინეს სახლის ნაციონალიზაცია და მასში განათავსეს კომუნალური ბინები. 1997 წლიდან ბოსტრიკინების სახლის მფლობელია რუსეთის სბერბანკი. სახლის მაცხოვრებელების გასახლების შემდეგ დაიწყო მისი კაპიტალური რემონტი და სახლის რესტავრაციის პროცესი. მასში განთავსდა ბანკის სხვადასხვა განყოფილება, რომელიც ასევე შეიცავს კლასიციზმისა და ირაციონალიზმის სტილს. შენობის პირველი სართული რუსტირებულია. მეორე და მესამე სართულს ამშვენებს აივნები აჟურული მოაჯირებით. შენობის ფასადი გვირგვინდება მკვეთრად ჩაზნექილი ფორმის სხვენით. კარნიზებზე დამონტაჟებულია პარაპეტის ბოძკინტები. ფასადი შემკულია თაბაშირის დეკორატიული ჩანართებით. ბოსტრიკინების სახლი ფერთა გამა შეირჩა 1997 წლის რეკონსტრუქციის პერიოდში შენობის არქიტექტურული სტილის საფუძველზე.
ვასილ კუშნარიოვის სახლი

ვასილ კუშნარიოვის სახლი — შენობა დონის როსტოვში (როსტოვის ოლქი, რუსეთი). მდებარეობს პუშკინის ქუჩაზე (სახლი 51). სავაჭრო სახლი ააშენეს 1900-იანი წლების დასაწყისში. თავდაპირველად იგი ეკუთვნოდა ვასილ კუშნარიოვს, ცნობილი როსტოველი ფაბრიკანტის იაკობ კუშნარიოვის ძმას. ამჟამად შენობაში განთავსებულია რუსეთის სამხრეთის სამხედრო ოლქის სამმართველო.

ისტორია
სავაჭრო სახლი ააშეეს 1900-იანი წლების დასაწყისში, იაკობ კუშნარიოვის თამბაქოს ფაბრიკის ახლოს. სახლი ეკუთვნოდა, მის უფროს ძმას ვასილ კუშნარიოვს. სავაჭრო სახლის ეზოსთან იყო გასასვლელი პრესტიჟულ „ბუფის საზაფხულო თეატრ-ბაღში“. კუშნარიოვის სახლში განთავსებული იყო რესტორანი, ღია ვერანდით სასახლის მხარეს.

არქიტექტურა
ვასილ კუშნარიოვის სახლის ფასადი გაფორმებულია აღმოსავლურ სტილში, რომელიც დამახასიათებელი იყო ამ პერიოდის საკლუბო შენობებისათვის. ნაგებობა ორსართულიანია, რომელიც დგას მაღალ ცოკოლზე. მეორე სართულის ფანჯრის ღიობებს აქვს ნახევარწრიული ფორმა. ფასადი სრულდება მაღალი კარნიზით და დაბალი პარაპეტით. ნაგებობა შემკულია აღმოსავლური დეკორატიული ორნამენტებით. თავდაპირველად სახურავზე იდგა გუბათი, ხოლო სახლის აღმოსავლეთ ნაწილში იყო მარმარილოს სახურავი.