გლედის ლუნსბერი ჰობი

გლედის ლუნსბერი ჰობი ( დ. 19 ნოემბერი, 1910 — გ. 4 ივლისი, 1993, პენსილვანია) — ამერიკელი მიკრობიოლოგი, რომლის კვლევამ მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა ანტიბიოტიკების შემუშავებასა და მათი როლის შესწავლაში. მისი საქმიანობის წყალობით პენიცილინი ლაბორატორიის საექსპერიმენტო წამლიდან მეორე მსოფლიო ომის დროს მასობრივ სამკურნალო მედიკამენტად გადაიქცა.

ბიოგრაფია
გლედის ჰობი დაიბადა ნიუ-იორკის ვაშინგტონ-ჰაითსის რაიონში. მისი მშობლები იყვნენ თეოდორ ჰობი და ფლორა ლაუნსბერი. ოჯახში გლედისის გარდა კიდევ ერთი გოგონა იზრდებოდა. დედა ნიუ-იორკის საჯარო სკოლების სისტემაში ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას, მამა კი ქველმოქმედისა და კოლექციონერის ბენჯამინ ალტმანის ახლო თანამოაზრე იყო. თეოდორი ხელმძღვანელობდა ბენჯამინ ალტმანის კოლექციას მეტროპოლიტენის ხელოვნების მუზეუმში. უაიტ პლეინსში ნიუ-იორკის საშუალო სკოლის დასრულების შემდეგ დაამთავრა ვასარის კოლეჯი 1931 წელს, მიიღო ხარისხი ქიმიის დარგში, ხოლო 1935 წელს — კოლუმბიის უნივერსიტეტის ბაქტერიოლოგიის დოქტორის ხარისხი. ჰობიმ დაწერა სადოქტორო დისერტაცია არაპათოგენური ორგანიზმების სამედიცინო გამოყენების შესახებ. პარალელურად, ჰობი მუშაობდა ნიუ-იორკის პრესბიტერიანულ ჰოსპიტალში. 1944 წელს დოუსონის გარდაცვალების შემდეგ მან დატოვა კოლუმბიის უნივერსიტეტი და სამუშაოდ გადავიდა - ში ნიუ-იორკში, სადაც იკვლევდა სტრეპტომიცინს და სხვა ანტიბიოტიკებს.

1959 წელს ჰობიმ დატოვა , რათა სპეციალიზირებულიყო ქრონიკულ ინფექციურ დაავადებებზე, ნიუ-ჯერსის ისთ-ორანჯის ვეტერანთა ადმინისტრაციის საავადმყოფოს კვლევის დირექტორის რანგში. იქ ის ასევე მუშაობდა ისეთ თემებზე, როგორიცაა ბაქტერიოფაგები, ბაქტერიული ვარიაციები და ფერმენტები, სტრეპტოკოკები, ინფექციური დაავადებების ქიმიოთერაპია, იმუნიზატორული აგენტები და მიკრობებისგან თავისუფალი ცხოვრება. ჰობი ასევე 18 წლის განმავლობაში მუშაობდა კორნელის უნივერსიტეტის სამედიცინო კოლეჯში საზოგადოებრივი ჯანდაცვის კლინიკურ კვლევების ასისტენტ პროფესორად. 1963 წელს გლედის ჰობი გახდა ნიუ-იორკის ტუბერკულოზის ასოციაციის პრეზიდენტი; ის იყო პირველი ქალი, რომელმაც ეს თანამდებობა დაიკავა. გარდა ამისა, იგი იყო ამერიკის მიკრობიოლოგიური საზოგადოების, ამერიკის პულმონოლოგთა ასოციაციის და ამერიკის თორაქალური საზოგადოების საპატიო წევრი. 1972 წელს მან დააარსა ყოველთვიური გამოცემა ანტიმიკრობული აგენტები და ქიმიოთერაპია და რვა წლის განმავლობაში მისი რედაქტორი იყო. გლედისმა კარიერა 1977 წელს დაასრულა პენსიაზე გასვლით. ჰობიმ დაწერა 200-ზე მეტი სტატია, როდესაც მუშაობდა კონსულტანტად და თავისუფალ სამეცნიერო მწერლად. 1985 წელს გამოსცა წიგნი «: », სადაც მან აღწერა პენიცილინის გზა ლაბორატორიიდან ქარხანამდე. მან ხაზი გაუსვა პენიცილინის მოგზაურობის აუცილებლობას და მნიშვნელობით მანჰეტენის პროექტს შეადარა.

ძირითადი წვლილი და გავლენა
ჰობი ცნობილი გახდა პენიცილინის ისეთი ფორმის შექმნით, რომელიც ეფექტური იყო ადამიანებში. 1940 წელს ჰობიმ და მისმა კოლეგებმა, დოქტორმა კარლ მაიერმა და დოქტორმა მარტინ ჰენრი დოუსონმა მიმართეს ჰოვარდ ფლორისა და ერნსტ ჩეინს პენიცილინის ნიმუშის მისაღებად. მათ გულუბრყვილოდ გადაწყვიტეს მცირე რაოდენობის პენიცილინის დამზადება, თუმცა ფერმენტაციის პროცესში მალევე გახდნენ ექსპერტები და დაიწყეს მისი გადამუშავება სამკურნალო დანიშნულების მიზნით. ჰობიმ, მაიერმა და დოუსონმა ჩაატარეს პენიცილინის პირველი ცდები ადამიანებზე 1940 და 1941 წლებში, სანამ ისინი წარუდგენდნენ კლინიკური გამოკვლევების ამერიკულ საზოგადოებას, აღმოაჩინეს, რომ პენიცილინი იყო მიკრობების ძლიერი მკვლელი, რომელიც ამცირებდა ინფექციური დაავადებების სიმძიმეს და შესაძლებელს ხდიდა ისეთ პროცედურებს, როგორიცაა ორგანოების გადანერგვა და ოპერაცია ღია გულზე. მათი შედეგები გაშუქდა მედიაში, რამაც ხელი შეუწყო ამერიკის შეერთებული შტატების მთავრობისგან დაფინანსების მოზიდვას პენიცილინის მასობრივი წარმოებისთვის მეორე მსოფლიო ომის დროს, რამაც მრავალი ჯარისკაცის სიცოცხლე გადაარჩინა.

-ში ჰობიმ ფართო ადრეული მუშაობა ჩაატარა ტერამიცინზე და ვიომიცინზე, რომლებიც გამოიყენებოდა ტუბერკულოზის სამკურნალოდ. ანტიმიკრობული თერაპიის დარგის სპეციალისტის რანგში, ის იყო ერთ-ერთი პირველი, ვინც შეისწავლა ამ პრეპარატების მოქმედება ადამიანის ორგანიზმზე.