iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ისკანდერ მეჯიდ ოღლი ჰამიდოვი

ისკანდერ მეჯიდ ოღლი ჰამიდოვი ( ; დ. 10 აპრილი, 1948, ბაგლიპაი, ქალბაჯარის რაიონი — გ. 26 თებერვალი, 2020, ბაქო) — აზერბაიჯანელი სახელმწიფო მოღვაწე და პოლიტიკოსი, შინაგან საქმეთა მინისტრი აბულფაზ ელჩიბეის მთავრობაში ( 1992 — 1993 ), ეროვნულ-დემოკრატიული პარტიის თავმჯდომარე, მილიციის გენერალ-ლეიტენანტი. ყარაბაღის ომის მონაწილე.

ბიოგრაფია
პოლიტიკური კარიერა
ისკანდერ ჰამიდოვი დაიბადა 1948 წლის 10 აპრილს კალბაჯარის რაიონის სოფელ ბაგლიპაიში, შინაგან საქმეთა სახალხო კომისარიატი მუშაკის ოჯახში. 1965 წლიდან ცხოვრობდა ბაქოში. განათლებით — იურისტი. 1980-იან წლებში იყო ბაქოს საბუნჩის ოლქის შინაგან საქმეთა დეპარტამენტის სოციალისტური ქონების ქურდობასთან ბრძოლის განყოფილების უფროსი. აზერბაიჯანის პარლამენტის წევრი 1990 წლიდან 1995 წლამდე. 1991 წელს გახდა აზერბაიჯანის სახალხო ფრონტის წევრი.

1992 წლის მაისიდან 1993 წლის აპრილამდე ისკანდერ ჰამიდოვი იკავებდა აზერბაიჯანის შინაგან საქმეთა მინისტრის პოსტს. ოქტომბერში მან სცადა სიავუშ მუსტაფაევის დანიშვნა ნახიჩევანის ავტონომიური რესპუბლიკის შინაგან საქმეთა მინისტრად, მაგრამ რესპუბლიკის პარლამენტმა უარი თქვა მისი კანდიდატურის დამტკიცებაზე, რაზეც ჰამიდოვმა განაცხადა: "თუ ნახიჩევანის პარლამენტი წინააღმდეგობას გაუწევს მინისტრის მოსაზრებებსა და ქმედებებს , მინისტრი მას 15 წუთში დაშლის “ და „შინაგან საქმეთა სამინისტრო გაუსწორდება ყველას, ვისი საქმიანობაც ეწინააღმდეგება ეროვნულ ინტერესებს“ . მან ასევე განაცხადა: „ნახიჩევანში დავამყარებ აუცილებელ წესრიგს და საჭიროების შემთხვევაში ალიევს ტვინს ამოვუღებ“ .

დაპატიმრება, სასამართლო პროცესი და ციხე
1995 წლის მარტში ქვეყანაში მოხდა შეიარაღებული შეტაკებები -ის მებრძოლებსა და სამთავრობო ძალებს შორის. 1995 წლის 17 მარტს ისკანდერ ჰამიდოვი დააპატიმრეს (დაკავება დაემთხვა ბაქოში ოპონისტების გამოსვლების ჩახშობას), ხოლო 31 მარტს აიკრძალა "ბოზ გურდის" პარტია , რომელსაც ეროვნული უშიშროების მინისტრი ნამიგ აბასოვი ბრალს დებდა მარტის მოვლენებთან კავშირში.. ყოფილ შინაგან საქმეთა მინისტრს ბრალი ედებოდა 400 000 აშშ დოლარის სახელმწიფო სახსრების გაფლანგვაში, ასევე პოლიციის განყოფილებიდან 701 კრიმინალის გაქცევასა და სამსახურებრივი უფლებამოსილების გადამეტებაში. მის წინააღმდეგ აღიძრა საქმე 20732

ისკანდერ ჰამიდოვი თავდაპირველად იმყოფებოდა ეროვნული უშიშროების სამინისტროს წინასწარი დაკავების იზოლატორში, შემდეგ კი მე-9 სპეციალურ კოლონიაში გადაიყვანეს. . 2000 წლის ოქტომბერში იგი კვლავ მოათავსეს 9 კოლონიაში, მაგრამ 2001 წლის 8 თებერვალს კვლავ გადაიყვანეს გობუსტანის ციხეში ორი წლით . და ევროპის საბჭო მას პოლიტიკურ პატიმრად მიიჩნევდნენ. 9 წლიანი პატიმრობის შემდეგ პრეზიდენტის 2003 წლის 30 დეკემბრის შეწყალების ბრძანებულებით გაათავისუფლეს.

შემდგომი კარიერა
განახორციელა ჰაჯი მექაში. 2008 წლის აპრილში ისკანდერ ჰამიდოვი აზერბაიჯანის ეროვნულ-დემოკრატიული პარტიის თავმჯდომარის თანამდებობიდან გადადგა.

თავისი პოლიტიკური კარიერის შესახებ ყოფილმა შინაგან საქმეთა მინისტრმა განაცხადა:

პოლიტიკაში მოვედი ორი მიზნით. ჯერ ერთი, ქვეყნის დამოუკიდებლობაში გარკვეული როლი მაინც შევიტანო. ჩვენ, როგორც ერმა, ამას მივაღწიეთ. მეორე მიზანი იყო აზერბაიჯანის ტერიტორიული მთლიანობის აღდგენა. ამისთვის მზად ვარ ვიბრძოლო სანამ საჭირო იქნება.

ისკანდერ მეჯიდ ოღლის ძმა სარდარ ჰამიდოვი, ტერტერის რეგიონის აღმასრულებელი ხელისუფლების ყოფილი ხელმძღვანელი, ასევე ნასამართლევი იყო.
სირასგომის ციხე

სირასგომის ციხე — არქიტექტურული ნაგებობა თურქეთში, არტაანის პროვინციაში. ლიტერატურაში ცნობილია როგორც სარიამაჩის კოშკი. სირასგომის ციხის ირგვლივ გაშლილი ველებია. კოშკის ირგვლივ გალავნის კედელის არაერთი ნაშთი გვხვდება, რაც ადასტურებს იმას, რომ ძველად ციხესიმაგრის დატვირთვა ჰქონდა, კოშკი კი მის ცენტრალურ ნაგებობას წარმოადგენდა.

ეტიმოლოგია
ტოპონიმი „სირასგომი“ დაკავშირებული უნდა იყოს ქართულ ენაში გავრცელებულ ორ სიტყვასთან: სირა და გომი/გომური. „სირა“ არაბული სიტყვაა და ნიშნავს რიგს.

შესწავლის ისტორია
ციხესიმაგრის წარსულის კვლევა დაიწყეს თურქმა სპეციალისტებმა, მათ შორისაა ქემალეთინ ქოროღლუ. ის სირასგომის ციხეს კოშკისებური ფრომის ციხესიმაგრეთა კატეგორიაში აერთიანებს.
პეტალიტი

პეტალიტი , კასტორიტი — იშვიათი მინერალი, ლითიუმის ალუმინსილიკატი 410. აღიწერა და სახელი მიენიჭა 1800 წელს. ლითიუმი პირველად სწორედ პეტალიტიდან გამოყვეს. სახელი ეწოდება ტკეჩადობის სიბრტყეებზე ფოთლისებრად გახლეჩის უნარის გამო.

თვისებები
სინგონია მონოკლინურია. წარმოქმნის პრიზმისებრ ან ბრტყელ კრისტალებს, მსხვილკრისტალურ აგრეგატებს, დიდ ბლოკებს და სხვ. ტკეჩადობის სიბრტყეებზე უფერო, თეთრი, რუხი და ვარდისფერია; ელვარება — მინისებრი, სადაფისებრი. სიმაგრე მოოსის სკალით — 6,5; სიმკვრივე — 2,412–2,422 გ/სმ³. ტკეჩადობა სრულია. გვხვდება გრანიტის პეგმატიტებში. შედის ლითიუმის მადნებში.

საბადოები
გვხვდება დასავლეთ ავსტრალიაში, ბრაზილიაში (მინას-ჟერაისის შტატი), იტალიაში (ელბას კუნძული), შვედეთში (უტოს კუნძული), ჩეხეთსა და ნამიბიაში.

გამოყენება
ჰგავს ბევრ უფერო ქვას, დაწახნაგებული მინას წააგავს. გამოიყენება როგორც სანაკეთო ქვა. ღირებული ნედლეულია კერამიკისათვის. ძვირად ფასობს კოლექციონერებს შორის. კრისტალების მასა იშვიათად აღემატება 5 კარატს, თუმცა აღმოჩენილებიდან ყველაზე დიდის მასა 206 კარატია.
ალბერტ აინშტაინის ჯილდო

ალბერტ აინშტაინის ჯილდო (; ზოგჯერ შეცდომით ეძახიან ალბერტ აინშტაინის მედალს, რადგან თავიდან მას თან ახლდა ოქროს მედალიც) — ჯილდო თეორიულ ფიზიკაში, რომელიც პერიოდულად გაიცემოდა 1951 წლიდან 1979 წლამდე, რომელიც დაარსდა საბუნებისმეტყველო მეცნიერებებში მაღალი მიღწევების აღიარებისთვის. იგი დაწესდა ლუის და როზა შტრაუსების მემორიალური ფონდის მიერ ალბერტ აინშტაინის 70 წლის დაბადების დღის პატივსაცემად. პირველად გაიცა 1951 წელს და, გარდა აინშტაინის ოქროს მედლისა (შექმნილი მოქანდაკე გილროი რობერტსის მიერ) ის ასევე მოიცავდა 15000 დოლარის საპრიზო თანხას, გამარჯვებულს არჩევდა დაწინაურებული კვლევების ინსტიტუტის მიერ შერჩეული კომისია (რომელთაგან პირველში შედიოდნენ ალბერტ აინშტაინი, რობერტ ოპენჰაიმერი, ჯონ ფონ ნოიმანი და ჰერმან ვაილი.) ლუის შტრაუსი ადრე იყო ინსტიტუტის ერთ-ერთი რწმუნებული.

ეს ჯილდო არ უნდა აგვერიოს ცნობილი ფიზიკოსის სახელობის ბევრ სხვა ჯილდოში, როგორიცაა ალბერტ აინშტაინის მსოფლიო მეცნიერების ჯილდო, რომელსაც ანიჭებს მსოფლიო კულტურის საბჭო (1984 წლიდან), ალბერტ აინშტაინის მედალი, რომელსაც ანიჭებს ალბერტ აინშტაინის საზოგადოება (1979 წლიდან), ჰანს ალბერტ აინშტაინის პრემია, მისი შვილის სახელით და მინიჭებული ამერიკული სამოქალაქო ინჟინრების საზოგადოების მიერ (1988 წლიდან). იგი დაარსდა მათზე ბევრად ადრე, სანამ აინშტაინი ჯერ კიდევ ცოცხალი იყო და მოწინავე კვლევების ინსტიტუტის პროფესორი იყო. -მა მას უწოდა „მისი ტიპის ყველაზე მაღალი ჯილდო შეერთებულ შტატებში“. ზოგი მას მიიჩნევდა„ნობელის პრემიის პრესტიჟულ ექვივალენტად".
ლითიუმის ჰიდრიდი

ლითიუმის ჰიდრიდი — არაორგანული ნაერთი; ვიზუალურად წარმოადგენს უფერულ კრისტალებს, სიმკვრივე — 0.78 გ/სმ3, დნ — 688.7 °, დუღ — 900–1000 °. ლითიუმის ჰიდრიდი მდგრადია სხვა ტუტე და ტუტე მიწათა ლითონთა ჰიდრიდებთან შედარებით. წყალთან მძაფრად რეაგირებს. ლითიუმის ჰიდრიდისგან სწრაფად და მარტივად ღებულობენ წყალბადს. ლითიუმის ჰიდრიდს იყენებენ მრავალი ლითონის ჰიდრიდების მისაღებად, აგრეთვე ორგანულ სინთეზში — ძლიერ აღმდგენად.
წუთისოფელი

წუთისოფელი ფრანგი ავტორის, გი დე მოპასანის რიგით პირველი რომანი, რომელიც, თავდაპირველად, 1883 წელს, გაზეთ -ში გამოჩნდა, ერთი წლის შემდეგ კი ცალკე სახით გამოიცა. რომანი წარმოადგენს მეცხრამეტე საუკუნის ქალის მდგომარეობის პანორამულ გამოხატულებას, რომელიც ახალგაზრდა არისტოკრატი მანდილოსნის, ჟანას ცხოვრების მიმდინარეობის ფონზე ვლინდება. ცნობილმა რუსმა მწერალმა, ლევ ტოლსტოიმ წიგნს უწოდა „შესანიშნავი ნაწარმოები, არა მხოლოდ მოპასანის შემოქმედებაში, არამედ, თითქმის, მთელ ფრანგულენოვან ლიტერატურაში, ჰიუგოს საბრალონის შემდეგ“.

სიუჟეტი
რომანი აღწერს პერსონაჟ ჟანას ცხოვრებას, მისი ახალგაზრდობიდან სიბერემდე განვლილ პერიოდს.

ჟანა, ბარონ სიმონ-ჟაკ ლე პერტუისისა და მისი მეუღლის, ადელაიდის ერთადერთი ქალიშვილი იყო, რომელიც ჩვიდმეტ წლამდე, მშობლების ჩარევით, სასულიერო კოლეჯში იზრდებოდა, ჩვიდმეტი წლის ასაკში ტოვებს რუანის მონასტერს და მშობლებთან ერთად ნორმანდიის სანაპიროზე მდებარე სასახლეში სახლდება. ის ქორწინდება ჟულიენ დე ლამარზე, თუმცა მათი ურთიერთობა ჩიხში შედის მას შემდეგ, რაც ჟულიენი ჟანას მოახლე როზალიასთან ღალატობს. ჟანა კი, საკუთარ ბედნიერებას, მხოლოდ საკუთარი ერთადერთი შვილის, პულეს აღზრდაში პოულობს.

ეკრანიზაცია
ნაწარმოები ეკრანებზე ორჯერ ადაპტირდა: პირველად, 1958 წელს, ალექსანდრე ასტრუკის მიერ, და 2016 წელს, სტეფან ბრიზეს მიერ.
კაციარინა ბარისევიჩი

კაციარინა ბარისევიჩი (დ. 2 აგვისტო, 1984) — ბელარუსელი ჟურნალისტი. ის არის დამოუკიდებელი საინფორმაციო საიტის ტუტ-ის შტაბის კორესპონდენტი. მუშაობდა ბელარუსის ევროპულ რადიოში და სხვა მედიაში. მან გააშუქა რამან ბანდარენკას გარდაცვალების შესახებ 2020 წელს. იგი დააკავეს 2020 წლის 19 ნოემბერს მინსკში.

ბიოგრაფია
კაციარინა დაიბადა 1984 წლის 2 აგვისტოს. განათლება მიიღო პასტოვიჩის სკოლაში. პარალელურად სწავლობდა მუსიკალურ სკოლაში ბაიანების კლასში, რომელიც მოგვიანებით დაამთავრა. 2007 წელს დაასრულა ჟურნალისტიკის ფაკულტეტი, სატელევიზიო და რადიო ჟურნალისტიკის სპეციალობით, ბელარუსის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. თავდაპირველად, ბარისევიჩი გეგმავდა მინსკის სახელმწიფო ლინგვისტურ უნივერსიტეტში ჩაბარებას, მაგრამ დედამ ნახა რეკლამა საერთაშორისო ლინგვისტური ბანაკის შესახებ პოლონეთში -ს ფარგლებში. შედეგად, კაციარინა შეარჩიეს სკოლის ცხრა მოსწავლეს შორის და როდესაც ის სახლში დაბრუნდა, ერთი თვის შემდეგ, მიიწვიეს ჟურნალისტთან საოლქო რადიოში.

ინტერვიუს შემდეგ რედაქტორმა თქვა: „თქვენი ხმა კარგად ჟღერს, ლაპარაკობთ სწრაფად, გარკვევით, კომპეტენტურად. რადიოში ვცადოთ“. ამ სიტყვების შემდეგ, როდესაც კაციარინა მე-11 კლასში იყო, რადიოში სამუშაოდ წავიდა. კაციარინამ, დედის რჩევით, მონაწილეობა მიიღო კონკურსში „ჟურნალისტიკის ფაკულტეტის აპლიკანტი“, სადაც მან მიიღო უმაღლესი ქულები სამივე რაუნდში. შედეგად ჩაირიცხა ჟურნალისტიკის ფაკულტეტის პირველ კურსზე.

2021 წლის 2 მარტს ბარისევიჩს მიესაჯა ნახევარი წლით თავისუფლების აღკვეთა და ჯარიმა 2020-2021 წლებში ბელარუსის პრეზიდენტის ალექსანდრე ლუკაშენკოს წინააღმდეგ საპროტესტო აქციების დროს რამან ბანდარენკას გარდაცვალების შესახებ პირადი მონაცემების მოხსენებისთვის.

ბარისევიჩის პატიმრობა და განაჩენი დაგმეს ევროპის ჟურნალისტთა ფედერაციამ, ჟურნალისტთა დაცვის კომიტეტმა და პრესის საერთაშორისო ინსტიტუტმა.

დარია ჩულცოვასთან და კაციარინა ანდრეევასთან ერთად, 2021 წლის 9 აპრილს მიენიჭა ბელაპანის დამფუძნებლის ალეშ ლიპაის სახელობის პრემია „ჟურნალისტიკის ღირსება“.

2021 წლის 14 ივლისს მან მიიღო პრესის თავისუფლების საერთაშორისო ჯილდო. 2021 წლის 12 აგვისტოს მან მიიღო თავისუფალი მედიის ჯილდო.
ჰუსეინ რაჰმანოვი

ჰუსეინ ალიფაშა ოღლუ რაჰმანოვი (; დ. 1 დეკემბერი, 1902, ბაქო — 21 აპრილი, 1938) — აზერბაიჯანის საბჭოთა და სახელმწიფო მოღვაწე, აზერბაიჯანის სსრ სახალხო კომისართა საბჭოს თავმჯდომარე (1993-1973).

ბიოგრაფია
დაიბადა 1902 წლის 1 დეკემბერს ქალაქ ბაქოში, ბაქოს გუბერნიაში.

საშუალო განათლება მიიღო  რუსულ-თათრულ სკოლაში, შემდეგ კი ბაქოს მამაკაცთა გიმნაზიაში. 1919 წელს მუშაობდა კურიერად აზერბაიჯანის დემოკრატიული რესპუბლიკის საგარეო საქმეთა სამინისტროში.

განაჩენის გამოტანის შემდეგ რეპრესირებულ იქნა მისი მეუღლე თამარა ლომიძე. მათ შვილები არ ჰყავდათ. ლომიძემ გამოსასწორებელი ბანაკი მხოლოდ 1947 წელს დატოვა. რეპრესირებულ იქნა ასევე ჰუსეინის მამა ალიფაშა ბაბა ოღლუ რაჰმანოვი; მისი ძმა აჟდარი. კიდევ უფრო ადრე, 1937 წელს, რეპრესირებული იქნა კიდევ ორი ​​ძმა, ჰასანი და ლატიფი.

1955 წლის 7 დეკემბერს სიკვდილის შემდგომ ჰუსეინ რაჰმანოვის რეაბილირებულ იქნა.
ვერონიკა ჩერკასოვა

ვერონიკა ჩერკასოვა (, , , დ. 12 იანვარი, 1959 – გ. 20 ოქტომბერი, 2004) — ბელარუსი ჟურნალისტი. იგი მოკლეს 2004 წლის 20 ოქტომბერს. 2021 წლის მდგომარეობით მკვლელი არ არის ნაპოვნი.

ბიოგრაფია
ვერონიკა ჩერკასოვა დაიბადა მინსკში, ბელარუსი, 1959 წლის 12 იანვარს. იგი მუშაობდა ტელევიზიაში 1980-იან წლებში. საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ მუშაობდა სხვადასხვა დამოუკიდებელ ოპოზიციურ გაზეთში: „ბელარუსკაია დელავაია გაზეტა" ( , 1990-იან წლებში), „ბელგაზეტა“ (, 1995-2003) და ბოლოს, 2003-2004 წლებში გაზეთ „სოლიდარობისთვის“ . მოგვიანებით იგი სპეციალიზებული იყო საგამოძიებო ჟურნალისტიკაში და წერდა სოციალურ საკითხებზე, მათ შორის სტატიებს ბელარუსის რელიგიურ სექტებსა და ბოშათა თემებზე, მაგრამ ასევე გამოაქვეყნა რამდენიმე სტატია ალექსანდრე ლუკაშენკოს ბელარუსიასა და სადამ ჰუსეინის ერაყს შორის იარაღის უკანონო ვაჭრობის შესახებ. ის ერაყს ეწვია 2002 წელს, როგორც ჟურნალისტთა ჯგუფის წევრი, რომელიც ქვეყანაში იყო მიწვეული ბელარუსი ბიზნესმენების მიერ, რომელთაც პარტნიორები ჰყავდათ ერაყში.

მკვლელობა
ჩერკასოვა მოკლეს მინსკში, საკუთარ ბინაში 2004 წლის 20 ოქტომბერს. მას აღენიშნებოდა 40-ზე მეტი დარტყმა, ძირითადად ყელისა და ხელების არეში. მისი ცხედარი ჩერკასოვას დედის შეშფოთების შემდეგ აღმოაჩინეს, რადგან ქალიშვილი სამსახურში არ გამოჩენილა და სატელეფონო ზარებს არ პასუხობდა. გარდაცვლილი მისმა თინეიჯერმა შვილმა ანტონ ფილიმონოვმა და მამინაცვალმა ვლადიმერ მელეჟკომ აღმოაჩინეს.

მკვლელი დღემდე არ გამოვლენილა. ბინაში შეჭრის ნიშნები არ აღმოჩნდა, სავარაუდოდ, კარი ჩერკასოვამ თავად გააღო. ანტონ ფილიმონოვს განუვითარდა მძიმე დეპრესია და გადაიყვანეს ფსიქიატრიულ საავადმყოფოში. ჩერკასოვას მამინაცვალზე ზეწოლას გამომძიებლებიც ცდილობდნენ, რათა ეღიარებინა მკვლელობა. ახალი ამბების გამომცემელთა მსოფლიო ასოციაციამ, აზრის თავისუფლებისა და თავისუფლად გამოხატვის ორგანიზაციამ და სხვა საერთაშორისო ორგანიზაციებმა დაგმეს ჩერკასოვას ოჯახის შევიწროება და მოუწოდეს ბელარუსის ხელისუფლებას, რომ საქმის გამოძიება ნათელი და სამართლიანი ყოფილიყო.

ოფიციალური გამოძიება შეჩერდა 2005 წლის დეკემბერში, ხელახლა დაიწყო 2006 წლის თებერვალში და კვლავ შეჩერდა 2006 წლის 14 მარტს, ეჭვმიტანილების არარსებობის გამო. ხელისუფლება არ დათანხმდა ჩერკასოვას მკვლელობის მის პროფესიულ საქმიანობასთან დაკავშირებას. საზღვრების გარეშე რეპორტიორების ცნობით, გამოძიებამ უგულებელყო მნიშვნელოვანი მტკიცებულება, რომელიც ამტკიცებდა, რომ მკვლელობა დაკავშირებული იყო ჟურნალისტურ საქმიანობასთან. ჟურნალისტების თქმით, ერთადერთი რამ, რაც მისი ბინიდან გაქრა, ერაყში ბოლო მოგზაურობის დროს გადაღებული ფოტოები იყო.

2012 წლის 19 ოქტომბერს ზოგიერთმა დაუდგენელმა პირმა სცადა შეჭრა მინსკის ბინაში, სადაც ჩერკასოვას დედა, მამა და შვილი ცხოვრობენ. ოჯახმა განაცხადა, რომ მათ 2004 წლიდან მათ მრავალჯერ ესტუმრა პოლიციის წარმომადგენელი. 2008 წელს მათი სახლი გაჩხრეკეს.

2021 წლის მდგომარეობით საქმე ჯერაც არ არის გახსნილი, მკვლელი არ არის ნაპოვნი.
ანა შტერბა-ბოჰმი

ანა შტერბა-ბოჰმი (დ. 9 ივნისი, 1885, ჯენკო- 22 ივლისი, 1936) — სლოვენი ქიმიკოსი, რომელიც ცნობილია როგორც პირველი ქალი სლოვენიური მიწებიდან, რომელმაც მიიღო დოქტორის ხარისხი ქიმიაში.

ადრეული ცხოვრება და განათლება
ანა ჯენკო დაიბადა ლიუბლიანაში, მაშინდელი ავსტრია-უნგრეთის ნაწილი, უაღრესად განათლებულ ოჯახში. მისი მამა იყო ექიმი ლუდვიკ ჯენკო და დედამისი ტერეზია ჯენკო (დ. ლენჩე), რომელიც ასევე განათლებული ქალი იყო, სწავლობდა ურსულინებთან ლიუბლიანასა და ბავარიაში, ასევე ერთი წელი გაატარა მოსკოვში . იგი ეხმარებოდა ქმარს პრაქტიკულ საქმიანობაში და წყვილი აქტიურად მონაწილეობდა სლოვენიის კულტურულ ცხოვრებაში, როგორც პანსლავიზმის პროპაგანდისტები. მათ ოთხი შვილი შეეძინათ. ყველამ მიიღო უმაღლესი განათლება. ანას და, ელეონორა, გახდა პირველი სლოვენიელი ქალი ექიმი.

ხუთი სემესტრი სწავლობდა ქიმიას, როგორც დამსწრე სტუდენტი, შემდეგ უკვე როგორც ჩვეულებრივი სტუდენტი. მის მასწავლებლებს შორის იყვნენ ბოჰუსლავ ბრაუნერი (თეორიული და ფიზიკური ქიმია), ბოჰუმილ კუჟმა (ანორგანული ქიმია) და მომავალში მისი ქმარი იან სტანისლავ შტერბა-ბოჰმი (ქიმიის ისტორია). ასევე კურსები გაიარა მინერალოგიაში, ექსპერიმენტულ ფიზიკაში, მათემატიკაში, ჩეხეთის ფილოსოფიის ისტორიაში და გერმანული ენა ჩაწერილი იყო მის სასწავლო გეგმაში. 1911 წლის ზაფხულის სემესტრი გაატარა სადოქტორო დისერტაციის მომზადებაში სამი ორგანული მჟავების განსაზღვრისა და გამოყოფის თემაზე: სუქცინის, ვაშლის და ღვინის მჟავების .
კადრიე ნურმამბეტი

კადრიე ნურმამბეტი ( ; დ. 21 აგვისტო, 1933, ბაზარჯიკი — გ. 31 იანვარი, 2023 ბუქარესტი ) — რუმინელი ყირიმელი თათარი ხალხური სიმღერების შემსრულებელი და ფოლკლორისტი . საკუთარ ქვეყანაში — რუმინეთში მას მეტსახელად დობრუჯას ბულბული შეარქვეს.

ბიოგრაფია
კადრიე ნურმამბეტი დაიბადა 1933 წლის 21 აგვისტოს რუმინეთის სამეფოს დობრუჯის რეგიონში, (ახლანდელი დობრიჩი, ბულგარეთი ) ყირიმელი თათრების ოჯახში. მისი მამა არტილერიის ოფიცერი იყო. როდესაც მეორე მსოფლიო ომის დასაწყისში რუმინეთმა სამხრეთ დობრუჯა ბულგარეთს დაუთმო, კადრიეს ოჯახი გადავიდა ჩრდილოეთით მეჯიდიაში, სადაც მისი მამა დაინიშნა სამხედრო გარნიზონის მეთაურად.

კადრიე ნურმამბეტმა ჩააბარა ბუქარესტის უნივერსიტეტში სამართალმცოდნეობის ფაკულტეტზე, რომელიც წარმატებით დაამთავრა 1957 წელს. იგი გახდა პირველი ყირიმელი თათარი ქალი ადვოკატი რუმინეთში. უმაღლესი სასწავლებლის დამთავრების შემდეგ სამსახური დაიწყო კონსტანტაში ადვოაკატთა კოლეგიაში.

კადრიე ნურმამბეტი ბავშვობიდანვე გატაცებული იყო მუსიკით. თუმცა განსაკუთრებულ ინტერესს ავლენდა ფოლკლორისა და ხალხური მუსიკის მიმართ. გოგონა ჯერ კიდევ ადრეული ასაკიდანვე ღებულობდა მონაწილეობას სხვადასხვა კონცერტებში. იგი გამოდიოდა ყირიმელი თათრების და რუმინული ფოლკლორული ჯგუფების შემადგენლობაში. აღსანიშნავია დამწყები მომღერლის მონაწილეობა 1950 წლის კონცერტში, როდესაც რუმინეთში -ის სცენაზე, ქვეყანაში არაერთ ცნობილ არტისტთან ერთად გამოვიდა.

1954 წელს მომღერლის მიერ შესრულებულმა სიმღერებმა ბუქარესტის მუსიკის ეროვნული უნივერსიტეტის პროფესორის ტიბერიუ ალექსანდრუს დიდი მოწონება დაიმსახურა. სწორედ ტიბერიუ ალექსანდრუს წყალობით გაისმა პირველად რადიოში კადრიეს ხმა. მისი პირველი ჩანაწერი გამოვიდა 1960 წელს -ის ლეიბლით, რასაც მოჰყვა სხვა ჩანაწერები 1963, 1974, 1980, 1982 და 1989 წლებში.

კადრიემ პირველი ხალხური სიმღერები დედისგან შეისწავლა. მოგვიანებით მან დიდი ინტერესი გამოავლინა ტრადიციული სიმღერების მოძიების და შეგროვების მიმართ. მომღერალი მოგზაურობდა დობრუჯის სოფლებში და ეძებდა ყირიმული თათრული, ნოღაელების და თურქული კულტურების მატარებელ ადგილობრივ მოსახლეობას. 1957 წელს კადრიე ნურმამბეტი მიიწვიეს 90-ზე მეტი ტრადიციული თათრული და თურქული სიმღერის ჩასაწერად ბუქარესტის ეთნოგრაფიისა და ფოლკლორის ინსტიტუტის ოქროს ხმის არქივში. მთელი თავისი ცხოვრების განმავლობაში, მომღერალმა დიდი ძალისხმევა გამოიჩინა რუმინეთში მცხოვრები თურქებისა და თათრების ტრადიციული მუსიკის შესანარჩუნებლად, ასწავლიდა რა შემსრულებლებს ფოლკლორულ მუსიკას.

კადრიე ნურმამბეტის ბოლო სტუდიური ალბომი სახელწოდებით თათრული და თურქული ტრადიციული ხალხური სიმღერები გამოვიდა 2009 წელს ლეიბლით .

მომღერალი გარდაიცვალა 2023 წლის 31 იანვარს ბუქარესტში 89 წლის ასაკში.
ტაბატაძე

საკუთარი სახელი ტაბატაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

ალექსანდრე ტაბატაძე — მწერალი
ალექსანდრე ტაბატაძე — პოლიტიკოსი, შინაგან საქმეთა სამინისტროს მოხელე
დემურ ტაბატაძე — ინჟინერი, პედაგოგი
ვაჟა ტაბატაძე — ფეხბურთელი
ზურაბ ტაბატაძე — ინჟინერი
თორნიკე ტაბატაძე — სპორტსმენი (ძალოსნობა)
იეგუდიელი (ტაბატაძე) — საეკლესიო პირი
იოანა (ტაბატაძე) — სასულიერო პირი
კონდრატე ტაბატაძე — ინჟინერ-გეოდეზისტი
კონსტანტინე ტაბატაძე — ინჟინერი
ნანა ტაბატაძე — ონკომამოლოგი
ნიკა ტაბატაძე — ჟურნალისტი
ნინო ტაბატაძე — ენდოკრინოლოგი
შავლეგო ტაბატაძე — სამხედრო პირი, სახელმწიფო მოხელე
მელქონ მაკარიანი

მელქონ მაკარიანი (დ. 19 დეკემბერი, 1986) — ახალქალაქის მუნიციპალიტეტის მერი 2021 წლის 27 ოქტომბრიდან.

ბიოგრაფია
დაიბადა 1986 წლის 19 დეკემბერს, სოფელ ბარალეთში. 2013 წელს „ქართული ოცნების“ შტაბის ახალგაზრდული მოძრაობის თემის უფროსი. 2014-2021 წლებში ახალქალაქის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს წევრი. ახალქალაქის მუნიციპალიტეტის მერი 2021 წლის 27 ოქტომბრიდან. ფლობს ქართულ, სომხურ და რუსულ ენებს.

თვითმმართველობის არჩევნები 2021
2021 წლის თვითმმართველობის არჩევნებზე „ქართული ოცნებს“ სახელით იყრიდა კენჭს ახალქალაქის მუნიციპალიტეტის მერობის კანდიდატად. მაკარიანმა პირველ ტურში ხმათა 82% (14 471 ხმა) მიიღო და გამარჯვება პირველ ტურში მოახერხა.
გალინა ბალმოში

გალინა ბალმოში ( ; 24 თებერვალი, 1961, პლეშენი, კანტემირის რაიონი, მოლდოვის სსრ, სსრკ ) — მოლდოველი პოლიტიკოსი და სახელმწიფო მოღვაწე. წარსულში მოლდოვის რესპუბლიკის ოჯახისა და ბავშვთა, სოციალური დაცვის, მინისტრი (2007-2009), მოლდოვის რესპუბლიკის პარლამენტის წევრი (2005-2007, 2009-2019), მოლდოვას რესპუბლიკის პრეზიდენტის მრჩეველი სოციალურ საკითხებში. (2019-2020) .

ბიოგრაფია
დაიბადა 1961 წლის 24 თებერვალს მოლდოვის სსრ კანტემირის რაიონის სოფელ პლეშენში.

დაამთავრა კიშინიოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი 1982 წელს, შემდეგ 2001 წელს მოლდოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი. მიიღო სამართლის ხარისხი. 2006 წელს დაამთავრა მოლდოვის პრეზიდენტთან არსებული სახელმწიფო მართვის აკადემიის მაგისტრატურა.

იყო მოლდოვის რესპუბლიკის კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის პოლიტიკური აღმასრულებელი კომიტეტის წევრი, მოლდოვის რესპუბლიკის ქალთა კავშირის თავმჯდომარე.

2005 წლის საპარლამენტო არჩევნების შედეგების მიხედვით, იგი აირჩიეს მოლდოვის რესპუბლიკის პარლამენტის წევრად მოლდოვას რესპუბლიკის კომუნისტური პარტიიდან (მრკპ). 2007 წელს მან მანდატი გადასცა ვლადიმერ პანფილოვს მოლდოვას რესპუბლიკის სოციალური დაცვის, ოჯახისა და ბავშვის მინისტრად დანიშვნასთან დაკავშირებით.

2007 წლის 22 იანვარს მოლდოვის რესპუბლიკის პრეზიდენტმა ვლადიმერ ვორონინმა დანიშნა მოლდოვის რესპუბლიკის სოციალური დაცვის, ოჯახისა და ბავშვის მინისტრად. გადავიდა პრეზიდენტის ვლადიმერ ვორონინის მიერ 2008 წლის 31 მარტს დაკომპლექტებულ მომდევნო მთავრობაში, რომელსაც ზინაიდა გრეჩანი ხელმძღვანელობდა. . მოვალეობას ასრულებდა 2009 წლის 25 სექტემბრამდე მოლდოვის რესპუბლიკის გენერალურმა პროკურატურამ საქმე დახურა 2023 წლის იანვარში.

2019 წელს მოლდოვის რესპუბლიკის პრეზიდენტმა იგორ დოდონმა გალინა ბალოში დანიშნა თავის მრჩევლად სოციალურ საკითხებში. მან შეცვალა ვიორიკა დუმბრავეანუ, რომელიც დაინიშნა მოლდოვის რესპუბლიკის ჯანდაცვის, შრომისა და სოციალური დაცვის მინისტრად. პრეზიდენტმა იგორ დოდონმა თანამდებობიდან გაათავისუფლა ყველა მისი მრჩეველი 2020 წლის დეკემბერში საპრეზიდენტო მანდატის ამოწურვის გამო.
ვახტანგ მაისურაძე

ვახტანგ მაისურაძე (დ. 29 ივლისი, 1975) — ქართველი პოლიტიკოსი. კასპის მუნიციპალიტეტის მერი 2020 წლიდან.

ბიოგრაფია
დაიბადა 1975 წლის 29 ივლისს. 1992-1997 წლებში სწავლობდა გორის სახელმწიფო ეკონომიკურ ინსტიტუტში, საბუღალტრო აღრიცხვის, კონტროლი და სამეურნეო საქმიანობის ანალიზის სპეციალობით. 1997-2000 წლებში სწავლობდა საქართველოს ბიზნესის ორგანიზაციისა და ტექნოლოგიური ინსტიტუტის სამართალმცოდნეობის ფაკულტეტზე. 2006 წელს შიდა ქართლის გუბერნატორის აპარატის საფინანსო ეკონომიკური სამსახურის უფროსი. 2006-2007 წლებში კასპის მუნიციპალიტეტის გამგებელი. 2012-2013 წლებში შპს „ნიუ კონტრაქშენის“ საწყობის მენეჯერი. 2013 წელს სახელმწიფო აუდიტის სამსახურის შიდა აუდიტის დეპარტამენტის უფროსის მოადგილე. 2013-2014 წლებში სახელმწიფო აუდიტის სამსახურის ადმინისტრაციის უფროსის მოადგილე. 2014-2020 წლებში სახელმწიფო აუდიტის სამსახური საფინანსო და ლოჯისტიკის დეპარტამენტის უფროსის მოადგილე. 2020 წლიდან კასპის მუნიციპალიტეტის მერი.

თვითმმართველობის არჩევნები 2021
2021 წლის თვითმმართველობის არჩევნებზე „ქართული ოცნების“ სახელით მეორე ვადით იყრიდა კენჭს კასპის მუნიციპალიტეტის მერობის კანდიდატად. მაისურაძემ პირველ ტურში ხმათა 52,13% (10 144 ხმა) მიიღო და გამარჯვება პირველ ტურში მოახერხა.
თეიმურ გულიევი

თეიმურ იმანყული ოღლუ გულიევი (; დ. 25 ნოემბერი, 1888, ჯებრაილის მაზრა — გ.18 ნოემბერი, 1965, ბაქო, აზერბაიჯანის სსრ) — საბჭოთა სახელმწიფო და პარტიული მოხელე. იყო სსრკ-ს შსსკ-ს სპეციალური სამეულის (ტროიკის) წევრი.

ბიოგრაფია
თეიმურ გულიევი დაიბადა 1888 წელს სოფელ ჯაბრაილში, გლეხის ოჯახში. 1909 წელს დაამთავრა სკოლა. სკოლის დამთავრების შემდეგ ჩავიდა საქართველოში და ჩააბარო გორის საოსტატო სემინარიაში.

გულიევი, რომელმაც 1914 წელს წარმატებით დაამთავრა გორის საოსტატო სემინარია, დაბრუნდა სოფელში ახალგაზრდა მასწავლებლად და 1918 წლის შუა პერიოდამდე მუშაობდა მასწავლებლად სოფლის ორკლასიან სკოლაში.

1920-1921 წლებში თეიმურ გულიევი მუშაობდა ჯაბრაილის რევოლუციური კომიტეტის თავმჯდომარედ, შემდეგ ღარიბთა კომიტეტის თავმჯდომარედ და ბავშვთა სახლის დირექტორად. 1921-1934 წლებში მუშაობდა აზერბაიჯანის საგანგებო კომისიის ორგანოებში. 1921 წელს გულიევი ჯებრაილის მაზრის საგანგებო კომიტეტის დავალებით იყო აზერბაიჯანის საგანგებო კომისიის კომისრის თანაშემწე და ანტისაბჭოთა ძალების წინააღმდეგ ბრძოლის პოლიტიკური ბიუროს უფროსი. ამ დროს ის აქტიურ მონაწილეობას იღებდა იმ ჯგუფების განადგურებაში, რომლებიც ეწინააღმდეგებოდნენ მთავრობას.

1923-1929 წლებში მუშაობდა ბაქოში აზერბაიჯანის სახელმწიფო პოლიტიკურ დეპარტამენტში საიდუმლო განყოფილებისა და სპეციალური განყოფილების უფროსად.

1934-1937 წლებში გულიევი იყო აზერბაიჯანის სსრ უზენაესი სასამართლოს სპეციალური კოლეგიის თავმჯდომარე, აზერბაიჯანის სსრ უზენაესი სასამართლოს თავმჯდომარე.

1937-1954 წლებში თეიმურ გულიევი მუშაობდა რესპუბლიკის ერთ-ერთ უმაღლეს თანამდებობაზე - აზერბაიჯანის სსრ სახალხო კომისართა საბჭოს (შემდგომში მინისტრთა საბჭოს) თავმჯდომარედ.

1954-1965 წლებში გულიევი იყო ქალაქ განჯას დაქვემდებარებული ერთ-ერთი სახელმწიფო მეურნეობის დირექტორი.

თეიმურ გულიევი გარდაიცვალა 1965 წლის 18 ნოემბერს ბაქოში.