iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ოსვალდ მოსლი

სერ ოსვალდ ერნალდ მოსლი, მე-6 ბარონეტი (დ. 16 ნოემბერი, 1896 — გ. 3 დეკემბერი, 1980) — ბრიტანელი პოლიტიკოსი, რომელმაც პოპულარობა მოიპოვა 1920-იანებში, როგორც პარლამენტის წევრმა და მოგვიანებით 1930-იანებში, მეინსტრიმული პოლიტიკით იმედგაცრუებული, ბრიტანულ ფაშისტთა კავშირს ჩაუდგა სათავეში. მოსლი არ იყო რაინდი, მაგრამ ის იყო მე-6 ბარონეტი — წოდება, რომელიც მის ოჯახში საუკუნეზე მეტი არსებობდა და რომელიც მამის გარდაცვალების შემდეგ 1928 წლის 21 სექტემბერს მიიღო.

პირველ მსოფლიო ომში მსახურობის შემდეგ, მოსლი იყო პარლამენტის ერთ-ერთი ახალგაზრდა წევრი, რომელიც წარმოადგენდა ჰაროს ოლქს 1918 წლიდან 1924 წლამდე, პირველად როგორც კონსერვატიული, შემდეგ კი დამოუკიდებელი კანდიდატი, სანამ ლეიბორისტული პარტიის წევრი გახდებოდა. 1924 წლის საყოველთაო არჩევნებზე ის კენჭს იყრიდა ბირმინგემ ლედივუდის ოლქისთვის მომავალ პრემიერმინისტრ ნევილ ჩემბერლენის წინააღმდეგ, რომელმაც 100 ხმით სძლია მას.

1926 წლის არჩევნებზე მოსლი დაბრუნდა პარლამენტში როგორც სმეთიკის ლეიბორისტი დეპუტატი და 1929-1931 წლის ლეიბორისტულ მთავრობაში მსახურობდა ლანკასტერის საჰერცოგოს კანცლერად. ის ითვლებოდა სავარაუდო ლეიბორისტ პრემიერმინისტრად, მაგრამ მიატოვა პარტია მთავრობის უმუშევრობის პოლიტიკასთან შეუსაბამობის გამო. 1931 წელს საყოველთაო არჩევნებზე არჩია არ დაეცვა სმეთიკის საარჩევნო ოლქი და ნაცვლად ამისა წარუმატებლად კენჭი იყარა სტოკ-ონ-ტრენტის ოლქში. 1932 წელს მოსლის ახალი პარტია გადაიქცა ბრიტანულ ფაშისტთა კავშირად.

მოსლი დააკავეს 1940 წლის მაისში და მოხდა მისი ინტერნირება, ხოლო ბრიტანული ფაშისტთა კავშირი აიკრძალა. ის გაათავისუფლეს 1943 წელს. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ მოსლიმ დააფუძნა კავშირის მოძრაობა და ეცადა პარლამენტში მოხვედრას, თუმცა ძალიან მცირე რაოდენობის ხმები მიიღო. ფაშიზმთან ასოცირების გამო პოლიტიკურად დისკრედიტებული, 1951 წელს საზღვარგარეთ გადასახლდა და დარჩენილი ცხოვრების დიდი ნაწილი პარიზში გაატარა. გერმანულ რაიხის პარტიასთან, ახალგაზრდა ევროპასა და იტალიის სოციალურ მოძრაობასთან ერთად 1962 წლის მარტში ვენეციაში მან დააარსა ახალი ულტრამემარჯვენე ინტერნაციონალი, ევროპის ნაციონალური პარტია.
მედვედევის არყი

მედვედევის არყი  — მცენარე არყისებრთა ოჯახისა. 5–10 მეტრის სიმაღლის დაბალი ტანის ხეა. ქერქი ღეროს შუა ნაწილში და მსხვილ ტოტებზე ღია მოვარდისფრო-რუხი ან ღია ყავისფერია. აქვს დიდი ზომის, 3,5–12 სმ სიგრძისა და 3,5–9 სმ სიგანის ფოთლები, მომრგვალოკვერცხისებური ფორმის, კიდეზე ფართო და მოკლე ხერხკბილა. ქვემოდან ძარღვების გაყოლებით შებუსულია. ყვავის მაის-ივნისში, ნაყოფმსხმოიარობს სექტემბერში. კავკასიის ენდემური მცენარეა. საქართველოში გვხვდება გურიასა და აჭარაში. ვრცელდება 1900–2250 მეტრ სიმაღლემდე. ძლიერ მომთხოვნია ატმოსფერული ტენის მიმართ, თუმცა არ უყვარს ნესტიანი და დაჭაობებული ნიადაგები.

გალერეა
მტირალა არყი

მტირალა არყი,  — მცენარე არყისებრთა ოჯახისა. 20–25 მეტრამდე სიმაღლის, საშუალო ზომის ხეა. აქვს მეტ-ნაკლებად სწორი, ზოგჯერ ფერდობისაკენ ქვევით გადახრილი ღერო. სანაყოფე ტოტების ფოთლები კვერცხის ან რომბის ფორმისაა, სიგრძეში 4–8 სმ, სიგანეში 3–5 სმ. ფესვთანური და ამონაყარი ყლორტების ფოთლები ფართოკვერცხისებრია. ქერქი ახალგაზრდა ღეროზე თითქმის თეთრია, უფრო ხნიერზე — მოშავო-მორუხო ფერისა. ყვავის აპრილ-მაისში, ნაყოფმსხმოიარობს ივლის-აგვისტოში. იზრდება ტყის ზედა და შუა სარტყლებში, აგრეთვე სუბალპურ ტყეებში 2100 მეტრამდე. გავრცელებულია კავკასიაში, ევროპაში, ციმბირში, შორეულ აღმოსავლეთსა და აღმოსავლეთ აზიაში. გვხვდება თითქმის მთელ საქართველოში. იზრდება კლდიან და ქვიან ადგილებში, ჩამონაზვავებზე, გაკაფულ ადგილებში.

გალერეა
რადეს არყი

რადეს არყი,  — მცენარე არყისებრთა ოჯახისა. 8–10 მ სიმაღლის, პატარა ზომის ხეა. აქვს მოვარდისფრო ქერქი. ერთწლიანი ყლორტები ღია მურა ფერისაა, აქა-იქ აყრია მეჭეჭები და ჯირკვლოვანი ბუსუსები, რომლებიც მეორე წელს ქრება, შემდგომ პერიოდში ტოტები შიშველია. ფოთოლი კვერცხის ფორმის ან კვერცხისებრ-ელიფსურია, სიგრძით 4,5 სმ და სიგანით 6 სმ-მდე, 5–7 წყვილი გვერდითი ძარღვით. ყუნწი სქლადაა შებუსული და 4–5-ჯერ მოკლეა ფირფიტაზე. ნაყოფებიანი მჭადა გადახრილია ან სწორად მდგომი. ყვავის და ნაყოფმსხმოიარობს აგვისტო-ნოემბერში. კავკასიის ენდემური მცენარეა. საქართველოში გვხვდება შიდა ქართლში, მცხეთა-მთიანეთსა და თუშეთში. იზრდება სუბალპურ ტანბრეცილ ტყეებში.

გალერეა
მილოშ ცრნიანსკი

მილოშ ცრნიანსკი ( / ; დ. 16 ოქტომბერი, 1893, ჩონგრადი — გ. 30 ნოემბერი, 1977, ბელგრადი) — სერბი მწერალი და პოეტი, ექსპრესიონიზმის მიმდევარი. ის ასევე იყო დიპლომატი და ჟურნალისტი.

ბიოგრაფია
მილოშ ცრნიანსკი დაიბადა ჩონგრადში, ავსტრია-უნგრეთის იმპერიაში (თანამედროვე უნგრეთი), ღარიბთა ოჯახში, რომლებიც მოგვიანებით ტემეშვარში (თანამედროვე ტიმიშოარა, რუმინეთი). დაწყებითი სკოლა მან პანჩევოში დაასრულა, ხოლო გრამატიკის სკოლაში ტიმიშოარაში სწავლობდა. ამის დასრულების შემდეგ დაიწყო სწავლა რიეკას საექსპორტო აკადემიაში 1912 წელს, ამავე წლის შემოდგომაზე კი ცრნიანსკიმ მათემატიკისა და ფილოსოფიის შესწავლა დაიწყო ვენაში. ის ვენაში, ჯარისკაცების საავადმყოფოში გადაიყვანეს, მაგრამ ომის მიწურულს იტალიის ფრონტზე გაამწესეს. ომის შემდეგ ცრნიანსკიმ დაიწყო ედარებადი ლიტერატურის შესწავლა ბელგრადის სახელმწიფო უნივერსიტეტში.

1922 წელს ფილოსოფიის ფაკულტეტის დასრულების შემდეგ

მილოშ ცრნიანსკი მეცნიერებისა და საზოგადოების მიერ სერბული ლიტერატურის კლასიკოსად ითვლება.

შემოქმდება
კრინანსკის პირველ წიგნებში გადმოცემული იყო ის, რომ ომს არანაირი შედეგი არ მოაქვს. მან საფუძველი ჩაუყარა ადრეულ ავანგარდისტულ მოძრაობას სერბულ ლიტერატურაში, ამის მაგალითია მილოშის მიერ 1920 წელს შექმნილი „სუმატრას განმარტება“ .

მისი ნამუშევრების ნაწილი თავად ავტორმა გაანადგურა, ხოლო რომანის, „დონ კიხოტის ვაჟის“ ხელნაწერები სტამბაში დასაბეჭდად გაგზავნის შემდეგ დაიკარგა. ამბობენ, რომ მისი ზოგიერთი ნამუშევარი ლონდონში მოიპარეს. მან ასევე დაწერა მრავალი ესე, სტატია და სხვა სახის ტექსტი.

მისი მიგრაციები ითარგმნა ინგლისურ ენაზე ( 1994, ), სადაც ავტორის სახელი წერია როგორც მილოს ტსერნიანსკი . თეატრის შესახებ ცრნიანსკიმ დაახლოებით 40-მდე ნაწარმოები შექმნა. მან ასევე დააარსა გაზეთი (1922) მარკო რისტიჩთან ერთად და პოლიტიკური გაზეთი (1934). მილოშმა ასევე გამოაქვეყნა ორი წიგნი აღმოსავლეთ ერების პოეზიის ანთოლოგიაზე.
აზერბაიჯანის მხატვართა კავშირი

აზერბაიჯანის მხატვართა კავშირი — შემოქმედებითი საზოგადოებრივი ორგანიზაცია, აზერბაიჯანის ტერიტორიაზე მოქმედ პროფესიონალ მხატვართა და ხელოვნებათმცოდნეთა — შემოქმედებით მუშაკთა ნებაყოფილობითი გაერთიანება.

ისტორია
1920 წლიდან, რესპუბლიკაში დაიწყო ორგანიზაციული მოწყობა ხელოვნების სფეროში, რომელიც 1932 წელს აზერბაიჯანის საბჭოთა მხატვართა კავშირის შექმნით დასრულდა. 2006 წელს აზერბაიჯანის მხატვართა კავშირმა თავისი დაარსების 65-წლისთავი აღნიშნა. იუბილესთან დაკავშირებით მოეწყო ექსპოზიციის გახსნა, მიძღვნილი გამომსახველობითი ხელოვნების განვითარებისადმი რესპუბლიკაში ბოლო ათწლეულების განმავლობაში.

აზერბაიჯანის მხატვართა კავშირის შენობა ბაქოში საქმიანობა
ორგანიზებას უკეთებს რესპუბლიკურ გამოფენებს, კონკურსებს, უცხოელ მხატვართა გამოფენებს აზერბაიჯანში, მართავს პროგანდისტული და ესთეტიკური აღზრდის საქმიანობას. მხატვართა კავშირის კურაციის ქვეშ მოქმედებს ახალგაზრდა მხატვართა და ხელოვნებათმცოდნეთა გაერთიანება. საექსპლუატაციოდ ჩააბარა მხატვართა სახლი გათვლილი 130 სახელოსნოსთვის. თავისში ითვლის კავშირის დაახლოებით 800 წევრს. ყოველწლიურად ორგანიზებას უკეთებს გამოფენებს მიძღვნილს გაზაფხულისადმი, «ნოვრუზის»-დმი, რესპუბლიკის დღისადმი, «28 მაისისადმი», ახალგაზრდა მხატვართა ნაწარმოებების ჩვენებისადმი, და ასევე ნორჩი მხატვრების გამოვლინებისადმი, რომელიც ბავშვთა დაცვის საერთაშორისო დღესთან არის დაკავშირებული.

ყოველწლიურად მონაწილეობას ღებულობს «არტ - სალონებში», მხატვართა კავშირების მიერ ჩატარებულ საერთაშორისო კონფერენციებზე.

პრემიის დაწესება
აზერბაიჯანის მხატვართა კავშირის მიერ დაწესებულია სპარსელი მხატვრის — ს. მინიატურისტის სოლტან მუჰამედის სახელობის პრემია, რომელიც ორ წელიწადში ერთხელ ენიჭებათ მხატვრებსა და ხელოვნებათმცოდნეებს.
აზერბაიჯანის რესპუბლიკის კონსტიტუციის დღე

აზერბაიჯანის რესპუბლიკის კონსტიტუციის დღე . 1995 წლის 12 ნოემბერს, საყოველთაო სახლალხო რეფერენდუმის ჩატარების გზით, მიღებული იქნა აზერბაიჯანის დამოუკიდებელი რესპუბლიკის კონსტიტუცია. ამავე დღეს აზერბაიჯანში ჩატარდა პირველი საპარლამენტო არჩევნები.

კონსტიტუციის მიღების ისტორიიდან
აწ გარდაცვლილი აზერბაიჯანის პრეზიდენტის – ჰეიდარ ალიევის მიერ მიღებული იქნა 1996 წლის 6 თებერვლის კონსტიტუციის დღედ გამოცხადების გადაწყვეტილება. აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტ ილჰამ ალიევის 2006 წლის 8 დეკემბრის «აზერაბიჯანის რესპუბლიკის შრომით კოდექსში ცვლილებების შეტანის შესახებ» განკარგულების თანახმად, თუ დღესასწაული დასვენების დღეს ემთხვევა, მაშინ შემდეგი დღე არასამუშაოდ უნდა ჩაითვალოს.
ქონდარა არყი

ქონდარა არყი  — მცენარე არყისებრთა ოჯახისა. დაბალი, 20–70 სმ სიმაღლის ბუჩქია, იშვიათად აღწევს 1,5 მეტრს. ფოთლები მომრგვალო, მოკლეყუნწიანი, ბლაგვად დაკბილული, 2 სმ-მდე სიგანის და ტყავისებრია, ქვემო მხარეს ხშირი და ზოგჯერ გამოშვერილი ძარღვების ქსელით.

გავრცელებულია კანადის არქტიკულ არქიპელაგზე — ბაფინის მიწიდან აღმოსავლეთით, გრენლანდიაში, ისლანდიაში, შოტლანდიაში, ჩრდილოეთი ინგლისში, შპიცბერგენზე, სკანდინავიის ნახევარკუნძულზე, ბალტიის ზღვის რეგიონში, რუსეთის ევროპული ნაწილის ჩრდილოეთ და ცენტრალურ რაიონებში, დასავლეთ ციმბირში, აღმოსავლეთით აღწევს მდინარეების ენისეისა და ლენის წყალგამყოფამდე. ცენტრალურ ევროპაში სამხრეთით ეშვება ჩრდილოეთ ალპებამდე და ვრცელდება ავსტრიიდან საფრანგეთამდე, აღწევს კარპატების მაღალმთიანეთშიც — პოლონეთიდან და ჩეხეთ-სლოვაკეთიდან სამხრეთით რუმინეთამდე. არქტიკულ და ცივ ოლქებში ქონდარა არყი ქმნის ფართო რაყებს. ტყის ზონაში იზრდება ჭაობებში.

ფოთლებს იყენებენ ირმის საკვებად, მერქანს — სათბობ მასალად.

გალერეა
კადისის მუნიციპალიტეტები

კადისის მუნიციპალიტეტები — კადისის პროვინციაში შემავალი მუნიციპალიეტტების სია. კადისის პროვინცია შედის ანდალუსიის ავტონომიურ გაერთიანებაში და შედგება 45 მუნიციპალიტეტისაგან.

ფართობის მიხედვით ყველაზე პატარა მუნიციპალიტეტია პროვინციის დედაქალაქი კადისი (12,3 კმ²). მოსახლეობითა და ფართობით ყველაზე დიდი მუნიციპალიტეტია ქალაქი ხერეს-დე-ლა-ფრონტერა (1188,3 კმ²).

მუნიციპალიტეტების სია
რუკა
ჩვეულებრივი თხილი

ჩვეულებრივი თხილი

გავრცელებულია კავკასიაში, ჩრდილოეთ და ცენტრალურ ევროპაში, მცირე აზიაში. საქართველოში გვხვდება ყველგან. იზრდება ქვეტყედ მუხნარებში, ფართოფოთლოვან და წიწვოვან შერეულ ტყეებში, სუბალპური მეჩხერში,

დეკორატიულია. იყენებენ დერდობების გასატყიანებლად. ერთ-ორწლიან ღეროს — წნელად, კალათების, გოდრების, ლახტების დასაწნავად.

გალერეა
იულიუს ევოლა

ჯულიო ჩეზარე ანდრეა ევოლა (უკეთ ცნობილი, როგორც იულიუს ევოლა; ) (19 მაისი, 1896 — 11 ივნისი, 1974) — იტალიელი ფილოსოფოსი, პოეტი, მხატვარი, ანტისემიტური შეთქმულების თეორეტიკოსი, „რადიკალი ტრადიციონალისტი“, „ანტიეგალიტარული, ანტილიბერალური, ანტიდემოკრატიული და ანტიპოპულარი“, და როგორც „ევროპის ნეოფაშისტური მოძრაობის წამყვანი ფილოსოფოსი“. — და მისი ტრადიციონალიზმისთვის. ის საკუთარ ფილოსოფიას უწოდებდა „ჯადოსნურ იდეალიზმს“. ევოლას მრავალი თეორია და ნაწერები კონცენტრირდებოდა ქრისტიანობისადმი მტრულ დამოკიდებულებაზე და მის იდიოსინკრატიულ მისტიციზმზე, ოკულტიზმსა და ეზოტერიულ რელიგიურ კვლევებზე,

ფრანკო ფერარეზის თანახმად „ევოლას აზრი შეიძლება ჩაითვალოს საუკუნის ერთ-ერთ ყველაზე რადიკალურ და თანმიმდევრულ ანტიეგალიტარულ, ანტილიბერალურ, ანტიდემოკრატიულ და ანტიპოპულარულ სისტემებად“. ის არის სინგულარული, თუმცა არაორიგინალური, რამდენიმე სკოლისა და ტრადიციების ნაზავი, მათ შორის გერმანული იდეალიზმის, აღმოსავლეთის დოქტრინების, ტრადიციონალიზმისა და ომებს შორის პერიოდის ყოვლისმომცველი მსოფლმხედველობის — კონსერვატიული რევოლუციური მოძრაობის — რომელშიც ევოლამ პირადად მიიღო მონაწილეობა. ისტორიკოსმა აარონ ჟილეტმა ევოლა შეაფასა, როგორც „იტალიის ისტორიის ერთ-ერთი ყველაზე გავლენიანი ფაშისტი რასისტი“.

ევოლა აღფრთოვანებული იყო -ის შუცშტაფელის რაიხსფიურერ ჰაინრიხ ჰიმლერით, რომელსაც იგი ერთხელ შეხვდა. ევოლას ავტობიოგრაფიული ნაწერები მიუთითებენ იმაზე, რომ იგი მუშაობდა -ში, ან -ში, -ის და ნაცისტური პარტიის დაზვერვის სააგენტოში. სასამართლო პროცესის დროს, 1951 წელს, ევოლამ უარყო ფაშისტობა და ნაცვლად ამისა თავის თავს მოიხსენიებდა როგორც „“ (სუპერფაშისტი). ამ განცხადებასთან დაკავშირებით, ისტორიკოსი ელისაბეტა კასინი ვოლი წერდა, რომ „გაუგებარია, ნიშნავდა ეს თუ არა იმას, რომ ევოლა ფაშიზმზე მაღლა ან მის მიღმა დგებოდა“.
იულია სანინა

იულია ბებკო (ქალიშვილობის გვარი: ჰოლოვანი; ; დ. 11 ოქტომბერი, 1990), მეტად ცნობილი როგროც იულია სანინა — უკრაინელი მომღერალი და სიმღერების ავტორი. საზოგადოებაში ცნობილია, როგორც როკ და ალტერნატიული როკ ბენდის, -ის მთავარი სოლისტი.

ბიოგრაფია
სანინა დაიბადა მუსიკოსების ოჯახში, 1990 წლის 11 ოქტომბერს, კიევში, უკრაინა. ის პირველად სცენაზე სამი წლის ასაკში გამოვიდა. პირველი გმოსვლისას, მის სიმღერას აფორმებდა ორკესტრი, რომელსაც მამამისი ხელმძღვანელობდა. მოგვიანებით ის მუშაობდა როგორც სოლო ვოკალისტად, ასევე ბავშვთა ანსამბლსა და ჯაზ ბენდში.

2005 წელს მან დაამთავრა ჯაზისა და საესტრადო ხელოვნების მუსიკალური სკოლა. მოგვიანებით ჩაირიცხა ტარას შევჩენკოს სახელობის კიევის ეროვნულ უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ინსტიტუტშის და 2013 წელს დაასრულა და მიიღო ფოლკლორისტის მაგისტრის ხარისხი. კოლეჯში სწავლისას ის ასევე იყო დაინტერესებული ჟურნალისტიკით.

2011 წლის სექტემბერში სანინამ მუსიკოს და პროდიუსერ ვალერი ბებკოსთან ერთად ჩამოაყალიბდა დუეტი & , სადაც ისინი სიმღერებს რუსულ ენაზე ასრულებდნენ. მათ ჩაწერეს ექსპერიმენტული ვიდეო კლიპი და რამდენიმე სიმღერა, მათ შორის ერთ-ერთი იყო სიმღერა „სიყვარული მოვიდა“ (; ტექსტის ავტორი: რობერტ როჟდესტვენსკი და მუსიკის ავტორი: რეიმონდ პოლსი)

ცოტა ხნის შემდეგ დუეტმა სახელი შეიცვალა და გახდა . მათ ასევე დაიწყეს ტექსტის ინგლისურ ენაზე შექმნაც და ხმები მეტად დაიბოხეს. 2016 წელს სანინა გახდა უკრაინული -ის ჟიურის ოთხი წევრიდან ერთ-ერთი.

პირადი ცხოვრება
2011 წელს იულია ჰოლოვანი დაქორწინდა ვალერი „ვალ“ ბებკოზე, რომელიც როკ ბენდის, -ის მთავარი გიტარისტი და პროდიუსერია. ისინი ერთმანეთს 2010 წელს შეხვდნენ, როდესაც იულიამ ინტერვიუ ჩამოართვა ვალერის, მაშინდელი ბენდის, -ის პროდიუსერს. წყვილი ურთიერთობის შესახებ ხუთი წლის განმავლობაში მალავდა და ამბის გასაჯაროვებიდან ორი წლის შემდეგ, 2011 წელს დაქორწინდნენ. მათი ქორწილი უკრაინული ტრადიცული წეს ჩვეულებების დაცვით მოეწყო. წყვილის პირველი შვილი, დანილო 2015 წლის 21 ნოემბერს დაიბადა.

სტილი
იულია სანინა ძალიან დიდ ყურადღებას აქცევს მის ტანისამოსსა და კოსტუმებს. სტილისტები, როგორებიც არიან სლავა ცჩაიკა და ვიტალი დაციუკი -ის ყველა წევრისთვის ჰქმნიან კოსტუმებს. ბენდი ასევე თანამშრომლობს ახალგაზრდა დიზაინერებთან (ივანოვა, ბეხი, ნადია ძიაკი, ანუკი, ბიჭოლა და ა. შ.). სანინა ხშირად ირგებს ალექსანდრ მაკ-ქუინის, ვივიენ ვესტვუდისა და გარეტ პაგის მიერ შექმნილ ტანისამოსს. ყოველდღიურ ცხოვრებაში იულია უპირატესობას ანიჭებს -ს, &-სა და -ს.
აზერბაიჯანის სახელმწიფო სიმფონიური ორკესტრი

უზეირ ჰაჯიბეკოვის სახელობის აზერბაიჯანის სახელმწიფო სიმფონიური ორკესტრი — ერთ-ერთი ყველაზე მსხვილი მუსიკალური კოლექტივი აზერბაიჯანში. დაარსდა 1920 წელს აზერბაიჯანული პროფესიონალური მუსიკის დამაარსებლის უზეირ ჰაჯიბეკოვის ინიციატივით, რაც თავის მხრივ ერთ-ერთი პირველი იყო სსრკ-ში. ორკესტრის ფორმირებაში უშუალო მონაწილეობას ღებულობდნენ ისეთი დირიჟორები, როგორებიც იყვნენ რენე ბატონი (საფრანგეთი), ოტტო კლემპერერი (გერმანია), ფრიც შტიდრი (ავსტრია), ნიკოლაი გოლოვანოვი (რუსეთი) და სხვ. ორკესტრი 1967 წელს ჩატარებული საკავშირო კონკურსის ლაურეატია.

სიმფონიური ორკესტრის რეპერტუარში შესულია აზერბაიჯანელი და საზღვარგარეთელი კომპოზიტორების ნაწარმოებები. უზეირ ჰაჯიბეკოვის სახელს ორკესტრი 1944 წლიდან ატარებს. 1960 წელს ის გახდა რესპუბლიკის დამსახურებული კოლექტივი. დიდი წარმატებით მიმდინარეობდა ორკესტრის გასტროლები აშშ-ში, ევროპაში (გერმანია, შვეიცარია, საფრანგეთი, ინგლისი), აზიასა (ეგვიპტე, თურქეთი) და სხვა უცხოურ ქვეყნებში.

ორკესტრის დირიჟორები
1938 წლიდან 46 წლის განმავლობაში ორკესტრის ხელძღვანელი იყო სსრკ სახალხო არტისტი (1959), სოციალისტური შრომის გმირი (1982), თვალსაჩინო დირიჟორი ნიაზი (ნიაზი ზულფუგარ ოღლი თაღი-ზადე ჰაჯიბეკოვი).
უზეირ ჰაჯიბეკოვის სახელობის აზერბაიჯანის სახელმწიფო სიმფონიური ორკესტრის მთავარი დირიჟორი 1984-1991 წლებში და 1998 წლიდან დღემდე არის აზერბაიჯანის რესპუბლიკის სახალხო არტისტი, „ღირსების“ ორდენის კავალერი, სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი, პროფესორი რაუფ აბდულაევი.
უზეირ ჰაჯიბეკოვის სახელობის აზერბაიჯანის სახელმწიფო სიმფონიური ორკესტრის მთავარი დირიჟორი 1991-1998 წლებში იყო აზერბაიჯანის რესპუბლიკის სახალხო არტისტი, „ღირსების“ ორდენის კავალერი, პროფესორი იალჩინ ადიგეზალოვი.
დირიჟორი — ფახრადინ კერიმოვი, აზერბაიჯანის სახალხო არტისტი.
დირიჟორი — ფუად იბრაგიმოვი, აზერბაიჯანის რესპუბლიკის დამსახურებული არტისტი.
აზერბაიჯანის ხალხური ინსტრუმენტების სახელმწიფო ორკესტრი

საიდ რუსტამოვის სახელობის აზერბაიჯანის ხალხური ინსტრუმენტების სახელმწიფო ორკესტრი — აზერბაიჯანული ხალხური ინსტრუმენტების პირველი სანოტო ორკესტრი 1931 წლის 1 მაისს აზერბაიჯანული პროფესიონალური მუსიკის დამაარსებლ უზეირ ჰაჯიბეკოვის ინიციატივით დაარსდა სიმფონიური ორკესტრის

პრინციპის საფუძველზე. მთავარი დირიჟორი იყო უზეირ გაჯიბეკოვი, ხოლო დირიჟორის დამხმარე და კონცერტმეისტერი იყო საიდ რუსტამოვი.

ისტორია
აზერბაიჯანის ხალხური ინსტრუმენტების ორკესტრი წარმოადგენს პირველ მსგავს ხალხური ინსტრუმენტების ორკესტრს მთელს აღმოსავლეთში, რომელიც ნოტებით უკრავდა. მან მნიშვნელოვანი როლი შეასრულა ქვეყნის ეროვნული მუსიკალური კულტურის განვითარებაში. ორკესტრის თავდაპირველი შემადგენლობა შედგებოდა სულ რაღაც ხუთი ინსტრუმენტისაგან — თარი, ქამანჩა, ბალაბანი, დეფა და დოლი. შემდგომ ხმოვანების გაძლიერების მიზნით ორკესტრში დამატებით შეტანილი იქნა მუსიკალური ინსტრუმენტების სხვადასხვა სახეობა — ისეთები როგორიცაა ნაღარა, ზურნა, ტიუტეკი, განუნი, და ასევე ისეთი ევროპული ინსტრუმენტები, როგორიცაა ფორტეპიანო, კონტრაბასი, კლარნეტი და სხვ.

უზიერ გაჯიბეკოვმა ამ ორკესტრისათვის გადაამუშავა ხალხური სიმღერები და ცეკვები, დასავლეთევროპელი და რუსი კომპოზიტორების ნაწარმოებები, ორკესტრისათვის შექმნა ფანტაზიები «შურ» «ჩარგაიახ». 1935 წლიდან ორკესტრის დირიჟორის თანამდებობა ჩაიბარა საიდ რუსტამოვმა, რომლის სახელიც ორკესტრისათვის იქნა მინიჭებული მისი გარდაცვალების შემდეგ.

ორკესტრი წარმოადგენს მრავალი ღონისძიების მუდმივ მონაწილეს სახელმწიფო მასშტაბით, წარმატებით გადის გასტროლებზე მთელს მსოფლიოში, გამოდიდა მრავალ?] პრესტიჟულ საერთაშორისო ფესტივალზე. ამგვარად, 2004 და 2005 წლებში კოლექტივმა ორჯერ დაიმსახურა «გიზიკ ჩიანგ»-ის მაღალი პრემია და საერთაშორისო მუსიკალურ ფესტივალზე «ფადჟრ», რომელიც ირანის ისლამურ რესპუბლიკის დედაქალაქში – თეირანში გაიმართა.

ორკესტრის დირიჟორი
ორკესტრის სამხატვრო ხელმძღვანელი და მთავარი დირიჟორი გახლავთ აზერბაიჯანის რესპუბლიკის სახალხო არტისტი, პროფესორი აგავერდი პაშაევი.
ხსნის კავშირი

ხსნის კავშირი , 1817 წლიდან ასევე ცნობილი, როგორც „სამშობლოს ჭეშმარიტი და ერთგული შვილების საზოგადოება“ — დეკაბრისტების საიდუმლო პოლიტიკური საზოგადოება, ჩამოყალიბდა 1816 წელს. 1817 წელს მიიღეს ქარტია.

ისტორია
1816 წლის 21 თებერვალს, ალექსანდრე მურავიოვის ინიციატივით რუსეთის არმიის ახალგაზრდა ოფიცრები გაერთიანდნენ და ჩამოაყალიბეს „ხსნის კავშირი“. პირველმა წევრებმა მონაწილეობა მიიღეს 1812 წლის პატრიოტულ ომში და 1813-1814 წლების უცხოეთის კამპანიებში. თავდაპირველად კავშირი ითვლიდა 30-მდე წევრს, მათ შორის იყო: ნიკიტა მურავიოვი, სერგეი მურავიოვ-აპოსტოლი, ივან იაკუშკინი, პავლე პესტელი, ევგენი ობოლენსკი, ივან პუშჩინი, მიხაილ ლუნინი და სხვა.

1817 წელს მათ მიიღეს კავშირის ქარტია და მას „სამშობლოს ჭეშმარიტი და ერთგული შვილების საზოგადოება“ უწოდეს. კავშირი მიზნად ისახავდა საიმპერატორო ტახტის გადაცემის პერიოდში სამხედრო აჯანყების გზით ბატონყმობის გაუქმებას და კონსტუტუციური მონარქიის შემოღებას. ძალაუფლების ხელში აღებამდე, კავშირის წევრები საზოგადოების გავლენის განვრცობას ხელისუფლების სტრუქტურებში, სამხედრო და სამოქალაქო პოსტების უზრუნველყოფის გზით და საზოგადოებრივი აზრის შექმნით ცდილობდნენ.

კავშირის წევრები სამ კატეგორიას განეკუთვნებოდნენ — ბოიარი , მუჟი , და ბრატია . შეთქმულების წევრთა მხოლოდ პირველმა ორმა კატეგორიამ იცოდა საზოგადოების საბოლოო მიზნის შესახებ. დაბალი რანგის წევრები კი მაღალი რანგის წევრებს მორჩილებდნენ. ახალი წევრის მიღება, ისევე, როგორც საზოგადოების შიგნით დაწინაურება უმაღლესი საბჭოს გადაწყვეტილებით ხდებოდა. ინიციაციები და დაწინაურებები მასონებისმაგვარი რიტუალებისა და ფიცის რთულ სისტემას ეფუძვნებოდა.

კავშირში იკვეთებოდა ორი ტიპის დაჯგუფება — რადიკალები და ზომიერები. ისინი განიხილავდნენ საზოგადოების ტაქტიკებსა და სტრუქტურაზე, რომელსაც ზოგიერთი მათგანი უკიდურესად რთულად და განმარტოვებულად აღიქვამდა. კავშირის წევრებმა შეიმუშავეს რამდენიმე რეგიციდული პროექტი, თუმცა დაფინანსების არარსებობისა და საზოგადოების მხრიდან მოუმზადებლობის გამო მათზე უარი ითქვა. ამის შემხედვარე კავშირის წევრებმა გადაწყვიტეს კავშირის დაშლა და ახალი ორგანიზაციის ჩამოყალიბება, რომელიც ეყოლებოდა უფრო მეტი წევრი და უფრო კომპეტენტური იქნებოდა. თავდაპირველად მათ დააარსეს გარდამავალი ორგანიზაცია, რომელსაც „სამხედრო საზოგადოება“ ეწოდა, ხოლო 1818 წელს — „კეთილდღეობის კავშირი“.
კორდობის მუნიციპალიტეტები

კორდობის პროვინცია შედის ანდალუსიის ავტონომიურ გაერთიანებაში და შედგება 76 მუნიციპალიტეტისაგან. ესპანეთის ადგილობრივი თვითმმართველობის კანონის თანახმად მუნიციპალიტეტი წარმოადგენს სახელმწიფოს ტერიტორიული მოწყობის ძირითად სუბიექტს, რომლის ძირითადი ელემენტებია ტერიტორია, მოსახლეობა და ადგილობრივი ადმინისტრაცია. თითოეულ მუნიციპალიტეტს აქვს საბჭო, კომისია (მინისტრთა კაბინეტის მსგავსი) და ყავს მერი (ალკალდი). მუნიციპალური საბჭოს წევრებს ირჩევენ პროპორციული არჩევნების გზით.

კორდობის მუნიციპალიტეტები ერთიანდებიან 8 კომარკაში: ალტო-გვადალკივირი, ვალიე-მედიო-დელ-გვადალკივირი, ვალიე-დე-ლოს-პედროჩესი, ვალიე-დელ-გუადიატო, კამპანია-სური, კამპანია-დე-ბაენა, კორდობა, სუბეტიკა.

კორდობის პროვინციის ფართობია 13 550 კმ² და 2020 წლის მონაცემებით მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 782 979 მაცხოვრებელს. დედაქალაქია კორდობა, რომელიც ფართობისა (1255,24 კმ²) და მოსახლეობის მიხედვით ყველაზე დიდი მუნიციპალიტეტია. ფართობით ყველაზე პატარა მუნიციპალიტეტია ფუენტე-ლა-ლანჩა (7,83 კმ²).

მუნიციპალიტეტების სია
რუკა
ვერონიკას ორმაგი ცხოვრება

„ვერონიკას ორმაგი ცხოვრება“ — ქშიშტოფ კეშლოვსკის 1991 წლის დრამა, რომელშიც მთავარ როლს ასრულებს ირენ ჯაკობი. ფილმი, რომელიც იდენტობისა და ადამიანური ინტუიციის თემებს იკვლევს, ორი ქალის შესახებ მოგვითხრობს, ესენი არიან: პოლონელი გუნდის სოპრანო ვერონიკა და მისი ორეული ფრანგი მუსიკის მასწავლებელი ვერონიკა. ეს ქალები ერთმანეთს არ იცნობენ, თუმცა მათ შორის მისტიკური და ემოციური კავშირია დამყარებული, რომლისთვისაც არ არსებობს ენობრივი და გეოგრაფიული ბარიერები.

„ვერონიკას ორმაგი ცხოვრება“ კესლევსკის პირველი ფილმია, რომლის წარმოებაც პოლონეთის ფარგლებს გარეთ შედგა. 1991 წლის კანის კინოფესტივალზე ფილმმა ეკუმენური ჟიურისა და ფიპრესის ჯილდოები მოიპოვა, ხოლო ირენ ჯაკობმა გაიმარჯვა ნომინაციაში საუკეთესო მსახიობი ქალი.
უსაქმური კლასის თეორია

„უსაქმური კლასის თეორია“ — თორსტეინ ვებლენის 1899 წლის წიგნი, რომელიც ადამიანის ქცევაზე სიმდიდრის ფლობის ან მისკენ სწრაფვის გავლენას იკვლევს. უფრო კონკრეტულად, ესაა ტრაქტატი ეკონომიკის შესახებ, რომელიც თვალშისაცემი მოხმარების სოციალურ კრიტიკას წარმოადგენს. ვებლენი თვალშისაცემ მოხმარებას განიხილავს, როგორც სოციალური კლასისა და კონსუმერიზმის ფუნქციას, რომელიც წარმოშვა სოციალურმა დაყოფამ და შრომის დანაწილებამ, ფეოდალური ხანის სოციალურმა ინსტიტუციებმა, რომლებიც თანამედროვე ეპოქაშიც აგრძელებენ არსებობას.

ვებლენი წერს, რომ თანამედროვე ბიზნესმენი, რომელიც წარმოების საშუალებებს ფლობს, თვალსაჩინო მოხმარების ეკონომიკურად არაპროდუქტიულ პრაქტიკაშია დასაქმებული, რომელიც არ არის სარგებლის მომტანი ისევე, როგორც ეკონომიკისთვის, ასევე საზოგადოების ფუნქციონირებისთვის აუცილებელი საქონლისა და მომსახურების მატერიალური წარმოებისთვის. ამასთანავე, ვებლენი ამტკიცებს, რომ სწორედ ინდუსტრიულ საქმიანობაში ჩართული საშუალო და მშრომელი კლასია ის ფენა, რომელსაც საზოგადოებისთვის რეალური სარგებელი მოაქვს.

 საუკუნის დასასრულს ჩატარებულმა ვებლენის სოციო-ეკონიმიკურმა ანალიზმა საკმაოდ ზუსტად იწინასწარმეტყველა ბიზნესის ბრუნვისა და აშშ-ის ეკონომიკის ფასების თანმიმდევნული პოლიტიკის, ისევე, როგორც შრომის ტექნოკრატიული დანაწილების შესახებ ინდუსტრიული საზოგადოების ეკონომიკური სტრუქტურა.