იმაჟიზმი

იმაჟიზმი — საუკუნის დასაწყისის მიმდინარეობა პოეზიაში, რომელიც უპირატესობას ანიჭებდა სახეობრივ სიზუსტესა და მკაფიო, მკვეთრ ენას. იგი მიიჩნევა პირველ ორგანიზებულ მოდერნისტულ ლიტერატურულ მოძრაობად ინგლისურენოვან ლიტერატურაში. იმაჟიზმი დახასიათებულია, როგორც „შემოქმედებითი მომენტების მონაცვლეობა“ და არა განვითარების უწყვეტი ან ხანგრძლივი პერიოდი. ფრანგი მკვლევარი რენე ტოპენი აღნიშნავდა, რომ „უფრო მართებულია იმაჟიზმი განვიხილოთ არა როგორც დოქტრინა ან პოეტური სკოლა, არამედ როგორც რამდენიმე პოეტის გაერთიანება, რომლებიც გარკვეული დროის განმავლობაში თანხმდებოდნენ მცირე რაოდენობის მნიშვნელოვან პრინციპებზე“.

იმაჟისტები უარყოფდნენ რომანტიკული და ვიქტორიანული პოეზიისთვის დამახასიათებელ სენტიმენტალურობასა და დისკურსიულობას. მათი თანამედროვე ჯორჯიანელი პოეტებისგან განსხვავებით, რომლებიც, ძირითადად, ამ ტრადიციის ფარგლებში მუშაობით კმაყოფილდებოდნენ, იმაჟისტები მოითხოვდნენ უფრო კლასიკურ ღირებულებებთან დაბრუნებას, როგორიცაა პრეზენტაციის პირდაპირობა, ენობრივი ეკონომია და არატრადიციული ლექსთწყობის ფორმებით ექსპერიმენტირების სურვილი; იმაჟისტები იყენებდნენ თავისუფალ ლექსს. ამ ფორმის დამახასიათებელი ნიშანია მცდელობა, გამოაცალკევოს ერთი კონკრეტული სახე მისი არსის გამოსავლენად. ეს ეხმიანება იმდროინდელ ძვრებს ავანგარდულ ხელოვნებაში, განსაკუთრებით კუბიზმში. მიუხედავად იმისა, რომ ეს პოეტები საგნების იზოლირებას ახდენენ იმის მეშვეობით, რასაც ამერიკელი პოეტი ეზრა პაუნდი „ნათელ დეტალებს“ უწოდებდა, პაუნდისეული იდეოგრამული მეთოდი, რომელიც აბსტრაქციის გამოსახატად კონკრეტული ნიმუშების გვერდიგვერდ განთავსებას (იუქსტაპოზიციას) გულისხმობს, მსგავსია კუბიზმის მანერისა მოახდინოს მრავალჯერადი პერსპექტივის სინთეზი ერთიან გამოსახულებაში.

1914-1917 წლებში გამოსულ იმაჟისტურ გამოცემებში წარმოდგენილი იყო მრავალი გამოჩენილი მოდერნისტის ნამუშევარი პოეზიასა და სხვა სფეროებში, მათ შორის იყვნენ: პაუნდი, ჰ. დ. (ჰილდა დულიტლი), ემი ლოუელი, ფორდ მედოქს ფორდი, უილიამ კარლოს უილიამსი, ფრენკ სტიუარტ ფლინტი და ტომას ერნესტ ჰიუმი. იმაჟისტთა ცენტრი ლონდონში მდებარეობდა, ხოლო წევრები იყვნენ დიდი ბრიტანეთიდან, ირლანდიიდან და ამერიკის შეერთებული შტატებიდან. იმდროინდელი ეპოქისთვის უჩვეულო იყო ის ფაქტი, რომ იმაჟიზმის რამდენიმე წამყვანი ფიგურა ქალი მწერალი იყო.
პრე-იმაჟიზმი
იმაჟიზმის სათავეები ტ. ე. ჰიუმის ორ ლექსში, „შემოდგომასა“ და „ქალაქის მზის ჩასვლაში“ უნდა ვეძებოთ. ისინი 1909 წლის იანვარში ლონდონის პოეტთა კლუბმა გამოსცა ბუკლეტში სახელწოდებით „1908 წლის შობისთვის“ . ჰიუმი მათემატიკისა და ფილოსოფიის სტუდენტი იყო; მან მონაწილეობა მიიღო კლუბის დაარსებაში 1908 წელს და იყო მისი პირველი მდივანი. დაახლოებით 1908 წლის ბოლოს, კლუბის ერთ-ერთ შეხვედრაზე, მან წარადგინა თავისი ნაშრომი „ლექცია თანამედროვე პოეზიის შესახებ“. ა. რ. ორეიჯის ჟურნალში წერისას, პოეტი და კრიტიკოსი ფ. ს. ფლინტი (თავისუფალი ლექსისა და თანამედროვე ფრანგული პოეზიის მხარდამჭერი) მკაცრად აკრიტიკებდა კლუბსა და მის პუბლიკაციებს.

წამოჭრილი დებატების შედეგად, ჰიუმი და ფლინტი ახლო მეგობრები გახდნენ. 1909 წელს ჰიუმმა დატოვა „პოეტთა კლუბი“ და ფლინტთან და სხვა პოეტებთან ერთად დაიწყო შეხვედრები ახალ ჯგუფში, რომელსაც ჰიუმი „სეცესიის კლუბს“ უწოდებდა; ისინი ლონდონის სოჰოში, რესტორან „ეიფელის კოშკში“ ხვდებოდნენ, რათა განეხილათ თანამედროვე პოეზიის რეფორმირების გეგმები ვერლიბრის, ტანკასა და ჰაიკუს მეშვეობით, ასევე ლექსებიდან ყოველგვარი ზედმეტი მრავალსიტყვაობის მოცილების გზით. ინტერესი იაპონური სალექსო ფორმების მიმართ შეიძლება განვიხილოთ გვიანდელი ვიქტორიანული და ედვარდიანული პერიოდის შინუაზრისა და იაპონიზმის აღორძინების კონტექსტში. ამის დასტური იყო 1890-იან წლებში უილიამ ანდერსონის მიერ ბრიტანეთის მუზეუმისთვის შეწირული იაპონური გრავიურების პოპულარობა, ისევე როგორც ქსილოგრაფიის გავლენა მონეს, დეგასა და ვან გოგის ფერწერაზე. პირდაპირი ლიტერატურული მოდელები ხელმისაწვდომი იყო არაერთი წყაროდან, მათ შორის ფ. ვ. დიკინსის 1866 წლის ნაშრომიდან „ჰიაკუნინ იშუ“ ( ') — ჰიაკუნინ იშუს პირველი ინგლისურენოვანი ვერსია, რომელიც საუკუნის 100 ვაკასგან შემდგარ ანთოლოგიას წარმოადგენდა; ასევე სადაკიჩი ჰარტმანის საუკუნის დასაწყისის კრიტიკული ნაშრომებიდან და ლექსებიდან, და იმდროინდელი ფრანგულენოვანი თარგმანებიდან.

ამერიკელი პოეტი ეზრა პაუნდი ჯგუფს 1909 წლის აპრილში გაეცნო და აღმოაჩინა, რომ მათი იდეები ახლოს იყო მისეულ ხედვებთან. კერძოდ, ადრეული ევროპული ხალხური პოეზიის კვლევამ პაუნდი მიაყვანა იმ შეკუმშული, პირდაპირი გამოხატვით აღფრთოვანებამდე, რომელსაც იგი, სხვებთან ერთად, არნო დანიელის, დანტესა და გვიდო კავალკანტის თხზულებებში პოულობდა. მაგალითად, თავის 1911–12 წლების ესეების სერიაში , პაუნდი წერს დანიელის სტრიქონზე „ ' “ („მასზე ფიქრი მგვრის სიმშვიდეს“) კანცონიდან „ ' “: „ამაზე უფრო მარტივ, ნათელ ან ნაკლებად რიტორიკულ წინადადებას ვერ იპოვით“. ეს კრიტერიუმები — პირდაპირობა, სიცხადე და რიტორიკის ნაკლებობა — იმაჟისტური პოეზიის განმსაზღვრელ თვისებებად იქცა. ლორენს ბინიონთან მეგობრობის წყალობით, პაუნდს უკვე გაღვივებული ჰქონდა ინტერესი იაპონური ხელოვნების მიმართ ბრიტანეთის მუზეუმში ნიშიკი-ეს გრავიურების შესწავლისას და იგი მალევე გაიტაცა იაპონური ლექსის ფორმების კვლევამ.

ჟურნალ -ის 1915 წლის სტატიაში, ფრანგმა კრიტიკოსმა რემი დე გურმონმა იმაჟისტები ფრანგი სიმბოლისტების შთამომავლებად მოიხსენია. პაუნდმა ხაზი გაუსვა ამ გავლენას 1928 წლის წერილში ფრანგი კრიტიკოსისა და მთარგმნელის, რენე ტოპენის მიმართ. მან აღნიშნა, რომ ჰიუმი ვალში იყო სიმბოლისტური ტრადიციის მიმართ უილიამ ბატლერ იეიტსის, არტურ საიმონსისა, ბრიტანელ პოეტთა რითმების კლუბის თაობისა და მალარმეს მეშვეობით. ტოპენმა თავის 1929 წლის კვლევაში დაასკვნა, რომ მიუხედავად ტექნიკისა და ენის დიდი განსხვავებისა, „იმაჟისტების სახესა და სიმბოლისტების ’სიმბოლოს’ შორის განსხვავება მხოლოდ სიზუსტეშია“. გამოხატვის ის სიმკვეთრე, რომელსაც მათ ბერძნული ნიმუშების მიბაძვით მიაღწიეს, ავსებდა პროტო-იმაჟისტურ ინტერესს იაპონური პოეზიის მიმართ. 1912 წელს, ბრიტანეთის მუზეუმის ჩაის ოთახში მათთან შეხვედრისას, პაუნდმა ჰ. დ.-სა და ოლდინგტონს უთხრა, რომ ისინი იყვნენ „იმაჟისტები“ და ზოგიერთ ლექსს, რომლებსაც ისინი განიხილავდნენ, ხელმოწერაც კი დაურთო: „ჰ. დ. იმაჟისტი“ (.. ).

როდესაც ჰარიეტ მონრომ 1911 წელს დააარსა ჟურნალი , მან პაუნდს სთხოვა, ყოფილიყო მისი უცხოური განყოფილების რედაქტორი. 1912 წლის ოქტომბერში პაუნდმა ჟურნალში წარადგინა ჰ. დ.-სა და ოლდინგტონის სამ-სამი ლექსი რუბრიკით „იმაჟისტი“ , შენიშვნით, რომელიც ოლდინგტონს ახასიათებდა, როგორც „ერთ-ერთ იმაჟისტს“. ეს ჩანაწერი, პაუნდის წიგნში „პასუხები“ (, 1912) დართულ დანართთან ერთად („ტ. ე. ჰიუმის სრული პოეტური ნაწარმოებები“), მიიჩნევა სიტყვა „იმაჟისტის“ (, მოგვიანებით ინგლისური ფორმით — ) ბეჭდურ მედიაში პირველ გამოჩენად. -ს აპრილის ნომერმა გამოაქვეყნა პაუნდის ჰაიკუს მსგავსი ლექსი „მეტროს სადგურში“ :

-ს 1913 წლის მარტის ნომერი შეიცავდა პაუნდის მიერ დაწერილ ტექსტებს „რამდენიმე არ ქნა იმაჟისტისგან“ ( ' ) და ესეს სათაურით „იმაჟიზმი“ , სადაც ეს უკანასკნელი ფლინტს მიეწერებოდა. მასში მოცემული იყო ჯგუფის პოზიციის ლაკონიური განაცხადი, რომელიც პაუნდმა ჰ. დ.-სთან და ოლდინგტონთან შეათანხმა:

პაუნდის ჩანაწერი იწყებოდა „სახის“ დეფინიციით, როგორც „იმისა, რაც წარმოადგენს ინტელექტუალურ და ემოციურ კომპლექსს დროის წამიერ მონაკვეთში“. პაუნდი აგრძელებს: „სჯობს შექმნა ერთი სახე მთელი ცხოვრების მანძილზე, ვიდრე გამოსცე მრავალტომიანი ნაშრომები“. მისი აკრძალვების სია („'“) აძლიერებდა „იმაჟიზმში“ მოცემულ სამ დებულებას და იმავდროულად აფრთხილებდა მკითხველს, რომ ისინი არ უნდა მიეღოთ როგორც დოგმა, არამედ როგორც „ხანგრძლივი ჭვრეტის შედეგი“. ერთობლიობაში, ეს ორი ტექსტი შეადგენდა იმაჟისტურ პროგრამას, რომელიც მიზნად ისახავდა დაბრუნებას იმასთან, რაც მათ წარსულის საუკეთესო პოეტურ პრაქტიკად მიაჩნდათ. ფ. ს. ფლინტმა აღნიშნა: „ჩვენ არასდროს გვქონია პრეტენზია მთვარის გამოგონებაზე. არ ვიჩემებთ, რომ ჩვენი იდეები ორიგინალურია“.

ანთოლოგიის „ზოგიერთი იმაჟისტი პოეტი“ ( , 1916) წინასიტყვაობაში ნათქვამია: „იმაჟიზმი არ ნიშნავს მხოლოდ სურათების წარდგენას. იმაჟიზმი ეხება წარდგენის მანერას და არა თემას“.

 
იმაჟისტების, განსაკუთრებით კი ოლდინგტონისა და ჰ. დ.-ს შემოქმედების პოპულარიზაციის მიზნით, პაუნდმა გადაწყვიტა გამოეცა ანთოლოგია სათაურით . იგი პირველად ალფრედ კრეიმბორგის მცირე ტირაჟიან ჟურნალში დაიბეჭდა, ხოლო მოგვიანებით, 1914 წელს, ალბერტ და ჩარლზ ბონებმა ნიუ-იორკში, ხოლო ჰაროლდ მონრომ ლონდონის პოეზიის წიგნის მაღაზიაში გამოსცეს. იგი იქცა მოდერნისტული პოეზიის ერთ-ერთ ყველაზე მნიშვნელოვან და გავლენიან ინგლისურენოვან კრებულად. ოცდაჩვიდმეტ ლექსს შორის იყო ოლდინგტონის ათი, ჰ. დ.-ს შვიდი და პაუნდის ექვსი ნაწარმოები. წიგნში ასევე შევიდა ფლინტის, სკიპუით კენელის, ემი ლოუელის, უილიამ კარლოს უილიამსის, ჯეიმზ ჯოისის, ფორდ მადოქს ფორდის, ალენ აპუორდისა და ჯონ კურნოსის ნამუშევრები.

პაუნდის სარედაქციო არჩევანი ეფუძნებოდა არა ჯგუფში აქტიურ მონაწილეობას, არამედ იმას, თუ რამდენად იზიარებდნენ მწერლები იმაჟისტურ პრინციპებს. უილიამსს, რომელიც ამერიკის შეერთებულ შტატებში იმყოფებოდა, მონაწილეობა არ მიუღია „ეიფელის კოშკის“ ჯგუფის დისკუსიებში; თუმცა, მას და პაუნდს დიდი ხნის მიმოწერა ჰქონდათ პოეზიის ერთმანეთის მსგავსი გზით განახლების საკითხებზე. ფორდი კრებულში ნაწილობრივ მაინც პაუნდზე მისი ძლიერი გავლენის გამო მოხვდა — სწორედ მისი წყალობით გადავიდა ახალგაზრდა პოეტი ადრეული, პრერაფაელიტების გავლენით შექმნილი სტილიდან წერის უფრო მკაცრ, თანამედროვე მანერაზე. ანთოლოგიაში ასევე შევიდა ჯეიმზ ჯოისის ლექსი „მესმის ხმა ჯარის“ , რომელიც პაუნდს უილიამ ბატლერ იეიტსმა გაუგზავნა.

 
იმაჟიზმის ისტორიის შესახებ სტატია ფლინტმა დაწერა და იგი 1915 წლის მაისში ჟურნალში გამოქვეყნდა. პაუნდი არ დაეთანხმა ფლინტის მიერ მოვლენებისა და ჯგუფის მიზნების ინტერპრეტაციას, რამაც მათ შორის კავშირის გაწყვეტა გამოიწვია. ფლინტი ხაზს უსვამდა „ეიფელის კოშკის“ პოეტების, განსაკუთრებით ედვარდ სთორერის წვლილს. პაუნდი კი თვლიდა, რომ „ელინური სიმტკიცე“ , რაც მისი აზრით ჰ. დ.-სა და ოლდინგტონის ლექსების განმასხვავებელი ნიშანი იყო, შესაძლოა სთორერისეულ „კრემს“ ( - რბილ კრემს) გაეზავებინა და შეერბილებინა. ამის შემდეგ პაუნდს იმაჟისტების ისტორიაში პირდაპირი როლი აღარ უთამაშია. მან თავის მეგობართან, მხატვარ და მწერალ უინდემ ლუისთან ერთად, საფუძველი ჩაუყარა ვორტიცისტების მოძრაობას.

დაახლოებით ამ დროს, ამერიკელი იმაჟისტი ემი ლოუელი ლონდონში გადავიდა, რათა საკუთარი და სხვა იმაჟისტი პოეტების შემოქმედების პოპულარიზაცია მოეხდინა. ლოუელი მდიდარი მემკვიდრე იყო ბოსტონიდან; მისი ძმა, ებოტ ლორენს ლოუელი, 1909-1933 წლებში ჰარვარდის უნივერსიტეტის პრეზიდენტი იყო. ლოუელი ლიტერატურული ექსპერიმენტების ენთუზიასტი მხარდამჭერი იყო და მზად იყო საკუთარი ფინანსები ჯგუფის პუბლიკაციებისთვის გამოეყენებინა. მას სურდა შერჩევის მეთოდი პაუნდის ავტოკრატიული სარედაქციო მიდგომიდან უფრო დემოკრატიულზე გადაეყვანა. შედეგი იყო იმაჟისტური ანთოლოგიების სერია სათაურით „რამდენიმე იმაჟისტი პოეტი“ . პირველი მათგანი 1915 წელს გამოჩნდა და ძირითადად ჰ. დ.-სა და ოლდინგტონის მიერ იყო დაგეგმილი და შედგენილი. კიდევ ორი გამოცემა, რომელთა რედაქტორიც თავად ლოუელი იყო, 1916 და 1917 წლებში დაიბეჭდა. ამ სამ ტომში წარმოდგენილი იყო თავდაპირველი ჯგუფის პოეტების უმრავლესობა, აგრეთვე ამერიკელი ჯონ გულდ ფლეტჩერი, თუმცა მათში არ მონაწილეობდა პაუნდი. იგი ცდილობდა დაერწმუნებინა ლოუელი, რომ მის გამოცემებში იმაჟისტების სახელი არ გამოეყენებინა, იმაჟიზმის ამ ფაზას კი სარკასტულად „ემიჟიზმი“ უწოდა.

ლოუელმა დაითანხმა დ. ჰ. ლორენსი, რომ მას ლექსები მიეწოდებინა 1915 და 1916 წლების ტომებისთვის, რითაც იგი გახდა ერთადერთი მწერალი, რომელიც ერთდროულად „ჯორჯიანელ პოეტადაც“ იბეჭდებოდა და იმაჟისტადაც. ამ პერიოდში ჯგუფთან დაკავშირებული გახდა მარიანა მურიც. პირველი მსოფლიო ომის ფონზე, აღნიშნული პერიოდი არ იყო მარტივი ავანგარდული ლიტერატურული მოძრაობებისთვის (მაგალითად, ოლდინგტონმა ომის დიდი ნაწილი ფრონტზე გაატარა) და 1917 წლის ანთოლოგია, ფაქტობრივად, იმაჟისტების, როგორც მოძრაობის, დასასრული აღმოჩნდა.

იმაჟიზმის შემდეგ
1929 წელს უოლტერ ლოუენფელსმა ხუმრობით შესთავაზა ოლდინგტონს, მოემზადებინა ახალი იმაჟისტური ანთოლოგია. ოლდინგტონმა, რომელიც იმ დროისთვის უკვე წარმატებული რომანისტი იყო, მიიღო ეს წინადადება და დახმარებისთვის ფორდსა და ჰ. დ.-ს მიმართა. შედეგი იყო 1930 წლის „იმაჟისტური ანთოლოგია“ ( 1930), რომლის რედაქტორიც ოლდინგტონი იყო; მასში შევიდა ოთხივე წინა ანთოლოგიის ყველა მონაწილე, გარდა გარდაცვლილი ლოუელისა, გაუჩინარებული კანელისა და პაუნდისა, რომელმაც მონაწილეობაზე უარი განაცხადა. ამ ანთოლოგიის გამოჩენამ საფუძველი ჩაუყარა კრიტიკულ დისკუსიას საუკუნის პოეზიის ისტორიაში იმაჟისტების ადგილის შესახებ.

იმ პოეტებიდან, რომლებიც სხვადასხვა იმაჟისტურ ანთოლოგიებში იბეჭდებოდნენ, ჯოისს, ლორენსსა და ოლდინგტონს დღეს, პირველ რიგში, რომანისტებად იცნობენ და კითხულობენ. მარიანა მურმა, რომელიც ჯგუფის მხოლოდ პერიფერიული წევრი იყო, საკუთარი უნიკალური პოეტური სტილი ჩამოაყალიბა, რომელმაც შეინარჩუნა იმაჟისტური სწრაფვა ენობრივი სიმკვრივისკენ. უილიამ კარლოს უილიამსმა განავითარა თავისი პოეტიკა მკაფიოდ ამერიკული ხაზით, თავისი ცვალებადი ტერფითა და დიქციით, რომელიც, მისივე მტკიცებით, „პოლონელი დედების ბაგეთაგან“ იყო აღებული. როგორც პაუნდი, ისე ჰ. დ. პოეზიის ვრცელ ფორმებს მიუბრუნდნენ, თუმცა მათ ენას იმაჟისტური მემკვიდრეობის სახით სიმკაცრე შერჩა. ჯგუფის სხვა წევრების უმეტესობა, იმაჟიზმის კონტექსტს მიღმა, მეტწილად დავიწყებულია.

მემკვიდრეობა
მიუხედავად მოძრაობის ხანმოკლე არსებობისა, იმაჟიზმმა ღრმა გავლენა მოახდინა ინგლისურენოვანი მოდერნისტული პოეზიის განვითარებაზე. რიჩარდ ოლდინგტონი 1941 წლის მემუარებში წერს: „ვფიქრობ, ეზრა პაუნდის, ჰ. დ.-ს, ლორენსისა და ფორდ მადოქს ფორდის ლექსების კითხვას მომავალშიც განაგრძობენ. დიდწილად, ტ. ს. ელიოტი და მისი მიმდევრები თავიანთ საქმიანობას სწორედ იმ პოზიციებიდან განაგრძობდნენ, რომლებიც იმაჟისტებმა მოიპოვეს“.

მეორე მხრივ, ამერიკელმა პოეტმა უოლეს სტივენსმა იმაჟისტურ მიდგომაში ნაკლოვანებები აღმოაჩინა: „ყველა საგანი არ არის თანასწორი. იმაჟიზმის მანკიერება ის იყო, რომ მან ეს ვერ გააცნობიერა“. სიმკაცრის, სიცხადისა და სიზუსტის მოთხოვნით, გარეგნული სამყაროსადმი ერთგულებითა და შეუსაბამო სუბიექტური ემოციების უარყოფით, იმაჟიზმმა გავლენა მოახდინა ტ. ს. ელიოტის ლექსებზე „პრელუდიები“ და „დილა ფანჯარასთან“ , ასევე ლორენსის ანიმალისტურ და ფლორისტულ ნაწარმოებებზე. 1920-იან წლებში ტრადიციული ლექსთწყობის ფორმების უარყოფამ ბევრი რამ ისესხა იმაჟისტების მიერ ჯორჯიანელი პოეტების სტილის უარყოფიდან.

იმაჟიზმმა, რომელმაც თავისუფალი ლექსი დისციპლინად და ლეგიტიმურ პოეტურ ფორმად აქცია, გავლენა მოახდინა პოეტურ წრეებსა და მიმდინარეობებზე. მისი გავლენა მკაფიოდ ჩანს ობიექტივისტი პოეტების შემოქმედებაში, რომლებიც 1930-იან წლებში პაუნდისა და უილიამსის დახმარებით გახდნენ ცნობილნი. ობიექტივისტები ძირითადად თავისუფალ ლექსზე მუშაობდნენ. ობიექტივისტური პრინციპების იმაჟიზმთან მკაფიო დაკავშირებით, ლუის ზუკოვსკი -ს 1931 წლის ობიექტივისტურ ნომერში დაწერილ შესავალში ხაზს უსვამდა წერას, „რომელიც არის ხედვის დეტალი და არა მირაჟი; საგნებთან ერთად ფიქრი მათ რეალურ არსებობასთან ერთად და მათი წარმართვა მელოდიის ხაზზე“. ზუკოფსკიმ დიდი გავლენა მოახდინა ენის პოეტებზე , რომლებმაც იმაჟისტური ფოკუსი ფორმალურ საკითხებზე განვითარების მაღალ საფეხურზე აიყვანეს. 1950 წლის უმნიშვნელოვანეს ესეში „პროექციული ლექსი“ , ჩარლზ ოლსონმა, ბლექ მაუნტინის პოეტების თეორიტიკოსმა, დაწერა: „ერთი აღქმა დაუყოვნებლივ და პირდაპირ უნდა მიდიოდეს შემდეგ აღქმამდე“; მისი კრედო სწორედ იმაჟისტებისგან მომდინარეობდა და მათ შეესაბამებოდა.

ბიტნიკებს შორის, განსაკუთრებით გარი სნაიდერი და ალენ გინზბერგი მოექცნენ იმ იმაჟისტური აქცენტის ქვეშ, რომელიც ჩინურ და იაპონურ პოეზიას ეხებოდა. უილიამსმა ასევე დიდი გავლენა მოახდინა ბიტნიკ პოეტებზე — იგი ამხნევებდა ისეთ პოეტებს, როგორიც იყო ლუ უელჩი და დაწერა შესავალი გინზბერგის წიგნისათვის „ყმუილი“ (1955).