iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1615

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1615 მიიღეს ერთხმად 2005 წლის 29 ივლისს, მას შემდეგ, რაც კიდევ ერთხელ დაადასტურეს ყველა რეზოლუცია საქართველოსა და აფხაზეთის შესახებ, კერძოდ გაეროს რეზოლუცია 1582 (2005), საბჭომ გადაავადა გაეროს დამკვირვებელთა მისიის მანდატი საქართველოში, 2006 წლის 31 იანვრამდე.

რეზოლუცია
დაკვირვება
რეზოლუციის პრეამბულაში, საბჭომ ხაზი გაუსვა, რომ მიუღებელია მხარეებს შორის მოლაპარაკებებში პროგრესის არარსებობა. საბჭომ დაგმო გაეროს დამკვირვებელთა მისიის შვეულმფრენის ჩამოგდება 2001 წლის ოქტომბერში, რის შედეგადაც ცხრა ადამიანი დაიღუპა, ასევე სინანულით აღინიშნა ისიც, რომ დამნაშავეები თავდასხმაში ვერ დადგინდა. საბჭომ მიესალმა დსთ-სა და გაეროს დამკვირვებელთა მისიის სამშვიდობო ძალების წვლილს სამშვიდობო პროცესში.

გადაწყვეტილებები
უშიშროების საბჭომ მიესალმა სიტუაციის მოსაგვარებლად პოლიტიკური ძალისხმევას, კერძოდ, „უფლებამოსილებათა ძირითადი პრინციპების განაწილებას თბილისსა და სოხუმს შორის“, რომელიც ხელი უნდა შეეწყო მოლაპარაკებებს. რეზოლუციაში გამოხატულია სინანული, რომ არ არსებობს პროგრესი, რეგიონის პოლიტიკური სტატუსის შესახებ მოლაპარაკებებში, შემდგომ მოუწოდა ორივე მხარეს, გადალახონ ორმხრივი უნდობლობა. დაგმეს 1994 წლის ცეცხლის შეწყვეტისა და ძალთა დაშორიშორების შესახებ შეთანხმების ყველა დარღვევა, თუმცა დაამტკიცეს 2005 წლის 12 მაისს ხელმოწერილი პროტოკოლი ამ პროცესის დარეგულირებისთვის. საბჭომ, ასევე მიესალმა კოდორის ხეობაში დაძაბულობის კლებას და ორივე მხარის მიერ, 2002 წლის 2 აპრილს, პროტოკოლის ხელმოწერას. აღენიშნა სამოქალაქო მოსახლეობის შეშფოთება და ქართულ მხარეს ეთხოვა უზრუნველყო გაეროს სადამკვირვებლო მისიისა და დსთ-ს ჯარების უსაფრთხოება ხეობაში. რეკომენდაცია გაიცა გალის რაიონში უსაფრთხოების ზომების გაუმჯობესების მიზნით.

რეზოლუცია მოუწოდებს ორივე მხარეს განაახლონ სამშვიდობო პროცესი, მოუწოდებს მიიღონ სასწრაფო გადაწყვეტილებები ისეთ საკითხებზე, როგორიცაა ლტოლვილთა და იძულებით გადაადგილებულ პირთა დაბრუნება და კიდევ ერთხელ დაადასტურა დემოგრაფიული ცვლილებების დაუშვებლობა კონფლიქტის შედეგად. აფხაზეთს მოუწოდეს, გაუმჯობესა სამართალდამცავი მექანიზმები, აღმოეფხვრა ეთნიკური ქართველების დედაენაზე სწავლის პრობლემა და უზრუნველყო დევნილთა უსაფრთხოება დაბრუნებისას.

საბჭომ კიდევ ერთხელ მოუწოდა ორივე მხარეს, მიიღონ ზომები 2001 წლის ოქტომბერში გაეროს მისიის შვეულმფრენის ჩამოგდებაში პასუხისმგებელი პირების მიმართ, ასევე მიესალმა უსაფრთხოების იმ ზომებისთვის, რომელიც შვეულმფრენის ჩამოგდების შემდეგ მიიღეს. ასევე, ორივე მხარე მოსთხოვეს შეეცვალათ სამხედრო რიტორიკა და უკანონო შეიარაღებული დაჯგუფები, აგრეთვე უზრუნველყოთ გაეროს პერსონალის უსაფრთხოება. გარდა ამისა, გამოხატული იყო შეშფოთება არსებული უსაფრთხოებასთან დაკავშირებული ვითარების გამო, სადაც დაფიქსირდა გაეროს სადამკვირვებლო მისიის და დსთ-ს სამშვიდობო პერსონალის გატაცების ფაქტები, რომელიც საბჭომ დაგმო.

ბოლოს, გაეროს გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს დაევალა სამი თვის განმავლობაში წარედგინა ანგარიშის, აფხაზეთში არსებულ ვითარებასთან დაკავშირებით.
ლუკინების სახლი

ლუკინების სახლი — ძველი ორსართულიანი სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. აგებულია 1910-იან წლებში. განეკუთვნება რუსეთის ფედერაციის ადგილობრივი მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიას.

მისამართი: ტაგანროგი, ანტონ გლუშკოს შესახვევი № 15.

ისტორია
ისტორიული წყაროები ადასტურებენ, რომ სახლი თანამედროვე მისამართზე ჯერ კიდევ არსებობდა 1827 წელს.

ვასილი პვლეს ძე ლუკინი განაგებდა ქალაქის საზღვაოსნო სკოლას და იყო წიგნ „ნავიგაციის“ ავტორი, რომელსაც მეზღვაურები იყენებდნენ, როგორც სახელმძღვანელოს. საუკუნის დასაწყისში იგი იყო საკრებულოს ხმოსანი წევრი და დონის სამიწათმოქმედო ბანკის ხელმძღვანელი. იგი გარდაიცვალა კიევში 1919 წელს. მისმა ცოლმა სოფია ლუკინამ ჯერ კიდევ 1908 წელს გახსნა საბავშვო სამზარეულო სახელწოდებით „რძის წვეთი“, ხოლო 1914 წელს ქალაქში პირველი საბავშვო ბაღი.

ლუკინის ოჯახში რამდენიმე ბავშვი იყო. გოგონა ვერა ლუკინა დაიბადა 1892 წლის 110 აგვისტოს, გათხოვილი იყო ქსინტარისზე, ბიჭი კონსტანტინე ლუკინი, მან მიიღო განათლება სანქტ-პეტერბურგის ელექტროტექნიკურ ინსტიტუტში, 1921 წელს დაქორწინდა ევგენია გრეკოვაზე. ოჯახის მესამე შვილი იყო ბორის ლუკინი.

უცნობია როდის დაადგეს სახლს მესამე სართული, თუმცა ფაქტია, რომ 1918 წლის 7 ნოემბერს იგი უკვე არსებობდა. სახლი ლუკინების ოჯახს ეკუთვნოდა 1925 წლამდე. 1933 წელს შენობაში განათავსეს ქალაქის მუზეუმის ექსპონატები. 1992 წლიდან სახლს იცავს კანონი, როგორც არქიტექტურის ძეგლს.

გალერეა
სტეფან აკიმოვის სახლი

სტეფან აკიმოვის სახლი — ძველი ორსართულიანი სახლი დონის როტოვში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია საუკუნის ბოლო - საუკუნის დასაწყისში. განეკუთვნება რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიას. სახლის ფასადზე არის მემორიალური დაფა, რომელიც გვაძლევს ინფორმაციას სახლის მფლობელის - სტეფანე აკიმოვის შესახებ.

მისამართი: დონის როსტოვი, ულიანოსვკსის ქუჩა № 14.

ისტორია
სტეფან აკიმოვი წარმოშობით იყო მეშჩანთა ოჯახიდან, იგი დაიბადა 1854 წელს. მისი ნათესავები ფლობდნენ უძრავ ქონებას, რომელიც მდებარეობდა კანკრინის ქუჩისა და ეკლესიის შესახვევის კუთხეში. უძრავი ქონება იყოფოდა ორ ნაწილად: კანონის თანახმად ერთი ნაწილის მფლობელები იყვნენ ლუბა, ეკატერინა და ივანე აკიმოვები, ხოლო მეორე ნაწილი ეკუთვნოდა სტეფანე აკიმოვს, რომელსაც უკვე ჰყავდა მეუღლე მარია და შვილი ანა. სახლს მოჰქონდა 80 რუბლი წლიური შემოსავალი. 1899 წელს სტეფანე აკიმოვმა გადაწყვიტა აეშენებინა ორსართულიანი სახლი სარდაფით. ახალ სახლს მოჰქონდა წლიური შემოსავალი 390 რუბლის ფარგლებში. 1911 წელს სახლი გახდა აკიმოვის გოგოს ანა აკიმოვას კუთვნილება. 1920 წელს სახლი ნაწილობრივ დაინგრა საარტილერიო ცეცხლის გამო. ამის გამო სახლი მიატოვეს და შემდეგ დაინგრა. 1922 წლის მარტში ვორონეჟის გუბერნიის მცხოვრებმა ნიკოლაი კოროლკოვმა იყიდა უძრავი ქონება, რომელიც ამ დროისათვის ფასობდა 300 მლნ რუბლი. სახლის ბოლომდე აღდგენა მან ვერ შეძლო. სახლის მუნიციპალიზაციის შემდეგ ყოფილი მფლობელი ცდილობდა დაებრუნებინა თავისი კუთვნილება, მაგრამ არ არსებობს ფაქტი, რომელიც დაადასტურებდა მიაღწია თუ არა მან თავის მიზანს.

ამჟამად სახლი საჭიროებს სარემონტო სამუშაოებს.

აღწერა
სახლს ამშვენებს მონოგრამა „“, რომელიც იყო სახლის მფლობელის ინიციალები. მის ქვეშ განთავსებული იყო აფროდიტეს პატარა გამოსახულება. ფასადებზე ხშირად იყო გამოსახული ზღვის ნიჟარები. განეკუთვნება რევოლუციამდელი არქიტექტურის ძეგლების სიას.
ტრუნოვის სახლი

ტრუნოვის სახლი — ძველი ერთსართულიანი სახლი დონის როტოვში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია საუკუნის ბოლო - საუკუნის დასაწყისში. განეკუთვნება რუსეთის ფედერაციის რეგიონული მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიას.

მისამართი: დონის როსტოვი, ტემერნიკის ქუჩა № 13.

ისტორია
1880-იან წლებში მიწის ნაკვეთზე, რომელზეც ამჟამად მდებარეობს დონის როსტოვის ერთ-ერთი ღირსშესანიშნაობა, ტრუნოვის სახლი, თავდაპირველად იყო სხვა მისამართზე - ტემერნიკის ქუჩა 33. ამ მიწის ნაკვეთის მფლობელი იყო ერემია აივაზოვი, რომელიც დონის ნახიჩევანში დაკავებული იყო ღვინის გაყიდვით. 1888 წლიდან უძრავი ქონება გადავიდა მეშჩან გიორგი ტრუნოვის ხელში. ისტორიული მონაცემების მიხედვით საუკუნის ბოლო - საუკუნის დასაწყისში სახლი მდებარეობდა უკვე ტემერნიკის ქუჩა ნომერ 37-ში. დაახლოებით ამ პერიოდში ააგეს სახლიც. 1907 წელს უძრავი ქონება გახდა ივან ტრუნოვის, გიორგი ტრუნოვის ძმის საკუთრება.

1914 წლის დასაწყისში ტრუნოვების სახლის მფლობელი გახდა ევდოკია რუდუხინა, რომელმაც სახლი შეიძნა 5 000 რუბლად. ევდოკია რუდუხინა იყო დონის ოლქის ჩერკასკის ოკრუგის სტანიცა აქსაის კაზაკის ცოლი. შენობის ფართობი იყო 32,25 საჟენი. 1920-იან წლებში მოხდა სახლის მუნიციპალიზაცია. მფლობელები იძულებულები იყვნენ გადასულიყვნენ მოკოვის ქუჩაზე, სადაც მათ იჯარით აიღეს სახლი. მიუხედავად არაერთი თხოვნისა სახლის დაბრუნების შესახებ, მფლობელებმა უარი მიიღეს.

 საუკუნეში ტურნოვის ყოფილ სახლში განათავსეს ადვოკატთა კაბინეტი.
ისტორიული ძეგლი

ისტორიული ძეგლი — ტერმინი, რომელიც შემუშავებული და ჩამოყალიბებულია იკომოსის მიერ.

„იუნესკოსთან“ არსებულმა ძეგლთა დაცვის ორგანიზაციამ (იკომოსი) ვენეციაში 1964 წელს მოწვეულ მე-2 საერთაშორისო კონგრესზე შემუშავებულ დოკუმენტში — „ვენეციურ ქარტიაში“ სცადა ჩამოეყალიბებინა „ძეგლის“ ცნების ზოგადი პრინციპები. ქარტიის ზოგადი დებულებებია:
ა) „ძეგლის ცნების განსაზღვრა გულისხმობს, ყოველგვარ ობიექტს, რომელიც ინტერესს წარმოადგენს არქეოლოგიური, ესთეტიკური და ეთნოგრაფიული თვალსაზრისით. ეს განსაზღვრა ითვალისწინებს აგრეთვე ძეგლის ტერიტორიაზე ნაპოვნ საგნებს“.
ბ) „ღირსშესანიშნავი ადგილის განსაზღვრა გულისხმობს ბუნების, ადამიანის ან ბუნებისა და ადამიანის მიერ ერთად შექმნილ ობიექტების ერთობლიობას, რომელთა დაცვას საზოგადოებრივი მნიშვნელობა აქვს“.

ისტორიული ძეგლის ცნება მოიცავს არა მარტო არქიტექტურულ ნაგებობას არამედ მის გარემო ლანდშაფტსაც.

გ) „ისტორიული ძეგლის ცნება გულისხმობს ცალკეულ არქიტექტურულ ნაგებობას და აგრეთვე ქალაქისა და სოფლის მთელ კომპლექსებს, დაკავშირებულთ განსაზღვრულ კულტურასთან, ფაქტთან ან ისტორიულ მოვლენასთან. ეს ცნება მოიცავს არა მარტო ღირსშესანიშნავ, გამოჩენილ ძეგლს, არამედ გაცილებით შეუმჩნეველს, მოკრძალებულს, რომელიც მომავალში მნიშვნელოვან კულტურულ ღირებულებას შეიძენს“.

„ვენეციურ ქარტიაში“ ძეგლის ასეთი განსაზღვრაც არის:
დ) „ობიექტები და ადგილები, სადაც ნაპოვნია ან იგულისხმება (მოსალოდნელია) გამქრალი კულტურის კვალის პოვნა“.
სკიზერლის სახლი

სკიზერლის სახლი — ორსართულიანი სახლი, არქიტექტურული, ისტორიული და კულტურული ძეგლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია 1840-იანი წლებში.

მისამართი: ტაგანროგი, ტურგენევის შესახვევი № 3.

ისტორია
1840-იან წლებში, ტაგანროგში, ტურგენევის შესახვევის ნომერ 3-ში ააშენეს ახალი ორსართულიანი სახლი არქიტექტორ პატრიკოს პროექტის მიხედვით. მისი პირველი მფლობელი იყო თურქეთის მოქალაქის ცოლი მარია რაფაელის ასული ქსანტოპორსოვა. ეზოში მდებარე ნაგებობების ნაწილი პალასოვების ოჯახის კუთვნილებაში იყო. 1860-იან წლებში სახლის მფლობელი გახდა ტიტულარული მრჩეველის ქვრივი ნადეჟდა ივკოვაია. საუკუნნის დასასრულში სახლმა კიდევ ერთხელ შეიცვალა მფლობელი. სახლსის პატრონი ამჯერად გახა ტაგანროგის საპატიო მოქალაქე ვასილი ვლასის ძე სკიზერლი. ამ პერიოდისათვის სახლი შეფასებული იყო 12 000 რუბლად. სკიზერლის ოჯახის მფლობელობაში სახლი რჩებოდა 1920-იან წლებამდე. 1992 წელს სახლი აღიარეს არქიტექტურის ძეგლად და დაცულია კანონის მიერ.

აღწერა
ორსართულიანი სახლი დაშენებულია ქვის საძირკველზე. სახურავზე გამართულია პარაპეტი. ფასადი შემკულია კარგად განვითარებული კარნიზით, რომლის ქვეშაც მდებარეობს ფრიზი. ქვის თაღოვანი შესასვლელი კარბჭე გაფორმებულია ნახევარ კოლონებით.

როსტოვის საოლქო საბჭოს 1992 წლის 18 ნოემბრის № 301 დადგენილების საფუძველზე სახლს მიენიჭა რუსეთის ფედერაციის ადგილობრივი მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი.
პაპანაგიოტის სახლი

პაპანაგიოტის სახლი — ორსართულიანი სახლი, არქიტექტურული, ისტორიული და კულტურული ძეგლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია 1860-იანი წლებში. როსტოვის საოლქო საბჭოს 1992 წლის 18 ნოემბრის № 301 დადგენილების საფუძველზე სახლს მიენიჭა რუსეთის ფედერაციის ადგილობრივი მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი.

მისამართი: ტაგანროგი, იტალიის შესახვევი № 18.

ისტორია
 საუკუნის მეორე ნახევარში ტაგანროგში, იტალის შესახვევის ნომერ 18-ში ააგეს ორსართულიანი სახლი. 1860-იანი წლებიდან სახლი ეკუთვნოდათ ბერძენი დიმიტრი პაპანაგიოტის მემკვიდრეებს. 1880-იან წლებში მისმა მემკვიდრეებმა სახლი მიჰყიდეს ელენე ჩანგლი-ჩაიკინას. ამ გვარის მემკვიდრეები სახლს ფლობდნენ 1890-იან წლებამდე, რის შემდეგაც სახლი იყოდეს კომერსანტის, პირველი გილდიის ვაჭრის ფიოდორ სიფნეოს მემკვიდრეებმა, რომელიც გარდაიცვალა 71 წლის ასაკში 1896 წელს. თავის დროზე ვაჭარი დაქორწინებული იყო ხუმსომალე ივანოვაზე, მათ ოჯახში 1875 წელს დაიბადა არისტიდი.

1915 წელს შენობა შეფასებული იყო 12 000 რუბლად. საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ მოხდა სახლის ნაციონალიზაცია.

აღწერა
იტალიის შესახვევის ნომერ 18-ში მდებარე სახლი არის ორსართულიანი აგურის შენობა სარდაფით. შენობას თავის გრძელ ფასადზე ხუთი ფანჯარა აქვს. სახლს ფასადის მთელ სიგრძეზე გასდევს სართულშორისი კარნიზი. ფანჯრები სწორკუთხაა. სახლში შესასვლელი ეზოს მხრიდანაა.

თანამედროვე ეპოქაში პაპანაგიოტის სახლი საცხოვრებელია. შენობას გააჩნია რუსეთის ფედერაციის კულტურული ძეგლის სტატუსი 1992 წლის 18 ნოემბრის № 301 გადაწყვეტილების მიხედვით.
იემენის კონსტიტუცია

იემენის კონსტიტუცია — ის განსაზღვრავს რესპუბლიკას, როგორც დამოუკიდებელ და სუვერენულ არაბულ და ისლამურ ქვეყანას და ამყარებს შარიათს, ან ისლამურ კანონს, როგორც საფუძველს ყველა კანონისა. მისი რატიფიცირება მოხდა 1991 წლის 16 მაისის სახალხო რეფერენდუმზე. 2015 წლის იანვარში, კომიტეტმა მოამზადა ახალი კონსტიტუცია, თუმცა ეროვნული ხელისუფლების საზოგადო სახალხო კონგრესმა და ჰოუთისის წევრებმა, რომელთა მოვალეობაცაა ეროვნული დიალოგის კონფერენციის შედეგების იმპელემნტაციის მონიტორინგი, უარი განაცხადეს ამ ვარიანტის კონსტიტუციისთვის კენჭისყრაზე. ეს კი მოსალოდნელი იყო, რომ შეაფერხებდა დაგეგმილ რეფერენდუმს ახალი კონსტიტუციის შესახებ და ამიტომ შემდეგი საპრეზიდენტო და საპარლამენტო არჩევნები, რომლებიც რეფერენდუმამდე იყო გადადებული ვეღარ წავიდოდა წინ.
დონის როსტოვის № 49 სკოლა

დონის როსტოვის № 49 სკოლა — ზოგადსაგანმანათლებლო დაწესებულება დონის როსტოვში. შენობა აგებულია 1910-იან წლებში ინჟინერ ვ. პოპოვის პროექტის მიხედვით, მოდერნის არქიტექტურულ სტილში. სკოლის შენობას გააჩნია რუსეთის ფედერაციის განსაზღვრული კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი.

ისტორია
ა. ფილიპევაიას ქალთა გიმნაზია დაარსდა საუკუნის დასაწყისში. 1910-იან წლებში იგი გადავიდა ახალ შენობაში, რომელიც მდებარეობდა გაზეთის შესახვევში. საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ სკოლა გადააკეთეს № 11 დაწყებით სკოლად. 1930 წელს სკოლამ მიიღო № 49.

არქიტექტურა
სამსართულიან შენობას აქვს -ს ფორმის დაგეგმარება. შენობის ფასადი ასიმეტრიულია, იგი გადის როგორც მაქსიმ გორკის ქუჩაზე, ასევე გაზეთის შესახვევში. ფასადი გაფორმებულია იონიური ორდენის პილასტრებით, რომელიც აერთიანებს მეორე და მესამე სართულს. შენობას აქვს მოკრძალებული, გამოძერწილი გაფორმება, რომლებიც ძირითადად გვირგვინის ფორმისაა. სახლის კუთხის ფასადზე იმპერატრიცა მარია თედორეს ასულის მონგრამაა გამოსახული. მშენებლობისათვის გამოყენებულია მაღალი ხარისხის აგური. აგურების ნაწილი მოჭიქულია.

2012 წლის 4 ოქტომბერს შენობის ფასადზე დაკიდეს მემრიალური დაფა ტექსტით:
პირველკლასელის ძეგლი

პირველკლასელის ძეგლი — ბრინჯაოს ძეგლი, რომელიც მდებარეობს დონის როსტოვში, გიმნაზია № 36-ის შენობის წინ.

მისამართი: დონის როსტოვი, ლენინის რაიონი, მაქსიმ გორკის ქუჩა, № 115.

ისტორია
ძეგლის შექმნის ინიციატივა ეკუთვნის ლენინის რაიონის ხელმძღვანელს სერგეი სუხარიევს. პროექტის განხორციელების საწყის ეტაპზე მიცემულ ინტერვიუში მან განაცხადა, რომ სურს საბოლოო ქანდაკება ჰგავდეს ბიჭს ზღაპრიდან „ბიჭუნა და სახურავის ბინადარი კარლსონი“.

ქალაქის ხელისუფლებამ მიიღო გადაწყვეტილება გამოეცხადებინა კონკურსი 7-9 კლასის მოსწავლეებს შორის ძეგლის საუკეთესო ესკიზისათვის. სულ წარმოადგინეს 10 ესკიზი და გამარჯვებულიც ამ ათს შორის უნდა აერჩიათ. გამარჯვებული გახდა გიმნაზია № 36-ის მეცხრე-ბ კლასის მოსწავლე ანა ნიკოლაევა. ძეგლის დასადგმელი თანხა გაიღეს სპონსორებმა, ხოლო მოქანდაკედ აირჩიეს დიმიტრი ლინდინი. მან მოსწავლის ფანქრით შესრულებული ესკიზიდან შექმნა ძეგლი. ძეგლის შექმნა წეიწადნახევარი გრძელდებოდა.

გახსნის საზეიმო ცერემონიალი გაიმართა 2011 წლის 1 სექტემბერს, ცოდნის დღესასწაულზე. ძეგლის გახსნის ცერემონიალს ესწრებოდა ქალაქის მერი ანატლი ჩერნიშევი.

აღწერა
ძეგლი დამზადებულია ბრინჯაოსაგან. მისისიმაღლეა სულ ორი მეტრი. ძეგლი, ეს არის პირველკლასელი ბიჭუნა სკოლის ფორმაში, რომელიც ზის გლობუსზე და ხელში უჭირავს წიგნი.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1656

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1656 მიიღეს ერთხმად 2006 წლის 31 იანვარს, მას შემდეგ, რაც კიდევ ერთხელ დაადასტურეს ყველა რეზოლუცია საქართველოსა და აფხაზეთის შესახებ, კერძოდ გაეროს რეზოლუცია 1615 (2005), საბჭომ გადაავადა გაეროს დამკვირვებელთა მისიის მანდატი საქართველოში, 2006 წლის 31 მარტამდე.

თავის მოხსენებაში სიტუაციასთან დაკავშირებით, გენერალურმა მდივანმა, კოფი ანანმა ურჩია მანდატის გაგრძელებას 2006 წლის 31 ივლისამდე, თუმცა ეს არ მიიღეს საბჭოს წევრებმა, რუსეთის დაჟინებული მოთხოვნით.
თეატრალური მოედანი (დონის როსტოვი)

თეატრალური მოედანი — ქალაქ დონის როსტოვის ცენტრალური მოედანი. მდებარეობს პროლეტარის რაიონში. მოედანზე მდებარეობს ჩრდილოეთ კავკასიის რკინიგზის მთავარი სამმართველოს შენობა, მაქსიმ გორკის სახელობის როსტოვის აკადემიური დრამის თეატრი, ისეთი ცნობილი კომპანიების ოფისები, როგორიცაა მაგალითად სტელა-ბანკი.

ჩრდილოეთ კავკასიის რკინიგზის სამმართველოს შენობა (ვლადიკავკაზის რკინიგზის ყოფილი სამმართველო) წარმოადგენს რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლს. ნაგებობა აგებულია მოდერნის სტილში, მაგრამ ამავე დროს მის არქიტექტურაში და გაფორმებაში გამოყენებულია ეკლექტიკის მოტივები.

მოედანზე ასევე მდებარეობს როსტოვის განმათავისუფლებელთა სტელა. ძეგლი აღმართულია დონის როსტოვის 40-დღიანი განმათავისუფლებელი ბრძოლის აღსანიშნავად და ქალაქის მაცხოვრებლებსა და მის სტუმრებს მოუთხრობს ომის წლების ტრაგედიაზე. ძეგლის საზეიმო გახსნა გაიმართა 1983 წლის 8 მაისს. ძეგლის სიმაღლეა 72 მეტრი და მის თავზე დამაგრებულია გემის კიჩოს მსგავსი მეტალის გამოსახულება, რომლის წინაც დამაგრებულია გამარჯვების ქალღმერთ ნიკეს ქანდაკება, ხოოლო შიდა მხარეს დამაგრებულია დიდი სამამულო ომის ხარისხის ორდენის მაკეტი.

თეატრთან ახლოს შადრევნების ანსამბლია. სკულპტურული კომპოზიციის ავტორია ევგენი ვუჩეტიჩი. ეს არის კვადრატული აუზი, რომლის კვარცხლბეკზეც ცენტრშიც ოთხი ატლანტი დგას, რომელთაც უჭირავთ თასი, რომელზეც ზემოდან ჩამოედინაება წყლის ნაკადი. კომპოზიცია გარშემორტყმულია ბაყაყებისა და კუების ქანდაკებებით, რომელთა პირიდანაც ჰორიზონტალურად იფრქვევა წყლის ჭავლი.
ტაგანროგის ქალაქთმშენებლობისა და ყოფაცხოვრების მუზეუმი

ტაგანროგის ქალაქთმშენებლობისა და ყოფაცხოვრების მუზეუმი — მუზეუმი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. შედის ტაგანროგის სახელმწიფო ლიტერატურული და ისტორიულ-არქიტექტურული მუზეუმ-ნაკრძალის გაერთიანებაში. შენობა აგებულია 1912 წელს მოდერნის არქიტექტურულ სტილში.

აღწერა
ტაგანროგის ქალაქთმშენებლობისა და ყოფაცხოვრების მუზეუმს ქალაქისათვის აქვს დიდი არქიტექტურული ღირებულება. შენობა მდებარეობს ქალაქის ცენტრში. ძველი ნაგებობა, რომელიც შესრულებულია მოდერნის არქიტექტურულ სტილში, ააგეს 1912 წელს. პროექტის ავტორი იყო ანტონ ჩეხოვის მეგობარი არქიტექტორ-აკადემიკოსი ფიოდორ შეხტელი.

შენობის მთავარი ფასადი არის არქიტექტურის საუკეთესო ნიმუში, მოდერნის მარგალიტი. იგი არქიტექტურის, მხატვრობისა და ქანდაკების ბრწყინვალე ნიმუშია. შენობის ფრიზული ნაწილი მოპირკეთებულია კერამიკის ფილებით, რომელზეც გამოსახულია მოზაიკური სურათები. მთელი მისი სიუჟეტები ეძღვნება რუსულ საგმირო საქმეებს. რუსეთის ფედერაციის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი ერთადერთია როსტოვის ოლქში, რომლის ფასადზეც გამოსახულია მონუმენტური მხატვრობა.

1920-1922 წლებში შენობაში განთავსებული იყო მეაბრეშუმეობის სადგური. 1923 წლიდან კი - საბავშვო პოლიკლინიკა. ტაგანროგის ოკუპაციის პერიოდში შენობა დაიკავა ევალდ ფონ კლეისტის პირველმა სატანკო არმიამ. 1944 წლის შემდეგ შენობაში განთავსებული იყო სხვადასხვა საქალაქო ორგანიზაციები, მათ შორის ორჯონიკიძის რაიონის სკკპ რაიონული კომიტეტი. 1981 წლიდან კი შარონოვის სახლში ტაგანროგის ქალაქთმშენებლობისა და ყოფაცხოვრების მუზეუმია გახსნილი. მუზეუმის ექსპოზიციაში წარმოდგენილია ძველი ტაგანროგის ფოტოები, ბარათები, ქალაქის გეგმები, ავეჯისა და დეკორატიული ხელოვნების ნიმუშები რომლებიც აღწერდა ქალაქის ყოფაცხოვრებას.

შენობის ქვედა, ნახევრადსარდაფის სართულზე ოთხი საგამოფენო დარბაზი მდებარეობს, რომლებშიც რეგულარულად იმართება სხვადასხვა გამოფენები, თემატური საღამოები და სხვადასხვა კულტურული ღონისძიებები.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1666

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1666 მიიღეს ერთხმად 2006 წლის 31 მარტს, მას შემდეგ, რაც კიდევ ერთხელ დაადასტურეს ყველა რეზოლუცია საქართველოსა და აფხაზეთის შესახებ, კერძოდ გაეროს რეზოლუცია 1615 (2005), საბჭომ გადაავადა გაეროს დამკვირვებელთა მისიის მანდატი საქართველოში, 2006 წლის 31 ოქტომბრამდე.

რეზოლუცია
დაკვირვება
უშიშროების საბჭომ მხარი დაუჭირა გენერალური მდივანის, კოფი ანანის ძალისხმევას, მისი სპეციალური წარმომადგენლის, რუსეთის, ასევე მეგობართა ჯგუფის გენერალური მდივნის და ევროპის უშიშროებისა და თანამშრომლობის ორგანიზაციის (ეუთო) ჩართულობას. საბჭომ, ხაზი გაუსვა გაეროს მისიისა და დსთ-ს სამშვიდობო ძალების თანამშრომლობას.

გადაწყვეტილებები
რეზოლუციაში, საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა საქართველოს სუვერენიტეტისა და ტერიტორიული მთლიანობის მიმართ, მის საერთაშორისოდ აღიარებულ საზღვრებში, პატივისცემა. გარდა ამისა, საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა, რომ საჭიროა სრულმასშტაბიანი მოლაპარაკებები, რომელიც მოცემულია „თბილისსა და სოხუმს შორის, უფლებამოსილებათა გამიჯვნის პრინციპებში“, საბჭომ მოუწოდა ორივე მხარეს, კერძოდ საქართველოსა და აფხაზეთს, გამოიყენონ ყველა მექანიზმი, რომელიც მოცემულია უშიშროების საბჭოს წინა რეზოლუციებში, რომ მოაგვარონ კონფლიქტი მშვიდობიანად. საბჭომ მხარი დაუჭირა მხარეების ძალისხმევა, ეკონომიკური თანამშრომლობის მხრივ.

საბჭომ მიმართა ორივე მხარეს და მოუწოდა დაიცვან შეთანხმება ისეთ საკითხებში, როგორიცაა არაძალადობრივი მეთოდებით დევნილების და იძულებით გადაადგილებულ პირთა დაბრუნება გალის რაიონში და მოუწოდა მათ, რომ მზად იყონ მაღალი დონის შეხვედრისთის. საბჭოს წევრებმა მიმართეს საქართველოსთვის თხოვნით, აღკვეთონ აფხაზური მხარის შეშფოთება უსაფრთხოების მხრივ, ხოლო აფხაზურ მხარეს მოუწოდეს, დაიცვან ლტოლვილთა და იძულებით გადაადგილებულ პირთა უსაფრთხოება და უფლებები გალის რაიონში.

რეზოლუციის ტექსტმა მოუწოდა ორივე მხარეს, უზრუნველყონ გაეროს მისიისა და დსთ-ს სამშოვიდობო ძალების უსაფრთხოება და გადაადგილების თავისუფლება. საბჭომ მიესალმა მხარეების ძალისხმევას, განახორციელონ ნულოვანი ტოლერანტობის პოლიტიკა სექსუალური ექსპლუატაციის მიმართ. ასევე გაეროს სადამკვირვებლო მისიის მანდატი გაგრძელდა 2006 წლის 15 ოქტომბრამდე, ხოლო გენერალურ მდივანს დაევალა სიტუაციის თაობაზე ანგარიშის მომზადება.
სარლა თაკრალი

სარლა თაკრალი (დ. 1914 — გ. 15 მარტი, 2008) — პირველი ინდოელი ქალი, რომელმაც იფრინა თვითმფრინავით. დაბადებული 1914 წელს, მან 1936 წელს 21 წლის ასაკში მიიღო პილოტის საავიაციო ლიცენზია -ით მარტო გაფრინდა. მას ჰყავდა 4 წლის პატარა შვილი. თავდაპირველი ლიცენზიის მიღებისას, მან გაძლო და ათას საათიანი ფრენა მოაწყო თვითფრინავით რომელიც ეკუთვნოდა ლაჰორეს საფრენო კლუბს. მისი ქმრის პ. დ. შარმას ოჯახში რომელსაც 16 წლის ასაკში გაყვა იყო 9 პილოტი რომლებსაც მიუძღვით წვლილი მის შემდეგ მიღწევებში. იმ დროს როდესაც შარმა იყო პირველი ინდიელი, რომელმაც აიღო პილოტის ლიცენზია, კარაჩისა და ლაჰორეს შორის მის ცოლს როგორც პირველ ინდიელ ქალს უნდა აეღო „ა“ დონის ლიცენზია, ჰაერში 1000 საათზე მეტის გაძლებისას.

კაპიტანი შარმა გარდაიცვალა 1939 წელს თვითმფრინავის ჩამოვარდნის შედეგად. გარკვეული დროის შემდეგ, ახალგაზრდა ქვრივი შეეცადა კომერციული პილოტის ლიცენზიისთვის შეეტანა განაცხადი, მაგრამ დაიწყო მეორე მსოფლიო ომი და სამოქალაქო მზადება შეჩერებული იყო. ბავშვის აღზრდის მიზნით და საარსებო რესურსების მისაღებად თარკალმა უარი თქვა საკუთარ გეგმებზე რაც კომერციულ პილოტობას ეხებოდა, იგი დაბრუნდა ლაჰორეში მაიოს ხელოვნების სკოლაში, სადაც ბენგალის სკოლაში სწავლობდა ფერწერას, შედეგად მიიღო დიპლომი სახვით ხელოვნებაში.

თარკალი იყო -ის თავდადებული მიმდევარი, სულიერი თანამეგობრობა, მიძღვნილი ვედების სწვალებას. ამ საზოგადოებაში მეორედ გათხოვება იყო თაკრალისთვის შესაძლებლობა.

გაყოფის შემდეგ ის გადავიდა ნიუ-დელიში თავის ორ შვილთან ერთად სადაც შეხვდა თავის მეორე ქმარს რ. პ. თაკრალს და 1948 წელს გაყვა მას ცოლად.
სარლა ასევე ცნობილია როგორც მატი, წარმატებული ბიზნესქალი, მხატვარი. მან დაიწყო ტანსაცმლის და სამკაულების დიზაინის დამზადება.
თამარის ციხე (საინგილო)

ფერი-ყალა, თამარის ციხე — ციხესიმაგრე აზერბაიჯანში, ბელაქანის რაიონში, ისტორიულ მხარე ჰერეთში, ლაგოდეხ-შაქის მთავარი გზიდან დაახლოებით 4-5 კმ-ში, მდინარე ბელაქნისწყლის ხეობაში.

სახელწოდება წარმოდგება სახელიდან „ფერი“, რითაც თამარ მეფეს იცნობენ საინგილოში და თურქული სიტყვიდან „ყალა“ რაც ციხეს ნიშნავს. გადმოცემით, ციხე მტრის თავდასხმის დროს საიმედო თავშესაფარი იყო მახლობელი სოფლების მოსახლეობისათვის.

გალავანი წაგრძელებული ტრაპეზის მოხაზულობის გეგმის მქონეა. სიმაღლეში პირვანდელი სახით არაა მოღწეული. ყველაზე დაბალ ნაწილში მისი სიმაღლე 2 მეტრამდე აღწევს, ხოლო უმაღლეს ნაწილში 6 მეტრს არ აღემატება. გალავნის წყობა შესრულებულია რიყის ქვებისაგან კირის დუღაბზე. წინა და მარჯვენა კედლებში, გალავნის გასამაგრებლად, ცილინდრული ფორმის გოდლედებია დატანებული.
გალავნის შიგნითა ტერიტორიის ფართობი 700 კვ.მ.-ს აღემატება. ციხის შიგნით სხვადასხვა დანიშნულების მცირე ზომის შენობები ყოფილა განლაგებული, რომელთაგან ახლა მხოლოდ ნარღვევი ქვების გროვაა დარჩენილი.

თამარის ციხე თავისი მდებარეობით, გეგმის კომპოზიციით, თვით ძეგლის საშუალო ზომის მოცულობითი სიდიდით და მშენებლობის ტექნიკითაც იდენტურობას იჩენს შხეფის ციხესთან.

გალერეა
გელერსენ-გორერსენი

გელერსენ-გორერსენი — შუა საუკუნეების ციხესიმაგრე აზერბაიჯანში, მდინარე გიშისწყლის ნაპირას, ქალაქ შაქიდან დაახლოებით 4 კმ-ში, ყარათეფეს მთის წვერზე.

ისტორია
ციხესიმაგრის მშენებლობა თარიღდება - საუკუნეებით. გელერსენ-გორერსენი გაამაგრეს საფუძვლიანად და გამოიყენებოდა თავდასაცავად. ციხის სახელი აზერბაიჯანულიდან ითარგმნება როგორც „მოვა-ნახავს“. მას უკავშირდება საინტერესო ეპიზოდი შაქის სახანოს ისტორიიდან. როდესაც, საუკუნეში, ირანის მმართველი ნადირ-შაჰი თავს დაესხა შაქის სახანოს, შაქის მმართველი აჯი-ჩალაბი გამაგრდა გელერსენ-გორერსენის ციხეში. როდესაც მას ნადირმა დანებება შესთავაზა, ხანმა უპასუხა: „მოხვალ და ნახავ“. განრისხებულმა შაჰმა, რომელიც არ ელოდა ამგვარ პასუხს, ციხის ძალით აღება გადაწყვიტა. 1744 წელს, ნადირ-შაჰი ციხეს დიდი ჯარით მოადგა, თუმცა მისი აღება ვერ მოახერხა და უკან დაიხია. მას მერე ეწოდა ციხესიმაგრეს დღევანდელი სახელწოდება.

გალერეა