iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ნინო თარიშვილი

ნინო კონსტანტინეს ასული თარიშვილი (დ. 28 აგვისტო, 1904, სოფ. მირზაანი, ახლანდ. დედოფლისწყაროს მუნიციპალიტეტი, — გ. 23 თებერვალი, 1990, თბილისი) — ქართველი პოეტი, ლიტერატურათმცოდნე და მთარგმნელი.

დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პედაგოგიური (სიბრძნისმეტყველების) ფაკულტეტის ფილოსოფიისა და ფსიქოლოგიის განყოფილებები, მოგვიანებით კი სწავლობდა ამავე ფაკულტეტის სიტყვიერების განყოფილებასა და თბილისის უცხო ენათა კურსების ფრანგულ სექტორზე. მისი მრავალმხრივი სამეცნიერო და პედაგოგიური მოღვაწეობა მოიცავდა მუშაობას ფსიქონევროლოგიურ ინსტიტუტში (1928–1930), პედაგოგიკის სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტსა (1930–1939) და ფიზიკური კულტურის სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტში (1932–1937). 1939 წლიდან ნინო თარიშვილი მოღვაწეობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის დასავლეთ ევროპის ლიტერატურის ისტორიის კათედრაზე, პარალელურად კი ლექციებს კითხულობდა თელავის (1940–1941), გორისა (1940–1941) და ალექსანდრე პუშკინის სახელობის პედაგოგიურ ინსტიტუტებში (1942–1954).

თარიშვილი აქტიურად თანამშრომლობდა ქართულ პერიოდულ გამოცემებთან, მათ შორის ჟურნალ-გაზეთებთან: „ილიონი“, „რუბიკონი“, „ბახტრიონი“, „ტრიბუნა“ და „ქართული მწერლობა“. მისი პოეტური მემკვიდრეობიდან აღსანიშნავია ლექსების კრებულები „მზეში“ (1926) და „გვირილა“ (1980). ნინო თარიშვილი იყო ერთ-ერთი პირველი, ვინც ჯერ კიდევ 1923 წელს გამოაქვეყნა წერილი ნიკო ფიროსმანის შესახებ.
სომხეთის ჩემპიონატი ჭადრაკში 2006

სომხეთის 66-ე ჩემპიონატი ჭადრაკში — ფიდე-ს კატეგორიის ტურნირი, რომელიც ჩატარდა 2006 წლის 15-დან 24 მარტამდე ერევანში. ჩემპიონატი გაიმართა წრიული სისტემით და შედგებოდა 9 ტურისგან. პარალელურად იქვე მიმდინარეობდა სომხეთის ქალთა მე-60 ჩემპიონატი. გახსნის ცერემონიაზე სიტყვით გამოვიდა სომხეთის საჭადრაკო ფედერაციის პრეზიდენტი სერჟ სარქისიანი.

ბოლოსწინა ტურში ყველაფერი გაირკვა: არტაშეს მინასიანმა შესანიშნავად ითამაშა და მორიგი გამარჯვება მოიპოვა. ჩემპიონი გახდა არტაშეს მინასიანი, რომელმაც ქულით გაუსწრო და ტურნირი დაუმარცხებლად დაასრულა. მინასიანმა მეექვსედ მოიპოვა ქვეყნის უძლიერესი მოჭადრაკის წოდება. მან ასევე დაიკავა ერთადერთი ვაკანტური ადგილი ქვეყნის ოლიმპიურ ნაკრებში. მეორე და მესამე პრიზების მფლობელებმა, არმან ფაშიკიანმა და ტიგრან კოტანჯიანმა, არა მხოლოდ ვერცხლისა და ბრინჯაოს მედლები მოიპოვეს, არამედ დიდოსტატის ნორმაც შეასრულეს. ყველაზე გამოცდილმა მონაწილემ, სომხეთის რვაგზის ჩემპიონმა აშოტ ანასტასიანმა, ტურნირი მარცხის გარეშე ჩაატარა. პირველ ხუთ ადგილზე გასულმა მოჭადრაკეებმა მიიღეს უფლება მონაწილეობა მიეღოთ შემდეგ ეროვნულ ჩემპიონატში და მოიპოვეს ევროპის ჩემპიონატის საგზურები.

მთავარი არბიტრი იყო არმენ ნიკოღოსიანი, ხოლო ქალთა ჩემპიონატს ჯულიეტა ნახატაკიანი სჯიდა.

ცხრილი
დავით თარხან-მოურავი (გენერალი)

დავით ზაზას ძე თარხან-მოურავი (დ. 1766, სოფ. ახალქალაქი, ახლანდ. მეფისქალაქი, კასპის მუნიციპალიტეტი, — გ. 12 მაისი, 1839, სოფ. ერთაწმინდა, ახლანდ. კასპის მუნიციპალიტეტი) — თავადი, ქართველი სამხედრო მოღვაწე, რუსეთის იმპერიის არმიის გენერალ-მაიორი (დაახლ. 1810).

ბიოგრაფია
მიეკუთვნებოდა თავად თარხნიშვილების (თარხან-მოურავების) საგვარეულოს. ერეკლე -ის მეფობაში ეკავა ყორიასაულბაშისა და მიმბაშის სახელოები. იყო ტახტის მემკვიდრის დავით ბატონიშვილის მეუღლის ელენე აბამელექის ნათლია.

1805–1825 წლებში დავით თარხან-მოურავი მეთაურობდა ქართული მილიციის რაზმს. თავის სიმამრთან, ზურაბ წერეთელთან ერთად მონაწილეობდა რუსეთის მიერ იმერეთის დაპყრობაში. საქართველოს მთავარმმართებელი ალექსანდრე ტორმასოვი მას ახასიათებდა როგორც რუსეთის უერთგულეს კაცს.
იოსებ თარხან-მოურავი

იოსებ დავითის ძე თარხან-მოურავი (დ. 5 მაისი, 1819, სოფ. ახალქალაქი, ახლანდ. მეფისქალაქი, კასპის მუნიციპალიტეტი, — გ. 26 მარტი, 1878, თბილისი) — თავადი, ქართველი სამხედრო მოღვაწე, რუსეთის იმპერიის არმიის გენერალ-ლეიტენანტი (1863), გენერალ-ადიუტანტი (1871).

დაიბადა თავად დავით თარხან-მოურავისა და მაკრინე წერეთლის ოჯახში. 1837 წელს დაამთავრა სათავადაზნაურო პოლკის კურსები და სამხედრო სამსახური დაიწყო კავკასიაში, ყირიმის ომის (1853–1856) დროს, კავკასიის ფრონტზე ქურუქ-დარის ბრძოლაში პოლკოვნიკის წოდებით მეთაურობდა ერევნის კარაბინერთა მე-3 ათასეულს. 1855 წლიდან იყო ქართველ გრენადერთა პოლკის მეთაური. 1859 წელს მიიღო გენერალ-მაიორის წოდება, დაინიშნა სამხრეთ დაღესტნის ჯარების სარდლად და ყაზიყუმუხის ოკრუგის მმართველად. იმავე წელს აქტიურად მონაწილეობდა აულ ღუნიბის აღებასა და მთიელთა მეთაურის შამილის დატყვევებაში. 1863 წლიდან იყო გენერალ-ლეიტენანტი, 39-ე ქვეითი დივიზიის მეთაური, 1869 წლიდან — კავკასიის გრენადერთა დივიზიის მეთაური. 1871 წელს მიიღო გენერალ-ადიუტანტის წოდება. დაჯილდოებული იყო წმინდა გიორგის (1853) და (1859) ხარისხების ორდენებით, ასევე წმ. ვლადიმირის, წმ. სტანისლავის სხვადასხვა ხარისხისა და თეთრი არწივის ორდენებით.

თარხან-მოურავმა 1859 წელს იქორწინა თავად მამუკა ორბელიანის შვილზე, ბარბარეზე (დ. 1842 — გ. 1913). ჰყავდა 4 შვილი. მისი ძმა კონსტანტინე ასევე იყო გენერალი.
კონსტანტინე თარხან-მოურავი

კონსტანტინე დავითის ძე თარხან-მოურავი (დ. 1811, სოფ. ახალქალაქი, ახლანდ. მეფისქალაქი, კასპის მუნიციპალიტეტი, — გ. 6 თებერვალი, 1869, თბილისი) — თავადი, ქართველი სამხედრო მოღვაწე, რუსეთის იმპერიის არმიის გენერალ-ლეიტენანტი (1863).

დაიბადა თავად დავით თარხან-მოურავისა და მაკრინე წერეთლის ოჯახში. მისი ძმა იოსები ასევე იყო გენერალი. მონაწილეობდა რუსეთ-სპარსეთისა (1826–1828), რუსეთ-ოსმალეთის (1828–1829) და კავკასიის მთიელებთან ომებში. 1839–1853 წლებში იყო ელიზავეტპოლის გუბერნიის ქალაქ ნუხის მმართველი. ყირიმის ომში (1853–1856) პოლკოვნიკი თარხან-მოურავი მეთაურობდა ქართველ გრენადერთა მე-14 პოლკს. 1858 წელს მიიღო გენერალ-მაიორის წოდება. 1858–1863 წლებში იყო ქ. შემახის სამხედრო გუბერნატორი, 1863–1868 წლებში — ბაქოს სამხედრო გუბერნატორი. დაკრძალულია სოფ. ახალქალაქში (მეფისქალაქში), საგვარეულო აკლდამაში. დაჯილდოებულია წმ. ანას (1830), (1831), (1848) და (1861), წმ. ვლადიმერის (1833), წმ. გიორგის (1851) წმ. სტანისლავის (1859) ხარისხების ორდენებით, ოქროს იარაღით „მამაცობისთვის“ (1839).
ნიკოლოზ თარხან-მოურავი

ნიკოლოზ ბეჟანის ძე თარხან-მოურავი (დ. 16 აგვისტო, 1828 — გ. 6 აპრილი, 1900) — თავადი, ქართველი ინჟინერი, გზების მშენებელი.

დაიბადა თავად ბეჟან (ბორის) თარხან-მოურავისა და ანა ევანგულოვას ოჯახში. დაამთავრა პეტერბურგის მიმოსვლის გზათა კორპუსის ინსტიტუტი. ხელმძღვანელობდა თბილისში ვორონცოვის ხიდის მშენებლობას, 1852-1855 წლებში — მიმოსვლის გზათა კორპუსის ოლქის ერთ-ერთ განყოფილებას თბილისში. მოგვიანებით იყო ერევნის დისტანციის უფროსი, ხოლო 50–60-იანი წლების მიჯნაზე — სამუშაოთა უფროსი დაღესტნის ხაზზე. ააგო ექვსი ხიდი ალაზანზე. 1869–1870 წლებში იყო ქუთაისის გუბერნიის არქიტექტორი (1869–1870), 1871 წლიდან მუშაობდა მოსკოვი–ბრესტის რკინიგზის ინსპექციაში.
რამაზ თარხან-მოურავი

რამაზ (რომან) დიმიტრის ძე თარხან-მოურავი (დ. 1806, სოფ. ახალქალაქი, ახლანდ. მეფისქალაქი, კასპის მუნიციპალიტეტი, — გ. 4 იანვარი, 1866, თბილისი) — თავადი, რუსეთის იმპერიის არმიის გენერალ-მაიორი (1855). ცნობილი ფიზიოლოგის ივანე თარხან-მოურავის (თარხნიშვილის) მამა.

მამამისი დიმიტრი თარხან-მოურავი რუსეთის წინააღმდეგ კახეთის 1812 წლის აჯანყებაში მონაწილეობისთვის 1818 წლამდე გადასახლებული იყო ტობოლსკში.

რამაზ თარხან-მოურავი სამხედრო სამსახურში იყო 1821 წლიდან. მსახურობდა თბილისის გარნიზონის ბატალიონში, შემდეგ მონაწილეობდა ბრძოლებში კავკასიელი მთიელების წინააღმდეგ, რუსეთ-ოსმალეთის (1828-1829) და ყირიმის (1853–1856) ომებში. 1853 წლიდან მეთაურობდა მეგრელ ეგერთა პოლკს. 1864 წლიდან თადარიგში იყო. დაკრძალულია სოფ. ახალქალაქში, საგვარეულო აკლდამაში. დაჯილდოებულია წმ. გიორგის (1842), წმ. ვლადიმირის (1830) და (1854), წმ. ანას (1848), წმ. სტანისლავის (1839) ხარისხის ორდენებით, ასევე ოქროს იარაღით „მამაცობისათვის“ (1829).
გიორგი თარხან-მოურავი

გიორგი იორამის ძე თარხან-მოურავი (დ. 23 სექტემბერი, 1841, სოფ. ახალქალაქი, ახლანდ. მეფისქალაქი, კასპის მუნიციპალიტეტი, — გ. 24 ივლისი, 1911, სოფ. ერთაწმინდა, ახლანდ. კასპის მუნიციპალიტეტი) — თავადი, ქართველი სამხედრო და საზოგადო მოღვაწე, რუსეთის იმპერიის არმიის გენერალ-მაიორი (1890).

დაიბადა თავად იორამ თარხან-მოურავისა და მართა ამირიძის (მცხეთის დეკანოზ გიორგი ამირიძის ასული) ოჯახში. დაამთავრა მოსკოვის კადეტთა კორპუსი. 1860 წლიდან მსახურობდა კავკასიის გრენადერთა საარტილერიო ბრიგადაში, თერგის კაზაკთა ჯარის ცხენოსანთა არტილერიაში. მონაწილეობდა რუსეთ-ოსმალეთის (1877–1878) ომში. 1878–1879 წლებში მუშაობდა ბერლინის კონგრესის მიერ გამოყოფილი რუსეთ-ოსმალეთის ახალი სახელმწიფო საზღვრის დამდგენ კომისიაში. 1879 წელს მიიღო პოლკოვნიკის წოდება. 1881–1890 წლებში იყო გენერალური შტაბის მთავარი სამობილიზაციო სამმართველოს უფროსი. 1890 წელს თადარიგში გავიდა გენერალ-მაიორის წოდებით.

1890–1894 წლებში თარხან-მოურავი იყო ქართული საადგილმამულო ბანკის დირექტორი, შემდეგ — გორის მაზრის მომრიგებელი შუამავალი. დაკრძალულია სოფელ ახალქალაქში, საგვარეულო აკლდამაში. დაჯილდოებულია წმ. სტანისლავის (1868) და (1877), წმ. ანას (1871) და (მახვილებით, 1878), წმ. ვლადიმერის (მახვილებითა და ბაბთით, 1877) ხარისხის ორდენებით. ჰყავდა ცოლი — სოფია ესენოვა — და 6 შვილი, მ.შ. ნინო, პოლიტიკოს ვარლამ გელოვანის მეუღლე.
რევაზ თარხან-მოურავი

რევაზ გიორგის ძე თარხან-მოურავი (დ. 21 დეკემბერი, 1923, თბილისი, — გ. 6 ოქტომბერი, 1993, იქვე) — ქართველი გრაფიკოსი, ფერმწერი. საქართველოს სახალხო მხატვარი (1984).

დაამთავრა თბილისის სამხატვრო აკადემია (1954), იყო დავით კაკაბაძისა და სერგო ქობულაძის მოწაფე. გამოფენებში მონაწილეობდა 1955 წლიდან. მისი ნამუშევრებიდან აღსანიშნავია ლინოგრავიურების სერიები „ქართული ხალხური სიმღერები“ (1959), „ქართული ხალხური ცეკვები“ (1957), „ქართული ხალხური თამაშობანი“ (1960, ყველა შ. ამირანაშვილის ხელოვნების მუზეუმი). ბევრს მუშაობდა ილუსტრაციის დარგში (ნიკოლას გილიენის ლექსის „ვესტინდოეთის“ ილუსტრაცია, 1955); ფერწერაში („მშენებლები“, 1973, დ. შევარდნაძის სახ. ეროვნული გალერეა, თბილისი), მოხატა ყვარლის ღვინის სარდაფის სადეგუსტაციო დარბაზი. 1964 წელს გამოსცა ალბომი „ქართული ხალხური ცეკვები, სიმღერები, თამაშობანი ნახატებში“. დაკრძალულია დიდუბის პანთეონში.
ედსგერ დეიქსტრა

ედსგერ დეიქსტრა (; დ. 11 მაისი, 1930, როტერდამი, ნიდერლანდები — გ. 6 აგვისტო, 2002) — ნიდერლანდელი მეცნიერი, რომლის ნაშრომებმა დიდი გავლენა მოახდინა ინფორმატიკასა და საინფორმაციო ტექნოლოგიაზე. სტრუქტურირებული პროგრამირების კონცეფციის ერთ-ერთი შემქმნელი, ფორმალური ვერიფიკაციისა და განაწილებული სისტემების მკვლევარი. ტიურინგის პრემიის ლაურეატი (1972).

სამეცნიერო მიღწევები
დეიქსტრას პოპულარობა განაპირობა მისმა ნაშრომებმა კომპიუტერული პროგრამების შემუშავებაში მათემატიკური ლოგიკის გამოყენებაზე.

ის აქტიურად მონაწილეობდა პროგრამირების ენის შემუშავებაში და დაწერა პირველი კომპილატორი -60.

სტრუქტურირებული პროგრამირების კონცეფციის ერთ-ერთი ავტორის რანგში, ის ინსტრუქციის გაუქმებას უჭერდა მხარს.

მან ასევე შეიმუშავა „სემაფორების“ გამოყენების იდეა მრავალამოცანიან სისტემებში პროცესების სინქრონიზაციისთვის და ალგორითმი ორიენტირებულ გრაფებზე უმოკლესი გზის მოსაძებნად, რომელიც ცნობილია როგორც დეიქსტრას ალგორითმი.

მან ასევე შემოგვთავაზა დამხარისხებელი სადგურის ალგორითმი — ინფიქსურ ჩანაწერში წარმოდგენილი მათემატიკური გამოსახულებების დასამუშავებლად.

1972 წელს დეიქსტრას ტიურინგის პრემია მიენიჭა.

2002 წელს მან მიიღო ყოველწლიური ჯილდო, რომელიც გადაეცა გამოთვლითი ტექნიკის ასოციაციის სიმპოზიუმის მიერ „გამოქვეყნებული შრომებისთვის, რომელმაც უდიდესი გავლენა მოახდინა განაწილებული გამოთვლების სფეროზე“. მისი მიღწევების აღიარების ნიშნად, ეს ჯილდო 2003 წლიდან „დეიქსტრას პრემიის“ სახელითაა ცნობილი.

ჯილდოები და აღიარება
1972 : ტიურინგის პრემია
1974 : ჰარი გუდის მემორიალური პრემია
2002 : ედსგერ დეიქსტრას პრემია გავლენიანი პუბლიკაციისთვის
2002 : & პრემია (იაპონია) კომპიუტერული პროგრამული უზრუნველყოფის სამეცნიერო საფუძვლის ჩამოყალიბებაში პიონერული წვლილისთვის, პროგრამული უზრუნველყოფის საბაზისო თეორიაში, პროგრამირების მეთოდოლოგიაში, სტრუქტურირებულ პროგრამირებასა და სემაფორებში შემოქმედებითი კვლევის გზით
გენადი თარხანოვი

გენადი ნიკოლოზის ძე თარხანოვი (თარხნიშვილი; დ. 8 სექტემბერი, 1854, ახალციხე, — გ. წ. უცნობია) — რუსეთის იმპერიის არმიის გენერალ-ლეიტენანტი (1916).

დაიბადა ახალციხეში, აღმსარებლობით — მართლმადიდებელი. დაამთავრა კავალერიის სასწავლებელი და საინჟინრო აკადემია. მონაწილეობდა რუსეთ-ოსმალეთის (1877–78) ომში. 1910 წელს მიიღო გენერალ-მაიორის წოდება. 1910–1912 წლებში მუშაობდა კავკასიის სამხედრო ოლქის სამხედრო-საინჟინრო სამმართველოს უფროსის თანაშემწედ, 1916 წლიდან — თბილისის სამხედრო საოლქო განთავსების სამმართველოს უფროსი. 1919–1920 წლებში იყო აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ჯარის საინჟინრო სამმართველოს უფროსი, სამხედრო საბჭოს წევრი.
ეკატერინე თარხნიშვილი

ეკატერინე ესტატეს ასული თარხნიშვილი (დ. 1879, სოფ. კავთისხევი, ახლანდ. კასპის მუნიციპალიტეტი, — გ. 1956, თბილისი) — ქართველი მომღერალი, ქართული ხალხური სიმღერების შემსრულებელი, საქართველოს დამსახურებული არტისტი (1937).

დაიბადა თავად ესტატე (ტატე) თარხნიშვილის (თარხან-მოურავის) ოჯახში. 1910 წლიდან მღეროდა უმცროსი დის — მარიამ თარხნიშვილის შვიდკაციან გუნდში, რომელშიც დები მაღალ ხმებს ასრულებდნენ. 1917 წლიდან თბილისში გადმოსახლდნენ და მათმა სიმღერისა და ცეკვის გუნდმა სახელი გაითქვა ქართლ-კახური რეპერტუარის შესრულებით. თარხნიშვილების მიერ შესრულებული სიმღერები — „ზემომხრული ჭონა“, „ლაშქრად წასვლა“, „წუთისოფლის შვილები ვართ“, „ვთოხნოთ და ვთოხნოთ სიმინდი“, „ჩავუხტეთ ბარათაშვილსა“, „თებრონე მიდის წყალზედა“ და სხვ. ქართული მუსიკალური ხელოვნების ოქროს ფონდშია შესული. გასტროლებით შემოიარეს საქართველოს ქალაქები, იყვნენ მოსკოვში, ბაქოსა და ერევანში, წარმატებით გამოდიოდნენ ოლიმპიადებზე, საშეფო და საქველმოქმედო კონცერტებზე. 1937 წელს თბილისის ოპერისა და ბალეტის თეატრში ჩატარდა დები თარხნიშვილების მოღვაწეობის 25 წლის აღსანიშნავი საიუბილეო საღამო.
კონიცე

კონიცე — ქალაქი ჩეხეთის რესპუბლიკის ოლომოუცის მხარეში, ის პროსტეიოვის რაიონში მდებარეობს.

ადმინისტრაციული დაყოფა
კონიცე ექვს მუნიციპალიტეტურ ერთეულად იყოფა:
კონიცე
ჩუნინი
კრჟემენეცი
ლადინი
ნოვა-დედინა
რუნარჟოვი

ნოვა-დედინა წარმოადგენს მუნიციპალიტეტის ტერიტორიის ექსკლავს.

გეოგრაფია
კონიცე პროსტეიოვიდან დაახლოებით 20 კილომეტრში, ჩრდილო-დასავლეთით და ოლომოუციდან დასავლეთით, 25 კილომეტრში მდებარეობს. იგი განლაგებულია დრაჰანის მთიანეთსა და ზაბრჟეჰის მთიანეთს შორის საზღვარზე. ქალაქის უმაღლესი წერტილია გორა რუნაროვსკი-ვრხი, ზღვის დონიდან 602 მეტრზე. ქალაქში მდინარე რომჟე მიედინება.

კონიცეში ზომიერად კონტინენტური კლიმატია, რომელიც ხასიათდება თბილი ზაფხულითა და შედარებით ცივი ზამთრით. საშუალო წლიური ტემპერატურა დაახლოებით 8–9 °-ს შეადგენს. ყველაზე თბილი თვეა ივლისი, როდესაც საშუალო ტემპერატურა დაახლოებით 18 °-ია, ხოლო ყველაზე ცივი თვე — იანვარი, საშუალოდ −2 ° ტემპერატურით თვის მანძილზე. ნალექების წლიური რაოდენობა დაახლოებით 550–650 მმ-ს შორის მერყეობს, ყველაზე მეტი ნალექი ზაფხულის თვეებში მოდის.

ისტორია
კონიცე პირველად წერილობით წყაროებში 1200 წელს მოიხსენიება. სავარაუდოდ, აქ მდებარეობდა ციხესიმაგრე, რომელიც მორავიიდან ბოჰემიაში მიმავალ სავაჭრო გზას იცავდა. დასახლების დაარსების შემდეგ ციხესიმაგრე დიდგვაროვანთა სასახლედ გადაკეთდა.

მრავალი მფლობელის შეცვლის შემდეგ, კონიცე შვაბენიცელი დიდგვაროვნების საკუთრება გახდა, რომლებიც მას 1434-დან 1655 წლამდე ფლობდნენ. რამდენიმე ქონებრივი დავის შემდეგ, 1699 წელს იგი ჰრადისკოს მონასტერმა შეიძინა. მონასტერი 1784 წელს გაუქმდა და მისი ქონება სახელმწიფოს მართვაში გადავიდა. 1825 წელს კონიცე მეწარმე კარელ პრჟიზამ შეიძინა, რომელმაც ადგილობრივი სასახლე საკუთარ საცხოვრებლად გადააკეთა და 1830 წელს იქ დასახლდა. მისი ოჯახი მამულს 1945 წლამდე ფლობდა.

ეკონომიკა
ქალაქის უმსხვილესი დამსაქმებელია ტექსტილის მწარმოებელი კომპანია „ “. იგი 1931 წელს დაარსდა და 1949 წლიდან კონიცეში ფუნქციონირებს.

ტრანსპორტი
კონიცე მდებარეობს პროსტეიოვი–დზბელის სარკინიგზო ხაზზე.

ღირსშესანიშნაობები
ქალაქის მთავარი ღირსშესანიშნაობაა კონიცეს სასახლე. ეს ბაროკოს სტილის ნაგებობა 1705 წელს აქ არსებული ძველი ციხესიმაგრის ადგილას აშენდა.

ცნობილი ადამიანები
ბოლესლავ მასლოვსკი (1851–1928) — პოლონელი ქიმიკოსი; ცხოვრობდა და მუშაობდა აქ
იაროსლავ კრეიჩი (1892–1956) — იურისტი და ნაცისტებთან თანამშრომელი
პაველ ტრავნიჩეკი (დაბ. 1950) — მსახიობი
იან ბრჟეზინა (დაბ. 1954) — პოლიტიკოსი
მილოსლავ ვლჩეკი (დაბ. 1961) — პოლიტიკოსი
ინფიქსური ჩანაწერი

ინფიქსური ჩანაწერი (ან ინფიქსური ნოტაცია ) — მათემატიკური და ლოგიკური ფორმულების ჩაწერის ფორმაა, რომელშიც ოპერატორები იწერება ინფიქსის (ჩასართის) სახით იმ ოპერანდებს შორის, რომლებზეც ისინი მოქმედებენ (მაგ., როგორიცაა პლუს ნიშანი 2 + 2 გამოსახულებაში).

ინფიქსურ ჩანაწერში, პრეფიქსისა და სუფიქსის (პოსტფიქსის) ნოტაციისგან განსხვავებით, ფრჩხილები, რომლებშიც ოპერანდებისა და ოპერატორების ჯგუფებია ჩასმული, განსაზღვრავს ოპერაციების შესრულების თანმიმდევრობას. ფრჩხილების გარეშე, ოპერაციები სრულდება ოპერატორის პრიორიტეტის წესების შესაბამისად.

გამოყენება
ბინარული ურთიერთობები ხშირად აღინიშნება ინფიქსის სიმბოლოთი, როგორიცაა სიმრავლის წევრობა ∈ . გეომეტრიაში და პერპენდიკულარული წრფეები აღინიშნება ⊥ 

ინფიქსური ჩანაწერის გაანალიზება კომპიუტერისთვის უფრო რთულია, ვიდრე პრეფიქსურის (მაგ., +\ 2\ 2) ან სუფიქსურის (მაგ., 2\ 2\ +). თუმცა, ეს ჩანაწერი გამოიყენება პროგრამირების ენების უმეტესობაში, რადგან ის უფრო ბუნებრივია ადამიანებისთვის. ის უფრო ხშირად გამოიყენება არითმეტიკაში, მაგ. 5*6.

ინფიქსური ჩანაწერი შეიძლება განსხვავდებოდეს ფუნქციურისგან, სადაც ფუნქციის სახელი აღწერს ოპერაციას, ხოლო მისი არგუმენტები არის ოპერანდები. ფუნქციური ნოტაციის მაგალითია (1,3), სადაც ფუნქცია აღნიშნავს შეკრების ოპერაციას:
(1,3)=1+3=4.
თაფანი

თაფანი — ნასოფლარი ისტორიულ ქვემო ქართლში, ახლანდ. თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტში. მდებარეობდა ვაკეზე, ქარაფის პირას, სოფელ მუგუთის მეზობლად. ნასახლარებზე შემორჩენილია დიდი ქვები და სქელი კედლები. არის მშრალად ნაწყობი და კირხსნარზე ნაგები შენობათა ნაშთებიც. ერთი სადგომის ფართობი დაახლ. 20 მ × 4 მ-ია, აქვე ჩანს ზღუდის ნანგრევი.

თაფანი წერილობით წყაროებში პირველად იხსენიება ბარათიანთ გაყრის 1523 წლის საბუთში. 1721 წლის აღწერით სოფელში ითვლებოდა 9 მებატონე (გოსტაშაბიშვილი, ასლამაზ, თამაზ და ერასტი ყაფლანიშვილები, საამი და ედიშერ ბარათაშვილები, იოთამასშვილები, გერმანოზისშვილები, კანჭაშვილი), 1 მემამულე (აზნაური რევაზიშვილი), 12 გამომღები და 2 ბოგანო ყმა.

თაფანში ყოფილა ციხეც. პაპუნა ორბელიანის ცნობით 1747 წელს აქ მოხდა 2-დღიანი ბრძოლა ერეკლე -ისა და აბდულა-ბეგის ჯარებს შორის: აბდულა-ბეგმა ლეკების და საბარათიანოს ჯარით სცადა თაფანის ციხის აღება, მაგრამ მცველებს დიმიტრი ორბელიანი მიეშველა თბილისიდან, აბდულა-ბეგის ლაშქარი სამშვილდისკენ უკუიქცა. ეშიკაღასბაშ დემეტრე ორბელიშვილს თაფანი აუშენებია და დაუსახლებია, მერე კი სოფელი ისევ მოშლილა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1860

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1860 მიღებულია 2009 წლის 8 იანვარს. მასში მოიხსენიეს წინა რეზოლუციები 242 (1967), 338 (1973), 1397 (2002), 1515 (2003) და 1850 (2008), რომლებიც დაკავშირებულია ისრაელ-პალესტინის კონფლიქტთან. საბჭომ მოითხოვა დაუყოვნებლივი ცეცხლის შეწყვეტა ღაზის ომში, რომელიც დაიწყო ისრაელსა და ჰამასს შორის 13-დღიანი ბრძოლის შემდეგ.

საბოლოოდ, რეზოლუცია არ შესრულდა, რადგან როგორც ისრაელმა, ისე ჰამასმა მისი მოთხოვნები უგულებელყვეს და ბრძოლა გაგრძელდა.

დეტალები
რეზოლუცია ითხოვდა: „დაუყოვნებლივ ცეცხლის შეწყვეტას ღაზაში, რაც უნდა დასრულდეს ისრაელის სრული გამოყვანით“, ღაზაში საკვების, საწვავისა და სამედიცინო დახმარების შეუფერხებელ მიწოდებას, საერთაშორისო მექანიზმების გაძლიერებას იარაღისა და საბრძოლო მასალის კონტრაბანდის თავიდან ასაცილებლად.

ყველა წევრმა ხაზი გაუსვა „დაუყოვნებელი და მდგრადი ცეცხლის შეწყვეტის“ მნიშვნელობას.

კენჭისყრა
რეზოლუცია მიღებულია 14 ხმით, წინააღმდეგი არცერთი, ხოლო ერთმა ქვეყანამ, აშშ-მ კი თავი შეიკავა.

აშშ-ის სახელმწიფო მდივანმა კონდოლიზა რაისმა განმარტა, რომ აშშ-ს სურდა ჯერ ეგვიპტის სამშვიდობო მცდელობების შედეგების ნახვა, თუმცა მაინც დაუშვა რეზოლუციის მიღება, რადგან სწორი მიმართულებით გადადგმულ ნაბიჯად მიიჩნია.

შემდგომში გაირკვა, რომ თავშეკავების გადაწყვეტილება მიიღო აშშ-ის პრეზიდენტმა ჯორჯ ბუშმა. ისრაელის პრემიერ-მინისტრმა ეჰუდ ოლმერტმა აღნიშნა, რომ ბუში მისი რჩევის მიხედვით მოქმედებდა.

ზეგავლენა და აღსრულება
როგორც გაეროს წევრ სახელმწიფოს, ისრაელს გაეროს ქარტიის 25-ე მუხლის მიხედვით ევალება უშიშროების საბჭოს გადაწყვეტილებების მიღება და შესრულება.

ზოგადად მიიჩნევა, რომ უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები, რომლებიც მიღებულია საერთაშორისო მშვიდობისა და უსაფრთხოების დაცვის მიზნით, წევრი სახელმწიფოებისთვის სავალდებულოა.

რეაქციები
ისრაელი
ისრაელის მთავრობამ 9 იანვარს განაცხადა, რომ არ მიიღებდა რეზოლუციას და აღნიშნა:
„ისრაელის თავდაცვის ძალები გააგრძელებენ მოქმედებას ოპერაციის მიზნების მისაღწევად — ქვეყნის სამხრეთში უსაფრთხოების მდგომარეობის შეცვლისთვის, წინასწარ დამტკიცებული გეგმების შესაბამისად.“

პრემიერ-მინისტრმა ეჰუდ ოლმერტმა რეზოლუცია „არარეალიზებადად“ შეაფასა, ჰამასის მიერ სარაკეტო თავდასხმების გაგრძელების გამო. , "" .

ჰამასი
ჰამასის წარმომადგენელმა აიმან ტაჰამ განაცხადა:
„მიუხედავად იმისა, რომ ჩვენ ვართ მთავარი მოქმედი მხარე ღაზის მიწაზე, ჩვენ არ გვიკითხეს ამ რეზოლუციასთან დაკავშირებით და მათ არ გაუთვალისწინებიათ არც ჩვენი ხედვა და არც ჩვენი ხალხის ინტერესები.“
ესპანეთის პრიმერა დივიზონი 2025–2026

ესპანეთის პრიმერა დივიზიონი 2025-2026 — ესპანეთის პრიმერა დივიზიონის მიმდინარე, 95-ე გათამაშება. სეზონი დაიწყო 2025 წლის 15 აგვისტოს და დასრულდება 2026 წლის 24 მაისს. ლა ლიგის მოქმედი ჩემპიონია „ბარსელონა“. 2025–2026 წლების ლა ლიგის სეზონისთვის 2024–2025 სეზონის სეგუნდა დივიზიონიდან ამოვიდნენ „ლევანტე“, „ელჩე“ და „ოვიედო“, ხოლო გავარდნენ – „ლეგანესი“, „ლას პალმასი“ და „ვალიადოლიდი“.

სტატისტიკა
ბომბარდირები
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1806

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1806 — ერთხმად მიღებული 2008 წლის 20 მარტს.

რეზოლუცია
ავღანეთის წინაშე მდგარი გამოწვევების კომპლექსური მიდგომის მნიშვნელობის ხაზგასმით და ქვეყნის მთავრობისა და მოსახლეობის მხარდაჭერის დადასტურებით, უშიშროების საბჭომ ერთი წლით გააგრძელა გაეროს სამშვიდობო მისიის მანდატი ავღანეთში და დააზუსტა მისი პრიორიტეტები.

რეზოლუცია 1806 (2008)-ის ერთხმად მიღებით, საბჭომ გაეროს ავღანეთის დახმარების მისიას დაავალა, სხვა ამოცანებთან ერთად, საერთაშორისო სამოქალაქო ძალისხმევის ხელმძღვანელობა, კერძოდ: ხელი შეეწყო ავღანეთის მთავრობის კოჰერენტული საერთაშორისო მხარდაჭერისა და ავღანეთის კომპაქტის პრინციპების დაცვისთვის; გაეძლიერებინა თანამშრომლობა საერთაშორისო უსაფრთხოების ხელშეწყობის ძალებთან ; და ქვეყნის მასშტაბით პოლიტიკური კომუნიკაციის უზრუნველყოფა.

(ავღანეთის კომპაქტი, რომელიც 2005 წლის სექტემბერში ბონის პროცესის ოფიციალური დასრულების შემდეგ შეიქმნა, ხუთწლიანი პერიოდის განმავლობაში ავღანური და საერთაშორისო ძალისხმევის თანამშრომლობისა და კოორდინაციის ჩარჩოს ადგენდა.)

გარდა ამისა, რეზოლუციის მიხედვით, მხარს დაუჭერდა მმართველობისა და კანონის უზენაესობის გაუმჯობესებას, კორუფციასთან ბრძოლას და ჰუმანიტარული დახმარების მიწოდების გასაადვილებლად ცენტრალური საკოორდინაციო როლს შეასრულებდა. ასევე ხელს შეუწყობდა ადამიანის უფლებებს და საარჩევნო პროცესს, კერძოდ ავღანეთის დამოუკიდებელი საარჩევნო კომისიის მეშვეობით.

საბჭომ მოუწოდა ავღანურ და საერთაშორისო პარტნიორებს, -სთან კოორდინაცია გაეწიათ მისი მანდატის განხორციელებასა და გაეროს და მასთან დაკავშირებული პერსონალის ქვეყნის მასშტაბით უსაფრთხოებისა და თავისუფალი გადაადგილების ხელშეწყობის ძალისხმევაში.

-ს და გაეროს სხვა პროგრამების რეგიონებში ყოფნის გაძლიერებისა და გაფართოების მნიშვნელობის ხაზგასმით, საბჭომ გენერალურ მდივანს მოუწოდა, დაასრულოს დაკავშირებული უსაფრთხოების საკითხების გადაჭრის მოწყობა.
ჯეკ ჰილზი

ჯეკ გილბერტ ჰილზი (; დ. 15 მაისი, 1943) — ვარსკვლავური დინამიკის თეორეტიკოსი. ის მუშაობდა ოორტის ღრუბელზე.

ბიოგრაფია
ის სწავლობდა კანზასის უნივერსიტეტში, სადაც 1966 წელს მიენიჭა მეცნიერების ბაკალავრის ხარისხი, ხოლო 1967 წელს — მაგისტრის ხარისხი. მას ასევე მიენიჭა მაგისტრის და დოქტორის ხარისხი მიჩიგანის უნივერსიტეტში, ენ არბორში. მან დაიცვა დისერტაცია მზის სისტემის ფორმირებასა და ევოლუციაზე 1969 წელს. მისი მრჩეველი იყო რიჩარდ ლ. სირსი. 1980-იან წლებში ასტროფიზიკაში მან ჰილზის მექანიზმი შემოგვთავაზა.

1983 წელს იგი ამერიკის ფიზიკური საზოგადოების წევრად შეიყვანეს. მის ციტატაში ნათქვამია, რომ იგი წარდგენილი იყო „მკვრივი ვარსკვლავური სისტემების ფიზიკაზე ფუნდამენტური თეორიული ნაშრომისთვის და კერძოდ, კვაზარების ენერგიის წყაროს მოდელის შეთავაზებისა და განვითარებისთვის“.

ხსოვნა
მის პატივსაცემად,
ოორტის ღრუბლის შიდა ნაწილს დაარქვეს ჰილზის ღრუბელი;
ჰილზის მექანიზმი.