iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ტიტე (სამოცდაათთაგანი)

} (სამოცდაათ მოციქულთა კრება), კათოლიკურში — 26 იანვარი.

ცხოვრება და მოღვაწეობა
წმიდა მოციქული ტიტე, სამოცდაათთაგანი, კუნძულ კრეტაზე დაიბადა, დიდგვაროვან წარმართთა ოჯახში. სიჭაბუკეში იგი გულმოდგინედ ეუფლებოდა ელინურ ფილოსოფიასა და პოეზიას. გადმოცემის თანახმად, როცა ტიტე ოცი წლის გახდა, მოესმა ღმერთის მოწოდება, რომელმაც მას ელინური სიბრძნის მიტოვებისა და მისი მოძღვრების შესწავლისკენ მოუწოდა. პირველად ტიტე ისაიას წინასწარმეტყველებას გაეცნო. ამ დროს კრეტამდე მიაღწია იესო ქრისტე სშესახებ ცნობებმა. კრეტის მმართველმა, ტიტეს ბიძამ იგი იუდეაში გაგზავნა. ტიტემ იერუსალიმში ნახა იესო ქრისტე, მოისმინა მისი მოძღვრება და ირწმუნა იგი. ტიტე იყო თვითმხილველი მაცხოვრის ჯვარცმის, აღდგომისა და ამაღლებისა. სულიწმინდის მოფენის დღეს ტიტე პავლე მოციქულის ხელით მონათლა და მისი უახლოესი მოწაფე გახდა. ტიტე სამოცდაათ მოციქულს შორის შეირაცხა და წმიდა პავლეს მიერ კრეტის ეპისკოპოსად იქნა ხელდასხმული. დაახლოებით 65 წელს, პავლე მოციქულმა სამოძღვრო ეპისტოლე გაუგზავნა თავის რჩეულს. როცა პყრობილი პავლე რომში ჩაიყვანეს კეისრის სამსჯავროზე, წმიდა ტიტემ დროებით დატოვა ეპარქია და რომში ჩავიდა, რომ სულიერი მამისათვის სამსახური გაეწია; მისი მოწამეობრივი აღსასრულის შემდეგ კი ნეტარი კრეტის მთავარ ქალაქ ჰორტინას დაუბრუნდა.

ტიტე მოციქული ოთხმოცდათხოთმეტი წლის ასაკში გარდაიცვალა.

ბერძნულიდან ქართულად თარგმნილია ტიტე მოციქულის „მოსაჴსენებელი“ და შეტანილია ნათარგმნ მეტაფრასულ კრებულში (ქუთ. 1, ს., 598-531).
ნანკინის ეროვნული რევოლუციური არმიის მემორიალური სასაფლაო

ეროვნული რევოლუციური არმიის ომის მემორიალური სასაფლაო — ნანკინში მდებარე სასაფლაო, რომელიც 1931-1935 წლებში დაკრძალვისთვის გამოიყენებოდა. მდებარეობს ნანკინის აღმოსავლეთით, მეწამულ მთაზე და სუნ იატსენის მავზოლეუმის დასავლეთით, დაახლოებით ერთი კვადრატული კილომეტრის ფართობით. ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკის დაარსების შემდეგ მას სახელი შეეცვალა და „იმედის ველის პარკი“ ეწოდა.
ნანკინის ჭანის ბაღი

ჭანის ბაღი (, სიტყვასიტყვით „წინდახედვის ბაღი“) — ჩინური ბაღი, რომელიც მდებარეობს ჭან იუანის გზაზე, ფუძიმიაოს გვერდით, ნანკინში, ძიანგსუს პროვინციაში, ჩინეთში.

ამ ადგილას პირველი ბაღი მინგის დინასტიის ადრეულ პერიოდში გენერალ სიუ ტას მიერ აშენდა. ის ცინგის დინასტიის დროს თაიფინგის აჯანყების დროს განადგურდა, მაგრამ მოგვიანებით აღადგინეს. ცინგის დინასტიის გვიანდელ პერიოდში ძიანგსუს პროვინციის გუბერნატორის მთავარი რეზიდენციის სახით, მას იმპერატორი ციენლუნგი ეწვია და 1949 წლის შემდეგ აღადგინეს, ხოლო სამხრეთის „მთა“ 1960 წელს დაემატა.

ტერიტორიაზე მდებარეობს თაიფინგის ზეციური სამეფოს ისტორიის მუზეუმი.

გალერეა
ფილიპე (სამოცდაათთაგანი)

} (სამოცდაათ მოციქულთა კრება), კათოლიკურში — 11 ოქტომბერი.

ცხოვრება და მოღვაწეობა
წმიდა მოციქული ფილიპე, მაცხოვრის სამოცდაათ უახლოეს მოწაფეთაგანი, პალესტინის კესარიაში დაიბადა. სულიწმიდის გარდამოსვლის შემდეგ თორმეტმა მოციქულმა წმიდანი იერუსალიმის ეკლესიის დიაკვნად დაადგინა. შვიდ პირველდიაკონს შორის უხუცესი იყო მთავარდიაკონი სტეფანე. როცა მართლმორწმუნეთა დევნა დაიწყო და იუდეველებმა პირველმოწამე სტეფანე ქვებით ჩაქოლეს, ფილიპემ დატოვა იერუსალიმი. იგი სამარიაში გადასახლდა და აქ ავრცელებდა ქრისტეს სწავლებას. მისი ქადაგებით მოექცა გრძნეული სიმონი, რომელმაც „ნათელ-იღო და იყო დადგრომილ ფილიპეს თანა“ (საქმე; 8,13).

უფლის ანგელოზის მინიშნებით წმიდა მოციქული იერუსალიმიდან ღაზისკენ მიმავალ გზას დაადგა, აქ შეხვდა ინდოეთის დედოფლის კარისკაცს, საჭურისს, „რომელი იყო ყოველსა ზედა საფასესა მისსა“ და მონათლა (საქმე, 8, 26-39). ამის შემდეგ „სულმან უფლისამან წარიტაცა ფილიპე“ და ხმელთაშუა ზღვის აღმოსავლეთ სანაპიროზე, ღაზის მახლობლად მდებარე ქალაქ აზოტში აღმოჩნდა. იგი „მიმოვიდოდა და ახარებდა ყოველსა მას ქალაქებსა ვიდრე მოსლვადმდე მისა კესარიად“ (საქმე; 8,40). კესარიაში ნეტარმა რამოდენიმე ხანი დაჰყო საკუთარ სახლში, შემდეგ კი იერუსალიმს დაუბრუნდა, სადაც მოციქულებმა ეპისკოპოსად აკურთხეს. ამ ხარისხში მოღვაწეობდა ლიდიის ტრალიაში (მცირე აზიის ჩრდილო-დასავლეთით) და სადაც მრავალი მოაქცია ქრისტიანობაზე.

წმიდა მოციქული ღრმა მოხუცებულობაში გარდაიცვალა. მის ოთხ ასულს, რომლებიც ქალწულებითა და კეთილმსახურებით ცხოვრობდნენ, უფალმა წინასწარმეტყველების ნიჭი მიმადლა (საქმე, 21, 8-9). ერთი მათგანი — ერმიონია მოწამეობრივად აღესრულა.

ფილიპე მოციქულის „ცხოვრება-მოსახსენებელი“ ქართულად თარგმნილია ორჯერ ( 188, ს., 276-286; 341, ს., 213-276).
პერინეები (მთვარე)

პერინეის მთები, პერინეები — მთის ქედი მთვარეზე. მდებარეობს მთვარის ხილული მხარის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში (კვადრანტები -20, -79). სახელი ეწოდა პერინეის მთების მიხედვით (დაამტკიცა საერთაშორისო ასტრონომიულმა კავშირმა 1961 წელს).

აპენინის მთები გადაჭიმულია ჩრდილოეთიდან სამხრეთის მიმართულებით 251.33 კმ-ზე, ხოლო მისი სელენოგრაფიული კოორდინატებია:
ჩრდილოეთის კიდე — ;
სამხრეთის კიდე — ;
ცენტრი — .
გალილეის ნაპრალი

გალილეის ნაპრალი — ნაპრალი მთვარეზე. მდებარეობს მთვარის ხილული მხარის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში (კვადრანტები -10, -56). სახელი ეწოდა ნაპრალის მახლობლად არსებული, კრატერ გალილეის მიხედვით (დაამტკიცა საერთაშორისო ასტრონომიულმა კავშირმა 1985 წელს).

გალილეის ნაპრალი გადაჭიმულია ჩრდილო-დასავლეთიდან სამხრეთ-აღმოსავლეთის მიმართულებით 185.88 კმ-ზე, ხოლო მისი სელენოგრაფიული კოორდინატებია:
ჩრდილო-დასავლეთის კიდე — ;
სამხრეთ-აღმოსავლეთის კიდე — ;
ცენტრი — .
ნანკინის კულინის პარკი

კულინის პარკი — პარკი ნანკინში, ძიანგსუს პროვინციაში, ჩინეთში.

აღწერა
კულინის პარკი მდებარეობს ხუძიუს ჩრდილოეთით მდებარე გზის დასავლეთ მხარეს, ნანკინის ხელოვნების ინსტიტუტის მახლობლად. პარკში არის ტაძრები, უძველესი ნაგებობები და რვა ცენტრალური ეზო , პარკის უმაღლესი წერტილი. პარკს აქვს ღია საცურაო აუზი, რომელიც ზაფხულში მუშაობს. არის საპიკნიკე ზონებიც. ყოველ გაზაფხულზე, კულინის პარკში იმართება „ქლიავის გამოფენა“, რომელშიც წარმოდგენილია ქლიავის 3000-ზე მეტი სახეობა.
კრისტიან გერტნერი

კრისტიან გერტნერი (; დ. 6 მაისი, 1705, ტოლკევიცი — გ. 31 დეკემბერი, 1782, იქვე) — გერმანელი ასტრონომი.

ბიოგრაფია
გერტნერმა მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა ჰალეის კომეტის დაბრუნების დადასტურებაში, რომელიც ედმუნდ ჰალეიმ 1758 წლისთვის იწინასწარმეტყველა. შვიდი წლის განმავლობაში კომეტის დანახვის გარეშე, გერტნერმა აღმოაჩინა 1757 წლის კომეტა, რომელიც მის სახელს ატარებს. ის იოჰან გეორგ პალიცისთვის იყო მენტორი, რომელსაც საბოლოოდ გაუმართლა და აღმოაჩინა 1/ჰალეი.

გერტნერი ვაჭარობით შოულობდა. მას შემდეგ, რაც მის და მის უფროს ძმას ასტრონომიისადმი ინტერესი ლეუბენის სკოლაში გაუჩნდა, მოგვიანებით მან შეძლო ლაიფციგის სავაჭრო ბაზრობაზე მექანიკოსებთან, წიგნების გამყიდველებთან და სტუდენტებთან დაკავშირება და საბოლოოდ ისწავლა მინის დაფქვა, რათა თავად შეძლებოდა ტელესკოპების დამზადება.

დრეზდენში მას მხარს უჭერდნენ მათემატიკურ-ფიზიკური სალონის ინსპექტორები, გეორგ გოტლიბ ჰაუბოლდი და იოჰან გოტლობ რუდოლფი.

1748 წელს, გერტნერმა სამეფო ოჯახთან ერთად დრეზდენის ცვინგერში მდებარე ერთ-ერთი ტელესკოპის საშუალებით მზის დაბნელებას დააკვირდა. შემდგომში, ავგუსტ -მ მას უფრო დიდი ტელესკოპის აშენება დაავალა. ამ მშენებლობამ გერტნერი გააკოტრა, რადგან ხარჯების დაპირებული გადახდა შვიდწლიანი ომის გამო გადაიდო.

კრისტიან გერტნერი 1782 წელს სრულიად გაღატაკებული გარდაიცვალა და ლოუბენის სასაფლაოზე დაკრძალეს.

ხსოვნა
მის პატივსაცემად, მთვარის ერთ-ერთ კრატერს დაარქვეს გერტნერი.
გერტნერის ნაპრალი

გერტნერის ნაპრალი — ნაპრალი მთვარეზე. მდებარეობს მთვარის ხილული მხარის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში (კვადრანტები -05, -13). სახელი ეწოდა კრატერ გერტნერის მიხედვით, რომლის ფსკერზეცაა იგი გადაჭიმული (დაამტკიცა საერთაშორისო ასტრონომიულმა კავშირმა 1964 წელს).

გერტნერის ნაპრალი გადაჭიმულია სამხრეთ-დასავლეთიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთის მიმართულებით 42.73 კმ-ზე, ხოლო მისი სელენოგრაფიული კოორდინატებია:
ჩრდილო-აღმოსავლეთის კიდე — ;
სამხრეთ-დასავლეთის კიდე — ;
ცენტრი — .
ალპები (მთვარე)

ალპების მთები, ალპები — მთის ქედი მთვარეზე. მდებარეობს მთვარის ხილული მხარის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში (კვადრანტები -04, -12). სახელი ეწოდა ალპების მიხედვით (დაამტკიცა საერთაშორისო ასტრონომიულმა კავშირმა 1935 წელს).

ალპების მთები გადაჭიმულია ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან სამხრეთ-დასავლეთის მიმართულებით 334.48 კმ-ზე, ხოლო მისი სელენოგრაფიული კოორდინატებია:
ჩრდილო-დასავლეთის კიდე — ;
სამხრეთ-აღმოსავლეთის კიდე — ;
ცენტრი — .

სატელიტური კრატერები
სასწაული მეშვიდე საკანში (2019 წლის ფილმი)

„სასწაული მეშვიდე საკანში“ — 2019 წლის თურქული ფილმი. რომლის რეჟისორია
მეჰმეთ ადა ოზტეკინი. ის რიმეიქია ამავე სახელწოდების სამხრეთ კორეული ფილმისა, რომლის სცენარი, პერსონაჟები და ატმოსფერო მნიშვნელოვნად არის შეცვლილი.

სიუჟეტი
მოქმედება 1983 წელს თურქეთში, მუღლის პროვინციაში ვითარდება. გონებრივად შეზღუდული შესაძლებლობის მქონე მემო სანაპიროსთან ახლოს თავის პატარა ქალიშვილთან, ოვასთან და ბებიასთან, ფატმასთან ერთად ცხოვრობს. საბედისწერო შემთხვევითობის შედეგად, ის მაღალჩინოსანი არმიის პოლკოვნიკის ქალიშვილის სიკვდილის შემსწრე ხდება და მის გადარჩენას ცდილობს. გამვლელი, რომელიც დაინახავს, არასწორად აღიქვამს ამ ფაქტს და ყველაფერში მემოს ადანაშაულებს. მემოს ციხეში აგზავნიან. აქ, მე-7 საკანში, სხვა პატიმრები თავდაპირველად მას მტრულად ხვდებიან. თუმცა, თანდათან მიხვდებიან, რომ ახალმოსული უკიდურესად კეთილი და გულუბრყვილო ადამიანია და უსამართლოდ არის ბრალდებული. მას შემდეგ, რაც სასამართლომ მემოს ჩამოხრჩობა მიუსაჯა, მისი თანამესაკნეები მის დახმარებას გადაწყვეტენ.

როლებში
არას ბულუტ იინემლი — მემო
ნისა სოფია აქსონგური — ოვა (ბავშვობაში)
სესილ ტოიონი — ბებია ფატმა
დენიზ ბაისალი — მესწავლებელი მინე
ილქერ აქსუმი — ასკოროზლუ
დენიზ ჯელიოღლუ — ფარუქი
ხაიალ კიოსეოღლუ — ოვა
დერიტ კაია — ალი

ფესტივალები და პრიზები
2019 — ნომინირებული იყო თურქეთის კინოკრიტიკოსთა ასოციაციის ჯილდოზე საუკეთესო დამდგმელი დიზაინერული ნამუშევრისთვის (ჰაკან იარკინი).
2020 — იზმირის კინოფესტივალის 6 ჯილდო: საუკეთესო ფილმი, საუკეთესო რეჟისორი (მეჰმეთ ადა ოზტეკინი), საუკეთესო მსახიობი კაცი (არას ბულუტ იინემლი), საუკეთესო მეორეხარისხოვანი მსახიობი კაცი (ილკერ აქსუმი), საუკეთესო ბავშვი მსახიობი (ნისა სოფია აქსონგური), საუკეთესო ოპერატორი (ტორბენ ფორსბერგი). ფილმმა ასევე მიიღო 10 ნომინაცია.
2020 — ოქროს პალმის რტო საუკეთესო ფილმისთვის.
ალექსის ბუვარი

ალექსის ბუვარი (; დ. 27 ივნისი, 1767, ლე კონტამინ-მონჟუა — გ. 7 ივნისი, 1843, პარიზი) — ფრანგი ასტრონომი. პარიზის მეცნიერებათა აკადემიის წევრი (1803) და ლონდონის სამეფო საზოგადოების უცხოელი წევრი (1826).

ბიოგრაფია
ბუვარი იყო გრძედის ბიუროს წევრი და პარიზის ობსერვატორიის დირექტორი. მისი ყველაზე ცნობილი ნაშრომია „იუპიტერისა და სატურნის პლანეტების ახალი ცხრილები“ ​​(1808). მან აღმოაჩინა რვა კომეტა და დააკვირდა ურანის ორბიტის ცვლილებებს, რომლებიც მან მიაწერა მისთვის აქამდე უცნობ პლანეტას; ეს ჰიპოთეზა ბრწყინვალედ დადასტურდა 1846 წელს, როდესაც ასტრონომმა ი. გალმა, ლე ვერიერის გამოთვლებზე დაყრდნობით, აღმოაჩინა პლანეტა ნეპტუნი.

ხსოვნა
მის პატივსაცემად, მთვარის ერთ-ერთ ხეობას დაარქვეს ბუვარი.
ჟოზეფ-ლუი დიუკი

ჟოზეფ-ლუი დიუკი (; დ. 25 ოქტომბერი, 1802, პარიზი — გ. 22 იანვარი, 1879, იქვე) — ისტორიზმისა და ეკლექტიზმის პერიოდის ფრანგი არქიტექტორი.

ბიოგრაფია
ჟოზეფ-ლუი დიუკი დაიბადა და მოღვაწეობდა პარიზში. არქიტექტურული განათლება მიიღო პარიზის ნატიფი ხელოვნების სკოლაში, სადაც შარლ პერსიეს მოწაფე იყო. 1825 წელს პარიზის მერიის პროექტისთვის მიიღო რომის პრემია. რომის ფრანგულ აკადემიაში (ვილა მედიჩი), სამწლიანი ყოფნის განმავლობაში, მისი კოლეგები იყვნენ ფელიქს დიუბანი, ანრი ლაბრუსტი და ლეონ ვოდუაიე.

იტალიაში ყოფნისას ჟოზეფ-ლუი სწავლობდა ეტრუსკული, ძველრომაული და შუა საუკუნეების არქიტექტურის ნანგრევებს, აგრეთვე ანტიკურ სიცილიას. პირველი აღიარება მოუტანა რომაული კოლიზეუმის რესტავრაციის შესაძლებლობების კვლევამ (1829). რომიდან დაბრუნების შემდეგ, დიუკისთვის მნიშვნელოვანი შეკვეთა გახდა ივლისის სვეტის მოპირკეთება.

ივლისის სვეტი — პარიზის მე-4 ოლქში, ბასტილიის მოედანზე აღმართული მონუმენტი — აიგო 1830 წლის ივლისის რევოლუციის „სამი დიდებული დღის“ აღსანიშნავად, როდესაც მეფე შარლ დაემხო და ტახტზე „მეფე-მოქალაქე“ ლუი-ფილიპე ავიდა. სვეტი 1831-1840 წლებში შენდებოდა. მისი არქიტექტორი ჟან-ანტუან ალავუანი იყო.

ალავუანის თანაშემწედ დანიშნულმა დიუკმა მთელი პროექტი თავის თავზე აიღო მას შემდეგ, რაც არქიტექტორი 1834 წელს გარდაიცვალა. სვეტის საძირკველი ალავუანის ნამუშევარია, ხოლო თავად სვეტი აღიარებულია უშუალოდ დიუკის ნამუშევრად. სვეტის წვერზე განთავსდა ოგიუსტ დიუმონის მოოქროვილი ბრინჯაოს სკულპტურა — „თავისუფლების გენია“.

სვეტი 1840 წლის 28 აპრილს გაიხსნა. გახსნის ცერემონიას წინ უძღოდა რეპრესიების მსხვერპლთა ნეშტების გადასვენება, რისთვისაც ჰექტორ ბერლიოზმა დაწერა მუსიკა, რომელიც 1840 წელს ღია ცის ქვეშ შესრულდა. ჟოზეფ-ლუი დიუკი დღესასწაულის დეკორაციებზე მუშაობდა. 1848 წელს იგი, ლაბრუსტთან ერთად, პასუხისმგებელი იყო 1848 წლის რევოლუციის მსხვერპლთა პანაშვიდის ორგანიზებაზე.

1840 წლის შუა პერიოდში, ივლისის სვეტის კურთხევისთანავე, საფრანგეთის ინსტიტუტის წევრმა და დიუკის მეგობრის, ლეონის მამამ — ანტუან ვოდუაიემ, დიუკი მართლმსაჯულების სასახლის არქიტექტორის თანამდებობაზე წარადგინა. ამ დანიშვნასთან ერთად, დიუკი საპატიო ლეგიონის ორდენის კავალერი გახდა. სიცოცხლის დარჩენილი ოცდაცხრამეტი წელი დიუკმა მართლმსაჯულების სასახლის რეკონსტრუქციასა და გაფართოებას მიუძღვნა. სასახლის ფასადი ნეორენესანსის სტილში დაიპროექტა. 1871 წლის 24 მაისის ღამეს, პარიზის კომუნის დროს, მართლმსაჯულების სასახლეში ხანძარი გაჩნდა, რამაც გაანადგურა შენობის დიდი ნაწილი, რომელიც სულ რაღაც ორი წლის წინ იყო აგებული.

1862 წელს, ლუი ლენორმანის გარდაცვალების შემდეგ, ჟოზეფ-ლუი დიუკი საკასაციო სასამართლოს არქიტექტორად დაინიშნა.

1862 წელს ჟოზეფ-ლუი დიუკმა ვანვში ააგო ლუი-ლე-გრანის მცირე კოლეჯის (ამჟამად მიშლეს ლიცეუმი) კაპელა. 1868 წელს, იმავე ქალაქში, დიუკმა ააშენა გიმნაზია და საკონცერტო დარბაზი. 1877 წელს მან ბიარიცში დაიწყო შატო ბულარის მშენებლობა ნეორენესანსის სტილში.

1876 წელს დიუკმა ბრიტანელ არქიტექტორთა სამეფო ინსტიტუტისგან სამეფო ოქროს მედალი მიიღო; მას მიენიჭა საპატიო ლეგიონის ორდენის კომანდორის წოდება, ხოლო 1879 წელს ნატიფი ხელოვნების აკადემიის წევრად აირჩიეს.

არქიტექტორი 1879 წლის 22 იანვარს გარდაიცვალა. დაკრძალულია მონმარტრის სასაფლაოზე.

გალერეა
ფელიქს დიუბანი

ფელიქს ლუი ჟაკ დიუბანი (; დ. 14 ოქტომბერი, 1797, პარიზი — გ. 7 ოქტომბერი, 1870, ბორდო) — ფრანგი მხატვარ-ორნამენტალისტი, აკვარელისტი და ისტორიული შენობების არქიტექტორ-რესტავრატორი. საუკუნის ფრანგულ არქიტექტურაში ნეორენესანსის სტილის ერთ-ერთი მთავარი ფუძემდებელი.

ბიოგრაფია
დაამთავრა პარიზის ნატიფი ხელოვნების სკოლა. იყო ფრანსუა დებრეს მოწაფე, რომლის ქალიშვილზეც მოგვიანებით დაქორწინდა. 1823 წლის რომის პრემიის ლაურეატია. 1828-1830 წლებში ფელიქს დიუბანი იტალიაში მუშაობდა და ანტიკური პომპეის ნანგრევებს შეისწავლიდა, რის შემდეგაც საბერძნეთში გაემგზავრა.

1832 წლიდან იყო პარიზის ნატიფი ხელოვნების სკოლის (1968 წლიდან: -) შტატგარეშე არქიტექტორი. ვიოლე-ლე-დიუკთან ერთად მონაწილეობდა სამეფო კაპელას (სენტ-შაპელი) რესტავრაციაში; მუშაობდა ბლუას, შანტიის, დამპიერისა და ფონტენბლოს ციხესიმაგრეების რესტავრაციაზე. აღადგინა ლუვრის აპოლონის გალერეა.

დიუბანი იყო საპატიო ლეგიონის ორდენის კომანდორი. 1864-1870 წლებში არჩეული იყო პარიზის მე-7 ოლქის მუნიციპალურ მრჩევლად; იკავებდა სამოქალაქო შენობების გენერალური ინსპექტორის თანამდებობას. მის მოწაფეთა შორის ყველაზე მეტად ცნობილია შარლ ოგიუსტ კეტელი.

ნატიფი ხელოვნების სკოლა
1830-1861 წლებში დიუბანი პარიზში, სენ-ჟერმენ-დე-პრეს კვარტალში, ბონაპარტის ქუჩაზე, საკუთარი პროექტით აშენებდა ნატიფი ხელოვნების სკოლის ახალ შენობას ნეორენესანსის სტილში. სკოლის ეზოში შესასვლელ ჭიშკარს ამკობს ფერმწერ ნიკოლა პუსენისა და მოქანდაკე პიერ პიუჟეს ბიუსტები. შენობის მთავარი ფასადი, რომელიც არქიტექტურული ძეგლების დიდ ეზოში გადის, აგებულია ნეორენესანსის სტილში; მისთვის დამახასიათებელია ბრამანტესეული სარკმლები, პირველი სართულის რუსტიკა და მეორე და მესამე სართულების ორდერული დამუშავება.

სკოლის მთავარი შენობის წინ მდებარე „არქიტექტურული ეზოს“ პერიმეტრზე ჩაშენებულია სხვადასხვა წლებში დანგრეული საფრანგეთის არქიტექტურის ისტორიის გამორჩეული ძეგლების გადარჩენილი ფრაგმენტები. მათ შორისაა: დიანა დე პუატიეს ანეს ციხესიმაგრის პორტიკი (არქიტექტორი ფილიბერ დელორმი, 1548) და გაიონის ციხესიმაგრის ფრაგმენტი.

სასწავლებლის სააქტო დარბაზის ამფითეატრს ამკობს „ნახევარწრე“ — აკადემისტი ფერმწერის, პოლ დელაროშის პანორამული კედლის მხატვრობა (ზეთით, 27 4,5 მ), რომელსაც ხშირად შეცდომით ფრესკას უწოდებენ (1837-1841). სურათზე, გამოგონილი ანტიკური ტაძრის ფონზე, გამოსახულია ყველა დროისა და ხალხის სამოცდათხუთმეტი გამოჩენილი ხელოვანი. ისინი ჯგუფებად არიან განლაგებულნი ცენტრალური პოდიუმის ორივე მხარეს, პოდიუმის კენწეროში კი (აკადემიზმის კანონების მიხედვით) ანტიკური ხანის სამი ყველაზე გამორჩეული ხელოვანი ზის: არქიტექტორი და მოქანდაკე ფიდიასი, არქიტექტორი იქტინოსი და ფერმწერი აპელესი. მათი ფიგურები „სამი ნატიფი ხელოვნების“ ერთიანობის სიმბოლოა. ეს პრეტენზიული ნამუშევარი სალონური გემოვნებით გამოირჩევა, თუმცა კარგად ერწყმის ნეორენესანსულ არქიტექტურასა და სამხატვრო სკოლის სააქტო დარბაზის დანიშნულებას.

დიუბანის დამახასიათებელი ნამუშევარია მელპომენეს დარბაზი, რომელიც სკოლის შენობაში 1860-1863 წლებში აიგო.

გალერეა
ბლუას ციხესიმაგრე

ბლუას ციხესიმაგრე — ლუარის ციხესიმაგრეებს შორის ყველაზე დიდია ზომით; საფრანგეთის მეფეების, ლუი -ისა და ფრანსუა -ის რეზიდენცია.

მდებარეობს ქალაქ ბლუას ცენტრში (ლუარი და შერის დეპარტამენტი), მდინარე ლუარის მარჯვენა სანაპიროზე. იგი იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლია.

ისტორია
ბლუას ციხესიმაგრე პირველად ჯერ კიდევ საუკუნეშია მოხსენიებული. შესაძლოა, სწორედ ეს ციხესიმაგრე გაამაგრა და გადააკეთა ტიბალდ მზაკვარმა (ტიბალდ ), ბლუას გრაფმა და ტურისა და შარტრის მფლობელმა. საუკუნის მემატიანე ფრუასარი აღნიშნავდა, რომ ბლუა მთელ სამეფოში ერთ-ერთი საუკეთესო ადგილი იყო. დღეს არსებული სასახლე-ციხესიმაგრის ძირითადი ნაწილი საუკუნეში ორლეანის ჰერცოგებმა ააგეს. როდესაც ერთ-ერთი მათგანი საფრანგეთის ტახტზე ლუი -ის სახელით ავიდა (1498), მან საცხოვრებლად ბლუა აირჩია. სწორედ მისი ბრძანებით აშენდა 1498 წელს ლუი -ის რენესანსული ფრთა. მანვე გამოიძახა ამბუაზიდან ოსტატი ქვისმთლელები — სიმონ გიშარი, ჟაკ სურდო და კოენ ბიარი, რომელთა ხელმძღვანელობითაც მიმდინარეობდა მშენებლობა. მისი ქალიშვილი კლოდი ასევე მიჯაჭვული იყო ბლუას რეზიდენციაზე და დაჟინებით მოითხოვა, რომ მის მეუღლეს, ფრანსუა -ს, გამოეყო სახსრები გვიანგოთიკური სასახლის იტალიური რენესანსის სულში განსაახლებლად. დედოფალ კლოდის გარდაცვალების შემდეგ ფრანსუა -მა ამბუაზი ამჯობინა და ბლუას ციხესიმაგრის რენესანსული ფრთა დაუმთავრებელი დარჩა.

 საუკუნის მიწურულს ბლუას ციხესიმაგრეში სისხლიანი მოვლენები დატრიალდა. ამბუაზის შეთქმულების მხილების შემდეგ, ჰერცოგებმა გიზებმა მეფე საალყოდ უფრო მეტად მომზადებულ ამბუაზის ციხესიმაგრეში გადაიყვანეს. მოგვიანებით, მომდევნო მეფემ, ანრი -მ, თავისი დაუძინებელი მტერი — ანრი გიზი და მისი ძმა, კარდინალი, სასახლეში შეიტყუა, სადაც ორივენი მეფის პირადი მცველების ხელით მოკლეს. ამ ტრაგედიიდან სულ რაღაც ორ კვირაში აქვე გარდაიცვალა ეკატერინე მედიჩი (ტურისტებს დღემდე ათვალიერებინებენ მის საიდუმლო სამალავს, რომელიც, გადმოცემის თანახმად, საწამლავების შესანახად იყო განკუთვნილი).

ბურბონების მმართველობისას ბლუას რეზიდენციამ პოლიტიკური მნიშვნელობა დაკარგა. ლუი -მ იქ დედაქალაქიდან თავისი დედა, მარია მედიჩი გადაასახლა. მოგვიანებით სასახლეს მისი ძმა, გასტონ ორლეანელი ფლობდა, რომელმაც ფრანსუა მანსარს დაავალა სასახლისთვის იმ დროისთვის უახლეს, ბაროკოს სტილში ნაგებობების მიშენება. ეს სამუშაოები ბოლომდე ვერ მივიდა სახსრების ნაკლებობის გამო მას შემდეგ, რაც 1638 წელს ლუი -ს ვაჟი შეეძინა და გასტონმა ტახტის მემკვიდრის სტატუსი დაკარგა. საუკუნის დასაწყისში სასახლე პოლონეთის ქვრივი დედოფლის, მარისენკას განკარგულებაში გადავიდა. ლუი აპირებდა ბლუას გაყიდვას, თუმცა მყიდველი ვერ იპოვა.

 საუკუნეში ლუი-ფილიპემ მოახდინა რევოლუციის წლებში დარბევული სამეფო აპარტამენტების რესტავრაცია, ხელახლა მოაწყო ისინი ავეჯითა და მდიდრული დეკორით. მიტოვებული ციხესიმაგრე, სადაც მანამდე გარნიზონი იყო განთავსებული, აღადგინეს სახვითი ხელოვნების საქალაქო მუზეუმის მოსაწყობად.

ბლუას ციხესიმაგრე ლუარის ხეობის ერთ-ერთი ღირსშესანიშნაობაა; საუკუნის დასაწყისში იგი აღბეჭდილი იყო ფოტო-ღია ბარათების სერიაზე. ასევე გამოვიდა სამკლავური შევრონების მცირე სერია ციხესიმაგრის სიმბოლიკით.
შაზად ლათიფი

შაზად ლათიფი (დ. 8 ივლისი, 1988) — ბრიტანელი მსახიობი, რომელმაც შეასრულა ტარიქ მასუდის როლი -ის სატელევიზიო სერიალში „საშინელებები“, კლემ ფანდანგოს როლში „ლონდონის სადღეგრძელოში“ და დოქტორ ჯეკილისა და მისტერ ჰაიდის როლები სერიალში „პენი დრიდფულ“. 2017 წელს იგი დანიშნეს დაცვის უფროსის, ეშ ტაილერის როლში (ახლანდელი +)-ის სატელევიზიო სერიალში „ვარსკვლავური გზა: აღმოჩენა“. ის ასევე თამაშობს კაპიტან ნემოს როლს სერიალ „ნაუტილუსში“ 2024 წლიდან.

ადრეული ცხოვრება
ლათიფი დაიბადა ლონდონში. ის შერეული პაკისტანური, ინგლისური და შოტლანდიური წარმოშობისაა. მამამისი ჯავედ იქბალი იყო. მამის მხრიდან მისი ოჯახი პაკისტანელია, კერძოდ პენჯაბელი, პაკისტანის პროვინცია პენჯაბის ქალაქ ჯელამიდან, ხოლო ერთ-ერთი პაპა წარმოშობით რაჯასტანიდანაა. დედამისს კი შერეული, ინგლისური და შოტლანდიური ფესვები აქვს. ის გაიზარდა ტაფნელ პარკში, ჩრდილოეთ ლონდონში. შაზარდი სწავლობდა ბრისტოლის ოლდ ვიკის თეატრალურ სკოლაში და მონაწილეობდა მრავალ სცენურ დადგმაში, მათ შორის „მეფე ლირში“, სადაც მან განასახიერა კორნუოლი, და რიჩარდ შერიდანის კომედიაში „სკანდალის სკოლა“, ჯოზეფ ზედაპირის როლში. მან სკოლა ერთი წლით ადრე დატოვა, რათა მიეღო როლი „სპუკსში“.

კარიერა
„სპუკსი“ მისი პირველი მნიშვნელოვანი როლი იყო ტელევიზიაში, მაღალკვალიფიციური ტექნიკოსისა და მონაცემთა ანალიტიკოსის, ტარიკ მასუდის როლში. ის გამოჩნდა „ლონდონის სადღეგრძელოს“ ყველა სერიაში, როგორც განმეორებადი პერსონაჟი კლემ ფანდანგო, სტუდიის ერთ-ერთი თანამშრომელი, რომელიც მთავარი პერსონაჟის, სტივენ ტოსტის (მეთ ბერი) ხმას იწერდა.

2016 წელს ის შეუერთდა „პენი დრიდფულის“ მსახიობებს, როგორც ლიტერატურული პერსონაჟი დოქტორ ჯეკილი.

2017 წელს ლატიფი აირჩიეს ლეიტენანტ აშ ტაილერის როლზე „ვარსკვლავური გზა: აღმოჩენაში“. თავდაპირველად ადამიანის როლის შესრულებაზე გამოცხადების შემდეგ, მოგვიანებით გაირკვა, რომ ლატიფმა სერიალში კლინგონური ვოკის როლიც განასახიერა, რომლის სიუჟეტური გადახვევის დასაფარად მისი გარდაცვლილი მამის სახელით იყო მოხსენიებული.
ტროფიმე (სამოცდაათთაგანი)

} (სამოცდაათ მოციქულთა კრება), კათოლიკურში — 29 დეკემბერი.

ცხოვრება და მოღვაწეობა
წმიდა ტროფიმე მოციქული წარმოშობით ედესელი იყო. იგი მოხსენიებულია საქმე მოციქულთაში (20,4) და ტიმოთეს მიმართ მე-2 ეპისტოლეში (4,20). ის იყო წმიდა პავლე მოციქულის მოწაფე და თანამგზავრი. მოციქულებთან არისტარქოსსა და პუდისთან ერთად იზიარებდა მის გასაჭირს და დევნულებას.

სამივე მოციქული მოწამეობრივად აღესრულა რომში იმპერატორ ნერონის დროს. მათ თავები მოკვეთეს.
ისლანდიის ჩემპიონატი ჭადრაკში

ისლანდიის ჩემპიონატი ჭადრაკში — ყოველწლიური ეროვნული საჭადრაკო ტურნირი, რომელიც, როგორც წესი, ისლანდიის დედაქალაქ რეიკიავიკში იმართება. ტურნირს ორგანიზებას უწევს ისლანდიის ჭადრაკის ფედერაცია, რომელიც პასუხისმგებელია ქვეყანაში საჭადრაკო ღონისძიებების ჩატარებაზე. ფედერაცია დაარსდა 1925 წელს და მის მიერ ჩატარებული მთავარი ტურნირებია ეროვნული ჩემპიონატი და ყოველწლიური „რეიკიავიკის ღია პირველობა“.

ისტორიულად ტურნირი იმართებოდა წრიული სისტემით, გამონაკლისი იყო 2013 წლის საიუბილეო, 100 წლისთავისადმი მიძღვნილი ტურნირი, რომელიც შვეიცარიული სისტემით ჩატარდა.

ისლანდიის მოქმედი საჭადრაკო ჩემპიონია ვიგნირი ვატნარ სტეფანსონი (2025).

ჩემპიონების სია
ქალთა ჩემპიონატის გამარჯვებულები
ქალთა ჩემპიონატების სია 2013 წლამდე ეყრდნობა ისლანდიის საჭადრაკო ფედერაციის ოფიციალურ მონაცემებს.
შვედეთის ჩემპიონატი ჭადრაკში

შვედეთის ჩემპიონატი ჭადრაკში — ეროვნული საჭადრაკო ტურნირი, რომელიც შვედეთში იმართება. პირველი ჩემპიონის ტიტული მოიპოვა გუსტაფ ნიჰოლმმა. 1931 წლამდე ჩემპიონები სამატჩო შეხვედრების შედეგად ვლინდებოდა. 1939 წლიდან ოფიციალური შვედეთის ჩემპიონატი ტურნირის სახით ტარდება.

მატჩები (ოფიციალური ჩემპიონები)
ტურნირები (ოფიციალური ჩემპიონები)
ქალთა ჩემპიონატი
კროსის სრუტე

კროსის სრუტე — გასასვლელი ალექსანდრეს არქიპელაგში, რომელიც მდებარეობს ალასკის სამხრეთ-აღმოსავლეთ რეგიონში. სრუტეს სამხრეთით ესაზღვრება ჩიჩაგოვას კუნძული, ხოლო ჩრდილოეთით მთავარი ნაპირი. სრუტე 48 კმ (30 მილი) სიგრძისაა და ვრცელდება ალასკის ყურიდან აისის სრუტემდე.

კროსის სრუტეს სახელი 1778 წელს ჯეიმზ კუკმა დაარქვა, რადგან იგი აღმოაჩინა 3 მაისს, რაც მისი კალენდრით ჯვართამაღლების დღედ იყო მონიშნული.

დიქს არმი არის შესავალი სრუტეში, სრუტის ჩრდილოეთ ნაწილში.