ინდონეზიის ეროვნული მუზეუმი

ინდონეზიის ეროვნული მუზეუმი — არქეოლოგიური, ისტორიული, ეთნოგრაფიული და გეოგრაფიული მუზეუმი ჯალან მედან მერდეკა ბარატზე, ცენტრალურ ჯაკარტაში, ინდონეზია. ადგილობრივებისათვის მუზეუმი ცნობილია როგორც სპილოს მუზეუმი , იმის გამო, რომ მუზეუმის შენობის წინ სპილოს ქანდაკებაა განთავსებული. მუზეუმში დაცული ნამუშევრები ინდონეზიის სხვადასხვა ნაწილშია მოპოვებული და ქვეყნის თითქმის მთლიან ისტორიას მოიცავს. მუზეუმი ორი საუკუნის განმავლობაში ცდილობს ინდონეზიური მემკვიდრეობის შენარჩუნებასა და დაცვას.

მუზეუმი ინდონეზიასა და სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიაში ერთ-ერთ ყველაზე სრულყოფილად და საუკეთესოდ მიიჩნევა. მუზეუმში დაცულია დაახლოებით 141 000 ნივთი, რომელთა შორისაა პრეისტორიული არტეფაქტები, რომლებიც მოიცავს: არქეოლოგიის, ნუმიზმატიკის, კერამიკის, ეთნოგრაფიის, ისტორიისა და გეოგრაფიის კოლექციებს. მუზეუმში ინახება ქვის ბუდისტური და ინდუისტური ქანდაკებები ძველი იავისა და სუმატრის პერიოდიდან.

ისტორია
ჰოლანდიის ოსტინდოეთი
1778 წლის 24 აპრილს, ნიდერლანდელი ინტელექტუალების ჯგუფმა დააარსა სამეცნიერო ინსტიტუტი სახელწოდებით, ხელოვნებისა და მეცნიერების სამეფო ბატავიური საზოგადოება . ეს კერძო დაწესებულება ხელმძღვანელობდა კვლევებს ხელოვნებისა და მეცნიერებების განხრით, კერძოდ კი ისტორიაში, არქეოლოგიაში, ეთნოგრაფიასა და ფიზიკაში. ისინი ასევე აქვეყნებდნენ კვლევის შედეგებს.

დაწესებულების ერთ-ერთმა დამაარსებელმა, იაკობ კორნელის მათიუ რადერმახერმა დე გროტ რივიერის ქუჩაზე, ძველ ბატავიაში დაწესებულებას ნაგებობა აჩუქა. მან ასევე გაიღო კულტურული ნივთებისა და წიგნების კოლექციაც, რომელმაც მუზეუმისა და ბიბლიოთეკის ჩამოყალიბებაში უდიდესი წვლილი შეიტანა.

კოლექციის გაზრდასთან ერთად გენერალმა სერ თომას სტამფორდ რაფლესმა ახალი ნაგებობის აშენება გადაწყვიტა ჰარმონიის საზოგადოების (ამჟამინდელი იალან მაიაპაჰიტის 3) უკან. 1862 წელს ჰოლანდიის ოსტინდოეთის მთვარობამ გადაწყვიტა აეშენებინა ახალი მუზეუმი, რომელიც კოლექციებს არა მხოლოდ შეინარჩუნებდა, არამედ საზოგადოებისათვის ხელმისაწვდომსაც გახდიდა.

მუზეუმი ოფიციალურად გაიხსნა 1868 წელს და ადგილობრივებისათვის ცნობილია, როგორც (სპილოს ნაგებობა). მას ზოგჯერ მოიხსენიებენ როგორც (ქანდაკებების სახლი).

1931 წელს მუზეუმის კოლექცია პარიზის კოლონიალურ ექსპოიციაზე განათავსეს. სამწუხაროდ, გამოფენების დარბაზში, სადაც ჰოლანდიის ოსტინდოეთის ნამუშევრები იყო განთავსებული, ხანძარი გაჩნდა. შედეგად გამოფენილი ნივთების უმრავლესობა განადგურდა. ზარალის ასანაზღაურებლად ინდონეზიის ეროვნული მუზეუმმა ფულადი კომპენსაცია მიიღო. ეს თანხა დაწესებულებაში კერამიკის ოთახის, ბრინჯაოს ოთახისა და საგანძურების ოთახის მოსაწყობად გამოიყენეს.

ინდონეზიის რესპუბლიკა
ინდონეზიის დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ, 1950 თებერვალში დაწესებულების სახელი შეიცვალა და „ინდონეზიის კულტურული ინსტიტუტი გახდა . 1962 წლის 17 სექტემბერს, დაწესებულება ინდოენზიის მთავრობის ხელში გადავიდა და ცნობილი გახდა, როგორც „ცენტრალური მუზეუმი“ . განათლებისა და კულტურის სამინისტროს ბრძანებულებით (. 092/0/1979), 1979 წლის 28 მაისს მუზეუმს ოფიციალურად ეწოდა ინდონეზიის ეროვნული მუზეუმი .

 საუკუნის ბოლო მეოთხედში, მუზეუმის ხელნაწერებისა და ლიტერატურის კოლექცია ინდონეზიის ეროვნულ ბიბლიოთეკას გადაეცა. სახვითი ხელვნების კოლექცია, რომელიც ნახატებს მოცავდა, ინდონეზიის ეროვნულ გალერეაში განთავსდა.

მუზეუმის კოლექციაში შედის კლასიკური ინდუისტურ-ბუდისტური ქვის ქანდაკებები უძველესი იავასა და სუმატრადან. ინდონეზიის ეროვნულ მუზეუმში ასევე ინახება ინდონეზიური ეთნოგრაფიის კლასიკური ნიმუში, კალეიდოსკოპი, ასევე აზიური კერამიკის იშვითი ნიმუშები. მუზეუმის ჭურჭლისა და კერამიკის კოლექციაში განსაკუთრებით აღსანიშნავია ჩინური კერამიკის ნაკეთობები, რომლებიც ხანის დინასტიისა (ძვ. წ. საუკუნე) და ცინის დინასტიის ( საუკუნე) პერიოდით თარიღდება. კოლექციაში ასევე დაცულია კერამიკის ნიმუშები როგორც ინდონეზიიდან, ასევე მისი მეზობელი სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიის ქვეყნებიდან. ინდონეზიის ეროვნული მუზეუმის აღნიშნული კოლექცია სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიაში ყველაზე მსხვილი კერამიკის კოლექციაა.