iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ბრეიტოვული ჯიშის ღორი

ბრეიტოვული ჯიშის ღორი — უნივერსალური პროდუქტიული მიმართულების ღორის ჯიში. გამოყვანილია იაროსლავლის ოლქის ბრეიტოვოს რაიონში ადგილობრივი საგვიანო ღორის შეჯვარებით მსხვილი თეთრი, საშუალო თეთრი, ლიტვიური თეთღი და დანიური ჯიშის ღორებთან. ბრეიტოვული ჯიშის ღორი მსხვილი, სახორცე-საქონე ტიპისაა, თეთრია, აქვს მაგარი აგებულება და კარგად განვითარებული ბარკალი. სწრაფად სუქდება, როდესაც მის ულუფაში უხვადაა კარტოფილი და წვნიანი საკვები. კერატის ცოცხალი მასაა 300—350 კგ. ქუბისა — 220-260. ნაყოფიერება 11—12 გოჭი ერთ დაყრაზე; მერძეულობა 65—70 კგ. სუქებისას მოზარდეული 6,5—7 თვის ასაკში 90—100 კგ-ს აღწევს და კარგ ბეკონს იძლევა.
ბრეშის სკოლა

ბრეშის სკოლა, ფერწერის სკოლა იტალიაში. შეიქმნა იტალიაში აღორძინების კრიზისის დროს, საუკუნის ნახევარში, ბრეშაში და შეინარჩუნა რენესანსის პრინციპების ერთგულება; ამასთან ეძებდა რეალიზმის განვითარების ახალ გზებს და გავლენა მოახდინა საუკუნის იტალიურ რეალისტურ ხელოვნებაზე. ბრეშის სკოლის ოსტატთა (ჯ. სავოლდო, რომანინო, ა. მორეტო, ჯ. ბ. მორონი) შემოქმედებას ახასიათებს ცხოვრების პოეტური აღქმა, რელიგიური სიუჟეტების ხალხური ცხოვრების სცენებად გააზრება, ჟანრული დეტალების ხაზგასმა, პორტრეტებში კი ინტიმურობის, სისადავის, ზუსტი სოციალური ყოფითი დახასიათებისაკენ სწრაფვა.
მორის ბრიერი

მორის ბრიერი, (დ. 1 სექტემბერი, 1881 — გ. 11 მარტი, 1960) — ფრანგი აღმოსავლეთმცოდნე და ქართველოლოგი.

განათლებით მათემატიკოსი. ქართული ენა შეისწავლა პარიზში, აღმოსავლური ცოცხალი ენების სკოლაში, სადაც 1926—1928 წლებში ისმენდა ნიკო მარის ლექციებს. ნ. მარის თანაავტორობით ფრანგულ ენაზე გამოაქვეყნა ქართული ენის სახელმძღვანელო (პარიზი 1931). 1936 წელს იყო თბილისში. გამოცემული აქვს რამდენიმე ძველი ქართული ტექსტი. მათ შორის „შატბერდის კრებულიდან“ (1954). რობერტ პირპონტ ბლეიკის გარდაცვალების შემდეგ განაგრძო მუშაობა ქართული ძველი აღთქმის გამოცემაზე — წინასწარმეტყველთა წიგნებზე (გამოვიდა პარიზში, 1961). 25 წლის განმავლობაში ასწავლიდა ქართულ ენას პარიზის კათოლიკური ინსტიტუტის ძველ აღმოსავლური ენების და აღმოსავლური ცოცხალი ენების სკოლაში, აქვეყნებდა სირიულ ტექსტებსაც.
ირაკლი ლაბაძე

ირაკლი ლაბაძე (დ. 9 ივნისი, 1981, თბილისი, საქართველოს სსრ, სსრკ) — ქართველი ყოფილი პროფესიონალი ჩოგბურთელი, მსოფლიოს ყოფილი 42-ე ჩოგანი, საქართველოს დეივისის თასის ნაკრების ყოფილი წევრი.

ლაბაძე დიდი სლემის ახალგაზრდულ ტურნირებზე წარმატებით გამოდიოდა. 1998 წელს, იგი უიმბლდონის ახალგაზრდული ტურნირის ერთეულთა ფინალში გავიდა, სადაც მსოფლიოს მომავალ პირველ ჩოგანთან და უიმბლდონის 8-გზის გამარჯვებულთან – შვეიცარიელ როჯერ ფედერერთან ორ სეტში დამარცხდა: 4–6, 4–6. რამდენიმე თვით ადრე, ირაკლიმ ხორვატ ლოვრო ზოვკოსთან საფრანგეთის ღია პირველობის ახალგაზრდული ტურნირი მოიგო წყვილებში.

პროფესიონალური კარიერა ლაბაძემ იმავე წელს დაიწყო. დიდი სლემის ტურნირებზე მისი საუკეთესო შედეგი, არის 2006 წლის უიმბლდონის მეოთხე რაუნდში გასვლა, სადაც 2004 წლის საფრანგეთის ღია პირველობის ჩემპიონის – არგენტინელი გასტონ გაუდიოს და ამერიკელი მარდი ფიშის ძლევის შემდეგ, იგი მომავალში უიმბლდონის ორ გზის გამარჯვებულთან – ესპანელ რაფაელ ნადალთან სამ სეტში დამარცხდა: 3–6, 6–7(4–7), 3–6.

მასტერსის ტურნირებიდან, ლაბაძის საუკეთესო შედეგია ინდიან უელსის ნახევარფინალში გასვლა 2004 წელს, სადაც ბრიტანელ ტიმ ჰენმენთან ორ სეტში წააგო. აღსანიშნავია, რომ ნახევარფინალამდე ქართველმა ჩოგბურთელმა მსოფლიოს ყოფილ პირველი ჩოგანს, ესპანელ კარლოს მოიას და ყოფილ მეოთხე ჩოგანს, ამერიკელ ჯეიმზ ბლეიკს სძლია.

ლაბაძემ კარიერა 2010 წელს დაასრულა.

-ის ტურნირების ფინალები
წყვილები: 3 (3 მარცხი)
(დ) – დახურული კორტი

ერთეულებში ასპარეზობის შედეგები
-ის ჩელენჯერის & -ის მამაკაცთა ტურნირების ფინალები
ერთეულები: 10 გამარჯვება
წყვილები: 6 გამარჯვება
ადოლფ გოტლიბი

ადოლფ გოტლიბი ( ; დ. 14 მარტი, 1903 — გ. 4 მარტი, 1974) — ამერიკელი აბსტრაქტული ექსპრესიონისტი მხატვარი, მოქანდაკე.

დაიბადა ნიუ-იორკში. 1920-1921 წლებში ნიუ-იორკის ხელოვნების სტუდენტთა ლიგაში სწავლობდა, რის შემდეგაც საფრანგეთსა და გერმანიაში მოგზაურობს ერთი წლით. შემდეგ პარიზის გრანდ შუმიერის აკადემიაში სწავლობს. 1930-იან წლებში მასწავლებლად მუშაობს. 1940-იან წლებში მეგობრებთან ერთად აბსტრაქტული ექსპრესიონიზმის თანადამფუძნებელი ხდება.
ლუკა მახარებელი

წმინდა ლუკა მახარებელი — ტრადიციით ითვლება ლუკას სახარებისა და მოციქულთა წიგნის, ახალი აღთქმის მესამე და მეხუთე წიგნების ავტორად. კათოლიციზმში ის მხატვრების, ექიმებისა და მკურნალების მფარველი წმინდანია და მის დღედ 18 ოქტომბერი ითვლება.

ცხოვრება
ლუკას სახარების ბერძნულენოვან პროლოგში ( საუკუნე) მოცემულია მისი ბიოგრაფიული ცნობები: ლუკა წარმოშობით ანტიოქიიდან იყო, ეროვნებით სირიელი, პროფესიით ექიმი. ის მოციქულთა მოწაფე და მიმდევარი გახდა და პავლეს დაჰყვებოდა თან ამ უკანასკნელის წამებამდე. ლუკა ღვთის სამსახურში დარჩა სიცოცხლის ბოლომდე, უცოლშვილოდ და 84 წლის ასაკში გარდაიცვალა.
წმინდა ლუკა მახარებელი დაიბადა სირიის ქალაქ ანტიოქიაში. ცნობილია, რომ ლუკა არ ყოფილა იუდეველი. მიუხედავად მისი არაებრაული წარმოშობისა ის საკმაოდ კარგად იცნობდა საღმრთო შჯულს. ებრაელები იუდეველთა სარწმუნოების მიმღებ წარმართებს „კარიბჭის ხიზნებს (მწირებს )“ უწოდებდნენ, ხოლო ამ წარმართთაგან წინადაცვეთილნი - „სიმართლის ხიზნებს “. ქრისტიანულ ეკლესიაში პირველი იყო ეთიოპიელი დედოფლის დიდმოხელე-საჭურისი;
რომაელი ასისთავი კორნილიუსი;
ერთ-ერთი იერუსალიმის პირველ შვიდ დიაკონთაგანი - ნიკოლოზი...

მოციქულმა ლუკამ მშობლიურ ქალაქ ანტიოქიაში, რომელიც საგანმანათლებლო კერად იყო ცნობილი, ჯეროვანი აღზრდა-განათლება მიიღო, სადაც დაეუფლა მკურნალობასაც. მას ასევე მიიჩნევენ უბადლო მხატვრად და ზოგადად მცოდნე ადამიანად. მას შემდეგ, რაც უფლის მოძღვრებამ გალილეიდან სირიაშიც ჩააღწია, ლუკაც ჩამოვიდა და შეუერთდა ქრისტეს.

ლუკა მოციქულის მიერ დაწერილი ღვთისმშობლის ხატები
ბრილის სამაროვანი

ბრილი — მრავალფენიანი არქეოლოგიური ძეგლი საქართველოში, ონის მუნიციპალიტეტში, მდებარეობს რიონის ხეობაში, სოფელ ღების ჩრდილო-დასავლეთით 11 კმ-ზე, ზღვის დონიდან 1600 მ. სიმაღლეზე.

შემორჩენილია შუა საუკუნეების ნასოფლარი, ციხე-კოშკი, ეკლესიის კედელი. საუკუნემდე ეკუთვნოდა სვანეთს, ხოლო შემდეგ გადაეცა რაჭის საერისთავოს.

ის წარმოადგენს მდინარე რიონის და მისი შენაკადის, ზოფხიტურის, წყალთაშუა ტერასას. სწორკუთხოვანი სამკუთხედი მოყვანილობის ვაკე აღმოსავლეთით და სამხრეთით მაღალი ფლატეებით ეშვება მდინარეთა კალაპოტისკენ, დასავლეთ ნაპირს კი გასდევს ქედი. 1939-1961 წლებში არქეოლოგიურმა გათხრებმა (მიმდინარეობდა ხანგამოშვებით, ხელმძღვანელი გ. გობეჯიშვილი) გამოავლინა ნამოსახლარები და სამაროვნები. მეტალურგიის წარმოების ნაშთები შუა ბრინჯაოს ხანიდან ანტიკური ხანის დასასრულამდე (ძვ. წ. —ახ. წ. სს.). სამაროვანი აღმოჩენილია ტერასის სამხრეთ–დასავლეთ კუთხეში. დამოწმებულია აქ მიცვალებულთა დაკრძალვა უწყვეტად ბრინჯაოს ხანიდან - საუკუნეებამდე.

ორმოსამარხებსა და ქვაყუთებში (ძვ. წ. —ახ. წ. სს.) კიდურებმოკვეცილი თითო ან ორ-ორი მიცვალებული იყო ჩასვენებული. ძვ. წ. —ძვ. წ. საუკუნეებში არსებობდა აგრეთვე, კოლექტიური აკლდამები, ხოლო ძვ. წ. - ძვ. წ. საუკუნეებში — საკრემაციო მოედნები. ძვ. წ. - საუკუნეებში სამარხებში აღმოჩნდა ბრინჯაოს ყუამილიანი ცულები, მასრაგახსნილი შუბები, ფოთლისებური სატევრები, ცხოველთა ქანდაკებები, მრავალნაირი საკინძი, ოვალური სასაფეთქლები, დუგმისებური კავები, ჭვირული მძივსაკიდები და სხვა. აღსანიშნავია ლითონის მხატვრული ნაწარმი: ცხვრის თავის სტილიყებული გამოსახულებებით შემკული ცულები, წყვილი დათვის ქანდაკება და სხვა. ძვ. წ. —ძვ. წ. საუკუნეებში სამარხებში აღმოჩნდა ბრინჯაოს კოლხური ცულები, ფართოქედიანი სატევრები, სწორკუთხა აბზინდები, ხვეული სამაჯურები, საკისრე რგოლები, ნამგალი, თოხი, ლითონისა და თიხის ჭურჭელი, ვერძის ქანდაკებები, ძაღლის ქანდაკება და გველის გამოსახულებანი. ვრილის მოსახლეობა ცხოვრობდა ქვის შენობებში. მისდევდა მესაქონლეობას, სპილენძის მოპოვება-დამუშავებას. მჭიდრო ეკონომიკური და კულტურული კავშირი ჰქონდა ახალნდელი დიგორის, ზზემო იმერეთის, შიდა ქართლის ჩრდილოეთ ზოლის და თრიალეთის მოსახლეობასთან.

ძვ. წ. - საუკუნეებში იარაღი (ცულები, მახვილები, დანები, ლაგმები) უმთავრესად რკინისაგან მზადდებოდა, ხოლო სამკაული, ჭურჭელი, ცხენის აკაზმულობის ნაწილები და მხატვრული ნაწარმი — ბრინჯაოსაგან.

ანტიკური ხანის სამარხებში (ძვ. წ. —ახ. წ. სს.) აღმოჩნდა ოქროსა და ვერცხლის საკისრე რკალები, სხივებიანი საყურეები, ბრინჯაოს ჭვირული აბზინდები, ქარვისა და ფერადი მინის მძივები, ეგვიპტური იეროგლიფებით შემკული სკარაბეები, ბერძნული მახაირას ტიპის რკინის მახვილები, სატევრები, აკინაკები, სკვითური ტიპის ბრინჯაოს ისრისპირები. ადრინდელი ანტიკური ხანის სამარხებში აღმოჩნდა ფერადი მინის არიბალოსი და სურნელოვანი სითხით სავსე ამფორისკი. აგრეთვე ბერძნული შავლაქიანი სკიფოსის ნატეხები. აღმოჩენილი მასალა მოწმობს, ბრილის მოსახლეობის კავშირს ანტიკურ სამყაროსთან. ძვ. წ. დასასრულს ვრცელდება ქართული ოქროს მონეტები, რაც სასაქონლო-ფულადი ურთიერთობისა და ვაჭრობის განვითარებაზე მიუთითებს.
პუშკინის მუზეუმი (მოსკოვი)

პუშკინის სახელობის სახვითი ხელოვნების სახელმწიფო მუზეუმი (რუს.: . .. ) ევროპული ხელოვნების უდიდესი მუზეუმია მოსკოვში, მდებარეობს ვოლხონკას ქუჩაზე, მაცხოვრის საკათედრო ტაძრის პირდაპირ.

მუზეუმის სახელმა შეიძლება შეცდომაში შეგიყვანოთ, ვინაიდან მას განთქმულ რუს პოეტთან კავშირი არ აქვს. გაცილებით უპრიანი იქნებოდა მუზეუმს მისი დამაარსებლის პროფესორი ივან ცვეტაევის (პოეტი მარინა ცვეტაევას მამა) სახელი რქმეოდა. ცვეტაევმა დაიყოლია ახალგაზრდა მილიონერი იური ნეჩაევ-მალცევი და იმ დროისთვის მოდური არქიტექტორი რომან კლაინი მოსკოვისთვის სახვითი ხელოვნების მუზეუმი შეექმნათ.

კლაინისა და შუხოვის პროექტითა და მალცევის დაფინანსებით მუზეუმის შენობა 1898-1912 წლებში აშენდა. ცვეტაევის ოცნება 1912 წლის მაისში ასრულდა, როდესაც მუზეუმის კარი საზოგადოებისთვის გაიხსნა. მისი პირველი გამოფენა უძველესი ქანდაკებების ასლებისგან შედგებოდა, რომელიც უმეტესწილად საგანმანათლებლო დანიშნულებას ატარებდა. ერთადერთი ნამდვილი ძველი ნივთი - მოსკოვის მათემატიკური პაპირუსი და უნუამუნის ისტორია - სამი წლით ადრე ვლადიმირ გოლენიშჩევმა უსახსოვრა მუზეუმს.

1918 წელს რუსეთის დედაქალაქის მოსკოვში გადმოტანის შემდეგ საბჭოთა მთავრობამ გადაწყვიტა სანქტ-პეტერბურგის ერმიტაჟის მუზეუმიდან ათასობით ექსპონატი ახალ დედაქალაქში გადმოეტანა. ამ ფერწერულმა ტილოებმა შექმნა პუშკინის მუზეუმის დასავლური ხელოვნების კოლექციების ბირთვი. თუმცა ყველაზე მნიშვნელოვანი ფერწერული ტილოები მოგვიანებით იქნა გადმოტანილი ახალი დასავლური ხელოვნების სახელმწიფო მუზეუმიდან. მათ შორის იყო იმპრესიონისტთა და პოსტ-იმპრესიონისტთა ნამუშევრების ნაკრები, რომელთა შორის განსაკუთრებით აღსანიშნავია ვან გოგის, გოგენის, პიკასოსა და მატისის ქმნილებები.

მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ დრეზდენის გალერეიდან ევაკუებული ხელოვნების ნიმუშები მოსკოვში წამოიღეს შესანახად 10 წლით. დრეზდენის კოლექცია საბოლოოდ დაუბრუნდა აღმოსავლეთ გერმანიას გაცილებით გვიან, მიუხედავად პუშკინის მუზეუმის ხელმძღვანელობის დიდი წინააღმდეგობისა. პუშკინის მუზეუმი დღემდე რჩება მთავარ საგანძურად ტროას განთქმული ოქროსი, რომელიც ჰაინრიხ შლიმანმა აღმოაჩინა და რომელიც წითელმა არმიამ გაიტაცა ბერლინის პერგამონის მუზეუმიდან მეორე მსოფლიო ომის ბოლოს.

პუშკინის მუზეუმში 1981 წლიდან ტარდება სვიატოსლავ რიხტერის სახელობის სამუსიკო ფესტივალი "დეკემბრის ღამეები".

რჩეული ნამუშევრები
დაუსწრებელი გადაწყვეტილება

თუ რომელიმე მხარე არ გამოცხადდა სასამართლოს მთავარ სხდომაზე და ცნობილია, რომ იგი სათანადოდ ინფორმირებული იყო სხდომის შესახებ, მეორე მხარეს შეუძლია მოითხოვოს დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანა.

თუ დაუსწრებელ გადაწყვეტილებას ითხოვს მოპასუხე, სასამართლო იღებს გადაწყვეტილებას მის სასარგებლოდ (ანუ გადაწყვეტილებას სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ).

თუ დაუსწრებელ გადაწყვეტილებას ითხოვს მოსარჩელე, სასამართლო განიხილავს, სარჩელში მითითებული გარემოებები იურიდიულად ამართლებს თუ არა სასარჩელო მოთხოვნას (მაგრამ თავად გარემოებების დასაბუთებულობას არ შეამოწმებს, ანუ მტკიცებულებებს არ შეისწავლის). ამის შემდეგ,
თუ გარემოებები სასარჩელო მოთხოვნას ამართლებს, მიიღება დაუსწრებელი სასამართლო გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილების შესახებ;
თუ გარემოებები სასარჩელო მოთხოვნას არ ამართლებს, მიიღება ჩვეულებრივი სასამართლო გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ.

დაუსწრებელი გადაწყვეტილება გამოტანიდან 5 დღის განმავლობაში ეგზავნება გამოუცხადებელ მხარეს, რომელსაც აქვს 10 დღე (გადაწყვეტილების მისთვის ჩაბარებიდან) იმისათვის, რომ გაასაჩივროს იგი.

დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გასაჩივრება
დაუსწრებელი გადაწყვეტილება თავისებური სადამსჯელო ღონისძიებაა სასამართლო სხდომაზე გამოუცხადებლობით სასამართლოს უპატივცემულობის გამო. ამიტომ მისი გასაჩივრება განზრახ გართულებულია. იგი ჯერ უნდა გასაჩივრდეს მის გამომტან სასამართლოში, და მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ ამ სასამართლომ არ გააუქმა დაუსწრებელი გადაწყვეტილება, შესაძლებელია მისი გასაჩივრება სააპელაციო წესით. დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გაუქმებისათვის თავად განსახილველი საქმის არსებით გარემოებებს მნიშვნელობა არ აქვს. საქმის არსებით გარემოებების მიხედვით მხარე სრულებით მართალიც რომ იყოს, მის წინააღმდეგ მიღებული დაუსწრებელი გადაწყვეტილება გაუქმდება მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ მან დაამტკიცა, რომ სასამართლო სხდომა მისგან დამოუკიდებელი მიზეზებით გააცდინა (დროულად არ მიუღია სასამართლო შეტყობინება, მოხდა რაიმე დაუძლეველი მოვლენა ან არსებობს რაიმე სხვა მიზეზი, რომელსაც სასამართლო საპატიოდ მიიჩნევს).

დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გაუქმების შემთხვევაში სასამართლო განაახლებს ძირითადი საქმის განხილვას იმ მომენტიდან, სადაც იგი შეწყდა.
რენე მაგრიტი

რენე მაგრიტი (დ. 21 ნოემბერი, 1898 — გ. 15 აგვისტო, 1967) — ბელგიელი სიურრეალისტი მხატვარი.

ბიოგრაფია
ბავშვობა გაატარა არც თუ ისე დიდ ქალაქ შარლერუაში. ცხოვრება საკმაოდ რთული ჰქონდა. 1912 წელს დედამისმა თავი დაიხრჩო მდინარე ცამბრეში, რამაც დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა მომავალ მხატვარზე.

ორი წელი მაგრიტმა ისწავლა ბრიუსელის ხელოვნების სამეფო აკადემიაში, რომელიც 1918 წელს დატოვა. ამ დროს მან გაიცნო ჟორჟეტა ბერგერი, რომელზედაც იქორწინა 1922 წელს და გაატარა მთელი თავისი ცხოვრება 1967 წლამდე.

მაგრიტი მუშაობდა აფიშებისა და რეკლამების მხატვრად ქაღალდის ქარხანაში 1926 წლამდე, სანამ ბრიუსელის გალერეა „სენტომ“ არ მისცა მას სრული უფლება მთლიანად მხატვრობაში ჩართულიყო.

1926 წელს მაგრიტი ქმნის თავის პირველ სიურეალისტურ ნახატს „დაკარგული ჟოკეი“, რომელსაც თვლის პირველ წარმატებულ ნახატად ამ სტილში. 1927 წელს აკეთებს თავის პირველ გამოფენას. კრიტიკოსები თვლიან მას არაწარმატებულად და მაგრიტი ჟორჟეტასთან ერთად მიემგზავრება პარიზში, სადაც ეცნობა ანდრე ბრეტონს და შედის მის სიურეალისტურ რგოლში. ამ გაერთიანებაში მაგრიტმა არ დაკარგა თავისი ინდივიდუალურობა, მაგრამ ამ გაერთიანებაში შესვლა დაეხმარა მაგრიტს თავისი სტილი შეექმნა, რითიც იცნობა მისი ნახატები. მხატვარს არ ეშინოდა შეკამათებოდა სხვა სიურეალისტებს: მაგალითად, მაგრიტი უარყოფითად არის განწყობილი ფსიქოანალიზთან და მით უფრო მის ხელოვნებაში გამოვლენასთან. მართლაც, მისი შემოქმედება არაა იმდენად ფსიქოლოგიური, რამდენადაც ფილოსოფიურ-პოეტურია, ასევე ინტელექტუალური.

გალერეა „სენტოსთან“ კონტრაქტის გაუქმების შემდეგ მაგრიტი ბრუნდება ბრიუსელში და კვლავ იწყებს მუშაობას რეკლამასთან, შემდეგ კი ძმასთან ერთად ხსნის სააგენტოს, რომელიც მათ სტაბილურ შემოსავალს აძლევს. მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში მაგრიტი ცვლის თავისი ნახატების ფერს და სტილს, უახლოვდება რენუარის სტილისტიკას: მხატვარი თვლის უმთავრესად ხალხისთვის იმედის მიცემას.

თუმცაღა ომის შემდეგ მაგრიტი წყვეტს ასეთ მზიან ფერებში წერას და უბრუნდება თავისი ომამდელი ნახატების სტილს და საერთო აღიარებას აღწევს.

მაგრიტი გარდაიცვალა სიმსივნისგან 1967 წლის 15 აგვისტოს, დატოვა დაუმთავრებელი ახალი ვარიანტი თავისი, შესაძლოა, ყველაზე ცნობილი ნახატისა „სინათლის იმპერია“.
ბრინჯაოსანა ბანჯგვლიანი

ბრინჯაოსანა ბანჯგვლიანი — მავნებელი ხოჭო ფირფიტულვაშიანთა ოჯახისა. აქვს დაახლოებით 10 მმ სიგრძის შავი, ყვითელი ან ბრინჯაოსფერი გრძელი ბუსუსებით დაფარული სხეული; ზედა ფრთებზე - თეთრი ლაქები. საქართველოში ბრინჯაოსანა ბანჯგვლიანის იმაგო ზამთარს ნიადაგში ატარებს. წელიწადში იძლევა ერთ თაობას. ბრინჯაოსანა ბანჯგვლიანი ფართოდ არის გავრცელებული ყოფილ სსრკ-ში, განსაკუთრებით სამხრეთის ტყე-ველისა და ველის ზონებში. ადრე გაზაფხულზე აზიანებს ბალახოვან მცენარეთა, შემდეგ კი ხეხილოვანი კულტურების ყვავილს.

ბრძოლის ღონისძიებანი: ნეშომპალიანი მიწის გროვებისაგან სპეციალური მოედნების მოწყობა კვერცხმდებელი ხოჭოების მისატყუებლად და შემდეგ მატლების მოსაპობად; ღრუბლიან და გრილ დილას ხეებიდან ხოჭოების ჩამობერტყვა.
ბრინჯაოსფერი ინდაური

ბრინჯაოსფერი ინდაური — ინდაურის ამერიკული ჯიში. შავი ფერის ბუმბულზე ბრინჯაოსებრი ელვარება დაჰკრავს. ტანად დიდია. ერთწლიანი მამალი იწონის 13—14, დედალი — 7—8 კგ. ორწლიანები, შესაბამისად 15—16, 8—9 კგ. წელიწადში 90 კვერცხს დებს. კვერცხი 80—85 გ იწონის. მოკრუხების ინსტინქტი — 90—100%.

ბრინჯაოსფერი ინდაურს აკლიმატიზაციის კარგი უნარი აქვს. მისი მონაწილეობით გამოყვანილია ჩრდილოეთ კავკასიური ჯიშის ინდაური. მისგანაა მიღებული აგრეთვე ფართომკერდა ბრინჯაოსფერი ინდაური. საქართველოში ერთ-ერთ გამაუმჯობესებელ ჯიშად ითვლება.
ბრინჯი

ბრინჯი — ერთწლოვანი მცენარის გვარი მარცვლოვანთა ოჯახისა. ცნობილია დაახლოებით 20 სახეობა; გავრცელებულია უმთავრესად ტროპიკულ და სუბტროპიკულ ქვეყნებში. მის გვარს განეკუთვნება სათესი ანუ კულტურული ბრინჯი , რომელიც იყოფა (მარცვლის სიგრძის მიხედვით) 2 ქვესახეობად: მოკლემარცვლიანი (4 მმ-მდე) და ჩვეულებრივი (5-7 მმ-ზე მეტი).

ერთწლოვანი კულტურული ბრინჯი 60-150 სმ სიმაღლის მცენარეა. ყვავილედი საგველაა, თავთუნი ერთყვავილიანი; ნაყოფი — მარცვალი, კილიანი. კილგაცლილი ბრინჯის წიმიური შემადგენლობაა (%-ობით): წყალი — 14,0, ნახშირწყლები (უმთავრესად სახამებელი) — 75,2, ცილა — 7,7, ცხიმი — 0,4, უჯრედისი — 2,2, ნაცარი — 0,5. მცენარე თვითდამმტვერავია, ზოგჯერ ჯვარედინმტვერია; სითბოს მოყვარული -1 ° იღუპება. კარგად ხარობს მჟავე ნიადაგზე, იტანს მლაშესაც. ბრინჯი მრავლდება თესლით, ჩითილით. თესლი ღივდება 10-12,5 ° -ზე. კულტურულ მცენარეთა შორის ბრინჯი ერთადერთია, რომელიც მოჰყავთ წყლით დაფარულ ნიადაგზე (მთლიანად სავეგეტაციო პერიოდში), რაც სავსებით აკმაყოფილებს მცენარის ფიზიოლოგიურ მოთხოვნას ნიადაგის წყლის რეჟიმისა და საკვები ნივთიერებისადმი. მოსავალს იღებენ მინდვრიდან წყლის გაშვებისა და ნიადაგის გაშრობის შემდეგ.

ბრინჯის სამშობლოა ინდოჩინეთი. აქედან გავრცელდა ჩინეთში, იაპონიაში, წინა აზიასა და ირან-ერაყის ტერიტორიაზე. გავრცელებულია შუა აზიასა და ამიერკავკასიაში (მოჰყავთ ძველთაგანვე), ყაზახეთში, უკრაინაში, კრასნოდარისა და სტავროპოლის მხარეებში, შორეულ აღმოსავლეთში და სხვა, საქართველოში ბრინჯი ირანიდან შემოიტანეს, გავრცელდა ქვემო ქართლის სარწყავ ადგილებში, ივრის ნაპირებსა და ალაზნის მარცხენა მხარეს, აჭარაში, გურიასა და სამეგრელოში. 1900 წლიდან მისი ნათესი ფართობი თანდათან შემცირდა და ამჟამად ჩვენში აღარ მოჰყავთ. ბრინჯი მნიშვნელოვანი სამრეწველო კულტურაა. აზიის ქვეყნებში (ჩინეთი, ინდოეთი, იაპონია) ბრინჯი ძირითადი საკვები პროდუქტია. მისგან ამზადებენ ყუათიან ბურღულს. ნამჯისაგან აკეთებენ ქუდებს, კალათებს, ჭილოფს, ქაღალდსა და სხვა.
ბრინჯის ჯანყები

„ბრინჯის ჯანყები“, იაპონიაში მშრომელთა მასობრივი რევოლუციური გამოსვლები (1918 წლის აგვისტო-სექტემბერი), რომელთა უშუალო საბაბი გახდა ბრინჯის ფასის სპეკულაციური გაზრდა. დაიწყო 1918 წლის 3 აგვისტოს, როდესაც ტოიამის პრეფექტურის ჩრდილოეთ ნაწილში მდებარე პატარა საპორტო ქალაქ ნისიხსამატის მებადურთა ცოლებმა მანიფესტაცია მოაყწვეს და მოითხოვეს საზღვარგარეთ ბრინჯის გატანის შეწყვეტა და მასზე ფასები დაკლება. მოძრაობა სწრაფად მოედო 33 პრეფექტურას. „ბრინჯის ჯანყებში“ ძირითადად ქალაქის ქვედა ფენები მონაწილეობდნენ. აჯანყებულები წვავდნენ და ანგრევდნენ საწყობებს, მემამულეთა და მეწარმეთა სახლებს, საპოლიციო უბნებს. გამოსვლები მოხდა 37 დიდ, 104 საშუალო და პატარა ქალაქში, 97 სოფელსა და მეთევზეთა დაბაში, 29 მაღაროსა და შახტში. 60 ადგილას აჯანყების ჩასახშობად მთავრობამ გამოიყენა ჯარები (სამხედრო-საზღვაო, ქვეითი, საკავალერიო, მესანგრეთა ნაწილები, საველე არტილერია). დააპატიმრეს 8185 აჯანყებული. აქედან 7708 კაცი სასამართლოს გადასცეს. მაგრამ ხელისუფლება მაინც იძულებული გახდა გარკვეული დაპირებები მიეცა ხალხისათვის. 1918 წლის სექტემბრის შუა რიცხვებში გადადგა გენერალ ტერაუტის სამხედრო-ბიუროკრატიული კაბინეტი. შეიქმნა იაპონიის ისტორიაში პირველი ე. წ. პარტიული კაბინეტი ადვოკატ ხარას მეთაურობით. ახალ მთავრობამ ნაწილობრივ გააფართოვა საარჩევნო უფლებები.
კოკაი

კოკაი (იაპ. „შავი ზღვა“; 10 მარტი, 1981), იგივე ლევან ცაგურია — ქართველი სუმოისტი. პირველი ევროპელი, რომელმაც ძიურეს თანრიგს მიაღწია.

ლევანი დაიბადა 1981 წელს სოხუმში, რომელსაც იაპონელებმა კოკაი (შავი ზღვა) შეარქვეს. 1992 წელს, აფხაზეთის კონფლიქტის დროს, ლევან ცაგურიას ოჯახს სოხუმის დატოვება და თბილისში გადმოსვლა მოუხდა. ცაგურია სუმოთი საქართველოს სპორტის აკადემიაში სწავლის დროს დაინტერესდა. 1999 წელს იგი დაუკავშირდა სუმოს სტუდენტური ფედერაციის ხელმძღვანელს, ტანაკას, რომელმაც 150-კილოგრამიანი ქართველი გოლიათი 2001 წელს ტოკიოში მიიწვია და სუმოს ერთ-ერთ წამყვან სკოლაში მიაბარა.
საქართველოს ფედერაციის თასის ნაკრები

საქართველოს ფედერაციის თასის ნაკრები, ასპარეზობს ფედერაციის თასის ევროპა/აფრიკის ზონის მეორე ჯგუფში. ტურნირში მონაწილეობს 1994 წლიდან. ნაკრების შემადგენლობაში (2009 წლის მდგომარეობით) არიან ანა ტატიშვილი, მაკა ჩახნაშვილი, სოფია შაფათავა და მანანა შაფაქიძე. ფედერაციის თასის რეიტინგში საქართველოს მსოფლიოში 34-ე პოზიცია უკავია. ნაკრების კაპიტანი მისი ჩამოყალიბებიდან დღემდე ლალი ზერეკიძეა.

ისტორია
1994 წლიდან დღემდე საქართველომ რამდენიმეჯერ იასპარეზა ევროპა/აფრიკის ზონის პირველ ჯგუფში, მათ შორის ბოლოს - 2008 წელს.

ნაკრებმა ფედერაციის თასის გათამაშებაში პირველი შეხვედრა 1994 წლის 18 აპრილს ავსტრიაში გამართა, სადაც ტუნისის ნაკრები ანგარიშით 3-0 დაამარცხა. ერთეულთა თანრიგის შეხვედრებში გაიმარჯვეს ნინო ლუარსაბიშვილმა და ლეილა მესხმა, ხოლო წყვილთა თანრიგში მესამე ქულა საქართველოს მოუტანეს ნინო ლუარსაბიშვილმა და ვიქტორია ბახტაძემ. იგივე ტურნირის ფარგლებში, საქართველოს ნაკრებმა მოუგო უკრაინასა და ზიმბაბვეს, ხოლო სლოვაკეთთან დამარცხდა.

1995-1997 წლებში ჩატარებულ 8 შეხვედრაში საქართველომ მხოლოდ ერთი გამარჯვება მოიპოვა. 1998 წელს კი ნაკრებში პირველი შეხვედრა 15 წლის მაკა ჩახნაშვილმა ჩაატარა, რომელმაც ნინო ლუარსაბიშვილთან ერთად ზედიზედ 5 ნაკრების დამარცხება შეძლო. თუმცა 1999 წელს იგივე ჩოგბურთელებმა შეხვედრები სლოვენიის, პოლონეთის და ლუქსემბურგის გუნდებთან დათმეს.

2000 წელს გუნდში სალომე დევიძე და ნინო ესებუა გამოჩნდნენ. საქართველომ ჯერ იუგოსლავიასთან წააგო, შემდეგ კი ზედიზედ 4 მატჩი მოუგო - სომხეთს, ეგვიპტეს, კვიპროსსა და ლიეტუვას.

2001 წელს ანგარიშით 3-0 მოგებული სამი შეხვედრის შემდეგ, საქართველო გათამაშების პირველ ჯგუფს დაუბრუნდა, სადაც 2002-2003 წლებში 6 შეხვედრიდან მხოლოდ ერთ გამარჯვებას მიაღწია. საქართველოს ნაკრების დამარცხევაში 2003 წელს წვლილი შეიტანა იუგოსლავიელმა(ამჟამად სერბეთის სახელით მოასპარეზე) ჩოგბურთელმა ელენა იანკოვიჩმა.

2004-2008 წლები
2006 წლის 26-29 აპრილს საქართველოს ნაკრები მონაწილეობდა ანტალიაში (თურქეთი) ფედერაციის თასის ევროპა/აფრიკის ზონის მეორე ჯგუფის ტურნირში ლიეტუვასთან, ირლანდიასთან, პოლონეთთან, პორტუგალიასთან, საბერძნეთთან და ლატვიასთან ერთად. ჯგუფური ეტაპის ფარგლებში საქართველომ წააგო ლიეტუვასთან ანგარიშით 1-2 და დაამარცხა ირლანდია ანგარიშით 2-1. ნახევარფინალურ შეხვედრაში, რომლის გამარჯვებული ევროპა/აფრიკის ზონის პირველი ჯგუფის საგზურს ეუფლებოდა, საქართველო პოლონეთთან დამარცხდა 0-3.

2006 წელს საქართველოს ნაკრებში მაკა ჩახნაშვილმა და ია ჯიქიამ იასპარეზა. გუნდის შემადგენლობაში ასევე მანანა შაფაქიძე და სოფიკო ქვაცაბაია ირიცხებოდნენ.

2007 წელს საქართველოს ნაკრები ფედერაციის თასის მორიგ ტურნირში მიიღო მონაწილეობას, რომელიც მავრიკის კუნძულებზე გაიმართა. ტურნირში მონაწილეობა 8 ქვეყანამ მიიღეო, მათ შორის საქართველო, ალჟირი, ბოსნია და ჰერციგოვინა, ფინეთი, საბერძნეთი, პორტუგალია, სამხრეთ აფრიკა და ნორვეგია.

ნაკრების შემადგენლობაში ყველაზე მეტი - 44 შეხვედრა ჩაატარა მაკა ჩახნაშვილმა, საიდანაც 25 მოიგო და 19 წააგო.
ბრიულოვის სკოლა

ბრიულოვის სკოლა, კ. ბრიულოვის მოწაფეთა და მიმდევრართა ჯგუფი, მხატვრები, რომლებმაც შეითვისეს კ. ბრიულოვის ფერწერული მანერისა და რომანტიკული ძიებათა გარეგნული ნიშნები, ან პირდაპირ ჰბაძავდნენ მას. ბრიულოვის სკოლის ცნობილი წარმომადგენლები არიან: აკადემიური ჟანრის სურათების ავტორი ი. კაპკოვი („პატარძალი“, 1851), სალონური პორტრეტებისა და იტალიის იდეალიზებული ხალხური სცენების შემქმნელი პ. ორლოვი („ოქტომბრის დღესასწაული რომში“, 1851), ა. ტირანოვი (ი. აივაზოვის პორტრეტი, 1841, ყველა ტრეტიაკოვის გალერეა), ხატმწერი ა. მაქსიმოვი. ბრიულოვის სკოლას აკუთვნებენ აგრეთვე ტ. შევჩენკოს.
ისააკ ბროდსკი

ისააკ ისრაელის ძე ბროდსკი ( ;დ. 6 იანვარი, 1884 [ძვ. სტ. 25 დეკემბერი 1883], სოფ. სოფიევკა, ახლანდელი ზაპოროჟიეს ოლქი — გ. 14 აგვისტო, 1939, ლენინგრადი) — რუსი საბჭოთა ფერმწერი და გრაფიკოსი. რსფსრ ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1932). რევოლუციური რუსეთის მხატვართა ასოციაციის (1924-იდან) და რუს მხატვართა კავშირის წევრი. სრულიად რუსეთის ლენინგრადის სამხატვრო აკადემიის პროფესორი (1932-იდან).
ბროლისქედი (ქედი)

ბროლისქედი — ქედი (სერი) საქართველოში, იმერეთის მხარის თერჯოლის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს კოლხეთის ბარში, ქუთაისის სამხრეთ-აღმოსავლეთით, მდინარე ყვირილის მარჯვენა მხარეს. ბროლისქედის სამხრეთი მონაკვეთი მთავარი ნაწილისაგან გამოყოფილია მდ. ჭიშურით (ყვირილის მარჯვენა შენაკადი). უმაღლესი წერტილის სიმაღლეა ზღვის დონიდან 385 მ. ბროლისქედი აგებულია ზედაცარცული და ეოცენური კირქვებით, მერგელოვანი კირქვებითა და ქვიშაქვებით, აგრეთვე ოლიგოცენური მანგანუმიანი ქვიშაქვებით. არის ქალცედონის საბადო. აქვს სტრუქტურულ-ეროზიული რელიეფი. შემოსილია უმთავრესად ბუჩქნარითა და მეორეული ტყით.