iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
უაკა-დელ-სოლი

უაკა-დელ-სოლი (კეჩ.მზის ტაძარი) — აგურით ნაშენები ტაძარი პერუში, რომელიც აშენებულია მოჩეს კულტურის მიერ. მდებარეობს დღევანდელი პერუს ქალაქ ტრუხილიოს მახლობლად. კომპლექსის მეორე, უკეთ შემონახული, მაგრამ მცირე ტაძარია უაკა-დე-ლა-ლუნა.

ტაძრები აშენდა ახ. წ. 450 წელს. უაკა-დელ-სოლი შედგებოდა დაახლოებით 130 მილიონი აგურისაგან და წარმოადგენდა კოლუმბამდელი ამერიკის ყველაზე დიდ აგური ნაგებობას.

ტაძრის კონსტრუქცია შედგებოდა ოთხი ძირითადი დონისაგან. შემდგომში იგი არაერთხელ გადაკეთდა სხვასდასხვა მმართველის მიერ. უაკა-დელ-სოლი მოჩეს კულტურის დედაქალაქის ცენტრში მდებარეობდა და სარიტუალო და ელიტის ძვალთსაცავის ფუნქციებს ასრულებდა.

 საუკუნეში, ესპანელების მმართველობისას, მათ მდინარე მოჩეს წყალს კალაპოტი შეუცვალეს და გადაამისამართეს ტაძრისკენ. ამით ისინი ცდილობდნენ, გაეშიშვლებინათ ტაძრის საძირკველი, რათა დარჩენილი ოქროც ამოეღოთ. ამ ამაზრზენი ფაქტის შედეგად, ნაგბობა მნიშვნელოვნად დაზიანდა, ტაძრის 2/3 დაიკარგა, ამას ხელი შეუწყო ეროზიამ და მძარცველებმაც. ამჟამად დარჩენილი ტაძრის სიმაღლე 41 მეტრს შეადგენს.
უაკა-დე-ლა-ლუნა

უაკა-დე-ლა-ლუნა (კეჩ.მთვარის ტაძარი) — საკმაოდ დიდი, გამოუწვავი აგურით ნაშენები მონუმენტი პერუში. აშენებულია მოჩეს კულტურის მიერ. იგი, უაკა-დელ-სოლთან ერთად, უაკა-დე-მოჩეს ნაწილია, რომელიც წარმოადგენს მოჩეს კულტურის უძველესი დედაქალაქის, როგორც მას არქეოლოგები უწოდებენ სერო-ბლანკოს ნარჩენებს.

უაკა-დე-მოჩეს კომპლექსი მდებარეობს თანამედროვე ქალაქ ტრუხილიოდან 4 კილომეტრის დაშორებით, მდინარე მოჩეს ხეობაში. მიუხედავად იმისა, რომ უაკა-დე-ლა-ლუნა უფრო პატარა ზომისაა ვიდრე უაკა-დელ-სოლი, უფრო მეტ არქეოლოგიურ ინფორმაციას იძლევა. უაკა-დელ-სოლი საუკუნეში ნახევრად დანგრეულ იქნა და გაიძარცვა ესპანელი კონკისტადორების მიერ, მაშინ, როდესაც უაკა-დე-ლა-ლუნა შედარებით ხელშეუხებელი დარჩა. დღეისათვის მიჩნეულია, რომ უაკა-დელ-სოლი მოჩეს ელიტის ძვალთსაცავს წარმოადგენდა, ხოლო უაკა-დე-ლა-ლუნა უფრო რელიგიურ ფუნქციებს ასრულებდა.

დღეს უაკა-დე-ლა-ლუნა ღია ყავისფრად გამოიყურება, მაგრამ სავარაუდოდ, მშენებლობის დამთავრებისას, მისი სილამაზე გამაოგნებელ ეფექტს ტოვებდა მნახველზე. ტაძარი მოახატული იყო კედლის მხატვრობით, სხვადასხვა ფერებში: შავად, ღია წითლად, ცისფრად, თეთრად, ყვითლად. მაგრამ მზის სხივებმა და ამინდმა თავისი ქნეს და ტაძარი გაახუნეს.

უაკა-დე-ლა-ლუნა თავის მხრივ წარმოადგენს ფართო კომპლექსს, რომელიც შედგება სამი ძირითადი პლატფორმისგან, რომელთაგან თითოეულს სხვადასხვა ფუნქცია გააჩნია. ერთ-ერთი, ჩრდილოეთის ულამაზესი პლატფორმა, რომელიც მოხატულიც ყოფილა, მძარცველების მიერ იქნა დანგრეული, რის გამოც, ცენტრალური და სამხრეთის პლატფორმების წონასწორობაც დაირღვა.
უასკარანი

უასკარანი — მთა ანდებში, სიმაღლე 6768 მ, პერუს უმაღლესი მწვერვალი და სამხრეთ ამერიკის სიმაღლით მეოთხე მწვერვალი. უასკარანი მდებარეობს ამავე სახელწოდების პარკში და წარმოადგენს მთის მასივის, კორდილიერა-ბლანკას შემადგენელ ნაწილს.

ძირითადი მწვერვალის გარდა მთას აქვს კიდევ ორი მწვერვალი — ჩოპიკალკი და ჩრდილოეთ უასკარანი (6655 მ). პირველი ასვლა განახორციელეს 1932 წელს გერმანელმა და ავსტრიელმა ალპინისტებმა.

ჩრდილოეთის პიკი პირველად დაიპყრო ამერიკელმა ენი სმიტ-პეკმა 1908 წელს.

1970 წლის 31 მაისს ჩრდილოეთ ფერდობზე ჩამოწვა მეწყერი, რომელმაც იმსხვერპლა ჩეხოსლოვაკიელ ალპინისტთა ჯგუფი.
თეტიდა

თეტიდა — ძველ ბერძნულ მითოლოგიაში — ნერეიდა, ნერევსის და ოკეანიდი დორისის ქალიშვილი, თესალიური გადმოცემით — კენტავრ ქირონის შვილი. „მათი ქვედა წელი ქერცლით ჰქონდათ დაფარული, როგორც თევზებს“.

თეტიდა შემწე
ჰომეროსის შემდოგ თქმულებებში ჩანს, რომ თეტიდის დახმარებით არგონავტებმა შეძლეს სრუტის გავლა სცილასა (სკილა) და ქარიბდას გვერდით ავლით. ის დაცურავდა დელფინზე ამხედრებული.

ის დაეხმარა დიონისეს ლიკურგიუსისაგან თავის დაღწევაში, ასევე ის დაეხმარა ჰეფესტოსს ლემნოსზე.

წინასწარმეტყველება
თეტიდა გაიზარდა ჰერას მზრუნველობით, და ერთი თქმულების მიხედვით, თავი აარიდა ზევსთან კავშირს სწორედ ჰერას გულისათვის, რის გამოც ზევსმა მას მოკვდავთან კავშირი უბრძანა. მისი ქორწინება ჰერამ მოაწყო .

სხვა თქმულებით, თეტიდას უწინასწარმეტყველეს, რომ მისი ვაჟიშვილი მამამისზე უფრო ძლიერი იქნებოდა, რის შესახებ არავინ იცოდა პრომეთეს გარდა. ასე ან მოირებმა ან თემიდამ იწინასწარმეტყველა, ან პროტეი , ან ეს შეატყობინეს ზევს.

ზევსს სურდა მისი დაუფლება და მისდევდა თეტიდას, როდესაც კავკასიონის მთებს მიაღწია, პრომეთეს შეხვდა, რომელმაც გაუხსნა წინასწარმეტყველობა, შეშინებული ზევსი იმით რომ მისგან გაჩენილი თეტიდას ვაჟი მასვე ჩამოაგდებდა ტახტიდან, გადაწყვიტა ის მოკვდავისათვის მიეთხოვებინა. ასეთი მოკვდავი იყო ფთიაში მცხოვრები მირმიდონების მეფე პელევსი, მაგრამ საპატარძლო სულ არ მიილტვოდა ქორწინებისაკენ.

მასზე დაქორწინების სურვილით ერთმანეთს ექიშპებოდნენ ზევსი და პოსეიდონი, მაგრამ პრომეთემ გადააფიქრებინა ზევსს.

ქორწინება
თეტიდა რამდენიმე ხნის განმავლობაში თავს არიდებდა პელევსს; ის თხოვნით მიმართავდა ხან ცეცხლს, ხან წყალს, ხან ლომს, ხან გველს (ოვიდიუსის მიხედვით, ფრინველს, ხეს, ვეფხვს), მაგრამ პელევსი ქირონის რჩევებით ყველა წინააღმდეგობას ართმევდა თავს და იმარჯვებდა, ბოლოს და ბოლოს სანამ არ დაეუფლა თეტიდას.
პელინის მთებში კენტავრ ქირონის გამოქვაბულში იყო ქორწილი, სადაც ბრწყინვალე საჩუქრებით მოვიდა ყველა ოლიმპიელი ღმერთი. პტოლემეოს გეფესტიონის მიხედვით, ზევსმა თეტიდას აჩუქა ფრთები, გეფესტოსმა პელევსს ხმალი, აფროდიტემ — ფიალა ეროტის გამოსახულებით, ჰერამ — კაცის ტანსაცმელი , ათენამ — სალამური,.

ამ ქორწინებიდან დაიბადა ერთადერთი ვაჟი აქილევსი. ფსევდო-ჰესიოდესის თქმით, თეტიდას ჰყავდა რამდენიმე (ვარაუდით 6) ვაჟი, მაგრამ ყოველთვის ახალდაბადებულ ვაჟს მდუღარე ქვაბში ავლებდა (ან ცეცხლში), რათა შეემოწმებინა მოკვდავია თუ არა ბავშვი. ასე იყო სანამ არ დაიბადა აქილევსი, რომელიც დროზე იქნა გადარჩენილი მამის მიერ, ამიტომ თეტიდამ მიატოვა ქმარი.

თეტიდა და მისი ვაჟი
პელევსის მიტოვების შემდეგ თეტიდა როგორც ზღვის ღვთაება ჩასახლდა ზღვის ფსკერზე, საიდანაც თვალყურს ადევნებდა თავისი ვაჟის ბედს. მისი განზრახვით აქილევსი (რომელსაც უწინასწარმეტყველეს რომ ტროა იქნება აღებული მისი დახმარებით, მაგრამ თვითონ დაიღუპება) — გოგოდ გადაცმული აღსაზრდელად მიბარებული ჰყავდა სკიროსის მეფეს ლიკომედეს, ვის ქალიშვილებთანაც იზრდებოდა აქილევსი (ნახე. დეიდამია). და ილიადა სადაც ის იღებს უშუალო მონაწილეობას აქილევსის ბედის გადაწყვეტაში.
კორდილიერა-ბლანკა

კორდილიერა-ბლანკა — მთათა სისტემა ანდებში. მდებარეობს პერუს ანკაშის რეგიონში. აქ მდებარეობს პერუს უმაღლესი მწვერვალი უასკარანი (6 768). 1975 წელს დაარსებული უასკარანის ეროვნული პარკი თითქმის მთლიანად მოიცავს მთათა სისტემას.

1966 წელს კორდილიერა-ბლანკას ქედზე მდებარე მთა ალპამაიო (5,947 მ.) გამოცხადდა მსოფლიოში ყველაზე ლამაზ მთად.

კორდილიერა-ბლანკაას მწვერვალები
გრან-პახატენი

გრან-პახატენი — არქეოლოგიური ძეგლი პერუში, ანდების ტყეებში, ლა-ლიბერტადისა და სან-მარტინის რეგიონის საზღვარზე, მდინარეების – მარანიონისა და უალაგას შორის. ძეგლი მდებარეობს რიო-აბისეოს ეროვნულ პარკში, რომელიც 1983 წელს შეიქმნა. 1990 წელს, იუნესკომ ეს პარკი მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შეიტანა. იმის გამო, რომ ნანგრევები ძალიან ცუდ მდგომარეობაშია, ეს ეროვნული პარკი ამჟამად დახურულია დამ ის მოსანახულებლად საჭიროა პერუს სოფლის მეურნეობისა და კულტურის ეროვნული ინსტიტუტის ნებართვა.

გრან-პახატენი მდებარეობს ბორცვზე და შედგება 26 წრიული ქვის სტრუქტურისაგან, რომლებიც დაშენებულია ტერასებზე. ნანგრევები 20.000 კვადრატულ მეტრს იკავებს. ძირითადი ნაგებობები დაფარულია მოზაიკებით, რომლებზეც გამოსახულია ადამიანები, ფრინველები, გეომეტრიული ფიგურები. იქვე აღმოჩენილ კერამიკულ ნაწარმზე ჩატარებულმა ანალიზებმა აჩვენა, რომ ეს ტერიტორია დასახლებული იყო ჯერ კიდევ ძვ.წ. 200 წელს, მაგრამ კონკრეტულად ეს ნაგებობები ეკუთვნის ინკების ცივილიზაციას.
გრან-ვილაია

გრან-ვილაია — არქეოლოგიური კომპლექსი ჩრდილოეთ პერუში, უტკუბამბას ხეობაში. მოიცავს უამრავ ნანგრევსა და სხვა არქეოლოგიურ ნიმუშს.

კომპლექსი 1985 წელს აღმოაჩინა და სახელი უწოდა ამერიკელმა მკვლევარმა ჯენ სავოიმ. კომპლექსი მდებარეობს კუელაპის ციხე-სიმაგრის დასავლეთით და შედგება 15-30 ძირითადი და ასამდე მომცრო მონუმენტის ნანგრევებისაგან. როგორც დადგინდა, გრან-ვილაია ჩაჩაპოიას კულტურას მიეკუთვნება.

დადგენილია, რომ გრან-ვილაიას უფრო დიდ არეალზე წარმოდგენილია 5.000-მდე წრიული თუ მართკუთხა შენობა. ყველა მათგანი აშენებულია ადგილობრივი კირქვისაგან და უმეტესობაზე ამოტვიფრულია უამრავი სხვადასხვა ფუგურა: ადამიანი, გველი, კონდორი, პუმა.

გრან-ვილაიას დათვალიერების საშუალებას უამრავი ტურისტული სააგენტო იძლევა. შესაძლებლობა გაქვთ იაროთ ფეხით ან ცხენით და ტური დაასრულოთ კუელაპის ციხე-სიმაგრის მონახულებით.
გიტარეროს მღვიმე

გიტარეროს მღვიმე — არქეოლოგიური ძეგლი პერუში, ანკაშის რეგიონში, კალეხონ-დე-უაილასის ხეობაში.

ადამიანის ნაკვალევი მღვიმეში ჩანს ჯერ კიდევ 10 000 – 12 000 წლის წინ. გამოქვაბულში აღმოჩენილი ცეცხლის ნაკვალევი თარიღდება ძვ. წ. 8 500–7 000 წლებით. აღმოჩენილია ასევე სხვადასხვა არტეფაქტები (უძველესი ხანის ადამიანის მატერიალური კულტურის ნაშთები): ხის ნაკეთიბები, ძვლები, ირმის რქები, ტირიფის ფოთლები და ა.შ.
სიპანი

სიპანი – მოჩეს კულტურის არქეოლოგიური ძეგლი პერუში, რომელიც ცნობილია თავის ელ-სენიორ-დე-სიპანის აკლდამით. პირველად იგი არქეოლოგმა უოლტერ ალტამ გათხარა. ამ აკლდამის აღმოჩენა, მიჩნეულია უკანასკნელი 30 წლის განმავლობაში ყველაზე დიდ არქეოლოგიურ აღმოჩენად, რადგან აკლდამა მთლად ხელშეუხებელი იყო, რაც იშვიათ გამონაკლისს წარმოადგენს. მიმდებარე ტერიტორიაზე კიდევ სხვა მრავალი სამარხი აღმოჩნდა. აქ აღმოაჩინეს მოჩეს იუვილერია, ნიღბები და ხელოვნების სხვა ნიმუშები
ტუკუმე

ტუკუმე — კომპლექსი პერუში, მდინარე ლა-რეჩეს სანაპიროზე. წარმოადგენს 220 ჰექტარზე გადაჭიმულ ტერიტორიას, რომელიც შემოსაზღვრულია 26 მთავარი პირამიდითა და მიწაყრილებით.

ეს ძეგლი წარმოადგენდა რეგიონულ ცენტრს ჯერ ლამბაიკეს (ჩვ.წ. 800-1350), შემდეგ ჩიმუს (ჩვ.წ. 1350-1450) და შემდეგ ინკების ცივილიზაციებისთვის (ჩვ.წ. 1450-1532).

ტუკუმეს მიმდებარე ტერიტორიებზე მაცხოვრებლებს, დღემდე სჯერათ, რომ იქ შამანები ცხოვრობენ და ღამე მის ტერიტორიაზე შესვლას ვერავინ ბედავს.

ტუკუმეს ვაკე, ჩრდილოეთ პერუს სანაპირო ზოლის უდიდესი ხეობის, ლამბაიეკეს ხეობის შემადგენელი ნაწილია. ეს ხეობა ცნობილია ადამიანის ხელით გაკეთებული უამრავი წყლის არხით და 250 აგურის პირამიდით.
ურუბამბის ხეობა

ურუბამბას ხეობა – იგივე ინკების წმინდა ხეობა, მდებარეობს პერუს ანდებში, ინკების დედაქალაქ კუსკოს შემოგარენში და უძველესი წმინდა ქალაქის - მაჩუ-პიქჩუს დაბლა. ხეობა მოიცავს ტერიტორიებს პისაკსა და ოლიანტაიტამბოს შორის და მიუყვება მდინარე ურუბამბას, რომელიც ამ მონაკვეთში ასევე წმინდად იწოდება. აქ მთებიდან ჩამოედინება არაერთი მდინარე. ხეობა მოიცავს უამრავ არქეოლოგიურ ნანგრევს და სოფელს. ინკები ჯეროვნად აფასებდნენ ხეობის ხელსაყრელ გეოგრაფიულ მდებარეობასა და კლიმატს. ურუბამბას ხეობა მათი იმპერიის ბუნებრივი რესურსების მთავარ საბადოსა და სიმინდის (მაისის) მოყვანის მთავარ არეალს წარმოადგენდა.
ნერეიდა (მითოლოგია)

ნერეიდები — ბერძნულ მითოლოგიაში ზღვის ნიმფები, ნერევსის და ოკეანიდი დორისის ქალიშვილები. ისინი ორმოცდაათნი არიან (ჰესიოდე «თეოგონიაში» აღნიშნავს რომ, ისინი 50-ნი არიან მაგრამ ჩამოთვლის 51-ს) ან 100. ისინი ცხოვრობენ გროტში ზღვის ფსკერზე.

მათი სახელების მიხედვით თუ ვიმსჯელებთ, ისინი არიან ზღვის სტიქიის ხარისხის და თვისებების განსახიერება, რადგან ადამიანებს არ ერჩიან და არიან მათ მიმართ დადებითად გამსჭვალულნი.

ისინი იყვნენ თეტიდას ქორწილში . ნერეიდებს ეძღვნება ორფეოსის ჰიმნი.

ნერეიდები ეწევიან იდილიურ-წყნარ ცხოვრებას ზღვის წიაღში, ერთობოდნენ მოზომილ მოძრაობებით — ხორუმი, ტალღების ტაქტში; მთვარიან კარგ ამინდებში ისინი გამოდიან სანაპიროზე ან აწყობენ მუსიკალურ შეჯიბრებებს ტრიტონებთან, ან მიწის ნიმფებთან ერთად მღერიან. მათ განსაკუთრებით თაყვანს სცემდნენ სანაპიროზე მცხოვრები ადამიანები. ეხლანდელ დღემდეც ცოტა შემორჩენილია ნერეიდების თაყვანისცემა, თუმცა საერთოდ ზღვიის სტიქიის ნიმფები არეულია ნაიადებთან.

მათ შორის განსაკუთრებით ცნობილებია:
ამფიტრიტე — პოსეიდონის მეუღლე;
თეტიდა — ნერეიდების გუნდის ხელმძღვანელი, რომლის ქმრობა სურდათ ზევსს და პოსეიდონს, მაგრამ ზევსმა მიათხოვა მოკვდავ პელეას;
გალათეა — აკიდის შეყვარებული, ციკლოპის მიერ მოკლული ეჭვიანობის ნიადაგზე;
ნემერთეა ( — ჭეშმარიტება);
თალეია — მონაწილეობდა ნერეიდების ტირილში აქილევსთან ერთად.

ნერეიდების სია
ავტონოე
აქტეა
გალათეა.
გალენე «სიმშვიდე». მშვიდი ზღვის ღვთაება. მისი სტატუა იდგა კორინთოში . "ზღვის საუბრების" მეხუთე მონაცილე, ლუკიანე. მურენას და თევზების და
დეკსამენე.
კალიპსო
კიმოთოა. ეხმარება ენეა ტროაელებს ქარბუქის შემდეგ
ნესო
ნიმერტე
ნისა
ოპისი
ორითია
პანოპეა
პასითეა
პლექსავრა
პლოტო
პოლინოა
პონტომედუსა
პონთოპორია (::)
პრონოა
პროტო
პროტომედეა
პულინოე
საო
სპეიო
თალეია 
თოე
თემისტო
თეტიდა
ფერუსა
ფილოდოკე
ეიონე
ერატო
ეთირა
ნეერა
ფერდინანდ პორშე

ფერდინანდ პორშე (; დ. 3 სექტემბერი, 1875, მაფერსდორფში, ავსტრო-უნგრეთში — გ. 30 იანვარი, 1951, შტუტგარტში) — ავსტრიელი ავტოკონსტრუქტორი და კომპანია პორშეს დამფუძნებელი.

ბიოგრაფია
ფერდინანდ პორშე 1875 წლის 3 სექტემბერს დაიბადა მაშინდელი ავსტრია-უნგრეთის ტერიტორიაზე, ქალაქ მაფერსდორფში (ახლანდელი ლიბერეცი, ჩეხეთი).

მამას, ანტონ პორშეს ჰქონდა მცირე სარემონტო სახელოსნო, სადაც ფერდინანდმა მუშაობა დაიწყო 15 წლის ასაკში, თუმცა დიდად არ აინტერესებდა მეთუნუქეობა. ერთხელ მეზობელ ქალაქში მან შუქი დაინახა. ელექტრო ენერიგიას აწარმოებდნენ მცირე ხალიჩების ფაბრიკის მოსამარაგებლად მასზე ელექტროენერგიამ დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა. ფაბრიკის დირექტორმა კი ელექტროობის მოქმედების პრინციპები აუხსნა დაინტერესებულ ფერდინანდს. სახლში დაბრუნების მერე მან დაიწყო ექსპერიმენტები მჟავებზე და ბატარეებზე. მისი დაინტერესება და გატაცება იმ დონემდე მივიდა, რომ 1893 წელს მის სახლს მთლიანად თავის მიერ შექმნილი გენერატორით ანათებდა. იმ დროისთვის მისი სახლის გარდა მთელ ქალაქში ერთადერთი ადგილი, სადაც ელ. ენერგია ჰქონდათ, იყო ქალაქის ბურგომისტრის სახლი.

თავისი შრომითი კარიერა მან დაიწყო მამამისის ფირმაში და იყო მეთუნუქის შეგირდი, თუმცა ყველასთვის ნათელი იყო, რომ ამ ბიჭს გაცილებით მეტი შეეძლო. გასაკვირი არცაა, რომ ფერდინანდი მიემგზავრება ვენაში და იწყებს სიარულს ტექნიკურ უნივერსიტეტში, სადაც ესწრება ლექციებს. ამასთანავე იწყებს მუშაობას მცირე საწარმოში, რომელიც დაკავებული ელ. ძრავების კონსტრუირებით. თავიდან მას არ ანდობდნენ არაფერს, პირველი რაც გააკეთებინეს — დაალაგებინეს საწარმო. თუმცა ეს ყველაფერი დიდხანს არ გაგრძელებულა.

. . .. . -ს დაარსება
1926 წელს კომპანია გაერთიანდა სხვა გერანულ ავტომწარმოებელთან და შეიქმნა -. პორშე ცდილობდა დაერწმუნებინა ხელმძღვანელობა პატარა, მასიური წარმოების ავტომობილის შექმნის აუცილებლობაში. ის წააწყდა სიძნელეებს, რის შედეგადაც რამდენიმე წლის მუშაობის შემდეგ პორშე წერს განცხადებას, ტოვებს -ს.

1929 წელს ის დაბრუნდა ავსტრიაში და ადგილობრივ ავტომწარმოებელთან, -თან იწყებს მუშაობას. ამ ფაქტმა დიდი აჟიოტაჟი გამოიწვია ვენაში. -ში მუშაობისას მან შექმნა 8-ცილინდრიან ძრავი მოდელისთვის „“, რომელსაც შეუქმნა ინოვაციური უკანა დაკიდების სისტემა, რას მას სძენდა ბრწყინვალე მართვადობის მახასიათებლებს. შემდომ ამ სისტემას ის ხოჭოს შექმნისას გამოიყენებს. მალე გარიგების შედეგად გაერთიანდა -თან. პორშემ კვალავ დატოვა ფირმა და დაბრუნდა შტუტგარტში.

დაბრუნებული მეგობარ ინჟინერთან კარლ რაბესთა ერთად ხსნის საკუთარ კომპანიას. და ასე 1931 წელს იბადება კომპანია გრძელი მაგრამ ამავე დროს გასაგები დასახელებით: “. . .. . ” - „კონსტრუირება და კონსულტაციები ავტომშენებოლობისა და ძრავთმშენებლობის საკითხებში“.
ზანქან ზორაბაბელი

ზანქელ ზორაბაბელი — თბილისელი ებრაელი დიდვაჭარი საუკუნის ნახევარში. „ქართლის ცხოვრების” ვახტანგისეული რედაქციის ნუსხებით მისი სახელი ზანქანია.

თამარის პირველი ისტორიკოსის ცნობით გაიგზავნა ჩრდილოეთ კავკასიაში თამარის საქმროს ჩამოსაყვანად. მან სწრაფად შეასრულა დავალება და საქართველოში ჩამოიყვანა ვლადიმირ-სუზდალის დიდი მთავრის, ანდრია ბოგოლიუბსკის ვაჟი იური (გიორგი), რომელიც, საკუთარი სამფლობელოდან გაძევებული, ყივჩაყთა ქალაქ სევინჯში (სუნჯაში) იყო თავშეფარებული. თამარის მეორე ისტორიკოსის ბასილი ეზოსმოძღვრის აზრით, ეს გადაწყვეტილებაც ნაჩქარევი იყო და ზანქელ ზორაბაბელიც არ შეესაბამებოდა ასეთი მნიშვნელოვანი დავალების შემსრულებლის დონეს.
ევროპის ერთა თასის მესამე დივიზიონი 2008-2010

ევროპის ერთა თასის 2008-2010 წწ. მესამე დივიზიონის თამაშები ტარდება ევროპის რაგბის კავშირის მიერ ორწლიანი ციკლით. ამ დროის განმავლობაში ნაკრებები ითამაშებენ ერთმანეთში როგორც შინ, ისე გარეთ. მე-3 დივიზიონი შედგება 4 დონისაგან, რომლებიც ფაქტობრივად წარმოადგენენ ევროპული რაგბის ნაკრებებს მე-5 და მე-8 დონემდე. ყოველი განყოფილების გამარჯვებული ერთი საფეხურით მაღლა აიწევს და შემდეგ წელს ითამაშებს უფრო მაღალი დონის დივიზიონში.

ცხრილი - დივიზიონი 3
სომხეთმა 31 ოქტომბრის მატჩში ლიეტუვასთან თამაშზე უარი განაცხადა. ამ მატჩში გამარჯვება ჩაეწერა ლიეტუვას ანგარიშით 25-0.

მატჩები
ცხრილი - დივიზიონი 3
მატჩები
ცხრილი - დივიზიონი 3
მატჩები
ცხრილი - დივიზიონი 3
2009 წლის 23 სექტემბერს სლოვაკეთმა უარი განაცხადა მონაწილეობაზე. ფირა-ს გადაწყვეტილებით სლოვაკეთის მიერ მანამდე ჩატარებული ყველა თამაშის შედეგი გაუქმდა და ცხრილში არ შევიდა.

მატჩები
ბელგიის მორაგბეთა ეროვნული ნაკრები

ბელგიის მორაგბეთა ეროვნული ნაკრები — ეროვნული ნაკრები, რომელიც ბელგიას წარმოადგენს რაგბის საერთაშორისო მატჩებში და ტურნირებში. განეკუთვნება მესამე იარუსის გუნდებს, რომელთაც რაგბის მსოფლიო ჩემპიონატზე თამაშის გამოცდილება არ აქვთ. ეროვნული ნაკრების მმართველი ორგანოა ბელგიის რაგბის ფედერაცია. მათი პირველი საერთაშორისო თამაში გაიმართა 1932 წელს და მას შემდეგ ისინი ვერ ახერხებენ მიაღწიონ წარმატებას და ითამაშონ მსოფლიო ჩემპიონატზე. ბელგიის მორაგბეთა ეროვნული ნაკრების ყოფილი წევრია საერთაშორისო ოლიმპიური კომიტეტის ამჟამინდელი პრეზიდენტი ჟაკ როგე.

ისტორია
ბელგიის ეროვნული ნაკრების პირველი მატჩი გაიმართა 1932 წლის 13 მარტს ნიდერლანდების მორაგბეთა ეროვნულ ნაკრებთან და დამთავრდა ფრედ ანგარიშით 6-6. შემდეგ ეს გუნდები ერთმანეთს ყოველწლიურად ხვდებოდნენ ხუთი წლის განმავლობაში, სადაც ყოველთვის ნიდერლანდელები იმარჯვებდნენ. 1937 წელს ბელგიის ნაკრებმა გამართა მატჩები გერმანიის და იტალიის მორაგბეთა ეროვნულ ნაკრებთან, სადაც ორივეში დამარცხდა.

1950-იან წლებში ბელგიელები აგრძელებდნენ შეხვედრებს ნიდერლანდების ნაკრებთან, ასევე მართავდა მატჩებს ესპანეთის მორაგბეთა ეროვნულ ნაკრებთან. 1960-იან წლებში ბელგიის ნაკრებმა წინა წლებთან შედარებით უფრო წარმატებული თამაში აჩვენა: ბელგიის ნაკრებმა შეძლო ფრედ ეთამაშა პორტუგალიის მორაგბეთა ეროვნულ ნაკრებთან. შემდეგ ათწლეულში ნაკრები უფრო მეტად იგებდა, აფართოებდა საკუთარი მეტოქეების წრეს, სიტუაცია ანალოგიურად ვითარდებოდა 1980-იან წლებშიც. 1980-იანი წლების ბოლოს ბელგიის ნაკრებმა გამართა მოგებული ექვსმატჩიანი სერია. მაშინ ბელგიის ნაკრები ხშირად ხვდებოდნენ თავიანთ პრინციპულ მოწინააღმდეგეებს. 2007 წლის რაგბის მსოფლიო ჩემპიონატის წინ ბელგიის ნაკრებმა ითამაშა არგენტინის მორაგბეთა ეროვნულ ნაკრებთან, ხოლო 2008 წლის გაზაფხულზე გამართა შეხვედრა «ბარბაროსების» საერთაშორისო ნაკრებთან.

ბელგიის ნაკრები თამაშობს რაგბი ევროპის ჩემპიონატის 1 დივიზიონში, რომელიც ევროპის ერთა თასის პირველი დივიზიონია და ექვსი ერის ჩემპიონატის უმაღლესი დონის გათვალისწინებით ევროპული რაგბის მეორე დივიზიონია. ექვსი ერის ჩემპიონატში არმონაწილე საუკეთესო ნაკრებების რიცხვში მოხვედრა შედგა 2010/2012 წლების სეზონის შედეგების მიხედვით. ახლა უკვე ბელგიის მორაგბეთა ეროვნული ნაკრები დაუპირისპირდება ისეთ ნაკრებებს, როგორებიც არიან საქართველო, რუმინეთი, ესპანეთი, პორტუგალია და რუსეთი.
ქარონი (მითოლოგია)

ქარონი — ბერძნულ მითოლოგიაში: მენავე, რომელსაც მიწისქვეშა სამეფოს მდინარეზე საფასურით გადაჰყავდა გარდაცვლილთა სულები.

ქარონი, ავისმომგვრელი უკვდავი მოხუცი. ბერძნულ მითოლოგიაში არის საკმაოდ ბევრი გზა, რომლებიც მიწისქვეშა სამეფოში მიდის: გამოქვაბულები, მდინარეები, უფსკრულები, ხეობები, ჭაობები, ერთი სიტყვით ყველაფერი რაც დედამიწის წიაღში ესე იგი სულების სიკვდილის სმეფოში მიდის. მიუხედავად იმისა რომ საიქიოს კარიბჭე ისე ახლოს გვგონია და თითქოს გვიწვდის ხელს, ჰადესი ძნელად თუ აღებს ცოცხალთათვის, თუგინდ გმირი იყო. ჰერაკლე, ორფეოსი, თესევზი - აი ის ცოტა მოკვდავი ვინც ცოცხალმა მოახერხა იქ ყოფნა.

რომ მოხვდე გარდაცვლილთა სამეფოში საჭიროა მდინარე სტიქსის ან აქერონის გადალახვა, და რა თქმა უნდა საჭიროა მოხუცი მენავის — ქარონის მომსახურებით სარგებლობა, რომელსაც გადაჰჰყავს მკვდართა სულები. ქარონი არის მოხუცი-ღვთაება, ორი გავლენიანი ღმერთის ერებას — მდინარის ღმერთის და ღამის შვილი.
ჰადესმა უბრძანა სამუდამოდ გარდაცვლილთა სულების გადაყვანა, იმ პირობით თუ ისინი მიღებული წესით იქნებიან დასაფლავებულები. ქარონი უმოწყალოდ უბიძგებდა მათ ვინც მოკლებული იყო საფლავს, ისინი ასწლეულობით დაძრწიან მდინარის პირას. ის ასევე გზას უღობავს ცოცხლებსაც რომლებიც ჰადესისა და პერსეფონას სამყოფელში მოისურვებს მისვლას. ქარონი - როგორც საძაგელი პერსონაჟი — ჰყავს გამოყვანილი ვირგილიუსს თავის "ენეიდაში" სუსტი, საშინელი მოხუცი, გრძელი გაბურძგნული თეთრი წვერებით, მკაცრი ცეცხლოვანი თვალებით. ჩაცმული ჭუჭყიან თეთრ მოსასხამში. ის იდგა თავის ნავში და ორივე ხელით ნიჩაბი ეჭირა. ის წკეპლით იშორებს არასასურველ სულებს. ასევე ის ნავში აჰჰყავს მხოლოდ ისინი, ვისაც შესწევთ რამის გადახდა (გარდაცვლილს ამიტომაც პირში ფულს უდებდნენ). საბერძნეთში დიდი მნიშვნელობა ჰქონდა ამ რიტუალებს. უძველესი პოეტები როგორებიც არიან — ჰომეროსი, ჰესიოდე ჩანს არ იცნობდნენ ამ პერსონაჟს, ისინი საერთოდ არსად არ მოიხსენიებენ მას.
იუნგუიოს პროვინცია

იუნგუიო — პროვინცია პერუში, პუნოს რეგიონში. აღმოსავლეთიდან ესაზღვრება ტიტიკაკას ტბა, სწორედ აქ მდებარეობს პროვინციის რამდენიმე მნიშვნელოვანი კუნძული. იუნგუიოს პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი იუნგუიო. 2005 წლის აღწერის შედეგად პროვინციის მოსახლეობა შეადგენს 50 672 ადამიანს, საშუალო სიმჭიდროვე კმ²-ზე 174,6 ადამიანს. იუნგუიოს ფართობია 290,21 კმ². პროვინცია იყოფა 7 რაიონად.
იუნგუიო

იუნგუიო — ქალაქი პერუში, პუნოს რეგიონში. იგი არის იუნგუიოს პროვინციის და იუნგუიოს რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. 2012 წლის აღწერის შედეგად დასახლებული პუნქტის მოსახლეობა შეადგენს 16,140 ადამიანს.

ქალაქი მდებარეობს ტიტიკაკას ტბაში შეჭრილ ნახევარკუნძულზე. საზღვაო გზით უკავშირდება ბოლივიის ქალაქ კოპაკაბანას.
ქირონი

ქირონი — ძველ ბერძნულ თესალიურ მითოლოგიაში — კენტავრი, კრონოსისა და ფილირას შვილი, თავიდანვე უკვდავი. ჰესიოდეს მიაკუთვნებდნენ პოემას „ქირონის შეგონებანი“. მისი ცოლი იყო ქარიკლო, ხოლო ქალიშვილი გიპა.

სხვა დანარჩენ კენტავრებთან შედარებით, რომლებიც იყვნენ შფოთიანები, სმის მოყვარულნი და ადამიანისადმი მტრულად განწყობილნი, ქირონი იყო კეთილი და ბრძენი. ის ცხოვრობდა პელიონის მთაზე. იყო აპოლონისა და არტემოდეს მოსწავლე. თავის მხრივ, იყო ბევრი გმირის მასწავლებელი — იასონის (რომლის მოგზაურობისათვის დაამზადა პირველი ზეციური გლობუსი), ასევე დიოსკურების, აქილევსის (რომელიც ითვლებოდა მის შთამომავლად), რომელსაც ლომის ხორცით კვებავდა, შესაძლებელია, ორფეოსის და სხვების. ასკლეპიოსს ასწავლიდა მედიცინის ხელოვნებას. დიონისეს ახლდა ინდოეთში. აჩუქა პელევსს იფანის შუბი.

იყო ჰერაკლეს მეგობარი. სიყვარულით შეპყრობილი, მასთან მივიდა ჰერაკლე და ცხოვრობდა გამოქვაბულში. შემთხვევით იყო სასიკვდილოდ დაჭრილი ჰერაკლეს მიერ მოწამლული ისრით.
საშინელი წვალების შემდეგ, უარი თქვა თავის უკვდავებაზე და გადასცა ის პრომეთეს. მოთავსებულ იქნა ზეცაზე კენტავრის თანავარსკვლავედის ან მშვილდოსნის თანავარსკვლავედის სახით.
სილუსტანი

სილიუსტანი — ინკამდელი არქეოლოგიური ძეგლი პერუში, ქალაქ პუნოსთან ახლოს, უმაიოს ტბის სანაპიროზე. წარმოადგენს მოზრდილი სასაფლაოს. უშუალოდ სამარხებს, კოშკის ფორმა აქვთ და მას „ჩუპალას“ ეძახიან. იგი მიეკუთვნება კოლას ხალხს აიმარას ხალხებიდან, რომლებიც 1400 წელს ინკებმა დაიპყრეს. სამარხებში განისვენებს მთელი ოჯახები, დაახლოებით ათი ადამიანი ერთ სამარხში, რა თქმა უნდა ეს უკანასკნელნი დედებულთა კლასს განეკუთვნებოდნენ. დღეისათვის, საფლავთა უმრავლესობა აფეთქებულია მძარცველების მიერ.
ფრენსის სკოტ ფიცჯერალდი

ფრენსის სკოტ კი ფიცჯერალდი (; დ. 24 სექტემბერი, 1896, მინესოტა — გ. 21 დეკემბერი, 1940, ჰოლივუდი) — ამერიკელი მწერალი. მის შემოქმედებას ეკუთვნის რომანები და მოკლე მოთხრობები. მისი ნამუშევრები მიეკუთვნება „ჯაზის ეპოქას“, ტერმინს, რომელიც მან თვითონ გამოიგონა. ის ითვლება საუკუნის ერთ-ერთ უდიდეს ამერიკელ მწერლად. ფიცჯერლადი ითვლება 1920-იანი წლების „დაკარგული თაობის“ წევრად. მან დაასრულა ოთხი რომანი: „სამოთხის ამ მხარეს“, „ლამაზი და დაწყევლილი“, „ნაზია ღამე“ და მისი ყველაზე ცნობილი ნაწარმოები, „დიდი გეტსბი“. მე-5, დაუსრულებელი რომანი, „ბოლო ტაიკუნის სიყვარული“, გამოქვეყნდა მისი სიკვდილის შემდეგ. ფიცჯერალდს ასევე დაწერილი აქვს ბევრი მოკლე მოთხრობა.

ცხოვრება და კარიერა
ფიცჯერალდი სენტ-პოლში, მინესოტაში, საშუალო ფენის ირლანდიურ-კათოლიკურ ოჯახში დაიბადა. ფიცჯერალდს სახელი მისი ცნობილი ბიძაშვილის, ფრენსის სკოტ კეის პატივსაცემად დაარქვეს. ასევე მისი დის, ლუის სკოტის პატივსაცემადაც, რომელიც მის დაბადებამდე გარდაიცვალა. 1898–1901 წლები მან სირაკუსში გაატარა, ხოლო 1903–1908 წლები ბაფალოში, ნიუ იორკში, სადაც იგი ნარდინის აკადემიაში სწავლობდა. როდესაც მისი მამა „პროქტერ ენდ გემბელიდან“ გამოაგდეს, ოჯახი მინესოტაში დაბრუნდა, სადაც ფიცჯერალდი სენტ-პოლის აკადემიაში ჩაირიცხა, სადაც იგი 1908–1911 წლებში სწავლობდა. მისი პირველი ლიტერატურული ნაწარმოები - დეტექტიური მოთხრობა - სკოლის გაზეთში გამოქვეყნდა, როდესაც 12 წლის იყო. როდესაც 16-ის იყო, სკოტი სენტ-პოლის აკადემიიდან გამოაგდეს ცუდად სწავლის გამო. მან ნიუმანის მოსამზადებელ სკოლაში ჩააბარა ჰაკენსაკში, ნიუ-ჯერსიში. 1911–1912 წლებში მან პრინსტონის უნივერსიტეტში ჩააბარა 1917-იანების კლასში. იგი იქ მომავალ კრიტიკოსსა და მწერალ ედმუნდ უილსონსა (1916-იანების კლასი) და ჯონ პილ ბიშოპს (1917-იანების კლასი) დაუმეგობრდა და პრინსტონის თეატრის კლუბისთვის დაიწყო წერა. ამან ხელი შუწყო მის მიღებას ჩარლზ სკრიბნერის საგამომცემლო სახლში, სადაც ფიცჯერალდი რედაქტორს მოეწონა, მაგრამ წიგნის გამოშვებაზე უარი უთხრა. ცუდმა მოსწავლე ფიცჯერალდმა დატოვა პრინსტონი და ამერიკის ჯარს შეუერთდა პირველი მსოფლიო ომისთვის. ფიცჯერალდის აყვანიდან მალევე ომი დასრულდა.