iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1937

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1937 მიღებულია 2010 წლის 30 აგვისტოს ისრაელ-ლიბანის სასაზღვრო შეტაკების კვალდაკვალ, ლიბანის მთავრობის მოთხოვნით. რეზოლუციამ კიდევ თორმეტი თვით — 2011 წლის 31 აგვისტომდე გააგრძელა ლიბანში გაეროს დროებითი ძალების მანდატი და მოუწოდა ყველა მხარეს, პატივი ეცათ „ცისფერი ხაზისთვის“.

რეზოლუციამ კონკრეტულად გაიხსენა რვა რეზოლუცია: 425 (1978), 426-ე (1978), 1559-ე (2004), 1680-ე (2006), 1701-ე (2006), 1773-ე (2007), 1832-ე (2008) და 1884-ე (2009).

რეზოლუცია
დაკვირვებები
უშიშროების საბჭომ მოუწოდა ყველა მხარეს 1701-ე რეზოლუციის სრულად შესრულებისკენ და კიდევ ერთხელ დაადასტურა მისი ერთგულება ამ საკითხისადმი. მან შეშფოთება გამოხატა 2010 წლის 3 აგვისტოს რეზოლუციის დარღვევის გამო, რაც მოხდა სასაზღვრო შეტაკების დროს ლიბანის შეიარაღებულ ძალებსა და ისრაელის თავდაცვის ძალებს შორის. საბჭომ ხაზი გაუსვა ასევე 1701-ე რეზოლუციით დაწესებული იარაღის ემბარგოს სრულ დაცვას და მოუწოდა ყველა მხარეს, პატივი ეცათ ცისფერი ხაზისთვის და დახმარებოდნენ მის მკაფიოდ ხილვადობაში. მან ასევე გაიხსენა ლიბანის მთავრობის მოთხოვნა საერთაშორისო ძალების განლაგების შესახებ, რათა დახმარებოდნენ მას საკუთარი უფლებამოსილების განხორციელებაში მთელ ტერიტორიაზე, და დაადასტურა -ის უფლებამოსილება, მიეღო ნებისმიერი ზომა, რომელსაც საჭიროდ მიიჩნევდა თავისი მანდატის შესაბამისად.

ქმედებები
-ის მანდატის კიდევ ერთი წლით გაგრძელებასთან ერთად, საბჭომ შეაქო ძალები სამხრეთ ლიბანში ახალი სტრატეგიული გარემოს შექმნისა და ლიბანის შეიარაღებულ ძალებთან თანამშრომლობისთვის. ის მიესალმა სამხრეთში ლიბანის ძალების დამატებითი ბრიგადის განლაგებას და მოუწოდა შემდგომი განლაგებისკენ 1701-ე რეზოლუციის შესაბამისად. ყველა მხარეს მოუწოდეს საომარი მოქმედებებისა და ცისფერი ხაზის დარღვევების პრევენციისკენ, ასევე -თან და გაეროსთან სრული თანამშრომლობისკენ. საბჭომ სინანული გამოთქვა -ის მონაწილეობით მომხდარი ბოლოდროინდელი ინციდენტების გამო და მოუწოდა ყველა მხარეს, პატივი ეცათ ოპერაციის უსაფრთხოებისა და გადაადგილების თავისუფლებისთვის.

ამავდროულად, რეზოლუციამ დაინტერესებულ მხარეებს აზრი მიაწოდა, ეთანამშრომლათ უშიშროების საბჭოსა და გენერალურ მდივანთან, ბან კი-მუნთან, რათა მიეღწიათ პროგრესისთვის გრძელვადიანი გადაწყვეტისა და მუდმივი ცეცხლის შეწყვეტისკენ. მან უბრძანა ისრაელის მთავრობას, დაუყოვნებლივ გაეყვანა თავისი ჯარები ჩრდილოეთ ღაჯარიდან, და კიდევ ერთხელ დაადასტურა მოწოდება, რომ ცისფერ ხაზსა და მდინარე ლიტანს შორის არსებული ტერიტორია გამხდარიყო ზონა, რომელიც თავისუფალი იქნებოდა ნებისმიერი შეიარაღებული პერსონალისა და იარაღისგან, გარდა -ისა და ლიბანის ეროვნული ძალებისა.

გენერალური მდივნისადმი მიმართვისას, საბჭომ მოუწოდა მას, გაეგრძელებინა ანგარიშგება 1701-ე რეზოლუციის იმპლემენტაციის შესახებ და მიესალმა ძალისხმევას სექსუალური ექსპლუატაციისა და ძალადობის მიმართ მისი ნულოვანი ტოლერანტობის პოლიტიკის გასატარებლად.

ბოლოს, რეზოლუცია დასრულდა ახლო აღმოსავლეთში სამართლიანი და ხანგრძლივი მშვიდობის მნიშვნელობის ხაზგასმით, რომელიც ეფუძნებოდა უშიშროების საბჭოს შესაბამის რეზოლუციებს, მათ შორის 242-ე (1967), 338-ე (1973), 1515-ე (2003) და 1850-ე (2008).
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1891

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1891 ერთხმად მიიღეს 2009 წლის 13 ოქტომბერს.

რეზოლუცია
რეზოლუციამ ხაზი გაუსვა უშიშროების საბჭოს მუდმივ ერთგულებას მშვიდობისადმი მთელ სუდანში, მათ შორის კვლავ ძალადობრივ დასავლეთ დარფურის რეგიონში. მან 2010 წლის 15 ოქტომბრამდე გააგრძელა ექსპერტთა ჯგუფის მანდატი, რომელიც ეხმარებოდა იარაღის ემბარგოსა და იმ პირთა მიმართ დაწესებული სანქციების მონიტორინგს, რომლებიც ქვეყანაში მშვიდობის დამყარებას აფერხებდნენ.

რეზოლუციის მეშვეობით, საბჭომ ასევე მოუწოდა ყველა სახელმწიფოსა და სხვა დაინტერესებულ მხარეს, მიაწოდონ ინფორმაცია ემბარგოსა და სანქციების იმპლემენტაციის შესახებ, რაც მოიცავდა კონკრეტული ფიზიკური პირებისა და ორგანიზაციების მიმართ მოგზაურობის აკრძალვასა და აქტივების გაყინვას. მან სთხოვა ექსპერტთა ჯგუფს, მოახდინონ თავიანთი საქმიანობის კოორდინაცია დარფურში აფრიკის კავშირისა და გაეროს ჰიბრიდული ოპერაციის მოქმედებებთან და შეაფასონ პროგრესი პოლიტიკური პროცესის შეფერხებების, სტაბილურობისათვის არსებული საფრთხეებისა და უშიშროების საბჭოს რეზოლუციების დარღვევების აღმოფხვრის მიმართულებით.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1654

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1654, მიღებულია 2006 წლის 31 იანვარს, კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ვითარებასთან დაკავშირებული წინა რეზოლუციების, მათ შორის 1616 (2005) და 1649 (2005) რეზოლუციების გახსენების შემდეგ, საბჭომ გაახანგრძლივა ქვეყნის წინააღმდეგ იარაღის ემბარგოს მომონიტორინგე ექსპერტთა პანელის მანდატი 2006 წლის 31 ივლისამდე.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
აღნიშნა, რომ კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში ვითარება კვლავ წარმოადგენდა საფრთხეს საერთაშორისო მშვიდობისა და უსაფრთხოებისთვის. საბჭომ გადაწყვიტა, მონიტორინგი გაეწია და შეესრულებინა 1493 (2003) რეზოლუციის დებულებები, რომელმაც დააწესა იარაღის ემბარგო, შემდგომში გაფართოებული 1596 (2005) რეზოლუციით.
ქმედებები
გაეროს წესდების თავის შესაბამისად, საბჭომ სთხოვა გენერალურ მდივანს კოფი ანანს, კვლავ შეექმნა ოთხი წევრისაგან შემდგარი ექსპერტთა პანელი, რომელიც მონიტორინგს გაუწევდა იარაღის შემოსვლას კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში 2006 წლის 31 ივლისამდე.
რეზოლუციამ მოუწოდა პანელს, გაეგრძელებინა თავისი საქმიანობის შესრულება და მოსთხოვა ყველა სახელმწიფოსა და მხარეს, რომ ეთანამშრომლა პანელთან, უზრუნველყო მისი უსაფრთხოება და შეუფერხებელი წვდომა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1997

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1997 — ერთხმად მიღებული 2011 წლის 11 ივლისს. სუდანის ვითარებასთან დაკავშირებული 1590 (2005), 1627 (2005), 1663 (2006), 1706 (2006), 1709 (2006), 1714 (2006), 1755 (2007), 1812 (2008), 1870 (2009), 1919 (2010) და 1978 (2011) რეზოლუციების გახსენებით, საბჭომ ნება დართო გაეროს მისიის სუდანში გაყვანაზე 2011 წლის 31 აგვისტომდე.

რეზოლუცია მიღებულია რამდენიმე ქვეყნის, მათ შორის საფრანგეთის, გერმანიის, გაერთიანებული სამეფოსა და შეერთებული შტატების, დათქმების ფონზე — ამ ქვეყნებმა მიუთითეს, რომ სუდანსა და სამხრეთ სუდანს შორის კონფლიქტისა და დაძაბულობის პირობებში გაყვანა -ის ოპერაციის რეგიონში გაგრძელების საჭიროებას წარმოქმნიდა.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
უშიშროების საბჭომ აღნიშნა სუდანის საგარეო საქმეთა სამინისტროს თხოვნა, სადაც მთავრობა -ის 2011 წლის 9 ივლისს დასრულებას ითხოვდა — იმ დღეს, როდესაც სამხრეთ სუდანი სუდანისგან დამოუკიდებელი გახდებოდა. ხაზი გაუსვა -ის მისიის 2011 წლის 9 ივლისს მისი მანდატის ამოწურვის შემდეგ მოწესრიგებული გაყვანის საჭიროებას.

ქმედებები
რეზოლუციამ ნება დართო -ის გაყვანაზე 2011 წლის 11 ივლისიდან და გენერალურ მდივანს ბან კი-მუნს მოუწოდა, ყველა -ის პერსონალის გაყვანა 2011 წლის 31 აგვისტომდე დაეასრულებინა. ყველა პერსონალი და ტექნიკა -იდან „გლუვი გადასვლით" გაეროს დროებით უსაფრთხოების ძალებს აბიეიში და გაეროს მისიას სამხრეთ სუდანის რესპუბლიკაში გადაეცემოდა.

ამასთანავე, საბჭომ მოუწოდა ჩრდილოეთ სუდანის მთავრობას, პატივი სცეს 2005 წლის დეკემბერში გაფორმებული ძალების სტატუსის შეთანხმების ყველა ასპექტს და უზრუნველყოს გაეროს პერსონალის და ტექნიკის სრული გადაადგილების თავისუფლება. ბოლოს, გენერალური მდივანი ასევე მოთხოვნას დაექვემდებარა, ლურჯი ნილოსისა და სამხრეთ კორდოფანის შტატებში უსაფრთხოების მოწყობის შესახებ ვარიანტები წარედგინა უშიშროების საბჭოსთვის.
ისაია თაყუაშვილი

ისაია მიკირტუმას ძე თაყუაშვილი — - საუკუნეების თბილისელი ვაჭარი, „პირველხარისხოვან“ მოქალაქეთაგანი.

ერეკლე -ის მეფობაში თაყუაშვილი ფლობდა მრავალ დუქანს, ასევე გვარჯილისა და თოფის წამლის „ქარხანას“, რომელიც მეფემ ჩამოართვა სათანადო ანაზღაურებით და სამეფო თოფხანასთან გააერთიანა. მეფის სანქციით ეწეოდა სავაჭრო-ფინანსურ ოპერაციებს, მევახშეობას, კრედიტორთა შორის იყო მეფის ოჯახიც. ქალაქის მოსახლეობა მას „ცხადად მტაცებელს“ უწოდებდა.

1772-1801 წლებში თაყუაშვილი იყო თბილისის ქედხუდა, 1802 წელს კი რუსეთის ხელისუფლებამ თბილისის საზოგადოების პროტესტის მიუხედავად ქალაქის ნაცვლად დანიშნა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1627

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1627 — ერთხმად მიღებული 2005 წლის 23 სექტემბერს. სუდანის ვითარებასთან დაკავშირებული წინა რეზოლუციების, განსაკუთრებით რეზოლუცია 1590 (2005)-ის გახსენებით, საბჭომ გაეროს მისიის სუდანში მანდატი ექვსი თვით, 2006 წლის 24 მარტამდე გააგრძელა.

დაკვირვებები
რეზოლუციის პრეამბულაში საბჭომ გამოხატა თანაგრძნობა ჯონ გარანგ დე მაბიორის გარდაცვალებასთან დაკავშირებით და სალვა კიირ მაიარდიტს სამშვიდობო პროცესში შეტანილი წვლილისთვის მიუძღვნა. მიესალმა ყოვლისმომცველი სამშვიდობო შეთანხმების განხორციელებას სუდანის მთავრობის და სუდანის სახალხო განთავისუფლების არმიის/მოძრაობის (/) მხრიდან, და მხარეებს მოუწოდა შეთანხმებით ნაკისრ ვალდებულებათა შესრულებისკენ.

რეზოლუციამ განსაზღვრა, რომ ვითარება კვლავ საფრთხეს უქმნიდა საერთაშორისო მშვიდობასა და უსაფრთხოებას.

ქმედებები
-ის მანდატი გაგრძელდა საჭიროების შემთხვევაში შემდგომი განახლების განზრახვით. გენერალური მდივანი კოფი ანანი მოთხოვნას დაექვემდებარა, ყოველ სამ თვეში ერთხელ წარედგინა მოხსენება ვითარების შესახებ, მათ შორის -ის მცდელობების შესახებ სუდანში აფრიკის კავშირის მისიის მხარდასაჭერად. ბოლოს, ჯარების მიმწოდებელ ქვეყნებს დაევალათ შესაბამისი ზომების მიღება -ის პერსონალის მიერ სექსუალური ექსპლუატაციის თავიდან ასაცილებლად.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1352

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1352 მიღებულ იქნა ერთხმად 2001 წლის 1 ივნისს. რეზოლუციამ გაიხსენა ერაყთან დაკავშირებული ყველა წინა რეზოლუცია, მათ შორის რეზოლუციები 986 (1995), 1284 (1999) და 1330 (2000) ნავთობი სურსათის სანაცვლო პროგრამასთან დაკავშირებით, და საბჭომ გააგრძელა ერაყის ნავთობისა და ნავთობპროდუქტების ექსპორტთან დაკავშირებული დებულებები ჰუმანიტარული დახმარების სანაცვლოდ 2001 წლის 3 ივლისამდე.

უშიშროების საბჭო დარწმუნებული იყო ერაყის ხალხისთვის ჰუმანიტარული დახმარების გაწევის დროებითი ღონისძიების აუცილებლობაში მანამ, სანამ ერაყის მთავრობა შეასრულებდა რეზოლუცია 687-ის (1991) დებულებებს და ქვეყნის მასშტაბით თანაბრად გაანაწილებდა დახმარებას. ასევე გაიხსენა 1996 წელს გაეროსა და ერაყის მთავრობას შორის გაფორმებული გაგების მემორანდუმი.

გაეროს წესდების მეშვიდე თავის შესაბამისად, საბჭომ გააგრძელა ნავთობი სურსათის სანაცვლოდ პროგრამა და გამოხატა განზრახვა განეხილა ახალი მოწყობილობები ერაყში საქონლისა და პროდუქტების (აკრძალული ნივთების გარდა) მიწოდების გაუმჯობესებისა და ერაყთან სამოქალაქო ვაჭრობისა და ეკონომიკური თანამშრომლობის ხელშეწყობისთვის. შემოთავაზებული მოწყობილობები ასევე გააუმჯობესებდა ღონისძიებებს საბჭოს მიერ აკრძალული ნივთების გაყიდვის ან მიწოდების თავიდან ასაცილებლად და საბჭოს მიერ დაარსებული სადეპოზიტო ანგარიშის გარეთ შემოსავლების ნაკადების კონტროლისთვის.

დასარულს, გამოაცხადა, რომ ახალი დებულებები მიიღებოდა 190 დღის ვადით, 2001 წლის 4 ივლისიდან.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1030

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1030, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 1995 წლის 14 დეკემბერს, მას შემდეგ, რაც კვლავ დაადასტურა ტაჯიკეთის სიტუაციასთან დაკავშირებული წინა რეზოლუციები 968 (1994) და 999 (1995), საბჭომ გაახანგრძლივა გაეროს დამკვირვებელთა მისიის ტაჯიკეთში მანდატი 1996 წლის 15 ივნისამდე და განიხილა ქვეყანაში ეროვნული შერიგების პროცესი.

დუშანბეში, დედაქალაქში, დაიწყო მოლაპარაკებები მთავრობასა და ოპოზიციას შორის და ეს უშიშროების საბჭომ მიესალმა. მხარეთა ძირითადი პასუხისმგებლობა იყო საკუთარი უთანხმოებების მოგვარება, ხოლო საერთაშორისო მხარდაჭერა დამოკიდებული იყო მათ ძალისხმევაზე ამ მიმართულებით.

ორივე მხარე დაჰპირდა მშვიდობიანი შერიგებისკენ სვლას დათმობებისა და კომპრომისების გზით. საბჭომ ასევე ყურადღება გაამახვილა ავღანეთთან საზღვარზე სამხედრო მოქმედებების მიუღებლობაზე.
-ის მანდატი გაგრძელდა 1996 წლის 15 ივნისამდე იმ პირობით, რომ თეირანის შეთანხმება და ცეცხლის შეწყვეტა ძალაში დარჩებოდა და მხარეები ერთგული იქნებოდნენ ეროვნული შერიგებისა და დემოკრატიის განვითარების მიმართ. გენერალურ მდივან ბუტროს ბუტროს-ღალის სთხოვეს, რომ ყოველ სამ თვეში ერთხელ წარმოედგინა ანგარიში სიტუაციის შესახებ.

გამოხატული იყო შეშფოთება სამშვიდობო მოლაპარაკებების ნელი პროგრესის გამო და ხაზგასმული იყო ნდობის აღდგენის ზომების დაუყოვნებლივ განხორციელების აუცილებლობა. წახალისდა პირდაპირი დიალოგი პრეზიდენტ ემომალი რაჰმონსა და ისლამური აღორძინების მოძრაობის ლიდერს შორის. ასევე მოუწოდეს მხარეებს, -ს, დამოუკიდებელ სახელმწიფოთა თანამეგობრობის სამშვიდობო ძალებს, სასაზღვრო ჯარებს და ეუთოს მისიას უფრო მჭიდროდ ეთანამშრომლათ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 913

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 913 მიიღეს 1994 წლის 22 აპრილს. საბჭომ განიხილა სიტუაცია ბოსნია და ჰერცეგოვინაში, კერძოდ, ქალაქ გოჟდეს ირგვლივ შექმნილი კრიტიკული მდგომარეობა. რეზოლუცია ეყრდნობა გაეროს წესდების თავს და კიდევ ერთხელ ადასტურებს ყველა ადრინდელ გადაწყვეტილებას რეგიონში მშვიდობის დამყარების შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1321

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1321 ერთხმად მიიღეს 2000 წლის 20 სექტემბერს. მას შემდეგ რაც გახსენებულ იქნა სიერა-ლეონესთან დაკავშირებული წინა რეზოლუციები 1270 (1999), 1289 (1999), 1313 (2000) და 1317 (2000), საბჭომ გაახანგრძლივა გაეროს მისიის მანდატი სიერა-ლეონეში 2000 წლის 31 დეკემბრამდე.

-ის მანდატის გახანგრძლივებასთან ერთად, საბჭომ ასევე გადაწყვიტა, რომ 2000 წლის 31 ოქტომბრამდე გადახედავდა სიტუაციას. გენერალურმა მდივანმა კოფი ანანმა, სიერა-ლეონეს შესახებ თავის მეექვსე ანგარიშში, რეკომენდაცია გასცა -ის მანდატის ექვსი თვით გახანგრძლივებაზე და მისი სამხედრო შემადგენლობის გაზრდაზე 20,500 სამხედრო მოსამსახურემდე და 260 სამხედრო დამკვირვებლამდე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1354

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1354 მიღებულ იქნა ერთხმად 2001 წლის 15 ივნისს. რეზოლუციამ დაადასტურა კვიპროსის სიტუაციასთან დაკავშირებული ყველა რეზოლუცია, მათ შორის რეზოლუცია 1251 (1999), და საბჭომ გააგრძელა კვიპროსში გაეროს სამშვიდობო ძალების მანდატი დამატებით ექვსი თვით, 2001 წლის 15 დეკემბრამდე.

უშიშროების საბჭომ აღნიშნა გენერალური მდივანი კოფი ანანის მოხსენებაში გამოთქმული მოწოდება კვიპროსსა და ჩრდილოეთ კვიპროსის ხელისუფლებისადმი, გადაუდებლად მოეგვარებინათ დაკარგული პირების ჰუმანიტარული სიტუაცია. საბჭო ასევე მიესალმა ძალისხმევას გაეროს სამშვიდობო პერსონალის ინფორმირებულობის ამაღლების მიმართულებით აივ/შიდსისა და სხვა დაავადებების პრევენციისა და კონტროლის საკითხებში.

-ის მანდატის გაგრძელებასთან ერთად, რეზოლუციამ მოითხოვა გენერალური მდივნისგან 2001 წლის 1 დეკემბრამდე წარედგინა საბჭოსთვის მოხსენება მიმდინარე რეზოლუციის განხორციელების შესახებ. ასევე მოუწოდა თურქ-კვიპროსელ მხარეს გაეუქმებინა 2000 წლის 30 ივნისს -ის ოპერაციებზე დაწესებული შეზღუდვები და აღედგინა სტროვილიაში სამხედრო სტატუსი.

რეზოლუცია 1354-ზე რეაგირებისას, ჩრდილოეთ კვიპროსის ხელისუფლებამ, რომელიც მას იურიდიულად სავალდებულოდ ან მოქმედად არ მიიჩნევდა, უარი განაცხადა -ს დართოდა თავისი საჰაერო სივრცის გადაფრენის ნებართვა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 917

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 917 მიიღეს 1994 წლის 6 მაისს, ერთხმად. მას შემდეგ, რაც საბჭომ განიხილა ჰაიტიში შექმნილი კრიტიკული პოლიტიკური, უსაფრთხოების და ჰუმანიტარული ვითარება, დაადასტურა ადრინდელი რეზოლუციები: 841, 861, 862 და სხვა. აღნიშნული დოკუმენტი წარმოადგენს საერთაშორისო საზოგადოების მცდელობას, აღედგინა დემოკრატიული მმართველობა ჰაიტიში მკაცრი ეკონომიკური იზოლაციისა და კომპლექსური სანქციების გზით.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1908

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1908 — მიღებულია 2010 წლის 19 იანვარს, მას შემდეგ რაც საბჭომ განიხილა გაეროს გენერალური მდივნის რეკომენდაცია — გდაწყვიტეს რომ გაეზარდათ მასშტაბი რეზოლუცია 1504-ით (2004) მიღებული მისიის, „გაეროს სტაბილიზაციის მისია ჰაიტიში“ , მას შემდეგ რაც ჰაიტი დაზიანდა მიწისძვრით. რეზოლუციამ მხარი დაუჭირა დამატებით 3 500 მშვიდობისმყოფელის გაგზავნა ჰაიტიში, რამაც საერთო ჯარის რაოდენობა 8 940-მდე, ხოლო პოლიცია 3 711-მდე გაზარდა.

რეზოლუციამ გამოხატა თანაგრძნობა და სოლიდარობა მიწისძვრის შედეგად დაზარალებულების მიმართ.

გაგზავნილი დამხმარე ძალები შედგებოდა 17-მდე ქვეყნის ჯარებისგან, მათ შორის: არგენტინა, ბოლივია, კანადა, იორდანია, საფრანგეთი, სამხრეთი კორეა და ამერიკის შეერთებული შტატები. ასევე გაგზავნილი იყო პოლიცია 41 ქვეყნიდან, მათ შორის: არგენტინა, ბანგლადეში, ბრაზილია, ეგვიპტე, რუსეთი და ესპანეთი.

საბჭოს თვის პრეზიდენტმა, ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკის წარმომადგენელმა ჭანგ იესუიმ, განაცხადა რომ რეზოლუციის მიღება მნიშვნელოვანია მშვიდობისა და სტაბილურობის შესანარჩუნებლად, ასევე სტიქიის მიერ გამოწვეული ზარალის აღდგენისათვის.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1651

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1651 — უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია, ერთხმად მიღებული 2005 წლის 21 დეკემბერს. სუდანის ვითარებასთან დაკავშირებულ წინა რეზოლუციებზე, განსაკუთრებით კი რეზოლუციებზე 1556 (2004) და 1591 (2005) დაყრდნობით, საბჭომ 2006 წლის 29 მარტამდე გააგრძელა დარფურის რეგიონში სანქციებისა და ადამიანის უფლებათა დარღვევების მონიტორინგზე პასუხისმგებელი საექსპერტო ჯგუფის მანდატი. წარმოადგენდა 2005 წელს მიღებულ უშიშროების საბჭოს უკანასკნელ რეზოლუციას.

დაკვირვებები
უშიშროების საბჭომ ხაზი გაუსვა სუდანში მშვიდობის, ყოვლისმომცველი სამშვიდობო შეთანხმების განხორციელებისა და დარფურის რეგიონში დარღვევების შეწყვეტის მიმართ ნაკისრ ვალდებულებებს. ყურადღება გამახვილდა გაეროს წესდების პრინციპების, მათ შორის პრივილეგიებისა და იმუნიტეტების კონვენციასთან დაკავშირებული დებულებების, დაცვის აუცილებლობაზე.

ღონისძიებები
გაეროს წესდების თავის საფუძველზე მიღებული რეზოლუციით გაგრძელდა რეზოლუცია 1591 (2005)-ის საფუძველზე შექმნილი საექსპერტო ჯგუფის მანდატი 2006 წლის 29 მარტამდე; ჯგუფს დაევალა სანქციების შესრულებასა და ადამიანის უფლებებთან დაკავშირებულ დაკვირვებებზე მოხსენების წარდგენა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1356

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1356 მიღებულ იქნა ერთხმად 2001 წლის 19 ივნისს. რეზოლუციამ დაადასტურა რეზოლუციები 733 (1992) და 751 (1992) სომალის სიტუაციასთან დაკავშირებით და საბჭომ გამორიცხა არასასიკვდილო სამხედრო აღჭურვილობა ქვეყნის წინააღმდეგ დაწესებული იარაღის ემბარგოდან.

უშიშროების საბჭომ გამოხატა სურვილი სომალიში მშვიდობისა და უსაფრთხოების დამყარების მიმართ და აღიარა ჰუმანიტარული დახმარების ორგანიზაციებისა და გაეროს ძალისხმევა ქვეყანაში.

გაეროს წესდების მეშვიდე თავის შესაბამისად მოქმედებდა, საბჭომ მოუწოდა ყველა ქვეყანას შეასრულოს სომალის მიმართ დაწესებული შეზღუდვები. გადაწყდა, რომ დამცავი სამოსი, როგორიცაა ტყვიაგაუმტარი ჟილეტები და სამხედრო ჩაფხუტები, განკუთვნილი გაეროს, ჰუმანიტარული ან მედიის პერსონალისთვის, გათავისუფლებული იქნებოდა სანქციებისგან, რეზოლუცია 751-ით შექმნილი კომიტეტის მიერ დამტკიცებულ არასასიკვდილო სამხედრო აღჭურვილობასთან ერთად.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1309

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1309 ერთხმად მიღებულია 2000 წლის 25 ივლისს. მას შემდეგ რაც გახსენებულ იქნა დასავლეთ საჰარის საკითხთან დაკავშირებული ყველა წინა რეზოლუცია, განსაკუთრებით 1108 (1997), 1292 (2000), 1301 (2000) და 1308 (2000), საბჭომ გაახანგრძლივა გაეროს მისიის მანდატი დასავლეთ საჰარაში 2000 წლის 31 ოქტომბრამდე.

უშიშროების საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა თავისი მხარდაჭერა -ს მიმართ, რათა განხორციელებულიყო დარეგულირების გეგმა და მხარეთა შორის შეთანხმებები, რაც გულისხმობს დასავლეთ საჰარის მოსახლეობისათვის თვითგამორკვევის რეფერენდუმის ჩატარებას. საბჭომ აღნიშნა, რომ მაროკოსა და პოლისარიოს ფრონტს შორის კვლავ არსებობდა ძირეული განსხვავებები დარეგულირების გეგმის ძირითადი დებულებების ინტერპრეტაციაში და სინანული გამოთქვა, რომ 2000 წლის ივნისში ლონდონში გამართულ შეხვედრაზე პროგრესი არ მიღწეულა.

-ს მანდატი გახანგრძლივდა იმ მოლოდინით, რომ მხარეები კვლავ შეხვდებოდნენ გენერალური მდივნის პირადი წარმომადგენლის შუამავლობით დამატებითი განხილვებისთვის, რათა გადაეჭრათ უთანხმოების სფეროები. გენერალურ მდივანს დაევალა, რომ -ს მანდატის ვადის ამოწურვამდე წარმოედგინა სიტუაციის შეფასება.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 2026

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 2026 — ერთხმად მიღებული 2011 წლის 14 დეკემბერს.

რეზოლუცია
კვიპროსთან დაკავშირებულ სრულფასოვან მოლაპარაკებებში მიღწეულ წამახალისებელ პროგრესსა და მომდევნო თვეებში ყოვლისმომცველი და გრძელვადიანი მოგვარებისკენ მიმართული შემდგომი გადამწყვეტი პროგრესის პერსპექტივაზე დაყრდნობით, უშიშროების საბჭომ გაახანგრძლივა გაეროს სამშვიდობო ძალები კვიპროსში მანდატი 2012 წლის 19 ივლისამდე.

რეზოლუცია 2026 (2011)-ის ერთხმად მიღებისას საბჭომ ასევე მოუწოდა ორივე ლიდერს, გაეძლიერებინათ მოლაპარაკებების დინამიკა, კონსტრუქციულად და გახსნილად ჩართულიყვნენ პროცესში და ემუშავათ ძირითად გადაუჭრელ საკითხებზე შეთანხმებების მიღწევაზე — გენერალური მდივანთან 2012 წლის იანვარში დაგეგმილი შეხვედრის მოსამზადებლად.

საბჭომ ასევე მოუწოდა ლიდერებს, გაეუმჯობესებინათ მოლაპარაკებების მიმდინარეობის საზოგადოებრივი გარემო — კერძოდ, საჯარო განცხადებებში ყურადღება გამახვილებულიყო შეთანხმებებსა და განვითარების გზებზე, წარდგენილიყო უფრო კონსტრუქციული და კოორდინირებული გზავნილები და, სათანადო შემთხვევაში, გაფართოებულიყო სამოქალაქო საზოგადოების მონაწილეობა პროცესში.

საბჭომ სთხოვა გენერალურ მდივანს, 2012 წლის 1 ივლისამდე წარედგინა მოხსენება რეზოლუციის შესრულების შესახებ, მათ შორის მოგვარებასთან დაკავშირებული საგანგებო დაგეგმვის თაობაზე, და საჭიროებისამებრ აცნობებდა მომხდარ მოვლენებზე.

კენჭისყრამდე სიტყვით გამოვიდა საბჭოს პრეზიდენტი ვიტალი ჩურკინი, რომელმაც განაცხადა, რომ მხარეები საკუთარ კარგად ცნობილ პოზიციებზე მტკიცედ დარჩნენ. ამის გათვალისწინებით, საბჭოს წევრთა თანხმობით, სათავმჯდომარემ დაასკვნა, რომ საბჭოს შეეძლო წარდგენილ სამუშაო დოკუმენტზე გადაწყვეტილების მიღება.

მისია თავდაპირველად 1964 წელს შეიქმნა ბერძენ-კვიპრელ და თურქ-კვიპრელ თემებს შორის შეიარაღებული დაპირისპირების თავიდან ასაცილებლად. 1974 წლის საომარი მოქმედებების შემდეგ მისია ზედამხედველობას უწევს ცეცხლის შეწყვეტის ხაზებს, ინარჩუნებს ბუფერულ ზონას, ახორციელებს ჰუმანიტარულ საქმიანობას და უჭერს მხარს გენერალური მდივნის ოფისის მისიას.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1939

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1939 — ერთხმად მიღებული 2010 წლის 15 სექტემბერს. ნეპალის ვითარებასთან დაკავშირებულ წინა რეზოლუციებზე, მათ შორის რეზოლუცია 1921-ზე (2010) დაყრდნობით, საბჭომ ქვეყანაში მზარდი პოლიტიკური დაძაბულობის პირობებში გაეროს მისია ნეპალში მანდატი 2011 წლის 15 იანვრამდე გაახანგრძლივა.

-ის მანდატის ეს გაგრძელება მეშვიდე და უკანასკნელი გახდა. გენერალური მდივანი ბან კი-მუნი მოხსენებაში აღნიშნავდა, რომ მისია განუწყვეტელი გაგრძელების მომხრე არ იყო, ვინაიდან „მუდმივი და უსაფუძვლო კრიტიკა" ხელს უშლიდა რეზოლუცია 1740-ით (2007) განსაზღვრული მანდატის შესრულებას.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
რეზოლუციის პრეამბულაში საბჭომ კვლავ დაადასტურა ყოვლისმომცველი სამშვიდობო შეთანხმება და შემდგომი შეთანხმებები გრძელვადიანი მოგვარებისკენ. აღიარებულ იქნა ნეპალელი ხალხის სურვილი მშვიდობისა და დემოკრატიის მიმართ და გამოხატულ იქნა მზადყოფნა, გაგრძელებულიყო სამშვიდობო პროცესის მხარდაჭერა. ახალი კონსტიტუციის გამოქვეყნების ვადის 2011 წლის 28 მაისამდე გაგრძელებასთან ერთად, საბჭომ ყურადღება გაამახვილა ქვეყანაში ბოლოდროინდელ პოლიტიკურ დაძაბულობაზე. ნეპალის ყველა პოლიტიკური პარტია მოუწოდა, მოლაპარაკებების გზით მოეგვარებინა უთანხმოებები; ამასთანავე, სათანადო ყურადღება დაეთმო სამოქალაქო საზოგადოების როლს, ადამიანის უფლებათა დაცვასა და გარდამავალ პერიოდში მარგინალიზებული ჯგუფების მონაწილეობას.

ღონისძიებები
-ის მანდატი გაგრძელდა ნეპალის მთავრობის მოთხოვნის საფუძველზე, გათვალისწინებული იქნა, რომ მანდატის ნაწილი უკვე შესრულებული იყო და მიმდინარეობდა მუდმივი სამუშაო შეიარაღების მართვის მონიტორინგის სფეროში. საბჭომ ასევე გადაწყვიტა, რომ -ის მანდატი 2011 წლის 15 იანვარს შეწყდებოდა და მისია ქვეყანას დატოვებდა; ყველა მხარეს მოეთხოვა, ამ თარიღისთვის უზრუნველეყო მანდატის შესრულების დასრულება.

რეზოლუციამ ნეპალის მთავრობა და ნეპალის გაერთიანებული კომუნისტური პარტია (მაოისტი) მოიწოდა, შეესრულებინათ 2010 წლის 13 სექტემბრის შეთანხმება, ასევე მაოისტი სამხედრო პერსონალის ინტეგრაციისა და რეაბილიტაციის გეგმა. ნეპალის ყველა პოლიტიკური პარტია წახალისებულ იქნა, ითანამშრომლო, იდოს კომპრომისზე და მიეღწია კონსენსუსს, რათა ქვეყანამ გააგრძელოს გადასვლა დემოკრატიულ მომავალთან. ამასთანავე, მხარეებს დაევალა -ის პერსონალის უსაფრთხოებისა და გადაადგილების თავისუფლების უზრუნველყოფა.

ბოლოს, გენერალურ მდივანს ბან კი-მუნს დაევალა, 2010 წლის 15 ოქტომბრამდე წარედგინა მოხსენება გაეროს, ნეპალის მოვლა-პატრონის მთავრობისა და პოლიტიკური პარტიების შორის წარმოებული მოლაპარაკებების შესახებ.