თეატრი უკრაინაში

თეატრი უკრაინაში (; თეატრალური ხელოვნება უკრაინაში) — სახვითი ხელოვნების ერთ-ერთი ფორმა, რომელიც ასევე გამოიყენება, როგორც კულტურული გამოხატვის და იდენტიფიკაციის დონე, უკრაინის კულტურულ განვითარებაში. როგორც ხელოვნების ფორმა არის სიცოცხლის ჩვენება მხატვრული გამოხატულების დახმარებით მსახიობის მიერ, მაყურებელის წინაშე სცენაზე შესრულება.

უკრაინული თეატრი, როგორც ეროვნული ტიპის თეატრი, შეიქმნა მშობლიური უკრაინული კულტურის, ტრადიციების და ენის საფუძველზე. პირველი კვალი უკრაინული თეატრის შეიძლება გამოვლინდეს მე-19 საუკუნის დასაწყისში.

ისტორია
ადრეული წლები
პირველი თეატრალური აქტები იღებს სათავეს მე-11 საუკუნეში, როდესაც უკრაინის ტერიტორიაზე შესრულებულია კონფერანსიე, რომლებიც ისტორიას ცნობილია, როგორც სკომოროხი. ასევე იყო პიესები რელიგიურ დრამებზე, ადგილობრივი ეკლესიის ტრადიციების საფუძველზე. მე-16 და მე-17 საუკუნეებში რელიგიური დრამების პიესები ჩატარდა სკოლებსა და უნივერსიტეტებში კიევში, ლვოვსა და ოსტროგში. 17-18 საუკუნეებში ვერტეპის ფესტივალი გახდა ძალიან პოპულარული.

პირველი სტაციონარული თეატრი უკრაინაში გაიხსნა (ხარკივი 1789) 1795 წელს ლვოვში, რომელიც იმ დროს ავსტრიის იმპერიის ნაწილი იყო. თეატრი მდებარეობს ყოფილი იეზუიტთა საეკლესიო კომპლექსში, კოსციოლის წმინდა ქრისტესა და ფრანცისკანების მონასტერი (1460-1848). სტაციონარული თეატრები დანარჩენ უკრაინაში არ გაიხსა, სანამ მოგვიანებით, თეატრალური დასები არ დაარსდნენ "გზაზე". თუმცა, მოგვიანებით მე-19 საუკუნეში დაიწყო თეატრების გამოჩენა კიევში (1806), ოდესაში (1809) და პოლტავაში (1808).

დამფუძნებელი კლასიკური უკრაინული დრამატურგიის გახდა ივან კოტლიარევსკი, რომელიც ხელმძღვანელობდა პოლტავის თეატრს, ხოლო გრეგორი კვიტკა-ოსნოვიანენკო გახდა დამფუძნებელი მხატვრული პროზის თანამედროვე უკრაინულ ლიტერატურაში. ბურლესკი და გამომსახველობა მიბმული იყო ხიბლზე და იუმორზე, რომელიც დამახასიათებელი სამუშაოებია ამ ორი პიროვნების, იყო აკადემიური თეატრის განმარტება უკრაინაში, გარკვეული დროის განმავლობაში.

თანამედროვე პერიოდი
მე-19 საუკუნის მეორე ნახევარში უკრაინაში პოპულარული გახდა სამოყვარულო თეატრი. ამ სამოყვარულო წრეებში დაიწყო კარიერა უკრაინული თეატრის კორიფეების მიხაილ სტარისკის, მარკო კროპივნიტსკის და ივან კარპენკო-კარის. თეატრის სწრაფი განვითარების დამსახურება ეკუთვნის ტობილევიჩის ცნობილ ოჯახს, რომლის წევრები ხშირად გამოდიოდნენ ივან კარპენკო-კარის, მიკოლა სადოვსკის და პანას ზაკაშანსკის სახელით. მათი პირადი ქონება „ქჰუტორ ნადია“, კიროვოგრადთან ახლოს, გადაკეთდა ეროვნულ ისტორიულ მემორიალურ არედ. ყოველი მათგანი არა მხოლოდ შექმნა საკუთარი დასი, არამედ იყო ცნობილი, როგორც მსახიობი და რეჟისორი. მაშინდელი უკრაინული წამყვანი ქალი ვარსკვლავი იყო მარია ზანკოვეცკაია.

მალე მას შემდეგ, რაც უკრაინამ მოიპოვა საკუთარი სახელმწიფობრიობა 1918 წელს კიევში შეიქმნა „სახელმწიფო დრამატული თეატრი“ და "ახალგაზრდა თეატრი" (შემდგომში „ბერეზილი“ს თეატრი) ლეს კუბასის და ჰან იურას მიერ. თეატრალურ ეტაპზე გაჩნდა ბევრი ნიჭიერი მსახიობები: ამბროსი ბუჩმა, მარიან კრუშელნიტსკი, ოლიმპია დობროვოლსკაი, ალექსანდრე სერდიუკი, ნატალია უჟვი, იური შუმსკი და სხვები. „სახელმწიფო დრამატული თეატრი“ განაგრძო ტრადიციულად რეალიზმ-ფლიგოლოგიზმის სკოლა, ხოლო „ახალგაზრდა თეატრმა“ ხელს უწყობდა ავანგარდიზმს. „ბერეზილი“ს თეატრის შექმნასთან ერთად სცენა გახდა ერთგვარი ექსპერიმენტული ადგილი. შემთხვევითი არ არის, რომ „ბერეზილი“ს თეატრის მაკეტები მიიღო 1925 წლის თანამედროვე სამრეწველო და დეკორატიული ხელოვნების საერთაშორისო ექსპოზიციაზე ოქროს მედალი, პარიზში.