iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ვარჯანაული (ქობულეთის მუნიციპალიტეტი)

ვარჯანაული — სოფელი საქართველოში, აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის ქობულეთის მუნიციპალიტეტში (ჭახათის ადმინისტრაციული ერთეული).

მდებარეობს მდინარე კინტრიშის ნაპირებზე, ზღვის დონიდან 350 მ-ზე, ქობულეთიდან 20 კმ-ში, ჭახათიდან 4 კმ-ში.
სოფელში, მდ. კინტრიშზე შემონახულია შუა საუკუნეების თაღოვანი ხიდი. გადმოცემის თანახმად, აგებულია საუკუნეში ადგილობრივი ფეოდალის თამაზოღლის (თამაზაშვილის) მიერ.

ისტორია
1877-1878 წლების რუსეთ-ოსმალეთის ომის შედეგად რუსეთის იმპერიისთვის გადაცემის შემდეგ სოფლის მოსახლეობა შეადგენდა 42 ადამიანს.
საბჭოთა პერიოდში განვითარებული იყო მეჩაიეობა. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 7 კაცი.

დემოგრაფია
კეჭიეთი

კეჭიეთი — სოფელი საქართველოში, აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის ქობულეთის მუნიციპალიტეტში, ჭახათის თემში. მდებარეობს მდინარე კინტრიშის მარცხნივ, ზღვის დონიდან 300 მ., ქობულეთიდან 17 კმ., ჭახათიდან 1 კმ.

ისტორია
იხსენიება როსტომ გურიელის სიგელში. 1877-1878 წლების რუსეთ-ოსმალეთის ომის შედეგად რუსეთის იმპერიისთვის გადაცემის შემდეგ სოფლის მოსახლეობა შეადგენდა 150 ადამიანს.
საბჭოთა პერიოდში განვითარებული იყო მეჩაიეობა, მეციტრუსეობა, მეხილეობა. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 78 კაცი.

დემოგრაფია
კობალაური

კობალაური — სოფელი საქართველოში, აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის ქობულეთის მუნიციპალიტეტში, ჭახათის თემში. მდებარეობს მდინარე კინტრიშის ხეობაში, ზღვის დონიდან 500 მ., ქობულეთიდან 22 კმ., ჭახათიდან 6 კმ. სოფლის ნაწილი მიეკუთვნება კინტრიშის სახელმწიფო ნაკრძალის ტერიტორიას.

ისტორია
1877-1878 წლების რუსეთ-ოსმალეთის ომის შედეგად რუსეთის იმპერიისთვის გადაცემის შემდეგ სოფლის მოსახლეობა შეადგენდა 48 ადამიანს.

საბჭოთა პერიოდში განვითარებული იყო მეხილეობა და მეფუტკრეობა.

დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 7 კაცი.
ტყემაკარავი

ტყემაკარავი — სოფელი საქართველოში, აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის ქობულეთის მუნიციპალიტეტში, ჭახათის თემში. მდებარეობს მესხეთის ქედის დასავლეთ მთისწინეთში, მდინარე კინტრიშის მარჯვნივ, ზღვის დონიდან 480 მ. ჭახათიდან 5 კმ. სოფელში ფიქსირდება ტოპონიმი მჟავანაძეების სამლოცველო. სავარაუდოდ ეს გვარი გავრცელებული იყო

დემოგრაფია
1877-1878 წლების რუსეთ-ოსმალეთის ომის შედეგად რუსეთის იმპერიისთვის გადაცემის შემდეგ სოფლის მოსახლეობა შეადგენდა 211 ადამიანს.
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 2 კაცი.
ხინოწმინდა (ქობულეთის მუნიციპალიტეტი)

ხინოწმინდა (2018 წლის 2 თებერვლამდე — „ხინო“) — სოფელი საქართველოში, აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის ქობულეთის მუნიციპალიტეტში, ჭახათის თემში (სოფლები: დიდვაკე, ვარჯანაული, კეჭიეთი, კობალაური, ოხტომი, ტყემაკარავი, ჭახათი, ხინოწმინდა). მდებარეობს მდინარე კინტრიშის ხეობაში, ზღვის დონიდან 1040 მ. ჭახათიდან 26 კმ., ქობულეთიდან 44 კმ. საბჭოთა პერიოდში განვითარებული იყო მესაქონლეობა, მეფუტკრეობა. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1 კაცი. სოფლის ტერიტორიაზე არის 7 მეტრი სიღრმის შავი ტბა.

დემოგრაფია
ისტორია
სოფელში შემორჩენილია იოანე ნათლისმცემლის სახელობის ეკლესია, რომელიც ხინოს საეპისკოპოსოს ცენტრს წარმოადგენდა. ხინოს საეპისკოპოსო ცენტრი საუკუნიდან საუკუნის 70-იან წლებამდე იყო. საუკუნის 70-იან წლებში ხინოს მოსახლეობა დაახლოებით 300 კომლს შეადგენდა.

ხინოწმინდის ეკლესია
ხინოწმინდის იოანე ნათლისმცემლის სახელობის ეკლესია იდგა სოფლის თავში, მდინარე კინტრიშის მარჯვენა ნაპირზე, ოთხკუთხა ქვის გალავნის შიგნით. ვახუშტი ბატონიშვილის ცნობით ის გუმბათიანი უნდა ყოფილიყო. დიმიტრი ბაქრაძის ცნობით ის აჭის ეკლესიის მსგავსი იყო, უგუმბათო და 1860-იანი წლების შუაში დაანგრიეს. გადარჩა მხოლოდ საკურთხევლის ნაწილი სალაროთი და ეგვტერით. ტაძარი საბოლოოდ 1919 წელს დაანგრიეს.

ფოტოგალერეა
ნადარბაზევის დედაღვთისა

}
| რელიგიური_წევრობა = საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია = შიდა ქართლი
| რაიონი = ხაშურის მუნიციპალიტეტი
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი = მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| ვებ-გვერდი =
| ხუროთმოძღვრება = დიახ
| ხუროთმოძღვარი = უცნობია
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი = დარბაზული ეკლესია
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = - სს
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები = დიახ
| ტევადობა =
| სიგრძე = 8
| სიგანე = 5
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა = ქვიშაქვა
| =
| =
| =
| =
| განედი =
| გრძედი =
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
ნადარბაზევის დედაღვთისა - არქიტექტურული ძეგლი ხაშურის მუნიციპალიტეტის სოფელ ნადარბაზევის სამხრეთ-დასავლეთით 1 კილომეტრზე, მთის კალთაზე, სასაფლაოზე. სტილისტური ნიშნებით თარიღდება - საუკუნეებით.

ეკლესია დარბაზულია (8 5 მ), ნაგებია ქვიშაქვით. ეკლესიას ერთი შესასვლელი დასავლეთით აქვს, მეორე საკურთხევლის კუთხესთან ახლოს გაჭრილი შიგნიდან თაღოვანი, გარედან არქიტრავული ჩრდილოეთის შესასვლელი ამოქოლილია. ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე სარკმლის წირთხლების ფრაგმენტებია, რომლის გვერდებზე სწორკუთხა ნიშია. მათ ქვეშ კედელში დატანებულ სამალავებში შესასვლელი პატარა სწორკუთხა კარია გაჭრილი.
კვერცხობის ეკლესია

კვერცხობის ეკლესია — ეკლესია ხაშურის მუნიციპალიტეტის სოფელ ნაბახტევში. გორაკზე, მდინარე ჭერათხევის მარცხენა მხარეს. თარიღდება განვითარებული ფეოდალური ხანით.

ეკლესია დარბაზულია (10,355,56 მ), ნაგებია ქვიშაქვის მოყვითალო კვადრებით. შესასვლელი სამხრეთიდან აქვს. ნახევარწრიულ აფსიდში ერთი სარკმელი და ორი მაღალი თაღოვანი ნიშია, მეორე სარკმელი სამხრეთი კედლის ზედა ნაწილშია. დარბაზის გრძივი კედლების შუა ნაწილში წყვილი ორსაფეხურიანი პილასტრია, რომლებსაც ეყრდნობა კამარის საბჯენი თაღი. სამხრეთის ფასადზე კარის ღიობი გადახურულია ნახევარწრიული ქვით, რომელსაც პროფილირებული არქივოლტი აქვს შემოვლებული. მის შუა არეში გამოსახულია ტოლმკლავა ჯვარი.
ქაქუთი (ქობულეთის მუნიციპალიტეტი)

ქაქუთი, გაღმა ქაქუთი — სოფელი საქართველოში, აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის ქობულეთის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფლები: ქაქუთი, აჭი, გოგმაჩაური, ნაცხავატევი). მდებარეობს მესხეთის ქედის დასავლეთით, მდინარე ჩოლოქის მარცხნივ, ზღვის დონიდან 320 მ., ქობულეთიდან 20 კმ. სოფელში დგას მართლმადიდებლური ეკლესია. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1211 კაცი.

ისტორია
სახელწოდება ქაქუთი სავარაუდოდ სვანური წარმოშობისაა. ერთ-ერთი გადმოცემის მიხედვით კი გურიელებს ჰყავდათ ოდიშიდან დაქირავებული მეჯოგე გვარად ქაქუთია, რომელიც ამ ადგილებში აძოვებდა ნახირს. ისტორიულ წყაროებში ის მეზობელ სოფელ ჭანიეთზე უფრო ადრე მოიხსენიება. სოფელში აღმოჩენილი ბრინჯაოს ცულის პირი ინახება ოზურგეთის ისტორიულ მუზეუმში. ქაქუთი გამოღმა ქაქუთთან ერთად წარმოადგენდა ერთ სოფელს და შედიოდა ლიხაურის სასოფლო საზოგადოებაში. მდინარე ჩოლოქი მას ყოფდა გაღმა და გამოღმა ქაქუთად. სოფელი ორად გაიყო მას შემდეგ, რაც 1829 წელს ადრიანოპოლის საზავო ხელშეკრულებით ოსმალეთმა მიიღო ტერიტორია მდინარე ჩოლოქის სამხრეთით. სოფლები ერთმანეთთან დაკავშირებულია საცალფეხო ხიდით. 1854 წელს სოფლის მიდამოებში მოხდა ჩოლოქის ბრძოლა. 1898 წელს სოფელში გაიხსნა დაწყებითი სკოლა, რომელიც დღეს მოქმედებს როგორც საჯარო სკოლა. საბჭოთა პერიოდში განვითარებული იყო მეჩაიეობა და მეციტრუსეობა.

დემოგრაფია
გოგმაჩაური

გოგმაჩაური — სოფელი საქართველოში, აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის ქობულეთის მუნიციპალიტეტში, ქაქუთის ადმინისტრაციული ერთეულში (სოფლები: აჭი, გოგმაჩაური, ნაცხავატევი, ქაქუთი).

მდებარეობს მესხეთის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე, მდინარე ჩოლოქის ზემო დინებაში, ზღვის დონიდან 380 მ., ქობულეთიდან 18 კმ., ქაქუთიდან 2 კმ. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 53 კაცი. სოფლიდან არის ასასვლელი ელიას ციხეზე.

ისტორია
ისტორიულად სოფელი ოზურგეთის მაზრის ლიხაურის სასოფლო საზოგადოებაში შედიოდა. 1930-იან წლებში ქობულეთის რაიონის ნაწილი გახდა. საბჭოთა პერიოდში განვითარებული იყო მეჩაიეობა.

დემოგრაფია
ნაცხავატევი

ნაცხავატევი — სოფელი საქართველოში, აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის ქობულეთის მუნიციპალიტეტში, ქაქუთის თემში (სოფლები: აჭი, გოგმაჩაური, ნაცხავატევი, ქაქუთი). მდებარეობს მესხეთის ქედის ჩრდილოეთით, მდინარე ჩოლოქის ზემო დინებაში, ზღვის დონიდან 400 მ., ქობულეთიდან 21 კმ. ოჩხამურიდან 16 კმ., ქაქუთიდან 4 კმ. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 104 კაცი. სამხრეთიდან და სამხრეთ-აღმოსავლეთიდან ესაზღვრევა გოგმაჩაური, ჩრდილოეთიდან ქაქუთი, ხოლო დასავლეთიდან აჭი. სოფლიდან არის ასასვლელი ელიას ციხეზე.

ისტორია
ისტორიულად სოფელი ოზურგეთის მაზრის ლიხაურის სასოფლო საზოგადოებაში შედიოდა. 1874 წელს სოფელში 7 კომლი ცხოვრობდა. სოფლის მოსახლეობა მთლიანად მუსლიმური იყო. 1930-იან წლებში ქობულეთის რაიონის ნაწილი გახდა.

მოსახლეობა
ქობულეთი (ქობულეთის მუნიციპალიტეტი)

ქობულეთი — სოფელი საქართველოში, აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის ქობულეთის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფლები: ქობულეთი, ზედა სამება, კოხი). მდებარეობს მესხეთის ქედის დასავლეთ მთისწინეთში, მდინარე კინტრიშის ნაპირებზე, ზღვის დონიდან 120 მ, ქობულეთიდან 15 კმ.

ისტორია
1877-1878 წლების რუსეთ-ოსმალეთის ომის შედეგად რუსეთის იმპერიისთვის გადაცემის შემდეგ სოფლის მოსახლეობა შეადგენდა 81 ადამიანს.
საბჭოთა პერიოდში განვითარებული იყო მეჩაიეობა და მეციტრუსეობა. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 2077 კაცი.

დემოგრაფია
ისტორიული ძეგლები
სოფელში აღმოჩენილია ნეოლითის ხანის არქეოლოგიური ძეგლი. სოფელში დგას საუკუნის თაღოვანი ხიდი, რომელიც ამჟამადაც ასრულებს ხიდის ფუნქციას.
ზედა სამება

ზედა სამება — სოფელი საქართველოში, აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის ქობულეთის მუნიციპალიტეტში, სოფელ ქობულეთის ადმინისტრაციულ ერთეულში.

მდებარეობს მდინარეების კინტრიშისა და კინკიშის წყალგამყოფ ქედზე, ზღვის დონიდან 150 მ-ზე, ქალაქ ქობულეთიდან 9 კმ-ში. საბჭოთა პერიოდში განვითარებული იყო მეჩაიეობა და მეციტრუსეობა. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 597 კაცი.

დემოგრაფია
ქვედა სამება (ქობულეთის მუნიციპალიტეტი)

ქვედა სამება — სოფელი საქართველოში, აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის ქობულეთის მუნიციპალიტეტში, ხუცუბნის თემში (სოფლები: ნაკაიძეები, ქვედა სამება, ხუცუბანი). მდებარეობს მდინარე კინტრიშის მარცხნივ, ზღვის დონიდან 70 მ, ქობულეთიდან 7 კმ. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 929 კაცი.

დემოგრაფია
ხუცუბანი

ხუცუბანი — სოფელი საქართველოში, აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის ქობულეთის მუნიციპალიტეტში. თემის ცენტრი (სოფლები: ხუცუბანი, ნაკაიძეები, ქვედა სამება).

გეოგრაფია
მდებარეობს ქობულეთის დაბლობზე, მდინარე კინტრიშის ნაპირზე, ზღვის დონიდან 50 მ., ქობულეთიდან 6 კმ. სოფელში აბანოს ღელეზე გამოვლენილია გოგირდწყალბადიანი, ქლორიდულ-ჰიდროკარბონატული და ნატრიუმიან-კალციუმიანი მინერალური წყალი, დებეტი 2000 ლ/დ.

სოფელი მდინარის მარჯვენა სანაპიროზე მდებარეობს და უმთავრესად დაქანებულ ფერდობზეა გაშენებული. მდინარე კინტრიშის მარცხენა მხრიდან ხუცუბანს სოფელი სამება ესაზღერება, ჩრდილოეთიდან სოფელი გვარა და პატარა მდინარე აჭვყა; აღმოსავლეთით – სოფელი ქობულეთი, დასავლეთით კი ნაკაიძეების უბანი, ნასაყდრალ თეთროსანის მიდამოების ჩათვლით.

ხუცუბანი მთლიანად ღიაა მავი ზღვისპირეთიდან. ზღვიდან მონაბერი ორთქლით ნაჯერი ქარები ატმოსფერულ ნალექებს იწვევს. წლიური ნალექი აქ 2365 მმ აღემატება.

ისტორია
სოფელში აღმოჩენილია ნეოლითის ხანის არქეოლოგიური ძეგლი.

1878 წლის 18 იანვარს რუსეთ-ოსმალეთის ომის დროს სოფლის ტერიტორიაზე გაიმართა ბრძოლა რუსეთისა და ოსმალეთის იმპერიების ჯარებს შორის. სოფლის ტერიტორიაზე აღმართულია რუსთა და ქართველთა საძმო სასაფლაოები. ერთი მათგანი კავკასიის მე-2 მსროლელთა ბატალიონის 76 წევრისაა, ხოლო მეორე — გურიის დრუჟინის 38 მებრძოლისა. ომის შედეგად რუსეთის იმპერიისთვის გადაცემის შემდეგ სოფლის მოსახლეობა შეადგენდა 354 ადამიანს.

საბჭოთა პერიოდში მოქმედებდა ჩაის ფაბრიკა და ციტრუსების შემფუთავი ქარხანა.

თეთროსნის მონასტერი
ხუცუბნისა და გვარას საზღვარზე იდგა „თეთროსნის მონასტერი“. ტაძარი ცნობილი იყო მთელ გურიაში და განსაკუთრებით ქვემო გურიაში. საუკუნეში აქ გადაწერეს დავითნი, რომელიც „თეთროსნის დავითნის“ სახელით არის ცნობილი. მისი გადამწერი იყო გერმანოზ კალიგრაფი. ტაძარი წაართვეს გურიას დაახლოებით 1728 წელს. მისი ღვთისმშობლის მდიდრული ხატი ინახებოდა აკეთის მაცხოვრის სახელობის ეკლესიაში.

ტოპონიმები
სოფელში დაფიქსირებული ტოპონიმებია თეთროსანი, საქათმია,შუბალაური, კოკოტია, ობოდირი, კოჩალია, ბნელიღელე, ურიების სასაფლაო, სახტარი, გაძირულა, საქორია, მუქიბისეული, სათიკნეა, აბანოღელე, თაგვეთი, გორდელაძნების ოჯახი, ბოხვაური, ყადეს ეზო, ჯეფირი, ქარმანაული, წყალთაშვა, გენერლის საფლავი (1877--1878 წლების ომში დაღუპულ მეომართა სასაფლაო), ნაურვალი, ურიის ღელე, მაჭახლები, აშორეს ღელე, ნამპედლები.

დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 3483 კაცი.
გვარა (ქობულეთის მუნიციპალიტეტი)

გვარა — სოფელი საქართველოში, აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის ქობულეთის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფლები: გვარა, ქვედა კონდიდი). მდებარეობს ქობულეთის დაბლობზე, ზღვის დონიდან 20 მ, ქობულეთიდან 9 კმ.

ისტორია
1877-1878 წლების რუსეთ-ოსმალეთის ომის შედეგად რუსეთის იმპერიისთვის გადაცემის შემდეგ სოფლის მოსახლეობა შეადგენდა 45 ადამიანს.

საბჭოთა პერიოდში განვითარებული იყო მეჩაიეობა, შედიოდა ხუცუბნის სასოფლო საბჭოში. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1089 კაცი.

დემოგრაფია
რუსეთის სამეფო

რუსეთის სამეფო — სახელმწიფო, რომელიც არსებობდა 1547 წლიდან 1721 წელს იმპერიად გამოცხადებამდე.

ისტორია
მესამე რომის თეორია
ივანე მრისხანეს მმართველობა
ბორის გოდუნოვის მმართველობა
ბნელი დრო
პეტრე დიდის მმართველობა (იმპერიად გარდაქმნა)
ადმინისტრაციული დაყოფა
არმია და ფლოტი
ეკონომიკა
რელიგია
რუსეთის ცარები
ივანე 1547—1584
სიმონ ბეკბულატოვის ძე 1575—1576 (ფორმალურად)
თედორე 1584—1598
ბორის გოდუნოვი 1598—1605
თედორე (რუსეთი) 1605
ცრუ დიმიტრი 1605—1606
ვასილ 1606—1610
ვლადისლავ 1610—1612(ფორმალურად)
მიხეილ რომანოვი 1613—1645
ალექსეი 1645—1676
თედორე 1676—1682
სოფია ალექსანდრეს ასული 1682—1689
ივანე 1682—1696
პეტრე დიდი 1682—1721
ზედა კონდიდი

ზედა კონდიდი — სოფელი საქართველოში, აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის ქობულეთის მუნიციპალიტეტში, ალამბარის ადმინისტრაციულ ერთეულში.

მდებარეობს მესხეთის ქედის დასავლეთ მთისწინეთში, ზღვის დონიდან 200 მ-ზე, ქობულეთიდან 7 კმ-ში. საბჭოთა პერიოდში შედიოდა მუხაესტატეს სასოფლო საბჭოში და განვითარებული იყო მეჩაიეობა და მეციტრუსეობა. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 308 კაცი.

დემოგრაფია
წყავროკა

წყავროკა — სოფელი საქართველოში, აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის ქობულეთის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფელი წყავროკა). მდებარეობს ქობულეთის დაბლობზე, მდინარე ოჩხამურის ხეობაში, ზღვის დონიდან 20 მ. ქობულეთიდან 15 კმ., ოჩხამურის რკინიგზის სადგურიდან 6 კმ. საბჭოთა პერიოდში სოფელში განვითარებული იყო მეჩაიეობა და მეციტრუსეობა. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1359 კაცი. 1919 წელს სოფელში მოქმედებდა ორკლასიანი სკოლა.

დემოგრაფია
ალამბარი

ალამბარი — სოფელი საქართველოში, აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის ქობულეთის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფლები: ალამბარი, ზედა კონდიდი). მდებარეობს მდინარე აჭყვის მარცხნივ, ზღვის დონიდან 60 მ, ქობულეთიდან 14 კმ. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1837 კაცი.

ისტორია
- საუკუნეებში ალამბარი წარმოადგენდა გურიის სამთავროს ცენტრს და მთავრის რეზიდენციას. ვახუშტი ბატონიშვილის ცნობით აქ ჰქონდათ სასახლე გურიელებს. საუკუნის შუიდან საუკუნის 70-იან წლებამდე წარმოადგენდა თავდგირიძეების საკუთრებას.

1877-1878 წლების რუსეთ-ოსმალეთის ომის შედეგად რუსეთის იმპერიისთვის გადაცემის შემდეგ სოფლის მოსახლეობა შეადგენდა 426 ადამიანს.

საბჭოთა პერიოდში შედიოდა მუხაესტატეს სასოფლო საბჭოში, განვითარებული იყო მეჩაიეობა და მეციტრუსეობა.

დემოგრაფია
ციხე
სოფელში, „ციხისყელად“ წოდებულ მთაზე დგას საუკუნის ციხის ნანგრევები. ციხე ეკუთვნოდა მამუკა თავდგირიძეს, რის გამოც მას მამუკას ციხე დაერქვა. ციხე დაინგრა 1959 წლის მიწისძვრის დროს. შემორჩენილია მხოლოდ სამხრეთ-აღმოსავლეთის კედელი, რომლის სიმაღლე სამ მეტრს აღწევს. შემორჩენილ ნანგრევს კოშკის ფორმა აქვს და მისი ფართობი 47 მ²-ს შეადგენს.

ეკლესია
სოფელში იდგა წმინდა გიორგის სახელობის ეკლესია. ადგილობრივი მოსახლეობა მას შუშანეთის წმინდა გიორგის უწოდებდა. ეკლესია ქვისგან იყო აგებული. 1891 წელს ზაქარია ჭიჭინაძეს იგი დანგრეული დახვდა.
ნიკარაგუის ეროვნული ასამბლეა

ეროვნული ასამბლეა — ნიკარაგუის საკანონმდებლო ორგანო.

შემადგენლობა
ნიკარაგუის ეროვნული ასამბლეა არის ერთპალატიანი საკანონმდებლო ორგანო, შედგება 92 დეპუტატისგან. ამათგან 90 კომპლექტდება პირდაპირი არჩვენებითა და პროპორციული წარმომადგენლობით: 20 ეროვნული და 70- ნიკარაგუის დეპარტამენტებისა და ავტონომიური რეგიონების წარმომადგენლები. დარჩენილი ორი კანდიდატი კი არ ირჩევა-ერთს ნიშნავს პრეზიდენტი, მეორეს კი არჩევნებში დამარცხებული პრეზიდენტობის კანდიდატი, რომელიც მეორე ადგილზე გავიდა ხმათა რაოდენობით. ეროვნულ ასამბლეას ირჩევენ ხუთი წლის ვადით.

ეროვნულ ასამბლეაში ასარჩევად კანდიდატი უნდა ასრულებდეს შემდეგ მოთხოვნებს. (ნიკარაგუის კონსტიტუცია. მ. 134)

ნიკაარგუელი ეროვნების. თუ ისინი სხვა ეროვნების არიან, მაშინ არჩევნებამდე ოთხი წლით ადრე უნადა თქვას უარი უცხო ქვეყნის მოქალაქეობაზე.
უნდა ასრულებდეს პოლიტიკურ და სამოქალაქო წესებს.
21 წლის მაინც უნდა იყოს.
ბოლო ოთხი წლის განმავლობაში მუდმივად უნდა ეცხოვრა ქვეყანაში(არ ეხებათ დიპლომატიური კორპუსისა და საერთაშორისო ორგანიზაციების მუშაკებს და იმათ ვინც საზღვარგარეთ იყო განათლების მისაღებად).
უნდა იყოს დაბადებული იმ დეპარტამენტში ან ავტონომიურ რეგიონში, რომლის წარმომადგენლობაც სურს, ან არჩევნებამდე მინიმუმ ორი წელი უნდა ეცხოვრა.
ნიკარაგუის მუნიციპალიტეტები

ნიკარაგუის დეპარტამენტები იყოფა შემდეგ მუნიციპალიტეტებად:
აკოიაპა
ალამიკამბა
ალტაგრასია
აუაია
აულოვერი
ბაკა

ბარა დე რიო მაის
ბელენი
ბილვსკარმა
ბლუეფილდსი
ბოკაი
ბუმბონა
გრანადა
დაკურა
დარილო
დირიამბა
ელ-ბლუფი
ელ კასტილო ელ ჩილამატე
ელ რამა
ელ სალტო
ელ საუკე
ელ ტანკე
ელ ჩილე
ელ ხიკარალი
ელკეპულასი
ესტელი
ვილა სანდინო
ვასპამი
ვავასანგი
კაბო გრასიას ა დიოსი
კაბრილი
კამა
კარდენასი
კარატა
კარავალა
კიავასი
კოკაბილა
კონდეგა
კორინთო
კუკალაია
ლა კონსტანსია
ლა ფე
ლა ლუსი
ლა პას სენტო
ლა როსიტა
ლა ვირჯენი
ლაგუნა ლა პერლასი
ლაგუნა ლა ვოუნტა
ლეონი
ლისუსი
ლიმბაიკა
მანივალტა
მანაგუა
მასაია
მატაგალპა
მატიგუასი
მორიტო
მუელე დე ლოს ბუეიესი
მიუ მიუ
ნაგაროტე
ნანდაიმე
ნაუავასი
ნინაიერი
ოკოტალი
პენიას ბლანკასი
პიკაპიკა
პოტოსი
როსა რედონდა
პრინსაპოლკა
პუერტო არტურო
პუერტო კაბესასი
პუერტო სანდინო
პუერტო ისაბელი
პუერტო დიასი
რაიტი
რიო ბლანკო
რივასი
როსიტა
სან კარლოსი
სან ხუან დე ლიმასი
სან ხოსე დელ ბოკაი
სან ხუან დელ დური
სან მიგელიტო
სან ნიკოლასი
სან რაფაელ დელ სური
სან უბალდო
სანგ სანგი
სანტა მარია
საბაკო
სილენსიო
სინსინი
სიუდად დარიო
სიუნა
ტასბაპაუნი
ტელიკა
ტარაბონა
ტიპილმა
ტიპიტაპა
ტუაპი
ტუმა-ლა დალია
ტუნკი
უნა
ჩინანდეგა
ჩიჩიგალპა
ხალაპა
ხინოტეგა
ხინოტეპე
ხუიგალპა

:
თამარ აბაკელიას ქუჩა

თამარ აბაკელიას ქუჩა — ქუჩა თბილისში, მთაწმინდის რაიონში (მთაწმინდა), მტკვრის მარჯვენა სანაპიროზე, მთაწმინდის ფერდობზე. მისასვლელი ძმები ზუბალაშვილების ქუჩიდან.

ქუჩა წარმოიქმნა საუკუნეში. 1867 წელს ეწოდა არსენალის შესახვევი, 1897 — მცირე სასამართლოს ქუჩა, 1923 წ. — ტრიბუნალის შესახვევი. 1953 წ. ქუჩას მიენიჭა ხელოვან თამარ აბაკელიას სახელი, რომელიც აქ ცხოვრობდა. ქუჩაზე მდებარე საუკუნის დასაწყისის საცხოვრებელი სახლები შეტანილია თბილისის ისტორიულ-არქიტექტურულ ძეგლთა ნუსხაში.
ტეიდეს ეროვნული პარკი

ტეიდეს ეროვნული პარკი — ეროვნული პარკი კუნძულ ტენერიფეზე (კანარის კუნძულები, ესპანეთი). დაარსდა 1954 წელს. არის ყველაზე დიდი და ძველი ეროვნული პარკი კანარის კუნძულებზე. პარკის ტერიტორიაზეა მთა ტეიდე (3718 მ; კანარის კუნძულების უმაღლესი მწვერვალი). 2007 წლის 28 ივნისს იუნესკომ შეიტანა მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში.
კუენკა (ესპანეთი)

კუენკა — ქალაქი ესპანეთში, კასტილია-ლა-მანჩას ავტონომიურ რეგიონში. კუენკას პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრი.

ისტორია
მდინარეების ხუკარისა და უეკარის ხეობებს შორის ჩვენი ერის დასაწყისში ცხოვრობდა კელტური მოსახლეობა, სულ მალე იგი დაიკავეს რომაელებმა, ხოლო 711 წელს აღნიშნული ტერიტორია უკვე არაბების ხელშია.

1996 წელს ქალაქი შეიტანეს იუნესკოს კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში.

ღირსშესანიშნაობები
ძირითადი ღირსშესანიშნაობები მდებარეობს ქალაქის ძველ ნაწილში:

პლასა მაიორი - ქალაქის ძველი უბნის მთავარი მოედანი.
გოთიკური საკათედრო ტაძარი - პლასა მაიორზე.
საპისკოპოსო სასახლე (— სს.)
აბსტრაქტული ხელოვნების მუზეუმი.
კუენკას ისტორიის მუზეუმი.
სან-პედროს მონასტერი
სან-პანტალეონის ეკლესია
სან ფელიპე ნერის ეკლესია ...

გალერეა
კარტახენა (ესპანეთი)

კარტახენა — ქალაქი ესპანეთში, მურსიის ავტონომიურ რგიონში. სახელწოდება მომდინარეობს კართაგენისაგან.

კარტახენა დააარსა კართაგენელმა სარდალმა ჰასდრუბალმა ძვ. წ. 227 წელს და უწოდა "ქართ ჰადაშტი" – კართაგენის კოლონია. ქალაქს აყვავების ხანა რომის იმპერიის მართველობის დროს ჰქონდა, რომლებიც მას –ს უწოდებდნენ და ის რომაული პროვინცია კარფაგენიკას დედაქალაქი იყო. კარტახენა ასევე მნიშვნელოვან ქალაქს წარმოადგენდა ომაიანთა სახალიფოს მიერ (რომლებიც მას ქართაიანატ ალ–ხალიფას უწოდებდნენ) ესპანეთის დაპყრობის დროს.

 საუკუნიდან ის წარმოადგენს ესპანეთის მნიშვნელოვან საზღვაო პორტს. საუკუნეში ესპანეთის მმართველობაში ბურბონების მოსვლის შემდეგ კარტახენა გახდა ესპანეთის ფლოტის ხმელთაშუა ზღვის დეპარტამენტი და დღემდე რჩება მნიშვნელოვან საზღვაო პორტად.

მდიდარი ისტორიული წარსულის გამო ქალაქში მრავლადააა შემორჩენილი როგორც ფინიკიური, რომაული, ბიზანტიური, მავრიტანული არქიტექტურის ასევე საუკუნის არტ-ნუვოს ნიმუშები.

მის სახელს ატარებს ქალაქი კარტახენა კოლუმბიაში.

ისტორია
კარტახენა დააარსეს კართაგენელებმა, რომაელები მას უწოდებდნენ ახალ კართაგენს.

ჰავა
კარტახენას აქვს თბილი, ნახევრად მშრალი ჰავა. მისი საშუალო წლიური ტემპერატურა არის დაახლოებით 20 °. ყველაზე ცივი თვეა იანვარი, საშუალოდ 12 ° – გრადუსით, ხოლო ყველაზე ცხელი თვე აგვისტო 26 °–ით. რეგიონში ქარი წარმოადგენს მნიშვნელოვან კლიმატურ ფაქტორს.

დემოგრაფია
კარტახენას დემოგრაფიული სურათი 1842–წლიდან.
ესპანეთის ავტონომიური გაერთიანებები

ესპანეთის ავტონომიური გაერთიანებები — ესპანეთის სამეფოს ძირითადი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიულ ერთეული. ამჟამად ქვეყანაში 17 ავტონომიური გაერთიანებაა. ავტონომიური გაერთიანებები იყოფიან პროვინციებად. პროვინციები იყოფიან კომარკებად, ხოლო კომარკები — მუნიციპალიტეტებად.

ავტონომიური გაერთიანებები და დედაქალაქები
ანდალუსია (სევილია)
არაგონი (სარაგოსა)
ასტურია (ოვიედო)
ბალეარის კუნძულები (პალმა)
ვალენსია (ვალენსია)
გალისია (სანტიაგო-დე-კომპოსტელა)
კანარის კუნძულები (ლას-პალმასი, სანტა-კრუს-დე-ტენერიფე)
კანტაბრია (სანტანდერი)
კასტილია-ლა-მანჩა (ტოლედო)
კასტილია და ლეონი:
კასტილია (ვალიადოლიდი)
ლეონი (ლეონი)
კატალონია (ბარსელონა)
მადრიდი (მადრიდი)
მურსია (მურსია)
ნავარა (პამპლონა)
ლა-რიოხა (ლოგრონო)
ბასკეთი (ვიტორია)
ესტრემადურა (მერიდა)
თოჯინები იცინიან

თოჯინები იცინიან — რეჟისორ ნიკოლოზ სანიშვილის 1962 წლის ქართული საბჭოთა ფილმი. პირველი ჩვენება საკავშორო ეკრანებზე შედგა 1964 წელს.

სიუჟეტი
მელიტონ ბელთაძის ერთადერთ ვაჟს რეზიკოს ოპერის მომღერლობის არც ნიჭი აქვს, არც სურვილი, მაგრამ ბებიისა და დედის ხათრით კონსერვატორიაში აბარებს. რეზიკოს პირველივე გამოცდაზე ჩაჭრას მამა-შვილი შინაურებს ვერ უმხელს. მელიტონი გასაჭირს თავის მეგობარს, სათამაშოების ფაბრიკის დირექტორს შესჩივლებს და შვილის დროებით სამუშაოდ მიღებას თხოვს. ფაბრიკაში რეზიკოს ნამდვილი ნიჭი ვლინდება, მისი გაკეთებული შესანიშნავი თოჯინები სწრაფად იპყრობს ყურადღებას. ფაბრიკაში შემთხვევით მოხვედრილი ახალგაზრდა თავის მოწოდებასთან ერთად აქ პირველ სიყვარულსაც იპოვის.
პავლე I (კონსტანტინოპოლის პატრიარქი)

პავლე - კონსტანტინოპოლის არქიეპისკოპოსი 337-339, 341-342 და 346-350 წწ. და მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 6 ნოემბერი, ახალი სტილით - 19 ნოემბერი. პატრიარქად აირჩიეს წმინდა ალექსანდრეს გარდაცვალების შემდეგ, როდესაც კვლავ იფეთქა არიანელთა ერესმა. კრებას, რომელსაც ახალი პატრიარქი უნდა აერჩია, მრავალი არიანელი ესწრებოდა. ისინი მღვდელმთავარ პავლეს კანდიდატურის წინააღმდეგნი იყვნენ, მაგრამ ხმების უმრავლესობა მართლმადიდებლებმა მოიპოვეს. იმპერატორი კონსტანტინე (337-361), რომელიც რომის იმპერიის აღმოსავლეთ ნაწილს განაგებდა, არიანელი იყო. პატრიარქის არჩევნების დროს იგი კონსტანტინოპოლში არ იმყოფებოდა. როდესაც ჩავიდა, მან მოიწვია ახალი კრება, რომელმაც მღვდელმთავარი პავლე ხარისხაყრილად გამოაცხადა და დედაქალაქიდან განდევნა, მის ნაცვლად კი არიანელი ევსები ნიკომედიელი აღასაყდრეს. პატრიარქმა პავლემ რომს მიაშურა, სადაც თავშესაფარი პოვეს ევსების მიერ განდევნილმა სხვა მართლმადიდებელმა ეპისკოპოსებმაც.

ევსები დიდხანს არ დარჩენილა საპატრიარქო ტახტზე. მისი გარდაცვალების შემდეგ მღვდელმთავარი პავლე კონსტანტინოპოლში დაბრუნდა. სამწყსო სიყვარულით შეეგება ნეტარს, მაგრამ კონსტანტინეს დევნამ იგი აიძულა, კვლავ რომს დაბრუნებოდა.

იმპერატორმა კონსტანსმა (337-350) თავის აღმოსავლელ თანამმართველ კონსტანციუსს წერილით მიმართა, დევნილი მღვდელმთავარი კათედრაზე დაებრუნებინა. წმინდა პავლე საპატრიარქო საყდარში დააბრუნეს, მაგრამ მალე, სამეფო კარზე მომხდარი გადატრიალების დროს, მართლმადიდებელთა ქომაგი კეთილმსახური იმპერატორი კონსტანტი მოღალატურად მოკლეს. ამის შემდეგ მღვდელმთავარი პავლე კვლავ განდევნეს დედაქალაქიდან და სომხეთის ქალაქ კუკუზოში გადასახლეს, სადაც იგი მოწამეობრივად აღესრულა: როდესაც პატრიარქი საღვთო ლიტურგიას აღასრულებდა, არიანელები ტაძარში შეიჭრნენ და წმიდანი ომოფორით მოახრჩვეს. ეს მოხდა 350 წელს. 381 წელს წმიდა იმპერატორმა თეოდოსი დიდმა (379-395) ნეტარი აღმსარებლის უხრწნელი ნაწილები პატივით გადააბრძანა კონსტანტინოპოლში. 1326 წელს სიწმიდე ვენეციაში გადაასვენეს.