ვირხილიო ბარკო ვარგასი

ვირხილიო ბარკო ვარგასი (დ. 17 სექტემბერი, 1921 – გ. 20 მაისი, 1997) — კოლომბიელი პოლიტიკოსი, ინჟინერი და და კოლომბიის 28-ე პრეზიდენტი.

ბიოგრაფია
ვარგასი დაიბადა კუკუტაში, კოლომბიაში, 1921 წლის 17 სექტემბერს, ნავთობის მეწარმეების მდიდარ ოჯახში.
საშუალო სკოლის დამთავრების შემდეგ, ვირხილიო საცხოვრებლად გადავიდა ბოგოტაში, რათა განათლება მიეღო კოლუმბიის ეროვნულ უნივერსიტეტში. ის ჩაირიცხა ინჟინერიის ფაკულტეტზე. თუმცა, დამთავრებამდე ცოტა ხნით ადრე, ვარგასმა განაგრძო სწავლა მასაჩუსეტსის ტექნოლოგიის ინსტიტუტში , სადაც 1943 წელს ინჟინერ-მშენებელის ხარისხი მიიღო.

პოლიტიკური კარიერა
1943 წელს, კოლომბიაში დაბრუნების შემდეგ, ვარგასი ჩაერთო პოლიტიკაში. გუბერნატორმა ალფრედო ლამუს ჟირონმა ვირხილიო ბარკო სანტანდერის საზოგადოებრივი სამუშაოების მდივნად დანიშნა. ვარგასი ამ თანამდებობს 1945 წლამდე იკავებდა. შემდეგ კომუნიკაციების სამინისტროს გენერალური მდივნის პოზიცია დაიკავა. 1945 წელს გახდა დურანიის მრჩეველტა საბჭოს წევრი.

1946 წელს ვარგასი ღიად დაუპირსირდა მარიანო ოსპინა პერესის კონსერვატიულ მთავრობას. დაპირისპირების გამო 1950 წელს ვირხილიო ბარკოს ქვეყნის დატოვება მოუწია.

შეერთებულ შტატებში ყოფნისას ბარკომ სწავლა გააგრძელა მასაჩუსეტსის ტექნოლოგიის ინსტიტუტში. 1952 წელს მიიღო მაგისტრის ხარისხი, ხოლო 1954 წელს ეკონომიკის დოქტორის ხარისხი ბოსტონის უნივერსიტეტში. -ში სწავლის პერიოდში ვარგასი იყო ორი მომავალი ნობელის პრემიის ლაურეატის, პროფესორების რობერტ სოლოუს და პოლ სამუელსონის სტუდენტი.

ეროვნული ფრონტი
1958-1974 წლებში, ეროვნული ფრონტის პერიოდში, ბარკო რესპუბლიკის სენატორად აირჩიეს. ალბერტო ლერიას კამარგოს მეორე ადმინისტრაციის დროს, 1958-1960 წლებში ვირხილიო ბარკო საზოგადოებრივი სამუშაოების მინისტრის თანამდებობას იკავებდა. 1958 წელს ბარკომ მშობლიურ ქალაქ კუკუტაში გაზეთი „ “ დააარსა.

მისი მოვალეობა იყო დამოუკიდებლობის 150 წლისთავის აღნიშვნის შესახებ კანონპროექტის შემუშავება და კონგრესისთვის წარდგენა. ამრიგად, 1959 წლის 95-ე კანონმა შესაძლებელი გახადა ამ დღესასწაულის აღსანიშნავად მრავალი პროექტის მშენებლობა. განხორციელებულ პროექტებს შორის იყო ბოლივარის მოედნის ამჟამინდელი სახით მოდელირება, 20 ივლისის სახლ-მუზეუმის რესტავრაცია, კოლუმბიის ეროვნული ასტრონომიული ობსერვატორიის რემონტი და ბოლივარის მოედნის მიმდებარედ სან-ბარტოლომეს მოედნის მშენებლობა.

1961-1962 წლებში ალბერტო ლერიას კამარგოს მთავრობამ ბარკო კოლომბიის ელჩად დანიშნა გაერთიანებულ სამეფოში.

1962 წლის საკანონმდებლო არჩევნების შემდეგ, ბარკომ კიდევ ერთი ვადა იმსახურა სენატში (1962-1966). გილერმო ლეონ ვალენსიას (კონსერვატორი) მთავრობაში იგი ლიბერალურ პარტიას წარმოადგენდა ფინანსთა მინისტრის თანამდებობაზე (დაინიშნა 1962 წლის 7 აგვისტოს, 2263 დადგენილებით), ხოლო მოგვიანებით, სოფლის მეურნეობის მინისტრის თანამდებობაზე დაინიშნა. თანამდებობიდან გადადგა 1964 წლის ოქტომბერში.

ბოგოტას მერი (1966-1969)
ბარკო ბოგოტას მერად ლიბერალი პრეზიდენტის, კარლოს ლიას რესტრეპოს მთავრობამ დანიშნა, რომელმაც 1966 წლის ნოემბერში ხორხე გაიტან კორტესის შემდეგ თანამდებობაზე დანიშნა. ბარკო ლიასმა ინფრასტრუქტურული პროექტების სწრაფად განხორციელების უნარის გამო აირჩია, ქალაქის მოდერნიზაციის საჭიროების გათვალისწინებით.
მერობის რანგში მან შექმნა და გახსნა ხარების ბრძოლის მუზეუმი, რომელიც ბოგოტასა და კოლომბიაში ხარების ბრძოლის ისტორიას აღნიშნავს; ბუნების ისტორიის მუზეუმი, სადაც კოლომბიის ფაუნაა წარმოდგენილი; ბოგოტას პლანეტარიუმი; ბოგოტას ურბანული განვითარების მუზეუმი; მონტესის მუზეუმი და სახლი, ეროვნული გმირის, ანტონიო ნარინიოსადმი მიძღვნილი; და სანტა-კლარას მუზეუმი, რესტავრაციის ცენტრი. ბარკომ 1967 წლის 81-ე დადგენილებით დააარსა ბოგოტას ლატარია, რათა დაფინანსებულიყო საზოგადოებრივი ჯანდაცვისა და სოციალური დახმარების პროგრამები ღარიბებისთვის.

მან გაარემონტა ლიევანოს სასახლე, რაიონული საწარმოების მუშაობის გასამარტივებლად და გასაუმჯობესებლად შექმნა რაიონული გამოთვლითი ცენტრი, შეიძინა და გაარემონტა კრისტო რეის შენობა, რომელშიც ამჟამად ბოგოტას საქალაქო საბჭოა განთავსებული და დაიწყო რაიონული ადმინისტრაციული ცენტრის პროექტირება და მშენებლობა.

პრეზიდენტობა (1986-1990)
1986 წლის 7 აგვისტოს კოლომბიის პრეზიდენტის თანამდებობის დაკავების შემდეგ, ბარკომ დანერგა „მთავრობა-ოპოზიციის“ სისტემა ეროვნული ფრონტის ნარჩენების აღმოსაფხვრელად. ამრიგად, მისი კაბინეტი მხოლოდ ლიბერალური პარტიის წარმომადგენლებისგან შედგებოდა, რადგან ორივე პარტია 1986 წლამდე მონაწილეობდა მთავრობაში. მისი გადაწყვეტილება განპირობებული იყო იმით, რომ როდესაც მან კონსერვატორებს შესთავაზა კვოტა, რომელიც მათ შეურაცხყოფად მიაჩნდათ, მან გადაწყვიტა მათი სრულად გამორიცხვა თავისი მთავრობიდან. მისი ადმინისტრაცია ძირითადად ფოკუსირებული იყო სიღარიბის საწინააღმდეგო პროგრამებზე, პარტიზანულ ჯგუფებთან დიალოგსა და ნარკოტიკებით ვაჭრობის წინააღმდეგ ბრძოლაზე.

ვარგასის ადმინისტრაციამ დაიწყო საჯარო ადმინისტრირების ახალი მოდელის დანერგვა, რომელიც ხუთ პრიორიტეტულ მიზანს ისახავდა მიზნად: საჯარო რესურსების სოციალური პროდუქტიულობა, საჯარო ადმინისტრირების დემოკრატიზაცია, ინსტიტუტებისა და თანამდებობის პირების ეფექტურობა და ანგარიშვალდებულება, მენეჯერული და ადმინისტრაციული შესაძლებლობები და კოლომბიის პრეზიდენტობის ინსტიტუციური გაძლიერება საპრეზიდენტო პოლიტიკური გადაწყვეტილებების ან კანონებისა და კონსტიტუციური ცვლილებების მეშვეობით.
მერის პირველი სახალხო არჩევნები ჩატარდა 1988 წელს და შეიქმნა პრეზიდენტის საკონსულტაციო ოფისი ადამიანის უფლებათა დაცვის საკითხებში.
1150 დეკრეტით ბარკომ შექმნა საპრეზიდენტო კომისია კოლუმბიაში საჯარო ადმინისტრაციის რეფორმისთვის. მისი წევრები იყვნენ ალბერტო ერნანდესი, ედუარდო ალდანა, ბლანკა ლიბია არიასი, ალფონსო ესგუერა, ხოსე ვისენტე კატარინი, მანუელ როდრიგესი, ფერნანდო ბოტერო ჩეა, მარტინ ფონ ჰილდებრანდი და რუდოლფ ჰომსი.

ამავდროულად, პრეზიდენტის გენერალურ მდივნად დაინიშნა ბიზნესმენი გერმან მონტოია. ჟურნალ „სემანას“ თანახმად, ოპოზიციის რამდენიმე წევრისთვის მონტოია იყო „ის, ვინც რეალურად იღებდა მნიშვნელოვან გადაწყვეტილებებს პრეზიდენტის სასახლეში“. გაზეთმა „ელ ტიემპომ“ მონტოია აღწერა, როგორც „ყოფილი სახელმწიფოს მეთაურის უტყუარი მარჯვენა ხელი“. რამდენიმე მედიასაშუალებამ ივარაუდა, რომ ბარკო ვადის ამოწურვის შემდეგ ალცჰაიმერის დაავადებით დაავადდა, რამაც გააძლიერა მონტოიას პოზიციას მთავრობის გადაწყვეტილებების მიღების პროცესში.

პრეზიდენტის პოსტ-აქტივობები
1990 წელს პრეზიდენტობის თანამდებობის დატოვების შემდეგ, ბარკო კვლავ იკავებდა კოლომბიის ელჩის თანამდებობას გაერთიანებულ სამეფოში 1992 წლამდე, ლიბერალი პრეზიდენტის, სესარ გავირიას ადმინისტრაციის დროს.

პირადი ცხოვრება
ოჯახი
ვირხილიო კუკუტას არისტოკრატიის წარმომადგენელი იყო, ხორხე ენრიკე ბარკო მალდონადოსა და ჯულიეტა ვარგას დურანის ხუთი შვილიდან უმცროსი. მისი და-ძმები იყვნენ მარინა, ხორხე, ალბერტო და ჯულია ედელმირა ბარკო ვარგასი. ოჯახი გამდიდრდა ნავთობის მოპოვებით და ამ საქმიანობას დღემდე აგრძელებს.

ვირხილიოს და, ჯულია, დაქორწინდა კარლოს არტურო სანკლემენტე ორბეგოსზე, პრეზიდენტის ყოფილი მდივნის, სერხიო სანკლემენტე დომინგესის შვილიშვილზე, რომელიც თავად იყო კოლუმბიის ყოფილი პრეზიდენტის, მანუელ ანტონიო სანკლემენტეს ვაჟი. ხორხე დაქორწინდა ლეონარდო კანალ გონსალესის, ოფიცრისა და ყოფილი პრეზიდენტის შვილთაშვილის შვილზე.

მისი მამა იყო არმიის ოფიცრისა და ბიზნესმენის, ვირხილიო ვარგასის ვაჟი, რომელიც ცნობილია ქვეყნის ისტორიაში როგორც ნავთობის კონცერნის ერთ-ერთი პირველი დამაარსებელი.
დედა კი ლიბერალური პარტიის წევრის, ოფიცერ ხუსტო დურან გომესის დისშვილი იყო. მან ვირხილიოს აღზრდაში მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა.
ძმა, ხორხე ბარკო ვარგასი, სამოქალაქო აერონავტიკის ორგანიზაციის დირექტორის თანამდებობას იკავებდა და ასევე იყო ავიაციის კომპანია -ის საერთაშორისო წარმომადგენელი, რომელიც ნარკოდილერებთან ხულიო კალდერონთან და ძმებ ალფონსო და ლაკი კოტესთან თანამშრომლობდა.

გარდაცვალება
ვირხილიო ბარკო მას შემდეგ წავიდა პოლიტიკიდან, რაც კიბოსა და ალცჰაიმერის დაავადების დიაგნოზი დაუსვეს. ცნობილია, რომ ვარგასი ამ დაავადებით თითქმის სამი წლის განმავლობაში მართავდა სახელმწიფოს.

1996 წელს ბარკო საავადმყოფოში მოათავსეს დაავადებასთან დაკავშირებული გართულებების გამო. ამ მომენტიდან მისი ჯანმრთელობა კიდევ უფრო გაუარესდა.

1997 წლის აპრილში ლიბერალური პარტიის ხელმძღვანელობამ ბარკოს უმაღლესი ჯილდო მიანიჭა, პატივი, რომელიც მისმა მეუღლემ მისი სახელით მიიღო ყოფილი პრეზიდენტის ჯანმრთელობის გაუარესების გამო.

ვირჯილიო ბარკო გარდაიცვალა 1997 წლის 20 მაისის დილით, 75 წლის ასაკში, ბოგოტაში, „კლინიკა ფონდასიონ სანტაფეში“. იგი დაკრძალეს ბოგოტას ცენტრალურ სასაფლაოზე.