iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
მარტინ ვისკარა

მარტინ ვისკარა (დ. 22 მარტი, 1963) — პერუელი ინჟინერი და პოლიტიკოსი. იყო პერუს პრეზიდენტი 2018-2020 წლებში. ვისკარა მანამდე იყო მოკეგუის რეგიონის გუბერნატორი, ტრანსპორტირებისა და კომუნიკაციების მინისტრი და პერუს ელჩი კანადაში.

2016 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში იყო პარტიის, „პერუელები ცვლილებებისთივს", ლიდერის პედრო პაბლო კუჩინსკის ვიცე-პრეზიდენტობის კანდიდატი.

ვისკარა პრეზიდენტი 2018 წლის 23 მარტს გახდა, მას შემდეგ, რაც პერუს 66-ე პრეზიდენტმა, კუჩინსკიმ თანამდებობა დატოვა.

ადრეული წლები
ვისკარა -ს ყოფილი წევრის, ცეზარ ვისკარა ვარგასისა და დაწყებითი სკოლის მასწავლებლის, დორის კორნეოს ოჯახში დაიბადა. მამამისი მოკეგუის მერი და პერუს 1978 წელს მოსწვეული პარლამენტის წევრი იყო. მისი ოჯახი თავდაპირველად მოკეგუაში ცხოვრბოდა, თუმცა, მოგვიანებით ავადმყოფობის გამო, ლიმაში გადავიდნენ. ვისკარას ცხოვრებაში მამამისმა დიდი როლი ითამაშა.

განათლება
1984 წელს ვისკარამ დაამთავრა ინჟინერიის ეროვნული უნივერსიტეტი ლიმაში. ასევე მიღებული აქვს მენეჯმენტის ადმინისტრირების დიპლომი ბიზნესის ადმინისტირირების სკოლაში.

პოლიტიკური კარიერა
მოკეგუის გუბერნატორი
ვისკარას პოლიტიკური ამბიციები ჯერ კიდებ 2006 წელს დაიწყო, როდესაც -ს პარტიით მონკეგუის გუბერნატორობაზე კენჭი იყარა, თუმცა, არჩევნებში დამარცხდა. 2008 წელს მან უთანასწორო გადასახადების გამო ,,მოკეგუასოს" სახელით ცნობილი საპროტესტო აქციები გამართა. ვისკარამ კრიზისის მოსაგვარებლად იმოგზაურა ლიმაში და აცნობა პერუს მთავრობას რეგიონში არსებული სიტუაცია, რითაც მათგან მიიღო დაპირება შეეტანათ ცვლილებები კანონში საკითხთან დაკავშირებით. სწორედ ამ მოვლენამ შეუწო ხელი მის სამომავლო წარმატებას.

2011 წელს ვისკარა მოკეგუის გუბერნატორად აირჩიეს. მისი თანამდებობაზე ყოფნის დროს, გაუმჯობესდა სოციალური მდგომარეობა და შემცირდა კორუფციის შემთხვევები, რის გამოც ვაშინგტონ პოსტმა მას პერუს ..უიშვიათესი მაგალითი" უწოდა. მან ასევე მოაგვარა დაპირისპირება მოსახლეობასა და სამთო კომპანია -ს შორის. ვისკარა მოკეგუის გუბერნატორი 2014 წლამდე იყო.
რაკეტა სოიუზის მემორიალური კომპლექსი

რაკეტა სოიუზის მემორიალური კომპლექსი — საბჭოთა რაკეტა „სოიუზის“ მემორიალი რუსეთში. მდებარეობს ქალაქ სამარაში, ლენინის გამზირის ბოლოს კოზლოვის მოედანზე. მემორიალი 2001
წლის 1 ოქტომბერს იური გაგარინისა და რაკეტა -7-ის 11511 (სოიუზი) კოსმოსში გაფრენის იუბილის აღსანიშნავად გაიხსნა. -7-ის ტიპის რაკეტებს რაკეტების კოსმოსური ცენტრი „პროგრესი“ სამარაში 1958 წლიდან უშვებდა.

კონსტრუქცია
მემორიალი წარმოადგენს ნამდვილ რაკეტა -7-ს რომელიც სპეციალური ლითონის კონსტრუქციით დამაგრებულია შენობაზე. რაკეტის სიმაღლე შენობასთან ერთად 68 მეტრია, წონა - 20 ტონა. დამჭერი კონსტრუქცია 53 ტონას იწონის. გამოფენილი რაკეტის ეგზემპლარი 1984 წელს კუიბიშევის საწარმო „პროგრესში“ დამზადდა, როგორც პლესეცკის კოსმოდრომის საწვრთნელი და საბრძოლო გათვლების ნიმუში. თავისი რესურსის ამოწურვის შემდეგ 1999 წელს რაკეტა 40 წლის იუბილეზე რაკეტების კოსმოსურ ცენტრ „პროგრესს“ აჩუქეს, რომელმაც ის მაკეტის სახით მუზეუმს გადასცა. რაკეტიდან მოხსნეს ყველა აღჭურვილობა და კონსტრუქცია ჭანჭიკებით გაამაგრეს, რომელიც მხოლოდ ავზზე 13 000 ერთეული დაიხარჯა. რაკეტა თეთრ და ნარიჯისფერ ფერებში გადაიღება. მონუმენტის კომპლექსი და მუზეუმის შენობა ერთიან არქიტექტურულ გადაწყვეტას წარმოადგენს. კომპლექსი ქალაქში ბოლო წლებში განმავლობაში შექმნილი ერთ-ერთი ყველაზე წარმატებული პროექტია. პროექტის ავტორები არიან არქიტექტორები ჟუკოვი და ჩიჩერინა.

შექმნის ისტორია
მონუმენტი 2001 წლის 1 ოქტომბერს გაიხსნა. ცერემონიას სამარის ოლქის გუბერნატორი კონსტანტინე ტიტოვი, რაკეტების კოსმოსური ცენტრი „პროგრესის“ მთავარი კონსტრუქტორი დიმიტრი კოზლოვი, რუსავიაკოსმოსის, ბაიკონურისა და პლისეცკის პოლიგონების წარმომადგენლები ესწრებოდნენ.

2007 წლის 7 ივლისს მემორიალის გვერდით „სიყვარულის ხეივანი“ გაშენდა.

სამარის კოსმოსური მუზეუმის ოფიციალური გახსნა 2007 წლის 12 აპრილს შედგა.

2010 წლის 24 თებერვალს მემორიალის წინ მდებარე მოედანს რაკეტების კოსმოსური ცენტრი „პროგრესის“ ლეგენდარული მთავარი კონსტურქტორის დიმიტრი კოზლოვის სახელი მიენიჭა.

ფაქტები
ეს რაკეტა -7-ის რიგით მეხუთე მემორიალია. რაკეტა -7-ისადმი მიძღვნილი წინა მონუმენტები და მემორიალები დაიდგა:
მოსკოვში სახალხო მეურნეობის მიღწევების გამოფენაზე 1969 წელს (გამოყენებულია სრული ზომის მაკეტი, რომელიც 1967 წელს პარიზის ავიასალონ ლე-ბურჟეზე საჩვენებლად დამზადდა);
პოდმოსკოვიეს ქალაქ კოროლიოვი სარაკეტო კომპლექს „ენერგიის“ ტერიტორიაზე.
კალუგაში კონსტანტინე ციოლკოვსკის სახელობის კოსმონავტიკის ისტორიის სახელმწიფო მუზეუმის ტერიტორიაზე 1973 წელს;
ქალაქ ლენინსკში (ამჟამად ბაიკონური) 1981 წელს.

გალერეა
მოსკოვის მიქაელ მთავარანგელოზის ტაძარი

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი =მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = საუკუნე
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 55.750278
| გრძედი = 37.617944
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
მოსკოვის მიქაელ მთავარანგელოზის ტაძარი — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. მდებარეობს მოსკოვის კრემლის ტერიტორიაზე. ტაძარი დაარსებულია საუკუნეში.

ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.

ისტორია
პირველი ხის მთავარანგელოზის ეკლესია მოსკოვის კრემლის ტერიტორიაზე დააარსეს 1247-1248 წლებში, ჯერ კიდევ მთავარ მიხეილ ხორობრიტის პერიოდში, რომელიც იყო ალექსანდრე ნეველის ძმა.

1333 წელს ივანე კალიტამ ააგო ქვის ტაძარი რუსეთის შიმშილისაგან გადარჩენისათვის მადლიერების ნიშნად. ახალი მთავარანგელოზის ეკლესია აკურთხა მიტროპოლიტმა ფეოგნოსტმა 1333 წლის 20 სექტემბერს.

არსებული ტაძარი აგებულია 1505-1508 წლებში იტალიელი ხუროთმოძღვრის ალევიზ ნოვის ხელმძღვანელობით ძველი ტაძრის ადგილზე და აკურთხეს 1508 წლის 8 ნოემბერს, კურთხევის ცერემონიალს უძღვებოდა მოსკოვის მიტროპოლიტი სიმონი. 1599 წლიდან 1765 წლამდე ტაძარში იმართებოდა თავადებისა და მეფეების პანაშვიდები. 1743 წლიდან 1883 წლამდე მოსკოვის ეპარქიის საკათედრო ტაძარია. 1771-1801 წლებში ტაძრის წინამძღვარი იყო პეტრე ალექსეევი, ლექსიკოგრაფი, „საეკლესიო ლექსიკონის“ ავტორი.

1895 წლის 23 თებერვლის წმინდა სინოდის № 809 ბრძანებით გადაეცა საიმპერატორო სასახლის სამინისტროს თავისი ღირებულებებით, კაპიტალით და სასულიერო პირებით.

რომანოვების ხელისუფლებაში მოსვლის 300 წლის იუბილესთან დაკავშირებით დაიწყო ეკლესიის სარესტავრაციო სამუშაოები. 1913 წლი 24 მაისს იმპერატორი ნიკოლოზ ეწვია კრემლს, შევიდა მთავარანგელოზის ეკლესიაში და აანთო კანდელები.

ეკლესიაში მდებარეობს ნეკროპოლისი, სადაც 1340 წელს პირველი დაკრძალეს დიდი მთავარი ივანე კალიტა, ხოლო უკანასკნელი ვინც აქ დაკრძალეს იყო იმპერატორი პეტრე (1730 წ.). სულ ეკლესიაში დაკრძალულია 54 ადამიანი.
ბარბარა რაძივილი

ბარბარა რაძივილი (, , ; დ. 6 დეკემბერი, 1520, ვილნიუსი — გ. 8 მაისი, 1551, კრაკოვი) — პოლონეთისა და ლიტვის დედოფალი, სილამაზით გამორჩეული, ჰაშტოლდების მემკვიდრე. სტანისლავ ჰაშტოლდისა და შემდგომში პოლონეთის მეფისა და ლიტვის დიდი მთავრის, სიგიზმუნდ ავგუსტის ცოლი.

ბიოგრაფია
დაიბადა ყველაზე ძლიერი ლიტველი მაგნატების, რაძივილების ოჯახში. მისი მამა იყო იური რაძივილი, ბიოლოგიური ძმა — ნიკოლაი რიჟა რაძივილი, ხოლო ბიძაშვილი იყო — ნიკოლაი შავი რაძივილი. 1538 წელს (სხვა წყაროებზე დაყრდნობით 1837 წლის 18 მაისს) იქორწინა სახელოვანი ლიტველი მაგნატის ალბერტ გაშტოლდის შვილზე, სტანისლავზე, თუმცა 1842 წელს დაქვრივდა.

1547 წელს ბარბარამ ფარულად იქორწინა დიდ ლიტველ ჰერცოგ სიგიზმუნდ ავგუსტზე. საიდუმლო ქორწინება ბარბარას ძმების, ნიკოლაი რიჟასა და ნიკოლაი შავის მიერ იყო ორგანიზებული. ცერემონიიდან მაევე ახალგაზრდები ექვსი თვით დაშორდნენ, მეფე სეიმში გაემგზავრა ამ ქორწინებაზე თანხმობის მისაღებად, ხოლო ბარბარა მშობლიურ ციხეში, დუბინკში გაგზავნა. ახალგაზრდები ერთმანეთთან კავშირს ინარჩუნებდნენ, აგზავნიდნენ წერილებსა და მცირე საჩუქრებს. დუბინკში შემორჩენილია წერილები, რომლებიც ბარბარას იქ ყოფნას, მის განათლებულობასა და ინტერესთა ფართო სფეროს ქონას ადასტურებს.

1548 წელს, სიგიზმუნდ -ს გარდაცვალებისა და პოლონეთის ტახტზე ასვლის შემდგომ სიგიზმუნდ ავგუსტმა ბარბარა რაძივილთან ქორწინება ოფიციალურად გამოაცხადა და მისი პოლონეთის დედოფლად აღიარება მოითხოვა. ამას დიდი წინააღმდეგობა მოჰყვა პოლონელი დიდგვაროვნებისა და სიზიგმუნდის დედის, ბონა სფორცასგან, რადგანაც მათ სურდათ ლიტვის დომინირების მოსპობა და პოლონეთის სრული დამოუკიდებლობა. მხოლოდ 1550 წლის 7 მასისს კრაკოვში ბარბარა რაძივილი ტახტზე ავიდა, თუმცა იგი მალევე ავად გახდა და 1551 წლის 8 მაისს გარდაიცვალა. იმ დროისთვის, არსებული ჰიპოთეზის თანახმად, რაძივილი ბონამ მოწამლა.

„კრაკოვის მასონარის ანალებში“ ბარბარაზე წერია: „სიზიგმუნდმა მეორე ჯერზე ცოლად შეირთო ბარბარა, რაძივილების საგვარეულოდან გამომავალი, რომელიც უკვე გათხოვილი იყო ჰაშტოლდზე და რომლის კორონაციაც 1546 წელს წმინდა ბარბარეს ხსენების დღეს მოხდა კრაკოვში. სამწუხაროდ, იგი 1547 წელს გარდაიცვალა“.

ბარბარა რაძივილის ნეშტი კრაკოვიდან ვილნიუსში გადაასვენეს და საკათედრო ტაძარში დაკრძალეს.

მხატვრული სახე
ბარბარა რაძივილის რომანტიკული სიყვარულის ისტორიამ და მისმა პიროვნებამ დიდი გავლენა იქონია პოლონურ და ლიტვურ პროზაზე, პოეზიასა და დრამატურგიულ ნამუშევრებზე.

ბარბარა რაძვილი გამოსახულია იოანა ბრუჟენეს ესტამპზე (1971 წელი).
შენი სახელით მომმართე (რომანი)

„
შენი სახელით მომმართე — ამერიკელი მწერლის, ანდრე ასიმანის რომანი, რომელშიც მოცემულია 17 წლის იტალიელ-ამერიკელი ებრაელი ბიჭისა და 24 წლის ამერიკელი ებრაელი ახალგაზრდა მეცნიერის სასიყვარულო ისტორია. სიუჟეტი ვითარდება 1987 წლის ზაფხულს, იტალიის ზღვისპირა ქალაქში. რომანში გადმოცემულია მთავარი გმირის, ელიო პერლმანისა და ოლივერის ურთიერთობა.

რომანი 2007 წელს ლამბდას რიგით მე-20 ლიტერატურული პრემიის ლაურეატი გახდა გეი ფიქციის კატეგორიაში.
ზიუზინოს ბორისისა და გლების ეკლესია

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი =მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = 1688
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 55.658611
| გრძედი = 37.58
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
ზიუზინოს ბორისისა და გლების ეკლესია — მართლმადიდებლური ეკლესია მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია საუკუნეში. იგი შენდებოდა 1688-1704 წლებში. მდებარეობს მოსკოვის სამხრეთ-დასვლეთის ადმინისტრაციულ ოლქში ზიუზინოში (ყოფილი სოფელი) მისამართი: პერეკოპის ქუჩა № 7.

ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.

ისტორია
ადგილი სადაც მდებარეობდა სოფელი ზიუზინო, ეკუთვნოდა პროზოროვსკიების თავადთა საგვარეულოს. ბორისისა და გლების ეკლესის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1688 წლიდან 1704 წლამდე. ქვედა თბილი ეკლესია, რომელიც ნაკურთხი იყო წმინდა მთავარ ვლადიმირის სახელზე ააგეს და აკურთხეს უკვე 1688 წელს, ხოლო ზედა ზაფხულის ეკლესია, თავადების ბორისისა და გლების სახელზე ნაკურთხი კი მხოლოდ 1704 წელს.

1938 წელს, გაძლიერებული ანტისაეკლესიო კამპანიის დროს კომუნისტურმა ხელისუფლებამ ეკლესია დახურა. 1950-იანი წლების ბოლოს გაიმართა მისი პირველი სარესტავრაციო სამუშაოები, რის შემდეგაც მასში განათავსეს ალმასების გადამამუშავებელი სახელოსნო. 1979 წელს დაიწყო ახალი სარესტავრაციო სამუშაოები, რის შემდეგაც ეკლესიაში განათავსეს საბჭოთა კავშირის ინსტრუმენტისა და მანქანათმშენებლობის სამინისტროს არქივი.

1989 წელს ეკლესია დაუბრუნდა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას, იგი გადავიდა სევასტოპოლის რაიონის მართლმადიდებელი მრევლის კუთვნილებაში და აღდგა ღვთისმსახურება.

2005 წლიდან ბორისისა და გლების ეკლესიასთან მოქმედებს საკვირაო სკოლა როგორც ბავშვებისათვის, ასევე მოზარდებისათვის.

არქიტექტურა
თავდაპირველად ბორსისა და გლების ეკლესიის ადგილზე განთავსებული იყო ძველი, ხის ტაძარი. ახალი ტაძარი ააგეს ე. წ. „ნარიშკინის (მოსკოვის) ბაროკოს“ სტილში. ეკლესიის არქიტექტურა ახლოსაა ტროიცე-ლიკოვის სამების ეკლესიის არქიტექტურასთან, რომლის არქიტექტორიც უნდა იყოს იაკობ ბუხვოსტოვი. ამ მიზეზის გამო ბორისისა და გლების ეკლესიის მშენებლობაც სწორედ მას მიეწერება.

ეკლესია აგებულია მარალი თაღოვანი პალატით, საკურთხევლისა და კარიბჭის სიმაღლე ერთნაირია. ტაძარი სემკულია ტრადციული მოსკოვური ბაროკოს სტილში. ზედა სართულზე ასასვლელად გამოყენებულია შიდა კიბე.

1879 წელს ეკლესიას მიაშენეს სამრეკლო, რომელიც დღევანდელ დღემდე არ შემონახულა.
კოლომენსკოეს ამაღლების ეკლესია

კოლომენსკოეს ამაღლების ეკლესია — მართლმადიდებლური ეკლესია მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია საუკუნეში. იგი შენდებოდა 1528-1532 წლებში. მდებარეობს მოსკოვის სამხრეთის ადმინისტრაციულ ოლქში ნაგატინსკი-ზატონის რაიონში, სოფელ კოლომენსკოეში. ეკლესია 1994 წლიდან არის იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლი.

ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.

ისტორია
ეკლესია შენდებოდა 1528-1832 წლებში. იგი სავარაუდოდ ააგო იტალეელმა არქიტექტორმა პეტროკ ანიბალმა, მდინარე მოსკოვის ნაპირზე. ეკლესიის ქტიტორია მოსკოვის დიდი მთავარი ვასილი .

ამაღლების ეკლესია ჩვენამდე მოღწეულ უძველეს ნაგებობას წარმოადგენს, რომელიც 1532 წელს, ტახტის მემკვიდრის, მომავალი მეფე ივანე მრისხანის დაბადების ზეიმის აღსანიშნავად ააგეს. სრულიად განსხვავებული, არაკანონიკური თეთრი ეკლესია, იმ დროისათვის ნამდვილი გარღვევა იყო, რადგან ის ბიზანტიური ტრადიციებით აშენდა.

ეკლესიას ზემოდან ჯვრის ფორმა აქვს. ვიწრო პილასტრები, ისრისებური ფანჯრის ჩარჩოები, საკმაოდ რიტმული კიბის პასაჟები და ღია გალერეები ხაზს უსვამენ რუსული არქიტექტურის შედევრის დინამიურ ტენდენციას. მიჩნეულია, რომ მთლიანობაში ვერტიკალური კომპოზიცია, ნასესხებია ჩრდილოეთ რუსეთის ხის ეკლესიებისგან.

სტატუსი
ეკლესიის შენობა შედის მუზეუმ-ნაკრძალ კოლომენსკოეს შემადგენლობაში.

1994 წელს, აღიარა რა კაცობრიობის თვალსაჩინო ფასეულობის ნიმუშად, იუნესკომ კოლომენსკოეს ამაღლების თეთრი ეკლესია მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში შეიტანა.

2000 წლის 8 დეკემბერს ეკლესია კვლავ აკურთხეს. 1994 წლიდან, ეკლესიას აქვს საპატრიარქო კომპლექსის ტაძრის სტატუსი.
მცირე ამაღლება

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი =მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = საუკუნე
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 55.7571
| გრძედი = 37.6039
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
მცირე ამაღლება — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ცენტრალურ ადმინისტრაციულ ოლქში პრესნენის რაიონში. მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია უფლის ამაღლების სახელზე. დიდი ამაღლების ტაძრის აშენებამდე უწოდებდნენ „ძველ ამაღლებას“.

ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.

მიუხედავად იმისა, რომ ტაძარს ოფიციალურად ეწოდება უფლის ამაღლების ეკლესია, მოსახლეობაში ხშირად გამოიყენება სახელწოდება მცირე ამაღლება, განსხვავებით დიდი ამაღლებისაგან, რომელიც უფრო გვიანდელი ეკლესიაა.

ისტორია
პირველი მონაცემები ეკლესიის შესახებ მიეკუთვნება 1584 წელს. მისი ხის შენობა გაანადგურა 1629 წლის ხანძარმა. თანამედროვე ქვის ეკლესია აგებულია 1634 წელს. 1680-იან წლებში ეკლესია გადააკეთეს. დაამატეს სამხრეთი ეგვტერი, რომელიც აკურთხეს პროკოფი და იოანე უსტიუჟელების სახელზე. 1690 წელს ეკლესიას ასევე დაამატეს ჩრდილოეთი ეგვტერი ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე ნაკურთხი.

1737 წელს ტაძარი დააზარალა ხანძარმა და აღადგინეს 1739 წელს. რეკონსტრუქციისას მას მიაშენეს ჩრდილოეთი ეგვტერი იოანე ნათლისმცემლის თავის კვეთის სახელზე. 1764 წელს ტაძარს დაადგეს რვაკუთხა ბაროკოს სტილში გადაწყვეტილი გუმბათი.

 საუკუნის დასაწყისში გააფართოვეს სამხრეთის ეგვტერი, დაამატეს თაღოვანი გალერეა. 1831 წელს ეკლესიაში დააყენეს ახალი კანკელი. 1876 წელს ეკლესია გადააკეთეს ალექსი მარტინოვის პროექტის მიხედვით. 1902 წელს ეკლესიაში სარესტავრაციო სამუშაოები მიმდინარეობდა.

ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ ეკლესია მცირე ხანი კიდევ ფუნქციონირებდა. 1929 წელს დაანგრიეს სამრეკლო. 1937 წელს დახურეს ტაძარი. მალევე მოხსნეს ჯვარი და გაანადგურეს ეკლესიის ინტერიერი. 1980 წელს შენობაში განათავსეს მოსკოვის მთავარი სამშენებლო სამმართველო.

1992 წელს ეკლესია დაუბრუნეს რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას. 1992 წლის 3 ივნისს ამაღლების დღესასწაულზე აკურთხეს ტაძრის საკურთხეველი. ეკლესიის მოხატვაზე მუშაობდნენ მხატვრები ირინა სტარჟეცკაია და ივან გლაზუნოვი. ტაძრის კანკელი დაამზადა ხატმწერმა სერგეი ფიოდოროვმა.
აღდგომის წმინდა ტაძრის განახლების სახელობის ტაძარი

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი =მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = საუკუნე
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 55.759444
| გრძედი = 37.607222
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
აღდგომის წმინდა ტაძრის განახლების სახელობის ტაძარი — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვის ისტორიულ ცენტრში. ტაძარი დაარსებულია საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ცენტრალურ ადმინისტრაციულ ოლქში პრესნენის რაიონში. ეკლესიის წინამძღვარია ნიკოლაი ბალაშოვი. ეკლესიის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია აღდგომის წმინდა ტაძრის განახლების სახელზე, სამხრეთის ეგვტერი - ელისე წინასწარმეტყველის, ხოლო ჩრდილოეთისა - ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე.

ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.

ისტორია
ტაძრის შესახებ პირველი წყაროები თარიღდება 1548 წლით. თავდაპირველი აღდგომის წმინდა ტაძრის განახლების სახელობის ტაძარი წარმოდგენილია მოსკოვის პეტროვისეულ გეგმაზე, რომელიც შექმნილია 1596-1598 წლებში.

1629 წელს მოსკოვის დიდი ხანძრის დროს ტაძარი და მისი მიმდებარე ტერიტორია მთლიანად დაიწვა. მაგრამ მოსახლეობამ პრაქტიკულად ფერფლიდან აღადგინა ტაძარი და ააგო ახლა უკვე ქვისაგან.

1620 წლიდან ეკლესიის მახლობლად მდებარეობს ელია წინასწარმეტყველის სახელობის ტაძარი, რომელიც ააგეს მეფე მიხეილ რომანოვისა და მისი მამის პატრიარქ ფილარეტის შეხვედრის პატივსაცემად, რომელიც დაბრუნდა პოლონელების ტყვეობიდან. 1636 წელს ანიშნული ტაძარი ქვის ნაგებობით შეცვალეს და იდგა საუკუნის შუა წლებამდე. ტაძრის გაუქმების შემდეგ მისი საკურთხეველი გააიტანეს აღდგომის წმინდა ტაძრის განახლების სახელობის ტაძარში.

თითქმის ორი საუკუნე ტაძარი ცვლილებების გარეშე არსებობდა. 1816-1820 წლებში კი ეკლესიას მიაშენეს სატრაპეზო და სამრეკლო.

 საუკუნის მეორე ნახევარში ტაძრის ფანჯრები გააფართოვეს რუსული სტილის მიხედვით. 1897 წელს არქიტექტორ ალექსანდრე მაისნერის პროექტის მიხედვით სამრეკლოს ზედა ნაწილი შეცვალეს ახლით, რომელსაც ფსევდოკლასიკური სახე მისცეს. აღნიშნული ცვლილების შემდეგ სამრეკლო ეკლესიაზე ბევრად დიდი გახდა. ამის შემდეგ შენობას უკვე თანამედროვე სახე აქვს.

1930-იან წლებში, უღმერთობის ეპოქაში, ტაძარი არ დახურულა (ახლოს მცხოვრები ცნობილი მსახიობების არაერთჯერადი თხოვნის წყალობით), მაგრამ სამრეკლო დაანგრიეს. 1963-1964, 1979 და 1982-1986 წლებში ეკლესიას სარესტავრაციო სამუშაოები ჩაუტარდა.

1972 წლიდან სიცოცხლის ბოლომდე, 2003 წლამდე, ეკლესიაში რეგულარულად ატარებდა მსახურებას ვოლოკოლამის ეპარქიის მიტროპოლიტი პიტირიმი (ნაჩაევი).
საპიტვა

საპიტვა — მალავის უმაღლესი წერტილი. მდებარეობს ქვეყნის სამხრეთ ნაწილში, მულანჯეს მასივზე, ბლანტირედან აღმოსავლეთით, მოზამბიკის სახელმწიფო საზღვრის სიახლოვეს. სიმაღლე 3002 მ. აღსანიშნავია, რომ 2003 წელს მთის სიახლოვეს გამცილებლის გარეშე მყოფი სამი ტურისტი გაუჩინარდა. ასვლის სირთულისა და ამინდის მკვეთრი ცვლილებების გამო საპიტვა ტურისტული თვალსაზრისით სახიფათოა.
მიშო ყიფიანი

მიშო ყიფიანი (დ. 12 აპრილი, 1846, ქვიშხეთი — გ. 2 მარტი, 1916, ვლადიკავკაზი) — ქართველი პედაგოგი, ქართული ენისა და ლიტერატურის მასწავლებელი, საქართველოში ხალხოსნური მოძრაობის ერთ-ერთი მთავარი ინიციატორი,

ბიოგრაფია
საშუალო სასწავლებლის დამთავრების შემდეგ შევიდა პეტერბურგის ტექნოლოგიურ ინსტიტუტში. საქართველოში დაბრუნების შემდეგ, 1875 წელს სამსახური დაიწყო ქუთაისში და აქტიურად ჩაება ხალხოსნურ მოძრაობაში; 1876 წელს სხვა ხალხოსნებთან ერთდ დააპატიმრეს და გადაასახლეს აღმოსავლეთ ციმბირში, შემდეგ კი ორენბურგში; 1981 წელს გაათვისუფლეს და სამშობლოში დაბრუნების უფლება მისცეს. იმავე წელს თბილისის მეორე გიმნაზიაში დაიწყო მასწავლებლად მუშაობა; 1981 წლის ოქტომბრიდან დაინიშნა გორის სამასწავლებლო სემინარიის ქართული ენისა და ლიტერატურის მასწავლებლად; პარალელურად ასწავლიდა ქართულ ენასა და ლიტერატურას გორის ქალთა პროგიმნაზიაშიც. დიდი ავტორიტეტითა და პატივისცემით სარგებლობდა მოსწავლეთა შორის. 1883 წელს იგი კვლავ დააპატიმრეს და ქალაქ უსტკამენოგორსკში გადაასახლეს. 1887 წელს გაათავისუფლეს და იგი საქართველოში დაბრუნდა.
აღდგომის წმინდა ტაძრის განახლების სახელობის ტაძარი (დანილოვი)

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი =მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = საუკუნე
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 55.7096
| გრძედი = 37.62992
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
აღდგომის წმინდა ტაძრის განახლების სახელობის ტაძარი — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის სამხრეთის ადმინისტრაციულ ოლქში დანილოვის რაიონში. ეკლესიის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია აღდგომის წმინდა ტაძრის განახლების სახელზე, ეგვტერები კი ელისე წინასწარმეტყველის, ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის, პეტრე და პავლე მოციქულებისა და იოანე ოქროპირის სახელზე.

ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.

მდებარეობს დიდი სტაროდანილოვკის ქუცაზე № 3-ში.

ისტორია
დანილოვის აღდგომის წმინდა ტაძრის განახლების სახელობის ტაძარი მდებარეობს დანილოვის მონასტრის თავდაპირველი მდებარეობის ადგილზე. თანამედროვე შენობა აგებულია ამპირის სტილში. ტაძრის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1832-1837 წლებში არქიტექტორ ფიოდორ შესტაკოვის პროექტის მიხედვით. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ ეკლესიამ კიდევ რამდენიმე წელი იმოქმედა და 1933 წელს, უღმერთობის პერიოდში, დახურეს, ხოლო მის შენობაში განათავსეს წარმოების საამქრო. აღდგომის წმინდა ტაძრის განახლების სახელობის ტაძარში ღვთისმსახურება აღსდგა მხოლოდ 1989 წელს.

1989 წლის მაისში, ნაწილობრივი რესტავრაციის დასრულების შემდეგ აკურთხეს ეკლესიის მხოლოდ ერთი ნაწილი - ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელობის ეგვტერი. ამ მომენტიდან ტაძარში რეგულარულად მიმდინარეობს ღვთისმსახურება. 1998 წლისათვის ტაძარი მთლიანად აღადგინეს.

მთლიანი ტაძრის კურთხევა შედგა1998 წლის 14 აგვისტოს. ტაძრის კურთხევის ცერემონიალს ხელმძღვანელობდა მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქი ალექსი . კურთხევის ცერემონიალი წარიმართა უფლის პატიოსანი ჯვრის შემოყვანების დღესასწაულზე.

არქიტექტურა
ეკლესია აგებულია გვიანი ამპირის სტილში, გააჩნია სიმეტრიულ-ღერძული კომპოზიცია. აღმოსავლეთიდან სწორკუთხა დაგეგმარების აფსიდი ესაზღვრება, ხოლო დასავლეთიდან - დიდი სატრაპეზო (საკურთხევლები: პეტრესა და პავლეს, ილია წინასწარმეტყველის, იოანე ოქროპირის და ნიკლოზ საკვირველთმოქმედის) და მაღალი სამსართულიანი სამრეკლო. გვერდითი ფასადები იონიური პორტიკებითაა გაფორმებული.

სიწმინდეები
ტაძარში დაცულია რამდენიმე სიწმინდე, მათ შორის აღსანიშნავია ღვთისმშობლის ხატი „მოულოდნელი სიხარული“ და დიდმოწამე პანტელეიმონის ხატი.