iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
არაბაჰმეთის მეჩეთი

}
| რელიგიური_წევრობა = ისლამი
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი =მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი = მეჩეთი
| ხუროთმოძღვრული_სტილი = ოსმალური არქიტექტურა
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = საუკუნე
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =დიახ
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =1
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 35.1771
| გრძედი =33.3579
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
არაბაჰმეთის მეჩეთი — მეჩეთი ჩრდილოეთ ნიქოზიის დასავლეთ ნაწილში, არაბაჰმეთის კვარტალში, ჩრდილოეთი კვიპროსი. იგი ააგეს საუკუნის ბოლოს. მეჩეთს სახელი ეწოდა ოსმალეთის არმიის მეთაურის სახელის მიხედვით. მეჩეთის ბაღში დაკრძალულია რამდენიმე მნიშვნელოვანი პიროვნება.

ეს არის კლასიკური ოსმალური არქიტექტურის ნიმუში. ფართომასშტაბიანი რენოვაციის საჭიროების გამო, იგი განაახლეს 1845 წელს. მეჩეთი მართკუთხა ფორმისაა და ერთადერთია კვიპროსში, რომელსაც ტიპიური თურქული გუმბათი აქვს. დიდი ცენტრალური გუმბათი ფარავს მეჩეთის მთავარ ნაწილს, ხოლო სამი უფრო მცირე ზომის გუმბათი — მის შესასვლელს. კიდევ ოთხი გუმბათი ფარავს მის კუთხეებს.

მეჩეთი შედგება დიდი ნახევარსფერული გუმბათისგან (დაახლოებით 6 მეტრის დიამეტრით), რომელიც ეყრდნობა ჩვეულებრივ ბიზანტიურ ჯვრისებრ გეგმას. მეჩეთის წინ არის პორტიკი, რომელიც დაფარულია სამი უფრო მცირე გუმბათით. ამ დამახასიათებელი თურქული ძეგლის მკაცრ სიმარტივეს არ არბილებს არანაირი ჩამოსხმული ან ნაკვეთი დეტალები. ამჟამინდელი სტრუქტურა თარიღდება 1845 წლით.

არაბაჰმეთის მეჩეთის ადგილზე იდგა ეკლესია, რომლის რამდენიმე დაზიანებული ფრაგმენტი კვლავ შემორჩენილია მეჩეთის ტერიტორიაზე და მიმდებარე სახლებში. შემორჩენილია კარის ზღურბლი, რომელზეც ამოკვეთილია ფარი ორი ერთმანეთის პირისპირ მდგომი ლომის გამოსახულებით. მაგრამ ყველაზე უჩვეულო გადარჩენილი ნივთი ძველი ეკლესიიდან არის საუკუნის საფლავის ქვების მცირე კოლექცია.

მრავალი ფრაგმენტული წარწერიანი ქვებიდან ყველაზე საინტერესო ინახავს ვენეციელი გასპარ მავროცენისა (1402 წ.) და უგ დე მიმარსის სახელს (1324 წ.). ამ ფრაგმენტების უმეტესობა შესრულებულია შუა საუკუნეების ბერძნული დამწერლობით. ასევე არის ორი საფლავის ფილა ერთნაირი დიზაინით, იტალიის საუკუნის რენესანსის სტილის დაბალი რელიეფით. ეს ორი ფილა არის კოლექციაში ერთადერთი რელიეფურ სტილში შესრულებული.
ალამანო სალვიატი

ალამანო სალვიატი (დ. 20 მარტი, 1669 — გ. 24 თებერვალი, 1733) — იტალიელი კათოლიკე კარდინალი.

ის იყო ჯაკომო სალვიატის შთამომავალი. დაიბადა ფლორენციაში, სალვიატის გავლენიანი გვარის ოჯახში. კარდინალად 1730 წლის 8 თებერვალს დაინიშნა. იმავე წელს, ის არა კოელის სანტა-მარიას ეკლესიის მღვდელმთავარი გახდა. 1730 წელს კონკლავის წევრი გახლდათ. ჯაკომოს ვაჟი, ალამანოს სეხნია და ნათესავი ადრეული საუკუნის მნიშვნელოვანი პოლიტიკოსი იყო.
ჯაკომო სალვიატი

ჯაკომო სალვიატი (დ. 15 სექტემბერი, 1461 — გ. 6 სექტემბერი, 1533) — ფლორენციელი პოლიტიკოსი და ლორენცო მედიჩის სიძე.

ქორწინება
1486 წლის 10 სექტემბერს, მან ცოლად შეირთო ლორენცოს ქალიშვილი, ლუკრეცია მედიჩი, ვისთანაც მას ათი შვილი შეეძინა. თავად გახლდათ ჯოვანი სალვიატისა და მადალენა გონდის ვაჟი, და თავდაუზოგავად მუშაობდა ოჯახის ეკონომიკური მდგომარეობის გასამყარებლად, რის შედეგადაც ის ძალიან მდიდარი გახდა. ამის მოგვარების შემდეგ, ყურადღება პოლიტიკაზე გადაიტანა. იყო ფლორენციის გილდიების მთავარი 1499 და 1518 წლებში, შემდეგ გახდა სახალხო დამცველი 1514 წელს. 1513 წელს, მან მიიღო რომის ელჩის წოდება.

მოგვიანებითი ცხოვრება და სიკვდილი
მისი ცოლის ძმის პაპ ლეო -დ არჩევით ჯაკომომ მნიშვნელოვნად ისარგებლა. მას რომანიის მარილის საწარმო ჩაბარდა, და ვატიკანის განძთსაცავის ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი მცველი გახდა. ამ დაწინაურების შედეგად, ის წელიწადში 15 000 დუკატს იღებდა.

მან წარუმატებლად სცადა, რომ ფლორენციის ალყა (1529-1530) თავიდან აერიდებინა; კარლ მეხუთის პაპ კლემენტ -თან შეხვედრისას, ამ უკანასკნელის მრჩეველს წარმოადგენდა.

1531 წელს, ის 200 ფლორენციელი მოქალაქის ბალიის წევრი იყო, რომელთა მიზანიც რესპუბლიკური მთავრობის რეფორმაციას წარმოადგენდა.

გარდაიცვალა 1553 წელს, 6 სექტემბერს.

შვილები
ლუკრეციასთან ქორწინებისას მას თერთმეტი შვილი - ექვსი ვაჟი და ხუთი ქალიშვილი შეეძინა:

კარდინალი ჯოვანი სალვიატი (დ. ფლორენცია, 1490 — გ. რავენა, 1553);
ლორენცო სალვიატი (დ. ფლორენცია, 1492 — გ. ფერარა, 1539), სენატორი და მეცენატი. მისი ვაჟი ანტონიო მარია სალვიატი, კარდინალი იყო.
პიერო სალვიატი — პატრიცი;
ელენა სალვიატი (დ. ფლორენცია, დაახ. 1495 — გ. გენოა, 1552), პირველად დაქორწინდა მარკიზ პალავიჩინო პალავიჩინოზე; მეორედ დაქორწინდა პრინც იაკოპო აპიანიზე.
კატერინა სალვიატი — დაქორწინდა 1511 წელს, ფილიპო ნერლიზე, ფლორენციელ ისტორიკოსზე.
ბატისტა სალვიატი (დ. 1498 — გ. 1524);
მარია სალვიატი (დ. 1499 — გ. 1543) — გათხოვდა ჯოვანი მედიჩზე. ამ ქორწინებამ დააკავშირა მედიჩების ოჯახის მთავარი და პოპლანოს ხაზები. მისი ვაჟი, კოსიმო, ჰერცოგ ალესანდრო მედიჩის გარდაცვალების შემდეგ ფლორენციის მმართველად დაინიშნა.
ლუიზა სალვიატი — გათხოვდა სიგისმუნდ დე ლუნაზე;
ფრანჩესკა სალვიატი — პირველად გათხოვდა პიერო გუალტეროტიზე (შეეძინათ ქალიშვილი, მარია, რომელიც ფილიპო სალვიატის გაჰყვა ცოლად); მეორედ, 1533 წელს გათხოვდა ოტავიანო მედიჩიზე, რომელთანაც ვაჟი, პაპი ლეო გაუჩნდა.
ბერნარდო სალვიატი (დ. 1505/1508 — გ. რომი, 1568) — წმინდა იოანე იერუსალიმელის ორდენის რაინდი, 1561 წელს გახდა კარდინალი;
ალამანო (დ. 1510 — გ. 1571) — პატრიცი;
ბუკცოცის მუნიციპალიტეტი

ბუკცოცის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი იუკატანის შტატში, იუკატანის ნახევარკუნძულის ჩრდილოეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 9 159 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 6%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 654.3 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 14 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია იუკატანის შტატის შემადგენლობაში 1867 წლის 24 ივლისს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ბუკცოცი. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 31006.
კაკალჩენის მუნიციპალიტეტი

კაკალჩენის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი იუკატანის შტატში, იუკატანის ნახევარკუნძულის ჩრდილოეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 7 490 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 10%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 101.5 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 73.8 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია იუკატანის შტატის შემადგენლობაში 1867 წლის 24 ივლისს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია კაკალჩენი. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 31007.
კალოტმულის მუნიციპალიტეტი

კალოტმულის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი იუკატანის შტატში, იუკატანის ნახევარკუნძულის ჩრდილოეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 3 949 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 3.6%-ით ნაკლებია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 290.7 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 13.6 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია იუკატანის შტატის შემადგენლობაში 1867 წლის 24 ივლისს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია კალოტმული. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 31008.
კანსაკაბის მუნიციპალიტეტი

კანსაკაბის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი იუკატანის შტატში, იუკატანის ნახევარკუნძულის ჩრდილოეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 4 466 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 4.9%-ით ნაკლებია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 128.8 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 34.7 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია იუკატანის შტატის შემადგენლობაში 1867 წლის 24 ივლისს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია კანსაკაბი. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 31009.
კანტამაიეკის მუნიციპალიტეტი

კანტამაიეკის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი იუკატანის შტატში, იუკატანის ნახევარკუნძულის ჩრდილოეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 2 755 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 14.5%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 356.3 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 7.7 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია იუკატანის შტატის შემადგენლობაში 1867 წლის 24 ივლისს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია კანტმაიეკი. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 31010.
სელესტუნის მუნიციპალიტეტი

სელესტუნის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი იუკატანის შტატში, იუკატანის ნახევარკუნძულის ჩრდილოეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 8 389 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 22.8%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 596.9 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 14.1 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია იუკატანის შტატის შემადგენლობაში 1867 წლის 24 ივლისს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია სელესტუნი. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 31011.
ნიკოლაი ნიკოლაევი

ნიკოლაი ნიკოლაის ძე ნიკოლაევი (; დ. 2 დეკემბერი, 1872, მოსკოვი — გ. 31 ივლისი, 1957, კესვილი, ნიუ-ჯერსი) — რუსი ადვოკატი, რუსეთის იმპერიის მოწვევის სახელმწიფო სათათბიროს წევრი ყუბანისა და თერგის ოლქების და შავი ზღვის გუბერნიის არაკაზაკური მოსახლეობიდან, რუსეთის სამხრეთით თეთრი მოძრაობის მონაწილე.

ბიოგრაფია
როგორც ეკატერინოდარის ყუბანის სამხედრო კლასიკური გიმნაზიის კურსდამთავრებული, ის მოსკოვის უნივერსიტეტის სამედიცინო ფაკულტეტზე ჩაირიცხა, მაგრამ ორი სემესტრის შემდეგ სანქტ-პეტერბურგის უნივერსიტეტის იურიდიულ ფაკულტეტზე გადავიდა. 1896 წელს, უნივერსიტეტის დამთავრების შემდეგ, იგი სასამართლო დეპარტამენტის თანამშრომელი გახდა. ის ორი ათწლეულის განმავლობაში ადვოკატად მუშაობდა.

1913 წლის 20 ოქტომბერს იგი აირჩიეს მოწვევის სახელმწიფო სათათბიროში ყუბანისა და თერგის ოლქებისა და შავი ზღვის გუბერნიის არაკაზაკური მოსახლეობიდან. ის შეუერთდა კონსტიტუციურ დემოკრატიულ ფრაქციას. იყო დუმის კომისიების წევრი ნადირობის, სასამართლო რეფორმების, გამოძიებების, პრესის შესახებ კანონპროექტის შემუშავების, ქალაქის საქმეების, გერმანიის ბატონობის წინააღმდეგ ბრძოლის, ადგილობრივი თვითმმართველობის და შეკრებების შესახებ კანონპროექტის შემუშავების საკითხებში. შეადგინა მოხსენება სახელმწიფო სათათბიროს წევრების უფლებების შემოწმების მე-3 განყოფილების და ადგილობრივი თვითმმართველობის კომისიის სახელით.

1917 წლის 26 მარტს თებერვლის რევოლუციის შემდეგ დროებითმა მთავრობამ შავი ზღვის გუბერნიის კომისრობა ოფიციალურად გადასცა. გუბერნიის საბჭოებში ბოლშევიკების მოსვლით, მის მიმართ უნდობლობა გამოცხადდა, რის გამოც იგი 11 ივლისს დროებითი მთავრობის კომისრობიდან გადადგა.

პირველი მსოფლიო ომის დროს იყო კავკასიის ფრონტზე საავადმყოფოების ხელმძღვანელი. 1918 წელს მან მონაწილეობა მიიღო პირველ ყუბანის (ყინულის) კამპანიაში, როგორც მოხალისე პირველი ყუბანის მსროლელთა პოლკის მეტყვიამფრქვევეთა რაზმში. 1919 წელს იგი გახდა ყუბანის რადას წევრი.

1920 წელს ის და მისი ოჯახი ნოვოროსიისკიდან ემიგრაციაში წავიდნენ. 1920 წლიდან ის კონსტანტინოპოლსა და ბიზერტეში (ტუნისი) ცხოვრობდა. 1922 ან 1923 წელს ის აშშ-ში გადავიდა საცხოვრებლად. თავდაპირველად ის ფიზიკური შრომით იყო დაკავებული. მოგვიანებით მან ნიუ-იორკში რუსული ენისა და ლიტერატურის სკოლა დააარსა. მონაწილეობდა დემოკრატიული პარტიის საარჩევნო კამპანიებში. მუშაობდა რუსული გაზეთების კორესპონდენტად, იყო რუსეთის ადვოკატთა კავშირის წევრი და მრავალი წლის განმავლობაში იყო ამ კავშირის თავმჯდომარე. 1923 წელს იგი შეუერთდა რუსეთის მართლმადიდებლური ურთიერთდახმარების საზოგადოებას და მოგვიანებით გახდა მისი მთავარი მდივანი. მან შეადგინა ამერიკაში ურთიერთდახმარების რუსეთის გაერთიანებული საზოგადოების (; ოლბანი, ნიუ-იორკი) წესდება. იყო აურგს-ის პირველი დეპარტამენტის წევრი, კასვილში აურგს-ის ფერმის აუდიტის კომისიის თავმჯდომარე და ა. პუშკინის სახელობის ხანდაზმულთა სახლის მშენებლობის კომიტეტის წევრი.

იგი დაკრძალეს 1957 წლის 2 აგვისტოს კასვილში, წმინდა ვლადიმირის სასაფლაოზე.
სენოტილიოს მუნიციპალიტეტი

სენოტილიოს მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი იუკატანის შტატში, იუკატანის ნახევარკუნძულის ჩრდილოეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 3 736 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 0.9%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 542.5 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 6.9 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია იუკატანის შტატის შემადგენლობაში 1867 წლის 24 ივლისს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია სენოტილიო. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 31012.
ჩაკსინკინის მუნიციპალიტეტი

ჩაკსინკინის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი იუკატანის შტატში, იუკატანის ნახევარკუნძულის ჩრდილოეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 3 104 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 10.1%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 114.7 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 27.1 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია იუკატანის შტატის შემადგენლობაში 1867 წლის 24 ივლისს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ჩაკსინკინი. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 31016.
სალვიატის ოჯახი

სალვიატის ოჯახი — ფლორენციის რესპუბლიკის ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი ოჯახი.

ისტორია
ზოგიერთი წყარო ოჯახის საწყისებს ვინმე გოტიფრედოს აწერს, რომელიც ფლორენციაში, მეთორმეტე საუკუნეში ცხოვრობდა.პირველი წევრი, რომელიც დოკუმენტებშია შემორჩენილი, კამბიო დი სალვია, რომელიც 1335 წელს სახალხო დამცველსა და პრიორის წარმოადგენდა.
დიანე სალვიატი — კასანდრეს დედმამიშვილის შვილი, მიეძღვნა აგრიპა დ'ობინეს „’ “;
ფორი-იმპერიალის ქუჩა

ფორი-იმპერიალის ქუჩა — გზა რომის ცენტრში, რომელიც მიემართება პიაცა ვენეციიდან კოლოსეუმამდე. მისი მარშრუტი გაივლის ტრაიანეს ფორუმის, ავგუსტუსის ფორუმისა და ნერვას ფორუმის ნაწილებზე, რომელთა ნაწილებიც შეიძლება დავინახოთ გზის ორივე მხარეს. 1990-იანი წლებიდან მოყოლებული, გზის ორივე მხარეს მნიშვნელოვანი არქეოლოგიური გათხრები მიმდინარეობს, მის ქვეშ იმპერიული რომის მნიშვნელოვანი ნაშთები რჩება აღმოსაჩენი.

ისტორია
რომის ურბანული რეგულაციის გეგმებში 1873, 1883 და 1909 წლებში დაგეგმილი იყო გზის გახსნა პიაცა ვენეციასა და კოლოსეუმს შორის, ანუ ამჟამინდელი ფორი-იმპერიალის მარშრუტზე. პროექტი შეესაბამებოდა იმ დროის ურბანული დაგეგმარების ფილოსოფიას, რომელიც ითვალისწინებდა ქალაქის ცენტრებში ფართო დამაკავშირებელი გზების გახსნას, რომლებიც შეიქმნა ძველი შენობების კედლების გამოცარიელებით. კლასიკური მაგალითია პარიზის ტრანსფორმაცია მეორე ფრანგული იმპერიის დროს, ნაპოლეონ -ისა და პრეფექტ ბარონ ჰაუსმანის მიერ, მსგავსი ჩარევები იყო ლონდონში (1848-1865), ფლორენციაში (1859-1865), ვენასა (1857) და ბრიუსელში (1867-1871).

ფორი-იმპერიალის ქუჩა საბოლოოდ აშენდა ფაშისტურ პერიოდში 1924-1932 წლებში. გზის სავარაუდო სახელი მშენებლობის პერიოდში იყო მონტის ქუჩა მაგრამ გახსნისას მას ეწოდა იმპერიის ქუჩა. 1932 წლის 9 აპრილს ცხენზე ამხედრებულმა მუსოლინიმ, გზის გახსნისას გაჭრა ლენტი და წაუძღვა სამხედრო აღლუმს პირველი მსოფლიო ომის ვეტერანებთან ერთად. მეორე მსოფლიო ომის დასრულების შემდეგ, გზას გადაერქვა სახელი და ეწოდა მისი ამჟამინდელი სახელი. ყოველწლიურად 2 ივნისს იგი მასპინძლობს აღლუმს თანამედროვე იტალიის რესპუბლიკის დაფუძნების აღსანიშნავად.

2013 წლის 3 აგვისტოს გზის სამხრეთი ნაწილი, ლარგო კორადო რიჩისა და კოლოსეუმს შორის, დაიხურა კერძო ტრანსპორტისთვის, მაშინ როცა ავტობუსებსა და ტაქსებს კვლავ შეუძლიათ მისი გამოყენება.
ჟანკა სტოკიჩი

ჟანკა სტოკიჩი (ნამდვილი სახელი — ჟივანა) (, დ. 4 იანვარი, 1887, ველიკო-გრადიშტე, სერბეთის სამეფო — გ. 21 ივლისი, 1947, ბელგრადი) — ცნობილი სერბი მსახიობი. იგი ითვლება სერბეთის თეატრის ერთ-ერთ ყველაზე გამორჩეულ მსახიობად ყველა დროის განმავლობაში და დიდი წვლილი აქვს შეტანილი სერბული თეატრის განვითარებაში.

ბიოგრაფია
ჟანკა სტოკიჩი დაიბადა მცხობელის ოჯახში. ბავშვობაშივე დაობლდა და იგი 14 წლის ასაკში იძულებით გაათხოვეს. ქმარი მასზე ძალადობდა და ცუდად ეპყრობოდა. ერთხელ ქალაქში, სადაც ის ცხოვრობდა, მოხეტიალე თეატრალური დასი ჩამოვიდა. ჟანკა სტოკიჩმა მათ დახმარება სთხოვა და მათთან ერთად ქმარს გამოექცა, თუმცა მალევე ქმარმა ძალით უკან დააბრუნა. მოგვიანებით კი, კვლავ სცადა გაქცევა და ამჯერად შეძლო საბოლოოდ დაეტოვებინა მისთვის უსიყვარულო ოჯახი და მოძალადე ქმარი.

თავდაპირველად მსახიობებთან თეთრეულის მრეცხავად მუშაობდა, შემდეგ სცადა საკუთარი ძალების სცენაზე მოსინჯვა. 1902 წელს პირველად გამოვიდა სცენაზე დედა ტერეზას როლში პიესაში „ქორწინების ღამე“ და მალევე მოიპოვა მაყურებლის სიყვარული.

1911 წელს ჩავიდა ბელგრადში და ეროვნული თეატრის დასში მიიღო ადგილი. მალე თეატრის წამყვანი მსახიობი გახდა. ეროვნულ თეატრთან ერთად გასტროლებზე იმყოფებოდა როგორც სერბეთში, ისე მის ფარგლებს გარეთ — პრაღაში, ბუდაპეშტში, სოფიაში, ვარშავაში, კრაკოვსა და ვილნიუსში.

იგი ცნობილიყო როგორც ენერგიული, ტემპერამენტიანი და გამორჩეული მსახიობი.

1927 წლიდან მონაწილეობდა მუნჯ კინოში — მისი სადებიუტო როლი შედგა ფილმში „მდნარი, მაგრამ უმანკო“.

მეორე მსოფლიო ომის დაწყებას ბელგრადში შეხვდა. მიუხედავად იმისა, რომ მძიმე შაქრიანი დიაბეტით იყო ავად და ინსულინზე იყო დამოკიდებული, მუშაობას მაინც განაგრძობდა. მონაწილეობდა რადიოგადაცემაში, რომელშიც პარტიზანული ბრძოლა სატირული ფორმით იყო წარმოდგენილი. გარდა ამისა, ეროვნული თეატრის რამდენიმე მსახიობთან ერთად თამაშობდა გერმანელი ოკუპანტებისა და უსტაშების მიერ გახსნილ თეატრში „“.

ომის დასრულებისა და იუგოსავიაში კომუნისტური რეჟიმის მოსვლის შემდეგ, იგი დაადანაშაულეს კოლაბორაციონიზმში, ფაშისტებთან თანამშრომლობაში და სერბი ერის წინააღმდეგ ჩადენილ დანაშაულებში. 1945 წელს სასამართლოს გადაწყვეტილებით, მას 8 წლით თავისუფლების აღკვეთა მიუსაჯეს.

ორი წლის შემდეგ, 1947 წელს, მეგობრებისა და კოლეგების ჩარევის შედეგად, მას სცენაზე დაბრუნების უფლება მისცეს — თამაშობდა ახლად დაარსებულ იუგოსლავიურ დრამატულ თეატრში. თუმცა, იმავე წლის 20 ივლისს გულის შეტევით გარდაიცვალა.

დაკრძალულია ტოპჩიდერის სასაფლაოზე. დაკრძალვას უამრავი მისი თაყვანისმცემელი ესწრებოდა.

სიკვდილის შემდეგ იგი რეაბილიტირებული იქნა.

შემოქმედება
ჟანკა სტოკიჩი თამაშობდა კლასიკურ პიესებში, მათ შორის მოლიერის („მოსაუბრე ავადმყოფი“, „ტარტიუფი ანუ მოტყუება“), სირანო დე ბერჟერაკში, პიერ ბომარშეს „ფიგაროში“, უილიამ შექსპირის ნაწარმოებების მიხედვით დადგმულ სპექტაკლებში, აგრეთვე ბრანისლავ ნუშიჩის პიესებში: „გარშემო მოგზაურობა“, „ქალბატონი მინისტრი“ და „დამწუხრებული ოჯახი“.

ხსოვნა
მისი გარდაცვალებიდან ორმოცი წლის შემდეგ, ჟანკა სტოკიჩის პატივსაცემად დაიდგა მონუმენტი.
2003 წლიდან დაწესდა ერთ-ერთი პრესტიჟული თეატრალური პრემია, რომელიც გადაეცემა სერბეთის თეატრის წარმომადგენლებს.
2003 წელს სერბეთსა და მონტენეგროში გამოუშვეს საფოსტო მარკა, რომელიც ჟანკა სტოკიჩს ეძღვნებოდა.

ჯილდოები
დაჯილდოებულია წმინდა სავას მე-4 ხარისხის ორდენით
დაჯილდოებულია წმინდა სავას მე-5 ხარისხის ორდენით
ოლგა ევრიჩი

ოლგა ევრიჩი (, დ. 29 სექტემბერი, 1922, ბელგრადი — გ. 10 თებერვალი, 2014, ბელგრადი) — სერბი მოქანდაკე – საუკუნეებში.

ბიოგრაფია
ოლგა იევრიჩი დაიბადა ბელგრადში 1922 წლის 29 სექტემბერს.
ოლგას მამა, სრბისლავ იევრიჩი, სავაჭრო-საბანკო ასოციაციის დირექტორი, ხოლო დედა, ანა, ქალიშვილობაში რადივოევიჩ-ვაჩიჩი იყვენე.

1928 წელს ოლგა იევრიჩმა დაწყებითი განათლება მიიღო. იგი დაწყებით კლასებში სწავლობდა ბელგრადში წმინდა იოსების პანსიონთან არსებულ გიმნაზიაში, ხოლო უფროს კლასებში — ქალთა სახელმწიფო რეალურ მესამე გიმნაზიაში და მუსიკალურ სკოლა „სტანკოვიჩში“ სწავლობდა, პროფესორ ზინაიდა გრულკატის კლასში. და 1949 წელს მიენიჭა მაგისტრის ხარისხი. ოლგა შთაგონებას იღებდა ფროიდის ფსიქოანალიზიდან და სერბული სასაფლაოების ხელოვნებიდან, რაც აისახა მის სივრცით კომპოზიციებში.

2006 წლის 23 ნოემბერს საქველმოქმედო აუქციონი გაიმართა, რომლის მიზანი იყო კოსოვოსა და მეტოხიაში განადგურებული სერბული კულტურისა და სულიერების ძეგლების აღდგენა. აუქციონის მონაწილე ავტორთა შორის იყო ოლგა იევრიჩი, რომელმაც საკუთარი ნამუშევარი შესწირა ამ ინიციატივას.
ოლგა იევრიჩს 18 პერსონალური გამოფენა ჰქონდა: 16 გამოფენა 1957–2012 წლებში და 2 გამოფენა 2014–2016 წლებში[13].

ოლგა იევრიჩი აქტიურად მონაწილეობდა საერთაშორისო გამოფენებში 1952-2013 წლებში.

2006 წელს ოლგა იევრიჩმა თავისი შემოქმედების 44 ქანდაკება, რომლებიც შექმნილი იყო 1952-2001 წლებში, გადასცა ბელგრადის მემკვიდრეობის სახლს. 2007 წელს კი 144 ქანდაკება გადასცა სერბეთის მეცნიერებათა და ხელოვნების აკადემიას.

ოლგა იევრიჩი დაჯილდოებული იყო მრავალი პრემიით. პირველი ჯილდო, 1961 წელს მიიღო „მაღალი მიღწევებისთვის მოქანდეკეობის დარგში“, რომელიც შთამომავლობითმა ფონდმა, ვლადისლავ რიბნიკარმა გადასცა.
ანტონიო მარია სალვიატი

ანტონიო მარია სალვიატი (დ. 21 იანვარი, 1537 — გ. 26 აპრილი, 1602) — ფლორენციელი კათოლიკე კარდინალი.

ბიოგრაფია
სალვიატი ფლორენციაში, ლორენცო სალვიატისა და კონსტანცა კონტის ოჯახში დაიბადა. ის კარდინალების - ბერნარდო სალვიატისა და ჯოვანი სალვიატის ძმისშვილი იყო. მისი ბებია ლუკრეცია მედიჩი, პაპ ლეო -ის და და ლორენცო მედიჩის უფროსი ქალიშვილი გახლდათ.

1561 წელს ის საფრანგეთის სან-პაპულის ეპისკოპოსად დაინიშნა, და შემდეგ, იმავე ქვეყნის ნუნცია გახდა. პაპმა გრიგოლ -მ ის 1583 წლის 12 დეკემბერს კარდინალად აკურთხა. ამის შემდეგ, ის კამელიელების ხელმძღვანელი გახდა.

სალვიატი უმეტესად საკუთარი ქველმოქმედებით იყო ცნობილი. რომში მან თავიდან ააშენა სან-ჯაკომო-დეგლი-ინკურაბილის საავადმყოფო (თავიდან ააშენა დანგრეული ბაროკოს სტილის ეკლესია - სან-ჯაკომო-ინ-ავგუსტა) და საკუთარი სახსრებით დააარსა კოლეჯიო სალვიატი, საუკუნის ბოლოს. შემდეგ მან ეს შენობები რომს გადასცა საჩუქრად. ის ასევე აფინანსებდა სან-როკოს საავადმყოფოს, მშობიარე ქალების პირობების გასაუმჯობესებლად.

საინტერესოა, რომ სალვიატიმ, ანდერძის თანახმად, სან-ჯაკომოს გრძელვადიანი დაფინანსება მოახერხა - დაწესებულებას დიდი ფასის მქონე მიწები გადასცა, რომლის კარგმა მენეჯმენტმაც ამ საავადმყოფოს 2008 წლამდე არსებობა და მუშაობა უზრუნველყო.

გარდაიცვალა რომში, 1602 წელს, და დაკრძალეს სან-ჯაკომო-ინ-ავგუსტაში.
ყუბანის საბჭოთა რესპუბლიკა

ყუბანის საბჭოთა რესპუბლიკა (; 13 აპრილი — 30 მაისი, 1918) — ადმინისტრაციული ერთეული რსფსრ-ში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ეკატერინოდარი.

ისტორია
13 აპრილს ყუბანის ოლქის საბჭოების ყრილობაზე გამოცხადებულ იქნა ყუბანის საბჭოთა რესპუბლიკა ყუბანის ოლქის ტერიტორიაზე, როგორც რსფსრ-ის განუყოფელი ნაწილი, ცენტრით ეკატერინოდარში, და ასევე გამოთქვა მხარდაჭერა შავი ზღვის საბჭოთა რესპუბლიკასთან მისი გაერთიანებისა — ახალი ყუბან-შავი ზღვის საბჭოთა რესპუბლიკის ფარგლებში. ყრილობაზე აირჩიეს ახალი საბჭოთა რესპუბლიკის ცენტრალური აღმასრულებელი კომიტეტი, რომელშიც ბოლშევიკები ჭარბობდნენ და ყუბანის სსრკ-ის სახალხო კომისართა საბჭო 16 კომისრისგან (მათგან 10 ბოლშევიკური პარტიის წარმომადგენელი იყო) ჩამოყალიბდა. რესპუბლიკის ცაკის შემადგენლობაში შედიოდნენ:

ცენტრალური აღმასრულებელი კომიტეტის თავმჯდომარე — იან პოლუიანი;
თავმჯდომარის მოადგილეები: ივან გაიჩენცი და მოს შოვგენოვი;
მდივანი — ვლადიმერ ჩერნი;
ცენტრალური აღმასრულებელი კომიტეტიის წევრები: ლ. ე. სკვოცოვი, კ. კორნილოვი და სხვები.

28-30 მაისს ეკატერინოდარში გაიმართა ყუბანისა და შავი ზღვის საბჭოთა რესპუბლიკების საბჭოების რიგგარეშე გაერთიანებული ყრილობა. 30 მაისს ყრილობაზე მიღებულ იქნა გადაწყვეტილება გაერთიანებულიყო ორი საბჭოთა რესპუბლიკა ერთ ყუბან-შავი ზღვის საბჭოთა რესპუბლიკაში.
თემურ შავლაძე

თემურ შავლაძე (დ. 3 მაისი, 1950, თბილისი — გ. 26 დეკემბერი, 2023) — ქართველი მწერალი.

1976 წელს დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი, გამოცემული აქვს კრებულები: „მთვარის ზამბახები“ (1990), „ბედის სიმები“ (1997), „შავრაძოვანი ლექსები“ (2004), „შავრაძოვანი-2“ (2013)
დეზინფორმაცია

დეზინფორმაცია — მიზანმიმართულად გავრცელებული შეცდომაში შემყვანი ინფორმაცია, ემსახურება საზოგადოებრივი აზრის მანიპულირებას ან/და ობიექტური სიმართლის დაფარვას. ესაა ორკესტრირებული აქტივობა, რომლის შემოქმედებიც იყენებენ სხვადასხვა სტრატეგიებს და მედია მანიპულაციის მეთოდებს ეკონომიკური და პოლიტიკური გავლენის მოპოვება-შენარჩუნების მიზნით. დეზინფორმაციის ხორციელდება კოორდინირებული კამპანიების მეშვეობით, რა დროსაც გამოიყენება მრავალი რიტორიკული სტრატეგია, მათ შორის არა მხოლოდ სიცრუე, არამედ სიმართლე, სანახევრო სიმართლე და ღირებულებითი შეფასებებიც.
პომპონიუს-ჰილასის კოლუმბარიუმი

პომპონიუს-ჰილასის კოლუმბარიუმი — საუკუნის რომაული კოლუმბარიუმი, რომელიც მდებარეობს პორტა ლატინას ახლოს, ვია-დი-პორტა-ლატინაზე, რომი, იტალია. ის აღმოაჩინა და გათხარა პიეტრო კამპანამ 1831 წელს.

მიუხედავად იმისა, რომ მისი სახელი მომდინარეობს პომპონიუს ჰილასისგან, რომელიც ცხოვრობდა ფლავიუსების პერიოდში (69-96 წწ.), შენობა თავად დათარიღებულია 14-54 წლებით, რაც დასტურდება წარწერებით მის ორ ნიშაზე (ერთი ეძღვნება ტიბერიუსის აზნაურს და მეორე კლაუდია ოქტავიას, კლაუდიუსისა და მესალინას ქალიშვილის აზნაურს). მოგვიანებით ის შეიძინა პომპონიუს ჰილასმა თავისთვის და თავისი მეუღლისთვის და მან დაამატა მოზაიკური პანელი შესასვლელი კიბეების ზემოთ, რომელიც შემკულია გრიფონებით და ზედ აწერია:

წარწერაზე ასევე არის ნიშანი (რაც ნიშნავს , ანუ „ცოცხალია“) პომპონიას სახელის ზემოთ, რაც აჩვენებს, რომ ის ცოცხალი იყო, როდესაც პანელი დაემატა.