ეთელ მერმანი

ეთელ მერმანი (დაიბადა როგორც ეთელ აგნეს ციმერმანი, დ. 16 იანვარი, 1908 — გ. 15 თებერვალი, 1984) — ამერიკელი მსახიობი, მხატვარი და მომღერალი. ცნობილია, პირველ რიგში, თავისი გამორჩეული, ძლიერი ხმით და მიუზიკლში ნათამაშები მთავარი როლებით. მას უწოდებდნენ „მუსიკალური კომედიის სცენის უდავო პირველ ლედს“. თეატრში თავისი გამორჩეული კარიერის განმავლობაში ცნობილი გახდა ისეთი საკულტო სპექტაკლებით, როგორიცაა , ენი აიღე შენი იარაღი, ბოშა და გამარჯობა, დოლი!.

ასევე ცნობილია მისი როლებით ფილმებში (1936), დამიძახე მადამ (1953), შოუბიზნესის მსგავსი ბიზნესი არ არსებობს (1954) და ეს შეშლილი, შეშლილი, შეშლილი სამყაროა (1963). მრავალ ჯილდოს შორის, მან მიიღო ტონის ჯილდო მიუზიკლში დამიძახე მადამ-ში შესრულებული როლისთვის, ხოლო გრემის ჯილდო მოიგო მიუზიკლში, ბოშა-ში თამაშისთვის.

ადრეული ცხოვრება
მერმანი დაიბადა ბებიამისის სახლში, ასტორიაში, კუინზის სამეზობლოში, ნიუ-იორკში. (დღევანდელი 33-ე ქუჩა 36-ე ავენიუსთან ახლოს) დაიბადა 1908 წლის 16 იანვარს, თუმცა თავად აცხადებდა, რომ 1912 წელსაა დაბადებული. მისი მამა, ედვარდ ციმერმანი (1879–1977), იყო ბუღალტერი ჯეიმზ ჰ. დანჰემ და კომპანიაში, რომელიც იყო მანჰეტენის საბითუმო მშრალი საქონლის კომპანია; ხოლო დედა, აგნეს (გარდნერ) ზიმერმანი (1883–1974) იყო მასწავლებელი. ედვარდ ციმერმანი გაიზარდა ჰოლანდიის რეფორმირებულ ეკლესიაში, ხოლო მისი ცოლი პრესვიტერიანი იყო. დაქორწინებიდან მალევე ისინი შეუერთდნენ საეპისკოპოსო კრებას, სადაც მოგვიანებით მათი ქალიშვილი მოინათლა. მერმანის მშობლები ეკლესიურად ცხოვრობდნენ, ის ყოველ კვირას ესწრებოდა დილის წირვა-ლოცვას, საკვირაო სკოლას, შუადღის ლოცვის შეხვედრებს და საღამოობით დადიოდა სასწავლო ჯგუფებში, რომლებიც ბავშვებისთვის იყო განკუთვნილი.

მერმანი დადიოდა უილიამ კულენ ბრაიანტის საშუალო სკოლაში (რომელშიც მოგვიანებით მის პატივსაცემად გაიხსნა მერმანის სახელობის აუდიტორია), სადაც გადიოდა კომერციულ კურსს. იგი აქტიური იყო მრავალ კლასგარეშე აქტივობებში, მათ შორის სკოლის ჟურნალში, სპიკერთა კლუბსა და სტუდენტურ საბჭოში. ხშირად დადიოდა ადგილობრივ მუსიკალურ მაღაზიაში, რათა ახალ პროდუქციას გაცნობოდა. პარასკევს ღამით, ზიმერმანის ოჯახმა ნახა შოუ პალასის თეატრში, სადაც მერმანმა უყურა ბლოსომ სილის, ფანი ბრაისის, სოფი ტაკერის და ნორა ბეისის გამოსვლას. სახლში, იგი ცდილობდა მათი სიმღერის სტილის იმიტირებას, მაგრამ მისი გამორჩეული ხმის შენიღბვა რთული იყო.

1924 წელს ბრაიანტის საშუალო სკოლის დამთავრების შემდეგ, მერმანი - -ში სტენოგრაფად დაიქირავეს. ერთ დღეს, ლანჩის შესვენების დროს, იგი შეხვდა ვიკ კლიზრატს, რომელმაც შესთავაზა სამუშაო ბრეგ-კლიზრატის კორპორაციაში. ეთელ მერმანი დათანხმდა აღნიშნულ შემოთავაზებას. ამ პერიოდში მერმანმა ასევე დაიწყო ღამის კლუბებში გამოჩენა, პირველად დაიქირავა ჯიმი დურანტის პარტნიორმა ლუ კლეიტონმა. ამ დროს მან გადაწყვიტა, რომ სახელი ეთელ ციმერმანი ძალიან გრძელი იყო თეატრის მარკეტისთვის. მან განიხილა გვარი ეთელის შერწყმა გარდნერთან ან ჰანტერთან, რაც მისი ბებიის ქალიშვილობის გვარი იყო. ამან მამამისი ძალზედ გაანაწყენა, ეთელმა კი გადაწყვიტა მისი გვარი მერმანად დაემოკლებინა.

პირადი ცხოვრება
ქორწინებები და ბავშვები
მერმანი ოთხჯერ იყო დაქორწინებული და განქორწინებული. 1940 წელს დაქორწინდა თეატრალურ აგენტ უილიამ სმიტზე. ისინი 1941 წელს განქორწინდნენ. იმავე წელს, მერმანი დაქორწინდა გაზეთის აღმასრულებელ რობერტ ლევიტზე. წყვილს ორი შვილი ჰყავდა: ეთელი (დ. 1942 წლის 20 ივლისს) და რობერტ უმცროსი (დ. 1945 წლის 11 აგვისტოს). მერმანი და ლევიტი 1952 წელს განქორწინდნენ. 1953 წლის მარტში მერმანი დაქორწინდა რობერტ სიქსზე, -ის პრეზიდენტზე. ისინი დაშორდნენ 1959 წლის დეკემბერში და განქორწინდნენ 1960 წელს.

მერმანის მეოთხე და ბოლო ქორწინება იყო მსახიობ ერნესტ ბორგნაინზე. ისინი დაქორწინდნენ ბევერლი ჰილზში 1964 წლის 27 ივნისს. დაშორდნენ 7 აგვისტოს, ბორგნაინმა განქორწინება მოითხოვა 21 ოქტომბერს .

ეთელ ლევიტი, მისი ქალიშვილი, გარდაიცვალა 1967 წლის 23 აგვისტოს ნარკოტიკების გადაჭარბებული დოზის გამო. მისი ვაჟი რობერტ უმცროსი დაქორწინებული იყო მსახიობ ბარბარა კოლბიზე. კოლბი დახვრიტეს და მოკლეს (მეგობართან, ჯეიმზ კიერნანთან ერთად), ლოს-ანჯელესის ავტოსადგომზე 1975 წლის ივლისში. სროლა მოხდა ბანდის წევრების მიერ, რომლებსაც არ ჰქონდათ მკაფიო მოტივი.

პოლიტიკა
მერმანი, რომელიც მთელი სიცოცხლის განმავლობაში რესპუბლიკელი იყო, ეიზენჰაუერის თეთრი სახლს ხშირად სტუმრობდა. მერმანმა ასევე აღნიშნა: „ეიზენჰაუერი იყო ჩემი ომის გმირი და პრეზიდენტი, რომლითაც ყველაზე მეტად ვარ აღფრთოვანებული, პატივს ვცემ მას“. 1981 წლის 20 იანვარს მერმანმა რონალდ რეიგანის ინაუგურაციაზე სიმღერა "' " შეასრულა. მან ადრე იგივე სიმღერა იმღერა ჯონ კენედის საინაუგურაციო გალაზე.

ავტობიოგრაფიები
მერმანმა დაწერა ორი მოგონება. პირველი, ვინ შეიძლება მოითხოვოს მეტი? (1955), გამოსცა & .-მ და დაიწერა პიტ მარტინის დახმარებით. მეორე, მერმანი (1978), გამოსცა & -მა და დაწერა ჯორჯ ეილსთან ერთად.

გვიანი ცხოვრება და გარდაცვალება
მერმანი ასაკთან ერთად გულმავიწყი გახდა, ხანდახან უჭირდა მეტყველებაც. 1983 წლის 7 აპრილს იგი ემზადებოდა ლოს-ანჯელესში გასამგზავრებლად, რათა გამოსულიყო ოსკარის 55-ე დაჯილდოების ცერემონიაზე, როდესაც მან საკუთარ ბინაში გონება დაკარგა. მერმანი გადაიყვანეს რუზველტის საავადმყოფოში, სადაც ექიმები თავდაპირველად ფიქრობდნენ, რომ მას ინსულტი ჰქონდა. თუმცა, 11 აპრილს საძიებო ოპერაციის ჩატარების შემდეგ, მერმანს დაუსვეს მე-4 სტადიის გლიობლასტომის დიაგნოზი. იტყობინება, რომ მას ჩაუტარდა თავის ტვინის ოპერაცია სიმსივნის მოსაშორებლად, მაგრამ ოპერაციის ჩატარება უშედეგო, ხოლო მისი ჯანმრთელობის მდგომარეობა სავალალო იყო (ექიმებმა მერმანს რვა და ნახევარი თვის გარანტია მისცეს). მერმანის ბიოგრაფი ბრაიან კელოუს თქმით, მერმანის ოჯახს და მენეჯერს არ სურდათ მისი მდგომარეობა საზოგადოებაში გამჟღავნებულიყო. მერმანის გარდაცვალების საღამოს ბროდვეის 36-მა თეატრმა მის პატივსაცემად საღამოს 9 საათზე განათებები ჩააქრო. მერმანის პანაშვიდი ჩატარდა წმინდა ბართლომეს საეპისკოპოსო ტაძრის სამლოცველოში 27 თებერვალს, რის შემდეგაც მერმანი კრემირებული იქნა ფრენკ ე. კემპბელის სამგლოვიარო სამლოცველოში. მისი სურვილისამებრ, ნეშტი გადაეცა მის შვილს, რობერტ უმცროსს.

მან თავის შვილებსა და შვილიშვილებს დაუტოვა მემკვიდრეობა, რომელიც მათ შორის უნდა გაყოფილიყო.