iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ჰემოტოქსინი

ჰემოტოქსინები (, ან ) — ტოქსინები, რომლებიც ანადგურებენ სისხლის წითელ უჯრედებს, ანუ იწვევენ ჰემოლიზს, წყვეტენ სისხლის შედედების პროცესს და/ან იწვევენ ორგანოს განადგურებას და ქსოვილების საერთო დაზიანებას. ტერმინი ჰემოტოქსინი გარკვეული თვალსაზრისით არასწორია, რადგან ტოქსინები, რომლებიც ზიანს აყენებენ სისხლს ასევე აზიანებენ სხვა ქსოვილებსაც. ჰემოტოქსინის მიერ დაზიანება ხშირ შემთხვევაში ძლიერ მტკივნეულია და შეუძლია სამუდამოდ ზიანის მიყენება, ზოგ შემთხვევაში კი სიკვდილის გამოწვევაც. დაზარალებული კიდურის დაკარგვაც ასევე შესაძლებელია სწორი მკურნალობის მიუხედავადაც კი.

ჰემოტოქსინის შხამი ხშირად გამოიყენება შხამიანი ცხოველების მიერ, განსაკუთრებით კი გველგესლების და ჩხრიალა გველების. ცხოველების შხამები შეიცავენ ფერმენტებს და სხვა ცილებს, რომლებიც არიან ჰემოტოქსიკური ან ნეიროტოქსიკური ან იშვიათ შემთხვევაში ორივე (მაგალითად მოჰავური ჩხრიალა გველი, იაპონური მამუში). ზოგიერთ ცხოველში ჰემოტოქსინი მტაცებელს გარდა მსხვერპლის სიკვდილისა, ეხმარება ასევე მისი მონელების პროცესში. შხამი ანადგურებს ცილას ნაკბენის ადგილას, რაც ხდის მსხვერპლს უფრო ადვილს მოსანელებლად. აღსანიშნავია, რომ ჰემოტოქსინის მიერ გამოწვეული ორგანიზმის სიკვდილის პროცესი უფრო ნელა ვითარდება ვიდრე ნეიროტოქსინით. გველებს, რომლებიც კბენენ მსხვერპლს შეუძლიათ გაჰყვნენ მის კვალს, რომელიც გარბის თავის გადარჩენის მიზნით. ჩვეულებრივ, ძუძუმწოვარი ცხოველი წყვეტს გაქცევას არა სიკვდილის გამო, არამედ შოკის გამო, რომელსაც იწვევს შხამიანი ნაკბენი.
რუაპუკე

}
| მდებარეობა = წყნარი ოკეანე
| კუნძულთა რაოდენობა =
| მთავარი კუნძული =
| ფართობი_კმ2 = 16
| სია =
| სიგრძე_კმ = 13
| სიგანე_კმ = 6
| სანაპიროს სიგრძე =
| სანაპიროზოლი_კმ =
| უმაღლესი მთა =
| სიმაღლე_მ = 64
| ქვეყნის სახელი =
რუაპუკე — ყველაზე სამხრეთი კუნძული ახალი ზელანდიის მთავარ კუნძულთა ჯაჭვში. მდებარეობს ქალაქ ბლაფიდან 15 კმ-ით სამხრეთ-აღმოსავლეთითა და სტიუარტის კუნძულიდან 32 კმ-ით ჩრდილო-აღმოსავლეთით. მოიცავს დაახლოებით 16 კმ²-ს. იცავს ფოვოს სრუტის აღმოსავლეთ დაბოლოებას. კუნძული ამჟამად დაუსახლებელია, თუმცა წარსულში 200 მაორი სახლობდა.

კუნძულის ცენტრალური ნაწილი ბრტყელია (41 მ). ჩრდილოეთ, სამხრეთ და დასავლეთ დაბოლოებებზე შეიმჩნევა ტოროსები. დაფარულია ტანდაბალი ხეებით.

ევროპელთაგან პირველმა კუნძული 1770 წელს აღმოაჩინა ბრიტანელმა მოგზაურმა ჯეიმზ კუკმა.
მოტუტაპუ

}
| მდებარეობა = ჰაურაკის უბე
| კუნძულთა რაოდენობა =
| მთავარი კუნძული =
| ფართობი_კმ2 = 15,09
| სია =
| სიგრძე_კმ =
| სიგანე_კმ =
| სანაპიროს სიგრძე =
| სანაპიროზოლი_კმ =
| უმაღლესი მთა =
| სიმაღლე_მ =
| ქვეყნის სახელი =
მოტუტაპუ — კუნძული ჰაურაკის უბეში, ახალი ზელანდიის ქალაქ ოკლენდის ჩრდილო-აღმოსავლეთით. მიეკუთვნება ჰაურაკის უბის საზღვაო პარკს. კუნძულის სრული მაორიული დასახელებაა — ტე-მოტუტაპუ-ა-ტაიკეჰუ , რაც მაორი ენიდან თარგმანში ნიშნავს «საღვთო ტაიკეჰუს კუნძული» (ტაიკეჰუ იყო ტომ ტაინუის ქურუმი). ლეგენდის თანახმად, მოტუტაპუს სახელი ეწოდა ახალზელანდიელი მაორის ხალხის პოლინეზიური სამშობლოს პატივსაცემად.

გეოგრაფია
ამჟამად კუნძული ხელოვნური მიწაყრილით დაკავშირებულია უფრო ახალგაზრდა, ვულკანურ კუნძულ რანგიტოტოსთან, რომელთანაც მოტუტაპუ შეერთებულია ხიდით, რომელიც აშენებულია ამერიკელი სამხედროების მიერ მეორე მსოფლიო ომის წლებში. კუნძულის საერთო ფართობი შეადგენს 15,09 კმ²-ს.

კუნძული საკმაოდ ძველია: ის ჩამოყალიბდა იურული პერიოდის დროს, დაახლოებით 135 მილიონი წლის წინ, როდესაც ჯერ კიდევ არსებობდა სუპერკონტინენტი გონდვანა. გეოლოგიური აგებულებით, ძირითადი სამთო სახეობა, რომელიც მოტუტაპუს საფუძველში დევს, არის გრაუვაკა. დაახლოებით 700 წლის წინ ვულკანური ამოფრქვევის დროს, რის შედეგადაც მოხდა მეზობელი კუნძულის რანგიტოტოს ჩამოყალიბება, მოტუტაპუზე მიმოიფრქვა 75 %-მდე ბაზალტის ფერფლი და ლაპილი.

ადგილობრივმა ფლორამ და ფაუნამ განიცადა მნიშვნელოვანი ზემოქმედება როგორც ბუნებრივი მხრიდან, ასევე ანთროპოგენური ფაქტორებისაგან. თავდაპირველად მოტუტაპუ დაფარული იყო სანაპირო ტყეებით, როგორიც გვხვდება კუნძულ უაიჰეკეზე და ჰაურაკის უბის სხვა კუნძულებზე. მაგრამ რანგიტოტოზე 700 წლის წინ ვულკანის ამოფრქვევის შედეგად ტყის დიდი ნაწილი განადგურდა, თუმცა მალე მოხდა მისი აღდგენა. მეზობელ რანგიტოტოსგან განსხვავებით, კუნძულზე ტყე თითქმის არაა, ტერიტორიის ძირითადი ნაწილი მდელოებითა და ჭაობებითაა დაფარული. დგას მხოლოდ რამდენიმე დიდი ხე, თუმცა აქტიურად მიმდინარეობს კუნძულის რეფორესტაციის პროექტი. ევროპელი კოლონიზატორების გამოჩენის შემდეგ თითქმის მთელი კუნძული ფერმებით დაიფარა. დღეისათვის ძირძველი ტყეები, უპირატესად პოჰუტუკავა გვხვდება სანაპიროზე. სხვა ხეები, რომლებიც იზრდება კუნძულზე: ტავაპოუ, კოჰეკოჰე, ტარაირე, მაჰოე, პურირი, კოფაი, მანგეაო და კარაკა. ბოლო წლებში მოტუტაპუზე მოხდა საფუძვლიანი ცვლილებები ტყის დარგვის საკითხებში. კეთილმოსურნეთა დახმარებით დაირგო 0,75 კმ²-მდე ტყე.

ისტორია
კუნძულის ძირძველი მოსახლეობაა მაორის ხალხის წარმომადგენელი ტომი ნგაი-ტაი, რომლებიც ცხოვრობდნენ მოტუტაპუზე ჯერ კიდევ მეზობელი კუნძულის რანგიტოტოს გამოჩენამდე დაახლოებით 700 წლის წინ. ამაზე მეტყველებს მრავალრიცხოვანი არქეოლოგიური აღმოჩენები და ძეგლები (სულ დაახლოებით 300), მათ შორის ფორტიფიკაციური ნაგებობები, ანუ პა მოტუტაპუსთან ახლოს ვულკანური ამოფრქვევის დროს ის მიატოვა ადგილობრივმა მოსახლეობამ, მაგრამ ამოფრქვევის დასრულების შემდეგ ისინი კვლავ დაბრუნდნენ თავიანთი საცხოვრებლის ტრადიციულ ადგილებზე. ადგილობრივი მაორების ძირითადი საქმიანობა იყო სოფლის მეურნეობა, რომლის განვითარებასაც ხელი შეუწყო ვულკანური ნიადაგის მაღალმა ნაყოფიერებამ. 1845 წელს მოტუტაპუს სამხრეთი ნაწილი ასევე გამოისყიდეს ევროპელებმა. 1869—1870 წლებში კუნძული იყიდეს ძმებმა რეიდებმა, რომლებიც რჩებოდნენ მის მფლობელებად 1943 წლამდე.
კოდფიში

}
| მდებარეობა = წყნარი ოკეანე
| კუნძულთა რაოდენობა =
| მთავარი კუნძული =
| ფართობი_კმ2 = 14
| სია =
| სიგრძე_კმ =
| სიგანე_კმ =
| სანაპიროს სიგრძე =
| სანაპიროზოლი_კმ =
| უმაღლესი მთა =
| სიმაღლე_მ = 249
| ქვეყნის სახელი =
კოდფიში — პატარა კუნძული კუნძულ სტიუარტის დასავლეთით, ახალი ზელანდიის სამხრეთ ნაწილში. ადმინისტრაციულად მიეკუთვნება საუთლანდის რეგიონს. კუნძულს სახელი დაერქვა თევზ ცისფერი ვირთევზას პატივსაცემად, რომლებიც დაცურავენ სანაპირო წყლებში. ძირძველი მაორის ხალხის ენაზე კუნძულს ჰქვია — ფენუა-ჰოუ (მაორის ენიდან თარგმანში — «ახალი მიწა»).

გეოგრაფია
კუნძულის ფართობი 14 კმ²-ია. უმაღლესი წერტილი სამხრეთ სანაპიროსთან, ზღვის დონიდან 249 მეტრზე მდებარეობს. ბოლო წლებში, კუნძულზე შექმნილია ფრინველთა ნაკრძალი, რომელშიც ბინადრობს ერთ-ერთი უიშვიათესი, ფრენის უნარის არმქონე ფრინველი კაკაპო. ამას გარდა, კუნძულ კოდფიშზე ბუდობენ ახალზელანდიური ღამურა , ახალზელანდიური კაკა , ყვითელშუბლა მხტუნავი თუთიყუში , ყვითელთავიანი მოჰუა , ხოლო სანაპიროზე ბუდობენ მსხვილნისკარტა და ულამაზესი პინგვინები .

ისტორია
1808-1809 წლებში კოდფიშზე მეთევზეთა პირველი დასახლებები გაჩნდა. 1825-1826 წლებში მათ ახალ ზელანდიაში პირველი, მაორებთან შერეული ევროპული დასახლება შექმნეს.
მოტიტი

}
| მდებარეობა = წყნარი ოკეანე
| კუნძულთა რაოდენობა =
| მთავარი კუნძული =
| ფართობი_კმ2 = 10
| სია =
| სიგრძე_კმ =
| სიგანე_კმ =
| სანაპიროს სიგრძე =
| სანაპიროზოლი_კმ =
| უმაღლესი მთა =
| სიმაღლე_მ = 57
| ქვეყნის სახელი =

მოტიტი — კუნძული პლენტის უბეში, ჩრდილოეთ კუნძულის სანაპიროსთან, ახალი ზელანდიის ჩრდილოეთ ნაწილში. მდებარეობს ქალაქ ტაურანგიდან 21 კმ-ით ჩრდილო-აღმოსავლეთით და ქალაქ პაპამოადან ამავე მიმართულებით 9,4 კმ-ზე. 2006 წლის მონაცემებით, კუნძულზე 18 სახლია და ცხოვრობს 27 ადამიანი.

კუნძულის ზედაპირი ბრტყელია, ფართობი — 10 კმ². ძირითადად შედგება მიოცენის ხანის ვულკანური კლდეებისგან, უფრო ახალი დანალექები აღმოჩენილია სამხრეთ ნაწილში. ძირითადი საქმიანობაა სოფლის მეურნეობა, გაშენებულია ავოკადოს პლანტაციები. ადგილობრივები და სტუმრები ძირითადად საჰაერო ტრანსპორტით მოძრაობენ.
ტასმანის მთა

ტასმანის მთა — ახალი ზელანდიის მეორე უმაღლესი მთა, ზღვის დონიდან 3497 მეტრზე. მდებარეობს სამხრეთ კუნძულის სამხრეთ ალპებში, მასზე დიდი მეზობლის — კუკის მთიდან 4 კმ-ით ჩრდილოეთით. ამ უკანასკნელისგან განსხვავებით, ტასმანის მთა აღმართულია სამხრეთ კუნძულის მთავარ წყალგამყოფზე, კუკის მთისა და ვესტლანდის ეროვნული პარკების საზღვარზე.
მალტ-ბრიუნი

მალტ-ბრიუნი — უმაღლესი მწვერვალი მალტ-ბრანის ქედზე, სამხრეთ ალპებში, ტასმანისა და მარჩისონის მყინვარებს შორის, ახალ ზელანდიაში. ახალ ზელანდიის მიწის ინფორმაციის სააგენტოს მონაცემებით, მისი სიმაღლე ზღვის დონიდან 3 198 მეტრია, თუმცა სხვა წყაროები ასევე ასახელებენ 3155–3199 მეტრს. ახალი ზელანდიის ალპინისტთა კლუბი კი მალტ-ბრანს ახალი ზელანდიის მესამე უმაღლეს მთად მიიჩნევს.

სახელი ეწოდა ფრანგი გეოგრაფის — ვიქტორ ადოლფ მალტ-ბრიუნის პატივსაცემად.
კონსტანცის საეკლესიო კრება

კონსტანცის საეკლესიო კრება — კათოლიკური ეკლესიის მსოფლიო საეკლესიო კრება 1414-1418 წლებში კონსტანცაში (გერმანია). მოიწვია პაპმა იოანე -მ „დიდი განხეთქილების“ სალიკვიდაციოდ და ეკლესიის რეფორმირებისათვის იმპერატორ სიგიზმუნდ -ისა და სამღვდელოების ზედა ფენების მოთხოვნით. სამღვდელოებასთან ერთად მასში მონაწილეობდნენ საერო ფეოდალებიც, მ. შ. იმპერატორი სიგიზმუნდი. კრებამ ბოლო მოუღო განხეთქილებას, გადააყენა პაპის ტახტის მოცილე სამივე პაპი (გრიგოლ , იოანე , ბენედიქტე ) და პაპად მარტინ აირჩია. გამოცხადდა საეკლესიო კრების რეგულარულად მოწვევის აუცილებლობა, პაპებზე მსოფლიო საეკლესიო კრების ზემდგომობის პრინციპი (ეს გადაწყვეტილებები ცხოვრებაში არ გატარებულა). კონსტანცის საეკლესიო კრებამ დაგმო ჯონ უიკლიფისა და იან ჰუსის მოძღვრება. იან ჰუსი იმპერატორ სიგიზმუნდის დაცვის სიგელის მიუხედავად, 1415 წლის 6 ივლისს კონსტანცში კოცონზე დაწვეს. ერთი წლის შემდეგ იგივე ბედი ეწია იმავე კრების მიერ ბრალდებულ ჰუსის მიმდევარ იერონიმ პრაღელს.
ჰერტა ბერლინი (საფეხბურთო კლუბი)

ბერლინის სპორტული კლუბი ჰერტა , ცნობილი როგორც ჰერტა — გერმანული საფეხბურთო კლუბი ბერლინიდან. გერმანიის ორგზის ჩემპიონი. ასპარეზობს გერმანიის საფეხბურთო ბუნდესლიგაში.

ისტორია
ადრეული წლები
კლუბი ჩამოყალიბდა 1892 წლის 25 ივლისს, ბერლინში სახელწოდებით — „ბფს ჰერტა 92“. ეს სახელი ერქვა ერთ-ერთ გემს.

პირველი ტიტული
1930 წელს კლუბი გერმანიის ჩემპიონი გახდა.

გუნდის გამორჩეული მოთამაშეები
ყველაზე მეტი კეპი ჩემპიონატში:
პალ დარდაი — 366
ყველაზე მეტი გოლი ჩემპიონატში
მიხაელ პრეცი — 93
ჰაკა

ჰაკა — ახალ ზელანდიელი მაორების ტრადიციული საბრძოლო ცეკვა. ეს არის ჯგუფური ცეკვა, რიტმული ყვირილის ფონზე შესრულებული ენერგიული მოძრაობებითა და პოზირებით. ჰაკას შემსრულებლებს ეწოდებათ კაპა ჰაკა (კაპა მაორის ენაზე ნიშნავს რიგს). სიტყვა ჰაკა-ს აქვს პოლინეზიური ფუძე, და აღნიშნავს 'სიმღერის ფონზე ცეკვას'. ზოგ ენაში მას განსხვავებული მნიშვნელობა აქვს, მაგალითად ტიკოპიაზე ეწოდება საკა და ნიშნავს 'გარკვეულ სარიტუალო მოქმედებას'. ახალი ზელანდიის მორაგბეთა ეროვნული ნაკრები ჰაკას ასრულებს თამაშის წინ, რამაც ეს ცეკვა გახადა ცნობადი.

მითოლოგია
მაორის მითოლოგიის თანახმად მზის ღმერთ ტამა-ნუი-ტე-რას ჰქონდა ორი: ზაფხულის ჰინე-რაუმატი და ზამთრის ჰინე-ტაკურუა სახე. ჰაკა გამოსახავს ჰინე-რაუმატის გამოსვლას.
ანტიკლინი

ანტიკლინი ( — წინააღმდეგ და  — ვხრი) — ქანების ფენათა ნაოჭი, რომელიც ზევით არის ამობურცული. მისი თაღოვანი ნაწილი ზევითაა მიმართული, ხოლო ფრთები ერთმანეთის საწინააღმდეგოდაა დაქანებული. ანტიკლინის გულში უფრო ძველი ქანებია, ვიდრე ფრთებში. ღერძული სიბრტყის მდებარეობისა და დახრის მიხედვით ანტიკლინი შეიძლება იყოს: ა) სწორი. ბ) დახრილი. გ) გადაბრუნებული. დ) დაწოლილი. ე) დაყვინთული. ინტენსიური დისლოკაციის დროს ფრთების დაქანება ძალიან მრავალფეროვანია. მოხაზულობის მიხედვით განასხვავებენ ხაზობრივ ანტიკლინს — თუკი სიგრძე საგრძნობლად ჭარბობს სიგანეს; ბრაქიანტიკლინს — თუკი სიგრძე რამდენადმე მეტია სიგანეზე; გუმბათს — როდესაც სიგრძე და სიგანე დაახლოებით თანაბარია. ანტიკლინის საპირისპიროა სინკლინი — ქანების ნაოჭი, რომელიც ზევიდან ქვევით არის გამობურცული.

აღსანიშნავია, აშშ-ში კალიფორნიის შტატში მდებარე ანტიკლინის ქედი, რომელიც წარმოადგენს ანტიკლინური სტრუქტურის ზედაპირულ იერს.
სინკლინი

სინკლინი ( — დაბლა ვიხრები) — ქანების ნაოჭი, რომელიც ზევიდან ქვევით არის გამობურცული, ხოლო ფრთები ერთმანეთის შემხვედრი მიმართულებითაა დაქანებული. სინკლინის გულში უფრო ახალგაზრდა ქანებია, ვიდრე ფრთებში. სინკლინის შებრუნებული ნაოჭია ანტიკლინი. განასხვავებენ სიმეტრიულ, ასიმეტრიულ და სხვა სახის სინკლინებს. ოვალური ფორმის სინკლინები ზოგჯერ მულდის სახელწოდებითაა ცნობილი, რომელიც წარმოიქმნება შედარებით მშვიდი ტექტონიკური მოძრაობის გავლენით. მასში ზოგჯერ ტბებია ჩამდგარი (მაგალითად ბარეთის ტბა საქართველოში). სინკლინი ფართოდ არის გავრცელებული ნაოჭა მთათა სისტემებში. კარგად გამოხატული და მაღლა განლაგებული სინკლინი გვხვდება ევროპაში, კერძოდ ალპების მთისწინეთში (სამხრეთ-აღმოსავლეთი საფრანგეთი).
ალექსანდრა კოლონტაი

ალექსანდრა მიხეილის ასული კოლონტაი (ქალიშვილობის გვარი დომონტოვიჩი; დ. 19 მარტი, 1872, პეტერბურგი — გ. 9 მარტი, 1952, მოსკოვი) — საერთაშორისო და რუსეთის რევოლუციური მოძრაობის მოღვაწე, საბჭოთა დიპლომატი.

ბიოგრაფია
1901 წელს ჟენევაში გაიცნო გიორგი პლეხანოვი, ხოლო 1905 წელს პეტერბურგში გაიცნო ვლადიმერ ლენინი. 1905 წელს მისი დახმარებით შეიქმნა „მუშა ქალთა ურთიერთდახმარების საზოგადოება“. 1906 წლიდან იყო რსდმპ წევრი, მენშევიკი. 1908 წლიდან ემიგრაციაში იყო. 1915 წლიდან იყო ბოლშევიკი. რუსეთში დაბრუნდა თებერვლის რევოლუციის შემდეგ. იყო პეტროგრადის საბჭოს აღმასკომის წევრი. იგი მსოფლიოში პირველი ელჩი ქალია. 1923 წლიდან იგი საბჭოთა სრულუფლებიანი დიპლომატიური წარმომადგენელი იყო ნორვეგიაში, 1926 წელს - მექსიკაში, 1927–1930 წლებში ისევ ნორვეგიაშია, 1930–1945 წლებში წარგზავნილი, შემდეგ ელჩი შვედეთში. 1945 წლიდან სსრკ საგარეო საქმეთა სამინისტროს მრჩეველი. კოლონტაის აქვს წიგნები და სტატიები უმთავრესად ქალთა რევოლუციური მოძრაობის საკითხებზე, დაჯილდოებულია ლენინის ორდენით, 2 სხვა ორდენით, მექსიკისა და ნორვეგიის ორდენით.
ტაპუაენუკუ

ტაპუაენუკუ — უმაღლესი მწვერვალი ახალი ზელანდიის სამხრეთ კუნძულის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში. სახელი მაორის ენიდან მომდინარეობს და „ცისარტყელის ნაკვალევს“ ნიშნავს. ეწოდა ბელად ტაპუაენუკუს პატივსაცემად.

ზღვის დონიდან 2 885 მ სიმაღლით იგი ახალი ზელანდიის უმაღლესი მწვერვალია, რომელიც სამხრეთ ალპების ძირითად ქედებს მიღმა მდებარეობს. ტაპუაენუკუ ჩრდილოეთ კუნძულის უმაღლეს მთაზე 80 მეტრითაა დაბალი.

აღმართულია კაიკურის ქედის შიდა ნაწილში, მდინარე კლარენსისა და ავატერეს ხეობებს შორის.

პირველი ევროპელი, რომელმაც მთა იხილა, იყო ჯეიმზ კუკი, რომელმაც მას ოდინის მთა უწოდა.
ტუტოკო

ტუტოკო — უმაღლესი მწვერვალი ფიორდლანდის ეროვნულ პარკში, ახალი ზელანდიის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში. აღმართულია მდინარე ჰოლიფორდის ხეობასა და მილფორდ-საუნდის ფიორდს შორის, ჰომერის გვირაბიდან 15 კმ-ით ჩრდილოეთით, ზღვის დონიდან 2 723 მეტრზე. მთავარი მწვერვალის გვერდით, სამხრეთიდან მდებარეობს რამდენიმე დაბალი მწვერვალი.

სახელი ეწოდა მაორი ბელადის, ტუკოკოს პატივსაცემად.
სიმონე პეპე

სიმონე პეპე (დ. 30 აგვისტო, 1983) — იტალიელი ფეხბურთელი, ამჟამად თავისუფალი აგენტის სტატუსით.

საკლუბო კარიერა
დაიბადა კომუნა ალბანო ლაციალეში, რომთან ახლოს. კარიერა დაიწყო „რომაში“. 2002 წლის იანვარში იჯარით გადავიდა „ლეკოში“. იმავე წლის ივნისში გადავიდა „ტერამოში“. ის ცნობილია სისწრაფით და თამაში შეუძლია ორივე ფლანგზე და მარცხენა ნახევარმცველის პოზიციაზეც.

პალერმო
2003 წლის ზაფხულში პეპე გადავიდა სერია -ს კლუბ „პალერმოში“ სიმბოლურ ფასად, 1000 ევროდ. იმ სეზონში „პალერმომ“ სერია -ში დაიკავა პირველი ადგილი. 2004 წლის ივლისში იჯარით გადავიდა „პიაჩენცაში“. კლუბის შემადგენლობაში მან 12 გოლი გაიტანა სეზონის განმავლობაში.

2005 წლის ივნისში ის დაბრუნდა „პალერმოში“. მან 6 მატჩში მიიღო მონაწილეობა და გოლი არ გაუტანია. ზამთრის სატრანსფერო ფანჯრის დროს მან დატოვა კლუბი.

უდინეზე
2005-2006 წლების სეზონში გადავიდა „უდინეზეში“ 500 000 ევროს სანაცვლოდ. 2006 წლის ივლისში იჯარით გადავიდა „კალიარიში“.

იუვენტუსი
2010 წლის 9 ივნისს „იუვენტუსმა“ ოფიციალურად განაცხადა, რომ საიჯარო ხელშეკრულება გააფორმა პეპესთან 2,6 მილიონი ევროს სანაცვლოდ და 7,5 მილიონ ევროდ გამოისყიდდა მის სატრანსფერო უფლებებს 1 ივლისს.

პირველ 10 მატჩში პეპემ კლუბის მაისურით 4 გოლი და 2 საგოლე გადაცემა მიითვალა.

სანაკრებო კარიერა
პეპეს ნათამაშები აქვს იტალიის 17, 19 და 20-წლამდელთა ნაკრებებში. იტალიის ნაკრებში იყო გამოძახებული 2006 წლის ევროპის 21-წლამდელთა ჩემპიონატზე, მაგრამ არ უთამაშია. ეროვნულ ნაკრებში მისი დებიუტი შედგა 2008 წლის 11 ოქტომბერს 2010 წლის მსოფლიო ჩემპიონატის შესარჩევ მატჩში ბულგარეთის ნაკრების წინააღმდეგ.

კარიერის სტატისტიკა
ტიტულები
პალერმო
სერია : 2003-04

იუვენტუსი
სერია (4): 2011–12, 2012-13, 2013-14, 2014-15
იტალიის სუპერთასი (2): 2012, 2013
იტალიის თასი: 2014-15
სკლეროცინია

სკლეროცინია — ჩანთიანი სოკოების გვარი ჰელოციასნაირთა რიგისა. შეიცავს რამდენიმე ათეულ პარაზიტულ სახეობას. ამ სოკოთა განვითარების ციკლისათვის დამახასიათებელია სკლეროციუმების წარმოშობა. მოსვენების პერიოდის გავლის შემდეგ სკლეროციუმებიდან ვითარდება ფეხიანი აპოთეციუმები. სკლეროცინიის ბევრი სახეობა აავადებს მხოლოდ გარკვეულ მცენარეებს, ზოგიერთი კი მაგ., იწვევს მრავალი სასოფლო-სამეურნეო კულტურის (ჭარხალი, სტაფილო, ოხრახუში, მზესუმზირა, ლობიო, სოია, კიტრი, კარტოფილი, კომბოსტო და სხვა) დაავადებას, რომელიც ცნობილია თეთრი სიდამპლის სახელწოდებით
ოკლენდის რეგიონი

ოკლენდი — ახალი ზელანდიის ერთ-ერთი ადმინისტრაციული რეგიონი. სახელი ეწოდა ქვეყნის უდიდესი ურბანული არეალის — ქალაქ ოკლენდისგან. რეგიონი მოიცავს ოკლენდის მეტროპოლისს, პატარა ქალაქებს, სასოფლო დასახლებებსა და ჰაურაკის ყურის კუნძულებს. ამ რეგიონში ცხოვრობს ქვეყნის მოსახლეობის ერთი მესამედი. ახალი ზელანდიის რეგიონებს შორის, ოკლენდს ყველაზე დიდი მოსახლეობა ჰყავს, პირველია ეკონომიკურად, მაგრამ ტერიტორიის მხრივ მეორე ყველაზე მცირეა.

2010 წლის 1 ოქტომბერს, ოკლენდის რეგიონი უნიტარული მმართველობის გახდა, რომელსაც ოკლენდის საბჭო მართავს. მან წინა რეგიონული საბჭო და შვიდი ადგილობრივი საბჭო ჩაანაცვლა. ამ პროცესში, სამხრეთ-აღმოსავლეთში მდებარე ტერიტორია მეზობელ უაიკატოს რეგიონს გადაეცა.

გეოგრაფია
რეგიონი გადაშლილია კაიპარის უბიდან (ჩრდილოეთით) სამხრეთით, ოკლენდის ნახევარკუნძულის ყელების გასწვრივ, უაიტაკერეს ქედებისა და ოკლენდის ვიწრო ყელების გავლით. რეგიონი სრულდება მდინარე უაიკატოს შესართავიდან რამდენიმე კილომეტრის მოშორებით. ჩრდილოეთით ესაზღვრება ნორთლანდის, სამხრეთით კი უაიკატოს რეგიონი.
ჰოკს-ბეის რეგიონი

ჰოკს-ბეის რეგიონი (, მაორ. ) — ახალი ზელანდიის ერთ-ერთი ადმინისტრაციული რეგიონი. მდებარეობს ჩრდილოეთ კუნძულის აღმოსავლეთ სანაპიროსთან. საქვეყნოდ აღიარებულია მსოფლიოში მრავალი ჯილდოს მფლობელი ღვინოებით. რეგიონული საბჭო განთავსებულია ქალაქ ნეიპირსა და ჰეისტინგსში. სახელი მომდინარეობს ჰოკის უბისგან, რომელსაც ეს სახელი კაპიტანმა ჯეიმზ კუკმა უწოდა ადმირალ ჰოკის პატივსაცემად.

რეგიონი მოიცავს გორაკ-ბორცვიან სანაპირო ტერიტორიას, ჰოკის უბის ირგვლივ.

ეკონომიკა
2003 წელს, რეგიონის მშპ 4,3 მლრდ აშშ დოლარი იყო, ახალი ზელანდიის მშპ-ის 3 %.

ღვინო
 საუკუნის შუა წლებში, მისიონერებმა ვაზის პირველი ნერგები დარგეს. დღეისათვის კი ჰოკს-ბეის მნიშვნელოვანი ადგილი უჭირავს წითელი ღვინოების წარმოებაში. 2010 წლის მონაცემებით, რეგიონში ფუნქციონირებდა 74 ღვინის ქარხანა.

გალერეა
ტარანაკის რეგიონი

ტარანაკის რეგიონი — ახალი ზელანდიის ერთ-ერთი ადმინისტრაციული რეგიონი. მდებარეობს ჩრდილოეთ კუნძულის დასავლეთ ნაწილში. ქვეყნის რეგიონებს შორის ფართობის სიდიდით მეათეა. სახელი ეწოდა მისი მთავარი ღირსშესანიშნაობის — ტარანაკის მთისგან.

რეგიონის მთავარი ქალაქია ნიუ-პლიმუთი, სადაც მთლიანი მოსახლეობის 60 % იყრის თავს. ქალაქი გაშენებულია ტარანაკის ჩრდილოეთ ნაწილში.

2005 წლიდან, რეგიონი იყენებს სარეკლამო ბრენდს „ “.

ეკონომიკა
2003 წელს, ტარანაკის მთლიანი შიდა პროდუქტი $4,4 მლრდ-ს შეადგენდა, ახალი ზელანდიის მშპ-ის 3 %-ს.
ტარანაკის მთა

ტარანაკის მთა ან ეგმონტის მთა — მოქმედი, მაგრამ პასიური სტრატოვულკანი ახალ ზელანდიაში, ჩრდილოეთ კუნძულის დასავლეთ სანაპიროსთან, ტარანაკის რეგიონში. მიუხედავად იმისა, რომ ბოლო დროს უფრო ხშირად „ტარანაკის“ უწოდებენ, მას ორი ოფიციალური სახელი აქვს, რაც შესაბამისობაში მოდის ახალი ზელანდიის გეოგრაფიული საბჭოს სახელთა პოლიტიკასთან. 2 518 მერტი სიმაღლის მთა ერთ-ერთი ყველაზე სიმეტრიული ვულკანური კონუსია მთელ მსოფლიოში. მის გვერდით, სამხრეთით აღმართულია მეორე მწვერვალი — 1 966 მეტრიანი ფანთამსის პიკი. ფუძიამას მთასთან მსგავსების გამო, ტარანაკი გადაღებულია ფილმში „უკანასკნელი სამურაი“.

ვულკანური აქტივობა
ტარანაკი გეოლოგიურად ახალგაზრდაა, აქტივობა დაახლოებით 135 000 წლის წინ დაიწყო. ბოლო ვულკანური აქტივობები 1850-1860-იან წლებში დაფიქსირდა, რაც გამოიხატებოდა კრატერში ლავის წარმოქმნასა და მის ჩანგრევაში. 1755 და 1800 წლებში, ამოფრქვევის დროს პიროკლასტიკური ნაკადები მთის ჩრდილო-აღმოსავლეთ კალთებზე გადმოედინა, წარმოიქმნა ფერფლი (1755 წელს). ბოლო დროის ყველაზე დიდი ამოფრქვევა 1655 წელს მოხდა. ბოლო დროინდელმა გამოკვლევებმა აჩვენა, რომ უკანასკნელი 9000 წლის მანძილზე, მცირე ამოფრქვევები საშუალოდ ყოველ 90 წელში ხდება, დიდი ამოფრქვევები კი 500 წელში.

გალერეა
ბაიკალის რიფტული ზონა

ბაიკალის რიფტული ზონა — დივერგენტული საზღვარი, რომელიც მდებარეობს ბაიკალის ტბის რაიონში, აღმოსავლეთ საიანში. მისი ცენტრალური ნაწილი მოქცეულია ტბის ქვეშ. დამახასიათებელია დედამიწის ქერქის დაშორება. რიფტის დასავლეთ ნაწილში ვრცელდება ევრაზიის ფილა, ხოლო აღმოსავლეთით ამურის ფილა, რომელიც რიფტიდან მოძრაობს იაპონიის მიმართულებით წელიწადში დაახლოებით 4 მმ სიჩქარით. ისევე როგორც სხვა დივერგენტულ ზონებში აქაც არის დამახასიათებელი დედამიწის ქერქის შეთხელება და მაგმის აზევება დედამიწის ზედაპირთან. ცხელი წყაროების გამოსავლები გვხვდება ტბის ფსკერზე. ვულკანური აქტივობები ტბის სანაპიროს სიახლოვეს არ შეინიშნება. უახლოეს წარსულში ვულკანიზმი ვლინდებოდა ტბის სიახლოვეს და სავარაუდოდ დაკავშირებულია რიფტულ ზონასთან. ბაიკალის რიფტული ზონის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში მდებარეობს ხუბსუგულის ტბა. ბაიკალის რიფტი აქტიურია და მომიჯნავე რაიონებში დამახასიათებელია მიწისძვრები.
ახალი ზელანდიის დროშა

ახალი ზელანდიის დროშა — ლურჯი დროშის ვარიანტი, მარცხნივ გამოსახული დიდი ბრიტანეთის დროშით და მარჯვნივ ოთხი წითელი ვარსკვლავით, რომელთაც თეთრი არშია აქვთ შემოვლებული და ჯვრის თანავარსკვლავედს აღნიშნავენ.

ახალი ზელანდიის პირველი დროშა — გაერთიანებული ტომების დროშა, იქნა მიღებული მანამ სანამ ის ბრიტანეთის კოლონია გახდებოდა. პირველი დროშაზე რომელიც 1834 წელს მაორების კრებამ აირჩია იყო წმინდა გიორგის ჯვარი და ოთხი ვარსკვლავი ლურჯ ფონზე. 1841 წელს კოლონიად გახდომის შემდგ გამოიყენებოდა ბრიტანული დროშა. დღევანდელი დროშა შეიმუშავეს 1869 წელს და იყო შეზღუდულ გამოყენებაში, ხოლო 1902 წელს გახდა სახელმწიფო დროშა. დროშაზე ბრიტანეთის დროშის არსებობა ახალი ზელანდიის კოლონიურ წარსულს მიანიშნებს.

რამდენიმე ათწლეულის განმავლობაში დროშის შეცვლის შესახებ მიდიოდა დებატები. 2016 წელს დროშის შეცვლაზე მოეწყო ორ-ეტაპიანი რეფერენდუმი, რომლის ფინალური მეორე ეტაპი ჩტარდა 24 მარტს. ამ რეფერენდუმზე ქვეყანამ 57%-ით 43%-ის წინააღმდეგ ხმა მისცა არსებული დროშის შენარჩუნებას.

დროშის პროპორციებია — 1:2. ფერები: წითელი (პანტონი 186), ცისფერი (პანტონი 280) და თეთრი. ფერები და პროპორცია არის დიდი ბრიტნეთის დროშის შესაბამისი.
სტუპა

სტუპა — სანსკრიტზე თხემი. მიწის ან ქვის ბორცვი. სტუპა იყო მეფის, ან ბელადის საფლავზე აღმართული ნაგებობა. ბუდისტურ არქიტექტურაში სტუპა იყო რელიგიური სიწმინდეების შესანახი ნაგებობა. გორაკს თავზე მსუბუქი ფანჩატური ედგა. პირველი სტუპა აშენდა ძვ.წ-ით საუკუნეში ინდოეთის სოფელ სანჩისში. ადრინდელ საუკუნეებში ჩამოყალიბდა 3 ნაწილისგან შემდგარი სტრუქტურა: საფეხურიანი ფუძე, მასიური ძირითადი მოცულობა და ქოლგისებური მრავალიარუსიანი დამაგვირგვინებელი ნაწილი. ასევე არსებობს ნახევრადსფერული (ინდოეთი, შრი-ლანკა) გეგმით კვადრატულ-საფეხურიანი (შრი-ლანკა, ტაილანდი), კოშკისებრი (ვიეტნამი, ჩინეთი) და სხვა ფორმის სტუპები. ჩვულებრივ, წარმოადგენს ქვით შემოსილ ან შელესილ აგურის ნაგებობას. სტუპა ეწოდება მხოლოდ ინდოეთსა და ნეპალში. ლაოსში უწოდებენ თატს, მონღოლეთში სუბურგანს, ჩინეთსა და ვიეტნამში „ბაო ტას“, პაგოდას და ა.შ.

გალერეა
სემიონ რემეზოვი

სემიონ რემეზოვი ( დ. დაახლოებით 1642, ტობოლსკი, რუსეთის სამეფო — გ. 1720 წლის შემდეგ, ტობოლსკი, რუსეთის სამეფო) — რუსი გეოგრაფი, კარტოგრაფი და ისტორიკოსი. ავტორია 23 რუკისგან შემდგარი პირველი რუსული გეოგრაფიული ატლასისა.

1696-1697 წლებში ქალაქ ტობოლსკში შეადგინა ქვის ქალაქის გეგმა, ტობოლსკის უეზდის მიწების ნახაზები და სხვ. 1698 წელს მოსკოვში შვილთან ერთად შეადგინა ციმბირის მთლიანი ტერიტორიის ჩანახაზები. შვილებთან ერთად აგრძელებდა მუშაობას და 1701 წლისათვის დაამთავრა ნაშრომი „მთელი ციმბირის ჩანახაზები“, რომელშიც შეჯამებულია იმ დროისათვის ცნობილი მთელი გეოგრაფიული მასალა. ამჟამად ატლასით ცნობილი ეს წიგნი გამოიცა სანქტ-პეტერბურგის არქეოგრაფიული კომისიის მიერ 1882 წელს. საუკუნის ბოლოს შექმნა „რემეზოვის მატიანე“. საერთო ჯამში სემიონ რემეზოვმა შეადგინა 3 ატლასი: „ციმბირის ქოროგრაფიული წიგნი“, „ციმბირის ჩანახაზების წიგნი“ და „ციმბირის სამსახურებრივი წიგნი“. ავტორია აგრეთვე ნაშრომებისა ციმბირის ისტორიის შესახებ.