iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ლუიზა გლიუკი

ლუიზა გლიუკი (, დ. 22 აპრილი, 1943, ნიუ-იორკი — გ. 13 ოქტომბერი, 2023, კემბრიჯი) — ამერიკელი პოეტი და ესეისტი. იელის უნივერსიტეტში ადიუნქტ-პროფესორი. არაერთი ლიტერატურული პრემიის ლაურეატი, 2020 წელს მიიღო ნობელის პრემია ლიტერატურაში.

ბიოგრაფია
ბებია და ბაბუა მამის მხრიდან უნგრელი ებრაელები არიან, რომლებიც საცხოვრებლად გადავიდნენ შეერთებულ შტატებში, ისინი სასურსათო მაღაზიას ფლობენ ნიუ-იორკში. მამა — ბიზნესმენი დენიელ გლიუკი, დედა — დიასახლისი ბეატრის გლიუკი. უფროსი და გარდაიცვალა ლუიზის დაბადებამდე, უმცროსი და ტერეზა გლიუკი.

თინეიჯერობის პერიოდში მას ნერვული ანორექსია ჰქონდა. 1961 წელს მან დაამთავრა ჯორჯ ვ. ჰიულეტის სკოლა ჰიულეტში, მაგრამ ჯანმრთელობის მდგომარეობის გამო მან ვერ შეძლო კოლეჯში წასვლა და ფსიქოანალიზურ მკურნალობას გადიოდა 1968 წლამდე, პარალელურად ესწრებოდა პოეტურ სემინარებს სარა ლოურენსის კოლეჯში და (1963-1965) კოლუმბიის უნივერსიტეტში, სადაც მისი პედაგოგები იყვნენ ლეონი ადამსი და სტენლი კიუნიცი.

1971 წელს იგი გახდა პოეზიის პედაგოგი ვერმონტის გოდარდის კოლეჯში. 1984 წელს გახდა მასაჩუსეტსის უილიამსის კოლეჯის ინგლისური ენის განყოფილების უფროსი ლექტორი. იგი ასევე იყო სტენფორდის, ბოსტონისა და აიოვის უნივერსიტეტების მიწვეული პროფესორი.

პირადი ცხოვრება
პირველი ქმარი (1967 წლიდან) — ჩარლზ ჰერცი უმცროსი.
მეორე ქმარი (1977 წლიდან) — ჯონ თეოდორ დრანოუ (1948–2019), მწერალი, პედაგოგი და მეწარმე.
შვილი — ნოე დრანოუ (დაიბადა 1973 წელს), სომელიე.
ნუგეშის ქალები

ნუგეშის ქალები (ასევე ქალები ნუგეშისთვის ან სანუგეშო ქალები) — ევფემიზმი, რომელიც მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ აღნიშნავს იმ ქალებს, რომლებიც იაპონიის საიმპერატორო არმიის სექსუალური ექსპლუატაციის მსხვერპლი გახდნენ. . ტერმინი „ნუგეშის ქალები“ არის იაპონური იანფუ-ს თარგმანი (რომელიც, თავისთავად, არის ევფემიზმ -ის ნაწილია), რაც „სიძვის დიაცს“ ნიშნავს.. ბორდელების ნაცვლად გამოიყენებოდა ტერმინი „ნუგეშის სადგური“..

ნუგეშის ქალების ზუსტი რაოდენობა საკამათოა და მერყეობს ოცი ათასიდან (იაპონელი ისტორიკოსი იკუხიკო ხატა) 360 —410 ათასამდე (ჩინელი მეცნიერები). ზუსტი რაოდენობა დღემდე კვლევისა და კამათის საგანია. ქალების უმრავლესობა იყო ჩამოყვანილი იაპონიის მიერ ოკუპირებული ქვეყნებიდან, მათ შორის კორეიდან, თაივანიდან, ჩინეთიდან და ფილიპინებიდან.
ჯაბა მაღლაკელიძე

ჯაბა მაღლაკელიძე (დ. 17 სექტემბერი, 1972, ზესტაფონი) — ქართველი პოლიტიკოსი, ფილოლოგი.

დაამთავრა ილია ვეკუას სახელობის სოხუმის ფიზიკა-ტექნიკის ინსტიტუტი წარმოების მართვისა და წარმოების ორგანიზაციის სპეციალობით. 2004 წლის 22 აპრილიდან 23 დეკემბრამდე იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ნაციონალური მოძრაობა — დემოკრატები“. 2008-2012 წლებში — საქართველოს მე-7 მოწვევის პარლამენტის წევრი (ხარაგაულის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა — გამარჯვებული საქართველოსთვის“.
ნავთობის ქვები

ნავთობის ქვები (აზერბ. ) — აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ყველაზე აღმოსავლეთი ხმელეთის წერტილია, ურბანული ტიპის დასახლება კასპიის ზღვაში, აფშერონის ნახევარკუნძულიდან 42 კილომეტრში. ადმინისტრაციულად ეკუთვნის ბაქოს ქალაქ პირალაჰის რაიონს. მდებარეობს ლითონის თაროებზე, აშენდა 1949 წელს ზღვის ფსკერიდან ნავთობის მოპოვების დაწყებასთან დაკავშირებით ე.წ. შავი ქვები-ქვის ქედი (ნაპირები), ძლივს გამოდის ზღვის ზედაპირზე.

ნავთობის ქანები გარშემორტყმულია კლდოვანი რიფებით, რომელთა შორის არის ნაპირები, წყალქვეშა და ზედაპირული ქანები. ჩრდილოეთისა და სამხრეთის ნავსადგურები კუნძულის დასავლეთ სანაპიროსთან მდებარეობს და მათ ჩაძირული გემები ქმნიან. აქ არის საბურღი დანადგარები, რომლებიც თაროებით არის დაკავშირებული, რომლებზეც ნავთობმუშების სოფელი მდებარეობს. ეს არის აზერბაიჯანის აღმოსავლეთით დასახლებული პუნქტი. მუდმივი მოსახლეობა არ არსებობს.

ნავთობის ქვები შეტანილია გინესის რეკორდების წიგნში, როგორც უძველესი საზღვაო ნავთობის პლატფორმა .

ისტორია
ნავთობის ქვები არის ოფშორული საბადო, რომელიც სსრკ-ს ნავთობის ბიზნესის განვითარების მოვლენა იყო. ნავთობის კლდეები იმ დროისთვის იყო მსოფლიოში უდიდესი ოფშორული ნავთობის საბადო, როგორც წყალსაცავის სიმძლავრის, ასევე წარმოებული ნავთობის მოცულობის თვალსაზრისით. ქვები არის ქალაქი საყრდენებზე. მოკლე დროში ღია ზღვაში, სანაპიროდან 50 კილომეტრამდე მანძილზე, შეიქმნა დიდი საზღვაო თევზაობა. ნავთობის ქანები ითვლება კასპიის თაროების დედაქალაქად.

ნავთობის ქანების რეგიონის მასშტაბური გეოლოგიური კვლევები ჩატარდა 1945-1948 წლებში. სოფლის მშენებლობა 1958 წელს დაიწყო. აშენდა ორი ელექტროსადგური 250 კვტ სიმძლავრის, ქვაბის სახლი, ზეთის შემგროვებელი სადგური, გამწმენდი ნაგებობა, 16 ორსართულიანი სახლი, საავადმყოფო, აბანო და სხვ.

1960 წლისთვის აშენდა ბაქოს ნავთობის ტექნიკური სკოლის შენობა. 1966-1975 წლებში არსებობდა საცხობი, ლიმონათის მაღაზია, ორი 5 სართულიანი საერთო საცხოვრებელი და ერთი 9 სართულიანი საცხოვრებელი სახლი. გაშენდა პარკი ხეებით.

1976-1986 წლებში დასრულდა დუბანდის ტერმინალამდე ნავთობის შეგროვების წერტილების, სამი 5 სართულიანი საერთო საცხოვრებლის, სასადილოს, საავადმყოფოს, გაზზე ზეთის კომპრესორი ორი სადგურის, ბიოლოგიური სასმელი წყლის დანადგარის, ორი წყალქვეშა ნავთობსადენი, 350 მილიმეტრი დიამეტრის მშენებლობა. ავტომობილით მოძრაობა ხორციელდება ესტაკადებზე. რეგულარული საზღვაო და საჰაერო (ვერტმფრენის) კომუნიკაცია მიმდინარეობს ნავთობის ქვებსა და ბაქოს პორტს შორის.
ფელიქს ბრიხი

ფელიქს ბრიხი (დ. 3 აგვისტო, 1975, მიუნხენი, დასავლეთი გერმანია) — გერმანელი საფეხბურთო მსაჯი.

სამსაჯო კარიერა
2004 წელს იმსაჯა თავისი პირველი მატჩი ბუნდესლიგაში. პირველი საერთაშორისო შეხვედრა იმსაჯა 2007 წლის ოქტომბერში, ევროპის ჩემპიონატის შესარჩევი ეტაპის, ჯგუფის მატჩი, სადაც რუმინეთმა 2-0 დაამარცხა ლუქსემბურგი. 2008 წელს იმსაჯა უეფა-ს თასის 1/32 ფინალის მატჩი, „პანათინაიკოსისა“ და „რეინჯერსის“ შეხვედრა. 2008-2009 წლების სეზონში პირველად იმსაჯა უეფა-ს ჩემპიონთა ლიგაზე, მან იმსაჯა ჯგუფური ეტაპის შეხვედრა, „ლივერპულსა“ და „პსვ“-ს შორის. 2014 წელს იმსაჯა ევროპა ლიგის ფინალი. 2017 წელს იმსაჯა უეფა-ს ჩემპიონთა ლიგის ფინალური შეხვედრა, სადაც ერთმანეთს მადრიდის „რეალი“ და „იუვენტუსი“ დაუპირსპირდნენ. ბრიხს ნამსაჯები აქვს ორ მსოფლიო (2014, 2018) ჩემპიონატზე, 2016 წლის ევროპის ჩემპიონატსა და 2012 წლის ზაფხულის ოლიმპიადაზე.

პირადი ცხოვრება
ფელიქს ბრიხი არის სამართლის დოქტორი.
ევლახი

ევლახი — ქალაქი (1938 წლიდან) აზერბაიჯანში. ევლახის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. მოსახლეობა - 64,5 ათასი მცხოვრები (2010 წელი). მდებარეობს მდინარე მტკვარზე. რკინიგზის სატრანსპორტო კვანძი (თბილისი-ბაქოს ხაზზე, განშტოებები ხანკენდისა და ბელოკონის მიმართულებით) და მაგისტრალები.

ტოპონიმი
სახელი „ევლახი“ მოდის ძველი თურქულიდან, რაც ნიშნავს „ჭარბტენიან ტერიტორიას“ . ადრეული წყაროებიდან მას უკვე ახსენებს სომეხი ისტორიკოსი სტეპანოს ორბელიანი ეულახაის სახით .

ეკონომიკა
ქალაქში არის განთავსებული მსუბუქი და კვების მრეწველობის საწარმოები.

საბჭოთა პერიოდში ქალაქში გაიხსნა ბამბის ჟინირების (1926 წელი) და თამბაქოს დუღილის ქარხნები, რძის ქარხანა, და საკვების წისქვილი .

ამ პერიოდში ქალაქში ფუნქციონირებს ტყავის გადამამუშავებელი საწარმო „გილან“, ტექსტილის ქარხანა, აგურის ქარხანა, ბამბის ქარხანა და ა.შ.

ქალაქში არის თეატრი და აშენდა მეჩეთიც .

ისტორია
ქალაქი საუკუნეში გაშენდა ჭაობში.

 საუკუნის დასაწყისის ოფიციალურ დოკუმენტებსა და წყაროებში ნახსენებია სოფელი ევლახი, რომელიც ელიზავეტპოლის პროვინციის შემადგენლობაშია, ხოლო 1920 წელს სოფელი ევლახი შედიოდა ჯავანშირის რაიონის შემადგენლობაში.

აზერბაიჯანის სსრ ცენტრალური აღმასკომის გადაწყვეტილებით, 1935 წლის 20 თებერვალს შეიქმნა ევლახის მხარე.

1939 წლის 1 თებერვალს, აზერბაიჯანის სსრ უმაღლესი საბჭოს გადაწყვეტილების საფუძველზე, ევლახში შეიქმნა საკრებულო, რომელსაც მიენიჭა ქალაქის სტატუსი. 1962 წლის 26 დეკემბერს, აზერბაიჯანის სსრ უმაღლესი საბჭოს მე-10 სესიის გადაწყვეტილებით, ევლახის რეგიონი ლიკვიდირებულია, მისი ტერიტორია შედის აღდაშის, ბარდას და გასიმ-ისმაილოვის რეგიონებში, ევლახი გადაიქცა რესპუბლიკის ერთ-ერთ ინდუსტრიულ ქალაქად.

აზერბაიჯანის სსრ უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის 1965 წლის 6 აგვისტოს განკარგულებით ქალაქი ევლახი გახდა რესპუბლიკური დაქვემდებარების ქალაქი.

აზერბაიჯანის კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის ივლისის პლენუმის შემდეგ, 1969 წელს, ევლახში თანდათან აშენებენ მსხვილ სამრეწველო ობიექტებს და ქალაქი რესპუბლიკის ერთ – ერთ ინდუსტრიულ ცენტრად იქცევა.

 საუკუნის 70-80-იან წლებში ევლახში დაიწყეს ბამბის გადამუშავების, თამბაქოს გადამამუშავებელი ქარხნების, 2 რკინაბეტონის ქარხნის, ტრაქტორების შეკეთების, ლუდის და სხვა ალკოჰოლური სასმელების წარმოება,

1978 წელს ექსპლუატაციაში შევიდა ევლახის მატყლის პირველადი დამუშავების ქარხანა, რომელიც ამიერკავკასიის უდიდესი სამრეწველო დაწესებულებაა. ამ ქარხნის საქმიანობის გამო, წარმოებული პროდუქციის მოცულობის მხრივ, ევლახი გადაიქცა რესპუბლიკის ერთ–ერთ წამყვან მსხვილ ინდუსტრიულ ქალაქად.

სპორტი
ევლახშია ბაზირებული საფეხბურთო კლუბი „ქარვანი“.

ევლახში ფუნქციონირებსსაფეხბურთო სტადიონი, რომლის ტევადობაც 5000 ადამიანი. სტადიონი უახლეს ევროპულ სტანდარტებს აკმაყოფილებს. ასევე ევლახის გარეუბანში, მდინარე მტკვრის სანაპიროზე, ოლიმპიური კომპლექსის მშენებლობა იწყება.
მინუსინსკი

მინუსინსკი — ქალაქი (1822 წლიდან) რუსეთის კრასნოიარსკის მხარეში. მინუსინსკის რეგიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. ქმნის ურბანულ ოლქს, ქალაქ მინუსინსკს.

აღნიშნული ქალაქი მოიცავს სოფელ ზელიონი ბორს, სადაც მდებარეობს მინუსინსკის რკინიგზის სადგური.

ქალაქ მინუსინსკის მოსახლეობა შეადგენს 67912 ადამიანს. (2020 წელი)

ქალაქი მდებარეობს იენისეის მინუსინსკის არხის ორივე ნაპირზე, ამავე სახელწოდების რკინიგზის სადგურიდან 12 კილომეტრზე, კრასნოიარსკის სამხრეთით 422 კილომეტრზე.

აღმოსავლეთ ციმბირის ერთ-ერთი უძველესი ქალაქი. მდებარეობს ვრცელი ტყის-სტეპის მინუსინსკის აუზის ცენტრში, ყველა მხრიდან გარშემორტყმული მთებით.

ეტიმოლოგია
ქალაქ მინუსინსკის სახელი მომდინარეობს ჰიდრონიმიდან მინუსი, რომელიც თურქული წარმოშობისაა. მდინარის სახელწოდება მომდინარეობს თურქული სიტყვებიდან „ათასი“ (იგულისხმება ბევრი, სიმრავლე) და „წყალი .

ისტორია
ქალაქი მინუსინსკი დაარსდა 1739 წელს მდინარე მინუსას შესართავთან იენისეის სანაოსნო არხში, როგორც სოფელი მინიუსინსკოე (შემდგომ მინუსინსკოე) რუსეთის იმპერიის სამხრეთ-აღმოსავლეთი საზღვრის გაფართოების შედეგად, რომელიც რადიკალურად ჩამოყალიბდა ტომსკის ციხიდან.

ადრე, თანამედროვე მინუსინსკის მახლობლად, აღმართეს აბაკანის ციხე (ახლანდელი კრასნოთურანსკი), შემდეგ კი, წლების შემდეგ, აბაკანსკის ციხე (ახლანდელი ქალაქი აბაკანი).

1797 წელს სოფელი მინუსინსკოე გახდა ციმბირის სამეფოს ტომსკის რაიონის ტომსკის რაიონის მინუსინსკის ქუჩის ცენტრი.

 საუკუნის ბოლომდე ციმბირში განხორციელდა არაერთი ადმინისტრაციული და ტერიტორიული ცვლილება. მაგალითად, 1782 წელს ეს ტერიტორია გახდა ტომსკის რაიონის ნაწილი, შემდეგ 1797 წელს რამდენიმე წლის განმავლობაში ტომსკისა და ტობოლსკის რეგიონები გაერთიანდა ტობოლსკის პროვინციაში, კუზნეცკის რაიონის აბაკანის ციხეების ჩათვლით.

გერბი
მინუსინსკის გერბი ერთ-ერთი გამორჩეული ჰერალდიკური ნიშანია. მასზე ფარი დაყოფილია ორ თანაბარ ნაწილად, მის ზედა ნახევარში გამოსახულია იენისეის პროვინციული გერბი (ალისფერ ფარში, ოქროსფერი ლომი ცისფერთვალა თვალებითა და ენით და შავი ბრჭყალები, მარჯვენა თათში ოქროს ნიჩბით ეჭირა, მარცხნივ კი ნემსია), ხოლო გერბის ქვედა ნახევარში კი ცისფერი ველია, სადაც გამოსახულია მორბენალი ცხენი. აღნიშნულ ფარს ამშვენებს ოქროს ქალაქის გვირგვინი.

აღნიშნული მინუსინსკის გერბი დამტკიცდა 1854 წლის 19 ნოემბერს (1 დეკემბერი).
ქეთევან მახარაშვილი

ქეთევან მახარაშვილი (დ. 2 იანვარი, 1973, თბილისი) — ქართველი იურისტი, პოლიტიკოსი.

1994 წელს დაამთავრა ემორის უნივერსიტეტის (ატლანტა, აშშ) პოლიტოლოგიის ფაკულტეტი, ხოლო 1998 წელს — ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის საერთაშორისო სამართლის ფაკულტეტი. 2004-2008 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ნაციონალური მოძრაობა — დემოკრატები “.
ნადია კალვინო

ნადია მარია კალვინიო სანტამარია (; დ. 3 ოქტომბერი, 1968, ლა-კორუნია) — ესპანელი ქალი პოლიტიკოსი და ეკონომისტი. 2020 წლის 13 იანვრიდან ის იკავებს ესპანეთის ეკონომიკისა და ციფრული ტრანსფორმაციის მინისტრის პოსტს. 2014 წლიდან მას ეკავა ბიუჯეტის განხრით გენერალური დირექტორის პოსტი ევროკომისიაში. 2018-2020 წლებში იგი იკავებდა ეკონომიკისა და მეწარმეობის მინისტრის თანამდებობას სანჩესის კაბინეტში.

ბიოგრაფია
ნადია კალვინო დაიბადა ადვოკატ ხოსე მარია კალვინოს ოჯახში. მამამისი 1982–1986 წლებში იყო სახელმწიფო კომპანია – ს აღმასრულებელი დირექტორი. 1991 წელს დაამთავრა მადრიდის კომლუტენსეს უნივერსიტეტის (ესპ. ) ეკონომიკური ფაკულტეტი, 2001 წელს დისტანციური განათლების ეროვნული უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი. იგი მუშაობდა კონკურენციის ეროვნული კომისიის გენერალურ დირექტორად.

ესპანეთის ეკონომიკის სამინისტროში ათწლეულზე მეტი ხნის მუშაობის შემდეგ, 2006 წელს იგი ევროკომისიაში გადავიდა, სადაც მუშაობდა კონკურენციის ეროვნული კომისიის გენერალური დირექტორის მოადგილედ, აგრეთვე კომისიის გენერალური დირექტორის მოადგილედ ფინანსური მომსახურების საკითხებში. კალვინო ასწავლიდა კომპლუტენსეს უნივერსიტეტში.

ნადია კალვინო ფლობს ინგლისურ, ფრანგულ, გერმანულ, გალიციურ და ესპანურ ენებს. არის ოთხი შვილის დედა. მას უყვარს 1950-იანი წლების კინემატოგრაფია და სამზარეულო.

2020 წლის 13 იანვარს, ნადია კალვინო დაინიშნა ესპანეთის ეკონომიკისა და ციფრული ტრანსფორმაციის მინისტრის თანამდებობაზე . 2020 წლის მარტში, კორონავირუსის პანდემიის დროს, კალვინომ წარადგინა ქვეყანაში კორონავირუსის ეკონომიკური შედეგების წინააღმდეგ ბრძოლის ღონისძიებათა პაკეტი - 200 მილიარდი ევროს ოდენობით: მათ შორის სესხები და გარანტიები თვითდასაქმებულთათვის, აგრეთვე მცირე, საშუალო საწარმოებისა და მსხვილი კომპანიებისთვის .
ჯონდო მახარაშვილი

ჯონდო მახარაშვილი (დ. 23 იანვარი, 1969, სოფელი ახალსოფელი, გარდაბნის რაიონი) — ქართველი პოლიტიკოსი, ფილოლოგი.

1995 წელს დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონომიკური ფაკულტეტი . 2007-2008 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ნაციონალური მოძრაობა — დემოკრატები “.
კრისტინა რომერი

კრისტინა რომერი ( კრისტინა დაკვორთ რომერი; დ. 1958 წლის 25 დეკემბერი, ილინოისი) —ამერიკელი ეკონომისტი და პედაგოგი. ბარაკ ობამას პრეზიდენტობის დროს, 2009 წლის 29 იანვრიდან 2010 წლის 2 სექტემბრამდე, თავმჯდომარეობდა ეკონომიკურ საკითხებში მრჩეველთა საბჭოს. ეკონომიკური ფაკულტეტის მუდმივი პროფესორი კალიფორნიის უნივერსიტეტში (ბერკლი).

ბიოგრაფია
იგი დაიბადა ოლტონში, ილინოისი, აშშ . კრისტინა სკოლაში სწავლობდა ოჰაიოში.

მან მიიღო ეკონომიკის ბაკალავრის ხარისხი უილიამისა და მერის კოლეჯში (1981) და დოქტორის ხარისხი მასაჩუსეტსის ტექნოლოგიურ ინსტიტუტში (1985). როგორც ასოცირებული პროფესორი შეუერთდა პრინსტონის უნივერსიტეტს. 1988 წლიდან ასწავლიდა ბერკლის კალიფორნიის უნივერსიტეტში და გახდა სრული პროფესორი 1993 წელს.

24 ნოემბერს, 2008 წელს, ახლად არჩეული აშშ პრეზიდენტმა ბარაკ ობამამ კრისტინა რომერი წარადგინა ეკონომიკურ საკითხებში მრჩეველთა საბჭოს თავმჯდომარის პოსტზე .

2009 წლის 29 იანვარს კრისტინა რომერი საბჭოს თავმჯდომარის მოვალეობის შესრულებას შეუდგა. 5 აგვისტოს, 2010 წელს, ცნობილი გახდა, რომ 2 სექტემბერს, ის გადადგება და დაუბრუნდება კალიფორნიის უნივერსიტეტს პროფესორის რანგში. მისი წასვლის მიზეზად სამესრთან კონფლიქტი სახელდება.

იგი იყო ამერიკის ეკონომიკური ასოციაციის ვიცე-პრეზიდენტი.

მეცნიერებათა საპატიო დოქტორი, სენტ ენდრიუსის უნივერსიტეტი (2014). მას ასევე აქვს საპატიო დიპლომი მშობლიურ კოლეჯში .

მისი ქმარი არის ცნობილი ეკონომისტი დევიდ რომერი . ოჯახს ჰყავს ქალიშვილი და 2 ვაჟი.

სამეცნიერო წვლილი
ექსპერტი ეკონომიკურ კრიზისებში და იმაში, თუ როგორ უნდა დააღწიო მათ თავი, ხშირად მიმართავს ეკონომიკურ ისტორიას.

კრისტინა რომერის ადრეული მოღვაწეობა მიეძღვნა მაკროეკონომიკური არასტაბილურობის ანალიზს შეერთებულ შტატებში ომამდელ და ომის შემდგომ პერიოდში (1930 - 40-იანი წლები). მომავალში მან შეისწავლა დიდი დეპრესიის მიზეზები და მისგან გამოსვლის ისტორია.

შემდგომ კვლევებში დიდი ყურადღებას ამახვილებდა 1950-იან წლებში აშშ-ს მონეტარულ პოლიტიკაზე.

თანამედროვე კვლევები ეძღვნება საგადასახადო პოლიტიკის გავლენას მთავრობის საქმიანობაზე და მთლიან ეკონომიკურ ზრდაზე .
ირაკლი მეძმარიაშვილი

ირაკლი მეძმარიაშვილი (დ. 29 იანვარი, 1962, თბილისი) — ქართველი პოლიტიკოსი და საზოგადო მოღვაწე. საქველმოქმედო ორგანიზაცია, საზოგადოება „თბილისელი“-ს გამგეობის თავმჯდომარე. 2020 წლის საპარლამენტო არჩევნებში, ქართული ოცნების დეპუტატობის კანდიდატი კრწანისის რაიონის გამგებელი (1995-1998) და თბილისის მთავრობის ვიცე-პრემიერი (1998-2000).

ირაკლი მეძმარიაშვილი იყო დამოუკიდებელი საქართველოს პირველი თაობის სახელმწიფო მოხელე, რომელმაც კოლეგებთან ერთად დედაქალაქის ინფრასტრუქტურის განვითარება დაიწყო სამოქალაქო ომის შემდეგ. მისი მენეჯმენტით განხორციელდა არაერთი მსხვილმასშტაბიანი მუნიციპალური პროექტი.

ბიოგრაფია
დაიბადა 1962 წლის 29 თებერვალს თბილისში.

1983-1989 წლებში იყო საპროექტო ინსტიტუტი კავგიპროტრანსის ინჟინერი; 1989-1991 წლებში კონცერნ საქკურორტის მატერიალური რესურსების სამმართველოს უფროსი; 1991-1995 წლებში „ “ და „ 21 “-ის დამფუძნებელი და აღმასრულებელი დირექტორი. 1995 წელს დაინიშნა თბილისის მერიის ეკონომიკური პოლიტიკის სამმართველოს უფროსად. 1995-1998 წლებში მუშაობდა კრწანისის რაიონის გამგებელად. 1998-2000 წლებში იყო თბილისის მთავრობის ვიცე-პრემიერი; 2000-2004 წლებში საქართველოს სპორტის სახელმწიფო დეპარტამენტის თავმჯდომარე; 2004-2008 წლებეში საქართველოს ეროვნული ოლიმპიური კომიტეტის აღმასკომის წევრი; 2004-2011 წლებში მსოფლიო ჭიდაობის ფედერაციის სენატორთა კლუბის წევრი. 2010-2012 წლებში „ “-ის (ავსტრია) აღმასრულებელი დირექტორი.

2020 წლიდან არის საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“. მხარი დაუჭირა კანონპროექტს „უცხოური გავლენის გამჭვირვალობის შესახებ“.

ჰყავს მეუღლე და ორი შვილი. ფლობს რუსულ და ინგლისურ ენებს.
კლაუდია გოლდინი

კლაუდია გოლდინი (; დ. 14 მაისი, 1946, ბრონქსი, ნიუ-იორკი) — ამერიკელი ეკონომისტი, ეკონომიკის ისტორიკოსი და შრომის ეკონომიკისა და გენდერული საკითხების სპეციალისტი და ამერიკის ფილოსოფიური საზოგადოების (2015) წევრი. ხშირად ასახელებენ ათ ყველაზე გავლენიანი ეკონომისტ ქალთა შორის. სწავლობდა ბრონქსის მეცნიერების უმაღლეს სკოლაში. 1967 წელს დაამთავრა კორნელის უნივერსიტეტი ეკონომიკის ბაკალავრის ხარისხით, ყველა საგანში წარჩინებით. 1969 წელს მიიღო მაგისტრის ხარისხი ეკონომიკაში ჩიკაგოს უნივერსიტეტში, ხოლო 1972 წელს — ეკონომიკის მეცნიერებათა დოქტორის ხარისხი. მისი პედაგოგები იყვნენ ალფრედ კანი, გერი ბეკერი (1992 წლის ნობელის პრემიის ლაურეატი) და რობერტ ფოგელი (1993 წლის ნობელის პრემიის ლაურეატი).

1971-1973 წლებში მედისონში ვისკონსინის უნივერსიტეტის ეკონომიკის ასისტენტ-პროფესორი. 1973-1979 წლებში იყო პრინსტონის უნივერსიტეტის ეკონომიკის ასისტენტ-პროფესორი. 1982-1983 გაფართოებული კვლევის ინსტიტუტის წევრი. 1979 წლიდან ასოცირებული, 1985-1990 წლებში კი ეკონომიკის სრული პროფესორი პენსილვანიის უნივერსიტეტში. 1990 წლიდან ჰარვარდის უნივერსიტეტის ეკონომიკის პროფესორი. ამერიკის ეკონომიკური განვითარების პროგრამის დირექტორი და ეკონომიკური კვლევების ეროვნული ბიუროს ასოცირებული თანამშრომელი.

1990-1991 წლებში ამერიკის ეკონომიკური ასოციაციის ვიცე-პრეზიდენტი, 2013 წლიდან კი პრეზიდენტი. ამერიკის ხელოვნებისა და მეცნიერების აკადემიის წევრი (1992), 2010 წლიდან კლიომეტრიკის საზოგადოების წევრი.

1984-1988 წლებში ჟურნალ „ “-ის რედაქტორი. მისი მეუღლე და თანაავტორია ეკონომიკის პროფესორი ჰარვარდის უნივერსიტეტში ლოურენს კაცი.
ტრანსგენდერი სექს-მუშაკები

ტრანსგენდერი სექს-მუშაკი — ტრანსგენდერი ადამიანი რომელიც მუშაობს სექს-ინდუსტრიაში და აკმაყოფილებს სხვადასხვა სექსუალურ მოთხოვნებს თანხის სანაცვლოდ. არსებობს ტრანსგენდერი სექს-მუშაკების ორი კატეგორია, ესენია: ქალი ტრანსგენდერი სექს-მუშაკები, რომლებიც კაცებად დაიბადნენ და პირიქით, ქალი სექს-მუშაკები, რომლებიც კაცებად დაიბადნენ. მათთან სექსუალური აქტის დროს არსებობს შიდსით დაინფიცირების შანსი.
აფხაზეთის რესპუბლიკის საპარლამენტო არჩევნები (1996)

აფხაზეთის რესპუბლიკის საპარლამენტო არჩევნები 1996 წელს — სეპარატისტული, აფხაზეთის დე ფაქტო რესპუბლიკის უმაღლესი საკანონმდებლო ორგანოს რიგით პირველი არჩევნები, რომელიც ჩატარდა 1996 წლის 23 ნოემბერს (მეორე ტური — 7 დეკემბერს). ქართული მხარემ არჩევნების პარალელურად ჩაატარა აღნიშნული არჩევნების საწინააღმდეგო გამოკითხვა-პლებისციტი, რომელზე ამომრჩეველთა დიდმა ნაწილმა საკუთარი პროტესტით იურიდიულად გააუქმა აღნიშნული არჩევნების მსვლელობაც და შედეგებიც.

საპარლამენტო არჩევნები
არჩევნების მიზანი იყო შეცვლილიყო აფხაზეთის ასსრ-ის უზენაესი საბჭო აფხაზეთის რესპუბლიკის პარლამენტით.

არჩევნები გაიმართა ორ ტურად. კანდიდატებს გასასვლელად უნდა მოეგროვებინათ 50% მეტი ხმა, წინააღმდეგ შემთხვევაში ინიშნებოდა მეორე ტური. ამომრჩევლებს უნდა გადაეხაზათ ყველა, მათთვის სასურველის კანდიდატის გარდა

თავდაპირველად, 35 სადეპუტატო მანდატისთვის კანდიდატთა რაოდენობა შეადგენდა 85, საიდანაც 3 ქართველი იყო, მაგრამ შემდგომ შეიცვალა და შემცირდა 78 კანდიდატამდე, სადაც უკვე 2 ქართველი მონაწილეობდა ყველა კანდიდატი იყო დამოუკიდებელი.. ამომრჩეველთა ოდენობა 81 % შეადგინა.

გამოკითხვა-პლებისციტი
სეპარატისული მთავრობის მიერ ჩატარებული საპარლამენტო არჩევნების პარალელურად, 31 ოქტომბერს საქართველოს რესპუბლიკის პრეზიდენტის ედუარდ შევარდნაძის ბრძანებულებით, არჩევნების დღეს დევნილ მოსახლეობაში ასევე დაინიშნა საერთო-სახალხო გამოკითვა-პლებისციტი. ბრძანებულების მიხედვით აფხაზეთის ლტოლვილთა მოსახლეობის არჩევნების მიმართ აზრის გამოკითხვის მიზნით „რეფერენდუმის შესახებ“ საქართველოს 1996 წლის 15 მაისის კანონის საფუძველზე:
1996 წლის 23 ნოემბერს დაინიშნოს აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკიდან დევნილ და ლტოლვილ ამომრჩეველთა საერთო-სახალხო გამოკითხვა კენჭისყრა - პლებისციტი.
ამ ბრძანებულების პირველ პუნქტში აღნიშნული პირების გარდა პლებისციტში მონაწილეობა შეუძლიათ აგრეთვე, აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ან მის ფარგლებს გარეთ მცხოვრებ აფხაზეთის იმ ამომრჩევლებს, რომელთაც არ გააჩნიათ დევნილის ან ლტოლვილის სტატუსი და სურვილი აქვთ პლებისციტში გამოხატონ თავიანთი ნება.
კენჭისყრის ბიულეტინში შეტანილ იქნეს შემდეგი კითხვა: „მხარს უჭერთ თუ არა აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკაში სეპარატისტული რეჟიმის მიერ დანიშნული საპარლამენტო არჩევნების ჩატარებას საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობის აღდგენამდე და აფხაზეთში ლტოლვილთა დაბრუნებამდე?“
პლებისციტის მომზადება და ჩატარება უზრუნველყოს საქართველოს ცენტრალურმა საარჩევნო კომისიამ.
საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ (დ. იაკობიძე) გამოყოს პლებისციტის ჩატარებისათვის საჭირო სახსრები საქართველოს ცენტრალური საარჩევნო კომისიის მიერ წარდგენილი ხარჯთაღრიცხვის შესაბამისად.
საქართველოს სამინისტროებმა და უწყებებმა, აფხაზეთისა და აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკების ხელისუფლების ორგანოებმა, სამხარეო ადმინისტრაციებმა, ქალაქის მერებმა და რაიონების გამგეობებმა განახორციელონ ღონისძიებანი პლებისციტის ორგანიზებულად და კანონის მოთხოვნათა ზუსტი დაცვით ჩატარების უზრუნველყოფის მიზნით.
ბრძანებულება დაუყოვნებლივ გამოქვეყნდეს პრესაში და გადაიცეს მასობრივი ინფორმაციის საშუალებებით.

საზღვარგარეთ საარჩევნო ყუთები გაიხსნა მოსკოვში, სანქტ-პეტერბურგში, პოდოლსკში და სოჭში, კიევში, ტრაპიზონში, მინსკში, ერევანში, საბერძნეთსა და ისრაელში: