iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1088

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1088 ერთხმად მიიღეს 1996 წლის 12 დეკემბერს. ყოფილი იუგოსლავიის კონფლიქტებთან დაკავშირებული ყველა წინა რეზოლუციის, განსაკუთრებით კი 1031-ე (1995) და 1035-ე (1995) რეზოლუციების გათვალისწინებით, საბჭომ, გაეროს წესდების თავის საფუძველზე, გასცა ნებართვა ბოსნია და ჰერცეგოვინაში სტაბილიზაციის ძალების შექმნის შესახებ, რომლებსაც უნდა შეეცვალათ მანამდე არსებული აღმასრულებელი ძალები .

ბოსნია და ჰერცეგოვინის საკითხზე გამართულ კონფერენციაზე მიიღეს სამოქმედო გეგმა სამშვიდობო პროცესის კონსოლიდაციისთვის. ქვეყანაში არჩევნები დეიტონის შეთანხმების შესაბამისად ჩატარდა, ხოლო სახელმწიფო ინსტიტუტები ბოსნია და ჰერცეგოვინის კონსტიტუციით დადგენილი წესით ჩამოყალიბდა. ხაზი გაესვა ხორვატიისა და იუგოსლავიის ფედერაციული რესპუბლიკის (სერბეთი და ჩერნოგორია) პოზიტიურ როლს სამშვიდობო პროცესში. ასევე, დადებითად შეფასდა ყველას, მათ შორის უმაღლესი წარმომადგენლის, -ისა და სხვა საერთაშორისო ორგანიზაციების ძალისხმევა.

უშიშროების საბჭო მიესალმა ყოფილი იუგოსლავიის მემკვიდრე სახელმწიფოებს შორის ურთიერთაღიარებას და ხაზგასმით აღნიშნა მათ შორის დიპლომატიური ურთიერთობების სრული ნორმალიზების მნიშვნელობა. მხარეებს შეახსენეს უშიშროების საბჭოს წინა რეზოლუციებით ნაკისრი ვალდებულებები, დეიტონის შეთანხმების სრულად შესრულებისა და გაერთიანებული ერების ორგანიზაციასთან თანამშრომლობის აუცილებლობა.

წევრ ქვეყნებს მიეცათ უფლებამოსილება, ჩამოეყალიბებინათ სტაბილიზაციის ძალები , როგორც -ის სამართალმემკვიდრე, 18 თვის ვადით. მათ უნდა მიეღოთ ყველა საჭირო ზომა სამშვიდობო შეთანხმების 1- დანართის შესრულების უზრუნველსაყოფად და საკუთარი თავის დასაცავად თავდასხმისა თუ მუქარის შემთხვევაში. ბოსნია და ჰერცეგოვინამ ასევე მოითხოვა გაეროს საპოლიციო ძალების (საერთაშორისო პოლიციის ოპერატიული ჯგუფი) მანდატის გაგრძელება, რომელიც ბოსნია და ჰერცეგოვინაში გაეროს მისიის ნაწილს შეადგენდა. საბჭომ -ის მანდატი 1997 წლის 21 დეკემბრამდე გააგრძელა და მოითხოვა, რომ გაეროს ყველა მისიას ერთმანეთთან კოორდინირებულად ემუშავა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 952

გაერო უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 952, რომელიც ერთხმად მიიღეს 1994 წლის 27 ოქტომბერს, ადასტურებს 696 (1991) რეზოლუციას და ყველა მომდევნო დოკუმენტს ანგოლის შესახებ. საბჭომ განიხილა ქვეყანაში ცეცხლის შეწყვეტის შეთანხმების იმპლემენტაციის საკითხი და ანგოლაში გაეროს მეორე სამეთვალყურეო მისიის მანდატი 1994 წლის 8 დეკემბრამდე გააგრძელა.

უშიშროების საბჭომ კიდევ ერთხელ გაუსვა ხაზი ანგოლაში სამშვიდობო შეთანხმებების, მათ შორის „ “-ის მნიშვნელობას. საბჭო მიესალმა ლუსაკაში (ზამბია) მიმდინარე სამშვიდობო მოლაპარაკებების პროგრესს და აღნიშნა, რომ ნებისმიერი შემდგომი დაყოვნება მიუღებელია. კვლავ შეშფოთების საგნად რჩებოდა ქვეყანაში მიმდინარე საომარი მოქმედებები და მათი გავლენა მოსახლეობაზე, ჰუმანიტარულ დახმარებაზე, სამშვიდობო მოლაპარაკებებსა და -ის მანდატზე. ყველა ქვეყანას შეეხსენა 864 (1993) რეზოლუციის შესაბამისად „უნიტას“ წინააღმდეგ დაწესებული იარაღის ემბარგოს დაცვის აუცილებლობა.

 -ის მანდატის 1994 წლის 8 დეკემბრამდე გაგრძელების შემდეგ, საბჭომ გასცა ნებართვა სამშვიდობო ოპერაციის პერსონალის რაოდენობის ადრინდელ ნიშნულამდე გაზრდის შესახებ. გენერალურ მდივან ბუტროს ბუტროს-გალისგან შეთანხმების დასრულების თაობაზე ინფორმაციის მიღების შემდეგ, მისიაში სამხედრო დამკვირვებელთა რაოდენობა 350-მდე, ხოლო პოლიციის დამკვირვებელთა რიცხვი 126-მდე განისაზღვრა, რასაც ადგილობრივი პერსონალიც დაემატა. ანგოლაში გაეროს წარმომადგენლობის ნებისმიერი შემდგომი გაფართოება დამოკიდებული იყო გენერალური მდივნის მოხსენებაზე. ყველა მხარეს მოუწოდეს ლუსაკაში აღებული ვალდებულებების შესრულებისკენ, ასევე მყარი ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმის ჩამოყალიბებისა და დაცვისკენ.

საბჭომ დაგმო სამხედრო მოქმედებების გაგრძელება, რაც არღვევდა 922 (1994), 932 (1994) და 945 (1994) რეზოლუციებს. ამავდროულად, საბჭომ მწუხარება გამოთქვა ჰუმანიტარული მდგომარეობის გაუარესების გამო, მათ შორის ქვეყნის ტერიტორიის დანაღმვის გამო, რაც აფერხებდა ჰუმანიტარულ ძალისხმევას. საბჭომ მოითხოვა ყველა მხარისგან ჰუმანიტარული პერსონალის უსაფრთხო გადაადგილების გარანტია და 1994 წლის 27 აგვისტოს გაუჩინარებული ჰუმანიტარული მუშაკების გათავისუფლება, რასთან დაკავშირებითაც მხარეებს გაეროსთან თანამშრომლობისკენ მოუწოდა.

დასასრულს, გენერალურ მდივანს დაევალა, წარედგინა ანგარიში საბჭოსთვის ლუსაკაში მიმდინარე მოვლენების და ანგოლაში არსებული ვითარების შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1055

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1055 მიღებულია 1996 წლის 8 მაისს. საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა 696-ე (1991) რეზოლუცია და ანგოლასთან დაკავშირებული ყველა შემდგომი დადგენილება. საბჭომ განიხილა სამშვიდობო პროცესის მიმდინარეობა და 1996 წლის 11 ივლისამდე გააგრძელა გაეროს ანგოლის მესამე ვერიფიკაციის მისიის მანდატი.

უშიშროების საბჭომ კიდევ ერთხელ გაუსვა ხაზი ანგოლასა და -ს შორის დადებული სამშვიდობო შეთანხმებებისა და ლუსაკას ოქმის მნიშვნელობას. სამშვიდობო პროცესი წინ მიიწევდა, თუმცა შეფერხებებით, რაც განსაკუთრებით ეხებოდა -ს ჯარების დისლოკაციასა (კვარტირებას) და შეიარაღებული ძალების ინტეგრაციას. ორივე მხარე შეთანხმდა 1996 წლის ივნისში ერთიანი შეიარაღებული ძალების ფორმირებაზე, ხოლო იმავე წლის ივნის-ივლისში — ეროვნული ერთიანობისა და შერიგების მთავრობის ჩამოყალიბებაზე. 976-ე (1995) რეზოლუციის შესაბამისად, მოსალოდნელი იყო, რომ -ის მანდატი 1997 წლის თებერვალში დასრულებულიყო. 1996 წლის 3 აპრილს მისიის ორი თანამშრომლის დაღუპვის შემდეგ, საბჭომ ხაზგასმით მოითხოვა ყველა მხარისგან -ის უსაფრთხოების უზრუნველყოფა, ადამიანის უფლებების პატივისცემა და ანგოლური საზოგადოების დემილიტარიზაცია. ქვეყნის მიმართ მოქმედი იარაღის ემბარგო კიდევ ერთხელ დადასტურდა.

საბჭომ შეშფოთება გამოთქვა იმის გამო, რომ -მ არ დაასრულა ჯარების სრული დისლოკაცია 1045-ე (1996) რეზოლუციის თანახმად. საბჭომ მას მოუწოდა ამ პროცესის დასრულებისკენ, შეიარაღების -ისთვის გადაცემისა და ყველა პატიმრის უპირობო გათავისუფლებისკენ 1996 წლის ივნისამდე. -საც და ანგოლის მთავრობასაც დაევალათ ყველა დარჩენილი საკითხის მოგვარება 1996 წლის 15 მაისამდე. გარდა ამისა, მათ მოეწოდათ მტრული პროპაგანდის შეწყვეტისა და გაეროსთვის დამოუკიდებელი რადიოსადგურის შექმნაში დახმარებისკენ. გენერალურ მდივანს ეთხოვა, 1996 წლის 17 მაისს საბჭოსთვის მიეწოდებინა ინფორმაცია მხარეთა მიერ დასახული ამოცანების შესრულების შესახებ, ხოლო 1 ივლისს წარედგინა ანგარიში მიღწეული პროგრესის თაობაზე.
ილია თაყაიშვილი

ილია (ილიკო) ალექსანდრეს ძე თაყაიშვილი (დ. 20 მაისი, 1926, თბილისი, — გ. 7 სექტემბერი, 2015) — ქართველი მოცეკვავე, ექიმი. საქართველოს დამსახურებული არტისტი (1953).

1938 წელს დაამთავრა თბილისის ოპერისა და ბალეტის თეატრთთან არსებული ქორეოგრაფიული სტუდია (ხელმძღვანელი დ. ჯავრიშვილი), 1951 წელს — დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტი. 1940-იან წლებში მონაწილეობდა ოპერისა და ბალეტის თეატრის სპეკტაკლებში, მ. შ. „დონ კიხოტში“ (გამოდიოდა ვახტანგ ჭაბუკიანთან ერთად). 1945 წლიდან ახალდაარსებული ქართული ხალხური ცეკვის სახელმწიფო ანსამბლის (ახლანდ. ი. სუხიშვილის სახელობის ქართული ნაციონალური ბალეტი) შემადგენლობაში იყო. თაყაიშვილი ამ ანსამბლის პირველი თაობის წარმომადგენელია. მისი შესრულება გამოირჩეოდა მაღალი პროფესიული ოსტატობით, გარდასახვის უნარით, ტემპერამენტით. ცეკვავდა ანსამბლის თითქმის მთელი რეპერტუარის წამყვან პარტიებს. ცეკვის პარალელურად მუშაობდა ანსამბლის ექიმად. შემდგომ წლებში იყო თბილისის რკინიგზის საავადმყოფოს ქირურგიული განყოფილების გამგე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1149

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1149 ერთხმად იქნა მიღებული 1998 წლის 27 იანვარს. 696-ე (1991) რეზოლუციისა და ანგოლის შესახებ ყველა შემდგომი რეზოლუციის დადასტურების შემდეგ, საბჭომ გააგრძელა ანგოლაში გაეროს დამკვირვებელთა მისიის მანდატი 1998 წლის 30 აპრილამდე.

უშიშროების საბჭომ მიესალმა ანგოლის მთავრობასა და უნიტას შორის მიღწეულ შეთანხმებას ლუსაკის პროტოკოლით გათვალისწინებული დარჩენილი ამოცანების შესრულების შესახებ. აღიარებულ იქნა, რომ სამშვიდობო პროცესის ამ ეტაპზე ანგოლაში გაეროს დამკვირვებელთა მისიის მანდატი გადამწყვეტ როლს ასრულებდა. გენერალურ მდივანს დაევალა, არაუგვიანეს 1998 წლის 13 მარტისა, წარედგინა ანგარიში განრიგის იმპლემენტაციის, ანგოლაში გაეროს დამკვირვებელთა მისიის მანდატის შესაძლო რეორგანიზაციისა და 1998 წლის 30 აპრილის შემდეგ გაეროს ყოფნის შესახებ რეკომენდაციებთან დაკავშირებით.

ყველა შეთანხმების დროული იმპლემენტაციისკენ მოწოდების შემდეგ, რეზოლუციამ ხაზი გაუსვა ანგოლის კანონმდებლობის განმტკიცებისა და გაერთიანებული ერების ორგანიზაციისა და ჰუმანიტარული პერსონალისთვის უსაფრთხო გარემოს შექმნის აუცილებლობას. კერძოდ, უნიტას მოუწოდეს, თავი შეიკავოს ისეთი ქმედებებისგან, რაც გამოიწვევს დაძაბულობის ზრდას ან ხელს შეუშლის მთელ ქვეყანაში სახელმწიფო მმართველობის ნორმალიზებას, და ითანამშრომლოს ანგოლაში გაეროს დამკვირვებელთა მისიის მანდატთან. საბჭომ დაადასტურა მზადყოფნა, 1127-ე (1997) რეზოლუციის შესაბამისად, შემოეღო დამატებითი ზომები იმ შემთხვევაში, თუ უნიტა არ შეასრულებდა ვალდებულებებს და არ უზრუნველყოფდა დაშვებას ვერიფიკაციის ღონისძიებების ჩასატარებლად.

დასასრულს, რეზოლუციაში აღინიშნა, რომ ანგოლის პრეზიდენტ ჟოზე ედუარდო სანტუშსა და უნიტას ლიდერ ჟონას სავიმბის შორის უმაღლესი დონის შეხვედრა ხელს შეუწყობდა დაძაბულობის შემცირებასა და ანგოლის სამშვიდობო პროცესის წინსვლას.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1843

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1843 (2008)

უშიშროების საბჭომ დღეს დილით ნება დართო კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში გაეროს ორგანიზაციის მისიის სამხედრო ძალების დროებით გაზრდას 2,785 სამხედრო მოსამსახურემდე, ხოლო მისი ჩამოყალიბებული პოლიციის რაოდენობის გაზრდას 300 პერსონალამდე.

ერთხმად მიღებული 1843 (2008) რეზოლუციით, საბჭომ, რომელიც მოქმედებდა გაეროს წესდების თავის შესაბამისად და ეყრდნობოდა გენერალური მდივნის, 12 ნოემბრის წერილში (დოკუმენტი /2008/703) მოცემულ რეკომენდაციებს, გასცა ამ დამატებითი ძალების დაუყოვნებლივი განლაგების ნებართვა 31 დეკემბრამდე. საბჭომ გამოთქვა განზრახვა, გაახანგრძლივოს ეს უფლებამოსილება -ის მანდატის განახლებისას და ხაზგასმით აღნიშნა, რომ დამატებითი ძალების ყოფნის ხანგრძლივობა დამოკიდებული იქნება კივუს რეგიონში უსაფრთხოების მდგომარეობაზე.

საბჭომ აღნიშნა, რომ პერსონალის დროებითი ზრდა მიზნად ისახავს -ის შესაძლებლობების გაძლიერებას სამოქალაქო პირების დასაცავად, მისი სტრუქტურისა და ძალების რეკონფიგურაციასა და მათი განლაგების ოპტიმიზაციას. ხაზი გაუსვა -ის მიერ საკუთარი მანდატის სრულყოფილად შესრულების მნიშვნელობას, მათ შორის მოქმედების მკაცრი წესების გამოყენებით.

კენჭისყრის შემდეგ, სამხრეთ აფრიკის წარმომადგენელმა განაცხადა, რომ მისმა დელეგაციამ მხარი დაუჭირა რეზოლუციას, რადგან კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის აღმოსავლეთ ნაწილში, განსაკუთრებით ქალაქ გომას გარშემო, ვითარება ძალიან სწრაფად უარესდებოდა, ჰუმანიტარული მდგომარეობა კი კრიტიკული ხდებოდა. მიუხედავად იმისა, რომ კმაყოფილი იყო მშვიდობისმყოფელთა რაოდენობის გაზრდით, ხაზი გაუსვა პოლიტიკური პროცესის წინსვლის აუცილებლობას. ამ თვალსაზრისით, მიესალმა გენერალური მდივნის მიერ ნიგერიის პრეზიდენტის, ოლუსეგუნ ობასანჯოს დანიშვნას ამ პროცესში დახმარების მიზნით. გამოთქვა იმედი, რომ რეზოლუცია ასევე ხელს შეუწყობს პოლიტიკური პროცესის სტიმულირებას.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1454

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1454 მიღებულია 2002 წლის 30 დეკემბერს. ერაყის შესახებ მიღებული ყველა წინა რეზოლუციის, მათ შორის ნავთობი-სურსათისთვის პროგრამასთან დაკავშირებული 661 (1991), 986 (1995), 1284 (1999), 1352 (2001), 1360 (2001), 1382 (2001), 1409 (2002) და 1447 (2002) რეზოლუციების გახსენების შემდგომ, გაეროს უშიშროების საბჭომ შეზღუდული საქონლის სია (საქონლის განხილვის სია) და ნავთობი-სურსათისთვის პროგრამის ფარგლებში განხორციელების პროცედურები დააზუსტა. აღნიშნული დოკუმენტი გაეროს უშიშროების საბჭოს მიერ 2002 წელს მიღებულ უკანასკნელ რეზოლუციას წარმოადგენს.

გაეროს უშიშროების საბჭომ ერაყელი ხალხისთვის ჰუმანიტარული დახმარების მიწოდების დროებითი ზომის საჭიროება დაადასტურა, სანამ ერაყის მთავრობა 687 (1991) და 1284 რეზოლუციების დებულებებს არ შეასრულებს და დახმარებას ქვეყნის მასშტაბით თანაბრად არ გაანაწილებს. საბჭომ ერაყის სუვერენიტეტისა და ტერიტორიული მთლიანობისადმი სახელმწიფოთა ერთგულება, ჰუმანიტარული ვითარების გაუმჯობესების მიმართ მტკიცე ნება და საქონლის განხილვის სიის კორექტირების ვალდებულება ხელახლა დაადასტურა.

გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის წესდების მეშვიდე თავის შესაბამისად მოქმედმა უშიშროების საბჭომ საქონლის განხილვის სია და განხორციელების პროცედურები დააზუსტა. საქონლის განხილვის სიას 50-ზე მეტი დასახელების ნივთი დაემატა. საბჭო ზომების განხილვას 90 დღის ვადაში და ნავთობი-სურსათისთვის პროგრამის მიმდინარე გაგრძელების დასრულებამდე განახორციელებს, ხოლო 661 რეზოლუციით დაარსებულ კომიტეტს დაევალა განხილვების ჩატარება. გაეროს გენერალურ მდივანს კოფი ანანს დაევალა 60 დღის ვადაში რეზოლუციის დანართებში მითითებული ქიმიკატებისა და მედიკამენტებისთვის მოხმარების ნორმებისა და გამოყენების დონეების შემუშავება. დასასრულს, რეზოლუციამ სახელმწიფოთა კოალიციას მოუწოდა, ითანამშრომლონ ტექნიკურად სრული განაცხადების დროულად წარდგენისა და საექსპორტო ლიცენზიების გაცემის პროცესში.

რეზოლუცია 1454 გაეროს უშიშროების საბჭოს 13-მა წევრმა დაუჭირა მხარი, წინააღმდეგი არავინ გამოსულა, ხოლო რუსეთის ფედერაციამ და სირიის არაბთა რესპუბლიკამ თავი შეიკავეს. რუსეთის ფედერაცია ტექსტის „შემაკავებელ“ ხასიათს შეეწინააღმდეგა, ხოლო სირიის არაბთა რესპუბლიკამ აღნიშნა, რომ ერაყმა შეიარაღების ინსპექტირების პირობების შესრულება დაიწყო და მწუხარება გამოთქვა იმის გამო, რომ მოლაპარაკებების სწრაფმა ტემპმა, აღნიშნული რეზოლუციის მიღების პროცესში, სიის შესწავლისთვის საკმარისი დრო არ დატოვა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1223

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1223, ერთხმად იქნა მიღებული 1999 წლის 28 იანვარს, მას შემდეგ რაც გაიხსენა ისრაელსა და ლიბანთან დაკავშირებული წინა რეზოლუციები, მათ შორის 501 (1982), 508 (1982), 509 (1982) და 520 (1982), აგრეთვე განიხილა გენერალური მდივნის ანგარიში გაეროს დროებითი ძალების შესახებ ლიბანში, რომელიც დამტკიცებული იყო რეზოლუცია 426-ით (1978), საბჭომ გადაწყვიტა -ის მანდატის კიდევ ექვსი თვით გახანგრძლივება — 1999 წლის 31 ივლისამდე.
შემდგომში საბჭომ კვლავ გაუსვა ხაზი ძალების მანდატს და გენერალურ მდივანს სთხოვა გაეგრძელებინა მოლაპარაკებები ლიბანის მთავრობასთან და სხვა დაინტერესებულ მხარეებთან რეზოლუციების 425 (1978) და 426 (1978) განხორციელებასთან დაკავშირებით და წარედგინა შესაბამისი ანგარიში.
დაგმობილ იქნა -ის წინააღმდეგ განხორციელებული ყველა სახის ძალადობა და მხარეებს მოუწოდეს შეწყვიტონ ძალებზე თავდასხმები. გენერალურმა მდივანმა კოფი ანანმა აღნიშნა, რომ სამხრეთ ლიბანში ბრძოლები გაძლიერდა და მშვიდობიანი მოსახლეობა დაიღუპა და დაშავდა როგორც -ის ოპერაციების ზონაში, ისე მის ფარგლებს გარეთ. ორივე მხარე მტრულად იყო განწყობილი -ის მიმართ და ინციდენტების რაოდენობა გაიზარდა 72-დან 98-მდე. ასევე წახალისდა დამატებითი ეფექტიანობის ზომები, იმ პირობით, რომ ისინი არ შეამცირებდნენ ოპერაციის შესაძლებლობებს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 912

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 912, მიიღეს 1994 წლის 21 აპრილს, მას შემდეგ, რაც საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა ყველა წინა რეზოლუცია რუანდაში არსებული ვითარების შესახებ, განსაკუთრებით 872 (1993) და 909 (1994) რეზოლუციები, საბჭომ გამოხატა უკიდურესი შეშფოთება და დაგმო ქვეყანაში დაწყებული მასშტაბური ძალადობა (რუანდის გენოციდი), რასაც ათასობით უდანაშაულო მშვიდობიანი მოქალაქის სიცოცხლე ემსხვერპლა და წარადგინა რუანდისთვის გაეროს დამხმარების მისიის გადახედილი მანდატი.

საბჭომ შოკი გამოხატა 1994 წლის 6 აპრილს მომხდარი ინციდენტის გამო, როდესაც ჩამოაგდეს თვითმფრინავი, რომელშიც რუანდის პრეზიდენტი ჟუვენალ ჰაბიარიმანა და ბურუნდის პრეზიდენტი სიპრიენ ნტარიამირა იმყოფებოდნენ. ამას მოჰყვა ფართომასშტაბიანი ძალადობის აფეთქება, რამაც ათასობით ადამიანის სიკვდილი, რუანდის მოსახლეობის მნიშვნელოვანი ნაწილის ქვეყნის შიგნით და მეზობელ სახელმწიფოებში გადაადგილება, ასევე მაროდიორობის, ბანდიტიზმისა და კანონიერებისა და წესრიგის რღვევის ზრდა გამოიწვია. გამოითქვა შეშფოთება -ის, გაეროს სხვა სტრუქტურებისა და ჰუმანიტარული პერსონალის უსაფრთხოების გამო, რომლებიც სამშვიდობო პროცესის იმპლემენტაციასა და ჰუმანიტარული დახმარების განაწილებაში იყვნენ ჩართულნი.

უშიშროების საბჭომ მწუხარება გამოთქვა რუანდისა და ბურუნდის პრეზიდენტების დაღუპვის გამო, ისევე როგორც იმ ძალადობის გამო, რომელმაც იმსხვერპლა პრემიერ-მინისტრი, კაბინეტის მინისტრები, ოფიციალური პირები და ათასობით მშვიდობიანი მოქალაქე. განსაკუთრებით დაიგმო ძალადობა კიგალის გარშემო და თავდასხმები -ზე. საბჭომ მოითხოვა ცეცხლის შეწყვეტა რუანდის მთავრობასა და რუანდის პატრიოტულ ფრონტს შორის და ქვეყანაში გამეფებული ძალადობის დასრულება. ამასთან დაკავშირებით, -ის შემადგენლობა შემცირდა, ხოლო მისი მანდატი შემდეგნაირად დაკორექტირდა:

(ა) შუამავლობა ცეცხლის შეწყვეტის მიზნით;

(ბ) დახმარება ჰუმანიტარული ოპერაციების განახლებაში;

(გ) რუანდაში მოვლენების განვითარების მონიტორინგი და ანგარიშგება, მათ შორის იმ მშვიდობიანი მოქალაქეების შესახებ, რომლებმაც თავშესაფარი -თან ეძებეს.

გადაწყდა, რომ -ის მანდატი მუდმივი გადახედვის პროცესში იქნებოდა მოვლენების განვითარებისა და გენერალური მდივნის, ბუტროს ბუტროს-გალის რეკომენდაციების გათვალისწინებით. არუშის შეთანხმებები კვლავ რჩებოდა რუანდაში კონფლიქტის მოგვარების ერთადერთ გზად; აფრიკის ერთობის ორგანიზაციას კი მოუწოდეს, გაეგრძელებინა ძალისხმევა სამშვიდობო პროცესში. საერთაშორისო თანამეგობრობას ეთხოვა ჰუმანიტარული დახმარების მიწოდების გაგრძელება. საბოლოოდ, გენერალურ მდივანს დაევალა 15 დღის ვადაში წარედგინა ანგარიში საბჭოსთვის არსებული ვითარების შესახებ.

რესურსები ინტერნტში
 .
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 932

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 932 მიღებულია 1994 წლის 30 ივნისს. 696-ე (1991) და ანგოლას შესახებ ყველა შემდგომი რეზოლუციის დადასტურების შემდეგ, საბჭომ განიხილა სამოქალაქო ომის დროს შექმნილი ვითარება და გაეროს ანგოლას ვერიფიკაციის მისიის მანდატი 1994 წლის 30 სექტემბრამდე გააგრძელა.

საბჭომ მოუწოდა -ს, ეღიარებინა საპრეზიდენტო და საკანონმდებლო არჩევნების შედეგები და პატივი ეცა სამშვიდობო შეთანხმებებისთვის. ორივე მხარეს, განსაკუთრებით კი -ს, მოეთხოვებოდა მოქნილობა და კეთილსინდისიერება ლუსაკაში (ზამბია) მიმდინარე მოლაპარაკებებისას. იმ პერიოდში ანგოლაში სამხედრო მოქმედებები კვლავ გააქტიურდა, რაც მძიმედ აისახა მოსახლეობაზე, შეაფერხა მოლაპარაკებები და ხელი შეუშალა -ს თავისი მანდატის შესრულებაში.

 -ის მანდატის გაგრძელებასთან ერთად, უშიშროების საბჭომ მხარეებს მოუწოდა ნაკისრი ვალდებულებების შესრულებისკენ, ცეცხლის შეწყვეტისა და კონფლიქტის მშვიდობიანი მოგვარებისკენ. ანგოლას მთავრობამ მიიღო მარგარეტ ანსტის წინადადებები ეროვნული შერიგების შესახებ, რისკენაც საბჭომ -საც მოუწოდა. დადგინდა, რომ თუ 1994 წლის 31 ივლისამდე არ მიიღებდა ამ წინადადებებს, მის წინააღმდეგ 864-ე (1993) რეზოლუციით გათვალისწინებული დამატებითი ზომები გატარდებოდა. გარდა ამისა, თუ სამშვიდობო შეთანხმება არ მიიღწეოდა, -ის მანდატის დასრულებისას გაეროს როლი ანგოლაში გადაიხედებოდა. ყველა ქვეყანას შეახსენეს -ს წინააღმდეგ დაწესებული სანქციების შესრულების ვალდებულება, ანგოლას ორ მეზობელ სახელმწიფოს კი, რომლებიც მანამდე არ თანამშრომლობდნენ, სთხოვა ინფორმაციის წარდგენა სანქციების სავარაუდო დარღვევების შესახებ.

საბჭომ დაგმო ქვეყნის მასშტაბით შეტევითი სამხედრო მოქმედებების ინტენსიფიკაცია, რაც ეწინააღმდეგებოდა 922-ე (1994) რეზოლუციას, და მხარეებს ჰოსტილობის შეწყვეტისკენ მოუწოდა. მკაცრად დაიგმო ჰუმანიტარული მდგომარეობის გაუარესება და თავდასხმები ჰუმანიტარული დახმარების მუშაკებზე, მხარეებს კი მათი უსაფრთხო გადაადგილების გარანტირება დაევალათ. დასასრულს, გენერალურ მდივან ბუტროს ბუტროს-გალის სთხოვეს 1994 წლის 31 ივლისისთვის საბჭოსთვის წარედგინა მოხსენება ვითარების განვითარების შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1228

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1228, ერთხმად იქნა მიღებული 1999 წლის 11 თებერვალს, მას შემდეგ რაც კიდევ ერთხელ დაადასტურა დასავლეთ საჰარის საკითხთან დაკავშირებული ყველა წინა რეზოლუცია, განსაკუთრებით რეზოლუციები 1204 (1998) და 1215 (1998), საბჭომ გააგრძელა გაეროს მისიის მანდატი დასავლეთ საჰარაში რეფერენდუმის ჩასატარებლად — 1999 წლის 31 მარტამდე, რათა შესაძლებელი ყოფილიყო კონსულტაციების ჩატარება შემოთავაზებულ რეფერენდუმთან დაკავშირებულ საკითხებზე.
რეზოლუციამ გაახანგრძლივა მისიის მანდატი იმისათვის, რომ გამართულიყო კონსულტაციები ამომრჩეველთა იდენტიფიკაციასა და ლტოლვილთა დაბრუნებასთან დაკავშირებული პროტოკოლების შესახებ შეთანხმების მისაღწევად. როგორც მაროკოს მთავრობას, ისე პოლისარიოს ფრონტს მოუწოდეს, უზრუნველეყოთ გაეროს ლტოლვილთა უმაღლესი კომისრისთვის შესაძლებლობა განეხორციელებინა მუშაობა იმ ლტოლვილებისა და მათი ოჯახების რეპატრიაციისთვის, რომლებიც უფლებამოსილნი იყვნენ ხმის მიცემაზე დასახლების გეგმის შესაბამისად.

უშიშროების საბჭომ მხარი დაუჭირა გენერალური მდივნის, კოფი ანანის განზრახვას, დაევალებინა თავის პირად წარმომადგენელს შეეფასებინა მისიის მანდატის განხორციელების შესაძლებლობა იმ შემთხვევაში, თუ წარმოიშობოდა სირთულეები, და სთხოვა მას 1999 წლის 22 მარტამდე წარედგინა ანგარიში საბჭოსთვის.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1436

გაეროს უშიშროების საბჭოს 1436-ე რეზოლუციით, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 2002 წლის 24 სექტემბერს, სიერა-ლეონეში არსებული ვითარების შესახებ ყველა წინა რეზოლუციის გახმოვანების შემდეგ, საბჭომ გაეროს მისიის სიერა-ლეონეში მანდატი კიდევ ექვსი თვით გააგრძელა, დაწყებული 2002 წლის 30 სექტემბრიდან.

სიერა-ლეონეს პრეზიდენტმა აჰმად ტეჯან კაბაჰმა მოითხოვა გახანგრძლივება მეზობელ ლიბერიაში მიმდინარე საბრძოლო მოქმედებების გამო, რაც საფრთხეს უქმნიდა სამშვიდობო პროცესს.

რეზოლუცია
გამოკვლევები
რეზოლუციის პრეამბულაში საბჭო მიესალმა 2002 წლის მაისში საყოველთაო არჩევნების ჩატარებას, სიერა-ლეონეს სპეციალური სასამართლოსა და სიმართლისა და შერიგების კომისიის შექმნას და სიერა-ლეონეს პოლიციისა და შეიარაღებული ძალების შესაძლებლობების განვითარებაში მიღწეულ პროგრესს. მან აღნიშნა მანოს მდინარის რეგიონში არსებული არასტაბილური სიტუაცია, განსაკუთრებით მეზობელ ლიბერიაში კონფლიქტი და ჰუმანიტარული შედეგები. ხაზგასმული იყო სიერა-ლეონეში სახელმწიფო ხელისუფლების გაფართოების მნიშვნელობა, მათ შორის ალმასის საბადოების, ყოფილი მებრძოლების რეინტეგრაციის, ლტოლვილებისა და იძულებით გადაადგილებული პირების დაბრუნების, ასევე ადამიანის უფლებებისა და კანონის უზენაესობის სრული პატივისცემის.

აქტები
უშიშროების საბჭომ შეაქო -ის ჯარების გამგზავნი ქვეყნების ძალისხმევა და აღნიშნა გენერალური მდივნის, კოფი ანანის, წინადადებები სამშვიდობო ოპერაციის მასშტაბისა და სტრუქტურის შესახებ. -ს მოუწოდეს, დაესრულებინა გენერალური მდივნის გეგმის 1 და 2 ფაზები, მათ შორის ჯარების რაოდენობის შემცირება 8 თვის განმავლობაში.გამოითქვა შეშფოთება განიარაღების, დემობილიზაციისა და რეინტეგრაციის პროგრამისთვის ფინანსური შენატანების დეფიციტის გამო.

რეზოლუციამ ხაზი გაუსვა სიერა-ლეონეში ინსტიტუტების განვითარებას და მიესალმა სიერა-ლეონეს მთავრობის მიერ არასტაბილურ ალმასის მოპოვების ზონებში კონტროლის დამყარების მცდელობებს. მან ხაზი გაუსვა სიერა-ლეონეს პოლიციის გაძლიერების ყოვლისმომცველ მიდგომას და მხარი დაუჭირა სპეციალურ სასამართლოს და სიმართლისა და შერიგების კომისიას.მანოს მდინარის კავშირის ქვეყნებს მოუწოდეს, გაეგრძელებინათ დიალოგი და შეესრულებინათ ვალდებულებები რეგიონულ მშვიდობასა და უსაფრთხოებასთან დაკავშირებით, ხოლო დასავლეთ აფრიკის სახელმწიფოების ეკონომიკურ საზოგადოებას და მაროკოს ასევე მოუწოდეს, ეპოვათ გზა რეგიონში კრიზისის მოსაგვარებლად.

გენერალურ მდივანს ლიბერიაში კრიზისის გადაწყვეტის პოვნა ჰქონდა განზრახული, რაც საბჭომ დადებითად შეაფასა. გარდა ამისა, შეიარაღებულ ჯგუფებსა და ლიბერიის შეიარაღებულ ძალებს მოუწოდეს, თავი შეიკავონ სიერა-ლეონეში უკანონო შეჭრისგან. უშიშროების საბჭომ მიესალმა -ის მიერ ქალებისა და ბავშვების სექსუალური ძალადობისა და ექსპლუატაციის თავიდან ასაცილებლად გადადგმულ ნაბიჯებს და ლტოლვილების დაბრუნების მხარდაჭერას. და ბოლოს, გენერალური მდივანი განიხილავს სიერა-ლეონეში უსაფრთხოების, პოლიტიკურ, ჰუმანიტარულ და ადამიანის უფლებების მდგომარეობას.
პლატონ თაყაიშვილი

პლატონ (პატიკო) ნიკიფორეს ძე თაყაიშვილი (დ. 27 იანვარი, 1899, ქუთაისი, — გ. 28 აგვისტო, 1965, ქ. პოზნანი, პოლონეთი) — პოლონეთის არმიის ოფიცერი, ქართველი ემიგრანტი.

სწავლობდა თბილისის სამხედრო (იუნკერთა) სკოლაში, მონაწილეობდა საბჭოთა რუსეთის ჯარებისგან თბილისის დაცვაში (1921). 1921 წლიდან პოლიტიკურ ემიგრაციაში იყო. 1923 წელს დაამთავრა ვარშავის სამხედრო სკოლის კურსები, 1925 წელს — ოფიცერთა საარტილერიო სასწავლებელი ტორუნში. კონტრაქტის საფუძველზე ჩაირიცხა პოლონეთის შეიარაღებულ ძალებში. მსახურობდა საარტილერიო ნაწილებში. მეორე მსოფლიო ომის დაწყების შემდეგ კაპიტნის წოდებით მონაწილეობდა გერმანიის ჯარებისგან ვარშავის დაცვაში (1939). ოკუპაციის პერიოდში კერძო საქმიანობით იყო დაკავებული. ომის შემდეგ პოლონეთში დარჩა, განაგრძო სამხედრო სამსახური, მიიღო პოდპოლკონიკის წოდება, 1946-1947 წლებში მეთაურობდა 86-ე ჰაერსაწინააღმდეგო საარტილერიო პოლკს. 1947 წელს ლეშნოში პოლონელ და საბჭოთა ჯარისკაცებს შორის მომხდარი შეტაკების შემდეგ თაყაიშვილი სამხედრო სამსახურიდან დაითხოვეს. ქართულ ემიგრანტულ წრეებთან კავშირის გამო იმყოფებოდა სოციალისტური პოლონეთის უშიშროების სამსახურის მეთვალყურეობის ქვეშ. ცხოვრობდა ქალაქ პოზნანში მეუღლესთან, პოლონეთის იატაკქვეშა წინააღმდეგობის მონაწილე იანინა ბოდნართან (დ. 1906 — გ. 1988) ერთად.