iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
სტოხოვი

სტოხოვი — ქალაქი ცენტრალური ბოჰემიის მხარის კლადნოს რაიონში, ჩეხეთში. მისი მოსახლეობა დაახლოებით 5 300 ადამიანს შეადგენს.

ადმინისტრაციული დაყოფა
სტოხოვი შედგება სამი მუნიციპალური ნაწილისგან:

სტოხოვი
ჩელეხოვიცე
ჰონიცე

ეტიმოლოგია
ლეგენდის მიხედვით, სახელწოდება მომდინარეობს ჩეხური გამოთქმიდან („ასი ძიძა“) და უკავშირდება ძიძებს, რომლებიც აქ მეფე წმინდა ვაცლავს ზრდიდნენ. ისტორიულად მიღებული ვერსიის მიხედვით კი, სახელწოდება მომდინარეობს მამაკაცის სახელიდან „სტოხ“, რაც ნიშნავს „სტოხის მამულს“.

გეოგრაფია
სტოხოვი მდებარეობს კლადნოდან დასავლეთით, დაახლოებით 9 კილომეტრში და პრაღიდან დასავლეთით, დაახლოებით 29 კილომეტრში. იგი გაშენებულია დჟბანის მაღლობზე. მუნიციპალიტეტის ჩრდილოეთ საზღვართან მიედინება მდინარე ლოდენიცე.

ისტორია
სტოხოვი წერილობით წყაროებში პირველად 1316 წელს იხსენიება. იგი დიდი ხნის განმავლობაში მცირე სოფელი იყო, თუმცა საუკუნის მეორე ნახევარში კლადნოს რაიონში ქვანახშირის მაღაროებში დასაქმებულთა რაოდენობის ზრდასთან დაკავშირებით ქალაქის დასავლეთ ნაწილში დიდი საცხოვრებელი უბანი აშენდა. ამის შემდეგ სტოხოვმა 1967 წელს ქალაქის სტატუსი მიიღო.

ღირსშესანიშნაობები
გადმოცემის მიხედვით, წმინდა ვაცლავი სტოხოვში დაიბადა, ხოლო მისმა ბებიამ, წმინდა ლუდმილამ, ამ მოვლენის აღსანიშნავად მუხის ხე დარგო. ნახევრად გამხმარი და მრავალსაუკუნოვანი ხე, რომელსაც „წმინდა ვაცლავის მუხა“ ეწოდება, ქალაქის მთავარი ღირსშესანიშნაობაა და ჩეხეთის ერთ-ერთ უძველეს და მნიშვნელოვან ხედ ითვლება.

მუხის წინ დგას წმინდა ვაცლავის ქვიშაქვის ქანდაკება, რომელიც 1887 წლით თარიღდება. იქვეა სტოხოვის წმინდა ვაცლავის ეკლესია, თავდაპირველად აქ ეკლესია საუკუნეში აშენდა გოტიკურ სტილში. 1744 წელს იგი ბაროკოს სტილში გადააკეთეს, განახლებული ტაძრის პროექტის ავტორი კილიან იგნაც დიენტცენჰოფერი იყო. 1832 წელს ეკლესიის დასავლეთ ფასადს დაემატა ამპირის სტილის კოშკი.

ისტორიულად ღირებული შენობაა სტოხოვის რკინიგზის სადგური, რომელიც 1871 წელს არის აგებული. სადგურის შენობა ნეოკლასიკურ სტილში დააპროექტა ინჟინერმა იოსებ ხვალამ (1826–1872). ეს არის ტიპიური რკინიგზის სადგურის შენობა ორფერდა სახურავით.

ცნობილი ადამიანები
ბოჟენა დობეშოვა (1914–1990) — ტანმოვარჯიშე

დაძმობილებული ქალაქები
სტოხოვი დაძმობილებულია შემდეგ ქალაქებთან:
ბურბონ-ლანსი, საფრანგეთი
ზაარველინგენი, გერმანია
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1254

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1254 მიღებულია 1999 წლის 30 ივლისს. ისრაელისა და ლიბანის შესახებ წინა დადგენილებების, მათ შორის 501 (1982), 508 (1982), 509 (1982) და 520 (1982) რეზოლუციების გახსენების, აგრეთვე 426 (1978) რეზოლუციით დამტკიცებული ლიბანში გაეროს დროებითი ძალების შესახებ გენერალური მდივნის მოხსენების განხილვის შემდეგ, საბჭომ გადაწყვიტა -ის მანდატი კიდევ ექვსი თვით, 2000 წლის 31 იანვრამდე გაეხანგრძლივებინა.

ამის შემდეგ საბჭომ კვლავ გაუსვა ხაზი ძალების მანდატის მნიშვნელობას და სთხოვა გენერალურ მდივანს, გაეგრძელებინა მოლაპარაკებები ლიბანის მთავრობასთან და სხვა დაინტერესებულ მხარეებთან 425 (1978) და 426 (1978) რეზოლუციების შესრულებასთან დაკავშირებით და წარედგინა ანგარიში ამის შესახებ.

-ის წინააღმდეგ მიმართული ყოველი ძალადობრივი ქმედება დაგმობილ იქნა, ხოლო მხარეებს მოუწოდეს, შეეწყვიტათ თავდასხმები ამ ძალებზე. გენერალურმა მდივანმა კოფი ანანმა განაცხადა სამხრეთ ლიბანში საბრძოლო მოქმედებების გააქტიურების შესახებ, ერთის მხრივ ისრაელის თავდაცვის ძალებსა და სამხრეთ ლიბანის არმიას, ხოლო მეორეს მხრივ ტერორისტულ ორგანიზაცია „ჰეზბოლას“ შორის. მოხსენებაში აღნიშნული იყო, რომ ისრაელი ახორციელებდა საჰაერო იერიშებს იმ სამოქალაქო სამიზნეებზე, რომლებსაც „ჰეზბოლა“ სამხედრო ობიექტებად იყენებდა ჩრდილოეთ ისრაელის მიმართულებით რაკეტების გასასროლად. სულ დაფიქსირდა 359 ინციდენტი და ორივე მხარე მტრულად იყო განწყობილი -ის მიმართ მისი მანდატის შესრულებისას. მხარდაჭერილ იქნა ხარჯების შემდგომი ეფექტური ოპტიმიზაცია, იმ პირობით, რომ ეს არ იმოქმედებდა ოპერაციის ფუნქციონალურ შესაძლებლობებზე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1280

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1280 მიღებულია 1999 წლის 3 დეკემბერს. პროგრამა „ნავთობი საკვების სანაცვლოდ“ შესახებ 1242 (1999), 1266 (1999) და 1275 (1999) რეზოლუციების გახსენების შემდეგ, საბჭომ, გაეროს წესდების თავის შესაბამისად მოქმედებით, ჰუმანიტარული დახმარების სანაცვლოდ ერაყული ნავთობისა თუ ნავთობპროდუქტების ექსპორტთან დაკავშირებული დებულებების მოქმედების ვადა ერთი კვირით, 1999 წლის 11 დეკემბრამდე გაახანგრძლივა.

რეზოლუცია 1280 მიიღეს 11 მომხრე ხმით, არავინ ყოფილა წინააღმდეგი, ხოლო სამმა წევრმა – ჩინეთმა, მალაიზიამ და რუსეთმა – თავი შეიკავა; საფრანგეთს კენჭისყრაში მონაწილეობა არ მიუღია. საკუთარი პოზიციის განმარტებისას, საფრანგეთმა განაცხადა, რომ ეს რეზოლუცია საბჭოს სხვა წევრებზე ზეწოლის მოსახდენად გამოიყენებოდა და მისი რეალურად განხორციელება ერთი კვირის ვადით შეუძლებელი იყო; ჩინეთის განცხადებით, მიმდინარე რეზოლუცია ვერ დააკმაყოფილებდა ერაყელი ხალხის ჰუმანიტარულ საჭიროებებს; მალაიზიამ აღნიშნა, რომ ვადის ერთი კვირით გაგრძელება არანაირ მიზანს არ ემსახურებოდა, გარდა საბჭოს მუდმივ წევრებზე ზეწოლისა; ხოლო რუსეთის წარმომადგენელმა განაცხადა, რომ აღნიშნული რეზოლუცია ვერ განსაზღვრავდა ერაყის საკითხზე ყოვლისმომცველი გადაწყვეტილების მიღების განრიგს და სათანადოდ ვერ პასუხობდა ჰუმანიტარულ კრიზისს.
რიბდონი

რიბდონი — მდინარე აშშ-ში. მდებარეობს ალასკის შტატში, ნორთ-სლოპის ოლქში. მისი უდიდესი ნაწილი არქტიკის ველური ბუნების ეროვნული ნაკრძალის ტერიტორიაზე ხვდება. იგი სათავეს ფილიპ სმიტის მთებში იღებს, დასავლეთისკენ 74 კილომეტრს გაივლის და მდინარე საგავანირკტოკს უერთდება. თავად რიბდონში კი ელუსივის ტბა ჩაედინება.

მდინარეს სახელწოდება აშშ-ის გეოლოგიური სამსახურის სპეციალისტებმა 1951 წელს უწოდეს, რაც დაკავშირებულია იმ ფაქტთან, რომ ერთ-ერთ გეოლოგს სახელად დონს, ნეკნი (ინგლისურად ) ჰქონდა გატეხილი. ადგილობრივ ინიუპიატთა ენაზე, მდინარეს „შუკუკპაუკატი“ ჰქვია, რაც იმ „მაღალ, ციცაბო და წვეტიან მთებზე“ მიანიშნებს, რომელთა შორისაც ეს მდინარე მიედინება.

მდინარე რიბდონის ბინადართა შორის ჩრდილოამერიკული მდინარის წავიც გვხვდება.
იერობოამი კერპებისთვის მსხვერპლს სწირავს

იერობოამი მსხვერპლს სწირავს კერპებს — ფრანგი მხატვრის, ჟან-ონორე ფრაგონარის ისტორიული ჟანრის ნახატი, შესრულებული ზეთის საღებავებით ტილოზე. ამ ნამუშევარმა მას 1752 წლის 26 აგვისტოს, 20 წლის შესრულებიდან მალევე, ფერწერაში მეტად პრესტიჟული „რომის პრემია“ მოუტანა; ეს „ნაადრევი ტრიუმფი“ კიდევ უფრო ღირსშესანიშნავი იყო იმით, რომ მას არ ჰქონდა გავლილი ჩვეულებრივი მომზადება ფერწერისა და ქანდაკების სამეფო აკადემიაში . ნახატის ზედაპირის ზომებია 111.5 × 143.5 სანტიმეტრი (43.9 დუიმი × 56.5 დუიმი). იგი აკადემიაში ინახებოდა მანამ, სანამ ეს ინსტიტუტი საფრანგეთის რევოლუციის დროს არ გაუქმდა, ახლა კი მისი მემკვიდრე ნატიფი ხელოვნების აკადემიის ( -) კოლექციის ნაწილია.

სიუჟეტი
სიუჟეტი კონკურსის ჟიურიმ შეარჩია და ის წარმოადგენდა მეფე იერობოამის უჩვეულო, მაგრამ დრამატულ ძველი აღთქმისეულ ისტორიას მეფეთა პირველი წიგნიდან (1 მეფეთა 12:26–30 და 13:1–5). ეს თემატიკა სრულიად სცილდებოდა როკოკოს სტილის იმ მსუბუქ, პასტორალურ-რომანტიკულ, ფლირტისა და ეროტიკული მითოლოგიის სცენებს, რომლებსაც ფრაგონარი უკვე ავითარებდა ფრანსუა ბუშეს სახელოსნოში. ნახატზე ასახულია მომენტი, როდესაც იერობოამი (მარჯვნივ, თეთრი ჩალმით) აპირებს მსხვერპლი შესწიროს წარმართულ კერპებს, ხოლო უსახელო წინასწარმეტყველი (დგას მარცხნივ) ამ პროცესში ერევა.

„როდესაც გაიგონა მეფე იერობოამმა ღვთისკაცის სიტყვა, ბეთელის სამსხვერპლოს წინააღმდეგ რომ დაიძახა, გაიშვირა ხელი სამსხვერპლოდან იერობოამმა და თქვა: შეიპყარითო იგი! მაგრამ გაუშრა ხელი, მისკენ გაშვერილი, და ვეღარ მოაბრუნა თავისკენ. დასკდა სამსხვერპლო და გადმოიყარა ფერფლი სამსხვერპლოდან იმ ნიშნისამებრ, ღვთისკაცმა რომ მოსცა უფლის სიტყვით“.

მეფე სოლომონის მიერ კერპებისთვის მსხვერპლის შეწირვა (უცხოელი ცოლების გავლენით) ოდნავ უფრო პოპულარული სიუჟეტი იყო და ხელოვნებაში თემატურ ჯგუფს — „ქალთა ძალაუფლებას“ განეკუთვნებოდა.

სტილი
ფრაგონარმა თავისი ჩვეული, უფრო რბილი სტილი ისტორიული ფერწერის მოთხოვნებს შეუსაბამა, რაც ნაკლებად ჰგავდა მისი მასწავლებლის, ბუშეს სტილს და უფრო ახლოს იყო შარლ ვან ლოოსა (რომელთანაც ფრაგონარს ახლა უნდა დაეწყო სწავლა) და ჟან ფრანსუა დე ტრუას შემოქმედებასთან; ამ უკანასკნელმა, რომში საფრანგეთის აკადემიის დირექტორმა, სულ ახლახან, 1752 წლის იანვარში დაასრულა სიცოცხლე.

ინფრაწითელი ფოტოგრაფიის გამოყენებით გადაღებული კადრები აჩვენებს მრავალრიცხოვან ცვლილებებს, განსაკუთრებით ნახატის ცენტრში, გაპობილი სამსხვერპლოსა და „გადმოყრილი ფერფლის“ არეალში — ეს მხატვრისთვის ვიზუალიზაციის უჩვეულო და რთული გამოწვევა იყო, რაზეც ფრაგონარმა აშკარად ბევრი იშრომა.

გამოფენები
მიუხედავად იმისა, რომ ნახატის შექმნის დღიდან მას მხოლოდ ერთი მფლობელი ჰყავდა, დღეს იგი საკმაოდ ბევრს „მოგზაურობს“. სხვადასხვა დროს ის წარმოდგენილი იყო გამოფენებზე რომში (1904), მოსკოვსა და ლენინგრადში (1978), კიოტოში (1980), მალიბუში (1982–83), ბაიონაში (1987), ნიუ-იორკში (1988), ტოკიოში (1989), ვარშავაში, ბუდაპეშტსა და ბუქარესტში (2004–05), ბარსელონასა და მადრიდში (2006–07), ოკლაჰომა-სითიში, ალბუკერკესა (ნიუ-მექსიკო) და ნეაპოლში (ფლორიდა) (2014–15), ისევე როგორც არაერთგზის პარიზში.

სხვა ხელოვანთა მიერ გაცოცხლებული თემა
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1253

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1253 მიიღეს კენჭისყრის გარეშე 1999 წლის 28 ივლისს, გაერთიანებულ ერების ორგანიზაციაში გაწევრიანების შესახებ ტონგის სამეფოს განაცხადის განხილვის შემდეგ, საბჭომ რეკომენდაცია წარუდგინა გენერალურ ასამბლეას ტონგის მიღების თაობაზე, რის შედეგადაც გაეროს წევრთა საერთო რაოდენობა 188-მდე გაიზარდა.
ალექსანდრე თედიაშვილი

ალექსანდრე (სანდრო) ვლადიმერის ძე თედიაშვილი (დ. 4 აგვისტო, 1913, თბილისი, — გ. 8 ივნისი, 2014, იქვე) — ქართველი მსახიობი, საცირკო მოღვაწე, საქართველოს სახალხო არტისტი (1980).

ბიოგრაფია
1936-1941 და 1947-1952 წლებში მუშაობდა ცხინვალის თეატრის ქართულ დასში, 1941-1946 წლებში იყო შორეული აღმოსავლეთის ფრონტის მსახიობი. 1952 წლიდან მოღვაწეობდა თბილისის მოზარდ მაყურებელთა ქართულ თეატრში, ძირითადად სახასიათო-კომედიურ როლებს ასრულებდა მიმიკით. მის თეატრალურ რეპერტუარში განსაკუთრებული ადგილი ეკავა ისეთ როლებს, როგორებიცაა ქუჩარა (პოლიკარპე კაკაბაძის „ყვარყვარე თუთაბერი“), ავეტიკა (ავქსენტი ცაგარელის „რაც გინახავს, ვეღარ ნახავ“), ელესია და შმაგა (ალექსანდრე ოსტროვსკის „უეცარი სიმდიდრე“ და „უდანაშაულო დამნაშავენი“), მირზა (ილო მოსაშვილის „ჩაძირული ქვები“), ნაცარქექია (გიორგი ნახუცრიშვილის „ნაცარქექია“).

1957 წლიდან ალექსანდრე თედიაშვილმა მოღვაწეობა თბილისის ცირკში განაგრძო და გახდა საცირკო ხელოვნების პირველი ქართველი კომიკოსი (ჯამბაზი), ხოლო 1963–1968 წლებში იკავებდა ქართული ცირკის სამხატვრო ხელმძღვანელის პოსტს. მისი ავტორობითა და რეჟისორობით 1965 წელს დაიდგა საბავშვო საცირკო წარმოდგენა „ლურჯი მთების ლეგენდა“ და შეიქმნა მრავალი კლოუნადა. პარალელურად, 1976–2004 წლებში ასწავლიდა თბილისის საცირკო-საესტრადო სასწავლებელში. 2004 წელს გამოსცა წიგნი „ცირკი — საოცრებათა ხელოვნება“. მრავალწლიანი ნაყოფიერი შემოქმედებითი მოღვაწეობისთვის ალექსანდრე თედიაშვილი 2000 წელს დაჯილდოვდა ღირსების ორდენით. გარდაიცვალა 100 წლის ასაკში.

ჯილდოები და აღიარება
1961 — საქართველოს დამსახურებული არტისტი
1980 — საქართველოს სახალხო არტისტი
2000 — ღირსების ორდენი
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1256

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1256 ერთხმად მიიღეს 1999 წლის 3 აგვისტოს, 1031 (1995), 1088 (1996) და 1112 (1997) რეზოლუციების შეხსენების შემდეგ, საბჭომ დაამტკიცა ვოლფგანგ პეტრიჩის დანიშვნა ბოსნია და ჰერცეგოვინაში უმაღლეს წარმომადგენლად.

დეიტონის შეთანხმების შეხსენებით, საბჭომ მადლიერება გამოხატა კარლოს ვესტენდორპის მიერ უმაღლესი წარმომადგენლის პოსტზე გაწეული საქმიანობისთვის და მხარი დაუჭირა მის შემცვლელად ვოლფგანგ პეტრიჩის დანიშვნას. საბჭომ კვლავ დაადასტურა უმაღლესი წარმომადგენლის როლი დეიტონის შეთანხმების შესრულების მონიტორინგსა და იმ სამოქალაქო ორგანიზაციებისა თუ სააგენტოების საქმიანობის კოორდინაციაში, რომლებიც ამ შეთანხმების იმპლემენტაციისთვის მუშაობდნენ. დაბოლოს, მან ასევე კიდევ ერთხელ დაადასტურა უმაღლესი წარმომადგენლის როლი, როგორც საბოლოო ინსტანციისა სამშვიდობო შეთანხმების სამოქალაქო იმპლემენტაციის შესახებ მე-10 დანართის განმარტების საკითხში.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1263

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1263 მიღებულია 1999 წლის 13 სექტემბერს. დასავლეთ საჰარის საკითხზე ყველა წინა დადგენილების ხელახლა დადასტურების შემდეგ, საბჭომ დასავლეთ საჰარაში რეფერენდუმის ჩატარების გაეროს მისიის მანდატი 1999 წლის 14 დეკემბრამდე გაახანგრძლივა.

რეზოლუციის დასაწყისში მხარდაჭერილ იქნა ამომრჩეველთა იდენტიფიკაციის პროცესის განახლება და სააპელაციო პროცესის დაწყება. ამასთან დაკავშირებით, -ს მანდატი გაფართოვდა ამომრჩეველთა იდენტიფიკაციის დასასრულებლად, ნდობის აღდგენის ღონისძიებების გასატარებლად, სააპელაციო პროცესის გასაგრძელებლად და დარეგულირების გეგმის განხორციელებასთან დაკავშირებული მიმდინარე შეთანხმებების დასასრულებლად. რეზოლუციის მიღების მომენტისთვის 22,656 პირი იყო წინასწარ დარეგისტრირებული ელ-აიუნში, ხოლო კიდევ 548 პირი – ნუადიბუსა და ზუერატში, მავრიტანიის ჩრდილოეთით.

გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს სთხოვეს, ყოველ 45 დღეში ერთხელ წარედგინა მოხსენება მნიშვნელოვანი მოვლენების შესახებ და მოემზადებინა ყოვლისმომცველი შეფასება სააპელაციო პროცესის დასრულების, პერსონალის საჭიროებების, ლტოლვილთა რეპატრიაციისა და გარდამავალი პერიოდის დაწყების ნაბიჯებთან დაკავშირებით.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1275

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1275 მიღებულია 1999 წლის 19 ნოემბერს. პროგრამა „ნავთობი საკვების სანაცვლოდ“ შესახებ 1242 (1999) და 1266 (1999) რეზოლუციების განხილვის შემდეგ, საბჭომ, გაეროს წესდების თავის შესაბამისად მოქმედებით, ჰუმანიტარული დახმარების სანაცვლოდ ერაყული ნავთობისა თუ ნავთობპროდუქტების ექსპორტთან დაკავშირებული დებულებების მოქმედების ვადა ორი კვირით, 1999 წლის 4 დეკემბრამდე გაახანგრძლივა.

უშიშროების საბჭომ მანამდე უკვე გაზარდა იმ ნავთობის ღირებულების ლიმიტი, რომლის ექსპორტის უფლებაც ერაყს ჰქონდა ამ პროგრამის ფარგლებში და ეს გაზრდილი ლიმიტი ძალაში 4 დეკემბრამდე რჩებოდა. მიუხედავად იმისა, რომ საბჭოს რამდენიმე წევრმა მხარი დაუჭირა 1275 რეზოლუციის მიღებას პროგრამის უწყვეტი გაგრძელების უზრუნველსაყოფად, მათ შეშფოთება გამოხატეს იმის გამო, რომ საბჭო ვერ ახერხებდა კონსენსუსის მიღწევას ერაყში არსებულ ვითარებასთან მიდგომის საკითხში. საბჭოს წევრებს შორის არსებული უთანხმოება კვლავაც ახდენდა გავლენას პროგრამა „ნავთობი საკვების სანაცვლოდ“ ფარგლებში შემდგომი რეზოლუციების მიღებაზე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1266

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1266 ერთხმად მიიღეს 1999 წლის 4 ოქტომბერს, ერაყის შესახებ ყველა წინა რეზოლუციის, მათ შორის „ნავთობი საკვების სანაცვლოდ“ პროგრამის თაობაზე მიღებული 986 (1995), 1111 (1997), 1129 (1997), 1143 (1997), 1153 (1998), 1175 (1998), 1210 (1998) და 1242 (1999) რეზოლუციების შეხსენების შემდეგ, საბჭომ გაზარდა ერაყის მიერ ექსპორტირებული ნავთობის მოცულობის ლიმიტი 3,04 მილიარდ აშშ დოლარამდე მიმდინარე 180-დღიანი პერიოდისთვის, რომელიც 1999 წლის 25 მაისს დაიწყო.

უშიშროების საბჭო მოწოდებული იყო გაეუმჯობესებინა ჰუმანიტარული მდგომარეობა ერაყში და, გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის წესდების თავის შესაბამისად მოქმედებით, გაზარდა ერაყის მიერ ექსპორტირებული ნავთობის ლიმიტი მანამდე ნებადართულ ზღვარს მიღმა, რაც მანამდე 180-დღიან პერიოდში 5,26 მილიარდ აშშ დოლარს შეადგენდა.
თორნიკე კვარაცხელია

თორნიკე კვარაცხელია (დ. 7 თებერვალი, 2010) — ქართველი პროფესიონალი ფეხბურთელი, რომელიც თამაშობს ფლანგელის პოზიციაზე საქართველოს უმაღლესი ლიგის კლუბ თბილისის „დინამოში“.

პირადი ცხოვრება
კვარაცხელია დაიბადა 2010 წლის 7 თებერვალს თბილისში. ის აზერბაიჯანის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების ქართველი ფეხბურთელის, ბადრი კვარაცხელიას ვაჟი და საქართველოს ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების წევრის, ხვიჩა კვარაცხელიას უმცროსი ძმაა.

თამაშის სტილი
თორნიკე თამაშობს ფლანგელის პოზიციაზე. იტალიური სპორტული გამოცემა „.“-ის მიხედვით, მის სტილს ახასიათებს სწრაფი დრიბლინგი, ტექნიკა, სისწრაფე და ძლიერი დარტყმა. ასევე გამოირჩევა სტანდარტული სიტუაციებიდან გატანილი გოლებით.

საკლუბო კარიერა
ახალგაზრდა ფეხბურთელის რანგში კვარაცხელია თამაშობდა ქართულ სპორტულ კლუბ „ინტერ აკადემი ჯორჯიაში“. იქ თამაშის შემდეგ, 2026 წლის სეზონის დასაწყისში, ის შეუერთდა ქართული ფეხბურთის ფლაგმანის, თბილისის „დინამოს“ ახალგაზრდულ აკადემიას და იმავე წელს გუნდის ახალი მთავარი მწვეთნელის, თემურ ქეცბაიას ინიციატივით დაწინაურდა კლუბის მთავარ გუნდში.

2026 წლის მაისში ის სინჯებზე იმყოფებოდა მიუნხენის „ბაიერნის“ კამპუსზე და ითამაშა მათ 17-წლამდელთა გუნდში, სადაც გოლი გაიტანა კლაუს აუგენტალერის მიერ გაწვრთნილ „გლობალური აკადემიის“ გუნდთან 3-0 მოგებულ ამხანაგურ მატჩში.

2026 წლის 16 მაისს კვარაცხელიას პროფესიონალური დებიუტი შედგა „დინამოს“ შემადგენლობაში, მან „იბერია 1999“-თან მატჩი სათადარიგოდან დაიწყო და თამაშში შეცვლაზე ჩაერთო. „დინამომ“ მატჩში 2–0 ანგარიშით იმარჯვა.

სანაკრებო კარიერა
კვარაცხელია საქართველოს ახალგაზრდული ნაკრების წევრია. 2025 წლის შემოდგომაზე მან იასპარეზა საქართველოს 17-წლამდელთა საფეხბურთო ნაკრების უეფას 2026 წლის 17-წლამდელთა ევროპის ჩემპიონატის შესარჩევი ეტაპის მატჩებში.

კლუბის სტატისტიკა
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1273

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1273 მიიღეს ერთხმად 1999 წლის 5 ნოემბერს, კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში არსებული ვითარების შესახებ რეზოლუციების 1234 (1999) და 1258 (1999) ხელახლა დადასტურების შემდეგ, საბჭომ ქვეყანაში სამშვიდობო პროცესის ხელშეწყობის ძალისხმევის ფარგლებში 90 სამხედრო მეკავშირე პერსონალის განლაგება 2000 წლის 15 იანვრამდე გადაავადა.

უშიშროების საბჭომ ხელახლა დაადასტურა ლუსაკის შეთანხმება ცეცხლის შეწყვეტის შესახებ, რომელიც წარმოადგენდა კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში კონფლიქტის მოგვარების გზას.აღნიშნა გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის სამხედრო მეკავშირე პერსონალის განლაგება ლუსაკაში ხელმოწერილი ცეცხლის შეწყვეტის შესახებ შეთანხმების ხელმომწერი ქვეყნების დედაქალაქებში. ყველა მხარეს მოუწოდეს, ეთანამშრომლათ ტექნიკურ საგამოძიებო ჯგუფთან, რომელიც გაიგზავნა კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში ქვეყანაში გაეროს მისიის განლაგების პირობების შესაფასებლად.

სამხედრო მეკავშირე პერსონალის მანდატის გაგრძელების შემდეგ, საბჭომ გენერალურ მდივანს კოფი ანანს სთხოვა კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში განვითარებული მოვლენებისა და ქვეყანაში გაეროს სამომავლო ყოფნის შესახებ ანგარიშის წარდგენა. საბოლოოდ, ყველა დაინტერესებულ მხარეს მოუწოდეს, კვლავ დაეცვათ ცეცხლის შეწყვეტის შეთანხმების დებულებები.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1278

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1278 მიიღეს კენჭისყრის გარეშე 1999 წლის 30 ნოემბერს, მართლმსაჯულების საერთაშორისო სასამართლოს მოსამართლის, სტეფან მ. შვებელის გადადგომის ცნობად მიღების შემდეგ, რაც ძალაში შედიოდა 2000 წლის 29 თებერვალს, საბჭომ გადაწყვიტა, რომ მართლმსაჯულების საერთაშორისო სასამართლოში ვაკანტური ადგილის დასაკავებლად არჩევნები გაიმართებოდა 2000 წლის 2 მარტს, უშიშროების საბჭოსა და გენერალური ასამბლეის 54-ე სესიის სხდომებზე.

შვებელი, ამერიკელი იურისტი, სასამართლოს წევრი იყო 1981 წლის იანვრიდან, მართლმსაჯულების საერთაშორისო სასამართლოს ვიცე-პრეზიდენტი 1994 წლიდან 1997 წლამდე, ხოლო მისი პრეზიდენტი — 1997 წლიდან. მისი უფლებამოსილების ვადა 2006 წლის თებერვალში იწურებოდა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1404

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1404 ერთხმად მიიღეს 2002 წლის 18 აპრილს, ანგოლის შესახებ 864-ე (1993) და ყველა შემდგომი რეზოლუციის, განსაკუთრებით 1127-ე (1997), 1173-ე (1998), 1237-ე (1999), 1295-ე (2000), 1336-ე (2001), 1348-ე (2001) და 1374-ე (2001) რეზოლუციების ხელახლა დადასტურების შემდეგ, საბჭომ 2002 წლის 19 ოქტომბრამდე გაახანგრძლივა -ს წინააღმდეგ დაწესებული სანქციების მონიტორინგის მექანიზმი.

უშიშროების საბჭომ შეშფოთება გამოხატა ჰუმანიტარულ მდგომარეობაზე სამოქალაქო ომის გავლენის გამო და დაადგინა, რომ არსებული ვითარება კვლავაც საფრთხეს უქმნიდა საერთაშორისო მშვიდობასა და უსაფრთხოებას. საბჭო მიესალმა 2002 წლის 4 აპრილის შეთანხმებას ცეცხლის შეწყვეტის შესახებ და განაცხადა, რომ მონიტორინგის მექანიზმი იმდენ ხანს იმოქმედებდა, რამდენიც საჭირო იქნებოდა. გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის წესდების თავის შესაბამისად მოქმედებით, საბჭომ მონიტორინგის მექანიზმი კიდევ ექვსი თვის ვადით გაახანგრძლივა და მას დაავალა პერიოდული ანგარიშების წარდგენა 864-ე რეზოლუციით შექმნილი კომიტეტისთვის, ხოლო დამატებითი ანგარიშის მომზადება — 2002 წლის 15 ოქტომბრამდე. კომიტეტის თავმჯდომარეს მოეთხოვებოდა ამ ანგარიშის წარდგენა საბჭოსთვის 2002 წლის 19 ოქტომბრამდე.

გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს, ეთხოვა ოთხი ექსპერტის დანიშვნა მონიტორინგის მექანიზმში სამუშაოდ და ამ მიზნით შესაბამისი ფინანსური ღონისძიებების გატარება. დაბოლოს, ყველა ქვეყანას მოუწოდეს, ეთანამშრომლათ მონიტორინგის მექანიზმთან მისი მანდატის მოქმედების განმავლობაში.
დიდი გორა

დიდი გორა — მთა საქართველოში, თბილისის აღმოსავლეთით. მდებარეობს ივრის ზეგნის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში, დაბა დიდი ლილოს სამხრეთ-აღმოსავლეთით, ზემო მაგისტრალური არხის მარჯვენა ნაპირას. სიმაღლე 755 მ. აგებულია მაიკოპური თაბაშირიანი თიხებითა და ქვიშაქვებით.

წვერი მოვაკებული აქვს, კალთები — დამრეცი, რომელიც ჩრდილო-დასავლეთით თანდათანობით გადადის ვაკეში, სამხრეთი კალთა ტერასული საფეხურით ეშვება სამგორის ზვრებში. შემოსილია ჯაგეკლიან-სტეპური მცენარეულობით.
კრისკენტი (სამოცდაათთაგანი)

} (სამოცდაათ მოციქულთა კრება), კათოლიკურში — 27 ივნისი.

ცხოვრება და მოღვაწეობა
წმიდა მოციქულ კრისკენტის პავლე მოციქული იხსენიებს ტიმოთეს მიმართ მეორე ეპისტოლეში, სადაც აღნიშნავს, რომ იგი გალატიაში წავიდა საქადაგებლად.

აქ წმიდანი ეპისკოპოსად იქნა ნაკურთხი, შემდეგ გალიაშიც ავრცელებდა სახარების სწავლებას. ქალაქ ვინეაში მან თავისი მოწაფე, ზაქარია დაადგინა მღვდელმთავრად, გალატიაში დაბრუნებული კი მოწამეობრივად აღესრულა იმპერატორ ტრაიანეს (98-117) ზეობისას.
მარია კიტერია

მარია კიტერია დე ჟეზუსი (დ. 27 ივლისი, 1792 — გ. 21 აგვისტო, 1853) — ბრაზილიელი სამხედრო, ეროვნული გმირი და ფოლკლორული გმირი. იგი მონაწილეობდა ბრაზილიის დამოუკიდებლობის ომში 1822–1824 წლებში მამაკაცის სამოსით. მოგვიანებით დააწინაურეს კადეტად და ლეიტენანტად, აგრეთვე დააჯილდოეს სამხრეთის ჯვრის საიმპერატორო ორდენით. მარია კიტერიას ხშირად „ბრაზილიელ ჟანა დ’არკის“ უწოდებენ. იგი გახდა ლეგენდარული ფიგურა ბრაზილიაში და ითვლება პირველ ქალად, რომელმაც ქვეყნის სამხედრო ნაწილში იმსახურა. იგი ცნობილია, როგორც პორტუგალიელთა წინააღმდეგ მებრძოლი ბაიელი სამი ქალიდან ერთ-ერთი — მარია ფილიპა დე ოლივეირას (გარდ. 1873) და მონაზონ ჟუანა ანჟელიკას (1761–1822) გვერდით.

მამის ნების საწინააღმდეგოდ, დაუქორწინებელი მარია კიტერია 1822 წლის ოქტომბერში მამაკაცის სახელით ჩაეწერა ბრაზილიის არმიის „თუთიყუშთა ბატალიონში“. 1823 წლის ივნისამდე იგი ბაიაში პორტუგალიელთა წინააღმდეგ მიმდინარე რამდენიმე ბრძოლაში მონაწილეობდა. მას შემდეგ, რაც მამამ მისი საიდუმლო გაამჟღავნა და სამხედროებს აცნობა, რომ მარია ქალი იყო, კიტერიას ჯარიდან არ გაუშვეს, რადგან საბრძოლო უნარებითა და დისციპლინით გამოირჩეოდა. 1823 წლის ივლისში იგი კადეტად დააწინაურეს, აგვისტოში კი — ლეიტენანტად. მოგვიანებით იმპერატორმაც მიიღო და დააჯილდოვა.

მისი ცხოვრების შესახებ ცნობები მწირია. ისტორიკოსი არისტიდის აუგუსტუ მილტონი, რომელიც პოეტ კასტრუ ალვისის ბავშვობის მეგობარი იყო, მარია კიტერიას „იმდენად მამაც, რამდენადაც პატიოსან ქალბატონად“ მოიხსენიებდა. ალვისი, თავის მხრივ, იმ მაიორის შვილიშვილი იყო, რომელმაც მარია კიტერიას სამხედრო უნარები აღიარა და საკუთარ დანაყოფში მიიღო. ინგლისელი მოგზაური და მწერალი მარია გრემი (შემდგომში ლედი კალკოტი) თავის წიგნში მოკლედ აღწერს მას:
ბათუმის საცხოვრებელი სახლი (ასათიანის 17)

ბათუმის საცხოვრებელი სახლი — ისტორიული ძეგლი საქართველოში, ბათუმში. შენობა ინდივიდუალურად გადაწყვეტილი, დახვეწილი გემოვნებით და მხატვრულად გაფორმებული – საუკუნეების მიჯნის ევროპული ყაიდის საცხოვრებლის ნიმუშს წარმოადგენს.

არქიტექტურა
ორსართულიანი კუთხის შენობის გეგმა – ს მოხაზულობისაა. ნაგებობის ქუჩის მხარეს გამომავალი ფასადი და ეზოს მხარე შელესილია და ნაძერწი დეტალებითაა მორთული. შენობის ამ ორი მხარის სტილი ერთმანეთისაგან განსხვავებულია. ქუჩის მხარეს არსებული ფასადი კლასიცისტურისაკენ იხრება, ხოლო ეზოს მხარე – კლასიცისტურ-ბაროკული სტილის დეტალებითაა გაფორმებული. ლუკა ასათიანის ქუჩის მხრიდან შენობის ეზოს შემოზღუდულია ლითონის ცხაურებიანი ქვის ღობით. მემედ აბაშიძის გამზირის მხარეს არსებული ფასადის შუა ნაწილი უკავია ლოჯიას, რომელიც პირველ სართულზე სამი თაღითაა გახსნილი. თაღებს ზევით კონცენტრული წრეებისაგან შემდგარი დეტალებია ჩართული. პირველი სართულის კედლის ზედაპირი ნაწილობრივ რუსტირებულია. მეორე სარტულს ვერტიკალური მონაკვეთებად ანაწევრებს ბრტყელი პილასტრები.