iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ნიკოლოზ რიმსკი-კორსაკოვის სახლ-მუზეუმი

ნიკოლოზ რიმსკი-კორსაკოვის სახლ-მუზეუმი — მუზეუმი სანქტ-პეტერბურგში. ეძღვნება რუსი კომპოზიტორის ნიკოლოზ რიმსკი-კორსაკოვის ცხოვრებასა და შემოქმედებას. არის სანქტ-პეტერბურგის თეატრისა და მუსიკალური ხელოვნების სახელმწიფო მუზეუმის ფილიალი.

მუზეუმი განთავსებულია ეზოს ფლიგელში მისამართზე ზაგოროდნის პროსპექტი, 28. ამ სახლში კომპოზიტორმა ნიკოლოზ რიმსკი-კორსაკოვმა 1893-1908 წლებში დაწერა 11 ოპერა, აქ იმართებოდა ცნობილი „კორსაკოვის გარემოცვის“ შეხვედრები.

შექმნის ისტორია
№ 39 ბინაში, საშემოსავლო სახლის მესამე სართულზე, რომელიც ეკუთვნოდა გენერალ ვასილი ლავროვის მეუღლეს, რიმსკი-კორსაკოვი საცხოვრებლად ოჯახთან ერთად გადავიდა 1893 წელს. თვეში ორჯერ უცნაურ გარემოში იგი აქ მართავდა შემოქმედებით საღამოებს, სადაც იკრიბებოდნენ ცნობილი კომპოზიტორები, მხატვრები, მომღერლები და მუსიკოსები. ბინას სტუმრობდნენ: სერგეი რახმანინოვი, ალექსანდრე გლაზუნოვი, ალექსანდრე სკრიაბინი, იგორ სტრავინსკი, ილია რეპინი და თედორე შალიაპინი. კომპოზიტორის მეუღლე ნადეჟდა რიმსკაია-კორსაკოვა აკომპანიმენტს უწევდა შალიაპინს, ნადეჟდა ზაბელა-ვრუბელი და ევგენია მრავინა ძველ როიალს უკრავდნენ.

აღნიშნულ ბინაში რომსკი-კორსაკოვმა დაწერა თავისი 15 ოპერიდან 11. კომპოზიტორის გარდაცვალების შემდეგ მისმა მეუღლემ შეინახა და სისტემაში მოიყვანა მისი ხელნაწერები, სანოტო ბიბლიოთეკა, წერილები, ფოტოები, ფასიანი საჩუქრები და საოჯახო რელიქვიები. ეს არქივი საფუძვლად დაედო კოპოზიტორის სახლ-მუზეუმს.

1908 წელს ნადეჟდა ნიკოლოზის ასული იძულებული გახდა საცხოვრებლად გადასულიყო შვილთან, ხოლო კომპოზიტორის ბინა კომუნალურ საცხოვრებლად აქციეს.

ექსპოზიცია
მუზეუმი იყოფა სამ ნაწილად: მემორიალური, საექსპოზიციო და საკონცერტო. მემორიალური ოთახის ინტერიერი აღდგინეს კომპოზიტორის ერთ-ერთი ვაჟის ჩანაწერების მიხედვით, რომელიც გადმოგვცემს ინფორმაციას ავეჯის ზუსტი ადგილმდებარეობის შესახებ. ოთახის აღჭურვილობა შემოინახეს კომპოზიტორის შთამომავლებმა. მუზეუმის კოლექცია საერთო ჯამში მოიცავს 505 ექსპონატს. სასტუმრო ოთახის მთავარი ექსპონატია იაკობ ბეკერის ფირმის როიალი, რომელზეც თავშეყრის პერიოდში უკრავდა სერგეი რახმანინოვი, ალექსანდრე სკრიაბინი, ალექსანდრე გლაზუნოვი, იგორ სტრავინსკი და თავად რიმსკი-კორსაკოვი. ექსპონატებს შორისაა ოქროს კალამი, რომელიც კომპოზიტორს აჩუქეს ოპერა „მაისის ღამის“ პრემიერის დროს მარინის თეატრში 1880 წლის 9 მაისს. ამ კალმით რიმსკი-კორსაკოვმა დაწერა თავისი ყველა შემდეგი ნაწარმოები.
ქორე

ქორე (, სიტყვასიტყვით — საცეკვაო, სათამაშო), ტროქე (, სიტყვასიტყვით — მორბენალი) — ორმარცვლიანი ტერფი. ანტიკურ ლექსთწყობაში ქორეს პირველი მარცვალი გრძელია, მეორე — მოკლე . სილაბურ-ტონურსა და საკუთრივ ტონურ ლექსთწყობაში ქორეს პირველი მარცვალი მახვილიანია, მეორე — უმახვილო . ქორე ქართული ლქესის მეტრული სქემის ერთ-ერთი ძირითადი ტერფია. მაგ., რვატერფიანი ქორე:

შუბი გატყდა, ხელი ჩავყავ, ვაქებ, ხრმალო, ვინცა გლესა (შოთა რუსთაველი).
პროსოდიული სქემა:
ინაშვილი

საკუთარი სახელი ინაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

ალექსანდრე ინაშვილი — ქართველი მომღერალი (ბარიტონი)
ანტონ ინაშვილი — ქართველი მომღერალი (ბარიტონი)
გრიგოლ ინაშვილი — ქართველი მომღერალი (ბარიტონი)
ზაზა ინაშვილი — ქართველი საფეხბურთო მწვრთნელი
ზურაბ ინაშვილი — ქართველი რეჟისორი და დოკუმენტალისტი
ირმა ინაშვილი — ქართველი ჟურნალისტი, პოლიტიკოსი
ნიკო ინაშვილი — ქართველი პუბლიცისტი, პედაგოგი
ირმა ინაშვილი

ირმა ინაშვილი (დ. 6 ივლისი, 1970, თბილისი) — ქართველი ჟურნალისტი და პოლიტიკოსი. პოლიტიკური გაერთიანება „საქართველოს პატრიოტთა ალიანსის“ გენერალური მდივანი 2014 წლიდან. საქართველოს პარლამენტის და მოწვევების დეპუტატი.

ბიოგრაფია
დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ჟურნალისტიკის ფაკულტეტი. 1993–2005 წლებში იყო სახელმწიფო ტელევიზია „პირველი არხის“ მთავარი რედაქტორი, 2003–2010 წლებში — მედია-კავშირ „ობიექტივის“ მთავარი რედაქტორი, 2010–2012 წლებში — ამავე კომპანიის პროგრამების დირექტორი, 2013–2014 წლებში — „საქართველოს პატრიოტთა ალიანსის“ პოლიტიკური მდივანი საზოგადოებასთან ურთიერთობის საკითხებში. 2016-2020 წლებში იყო საქართველოს მე-9 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „დავით თარხან-მოურავი, ირმა ინაშვილი — საქართველოს პატრიოტთა ალიანსი, გაერთიანებული ოპოზიცია“, პარლამენტის თავმჯდომარის მოადგილე. 2018 წლის 14 მაისიდან — განათლების, მეცნიერებისა და კულტურის კომიტეტის წევრი. 2016 წლის 18 ნოემბრიდან 2018 წლის 21 მაისამდე იყო ადამიანის უფლებათა დაცვისა და სამოქალაქო ინტეგრაციის კომიტეტის წევრი.

2020 წლის 11 დეკემბრიდან 2021 წლის 4 იანვრამდე იყო საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „საქართველოს პატრიოტთა ალიანსი“. სადეპუტატო უფლებამოსილება პარლამენტმა გოჩა თევდორაძესთან და გიორგი ლომიასთან ერთად საკუთარი განცხადების საფუძველზე (გაყალბებული არჩევნების მოტივით) შეუჩერა.

საპატიო წოდებები
საქართველოს დამსახურებული ჟურნალისტი;
ნიკო ნიკოლაძის პრემიის ლაურეატი;
აფხაზეთის ომის ვეტერანი;
ჟურნალისტური პრემია „ოქროს ფრთა“;
გიორგი სააკაძის მედალი პროფესიული თავდადებისთვის;
ექვთიმე თაყაიშვილის სახელობის მედალი პროფესიული სიმამაცისთვის.
ჟანა დე ვალუა (1343-1373)

ჟანა დე ვალუა (, ; დ. 24 ივნისი, 1343 — გ. 3 ნოემბერი, 1373) — ვალუას დინასტიის წარმომადგენელი. საფრანგეთის მეფე ჟან -ისა და ბონა ლუქსემბურგელის ქალიშვილი. ნავარის დედოფალი 1352-73 წლებში როგორც შარლ -ის მეუღლე. ნავარის მეფე შარლ -ისა და ინგლისის დედოფალ ჟანა ნავარელის დედა.

ბიოგრაფია და შვილები
ჟანა დაიბადა 1343 წლის 24 ივნისს, შატო დე სურ-ლუარში, საფრანგეთში. იგი იყო საფრანგეთის მეფე ჟან -ისა და მისი პირველი ცოლის, ბონა ლუქსემბურგელის ქალიშვილი.

პირველად იგი დანიშნეს ჟან ბრაბანტელზე, რომელიც იყო ბრაბანტის ჰერცოგ ჟან -ისა და მისი ცოლის, მარი დ'ევრეს ვაჟი, თუმცა ქორწინება არ შემდგარა.

საბოლოოდ, 1352 წლის 12 თებერვალს ჟანა ცოლად გაჰყვა ნავარის მეფე შარლ "ბოროტს". შარლი იყო ნავარის მეფე ფილიპ -ისა და მისი ცოლის, ჟანა -ის ვაჟი. ჟანა და შარლი ასევე იყვნენ მესამე თაობის ბიძაშვილებიც.

ჟანასა და შარლს სულ შვიდი შვილი შეეძინათ:
მარი (1360-1400), 1393 წელს ცოლად გაჰყვა განდიის ჰერცოგ ალფონსო არაგონელს, თუმცა ქორწინება უშვილო იყო;
შარლ (1361-1425), ნავარის მეფე, ცოლად შეირთო ელეანორ კასტილიელი, რომელთანაც შეეძინა ხუთი გოგონა და ორი ვაჟი;
ბონა (1364-1389), გარდაიცვალა გაუთხოვარი და უშვილო;
პედრო (1366-1412), მორტანის გრაფი, 1411 წელს ცოლად შეირთო კატრინ ალანსონელი, თუმცა ქორწინება უშვილო იყო;
ფილიპი (1368), გარდაიცვალა ჩვილობაში;
ჟანა (1370-1437), პირველად ცოლად გაჰყვა ბრეტანის ჰერცოგ ჟან -ს, რომელთანაც შეეძინა ცხრა შვილი, სწორედ მათი შთამომავალი იყო საფრანგეთის დედოფალი ანა ბრეტონელი, ხოლო მეორედ იქორწინა ინგლისის მეფე ჰენრი -ზე, თუმცა მასთან შვილები არ ჰყოლია;
ბლანკა (1372-1385), გარდაიცვალა ახალგაზრდა;

ჟანა გარდაიცვალა 1373 წლის 3 ნოემბერს, 30 წლის ასაკში. მის შემდეგ, შარლს ცოლი აღარ შეურთავს.
მარი დე ვალუა (1344-1404)

მარი დე ვალუა (; დ. 18 სექტემბერი, 1344 — გ. 15 ოქტომბერი, 1404) — ვალუას დინასტიის წარმომადგენელი. საფრანგეთის მეფე ჟან -ისა და ბონა ლუქსემბურგელის ქალიშვილი. ბარის ჰერცოგინია როგორც რობერ -ის მეუღლე.

ქორწინება და შვილები
1364 წელს მარი ცოლად გაჰყვა ბარის ჰერცოგ რობერ -ს. ცნობილია, რომ მას ძალიან უყვარდა მწიგნობრობა და კითხვა. იგი გამუდმებით კითხულობდა რომანებსა და ლექსებს, თუმცა ასევე ძალიან იყო დაინტერესებული ასტროლოგიითაც. სწორედ ამიტომ, მასზე დიდი გავლენა ჰქონდა ასტროლოდ ჟან დ'არრას.

მარისა და რობერს თერთმეტი შვილი შეეძინათ:
შარლი (?-1392);
ანრი (1362-1397), გარდაიცვალა შავი ჭირით ტრევიცოში, იტალიაში. ცოლად შეირთო სუასონის გრაფინია მარი დე კუსი;
ფილიპი (?-1396), მოკლეს ნიკოპოლის ბრძოლაში;
ედუარდ (1377-1415), ბარის ჰერცოგი, მოკლეს აზენკურის ბრძოლაში;
ჟანი (1380-1415), მოკლეს აზენკურის ბრძოლაში.
ლუი (1375-1430), ბარის ჰერცოგი, ვერდენისა და შალონის ეპისკოპოსი, შემდგომში კარდინალი;
მარი (?-?), 1384 წელს ცოლად გაჰყვა ნემურის გრაფ ვილჰელმ -ს;
იოლანდა (1365-1431), ცოლად გაჰყვა არაგონის მეფე ხუან -ს, სწორედ მათი შვილი იყო ნეაპოლის დედოფალი იოლანდა არაგონელი, ხოლო საფრანგეთის დედოფალი მარია ანჟუელი მათი შვილიშვილი იყო;
ბონა (?-?), 1393 წელს ცოლად გაჰყვა ლაინის გრაფ ვილჰელმ ლუქსემბურგელს;
ჟანა (?-1402), ცოლად გაჰყვა მონტფერატის მარკიზ თეოდორე პალეოლოგს;
იოლანდა (?-?), ცოლად გაჰყვა იულიხ-ბერგის გრაფ ადოლფ ლა მარკელს.
იზაბელ დე ვალუა (1348-1373)

იზაბელ დე ვალუა (, ; დ. 1 ოქტომბერი, 1348 — გ. 11 სექტემბერი, 1373) — ვალუას დინასტიის წარმომადგენელი. საფრანგეთის მეფე ჟან -ისა და მისი პირველი ცოლის, ბონა ლუქსემბურგელის ნაბოლარა ქალიშვილი. მილანის ჰერცოგ ჯან გალეაცო ვისკონტის პირველი ცოლი.

ბიოგრაფია და შვილები
იზაბელი დაიბადა 1348 წლის 1 ოქტომბერს შატო დე ვენსენში, საფრანგეთში. იგი იყო საფრანგეთის მეფე ჟან -ისა და მისი პირველი ცოლის, ბონა ლუქსემბურგელის ნაბოლარა ქალიშვილი.

მისმა ბიძამ, სავოიის გრაფმა ამადეო -მ დააკავშირა იგი თავის მომავალ ქმარს, ვერტუს გრაფ ჯან გალეაცო ვისკონტის. მოგვიანებით იზაბელი და ჯან გალეაცო 1360 წლის 8 ოქტომბერს დაქორწინდნენ. იზაბელა მილანში 1361 წელს ჩავიდა, სადაც მას ვერტუს გრაფინიის წოდება მიენიჭა. მასა და ჯან გალეაცოს, ქორწინებიდან სულ ოთხი შვილი შეეძინათ:
ჯან გალეაცო (1366-1376), გარდაიცვალა მცირეწლოვანი;
აცონე (1368-1381), გარდაიცვალა მცირეწლოვანი;
ვალენტინა (1371-1408), ცოლად გაჰყვა საფრანგეთის მეფე შარლ -ის ვაჟს, ორლეანის ჰერცოგ ლუი -ს. მისი შვილიშვილი იყო საფრანგეთის მეფე ლუი ;
კარლო (1373-1374), გარდაიცვალა ჩვილობაში;

იზაბელი 1373 წლის 11 სექტემბერს გადაჰყვა მეოთხე ბავშვზე მშობიარობას, 24 წლის ასაკში. ამის შემდეგ მისი ქმარი კიდევ ერთხელ დაქორწინდა თავისსავე ბიძაშვილ კატერინა ვისკონტზე.
ჯეფერსონ მენა

ჯეფერსონ მენა პალასიოსი (; დ. 15 ივნისი, 1989) — კოლუმბიელი ფეხბურთელი, მცველი.

საკლუბო კარიერა
ინდეპედიენტე მედელინი
თამაშობდა 2011 წლიდან 2015 წლამდე.

ნიუ იორკ სიტი ფკ
14 ივლისს, მენამ გააფორმა კონტრაქტი ნიუ იორკ სიტისთან, მისი დებიუტი შედგა 26 ივლისს, 15 წუთით ორლანდო სიტის წინააღმდეგ, მას შემდეგ რაც ქრის ვინგერტმა ტრავმა მიიღო. პირველი გოლი გაიტანა 2016 წლის 23 სექტემბერს ჩიკაგო ფაერსთან, მატჩი დასრულდა 4-1.

ბარსელონა (ეკვადორული)
2017 წელს იჯარით შეუერთდა ეკვადორულ „ბარსელონას“.
ჯემალ სეფიაშვილი

ჯემალ სეფიაშვილი (დ. 19 თებერვალი, 1947, თბილისი) — ქართველი მომღერალი და კომპოზიტორი. საქართველოს სახელმწიფო და აკაკი წერეთლის სახელობის პრემიების ლაურეატი. საქართველოს ღირსების ორდენის კავალერი (1997).

ბიოგრაფია
1975 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი. 1968 წლიდან მუშაობდა თბილისის ფარმაცევტულ ქარხანაში ინჟინრად და თანამშრომლობდა ქარხნის ვოკალურ-ინსტრუმენტულ ანსამბლთან „მელოდია“; ამ ანსამბლისთვის დაწერა სიმღერა „სიყვარულის სანთლები“, რომელმაც კვარტეტ „თბილისის“ შესრულებით დიდი პოპულარობა მოიპოვა. 1972 წელს ირმა სოხაძის საავტორო კონცერტზე წარმატებით შესრულდა მისი 12 სიმღერა. 1978–1986 წლებში მუშაობდა საქტელერადიოს კორესპონდენტად, იყო ტელე-რადიო გადაცემების ავტორი და წამყვანი. განსაკუთრებით პოპულარული იყო გადაცემა „შეხვედრები მიკროფონთან“ (1972–1986). 1979 წელს გამოვიდა მისი სიმღერების ორი ალბომი მორის ფოცხიშვილის ლექსებზე (ანსამბლ „ორიონის“ შესრულებით). 1986–1987 წლებში მუშაობდა მხატვრული აღზრდის სახლის ხელმძღვანელად. 1991 წელს იყო საქართველოს პროფკავშირების კულტურის განყოფილების კომისიის თავმჯდომარე. 1991 წელს აღადგინა საქართველოს კულტურის მოღვაწეთა პროფკავშირი და იყო მისი თავმჯდომარე. 1995 წელს საქართველოს კულტურის, 2001 წელს რუსეთში საქართველოს საელჩოს მრჩეველი კულტურის საკითხებში. 1989 წლის 9 აპრილს საქართველოში განვითარებულ ტრაგედიას მიუძღვნა სიმღერა „ვაჩუქოთ ერთმანეთს ტიტები“ (მორის ფოცხიშვილის ლექსი), რომელმაც დიდი პოპულარობა მოიპოვა (შეასრულა ქართული ესტრადის 62-მა მომღერალმა). არის არაერთი სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი, მოსახლეობის გამოკითხვის შედეგად, ჯემალ სეფიაშვილი 1998 წლის საუკეთესო საზოგადო მოღვაწეთა ათეულში დასახელდა. მას ეკუთვნის ისეთი ცნობილი სიმღერები, როგორიცაა: „ო ენავ ჩემო, დედაო ენა“, „დედა“ (მინდორ-ველი მოუჩითავს იებს), „ჭაღარა“, „სანთლები“, „გაზაფხული შემოსულა ლენ“ „გიხაროდენ“ და მრავალი სხვა.

ჯილდოები
საქართველოს სსრ-ის სახელმწიფო პრემია (1989)
აკაკი წერეთლის სახელობის პრემია (1993)
ღირსების ორდენი (1997)
საქართველოს სახელმწიფო პრემია (1998)
თბილისის საპატიო მოქალაქე (2022)
ელიზავეტა კალანინა

ელიზავეტა კალანინა (; დ. 1 თებერვალი, 1995, კრემენჩუკი, უკრაინა) — უკრაინელი ძიუდოისტი.

კარიერა
ელიზაცეტამ პირველი საერთაშორისო წარმატება მოიპოვა 2011 წლის ივლისში, როდესაც მან მოიგო ოქროს მედალი 2011 წლის ევროპის ახალგაზრდულ ზაფხულის ოლიმპიურ ფესტივალზე, რომელის გაიმართა ტრაპიზონში (თურქეთი).

2018 წლის 28 აპრილს, მან ბრინჯაოს მედალი მოიპოვა +78 კგ კატეგორიაში ევროპის ჩემპიონატზე, რომელიც ისრაელის ქალაქ თელ-ავივში ჩატარდა. დაიბადა კრემენჩუკში, წარმოადგენს უკრაინას.
ვალაამის მონასტრის ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესია

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი = მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი = ვასილი კოსიაკოვი
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = 1904-1910
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 59.906022
| გრძედი = 30.27527
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
ვალაამის მონასტრის ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესია — მოქმედი ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის სახელობის მართლმადიდებლური ეკლესია სანქტ-პეტერბურგში. მდებარეობს შემდეგ მისამართზე: ნევის პროსპექტი, 1/29.

ეკლესია არის ვალაამის მონასტრის მეტოქი.

ისტორია
ვალაამის მონასტრის ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესია აგებულია ნიკოლოზ -ის იმპერატორობის დროს. მისი მშენებლობა მიმდინარეობდა 1904 წლიდან 1910 წლის ჩათვლით. პროექტის ავტორი იყო ვასილი ანტონის ძე კოსიაკოვი.

აღნიშნული კომპლექსის მშენებლობა, რომელიც მდებარეობს შემოვლითი არხის ახლოს, განკუთვნილი იყო პეტერბურგის ეპარქიის ძველი ლადოგის მიძინების დედათა მონასტრისათვის.

ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ 1919 წელს ვალაამის მონასტრის მეტოქი გააუქმეს, ხოლო ყაზანის ხატის სახელობის ეკლესია გახდა სამრევლო.

1922-1923 წლებში ეკლესია ეკუთვნოდა პეტროგრადის ავტოკეფალიას, ხოლო 1923 წლიდან 1935 წლამდე - საპატრიარქო ეკლესია იყო.

საბჭოთა ხელისუფლებამ ეკლესია დახურა 1935 წლის 7 ოქტომბერს. ტაძრის შენობაში განათავსეს სამკერვალო ფაბრიკა, ხოლო შემდეგ ავეჯის კომბინატი.

1989 წელს შენობაში, რომელიც უკვე დაუბრუნეს რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას, ჩამოყალიბდა ვალაამის ფერისცვალების მამათა მონასტრის მეტოქი. 1994 წლის 2 აპრილს, სარესტავრაციო სამუშაოების დასრულების შემდეგ, ეკლესია კვლავ აკურთხეს.
პუტილოვის ეკლესია

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი = მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი = ვასილი კოსიაკოვი
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი = ფსევდორუსული, შემდეგ კონსტრუქტივიზმი, შემდეგ ნეოკლასიციზმი
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = 1901-1906
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 59.906022
| გრძედი = 30.27527
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
პუტილოვის ეკლესია ან ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედისა და მოწამე დედოფალ ალექსანდრას ეკლესია — მოქმედი მართლმადიდებლური ეკლესია სანქტ-პეტერბურგში. მდებარეობს შემდეგ მისამართზე: სტაჩეკის პროსპექტი, 48.

ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის, მოსკოვის საპატრიარქოს, სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას.

ისტორია
პეტერგოფის გზაზე, პუტილოვის ქარხანასთან ეკლესიის მშენებლობა დაიწყო 1901 წელს და გაგრძელდა ხუთი წელი. მშენებლობა ქარხნის მუშების ფინანსებით მიმდინარეობდა. პროექტის ავტორი იყო ხუროთმოძღვარი ვასილი კოსიაკოვი, რომელმაც ფასადი გააფორმა ფსევდორუსულ სტილში.

1906 წლის 22 მაისს წმინდა ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედისა და მოწამე დედოფალ ალექსანდრას სახელობის ეკლესია აკურთხეს. 1907 წელს ქვედა სართულზე აკურთხეს დიდმოწამე წმინდა გიორგის სახელობის ეგვტერი, სადაც გადაასვენეს პუტილოვის ქარხნის მფლობელის, სანქტ-პეტერბურგის საზღვაო ნავსადგურისა და საზღვაო არხის მშენებლის ნიკოლოზ პუტილოვისა და მისი ცოლის ნეშტი.

1918 წელს, საბჭოთა ხელისუფლების დამყარებისთანავე დააპატიმრეს და ძალიან მალევე დახვრიტეს პუტილოვის ტაძრის წინამძღვარი მღვდელი პავლე სმირნოვი. 1922 წელს პუტილოვის ქარხნის მუშებმა წინააღმვეგობა გაუწიეს ბოლშევიკებს, რომლებიც ცდილობდნენ საეკლესიო ფასეულობების გატაცებას.

1925 წელს ეკლესია დახურეს და გადააკეთეს არქიტექტორ ალექსანდრე ნიკოლსკის პროექტის მიხედვით კონსტრუქტივიზმის სტილში და მასში გახსნეს ქახნის კლუბი „წითელი პუტილოველი“. 1945 წელს იდევ ერთხელ გადააკეთეს სტალინური არქიტექტურის სტილში. ომის შემდეგ ყოფილ ეკლესიაში განათავსეს ფაბრიკა.

1990-იან წლებში ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედისა და დედოფალ ალექსანდრას ეკლესიის საზოგადოება აღსდგა. შენობის უკანასკნელმა მფლობელმა - საფეიქრო-საგალანტერიო გაერთიანება „სევერმა“ - შენობა 2005 წელს გადასცა სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას.
კეი ჯეი აფა

კენეტი ჯეიმზ ფიცჯერალდ „კეი ჯეი“ აფა (; დ. 17 ივნისი, 1997) — ახალზელანდიელი მსახიობი. იგი ცნობილია არჩი ენდრიუსის როლით დრამატული ტელესერიალიდან „რივერდეილი“.

იგი პირველად ეკრანებზე 2013 წელს გამოჩნდა და დღემდე აქტიურად მოღვაწეობს კინოში. განსაკუთრებული პოპულარობა ტელესერიალ „რივერდეილმა“ მოუტანა, სადაც ასრულებს ერთ-ერთი მთავარი პერსონაჟ არჩი ენდრიუსის როლს. 2013-2015 წლებში მონაწილეობდა ტელესერიალ „შორტლანდ-სტრიტში“.
ფინ ვულფჰარდი

ფინ ვულფჰარდი (; დ. 23 დეკემბერი, 2002) — კანადელი მსახიობი და მუსიკოსი, რომელმაც სახელი გაითქვა მაიკ უილერის როლით ტელესერიალში „უცნაურ ამბები“, რომელიც დაფუძნებულია სტივენ კინგის რომანზე „ის“. აგრეთვე იყო როკ-ჯგუფ -ს წამყვანი ვოკალისტი, სანამ ეს უკანასკნელი 2019 წლის ნოემბერში არ დაიშლებოდა.

ვულფჰარდი დაიბადა 2002 წლის 23 დეკემბერს ერიკ და ლილი ვოლფჰარდების ოჯახში. მას აგრეთვე ჰყავს ძმა — ნიკი.

ვულფჰარდმა მსოფლიო აღიარება -ის ტელესერიალ „უცნაურ ამბებში“ მონაწილეობით მოიპოვა.
კოლომიაგის ალექსანდრე ნეველის სამლოცველო

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი = მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი = ფედორ ფონ პირვიცი
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = 1833-1885
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 60.016089
| გრძედი = 30.2938
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
კოლომიაგის ალექსანდრე ნეველის სამლოცველო — მოქმედი მართლმადიდებლური სამლოცველო სანქტ-პეტერბურგში. მდებარეობს შემდეგ მისამართზე: ნიკიტინის ქუჩა, 14. დიმიტრი თესალონიკელის ეკლესიის მახლობლად.

მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის, მოსკოვის საპატრიარქოს, სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას.

ისტორია
სამლოცველო აგებულია 1885 წელს არქიტექტორ ფ. ფ. ფონ პირვიცის პროექტის მიხედვით. სხვა მონაცემებით სამლოცველოს კურთხევა მოხდა უკვე 1883 წლის 30 აგვისტოს. მშენებლობა მიმდინარეობდა კოლომიაგის მცხოვრებთა შემოწირულობებით.

თავდაპირველად სამლოცველო გამოიყენებოდა როგორც საკურთხეველი, ხოლო მორწმუნეები ლოცულობდნენ ღია ცის ქვეშ. 1896 წელს მას მიაშენეს შემინული პავილიონი, რომელიც გათვლილი იყო 100 მომლოცველზე.

1899 წლის 7 სექტემბერს მორწმუნეებმა მიმართეს პეტერბურგისა და ლადოგის მიტროპოლიტ ანტონის რათა ნება დაერთო აეშენებინათ თბილი ეკლესია სამლოცველოს ადგილზე. თანხმობა მიიღეს, მაგრამ არქიტექტორ ალექსანდრე ვსესლავნის პროექტი დაიწუნეს და მას მოუხდა მეორე პროექტის შედგენა. მისი პროექტით ახალი ეკლესია იყო ერთსართულიანი და ხის.

1906 წელს დიმიტრი თესალონიკელის სახელობის ახალი ეკლესიის მშენებლობა დასრულდა, სამლოცველო კი მას მიაწერეს.

საბჭოთა ხელისუფლების პერიოდში სამლოცველოს ნელ-ნელა შემოაცალეს აგური, მაგრამ 1989 წლამდე ნანგრევების სახით მაინც მოაღწია, ამ წელს მოხდა მისი აღდგენა, ხოლო 1990 წელს იგი აკურთხა მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქმა ალექსი -მ.

2005 წელს, გერმანიაზე გამარჯვების 55 წლისთავთან დაკავშირებით, სამლოცველოს სამხრეთ კედელზე დაამონტაჟეს წმინდა თავად ალექსანდრე ნეველის მოზაიკური გამოსახულება.

სამლოცველოს მისამართია: სანქტ-პეტერბურგი, კოლომიაგი, ნიკიტინის პირველი ქუჩა, სახლი 14.
კოლომიაგის დიმიტრი თესალონიკელის ეკლესია

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი = მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი = ფედორ ფონ პირვიცი
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = 1905-1906
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 60.015556
| გრძედი = 30.297222
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
კოლომიაგის დიმიტრი თესალონიკელის ეკლესია — მოქმედი ხის, მართლმადიდებლური ეკლესია სანქტ-პეტერბურგში. მდებარეობს შემდეგ მისამართზე: ნიკიტინის პირველი ქუჩა, 1-ა. აგებულია 1905-1906 წლებში არქიტექტორ ალექსანდრე ვსესლავინის პოექტის მიხედვით. აკურთხეს დიმიტრი თესალონიკელის სახელზე.

მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის, მოსკოვის საპატრიარქოს, სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას.

რევოლუციის შემდეგ ეკლესია არ დაუხურავთ და მოქმედებდა ლენინგრადის ბლოკადამდე. ამ თვალსაზრისით იგი იყო ერთ-ერთი იშვიათი ტაძარი ლენინგრადში, სადაც აღევლინებოდა ღვთისმსახურება.

2006 წლის 8 ნოემბერს მისი 100 წლის იუბილე აღნიშნეს. იგი ერთ-ერთი ყველაზე ძველი ხის ეკლესიაა სანქტ-პეტერბურგში. არის რუსეთის ფედერაციის ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი.

ისტორია
დიმიტრი თესალონიკელის ეკლესიის ისტორია იწყება 1899 წელს. სანქტ-პეტერბურგისა და ლადოგის მიტროპოლიტმა ანტონის კურთხევით სოფელ კოლომიაგის მაცხოვრებლებმა, რომლებიც აქამდე ხარების ეკლესიის სამრევლოში ირიცხებოდნენ, მიიღეს უფლება გადაეკეთებინათ ალექსანდრე ნეველის სამლოცველო.

არქიტექტორმა ალექსანდრე ვსესლავინმა მრევლს აჩუქა ერთსართულიანი ხის ეკლესიის პროექტი და მშენებლობას კურირებდა მის დასრულებამდე. მშენებლობისთვის საჭირო თანხები გაიღო სოფლის მოსახლეობამ და იმ მრავალრიცხოვანმა დამსვენებლებმა, რომლებიც აქ სეზონზე ცხოვრობდნენ.

1905-1906 წლებში შუშის გორაზე ააგეს დღემდე შემონახული ხის ეკლესია. 1906 წლის 3 დეკემბერს შედგა ეკლესიის საზეიმო კურთხევა . 1907 წლიდან ეკლესიაში დამოუკიდებელი შტატია მღვდლისა და მეფსალმუნის სახით.

დიდი სამამულო ომის პერიოდში კოლომიაგის ბევრი ხის სახლი დაწვეს გასათბობად, მაგრამ ეკლესია გადარჩა, უფრო მეტიც, არც კი დახურულა ლენინგრადის ბლოკადის მძიმე დღეებშიც კი. წმინდა დიმიტრი თესალონიკელი ითვლება სამხედროების მფარველად, ამის გამო უამრავი ადამიანი აქ ლოცულობდა ჯარში ან ფრონტზე გაწვეული ნათესავებისათვის.

ტაძრის საკურთხეველში ვაკრძალეს დეკანოზი იოანე გორემიკინი, რომელიც აქ 1940-1950 წლებში მსახურობდა. ტაძართან ახლოს დაკრძალულია ფიოდორ ბელიაკოვი, 10-ე მსროლელი დივიზიის ჯარისკაცი, რომელიც დაიღუპა ქალაქის დაცვისას 1942 წლის 15 ნოემბერს.

ამჟამად დიმიტრი თესალონიკელის სახელობის ეკლესია მოქმედია. იგი სანქტ-პეტერბურგის ფარგლებში იშვიათი რევოლუციამდელი ნაგებობაა. ტაძარში დაცულია სერაფიმ საროველის, პანტელეიმონ მკურნალის, წმინდა პატრიარქ ტიხონის, წმინდა პიტირიმისა და დიმიტრი თესალონიკელის წმინდა ნაწილები.
კონრად ჰეიდკამპი

კონრად ჰეიდკამპი (; დ. 27 სექტემბერი, 1905, დიუსელდორფი — გ. 6 მარტი, 1994, მიუნხენი) — გერმანელი ფეხბურთელი, თამაშობდა მცველის პოზიციაზე დიუსელდორფ სკ 99-ში და მიუნხენის ბაიერნში.

1927–1930 წლებში გერმანიის ნაკრებში ჩაატარა 9 შეხვედრა, სადაც გაიტანა 1 გოლი.

1932 წელს ფრანკფურტის აინტრახტზე გამარჯვებისა და გერმანიის ჩემპიონატის მოგების წყალობით, კონრად ჰეიდკამპმა მოიპოვა კაპიტნის წოდება. გარდაიცვალა 1994 წელს მიუნხენში.

პირადი ცხოვრება
იგი დაქორწინდა მაგდალინა ჰეიდკამპზე 1934 წელს.