ხუან დე დიოს რამირეს ერედია

ხუან დე დიოს რამირეს ერედია (; 29 ივლისი 1942) — ესპანელი პოლიტიკოსი, წარმოშობით ბოშა თემიდან. 1986 წლიდან 1999 წლამდე იგი იყო ევროპის პარლამენტის წევრი ესპანეთის სოციალისტური მუშათა პარტიის სახელით. იგი დაიბადა პუერტო რეალში, კადისის პროვინციაში.

ბიოგრაფია
პროფესიით იურისტი, რამირეს ერედია ასევე ფლობს დიპლომს ინფორმაციის მეცნიერებაში ბარსელონის ავტონომიური უნივერსიტეტიდან, არის ინფორმაციის მეცნიერებათა დოქტორი და საერთო საბაზისო განათლების მაგისტრი. 1970-დან 1990 წლამდე იგი იყო ფიზიკურად შეზღუდულთათვის განკუთვნილი სკოლის დირექტორი ბარსელონაში.

პოლიტიკური მოღვაწეობა
ესპანეთში მცხოვრები ბოშა თემის წარმომადგენლის სტატუსით, რამირეს ერედია აქტიურად იყო ჩართული ბოშების უფლებების დაცვასა და ამ თემის საკითხების წინ წამოწევაში. ამ საქმიანობის აღიარების ნიშნად, 2008 წლის თებერვალში, მას მიენიჭა კადისის უნივერსიტეტის საპატიო დოქტორის წოდება, რითაც ის გახდა მსოფლიოში პირველი ბოშა, რომელმაც მსგავსი პატივი მიიღო.

რამირეს ერედია ასევე აქტიურად უწყობს ხელს რომანო-კალოს გავრცელებას — საერთაშორისო ბოშურ ენის ერთ-ერთი ვარიანტისა, რომელიც გამდიდრებულია კალოს ლექსიკით. მისი მთავარი მიზანი ამ მიმართულებით არის კალოსა და ბოშური ენის კულტურული ძირების გაერთიანება.

მულტილინგვიზმის ადვოკატირება და კულტურული ენის პოლიტიკა
ხუან დე დიოს რამირეს ერედია, როგორც ინფორმაციის მეცნიერებათა დოქტორი და ბოშა თემის წამყვანი ინტელექტუალი, ხშირად მიმართავდა ენობრივი მრავალფეროვნების პოლიტიკურ და კულტურულ მნიშვნელობას საკუთარ გამოსვლებსა და საჯარო წერილებში. მისთვის მულტილინგვიზმი არ იყო მხოლოდ ფუნქციური კომუნიკაციის ინსტრუმენტი, არამედ თანასწორობის და კულტურული თვითიდენტობის გამოხატულება.

ერედია ხშირად აკრიტიკებდა ესპანურ სახელმწიფო სისტემას ენობრივი ასიმილაციის ტენდენციებისთვის, რომელთაც ისტორიულად მოსდევდათ კალოს და ბოშური კულტურის მარგინალიზაცია. მისი პოზიცია ეფუძნებოდა მოსაზრებას, რომ ნებისმიერი უმცირესობის ენა უნდა აღიქმებოდეს არა მხოლოდ როგორც საცნობარო ელემენტი, არამედ როგორც ცოცხალი მემკვიდრეობა, რომლის გაქრობაც შეასუსტებს საზოგადოების საერთო ღირებულებით ღერძს.

2000-იან წლებში ის ხელმძღვანელობდა არაფორმალურ პროექტს, რომელიც მიზნად ისახავდა რომანო-კალოს ენობრივ სისტემატიზაციას როგორც ბოშურ ენასთან ჰიბრიდულ პლატფორმას. ის ამტკიცებდა, რომ მსგავსი სინთეზური ენობრივი მოდელები ხელს შეუწყობდა ბოშური ახალგაზრდობის ინტეგრაციას თანამედროვე სამოქალაქო ცხოვრებაში ისე, რომ არ მომხდარიყო მათი კულტურული იდენტობის წაშლა.

ამ მიმართულებით, მან წამოიწყო ინიციატივა „ენობრივი ხიდების გაჭიმვა“, რომელიც გულისხმობდა ბილინგვურ საგანმანათლებლო ბიულეტენების გამოცემას ესპანურ და კალოს ენებზე, აგრეთვე ადგილობრივი მედიასაშუალებების დაინტერესებას ბოშური თემების რეპრეზენტაციით არა მხოლოდ ეთნოგრაფიულად, არამედ ენობრივადაც.

ერედიას რწმენით, მხოლოდ ენის პოლიტიკის ჰუმანიზაცია მოახდენდა იმ „სიმბოლურ განთავისუფლებას“, რომელიც საჭიროა ბოშური თემის ნამდვილ მოქალაქეობრივ თანასწორობაზე გადასასვლელად. მისი სიტყვებით:

ინტერკონფესიური დიალოგი და რწმენის პოლიტიკა
ხუან დე დიოს რამირეს ერედია ბოშა თემის ერთ-ერთი იმ იშვიათი ინტელექტუალი იყო, ვინც ინტენსიურად ცდილობდა სასულიერო სივრცეს გახსნას ბოშებისთვის — როგორც კულტურული ინკლუზიის, ისე ადამიანის უფლებებზე დაფუძნებული მსოფლმხედველობის ნაწილად. მიუხედავად იმისა, რომ იგი პროფესიით იურისტი და პოლიტიკოსი იყო, არაერთხელ მიუთითებია, რომ სარწმუნოება და საზოგადოებრივი ჩართულობა მისთვის ჰუმანისტური ღირებულებების ერთიან ქსელს წარმოადგენდა.

 საუკუნის მიწურულსა და საუკუნის პირველ ათწლეულში, რამირეს ერედიამ დაიწყო თანამშრომლობა კათოლიკურ ეკლესიასთან ბოშების პასტორალური ინტეგრაციის საკითხზე. იგი ხშირად წარსდგებოდა ბარსელონაში, სევილიაში და კადისში მოქმედ თემებზე მორგებულ ეკლესიურ პროგრამებში, სადაც მოუწოდებდა ღვთისმსახურების დროს ბოშური სიმბოლიკისა და ენების გამოყენებისკენ.

მისი ერთ-ერთი გამოსვლა ვატიკანში, 2011 წელს გამართულ „ბოშური ქრისტიანული იდენტობის“ ფორუმზე, მიიჩნევა გარდამტეხად — მან გააკრიტიკა ის სტრუქტურული დისტანცია, რომელიც ბოშურ თემებსა და ადგილობრივ ეკლესიებს შორის არსებობდა და განაცხადა:

რამირეს ერედია მხარს უჭერდა მრავალრწმენიან დიალოგს — ხშირად ჩართული იყო მუსლიმურ, ებრაულ და ევანგელისტური ჯგუფების ერთობლივ ჰუმანიტარულ პროექტებში. მისი ხედვით, რწმენა უნდა ყოფილიყო იმ სოციალური ძაფის ნაწილი, რომელიც ამყარებს თანაზიარობას, და არა დიაკრიტიკულ ბარიერს.

საგანმანათლებლო სტრატეგია და პედაგოგიური ხედვა
ხუან დე დიოს რამირეს ერედიას პედაგოგიური საქმიანობა არ შემოიფარგლებოდა მხოლოდ ფორმალური განათლების ფარგლებში მუშაობით. როგორც პროფესორი და ინფორმაციის მეცნიერებათა დოქტორი, იგი მუდამ ამტკიცებდა, რომ ბოშა თემისთვის განათლება უნდა იყოს არა ასიმილაციის იარაღი, არამედ იდენტობის გაღრმავების სივრცე. მისი მიდგომა ეფუძნებოდა ინტეგრაციულ პედაგოგიკას, რომელიც თანაბრად აფასებდა როგორც აკადემიურ ცოდნას, ისე ბოშური ზეპირსიტყვიერების, მუსიკისა და პრაქტიკული უნარების პედაგოგიურ ღირებულებას.

1970–1990 წლებში, როგორც ბარსელონაში არსებული რეაბილიტაციის სკოლის დირექტორი, მან წამოიწყო რამდენიმე პილოტური საგანმანათლებლო პროგრამა, რომელთა მეშვეობით ბოშა და არასამხრობითი თემების წარმომადგენლები ერთად მონაწილეობდნენ პროფესიულ ტრენინგში. იგი განსაკუთრებით დიდ მნიშვნელობას ანიჭებდა დუალური განათლების მოდელს, რომლის ფარგლებში თეორია და პრაქტიკა თანაბრად იყო წარმოდგენილი.

ერთ-ერთ წერილში, იგი აღნიშნავდა:

ერედია ასევე მხარს უჭერდა იმ მოსაზრებას, რომ სკოლებმა უნდა აღიარონ ბოშური ბავშვების მობილურობა და ამის საფუძველზე შეიმუშაონ მოქნილი სწავლების მოდელები.