iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ალექსანდრე II-ის ძეგლი (შახტი)

ალექსანდრე -ის ძეგლი — ძეგლი როსტოვის ოლქის ქალაქ შახტიში. მდებარეობს შევჩენკოსა და პუშკინის ქუჩის გადაკვეთაზე.

ისტორია
სრულიად რუსეთის იმპერატორი ალექსანდრე ისტორიაში შევიდა თავისი მასშტაბური რეფორმებით, რომელმაც რევოლუციამდელ ისტორიოგრაფიაში მიიღო „დიდი რეფორმების“ სახელი. იმპერატორმა დიდი როლი ითამაშა ქალაქ შახტის ცხოვრებაში. 1867 წელს გამოსცა კანონი გრუშევსკის დასახლების შექმნის შესახებ, რომელმაც მიიღო სამთო ქალაქის სტატუსი. იმპერატორის წყალობით სამთო საქმიანობა აღნიშნული ქალაქის მრეწველობის მთავარი დარგი გახდა. 1883 წლის 3 იანვარს სახელმწიფო საბჭოს გადაწყვეტილების მიხედვით სამთო დასახლებას ეწოდა ალექსანდროვსკ-გრუშევსკი, ამჟამად ქალაქი შახტი.

იმპერატორ ალექსანდრე -ის ძეგლი გაიხსნა 2015 წლის 29 აპრილს დონის სახელმწიფო ტექნოლოგიური ინსტიტუტის ფილიალის მომსახურების სფეროსა და მრეწველობის ინსტიტუტის შენობის წინ. ძეგლი ააშენეს შემოწირულობების საფუძველზე. ძეგლის გახსნის უფლება მისცეს რომანოვების დინასტიის წარმომადგენელს, ალექსანდრე -ის შთამომავალს პავლე ედუარდის ძე კულიკოვსკ-რომანოვს და შახტის კაზაკების კადეტთა კორპუსის კადეტს კირილ პოვეჩეროვს.

აღწერა
იმპერატორი ალექსანდრე გამოსახულია ფეხზე მდგომი სრული ტანით, მუნდირში და ორდენებით. მარცხენა ხელით ეყრდნობა კვარცხლბეკს.

კვარცხლბეკი დამზადებულია მუქი გრანიტისაგან, ხოლო ალექსანდრე -ის გამოსახულება ბრინჯაოსაგან. ძეგლის სიმაღლეა - 5,7 მეტრი, საიდანაც 2,4 მეტრია იმპერატორის ფიგურა. ძეგლის წინა მხარე მიმართულია პუშკინის ქუჩის მხარეს.

ძეგლის წინა მხარეს წარწერაა „ალექსანდრე . მეფე - განმათავისუფლებელი“. ძეგლი ააგეს ქალაქ შახტის ისტორიული საბჭოს ინიციატივით. ძეგლის მოქანდაკეა იური ალექსის ძე ლევოჩკინი.
ჩრდილოეთ ირლანდიის ასამბლეა

ჩრდილოეთ ირლანდიის ასამბლეა — ჩრდილოეთ ირლანდიის ერთპალატიანი საკანონმდებლო ორგანო ფორმირებულია რეფერენდუმის შედეგებით, რომელიც შედგა 1988 წლის 22 მაისს. წინასწარი გადაწყვეტილება რეფერენდუმის ჩატარების შესახებ, მიღებული იქნა ბრიტანეთისა, ირლანდიის მთავრობის და ჩრდ. ირლანდიის პარტიების შეხვედრის შედეგად. ჩრდ. ირლანდიის ასამბლეის არჩევნები შედგა 1998 წლის 25 ივნისს. ორგანოს კომპეტენციაში შედის: ჯანმრთელობის, განათლების, ადგილობრივი მმართველობის, მშენებლობის, ეკონომიკური განვითარების, გარემოს დაცვის, სოფლის მეურნეობის, სპორტისა და ხელოვნების საკითხები. ასამბლეის მიერ მიღებულ აქტებს, დედოფლის კეთილგანწყობა ესაჭიროება.
ნინო ბაგრატიონ-დადიანი

ნინო ბაგრატიონ-დადიანი (დ. 15 აპრილი, 1772 — გ. 31 მაისი, 1847, პეტერბურგი) — სამეფო ოჯახის წევრი, ერეკლე -ის შვილიშვილი და გიორგი –ის ასული. ისტორიული წყაროები ოდიშ-ლეჩხუმის დედოფლად მოიხსენიებენ.

ბიოგრაფია
1789 წელს მან იქორწინა ოდიშის მთავარ გრიგოლ კაციას ძე დადიანზე, რომელთანაც 6 შვილი: ორი ვაჟი და ოთხი ასული შეეძინა. ნინო გიორგის ასული გადედოფლებისთანავე მთავრის ცოლის უფლება–მოვალეობით შეიმოსა. 1790 წელს ერთ-ერთი საბუთის თანახმად, გრიგოლ დადიანმა თანამეცხედრეს მიუჩინა სადედოფლონი ადგილ–მამულნი, უბოძა თავისდა ნაწილად დედოფლობისად საჭილაო მამული საბატიოს კაცით. აზნაურით, გლეხით, საზღვრით-საზღვრამდე, შესავალ-გამოსავალით... ამასთან ხორგა, იქ მყოფის თავადის შვლიანად, აზნაურ–გლეხიანად.

მეუღლის გარდაცვალების შემდეგ, ნინო ბაგრატიონი შვილის, ლევანის სრულწლოვანებამდე რეგენტად გამოცხადდა და 1804–1811 წლებში სამეგრელოს მართავდა. მას ჰყავდა მრჩეველთა საბჭო, რომლის შემადგენლობაშიც შედიოდნენ მსაჯულთუხუცესი ნიკოლოზ დადიანი, სამეგრელოს ეპისკოპოსი ბესარიონ ჭყონდიდელი, სახლთუხუცესი გიორგი ჩიქვანი და ლეჩხუმის მოურავი ბერი გელოვანი. 1805 წელს მან რუსეთში გაგზვნა დეპუტაცია: დეპუტაციამ ალექსანდრე -ს საჩუქრად მიართვა ვლაქერნის ღვთისმშობლის ხატი, 1806 წელს იმპერატორმა ძვირფასი თვლებით შეამკობინა ხატი და დეპუტაციას სამეგრელოში გამოატანა, ასევე მისცა მილიონი რუბლი ხატისთვის ეკლესიის ასაშენებლად.

1811 წელს ნინო ბაგრატიონ-დადიანი რუსეთში გაიწვიეს, როგორც ბაგრატოვანთა ოჯახის წარმომადგენელი, სამეფო ოჯახის წევრი. იგი პეტერბურგში ცხოვრობდა, როგორც პატიმარი.

1832 წლის შეთქმულების დროს სამეგრელოს დედოფალი ვორონეჟის მონასტერში იმყოფებოდა. მას ბრალად დასდეს შეთქმულებთან თანამოაზრეობა, მიმოწერა ფილადელფოს კიკნაძესთან. ნინოს სულიერად ამხნევებდა ერთგული მოძღვარი როსტომ იოსელიანი. სიცოცხლის ბოლოს ქალაქ რიაზანში ცხოვრობდა.

გარდაიცვალა პეტერბურგში, 75 წლის ასაკში, 1847 წლის 31 მაისს, დაკრძალულია ალექსანდრე ნეველის ლავრაში, წმინდა თევდორეს ეკლესიაში.
განჯის ისტორიულ-ეთნოგრაფიული მუზეუმი

განჯის ნიზამი განჯევის სახელობის ისტორიულ-ეთნოგრაფიული მუზეუმი — ეთნოგრაფიული მუზეუმი, განლაგებული აზერბაიჯანის ქალაქ განჯაში.

მუზეუმის ისტორია
მუზეუმი დაარსდა 1924 წელს განჯის პედაგოგიური სემინარიის მასწავლებლების და სტუდენტების ინიციატივით.

ყოველ წელს ექსპონატთა რიცხვი იზრდებოდა, ამის გამო მუზეუმს 1954 წელს მოუწია ახალ, უფრო დიდ შენობაში გადასვლა. იმ დროისათვის მუზეუმში უკვე სამი განყოფილება იყო : რევოლუციამდელი, საბჭოთა პერიოდისა და ეთნოგრაფიული. მუზეუმის შვიდ დარბაზში გამოფენილი იყო უკვე რამდენიმე ათასი ექსპონატი..

1972 წელს, იმის გათვალიწინებით, რომ მუზეუმის ფონდები საგრძნობლად გაიზარდა, ქალაქის ხელმძღვანელობამ მუზეუმს გამოუყო ძველი სასახლე, რომელსაც რამდენიმე დიდი ოთახი გააჩნდა. ადრე სასახლე ეკუთვნოდა აბულფათ ხანს ზიადხანების საგვარეულოდან, მოგვიანებით კი მის შვილს ისმაილ ხან ზიათხანოვს. ამ შენობაში მუზეუმი იმყოფება დღემდე.

კოლექცია
მუზეუმში 18 დარბაზია, რომელშიც 30 ათასზე მეტი ექსპონატია. ეს ექსპონატები გამოხატავენ ამ რეგიონის სხვადასხვა დროის ხანას. ამ ექსპონატებს შორის ყველაზე ძვირფას ნიმუშებს წარმოადგენს - ჭურჭელი, იარაღები

და ჩვენი წ.ა. ათასწლეულის მეორე ნახევრის ბრინჯაოს მოსართავები, რომელთა უმრავლესობაც ნაპოვნია განჯის მიმდებარე ტერიტორიაზე.
მუზეუმის კოლექციის უდიდეს ნაწილს წარმოადგენს განჯა-ყარაბაღის კულტურის (ტიხისა და სპილენძის) ექსპონატები. აქ არის თავმოყრილი შუასაუკუნეების ხანის ჭურჭელი, იარაღები, მონეტების კოლექციები, მოსართავები, სამოსები და ა.შ. ამ განყოფილების ცენტრში წარმოდგენილია განჯის ბოლო ხანის - ჯავად ხანის დროშა, რომელიც ნაპოვნია მისი გადასვენების შედეგად. ასევა სხვა უამრავი ექსპონატი, რომლებიც მიეკუთვნებიან საუკუნის დასაწყისს. მუზეუმის ერთ-ერთი დარბაზი მიეკუთვნება განჯის მკვიდრს, სპარსული პოეზიის გამოჩენილ კლასიკოსს ნიზამი განჯევის..

მუზეუმის კოლექცია მუდამ იზრდება. ძირითადად მუზეუმში მოაქვთ საბჭოთა კავშირის დროის ექსპონატები (1920-1990-ანი წლების) ჭურჭელი, წიგნები, გაზეთები, მონეტები და ა.შ. ერთ-ერთ ძვირფას ექსპონატად იქცა ქალაქის მკვიდრის მირზა შაფი ვაზეხის ლექსების კრებული, რომელიც 1872 წელს ბერლინში დაიბეჭდა.

გალერეა
თუბა-შაჰის მეჩეთი

მეჩეთი ტუბა-შაჰი განლაგებულია აზერბაიჯანის დედაქალაქ ბაქოს მარდაკიანის დასახლებაში. აზერბაიჯანული საკულტო არქიტექტურის ძეგლის ნიმუშია, რომელიც ფართოდ არის გავრცელებული აზერბაიჯანის სამხრეთ რეგიონებში. მეჩეთი აღიმართა საუკუნეში და თავისი სახელწოდება მიიღო ქალბატონის სახელიდან გამომდინარე, რომელმაც დაუკვეთა მისი აშენება.

მეჩეთზე ამოტვიფრულია მისი აღმართვის წლები (1481—1482). მასში ასევე არის კიდევ ერთი წარწერა, რომელიც განლაგებულია სახურავზე მიმავალ კიბეებზე ვიწრო გასასვლელის თავზე. ეს წარწერა, სავარაუდოდ, მიეკუთვნებოდა უფრო ადრინდელ მეჩეთის შენობას, რომელიც ამ ადგილას იდგა. მასზე მითითებულია მისი აღმართვის თარიღი — ხიჯრის 774 წლის მუჰარამი (1372წ.), ასევე მოყვანილია დამკვეთის სახელი — სადრა ჰაჯი ბაჰა ად დინი, ხოჯა ნურ ად დინის შვილი, მუჰამედ აბაიაილის შვილისა.

უშუალოდ მეჩეტის გვერდით განლაგებულია შუასაუკუნეების ოთხკუთხა ციხე.
ნიზამი განჯევის ძეგლი

ნიზამი განჯევის ძეგლი — ნიზამის ძეგლი ბაქოში, მწერლის სახელობის ბაღში. ძეგლი გაიხსნა 1949 წელს. მისი მოქანდაკეა აზერბაიჯანის სახალხო მხატვარი ფუად აბდურაჰმანოვი, არქიტექტორები კი — სადიქ დადაშოვი და მიქაილ ჰუსეინოვი.

ძეგლი წარმოადგენს 6 მეტრი სიგრძის სტატუას, რომელიც განლაგებულია 9 მეტრის სიგრძის კვარცხლბეკზე. კვარცხლბეკის ქვედა ნაწილზე შესრულებულია ორნამენტული ჭრა და მოპირკეთება ბრინჯაოს ფილებით. შვიდ მათგანზე გამოსახულია სიუჟეტები ნიზამის ნაწარმოებებიდან, ერთზე კი — მემორიალური წარწერა.
მაშთაღა

მაშთაღა — დაბა აზერბაიჯანში, შედის ქალაქ ბაქოს საბუნჩუს რაიონის ადმინისტრაციულ ერთეულში, სადაც განლაგებულია ამავე სახელწოდების რკინიგზის სადგური.

ადრინდელ ხანაში ცნობილი იყო, როგორც მაშთაღას დასახლება. აზერბაიჯანელი ისტორიკოსის სარი აშურბეილის აზრით, დასახლებამ ეს დასახელება მიიღო მასკუთებისგან, რომელნიც ცხოვრობდნენ კასპიის ზღვის სანაპიროზე. საუკუნის აზერბაიჯანელი ისტორიკოსის აბას-კული აღა ბაქიხანოვის აზრით, რომელიც მან თავის ნაშრომ „გიულისტან -ირამში“ გამოთქვა, გამომდინარეობს სიტყვა „მასაგეთებისაგან“.

დაბის სტატუსი მაშთაღამ 1937 წელს მიიღო.

მაშთაღაში მოქმედებდა საკონსერვო ქარხანა და ხის გადამამუშავებელი კომბინატი, მიმდინარეობდა ქვის მოპოვება - დამუშავება.
ბახტიარ ვაჰაბზადე

ბახტიარ მაჰმუდ ოღლუ ვაჰაბზადე (; დ. 16 აგვისტო, 1925 — გ. 13 თებერვალი, 2009) — აზერბაიჯანის სახალხო პოეტი (1984), 1945 წლიდან აზერბაიჯანის მეცნიერებათა აკადემიის წევრი.

ბიოგრაფია
დაიბადა 1925 წლის 16 აგვისტოს ქალაქ შაქიში, აზერბაიჯანში. მისი ნაწარმოებები — ლირიკული ლექსები, დრამები და პუბლიკაციები ნათარგმნია მსოფლიოს სხვადასხვა ენებზე. პოეტმა თავისი შემოქმედებითი გზა დაიწყო დიდი სამამულო ომის პერიოდიდან. 1945 წელს იგი გახდა აზერბაიჯანის მწერალთა კავშირის წევრი და ასევე ხელოვნებისგან დაშორების გარეშე იგი ასწავლიდა ბაქოს სახელმწიფო უნივერსიტეტში 40 წლის განმავლობაში.

1980 წელს იგი გახდა აზერბაიჯანის მეცნიერებათა აკადემიის მოქმედი წევრი. საუკუნის 60-იან წლებში, აზერბაიჯანულმა ლიტერატურამ შესძლო გამოცალკავებოდა კომუნისტურ იდეოლოგიას და აზერბაიჯანელი მწერლების ნაშრომებში დაიწყო ეროვნული სულისკვეთების გამოვლინებები, მაგრამ ნაწარმოებები, მაინც შორს იდგნენ პოლიტიკისგან. მხოლოდ პოეტ ბახტიარ ვაჰაბზადემ შესძლო დისიდენტური ნაწარმოების გამოშვება, რომელშიც თვალნათლივ გამოჩნდა აზერბაიჯანელი ხალხის რეალური ყოფა, რომლის მიწაც გაყოფილ იქნა რუსეთისა და ირანის მიერ საუკუნის დასაწყისში ჩრდილო და სამხრეთ აზერბაიჯანად „გიულიუსტანის“ ზავის მეშვეობით. ამ თემის გამო პოეტ ბახტიარ ვაჰაბზადეს დევნიდნენ საბჭოთა ხელისუფლების წარმომადგენლები.

70 ლექსების კრებულზე მეტმა და 20 პოემამ, 2 მონოგრაფიამ, 11 სამეცნიერო ნაშრომმა და ასეულობით სტატიებმა მოუტანეს სახალხო პოეტს პატივისცემა. „შუქი სიღრმეშის“, „მხატვარი და დროს“, „დიდება სიმარტივეშის“, „დრო და მეს“ და სხვა წიგნების ავტორი. მის ნაწარმოებების მიხედვით დაიდგა მრავალი სპექტაკლი და გადაღებულ იქნა ფილმები. იგი ხუთჯერ იქნა არჩეული უზენაესი საბჭოს დეპუტატად, შემდგომ კი მილი მეჯლისის დეპუტატიც იყო (1995-2000).

მან დაწერა საკანდიდატო და სადოქტორო დისერტაციები სამედ ვურგუნის შესახებ. ამ თემებთან დაკავშირებით გამოსცა მონოგრაფიები. ამ ნაშრომებში სამეცნიერო ფაქტებზე დაყრდნობით განხილულია თანამედროვე ლიტერატურისა და ტრადიციული აზერბაიჯანული კლასიკური ლიტერატურის კავშირი, სამედ ვურგუნის მიერ აზერბაიჯანულ ლიტერატურაში შეტანილი სიახლეების შესახებ. „აზერბაიჯანის ლიტერატურის ისტორიის“ ერთ-ერთი ავტორთაგანი.

1950-1990 წლებში მუშაობდა პედაგოგად, დოცენტად და პროფესორად ბაქოს სახელმწიფო უნივერსიტეტში. ბახტიარ ვაჰაბზადე არის ფილოლოგიურ მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი, აზერბაიჯანის მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი, აზერბაიჯანის სახალხო პოეტი, სსრკ-ს სახელმწიფო პრენმიის ლაურეატი, დაჯილდოებულია სახელმწიფოს უმაღლესი ჯილდოთი — „დამოუკიდებლობის“ ორდენით.

ბახტიარ ვაჰაბზადე გარდაიცვალა 2009 წლის 13 თებერვალს ბაქოში და დაკრძალულია საპატიო დაკრძალვის ალეაში. დაკრძალვას ესწრებოდნენ აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტი ილჰამ ალიევი, აზერბაიჯანის პრემიერ-მინისტრი არტურ რასიზადე, მილი მეჯლისის დეპუტატები, ცნობილი მწერალი ელმირა ახუნდოვა, აზერბაიჯანის სახალხო მსახიობი ქალი ზეინაბ ხანლაროვა, თურქეთის ელჩი აზერბაიაჯანში ხულუსი კილიჯი და სხვანი.

2011 წელს ბახტიარ ვაჰაბზადეს სახელი დაერქვა ქუჩას ბაქოში (ყოფილ ფ. აგაევის ქუჩას) ბსუ-ს მახლობლად.
აზერბაიჯანის ეროვნული სახელმწიფო აკადემიური დრამატული თეატრი

აზერბაიჯანის ეროვნული სახელმწიფო აკადემიური დრამატული თეატრი — აკადემიური დრამატული თეატრი ბაქოში, აზერბაიჯანის დედაქალაქში.

თეატრის ისტორია
1919 წელს დაქუცმაცებული აზერბაიჯანული თეატრალური დასები ერთიანდებიან და თეატრი იღებს სახელმწიფო სტატუსს. 1919 წლის 17 ნოემბერს აზერბაიჯანის დემოკრატიული რესპუბლიკის მთავრობის სხდომაზე, ასევე მოსმენილი იქნა განათლების მინისტრის მოხსენება თურქულენოვანი საოპერო-დრამატული თეატრის ორგანიზების შესახებ. გარდა ამისა მხარი დაეჭირა სახელმწიფო თურქულენოვანი სახელმწიფო ოპერისა და დრამატული თეატრის შექმნის პროექტს, რის შედეგად აზერბაიჯანული თეატრი ნაციონალიზირებული იქნა და გადავიდა სახელმწიფო დაქვემდებარებაში. 1962 წელს აშენებული თანამედროვე შენობის არქიტექტორები არიან გ. ალი-ზადე და მ. მადატოვი. 1962 წელს შენობის წინ ასევე დაიდგა ფიზულის ძეგლი.

სხვადასხვა წლებში თეატრი ატარებდა სხვადასხვა დასახელებას: „სახელმწიფო თეატრი“, „გაერთიანებული თეატრი“, „აზერბაიჯანის თურქულენოვანი დრამატული თეატრი“ და ა. შ. 1923—1933 წლებში თეატრი ატარებდა დადაშ ბუნიადზადეს სახელს, ხოლო 1933—1991 წლებში მეშადი აზიზბეკოვის სახელს. 1991 წელს თეატრს გადაერქვა სახელი და ეწოდა „აზერბაიჯანის სახელმწიფო აკადემიური დრამატული თეატრი“.

მოღვაწეობა
საბჭოთა პერიოდში წარმატებული მოღვაწეობისათვის თეატრი დაჯილდოვებულ იქნა სხვადასხვა ჯილდოებით. თეატრის არსებობის დროს მის სცენაზე გამოდიოდნენ ისეთი ცნობილი მსახიობები, როგორებიც არიან: ჰუსეინ არაბლინსკი, აბას-მირზა შარიფზადე, ულვი რაჯაბი, მუხტარ დადაშევი, ჯანგირ ზეინალოვი, მირზაღა ალი-ოღლუ ალიევი, სიდჰი რუჰულა, ევგენია ოლენსკაია, ალესქერ ალექბეროვი, ადილ ისგანდეროვი, ბარატ შეკინსკაია, ლეილა ბადირბეილი და მრავალი სხვა.

თეატრში იდგმებოდა სპექტაკლები ჯაფარ ჯაბარლის, მირზა ფათალი ახუნდოვის, ალი ბეგ ჰუსეინზადეს, ნაჯაფ ბეგ ვეზიროვის, ჰუსეინ ჯავიდის, საბით რახმანის, ნარიმან ნარიმანოვის, ილიას ეფენდიევის, ასევე ისეთი მსოფლიო კლასიკოსების ნაწარმოებების მიხედვით, როგორებიც არიან შექსპირი, შილერი, მოლიერი, დიუმა, ვ.ჰიუგო, ბალზაკი, პუშკინი, ლერმონტოვი, ტოლსტოი, გოგოლი.

თეატრის დასი არაერთხელ იყო გასტროლებზე მოსკოვში, სანქტ-პეტერბურგში, ყაზანში, თბილისში, ტაშკენტში, აშხაბადში, თურქეთში, გერმანიაში და კვიპროსზე.

თეატრის ზოგიერთი დადგმა დაჯილდოვდა, როგორც აზერბაიჯანის, ასევე სსრკ-ს სახელმწიფო პრემიებით.
სარა აშურბეილი

სარა ბალაბეის ასული აშურბეილი (; დ. 27 იანვარი, 1906, ბაქო — გ. 17 ივლისი, 2001, ბაქო) — აზერბაიჯანელი ისტორიკოსი, ისტორიულ მეცნიერებათა დოქტორი, აზერბაიჯანის მეცნიერებათა აკადემიის უფროსი მეცნიერ-მუშაკი, აზერბაიჯანის სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი, აზერბაიჯანის მხატვართა კავშირის წევრი).

ბიოგრაფია
სარა აშურბეილი დაიბადა ბაქოში 1906 წლის 27 იანვარს ნავთობმრეწველისა და მეცენატის ბალაბეგ აშურბეკოვისა და მისი მეუღლის ისმეთ-ხანუმის ოჯახში. აშურბეკოვები მიეკუთვნებოდნენ აფშართა დინასტიას. აზერბაიჯანში საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ სარის ოჯახი წავიდა ემიგრაციაში თურქეთში. სტამბოლში სარი სწავლობდა ჟანა დარკის ფრანგულ კოლეჯში. ნეპის დროს მისი ოჯახი დაბრუნდა საბჭოთა აზერბაიჯანში. აქ მამამისი დააპატიმრეს და გადაასახლეს ყარაგანდაში. 1937 წლის 25 მარტს იგი ყარაგანდას ოლქის ნკვდ-ს მიერ დაპატიმრებულ იქნა . იმავე წლის 13 აგვისტოს სამეულის მიერ

რსფსრ-ს სისხლის სამართლის კოდექსის 58-10 მუხლით მიუსაჯეს სასჯელის უმაღლესი ზომა — დახვრეტა.

1941 წელს აშურბეილიმ დაამთავრა ა.აზიმზადეს სახელობის სამხატვრო სასწავლებელი . ომის დროს იგი მუშაობდა აზერბაიჯანის დრამის თეატრში მხატვარ-დეკორატორად..

1942 წლის ოქტომბერში სარა აშურბეილის მეუღლე - ბაჰრამ ჰუსეინზადე დააპატიმრეს. იმასაც, ისგივე მუხლით, რომლითაც იქნა გასამართლებული ბალაბეგ აშურბეკოვი, გამოუტანეს სასჯელის უმაღლესი ზომა - დახვრეტა, მაგრამ 1943 წელს განაჩენი შეუცვალეს 10 წლის თავისუფლების აღკვეთით..

სარა აშურბეილიმ დაამთავრა აზერბაიჯანის სახელმწიფო უნივერსიტეტის აღმოსავლეთმცოდნეობის ფაკულტეტის ისტორიულ-ფილოლოგიური განყოფილება. დიდი ხნის განმავლობაში, თავისი წარმომავლობის გამო, იგი ვერ ახერხებდა სამსახურის პოვნას თავისი სპეციალობით. ამ ხნის განმავლობაში მან მოასწრო მუშაობა სკოლაში მასწავლებლად, თეატრში მხატვარ-დეკორატორად, აზერბაიჯანის კონსერვატორიაში უცხო ენების მასწავლებლად.

ამ დროს მან დაწერა საკანდიდატო დისერტაცია, რომელიც 1949 წელს წარმატებით დაიცვა ლენინგრადის აღმოსავლეთმცოდნეობის ინსტიტუტში. 1956 წელს სამედ ვურგუნის დახმარების შედეგად, რომელიც იმ დროს იყო მეცნიერებათა აკადემიის ვიცე-პრეზიდენტი, სარა აშურბეილიმ შესძლო სამსახურში მოწყობა თავისი სპეციალობით. იგი დაინიშნა აზერბაიჯანის ისტორიის მუზეუმიოს შუა საუკუნეების განყოფილების უფროსად, სადაც მუშაობდა 1958 წლამდე. მას მიეცა საშუალება, როგორც ისტორიკოსს, თავი გამოეჩინა.

1964 წელს სარა აშურბეილიმ დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ინსტიტუტში. ჯერ იგი მოეწყო აზერბაიჯანის ისტორიის მუზეუმში აზერბაიჯანის შუა საუკუნეების ისტორიის განყოფილების უფროსად, შემდეგ იგი მუშაობდა აზერბაიჯანის მეცნიერებათა აკადემიის აღმოსავლეთმცოდნეობის ინსტიტუტში უფროს მეცნიერ-მუშაკად, შემდეგ კი ისტორიის ინსტიტუტის წამყვან სპეციალისტად, 1993 წლედან სიცოცხლის ბოლომდე იგი იყო აზერბაიჯანის მეცნიერებათა აკადემიის არქეოლოგიისა და ეთნოგრაფიის უფროსი მეცნიერ-მუშაკი. სარა აშურბეილიმ დაწერა ას თემატიკაზე მეტი ნაშრომი აზერბაიჯანის ენციკლოპედიისთვის.
სეიდ მირბაბაევის სასახლე

სეიდ მირბაბაევის სასახლე — აზერბაიჯანის დედაქალაქ ბაქოში სასახლე აზნეფტის მოედანზე. იგი ეკუთვნოდა სეიდ მირბაბაევს, მომღერალს, რომელიც იქცა აზერბაიჯანის ერთ-ერთ ნავთობის მაგნატ მილიონერად. სასახლე აშენებული იქნა არქიტექტორ პავლე შტერნბერგის პროექტით „ფრანგული რენესანსის“ არქიტექტურულ სტილში. კრიტიკოსები გამოყოფენ ამ შენობას თავისი ორიგინალური ფასადით და უამრავი არქიტექტურული დეტალით.

საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ ბოლშევიკებმა მოახდინეს სეიდ მირბაბაევის ქონების სრული კონფისკაცია. თვითონ სეიდ მირბაბაევს მოუწია საფრანგეთში ემიგრაცია. საბჭოთა კავშირის დროს შენობა გადაეცა აზნეფტს, ხოლო 1991 წელს დამოუკიდებლობის მიღების შემდეგ აქ განლაგდა აზერბაიჯანის სახელმწიფოს ნავთობის კომპანია.

სეიდ მირბაბაევი იყო მომღერალი, აზერბაიჯანული ქორწილების ვარსკვლავი. მილიონერ შიხბალაევის ქორწილში სიმღერამ შეცვალა სეიდ მირბაბაევის ცხოვრება. მილიონერის ბიძამ მომღერალს საჩუქრად გადასცა მიწის ნაკვეთი, რომელზეც აღმოჩნდა ნავთობის საბადო. სეიდ მირბაბაევი გახდა მილიონერი.
სინან ალბაირაქი

სინან თაიმინ ალბაირაქი ( დ. 27 თებერვალი, 1973, ჰანაუ, გერმანია) — თურქი მსახიობი. ცნობილი თურქი ჟურნალისტისა და აქტივისტის ჰაქან ალბაირაქის ძმა.

სინან ალბაირაქი დაიბადა გერმანიის ქალაქ ჰანაუში. მამამისი, ზია ალბაირაქი გერმანიაში სამუშაოდ 1960-იან წლებში წავიდა, მეუღლესთან გულბეიაზ ალბაირაქთან ერთად. მსახიობის გვარი ჩერქეზული წარმოშობისაა. მან დაამთავრა სტამბოლის უნივერსიტეტის სახელმწიფო კონსერვატორია, სადაც მას ლექციებს უკითხავდა ცნობილი მსახიობი ილდიზ კენტერი.

ცხოვრობს სტამბოლში. ჰყავდა 2 ცოლი. პირველი — ბაშაქ დაშმანი, რომელზეც იქორწინა 2010 წელს, მაგრამ 1 წელში ისინი დაშორდნენ, ხოლო მეორე მეუღლეზე, ფუნდა ალბაირაქზე 2012 წელს იქორწინა და დაშორდნენ 2015 წელს.
საერთაშორისო სავაჭრო პალატა

ვაჭრობის საერთაშორისო პალატა — საერთაშორისო არაკომერციული ორგანიზაცია. შეიქმნა 1919 და დღეისათვის აერთიანებს ათასობით მსხვილ საწარმოს, ასოციაციას, კომპანიას მსოფლიოს 150-მდე ქვეყნიდან და ხელს უწყობს ბიზნესის წინაშე მდგარი მეთოდური და პრაქტიკული ამოცანების გადაწყვეტას. იგი მჭიდროდ თანამშრომლობს „გაერთიანებული ერების ორგანიზაციასთან, ვაჭრობის მსოფლიო ორგანიზაციასთან, მსოფლიო ბანკთან“, სხვა საერთაშორისო საფინანსო-ეკონომიკურ ორგანიზაციებთან და წარმოადგენს მათ საკონსულტაციო კოლექტიურ ორგანოს. ვაჭრობის საერთაშორისო პალატის ადგილსამყოფელია პარიზი.

მიზნები და ამოცანები
ვაჭრობის საერთაშორისო პალატის ძირითადი ამოცანებია: ვაჭრობისა და ინვესტირების წესების საფუძველზე ეკონომის, პოლიტიკისა და პრაქტიკის სრულყოფის საკითხების თაობაზე შეიმუშაოს რეკომენდაციები, კომერციული საქმიანობის სტანდარტების უნიფიცირებული კოდექსები და წესები, რომლებიც დაკავშირებულია საერთაშორისო ვაჭრობის ლიბერალიზაციასთან.

ვაჭრობის საერთაშორისო პალატა, როგორც ეკონომიკური თვითმმართველობის საერთაშორისო ინსტიტუტი, თავის საქმიანობას წარმართავს საექსპერტო კომისიების, კომიტეტების, ქვეკომიტეტების და სამუშაო ჯგუფების მეშვე-ობით. მათი საქმიანობის ძირითადი სფეროებია: საერთაშ. კომერციული ტერმინების განსაზღვრა; საგადასახადო მექანიზმების სტანდარტიზაცია; ინკასოთი საერთაშორისო ანგარიშსწორების უნიფიცირებული წესების შემუშავება; სავაჭრო დოკუმენტების უნიფიცირება აკრედიტივებზე, სახელშეკრულებო გარანტიებზე, საარბიტრაჟო სამართალზე, კონკურენციაზე, უცხოურ ინვესტიციებზე, გადაზიდვებზე და ა. შ.

ვაჭრობის საერთაშორისო პალატა ყოველწლიურად მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყანაში ატარებს საერთაშორისო კონფერენციებს და სემინარებს, რომელთა მეშვეობითაც საზოგადოებამდე მიაქვს ექსპერტთა შეფასებები და სიახლეები. ყოველ ორ წელიწადში ერთხელ ატარებს გლობალური მასშტაბის მსოფლიო კონგრესს, სადაც განიხილავენ საერთაშორისო გამოწვევებს და პრობლემებს, რომლებსაც შეიძლება უახლოეს მომავალში წააწყდეს საწარმო ან კომპანია და შეიმუშავებენ სტრატეგიას მათი დაძლევის მიმართულებით.

ვაჭრობის საერთაშორისო პალატასთან არსებობს 1923 შექმნილი საერთაშორისო საარბიტრაჟო სასამართლო , რომელიც განიხილავს საერთაშორისო დავებს ვაჭრობის სფეროში.

ვაჭრობის საერთაშორისო პალატის ფარგლებში ფუნქციონირებს 15 საერთაშორისო კომისია, მათთან არსებული კომიტეტები და სამუშაო ჯგუფები შემდეგ სფეროებში: საერთაშორისო ვაჭრობა და ინვესტიციური პოლიტიკა; ფინანსური მომსახურება; დაზღვევა; დაბეგვრა; ენერგეტიკა; გარემოს დაცვა; კონკურენციის პრაქტიკა და სამართალი; მარკეტინგი და სამართალი; საჰაერო ტრანსპორტი; საზღვაო და სახმელეთო ტრანსპორტი; კომპიუტერები, ტელესაკომუნიკაციო და ინფორმაციული პოლიტიკა; საერთაშორისო არბიტრაჟი; ინტელექტუალური და სამრეწველო საკუთრება. გარდა ზემოაღნიშნული საერთაშორისო კომისიებისა, ვაჭრობის საერთაშორისო პალატასთან ფუნქციონირებს შემდეგი სპეციალიზებული ორგანოები: საერთაშორისო საზღვაო არბიტრაჟის მუდმივი კომიტეტი; ექსპერტიზის საერთაშორისო ცენტრი; მარკეტინგის პრაქტიკის საერთაშორისო ცენტრი; საერთაშორისო მეწარმეობის სამართლის და პრაქტიკის ინსტიტუტი; სავაჭრო პალატების საერთაშორისო ბიურო; სამსახური კომერციულ დანაშაულებებზე; საზღვაო თანამშრომლობის ცენტრი.
ყოფილი სსრკ-ის ტერიტორიაზე მოქმედებს ეროვნული პალატები რუსეთში, უკრაინაში, ლიეტუვაში, ესტონეთსა და საქართველოში.
შახტის ალექსანდრე ნეველის ეკლესია

შახტის ალექსანდრე ნეველის ეკლესია — ყოფილი მართლმადიდებლური ტაძარი ქალაქ შახტიში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს შახტინის ეპარქიას.

ეკლესია ააგეს დაახლოებით 1888 წელს. 1938 წელს დიდი საბჭოთა რეპრესიების პერიოდში ეკლესია დახურეს და დაანგრიეს.

ისტორია
შახტის ალექსანდრე ნეველის ეკლესია ააგეს 1888 წელს. ეკლესია იყო ხისგან აგებული და ჰქონდა ერთი საკურთხეველი. 1891 წელს ეკლესიის კედლები მოხატეს. 1906 წელს მიაშენეს ახალი საკურთხეველი, რომელიც უფლის აღდგომის სახელზე იყო ნაკურთხი. 1896 წლის მონაცემებით ეკლესიის შტატში ირიცხებოდა ორი მღვდელი, ერთი დიაკვანი და ორი მეფსალმუნე. ეკლესიის სამრევლოში შედიოდა ასევე ხუტორები აიუტინსკი, ნოვოგრუშევსკი, მაქსიმოვკა და პოპოვი.

რუსეთის სამოქალაქო ომის შემდეგ, 1923 წელს ეკლესია დახურეს, მაგრამ ადგილობრივი მოსახლეობის დიდი ძალისხმევით კვლავ გაიხსნა. 1938 წელს საბჭოთა კავშირის ტერიტორიაზე მიმიდნარე დიდი რეპრესიების პერიოდში ეკლესია საბოლოოდ დახურეს და დაანგრიეს.

დღესდღეობით შახტში, ფრუნზეს სახელობის დასახლებაში მიმდინარეობს ახალი ეკლესიის მშენებლობა, რომელიც კვლავ ალექსანდრე ნეველის სახელზე იქნება ნაკურთხი. ამჟამად ღვთისმსახურება მიმდინარეობს დროებით მოწყობილ სამლოცველოში. ეკლესიის წინამძღვარია თეთრი სამღვდელოების წარმომადგენელი - გიორგი ბოლოცკოვი.
ეგზიტპოლი

ეგზიტპოლი — გამოკითხვა, რომელიც არჩევნების დღეს, კენჭისყრის შენობის გარეთ ტარდება. გამოკითხვის მიზანია, დაადგინოს, თუ ვის მისცა უკვე ამა თუ იმ პიროვნებამ ხმა. ყველა ქვეყანაში საინფორმაციო საშუალებები თავს იკავებენ ეგზიტპოლების შედეგების გამოქვეყნებისგან საარჩევნო უბნების დახურვამდე. რამდენიმე ქვეყანაში (მაგალითად, ნორვეგიაში, პორტუგალიაში, რუმინეთში) ეგზიტპოლები კანონით რეგულირდება. სხვა ქვეყნებში შესაბამისი წესები ხშირად საარჩევნო კანონშია მოცემული (მაგალითად, გერმანიაში).
ევროპული რაგბის კონტინენტის ფარი

ევროპული რაგბის კონტინენტის ფარი (ყოფილი: ევროპული რაგბის გამოწვევის თასის შესარჩევი შეჯიბრი) — რაგბის კავშირის შეჯიბრი, რომელსაც ევროპული რაგბის გამოწვევის თასის შესარჩევი ტურნირის დანიშნულება აქვს. მისი ორგანიზატორები არიან: ევროპის პროფესიონალური საკლუბო რაგბი, ევროპის რაგბი და იტალიის რაგბის ფედერაცია.

ტურნირის შესახებ პირველად 2014 წლის აპრილში ევროპული რაგბის ჩემპიონების თასის და გამოწვევის თასის შექმნის გამოცხადების დროს გახდა ცნობილი. ტურნირში მეორე ეშელონის ქვეყნების (ესპანეთი, გერმანია, ბელგია, რუმინეთი, საქართველო, რუსეთი, პორტუგალია) და იტალიიის შიდა ჩემპიონატის გუნდები მონაწილეობენ.

კონტინენტის ფარის ფინალები