iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
დიეგო სიმეონე

დიეგო პაბლო სიმეონე გონსალესი ( დ. 28 აპრილი, 1970, ბუენოს-აირესი, არგენტინა) — არგენტინელი ფეხბურთელი და მწვრთნელი. თამაშობდა ნახევარმცველის პოზიციაზე. ფეხბურთის გულშემატკივრებში უფრო ცნობილია როგორც ელ ჩოლო. 1994, 1998 და 2002 წლების მსოფლიო ჩემპიონატების მონაწილე არგენტინის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების შემადგენლობაში. ამჟამად არის ესპანეთის პრიმერა დივიზიონის კლუბ „ატლეტიკო მადრიდის“ მთავარი მწვრთნელი.

კარიერა
სიმეონემ აქტიური საფეხბურთო კარიერა სამშობლოში დაიწყო „ველეს სარსფილდის“ რიგებში, საიდანაც ევროპაში გადაბარგდა, სადაც 15 წლის განმავლობაში იტალიის და ესპანეთის რიგი საფეხბურთო კლუბების ვინაობას იცავდა: „პიზა“, სევილია, ატლეტიკო მადრიდი, ინტერნაციონალე და „ლაციო“. კარიერის მიწურულს კვლავ სამშობლოში, „რასინგ კლუბში“ დაბრუნდა და მცირე ხანი იბურთავა, შემდეგ კი გასაწვრთნელად ჩაიბარა კლუბი.

რასინგში მშვენიერი მუშაობის შემდეგ სიმეონემ „ესტუნდიანტესი“ ჩაიბარა და 2006 წელს მოკრძალებულ გუნდს ჩემპიონობა მოაპოვებინა 1983 წლის შემდეგ პირველად და ისტორიაში მეოთხედ. ამ დიდი წარმატების შემდეგ სიმეონეს არგენტინული ფეხბურთის უპირველესი ფლაგმანი რივერ პლეიტი ჩააბარეს, რომელიც ჩემპიონობას იყო მოწყურებული. სიმეონემ პირველივე სეზონში ბრწყინვალე სტილში მოიპოვა ჩემპიონობა, რასაც კატასტროფული მეორე სეზონი მოჰყვა სადაც რივერმა 107 წლიანი ისტორიის მანძილზე პირველად ბოლო ადგილი დაიკავა ლიგაში, რასაც სიმეონეს სწრაფად განთავისუფლება მოჰყვა. რივერ პლეიტის შემდეგ სიმეონემ „სან ლორენსო“ ჩაიბარა, საიდანაც ასევე დაითხოვეს არადამაკმაყოფილებელი შედეგების გამო, შემდეგ იყო იტალიური „კატანია“, საიდანაც სწრაფადვე წამოვიდა, ისევ რასინგი მცირე ხნით და შემდეგ მოწვევა ესპანური ატლეტიკოდან, სადაც კარიერის უმეტესი და საუკეთესო ხანი გაატარა და გულშმატკივართა კერპად ითვლებოდა.

2011 წლის 23 დეკემბერს სიმეონემ ატლეტიკო მადრიდი ჩაიბარა, რითაც დაიწყო ფეხბურთის ისტორიაში ერთ-ერთი ყველაზე წარმატებული თანამშრომლობა. სიმეონემ მოკლე დროში საშუალოზე ოდნავ მაღალი მიზნებისთვის მებრძოლი გუნდი, არათუ ისტორიულ სიმაღლეებს დაუბრუნა, უფრო მეტიც, იგი სავსებით თანაბარ კონკურენტად ჩამოყალიბდა მსოფლიო ფეხბურთის ისტორიაში ერთ-ერთ ყველაზე ძლიერ კოლექტივებად მიჩნეული „ბარსელონასა“ და რეალ მადრიდისთვის. სიმეონემ და ატლეტიკომ პირველივე სეზონში მოახერხეს ქვეყნის თასის მოპოვება, თუმცა განსაკუთრებული იყო 2012-13 წლების სეზონი, სადაც ატლეტიკომ ესპანეთის ჩემპიონის ტიტული მოიპოვა, უეფა-ს ჩემპიონთა ლიგიდან კი უძლიერესი ბარსელონა გამოთიშა და ფინალს უწია, სადაც მოსისხლე რეალ მადრიდთან დამატებით დროში დამარცხდა. სიმეონემ და კომპანიამ ჩემპიონთა ლიგის ფინალს 2015-16 წლების სეზონშიც უწიეს, გზად კვლავ ჩამოიცილეს ბარსას ვარსკვლავთკრებული და პეპ გუარდიოლას გაწვრთნილი ბაიერნი, თუმცა ფინალში ბედის ირონიით კვლავ მოსისხლე რეალს შეხვდნენ და ისევ დამარცხდნენ, ამჯერად პენალტების სერიაში.

ტიტულები
მწვრთნელობისას
ატლეტიკო:(8)
ლა ლიგა (2): 2013–14, 2020–21
ესპანეთის თასი (1): 2012–13
ესპანეთის სუპერთასი (1): 2014
უეფა-ს ევროპის ლიგა (2): 2011–12, 2017–18
უეფა-ს სუპერთასი (2): 2012, 2018
უეფა-ს ჩემპიონთა ლიგის ფინალისტი: 2013–14, 2015–16
თომიზმი

თომიზმი — ფილოსოფიის მიმართულება. ტერმინი აღნიშნავს ამ მოძღვრების განმარტებასა და განგრძობას სკოლებში. თომიზმისთვის დამახასიათებელია არისტოტელეს ფილოსოფიის შეგუება ქრისტიანული სარწმუნოების მოთხოვნებთან. თომიზმის ფუძემდებელია თეოლოგი და ფილოსოფოსი თომა აკვინელი (1225-1274 წწ.)

- საუკუნეებში და შემდგომ თომიზმი დავიწყებას მიეცა, მაგრამ მოძღვრება კვლავ გახდა აქტუალური საუკუნეში და დასაბამი მისცა ნეოთომიზმს.
ვიქტორ გოლიშევი

ვიქტორ გოლიშევი (რუს. ́ ́ ́, დ. 26 აპრილი, 1937, მოსკოვში) — ინგლისური და ამერიკული ლიტერატურის მთარგმნელი, რუსეთში მას უწოდებენ «სამამულო მხატვრული თარგმანის პატრიარქს».

ვიქტორ გოლიშევი არის ცნობილი რუსი მთარგმნელი ქალის ელენა გოლიშევას ვაჟი.

ბიოგრაფია
ვიქტორ გოლიშევმა დაამთავრა მოსკოვის 10-ე სკოლა. 1961 წელს დაამთავრა მოსკოვის ფიზიკურ-ტექნიკური ინსტიტუტი. 1961—1966 წლებში მუშაობდა საბჭოთა კავშირის მეცნიერებათა აკადემიის ავტომატიკისა და ტელემექანიკის მოსკოვის ლითონის ინსტიტუტში. 1966 წელს იყო გამომცემლობა «მირ»-ის ფიზიკის განყოფილების სამეცნიერო რედაქტორი. ამავე წელს დაიწყო გოლიშევის როგორც მთარგმნელის კარიერა, ხოლო 1970 წელს კი იგი მწერალთა კავშირის წევრი გახდა. 1991 წელს უძღვებოდა კურსს დასავლური ლიტერატურის შესახებ ბოსტონის უნივერსიტეტში.
ვიქტორ გოლიშევი მეგობრობდა იოსიფ ბროდსკისთან. ბროდსკიმ გოლიშევს ლექსიც მიუძღვნა.
თეჟარუიქი

თეჟარუიქი — საუკუნის ფორტიფიცირებული ქართული მონასტერი სოფელ მეღრაძორის სამხრეთ-დასავლეთით, კოტაიქის პროვინციაში, თანამედროვე სომხეთის ტერიტორიაზე. მდებარეობს ტყით შემოსილ მაღლობზე. აიგო ივანე მხარგრძელის განკარგულებით, 1196-1199 წლებში. ტაძარში არის ივანეს ყმა ბუბასა და მისი მემკვიდრეების საგვარეულო საძვალე.

არქიტექტურა
თეჟარუიქის მონასტრის სექცია შემოზღუდულია დაბალი ქვის კედლით. თავად ბაზილიკა ერთადერთი ასე თუ ისე დაუზიანებელი შენობაა კომპლექსის ტერიტორიაზე. შენობის შემადგენელი ნაწილებია გავიტი, სამლოცველო დარბაზი და პორტიკი ეკლესიის შესასვლელში. ტაძრის ბჭე და მისი ჩარჩო შემკულია ვაზისა და ყურძნის მტევნების ჰორელიეფებით. ტიმპანი ჭიშკრის თავზე, რომელზეც ოდესღაც ეპიგრაფი და ფრესკა იყო განთავსებული, დღეს იმდენად არის დაზიანებული, რომ გარჩევა შეუძლებელია. თუმცა, თავდაპირველი ბათქაში კვლავაც არის შემორჩენილი კარის ზღუდარზე. გავიტის მიღმა მდებარეობს მთავარი სამლოცველო დარბაზი - დიდი კაპელა, რომლის ჭერსაც კამარა წარმოადგენს. იგი თითქმის მთლიანად არის მოკლებული აშენების შემდგომ შელამაზებას. განსაკუთრებულ ინტერესს იწვევს ექვსივე საყრდენი სვეტის თავზე მოთავსებული კაპიტელები, რამდენადაც თითოუელი მათგანის დიზაინი უნიკალურია. ერთ-ერთი მათგანი, წარმოადგენს თლილი ქვის ბლოკს და მასზე გამოსახულია გუმბათოვანი ტაძრის გვერდხედი (მარცხენა მხარეზე), ჯვარი (შუაში) და ადამიანი, რომელსაც მოსავს გრძელი კაბა და მოხრილი აქვს ორივე მკლავი (ტაძრისა და ჯვრისაგან განცალკევებით, მარჯვენა მხარეზე). დიდ აფსიდაში გამოჭრილია ოთხი მცირე ზომის ნიშა დაბალ სიმაღლეზე, ერთი მოზრდილი ნიშა მარჯვენა მხარეს და ერთიც საკურთხევლისაგან მარჯვნივ. მთავარ დარბაზს მარცხენა მხრიდან მიშენებული აქვს დამატებითი პატარა სამლოცველო ოთახი. ბაზილიკის მეორე შესასვლელი გადის პორტიკში და კედელი მისი ჩარჩოს გარშემო გაფორმებულია რამდენიმე უნიკალური ბარელიეფით. პორტიკის ზემოთ ამოჩუქურთმებულია ფრინველის ჰორელიეფი. ასეთივე გამოსახულება არის აფსიდის სარკმლის თავზეც, სადაც ორი ფრინველის გამოსახულება გვერდი-გვერდ არის ჩასმული მართკუთხა ჩარჩოში.

დიდი ზომის ქართული ასომთავრული წარწერები არის გამოკვეთილი ტაძრის მთელ სიგრძეზე, სახურავის შვერილების შემკობილობის ქვეშ.

ეკლესიის გარშემო, კვლავაც ეტყობა სხვა სამონასტრო შენობების არსებობის კვალი. ბაზილიკიდან რამდენიმე მეტრში შემორჩენილია პატარა სამლოცველოს დაბალი კედლები. შენობა მოიცავდა ერთ ოთახსა და აფსიდას. მიმდინარეობს არქეოლოგიური გათხრები (2014 წლის ოქტომბრის მონაცემით). ადგილზე ხდება ნიადაგის მოშორება, რათა გამოჩნდეს საძირკველი. ამ ბოლო წლებში, მთავარი ეკლესიის ფასადი და ინტერიერი ძლიერ არის ვანდალიზებული გრაფიტის საღებავით.

გალერეა
დიპიკა პადუკონე

დიპიკა პადუკონე (დ. 5 იანვარი, 1986) — ინდოელი მსახიობი და მოდელი. მისი სამსახიობო დებიუტი შედგა 2006 წელს კანადურ ფილმში „აიშვარია“. შემდეგ წელს დებიუტი იყო ჰინდის ფილმში „ომ შანტი ომ“.

დიპიკა პადუკონე დაიბადა დანიის დედაქალაქ კოპენჰაგენში, კათოლიკურ ოჯახში. მისი მშობლიური ენაა — კონკანი. როცა დიპიკა იყო 11 თვის, მისი ოჯახი საცხოვრებლად გადავიდა ინდოეთში, კარნატაკას შტატის ქალაქ ბენგალორში.

2015 წელს დიპიკა პადუკონემ შექმნა ფონდი, რომელიც ინდოელებს ეხმარება მიიღონ მეტი ინფორმაცია საკუთარი ემოციური და ფსიქიკური მდგომარეობის შესახებ.
აქბარ ჰაშემი რაფსანჯანი

აქბარ ჰაშემი რაფსანჯანი (; დ. 25 აგვისტო, 1934 — გ. 8 იანვარი, 2017) — ირანელი სახელმწიფო მოღვაწე, ირანის მეჯლისის თავმჯდომარე (1980-1989) და პრეზიდენტი (1989-1997).

ბიოგრაფია
დაიბადა 1934 წლის 25 აგვისტოს ღარიბ ოჯახში. 16 წლის ასაკში გადავიდა ყუმში, სადაც ისმენდა რუჰოლა ხომეინის ლექციებს ისლამურ სამართალში.

ისლამურ რევოლუციამდე პერიოდში 15 წლის განმავლობაში იჯდა ციხეში ანტისამთავრობო მოღვაწეობისათვის. ისლამური რევოლუციის შემდეგ შევიდა გარდამავალ რევულუციურ მთავრობაში. 1980 წელს გახდა მეჯლისის პირველი თავმჯდომარე და ამ თანამდებობაზე დარჩა 1989 წლამდე.

1989 წლის 3 აგვისტოს აირჩიეს ირანის პრეზიდენტად. მისი მმართველობის დროს ირანის ეკონომიკამ და სოციალურმა სფერომ მნიშვნელოვანი ლიბერალიზცია განიცადა. იგი განაგრძობდა რეფორმებს, რომლის მიზანიც იყო ირანში სრულფასოვანი თავისუფალი ბაზრის შექმნას, მაგრამ ამან გამოიწვია 49 %-იანი ინფლაცია.

რაფსანჯანის პრეზიდენტობას დაემთხვა კარდინალური ცვლილებები მსოფლიო პოლიტიკაში. მან საფუძველი ჩაუყარა ამიერკავკასიისა და ცენტრალური აზიის ყოფილ საბჭოთა რესპუბლიკებთან ახალ კავშირებს, ჩამოყალიბდა ახალი ურთიერთობები არაბულ სამყაროსთან. თუმცა ურთიერთობა აშშ-სთან კვლავ დაძაბული რჩებოდა.

2000 წელს აირჩიეს ირანის მეჯლისის წევრად, მაგრამ მალევე დატოვა თანამდებობა და სათავეში ჩაუდგა მიზანშეწონილობის საბჭოს, ხოლო 2006 წელს ექსპერტთა საბჭოს წევრია.

გარდაიცვალა 2017 წლის 8 იანვარს. დაკრძალეს ხომეინის მავზოლეუმში.
მუჰამად ალი ალ-აბიდი

მუჰამად ალი ალ-აბიდი (; დ. 1867, დამასკო, ოსმალეთის იმპერია — გ. 22 ოქტომბერი, 1939, რომი, იტალიის სამეფო) — სირიელი პოლიტიკური მოღვაწე, ქვეყნის პრეზიდენტი (1932-1936 წწ.).

ბიოგრაფია
უმაღლესი განათლება მიიღო ბეირუთში და იურიდიული განათლება პარიზში. 1908 წელს დანიშნეს ოსმალეთის იმპერიის ელჩად აშშ-ში. მაგრამ იმავე წელს ახალგაზრდა თურქების მიერ იმპერატორ აბდულ-ჰამიდ -ის დამხობის შემდეგ მისი მამა გაიქცა სტამბოლიდან და მამამისთან ერთად ცხოვრობდა ევროპასა და ეგვიპტეში.

დამასკოში დაბრუნდა 1920 წელს, მას შემდეგ რაც სირია გახდა საფრანგეთის სამანდატო ტერიტორია. 1922 წელს იყო სირიის ფინანსთა მინისტრი. 1932-1936 წლებში სირიის პრეზიდენტი. მისი პრეზიდენტობის დროს გააქტიურდა ეროვნულ-განმათავისუფლებელი მოძრაობა, განსაკუთრებით მას შემდეგ რაც პრემიერ-მინისტრად დანიშნეს საზოგადოებისთვის არაპოპულარული თაჯ ედ-დინ ალ-ჰასანი. 1936 წელს გადადგა და საცხოვრებლად გადავიდა პარიზში. იგი რომის ერთ-ერთ სასტუმროში გარდაიცვალა.
სუბჰი ბარაკატი

სუბჰი ბეი ბარაკატ ალ-ჰალიდი (; დ. 1889, ანტიოქია, ოსმალეთის იმპერია — გ. 1939, ანთაქია, თურქეთი) — სირიელი პოლიტიკური მოღვაწე, ქვეყნის მეთაური და პრემიერ-მინისტრი (1922-1925 წწ.).

ბიოგრაფია
დაიბადა ანტიოქიაში, თურქული წამომავლობის ოჯახში. საფრანგეთის მანდატის პერიოდში იყო სირიის ფედერაციისა (28 ივნისი, 1922 – 31 დეკემბერი, 1924) და სირიის სახელმწიფოს (1 იანვარი, 1925 – 21 დეკემბერი, 1925) პრეზიდენტი.

დიდი როლი ითამაშა ქვეყნის გაერთიანებაში და ჩამოყალიბებაში. 1925 წელს გადადგა პროტესტის ნიშნად, რაც გამოწვეული იყო დრუზებისა და ალავიტების სახელმწიფოების სირიასთან შემოერთების საკითხზე საფრანგეთის სამანდატო ხელისუფლების უარის გამო.
რივერ პლეიტი (საფეხბურთო კლუბი)

რივერ პლეიტი — არგენტინული სპორტული კლუბი ბუენოს-აირესის გარეუბან ნუნიესიდან, სახელწოდება მიენიჭა ბუენოს აირესის დედა მდინარის, რიო-დე-ლა-პლატას ინგლისურენოვანი ვარიანტის მიხედვით. წარმოადგენს პროფესიონალურ საფეხბურთო კლუბს, რომელიც არგენტინის პრიმერა დივიზიონში ასპარეზობს, საშინაო თამაშებს ატარებს სტადიონზე "ესტადიო ანტონიო ვესპუჩიო ლიბერტი" რომელსაც ასევე უწოდებენ "ელ მონუმენტალ".

კლუბს რამდენიმე თიკუნი გააჩნია, ყველაზე პოპულარულებია - "ლოს მილიონარიოსი", "ელ მას გრანდე", "ლა მაკინა".

რივერ პლეიტი არგენტინის ყველაზე წარმატებული და ზოგადად მთელი მსოფლიოს ერთ-ერთი ტიტულოვანი კლუბია. "რივერი" არგენტინის ჩემპიონის ტიტულს 36-ჯერ ფლობდა.

3-ჯერ (1986, 1996 და 2015 წლებში) აქვს მოგებული სამხრეთ ამერიკის მთავარი საკლუბო ტურნირი კოპა ლიბერტადორესი.

1986 წელს მოიპოვა საკონტინეტთაშორისო თასიც, "მილიონარიოსმა" ევროპის ჩემპიონთა თასის მფლობელი, ბუქარესტის "სტიაუა" დაამარცხა.

ცნობილი ფეხბურთელები, რომლებსაც "რივერ პლეიტში" უთამაშიათ:

ბერნაბე ფერეირა

ადოლფო პედერნერა

ანხელ ლბრუნა

ომარ სივორი

ალფრედო დი სტეფანო

ლუის არტიმე

დანიელ ონეგა

უგო გატი

ოსკარ მასი

ნორბერტო ალონსო

ალეხანდრო საბელია

უბალდო ფილოლი

დანიელ პასარელა

ლეოპოლდო ლუკე

რამონ დიასი

ამერიკო გალიეგო

აბელ ბალბო

მარიო კემპესი

ოსკარ რუჯერი

ნერი პუმპიდო

ენცო ფრანჩესკოლი

გაბრიელ ბატისტუტა

კლაუდიო კანიჯა

სერხიო გოიკოეჩეა

რობერტო აიალა

ხუან პაბლო სორინი

მარსელო გალიარდო (კლუბის მთავარი მწვრთნელი 2014 წლის 6 ივნისიდან)

არიელ ორტეგა

ერნან კრესპო

მარსელო სალასი

მატიას ალმეიდა

ხავიერ მასკერანო

პაბლო აიმარი

ხავიერ სავიოლა

ანდრეს დ'ალესანდრო

გონსალო იგუაინი

რადამელ ფალკაო

ალექსის სანჩესი

ლუჩო გონსალესი

ფერნანდო კავენაგი

დავიდ ტრეზეგე

ერიკ ლამელა

მანუელ ლანსისნ
გობუსტანი (ქალაქი)

გობუსტანი — ქალაქი აზერბაიჯანში, გობუსტანის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. 2008 წლამდე ეწოდებოდა მარაზი .

ისტორია
1920-1930 და 1943-1960 წლებში იყო აზერბაიჯანის სსრ-ის მარაზის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. შემდეგ შემახის რაიონის სასოფლო საბჭოს ადმინისტრაციული რაიონი. გობუსტანის რაიონის დაარსების დღიდან არის მისი ადმინისტრაციული ცენტრი.

1968 წლიდან აქვს დაბის სტატუსი, ხოლო 2008 წლიდან — ქალაქი. ამავე წელს ეწოდა გობუსტანი.

ღირსშესანიშნაობა
ქალაქში მდებარეობს დირი ბაბას მავზოლეუმი, რომელიც აგებულია 1402 წელს.
გობუსტანის რაიონი

გობუსტანის რაიონი — რაიონი აზერბაიჯანის აღმოსავლეთ ნაწილში. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი გობუსტანი.

ისტორია
გობუსტანის რაიონის თანამედროვე ტერიტორია რუსეთის იმპერიის პერიოდში შედიოდა კასპიის ოლქში, შემდეგ შემახის გუბერნიაში, ხოლო 1859 წლიდან ბაქოს გუბერნიაში.

აზერბაიჯანის სსრ-ის შემადგენლობაში შესვლის შემდეგ შედიოდა შემახის მაზრაში. 1930 წელს ჩამოყალიბდა შემახის რაიონი, რომლის შემადგენლობაშიც შევიდა სოფელი მარაზიც. 1943 წლის 8 ოქტომბერს შემახის რაიონს გამოეყო და 1959 წლის 4 დეკემბრამდე დამოუკიდებლად არსებობდა მარაზის რაიონი. 1959 წელს კვლავ შემახის რაიონს შეუერთდა. 1990 წელს შემახის რაიონს კვლავ გამოეყო ძველ საზღვრებში და ეწოდა გობუსტანის რაიონი. 2008 წელს რაიონის ადმინისტრაციულმა ცენტრმა მიიღო ქალაქის სტატუსი და ეწოდა გობუსტანი.

ადმინისტრაციული დაყოფა
1999 წლიდან რაიონის შემადგენლობაში შედის 26 მუნიციპალიტეტი.
სირიის კონსტიტუცია

სირიის კონსტიტუცია — სირიის მთავრობის უმაღლესი ნორმატიული აქტი. კონსტიტუციით განსაზღვრულია, რომ სირია არის არაბული დემოკრატიული რესპუბლიკა. პანარაბული იდეოლოგიის შესაბამისად ის განსაზღვრავს, რომ სირია არის არაბული სამყაროს ნაწილი და მისი მოქალაქეები არიან არაბი ერის ნაწილი.

ისტორია
პირველი, დროებითი კონსტიტუცია 1964 წლის 25 აპრილს იბრაჰიმ ჰანანუმ შეადგინა. ეს ვერსია ძალაში 2012 წლის 27 თებერვლამდე იყო. ძველი ვერსიის §8 პარაგრაფი განსაზღვრავდა ბაასის პარტიარ როგორც: „ქვეყნის და საზოგადოების ლიდერი პარტიას“. მიუხედავად იმისა, რომ ოფიციალურად სირია არ იყო ერთ-პარტიული სახელმწიფო, ძალაუფლება თავმოყრილი იყო პრეზიდენტის ხელში (2000 წლიდან ბაშარ ალ-ასადი). რომელიც ძველი კონსტიტუციის §84 პარაგრაფის მიხედვით კონკურენციის გარეშე რეფერენდუმის გზით ირჩეოდა.

2012 წლის ვერსია
2011-2012 წლის აჯანყებების დროს სირიის ახალი კონსტიტუცია გამოიტანეს რეფერენდუმზე, სადაც ძირითადი ცვლილებები იყო:
გაუქმდა პარაგრაფი, რომელიც ბაშარის პარტიის ძალაუფლებას განსაზღვრავდა.
შეიძვალა 88-ე პუნქტი, რომლის მიხედვითაც დაინიშნა საპრეზიდენტო არჩევნები და პრეზიდენტობის ვადა 7 წლამდე შეიზღუდა.
ზეინაბ ბოცვაძე

ზეინაბ ბოცვაძე (დ. 13 აგვისტო, 1944, თბილისი — გ. 6 ივლისი, 1994, მოსკოვი) — ქართველი მსახიობი. საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული არტისტი (1981).

ზეინაბ ბოცვაძე დაიბადა 1944 წლის 13 აგვისტოს, ქალაქ თბილისში. 14 წლისა იყო როდესაც მამა გარდაეცვალა. დედა რომ გარდაიცვალა თეატრში აღარ თამაშობდა. დაამთავრა თბილისის შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრალური ინსტიტუტის სამსახიობო ფაკულტეტი 1968 წელს. 1963 წელს პირველი კურსის სტუდენტმა რუსთაველის სახელობის თეატრის სპექტაკლში მიიღო მონაწილეობა და მას შემდეგ სიცოცხლის ბოლომდე იყო ამ თეატრის მსახიობი.

1964 წლიდან მუშაობდა შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო თეატრში; შესრულებული აქვს შემდეგი როლები: მაგდალენა (ფედერიკო გარსია ლორკას „ბერნარდა ალბას სახლი“), ისმენე (ჟან ანუის „ანტიგონე“), ოფელია და ელო (თამაზ ჭილაძის „როლი დამწყები მსახიობი გოგონასათვის“), დედოფალი, სოფლელი გოგონა, თხა, მოტირალი (სულხან-საბა ორბელიანის „სიბრძნე-სიცრუისა“), აგრაფინა დანელია და გულიკო (ნოდარ დუმბაძის „მზიანი ღამე“), ნელი (ნოდარ წულეისკირის, გ. გეგეჭკორის „ძველი სამრეკლო“) და სხვა. ზეინაბ ბოცვაძე 20-ზე მეტ ფილმშია გადაღებული. კინოფილმებში შესრულებული აქვს შემდეგი როლები: ფუნდუ („განძი“), ლელა („ერთი ცის ქვეშ“), ფატი („პალიასტომი“), დედა („ნერგები“), ქეთევან ბარათელი („მონანიება“) და სხვა.

უკანასკნელად კინოში ლევანის დედის როლში გამოჩნდა გუგული მგელაძის ფილმში „ჩაკლული სული“ (1994). აღსანიშნავია ქეთევან ბარათელის როლი თენგიზ აბულაძის გახმაურებულ ფილმში „მონანიება“.

ზეინაბ ბოცვაძეს 23 წლიდან ჰქონდა დიაბეტი. გარდაიცვალა 1994 წლის 6 ივლისს ქალაქ მოსკოვში. დაკრძალულია საბურთალოს საზოგადო მოღვაწეთა პანთეონში. იმ ქუჩას, რომელზეც იგი ცხოვრობდა, „ბოცვაძის ქუჩა“ დაარქვეს.

ფილმოგრაფია
1960: „ჩქარი მატარებელი“ (გოგო) რეჟ. ნანა მჭედლიძე
1961: „ერთი ცის ქვეშ“ (ლელა) რეჟ. ლანა ღოღობერიძე
1961: „განძი“ (ფუნდუ) რეჟ. რევაზ (რეზო) ჩხეიძე
1963: „ომარ ჯოხაძე“ რეჟ. კონსტანტინე (კოტე) სურმავა
1963: „პალიასტომი“ (ფატი) რეჟ. სიკო დოლიძე
1972: „ნერგები“ (კახას დედა) რეჟ. რევაზ (რეზო) ჩხეიძე
1977: „მიმინო“ რეჟ. გიორგი დანელია
1981: „დები წყვდიადში“ (ანგუსტიასი) რეჟ. ბიძინა ჩხეიძე
1982: „არაჩვეულებრივი რეისი“ რეჟ. ბიძინა ჩხეიძე
1982: „სევდიანი საყვირი“ რეჟ. დავით კობახიძე
1982: „გზის დასაწყისი“ რეჟ. ლიანა ელიავა
1983: „ცისფერი მთები ანუ დაუჯერებელი ამბავი“ (ლალი) რეჟ. ელდარ შენგელაია
1984: „ჩემი დეიდა დუდუ (ექსკურსია)“ (დუდუხანა) რეჟ. ეთერ პაპუნაშვილი
1984: „მონანიება“ (ქეთევან ბარათელი) რეჟ. თენგიზ აბულაძე
1984: „ორშაბათი ჩვეულებრივი დღეა“ (სუსანა მელიტონოვნა) რეჟ. ვალერიან კვაჭაძე
1984: „უკვდავების თეთრი ვარდი“ (დედობილი) რეჟ. ნანა მჭედლიძე
1985: „ქალაქის მიღმა (ღამის ილუზია)“ რეჟ. მარინე ხონელიძე
1985: „ბატონი ავანტიურისტები“ რეჟ. ბიძინა ჩხეიძე
1989: „ტურანდოტი“ (ელო) რეჟ. ოთარ შამათავა
1991: „კედელი“ რეჟ. ზაზა ბუაძე
1992: „მოკვეთილი“ (მოქრისი) რეჟ. გიორგი (გია) მატარაძე
1994: „იავნანა“ რეჟ. ნანა ჯანელიძე
1994: „ჩაკლული სული“ (ლევანის დედა) რეჟ. ყარამან (გუგული) მგელაძე

ჯილდოები და აღიარება
1981 — საქართველოს სსრ დამსახურებული არტისტი
სირიის დროშა

თანამედროვე სირიის დროშა — მეორედ შეტანილი იყო 1980 წელს. მანამდე ეს დროშა გამოიყენებოდა გაერთიანებული არაბული რესპუბლიკის მიერ.

სიმბოლიზმი
დროშის ფერები ტრადიციულია არაბული ქვეყნების დროშებისთვის, ორი ვარსკვლავი ნიშნავს ეგვიპტეს და სირიას, ორი რეგიონი შემავალი გაერთიანებულ არაბთა რესპუბლიკაში. მწვანე ფერი — ფატიმიდების ფერი, თეთრი — ომაიანების, შავი — აბასიანების და წითელი ფერი — ხაშიმიტების დინასტიის ფერი დამატებული იყო, როდესაც შერიფი ჰუსეინ იბნ ალი ალ-ჰაშიმი შეუერთდა არაბულ აჯანყებას 1916 წელს.

ისტორია
არაბული აჯანყების დროშა გახდა პირველი დროშა, რომელიც გამოიყენება დღევანდელი სირიის ტერიტორიაზე, ოსმალური იმპერიისაგან დამოუკიდებლობის გამოცხადების შემდეგ 1918 წლის 30 სექტემბერს.

ამ დროშაზე დაყრდნობით, 1920 წელს, გამომუშავებული და მიღებული იყო სირიის სამეფოს დროშა. წითელ სამკუთხედზე გამოსახული ვარსკვლავი, იმ ფაქტის სიმბოლოა, რომ სირია გახდა პირველი ქვეყანა, რომელმაც გამოიყენა პან-არაბული ფერები.

საფრანგეთის ხელისუფლებამ, უფლებამოსილებით შეცვალა დროშა ლურჯ დროშაზე ნახევარმთვარით ცენტრში და ფრანგული დროშით კანტონში. ერთ თვეში ეს დროშა გააუქმეს. საფრანგეთის მართვის ქვეშ მყოფი სირია ოთხ ნაწილად იყო დაყოფილი, რომელთაგან თითოეულს მიეღო საკუთარი დროშა. 1922 წელს მიღებული იყო ჰორიზონტალურად მწვანე-თეთრი-მწვანე სირიული საბჭოს სახელმწიფო დროშა საფრანგეთის დროშით კანტონში. ეს დროშა გამოიყენებოდა 1925 წლიდან 1936 წლამდე, სანამ სახელმწიფოები ერთი სირიის შემადგენლობაში არ შევიდნენ.

1932 წელს მიღებული იყო ჰორიზონტალური მწვანე-თეთრი-შავი დროშა სამი ხუთკუთხედიანი ვარსკვლავით თეთრი ხაზის ცენტრში. ეს მოჰყვა ფრანგულ-სირიული ხელშეკრულების მოწერას, რომლის თანახმადაც სირია გახდა რესპუბლიკა და ნაწილობრივ დამოუკიდებელი ქვეყანა. თავდაპირველად სამი წითელი ვარსკვლავი აღნიშნავდა ალეპოს, დამასკოს და დეირ-ელ-ზორის. 1936 წელს სირიას მიეკუთვნა ჯაბალ ალ-დრუზი და ლატაკია, რამაც ვარსკვლავთა მნიშვნელობის ცვლა გამოიწვია. ალეპო, დამასკო და დეილ-ელ-ზორი - პირველი ვარსკვლავი, ჯაბალ ალ-დრუზი - მეორე, ლატაკია - მესამე. ეს დროშა დარჩა 1946 წელს სრული დამოუკიდებლობის მიღების შემდგომაც.

1958 წელს, სირიამ და ეგვიპტემ ერთიანი სახელმწიფო შექმნეს — გაერთიანებული არაბული რესპუბლიკა (გარ) და მიიღეს ჰორიზონტალური წითელ-თეთრ-შავი დროშა ორი მწვანე ვარსკვლავით (შესაბამისად სირია და ეგვიპტე), რომელიც დღევანდელი სირიის დროშაა. 1961 წელს სირია გამოვიდა გარ-დან და დაუბრუნდა წინა დროშას.

1963 წელს ერთი თვის შუალედში მმართველობაში სირიასა და ერაყში მოვიდა პარტია ბაასი. ორივე ქვეყანაში დროშა შეიცვალა წითელ-თეთრ-შავზე სამი მწვანე ვარსკვლავით (პარტიის ლოზუნგთან შესაბამისი „ერთობლიობა, თავისუფლება, სოციალიზმი“).

1972 წლის 1 იანვრიდან, სირიის დროშა გახდა არაბულ რესპუბლიკათა ფედერაციის დროშა (სირია, ეგვიპტე, ლიბია).

1980 წელს არჩეული იყო დღევანდელი დროშა, 1958 წლის ანალოგიური.

ფრანგული სირიის სახელმწიფოთა დროშები
ფრანგული სირიის თოთოეულ სახელმწიფოს (საფრანგეთის მანდატური ტერიტორია) საკუთარი დროშა ჰქონდა.
დავით გაბაიძე

დავით გაბაიძე (დ. 10 აგვისტო, 1980, სოფ. ხიხაძირი, ახლანდ. ხულოს მუნიციპალიტეტი) — ქართველი იურისტი, პოლიტიკოსი, აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის უმაღლესი საბჭოს თავმჯდომარე, 2016 წლის 28 ნოემბრიდან. 2015 წლიდან არის ევროპის რეგიონთა ასამბლეის რეგიონული ექსპერტი. 2016–2017 წლებში სახელმწიფო საკონსტიტუციო კომისიის წევრი.
2022 წლიდან გრიგოლ რობაქიძის სახელობის უნივერსიტეტის სამართლის სკოლის პროფესორი.

ბიოგრაფია
2002 წელს დაამთავრა ბათუმის შოთა რუსთაველის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი. 2018 წლიდან არის გრიგოლ რობაქიძის სახელობის უნივერსიტეტის დოქტორანტი. 2004 და 2005 წლებში ჩააბარა ადვოკატთა და მოსამართლის საკვალიფიკაციო გამოცდა საერთო სპეციალიზაციით. ასევე, 2013 წელს — მოსამართლეობის საკვალიფიკაციო გამოცდა — სამოქალაქო და ადმინისტრაციული სამართლის სპეციალობით. გამოქვეყნებული აქვს სამეცნიერო ნაშრომები.

2002 წლიდან დღემდე ეწევა პედაგოგიურ მოღვაწეობას. კითხულობდა სალექციო კურსებს ადმინისტრაციულ სამართალსა და ადმინისტრაციულ საპროცესო სამართალში, ბათუმის შოთა რუსთაველის სახელმწიფო უნივერსიტეტში, ბათუმის უმაღლეს საფინანსო სკოლაში, გრიგოლ რობაქიძის სახელობის უნივერსიტეტის ბათუმის წარმომადგენლობაში.

2002–2004 წლებში იყო ხულოს რაიონული საკრებულოს წევრი.

2005 წლიდან 2012 წლამდე ეწეოდა საადვოკატო საქმიანობას. არის სსიპ „საქართველოს ადვოკატთა ასოციაციის“ დამფუძნებელი წევრი.

2005–2006 წლებში სსიპ „ბათუმის ზღვისპირა პარკის“ იურიდიული განყოფილების უფროსი.

2006 წელს მუშაობა გააგრძელა აჭარის ფინანსთა და ეკონომიკის სამინისტროში.

2011–2012 წლებში მუშაობდა ბათუმის შოთა რუსთაველის სახელმწიფო უნივერსიტეტში იურიდიული კლინიკის კოორდინატორად.

2011–2012 წლებში იყო შპს „ბათუმის მუდმივმოქმედი არბიტრაჟი“-ის არბიტრი.

2012 წელს — სსიპ „აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის სავაჭრო-სამრეწველო პალატის“ მედია ცენტრის მედიატორი.

2013–2014 წლებში აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის მთავრობის აპარატის იურიდიული დეპარტამენტის უფროსის მოადგილე.

2014–2016 მუშაობდა აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის მთავრობის აპარატის იურიდიული და ადამიანური რესურსების მართვის დეპარტამენტის უფროსად.

2016 წლის 28 ნოემბერს დავით გაბაიძე აირჩიეს აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის მე-4 მოწვევის უმაღლესი საბჭოს თავმჯდომარედ, ხოლო 2020 წლის 15 დეკემბერს აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის მე-5 მოწვევის უმაღლესი საბჭოს თავმჯდომარედ.

2024 წლის 26 ნოემბერს დავით გაბაიძე აირჩიეს აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის მე-6 მოწვევის უმაღლესი საბჭოს თავმჯდომარედ.

2016–2017 წლებში დავით გაბაიძე წევრის სტატუსით მონაწილეობას იღებდა საქართველოს საკონსტიტუციო კომისიის მუშაობაში რომლის ფარგლებშიც მომზადდა საქართველოს კონსტიტუციის გადასინჯვის კანონპროექტი. ამავე ცვლილებების ფარგლებში მიღებულ იქნა „აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის შესახებ“ საქართველოს კონსტიტუციური კანონი.

2024 წლის 5 მარტს აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის უმაღლესი საბჭოს მიერ არჩეულ იქნა საჯარო სამსახურის საბჭოს წევრად.

დავით გაბაიძე არის აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის კონსტიტუციის ახალი რედაქციის ერთ-ერთი ავტორი და ინიციატორი.
შემახის რაიონი

შემახის რაიონი — რაიონი აზერბაიჯანის აღმოსავლეთ ნაწილში. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი შემახა.

ისტორია
შემახის რაიონი, ძველი შირვანის, შირვანშაჰის სამფლობელოს, ცენტრი, მდებარეობს კავკასიონის სამხრეთ-აღმოსავლეთ კალთებზე. 1846 წელს, მას შემდეგ რაც აზერბაიჯანის ტერიტორია რუსეთის იმპერიის შემადგენლობაში შევიდა, ჩამოყალიბდა შემახის გუბერნია და შემახის მაზრა. 1859 წლის 2 დეკემბერს ქალაქი შემახა დაანგრია მიწისძვრამ, რის გამოც გუბერნიის ცენტრი გადაიტანეს ბაქოში და ეწოდა ბაქოს გუბერნია. 1930 წელს ჩამოყალიბდა შემახის რაიონი.

ღირსშესანიშნაობა
რაიონის ტერიტორიაზე უამრავი ისტორიული ძეგლი მდებარეობს, მათ შორის აღსანიშნავია:
ჯუმა-მეჩეთი (— სს.)
პირ-მარდაკიანის მავზოლეუმი (— სს.)
მავზოლეუმი სასაფლაო შახანდანი ( ს.)
7 მავზოლეუმის კომპლექსი ედი-გიუმბეზი ( ს.)
ციხეიმაგრე ქალეი-ბაიქურთის ნანგრევები (— სს.)
გიულიუსტანის ციხესიმაგრე (— სს.)
სოფელ კალახანის 8 მავზოლეუმის კომპლექსი ( ს.)

ადმინისტრაციული დაყოფა
რაიონი დაყოფილია ერთ საქალაქო (შემახა), სამი დასახლების და 46 სოფლის მუნიციპალიტეტად.