iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ტარას ბულბა (ოპერა)

ტარას ბულბა − უკრაინელი კომპოზიტორის, მიკოლა ლისენკოს ოთხმოქმედებიანი ოპერა. ლიბრეტოს ავტორია მიხაილ სტარიცკი. ოპერა ეფუძნება ნიკოლაი გოგოლის იმავე სახელწოდების რომანს. ტარას ბულბა პირველად კომპოზიტორის გარდაცავლების (1912) შემდეგ, 1924 წელს დაიდგა.

ისტორია
ლისენკო ოპერაზე 1880-1891 წლებში მუშაობდა და დაჟინებით მოითხოვდა უკრაინულად დადგმას, რის გამოც მის სიცოცხლეში ოპერა არ დადგმულა. კომპოზიტორი საუკუნის კაზაკების ლიდერის, ვოვგურა ლისის შთამომავალი იყო და შესაძლოა, ამბავს მისთვის განსაკუთრებული მნიშვნელობა ჰქონდა. ოპერა პირველად 1924 წელს ხარკოვში დაიდგა, ხოლო შემდეგ 1927 წელს - კიევში. ოპერის ახალი ვერსია 1937 წელს დაიდგა და დიდი წარმატება ხვდა წილად. იმის გამო, რომ ოპერის ახალი რედაქციები თავდაპირველ ვარიანტს საკმაოდ დაშორდა, 1950-იან წლებში ტარას ბულბას მესამე ვარიანტი შეიქმნა (დირიჟორი − ა. კლიმოვი, რეჟისორი − ვ. სკლიარენკო, მხატვარი − ა. პეტრიცკი), რომლის პრემიერაც 1955 წელს გაიმართა.

როლებში
სიუჟეტი
ოპერის მოქმედება კიევში, ტარასის სოფელში, ზაპოროჟიის სეჩსა და დუბნოში, საუკუნეში მიმდინარეობს, როდესაც რეგიონში პოლონელები ბატონობდნენ. შინაარსი დაფუძნებულია თანამედროვე, 1955 წლის ვერსიაზე:

მოქმედება 
ოპერა იწყება ორკესტრის უვერტიურით. მოქმედება კიევში მიმდინარეობს, რომელიც პოლონელ შლიახტებს უკავიათ. შლიახტების მოსამსახურეები კობზარის (უკრაინელი ბარდი) მსმენელებს შლიან. ტარას ბულბა ვაჟებს: ოსტაპსა და ანდრის სასწავლებლად მონასტერში ტოვებს. ანდრი უკვე მოხიბლულია პოლონელი გოგოთი (რომელიც შემდეგში დუბნოს პოლონელი გუბერნატორის ქალიშვილი, მარილცია აღმოჩნდება). ოსტაპი კობზარს პატრიოტული სიმღერის შესრულებისკენ მოუწოდებს. ეს პოლონელებს ანრისხებს და შეხლა-შემოხლის დროს კობზარს კლავენ.

მოქმედება 
ტარასის სოფელი. ოსტაპი და ანდრი კიევიდან ბრუნდებიან და დედას, ნასტიას ხვდებიან. ბულბას მეგობარი ტოვკაჩი ვაჟებს მოუთხრობს, რომ მთელი უკრაინის მასშტაბით ომია გაჩაღებული. მიუხედავად დედის წინააღმდეგობისა, ტარასს ვაჟები სეჩში მიჰყავს. ნასტიას გული მისდის.

მოქმედება 
სეჩი. ტარასი სეჩში მყოფ გაზარმაცებულ მკვიდრებს საბრძოლველად მოუწოდებს. ანდრის ცუდი წინათგრძნობა აქვს, ხოლო ოსტაპი ჰპირდება, რომ ყოველთვის მხარს დაუჭერს მას. დასარტყმელი ინსტრუმენტების ხმაზე კაზაკების საბჭო (რადა) იკრიბება. ტარასის მხარდაჭერით, ისინი ახალ ატამანს, კირდიაგას ირჩევენ, რომელიც კაზაკებს საომრად მიუძღვის.

მოქმედება 
სცენა 
კაზაკების ბანაკი. ისინი დუბნოს არტყამენ ალყას, რომლის გუბერნატორიც მარილციას მამაა. ქალაქის მკვიდრები შიმშილობენ და მარილცია თავის თათარ მოახლეს ანდრის საძებნელად გზავნის.

სცენა 
ციხესიმაგრის შიგნით. ანდრი და მარილცია ერთმანეთს სიყვარულს უმხელენ. ანდრი გუბერნატორს მის ხელს სთხოვს. მღვდლის რჩევით, გუბერნატორს მათი ქორწინება მიზანშეწონილად მიაჩნია და ანდრის პოლონეთის არმიის პოლკოვნიკად ნიშნავს.

სცენა 
კაზაკების ბანაკი. ტარასი იგებს, რომ თათრებმა სეჩი გაანადგურეს. გაქცეული ტყვისგან იგი ანდრის განზრახვის შესახებ იგებს. ანდრის ჯარები ციხესიმაგრიდან გამოდიან. ღალატის გამო ბულბა საკუთარ ვაჟს კლავს. ოსტაკი ძმას დასტირის.

სცენა 
ტარასი და ოსტაპი კაზაკებს პოლონელების წინააღმდეგ და დუბნოს ასაღებად მიუძღვიან.

დასასრული მნიშვნელოვნად განსხვავდება ნიკოლაი გოგოლის ნაშრომისგან, სადაც ჯერ ოსტაპს, შემდეგ კი ტარას ბულბას პოლონელები ტყვედ იგდებენ და კლავენ. ოპერაში არ ჩანს ტარასის ორგვარი ბუნება და კაზაკებსა და ებრაელებს შორის ურთიერთობა.
ელზა ეშელსონი

ელსა ოლავა ქრისტინა ეშელსონი (, დ.11 ნოემბერი, 1861 — გ.10 მარტი, 1911) — შვედი იურისტი. პირველი შვედი, რომელმაც სამართლის დოქტორის ხარისხი მიიღო.

ბიოგრაფია
ელზა ოლავა კრისტინა ეშელსონი დაიბადა 1961 წლის 11 ნოემბერს ნორჩეპინგში. მისი მშობლები იყვნენ ვაჭარი, რძის გადამამუშავებელ ქარხნის მფლობელი და პრუსიის კონსული ნორჩეპინგში ულოფ ეშელსონი და კაროლინა ლოვისა ულრიკა ფრესტადიუსი, რომელიც ქმარს ბიძაშვილად ეკუთვნოდა და ცნობილი სტოკჰოლმელი მრეწველის ფრესტადიუსის შვილი იყო. ოჯახში ელზასთან ერთად სამი და იზრდებოდა.

ცოლის სიკვდილის შემდეგ ანდრეს ეშელსონი შვილებთან ერთად სტოკჰოლმში გადავიდა საცხოვრებლად. იგი გარდაიცვალა, როცა ელზა 14 წლის იყო, ამიტომაც ის დასთან, ანასთან გადავიდა. დებს შორის უფროსი, იდა, ქორწინებაში იყო უპსალის უნივერსიტეტის სამართლის პროფესორ იუჰან ვილჰელმ ჰაგსტრიომთან. სკოლის დამთავრებისა და გამოცდების ჩაბარების შემდეგ, ელზა ამავე უნივერსიტეტში ჩაირიცხა 1882 წელს. უნივერსიტეტებში ქალებისთვის სამართალმცოდნეობის მიმართულებით განათლების მიღება 1870 წლიდან იყო შესაძლებელი.

1885 წელს ელზა ისტორიის ბაკალავრი გახდა რის შემდეგაც გაემგზავრა ევროპასა და შუა აღმოსავლეთში სამოგზაუროდ და იმავე წლის შემოდგომაზე დაბრუნდა შვედეთში. იგი იურისპრუდენციით დაინტერესდა და 1892 წელს იურისტი გახდა. დოქტორის ხარისხის მისაღებად იმ დროს საჭირო იყო სასამართლოში პრაქტიკის გავლა, ამიტომაც ელზა 1892-1893 წლებში იყო უპსალის რაიონული სასამართლოს მოსამართლის ასისტენტი. 1897 წელს ის უნივერსიტეტში დაბრუნდა, ჩააბარა სამართლის გამოცდა და დაიცვა დისერტაცია . ამით კი იგი გახდა პირველი სამართლის დოქტორი შვედეთში. იმავე დღეს ის სამოქალაქო სამართლის პედაგოგად დანიშნეს.

1897-1899 წლებში ელზა უპსალის უნივერსიტეტში კითხულობდა ლექციებს საპროცესო სამართალში; ხოლო 1904 წლიდან უძღვებოდა სამოქალაქო სამართლის შესავალ კურსს და სტუდენტებს გამოცდასაც უტარებდა.

ელზა არ ავლენდა განსაკუთრებულ ინტერესს ქალთა თანასწორობის საკითხისადმი, რადგანაც ის თვლიდა, რომ ამის მიღწევა საჭირო იყო შრომის შედეგად და არა პოლიტიკური ბრძოლით. იგი აირჩიეს შვედეთის ქალთა საარჩევნო უფლების ასოციაციის გამგეობაში, თუმცა მანდ უარი განაცხადა. თავიდან ის 1892 წელს დაარსებულ „ -საც“ კი არ შეუერთდა და მხოლოდ რამდენიმე წლის შემდეგ გახდა წევრი. მან მხარი დაუჭირა წინადადებას საჯარო სკოლებში მასწავლებლების თანაბარი ანაზღაურების საკითხს.

ელზას ახასიათებდნენ, როგორც მორცხვ და ამავვდროულად ამბიციურ ქალს, მას ჰქონდა ფაკულტეტის კოლეგების მხარდაჭერა. მიუხედავად ამისა 1898 წელს უნივერსიტეტმა პროფესორის თანამდებობის დაკავებაზე უარი უთხრა. ეს დისკრიმინაციული შეზღუდვა ქალებისთვის მხოლოდ [[1925] წელს მოიხსნა. მას კონფლიქტი ჰქონდა სამოქალაქო სამართლისა და სხვა პროფესორებთან, რომლებიც მას საფრთხედ მიიჩნევდნენ საკუთარი თანამდებობებისთვის. ყოველივე გრძელდებოდა [[1911]] წლის თებერვლამდე, სანამ სამოქალაქო სამართლის პროფესორის პოზიცია საერთოდ არ გაუქმდა.

ელზა ეშელსონი საძილე აბების გადაჭარბებულად მიღების შედეგად გარდაცვლილი იპოვეს [[1911]] წლის 10 მარტს, რაც შეიძლებოდა თვითმკვლელობადაც განხილულიყო
განიერფირფიტიანი უდემანსიელა

განიერფირფიტიანი უდემანსიელა — მეგაკოლიბიას გვარის სოკო -ის ოჯახისა.

ერთი წყარო მას საჭმელ სოკოდ მიიჩნევს, ხოლო მეორე წყარო — არასაჭმელად ან მცირედ შხამიანად. ახასიათებს მწარე გემო, ზოგიერთი ადამიანის შემთხვევაში შეიძლება გამოიწვიოს საჭმლის მომნელებელი სისტემის მოშლა სუსტ ფორმებში.

გავრცელებიულია ევროპასა და ცენტრალურ ამერიკაში. საპროტროფია. იზრდება ფოთლოვან ტყეებში. ერთეულებად ან დიდ ჯგუფებად, გაზაფხულიდან შემოდგომამდე.

სოკო პირველად აღწერა 1796 წელს, გერმანელმა მიკოლოგმა კრისტიან ჰენდრიკ პერსონმა როგორც .

სამეცნიერო სინონიმები:

აღწერა
ქუდის დიამეტრი 5-15 სმ-მდე აღწევს, მყიფე. ნორჩობაში ამოზნექილი, შემდეგ ბრტყელი და ოდნავ ჩაჭყლეტილი, მშრალ ამინდში რადიალურად დამსკდარი, ნორჩობაში შეკეცილი კიდეებით, მონაცრისფრო-ყავისფერი.

რბილობი — თეთრი ფერის, წყალწყალა, განსაკუთრებული სუნის გარეშე, გემოზე მწარეა.

ჰიმენოფორი — ფირფიტებიანი, ფეხთან ოდნავ შეზრდილი, თავისუფალი, განიერი. თეთრი ან მონაცრისფრო.

ფეხის სიგრძე — 4-15 სმ, სისქე — 1-2, სწორი ან ზევითკენ დავიწროებული, მკვრივი, ბოჭკოვან-ხრტილოვანი. თეთრი. ძირში მთავრდება რიზოიდებით.

სპორების ფხვნილი — თეთრი ფერის. სპორები უფერული, 7-10×5-7 მკმ. ფართოელიფსისებრი ან ოვალური ფორმის.

მსგავსი სახეობები
კვებითი ღირებულება
ერთი წყარო მას საჭმელ სოკოდ მიიჩნევს, ხოლო მეორე წყარო — არასაჭმელ ან მცირედ შხამიან სოკოდ. ახასიათებს მწარე გემო. ზოგიერთი ადამიანის შემთხვევაში შეიძლება გამოიწვიოს საჭმლის მომნელებელი სისტემის მოშლა სუსტ ფორმებში.

ბრუნო ჩეტო ურჩევს მომხმარებლებს, მიირთვან იგი მცირე რაოდენობით სხვა სახეობის საჭმელ სოკოებთან ერთად.

საპროტროფია. იზრდება ფოთლოვან, იშვიათად წიწვოვან ტყეებში, დამპალ ხეებსა და მორებზე, ან მათთან ახლოს.

სეზონი — გაზაფხულიდან შემოდგომამდე.

გალერეა
მლივი ნაწლავი

მლივი ნაწლავი  — წვრილი ნაწლავის მეორე ნაწილი ხერხემლიანებში, მათ შორის ძუძუმწოვრებში, ქვეწარმავლებში და ფრინველებში. იგი წარმოადგენს თორმეტგოჯა ნაწლავის უშუალო გაგრძელებას. მლივ ნაწლავი შესამჩნევი საზღვრის გარეშე გადადის თეძოს ნაწლავში. თეძოს ნაწლავის მარჯვნივ თეძოს ფოსოსთან, გავა-თეძოს სახსრის დონეზე, უერთდება ბრმა ნაწლავს. მლივ და თეძოს ნაწლავის ყოველმხრივ დაფარულია პერიტონიუმით და აქვს ჯორჯალი.
საქართველოს საგანგებო სიტუაციების მართვის სააგენტო

საქართველოს საგანგებო სიტუაციების მართვის სააგენტო — საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს სტრუქტურული ერთეული, საჯარო სამართლის იურიდიული პირი. ჩამოყალიბდა მინისტრის 2015 წლის 1 იანვრის ბრძანების საფუძველზე. მას ხელმძღვანელობდა დირექტორი, რომელსაც ნიშნავდა და ათავისუფლებდა შს მინისტრი.

2017 წლის 22 ნოემბერს მთავრობის მიერ ინიცირებული ცვლილებების მიხედვით, საქართველოს საგანგებო სიტუაციების მართვის სააგენტო სახელმწიფო კრიზისების მართვის საბჭოსთან გაერთიანდებოდა. აღნიშნულ ცვლილებებს (სხვა ცვლილებებთან ერთად) პარლამენტმა მხარი 7 დეკემბერს დაუჭირა. ორი უწყების ბაზაზე შეიქმნა სპეციალური დანიშნულების სახელმწიფო დაწესებულება — საგანგებო სიტუაციების მართვის სამსახური, რომელიც დაუქვემდებარდა საქართველოს პრემიერ-მინისტრს.
ვერხნიე-ლეკანდი

ვერხნიე-ლეკანდი — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აურგაზის რაიონში.

2009 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 74 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ თოლბაზიდან დაშორებულია 27 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ნაგადაკი, რომელიც დაშორებულია 4 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (65 %).
ვერხნი-ბეგენიაში

ვერხნი-ბეგენიაში — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აურგაზის რაიონში.

2009 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 101 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ თოლბაზიდან დაშორებულია 32 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია სტერლიტამაკი, რომელიც დაშორებულია 37 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (96 %).
ვესელოვკა (აურგაზის რაიონი)

ვესელოვკა — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აურგაზის რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 77 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ თოლბაზიდან დაშორებულია 24 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ბელოე-ოზერო, რომელიც დაშორებულია 13 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას ჩუვაშები შეადგენენ (92 %).
იბრაევო (აურგაზის რაიონი)

იბრაევო — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აურგაზის რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 36 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ თოლბაზიდან დაშორებულია 14 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ბელოე-ოზერო, რომელიც დაშორებულია 23 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას თათრები შეადგენენ (100%).
ივანოვკა (აურგაზის რაიონი)

ივანოვკა — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აურგაზის რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 83 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ თოლბაზიდან დაშორებულია 14 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ბელოე-ოზერო, რომელიც დაშორებულია 14 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას ჩუვაშები შეადგენენ (97%).
მიკოლა ლეონტოვიჩი

მიკოლა დმიტროს ძე ლეონტოვიჩი ('; დ. 13 დეკემბერი, 1877 — გ. 23 იანვარი, 1921) — უკრაინელი კომპოზიტორი და გუნდის დირიჟორი. მისი მუსიკა შთაგონებული იყო მიკოლა ლისენკოს შემოქმედებითა და უკრაინის ეროვნული მუსიკალური სკოლით. ლეონტოვიჩი მოღვაწეობდა ა კაპელა საგუნდო მუსიკაში, დაწყებული ორიგინალური კომპოზიციებით, საგუნდო მუსიკით და დამთავრებული სახალხო მუსიკის არანჟირებებით.

ლეონტოვიჩი რუსეთის იმპერიაში, პოდოლიეს პროვინციაში (ამჟამად უკრაინა) დაიბადა. მან განათლება კამენეც-პოდილსკის თეოლოგიურ სემინარიაში მიიღო. მოგვიანებით მუსიკალური განათლება სანქტ-პეტერბურგის სახელმწიფო აკადემიურ კაპელაში მიიღო და ბოლესლავ იავორსკისთან კერძო გაკვეთილებიც ჰქონდა. 1917 წლის ოქტომბრის რევოლუციის შედეგად უკრაინის სახელმწიფოს შექმნის შემდეგ ლეონტოვიჩი კიევში გადასახლდა და კიევის კონსერვატორიასა და მიკოლა ლისენკოს მუსიკისა და დრამის ინსტიტუტში მუშაობა დაიწყო.

ლეონტოვიჩი ცნობილია 1904 წელს შექმნილი შედრიკით (რომლის პრემიერაც 1916 წელს გაიმართა), რომელიც ინგლისურენოვან სამყაროში ცნობილია როგორც ან , . ლეონტოვიჩი უკრაინის ავტოკეფალიურ მართლმადიდებლურ ეკლესიაში წამებულადაა შერაცხილი. მასვე ეკუთვნის იოანე ოქროპირის ლიტურგია, რომელიც თანამედროვე უკრაინულ ენაზე შედგენილი პირველი ლიტურგიაა. მიკოლა ლეონტოვიჩი 1921 წელს საბჭოთა აგენტებმა მოკლეს.

ლეონტოვიჩის კომპოზიციები და არანჟირებები სიცოცხლეშივე პოპულარული იყო რუსეთის იმპერიის უკრაინის რეგიონში, როგორც პროფესიონალებს, ისე მოყვარულთა შორის. დასავლეთ ევროპასა და ჩრდილოეთ ამერიკაში მისი ნაშრომების წარდგენის შემდეგ ლეონტოვიჩს საფრანგეთში „უკრაინელი ბახის სახელითაც მოიხსენიებდნენ. გარდა ლეონტოვიჩის ყველაზე ცნობილი შედრიკისა, მისი მუსიკა უმეტესწილად უკრაინაში და უკრაინულ დიასპორაში იდგმება.

ბიოგრაფია
ადრეული წლები და განათლება
მიკოლა ლეონტოვიჩი 1877 წლის 13 დეკემბერს დაიბადა, მონასტიროკის თემში, სელევინცის სოფლის მახლობლად, პოდოლიეს პროვინციაში, უკრაინაში (მაშინდელი რუსეთის იმპერიის ნაწილი). მამამისი, ბაბუა და დიდი ბაბუა სოფლის მღვლდები იყვნენ. მამამისი, დმიტრო ფეოფანოვიჩ ლეონტოვიჩი ჩელოზე, კონტრაბასზე, გიტარაზე, ვიოლინოსა და ფისჰარმონიაზე უკრავდა და მღეროდა და სკოლის გუნდსაც დირიჟორობდა. ლეონტოვიჩმა პირველი მუსიკალური გაკვეთილები მამისგან მიიღო. დედა, მარია იოსიფივნა ლეონტოვიჩი მომღერალი იყო.
იგენჩე (აურგაზის რაიონი)

იგენჩე — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აურგაზის რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 6 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ თოლბაზიდან დაშორებულია 18 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია დავლეკანოვო, რომელიც დაშორებულია 47 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (94%).
ისმაგილოვო (აურგაზის რაიონი)

ისმაგილოვო — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აურგაზის რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 918 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ თოლბაზიდან დაშორებულია 19 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ბელოე-ოზერო, რომელიც დაშორებულია 38 კმ-ით.

მოსახლეობა შედგება რუსების, თათრებისა და ბაშკირებისაგან..
იშლი

იშლი — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აურგაზის რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 884 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ თოლბაზიდან დაშორებულია 19 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ბელოე-ოზერო, რომელიც დაშორებულია 43 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას თათრები შეადგენენ (89%).
ირაკლი ქარსელაძე

ირაკლი ქარსელაძე (დ. 28 თებერვალი, 1978) — ქართველი პოლიტიკოსი და თანამდებობის პირი. საქართველოს რეგიონული განვითარებისა და ინფრასტრუქტურის მინისტრი 2021 წლის 22 თებერვლიდან.

1999 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონომიკის ფაკულტეტი საერთაშორისო ეკონომიკური ურთიერთობების სპეციალობით. 2012 წლიდან საქართველოს მთავრობის კანცელარიაში იკავებდა ადმინისტრაციული დეპარტამენტის უფროსის პოზიციას. 2014 წლიდან, მუშაობდა საქართველოს ტურიზმის განვითარების ფონდისა და შვილობილი კომპანიების აღმასრულებელი დირექტორის თანამდებობაზე, ამავდროულად იყო საქართველოს თანაინვესტირების ფონდის მრჩეველთა საბჭოს თავმჯდომარე. 2018 წლის აპრილიდან 2021 წლის თებერვლამდე იყო საქართველოს რეგიონული განვითარებისა და ინფრასტრუქტურის მინისტრის პირველი მოადგილე და საავტომობილო გზების დეპარტამენტის თავმჯდომარე.

ფლობს ქართულ, ინგლისურ, გერმანულ და რუსულ ენებს.
ჯუანშერ ბურჭულაძე

ჯუანშერ ბურჭულაძე (დ. 14 იანვარი, 1978) — ქართველი პოლიტიკოსი და თანამდებობის პირი. საქართველოს თავდაცვის მინისტრი 2021 წლის 22 თებერვლიდან 2024 წლის 8 თებერვლამდე.

ბიოგრაფია
1998-1999 წლებში იყო საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროს ამერიკის ქვეყნების დეპარტამენტის სტაჟიორი. 1999-2001 წლებში იყო შპს „ლუქსის“ ფინანსური მენეჯერი. 2001-2004 წლებში იყო საქართველოს ეროვნული ბანკის სალიკვიდაციო კომისიის ეკონომისტი. 2004-2005 წლებში ს.ს. „ქართუ ბანკის“ პლასტიკური ბარათები მომსახურებისა და დამუშავების დეპარტამენტის უფროსი სპეციალისტი. 2005-2006 წლებში ს.ს. „სტანდარტ ბანკის“ კორპორაციული კლიენტების მომსახურების დეპარტამენტის პირადი ბანკირი. 2006-2007 წლებში ს.ს. „სტანდარტ ბანკის“ ბუდაპეშტის განყოფილების მმართველი. 2007 წელს – ს.ს. „სტანდარტ ბანკის“ საბურთალოს ფილიალის მმართველი. 2007-2010 წლებში ს.ს. „კორ - სტანდარტ ბანკის“ ბიზნესის განვითარების დირექტორი. 2010-2015 წლებში იყო ფინანსური მენეჯერი საქართველოს საელჩოში, აშშ-ში. 2015 წელს საქართველოს მუნიციპალური განვითარების ფონდის აღმასრულებელი დირექტორის პირველი მოადგილე. 2015-2016 წლებში საქართველოს მუნიციპალური განვითარების ფონდის აღმასრულებელი დირექტორი. 2016-2019 წლებში ამავე ფონდის აღმასრულებელი დირექტორის პირველი მოადგილე.

2019 წლიდან 2021 წლის თებერვლამდე საქართველოს თავდაცვის მინისტრის მოადგილის თანამდეობას იკავებდა. 2021 წლის 22 თებერვლიდან 2024 წლის 8 თებერვლამდე საქართველოს თავდაცვის მინისტრი.

ფლობს ქართულ, ინგლისურ, ესპანურ და რუსულ ენებს.
პოლიტიკოსი

პოლიტიკოსი, პოლიტიკური მოღვაწე — ადამიანი რომელიც აქტიურადაა ჩართული პოლიტიკურ ცხოვრებაში. არის პარტიული მუშაკი ან უკავია რაიმე პოლიტიკური თანამდებობა. პოლიტიკოსები იღებენ და ამტკიცებენ კანონებს. პოლიტიკოსები არიან ადამიანები რომლებიც კენჭს იყირიან რაიმე პოლიტიკური თანამდებობის მისაღებად. პოლიტიკოსები აქტიურად არიან ჩართულები სახელმწიფო მართვაში. არსებობს არჩევითი პოლიტიკური თანამდებობები.
ტურსუგალი

ტურსუგალი — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აურგაზის რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 175 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ თოლბაზიდან დაშორებულია 14 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ბელოე-ოზერო, რომელიც დაშორებულია 43 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (94%).
ტუკაევო (აურგაზის რაიონი)

ტუკაევო — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აურგაზის რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 547 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ თოლბაზიდან დაშორებულია 26 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ბელოე-ოზერო, რომელიც დაშორებულია 50 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას თათრები შეადგენენ (76 %).
ტრუდოვკა (ბაშკირეთი)

ტრუდოვკა — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აურგაზის რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 22 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ თოლბაზიდან დაშორებულია 13 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ბელოე-ოზერო, რომელიც დაშორებულია 24 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას ჩუვაშები შეადგენენ (64%).
ტერეშკოვკა (ბაშკირეთი)

ტერეშკოვკა — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აურგაზის რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 17 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ თოლბაზიდან დაშორებულია 19 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ბელოე-ოზერო, რომელიც დაშორებულია 49 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას უკრაინელები შეადგენენ (58%).
ტაშტამაკი

ტაშტამაკი — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აურგაზის რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 561 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ თოლბაზიდან დაშორებულია 11 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ბელოე-ოზერო, რომელიც დაშორებულია 41 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას ჩუვაშები შეადგენენ (92%).
ტაშლიკული (აურგაზის რაიონი)

ტაშლიკული — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აურგაზის რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 250 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ თოლბაზიდან დაშორებულია 9 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ბელოე-ოზერო, რომელიც დაშორებულია 24 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას ჩუვაშები შეადგენენ (92%).
ტატარსკი-ნაგადაკი

ტატარსკი-ნაგადაკი — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აურგაზის რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 451 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ თოლბაზიდან დაშორებულია 31 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ბელოე-ოზერო, რომელიც დაშორებულია 24 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას თათრები შეადგენენ (46%).
ტალნიკი (აურგაზის რაიონი)

ტალნიკი — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აურგაზის რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 33 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ თოლბაზიდან დაშორებულია 32 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ბელოე-ოზერო, რომელიც დაშორებულია 30 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას ჩუვაშები შეადგენენ (97%).
ვოლკოვო (აურგაზის რაიონი)

ვოლკოვო — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აურგაზის რაიონში.

2009 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 13 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ თოლბაზიდან დაშორებულია 30 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია შინგაკ კულ, რომელიც დაშორებულია 50 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას რუსები შეადგენენ (88 %).
ვიაზოვკა (აურგაზის რაიონი)

ვიაზოვკა — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აურგაზის რაიონში.

2009 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 16 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ თოლბაზიდან დაშორებულია 20 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია სტერლიტამაკი, რომელიც დაშორებულია 30 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას ჩუვაშები შეადგენენ (64 %).
გუმეროვო (აურგაზის რაიონი)

გუმეროვო — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აურგაზის რაიონში.

2009 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 92 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ თოლბაზიდან დაშორებულია 13 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ბელოე-ოზერო, რომელიც დაშორებულია 43 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (98 %).
კირა მურატოვა

კირა გეორგიევნა მურატოვა (; ქალიშვილობის გვარი კოროტკოვა; დ. 5 ნოემბერი, 1934 — გ. 6 ივნისი, 2018) — საბჭოთა და უკრაინელი კინორეჟისორი, სცენარისტი და მსახიობი. ცნობილია უჩვეულო სარეჟისორო სტილით. მურატოვამ კარიერის დიდი ნაწილი ოდესაში გაატარა, სადაც ფილმებს ადგილობრივ სტუდიებთან და ძირითადად ადგილობრივ მსახიობებთან ერთად იღებდა.

ბიოგრაფია
ადრეული წლები და კარიერა
კირა კოროტკოვა 1934 წლის 5 ნოემბერს, სოროკში, რუმინეთში (დღევანდელი მოლდოვა) დაიბადა. მამამისი რუსი, ხოლო დედა - რუმინელი იყო. მშობლები კომუნისტები იყვნენ და რუმინეთის კომუნისტური პარტიის რიგებშიც ირიცხებოდნენ. მამამისი, იური კოროტკოვი მეორე მსოფლიო ომის დროს მოლდოვის ანტიფაშისტურ პარტიზანულ მოძრაობაში იყო ჩართული. რუმინეთის სამხედრო ძალებმა იგი დააკავეს და დაკითხვის შემდეგ დახვრიტეს. ომის შემდეგ კირა ბუქარესტში დედასთან ერთად ცხოვრობდა.

1959 წელს მურატოვამ მოსკოვში კინემატოგრაფიის გერასიმოვის ინსტიტუტი დაამთავრა, სარეჟისორო მიმართულებით. სწავლის დასრულების შემდეგ კოროტკოვამ ოდესაში კინოსტუდიაში რეჟისორის თანამდებობა მიიღო. მისი პირველი პროფესიონალური ფილმი 1961 წელს გადაიღო და სტუდიასთან 1978 წლამდე მუშაობდა, რის შემდეგად ლენინგრადში გადასახლება მოუწია. აქ მან -ში დაიწყო მუშაობა და ერთი ფილმი გადაიღო, რის შემდეგაც კვლავ ოდესაში დაბრუნდა. მურატოვას ფილმები მუდმივად საბჭოთა ცენზურის ქვეშ იყო, რადგანაც იდიოსინკრატული კინოენა სოციალისტური რეალიზმის ნორმებს არ შეესაბამებოდა. კინომკვლევარი ისა ვილინგერი მურატოვას კინომატოგრაფიულ ფორმას საბჭოთა ავანგარდისტულ სტილს ადარებდა, განსაკუთრებით ეიზენშტეინის მონტაჟს. მურატოვას ხშირად უკრძალავდნენ რეჟისორად მუშაობას.

1960-იან წლებში კირა ოდესის სტუდიის რეჟისორზე, ალეკსანდრ მურატოვზე დაქორწინდა და შემდეგში მასთან ერთად რამდენიმე ფილმზეც იმუშავა. წყვილს ქალიშვილი, მარიანა შეეძინა, თუმცა მალე დაშორდნენ და მურატოვა კიევში გადავიდა, სადაც დოვჟენკოს კინოსტუდიაში დაიწყო მუშაობა. მურატოვამ ყოფილი ქმრის გვარი დაიტოვა, მიუხედავად იმისა, რომ შემდეგში ლენინგრადელ მხატვარსა და დიზაინერზე, ევგენი გოლუბენკოზე იქორწინა.

პოსტსაბჭოთა პერიოდი
1990-იანი წლებიდან მურატოვასთვის ძალიან ნაყოფიერი პერიოდი დაიწყო. ორ-სამ წელიწადში ერთხელ იგი სრულმეტრაჟიან ფილმებს იღებდა და ხშირად ერთსა და იმავე მსახიობებთან და ჯგუფის წევრებთან მუშაობდა. მურატოვამ რენატა ლიტვინოვა და ნატალია ბუზკო მიყოლებით დაიქირავა. მისი ფილმები ჩვეულებრივ უკრაინის ან რუსეთ-უკრაინის ერთობლივი ნაწარმი იყო. მურატოვას ფილმები რუსულენოვანია. მიუხედავად იმისა, რომ რეჟისორი უკრაინულ ენაზე საუბრობდა, თუმცა უკრაინული კინოს უკრაინიზაციას არ ისახავდა მიზნად.

2014 წელს მურატოვა მხარს უჭერდა ევრომაიდანზე გამართულ საპროტესტო გამოსვლებსა და რევოლუციას. 1990 წელს ფილმმა „სისუსტის სინდრომი“ ბერლინალეზე ჟიურის გრანპრი მოიპოვა. 1994 წელს ლოკარნოს საერთაშორისო კინოფესტივალზე (შვეიცარია) მურატოვას ღირსების ლეოპარდი გადაეცა. 2000 წელს რეჟისორს ანდრეი ვარდას თავისუფლების პრემია მიენიჭა. 2002 წელს „ჩეხოვის მოტივები“ მოსკოვის 24-ე საერთაშორისო კინოფესტივალზე აჩვენეს. ფილმ „ტიუნერის“ ჩვენება ვენეციის კინოფესტივალზე (2004) გაიმართა. 1991, 1995, 2005, 2007, 2009 და 2013 წლებში მურატოვას ფილმებმა კინოპრემია „ნიკა“ დაიმსახურა. 2005 წელს ნიუ-იორკში, ლინკოლნის ცენტრში მურატოვას რეტროსპექტივა მოეწყო. 2013 წელს მურატოვას ფილმების სრული რეტროსპექტივა როტერდამის საერთაშორისო კინოფესტივალზე შედგა.

ფილმოგრაფია