iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ბოიბენდი

ბოიბენდი (იგივე ბიჭების მუსიკალური ჯგუფი) პოპ ან ჰიპ ჰოპ ჯგუფია, რომელშიც სამი ან მეტი ახალგაზრდა მომღერალი მამაკაცი ერთიანდება. მიდის მსჯელობა იმ საკითხზეც, ეწოდოს თუ არა ბოიბენდი ისეთ ჯგუფს, რომელშიც 5-ზე მეტი წევრია. ბოიბენდის წევრები, ხშირ შემთხვევაში, სიმღერასთან ერთად, ცეკვავენ და თავიანთი მუსიკის ფონზე, დახვეწილ ქორეოგრაფიულ ილეთებსაც ასრულებენ.

ბოიბენდების განსაზღვრის რაიმე განსაკუთრებული ნიშან-თვისება არ არსებობს, მაგრამ ასეთი ტიპის ჯგუფები ხშირად მეინსტრიმულ მუსიკალურ ტენდენციებს მიყვებიან, ახალი მოდური მიმართულებების შესაბამისად იცვლიან იერს, მისი წევრები პროფესიონალი მოცეკვავეები არიან და სრულყოფილ, დახვეწილ შოუებს ამზადებენ. ისინი, ძირითადად, საეკლესიო გუნდებიდან ან გოსპელის მუსიკალური ჯგუფებიდან აღმოცენდებიან, მაგრამ უფრო ხშირად, ბოიბენდების შექმნა მაინც მენეჯერებს და პროდიუსერებს უკავშირდება, რომლებიც ჯგუფებს გარეგნობის, პლასტიკურობის, გარეპვის უნარის და ვოკალური მონაცემების მიხედვით აკომპლექტებენ. ასეთი ტიპის ჯგუფებს ხშირად ხელოვნურია.

როგორც წესი, ბოიბენდებში სამიდან ექვს წევრამდეა, რომელთა რეპერტუარშიც საცეკვაო და სასიმღერო ნომრებია.

ისტორია
ტერმინი „ბოი ბენდი“ მხოლოდ 1980-იანი წლების ბოლომდე დამკვიდრდა, როდესაც ლუ პერლმანმა გადაწყვიტა ჩამწერი კომპანიის შექმნა ახალი მომღერალი და მოცეკვავე ჯგუფის პოპულარიზაციისთვის, მას შემდეგ, რაც მოხიბლული დარჩა „ “-ის წარმატებით.

მიუხედავად იმისა, რომ ზოგადად როკ ჯგუფად არის აღწერილი, ისტორიაში ყველაზე გაყიდვადი ჯგუფი - - რამდენიმე ჟურნალისტმა აღწერა, როგორც „პირველი“ ან „ორიგინალი“ ბიჭების ჯგუფი, „სანამ ვინმე ამ ტერმინს მოიფიქრებდა“, მხოლოდ ახალგაზრდა ქალი აუდიტორიის მხრიდან მიღებული ენთუზიაზმით აღსავსე გამოხმაურების გამო.

თუმცა, სხვა კრიტიკოსები აღნიშნავენ, რომ ბითლზის, როგორც „ბიჭების ჯგუფის“, ამგვარი შეფასება შეიძლება გამოყენებულ იქნას 1960-იანი წლების ყველა სხვა ჯგუფზე და ამბობენ, რომ „თუ ისინი (ბიჭების ჯგუფი) იყვნენ, ყველა დანარჩენიც ასეთი იყო“, რასაც სხვები ეწინააღმდეგებიან, მათ შორის რინგო სტარი, რომლებიც აღნიშნავენ, რომ თავიდანვე ბითლზი წერდა და ახორციელებდა შემოქმედებით კონტროლს საკუთარ მუსიკაზე, უკრავდა საკუთარ ინსტრუმენტებზე, არ იყო წარმოებული ხმის ჩამწერი ლეიბლის მიერ და არ შეიცავდა ქორეოგრაფიულ საცეკვაო ილეთებს, რომლებიც მოგვიანებით ბიჭების ჯგუფებთან ასოცირდებოდა. თუმცა, ბითლზებმა შთააგონეს 1966 წლის სატელევიზიო სერიალის, -ის, გადაღება, რომელშიც მონაწილეობდა ამავე სახელწოდების მუსიკალური ჯგუფი, რომელიც შექმნილი იყო შოუსთვის და შედგებოდა ოთხი მთავარი მსახიობისგან. „“-მა როკ-პოპ ჯგუფად კარიერა მას შემდეგ დაიწყო, რაც მათი სიმღერები სერიალიდან წარმატებული ჩანაწერების სახით გამოვიდა.

1960-იანი წლების ბოლოს და 1970-იან წლებში: ჯექსონ 5 და ოსმონდსი
მიუხედავად იმისა, რომ ტერმინი „ბოი ბენდი“ იმ დროს ფართოდ არ გამოიყენებოდა, ამ ფორმატის ადრეული წინამორბედები იყვნენ ისეთი ჯგუფები, როგორიცაა 5 და , რომლებმაც ხელი შეუწყვეს ბოი ბენდის შაბლონის ჩამოყალიბებას.

ამჟამად _ ეროვნულ და საერთაშორისო ფენომენად იქცა და პირველ ლათინოამერიკული - ბოი ბენდად ითვლება.
თბილელი ბერები

თბილელი ბერები — შუა საუკუნეების თბილისის საქალაქო თვითმმართველობის წარმომადგენლები. „ტფილელნი ბერნი“ და „ქალაქის ბერნი“ მოხსენიებული არიან „მატიანე ქართლისაში“ საუკუნის 40-იანი წლების მოვლენებთან დაკავშირებით. ამ ტერმინის შესატყვისი უნდა იყოს „ქალაქის ტავადნი“, „ქალაქის თავკაცნი“, „ქალაქის უხუცესნი“. ვარაუდობენ, რომ თბილელი ბერების ინსტიტუტი არაბთა ბატონობის დროს გაჩნდა თბილისის საამიროში. თბილელი ბერებს ირჩევდნენ მოქალაქეთა ზედა ფენიდან. ისინი ამ ფენის წარმომადგენლები და ინტერესების დამცველნი იყვნენ თბილისის ამირას კარზე, ამდენად მათი ხელისუფლება ქალაქის თვითმმართველობის ორგანოს წარმოადგენდა. თბილელი ბერები ხშირად უპირისპირდებოდნენ თბილისის ამირებს, განსაკუთრებით აქტიურდებოდნენ ისინი ამირთა ხელისუფლების დასუსტების პერიოდში.

 საუკუნის 80-იანი წლებიდან (ჯაფარიან ამირათა გადაშენების შემდეგ) 1122 წლმდე (თბილისის გაერთიანებული საქართველოს სამეფოსთან შეერთებამდე) თბილელი ბერები თბილისის სრულუფლებიანი გამგებლები გახდნენ. ამ პერიოდში, შ. მესხიას აზრით, თბილისში საქალაქო კომუნა („ქალაქის საბჭო“) არსებობდა.

არაბი ისტორიკოსი ალ-ფარიკი საუკუნის დამდეგს თბილისზე წერდა: „თბილისის ხალხმა ნეჯმ ად-დინ ილ-ღაზისთან კაცი გაგზავნა და სთხოვა ჩაებარებინა თბილისი, რომელიც ორმოც წელს, დაახლოებით, თვით ხალხის ხელში იყო... თითო თვე თითოეული ამ ხალხიდან იღებდა ხელში გამგებლობას და ასე გაატარეს ორმოცი წელიწადი“.
თბილისასწვერი

თბილისასწვერი — მთა საქართველოსა და რუსეთის (ჩრდილოეთი ოსეთი) საზღვარზე, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარეში, ონის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს რაჭა-ლეჩხუმის კავკასიონის მთავარ წყალგამყოფ ქედზე, მდინარე ჭანჭახის მარჯვენა შენაკადის — ბუბისწყლის სათავეებში, სიმაღლე ზღვის დონიდან 4429 მ. თბილისასწვერი აგებულია პალეოზოური გრანიტოიდებით. რელიეფი მკვეთრად დანაწევრებულია, ახასიათებს თანამედროვე გამყინვარება. მათზე თითქმის არ არის მცენარეული საფარი.
ფეიხოა

ფეიხოა (ან ფეიხუა, , სინ. ), აგრეთვე ცნობილი როგორც ანანას-გუავა — მარადმწვანე ბუჩქოვანი მცენარეების გვარი მირტისებრთა ოჯახისა. სამხრეთ ამერიკის სუბტროპიკულ რაიონებში ცნობილია 3 სახეობა. მათგან კულტურაშია ერთი — . დასავლეთ საქართველოში შემოიტანეს 1900 წელს, პირველი პლანტაცია გაშენდა 1915—1916 წლებს ბათუმსა და სოხუმის ბოტანიკურ ბაღებში.

წარმოშობილია სამხრეთ ბრაზილიის, ნაწილობრივ კოლუმბიის, ურუგვაისა და ჩრდილოეთ არგენტინის მთიანი ადგილებიდან. ასევე ხარობს კავკასიის დასავლეთ სუბტროპიკულ ნაწილში და რუსეთის სამხრეთში — კრასნოდარის მხარეში, ასევე ყირიმსა და აზერბაიჯანში.

ბუჩქი სიმაღლით 3 მ აღწევს, აქვს გადაშლილი, ხშირი ვარჯი. ფოთლები მოპირისპირედაა განლაგებული, ყვავილი ერთეულია, უბისა, დაწყვილებული ან თანაყვავილედად შეკრებილი, ორსქესიანი. ფეიხოას მწიფე ნაყოფი მუქი მწვანეა, კენკრა, რბილია და მარწყვისა და ანანასის არომატი აქვს. ნაყოფი მდიდარია იოდით (მწიფე ნაყოფის 100 გრამში დაახლოებით 8-35 მგ იოდია), რითაც ყველაზე ძვირფასია ადამიანისთვის. რბილობი მკვრივია, წვნიანი, მომჟავო-ტკბილი, მწიფდება ოქტომბერ-ნოემბერში, იყენებენ ნედლად და გადამუშავებულს — ამზადებენ უმაღლესი ხარისხის მურაბას, ჯემს, ჟელეს, მარმელადს, უალკოჰოლო სასმელებს და ლიქიორებს. მწიფე ნაყოფი შეიცავს: მშრალ ნივთიერებას 30,7–40,3%, შაქრებს 8,2–12,5%, სიმჟავეს 2,3–3,1%.

ამრავლებენ გენერაციულად (თესლით) და ვეგეტატიურად (კალმებით, გადაწვენით).

პირველად ფეიხოა ევროპელებმა ბრაზილიაში აღმოაჩინეს საუკუნეში. სახელი პირველაღმომჩენის — ბუნების ისტორიის მუზეუმის დირექტორის ჟუან და სილვა ფეიხოს პატივსაცემად შეარქვეს.

ძირითადი ჯიშები
ყველა სხვა ხეხილის მსგავსად, ნიშანთვისებათა ძლიერ დათიშვას იძლევა თესლით გამრავლების დროს. ფორმათა დიდი სიჭრელე შეიმჩნევა იმ ნარგაობაშიც, რომელიც საქართველოში მოიპოვება. კულტურაში გვხვდება ფეიხოას შემდეგი ფრანგული ჯიშები: ანდრე, ბესონი, პერე. კალიფორნიული ჯიშებიდან ჩვენში გავრცელდა: ჩოისეანა, სუპერმა და კულიჯი — ყველა სელექციურია.

ანდრე ყველაზე მეტადაა გავრცელებული. ნაყოფი მოგრძო ან ოვალური ფორმისაა, ნაყოფის ფუძე მომრგვალებული, წვერი კი მრგვალია; კანი მოუხეშო, ღია მწვანე, მოთეთრო ელფერით. მწიფდება ნოემბერ-დეკემბერში. თვითგამანაყოფიერებელი ფერტილური ჯიშია. ხასიათდება უხვი მსხმოიარობით.
ჩოისეანა — მისი ნაყოფი დიდი ზომისაა, სიმეტრიული, ოვალური. აქვს საუცხოო გემო. ადრეული ჯიშია. მწიფდება ოქტომბერ-ნოემბერში. მოითხოვს დამამტვერიანებელი ჯიშების დარგვას.
სუპერმა იზრდეა 3,5 მ სიმაღლისა, მე-4 წლიდან შედის მსხმოიარობაში. ნაყოფის ფორმით წააგავს ჩოისეანას ნაყოფს, მასავით დიდი ზომისა და არომატულია. მწიფდება უფრო გვიან ვიდრე ჩოისეანა.
კულიჯი თვითფერტილური ჯიშია და არ საჭიროებს დამამტვერიანებელს. ნაყოფი გრძელი, სწორი, გლუვი და ოვალურია; სხვა ჯიშებზე უფრო პატარაა.
ოსური ენა

ოსური ენა ( ან , ) — ინდოევროპულ ენათა ოჯახის ირანული შტოს ენა; გენეტურად უკავშირდება სკვითურ-ალანურ ენას. ძირითადად გავრცელებულია ჩრდილოეთ ოსეთში, აგრეთვე საქართველოში (სამხრეთ ოსეთში და ნაწილობრივ ზოგიერთ რაიონში), ყაბარდო-ბალყარეთში და სტავროპოლის მხარეში. ოსურად მოლაპარაკეთა რაოდენობა ამჟამად 700 000-მდეა.

ოსურ ენას აქვს ორი დიალექტი: ირონული (საფუძვლად უდევს სალიტერატურო ენას) და დიგორული. ოსური ენის ფონეტიკასა და ლექსიკაზე დიდი გავლენა მოახდინა კავკასიურმა სამყარომ, განსაკუთრებით ქართულმა ენამ.

თანამედროვე ოსური ენა ჩამოყალიბდა ირანულენოვანი მოსახლეობის აღრევით ჩრდილო კავკასიის ადგილობრივ მოსახლეობასთან, რომლებიც თათარ-მონღოლთა და თემურლენგის შემოსევებს ცენტრალურ კავკასიაში გაექცნენ. შესაბამისად, ოსური ენა გამდიდრდა ინდოევროპული ენებისთვის უჩვეულო ლექსიკით (აშკარად ადიღეური, ნახურ-დაღესტნური და ქართველური წარმოშობის სიტყვებით), იგივე ითქმის ფონოლოგიურ შედგენილობაზე. 28 თანხმოვანია (მ. შ. მკვეთრები — კ, წ, ჭ, ტ, პ) და 7 ხმოვანი. აქვს 9 ბრუნვა. ბრუნვა აგლუტინაციურია, უღვლილება — ფლექსიური. ოსურ ენას აქვს მეტად კომპლექსური გრამატიკა. ოსურმა ენამ ძველირანული ენის ბევრი თავისებურება შეინარჩუნა. ოსური ბრუნება შედგება 8 ბრუნვისაგან.

ანბანი
ოსური დამწერლობა ეფუძნება კირილიცას და მოიცავს 43 ასო–ნიშანს (გრაფემას).

ოსური ენის ანბანი შედგება 33 გრაფემისაგან, რომელთა შორის 26 თანხმოვანი და 7 ხმოვანია. ოსურს აქვს ასევე 2 დიფტონგი. ოსური დამწერლობა გაჩნდა საუკუნეში და ეფუძნება კირილურ ანბანს.

გარდა ამისა 1923–დან 1937 წლამდე ლათინურ ანბანს გამოიყენებდა: /, /, /, /, /, /, /, /, /, /, /, /, /, /, /, /, /, /, /, /, /, /, /, /, /, /, /, /, /

1930-იანი წლების ბოლოს ოსური ენა ქართულ დამწერლობასაც გამოიყენებდა: ა, ჷ, ბ, გ, დ, ე, ვ, ზ, თ, ი, კ, ლ, მ, ნ, ჲ, ო, პ, ჟ, რ, ს, ტ, ჳ, უ, ჶ, ქ, ღ, ყ, შ, ჩ, ც, ძ, ხ, ჯ, ჰ. ამ დროს სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის მცხოვრებნი ქართულ სადამწერლო სისტემაზე გადაიყვანეს, ხოლო ჩრდილოეთ ოსეთის ავტონომიური რესპუბლიკის მცხოვრებნი კი კირილიცაზე. დღეს ეს ისტორიული ფაქტი ბევრი ოსი სეპარატისტისთვის ეს საბჭოთა კავშირის დროს ქართველთა მხრიდან მათი გაქართველების მცდელობის ერთ-ერთ მამტკიცებელ არგუმენტს წარმოადგენს. ქართველი ენათმეცნიერის, აფხაზური ენის ცნობილი მკვლევრის თეიმურაზ გვანცელაძის სტატიაში დახასიათებულია ის ზოგადი სიტუაცია, რომელიც ყოფილ სსრკ-ში სუფევდა. (მოცემული სტატიის ბოლო თავში „რესურსები ინტერნეტში“ იხილეთ თეიმურაზ გვანცელაძის სტატია „აფხაზური სამწიგნობრო ენის ქართულ გრაფიკაზე გადაყვანის ისტორიიდან“.

პირველი წერილობითი ძეგლი, რომელიც შესრულებულია ბერძნული გრაფიკით, 941-ით თარიღდება. პირველი ოსური ხელნაწერი (1802) შესრულებულია ქართული გრაფიკით ი. იალღუზიძის მიერ. პირველი ნაბეჭდი წიგნი - „მოკლე კატეხიზისი“ დაბეჭდილია ძველი სლავური ანბანით.

ანბანის ცვლის ქრონოგრაფია
1844 ძველი სლავური ანბანის საფუძველზე ოსური დამწერლობა ანდრეას შოგრენმა შექმნა. (ეს ენათმეცნიერი ცნობილია ევროპაში -ის, ხოლო რუსეთში ოსთა შორის კი , -ის სახელით.)
1923-1938 წლებში — ლათინური ანბანი.
1938 წლიდან დღემდე ჩრდილოეთ ოსეთში რუსულ გრაფიკას იყენებენ.
1938–1954 წლებში სამხრეთ ოსეთში ქართული ანბანი გამოიყენებოდა.
1954 წლიდან სამხრეთ ოსეთში კირილური-რუსული გრაფიკის გრაჟდანკად ცნობილ ერთ-ერთ ნაირ-სახეობას უბრუნდებიან.
ცათამბჯენი

ცათამბჯენი (ინგლისურიდან სიტყვასიტყვით ) — ძალიან მაღალი შენობა. ცათამბჯენი ეწოდება თავისუფლად მდგომ ნაგებობას, ერთზომიერად განაწილებული სართულებით ვერტიკალურად, რომელიც ადამიანთა საცხოვრებლად და/ან სამუშაოდ არის გათვალისწინებული, და მისი ბოლო სართულის სიმაღლე არა ნაკლებ 500 ფუტია (152 მ).

1000 ფუტზე მაღალ (300 მ) ცათამბჯენს ზემაღალს უწოდებენ. ქართულ ენაში ასევე იყენებენ გამოთქმას „მაღლივი შენობა“.

 ს-მდე 6 სართულზე მაღალ შენობებს არ აგებდნენ კიდეებზე ასვლის მოუხერხებლობის გამო. ამის გარდა წყალსაქაჩებს არ შეეძლო წყლის 15 მ-ზე მაღლა აქაჩვა. ფოლადის, რკინა-ბეტონისა და წყალსაქაჩების ტექნოლოგიის განვითარებამ, ასევე ლიფტების გამოგონებამ საშუალება მისცა ადამიანებს შენობების სიმაღლე ათჯერ გაეზარდათ, რაზეც განსაკუთრებული მოთხოვნა მეგაპოლისებში იყო.
თურქეთის დიდი ეროვნული ასამბლეა

თურქეთის დიდი ეროვნული ასამბლეა ( - , ხშირად უწოდებენ შემოკლებით „მეჯლისს“ - „პარლამენტს“) — თურქეთის ერთპალატიანი პარლამენტი, უზენაესი საკანონმდებლო ორგანო თურქეთის კონსტიტუციის მიხედვით. დაფუძნდა ანკარაში 1920 წლის 23 აპრილს თურქეთის დამოუკიდებლობისთვის ომის პერიოდში. პარლამენტს გადამწყვეტი როლი ჰქონდა მუსტაფა ქემალ ათათურქის მცდელობისას დაეფუძნებინა ახალი სახელმწიფო ოსმალეთის იმპერიის ნარჩენებისგან პირველი მსოფლიო ომის დასრულების შემდეგ.
თენგიზ გიორგაძე

თენგიზ გიორგაძე (დ. 2 მაისი, 1958) — ქართველი მსახიობი.

1980 წელს დაამთავრა შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრალური ინსტიტუტის სამსახიობო ფაკულტეტი, ხოლო 2003 წელს სარეჟისორო ფაკულტეტი. 1980 წლიდან შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო დრამატული თეატრის მსახიობია. აღსანიშნავია როლები: კოტე („ხანუმა”), კუკური დიხამინჯია („ძველი სამრეკლო“), სასიძო („სისხლიანი ქორწილი“), ფრედი („საშობაო სიზმარი“), ედგარი („მეფე ლირი“), ბენკო („მაკბეტი“), ბაკური („წათეს წითელი წაღები“). მას ჰყავს მეუღლე ექიმი და მწერალი ირმა კეკელიძე.
ფილმოგრაფია
გადაღებულია ფილმებში
1984: „ჩიორა“ (ნიკა) რეჟისორები ნელი ნენოვა, გენო წულაია
1985: „მამაკაცები და სხვები“ რეჟ. ვახტანგ (ბუბა) კიკაბიძე
1989 : „ბესამე“ რეჟ. ნინო ახვლედიანი
1997: „მაგრამ რა მერე?!“ (გივი) რეჟ. რამაზ იოსელიანი

ნათამაშები როლები
რუსთაველის თეატრი
თამაზ ჭილაძე ,„როლი დამწყები მსახიობი გოგონასათვის“’, (ზურიკო) რეჟ. რობერტ სტურუა
„რეკვიემი“ ლიტერატურულ-დრამატული კომპოზიცია , (სევერიან ისიანი) რეჟ. ავთანდილ ვარსიმაშვილი
მიხეილ შატროვი „ლურჯი ცხენები წითელ ბალახზე“ (სტუდენტი)რეჟ. რობერტ სტურუა
აქვსენტი ცაგარელი „ხანუმა“ (კოტე) რეჟ. რობერტ სტურუა
ნოდარ წულეისკირი „ძველი სამრეკლო“ (კუკური დიხამინჯია) რეჟ. გიორგი გეგეჭკორი
გურამ ბათიაშვილი „შეთქმულება“ (ელიზბარ ერისთავი) რეჟ. გ. ქავთარაძე
მიხეილ ჯავახიშვილი „კვაჭი კვაჭანტირაძე“ (კაენი) რეჟ. ავთანდილ ვარსიმაშვილი
ფედერიკო გარსია ლორკა „სისხლიანი ქორწილი“ (სასიძო) რეჟისორები მერაბ სვირავა, ლევან წულაძე
რუსტამ იბრაგიმბეკოვი „დაკრძალვა კალიფორნიაში“ (ჯიმი) რეჟ. რობერტ სტურუა
უილიამ შექსპირი „ტიტუს ანდრონიკუსი“ (ლუციუსი) რეჟ. ავთანდილ ვარსიმაშვილი
ჩარლზ დიკენსი „საშობაო სიზმარი“ (ფრედი) რეჟისორები რობერტ სტურუა , ლევან წულაძე, ოთარ ეგაძე
უილიამ შექსპირი „მეფე ლირი“ (ედგარი) რეჟ. რობერტ სტურუა
უილიამ შექსპირი „მაკბეტი“ (ბენკო) რეჟ. რობერტ სტურუა
გრიგოლ რობაქიძე „ლამარა“ (იჩო) რეჟ. რობერტ სტურუა
ფრიდრიხ შილერი „მარიამ სტიუარტი“ (ლორდი ნორფოლკი) რეჟ. გოჩა კაპანაძე
რევაზ კლდიაშვილი „შორაპნელი ქალბატონები“ (ოთია) რეჟ. მედეა კუჭუხიძე
უილიამ შექსპირი „ჰამლეტი“ (კორნელიუსი, ბერნარდო, ოსრიკი) რეჟ. რობერტ სტურუა
ოთარ ჭილაძე „წათეს წითელი წაღები“ (ბაკური) რეჟ. გრიგოლ (გიგა) ლორთქიფანიძე
თამაზ ჭილაძე „ჭალას ჩიტი მომკვდარიყო“ (ვაჟა) რეჟ. რობერტ სტურუა
ლაიონელ ბარტი „ოლივერ!“ ჩარლზ დიკენსის „ოლივერ ტვისტის“ მიხედვით (პოლიციელი, მოხუცი ლოველასი) რეჟ. დავით საყვარელიძე
რონალდ ჰარვუდი „მოხუცი ჯამბაზები“ (გრიგოლი) რეჟ. გოჩა კაპანაძე
თომას ბერნჰარდი „სანახაობის მომწყობი – “ (ბატონი ბრუსკონი) რეჟ. ქრისტიან პაპკე
შარლ პერო „კონკია“ (დიდებულები) რეჟისორები რობერტ სტურუა, ნიკოლოზ ჰაინე-შველიძე და ნინო კანტიძე

მონაწილეა სპექტაკლებისა
„კავკასიური ცარცის წრე“
„რიჩარდ “
„სამიდან ექვსამდე“
„ბედნიერი ბილეთი“
„თოლია“
„კონცერტი ორი ვიოლინოსათვის“
„ას ერგასის დღე“
„შუშანიკის წამება“
„პეპო“
„ცხოვრება სიზმარია“
„იაკობის სახარება“
„შობის მეთორმეტე ღამე ანუ როგორც გენებოთ“
ტრისტან სარალიძე

ტრისტან სარალიძე (დ. 5 მაისი, 1955 ― გ. 27 მაისი, 2024) — ქართული კინოსა და თეატრის მსახიობი.

დაიბადა ბორჯომის რაიონის სოფელ ახალდაბაში. 1978 წელს მუშაობდა რუსთავის თეატრში.რუსთაველის თეატრის მსახიობია 1980 წლიდან. აღსანიშნავი როლებია: ჯამბაზი („როლი დამწყები მსახიობი გოგონასათვის“), ჭეიშვილი („საბრალდებო დასკვნა“), პოლიციელი („სეჩუანელი კეთილი ადამიანი“), მკვლელი („მაკბეტი“), გელა („მერე რა რომ სველია სველი იასამანი“), ქავთარ („ლამარა“), შაქრო („კაცია ადამიანი“), ჯარისკაცი („მეთორმეტე ღამე“), მეათე მსაჯული („თორმეტი განრისხებული მამაკაცი“), ლადო („ვანილის მოტკბო, სევდიანი სურნელი“). 2010 წელს მიენიჭა ქალაქ ბორჯომის საპატიო მოქალაქის წოდება.

ფილმოგრაფია
1980: „ბეღურების გადაფრენა“ რეჟ. თემურ ბაბლუანი
1980: „სიყვარული ყველას უნდა“ რეჟ. გიორგი შენგელაია
1982: „მჭედელი“ რეჟ. ბიძინა ჩხეიძე
1982: „ლომა, დავიწყებული მეგობარი“ რეჟ. ბიძინა რაჭველიშვილი
1983: „ბანდიტი აგურის ქარხნიდან“ რეჟ. გია მატარაძე

ნათამაშები როლები
რუსთაველის თეატრი
თამაზ ჭილაძე „როლი დამწყები მსახიობი გოგონასათვის“ (ჯამბაზი) რეჟ. რობერტ სტურუა
თამაზ მეტრეველი „შეშლილი, შეშლილი… ახალი წელი“ (ლევანი ) რეჟ. რევაზ ჩხაიძე
მიხეილ ჯავახიშვილი „კვაჭი კვაჭანტირაძე“ (ბანკის მმართველი, პრეზიდენტი, მსახიობი) რეჟ. ავთანდილ ვარსიმაშვილი
ბერტოლტ ბრეხტი „კავკასიური ცარცის წრე“ (ლოთი, მეგარმონე, კოჭლი) რეჟ. რობერტ სტურუა
უილიამ შექსპირი „მეფე ლირი“ (მკვლელი) რეჟ. რობერტ სტურუა
ირაკლი სამსონაძე „აღდგომა გაუქმებულ სასაფლაოზე“ (გოჩა) რეჟისორები გიორგი (გოგა) თავაძე, გიორგი (გია) ბარაბაძე
კალდერონ დე ლა ბარკა „ცხოვრება სიზმარია“ (მოქალაქე, ჯარისკაცი) რეჟ. რობერტ სტურუა
ნოდარ დუმბაძე „საბრალდებო დასკვნა“ (ჭეიშვილი) რეჟ. რობერტ სტურუა
ბერტოლტ ბრეხტი „სეჩუანელი კეთილი ადამიანი“ (პოლიციელი) რეჟ. რობერტ სტურუა
უილიამ შექსპირი „მაკბეტი“ (მკვლელი) რეჟ. რობერტ სტურუა
ხანოხ ლევინი „პირდაღებული“ (მცველი ) რეჟისორი და კომპოზიტორი დავით საყვარელიძე
ლაშა თაბუკაშვილი „მერე რა, რომ სველია სველი იასამანი“ (გელა) რეჟისორები რობერტ სტურუა, დავით ხინიკაძე
გრიგოლ რობაქიძე „ლამარა“ (ქავთარ) რეჟ. რობერტ სტურუა
ილია ჭავჭავაძე „კაცია-ადამიანი?!“ (შაქრო, მოსე) რეჟისორები რობერტ სტურუა, ანდრო ენუქიძე
უილიამ შექსპირი „შობის მეთორმეტე ღამე ანუ როგორც გენებოთ“ (ჯარისკაცი ) რეჟ. რობერტ სტურუა
ირაკლი სამსონაძე „ვანილის მოტკბო, სევდიანი სურნელი“ (ლადო) რეჟისორები რობერტ სტურუა, ანდრო ენუქიძე
არჩილ სულაკაური „სალამურა“ (ქონდართუხუცესი) რეჟისორები რევაზ ჩხაიძე, დავით კვირცხალია
რეჯინალდ როუზი „თორმეტი განრისხებული მამაკაცი“ (მეათე მსაჯული) რეჟისორები რობერტ სტურუა, რევაზ ჩხაიძე
მარკ ტვენი „უფლისწული და მათხოვარი“ (ლორდი სენტ ჯონი ) რეჟ. ნიკოლოზ ჰაინე-შველიძე
მონაწილეა სპექტაკლებისა: „მეფე ლირი“ , „იაკობის სახარება“ , „სტიქსი“ , „ჯადოსნური ღამე“ .

რუსთავის თეატრი
„დარაბებს მიღმა გაზაფხულია“ (ბადრი)
„გვირგვლიანების ოჯახი“ (გლეხი)

თავისუფალი თეატრი
„პროვინციული ამბავი“
ლევან ბერიკაშვილი

ლევან ბერიკაშვილი (დ. 19 ნოემბერი, 1965) — ქართველი მსახიობი.

დაამთავრა შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო თეატრალური ინსტიტუტის სამსახიობო ფაკულტეტი. რუსთაველის თეატრის მსახიობია 1988 წლიდან. აღსანიშნავი როლებია: ბეკინა ( „სამანიშვილის დედინაცვალი“ ), ლაერტი ( „ჰამლეტი“ ), ასტოლფო („ცხოვრება სიზმარია“), კონფუცი („საშობაო სიზმარი“), ვანგი („სეჩუანელი კეთილი ადამიანი“), ბენკო ( „მაკბეტი“ ), სიმონ ჩაჩავა ( „კავკასიური ცარცის წრე“ ), ლიმონა („საბრალდებო დასკვნა“), გელა („მერე რა რომ სველია სველი იასამანი“), იჩო, მურთაზ („ლამარა“), ტარტალია („ქალი გველი“), კლავდიუსი („ჰამლეტი“), ორსინო („როგორც გენებოთ ანუ შობის მეთორმეტე ღამე“), ვლადიმირი („გოდოს მოლოდინში“).
ფილმოგრაფია
2011: „მესაათე“ რეჟ. გიორგი მასხარაშვილი
ნათამაშები როლები
რუსთაველის თეატრი
დავით კლდიაშვილი „სამანიშვილის დედინაცვალი“ (ბეკინე, კირილე მიმინოშვილი) რეჟ. გიზო ჟორდანია
გეორგ ბიუხნერი „ლეონსი და ლენა“ (კარის დიდებული) რეჟ. ნანა კვასხვაძე
უილიამ შექსპირი ,,ჰამლეტი” (ლაერტი, მსახიობი) რეჟ. გიზო ჟორდანია
ანტონ ჩეხოვი „პალატა 6“ (ორმოცდამეჩვიდმეტე ) რეჟ. დავით ანდღულაძე
მიხეილ ჯავახიშვილი ,,მუსუსი”, (ღინღილა) რეჟ. გიზო ჟორდანია
პედრო კალდერონ დე ლა ბარკა „ცხოვრება სიზმარია“ (ასტოლფო) რეჟ. რობერტ სტურუა
ჩარლზ დიკენსი „საშობაო სიზმარი“ ( კონფუცი) რეჟისორები რობერტ სტურუა, ლევან წულაძე, ოთარ ეგაძე
ბერტოლტ ბრეხტი „სეჩუანელი კეთლი ადამიანი“ (ვანგი) რეჟ. რობერტ სტურუა
უილიამ შექსპირი „მაკბეტი“ (ბენკო) რეჟ. რობერტ სტურუა
ბერტოლტ ბრეხტი „კავკასიური ცარცის წრე“ (სიმონ ჩაჩავა) რეჟ. რობერტ სტურუა
ნოდარ დუმბაძე „საბრალდებო დასკვნა“ (ლიმონა) რეჟ. რობერტ სტურუა
ლაშა თაბუკაშვილი „მერე რა, რომ სველია სველი იასამანი“ (გელა) რეჟისორები რობერტ სტურუა, დავით ხინიკაძე
გრიგოლ რობაქიძე „ლამარა“ (იჩო, მურთაზი) რეჟ. რობერტ სტურუა
კარლო გოცი „ქალი-გველი“ (ტარტალია) რეჟისორები რობერტ სტურუა, დავით საყვარელიძე
უილიამ შექსპირი „ჰამლეტი“ (კლავდიუსი) რეჟ. რობერტ სტურუა
უილიამ შექსპირო „შობის მეთორმეტე ღამე ანუ როგორც გენებოთ“ (ორსინო) რეჟ. რობერტ სტურუა
სემიუელ ბეკეტი „გოდოს მოლოდინში“ (დიდი) რეჟ. რობერტ სტურუა
ზურაბ ანტონოვი „მზის დაბნელება საქართველოში“ (ოსეფა) რეჟ. გოჩა კაპანაძე
სემიუელ ბეკეტი „პირველი სიყვარული“ (უასაკო კაცი) რეჟ. ნიკოლოზ ჰაინე-შველიძე
მარკ ტვენი „უფლისწული და მათხოვარი“ (ჰუგო) რეჟ. ნიკოლოზ ჰაინე-შველიძე

მონაწილეა სპექტაკლებისა: „იაკობის სახარება“, „სტიქსი“

ჯილდოები
1996: აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის დამსახურებული არტისტი;
1996: „მაკბეტი“, გრან-პრი „ოქროს ნიღაბი“, რუსთავის თეატრალური ფესტივალი;
1998: „მერე რა რომ სველია, სველი იასამანი“, გრან-პრი, სანქტ-პეტერბურგის საერთაშორისო თეატრალური ფესტივალი „ბალტიისკი დომ“;
2003: „ჰამლეტი“, გრან-პრი ,,ოქროს ნიღაბი”, რუსთავის თეატრალური ფესტივალი.
მალხაზ ქვრივიშვილი

მალხაზ ქვრივიშვილი (დ. 13 აგვისტო, 1963) — ქართველი მსახიობი.

რუსთაველის თეატრის მსახიობია 1986 წლიდან. აღსანიშნავი როლებია: ლუბერეცკი („ამაღამ მგონი იქნება ქარი“), თავადი („სამგვარი სიყვარული”), „იაკობის სახარება“, მაკდაფი („მაკბეტი“), ტრუფალდინო („ქალი გველი“), პოლონიუსი („ჰამლეტი“), პირველი აბჯროსანი („კავკასიური ცარცის წრე“);

ფართო აუდიტორიისთვის ცნობილია სატელევიზიო სერიალებში „ძილის წინ“, „ასსა“ და „ასსა 2“ „პუპსიკას“ როლით.
ფილმოგრაფია
1986: „თემო“ რეჟ. ლევან ზაქარეიშვილი
1993: „ზღვარზე“ რეჟ. დიმიტრი (დიტო) ცინცაძე
1993: „ციხე-სიმაგრე“ რეჟ. დავით ჯანელიძე
1998: „ჩემი ძვირფასი, სანატრელი ბაბუ“ (მურადი) რეჟ. პავლე ჩარკვიანი
2006: „კაცი საელჩოდან“ (ნუკრი) რეჟ. დიმიტრი (დიტო) ცინცაძე
სერიალები
„ძილის წინ“
„ასსა“
„ასსა 2“
ნათამაშები როლები
რუსთაველის თეატრი
ბ. ვასილევი „ამაღამ მგონი იქნება ქარი“ (ლუბერეცკი )
„სამგვარი სიყვარული” (თავადი )
„იაკობის სახარება“ (იაკობ გოგებაშვილის „დედა ენას“ მიხედვით)
უილიამ შექსპირი „მაკბეტი“ (მაკდაფი)
კარლო გოცი „ქალი გველი“ (ტრუფალდინო)
უილიამ შექსპირი „ჰამლეტი“ (პოლონიუსი)
ბერტოლტ ბრეხტი „კავკასიური ცარცის წრე“ (პირველი აბჯროსანი)
დავით დარჩია

დავით დარჩია (დ. 9 დეკემბერი, 1968) — ქართველი მსახიობი.

ბიოგრაფია
დაიბადა 1968 წლის 9 დეკემბერს. დაამთავრა შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრისა და კინოს სახელმწიფო ინსტიტუტის სამსახიობო ფაკულტეტი. 1994 წლიდან შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო დრამატული თეატრის მსახიობია. 1995 წელს მიიღო პრიზი მამაკაცის როლის საუკეთესო შესრულებისათვის.

აღსანიშნავია როლები: სანდრო („ეს თავისუფალი პეპლები“), თორღვაი („ლამარა“), გიო („მერე რა რომ სველია სველი იასამანი“), ფარუსკადი („ქალი გველი“), ვასო („ნახვის დღე“), თედო, დავითი (კნაწა) („კაცია ადამიანი“), ლაერტი, ტრაგიკოსი („ჰამლეტი“), „სტიქსი“, მეშვიდე მსაჯული („თორმეტი განრისხებული მამაკაცი“), წათე („წათეს წითელი წაღები“). შესრულებული აქვს როლები ტელესერიალებში „ცხელი ძაღლი“, „თენდება გვიან“, „წვრილვარსკვლავთა ღამე“, „ასა“ და „ჩემი ცოლის დაქალები“ და აგრეთვე უკანასკნელი სერიალის დამატებით ფილმში „ჩემი ცოლის დაქალი კინოში“.

ფილმოგრაფია
1996: „წარსულის აჩრდილები“ რეჟ. ლევან თუთბერიძე
1996: „სისხლიანი სცენარი“ რეჟ. ბესარიონ (ბესო) სოლომანაშვილი
2005: „კომპლექსი“ რეჟ. კოტე თაყაიშვილი
2009: „ჯართოსანი“ (გოგი ლურსმანაშვილი) რეჟ. ნონა გიუნაშვილი
2011: „გული+“ რეჟ. ირაკლი ჩხიკვაძე

ნათამაშები როლები
რუსთაველის თეატრი
ჯილდოები, პრემიები და პრიზები
1995: მიიღო პრიზი მამაკაცის როლის საუკეთესო შესრულებისათვის