iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
კადეტთა კორპუსი

კადეტთა კორპუსი — დახურული ტიპის პრივილეგირებული სამხედრო-სასწავლო დაწესებულება რუსეთის იმპერიაში. პირველი კადეტთა კორპუსი გაიხსნა საუკუნის ნახევარში. 1732 წელს დაარსდა სანქტ-პეტერბურგის კადეტთა კორპუსი. კადეტთა კორპუსებში იღებდნენ თავად-აზნაურთა შვილებს და მათ ამზადებდნენ ოფიცრობისთვის. 1917 წლისთვის რუსეთის იმპერიაში კადეტთა 29 კორპუსი იყო. 1918 წელს რსფსრ-მ კადეტთა კორპუსები დახურა.

საქართველო
1871 წელს, საქართველოში რუსეთის იმპერატორ ალექსანდრე -ის ჩამოსვლასთან დაკავშირებით, „თერგდალეულთა“ ჯგუფმა ილია ჭავჭავაძის მეთაურობით გადაწყვიტა, რომ იმპერატორისათვის მისართმევ ადრესში შეეტანა მოთხოვნა თბილისში უნივერსიტეტის გახსნის თაობაზე. თავადაზნაურობის მარშალმა რ. ანდრონიკაშვილმა თვითნებურად უარყო ეს გადაწყვეტილება და იმპერატორს წარუდგინა სხვა ადრესი, რომელშიც უნივერსიტეტის ნაცვლად თბილისში კადეტთა კორპუსის გახსნას ითხოვდა (თავს იმით იმართლებდა, რომ უნივერსიტეტში სწავლება ფასიანი იქნებოდა, კადეტთა კორპუსში კი — უფასო). ამ საქციელის გამო ილია ჭავჭავაძემ დაწერა ორი პამფლეტი: „გამოცანები“ და „კიდევ გამოცანები“.
რიჩარდ ბაქსტერი

რიჩარდ ბაქსტერი (დ. 12 ნოემბერი, 1615 — გ. 8 დეკემბერი, 1692) — ინგლისელი მქადაგებელი და ღვთისმეტყველი, პურიტანი. საუკუნის ინგლისის რევოლუციის დროს მსახურობდა კრომველის არმიაში კაპელანად. მისმა ქადაგებებმა საფუძველი ჩაუყარა კალვინიზმის ნაირსახეობას ბაქსტერიზმს, რომელიც შერბილებულად განმარტავს წინასწარგანსაზღვრულობის დოგმას.
აკვარელი (ფილმი)

აკვარელი — რეჟისორ ოთარ იოსელიანის მიერ 1958 წელს გადაღებული მოკლემეტრაჟიანი მხატვრული ფილმი.

ფილმი რეჟისორის სადებიუტო ნამუშევარია, რომელიც ალექსანდრე გრინის მოთხრობების მიხედვითაა გადაღებული.

სიუჟეტი
ფილმში ნაჩვენებია ღარიბი ოჯახის ცხოვრება. ცოლი მრეცხავია, ქმარი — ლოთი, რომელიც ცოლის გამომუშავებულ ბოლო გროშებს სასმელში ხარჯავს. ერთხელაც, მორიგი ჩხუბის დროს, ცოლისგან თავის დასაღწევად გაქცეული ქმარი მუზეუმში ცდილობს დამალვას. უცებ, მუზეუმის გიდის ახსნისას, ყურადღებას შეაჩერებენ აკვარელით შესრულებულ სურათზე, რომელზეც მათი სახლია გამოსახული. უსმენენ გიდის სიტყვებს და ახლა უკვე სულ სხვა თვალით შეხედავენ თავიანთ უბადრუკ ქოხს…

მთავარ როლებში
სოფიკო ჭიაურელი — ცოლი
გენადი კრაშენინიკოვი — ქმარი
ოთარ იოსელიანი — გიდი მუზეუმში
ვლადიმერ ლებედევი — მუზეუმის ვიზიტორი
საუდის არაბეთის ეროვნული მუზეუმი

საუდის არაბეთის ეროვნული მუზეუმი — მთავარი ეროვნული მუზეუმი ერ-რიადში, საუდის არაბეთში. ის დაარსდა 1999 წელს. დაწესებულება მეფე აბდულაზიზის ისტორიული ცენტრის შემადგენლობაში შედის.

ნაგებობა
ეროვნული მუზეუმი იყო „მურაბას“ განვითარების გეგმის ნაწილი, რომელიც ძველი მურაბას სასახლის მიმდებარე ტერიტორიის განახლებას ითვალისწინებდა საუდის არაბეთში ასი წლის თავის აღნიშვნასთან დაკავშირებით. გახსნა 1999 წელს დაიგეგმა და შესაბამისად 26 თვე რჩებოდა მუზეუმის ნაგებობის როგორც დასაპროექტებლად, ასევე ასაშენებლად. მუზეუმის აშენების იდეები ჯერ კიდევ 1980-იანი წლებიდან განიხილებოდა. დიზაინერისა და მთავარი არქიტექტორის, რეიმონდ მორიამას მთავარი ინსპირაციის წყარო ქვიშის დიუნები გახდა, რომელიც ერ-რიადის მიმდებარედ არსებობდა (ცნობილი როგრც „წითელი ქვიშა“). მუზეუმის დასავლეთი ფასადი მურაბას მოედნის მიმდებარედ ქვიშის დიუნების კონტურს წააგავს და მასზე დატანილი ნიშანი მექას მიმართულებას მიუთითებს.

2021 წლის იანვარში დაინიშნა მუზეუმის ახალი დირექტორი ლაილა ალფადაგი, რომელსაც მუზეუმის სამომავლო განვითარების შესახებ განცხადებები აქვს გაკეთებული.
კირიაკოს მიცოტაკისი

კირიაკოს მიცოტაკისი (დ. 4 მარტი, 1968) — ბერძენი პოლიტიკოსი. 2004 წლიდან საბერძნეთის პარლამენტის წევრი. 2013-2015 წლებში საბერძნეთის ადმინისტრაციული რეფორმებისა და არჩევნების მართვის მინისტრი. 2016-2019 წლებში იყო საბერძნეთის ოპოზიციის ლიდერი. 2016 წლის 10 იანვრიდან არის პარტია ახალი დემოკრატიის თავმჯდომარე. 2019 წლის 8 ივლისიდან – საბერძნეთის პრემიერ-მინისტრი.
საკურთხისი

საკურთხისი — ნასოფლარი კასპის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს სოფელ წინარეხიდან 7-8 კილომეტრში. ნასოფლარის ტერიტორიაზე შემონახულია საკურთხისის მაცხოვრის ეკლესია (- საუკუნეები) და საკურთხისის წმინდა გიორგის ეკლესია (იგივე უმზეურა; გვიანდელი ფეოდალური ხანა).

მოიხსენიებს ვახუშტი ბატონიშვილი კავთის-ხევის სოფლების ჩამოთვლისას.
ევროვიზიის სიმღერის კონკურსი 2021

ევროვიზიის სიმღერის კონკურსი 2021 — ყოველწლიური ევროვიზიის სიმღერის კონკურსის 65-ე გამოშვება. ჩატარდა 2021 წელს ნიდერლანდებში, როტერდამში. ქვეყანამ ევროვიზიის საკუთარ ტერიტორიაზე ჩატარების უფლება მოიპოვა 2019 წელს დანკან ლორენსის გამარჯვებით(სიმღერით „”). ნიდერლანდები, აგრეთვე, მასპინძლობდა 2020 წლის ევროვიზიას, თუმცა კოვიდ-პანდემიის პირობებში კონკურსი გაუქმდა. ნიდერლანდებისთვის 2021 წლის მასპინძლობა რიგით მეხუთე იყო. მანამდე უმასპინძლეს 1958, 1970, 1976 და 1980 წლებში. კონკურსი ჩატარდა „აჰოი არენაზე“ და მოიცავდა ორ ნახევარფინალს(18 და 20 მაისს) და ფინალს (22 მაისს). ლაივ-შოუს წამყვანები იყვნენ: , , და . კონკურსზე მონაწილეობდა 39 ქვეყანა. 2019 წლის შემდეგ კონკურსს დაუბრუნდა ბულგარეთი და უკრაინა, ხოლო მონტენეგრომ და უნგრეთმა მონაწილეობაზე კვლავ უარი განაცხადეს. სომხეთი და ბელარუსი, წინასწარ დაგეგმილი მონაწილეობის მიუხედავად, კონკურსს გამოეთიშნენ. სომხეთის გამოთიშვის ოფიციალურ მიზეზად ქვეყანაში არსებული ფინანსური და პოლიტიკური კრიზისი დასახელდა, რომელიც განვითარდა ყარაბაღის გარშემო წამოწყებული ომის გამო. ბელარუსი დისკვალიფიცირებულ იქნა ევროპული მაუწყებელთა კავშირის მიერ. როგორც ოფიციალურ განცხადებაშია ნათქვამი ბელარუსის წარმომადგენლის სიმღერა პოლიტიკური შინაარსის მატარებელია და მხარს უჭერს ლუკაშენკოს(ბელარუსის პრეზიდენტის) პროპაგანდას, რაც კონკურსის წესების აშკარა დარღვევაა. გამარჯვება მოიპოვა იტალიამ სიმღერით: " ", რომელიც შეასრულა ჯგუფმა „მონესკინმა“. სიმღერის ავტორები თავად ჯგუფის წევრები: დამიანო დავიდი, ითან ტორჩიო, ტომას რაგი და ვიქტორია დე ანგელისი არიან. იტალიისთვის ეს იყო რიგით მესამე გამარჯვება. მანამდე გაიმარჯვეს 1964 და 1990 წლებში. 2011 წლიდან იტალია „დიდი ხუთეული“ ქვეყნების კატეგორიაში შედის საფრანგეთთან, დიდ ბრიტანეთთან, გერმანიასთან და ესპანეთთან ერთად. „დიდი ხუთეულის“ ქვეყნები ავტომატურად ფინალში გადადიან. „მონესკინი“ გახდა პირველი ბენდი 2006 წლის შემდეგ, რომელმაც ევროვიზიის სიმღერის კონკურსზე გამარჯვება მოახერხა. საუკეთესო სამეულში მოხვდნენ საფრანგეთი და შვეიცარიაც. შვეიცარია გახდა ჟიურის რჩეული, ხოლო იტალია მაყურებლის. აღსანიშნავია რომ პირველად, 1995 წლის შემდეგ, საუკეთესო სამეულში გასული სიმღერები არაინგლისურენოვანი იყო. 2016 წლის შეცვლილი ხმის მიცემის სისტემის შემდეგ, 2021 წლის კონკურსზე დაფიქსირდა ერთზე მეტი ნული ქულის მქონე ქვეყანა. ეს ქვეყნებია: გერმანია, ესპანეთი, მასპინძელი ნიდერლანდები და დიდი ბრიტანეთი. აღსანიშნავია რომ დიდმა ბრიტანეთმა ჟიურისა და მაყურებლის ქულებიდანაც ნული ქულა მიიღო, რის გამოც ევროვიზიის ისტორიაში დამკვიდრდა ტერმინი „აბსოლუტური ნული“. 2021 წლის ევროვიზია გამოირჩეოდა იმითაც რომ პირველად ავსტრალია, მონაწილეობის ისტორიაში ნახევარფინალიდან გამოეთიშა კონკურსს. უკრაინა რჩება ერთადერთ ქვეყანად, რომელიც მონაწილეობის დღიდან (2004 ) მუდმივად გადადის ფინალში. ევროპის მაუწყებელთა კავშირმა გამოაქვეყნა მონაცემები, რომ სიმღერის კონკურსს ერთდროულად 183 მილიონზე მეტმა ადამიანმა უყურა.
და აღარავინ დარჩა

და აღარავინ დარჩა ― ინგლისელი მწერლის, აგათა კრისტის მისტიკური რომანი. არაერთი შეფასებით, რომანი ავტორის ყველაზე რთულ ნამუშევრადაა აღიარებული. გაერთიანებულ სამეფოში რომანი -მა გამოსცა 1939 წლის 6 ნოემბერს, სახელწოდებით, ათი პატარა ზანგი, საბავშვო ლექსის შესაბამისად, რომელიც ნაწარმოების მთავარი ელემენტია. აშშ-ში რომანი 1940 წლის იანვარში გამოიცა სათაურით, „და აღარავინ დარჩა“, ლექსის ბოლო სიტყვების შესაბამისად. შემდეგში აშშ-ში ნაწარმოები ამ სათაურით იბეჭდებოდა, გარდა -ის გამოცემისა (1964-1986 წლებში), რომელიც სათაურით, „ათი პატარა ინდიელი“, დაიბჭედა. ნაწარმოების 100 მილიონ ეგზემპლარზე მეტია გაყიდული.

მთავარი პერსონაჟები
ანტონი ჯეიმზ მარსტონი (ტონი მარსტონი) ― უზნეო და უპასუხისმგებლო ახალგაზრდა
თომას როჯერსი ― ყასაბი, ეთელ როჯერსის ქმარი
ეთელ როჯერსი ― მზარეული/დიასახლისი, თომას როჯერსის ცოლი
გენერალი ჯონ გორდონ მაკარტური ― პირველი მსოფლიო ომის გადამდგარი გენერალი და გმირი
ემილი კაროლინ ბრენტი ― მოხუცი ღვთისმოსავი შინაბერა
ედვარდ ჯორჯ არმსტრონგი ― ჰარლი-სტრიტის ექიმი
უილიამ ჰენრი ბლორი ― პოლიციის ყოფილი ოფიცერი, ამჟამად, კერძო გამომძიებელი
ფილიპ ლომბარდი ― დაქირავებული ჯარისკაცი
ვერა ელიზაბეტ კლეიტორნი ― ახალგაზრდა ქალი, გოგონათა სასწავლებლის ფიზიკური აღზრდის მასწავლებელი
ლოურენს ჯონ უორგრეივი ― გადამდგარი მოსამართლე
ისააკ მორისი ― კუნძულის მფლობელი, მლიქვნელი იურისტი და ნარკოტიკებით მოვაჭრე

რომანის სტრუქტურა
ნაწარმოების სიუჟეტი საბავშვო ლექსის მიხედვით ვითარდება, რომელსაც „ათი პატარა ზანგი“ (სხვა გამოცემებში „ათი პატარა ინდიელი“ და „ათი პატარა ჯარისკაცი“ ჰქვია). ათ მსხვერპლს - რვა სტუმარი და ორი მოსამსახურე - სათითაოდ, თითო რითმის შესაბამისად კლავენ. მოკლულია „ინდიელთა კუნძულის“ მფლობელიც, თუმცა არა კუნძულზე.

ლექსი
ლექსსა და მკვლელობებს შორის კავშირი
შჩუსევის არქიტექტურული მუზეუმი

ალექსეი შჩუსევის სახელობის არქიტექტურის მუზეუმი — მოსკოვის არქიტექტურის ისტორიის მუზეუმი. 1949 წლიდან მას არქიტექტორ ალექსეი შჩუსევის სახელი მიენიჭა. გაიხსნა 1964 წელს რუსული არქიტექტურის სახელმწიფო მუზეუმისა და სსრკ არქიტექტურის აკადემიის მუზეუმის გაერთიანების შემდეგ.

1991 წლიდან კოლექცია განთავსებულია ტალიზინის სახლში ვოზდვიჟენკაზე და მიჩნეულია, როგორც ფედერალური მნიშვნელობის ხალხთა კულტურული მემკვიდრეობის ობიექტი.

გარდა საგამოფენო საქმიანობისა, მუზეუმი ეწევა სამეცნიერო კვლევებს და ხელს უწყობს არქიტექტურული ძეგლების რესტავრაციას. მუზეუმის სტრუქტურა მოიცავს ფილიალებს: მელნიკოვის მუზეუმი, მე -17 საუკუნის სატრაპეზო პალატა, რომელიც მდებარეობს აპტეკარსკის პრიკაზის შენობაში, საგამოფენო სივრცე "რუინა", ასევე სამეცნიერო განყოფილებები სახსრების შესანახად, ბიბლიოთეკა, არქივი, ფოტო ბიბლიოთეკა, არქიტექტურის ხელშეწყობის განყოფილება, განვითარების განყოფილება. 2018 წლის მონაცემებით, მუზეუმის ფონდი შეიცავს მილიონზე მეტ ექსპონატს: ორიგინალური ნახატები, სახლის მოდელები, ფოტოსურათები და საარქივო დოკუმენტები.

ისტორია
პირველი იდეები არქიტექტურის მუზეუმის შექმნის შესახებ გამოხატა მოსკოვის ადმინისტრაციამ ჯერ კიდევ მე -19 საუკუნეში. 1917 წელს ხელოვნების კომიტეტმა მაქსიმ გორკის ხელმძღვანელობით გამოაქვეყნა "მიმართვები ხელოვნების ნიმუშების შენარჩუნებისთვის". მოსკოვის არქეოლოგიურმა საზოგადოებამ დაიწყო მუზეუმის პროექტის შემუშავება.

თანამედროვეობა
2015 წელს კულტურის სამინისტრომ დააფინანსა მუზეუმის ვირტუალური გამოფენის შექმნა. პორტალი შეიცავს საარქივო მასალებს, რომლებიც დაჯგუფებულია შვიდ პერიოდად: ძველი რუსული არქიტექტურა (- სს.), ბაროკო (- სს.), კლასიციზმი (1760-1830 წწ), ისტორიციზმი (1840-1910 წწ), თანამედროვე (1890-1910 წწ), ავანტი ბაღი (1910-1930-იანი წლები), საბჭოთა არქიტექტურა (1920-1980-იანი წლები).

2017 წელს მუზეუმის დირექტორად დაინიშნა ელიზავეტა ლიხაჩევა, რომელიც ადრე იკავებდა უფროსი მეცნიერ თანამშრომლის თანამდებობას და მუშაობდა მელნიკოვის მუზეუმის ფილიალში. 2018 წელს მუზეუმმა გამოაცხადა კონკურსი ტალიზინის სამკვიდროს ეზოს საზაფხულო მშენებლობისთვის, სადაც ჩატარდება საგანმანათლებლო და კულტურული ღონისძიებები.

2018 წელს მუზეუმი გახდა საერთაშორისო ფესტივალის გამარჯვებული გერმანიაში, რომელიც ჩატარდა 31 მაისს და 1 ივნისს, მიიღო ვერცხლის ჯილდო კატეგორიაში "მობილური აპლიკაცია".

ექსპოზიცია
მუზეუმის კოლექცია ჩამოყალიბდა ორიგინალური პროექტებიდან, გრავიურებიდან, ნახატებიდან, სახელმწიფო მუზეუმის ფონდიდან, ერმიტაჟიდან, სახელმწიფო ისტორიული მუზეუმიდან გადაცემული ფოტოებიდან, ასევე კერძო კოლექციებიდან. რუსული არქიტექტურის ძეგლების საზომი ნახატების ფონდი შეიქმნა მოსკოვის არქეოლოგიური საზოგადოების კოლექციებისა და ცენტრალური სახელმწიფო ნიმუშებიდან.
თეთრი ცრუმანჭკვალა

თეთრი ცრუმანჭკვალა — სოკოს სახეობა ფსათირელასებრთა ოჯახისა, რომელიც ფართოდაა გავრცელებული ევროპა, აზიასა და ჩრდილოეთ ამერიკაში.

სოკოს საკვებად ვარგისიანობა საკამათოა, წყაროების უმეტესობა მას არასაჭმელ სოკოდ თვლის, ზოგიერთი პირობითად საჭმელ სოკოდ მიიჩნევს, რომელიც საგულდაგულოდ მომზადებას საჭიროებს.

სოკო 1818 წელს პირველად აღწერა ელიას მაგნუს ფრისმა როგორც . მიმდინარე ბინომიალური სახელწოდება მიანიჭა ფრანგმა მიკოლოგმა რენე შარლ მერიმ (1913). სპეციფიკური ეფითეტი „“ ეწოდა შვეიცარიელი ბოტანიკოსის ოგიუსტ პირამის დეკანდოლის პატივსაცემად.

სეცნიერო სინონიმები:

აღწერა
ქუდის დიამეტრი — 3-8 სმ, ნახევარსფეროსებრი, შემდეგ ზარისებრი ან ფართოკონუსური, რამდენამდმე ბრტყელი, მომრგვალო ბორცვაკით, რადიალურად დანაოჭებული. ტალღოვან-დაკლაკნილი, კიდეებთან ხშირად დამსკდარია. დაფარულია წვრილი ქერცლებით, რომელიც სწრაფად ქვრება. მომურო ან ყვითელ-ყავისფერი. ქუდი სწრაფად შრება და იღებს მოყვითალო ან კრემისფერ-თეთრ, მქრქალ ფერს, განსაკუთრებით კიდეებთან. გამომშრალი ქუდი მეტად მყიფეა.

რბილობი — თხელი, თეთრი, მყიფე, სუსტი ხილის სუნითა და სასიამოვნო გემოთი.

ფეხის სიგრძე — 4-10 სმ-მდე, სისქე — 05-08 სმ-მდე, ძირში გასქელებული, ზოგჯერ გააჩნია ფესვისებრი დანამატი. მყიფეა, ზედაპირი თეთრი ან კრემისფერი, გლუვი.

ჰიმენოფორი — ფირფიტებიანი, შეზრდილი, ხშირი, ვიწრო, მოთეთრო ან ნაცრისფერ-იისფერი, შემდეგ მუქი-ყავისფერი, ძოწისფერი, უფრო ღია ფერის კიდეებით.

საბურველის ნარჩენები შეიმჩნევა ნორჩი ეგზემპლარების ქუდის კიდეებთან. საყელო არ გააჩნია.

სპორების მტვერი — ყავისფერ-იისფერი, სპორები — 6-9×3,5-5,5 მკმ, ოვალურ-ელიფსისებრი.

ჰეილოცისტიდები — ბოთლისებრი ან გურზისებრი, გამობერილი, მრავალრიცხოვანი, ხშირად კონებად, 12×44 მკმ.

ეკოლოგია და გავრცელება
საპროტროფია. იზრდება ერთეულებად ან ჯგუფებად დამპალ ხეებზე, ჯირკებზე ფოთლოვან, წიწვოვან და შერეულ ტყეებში, ბაღებში, პარკებში, საძოვრებზე და მდელოებზე, ზოგჯერ ცოცხალ ხეებზე. ხშირად ისე ჩანს, თითქოს სოკო იზრდება ნიადაგზე, სინამდვილეში იგი მიწაში ჩაფლული მერქანიდან ამოდის. უპირატესობას ანიჭებს თიხიან, ნეიტრალურ ან ოდნავ ტუტე ნიადაგს.

აზიასა და ჩრდილოეთ ამერიკაში. გავრცელების არეალი აგრეთვე მოიცავს კანარის კუნძულებსაც.

სეზონი — გაზაფხულიდან შემოდგომამდე.

მსგავსი სახეობები
კვებითი ღირებულება
სოკოს საკვებად ვარგისიანობა საკამათოა, წყაროების უმეტესობა მას არასაჭმელ სოკოდ თვლის, ზოგიერთი პირობითად საჭმელ სოკოდ მიიჩნევს, რომელიც საგულდაგულოდ მომზადებას საჭიროებს. გარდა ამისა, რთულია მისი გარჩევა სხვა მონათესავე შხამიანი სახეობებისაგან, ამიტომაც მისი შეგროვება გამოუცდელი მესოკოვებიისთვის რეკომენდირებული არაა.

სოკოს გააჩნია ანტიბაქტერიული და სიმსივნის საწინააღმდეგო მოქმედება.

მეცნიერთა გარკვეული ნაწილის მიერ ჩატარებულ კვლევებზე დაყრდნობით, სოკო შესაძლოა შეიცავდეს ფსიქოტროპულ ნივთიერებებს.

გალერეა
ცივი ომის მუზეუმი

ცივი ომის მუზეუმი - სამხედრო ისტორიის მუზეუმი და გასართობი კომპლექსი მოსკოვში,მეტროსადგურ ტაგანსკაიასთან ახლოს, რომელიც დაარსდა 2006 წელს. იგი მდებარეობს მიწისქვეშა ბუნკერში, რომლის ფართობია 7000 მ² -ზე მეტი, 65 მეტრის სიღრმეზე, სსრკ -ს ყოფილი საიდუმლო სამხედრო ობიექტის ტერიტორიაზე - გრძელვადიანი ავიაციის სარეზერვო სარდლობის ქუნქტში.

ისტორია
მოსკოვის ცენტრში მიწისქვეშა ბუნკერის მშენებლობა დაიწყო 1945 წელს შეერთებულ შტატებში ატომური ბომბის შემუშავებასთან დაკავშირებით. იოსებ სტალინის პირადი დავალებით, საბჭოთა მეცნიერებმა დაიწყეს საკუთარი ბირთვული იარაღისა და მათგან დაცვის საშუალებების შემუშავება.

1947 წლის შემოდგომაზე მეტროპიპროტრანსის ინსტიტუტის მეცნიერებმა მოამზადეს ბუნკერის ტექნიკური დიზაინი. მან მიიღო კოდი სახელი "ობიექტი 02" (-293) და უნდა მდებარეობდეს კრემლის მახლობლად (ტაგანსკის გორაზე), ისე რომ ბირთვული ომის შემთხვევაში შეერთებულ შტატებთან, სტალინს და საბჭოთა მთავრობას შეძლებოდა სწრაფად მიეღწიათ თავშესაფარში და განეგრძოთ სახელმწიფოს და არმიის მართვა. მოსკოვში ობიექტის მშენებლობა დაიწყო 1950 წელს. მიწისქვეშა კომპლექსი აშენდა იმავე ტექნოლოგიის გამოყენებით, რაც გამოიყენებოდა მოსკოვის მეტროს მშენებლობაში. მისი გვირაბები ორი გადასასვლელით იყო დაკავშირებული წრის ხაზის ტაგანსკაიას სადგურთან. პირველი მოსიარულე, რომელიც შეიქმნა ობიექტის შესანახად, შემოვიდა გვირაბში კურსკაიასა და ტაგანსკაიას შორის, მეორე - უშუალოდ მეტროს ტექნიკურ შენობაში.

1952 წელს დასრულდა ბუნკერის ძირითადი სტრუქტურების მშენებლობა, 1953 წლის ზაფხულში - სიცოცხლის დამხმარე სისტემების დაყენება. 1954 წლის გაზაფხულზე, კომუნიკაციების მუშაკებმა, რომლებიც პასუხისმგებელნი იყვნენ საკომუნიკაციო საშუალებების განთავსებაზე და აღჭურვილობის დამონტაჟებაზე, დაიწყეს მუშაობა ობიექტზე.

მუზეუმის შექმნა
2006 წელს, ყოფილი ბუნკერი შეიძინა კომპანია ნოვიკ-სერვისმა. შენობის აღდგენა დაიწყო: ყოფილი საიდუმლო ობიექტიდან დარჩა ჯავშანტექნიკური კარები და ფოლადის კედლის მოპირკეთება. რესტავრაციის შემდეგ, ცივი ომის მომავალი მუზეუმის ექსპონატები უნდა შეგროვებულიყო სამხედრო ნაწილებიდან და საწყობიდან. სამხედრო ობიექტის ინტერიერის გაფორმებიდან შემორჩენილია მხოლოდ ძველი ტელეფონი და კარლ მარქსის პორტრეტი. ბუნკერის ზოგიერთ ადგილას შეიძლება მოისმინოს მეტროს მატარებლების ზუზუნი, რომლებიც ამჟამად გადიან, თუმცა ამჟამად მას არ აქვს პირდაპირი კავშირი მეტროსთან, გვირაბი ივსება და იბლოკება რკინაბეტონის ბეჭდით.
სადედოფლო სასახლე და პარკი

სადედოფლო - სასახლისა და პარკის ანსამბლი მოსკოვის სამხრეთით; დაარსდა იმპერატრიცა ეკატერინე - ის ბრძანებით 1776 წელს.

სადედოფლო სასახლისა და პარკის ანსამბლი, რომლის ფართობია 100 ჰექტარზე მეტი, მდებარეობს მთიან რელიეფზე, რომელიც აღმოსავლეთიდან და სამხრეთიდან შემოსაზღვრულია ორი ღრმა ხევით, დასავლეთიდან - აუზებით, აღმოსავლეთიდან - სათბურების კომპლექსით.

სადედოფლო არის მე -18 საუკუნის ყველაზე დიდი ფსევდო-გოთური შენობა ევროპაში და ერთადერთი სასახლის კომპლექსი, რომელიც შექმნილია ამ სტილში. სასახლისა და პარკის ანსამბლის თავისებურებებმა დიდწილად განსაზღვრა ახალი მიმართულება რუსულ არქიტექტურაში: ყოფილი რუსეთის იმპერიის სხვადასხვა ნაწილში არის მე -18 საუკუნის ბოლოს და მე -19 საუკუნის დასაწყისის მრავალი შენობა, რომლებიც შეიქმნა მისი გავლენით.

სადედოფლოს ლანდშაფტური პარკი, რომელიც დაარსდა სასახლის კომპლექსთან ერთად, გახდა ერთ -ერთი პირველი ლანდშაფტური პარკი რუსეთში პეტერბურგის სასახლესა და პარკების ანსამბლებთან ერთად.

ისტორია
1775 წლის გაზაფხულზე იმპერატრიცა ეკატერინე , რომელიც კოლომენსკოიდან შავი ტალახის ტერიტორიაზე გადიოდა, მოიციბლა ამ ადგილების სილამაზით და მაშინვე იყიდა პრინც სერგეი დიმიტრიევიჩ კანტემირისგან. იმპერატრიცამ გადაიხადა 25,000 რუბლი ქონებისათვის, იმისდა მიუხედავად, რომ პრინცი მზად იყო ის გაეყიდა 20,000 -ად.

1775 წლის ზაფხული, იმპერატრიცამ და მისმა საიდუმლო მეუღლემ, რომლებიც ერთი წლით ადრე დაქორწინდნენ, სადედოფლოში გაატარეს. აქ ტარდებოდა არა მხოლოდ სასამართლო გასართობი, არამედ სახელმწიფო საბჭოს სხდომებიც [3]. დერჟავინის მოგონებების თანახმად, 1775 წლის 6 (19) აგვისტოს, უფლის ფერისცვალების დღეს, სადედოფლოში გაიმართა საზეიმო მიღება პრეობრაჟენსკის პოლკის შტაბის და მთავარი ოფიცრების პატივსაცემად, რომელთაგან ეკატერინე იყო პოლკოვნიკი

სამეფო აუზი
ზემო სამეფო აუზი ითვლება ყველაზე ლამაზად სადედოფლო სასახლისა და პარკის კასკადში. მისი ფართობია დაახლოებით 10 ჰექტარი, ხოლო მაქსიმალური სიღრმე 2 მეტრამდე აღწევს; აუზი წარმოიქმნება გოროდნია (გოროდენკა), იაზვენკა და ჩერეპიშკა (ჩერეპიშენკა) მდინარეების კაშხლებით. მცირე სასახლე და ოპერის თეატრი (პატარა სასახლიდან აუზამდე, პანდუსის კიბე, რომელიც არ შემორჩა) გადაჰყურებს მას; ლანდშაფტის პარკის ყველა პავილიონი მისკენ არის ორიენტირებული. ასევე აღსანიშნავია ხელოვნური კუნძულები.
ზედა ვანის მთავარანგელოზის ეკლესია

ზედა ვანის მთავარანგელოზის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ვანის მუნიციპალიტეტის სოფელ ზედა ვანში. თარიღდება - საუკუნეებით.

ეკლესია დარბაზულია. ჩრდილოეთის და სამხრეთის მხარეს მიშენებული აქვს ეგვტერები, ხოლო დასავლეთით — ნართექსი. ეგვტერისა და ნართექსების კედლებზე შემორჩენილია მხატვრობის ფრაგმენტები. პირველი ფენა - საუკუნეებს მიეკუთვნება, მეორე — საუკუნის უგვიანესი არ უნდა იყოს. შესასვლელი დასავლეთიდან და სამხრეთიდან აქვს. კარი არქიტრავულია. დარბაზი განათებულია თაღოვანი სარკმლებით. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული ჩაწერილი აფსიდაა, რომელიც მხრებითაა გამოყოფილი დარბაზისგან. მხრებს კონქის საბჯენი თაღი ეყრდნობა. აფსიდის ღერძზე სამი თაღოვანი სარკმელია გაჭრილი. საკურთხეველი ერთი საფეხურითაა ამაღლებული დარბაზისგან. გრძივი კედლები ორი წყვილი პილასტრითაა დანაწევრებული, რომლებზეც კამარის საბჯენი თაღებია გადასული. ასეთივე ნახევარპილასტრებია დასავლეთი კედლის კუთხეებში. კედლები დეკორატიული თაღნარითაა გაფორმებული. მინაშენები დანგრეულია. ტაძრის ჩრდილოეთ და დასავლეთი კედლების ფასადებზე შერჩენილია მოხატულობის მცირე ფრაგმენტები. განირჩევა მეწამული საღებავი.

ტაძარი აღდგა 2015 წელს. აღდგენის პროცესში აღმოჩნდა ასომთავრული წარწერის ფრაგმენტი, რომელზეც იკითხება:

ქვით ნაგები ექვსწახნაგა სამრეკლო საუკუნეს მიეკუთვნება. პირველი სართული გადახურულია შეკრული კამარით, მეორე სართული გახსნილია, მესამე სართული კი თაღებით დაკავშირებული სვეტებისაგან შედგება და კონუსისებრი სახურავი აქვს.
კოლომბოს ეროვნული მუზეუმი

კოლომბოს ეროვნული მუზეუმი (, , ), ასევე ცნობილი როგორც შრი-ლანკის ეროვნული მუზეუმი — კოლომბოში მდებარე ორი მუზეუმიდან ერთ-ერთი. დაწესებულება შრი-ლანკაში უდიდესი მუზეუმია. ის იმართება ცენტრალური მთავრობის კონტროლირებადი ეროვნული მუზეუმის დეპარტამენტის მიერ. მუზეუმში დაცულია მნიშვნელოვანი კოლექციები, მათ შორის ქვეყნის რეგალიის კოლექცია, რომელიც კანდის სამეფოს დროინდელ სამეფო ტახტებსა და გვირგვინებს მოიცავს.

ისტორია
თავდაპირველად ცნობილი, როგორც კოლომბოს მუზეუმი დაარსდა 1877 წლის 1 იანვარს. მის დამაარსებლად სერ უილიამ ჰენრი გრეგორი, კეილონის (შრი-ლანკა) გუბერნატორი მიიჩნევა. მუზეუმის შენობისათვის იტალიური არქიტექტურული სტილი შეარჩია. მშენებლობა დასრულდა 1876 წელს და მუზეუმმა ფუნქციონირება მომდევნო წელს დაიწყო.

მუზეუმის მშენებლობაზე პასუხისმგებელი არასი მარიკარ უაპიჩიე მარიკარი იყო

როდესაც კანდიანის უკანასკნელი მეფის სამეფო ტახტი განათავსეს მუზეუმში, მაშინდელმა პრემიერ-მინისტრმა, სენანაიაკემ მიიღო სერ რაზიკ ფარიდის, უაპჩი მარიკარის შვილიშვილის თანხმობა, რომ მუზეუმი პარასკევობითაც ღია ყოფილიყო.

1877 წლიდან 1999 წლამდე პერიოდში მუზეუმის მმართველებმა მუზეუმში არაერთი აქტივობა განახორციელეს ქვეყნის კულტურული და ბუნებრივი მემკვიდრეობის საზოგადოებისათვის საჩვენებლად.

1940 წლიდან დღემდე
მუზეუმს ეროვნული დაწესებულების სტატუსი მიენიჭა პაულუს ედვარდ პიერ დერანიაგალას პერიოდში. 1942 წელს 31 აქტის საშუალებით დერანიაგალამ მუზეუმის ფილიალები გახსნა: ჯაფნაში, კანდისა და რატნაპურაში. საბოლოო ჯამში, მუზეუმს ცხრა ფილიალი დაუგროვდა. ასევე ამოქმედდა სამეცნიერო პროგრამების სკოლა და მობილური მუზეუმების სერვისი.

მუზეუმში დაცულია ტარას ქანდაკების ასლი, რომლის ორიგინალიც ბრიტანეთის მუზეუმში ინახება. კანდის სამეფოს უკანასკნელი მეფის გვირგვინი, ძვრიფასეულობა და სამეფო ტახტი მუზეუმს მას შემდეგ გადაეცა, რაც გაერთიანებული სამეფოს მთავრობამ ამ ნივთების შრი-ლანკაში დაბრუნების გადაწყვეტილება მიიღო. პირველ სართულზე განთავსებული გალერეები ისტორიულადაა მნიშვნელოვანი, მეორე სართულზე განთავსებული დარბაზები კი თემატურადაა გამოყოფილი.

მუზეუმის ბიბლიოთეკა დაარსდა 1877 წლის 1 იანვარს. მთავრობის აღმოსავლეთმცოდნეობის ბიბლიოთეკა (1870 წელი) შედიოდა კოლომბოს ეროვნულ მუზეუმის ბიბლიოთეკაში, რომელიც ბიბლიოთეკის მთავარ ბირთვს წარმოადგენდა 129 წლის განმავლობაში. ეს დაწესებულება არაოფიციალური ეროვნული ბიბლიოთეკა იყო შრი-ლანკაში, სტატუსის მინიჭების შემდეგ კი პირველი ბიბლიოთეკა გახდა მთელს კუნძულზე. დაწესებულება დაარსების შემდეგ განსაკუთრებულ ყურადრებას აქცევს შრი-ლანკასთან დაკავშირებულ, ასევე აღმოსავლეთისა და ბუნების ისტორიის შესახებ შექმნილ ნამუშევრებს.

1982 წელს დოქტორი თელმა გუნავარდენა (1934–2015) კოლომბოს ეროვნული მუზეუმის პირველი ქალი დირექტორი გახდა. ის მუზეუმის ამ პოზიციაზე 1982 წლიდან 1994 წლამდე იმყოფებოდა.

1972 წლიდან 1991 წლამდე პროფესორი პანდულა ანდაგამა მუზეუმის ანთროპოლოგიის განყოფილების უფროსად დაინიშნა. ის ასევე გახდა კოლომბოს ეროვნული მუზეუმის ასისტენტ დირექტორი. მისი მოღვაწეობის პერიოდში ანდაგამამ დააარსა კოლომბოს უნივერსიტეტის ანთროპოლოგიური განყოფილება. მისი ორგანიზებით მუზეუმში ასევე მოეწყო არაერთი დროებითი გაოფენა.
ლუკოილი

ლუკოილი — რუსული ნავთობმომპოვებელი და ნავთობგადამამუშავებელი კომპანია შტაბ-ბინით მოსკოვში. კომპანიის სახელწოდება შედგება კომპანიის სამი ძირითადი საბადოს სახელწოდების პირველი ასოსგან (ლანგელასი, ურაი, კოგალიმი) და სიტყვისგან „ოილ“ ( — ნავთობი).

რუსეთის სიდიდით მეორე შემოსავლიანი კომპანია გაზპრომის შემდეგ.. 2007 წლამდე იყო უმსხვილესი მოპოვებითი ნავთობკომპანია რუსეთში..

საქართველო
„ლუკოილი“ საქართველოში წარმოდგენილია შვილობილი კომპანიის „ლუკოილ-ჯორჯიას“ სახით.

2021 წლის აგვისტოდან საქართველოში ფიზიკურმა პირებმა და კერძო კომპანიებმა „ლუკოილის“ ბარათებითა და ტალონებით საწვავი ვერ მიიღეს, მიუხედავად იმისა, რომ თანხა უკვე გადახდილი ჰქონდათ. „ლუკოილ-ჯორჯიას“ განმარტების მიხედვით, ამის მიზეზი კომპანია „უნიგრუპთან“ გაწყვეტილი ხელშეკრულება გახდა, რომელიც საწვავის გაყიდვაზე მესამე პირებთან ხელშეკრულებას აფორმებდა. დაზარალებული მოქალაქეები და ბიზნესსუბიექტები კომპანია „ლუკოილ-ჯორჯიას“ თაღლითობაში ადანაშაულებენ და მათ მიერ შესყიდული საწვავის მიღებას ითხოვენ. გამოცემა .-ს ცნობით, არ არის გამორიცხული ლუკოილისა და უნიგრუპის საქმიანობით ფინანსური პოლიცია დაინტერესდეს.