ნოგამი იაეკო

ნოგამი იაეკო (; დ. 6 მაისი, 1885 — გ. 30 მარტი, 1985) — ფსევდონიმი, რომლითაც ცნობილი გახდა იაპონიის შოვას პერიოდის რომანისტი. მისი ქალიშვილობის გვარი იყო კოტეგავა იაე.

ბიოგრაფია
ადრეული წლები
ნოგამი დაიბადა უსუკიში, ოიტას პრეფექტურაში, მდიდარი საკეს მწარმოებლის ოჯახში. მას სწავლა სახლში სასწავლებლის მასწავლებლები ასწავლიდნენ, მათ შორის კუბო კაიზო, რომელმაც გააცნო მას კლასიკური ჩინური ლიტერატურა, კლასიკური იაპონური ლიტერატურა და ასწავლა ტანკას პოეზიის დაწერის ხელოვნება. იგი შეხვდა მწერალ კინოშიტა ნაოეს, რომელმაც დაარწმუნა, რომ შესულიყო მეიჯი-ჯოგაკოში, ქრისტიანულად ორიენტირებულ გოგონათა სკოლაში ტოკიოში.

სტუდენტობის პერიოდში ტოკიოში მან გაიცნო ნოგამი ტოიოიჩირო, ნო დრამისა და ინგლისური ლიტერატურის სტუდენტი ნაცუმე სოსეკის ხელმძღვანელობით. ისინი 1906 წელს დაქორწინდნენ, მაგრამ იგი განაგრძობდა ლიტერატურული აღიარების მისაღწევად მუშაობას. მისი პირველი გამოქვეყნებული ნაწარმოები იყო მოთხრობა ენიში („სასიყვარულო კავშირები") ლიტერატურულ ჟურნალში ჰოტოტოგისუ, 1907 წელს.

ლიტერატურული კარიერა
1910-იან წლებში ნოგამი წარადგენდა ლექსებსა და მოთხრობებს მთავარი ლიტერატურული ჟურნალებისთვის ჩუო კორონი, შინჩო და ფემინისტური ჟურნალისთვის სეიტო, და მოიპოვა მრავალი მიმდევარი პროლეტარული ლიტერატურის მოძრაობის მოყვარულთა შორის. მას მიმოწერა ჰქონდა თავის თანამედროვე ქალ მწერლებთან იუასა იოშიკოსთან და მიიამოტო იურიკოსთან, რომლებთანაც იზიარებდა რწმენას, რომ ლიტერატურა უნდა ემსახუროს მორალურობისა და სოციალური აქტივიზმის გაზრდის მიზანს.

1922 წელს მან გამოაქვეყნა კაიჯინ მარუ („ნეპტუნი", თარგმნილი 1957 წელს), შოკისმომგვრელი ნახევრად ფაქტობრივი მოთხრობა ოთხი კაცის შესახებ, დატანჯული თევზსაჭერი ნავის ეკიპაჟიდან, რომლებიც ირყევიან ორ არჩევანს, შიმშილსა და კანიბალიზმს შორის და ექსტრემალურ პირობებში ადამიანური მორალის ზღვარს ეჯახებიან. ეს რომანი მოგვიანებით ადაპტირებული იქნა 1962 წლის ფილმად ნინგენი, რეჟისორი კანეტო შინდო.

ნოგამიმ დაიწყო ისტორიული მხატვრული ლიტერატურის შესწავლა 1920-იან წლებში, მოთხრობით ოიში იოშიო 1926 წელს. იმავე წელს მან და მისმა ქმარმა თარგმნეს ჯეინ ოსტინის რომანი „სიამაყე და ცრურწმენა“ იაპონურ ენაზე, რაც იყო ოსტინის პირველი თარგმანი იაპონურად. ნოგამის ისე მოეწონა „სიამაყე და ცრურწმენა“, რომ 1928 წელს გამოაქვეყნა რომანი „მაჩიკო", რომელიც „სიამაყე და ცრურწმენის“ ტაიშოს ეპოქის იაპონიაში გადატანა იყო, გმირი მაჩიკოთი, რომელიც შთაგონებული იყო ელიზაბეტ ბენეტით, გმირი მისტერ კავაით, რომელიც ეფუძნებოდა მისტერ დარსის, და უარყოფითი პერსონაჟი სეკით, რომელიც ეფუძნებოდა ვიკჰემს.

მოგვიანო პერიოდი
როდესაც იაპონიის მთავრობა სულ უფრო მეტად მიისწრაფოდა ტოტალიტარიზმისკენ და ჩანდა, რომ ომი გარდაუვალი იყო, მან და მისმა ქმარმა იმოგზაურეს ევროპაში, სადაც ისინი ხელი მოწმენი გახდნენ ესპანეთის სამოქალაქო ომის დაწყებისა და საშიში ნიშნებისა, რომლებიც მეორე მსოფლიო ომამდე მიიყვანდა სამყაროს. ისინი დაბრუნდნენ იაპონიაში მეორე მსოფლიო ომის დაწყებამდე და იგი კონცენტრირებული იყო თავის წერაზე. ომისშემდგომ პერიოდში მან აღადგინა კონტაქტები მიიამოტო იურიკოსთან და მასთან ერთად დააარსა შინ ნიჰონ ბუნგაკუკაი.

მისი ომისშემდგომი შემოქმედება იყო ნაყოფიერი და მრავალფეროვანი, მათ შორის იყო იომიურის პრემიის მფლობელი 1957 წლის რომანი მეირო და ჰიდეიოში ტო რიკიუ („ჰიდეიოში და რიკიუ", 1962–1963), რომელშიც იგი იკვლევს ურთიერთობას ხელოვანსა და მფარველს შორის (ამ შემთხვევაში ტოიოტომი ჰიდეიოში და სენ ნო რიკიუ). ბოლო რომანი ადაპტირებული იქნა ფილმად რიკიუ იაპონელი რეჟისორის, ჰიროში ტეშიგაჰარას მიერ.