კარლოს ანტონიო ლოპესი

კარლოს ანტონიო ლოპესი ინსფრანი (დ. 4 ნოემბერი, 1792 — გ. 10 სექტემბერი, 1862) — პარაგვაის პირველი პრეზიდენტი. მისი მმართველობის პერიოდში ქვეყანა გადავიდა ეკონომიკური და პოლიტიკური მოდერნიზაციის გზაზე და დასრულდა ხოსე გასპარ როდრიგეს დე ფრანსიას იზოლაციონისტური პოლიტიკა.

ადრეული ცხოვრება
ლოპესი დაიბადა მანორაში (ასუნსიონში) 1792 წლის 4 ნოემბერს, ის ოჯახის რვა შვილიდან ერთ-ერთი იყო. დაამთავრა სან კარლოსის კოლეჯი და სემინარია. შემდეგ დაიწყო იურიდიული პრაქტიკა, პროფესია, რამაც მას გავლენიანი კავშირების განვითარების საშუალება მისცა. მან დიქტატორ ხოსე გასპარ როდრიგეს დე ფრანსიას, მისი ბიძის, მტრობა დაიმსახურა და რამდენიმე წლის განმავლობაში იმალებოდა.

პოლიტიკური კარიერა
ლოპესი მცირე ხნით იყო პარაგვაის სამხედრო მმართველობის მდივანი, რომელსაც პოლკოვნიკი მარიანო როკე ალონსო ხელმძღვანელობდა. ალონსო ქვეყანას 1840–1841 წლებში მართავდა. 1841 წლის 12 მარტს კონგრესმა ლოპესი და როკე სამი წლის ვადით ერთობლივ კონსულებად აირჩია.

1844 წელს ლოპესმა მარიანო როკე ალონსო ქვეყნიდან გაასახლა და დიქტატორული უფლებამოსილება ჩაიგდო ხელში. რამდენიმე თვის შემდეგ კონგრესმა მიიღო ახალი კონსტიტუცია, რომელმაც სახელმწიფოს მეთაურის ტიტული კონსულიდან პრეზიდენტად შეცვალა და ის ახალ თანამდებობაზე 10-წლიანი ვადით აირჩიეს

კონსტიტუციამ ლოპესს თითქმის ისეთივე ფართო უფლებამოსილება მიანიჭა, როგორიც დიქტატორ ხოსე გასპარ როდრიგეს დე ფრანსიას ჰქონდა მისი 26-წლიანი მმართველობის განმავლობაში. ფაქტობრივად ლოპესმა დააკანონა ის დიქტატორული ძალაუფლება, რომელიც მან რამდენიმე თვით ადრე მიითვისა. ახალი კონსტიტუცია სამოქალაქო უფლებების გარანტიებს არ შეიცავდა. მეტიც, ტექსტში სიტყვა „თავისუფლებაც“ კი არ იყო ნახსენები.

იგი ხელახლა აირჩიეს 1854 წელს სამი წლის ვადით, ხოლო 1857 წელს — კიდევ ათი წლით, საკუთარი მემკვიდრის დასახელების უფლებამოსილებით.

მისი ხელისუფლება მიმართული იყო პარაგვაის ძირითადი რესურსების მოპოვების განვითარებისა და შეიარაღებული ძალების გაძლიერებისკენ. მან დაიქირავა მრავალი უცხოელი სპეციალისტი, უმეტესად ბრიტანელი, და გააძლიერა ძლევამოსილი ჰუმაიტას ციხესიმაგრე.

1844 წელს მიღებულ კონსტიტუციამდე, რომელმაც ლოპესის პრეზიდენტობა დააკანონა, პარაგვაის სუვერენიტეტის ოფიციალური დოკუმენტი არ გააჩნდა. ლოპესის გავლენებმა ხელი შეუწყო პარაგვაის დამოუკიდებელ სახელმწიფოდ აღიარებას. თუმცა, მისი საგარეო პოლიტიკა არაერთხელ გახდა დიპლომატიური დავების მიზეზი ბრაზილიის იმპერიასთან, ამერიკის შეერთებული შტატებთან და ბრიტანეთის იმპერიასთან, რაც საბოლოოდ თითქმის ომში გადაიზარდა.

მისი მთავრობა ოპოზიციის მიმართ შედარებით უფრო ლოიალური იყო, ვიდრე ფრანსიას რეჟიმი. სრული ძალაუფლების მოპოვებიდან მალევე მან გაათავისუფლა ყველა პოლიტიკური პატიმარი და ასევე მიიღო ზომები მონათმფლობელობის გაუქმების მიმართულებით.

მისი პრეზიდენტობის პერიოდში პარაგვაის ეკონომიკამ უპრეცედენტო ზრდა განიცადა. ლოპესმა სავაჭრო ხელშეკრულებები გააფორმა ბრაზილიასთან 1850 წელს, დიდ ბრიტანეთთან, საფრანგეთთან და შეერთებულ შტატებთან — 1853 წელს, ხოლო არგენტინასთან — 1856 წელს. ხელისუფლება მუშაობდა ქვეყნის შიდა ინფრასტრუქტურისა და ტრანსპორტის გაუმჯობესებაზე ახალი სარკინიგზო ხაზისა და ორთქლმავლიანი მდინარეთა მარშრუტების დანერგვით. ლოპესი ასევე ხელს უწყობდა საჯარო განათლებას დაწყებითი სკოლების გაფართოებითა და სემინარიის ხელახალი გახსნით, სადაც თავად სწავლობდა ახალგაზრდობაში, ამან პარაგვაელებში წიგნიერების დონე გაზარდა. შეიქმნა ქსოვილების ქარხნები და გემთსაშენები, ხოლო სოფლის მეურნეობა სახელმწიფოს მხრიდან წახალისდა. იერბა მატეს (ბაძგის ერთ-ერთი სახეობა), თამბაქოსა და ხე-ტყის ეროვნული წარმოება კვლავ გავიდა საგარეო ბაზრებზე. ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი პროექტი იყო -ს რკინის ქარხანა, სადაც იწარმოებოდა რკინის იარაღები და ზარბაზნები.

მისი უფროსი ვაჟი, ფრანსისკო სოლანო ლოპესი (1827–1870), მისი გარდაცვალების შემდეგ პრეზიდენტი გახდა.