მაკასარი

მაკასარი (წარსულში ცნობილი როგორც უჯუნგ-პანდანგი) ― ინდონეზიის პროვინციის, სამხრეთ სულავესის დედაქალაქი. იგი აღმოსავლეთ ინდონეზიის რეგიონის უდიდესი ქალაქი და ქვეყნის მასშტაბით მეხუთე უდიდესი ურბანული ცენტრია ჯაკარტის, სურაბაიის, მედანისა და ბანდუნგის შემდეგ. ქალაქი კუნძულ სულავესის სამხრეთ-დასავლეთ სანაპიროზე, მაკასარის სრუტის ნაპირზე მდებარეობს.

ისტორიის მანძილზე მაკასარი მნიშვნელოვანი სავაჭრო პორტი იყო. ქალაქი გოვის სასულთნოს ცენტრი და პორტუგალიელთა სამხედრო ბაზა იყო, სანამ ნიდერლანდების ოსტინდოეთის კომპანია დაიპყრობდა საუკუნეში. მაკასარი ნიდერლანდების ოსტინდოეთის მნიშვნელოვანი პორტი იყო, ემსახურებოდა აღმოსავლეთ ინდონეზიის რეგიონებს, რამდენადაც მაკასარელი მეთევზეები სამხრეთით ავსტრალიის სანაპირომდე ცურავდნენ. ინდონეზიის დამოუკიდებლობის მცირე ხნის დროს მაკასარი აღმოსავლეთ ინდონეზიის დედაქალაქი გახდა.

ქალაქის ფართობი 175.77 კმ²-ია. 2022 წლისთვის ქალაქის მოსახლეობის პროგნოზი 1.432 მილიონ ადამიანს შეადგენს. მაკასარის შემადგენლობაში 15 ადმინისტრაციული რაიონი შედის. მაკასარის ოფიციალური მეტროპოლიტენური ტერიტორია ცნობილია როგორც მამინასატა, რომელიც დამატებით მეზობელი სარეგენტოების 33 რაიონსაც მოიცავს. მეტროპოლიტენური ტერიტორიის ფართობი 2 666.63 კმ²-ია და 2022 წლის პროგნოზით, 2 740 532 ადამიანს შეადგენს.

ეროვნული განვითარების დაგეგმარების სააგენტოს მონაცემებით, მაკასარი ინდონეზიის ოთხი მთავარი ცენტრალური ქალაქიდან ერთ-ერთია, მედანთან, ჯაკარტასთან და სურაბაიასთან ერთად. ინდონეზიის ბანკის მონაცემებით, მაკასარი ქვეყნის მასშტაბით მეორე ადგილზეა კომერციული კერძო საკუთრების ღირებულებით, დიდი ჯაკარტის შემდეგ.

ეტიმოლოგია
ნიდერლანდების ოსტინდოეთის ბატონობის დროს ნიდერლანდელები ქალაქის სახელწოდებას გამოთქვამდნენ როგორც მაკასერს, ისე მაკასარს. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ ინდონეზიელებმა ქალაქის ნიდერლანდური გამოთქმა დაიტოვეს ორ -თან ერთად , მიუხედავად იმისა, რომ ინდონეზიურ ენაში გემინირებული თანხმოვნები (ორი ან მეტი თანხმოვანი ერთად) არ გვხვდება.

1971 წლის 1-ელ სექტემბერს ქალაქს წინაკოლონიური სახელწოდების შესაბამისად სახელი გადაერქვა და უჯუნგ-პანდანგი (მაკასარულად: ჯუმპანდანგი).

მაკასარის სამეფო
სამეფო ქრონიკების მიხედვით, გოვის მეცხრე მეფე, ტუმაპარისი კალონა (1512-1546) პირველი გოვა მმართველი იყო, რომელმაც მეზობელ ვაჭრობაზე ორიენტირებულ ტალოსთან კავშირი შეკრა. თანამშრომლობა, რომელიც მაკასარის დამოუკიდებელ სამეფოდ არსებობის პერიოდშიც გაგრძელდა. ორი სამეფოს ცენტრი სომბაოპუში იყო, მდინარე ჯენებერანგის შესართავთან, ქალაქის დღევანდელი ცენტრიდან 10 კმ-ით სამხრეთით. სწორედ აქ განვითარდა საერთაშორისო პორტი და ციხე-სიმაგრე. თავდაპირველად მაკასარი მალაიელმა ვაჭრებმა აქციეს თავიანთ ბაზად მოლუკის კუნძულებთან სავაჭროდ, ხოლო მოგვიანებით პორტუგალიელებმა.

სანელებლებით ვაჭრობაზე ნიდერლანდელთა საზღვაო ძალის ზრდასთან ერთად მაკასარი კიდევ უფრო მნიშვნელოვანი პორტი გახდა. იგი ალტერნატიული პორტი იყო ყველა ვაჭრისთვის და ბრინჯის დეფიციტის მქონე მოლუკის კუნძულებთან ბრინჯით ვაჭრობის წყაროსაც წარმოადგენდა.

ნიდერლანდების ოსტინდოეთის კომპანია მოლუკურ ჯავზსა და მიხაკზე მონოპოლიის დამყარებას ცდილობდა და 1620-იანი წლებიდან თითქმის გადაასწრო ინგლისელებს, პორტუგალიელებსა და მუსლიმებს. მაკასარის მეფეები ეწინააღმდეგებოდნენ ნიდერლანდელთა მიერ მონოპოლიის დამყარების მცდელობებს, თავისუფალი ვაჭრობის პოლიტიკას ინარჩუნებდნენ და თვლიდნენ, რომ ქალაქში ბიზნესის კეთება ყველა ვიზიტორის უფლება იყო.