კოპენჰაგენის კრიტერიუმები

კოპენჰაგენის კრიტერიუმები — წესები, რომლებიც განსაზღვრავს, აქვს თუ არა ქვეყანას ევროკავშირში გაწევრიანების უფლება. კრიტერიუმები მოითხოვს, რომ სახელმწიფოს ჰქონდეს ინსტიტუტები დემოკრატიული მმართველობისა და ადამიანის უფლებების დასაცავად, ჰქონდეს ფუნქციონირებადი საბაზრო ეკონომიკა და იზიარებდეს ევროკავშირის ვალდებულებებსა და განზრახვას.

ეს კრიტერიუმები ჩამოყალიბდა 1993 წლის ივნისში, კოპენჰაგენში გამართულ ევროპულ საბჭოზე, საიდანაც მიიღეს მათი სახელი. ამონარიდი კოპენჰაგენის სამიტის დასკვნებიდან:

ამ ელემენტების უმეტესობა ბოლო ათწლეულის განმავლობაში დაზუსტდა კანონმდებლობითა და ევროპული საბჭოს, ევროკომისიისა და ევროპარლამენტის გადაწყვეტილებებით, ისევე როგორც ევროპული სასამართლოებისა და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტული სამართლით. თუმცა, წევრ ქვეყნებში ზოგჯერ კვლავ არსებობს განსხვავებული ინტერპრეტაციები, განსაკუთრებით იმის შესახებ, თუ რას ნიშნავს „კანონის უზენაესობა“.

ევროკავშირში გაწევრიანების კრიტერიუმები
თითოეულ კანდიდატ ქვეყანასთან მოლაპარაკებების დროს რეგულარულად კონტროლდება კოპენჰაგენის კრიტერიუმების შესრულების პროგრესი. ამის საფუძველზე მიიღება გადაწყვეტილებები იმის შესახებ, თუ როდის უნდა შეუერთდეს კონკრეტული ქვეყანა კავშირს, ან რა ქმედებებია საჭირო გაწევრიანებამდე.

ევროკავშირის წევრობის კრიტერიუმები განსაზღვრულია სამი დოკუმენტით:
1992 წლის მაასტრიხტის ხელშეკრულება (მუხლი 49)
1993 წლის კოპენჰაგენის დეკლარაცია (კოპენჰაგენის კრიტერიუმები):
პოლიტიკური
ეკონომიკური
საკანონმდებლო
კონკრეტულ კანდიდატ სახელმწიფოსთან მოლაპარაკებების ჩარჩო:
სპეციფიკური და დეტალური პირობები
განცხადება იმის შესახებ, რომ ახალი წევრი ვერ დაიკავებს ადგილს კავშირში, სანამ არ ჩაითვლება, რომ თავად ევროკავშირს აქვს საკმარისი „მიღების უნარი“.

როდესაც 1993 წელს ამაზე შეთანხმდნენ, არ არსებობდა მექანიზმი იმის უზრუნველსაყოფად, რომ უკვე წევრი ქვეყნები აკმაყოფილებდნენ ამ კრიტერიუმებს. თუმცა, 2000 წლის დასაწყისში ავსტრიის მთავრობის წინააღმდეგ დაწესებული „სანქციების“ შემდეგ, შემუშავდა წესები კრიტერიუმების დაცვის მონიტორინგისთვის. ეს ზომები ძალაში შევიდა 2003 წლის 1 თებერვალს, ნიცის ხელშეკრულების საფუძველზე.

გეოგრაფიული კრიტერიუმი
ევროკავშირის ხელშეკრულების 49-ე მუხლი (ყოფილი მუხლი ) ან მაასტრიხტის ხელშეკრულება ადგენს, რომ ნებისმიერ ევროპულ ქვეყანას, რომელიც პატივს სცემს ევროკავშირის პრინციპებს, შეუძლია შეიტანოს განაცხადი გაწევრიანებაზე. ქვეყნების კლასიფიკაცია ევროპულად ექვემდებარება „პოლიტიკურ შეფასებას“ კომისიისა და, რაც მთავარია, ევროპული საბჭოს მიერ.

ევროკავშირმა ზოგადად ფართო ხედვა აირჩია და ევროპულ ქვეყნებად აღიარა სომხეთი, კვიპროსი, საქართველო და თურქეთი, მიუხედავად იმისა, რომ საქართველო და თურქეთი ტრანსკონტინენტური ქვეყნებია, ხოლო სომხეთი და კვიპროსი გეოგრაფიულად მთლიანად დასავლეთ აზიაში მდებარეობენ. თუმცა, როდესაც მაროკომ 1987 წელს შეიტანა განაცხადი გაწევრიანებაზე, ის უარყოფილ იქნა იმ ნიადაგზე, რომ მაროკო არ ითვლებოდა ევროპულ ქვეყნად.

მიუხედავად იმისა, რომ არაევროპული ქვეყნები არ მიიჩნევიან წევრობის კანდიდატებად, მათ შეუძლიათ ისარგებლონ ინტეგრაციის სხვადასხვა ხარისხით, როგორიცაა ევროპული სამეზობლო პოლიტიკა, აღმოსავლეთ პარტნიორობა ან ასოცირების შეთანხმებები.

პოლიტიკური კრიტერიუმები
დემოკრატია
ფუნქციური დემოკრატიული მმართველობა მოითხოვს, რომ ქვეყნის ყველა მოქალაქეს შეეძლოს თანასწორ საფუძველზე მონაწილეობა პოლიტიკურ გადაწყვეტილებებში მართვის ყველა დონეზე — ადგილობრივი მუნიციპალიტეტებიდან უმაღლეს, ეროვნულ დონემდე. ეს ასევე მოითხოვს თავისუფალ არჩევნებს ფარული კენჭისყრით, პოლიტიკური პარტიების შექმნის უფლებას სახელმწიფოს მხრიდან ყოველგვარი დაბრკოლების გარეშე, სამართლიან და თანაბარ ხელმისაწვდომობას თავისუფალ პრესაზე, თავისუფალ პროფკავშირულ ორგანიზაციებს, პირადი აზრის თავისუფლებას და კანონებით შეზღუდულ აღმასრულებელ ხელისუფლებას, რომელიც უზრუნველყოფს მოქალაქეთა თავისუფალ ხელმისაწვდომობას აღმასრულებელი ხელისუფლებისგან დამოუკიდებელ მოსამართლეებთან.

კანონის უზენაესობა
კანონის უზენაესობა გულისხმობს, რომ სამთავრობო უფლებამოსილება შეიძლება განხორციელდეს მხოლოდ დოკუმენტირებული კანონების შესაბამისად, რომლებიც მიღებულია დადგენილი პროცედურის მეშვეობით. ეს პრინციპი მიზნად ისახავს ცალკეულ შემთხვევებში თვითნებური გადაწყვეტილებებისგან დაცვას.

ადამიანის უფლებები
ადამიანის უფლებები არის ის უფლებები, რომლებსაც თითოეული პირი ფლობს, როგორც ადამიანი; ადამიანის უფლებები განუყოფელია და ყველა ადამიანს ეკუთვნის. თუ უფლება განუყოფელია, ეს ნიშნავს, რომ ის არ შეიძლება იყოს ბოძებული, მინიჭებული, შეზღუდული, გადაცვლილი ან გაყიდული (მაგალითად, ადამიანს არ შეუძლია საკუთარი თავის მონობაში გაყიდვა). მათ შორისაა სიცოცხლის უფლება, უფლება სამართლებრივ დევნაზე მხოლოდ იმ კანონების შესაბამისად, რომლებიც არსებობდა სამართალდარღვევის მომენტში, მონობისგან თავისუფლების უფლება და წამებისგან თავისუფლების უფლება.

გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის ადამიანის უფლებათა საყოველთაო დეკლარაცია მიჩნეულია ადამიანის უფლებათა ყველაზე ავტორიტეტულ ფორმულირებად, თუმცა მას აკლია ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის უფრო ეფექტური აღსრულების მექანიზმი. ამ ფორმულირებასთან შესაბამისობის მოთხოვნამ აიძულა რამდენიმე ქვეყანა, რომლებიც ახლახან შეუერთდნენ ევროკავშირს, განეხორციელებინათ მნიშვნელოვანი ცვლილებები თავიანთ კანონმდებლობაში, საჯარო სამსახურებსა და სასამართლო სისტემაში. ბევრი ცვლილება ეხებოდა ეთნიკური და რელიგიური უმცირესობების მოპყრობას ან სხვადასხვა პოლიტიკურ ფრაქციებს შორის მოპყრობის უთანასწორობის აღმოფხვრას.

უმცირესობების პატივისცემა და დაცვა
ასეთი ეროვნული უმცირესობების წევრებს უნდა შეეძლოთ თავიანთი გამორჩეული კულტურისა და წეს-ჩვეულებების შენარჩუნება, მათ შორის ენის (იმდენად, რამდენადაც ეს არ ეწინააღმდეგება სხვა ადამიანების უფლებებს, დემოკრატიულ პროცედურებსა და კანონის უზენაესობას), ყოველგვარი დისკრიმინაციის გარეშე. ევროპის საბჭოს კონვენციამ, ჩარჩო კონვენციამ ეროვნული უმცირესობების დაცვის შესახებ (ხელშეკრულება . 157), ასახა ეს პრინციპი. თუმცა, კონვენცია არ მოიცავდა მკაფიო დეფინიციას იმის შესახებ, თუ რა წარმოადგენდა ეროვნულ უმცირესობას. შედეგად, ზოგიერთმა ხელმომწერმა სახელმწიფომ დაამატა ოფიციალური დეკლარაციები ამ საკითხზე:

ავსტრია: „ავსტრიის რესპუბლიკა აცხადებს, რომ მისთვის ტერმინი 'ეროვნული უმცირესობები' კონვენციის მნიშვნელობით აღნიშნავს იმ ჯგუფებს, რომლებიც ექცევიან ეთნიკური ჯგუფების შესახებ კანონის (, ფედერალური საკანონმდებლო უწყება . 396/1976) მოქმედების სფეროში, ცხოვრობენ და ტრადიციულად აქვთ თავიანთი სამშობლო ავსტრიის რესპუბლიკის ტერიტორიის ნაწილებში და შედგებიან არაგერმანულენოვანი ავსტრიის მოქალაქეებისგან საკუთარი ეთნიკური კულტურით.“
აზერბაიჯანი: „აზერბაიჯანის რესპუბლიკა, ადასტურებს რა საყოველთაო ფასეულობებისადმი ერთგულებას და პატივს სცემს ადამიანის უფლებებსა და ძირითად თავისუფლებებს, აცხადებს, რომ ეროვნული უმცირესობების დაცვის შესახებ ჩარჩო კონვენციის რატიფიცირება და მისი დებულებების იმპლემენტაცია არ გულისხმობს რაიმე უფლებას ისეთ საქმიანობაზე, რომელიც არღვევს აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ტერიტორიულ მთლიანობასა და სუვერენიტეტს, ან შიდა და საერთაშორისო უსაფრთხოებას.“
ბელგია: „ბელგიის სამეფო აცხადებს, რომ ჩარჩო კონვენცია გამოიყენება კონსტიტუციური დებულებების, გარანტიების ან პრინციპების შელახვის გარეშე და იმ საკანონმდებლო წესების შელახვის გარეშე, რომლებიც ამჟამად არეგულირებს ენების გამოყენებას. ბელგიის სამეფო აცხადებს, რომ ეროვნული უმცირესობის ცნება განისაზღვრება საგარეო პოლიტიკის უწყებათაშორისი კონფერენციის მიერ.“
ბულგარეთი: „ადასტურებს რა ევროპის საბჭოს ღირებულებებისადმი ერთგულებას და ბულგარეთის ევროპულ სტრუქტურებში ინტეგრაციის სურვილს, ერთგულია ადამიანის უფლებათა დაცვის პოლიტიკისა და უმცირესობებისადმი მიკუთვნებულ პირთა მიმართ ტოლერანტობისა და ბულგარულ საზოგადოებაში მათი სრული ინტეგრაციის, ბულგარეთის რესპუბლიკის ეროვნული ასამბლეა აცხადებს, რომ ეროვნული უმცირესობების დაცვის შესახებ ჩარჩო კონვენციის რატიფიცირება და იმპლემენტაცია არ გულისხმობს რაიმე უფლებას ისეთ საქმიანობაზე, რომელიც არღვევს ერთიანი ბულგარული სახელმწიფოს ტერიტორიულ მთლიანობასა და სუვერენიტეტს, მის შიდა და საერთაშორისო უსაფრთხოებას.“
დანია: „დანიის მიერ ეროვნული უმცირესობების დაცვის შესახებ ჩარჩო კონვენციის სარატიფიკაციო დოკუმენტის დეპონირებასთან დაკავშირებით, აცხადებს, რომ ჩარჩო კონვენცია გავრცელდება დანიის სამეფოს სამხრეთ იუტლანდიის გერმანულ უმცირესობაზე.“
ესტონეთი: „ესტონეთის რესპუბლიკა ტერმინს 'ეროვნული უმცირესობები', რომელიც არ არის განსაზღვრული ჩარჩო კონვენციაში, განმარტავს შემდეგნაირად: ეროვნულ უმცირესობად მიიჩნევიან ესტონეთის ის მოქალაქეები, რომლებიც — ცხოვრობენ ესტონეთის ტერიტორიაზე; — ინარჩუნებენ ხანგრძლივ, მყარ და მუდმივ კავშირს ესტონეთთან; — განსხვავდებიან ესტონელებისგან თავიანთი ეთნიკური, კულტურული, რელიგიური ან ენობრივი მახასიათებლებით; — მოტივირებულნი არიან სურვილით, ერთობლივად შეინარჩუნონ თავიანთი კულტურული ტრადიციები, რელიგია ან ენა, რაც წარმოადგენს მათი საერთო იდენტობის საფუძველს.“
გერმანია: „ჩარჩო კონვენცია არ შეიცავს ეროვნული უმცირესობების ცნების დეფინიციას. შესაბამისად, ცალკეული ხელშემკვრელი მხარეების გადასაწყვეტია იმ ჯგუფების განსაზღვრა, რომლებზეც ის გავრცელდება რატიფიკაციის შემდეგ. გერმანიის ფედერაციულ რესპუბლიკაში ეროვნული უმცირესობები არიან გერმანიის მოქალაქეობის მქონე სამხრეთ შლეზვიგის დანიელები და გერმანიის მოქალაქეობის მქონე სორბი ხალხის წარმომადგენლები. ჩარჩო კონვენცია ასევე გავრცელდება გერმანიაში ტრადიციულად მცხოვრები ეთნიკური ჯგუფების წარმომადგენლებზე — გერმანიის მოქალაქეობის მქონე ფრიზებზე და გერმანიის მოქალაქეობის მქონე სინტებსა და ბოშებზე.“
ლატვია: „ლატვიის რესპუბლიკა — აღიარებს რა ევროპაში კულტურების, რელიგიებისა და ენების მრავალფეროვნებას, რაც წარმოადგენს საერთო ევროპული იდენტობის ერთ-ერთ მახასიათებელს და განსაკუთრებულ ფასეულობას, — ითვალისწინებს რა ევროპის საბჭოს წევრი სახელმწიფოების გამოცდილებას და სურვილს, ხელი შეუწყოს ეროვნული უმცირესობების კულტურებისა და ენების შენარჩუნებასა და განვითარებას, ყოველი სახელმწიფოს სუვერენიტეტისა და ეროვნულ-კულტურული იდენტობის პატივისცემით, — ადასტურებს რა ინტეგრირებული საზოგადოების პოზიტიურ როლს, სახელმწიფო ენის ფლობის ჩათვლით, დემოკრატიული სახელმწიფოს ცხოვრებაში, — ითვალისწინებს რა ლატვიის სპეციფიკურ ისტორიულ გამოცდილებას და ტრადიციებს, აცხადებს, რომ ცნება 'ეროვნული უმცირესობები', რომელიც არ არის განსაზღვრული ჩარჩო კონვენციაში, ამ კონვენციის მიზნებისთვის გავრცელდება ლატვიის იმ მოქალაქეებზე, რომლებიც განსხვავდებიან ლატვიელებისგან თავიანთი კულტურით, რელიგიით ან ენით, რომლებიც ტრადიციულად ცხოვრობდნენ ლატვიაში თაობების განმავლობაში და თავს მიაკუთვნებენ ლატვიის სახელმწიფოსა და საზოგადოებას და რომლებსაც სურთ თავიანთი კულტურის, რელიგიის ან ენის შენარჩუნება და განვითარება. პირები, რომლებიც არ არიან ლატვიის ან სხვა სახელმწიფოს მოქალაქეები, მაგრამ მუდმივად და კანონიერად ცხოვრობენ ლატვიის რესპუბლიკაში, არ მიეკუთვნებიან ეროვნულ უმცირესობას ამ დეკლარაციაში მოცემული დეფინიციით, მაგრამ თავს აიგივებენ ეროვნულ უმცირესობასთან, რომელიც აკმაყოფილებს ამ დეკლარაციით განსაზღვრულ კრიტერიუმებს, ისარგებლებენ ჩარჩო კონვენციით დადგენილი უფლებებით, გარდა იმ შემთხვევებისა, როდესაც კანონით გათვალისწინებულია სპეციფიკური გამონაკლისები. ლატვიის რესპუბლიკა აცხადებს, რომ ის გამოიყენებს ჩარჩო კონვენციის მე-10 მუხლის მე-2 პუნქტის დებულებებს ლატვიის რესპუბლიკის კონსტიტუციისა და სახელმწიფო ენის გამოყენების მარეგულირებელი მოქმედი საკანონმდებლო აქტების შელახვის გარეშე.“
ლიხტენშტაინი: „ლიხტენშტაინის სამთავრო აცხადებს, რომ ჩარჩო კონვენციის 24-ე და 25-ე მუხლები უნდა იქნას გაგებული იმ ფაქტის გათვალისწინებით, რომ ლიხტენშტაინის სამთავროს ტერიტორიაზე არ არსებობენ ეროვნული უმცირესობები ჩარჩო კონვენციის გაგებით. ლიხტენშტაინის სამთავრო ჩარჩო კონვენციის რატიფიცირებას განიხილავს, როგორც სოლიდარობის აქტს კონვენციის მიზნების მისაღწევად.“
ლუქსემბურგი: „ლუქსემბურგის დიდი საჰერცოგო ჩარჩო კონვენციის მნიშვნელობით 'ეროვნულ უმცირესობად' მიიჩნევს ადამიანთა ჯგუფს, რომელიც დასახლებულია მის ტერიტორიაზე მრავალი თაობის განმავლობაში, აქვს ლუქსემბურგის მოქალაქეობა და შენარჩუნებული აქვს გამორჩეული ეთნიკური და ენობრივი მახასიათებლები. ამ დეფინიციის საფუძველზე, ლუქსემბურგის დიდი საჰერცოგო ასკვნის, რომ მის ტერიტორიაზე არ არსებობს 'ეროვნული უმცირესობა'.“
მალტა: „მალტის მთავრობა იტოვებს უფლებას, არ იყოს შეზღუდული მე-15 მუხლის დებულებებით, რამდენადაც ეს გულისხმობს ხმის მიცემის ან არჩევნებში მონაწილეობის უფლებას წარმომადგენელთა პალატაში ან ადგილობრივ საბჭოებში. მალტის მთავრობა აცხადებს, რომ ჩარჩო კონვენციის 24-ე და 25-ე მუხლები უნდა იქნას გაგებული იმ ფაქტის გათვალისწინებით, რომ მალტის მთავრობის ტერიტორიაზე არ არსებობენ ეროვნული უმცირესობები ჩარჩო კონვენციის გაგებით.“
ნიდერლანდები: „ნიდერლანდების სამეფო ჩარჩო კონვენციას გამოიყენებს ფრიზების მიმართ. ნიდერლანდების მთავრობა მიიჩნევს, რომ მე-10 მუხლის მე-3 პუნქტით გათვალისწინებული დაცვა არ განსხვავდება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის ევროპული კონვენციის მე-5 მუხლის მე-2 პუნქტითა და მე-6 მუხლის მე-3 პუნქტის (ა) და (ე) ქვეპუნქტებით გათვალისწინებული დაცვისგან. ნიდერლანდების სამეფო იღებს ჩარჩო კონვენციას სამეფოს ევროპული ნაწილისთვის.“
ჩრდილოეთ მაკედონია: „ჩარჩო კონვენციაზე დაყრდნობით და ჩრდილოეთ მაკედონიის რესპუბლიკის კონსტიტუციაში განხორციელებული ბოლო ცვლილებების გათვალისწინებით, ჩრდილოეთ მაკედონიის საგარეო საქმეთა მინისტრი წარადგენს გადასინჯულ დეკლარაციას: ჩარჩო კონვენციაში გამოყენებული ტერმინი 'ეროვნული უმცირესობები' და ამავე კონვენციის დებულებები გავრცელდება ჩრდილოეთ მაკედონიის რესპუბლიკის მოქალაქეებზე, რომლებიც ცხოვრობენ მის საზღვრებში და არიან ალბანელი, თურქი, ვლახი, სერბი, ბოშა და ბოსნიელი ხალხის ნაწილი.“
პოლონეთი: „იმ ფაქტის გათვალისწინებით, რომ ეროვნული უმცირესობების დაცვის შესახებ ჩარჩო კონვენცია არ შეიცავს ეროვნული უმცირესობების ცნების დეფინიციას, პოლონეთის რესპუბლიკა აცხადებს, რომ ის ამ ტერმინს განმარტავს, როგორც პოლონეთის რესპუბლიკის ტერიტორიაზე მცხოვრებ ეროვნულ უმცირესობებს, რომელთა წევრებიც არიან პოლონეთის მოქალაქეები.“
რუსეთი: „რუსეთის ფედერაცია მიიჩნევს, რომ არავის აქვს უფლება ცალმხრივად შეიტანოს დათქმებში ან დეკლარაციებში, რომლებიც გაკეთებულია ჩარჩო კონვენციის ხელმოწერის ან რატიფიცირებისას, ტერმინ 'ეროვნული უმცირესობის' დეფინიცია, რომელიც არ არის მოცემული ჩარჩო კონვენციაში.“
სლოვენია: „გამომდინარე იქიდან, რომ ჩარჩო კონვენცია არ შეიცავს ეროვნული უმცირესობების ცნების დეფინიციას, სლოვენიის რესპუბლიკის მთავრობა, სლოვენიის რესპუბლიკის კონსტიტუციისა და შიდა კანონმდებლობის შესაბამისად, აცხადებს, რომ ასეთები არიან ავტოქტონური იტალიური და უნგრული ეროვნული უმცირესობები. კონსტიტუციისა და შიდა კანონმდებლობის შესაბამისად, ჩარჩო კონვენციის დებულებები ასევე გავრცელდება ბოშათა თემის წევრებზე, რომლებიც ცხოვრობენ სლოვენიის რესპუბლიკაში.“
შვედეთი: „ეროვნული უმცირესობები შვედეთში არიან საამები, შვედი ფინელები, ტორნედალელები, ბოშები და ებრაელები.“
შვეიცარია: „შვეიცარია აცხადებს, რომ შვეიცარიაში ეროვნული უმცირესობები ჩარჩო კონვენციის გაგებით არიან ინდივიდთა ჯგუფები, რომლებიც რიცხობრივად ნაკლებია ქვეყნის ან კანტონის დანარჩენ მოსახლეობაზე, არიან შვეიცარიის მოქალაქეები, აქვთ ხანგრძლივი, მყარი და მუდმივი კავშირები შვეიცარიასთან და ხელმძღვანელობენ სურვილით, ერთობლივად დაიცვან თავიანთი საერთო იდენტობა, კერძოდ კულტურა, ტრადიციები, რელიგია ან ენა.“

მიღწეულ იქნა კონსენსუსი (სხვა სამართლებრივ ექსპერტებს შორის, ე.წ. ვენეციის ჯგუფებს შორის), რომ ეს კონვენცია ეხება ნებისმიერ ეთნიკურ, ენობრივ ან რელიგიურ ხალხს, რომელიც საკუთარ თავს განსაზღვრავს როგორც გამორჩეულ ჯგუფს, ქმნის ისტორიულ მოსახლეობას ან მნიშვნელოვან ისტორიულ და ამჟამინდელ უმცირესობას კარგად განსაზღვრულ ტერიტორიაზე და ინარჩუნებს სტაბილურ და მეგობრულ ურთიერთობებს იმ სახელმწიფოსთან, სადაც ის ცხოვრობს. ზოგიერთ ექსპერტს და ქვეყანას სურდა უფრო შორს წასვლა. მიუხედავად ამისა, ახალი უმცირესობები, როგორიცაა იმიგრანტი მოსახლეობა, ხელმომწერ ქვეყნებს არსად არ მიუთითებიათ როგორც ამ კონვენციით გათვალისწინებული უმცირესობები.

ეკონომიკური კრიტერიუმები
ეკონომიკური კრიტერიუმები, ფართო გაგებით, მოითხოვს, რომ კანდიდატ ქვეყნებს ჰქონდეთ ფუნქციონირებადი საბაზრო ეკონომიკა და მათ მწარმოებლებს ჰქონდეთ უნარი, გაუძლონ კონკურენტულ ზეწოლასა და საბაზრო ძალებს კავშირის შიგნით. ევროს კონვერგენციის კრიტერიუმები და ევროპული სავალუტო კურსის მექანიზმი გამოიყენება ქვეყნების მოსამზადებლად ევროზონაში გასაწევრიანებლად, რაც ეხება როგორც დამფუძნებელ, ისე მოგვიანებით შეერთებულ წევრებს.

საკანონმდებლო დაახლოება
დაბოლოს, რაც ტექნიკურად კოპენჰაგენის კრიტერიუმების მიღმა დგას, არის დამატებითი მოთხოვნა: ყველა პოტენციურმა წევრმა უნდა მიიღოს ისეთი საკანონმდებლო აქტები, რომლებიც მათ კანონებს შესაბამისობაში მოიყვანს ევროპული სამართლის ერთობლიობასთან, რომელიც კავშირის ისტორიის მანძილზე დაგროვდა და ცნობილია როგორც (ევროკავშირის კანონმდებლობის ერთობლიობა).

თითოეული მიღების მოსამზადებლად, დაყოფილია ცალკეულ თავებად, რომელთაგან თითოეული პოლიტიკის სხვადასხვა სფეროს ეხება. მეხუთე გაფართოების პროცესისთვის, რომელიც 2007 წელს ბულგარეთისა და რუმინეთის მიღებით დასრულდა, არსებობდა 31 თავი. ხოლო ხორვატიასთან, თურქეთსა და ისლანდიასთან მოლაპარაკებებისთვის კიდევ უფრო მეტად დაიყო და ამჟამად 35 თავს მოიცავს.