iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
თურქეთის საგარეო საქმეთა სამინისტრო

თურქეთის საგარეო საქმეთა სამინისტრო — თურქეთის ცენტრალური აღმასრულებელი ორგანო, რომელიც ქვეყნის საგარეო პოლიტიკას უძღვება წინ და კოორდინაციას უწევს ქვეყნის საერთაშორისო ურთიერთობებს. სამინისტრო პასუხისმგებელია დიპლომატიური ურთიერთობების განვითარებაზე, თურქეთის ინტერესების დაცვაზე საზღვარგარეთ, საერთაშორისო ორგანიზაციებთან ურთიერთობასა და ქვეყნის საგარეო პოლიტიკის განხორციელებაზე.

ისტორია
სამინისტრო დაარსდა 1920 წლის 2 მაისს, თურქეთის დიდი ეროვნული ასამბლეის შექმნის შემდეგ. მისი წინამორბედი იყო ოსმალეთის იმპერიის საგარეო საქმეთა სამინისტრო. სამინისტროს შტაბ-ბინა ანკარაში მდებარეობს. 2023 წლი ჰაქან ფიდანი საგარეო საქმეთა მინისტრის თანამდებობას იკავებს. 2020-იანი წლების მონაცემებით, სამინისტროში დაახლოებით 6,692 ადამიანია დასაქმებული, რომელთაგან 1,775 დიპლომატი.

 საუკუნემდე სულთნის მთავარი მდივანი ოსმალეთის იმპერიაში საერთაშორისო ურთიერთობებს ზედამხედველობდა. 1793 წელს, სულთან სელიმ -ის ბრძანებით, ლონდონში გაიხსნა პირველი მუდმივი ოსმალეთის საელჩო. პირველი ელჩი იყო იუსუფ აგიაჰ ეფენდი. სულთან მაჰმუდ -ის მმართველობის დროს შეიქმნა თარგმანის სამსახური, ხოლო 1836 წელს დიპლომატიური სამდივნო საგარეო საქმეთა სამინისტროდ გადაკეთდა. იოზგატლი აკიფ ეფენდი გახდა ოსმალეთის იმპერიის პირველი საგარეო საქმეთა მინისტრი.

თანამედროვე სამინისტრო ჩამოყალიბდა თურქეთის დამოუკიდებლობის ომის დროს. ბექირ სამი გახდა რესპუბლიკური თურქეთის პირველი საგარეო საქმეთა მინისტრი. თავის ადრეულ წლებში, მუსტაფა ქემალ ათათურქის ხელმძღვანელობით სამინისტრომ მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა თურქეთის რესპუბლიკის საერთაშორისო აღიარებასა და ლოზანის საზავო ხელშეკრულების დადებაში. 1927 წელს მიიღეს სამინისტროს საქმიანობის მარეგულირებელი პირველი ოფიციალური რეგულაციები.

თურქეთის საზღვარგარეთ დიპლომატიური მისიების ქსელი მნიშვნელოვნად გაფართოვდა და საუკუნეებში. 1924 წელს ქვეყანას 39 დიპლომატიური და საკონსულო წარმომადგენლობა ჰქონდა, ხოლო 2022 წლისთვის მათი რიცხვი 242-ს მიაღწია. საგარეო ქსელი მოიცავს საელჩოებს, გენერალურ საკონსულოებს, საერთაშორისო ორგანიზაციების მუდმივ წარმომადგენლობებს, საკონსულო სააგენტოებსა და სავაჭრო ოფისებს.

სამინისტრო მართავს საკონსულო დეპარტამენტს, რომელიც პასუხისმგებელია საზღვარგარეთ თურქეთის მოქალაქეებისთვის დახმარების გაწევაზე. 2005 წელს შეიქმნა სპეციალური სატელეფონო ცენტრი, რათა საზღვარგარეთ თურქეთის მოქალაქეებისთვის სწრაფი მხარდაჭერა გაეწიათ. 2022 წლის იანვრისთვის ცენტრმა დაამუშავა შვიდ მილიონზე მეტი მოთხოვნა და მიიღო საერთაშორისო აღიარება, როგორც ერთ-ერთი ყველაზე ეფექტურ საკონსულო სამსახური.
პანო-აკურდალეია

პანო-აკურდალეია — სოფელი კვიპროსში, პაფოსის რაიონში, რომელიც მდებარეობს მილიუდან 2 კმ-ით დასავლეთით. სოფელი არის კვიპროსელი პოლიტიკოსისა და ევროპარლამენტარის, ტაკის ხაძიგეორგიუს დაბადების ადგილი.

სოფელი უკვე ათას წელზე მეტია რაც არსებობს. ვენეციური ხანისა და კიდევ უფრო ადრინდელი რუკების მიხედვით, იგი მოხსენიებული იყო როგორც (ეს ტერმინი ასევე ნიშნავს გარნიზონს/გუშაგს). სხვა ადრეული ჩანაწერები ვარაუდობენ, რომ სოფლის სახელი შესაძლოა სათავეს ლუზინიანთა არმიის ბატალიონიდანაც იღებდეს. ნეარხოს კლერიდესი, რომელიც ინტენსიურად იკვლევდა კვიპროსის სოფლებისა და ქალაქების სახელების წარმოშობას, ამტკიცებდა, რომ სოფლის სახელი მომდინარეობს სიტყვიდან „“, რაც „თოკს“ ან სპეციალურ „ქამარს“ ნიშნავს, რომელსაც სოფლის მცხოვრებლები ან ლუზინიანთა ბატალიონის წევრები წელზე ატარებდნენ. ყველაზე სავარაუდოა, რომ სახელი აკურდალეია, ან , მომდინარეობს ფრანგული ფრაზიდან .

სოფელში არის ორი პატარა ეკლესია: პირველი აია პარასკევის ეკლესიაა, რომელიც საუკუნით თარიღდება და მდებარეობს სოფლის გარეთ, იმ ადგილას, სადაც ოდესღაც წისქვილი იდგა. წისქვილის ნაშთები დღესაც არის. მეორე კი არის პანაია ქრისელეუსას ეკლესია, რომელიც მდებარეობს უშუალოდ სოფელში და მისი წარმოშობა საუკუნით თარიღდება.

ვენეციელების მიერ, დაახლოებით 1450 წელს ჩატარებული მოსახლეობის აღწერის მიხედვით, სოფელს ჰყავდა 85 გადასახადების გადამხდელი მცხოვრები. აღწერა არ მოიცავდა ქალებსა და ბავშვებს.

სოფელში აღმოჩენილია ქრისტიანობამდელი ეპოქით დათარიღებული მრავალი თაღოვანი სამარხი და არქეოლოგიური ნიმუში (მათ შორის სარკოფაგი, ამფორები და მრავალი სხვა საგამსვენებლო შესაწირი).

მაშინ როცა 1960 წლის დასაწყისში პანო-აკურდალეიაში 150-ზე მეტი მცხოვრები იყო, დღეს მათი რაოდენობა 30-მდე შემცირდა, რომელთაგან ბევრი უცხო ქვეყნის მოქალაქეა (ძირითადად გაერთიანებული სამეფოდან და ირლანდიიდან).

თანამედროვე სატრანსპორტო ქსელის მეშვეობით პანო-აკურდალეია უკავშირდება რეგიონის სხვადასხვა სოფელს. ჩრდილოეთ ნაწილში, სულ რაღაც სამი კილომეტრის დაშორებით არის სოფელი კათიკასი, ხოლო სოფლები კატო-აკურდალია და მილიუ რამდენიმე წუთის სავალზე მდებარეობს.

პანო-აკურდალეიას აქვს ძალიან მდიდარი ბუნებრივი გარემო ფლორის მრავალი სახეობით. ამის გამო, სოფელი საყვარელი ადგილია ბუნების მოყვარულთათვის. ისინი ხშირად სტუმრობენ ამ ტერიტორიას იქ არსებული მრავალრიცხოვანი ბუნებრივი ბილიკების გამოსაკვლევად.
დრიმუ

დრიმუ — სოფელი კვიპროსში, პაფოსის რაიონში, რომელიც მდებარეობს ფიტიდან 3 კმ-ით დასავლეთით, ზღვის დონიდან 550 მეტრის (1,600 ფუტი) სიმაღლეზე, ტროოდოსის მთებსა და ზღვას შორის დაახლოებით 100 ადამიანისგან შემდგარი მოსახლეობით. სოფელი გარშემორტყმულია ველური მცენარეულობით, მარცვლოვანი კულტურებით, ზეთისხილის ხეებით, ვენახებითა და ნუშის ხეებით.

მდებარეობა და გარემო
დრიმუ მდებარეობს ხმელთაშუა ზღვის კუნძულ კვიპროსის დასავლეთით, პაფოსიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთით დაახლოებით 26 კილომეტრში, ლიმასოლიდან ჩრდილო-დასავლეთით 89 კილომეტრში და ნიქოზიიდან სამხრეთ-დასავლეთით 152 კილომეტრში. სოფლის ტერიტორია, რომლის ფართობი 6,50909 კვადრატული კილომეტრია, ჩრდილოეთით ესაზღვრება სიმუს, აღმოსავლეთით — ლასასა და ჯოლუს, სამხრეთ-აღმოსავლეთით — თრინიას (დრინიას), ხოლო სამხრეთ-დასავლეთით — სტრუმბის. სოფელში მოხვედრა შესაძლებელია 712 გზის განშტოების საშუალებით.
ანტონიო ბადილე

ანტონიო ბადილე (იტალ. ; დაახლოებით 1518 — 1560) — იტალიელი მხატვარი ვერონადან. იგი იყო გვიანი რენესანსისა და ადრეული მანერიზმის ტრადიციების წარმომადგენელი.

ბიოგრაფია
ანტონიო ბადილე იყო საუკუნეში მოღვაწე ვერონელი მხატვრის ჯოვანი ბადილეს შვილიშვილი. ის სწავლობდა თავის ბიძასთან, ფრანჩესკო ბადილესთან (გარდაიცვალა 1544 წელს). ის იყო პაოლო ვერონეზეს პირველი ოსტატი, ხოლო მოგვიანებით მისი სიმამრი გახდა. ვერონეზე მოგვიანებით გადავიდა ჯოვანი ფრანჩესკო კაროტოსთან სასწავლებლად.

ბადილე ასევე ასწავლა ჯოვანი ბატისტა ზელოტის. ბადილეს ახასიათებენ, როგორც კაროტოს „რეტარდატერის“ ტრადიციის გამგრძელებელი 1540-იანი წლების შემდეგ.

მისი შედევრია სანტი ნაზარო და ჩელსოს საკურთხეველი „მადონა და წმინდანები“ (1540).

კიდევ ერთი აღსანიშნავი ნამუშევარია მისი „ლაზარეს აღდგომა“ სანტა კროჩეს სამლოცველოსთვის სან-ბერნარდინოში. სხვა ნამუშევრები ვენეტოს ქალაქებშია ნაპოვნი.

ნაწილობრივ მასზე გავლენა მოახდინა ბრეშელმა მხატვარმა ალესანდრო ბონვიჩინომ (რომელსაც ილ მორეტოს უწოდებენ).
სალვადორე ჯულიანო

სალვადორე ჯულიანო , . (დ. 16 ნოემბერი, 1922 - გ. 5 ივლისი, 1950) — სიცილიელი ბანდიტი, რომელიც 1943 წელს სიცილიაში მოკავშირეთა შეჭრის შემდეგ მომხდარი არეულობის დროს გახდა ცნობილი. იმავე წლის სექტემბერში ჯულიანო კანონგარეშე გამოცხადდა მას შემდეგ, რაც მან პოლიციელი მოკლა, რომელმაც შავი ბაზრის საკვების კონტრაბანდისთვის მისი დაპატიმრება სცადა, იმ დროს, როდესაც სიცილიის საკვების მარაგის 70 პროცენტს შავი ბაზარი უზრუნველყოფდა. მან თავისი კარიერის უმეტესი ნაწილის განმავლობაში ხელქვეითების ჯგუფი შეინარჩუნა. ის იყო ექსტრავაგანტული, გავლენიანი კრიმინალი, რომელიც პოლიციას სულ მცირე იმდენჯერ ესხმოდა თავს, რამდენჯერაც მას ეძებდნენ. გარდა ამისა, 1945 -1948 წლებში ის სიცილიის პოლიტიკაში ადგილობრივი გავლენიანი პირი იყო, მათ შორის სიცილიის დამოუკიდებლობის მოძრაობის ნომინალური პოლკოვნიკის როლში. ის და მისი ბანდა პორტელა დელა ჯინესტრას ხოცვა-ჟლეტაში იურიდიულად პასუხისმგებელნი იყვნენ, თუმცა არსებობს გარკვეული ეჭვი მათ როლთან დაკავშირებით მომხდარ მრავალრიცხოვან სიკვდილში.

ფართო საერთაშორისო პრესის გაშუქებამ, რომელიც მის საქმიანობას ეხებოდა, ის იტალიის მთავრობისთვის სირცხვილად აქცია და მისი ბანდიტური საქმიანობის განმავლობაში მის წინააღმდეგ 2000-მდე პოლიციელი და ჯარისკაცი იყო განლაგებული. ის 1950 წლის 5 ივლისს მოკლეს. ისტორიკოსმა ერიკ ჰობსბაუმმა იგი აღწერა, როგორც „სახალხო ბანდიტების“ უკანასკნელი (რობინ ჰუდის მსგავსად) და პირველი, რომელიც თანამედროვე მასმედიის მიერ რეალურ დროში გაშუქდა.
მირაშხნის წარწერა

მირაშხნის წარწერა – ქართული წარწერა, ამოკვეთილი ღრმა კაწვრით არტაანის მტკვრის ხეობის ერთ-ერთი გამოქვაბულის კედელზე, ვარძიის გამოქვაბულების დასავლეთით 5 კმ-ზე, მდინარის მარჯვენა სანაპიროზე, სოფ. მირაშხანის ახლოს. აქ. ორი გამოქვაბულის გამტიხრავ კედელზე, 11 სტრიქონად ამოკვეთილია წარწერის ტექსტის ძირითადი ნაწილი, ხოლო დასასრული გადატანილია მარცხნივ, პირველი სტრიქონების გასწვრივ. წარწერა რამდენიმე ადგილას უმნიშვნელოდ არის დაზიანებული და მისი სრული სახით აღდგენა შესაძლებელია.

წარწერა შერეული დამწერლობით არის შესრულებული – ასომთავრული, ნუსხური, გარდამავალი მხედრული და მხედრული ასოებით. სხვადასხვანაირია ა, გ, დ, ე, ვ, ი, ო ასოების დაწერილობა. არის თავისებური გრაფემებიც, მაგ. ყ ასეთი მოხაზულობით სხვა წერილობით ძეგლებში არ გვხვდება. სხვა გრაფემებსაც ხშირად ინდივიდუალური ხელწერა აქვთ. პალეოგრაფიული ნიშნებითა და ტექსტის შინაარსის მიხედვით წარწერა ს-ით თარიღდება. წარწერის ტექსტი ასეთია:

ტექსტში დასახელებულია 6 ტოპონიმი (ხორასანი, ჯავახეთი, ახალქალაქი, მირაშხანი, მესხეთი, გოგა (გოგაშენი) და 4 ანთროპონიმი (გიორგა, ფარსმან, გოჰარი და კიდევ ერთი პირი, რომლის სახელი წარწერის ნაკლულ ნაწილში ეწერა).

წარწერაში აღწერილია 1064 წელს თურქ-სელჯუკთა სულთნის ალფ-არსლანის თავდასხმა ჯავახეთის ახალქალაქზე, მისი დაპყრობა და გადაწვა. ეს ისტორიული ფაქტი წერილობითი წყაროებითაც ცნობილია. ქალაქის დამცველებში საგანგებოდ მოიხსენიებიან მესხი აზნაურები („ყოველი მესხი აზნაური შიგან დგა”). მათ შორის ყოფილა აგრეთვე ფარსმან თმოგველი, ბაგრატ -ის(1027-72) დროინდელი ცნობილი პოლიტიკური მოღვაწე, რომლის ურთიერთობაც მეფესთან არაერთგვაროვანი იყო, მაგრამ ახალქალაქზე, სამხრეთ საქართველოს ერთ-ერთ ფორპოსტზე, თავდასხმის დროს იგი მეფეს მიმხრობია („ფარსმან პირექმნა მეფესა“) და დაღუპულა კიდეც. წარწერაში დასახელებული სხეა პირები უცნობია. ტექსტის ავტორი, შესაძლოა – შემსრულებელიც, ჩანს გიორგი ხუცესი. ასევე, არ არის ცნობილი, თუ ვინ უნდა ყოფილიყო „მეწიფა“, რომელმაც დაიპყრო ახალქალაქი. ცნობილია, რომ ეს იყო სულთანი ალფ-არსლანი, მაგრამ გაუგებარია, როგორ შეიძლება მისი დაკავშირება სახელთან „მეწიფა“ თუ ტიტულთან „ჴელმწიფე“.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1392

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1392 ერთხმად მიიღეს 2002 წლის 31 იანვარს, აღმოსავლეთ ტიმორის (ტიმორ-ლესტე) შესახებ წინა რეზოლუციების, განსაკუთრებით 1272-ე (1999) და 1338-ე (2001) რეზოლუციების გახსენების შემდეგ. საბჭომ გააგრძელა აღმოსავლეთ ტიმორში გაეროს გარდამავალი ადმინისტრაციის მანდატი 2002 წლის 20 მაისამდე.

უშიშროების საბჭომ შეაქო გაეროს გარდამავალი ადმინისტრაციის და გენერალური მდივნის სპეციალური წარმომადგენლის მუშაობა ინდონეზიისგან აღმოსავლეთ ტიმორის დამოუკიდებლობაზე გადასვლისთვის საფუძვლის მომზადებაში. საბჭომ შეახსენა დამფუძნებელი კრების თანხმობა 2002 წლის 20 მაისს დამოუკიდებლობის გამოცხადების შესახებ. გენერალურმა მდივანმა კოფი ანანმა გასცა რეკომენდაცია, რომ მანდატი დამოუკიდებლობის მიღწევამდე გაგრძელებულიყო, ხოლო საბჭო ელოდებოდა გენერალური მდივნის წინადადებებს დამოუკიდებლობის შემდგომი გაეროს მომდევნო მისიის თაობაზე.

„“-ი ამცირებდა თავის შემადგენლობას აღმოსავლეთ ტიმორში ვითარების სტაბილიზაციის გამო, ხოლო 1392-ე რეზოლუცია იყო მისი მანდატის ბოლოჯერ გაგრძელება აღმოსავლეთ ტიმორში გაეროს მხარდაჭერის მისიის ჩამოყალიბებამდე.
ტრემითუსა

ტრემითუსა — კვიპროსში, პაფოსის რაიონში, რომელიც მდებარეობს პაფოსიდან ჩრდილოეთით 7 კილომეტრში. ტრემითუსა ზღვის დონიდან 294 მეტრ სიმაღლეზე მდებარეობს. ტრემითუსა მდებარეობს სოფელ მესა ხორიოსა და მესოგის მახლობლად. ტრემითუსაში ნალექების საშუალო წლიური რაოდენობა დაახლოებით 520 მილიმეტრია; რეგიონში მოჰყავთ მეღვინეობის ჯიშის ვაზი, ბოსტნეული, მარცვლეული, საკვები კულტურები, ციტრუსები, ნუში, კაკლის ხეები და პარკოსნები. სოფელი ცნობილია თავისი წარმოებული თაფლით. ტრემითუსა ჩრდილოეთით უკავშირდება აგიოს ნეოფიტოსის მონასტერს, ჩრდილო-აღმოსავლეთით სოფელ ტალას , ხოლო აღმოსავლეთით წადა–პოლისის მთავარ გზას.

ტოპოგრაფია
ეს პატარა ტრადიციული სოფელი, რომელიც მთასა და ზღვას შორის, ზღვის დონიდან 280 მეტრ სიმაღლეზე მდებარეობს, მიმდებარე ტერიტორიის პანორამულ ხედებს გვთავაზობს. ამ ადგილას დამთვალიერებელს შეუძლია დატკბეს ბუნებით, ნაკადულებითა და წყაროებით, რომლებიც რწყავენ აქაურ კაკლის ხეებს, ნუშს, ციტრუსებსა და ბოსტნეულს.

სოფელი ტრემითუსა მდებარეობს ქალაქ პაფოსიდან ჩრდილო-დასავლეთით, დაახლოებით 3 კილომეტრში. სოფელი აშენებულია საშუალოდ 270 მეტრ სიმაღლეზე. მისი ტერიტორია ზოგადი დახრილობით ხასიათდება ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან სამხრეთ-დასავლეთისკენ, ხოლო სიმაღლე 150-დან 500 მეტრამდე მერყეობს. ტრემითუსაში ნალექების საშუალო წლიური რაოდენობა დაახლოებით 520 მილიმეტრია; რეგიონში კულტივირებულია მეღვინეობის ჯიშის ვაზი, ბოსტნეული, მარცვლეული, საკვები კულტურები, ციტრუსები, ნუში, კაკლის ხეები და პარკოსნები. სოფელი ცნობილია თავისი წარმოებული თაფლით.

ტრანსპორტის თვალსაზრისით, ტრემითუსა ჩრდილოეთით უკავშირდება აგიოს ნეოფიტოსის მონასტერს, ჩრდილო–აღმოსავლეთით სოფელ ტალას, ხოლო აღმოსავლეთით პაფოსი–პოლისის მთავარ გზას.

წმინდა გიორგის ეკლესია
წმინდა გიორგის ახლახან აშენებული ეკლესია მდებარეობს სოფელ ტრემითუსას სამხრეთ-დასავლეთით. ახლა იგი სოფლის მთავარი ტაძარია, ვინაიდან — ბოლო დრომდე — მთავარი ეკლესიის ფუნქციას წმინდა რეგინოსისა და ორესტისის ტაძარი ასრულებდა.

საძირკვლის ჩაყრა მოხდა 2001 წელს, ხოლო ეკლესია იკურთხა 2004 წლის 13 ივნისს. არქიტექტურულად იგი აგებულია ბიზანტიურ სტილში, გუმბათით. მას შეუძლია დაახლოებით 500-600 მორწმუნის დატევა. გარედან ტაძარი შეღებილი და შეთეთრებულია. მისი ინტერიერი სიმარტივით გამოირჩევა.

ეკლესიის სიმდიდრე თვალსაჩინოა, რადგან პაფოსის წმინდა საყდარმა, საეკლესიო კომიტეტმა და თემის მცხოვრებლებმა ყველაფერი გააკეთეს იმისათვის, რომ ტაძარი მთელი თავისი დიდებულებით დასრულებულიყო. იკონოსტასი, რომელიც საკმაოდ ძვირი დაჯდა, ხეზე კვეთითაა შესრულებული და კაკლის ხისგანაა დამზადებული. ანალოღიები ასევე კაკლის ხისგანაა დამზადებული და შემოწირულია მოქანდაკისა და მშენებლის მიერ.

ნახევარწრიულად აგებული შესანიშნავი და კომფორტული დედათა სადგომი (გალერეა) მორწმუნეებს საშუალებას აძლევს, კომფორტულად ადევნონ თვალი და დაესწრონ ღვთისმსახურებას ყოველ კვირას და დღესასწაულებზე.

გარედან დაგეგმილია ეზოს გალამაზება და დასრულება ფილაქნით მოკირწყვლის გზით. ეკლესია დღესასწაულობს 23 აპრილს, დღეს, როდესაც წმინდანის ხატით ლიტანიობა იმართება და მიმდებარე რეგიონებიდან მრავალი მორწმუნე მოდის წმინდა გიორგის დღის პატივსაცემად.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1394

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1394 ერთხმად მიიღეს 2002 წლის 27 თებერვალს, დასავლეთ საჰარის შესახებ ყველა წინა რეზოლუციის დავის გრძელვადიანი გადაწყვეტის მიღწევისადმი ერთგულების დადასტურების შემდეგ. საბჭომ გააგრძელა დასავლეთ საჰარაში რეფერენდუმის ჩატარების მიზნით გაეროს მისიის მანდატი 2002 წლის 30 აპრილამდე.

უშიშროების საბჭო ვალდებულებას იღებდა, განეხილა გენერალური მდივნის, კოფი ანანის მოხსენებაში აღწერილი „ოთხი ვარიანტი“ დასავლეთ საჰარის სამშვიდობო პროცესის მომავალთან დაკავშირებით და აღნიშნა, რომ როგორც მაროკო, ისე პოლისარიოს ფრონტი სრულად არ თანამშრომლობდნენ გაერთიანებულ ერების ორგანიზაციასთან მათი დავის მოგვარებაში. ეს ოთხი ვარიანტი იყო:

სამშვიდობო გეგმის განხორციელების განახლება ორივე მხარისგან წინასწარი შეთანხმების მოთხოვნის გარეშე;
გენერალური მდივნის პირად წარგზავნილს, ჯეიმზ ა. ბეიკერ -ს უნდა გადაეხედა ჩარჩო შეთანხმება, რომელიც მხარეებს წარედგინებოდათ განხილვის (მოლაპარაკების) უფლების გარეშე;
გენერალური მდივნის პირად წარგზავნილს, ჯეიმზ ა. ბეიკერ -ს უნდა განესაზღვრა, განიხილავდნენ თუ არა მხარეები დასავლეთ საჰარის გაყოფის საკითხს;
„“-ს ოპერაციის შეწყვეტა.
პელესტრინა

პელესტრინა — კუნძული ჩრდილოეთ იტალიაში, რომელიც ბარიერს ქმნის სამხრეთ ვენეციის ლაგუნასა და ადრიატიკის ზღვას შორის და მდებარეობს ლიდოს სამხრეთ-დასავლეთით.

კუნძული 11 კილომეტრი სიგრძისაა და მეთვრამეტე საუკუნიდან მოყოლებული, ზღვის მხრიდან დიდი სანაპირო ჯებირებით არის შემოფარგლული. აქ ოთხი მთავარი სოფელია: სან პიეტრო ინ ვოლტა, პორტო სეკო, სანტ’ანტონიო დი პელესტრინა და პელესტრინა, რომლებიც ცნობილია ფერადად შეღებილი სახლებით.

კუნძულის მთავარი დარგებია მებოსტნეობა, თევზჭერა, ტურიზმი და მაქმანების ქსოვა. კიოჯას მსგავსად, მაგრამ ტორჩელოსგან განსხვავებით, ადგილობრივი მაქმანი ნემსით მზადდება. კუნძულის ღირსშესანიშნაობებს შორისაა კა’რომანის ლიდო,რომელიც ცნობილია ფიჭვებითა და ფრინველთა სამყაროთი.
მხატვრულ ლიტერატურაში
დონა ლეონის დეტექტიურ რომანში, „პრობლემების ზღვა“ (2001),მოქმედება პელესტრინაზე ვითარდება. მთავარმა გმირმა, ვენეციის პოლიციის კომისარმა გვიდო ბრუნეტიმ, უნდა გამოიძიოს პელესტრინას სანაპიროსთან მოლუსკებზე მონადირე ორი მეთევზის მკვლელობა. პერსონაჟი დიდ სირთულეებს აწყდება გამოძიების პროცესში კუნძულის შეკრული საზოგადოების გამო, რომელსაც ერთმანეთთან ერთგულება და უცხოელების მიმართ უნდობლობა აკავშირებს. მიუხედავად იმისა, რომ ბრუნეტი თავად ვენეციიდანაა, რომელიც კუნძულიდან ნავით მცირე სავალ მანძილზე მდებარეობს, კუნძულის მცხოვრებლებისთვის, მაინც უცხოელია.

ჩენცო ვიანელი, მარტინ კრუზ სმიტის რომანის „გოგონა ვენეციიდან“ (2016) პერსონაჟი, 1945 წელს პელესტრინაზე ცხოვრობს და მეთევზედ მუშაობს.
გალერეა
არისტარხ ბელოპოლსკი

}, მოსკოვი — გ. 16 მაისი, 1934, პულკოვო) — რუსი და საბჭოთა ასტრონომი, სსრკ-ის მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1903).

ბიოგრაფია
1877 წელს დაამთავრა მოსკოვის უნივერსიტეტი და იქვე დატოვეს ასტრონომიის პროფესორის წოდების მოსაპოვებლად. 1888 წლამდე მუშაობდა მოსკოვის უნივერსიტეტის ობსერვატორიაში, შემდეგ კი პულკოვოს ობსერვატორიაში (1888-1934). ბელოპოლსკიმ გადაიღო კომეტა 1884-ის ფოტოსურათი, მთვარე დაბნელების დროს, აგრეთვე მზის გვირგვინი მზის დაბნელებისას (1887), განსაკუთრებულ ყურადღებას აქცევდა მზის ფოტოგადაღებას. მზეზე ხანგრძლივი დაკვირვების შედეგად აღმოაჩინა მზის დისკოს ბრუნვის პერიოდის ცვალებადობა დაადგინა, რომ იუპიტერის ბრუნვის პერიოდი მისი ეკვატორის ახლოს და მაღალ განედებში სხვადასხვაა. ერთ-ერთმა პირველმა მიიღო ციურ მნათობთა სპექტრის ფოტოგრაფიები სპექტროგრაფიის საშუალებით (ერთ-ერთი სპექტროგრაფი მისი მითითებით აიგო პულკოვოში). სატურნის რგოლების აგებულების შესწავლისას (1895) გამოიყენა სხივურ სიჩქარეთა გაზომვა და დაამტკიცა, რომ ეს რგოლები შედგება მცირე ზომის უამრავი ნაწილაკისაგან, რომლებიც კეპლერის კანონების შესაბამისად ბრუნავენ პლანეტის გარშემო. ბელოპოლსკიმ განსაზღვრა ბრწყინვალე ვარსკვლავთა სხივური სიჩქარეები მზის მოძრაობის შესწავლასთან დაკავშირებით. აღმოაჩინა ცეფეიდების სხივურ სიჩქარეთა პერიოდული რხევები; ააგო გონებამახვილური ხელსაწყო დოპლერის პრინციპის ექსპერიმენტულად დასაბუთებისათვის.

ხსოვნა
მის პატივსაცემად, მთვარის ერთ-ერთ კრატერს დაარქვეს ბელოპოლსკი.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1414

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1414 მიიღეს კენჭისყრის გარეშე 2002 წლის 23 მაისს, აღმოსავლეთ ტიმორის დემოკრატიული რესპუბლიკის (ტიმორ-ლესტე) გაერთიანებული ერების ორგანიზაციაში გაწევრიანების შესახებ განაცხადის განხილვის შემდეგ. საბჭომ რეკომენდაცია მისცა გენერალურ ასამბლეას, რომ აღმოსავლეთ ტიმორი მიღებულ იქნას ორგანიზაციის წევრად.

მოგვიანებით, გენერალურმა ასამბლეამ 2002 წლის 27 სექტემბერს, 57/3 რეზოლუციის საფუძველზე, აღმოსავლეთ ტიმორი გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის წევრად მიიღო.
სან-პოლო

სან-პოლო — ვენეციის ექვსი სესტიერიდან ყველაზე პატარა და ცენტრალურია, რომელიც დიდი არხის გასწვრივ 35 ჰექტარზე ვრცელდება. რაინო ქალაქის ერთ-ერთი უძველესი ნაწილია, რომელიც ჯერ კიდევ მეცხრე საუკუნემდე იყო დასახლებული, როდესაც სან-მარკოსთან ერთად რეალტინის კუნძულების ნაწილს შეადგენდა. სესტიერეს სახელი ეწოდა სან-პოლოს ეკლესიის გამო.

რაიონი 1097 წლიდან ვენეციის მთავარი ბაზრის ადგილია, ხოლო მეცამეტე საუკუნიდან რიალტოს ხიდით უკავშირდება დიდი არხის აღმოსავლეთ სანაპიროს. კვარტლის დასავლეთი ნაწილი დღეს ცნობილია ეკლესიებით, ხოლო აღმოსავლეთი ნაწილი, რომელსაც ზოგჯერ უბრალოდ რიალტოს უწოდებენ, სასახლეებითა და უფრო მცირე ზომის სახლებით.

სან-პოლოს ღირსშესანიშნაობებს შორისაა: რიალტოს ხიდი, სან ჯაკომო დი რიალტოს ეკლესია (ლეგენდის თანახმად, უძველესი ქალაქში), კამპო სან-პოლო სან-პოლოს ეკლესიასთან ერთად, გოლდონის სახლი, სანტა მარია გლორიოზა დეი ფრარის ტაძარი, სან-როკოს ეკლესია და სკუოლა გრანდე დი სან-როკო.
რიალტოს ხიდი

რიალტოს ხიდი — დიდ არხზე გადებული ოთხი ხიდიდან ყველაზე ძველი იტალიაში, ვენეციაში. აკავშირებს სან-მარკოსა და სან-პოლოს რაიონებს. 1173 წელს, როგორც პონტონის ხიდის, პირველი მშენებლობის შემდეგ რამდენჯერმე გადაკეთდა და ახლა ქალაქის მნიშვნელოვან ტურისტულ ღირსშესანიშნაობას წარმოადგენს.

ამჟამინდელი ქვის ხიდი არის ერთმალიანი ნაგებობა, რომელიც ანტონიო და პონტეს მიერაა დაპროექტებული. მშენებლობა დაიწყო 1588 წელს და დასრულდა 1591 წელს. ნაგებობა იმ ხის ხიდის მსგავსია, რომელიც პონტემ ჩაანაცვლა. ორი პანდუსი მიემართება ცენტრალური პორტიკისკენ. პორტიკის ორივე მხარეს, გადახურულ პანდუსებზე, მაღაზიების რიგებია განთავსებული. ხიდის საინჟინრო გადაწყვეტა იმდენად გაბედულად მიიჩნეოდა, რომ არქიტექტორი ვინჩენცო სკამოცი მომავალ ნგრევას წინასწარმეტყველებდა. ხიდმა გაუძლო კრიტიკოსების ეჭვებს და ვენეციის ერთ-ერთ არქიტექტურულ სიმბოლოდ და უმთავრეს ტურისტულ ღირსშესანიშნაობად იქცა.
ისტორია
დიდ არხზე პირველი მშრალი გადასასვლელი იყო პონტონის ხიდი, რომელიც 1181 წელს ნიკოლო ბარატიერიმ ააგო. ხიდს პონტე დელა მონეტა ერქვა, სავარაუდოდ, იმ ზარაფხანის გამო, რომელიც აღმოსავლეთ შესასვლელთან მდებარეობდა.

აღმოსავლეთ სანაპიროზე რიალტოს ბაზრის განვითარებამ და მნიშვნელობის ზრდამ პონტონის ხიდზე მოძრაობა გააძლიერა, რის გამოც 1255 წელს ხის ხიდით ჩაანაცვლეს. ნაგებობას ჰქონდა ორი პანდუსი, რომლებიც მოძრავ ცენტრალურ ნაწილთან ერთდებოდა; აწევა შესაძლებელი იყო, რათა მაღალ ხომალდებს გაევლოთ. ბაზართან კავშირმა, საბოლოოდ, ხიდის სახელის შეცვლა გამოიწვია. მე-15 საუკუნის პირველ ნახევარში ხიდის გვერდებზე მაღაზიების ორი რიგი აშენდა. ქირა სახელმწიფო ხაზინას შემოსავალს შემოჰქონდა, რაც ხიდის შენარჩუნებას ეხმარებოდა.

ხის ხიდისთვის მოვლა-პატრონობა სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანი იყო. 1310 წელს, ბაჯამონტე ტიეპოლოს მეთაურობით მოწყობილი აჯანყების დროს, ნაწილობრივ დაიწვა. 1444 წელს ხიდი ჩაინგრა იმ ხალხის სიმრავლის სიმძიმით, რომელიც ფერარას მარკიზის ქორწილის სანახავად იყო შეკრებილი, ხოლო 1524 წელს კიდევ ერთხელ ჩამოიშალა.

ხიდის ქვით გადაკეთების იდეა პირველად 1503 წელს გაჟღერდა. მომდევნო ათწლეულების განმავლობაში რამდენიმე პროექტი განიხილეს. 1551 წელს ხელისუფლებამ, სხვა საკითხებთან ერთად, რიალტოს ხიდის განახლებისთვის პროექტების წარდგენა მოითხოვა. გეგმები ცნობილმა არქიტექტორებმა, მათ შორის იაკოპო სანსოვინომ, ანდრეა პალადიომ და ვინოლამ წარადგინეს, თუმცა ყველა მათგანი ითვალისწინებდა კლასიკურ მიდგომას რამდენიმე თაღით, რაც არსებულ სიტუაციასთან შეუსაბამოდ მიიჩნიეს. ხიდის დიზაინერად მიქელანჯელოს კანდიდატურაც კი განიხილებოდა.
სხვა სახელწოდებები
ხიდს რობერტ ბრაუნინგის პოემაში „გალუპის ტოკატა“ „შაილოკის ხიდი“ ეწოდება. სავარაუდოდ, იმის გამოა, რომ შაილოკი ამ ხიდს ახსენებს „ვენეციელი ვაჭრის“ პირველი მოქმედების მესამე სცენაში, როდესაც ანტონიოს (ვენეციელ ვაჭარს) მიმართავს: „ხშირად და ბევრჯერ, რიალტოზე გილანძღივარ მე“.
გალერეა
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1340

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1340, მიიღეს 2001 წლის 8 თებერვალს, მას შემდეგ, რაც საბჭომ გაიხსენა 808 (1993), 827 (1993), 1166 (1998) და 1329 (2000) რეზოლუციები, გენერალურ ასამბლეას განსახილველად წარუდგინა ყოფილი იუგოსლავიის საერთაშორისო სისხლის სამართლის ტრიბუნალის მუდმივი მოსამართლეობის კანდიდატთა სია.

გენერალური მდივნის, კოფი ანანის მიერ შემოთავაზებული ნომინანტების სია შემდეგნაირი იყო:

კარმელ ა. აგიუსი (მალტა)

რიჩარდ ბანდა (მალავი)

მოჰამედ ამინ ელ აბასი ელმაჰდი (ეგვიპტე)

დევიდ ჰანტი (ავსტრალია)

კლოდ ჟორდა (საფრანგეთი)

ო-გონ კვონი (სამხრეთ კორეა)

ლიუ დაქუნი (ჩინეთი)

აბდერაუფ მაჰბული (ტუნისი)

რიჩარდ მეი (გაერთიანებული სამეფო)

თეოდორ მერონი (აშშ)

ფლორენს ნდეპელე მვაჩანდე მუმბა (ზამბია)

რაფაელ ნიეტო ნავია (კოლუმბია)

ლეოპოლდ ნტაჰომპაგაზე (ბურუნდი)

ალფონსუს მარტინუს მარია ორი (ნიდერლანდები)

ფაუსტო პოკარი (იტალია)

ჯონა რაჰეთლა (მადაგასკარი)

პატრიკ ლიპტონ რობინსონი (იამაიკა)

ალმირო სიმონეშ როდრიგეში (პორტუგალია)

მირიამ დეფენსორ სანტიაგო (ფილიპინები)

ვოლფგანგ შომბურგი (გერმანია)

მოჰამედ შაჰაბუდინი (გაიანა)

დემეტრაკის სტილიანიდესი (კვიპროსი)

კრისტერ თელინი (შვედეთი)

ვოლოდიმირ ვასილენკო (უკრაინა)

კარამ ჩანდ ვორა (მალაიზია)