შამს თავრიზი

შეიხ შამს თავრიზი (; დ. 1185 — გ. 1248) — აზერბაიჯანული წარმოშობის სპარსი პოეტი და სუფისტი. შამს თავრიზი ასევე ითვლება მევლანა ჯალალედინ რუმის მურშიდად (სუფიზმში ლიდერი).

ცხოვრება
შამს ად-დინ მუჰამედ იბნ ალი იბნ მალიქდად თავრიზი, თავისი დროის ერთ-ერთი ყველაზე გავლენიანი სუფი, დაიბადა თავრიზში . მისი ცხოვრების შესახებ ძალიან ცოტა რამ არის ცნობილი. რაც ცნობილია, ასევე იდუმალია. ზოგი მემატიანე ამტკიცებდა კიდეც, რომ ის თავადი იყო. ნებისმიერ შემთხვევაში, მისი შრომებიდან და სუფიური საქმიანობიდან შეიძლება დადგინდეს, რომ მან მიიღო შესანიშნავი სასულიერო განათლება.

მაღალი ერუდიციის, მარაგისა და სწავლების უნარის გამო, შამსმა ბავშვობიდან მიიღო "სრულყოფილი მრჩეველის" წოდება. იგი გამოირჩეოდა არაჩვეულებრივი ფიზიკური სილამაზითა და სულიერი სიწმინდით. ირანელი სწავლული მუჰამედალი ტარბიატი მასზე წერს, რომ შამსადინ თავრიზი სულივით ფაქიზი იყო. ის იყო რელიგიისა და ჭეშმარიტების მზე.

შამსის ბევრი მურიდი იყო. მათ შორის იყვნენ აბუ ბაქრ სალაბაფ თავრიზი, რუქნადინ საჯასი და სხვები. მას ყოველთვის ეცვა შავი თექის კაბა. იგი ბევრს მოგზაურობდა და ძირითადად ქარავანსარაიებში ცხოვრობდა. 1244 წლის 26 ნოემბერს, თურქეთში, კონიაში, დუიუსატანების ქარვასლაში, შამსი მოგვიანებით შეხვდა ერთ-ერთ ყველაზე ცნობილ პოეტს, ჯალალედინ რუმს და ეს გაცნობა მტკიცე მეგობრობად იქცა. მათ შეხვედრას თანამედროვეები განიხილავენ როგორც ორი ზღვის შეხვედრას, რომელსაც ისინი "მარჯ ალ-ბაჰრეინს" უწოდებენ. რუმს იზიდავს შამსის მაღალი ადამიანური თვისებები და სუფიური იდეებისადმი ღრმა ერთგულება. რუმმა მას თავისი მურშიდი გამოაცხადა, შეწყვიტა სამეცნიერო საქმიანობა და თავი დაანება სამსახურს მედრესეში. ისინი დროს ატარებენ სუფიურ შეხვედრებზე შამსის სხვა მოწაფეებთან.

ამ შეკრებებს საფუძვლად დაედო მუსიკა და განსაკუთრებული დერვიშული ცეკვები. შამსის არსებობა რუმს ეხმარება ღმერთთან შეერთებაში. რუმი ასევე უძღვნის ლექსებს, რომლებიც გამოხატავენ შამსისადმი სიყვარულს:

რუმის ნათესავები და განსაკუთრებით მისი მიმდევრები შეშფოთებულნი არიან მისი მდგომარეობით და სურთ სულიერი ძმების დაშორება. 1246 წელს შამსადინს კონიის დატოვება მოუწია, რუმის ცოდნის გარეშე. იგი დამასკოში გადავიდა საცხოვრებლად და რუმის არ უთქვამს საკუთარი თავის შესახებ. ამასთან, შამსის წასვლა არ აუმჯობესებს სიტუაციას. რუმის ძალიან რთული განშორება აქვს. ის შორდება საზოგადოებას და ხაფანგში აღმოჩნდება. დაშორების ტკივილი განსაკუთრებულ ძალას ანიჭებს მის ლექსებს. დაბოლოს, რუმი გაიგებს, სად არის შამსი და თითქოს ახალი ამბები მას აცოცხლებს. ამის დანახვამ, მისმა მეგობრებმა სთხოვეს რუმის ვაჟს, სულთან ვალადს, გაჰყოლოდა შამს თავრიზს დამასკოში . რუმი უგზავნის მას ამ ლექსს თავისი შვილის მეშვეობით:

შამსი, რომელიც ლექსს კითხულობდა, ბრუნდება კონიაში. აქ მას დიდი პატივით ხვდებიან და მის პატივსაცემად საზეიმო ბანკეტებს ატარებენ. შამსისა და რუმის მეგობრობა ძველურ მდგომარეობაში ბრუნდება. რუმი კიდევ ატარებდა მთელ დროს შამსთან და არასდროს ტოვებდა მას. შამსადინ თავრიზი იქორწინებს რუმის დას კიმიას. ამ ყველაფრის მიუხედავად, ბოროტმოქმედები მაინც არ ტოვებენ შამსს მარტო. და ის კვლავ დატოვებს კონიას, ამჯერად სამუდამოდ. მისი მოულოდნელი გაუჩინარება დღემდე საიდუმლოა. შესაძლოა, შამსი რუმის მოწაფეებმა იგი მოკლეს, ან ჭაში ჩააგდეს, ან მოკლეს და მამის გვერდით დაკრძალეს.

დილაადრიან მედრესეში მოსული რუმი იქ ვერავინ იპოვა. ის ჯიუტად ეძებს მას დიდხანს. მწუხარება განუზომელია, მზემ (სპარსული შამსი) ჩასვა. მიუხედავად იმისა, რომ პოეტის გონებრივი შოკები უსაზღვროა, მოულოდნელად ხდება სასწაული. რუმი შამსი პოულობს ძალასა და ძალას, შექმნას საკუთარი თავი. ის ქმნის მსოფლიო სიყვარულის ერთ-ერთ ყველაზე საოცარ მაგალითს და აკავშირებს ამ კრებულს სახელწოდებით "შამს თავრიზის დივანი" მისი მურშიდის სახელით.

ცნობილი სწავლულმა მიატოვა მისი სუფიური საქმიანობა და იქცა პოეტად, სახელად შამსადინ ტაბრიზი. მ. ზანდ წერს, რომ "დივანის" შექმნა და მასში შეტანილი ყველა ლექსი შამსადინ თავრიზის სახელით ვერასოდეს ჩაითვლება ჯალალედინ რუმის პოეტურ ხრიკად ან მისი დაკარგული მეგობრის ხსოვნისადმი პატივისცემად : . და ეს მურშიდი, რომელსაც პოეტის გულში ესმის, მას ამ სიმღერებს უკარნახებს და რუმი ამ ეტაპზე არავითარ როლს არ თამაშობს, გარდა მათ, ვინც მათ წერს (მდივანი), მღერის და თხრობს მათ (მთხრობელი). მაგრამ ამავდროულად, ეს სიმღერები მისივე ლექსებია. რადგან ისინი მის გულში შექმნდა. მაშასადამე, შამსი, რომელიც ამ დივანის საგანი, ავტორი და ლირიკული გმირია, ასევე შეიძლება მათი ობიექტად ჩაითვალოს ინტიმურ-ლირიკული გაგებით. ამასთან, ამ „ობიექტის“ გაგება შესაძლებელია მხოლოდ რთული სიმბოლური აღქმის თვალსაზრისით. მისი კომუნიკაცია შამსადინ ტაბრიზთან დაეხმარა რუმს მისტიკური გაგების ახალი გზის პოვნაში. ამასთან, მისი სექტა მხოლოდ რუმის გარდაცვალების შემდეგ შეიქმნა მოლავის სახელით. მევლანა ("ჩვენი მასწავლებელი") მისი ერთ-ერთი ტიტული იყო. რუმის შემოქმედებითობამ და მევლევის სექტამ დიდი სტიმული მისცეს აღმოსავლეთის ხალხთა რელიგიურ, ფილოსოფიურ და პოეტურ აზროვნებას. ამას გარდა, სექტა ჯერ კიდევ ცნობილია შამსადინის მიერ შექმნილი დერვიშული ცეკვებით. ევროპელები დიდ ინტერესს გამოხატავდნენ ამ სექტის დერვიული ცეკვების მიმართ.

შამს თავრიზის სტუდენტებმა და მოწაფეებმა ჩაწერეს მისი საუბრები და გააკეთეს წიგნი სახელწოდებით "სტატია".

გალერეა