iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1398

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1398, მიღებულია 2002 წლის 15 მარტს, 1298 (1999), 1308 (2000), 1312 (2000), 1320 (2000), 1344 (2001) და 1369 (2001) რეზოლუციების დადასტურების შემდეგ ერიტრეასა და ეთიოპიას შორის მდგომარეობის შესახებ, საბჭომ გაახანგრძლივა გაეროს მისიის მანდატი ეთიოპიასა და ერიტრეაში 2002 წლის 15 სექტემბრამდე.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
2002 წლის 21-25 თებერვალს უშიშროების საბჭო ეწვია ეთიოპიასა და ერიტრეას. ორივე მხარეს მოეთხოვა საერთაშორისო სამართლით ნაკისრი ვალდებულებების შესრულება, მათ შორის საერთაშორისო ჰუმანიტარული, ადამიანის უფლებებისა და ლტოლვილთა სამართლის დაცვა, და გაეროს ჰუმანიტარული პერსონალის უსაფრთხოების უზრუნველყოფა.

საბჭომ კვლავ მხარი დაუჭირა 2000 წელს ორივე მხარეს შორის გაფორმებული ალჟირის შეთანხმებებისადმი და აღიარა, რომ გაერომ შეასრულა თავისი როლი დავის მშვიდობიანად მოსაგვარებლად.
ქმედებები
უშიშროების საბჭო დაეთანხმა ორივე ქვეყნის სასაზღვრო საკითხებზე საბოლოო სამართლებრივი მოგვარების პერსპექტივას და აღნიშნა, რომ სასაზღვრო კომისიის გადაწყვეტილება იქნებოდა საბოლოო და სავალდებულო.

საბჭომ შეაქო ორივე მხარე ალჟირის შეთანხმებების შესრულებასა და დროებითი უსაფრთხოების ზონის დაცვაში მიღწეული პროგრესისთვის და მოუწოდა მათ გაეროს მისია ეთიოპიასა და ერიტრეაში-სთან თანამშრომლობისკენ მისი მანდატის ფარგლებში.

ხაზი გაესვა სასაზღვრო კომისიის გადაწყვეტილების შესრულებას და მოითხოვა, რომ სამოქალაქო ხელისუფლებისა და ტერიტორიის გადაცემა მომხდარიყო წესრიგით და მოლაპარაკებებით.

 გააგრძელებდა მუშაობას საზღვრის დადგენამდე, ხოლო გენერალური მდივან კოფი ანანს დაევალა წარმოედგინა წინადადებები იმის შესახებ, თუ როგორ შეეძლო -ს მონაწილეობა ამ პროცესსა და სამუშაოებში.

რეზოლუციაში ერიტრეას მოეთხოვა -ს პერსონალისთვის გადაადგილების თავისუფლების უზრუნველყოფა და -ში მოქმედი მისი მილიციისა და პოლიციის შესახებ დეტალების გამჟღავნება, ხოლო ეთიოპიას დაევალა სამინო საქმიანობის საკოორდინაციო ცენტრისთვის მიწოდებული ინფორმაციის დაზუსტება.

გამოითქვა შეშფოთება იმასთან დაკავშირებით, რომ ასმარასა და ადის-აბებას შორის საჰაერო ზონა არ იყო გახსნილი, და ორივე მხარეს მოუწოდეს საერთაშორისო წითელი ჯვრის კომიტეტის მეთვალყურეობით სამხედრო ტყვეების გათავისუფლებისკენ.

გარდა ამისა, მხარეებს სთხოვეს მიეღოთ ნდობის განმტკიცების ღონისძიებები, მათ შორის ერთმანეთის მოქალაქეების ჰუმანური მოპყრობა, ლტოლვილების, იძულებით გადაადგილებული პირებისა და დემობილიზებული ჯარისკაცების დაბრუნების ხელშეწყობა, ასევე დიალოგისა და სასაზღვრო კონტაქტების გაადვილება.

მხარეებს მოეთხოვა -ს საშუალება მისცენ გაავრცელოს ინფორმაცია ერიტრეა-ეთიოპიის საზღვრის დელიმიტაციისა და დემარკაციის შესახებ და ყურადღება გაამახვილონ ეკონომიკურ განვითარებასა და დიპლომატიურ ურთიერთობებზე. დასასრულს, ყველა ქვეყანას სთხოვეს ხელი შეეწყოთ რეგიონში იარაღის მიწოდების შეჩერებისთვის.
მოჰამედ თაჰერი

მოჰამედ თაჰერი, მოჰამედ თაჰერ ვაჰიდ ყაზვინი — საუკუნის სპარსი ისტორიკოსი და სახელმწიფო მოხელე. 1691-1699 წლებში იკავებდა პირველი ვეზირის თანამდებობას. განსაკუთრებით დიდი გავლენით სარგებლობდა სულეიმან -ის მმართველობის დროს.

ავტორია თხზულებისა „თარიხ-ე შაჰ აბას-ე სანი“, რომელშიც აღწერილია შაჰ აბას -ის მეფობის (1642–1666) ისტორია. თხზულებაში მნიშვნელოვანი ცნობებია დაცული საუკუნის შუა ხანების ირან-საქართველოს ურთიერთობის შესასწავლად. საინტერესო ცნობები გვხვდება ასევე დასავლეთ საქართველოს, კერძოდ, იმერეთისა და სამეგრელოს შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1473

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1473 მიღებულია ერთხმად 2003 წლის 4 აპრილს. აღმოსავლეთ ტიმორის (ტიმორ-ლესტე) შესახებ გაეროს უშიშროების საბჭოს ყველა წინა რეზოლუციის, განსაკუთრებით 1410 (2002) რეზოლუციის გახსენების შემდგომ, გაეროს უშიშროების საბჭომ მოახდინა აღმოსავლეთ ტიმორის მხარდამჭერი გაეროს მისიის კორექტირება, რათა გაუმჯობესდეს აღმოსავლეთ ტიმორის ეროვნული პოლიციის წვრთნის შესაძლებლობები არსებული უსაფრთხოების სიტუაციის გათვალისწინებით, და შეანელა ქვეყნის მხარდამჭერი გაეროს მისიის ოპერაციის შემცირების პროცესი.

გაეროს უშიშროების საბჭო მიესალმა აღმოსავლეთ ტიმორის მიერ ქვეყნის მხარდამჭერი გაეროს მისიის დახმარებით მიღწეულ პროგრესს, ხაზი გაუსვა ეროვნული პოლიციის შესაძლებლობების გაუმჯობესების პრიორიტეტს და აღნიშნა ქვეყნის უსაფრთხოებისა და სტაბილურობის წინაშე არსებული გამოწვევები. უშიშროების საბჭომ გადაწყვიტა, რომ აღმოსავლეთ ტიმორის მხარდამჭერი გაეროს მისიის პოლიციის კომპონენტის შემადგენლობა და სიმძლავრე, ასევე აღმოსავლეთ ტიმორის მხარდამჭერი გაეროს მისიის შემცირების პროცესი მოიცავს შემდეგ ზომებს:

(ა) საერთაშორისო დანაყოფის ჩართვა ერთი წლის ვადით;
(ბ) დამატებითი საწვრთნელი შესაძლებლობების უზრუნველყოფა ხალხმრავლობის კონტროლის, საზღვრის უსაფრთხოებისა და ტაქტიკური ოპერაციების მიმართულებით;
(გ) ადამიანის უფლებებზე და კანონის უზენაესობაზე აქცენტის გაკეთება;
(დ) მონიტორინგისა და საკონსულტაციო ყოფნის შენარჩუნება აღმოსავლეთ ტიმორის პოლიციის კონტროლის ქვეშ მყოფ რაიონებში;
(ე) აღმოსავლეთ ტიმორის პოლიციის ძალებისთვის უფლებამოსილების გადაცემის მოსამზადებელი სამუშაოები.

რეზოლუციამ დაადგინა, რომ აღმოსავლეთ ტიმორის მხარდამჭერი გაეროს მისიის სამხედრო კომპონენტის შემცირება 2003 წლის დეკემბრამდე კორექტირებულ იქნეს ისე, რომ სამხედრო მშვიდობისმყოფელთა რაოდენობის შემცირება 1750-დან უფრო ნელა განხორციელდეს, ვიდრე 1410 რეზოლუცია ითვალისწინებდა. 2004 წლის იანვრისთვის ქვეყანაში 325 ოფიცერი დარჩება. აგრეთვე, შენარჩუნებულ იქნება ორი ბატალიონი.

გაეროს გენერალურ მდივანს კოფი ანანს დაევალა 2003 წლის 20 მაისამდე ანგარიშის წარდგენა აღმოსავლეთ ტიმორის მხარდამჭერი გაეროს მისიის შემცირების გადამუშავებულ გრაფიკთან დაკავშირებით და უშიშროების საბჭოს ინფორმირება აღმოსავლეთ ტიმორში მიმდინარე მოვლენების შესახებ. დასასრულს, აღმოსავლეთ ტიმორის მთავრობას სთხოვეს აღმოსავლეთ ტიმორის მხარდამჭერი გაეროს მისიასთან თანამშრომლობა საპოლიციო და სამხედრო სტრატეგიების განხორციელების პროცესში.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1994

გაეროს უშიშროების საბჭოსრეზოლუცია 1994, ერთხმად მიიღეს 2011 წლის 30 ივნისს, გენერალური მდივნის ბან კი-მუნის მიერ გაეროს განშტოების დამკვირვებელთა ძალების შესახებ წარდგენილი ანგარიშის განხილვის შემდეგ, საბჭომ მანდატი კიდევ ექვსი თვით, 2011 წლის 31 დეკემბრამდე გაახანგრძლივა.

„“ შეიქმნა 1974 წელს 350-ე რეზოლუციით (1974) ისრაელსა და სირიას შორის კონფლიქტის შეწყვეტის მონიტორინგის მიზნით.

მიღება
განხილვების დროს, საბჭოს ზოგიერთმა წევრმა, როგორიცაა საფრანგეთი, გერმანია, გაერთიანებული სამეფო და შეერთებული შტატები, გამოთქვეს შეშფოთება იმის გამო, რომ ისრაელისა და სირიის საზღვარზე ბოლო დროს მომხდარი ძალადობა სირიის მთავრობის მიერ იყო ინიცირებული, რათა ყურადღება არაბული გაზაფხულის ფარგლებში მიმდინარე შიდა აჯანყებიდან გადაეტანა; თუმცა, რუსეთმა და ჩინეთმა განაცხადეს, რომ ეს საკითხები ერთმანეთთან არ უნდა ყოფილიყო დაკავშირებული და არც საბჭოს დღის წესრიგში უნდა შესულიყო.

უშიშროების საბჭომ მოუწოდა 338-ე (1973) რეზოლუციის განხორციელებისკენ, რომელიც მოითხოვდა მხარეებს შორის მოლაპარაკებების წარმოებას ახლო აღმოსავლეთში არსებული სიტუაციის მშვიდობიანი გზით მოგვარების მიზნით. საბჭომ მოუწოდა ყველა მხარეს, პატივი ეცათ 1974 წლის ცეცხლის შეწყვეტის შესახებ შეთანხმებისათვის, რომელიც ბოლო დროს მომხდარი ძალადობის გამო „საფრთხის ქვეშ“ იმყოფებოდა.
ამასობაში, საბჭოს წევრები მიესალმნენ გაეროს განვითარების ფონდის ძალისხმევას, განეხორციელებინა გენერალური მდივნის ნულოვანი ტოლერანტობის პოლიტიკა სექსუალური ექსპლუატაციისა და ძალადობის მიმართ.

და ბოლოს, გენერალურ მდივანს მოეთხოვა გაეროს თავდაცვის ძალების მანდატის დასრულებამდე 338-ე რეზოლუციის განხორციელების ზომებისა და სიტუაციის განვითარების შესახებ ანგარიშის წარდგენა.გაეროს თავდაცვის ძალების შესახებ წინა რეზოლუციის შესაბამისად, გენერალური მდივნის ანგარიშში მითითებული იქნა, რომ ახლო აღმოსავლეთში ვითარება დაძაბული რჩებოდა კონფლიქტის მოგვარების მიღწევამდე, ხოლო გენერალურმა მდივანმა მოუწოდა მშვიდობიანი მოლაპარაკებების განახლებისკენ, რომლებიც 2008 წლის დეკემბერში შეწყდა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 978

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 978, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 1995 წლის 27 თებერვალს, და რომელიც იხსენებდა რუანდასთან დაკავშირებულ ყველა წინა რეზოლუციას, მათ შორის 935 (1994) და 955 (1994), საბჭომ დაავალა წევრ სახელმწიფოებს დაეკავებინათ და დაეპატიმრებინათ პირები, რომლებიც პასუხისმგებელნი იყვნენ რუანდის გენოციდის დროს ჩადენილ ქმედებებზე, საერთაშორისო სისხლის სამართლის ტრიბუნალის რუანდისთვის იურისდიქციის ფარგლებში.

უშიშროების საბჭომ გამოხატა შეშფოთება რუანდაში გენოციდისა და საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის სისტემატური დარღვევების შესახებ გავრცელებულ ინფორმაციაზე. ეს ცნობები დადასტურებული იყო ექსპერტთა კომისიის მიერ, რომელიც შეიქმნა რეზოლუცია 935-ის საფუძველზე. ასევე გამოითქვა შეშფოთება იმ თავდასხმებთან დაკავშირებით, რომლებიც მიმართული იყო ლტოლვილების წინააღმდეგ, რომელთაც ნებაყოფლობით სურდათ დაბრუნება რუანდაში, და ლტოლვილთა ბანაკებში არსებულ მდგომარეობაზე. საბჭომ აღნიშნა, რომ პასუხისმგებელი პირები უნდა მიეცენ სამართალს.

წევრი სახელმწიფოების მიმართ საბჭომ მოუწოდა იმ პირების დაკავებას, რომლებიც მათ ტერიტორიაზე იმყოფებოდნენ და რომელთა მიმართაც არსებობდა საკმარისი მტკიცებულება, რომ ისინი პასუხისმგებელნი იყვნენ -ის იურისდიქციაში შემავალ ქმედებებზე. იმ ქვეყნებს, რომლებმაც ეჭვმიტანილები დააკავეს, დაევალათ გაეროს გენერალური მდივნისთვის ბუტროს ბუტროს-ღალისა და -ის პროკურორის რიჩარდ გოლდსტოუნისთვის ინფორმაციის მიწოდება მათი ვინაობის, დაკავების მიზეზისა და არსებული მტკიცებულებების შესახებ. შესაბამის ქვეყნებს ასევე მოუწოდეს თანამშრომლობა წითელი ჯვრის საერთაშორისო კომიტეტის წარმომადგენლებთან და -ის გამომძიებლებთან.

მკაცრად იქნა დაგმობილი ყველა თავდასხმა ლტოლვილთა ბანაკებზე, რომლებიც რუანდის საზღვრებთან მდებარეობდა, და საბჭომ მოუწოდა მსგავსი ქმედებების აღკვეთას. იმ სახელმწიფოებს, რომელთა ტერიტორიაზეც ასეთი თავდასხმები მოხდა, მოუწოდეს იმოქმედონ ეროვნული და საერთაშორისო სამართლის შესაბამისად და დააკავონ და შეაგროვონ მტკიცებულებები პასუხისმგებელი პირების წინააღმდეგ.

რეზოლუცია 978, არ იყო სავალდებულო წევრი სახელმწიფოებისთვის, რადგან არ იყო გამოყენებული გაეროს ქარტიის თავი.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 866

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 866 მიღებულია 1993 წლის 22 სექტემბერს. 813-ე და 856-ე რეზოლუციების დადასტურების შემდეგ, საბჭომ აღნიშნა, რომ გაეროს ჩართულობა მნიშვნელოვნად შეუწყობდა ხელს ლიბერიაში სამშვიდობო შეთანხმების ეფექტურ განხორციელებას და დააფუძნა გაეროს დამკვირვებელთა მისია ლიბერიაში .

საბჭომ ყურადღება გამახვილა 1993 წლის 25 ივლისს ხელმოწერილ სამშვიდობო შეთანხმებაზე და მადლობა გადაუხადა დასავლეთ აფრიკის ქვეყნების ეკონომიკური თანამეგობრობის მონიტორინგის ჯგუფს მისი შესრულების პროცესში გაწეული დახმარებისთვის. შეთანხმების სამხედრო პირობების შესრულებაზე პასუხისმგებლობა დაეკისრა -ს, ხოლო გაერო ზედამხედველობას გაუწევდა პროცესს ფონურ რეჟიმში. ეს იყო პირველი შემთხვევა, როდესაც გაეროს სამშვიდობო მისია სხვა ორგანიზაციის უკვე არსებულ სამშვიდობო მისიასთან თანამშრომლობით მუშაობდა. ხაზი გაესვა -ს, -სა და აფრიკის ერთობის ორგანიზაციას შორის მჭიდრო კოორდინაციის მნიშვნელობას.

მისია ჩამოყალიბდა შვიდი თვის ვადით და მოიცავდა სამხედრო დამკვირვებლებს, სამედიცინო, საინჟინრო, საკომუნიკაციო და საარჩევნო პერსონალს. -ის ძირითადი ფუნქციები იყო:

(ა) ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმის დარღვევების გამოძიება;

(ბ) სამშვიდობო შეთანხმების შესრულებაზე ზედამხედველობა;

(გ) საარჩევნო პროცესის მონიტორინგი;

(დ) ჰუმანიტარული დახმარების კოორდინაციაში ხელშეწყობა;

(ე) მებრძოლთა დემობილიზაციის გეგმის შემუშავება და ფინანსური საჭიროებების შეფასება;

(ვ) საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის დარღვევების შესახებ ანგარიშგება;

(ზ) -ის პერსონალის მომზადება განაღმვის პროცესისთვის;

(თ) -თან თანამშრომლობა მათი მოვალეობების შესრულებისას.

რეზოლუციამ მოუწოდა ლიბერიის მხარეებს განიარაღებისა და დემობილიზაციისკენ. საბჭო მიესალმა გარდამავალი მთავრობის ჩამოყალიბების გადაწყვეტილებას და მოითხოვა საარჩევნო კომისიის მომზადების დასრულება, რათა 1994 წლის მარტისთვის დაგეგმილი არჩევნების ორგანიზება დაწყებულიყო. მხარეებს დაევალათ ჰუმანიტარული ტვირთების უსაფრთხო განაწილება და გაეროსა და ჰუმანიტარული პერსონალის დაცვა. გენერალურ მდივან ბუტროს ბუტროს-გალის კი ეთხოვა, 1993 წლის დეკემბრისა და 1994 წლის თებერვლისთვის წარედგინა ანგარიშები რეზოლუციის იმპლემენტაციის შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1577

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1577 ერთხმად იქნა მიღებული 2004 წლის 1 დეკემბერს. ბურუნდიში არსებულ ვითარებაზე 1545-ე (2004) რეზოლუციის გახსენების შემდეგ, საბჭომ ბურუნდიში გაეროს ოპერაციის მანდატი ექვსი თვით, 2005 წლის 1 ივნისამდე გააგრძელა.

რეზოლუცია მიიღეს უშიშროების საბჭოს წევრებს შორის სისხლის სამართლის საერთაშორისო სასამართლოს იურისდიქციასთან დაკავშირებით მიმდინარე დებატების ფონზე.

რეზოლუციები
დაკვირვებები
უშიშროების საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა მხარდაჭერა 2000 წელს არუშაში ხელმოწერილი „მშვიდობისა და შერიგების შეთანხმების“ მიმართ და მოუწოდა შესაბამის მხარეებს, შეასრულონ ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულებები. საბჭომ ხაზი გაუსვა იმ დადებით ცვლილებებს, რომლებიც ბურუნდის გაეროს ოპერაციის მისიის განლაგების შემდეგ მოხდა, მათ შორის გარდამავალი კონსტიტუციის მიღებას, რომელიც უზრუნველყოფდა ყველა თემის წარმომადგენლობას მომავალ პოსტ-გარდამავალ ინსტიტუტებში.

ამავდროულად, ბურუნდის ყველა მხარეს მოუწოდეს მოლაპარაკების გაგრძელებისკენ და შეახსენეს, რომ არჩევნები 2005 წლისთვის უნდა ჩატარებულიყო. საბჭომ დაგმო ყოველგვარი ძალადობა, ადამიანის უფლებების დარღვევა და სამოქალაქო პირების მასობრივი მკვლელობა გატუმბაში.

აქტები
გაეროს წესდების თავის საფუძველზე მოქმედმა საბჭომ მოუწოდა რეგიონის ყველა მხარესა და მთავრობას, დაგმონ ძალადობისკენ წაქეზება, ადამიანის უფლებებისა და საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის დარღვევები, ითანამშრომლონ გაეროს ოპერაციასთან ბურუნდიში და კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკა|კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში გაეროს მისიასთან და ბოლო მოუღონ დაუსჯელობას. კერძოდ, კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკისა და რუანდის მთავრობებს ეთხოვათ თანამშრომლობა გატუმბას ტრაგედიის გამოძიებაში. საბჭომ შეშფოთება გამოთქვა იმის გამო, რომ მომხდარზე პასუხისმგებლობა „ეროვნულმა განმათავისუფლებელმა ძალებმა“ აიღეს.

გაეროს გენერალურ მდივანს დაევალა რეგულარულად წარედგინა ანგარიში ბურუნდიში არსებული ვითარების შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1581

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1581 ერთხმად იქნა მიღებული 2005 წლის 18 იანვარს, საბჭომ დაამტკიცა ყოფილი იუგოსლავიის საერთაშორისო სისხლის სამართლის ტრიბუნალის შვიდი მოკლევადიანი მოსამართლის უფლებამოსილების ვადის გაგრძელება, რათა მათ საშუალება მიეცათ დაესრულებინათ იმ საქმეების განხილვა, რომლებზეც ისინი მუშაობდნენ. ეს იყო უშიშროების საბჭოს პირველი რეზოლუცია, რომელიც 2005 წელს იქნა მიღებული.

უშიშროების საბჭო ვარაუდობდა, რომ მოსამართლეების სასამართლო პროცესის ვადის გაგრძელება გააუმჯობესებდა სამართალწარმოებას და -ს საშუალებას მისცემდა, შეესრულებინა დასრულების სტრატეგიის ფარგლებში ნაკისრი ვალდებულებები. გენერალური მდივნის, კოფი ანანის მოთხოვნის საფუძველზე, საბჭო აგრძელებს მოსამართლეების ვადას შემდეგნაირად:
(ა)მოსამართლე რასოაზანანიმ და მოსამართლე სვარტმა დაასრულეს ჰაჯიჰასანოვიჩის საქმე;
(ბ)მოსამართლე ბრაიდენშოლტი და მოსამართლე ესერი ორიჩის საქმეს ამთავრებენ;
(გ)მოსამართლე თელინმა და მოსამართლე ვან დენ ვინგერტმა ლიმაის საქმე დაასრულეს;
(დ)მოსამართლე კანიველმა კრაიშნიკის საქმე დაასრულა;
(ე)მოსამართლე სენასიმ ჰალილოვიჩის საქმე დაასრულა, თუ ეს საქმე მას დაევალა;
(ვ)მოსამართლე ანოტოუს უნდა დაესრულებინა კრაიშნიკის საქმე, თუ მას დაევალა.

საბჭომ აღნიშნა -ის განზრახვა, დაასრულოს ჰაჯიჰასანოვიჩის საქმე 2005 წლის სექტემბრის ბოლომდე, ჰალილოვიჩის საქმე 2005 წლის ოქტომბრის ბოლომდე, ორიჩისა და ლიმაის საქმეები 2005 წლის ნოემბრის ბოლომდე და კრაიშნიკის საქმე 2006 წლის აპრილის ბოლომდე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 2371

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 2371 მიღებულია 2017 წლის 5 აგვისტოს, მუდმივი ხუთი წევრისა და ათი არამუდმივი წევრის მხარდაჭერით, ჩრდილოეთ კორეის 2017 წლის ივლისის სარაკეტო გამოცდებზე პასუხად.

ფონი
ამ რეზოლუციის მიღებამდე ჩრდილოეთ კორეამ 2017 წელს 14 სარაკეტო გამოცდა ჩაატარა, რითაც განავითარა თავისი შესაძლებლობები ბირთვული ქობინის საბოლოოდ მიწოდებისთვის.

ჩრდილოეთ კორეის მუდმივმა ძალისხმევამ ბირთვული დარტყმის შესაძლებლობების განვითარების მიმართულებით გაეროს უბიძგა, რომ მეექვსედ გაემკაცრებინა ეკონომიკური სანქციები ქვეყნის წინააღმდეგ, მას შემდეგ რაც ისინი პირველად დაწესდა 2006 წელს.

სანქციები
რეზოლუცია აწესებს რამდენიმე სრულ სექტორულ აკრძალვას ექსპორტზე, რომელსაც ჩრდილოეთ კორეა იყენებს ბირთვული და ბალისტიკური სარაკეტო პროგრამების დასაფინანსებლად, კერძოდ:

„ეკონომისტთან“ ინტერვიუირებულ წყაროების მიხედვით, რეჟიმი უკვე საკმაოდ დახელოვნებულია შეზღუდვების გვერდის ავლაში და იყენებს არალეგალურ
ფინანსურ ქსელებს ჩინეთში ბიზნეს პარტნიორობების დასაფინანსებლად.

მაღალი საკომისიოები ასეთ სარისკო ტრანზაქციებზე იზიდავს უფრო გამოცდილ შუამავლებს. აღსრულება არათანაბარია: გაეროს 193 წევრიდან მხოლოდ 77-მა წარადგინა ანგარიში წინა სანქციების შესრულების შესახებ, რომლებიც 2016 წლის ნოემბერში იქნა მიღებული.

გარდა ამისა, ჩინეთმა, რომელიც ჩრდილოეთ კორეის ვაჭრობის 90%-ზე მეტს აკონტროლებს, განაცხადა, რომ ახალ შეზღუდვებს „სრულად და მკაცრად“ შეასრულებს. თუმცა, არ მოიცავს ერთ ზომას, რომელიც, როგორც ითვლება, რეჟიმისთვის რეალურად სერიოზულ სირთულეს შექმნიდა — ნავთობის იმპორტის შეზღუდვას.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 768

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 768, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 1992 წლის 30 ივლისს, აღნიშნულ საკითხზე ადრე მიღებული რეზოლუციების — 501 (1982), 508 (1982), 509 (1982) და 520 (1982) — გახსენების შემდეგ, აგრეთვე გაეროს დროებითი ძალების ლიბანში შესახებ გენერალური მდივნის ანგარიშის განხილვის საფუძველზე, რომელიც დამტკიცდა რეზოლუციით 426 (1978), საბჭომ გადაწყვიტა -ის მანდატის გაგრძელება დამატებით ექვსი თვით, 1993 წლის 31 იანვრამდე.
შემდგომში საბჭომ კიდევ ერთხელ გაუსვა ხაზი ძალების მანდატს და გენერალურ მდივანს სთხოვა ანგარიშის წარდგენა იმ პროგრესის შესახებ, რომელიც მიღწეულია რეზოლუციების 425 (1978) და 426 (1978) შესრულებასთან დაკავშირებით.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1542

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1542 მიღებულია ერთხმად 2004 წლის 30 აპრილს. გაეროს გენერალური მდივნის კოფი ანანის ანგარიშის მიღების შემდგომ, უშიშროების საბჭომ დაგმო ჰაიტიში ადამიანის უფლებათა ყველა დარღვევა და ჰაიტის მთავრობას მოუწოდა ადამიანის უფლებათა დაცვისა და ხელშეწყობისკენ, კანონის უზენაესობასა და სასამართლო სისტემაზე დაფუძნებულ სახელმწიფოში.

გაეროს უშიშროების საბჭომ ასევე გაიმეორა მოწოდება ჰაიტისთვის გრძელვადიანი საერთაშორისო დახმარების შესახებ, ამასთანავე მიესალმა ამერიკის სახელმწიფოთა ორგანიზაციის , კარიბის ზღვის აუზის ქვეყნების თანამეგობრობის და საფინანსო ინსტიტუტების მხრიდან განხორციელებულ ქმედებებსა და მხარდაჭერას.

ჰაიტიში არსებული ვითარების გათვალისწინებით, რეზოლუციამ დააფუძნა გაეროს სტაბილიზაციის მისია ჰაიტიში და მოითხოვა 1529 (2004) რეზოლუციის შესრულება ექვსთვიანი საწყისი ვადით, შემდგომი გაგრძელების პერსპექტივით. გაეროს გენერალური მდივნის ანგარიშის შესაბამისად, უშიშროების საბჭომ დაადგინა, რომ გაეროს სტაბილიზაციის მისია ჰაიტიში შედგება სამოქალაქო და სამხედრო კომპონენტისგან, რომლებიც ითანამშრომლებენ ამერიკის სახელმწიფოთა ორგანიზაციასთან , კარიბის ზღვის აუზის ქვეყნების თანამეგობრობასთან და სხვა ორგანიზაციებთან.

რეზოლუციამ განსაზღვრა გაეროს სტაბილიზაციის მისიის მანდატი ისეთ სფეროებში, როგორიცაა უსაფრთხო და სტაბილური გარემოს უზრუნველყოფა, ადამიანის უფლებათა ხელშეწყობა და ჰაიტიში პოლიტიკური პროცესის მხარდაჭერა.

ძალები აერთიანებს სამხედრო მოსამსახურეებს 17 ქვეყნიდან, მათ შორის არგენტინიდან, ბოლივიიდან, კანადიდან, იორდანიიდან, საფრანგეთიდან, სამხრეთ კორეიდან და ამერიკის შეერთებული შტატებიდან, აგრეთვე პოლიციელებს 41 ქვეყნიდან, მათ შორის არგენტინიდან, ბანგლადეშიდან, ბრაზილიიდან, ეგვიპტიდან, რუსეთიდან და ესპანეთიდან.

1542 რეზოლუცია დადებითად შეფასდა, როგორც წინა საპოლიციო მანდატების გამაუმჯობესებელი დოკუმენტი, აღნიშნული რეზოლუციის სიცხადისა და საპოლიციო საქმიანობის კანონის უზენაესობის ფართო ჩარჩოში ინტეგრირების გამო.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1291

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1291 მიღებულია 2000 წლის 24 თებერვალს, 1234 (1999), 1258 (1999), 1273 (1999) და 1279 (1999) რეზოლუციების გახსენების შემდეგ კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის მდგომარეობის შესახებ, საბჭომ გააფართოვა გაეროს მისია კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში და გაახანგრძლივა მისი მანდატი 2000 წლის 31 აგვისტომდე.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
უშიშროების საბჭომ კვლავ დაადასტურა კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის სუვერენიტეტი მის ტერიტორიაზე არსებულ ბუნებრივ რესურსებზე.

მოითხოვა უცხოური ჯარების გაყვანა, შეიარაღებული დაჯგუფებების განიარაღება, კვლავ დაადასტურა მხარდაჭერა ცეცხლის შეწყვეტის შეთანხმებისადმი და ხაზი გაუსვა სახელმწიფო ხელისუფლების მთელ ქვეყანაში აღდგენის აუცილებლობას.

-ის მეორე ნაწილი დამოკიდებული იყო ცეცხლის შეწყვეტის შეთანხმების დაცვაზე, დემობილიზაციაზე და გაეროს პერსონალის უსაფრთხოებისა და გადაადგილების თავისუფლების გარანტიებზე. ასევე სერიოზური შეშფოთება გამოითქვა ადამიანის უფლებების დარღვევებისა და ლტოლვილებთან ჰუმანიტარული დახმარების მიწოდების შეზღუდვის გამო.

ქმედებები
ყველა მხარეს შეახსენეს ლუსაკაში ხელმოწერილი ცეცხლის შეწყვეტის შეთანხმებით ნაკისრი ვალდებულებები. საბჭომ დაუშვა -ის გაფართოება 5 337 ჯარისკაცამდე, მათ შორის 500 სამხედრო დამკვირვებლამდე. გაფართოებული მისიის მანდატი მოიცავდა შემდეგს:
(ა) ცეცხლის შეწყვეტის შეთანხმების შესრულების მონიტორინგი;

(ბ) ყველა მხარის სამხედრო ძალების შტაბებთან მუდმივი კავშირის შენარჩუნება;

(გ) ცეცხლის შეწყვეტის შეთანხმების შესრულების სამოქმედო გეგმის შემუშავება 45 დღის ვადაში;

(დ) სამხედრო ტყვეების გათავისუფლებისთვის მუშაობა;

(ე) ძალების განცალკევებისა და გადაადგილების ზედამხედველობა და გადამოწმება;

(ვ) ცეცხლის შეწყვეტის შეთანხმების შესრულების მონიტორინგი შეიარაღებული დაჯგუფებებისთვის იარაღის, საბრძოლო მასალისა და სამხედრო ტექნიკის მიწოდების კუთხით;

(ზ) ჰუმანიტარული დახმარებისა და ადამიანის უფლებების მონიტორინგის ხელშეწყობა;

გაეროს წესდების მეშვიდე თავზე დაყრდნობით, -ს მიეცა უფლება განეხორციელებინა ქმედებები გადაადგილების თავისუფლების უზრუნველსაყოფად და სამოქალაქო პირების დაცვის უშუალო საფრთხის შემთხვევაში.

საბჭომ დაგმო ხოცვა-ჟლეტა და შეშფოთება გამოთქვა კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში იარაღის უკანონო შემოდინებისა და რესურსების უკანონო ექსპლუატაციის გამო.

დასასრულს, გენერალური მდივანი კოფი ანანი მოთხოვნილ იქნა ყოველ 60 დღეში ერთხელ წარმოედგინა ანგარიში მიმდინარე რეზოლუციის შესრულების შესახებ და გაეგრძელებინა -ის დამატებითი განლაგების დაგეგმვა.

აგრეთვე იხილეთ
კონგოს მეორე ომი
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 987

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 987 ერთხმად მიიღეს 1995 წლის 19 აპრილს, მას შემდეგ, რაც ხელახლა დაადასტურეს ყველა რეზოლუცია ყოფილი იუგოსლავიის კონფლიქტების შესახებ, კერძოდ 982-ე რეზოლუცია (1994). საბჭომ მოითხოვა ზომების მიღება ბოსნია და ჰერცეგოვინაში გაეროს დამცავი ძალების უსაფრთხოების, დაცულობისა და გადაადგილების თავისუფლების უზრუნველსაყოფად მათზე განხორციელებული თავდასხმების შემდეგ.

საბჭომ გამოხატა შეშფოთება ბოსნია და ჰერცეგოვინაში მიმდინარე საბრძოლო მოქმედებებისა და 781-ე (1992) და 816-ე (1993) რეზოლუციების დარღვევის გამო, მიუხედავად ცეცხლის შეწყვეტის შესახებ არსებული შეთანხმებებისა; საბჭომ ხაზგასმით აღნიშნა კონფლიქტის სამხედრო გზით გადაჭრის მცდელობის მიუღებლობა. მან ასევე ყურადღება გაამახვილა -ის პერსონალზე განხორციელებულ ბოლო თავდასხმებზე, რასაც ფრანგი მშვიდობისმყოფელების დაღუპვა მოჰყვა, და აღნიშნა გაეროს პერსონალის სტატუსის პატივისცემის აუცილებლობა.

გაეროს წესდების მეშვიდე თავის საფუძველზე მოქმედმა საბჭომ ხაზგასმით აღნიშნა მხარეებისა და სხვა დაინტერესებული პირების პასუხისმგებლობა, უზრუნველყონ -ის უსაფრთხოება, დაცულობა და გადაადგილების თავისუფლება. მოითხოვა ძალების წინააღმდეგ მიმართული ყველა თავდასხმისა და დაშინების შეწყვეტა. გენერალურ მდივანს — ბუტროს ბუტროს-გალის — ეთხოვა ისეთი ზომების შემოთავაზება, რომლებიც თავიდან აიცილებდა თავდასხმებს -ზე და მისცემდა მას მანდატის შესრულების შესაძლებლობას.

ბოსნია და ჰერცეგოვინაში მყოფ მხარეებს მოუწოდეს, შეთანხმებულიყვნენ ცეცხლის შეწყვეტისა და საომარი მოქმედებების შეჩერების რეჟიმის გახანგრძლივებაზე და განეახლებინათ მოლაპარაკებები საერთო პოლიტიკური დარეგულირების მისაღწევად.