iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ერთი მოთხრობის ფინალი

ერთი მოთხრობის ფინალი — კონსტანტინე ციციშვილის 1963 წლის ქართული ფილმი.

სიუჟეტი
ახალგაზრდა ქალს სურს უდედმამო ბავშვთა სახლიდაბ გოგონა იშვილოს. მას მეგობრები ეხმარებიან. მოქმედება იმგვარად ვითარდება, რომ ქალი გოგონასთან ერთად პატარა ბიჭსაც იშვილებს.

როლებში
დინარა ჟორჟოლიანი
თენგიზ არჩვაძე
მედეა ბიბილეიშვილი
გ. გურგენიძე
ერთი ნახვით შეყვარება (ფილმი)

ერთი ნახვით შეყვარება — რეჟისორ რეზო ესაძის 1975 წლის ფილმი.

სიუჟეტი
ფილმის გმირთა ამაღლებულ, ნაზ სიყვარულს დახავსებული ტრადიციების სახით მრავალი ძნელად დასაძლევი წინააღმდეგობა ეღობება და ეს სიყვარული მძიმე ასფალტის ზედაპირზე მოულოდნელად ამოხეთქილ მწვანე ბალახის ნაზ ღეროს მიაგავს.

როლებში
ვახტანგ ფანჩულიძე (მურადი)
ნატალია იურიზდიცკაია (ანა)
რამაზ ჩხიკვაძე (მურადის მამა)
კახი კავსაძე (სელიმი, მურადის ბიძა)
სალომე ყანჩელი (მურადის დედა)
ნ. ზეინალოვი
ბუხუტი ზაქარიაძე
ვ. ტარასოვა
ვასილ ნოვიკოვი
ვ. ხიზროევა
შ. ქობულოვა
ო. ხრამენკოვი
ვ. ნოსიკი
ბადრი ბეგალიშვილი
ზურაბ ქაფიანიძე
თამარ სხირტლაძე
ა. აბრამოვი
ლეო ანთაძე (მეზობელი)
კ. ასლანიშვილი
ს. ბასიძე
იური ვასაძე
ნ. ალექსანდროვა
დ. ძაგნიძე
ნატო გაგნიძე
ს. გაბუნია
ს. ჰუსეინოვი
ს. გასანაძე
რ. გოროდეცკი
პ. ჯაფარიძე
ი. დუხროვინი
მ. კაპინისტი
გიორგი (გოგი) ქავთარაძე
ზაირა (ზაზა) ლებანიძე
შ. ლოლაშვილი
ვ. კლუხოვი
ო. ლომიძე
უდო ლატეკი

უდო ლატეკი (; დ. 16 იანვარი, 1935, ზენსბერგი, აღმოსავლეთი პრუსია, პოლონეთი — გ. 1 თებერვალი, 2015, კიოლნი, გერმანია) — გერმანელი სპორტსმენი, სპორტული კომენტატორი.

ლატეკი იყო მსოფლიოს ერთ-ერთი ტიტულოვანი საკლუბო მწვრთნელი. გერმანიის და მიუნხენის ბაიერნის ისტორიაში ყველაზე ტიტულოვანი მწვრთნელი. ლატეკი პირველი მწვრთნელი იყო, რომელმაც მოიგო უეფას ჩემპიონთა თასი, უეფას თასი და თასების მფლობელთა თასი. იტალიელ ჯოვანი ტრაპატონისთან ერთად იყო ის მწვრთნელი ვინც მოიპოვა ევროპის სამივე მთავარი თასი და ერთადერთი ვინც ეს სამ სხვადასხვა კლუბთან ერთად გააკეთა.

ლატეკმა 1974 წელს მიუნხენის „ბაიერნთან“ ერთად მოიგო ჩემპიონთა თასი. 1979 წელს მენხენგლადბახის „ბორუსიას“ მოაგებინა უეფას თასი, ხოლო 1982 წელს „ბარსელონასთან“ ერთად მოიგო თასების მფლობელთა თასი.

როგორც „ბაიერნისა“ და „მენხენგლადბახის“ მწვრთნელმა რვაჯერ მოიგო ბუნდესლიგა და სამჯერ გერმანიის თასი. სხვადასხვა დროს ასევე წვრთნიდა „კიოლნს“, „შალკე 04სა“ და „დორტმუნდს“, რომელიც ბუნდესლიგიდან გავარდნისგან გადაარჩინა.

უდო ლატეკი გარდაიცვალა 2015 წლის 1 თებერვალს, 80 წლის ასაკში.

მწვრთნელის კარიერა
აიტის პრეფექტურა

აიტი (იაპ. ) — პრეფექტურა იაპონიაში, კუნძულ ჰონსიუს ცენტრალური ნაწილი. ფართობი 5,1 ათ კმ2, მოსახლეობა 7.254.432 კაცი. (2005). მ. შ. 80% ქალაქში ცხოვრობს. ადმინისტრაციული ცენტრი - ქ. ნაგოია. ტერიტორიის დიდი ნაწილი ბორცვიანი სანაპირო დაბლობია. ჩრდილო-აღმოსავლეთით კისოს და აკაისის ქედების სამხრეთი განშტოებებია აღმართული (600-700 მ). აიტი ტიუკიოს სახელწოდებით ცნობილი სამრეწველო რაიონის ცენტრია და ქვეყნის სამრეწველო წარმოების 10%-ს იძლევა. მთავარი დარგებია საფეიქრო, სატრანსპორტო მანქანათმშენებლობა (მ. შ. ავტომობილების წარმოება), ქიმიური, ჩარხმშენებელი, მეტალურგიული, კვების, სამთომოპოვებითი მრეწველობა (იაპონიაში უდიდესი ტალკის საბადო). სამრეწველო ცენტრებია ნაგოია, კარია და ტოიოდა (ქმნიან ერთიან სამრეწველო ზონას).

დამუშავებული მიწები (123 ათ. ჰა) უმთავრესად ზღვისპირა რაიონებშია, ფართობი 68& ბრინჯის ნათესებს უკავია, 6%-ზე მეტი - ბაღებს. მოჰყავთ ხორბალი, ქერი, განვითარებულია მეხილეობა, მეყვავილეობა, მეაბრეშუმეობა, მესაქონლეობა, მეფრინველეობა, მეკურდღეობა, თევზჭერა. ზღვის სანაპიროს გასწვრივ კურორტებია.
ერთხელ (ფილმი)

ერთხელ — რეჟისორ რეზო ესაძის სადებიუტო ფილმი.

სიუჟეტი
ფილმი მოგვითხრობს სოფლელი ბიჭის, საბას ცხოვრების მცირე ეპიზოდს ბავშვობიდან ყრმობაში გადასვლის მიჯნაზე. ბიჭუნას პაპა ზრდის და იგიც ეხმარება ხოლმე სახლში და ყანაში მუშაობისას. საბა აკვირდება ბუნებას, იგი თვით არის მისი ნაწილი. ეს არის ადამიანებსა და ცხოვრებასთან შეხების პირველი ცდები, სამყაროს შეცნობის დიდი სურვილი.

როლებში
რუსუდან კიკნაძე (თინა)
კახა ქორიძე (საბა)
ფ. მეგრელაძე (ფილიპე ბაბუა)
დ. ესაძე (ბიცოლა)
იულიუსისეული პერიოდი

იულიუსისეული პერიოდი — 7980 წელი ხანგრძლივობის დროის შუალედი, რომელსაც იყენებენ სხვადასხვა ასტრონომიული და ქრონოლოგიური გამოთვლებისათვის.

იულიუსისეული პერიოდი უმცირესი ჯერადია 3 ციკლისა (7980=28·19·15): მზის 28-წლიანი ციკლისა, რომლის განმავლობაში კვირის დღეების სახელწოდებები უბრუნდება თვის ერთსა და იმავე რიცხვებს; მთვარის 19-წლიანი მეტონის ციკლისა, რომლის მთვარის ფაზები ემთხვევა თვეების ერთსა და იმავე რიცხვებს, და ე. წ. რომის ინდიქტიონის 15-წლიანი პერიოდისა, რომლის გავლის შემდეგ რომის იმპერიაში ახდევინებდნენ განსაკუთრებულ გამოსაღებს.

1583-იდან ფრანგი მეცნიერის ჟოზეფ სკალიგერის ინიციატივით შემოღებულია დროის აღრიცხვა ე. წ. იულიუსის დღეებით. ამგვარი აღრიცხვის საწყისია ძვ. წ. 4713 წლის 1 იანვარი შუადღე გრინვიჩის (მსოფლიო) დროით (ეს წელი პირველი წელი იყო ყველა ციკლისათვის). ასტრონომიაში ზოგიერთი დაკვირვების თარიღს გამოსახავენ იულიუსის დღეები. მაგ., 1976 წლის 2 აგვისტო დღის 3 საათს შეესაბამება 2442993,125 იულიუსის დღე. იულიუსისეული პერიოდის შესაბამისი დღეები მოცემულია ასტრონომიულ წელიწდეულებში და კალენდრებში.
იულიუსის კალენდარი

იულიუსის კალენდარი, ძველი სტილი (საშუალო წლიური ხანგრძლივობა — 365,25 დღე) — მზის კალენდარული ტიპის წელთაღრიცხვის სისტემა, რომელიც შეადგინა ალექსანდრიელმა ასტრონომმა სოზიგენემ და შემოღებულ იქნა იულიუს კეისრის მიერ ძვ. წ. 45 წლის 1 იანვარს.

ადრე არსებულ კალენდრებისაგან განსხვავებით, იულიუსის კალენდარი უფრო კარგად იმეორებდა ტროპიკული წელიწადის, ანუ მზის გარშემო დედამიწის ერთი შემოვლის რითმს, რის გამოც ის საუკუნეების მანძილზე დამკვიდრდა მსოფლიოს მრავალ ქვეყანაში, როგორც კალენდრის საუკეთესო ვარიანტი.

ყოველი წელიწადი, რომლის ნომერი ოთხზე იყოფა, ნაკიანია და შეიცავს 366 დღე-ღამეს, დანარჩენი წლები — 365 დღე-ღამეს. შესაბამისად, იულიუსის კალენდარში წელიწადის საშუალო ხანგრძლივობაა 365,25 დღე-ღამე და იგი 0,0078 დღე-ღამით მეტია ტროპიკულ წელიწადზე. როგორც ცნობილია ტროპიკული წელიწადი შედგება 365,2421897 დღისაგან (365 დღე, 5 საათი, 48 წუთი და 45,19 წამი), ხოლო იულიუსის კალენდარში წელიწადის საშუალო ხანგრძლივობაა 365,25 დღე-ღამე. იულიუსის კალენდრის ცდომილებაა 1 დღე-ღამე 128 წელიწადში, ხოლო გრიგორიანული კალენდრით აღნიშნული სხვაობა მიიღწევა 3030 წლის შემდეგ.

1582 წელს, რომის პაპ გრიგორი -ის ძალისხმევით იულიუსის კალენდარი შეცვალეს გრიგორიანული კალენდრით (ახალი სტილი) სადაც სხვაობა 13 დღე არის.

სხვაობა იულიუსისა და გრიგორიანულ კალენდრებს შორის ციფრებში შეგიძლიათ იხილოთ ქვემოთმოყვანილ ცხრილში.

თვეების სია
იუნგერმანიალეები

იუნგერმანიალეები — მცენარეთა რიგი ღვიძლის ხავსების დანაყოფში. განეკუთვნება ღეროფოთლოვანი და თალუსოვანი ფორმები. მათი სიგრძე სასპორე კოლოფი (სპოროგონიუმი) 4 საგდულით იხსნება. კოლოფში სპორებთან ერთად არის უნაყოფო უჯრედები — ელატერები.

ცნობილია 8100-მდე სახეობა, რომლებიც მთელ დედამიწაზეა გავრცელებული, უფრო ტენიან ტროპიკულ ტყეებში ხარობს, სადაც ზოფჯერ მთლიანად ფარავს ნიადაგს, ხის ღეროებსა და ტოტებს. იუნგერმანიალეების ყველაზე ცნობილი გვარებია პელია და პტილიდიუმი .
ალექსანდრე სუმბათაშვილ-იუჟინი

ალექსანდრე ივანეს ძე სუმბათაშვილ-იუჟინი (; დ. 16 სექტემბერი [ძვ. სტ. 4 სექტემბერი], 1857, სოფ. კუკუევკა, ახლანდელი ტულის ოლქი — გ. 17 სექტემბერი, 1927, ჟუან-დე-პენი, ნიცის მახლობლად, დაკრძალულია მოსკოვში, ნოვოდევიჩის სასაფლაოზე) — რუსი დრამატურგი, მსახიობი. წარმოშობით ქართველი. რსფსრ სახალხო არტისტი (1922). 1863-1877 წლებში ცხოვრობდა საქართველოში.

ბიოგრაფია
დაამთავრა თბილისის ვაჟთა გიმნაზია. 1877-1881 წლებში სწავლობდა პეტერბურგის უნივერსიტეტის იურიდიულ ფაკულტეტზე. მისი პირველი პიესებია „ცხოვრების უფლებები“ (1877, დაკარგულია), „მეხამრიდი“ (1879;1885 ვლადიმერ ნემიროვიჩ-დანჩენკოსთან ერთად გადააკეტა პიესად „შავარდნები და ყორნები“). ავტორია ოცამდე პიესისა, რომელთა ძირითადი ნაწილი სოციალურ პრობლემატიკას ეძღვნება („საუკუნის ქალიშვილი“, 1860; „სახელგანთქმული კაცის მეუღლე“, 1884; „ჯაჭვები“, 1886; „მზის ჩასვლა“, 1889 და სხვა). სუმბათაშვილ-იუჟინის პიესებში რომანტიკული პათოსი ერწყმის ჭეშმარიტ რეალიზმს. სუმბათაშვილ-იუჟინმა მძაფრად გაალრიტიკა თავადაზნაურული და ბურჟუაზიული საზოგადოების მანკიერებანი („ჯენტლმენი“, 1897; „ირინეს თემი“, 1901; „ბადე“, 1903; „ბელადები“, 1907). ავტორია ისტორიული დრამებისა („მეფე იოანე “, 1884; „ძველი წრთობა“, 1895 და სხვა). მისი ესთეტიკური შეხედულებანი განსაკუთრებით გამოვლინდა პიესაში "რაფაელი" (1927).

საქართველოს უძღვნა სუმბათაშვილ-იუჟინმა ისტორიული დრამა „ღალატი“ 1903, რომელიც ერთგვარი ნოსტალგიაა ჩვენს გმირულ წარსულზე, მისი პიესები ქართულ ენაზე ითარგმნებოდა 1889 წლიდან (მთარგმნელები აკაკი წერეთელი, ვალერიან გუნია, კოტე მესხი, ნიკოლოზ ავალიშვილი). პროფესიულ სცენაზე პირველად გამოვიდა 1876 წელს თბილისში სოლცევის ფსევდონიმით, 1878–1879 წლებში გამოვიდა პეტერბურგის თეატრებში. არაერთხელ ყოფილა გასტროლებზე საქართველოში მცირე თეატრის დასთან ერთად. 1882 წლიდან გარდაცვალებამდე მოღვაწეობდა მოსკოვის მცირე თეატრში. 1909 წლიდან იყო დასის მმართველი, 1918 - სამხატვრო საბჭოს თავმჯდომარე, 1919 - დირექციის თავმჯდომარე, 1923 წლიდან - დირექტორი, 1926 წლიდან კი - საპატიო დირექტორი.

ალექსანდრე სუმბათაშვილ-იუჟინი მგზნებარე ტემპერამენტის, ფართო დიაპაზონის, ტრაგიკული ჟანრის რომანტიკოსი მსახიობი იყო. ასრულებდა აგრეთვე სახასიათო, კომედიურ როლებსაც. მისი სცენური გმირები თავისუფლებისმოყვარე, ბუნტარული სულისკვეთებით გამსჭვალული, ტირანიის წინააღმდეგ მებრძოლი ადამიანები იყვნენ. როლებიდან აღსანიშნავია: დიუნეა, მარჯიზი პოზა, მპრტიმერი (შილერის „ორლეანელი ქალწული“, „დონ კარლოსი“, „მარიამ სტიუარტი“); დონ კარლოსი, რუი ბლაზი (ჰიუგოს „ერნანი“, „რუი ბლაზი“); იაგო, ოტელო, რიჩარდ , ჰამლეტი (შექსპირის „ოტელო“, „რიჩარდ “, „ჰამლეტი“), ურიელი (გუცკოვის „ურიელ აკოსტა“), ეგმონტი (გოეთეს „ეგმონტი“), ლორდი კაკეშამი (უალდის „იდეალური ქმარი“), ფიგარო (ბომარშეს „ფიგაროს ქორწინება“), ჩაცკი, ფამუსოვი (გრიბოედოვის „ვაი ჭკუისაგან“), ტელიატევი (ოსტროვსკის „ცოფიანი ფულები“) და სხვა. 1923 წელს მონაწილეობა მიიღო რუსთაველის თეატრში კონსტანტინე მარჯანიშვილის მიერ დადგმულ სპექტაკლში ზურაბ ანტონოვის „მზის დაბნელება საქართველოში“.
ეს დღე რომ არ ყოფილიყო

ეს დღე რომ არ ყოფილიყო — რეჟისორ ხათუნა გიორგობიანის 2006 წლის ქართული ფილმი.

სიუჟეტი
ანა და მისი უფროსი და მარი ბრმა მამასთან ერთად თბილისის გარეუბანში, დანგრეულ ოთახში ცხოვრობენ, სადაც აფხაზეთიდან გამოქცეულებმა შეაფარეს თავი. მარი პატრონს ეძებს ძლიერი მამაკაცის სახით. კაცი, რომელსაც ის მიენდობა, ნარკოდილერი და სუტენიური აღმოჩნდება. მარის ბრძოლა აღარ შეუძლია და ნარკოტიკებით გაბრუებული ნიკას მიერ შერჩეული მამაკაცების სურვილებს აკმაყოფილებს. ანა ქუჩაში სიმღერით შოულობს ფულს. ის ყველას პატრონია – მამის, დის, საავადმყოფოში მიტოვებული მოხუცისა და ნაგავში გადაგდებული თოჯინისაც კი.

როლებში
ანა გურჯი (გიორგობიანი) (ანა)
ნოდარ ხუციშვილი (მამა)
მარიკა ქინქლაძე (მარი)
ნიკო თავაძე (ნიკი)
ესკულაპეს მოწაფე

ესკულაპეს მოწაფე — ოთარ აბესაძის 1977 წლის ფილმი.

სიუჟეტი
ფილმი ტექნიკური პროგრესის პირობებში ბუნებისა და ადამიანთა ჯანმრთელობის დაცვის აქტუალურ პრობლემებს ეხება და ადამიანურ ურთიერთობათა სირთულეებზე, მათი ცხოვრებისეული პოზიციების მკვეთრ დაპირისპირებაზე მოგვითხრობს. ნაწარმოებს საფუძვლად დაედო ზესტაფონის ფეროშენადნობი კომბინატის მუშაობის რეალური მასალა.

როლებში
მზია არაბული
პაატა ბარათაშვილი
შოთა გაბელაია
მერაბ ჯაფარიძე
სესილია თაყაიშვილი
ირაკლი უჩანეიშვილი
შინაგი ნაცვლიშვილი
კარლო საკანდელიძე
ზურაბ (კუკური) ლაფერაძე
ლეო (ლევან) ფილფანი
დავით ოქროსცვარიძე
სერგო ახალაძე
აბესალომ ლორია
ალექსანდრე მახარაძე
რემი აბესაძე
თამილა ლასხიშვილი
გრიგოლ კოსტავა
კახი კავსაძე
მზია ქადაგიძე
ციალა ბერიძე
ლეილა შოთაძე
თამარ თვალიაშვილი
მანანა ლომთათიძე
ნ. ჩირგაძე
თამარ აბესაძე
მარიამ აბესაძე
დ. ცერცვაძე
ეტიუდი № 6

ეტიუდი № 6 — გიორგი ბერიძის ფილმი.

სიუჟეტი
13 წლის გოგონა ტასო, დედა და პაპა ტყისპირას განმარტოებით მდგომ სახლში ცხოვრობენ. კავშირი გარე სამყაროსთან ტასოსათვის არის მატარებლის ხმა, ქალაქების ბარათებისა და რუკების დათვალიერება და მუსიკის მასწავლებელი. ტასოს ჭირივით ეზარება ფორტეპიანოც, მუსიკაც და ეტიუდიც, რომელსაც გაუთავებლად უკრავს, მაგრამ მასწავლებლის ყოველი მოსვლა მისთვის დღესასწაულია... დედა გულგრილია ყველაფრის მიმართ, პაპა ყველაფერს გრძნობს და ხედავს, მუსიკის მასწავლებლისთვის ტასო ბავშვია, მაშინ როდესაც დედაში მოულოდნელად ქალს აღმოაჩენს...

როლებში
ქეთა შათირიშვილი
თამრიკო კვესიტაძე
გიორგი ცინცაძე
მურატი ფარჯიანი
ეტლი შარაგზაზე

სიუჟეტი
ფილმის მთავარი გმირი, მკვლელი – მოხუცი (რომელიც "დამსახურებულ" პენსიას ითხოვს), მრავალი წლის შემდეგ ხვდება იმათ, ვინც ის დაიქირავეს. დავალების შესრულების შემდეგ კი როგორც უსარგებლო მოისროლეს, დაივიწყეს... მკვდრეთით აღმდგარი მკვლელი ცდილობს დაამტკიცოს თავისი აუცილებლობა, კვლავ მრავალგზის დაღვაროს სისხლი... მაგრამ ბოროტების ამ ბუდეს გზა ესპობა, საკუთარ სხეულში ლპება.

როლებში
თენგიზ არჩვაძე
გიორგი ხარაბაძე
იური ვასაძე
მარლენ ეგუტია
გოგი მოსეშვილი
გოჩა კაპანაძე
ექვსი თოვლიანი დღე

ექვსი თოვლიანი დღე — რეჟისორ იური კვაჭაძის ფილმი. გამოვიდა 1986 წელს. ფილმის მთავარი პერსონაჟი თოვლის სტიქიაში მოჰყვება და ექვსი დღე ებრძვის, რაც ზრდასრულ ადამიანად აქცევს.

როლებში
ნუგზარ გოგოძე
ელგუჯა ბურდული
ლეო (ლევან) ფილფანი
იოსებ ჯაჭვლიანი
ვაჟა ფირცხალაიშვილი
ალექსი ანთაური
მერაბ ბექაური
ელგუჯა აფციაური
გულიკო კაკაჩია
თამარ სხირტლაძე
ეკა ქუთათელაძე
ლელა თათარაიძე
დავით ჩუბინაშვილი
ლიუბოვ კუდრიავცევა
ელზა კუდრიავცევა
ჯუმბერ წიკლაური
ექიმი მიდის ფეხბურთზე

ექიმი მიდის ფეხბურთზე — სერგო ევლახიშვილის 1962 წლის ფილმი.

სიუჟეტი
ექიმი ვერა და ვერ ახერხებს ფეხბურთზე წასვლა; ერთხელაც, მომქანცველი კვირის შემდეგ, სტადიონზე მიდის, მაგრამ მატჩის ყველაზე დაძაბულ წუთებში მაინც მოუწევს ტრიბუნის დატოვება – მას ავადმყოფთან იძახებენ.

როლებში
გიორგი გეგეჭკორი
მარინა თბილელი
ექსპედიცია (ფილმი)

„ექსპედიცია“ — რეჟისორ ზურაბ მექვაბიშვილის 1983 წლის ფილმი.

სიუჟეტი
გეოფიზიკური ექსპედიცია ყოველდღიური დაძაბული ცხოვრებით ცხოვრობს, მიძინებულია პატრიოტული გრძნობები, მაგრამ ამ ადამიანებს შორის აღმოჩნდექა ახალგაზრდა კაცი, რომლის ერთი შეხედვით მომაბეზრებელი საუბრები ამ კუთხის მსტორიაზე ექსპედიციის დანარჩენ წევრებში ნელ-ნელა აცოცხლებს პატრიოტიზმის იმპულსებს, მათ ახსენდებათ, რომ სამშობლოს ცნება უწმინდესია.

როლებში
ირაკლი ხიზანიშვილი
როსტომ ლორთქიფანიძე
ვახტანგ ქართველიშვილი
რევაზ იმნაიშვილი
ჰასანი (ფილმი)

ჰასანი — 1932 წლის ქართული ფილმი. რეჟისორი - კოტე მიქაბერიძე.

სიუჟეტი
ფილმი 1930-იანი წლების აჭარელი გლეხის მძიმე და უნაყოფო ჯაფით გატანჯულ ცხოვრებაზე მოგვითხრობს,რომელიც იძულებულია თავისი სამუშაო ძალა სხვის მოჯამაგირეობას შეალიოს. შიმშილისა და განადგურების აცილების მიზნით გლეხი ჰასანი კოლმეურნეობაში შესვლას გადაწყვეტს,რითაც კულაკის უკმაყოფილებას გამოიწვევს.მისი გაქეზებით ჰასანის ძმა პლანტაციაში საქონელს შერეკავს.აღშფოთებული კოლმეურნეები პასუხს აგებინებენ კულაკს.

როლებში
ვასო არაბიძე (ჰასანი)
ოლღა კეჟერაძე (ფატმა–ჰასანის ცოლი)
ალექსანდრე თაყაიშვილი (ალი–ჰასანის და ფატმას შვილი)
ნინა სამუკაშვილი (გულნარა)
მერი ერისთავი (კომკავშირელი გოგონა)
აბო ზარდიაშვილი (მოჯამაგირე)
კირილე მაჭარაძე (იბრაჰიმი–კულაკი)
დიმ. სუხატაშვილი-გლდანელი (ისმაილი–კულაკი)
ი. ასკურავა (კოლმეურნე ქალი)

ჯილდოები
ჰობოი (ფილმი)

ჰობოი — 1977 წლის ქართული ფილმი. რეჟისორი - რევაზ კეზელი.

სიუჟეტი
ფილმის გმირია მუსიკოსი, ჰობოიზე დამკვრელი; არ არსებობენ დიდი და პატარა ადამიანები, ყველა ადამიანს თავისი ადგილი აქვს ცხოვრებაში – ასეთია ფილმის დედააზრი.

როლებში
აბესალომ ლორია
ალექსანდრე იოსელიანი
ვ. იანვარაშვილი
ნ. ლაღიძე
დ. მძინარაშვილი
ბ. ანდრონიკაშვილი

ჯილდოები
ჰოლტზე

ჰოლტზე — ლეო ესაკიას სადებიუტო ფილმი. ფილმი კოლექტივიზაციას ეხება. ფილმი ტექნიკისა და კონკრეტულად ტრაქტორის იდეალიზაციაა.

სიუჟეტი
ფილმი ახლადდაარსებული კოლმეურნეობის პრობლემებს ეხება. ქალაქიდან სოფელში გაგზავნილ უცხოურ ტრაქტორ „ჰოლტზე“ სოფელში დიდი მოთხოვნაა. სოფლის ბობოლა ცდილობს ხელთ იგდოს ტრაქტორი და იგი გლეხთა ექსპლოატაციის წყაროდ აქციოს. ქალაქში საჩივლელად ჩასულ გლეხებს მოხელეთა ბიუროკრატიული აპარატი ყურადღებას არ აქცევს. საქმეში მუშათა და გლეხთა ინსპექცია ერევა,საგანგებო კომისია აუქმებს ფიქტიურ კოლმეურნეობას და სანაცვლოდ ახალს ქმნის. ამიერიდან სამეურნეო იარაღები ხალხის საკუთრება ხდება.

როლებში
პავლე მხეიძე — საკუთარი თავი
დ. გიგაშვილი — ბობოლა გლეხი
დ. გაჩეჩილაძე — ბობოლას შვილი)
შალვა ხომერიკი — კოლმეურნე
ალექსანდრე ჯალიაშვილი — ტრაქტორისტი

გადაღება
ფილმი საგაზეთო პუბლიკაციის საფუძველზეა გადაღებული. მასობრივ სცენებში გადაიღეს გლეხები სოფელ მუხრანიდან, იმ სოფლიდან, სადაც პირველად გამოიყენეს ტრაქტორი. მთავარი როლის შემსრულებლადაც საქართველოში პირველი ტრაქტორისტი პავლე მხეიძე შეარჩიეს.
ჟამი (ფილმი)

ჟამი — ზაზა (როინ) ილურიძის 1996 წლის ფილმი. გადაღებულია თ. ბიბილურის რომანის "ჟამი კითხულისას" მიხედვით.

სიუჟეტი
ფილმში მრავალი პლასტი იკვეთება და კინემატოგრაფიული მეტაფორებით , მხატვრულ სურათად იკვრება.
ჟამი. როგორც დროჟამი და ჟამი, როგორც სახადი. ჟამიანობა დარევია სოფელს. აქ მოყოლილ ამბავში დიდი სიყვარულიცაა და დიდი სიძულვილიც, ერთგულებაც და ღალატიც. ერთ–ერთი მთავარი გმირი კრებითია, სახეცვლილი ევლინება ხალხს და ბოროტებას სჩადის.
ძალაუფლებისათვის მრუდე გზით მებრძოლი კაცის ბოლო სავალალოა, მაგრამ საუკუნეების მანძილზე ეს უნაყოფო მცდელობა მაიც ამოიწვერება ხოლმე სარეველასავით.

როლებში
ნუგზარ ყურაშვილი
გურამ ფირცხალავა
მალხაზ გორგილაძე
ედიშერ მაღალაშვილი
იაგო მაისურაძე
იოსებ ურუშაძე
ნოდარ მგალობლიშვილი
ლეო (ლევან) ფილფანი
ლ. მექვაბიშვილი,
ფ. გოგორიშვილი,
ნ. ჟოგოლევა,
ლია სულუაშვილი
ჟამი მოქცევისა

სიუჟეტი
ფილმი საქართველოს ისტორიისათვის მნიშვნელოვან ხანას მოიცავს, რომელიც პოლიტიკური, სოციალური და ეკონომიკური ხასიათის ძვრებით აღინიშნა. ამ გარდაქმნათა თავმოყრის ფოკუსი იყო ქართლის გაქრისტიანება, რასაც ეროვნული ტრადიცია წმინდა ნინოს სახელს უკავშირებს.

როლებში
ელგუჯა ბურდული
ეკა ქუთათელაძე
ნინო ღამბაშიძე
ზ. პოლშინი
ოთარ ქურციკიძე
ამირან ქადეიშვილი
ავთანდილ მახარაძე
იური გეწაძე
ნ. ბოკუჩავა
ი. მაჭავარიანი
ია ხობუა
ნ. გაბელია
არსენ აბრამიშვილი

ჯილდოები
ჟუჟუნას მზითევი

ჟუჟუნას მზითევი — 1934 წლის ქართული მხატვრული კომედიური ჟანრის შავ-თეთრი მუნჯი ფილმი. დამდგმელი რეჟისორი სიკო ფალავანდიშვილი. გახმოვანებულია 1965 წელს. რეჟისორმა ფილმის პრემიერის შემდეგ კინოსტუდიის ეზოში თავი მოიკლა.

სიუჟეტი
კომედია ლაღი იუმორით მოგვითხრობს, თუ როგორ ცდილობს ღარიბი გლეხი ვარდენი მდიდარი საცოლის მზითევის საშუალებით თავისი მატერიალური მდგომარეობის გამოსწორებას. მაგრამ მისი სიღარიბე მაჭანკალსაც აფრთხობს. თანასოფლელ ჟუჟუნას რეკომენდაციით ვარდენს სამუშაოს შესთავაზებენ. მალე პატიოსანი გლეხი საჭირო, დაფასებული ადამიანი ხდება და ჟუჟუნაც აღარ თაკილობს მის მიჯნურობას.

როლებში
გიორგი გაბელაშვილი (ვარდენი–ცხენიპარია)
კირილე მაჭარაძე (მოხუცი მჭედელი)
ალექსანდრა თოიძე (ჟუჟუნა–მჭედელის ქალიშვილი)
ილია მამფორია (გალაქტიონი–კულაკი)
არკადი ხინთიბიძე — ყრუ–მუნჯი
დ. ალავიძე (კოლმეურნე)
პეტრე ჯალაღანია (კოლმეურნეობის თავ–რე)
კ. ხინთიბიძე (ბიჭი)
ქეთევან ანდრონიკაშვილი(ჟუჟუნას მამიდა)
იუფშარა

იუფშარა — მდინარე საქართველოში, აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის გუდაუთის მუნიციპალიტეტში. მოედინება აფხაზეთის კავკასიონის სამხრეთ კალთაზე, გეგის მარცხენა შენაკადი. გამოდის რიწის ტბიდან. სიგრძე 11 კმ, აუზის ფართობი 236 კმ². სათავიდან 0,5 კმ-ზე იკარგება ნაზვავში და 2 კმ შემდეგ გამოდის ზედაპირზე. მიედინება კანიონში. საზრდოობს წვიმის, თოვლისა და მიწისქვეშა წყლით. წყალდიდობა აპრილ-მაისშია, იშვიათად — ზამთარშიც. წყლის საშუალო ხარჯი სათავეში 7,6 მ³/წმ. წყალი მუდამ სუფთაა. იუფშარის ხეობაში გადის რიწის ტბისაკენ მიმავალი გზატკეცილი.
ვალსი

ვალსი (ფრანგ. , გერმ. ) — წყვილთა (ქალ-ვაჟთა) სამეჯლისო ცეკვა. დაფუძნებულია წინსვლით მოძრაობასთან შერწყმულ ნარნარ ტრიალზე. მუსიკალური ზომა 3/4, იშვიათად 3/8, 6/8. წარმოიშვა სამხრეთ გერმანული, ავსტრიული, ჩეხური ხალხური ცეკვებიდან.

 საუკუნის ევროპის საზოგადოების თითქმის ყველა ფენაში გავრცელდა. ვალსი ძალზე პოპულარული ცეკვა და მუსიკალური ჟანრი გახდა. იოზეფ ლანერის, იოჰან შტრაუსისა (მამა) და იოჰან შტრაუსის (შვილი) შემოქმედების წყალობით. განსაკუთრებით განთქმულია ვენის ვალსი. ვალსები შექმნეს კარლ ვებერმა, ფრიდერიკ შოპენმა, ფერენც ლისტმა, რობერტ შუმანმა, იოჰანეს ბრამსმა, ედვარდ გრიგმა და სხვა. რუსული სიმდონიური მუსიკისათვის გამოიყენეს მ. გლინკამ, პ. ჩაიკოვსკიმ, ა. გლაზუროვმა. ს. პროკოფიევმა. ვალსის ჟანრი შეიძლება საფუძვლად დაედოს რომანსს, საოპერო არიას, სიმფონიას. ვალს ფართოდ იყენებენ ბალეტში, ოპერეტაში, დრამისა და კინოფილმებისათვის დაწერილ მუსიკაში.

იხილე აგრეთვე
მაზურკა
პოლონეზი
იფანი

იფანი, კოპიტი — ფოთოლმცვივანი ხეების გვარი ზეთისხილისებრთა ოჯახისა. არქტომესამეული (თურღაის) ფლორის მეზოთერმული პერიოდის რელიქტი.

მისი 67 სახეობა გავრცელებულია ჩრდილოეთ ნახევარსფეროს ზომიერ (იშვიათად ტროპიკული და სუბტროპიკული) სარტყელში. საქართველოში — 3, ესენია: ჩვეულებრივი იფანი — 30-40 მ-მდე სიმაღლის სწორტანიანი ხე.

გვხვდება საქართველოს თითქმის ყველა რეგიონში. კარგად ხარობს დაბლობისა და მთის შუა სარტყლის მეზოფილური ტყეების ნათელ უბნებში ფართოფოთლოვან ჯიშებთან ერთად. მთებში ზღვის დონიდან 1800-2000 მ-მდე გვხვდება; თუთუფოთოლა იფანი — იზრდება კახეთისა და თუშ-ფშავ-ხევსურეთის ტყეებში. გვხვდება გაველურებულადაც (თბილისში - ხუდადოვის ტყეში); მახვილნაყოფა იფანი — უმთავრესად დასავლეთ საქართველოს ტყეებშია გავრცელებული; რგავენ კიდეც (თბილისის მიდამოები). გარდა ამისა, საქართველოში იფნის 24 ეგზოტიკური სახეობა იზრდება. იფნის მერქანი მაღალხარისხოვანია; ქერქი შეიცავს მთრიმლავ ნივთიერებებს, ფოთოლი — ვიტამინებს და ეთეროვან ზეთებს. იყენებენ ბაღ-პარკების, ტყე-პარკებისა და ქუჩების გასამწვანებლად.
იფნურა

იფნურა — მრავალწლოვან ბალახოვან მცენარეთა გვარი ტეგანისებრთა ოჯახისა.

დიდი ზომისა. საქართველოში გვხვდება 2 სახეობა, მეტწილად ტყისპირებზე, ნათელ ტყეებში, ბუჩქნარებსა და ნაკაფებში, აგრეთვე ველებზეც. მცენარის ყველა ნაწილი მოფენილია შავი ჯირკვლებით, რომლებსაც დიდი რაოდენობით (განსაკუთრებით ყვავილობისას) გამოყოფენ ეთეროვან ზეთებს (წყნარ ამინდში იფნურთან ანთებული ასანთის მიტანისას სწრაფად ჩნდება ალი, შეხებისას აჩენს წყლულებს).
კრისტინა ფერნანდესი

კრისტინა ელისაბეტ ფერნანდესი (; მეუღლის გვარით კრისტინა ფერნანდეს დე კირხნერი; დ. 19 თებერვალი, 1953, ლა-პლატა, არგენტინა) — არგენტინელი პოლიტიკოსი, არგენტინის ვიცე-პრეზიდენტი 2019 წლის 10 დეკემბრიდან. არგენტინის პრეზიდენტი 2007-2015 წლებში. ყოფილი პრეზიდენტის ნესტორ კირხნერის მეუღლე. მეორე ქალი პრეზიდენტი არგენტინის ისტორიაში (ისაბელ პერონის შემდეგ) და პირველი ქალი, რომელიც პრეზიდენტი გახდა არჩევნების შედეგად.

2007 წლის არჩევნებში ფერნანდესი მმართველი პარტიის „გამარჯვების ფრონტი“ კანდიდატი იყო. არჩევნებში გაიმარჯვა ხმების 45%-ით, რითაც 20%-ით გაუსწრო მომდევნო კანდიდატს. ეს იყო ერთ-ერთი ყველაზე დიდი გარღვევა 1983 წლიდან, როდესაც არგენტინაში დემოკრატია აღდგა და თავისუფალი არჩევნების ჩატარება დაიწყო.

პრეზიდენტობის შემდეგ
2017 წლის ბოლოს არგენტინის სასამართლომ სენატს მიმართა, დაპატიმრების მიზნით იმუნიტეტი ჩამოართვას ქვეყნის ყოფილ პრეზიდენტს, სენატორს, კრისტინა ფერნანდესს. მას ბრალად ედება სახელმწიფო ღალატი, კერძოდ მცდელობა, დაემალა ირანის როლი ბუენოს-აირესის ებრაულ ცენტრში, 1994 წელს მომხდარი აფეთქების ორგანიზებაში, რომლის დროსაც 85 ადამიანი დაიღუპა. გამოძიების მტკიცებით, არგენტინის პრეზიდენტობის პერიოდში, კრისტინა ფერნანდესმა ირანის წარმომადგენლებთან შეთქმულებით დამალა მონაცემები ტერაქტთან თეირანის კავშირის შესახებ. გამომძიებელთა ვერსიით, დუმილის საფასურად ირანი დათანხმდა არეგენტინისთვის მომგებიან გარიგებას - ხორბლის სანაცვლოდ ნავთობის მიწოდებას. 7 დეკემბერს, კრისტინა ფერნანდეს დე კირშნერმა განაცხადა, რომ ირანთან გარიგება იყო საგარეო პოლიტიკური აქტი და მისი სახელმწიფო ღალატად შეფასება აბსურდულია.
გიორგი მგელაძე

გიორგი (გიო) მგელაძე (დ. 3 იანვარი, 1969) — ქართველი რეჟისორი, სცენარისტი და მსახიობი. 1993 წელს დაამთავრა თბილისის თეატრალური უნივერსიტეტის კინოსაოპერატორო ფაკულტეტი (ლ. პაატაშვილის სახელოსნო). ფილმი „არა, მეგობარო!“ — მგელაძის სარეჟისორო დებიუტია. მიღებული აქვს გრან–პრი და პროტესტანტული ჟიურის სპეციალური პრიზი ობერჰაუზენის მოკლემეტრაჟიანი ფილმების ფესტივალზე (გერმანია, 1993); ჟიურის სპეციალური პრიზი საერთაშორისო კინოფესტივალზე „მოლოდისტ“ (კიევი, უკრაინა. 1993); მიღებული აქვს სხვადასხვა ფესტივალების ჟიურის სპეციალური დიპლომები (1993, 1997, 1998).

ფილმოგრაფია
ფილმების დამდგმელი რეჟისორი
1993: „არა, მეგობარო!“
1995: „ატუ-ალაბა ოტელ კალიფორნია“
2001: „ქეთევან დედოფალი“ (დოკუმენტური ფილმი)
2002: „შვიდი დღე ტიობეტში“ (დოკუმენტური ფილმი)
2006: „ჩემი თვითმფრინავი“
2012: „იმაგო მუნდი“

სცენარის ავტორი ფილმებისა
1993: „არა, მეგობარო“ რეჟ. გიორგი მგელაძე
1995: „ატუ-ალაბა ოტელ კალიფორნია“ რეჟ. გიორგი მგელაძე
2002: „შვიდი დღე ტიბეტში“ რეჟ. გიორგი მგელაძე
2006: „ჩემი თვითმფრინავი“ რეჟ. გიორგი მგელაძე
2009: „თბილისური “ რეჟ. ირაკლი ჩხიკვაძე
2012: „იმაგო მუნდი“ რეჟ. გიორგი მგელაძე

პროდიუსერი ფილმებისა
2002: „შვიდი დღე ტიბეტში“ (დოკუმენტური ფილმი) რეჟ. გიორგი მგელაძე
2006: „ჩემი თვითმფრინავი“ რეჟ. გიორგი მგელაძე
დამდგმელი ოპერატორი ფილმებისა
2001: „ქეთევან დედოფალი“ (დოკუმენტური ფილმი) რეჟ. გიორგი მგელაძე

გადაღებულია ფილმებში
1975: „არ დაიჯერო, რომ აღარა ვარ“ რეჟ. ყარამან (გუგული) მგელაძე
1979: „ძახილი“ (შვილიშვილი) რეჟ. ყარამან (გუგული) მგელაძე
1985: „ბაგრატიონი“ რეჟისორები ყარამან (გუგული) მგელაძე, გიული ჭოხონელიძე
1987: „ფესვები“ რეჟ. ყარამან (გუგული) მგელაძე
1989: „კვირა დღე“ რეჟ. გიორგი (გია) რევიშვილი
1990: „თამაში“ რეჟ. თეიმურაზ კვანტალიანი
2000: ძვირფასო მ. რეჟ. ოთარ შამათავა
2006: „კაცი საელჩოდან“ (ნიკო) რეჟ. დიმიტრი (დიტო) ცინცაძე
2006: „ჩემი თვითმფრინავი“ რეჟ. გიორგი მგელაძე
2011: „გული+“ რეჟ. ირაკლი ჩხიკვაძე
2012: „იმაგო მუნდი“ რეჟ. გიორგი მგელაძე