iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1861

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1861 მიღებულია 2009 წლის 14 იანვარს.

რეზოლუცია
უშიშროების საბჭომ 2010 წლის 15 მარტამდე გააგრძელა ცენტრალურ აფრიკის რესპუბლიკასა და ჩადში გაეროს მისიის მანდატი, რომელიც 2009 წლის 15 მარტს იწურებოდა. ამავდროულად, მისიას დაემატა სამხედრო კომპონენტი რეგიონში განლაგებული ევროკავშირის ძალების ჩასანაცვლებლად.

 დაარსდა 2007 წლის 25 სექტემბერს 1778-ე რეზოლუციით, როგორც აღმოსავლეთ ჩადსა და ჩრდილო-აღმოსავლეთ ცენტრალურ აფრიკის რესპუბლიკაში „მრავალგანზომილებიანი ყოფნის“ ნაწილი. მისი მიზანი იყო როგორც ჩადის პოლიციის მხარდაჭერა, ასევე რეგიონის სხვა სუბიექტებთან თანამშრომლობა ლტოლვილთა დასახმარებლად და ჰუმანიტარული საქმიანობისთვის შექმნილი საფრთხეების აღსაკვეთად.

აღნიშნული მისია მიზნად ისახავდა უსაფრთხოების ისეთი მექანიზმების ჩამოყალიბებას, რომლებიც დაიცავდა მშვიდობიან მოქალაქეებს და შესაძლებელს გახდიდა დევნილთა ნებაყოფლობით და უსაფრთხო დაბრუნებას მშობლიურ ადგილებში. მისიის მიზანი ასევე იყო რეგიონში ადამიანის უფლებათა მდგომარეობის კონტროლი და ადგილობრივ მთავრობებთან თუ სამოქალაქო საზოგადოებასთან ერთად მუშაობა სათანადო სტანდარტების დასამკვიდრებლად, მათ შორის, ბავშვი ჯარისკაცების რეკრუტირებისა და მათი ექსპლუატაციის აღმოსაფხვრელად. ევროკავშირის ხელმძღვანელობით მოქმედ სამხედრო ძალას მიენიჭა უფლებამოსილება მიეღო „ყველა საჭირო ზომა“ საფრთხეში მყოფი სამოქალაქო პირების დასაცავად, ჰუმანიტარული დახმარების მიწოდების ხელშესაწყობად და გაეროს პერსონალის უსაფრთხოებისა და გადაადგილების თავისუფლების უზრუნველსაყოფად.

1861-ე (2009) რეზოლუციის ერთხმად მიღებით, საბჭომ დაადგინა, რომ -ს უნდა მოეცვა მაქსიმუმ 300 პოლიციელი, 25 სამხედრო მეკავშირე ოფიცერი, 5200 სამხედრო მოსამსახურე და შესაბამისი რაოდენობის სამოქალაქო პერსონალი ადრინდელი ამოცანების შესასრულებლად.

გაეროს წესდების თავის შესაბამისად, -ს ასევე დაევალა -ის ამოცანების გაგრძელება, რომლის მანდატიც 2009 წლის 15 მარტს იწურებოდა. ეს ამოცანები ეხებოდა საფრთხეში მყოფი სამოქალაქო პირების დაცვას, ჰუმანიტარული დახმარების მიწოდების ხელშეწყობას და გაეროს პერსონალისა და ობიექტების დაცვას. საბჭომ მოუწოდა ჩადისა და ცენტრალურ აფრიკის რესპუბლიკის მთავრობებს, გაეგრძელებინათ თანამშრომლობა გაეროსა და ევროკავშირთან, რათა ხელი შეეწყოთ -იდან გაეროს სამხედრო კომპონენტზე შეუფერხებელ გადასვლას, რაც მოიცავდა -ის მიერ შექმნილი ყველა ობიექტისა თუ ინფრასტრუქტურის გაეროსთვის გადაცემას.

ტექსტის თანახმად, -ს ასევე უნდა დაეარსებინა მუდმივი სამხედრო წარმომადგენლობა ბირაოში (ცენტრალურ აფრიკის რესპუბლიკა), რომელსაც უფლება ექნებოდა მიეღო ყველა საჭირო ზომა ქვეყნის მთავრობასთან კოორდინაციით, უსაფრთხო გარემოს შესაქმნელად; განეხორციელებინა შეზღუდული ხასიათის ოპერაციები საფრთხეში მყოფი სამოქალაქო პირებისა და ჰუმანიტარული მუშაკების გამოსაყვანად; დაეცვა გაეროს პერსონალი და ობიექტები; დაეცვა გაეროს მომსახურე პერსონალის უსაფრთხოება და ხელი შეეწყო მათი გადაადგილების თავისუფლებისთვის.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 992

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 992, მიიღეს 1995 წლის 11 მაისს, ყოფილი იუგოსლავიის სიტუაციასთან დაკავშირებული ყველა წინა რეზოლუციის (მათ შორის 820-ე რეზოლუციის) დადასტურების შემდეგ, ეხებოდა მდინარე დუნაიზე ნავიგაციის თავისუფლების საკითხს.

უშიშროების საბჭოს სურდა დუნაიზე შეუფერხებელი საზღვაო მიმოსვლის უზრუნველყოფა. გამოიხატა შეშფოთება სერბეთისა და მონტენეგროს ტერიტორიაზე დუნაის გავლით ტრანზიტით მოძრავი უცხოური გემებისთვის დაწესებული უკანონო მოსაკრებლების გამო. სახელმწიფოებს შეახსენეს 757-ე რეზოლუციით (1992) ნაკისრი ვალდებულებები, რომლის თანახმადაც მათ არ უნდა გადაეცათ ფულადი სახსრები სერბეთისა და მონტენეგროსთვის; ასევე აღინიშნა, რომ მათ შეეძლოთ მოეთხოვათ მათი გემებისთვის უკანონოდ დაკისრებული მოსაკრებლების ანაზღაურება.

აღინიშნა, რომ სერბეთისა და მონტენეგროს საკუთრებაში არსებული ან იქ რეგისტრირებული გემები იმყოფებოდნენ დუნაის მარცხენა სანაპიროზე, სანამ მარჯვენა სანაპიროზე სარემონტო სამუშაოები მიმდინარეობდა. ამასთან დაკავშირებით, საბჭომ აღიარა, რომ ეს საჭიროებდა გამონაკლისის დაშვებას 820-ე რეზოლუციის დებულებებიდან.

გაეროს წესდების თავის საფუძველზე, საბჭომ გადაწყვიტა, რომ სერბეთისა და მონტენეგროს გემებს შეეძლოთ დუნაის მარცხენა სანაპიროზე მდებარე რუმინული რაბების (ლოკების) გამოყენება. მოცემული რეზოლუცია ძალაში შევიდოდა მას შემდეგ, რაც 724-ე რეზოლუციით (1991) შექმნილი კომიტეტი დაადასტურებდა, რომ მარჯვენა სანაპიროზე „რკინის ჭიშკარი “-ის სისტემის რაბების შეკეთება დასრულებული იყო. რეზოლუცია ძალაში რჩებოდა საწყისი 60 დღის განმავლობაში.

რუმინეთს ეთხოვა რაბების გამოყენების მონიტორინგი და, საჭიროების შემთხვევაში, გემებისა და მათი ტვირთის შემოწმება, რათა დადასტურებულიყო, რომ „რკინის ჭიშკარი “-ის სისტემის რაბებში გავლისას არ ხდებოდა საქონლის დატვირთვა ან გადმოტვირთვა. ნებისმიერ გემს, რომელიც დაარღვევდა უშიშროების საბჭოს რეზოლუციებს, შესაძლოა აკრძალვოდა გადაადგილება. დარღვევების გამოვლენის შემთხვევაში, დაშვებული გამონაკლისები შეწყდებოდა მესამე სამუშაო დღეს, თუ საბჭო სხვაგვარ გადაწყვეტილებას არ მიიღებდა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 994

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 994, მიიღეს 1995 წლის 17 მაისს, ყოფილი იუგოსლავიის კონფლიქტებთან დაკავშირებული ყველა რეზოლუციის განსაკუთრებით 981-ე, 982-ე და 990-ე რეზოლუციების დადასტურების შემდეგ, ეხებოდა ხორვატიის არმიის გაყვანას იმ გამყოფი ზონიდან, რომელიც დაკავებულ იქნა 1 მაისს დაწყებული ოპერაცია „ელვის“ შედეგად. ასევე განიხილებოდა ხორვატიაში გაეროს ნდობის აღდგენის ოპერაციის სრული განლაგების საკითხი.

უშიშროების საბჭო შეშფოთებული იყო იმით, რომ საბჭოს მიზნები არ შესრულდა და მხარეებს შორის 1995 წლის 7 მაისს მიღწეული შეთანხმება დაირღვა, განსაკუთრებით ჯარების გაყვანის ნაწილში გამყოფი ზონებიდან. ცეცხლის შეწყვეტის პირობების დაცვა და ამ ტერიტორიებიდან ჯარების გაყვანა მნიშვნელოვანი იყო -ს მანდატის განსახორციელებლად. ხაზი გაესვა ადამიანის უფლებების პატივისცემას, განსაკუთრებით დასავლეთ სლავონიის რეგიონში (სექტორი „დასავლეთი“).

საბჭომ გაიხსენა უშიშროების საბჭოს პრეზიდენტის ადრინდელი განცხადებები ხორვატიის შეტევასთან დაკავშირებით დასავლეთ სლავონიაში — ოპერაცია „ელვა“ — რაც წარმოადგენდა 1994 წლის 29 მარტს ხელმოწერილი ცეცხლის შეწყვეტის შეთანხმების დარღვევას. საბჭომ კმაყოფილება გამოხატა ამ განცხადებებში მოცემული მოთხოვნების შესასრულებლად გადადგმული ნაბიჯების გამო, თუმცა მოითხოვა ყველა სამხედრო შენაერთის გაყვანა გამყოფი ზონებიდან. ხაზგასმით აღინიშნა -ს ავტორიტეტი, ისევე როგორც მისი უსაფრთხოებისა და დაცულობის პატივისცემის აუცილებლობა.

ხორვატიის მთავრობას მოუწოდეს, პატივი სცეს სერბი მოსახლეობის უფლებებს, მათ შორის გადაადგილების თავისუფლებას და საერთაშორისო ჰუმანიტარულ ორგანიზაციებთან წვდომას. ამასთან დაკავშირებით, გენერალურ მდივან ბუტროს ბუტროს-გალის ეთხოვა სლავონიაში არსებული ჰუმანიტარული ვითარების შეფასება ლტოლვილთა უმაღლეს კომისართან, ადამიანის უფლებათა უმაღლეს კომისართან, წითელი ჯვრის საერთაშორისო კომიტეტთან და სხვა ორგანიზაციებთან თანამშრომლობით. მხარეებს ასევე მოუწოდეს, უზრუნველყონ ზაგრები-ბელგრადის ავტომაგისტრალის მონაკვეთის უსაფრთხოება მოცემულ რეგიონში და თავი აარიდონ შემდგომ ქმედებებს, რომლებმაც შესაძლოა სიტუაციის ესკალაცია გამოიწვიოს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1279

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1279, მიიღეს 1999 წლის 30 ნოემბერს, მას შემდეგ, რაც საბჭომ განიხილა 1234 (1999), 1258 (1999) და 1273 (1999) რეზოლუციები კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში არსებული ვითარების შესახებ. საბჭომ დააფუძნა გაეროს მისია კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში საწყისი პერიოდით 2000 წლის 1 მარტამდე.

უშიშროების საბჭომ კვლავ დაადასტურა, რომ ლუსაკის შეთანხმება ცეცხლის შეწყვეტის შესახებ წარმოადგენდა კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში კონფლიქტის მოგვარების ყველაზე ხელსაყრელ საფუძველს. გამოითქვა შეშფოთება ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმის დარღვევის, ჰუმანიტარული მდგომარეობის გაუარესებისა და საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლისა და ადამიანის უფლებების ხელყოფის გამო, განსაკუთრებით ქვეყნის აღმოსავლეთ ნაწილში.

საბჭომ მოუწოდა ყველა მხარეს საომარი მოქმედებების შეწყვეტისა და ლუსაკაში ხელმოწერილი შეთანხმების სრულად შესრულებისკენ. საბჭომ ხაზი გაუსვა, რომ აუცილებელია დიალოგი, რომელშიც მონაწილეობას მიიღებს ყველა კონგოელი და რომლის ორგანიზატორიც აფრიკის ერთობის ორგანიზაცია იქნებოდა. გენერალურმა მდივანმა კოფი ანანიმ დანიშნა სპეციალური წარმომადგენელი, რომელიც რეგიონში გაეროს მისიას უხელმძღვანელებდა.

გადაწყდა, რომ -ს თავისი მანდატის ფარგლებში შემდეგი ამოცანები დაეკისრებოდა:

(ა) კავშირის დამყარება ცეცხლის შეწყვეტის შეთანხმების ხელმომწერ მხარეებთან;

(ბ) ურთიერთქმედება ერთობლივ სამხედრო კომისიასთან, ტექნიკური დახმარების გაწევა და ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმის დარღვევის ფაქტების გამოძიება;

(გ) ინფორმაციის მიწოდება უსაფრთხოების პირობების შესახებ;

(დ) მომზადება ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმის მონიტორინგისა და ძალების დაცილების პროცესისთვის;

(ე) კონტაქტების შენარჩუნება შეთანხმების ხელმომწერებთან, ჰუმანიტარული დახმარების მიწოდების ხელშეწყობა და ადამიანის უფლებების დაცვა.

ბოლოს, გენერალურ მდივანს ეთხოვა ანგარიშის წარდგენა კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში არსებული ვითარების, მათ შორის გაეროს პერსონალის სამომავლო განთავსების პირობების შესახებ. ასევე, მას დაევალა დაუყოვნებლივი ზომების მიღება 500 სამხედრო დამკვირვებლის აღჭურვისთვის, რათა საბჭოს მიერ ნებადართული სწრაფი განლაგება განხორციელებულიყო.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1593

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1593 მიიღეს 2005 წლის 31 მარტს. დარფურის საკითხზე მომუშავე საერთაშორისო საგამოძიებო კომისიის ანგარიშის წარდგენის შემდეგ, საბჭომ სუდანის დარფურის რეგიონში არსებული ვითარება განსახილველად სისხლის სამართლის საერთაშორისო სასამართლოს გადასცა და სუდანს სრული თანამშრომლობა დაავალა. ეს იყო პირველი შემთხვევა, როდესაც საბჭომ საქმე სასამართლოს გადასცა და ქვეყანას მასთან თანამშრომლობა აიძულა.

სუდანმა, რომელიც არ არის სისხლის სამართლის საერთაშორისო სასამართლოს მუდმივი წევრი რომის წესდების საფუძველზე, უარი თქვა სასამართლოს იურისდიქციის აღიარებაზე და განაცხადა, რომ „სისხლის სამართლის საერთაშორისო სასამართლოს ამ კრიზისში ადგილი საერთოდ არ აქვს“.

მიღება
რეზოლუცია მიიღეს 11 ხმით, არავინ იყო წინააღმდეგი, ხოლო ოთხმა ქვეყანამ: ალჟირმა, ბრაზილიამ, ჩინეთმა და აშშ-მა თავი შეიკავა. ალჟირის წარმომადგენელმა უპირატესობა აფრიკის კავშირის მიერ შემუშავებულ გზას მიანიჭა; ბრაზილია დაეთანხმა რეზოლუციას, თუმცა გააპროტესტა აშშ-ის ხედვა სასამართლოს სელექციურ იურისდიქციასთან დაკავშირებით; ჩინეთის წარმომადგენელი არ დაეთანხმა რომის სტატუტის ზოგიერთ ელემენტს და მიიჩნია, რომ დამნაშავეები სუდანის სასამართლოებს უნდა გაესამართლებინათ; ხოლო აშშ-მა, მიუხედავად სასამართლოს გარკვეული დებულებების გაპროტესტებისა, მხარი დაუჭირა ჰუმანიტარულ ინტერესებსა და დაუსჯელობის წინააღმდეგ ბრძოლას.

რეზოლუცია
გაეროს წესდების თავის საფუძველზე მოქმედმა საბჭომ 2002 წლის 1 ივლისიდან არსებული ვითარება განსახილველად გადასცა სისხლის სამართლის საერთაშორისო სასამართლოს და მოუწოდა ყველა სახელმწიფოს თანამშრომლობისკენ, მიუხედავად იმისა, იყვნენ თუ არა ისინი რომის წესდების წევრები. სასამართლო და აფრიკის კავშირი მიიწვიეს კონფლიქტთან დაკავშირებული სამართლებრივი პროცედურების პრაქტიკული მხარეების განსახილველად. ამასთან, სასამართლოს მოუწოდეს ხელი შეუწყოს კანონის უზენაესობას, ადამიანის უფლებების დაცვას და დაუსჯელობის წინააღმდეგ ბრძოლას დარფურში.

რეზოლუციამ ასევე ხაზი გაუსვა შერიგების მნიშვნელობას, მაგალითად, „ჭეშმარიტების დადგენის კომისიების“ შექმნის გზით. იმ ქვეყნების მოქალაქეები (გარდა სუდანისა), რომლებიც არ აღიარებენ სასამართლოს იურისდიქციას, სუდანთან დაკავშირებული ქმედებებისთვის დაექვემდებარებიან საკუთარი სახელმწიფოების იურისდიქციას.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1867

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1867 მიღებულია 2009 წლის 26 თებერვალს.

რეზოლუცია
გაეროს ინტეგრირებული მისიის მიერ აღმოსავლეთ ტიმორში მშვიდობის, სტაბილურობისა და განვითარების საქმეში შეტანილი მნიშვნელოვანი წვლილის გათვალისწინებით, უშიშროების საბჭომ მიიღო გადაწყვეტილება და მისიის მანდატი 12 თვის ვადით გაახანგრძლივა, ხოლო პერსონალის არსებული რაოდენობა ძალაში დატოვა. მისიას აღმოსავლეთ ტიმორის მთავრობის თხოვნით დაევალა მხარდაჭერის გაფართვოება 2009 წლის ადგილობრივი არჩევნების ჩასატარებლად.

უშიშროების საბჭო მიესალმა 2006 წლის არეულობის შემდეგ აღმოსავლეთ ტიმორში ვითარების სტაბილიზაციასა და სახელმწიფო სტრუქტურების აღდგენას, თუმცა კვლავ ხედავდა გარკვეულ მყიფეობას. პოლიტიკოსებსა და სახელმწიფო ინსტიტუტებს მოუწოდეს, გაეგრძელებინათ წვლილის შეტანა სტაბილურობის განმტკიცებაში. მოგვიანებით საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა თავისი ერთგულება აღმოსავლეთ ტიმორის სუვერენიტეტის, დამოუკიდებლობის, ტერიტორიული მთლიანობისა და ეროვნული ერთიანობის შენარჩუნების, ასევე ქვეყნის გრძელვადიანი სტაბილურობის ხელშეწყობის მიმართ.

საბჭომ სთხოვა -ს, აღმოსავლეთ ტიმორის მთავრობის მიმართვის საფუძველზე, გაეწია საჭირო მხარდაჭერა მიმდინარე წელს დაგეგმილ ადგილობრივ არჩევნებში და მოუწოდა მას საერთაშორისო თანამეგობრობისკენ. მისიას ასევე დაევალა მხარი დაეჭირა მთავრობისთვის უსაფრთხოების სექტორის რეფორმირებაში, საკანონმდებლო ბაზის განმტკიცებასა და უსაფრთხოების ინსტიტუტების სამოქალაქო ზედამხედველობისა და ანგარიშვალდებულების მექანიზმების გაძლიერებაში. მას მოუწოდეს, გაეგრძელებინა მთავრობის დახმარება დონორთა თანამშრომლობის კოორდინაციაში ინსტიტუციური შესაძლებლობების მშენებლობის სფეროში.უშიშროების საბჭომ მხარი დაუჭირა უსაფრთხოებაზე პასუხისმგებლობის ეტაპობრივ გადაცემას ეროვნული პოლიციისთვის. 2008 წლის 5 თებერვლიდან პოლიცია პასუხისმგებელი იყო უსაფრთხოებაზე დილის, ბაირო-პიტეს, ბიდაუსა და მერკადო-ლამას უბნებში.

გარდა ამისა, ტექსტის თანახმად, საბჭომ მხარი დაუჭირა ეროვნული პოლიციის მიერ საპოლიციო ფუნქციების ეტაპობრივ აღდგენას იმ პირობით, რომ აღმოსავლეთ ტიმორის ეროვნული პოლიცია დააკმაყოფილებდა მთავრობასა და -ს შორის შეთანხმებულ კრიტერიუმებს, რაც გარანტია იქნებოდა უწყების მზადყოფნისა, კონკრეტულ რაიონებში პასუხისმგებლობის ასაღებად. მთავრობასა და -ს მოეთხოვა კოორდინირებული მუშაობა ამ პროცესის განსახორციელებლად.

ეროვნული პოლიციის სრულ რეფორმირებამდე, მისია თავისი საპოლიციო კომპონენტის მეშვეობით და -ის მხარდაჭერით კვლავ აგრძელებდა ქვეყანაში საზოგადოებრივი უსაფრთხოების დაცვას. -ს მოუწოდეს პარტნიორებთან მუშაობით გაეძლიერებინა ძალისხმევა -ის შემდგომი წვრთნის, მენტორინგის, ინსტიტუციური განვითარებისა და გაძლიერების მიზნით, რათა ამაღლებულიყო მისი ეფექტურობა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1865

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1865 მიღებულია ერთხმად 2009 წლის 27 იანვარს. კოტ-დ’ივუარში არსებულ ვითარებაზე წინა რეზოლუციების: 1739 (2007), 1765 (2007), 1795 (2008), 1826 (2008), 1842 (2008) და ლიბერიის შესახებ 1836 რეზოლუციის გახსენების შემდეგ, უშიშროების საბჭომ კოტ-დ’ივუარში გაეროს ოპერაციის და დამხმარე ფრანგული ძალების მანდატი 2009 წლის 31 ივლისამდე გაახანგრძლივა. უშიშროების საბჭომ გაეროს ოპერაციის შემადგენლობა ერთ ბატალიონამდე შეამცირა და მოიწონა გაეროს ოპერაციის პოზიციებისა და კონფიგურაციის კორექტირება.

დეტალები
გაეროს უშიშროების საბჭომ მოიწონა გენერალური მდივნის ანგარიში. ანგარიშში ნათქვამია, რომ მიუხედავად კოტ-დ’ივუარში გაეროს ოპერაციის მიერ სტაბილურობის ზრდისა, საარჩევნო პროცესის სისუსტე მოითხოვს კოტ-დ’ივუარში გაეროს ძალების დარჩენას და 2007 წლის მარტის უაგადუგუს შეთანხმებით განსაზღვრული მიზნების სრულ შესრულებას. აღნიშნული მიზნები მოიცავს მოსახლეობის განიარაღებასა და იდენტიფიკაციას, რათა შესაძლებელი გახდეს თავისუფალი არჩევნების ჩატარება. შესაბამისად, რეზოლუციამ გაეროს ოპერაციის მანდატი ექვსი თვით, 2009 წლის 31 ივლისამდე გაახანგრძლივა. გაეროს ოპერაცია შემცირდა ერთი ბატალიონით. ცვლილების შედეგად გაეროს მშვიდობისმყოფელთა რაოდენობა 8,115-დან 7,450-მდე შემცირდა. გაეროს მშვიდობისმყოფელები განლაგდნენ უფრო კონცენტრირებულ პოზიციებზე, გაეროს მშვიდობისმყოფელთა პოზიციებიდან შესაძლებელი გახდება საჰაერო სწრაფი რეაგირების რაზმების ოპერატიულად გადასროლა.

2007 წლის უაგადუგუს პოლიტიკური შეთანხმების მეოთხე დამატებითი შეთანხმების 22 დეკემბერს ხელმოწერასთან ერთად, გაეროს უშიშროების საბჭომ ყურადღება გაამახვილა შეთანხმების განხორციელების შეფერხებებზე. გაეროს უშიშროების საბჭომ მოუწოდა მხარეებს პროგრესის მიღწევისკენ, რათა შეიქმნას უსაფრთხო გარემო მოახლოებული არჩევნებისთვის, მოხდეს მილიციების განიარაღება და დაშლა, კანტონირების, განიარაღების, დემობილიზაციისა და რეინტეგრაციის პროგრამის განხორციელება, თავდაცვისა და უსაფრთხოების ძალების გაერთიანება და რეორგანიზაცია, და ქვეყნის მასშტაბით სახელმწიფო ხელისუფლების აღდგენა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1883

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1883 ერთხმად მიიღეს 2009 წლის 7 აგვისტოს.

რეზოლუცია
უშიშროების საბჭომ, კიდევ ერთხელ გამოხატა მხარდაჭერა ერაყის ხალხისა და მთავრობის მიმართ მათ მცდელობებში: „აეშენებინათ უსაფრთხო, სტაბილური, ფედერალური, გაერთიანებული და დემოკრატიული ერი, რომელიც დაფუძნებული იქნებოდა კანონის უზენაესობასა და ადამიანის უფლებების პატივისცემაზე“, დღეს გაეროს მისიის მანდატს ამ ქვეყანაში კიდევ ერთი წლით ვადა გაუხანგრძლივეს.

საბჭომ ერთხმად მიიღო 1883 (2009) რეზოლუცია და ასევე გადაწყვიტა, რომ გენერალური მდივნის სპეციალურ წარმომადგენელს და „გაეროს დახმარების მისიას ერაყში“ უნდა გაეგრძელებინათ საკუთარი გაფართოებული მანდატის განხორციელება, ერაყის მთავრობის მოთხოვნის შესაბამისად და 1770 (2007) და 1830 (2008) რეზოლუციებით გათვალისწინებული წესით.

ამ ტექსტებით საბჭომ გააფართოვა ორგანიზაციის პოლიტიკური როლი ერაყში, რომლის მიზანი კონფლიქტებით განადგურებული ქვეყნის მეტოქე ფრაქციების გაერთიანებას წარმოადგენდა, ასევე მეზობელი ქვეყნებისგან უფრო ფართო მხარდაჭერის მოპოვებასა და გამკლავებას გამწვავებულ ჰუმანიტარულ კრიზისთან.

-ის ხელმძღვანელს, სხვა საკითხებთან ერთად, მიეცა უფლებამოსილება, „რჩევები მიეცა, მხარი დაეჭირა და დახმარებოდა“ ერაყის მთავრობას „ინკლუზიური, ეროვნული დიალოგისა და პოლიტიკური შერიგების“ წინსვლაში და ასევე დახმარებოდა მთავრობასა და შესაბამის ინსტიტუტებს არჩევნებისა და რეფერენდუმების ჩატარების პროცესების შემუშავებაში. გაფართოვდა სპეციალური წარმომადგენლის როლი რეგიონული დიალოგის გასაძლიერებლად, მათ შორის სასაზღვრო უსაფრთხოების, ენერგეტიკისა და ლტოლვილების საკითხებზე.

იმის გათვალისწინებით, რომ გაეროს პერსონალის უსაფრთხოება -ის საქმიანობის განსახორციელებლად აუცილებლობას წარმოადგენდა, საბჭომ მოუწოდა ერაყის მთავრობას და სხვა წევრ სახელმწიფოებს, გაეგრძელებინათ ქვეყანაში გაეროს წარმომადგენლობის უსაფრთხოებისა და ლოგისტიკური მხარდაჭერის უზრუნველყოფა. ამასთან დაკავშირებით, 15 წევრისგან შემდგარმა ორგანომ მოუწოდა წევრ სახელმწიფოებს, გაეგრძელებინათ -თვის საჭირო ფინანსური, ლოგისტიკური და უსაფრთხოების რესურსების მიწოდება.

საბჭომ, გამოთქვა განზრახვა, გადაეხედათ მისიის მანდატისათვის 12 თვეში ან უფრო ადრე, თუ ამას ერაყის მთავრობა მოითხოვდა, ასევე სთხოვა გენერალურ მდივანს, კვარტალურად წარედგინა ანგარიში -ის ყველა ვალდებულების შესრულების პროგრესის შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1907

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1907, მიიღეს 2009 წლის 23 დეკემბერს, აწესებდა იარაღის ემბარგოს ერიტრეაზე, სამგზავრო შეზღუდვებს მის ლიდერებზე და ყინავდა ქვეყნის ზოგიერთი პოლიტიკური და სამხედრო მაღალჩინოსნის აქტივებს. ეს გადაწყვეტილება მოჰყვა ბრალდებებს, რომ ერიტრეის მთავრობა ეხმარებოდა დაჯგუფება ალ-შაბაბს (-) სომალიში და, გავრცელებული ინფორმაციით, უარს ამბობდა ჯარების გაყვანაზე ჯიბუტისთან სადავო სასაზღვრო ზოლიდან, 2008 წელს მომხდარი სასაზღვრო კონფლიქტის შემდეგ. აფრიკის კავშირი და სხვა ორგანიზაციები რამდენიმე თვის განმავლობაში მოუწოდებდნენ უშიშროების საბჭოს ერიტრეისთვის სანქციების დაწესებისკენ.

რეზოლუციის ინიციატორი უგანდა იყო, პროცესს კი ბურკინა-ფასო ხელმძღვანელობდა. დოკუმენტი მიიღეს 13 მომხრე ხმით; წინააღმდეგი იყო ლიბია, ხოლო ჩინეთმა თავი შეიკავა. ორივე ქვეყანამ განაცხადა, რომ სანქციები არ წარმოადგენდა შერიგების ეფექტიან მეთოდს.

ერიტრეის ელჩმა არაია დესტამ დაგმო რეზოლუცია, მას „სამარცხვინო“ და ამერიკის შეერთებული შტატებისა და „ეთიოპიის რეჟიმის“ მიერ შეთხზული „სიცრუის ფაბრიკაცია“ უწოდა და აღნიშნა, რომ ეს ქვეყანაზე გავლენას ვერ მოახდენდა. მან ასევე უარყო ერიტრეის მხარდაჭერა სომალელი მეამბოხეებისადმი და განაცხადა, რომ „სომალელები ჩვენი ძმები არიან“. ამავდროულად, სომალისა და ჯიბუტის ელჩებმა მტკიცე მხარდაჭერა გამოუცხადეს კენჭისყრის შედეგებს.
აფრიკის კავშირმა, რომელიც სომალის მთავრობის აქტიური მხარდამჭერი იყო, მოუწოდა უშიშროების საბჭოს სანქციების დაწესებისკენ. პროტესტის ნიშნად ერიტრეამ დატოვა აფრიკის კავშირი.

შემდგომი მოვლენები
სანქციები კიდევ უფრო გამკაცრდა 2011 წლის 5 დეკემბერს. 2012 წლის 16 ივლისს, გაეროს მონიტორინგის ჯგუფის მოხსენებაში ნათქვამი იყო, რომ „ჯგუფმა ვერ აღმოაჩინა ერიტრეის მიერ ალ-შაბაბის პირდაპირი მხარდაჭერის ვერანაირი მტკიცებულება გასული წლის განმავლობაში“.2012 წლის ოქტომბერში ერიტრეის მთავრობამ მოითხოვა სანქციების გაუქმება ამ ინფორმაციის ფონზე და აღნიშნა, რომ ჩინეთმა, რუსეთმა და სამხრეთ აფრიკამ გამოხატეს მხარდაჭერა სანქციების მოხსნის მიმართ. 2017 წელს გაეროს ექსპერტები წერდნენ: „გამომდინარე იქიდან, რომ მონიტორინგის ჯგუფმა ზედიზედ ოთხი მანდატის განმავლობაში ვერ შეძლო სომალიში ალ-შაბაბისადმი ერიტრეის მხარდაჭერის დამაჯერებელი მტკიცებულებების პოვნა, ჯგუფი რეკომენდაციას უწევს უშიშროების საბჭოს, განიხილოს ერიტრეისა და სომალის სანქციების რეჟიმების განცალკევება“.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1193

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1193, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 1998 წლის 28 აგვისტოს, ავღანეთთან დაკავშირებით რეზოლუცია 1076 (1996)-ის გახსენების შემდეგ, საბჭომ განიხილა ავღანეთში მიმდინარე სამოქალაქო ომის პირობებში გაუარესებული პოლიტიკური, სამხედრო და ჰუმანიტარული მდგომარეობა.
რეზოლუციის პრეამპულაში საბჭომ გამოხატა შეშფოთება ავღანეთის კონფლიქტის ესკალაციის გამო, რომელიც გამოწვეული იყო თალიბანის შეტევით ქვეყნის ჩრდილოეთში და ქმნიდა საფრთხეს საერთაშორისო მშვიდობასა და უსაფრთხოებას, იწვევდა განადგურებასა და მოსახლეობისა და ლტოლვილების მასობრივ გადაადგილებას. ასევე გამოითქვა შეშფოთება კონფლიქტის მზარდი ეთნიკური და რელიგიური ხასიათის გამო, განსაკუთრებით შიიტების წინააღმდეგ მიმართული ქმედებების ფონზე. მიუხედავად გაეროს მოწოდებებისა, შეწყდეს უცხოური ჩარევა ავღანეთში, კვლავ გრძელდებოდა ჩარევა, მათ შორის უცხოური სამხედრო პერსონალის მონაწილეობა და ყველა მხარისთვის იარაღისა და საბრძოლო მასალის მიწოდება.
ჰუმანიტარული კრიზისი ავღანეთში ასევე იწვევდა უშიშროების საბჭოს შეშფოთებას, რომელმაც დაგმო თალიბანის მიერ მიღებული ზომები, რის შედეგადაც გაეროს ჰუმანიტარული პერსონალი იძულებული გახდა დაეტოვებინა ქვეყანა. საბჭომ ასევე გამოხატა შეშფოთება ირანის საკონსულოს თანამშრომლების გატაცებისა და რამდენიმე სხვა დაკარგული ირანელი მოქალაქის ბედის გამო. კვლავ შემაშფოთებელი იყო უსაფრთხოების მდგომარეობის გაუარესება, ტერორისტების არსებობა, ნარკოტიკებით ვაჭრობა, გოგონებისა და ქალების დისკრიმინაცია და ადამიანის უფლებებისა და საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის სხვა დარღვევები ავღანეთში.
უშიშროების საბჭომ კიდევ ერთხელ აღნიშნა, რომ კონფლიქტის მოგვარება შესაძლებელია მხოლოდ მშვიდობიანი გზით და მოითხოვა, რომ ავღანეთის ყველა დაჯგუფებას შეეწყვიტა საბრძოლო მოქმედებები და ერთად ემუშავათ სრულად წარმომადგენლობითი მთავრობის შექმნისთვის, რომელიც დაიცავდა ავღანელი ხალხის უფლებებს. დაგმობილი იქნა გაეროს პერსონალზე განხორციელებული თავდასხმები, რომლებმაც გამოიწვია მსხვერპლი მსოფლიო სურსათის პროგრამისა და გაეროს ლტოლვილთა უმაღლესი კომისარიატის თანამშრომლებში თალიბანის მიერ კონტროლირებად ტერიტორიებზე, ასევე ირანის საკონსულოს გატაცება მაზარ-ი-შარიფში. ყველა ჯგუფს დაევალა უზრუნველეყო ჰუმანიტარული დახმარების მიწოდება და შეახსენეს ჟენევის კონვენციებით გათვალისწინებული ვალდებულებები.
გენერალურ მდივანს კოფი ანანს სთხოვეს გაეგრძელებინა გამოძიება სავარაუდო მასობრივი მკვლელობების, სამხედრო ტყვეების და სამოქალაქო პირების მიმართ ძალადობის, ეთნიკური ნიშნით იძულებითი გადაადგილებისა და დევნის სხვა შემთხვევების შესახებ. მას ასევე დაევალა საბჭოს რეგულარულად მიეწოდებინა ინფორმაცია ავღანეთში არსებული მდგომარეობის შესახებ. ბოლოს, ავღანურ დაჯგუფებებს მოუწოდეს შეეწყვიტათ გოგონებისა და ქალების დისკრიმინაცია, პატივი ეცათ ადამიანის უფლებებისთვის, შეეწყვიტათ ტერორისტების მხარდაჭერა და უკანონო ნარკოტიკებით საქმიანობა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1195

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1195, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 1998 წლის 15 სექტემბერს, რეზოლუცია 696 (1991)-ისა და ანგოლასთან დაკავშირებული ყველა შემდგომი რეზოლუციის დადასტურების შემდეგ, საბჭომ გაახანგრძლივა გაეროს სადამკვირვებლო მისიის მანდატი ანგოლაში ერთი თვით — 1998 წლის 15 ოქტომბრამდე.

უშიშროების საბჭომ განაცხადა, რომ სამშვიდობო პროცესში არსებული ჩიხი გამოწვეული იყო -ს მიერ თავისი ვალდებულებების შეუსრულებლობით, რომლებიც გამომდინარეობდა „ “-დან, ლუსაკის პროტოკოლიდან და შესაბამისი უშიშროების საბჭოს რეზოლუციებიდან. საბჭომ მოითხოვა, რომ დაუყოვნებლივ შეესრულებინა ეს ვალდებულებები, განსაკუთრებით თავისი ძალების დემილიტარიზაციისა და სახელმწიფო ხელისუფლების გავრცელების უზრუნველყოფის კუთხით მთელ ქვეყანაში. გარდა ამისა, მოითხოვა, რომ დაეტოვებინა სამხედრო გზით დაკავებული ტერიტორიები და გარდაქმნილიყო პოლიტიკურ პარტიად.

ანგოლის მთავრობას მოუწოდეს გადაეხედა თავისი გადაწყვეტილებისთვის, რომლის მიხედვითაც -ს წევრები ჩამოშორებული იყვნენ ერთიანობისა და ეროვნული შერიგების მთავრობის შემადგენლობიდან.

წევრ სახელმწიფოებს მოუწოდეს სრულად შეესრულებინათ -ს წინააღმდეგ დაწესებული შეზღუდვები, რომლებიც განსაზღვრული იყო რეზოლუციებით 864 (1993), 1127 (1997) და 1173 (1998). საბოლოოდ, რეზოლუციამ მხარი დაუჭირა გენერალური მდივნის, კოფი ანანის გადაწყვეტილებას, რომ -სთვის დაევალებინა ადგილზე განლაგების კორექტირება, რათა უზრუნველყოფილიყო მისიის პერსონალის უსაფრთხოება და დაცულობა.