iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გურკელი

გურკელი — სოფელი ახალციხის მუნიციპალიტეტში, აგარის ადმინისტრაციულ ერთეულში.

მდებარეობს მესხეთის ქედის სამხრეთით, მდინარე წინუბნისწყლის მარცხენა მხარეს, ზღვის დონიდან 1020 მ, ახალციხიდან 24 კმ. სოფლიდან 2 კმ-ზე, წინუბნისწყლის მარცხენა ნაპირზე არის მინერალური წყარო. საუკუნეში გურკელი გურკლელების ფეოდალური სახლის საგვარეულო მამული იყო.

ისტორია
გურკელის განაპირა ქედი ჩრდილოეთი მხრიდან გორანამოსახლარია, სადაც აღმოჩენილია წინაფეოდალური ხანის შავი და წითელი კერამიკა. გორის თხემი (50 მ × 25 მ ) ნაციხარს უკავია. ჩრდილოეთით, თხემის ბოლოს, მრგვალი კოშკისა თუ გალავნის გადაქცეული კედელია, სამხრეთით კი შემორჩენილია ოთხკუთხა კოშკის (5 მ × 6 მ ) ნანგრევი. გათლილი ლოდების წყობა რეგულარულია, ნაგებია ჰორიზონტალურად სიმაღლეზე დაყენებული ქვებითა და კირხსნარით. კედლის სისქე 2 მ. გალავნის შიგნით ნაგებობათა ბუდეები ჩანს, შესაძლოა აქ ეკლესიაც იყო.

გურკლისხევზე გადიოდა ერთ-ერთი გზა იმერეთისკენ, რომელიც ციხისჯვრის გავლით ხანისწყლის ხეობაში მიემართებოდა. გურკელის ციხისა და ხევის მფლობელნი საუკუნეში იყვნენ გურკლელების საგვარეულოს წარმომადგენლები. „გურჯისტანის ვილაიეთის დიდი დავთრის“ მიხედვით, 1595 წელს სოფელი ახალციხის ლივის აწყურის ნაჰიეში შედიოდა და ცხრა კომლი ქრისტიანი (ღვინია მებოსტნის შვილი და მისი ორ ძმა, გოჩა ელიაძის ძე და მისი შვილი ბადური, მატია ასიმის ძე და მისი ძმა ართაშეზ, აზარგულ და მისი ძმა) ცხოვრობდა. მოჰყავდათ ხორბალი, ქერი, ჭვავი, ფეტვი, მუხუდო, ოსპი, სელის თესლი, კაკალი, ხილი. ჰქონდათ ბოსტნები; ჰყავდათ ცხვარი, ღორი, ფუტკარი; ჰქონიათ ერთი თვალი წისქვილი სრული წლით; იხდიდნენ წლიურ გადასახადს – 5000 ახჩას.

გურკელთან დაკავშირებული, ხევში უფრო ქვევით მდებარე წინუბანი, როგორც ჩანს, იყო ხეობის ცენტრის — გურკელის წინა უბანი, რომელიც შემდეგ ცალკე სოფლად იქცა. იქ ახლაც მოქმედი, ცხელი გოგირდოვანი აბანოა და ამჟამადაც ქართველები სახლობენ (უმეტესობა ხაშურიდანაა გადმოსახლებული).

სოფლის მახლობლად, დაახლ. 3 კმ-ზე, ბიეთის ეკლესიაა ( ს. ნახ.).

დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 155 ადამიანი.
ზიკილია

ზიკილია — სოფელი საქართველოში, ახალციხის მუნიციპალიტეტის აგარის ადმინისტრაციულ ერთეულში (სამცხე-ჯავახეთის მხარე).

მდებარეობს მესხეთის ქედის სამხრეთ მთისწინეთში, მდინარე მტკვრის მარცხენა მხარეს, ზღვის დონიდან 940 მ-ზე, ქალაქ ახალციხიდან 16 კმ-ში.

ისტორია
ზიკილია მდებარეობს ისტორიულ სამცხეში. ოსმალური ხელისუფლების მიერ შედგენილი „გურჯისტანის ვილაიეთის დიდი დავთრის“ (1595) მიხედვით ზიკილია შედიოდა ახალციხის ლივის აწყურის ნაჰიეში. იქ ცხოვრობდა 11 კომლი (პაპუნა მახარებლისძე, ვარძელ გიორგისძე, ივანე გურამასძე, როსება მაზიასძე და სხვ.). ისინი მისდევდნენ მემინდვრეობას (ხორბალი, ქერი, ჭვავი, ფეტვი, მუხუდო, ოსპი, ცერცვი), მესაქონლეობას (ცხვარი, ღორი), მეხილეობას, მეფუტკრეობას, მოჰყავდათ სელის თესლი (ზეთისთვის) და იხდიდნენ გადასახადს 15 000 ახჩას. 1704–1705 წლების „ჩილდირის ეიალეთის ჯაბა დავთრის“ მიხედვით, ახალციხის ლივის აწყურის ნაჰიეს სოფ. ზიკილია ვინმე ჰუსეინის ზეამეთი (საკარგავი) იყო და მისი შემოსავალი ამ სოფლიდან 28 000 ახჩას უდრიდა.

 საუკუნის ქართველი სწავლული ვახუშტი ბატონიშვილი იხსენიებს ზიკილიას და მტკვრის მარცხენა შენაკად ზიკილიის ხევს. ვახუშტის მიხედვით საუკუნის პირველ წლებში ზიკილიაში მყოფ ქართლის მეფე გიორგი -ს ახალციხის ფაშამ ალყა შემოარტყა. დოლენჯი ხმალაძემ მეფე საბლით ჩამოუშვა ციხის ზღუდიდან. ზიკილიიდან წამოსულ მეფეს ქართლის დიდებულები დაეხმარნენ ტახტის ხელმეორედ დაკავებაში.

1944 წელს ადგილობრივი მაჰმადიანი მოსახლეობის დეპორტაციის შემდეგ ზიკილიაში მოსახლეობა მოვიდა ქართლისა და იმერეთის სოფლებიდან. ამჟამად იქაურთა გვარებია: გაჩეჩილაძე, ინასარიძე, ახალკაცი, ჩერქეზია, შავთვალაძე, მიქაძე, აბაშიძე, სუხიაშვილი, კურტანიძე, ხარატიშვილი, ბლუაშვილი.

ზიკილიის შუაგულში დგას 1897 წელს აგებული ქვის მეჩეთი. სოფლის დასავლეთით შემორჩენილია შუა საუკუნეების არქიტექტურული ძეგლი — ზიკილიის ქვაბები.

დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 412 ადამიანი.
ანდრიაწმინდა

ანდრიაწმინდა — სოფელი ახალციხის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფლები: ანდრიაწმინდა, ანდა). მდებარეობს მდინარე ურაველის მარცხნივ, ზღვის დონიდან 1320 მ. სოფელში დგას შუა საუკუნეების ეკლესია.

ისტორია
წყაროებში პირველად მოიხსენიება საუკუნეში. 1948 წლამდე შედიოდა ქისათიბის სასოფლო საბჭოში. 1948 წლიდან სოფელ ქისათიბის გაუქმების შემდეგ გახდა სასოფლო საბჭოს ცენტრი.

დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 295 ადამიანი.
ანი (ახალციხის მუნიციპალიტეტი)

ანი — სოფელი ახალციხის მუნიციპალიტეტში, ელიაწმინდის თემში. მდებარეობს მდინარე ლერწმანის ზემო დინებაში, ზღვის დონიდან 1480 მ. სოფელი წყაროებში მოიხსენიება საუკუნიდან.

1949 წლის 2 აგვისტოს სოფელ ანის შეუერთდა ანის სასოფლო საბჭოს სოფელი ძირი.

დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 348 ადამიანი.
ელიაწმინდა

ელიაწმინდა — სოფელი ახალციხის მუნიციპალიტეტში, ადმინისტრაციული ერთეულის ცენტრი (სოფლები: ელიაწმინდა, ანი, ჭვინთა).

მდებარეობს ახალციხის ქვაბულში, მდ. ლერწიანის (ფოცხოვისწყლის მარცხენა შენაკადი) სათავეებთან, ზღვის დონიდან 1440 მ-ზე, ქალაქ ახალციხიდან 10 კმ-ის დაშორებით. 2014 წლის აღწერით სოფელში 116 მცხოვრებია.
ისტორია
სოფელი ისტორიული სამცხის ნაწილია. სახელი უნდა მომდინარეობდეს წმინდა ელიას ეკლესიისგან, რომელიც იქ ადრე მდგარა. 1595 წლის „გურჯისტანის ვილაიეთის დიდ დავთარში“ ელიაწმინდა გაუკაცრიელებულ სოფლად მოიხსენიება. ამ დროს ის ახალციხის ლივის მზვარის ნაჰიეში შედიოდა. 1829 წელს ელიაწმინდა სამცხესთან ერთად რუსეთის იმპერიას შეუერთდა. 1870 წელს აქ 4 კომლი ცხოვრობდა. 1944 წელს სოფლის მუსულმანური მოსახლეობა შუა აზიაში გადაასახლეს. 1949 წელს სოფელ ელიაწმინდას შეუერთდა ელიაწმინდის სასოფლო საბჭოს სოფელი ყურთუბანი.

ისტორიულ ძეგლთაგან სოფელში ერთიც არ გადარჩენილა. სოფლის ჩრდილოეთით ღრმა ტყიან ხეობაში, ქედის კეხზე, აღმართულია ერთნავიანი ეკლესია, რომელიც ცნობილია ბოწორისის სახელწოდებით.

დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 116 ადამიანი.
გიორგიწმინდა (ახალციხის მუნიციპალიტეტი)

გიორგიწმინდა — სოფელი ახალციხის მუნიციპალიტეტში (ფერსას ადმინისტრაციული ერთეული).

მდებარეობს მდინარეების, წინუბნისწყლისა და წვერუკნისღელის წყალგამყოფის სამხრეთ-აღმოსავლეთით, ზღვის დონიდან 940 მ, ახალციხიდან 12 კმ, ფერსადან 1 კმ. გიორგიწმინდიდან ჩრდილო-დასავლეთით 3 კმ-ზე აქატის საბადოა. სოფლის მახლობლად დგას – საუკუნეების წმინდა გიორგის ეკლესია.

დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 316 ადამიანი.

გალერეა
თისელი

თისელი — სოფელი ახალციხის მუნიციპალიტეტში, აწყურის თემში. მდებარეობს ოშორის მთის ჩრდილოეთით, მდინარე თისლის ზემოთში, ზღვის დონიდან 1200 მ, აწყურიდან 9 კმ.

სოფლის ტერიტორიაზე დგას - საუკუნეების ეკლესია და ციხესიმაგრე.

დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 147 ადამიანი.

ძეგლები
თისელის ღვთისმშობლის ეკლესია (გუმბათიანი)
თისელის ღვთისმშობლის ეკლესია (დარბაზული)
ციხის ნანგრევები
ქამოქვაბულები
ინგლისის რევოლუცია

ინგლისის რევოლუცია 1640 წლის 3 ნოემბერს „ხანგრძლივი პარლამენტის“ მოწვევით დაიწყო. 1642 წლის იანვარში ლონდონიდან ჩრდილოეთში მეფის წასვლით რევოლუციის მშვიდობიანი პერიოდი დასრულდა. გარდაუვალი გახდა სამოქალაქო ომი. ინგლისის მოსახლეობა ორ ურთიერთდაპირისპირებულ ნაწილად გაითიშა. მეფის ბანაკის ძირითადი ძალა ძველი თავადაზნაურობა იყო. პარლამენტის ბანაკს ბურჟუაზია და ახალი თავადაზნაურობა, გლეხობა და ქალაქის ღარიბი მოსახლეობა შეადგენდა. გამოიკვეთა რეალური დაპირისპირებაც. ანგლიკანური სამღვდელოება და ირლანდიელი კათოლიკეები მეფეს ემხრობოდნენ, პურიტანები კი პარლამენტს. ამიტომ ინგლისის რევოლუციას ხშირად „პურიტანულ რევოლუციასაც“ უწოდებენ. პოლიტიკური და რელიგიური დაპირისპირება ტერიტორიულ დაყოფაშიც აისახა. ინგლისის ჩრდილოეთისა და დასავლეთის ნაკლებად დასახლებული, ჩამორჩენილი ნაწილი მეფის დასაყრდენად იქცა, მჭიდროდ დასახლებული, განვითარებული სამხრეთ აღმოსავლეთი ინგლისი, ლონდონი და ყველა მნიშვნელოვანი ქალაქი კი პურიტანებს ემხრობოდა. ინგლისის მოსახლეობის უმრავლესობა პარლამენტის მხარეს იდგა.

ინგლისის რევოლუციის პერიოდიზაცია
ინგლისის რევოლუციის პერიოდის განსაზღვრა, ისტორიკოსთა შორის აზრთა სხვადასხვაობას იწვევს. საკამათოა არა მარტო რევოლუციის დაწყების თარიღი, არამედ მისი დასრულების დროც. ზოგიერთი მკვლევარი ინგლისის რევოლუციას იწყებს 1603 წელს, როდესაც გარდაიცვალა ინგლისის დედოფალი ელისაბედ (ინგლისი) და ტახტზე ავიდა მარიამ სტიუარტის ვაჟი ჯეიმზ . ინგლისის ტახტზე ახალი დინასტიის ასვლას სერიოზული ცვლილებები მოჰყვა ინგლისის საშინაო და საგარეო პოლიტიკაში. ეს, უპირველეს ყოვლისა იმით გამოიხატა, რომ სტიუარტებმა უგულვებელყვეს ინგლისის ტრადიციები. ყოველივე ამან გამოიწვია ინგლისის რევოლუციის ზღვრამდე მისვლა. ამიტომ ისტორიკოსებმა სტიუარტების მმართველობის დასაწყისს „ინგლისის რევოლუციის პროლოგი“ უწოდა.

ბევრი ისტორიკოსი ფიქრობს, რომ ინგლისის რევოლუცია დაიწყო 1640 წელს ხანგრძლივი პარლამენტის მოწვევით, რომლის ირგვლივ მოხდა რევოლუციური ძალების კონსოლიდაცია.

სხვები მიიჩნევენ, რომ ინგლისის რევოლუცია დაიწყო 1642 წელს, როდესაც ნოტინგემში მეფემ აღმართა შტანდარტი და ომი გამოუცხადა პარლამენტს. დაპირისპირება აბსოლიტიზმსა და პარლამენტს შორის სამხედრო კონფრონტაციით, დაპირისპირებით, დასრულდა.

რევოლუციის დამთავრების თარიღის ირგვლივ ასევე გამოითქვა სხვადასხვა შეხედულებები. ერთნი ინგლისის რევოლუციას ასრულებენ ოლივერ კრომველის გარდაცვალებით 1658 წლის 3 სექტემბერს. მეორენი ამტკიცებენ, რომ ინგლისის რევოლუცია დასრულდა 1660 წელს, როდესაც მოხდა სტიუარტების დინასტიის რესტავრაცია. ინგლისში უმეფობის ხანის ინტერრეგნუმი დასრულდა.

მესამენი ინგლისის რევოლუციის დამთავრებას შესაძლებლად მიიჩნევენ 1688 წელს, როდესაც ინგლისში დაემხო სტიუარტების დინასტია და ინგლისის ტახტზე ავიდა უილიამ ორანელი. ამ გადატრიალებამ საფუძველი ჩაუყარა ინგლისში დემოკრატიის დამკვიდრებას და მის შემდგომ გაფართოებას.
ფილიპე გოგიჩაიშვილი

ფილიპე გაბრიელის ძე გოგიჩაიშვილი (დ. 20 იანვარი, 1872, ლანჩხუთი — გ. 29 მარტი, 1950, თბილისი) — ქართველი ეკონომისტი, პუბლიცისტი.

ბიოგრაფია
დაიბადა 1872 წლის 20 იანვარს ლანჩხუთში. 1880-87 წლებში სწავლობდა ოზურგეთის სასულიერო სასწავლებელში, 1894 წელს დაამთავრა თბილისის მე-2 გიმნაზია, 1899 წელს მოსკოვის უნივერსიტეტის სამედიცინო ფაკულტეტი. 1892 წლიდან ეწეოდა სამეცნიერო პუბლიცისტურ მოღვაწეობას. 1900 წლიდან მუშაობდა ექიმად სოფელ დიდ ჯიხაიშსა და გორისაში, შემდეგ — ქუთაისში. სიღარიბის მიუხედავად, ფილიპე გოგიჩაიშვილმა საწადელს მაინც მიაღწია და 25 წლისა სასწავლებლად გერმანიაში წავიდა. უფროსი მეგობრის, პეტრე უმიკაშვილის დახმარებით, ხელს დავით სარაჯიშვილი უმართავდა. 1901 წელს დაამთავრა ლაიფციგის უნივერსიტეტის ფილოსოფიის ფაკულტეტის ეკონომიური განყოფილება. მიიღო ფილოსოფიის დოქტორის ხარისხი შრომისათვის „ხელოსნობა საქართველოში“.

იყო „მესამე დასის“ წევრი, „ალიონელი“, 1902 წლიდან ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების გამგეობის წევრი, 1905 წლიდან თანამშრომლობდა ჟურნალ „მოგზაურში“, 1905-1906 წლებში რედაქტორობდა გაზეთ „ივერიას“. 1906 წელს იყო პირველი სახელმწიფო სათათბიროს დეპუტატი ქუთაისის გუბერნიიდან, 1907 წლიდან სამუშაოდ გადავიდა თბილისში, 1909-1910 წლებში თანამშრომლობდა ჟურნალ „ერთან.“ მხარს უჭერდა საქართველოს ავტონომიას. 1910 წელს დააპატიმრეს და ერთი წელი მეტეხის ციხეში იმყოფებოდა. 1903-1913 წლებში იყო თბილისის საქალაქო სათათბიროს ხელმძღვანელი, კავკასიის სოფლის მეურნეობის საზოგადოების სტატისტიკური ბიუროს ხელმძღვანელი, 1914-1916 წლებში იყო სრულად რუსეთის საერობო კავშირის რწმუნებული ამიერკავკასიაში, 1917-1918 წლებში კახეთის რკინიგზის გამგეობის თავმჯდომარე,

საქართველოს პირველი რესპუბლიკის პერიოდში იყო რესპუბლიკის სახელმწიფო კონტროლიორი. 1918 წლიდან კითხულობდა პოლიტეკონომიის, ფინანსების, სტატისტიკის და ეკონომიკური აზრის ისტორიის კურსებს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში. 1945-1950 წლებში მუშაობდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ეკონომიკის ინსტიტუტში.

შემოქმედება
გოგიჩაიშვილის მეცნიერული ნაშრომები ძირითადად საქართველოსა და ამიერკავკასიის სოციალურ-ეკონომიური ცხოვრების საკითხებს ეხება. ქართულად თარგმნა პოლიტიკური ეკონომიკის კლასიკოსთა ნაშრომები, მათ შორის კარლ მარქსის „კაპიტალის“ ტომი (1930); „ფილოსოფიის სიღატაკე“ (1931); „პოლიტიკური ეკონომიის კრიტიკისათვის (1932); „კაპიტალის“ - ტომები (1932-1934); „კომუნისტური პარტიის მანიფესტი“ (1940); დ. რიკარდოს „პოლიტიკური ეკონომიისა და დაბეგვრის საფუძვლები“ (1937); ა. სმითის „გამოკვლევა ხალხთა სიმდიდრის ბუნებისა და მიზეზების შესახებ“ ტომი (1938).

გოგიჩაიშვილს დიდი წვლილი მიუძღვის ქართულ ფოლკლორისტიკაშიც. 1904 წელს ანდერძით მიიღო პეტრე უმიკაშვილის მიერ შეკრებილი ქართული ფოლკლორის ნიმუშთა უმდიდრესი კოლექცია, რომლის ნაწილი ვრცელი წინასიტყვაობით გამოაქვეყნა 1905 წელს („სახალხო ლექსები“). 1937 წელს გოგიჩაიშვილმა გამოსცა ამ კოლექციის პოეტური ნაწილი („ხალხური სიტყვიერება~ ტომი ).

აღსანიშნავია მისი პიესები: „ქოხში“ (1905), „წამხდარი სისხლი“ (1905), რომანი-ქრონიკა „სამი დროება“ (1931), კრიტიკული წერილები ნოდარ ბარათაშვილის, რაფიელ ერისთავის, მ. გურულის, დავით კლდიაშვილის და სხვათა შესახებ.
კამაგუეი

კამაგუეი — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კუბის ცენტრალურ ნაწილში, იგი მოსახლეობის მიხედვით მე-4 ქალაქია ქვეყანაში. კამაგუეის პროვინციის დედაქალაქი. ქალაქი დააარსეს კონკისტადორებმა დაახლოებით 1515 წელს და უწოდეს მარია-დე-პუერტო-დელ-პრინსიპე.

2008 წლის ივლისში ქალაქის ისტორიული ცენტრი შეიტანეს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში.
ტრინიდადი (კუბა)

ტრინიდადი — ქალაქი კუბაში, კარიბის ზღვის სანაპიროზე.

მოსახლეობა: 73 ათ. ადამიანი (2003).

დაარსდა 1514 წლის 23 დეკემბერს კონკისტადორ დიეგო ველასკეს დე კუელიარის მიერ.

აქვს ქალაქი-მუზეუმის სტატუსი (სახლი და ეკლესია, აშენებული – სს. მიჯნაზე).1988 წელს შეიტანეს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში.
ტაკალიკ-აბახი

ტაკალიკ-აბახი (კიჩეს ენაზე ’ ’, „მტკიცე ქვა“) — მაიას ცივილიზაციის არქეოლოგიური ძეგლი. მდებარეობს ელ-ასინტალის მუნიციპალიტეტში, რეტალულეუს დეპარტამენტში, გვატემალის სამხრეთ ნაწილში. მიეკუთვნება შუა წინაკლასიკურ პერიოდს, ძვ. წ. — სს.

ქალაქის არქიტექტურა განიცდიდა ოლმეკების ძლიერ გავლენას, ამავე დროს შეინარჩუნა მაიას კულტურის დამახასიათებელი ნიშნები. იგი ერთადერთი ძეგლია ცენტრალურ ამერიკაში, რომელსაც შემონახული აქვს ორივე კულტურის შტრიხები.
თეოდოსია ქალწული

თეოდოსია ქალწული – მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 3 აპრილი, ახალი სტილით - 16 აპრილი.

წმინდა მოწამე თეოდოსია ქალწული მოწამეობრივად აღესრულა 307 წელს. 29 მაისს ზეიმობენ მისი წმინდა ნაწილების გადასვენებას კონსტანტინოპოლში, შემდეგ კი - ვენეციაში.

ერთხელ, ქრისტიანთა დევნის დროს, ჩვიდმეტი წლის თეოდოსია სიკვდილმისჯილ ქრისტიანებთან მივიდა. წმინდა აღდგომის დღესასწაული იდგა, ქრისტიანები ღვთის სასუფეველზე საუბრობდნენ. წმინდა თეოდოსიამ მათ სთხოვა, ელოცათ მისთვის. დარაჯებმა შეიპყრეს გოგონა და მმართველ ურბანს მიჰგვარეს. ურბანმა თეოდოსიას უბრძანა, კერპებისთვის მსხვერპლი შეეწირა, რაზეც მან მტკიცე უარი განაცხადა. მაშინ ჯალათებმა სასტიკად აწამეს ნეტარი ქალწული. მოწამე დუმილით და გაცისკროვნებული სახით ითმენდა ტკივილებს. შემდეგ მას ლოდი შეაბეს ყელზე და ზღვაში გადააგდეს, ანგელოზებმა კი ქრისტეს სასძლო ნაპირზე უვნებლად გამოიყვანეს. გაცოფებულმა ჯალათებმა თეოდოსია მხეცებს მიუგდეს, მაგრამ მხეცებმა მხოლოდ წყლულები აულოკეს წმინდანს. ბოლოს ქრისტეს მოწამეს თავი მოჰკვეთეს.

მშობლებს, რომლებიც შვილს ევედრებოდნენ, დამორჩილებოდა წარმართებს, ღამით წმინდა თეოდოსია გამოეცხადა ნათელ სამოსელში, გვირგვინით შემკული, ჯვრით ხელში და უთხრა: „აი, როგორი დიდების წართმევა გინდოდათ ჩემთვის!“
თეოდორა თესალონიკელი

თეოდორა თესალონიკელი (გ. 892) — მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 5 აპრილი, ახალი სტილით - 18 აპრილი.

ღირსი თეოდორა თესალონიკელი ქრისტიანი მშობლების, ანტონის და ქრიზანთას შვილი იყო. სრულწლოვანებას მიღწეული თეოდორა გათხოვდა და ეყოლა ქალიშვილი. სარკინოზთა შემოსევის (823) შემდეგ ახალგაზრდა ცოლ-ქმარი თესალონიკში გადასახლდა. აქ ღირსმა თეოდორამ თავისი ქალიშვილი მონასტერში მიაბარა, ქმრის გარდაცვალების შემდეგ კი თვითონაც მონაზვნად აღიკვეცა.

წმინდანის მორჩილება, მარხვა და ლოცვა სათნო ეყო უფალს და თეოდორამ სასწაულთქმედების ნიჭი მიიღო. ღირსი დედა სასწაულებს ახდენდა სიკვდილის შემდეგაც. როდესაც მონასტრის იღუმენია გარდაიცვალა, მისი კუბოს დასვენება უნდოდათ ღირსი თეოდორას კუბოს გვერდით, ღირსმა დედამ ცოცხალივით გაიწია განზე კუბოსთან ერთად - სიკვდილის შემდეგაც მორჩილების მაგალითი აჩვენა.
ვარსკვლავური ომები: კლონების ომები (2003 წლის ტელესერიალი)

„ვარსკვლავური ომები: კლონების ომები“ — ემის და -ს ჯილდოს მფლობელი ამერიკული ნახატი სატელეზიიო ანიმაციური სერიალი, რომელიც ტელეარხის ეთერში 2003-2005 წლებში გადაიცემოდა.

ქრონოლოგიურად ამ სერიალში მოვლენები მიმდინარეობს ფილმების „კლონების შეტევა“ და „სითების შურისძიება“ მოვლენებს შორის. სერიალი შედგება 25 ეპიზოდისგან. მის წარმატებას მოჰყვა უფრო მასშტაბური პროექტი - პირველად ეთერში 2008 წელს გასული ამავე სახელწოდების 3 ანიმაციური სერიალი.

სერიალის მიმოხილვა
ეპიზოდები
სეზონი 1 (2003)
პირველ სეზონში შედის 10 ეპიზოდი, ყოველი მათგანის ხანგრძლივობაა 3 წუთი. ეს ეპიზოდები გამოვიდა -ზე, მეორე სეზონთან ერთად.

სეზონი 2 (2004)
მეორე სეზონში შედის 10 ეპიზოდი, ყოველი მათგანის ხანგრძლივობაა 3 წუთი. ეს ეპიზოდები გამოვიდა -ზე პირველ სეზონთან ერთად.

სეზონი 3 (2005)
მესამე სეზონში შედის 5 ეპიზოდი, ყოველი მათგანის ხანგრძლივობაა 12 წუთი. ეს ეპიზოდები გამოვიდა ცალკე -ზე.
პუებლის შტატი

პუებლა — შტატი მექსიკაში. მდებარეობს ქვეყნის სამხრეთ-ცენტრალურ ნაწილში, მეხიკოდან აღმოსავლეთით. დედაქალაქი პუებლა.

შტატს ესაზღვრება:

აღმოსავლეთიდან და ჩრდილოეთიდან: ვერაკრუსის შტატი.
დასავლეთიდან: იდალგოს, მეხიკოს, ტლასკალის და მორელოსის შტატები.
სამხრეთიდან: გერეროსა და ოახაკის შტატები.

შტატის უდიდესი ქალაქებია პუებლა და ტეუაკანი. შტატი მოიცავს 217 მუნიციპალიტეტს.
მექსიკის პრეზიდენტი

მექსიკის პრეზიდენტი — სახელმწიფოს უმაღლესი თანამდებობა მექსიკაში, ქვეყნისა და მთავრობის მეთაური, შეიარაღებული ძალების მთვარსარდალი. კონსტიტუციის თანახმად ირჩევენ 6 წლის ვადით.

მექსიკის პრეზიდენტების სია (1824-1864)
მექსიკის კონსერვატორი პრეზიდენტები რეფორმის ომის პერიოდში (1857-1861)
მექსიკის პრეზიდენტები (1867-დღემდე)
ანტონიო ლოპეს დე სანტა-ანა

ანტონიო დე პადუა მარია სევერინო ლოპეს დე სანტა-ანა-პერეს დე ლებრონი (; 21 თებერვალი, 1794, ხალაპა, ახალი ესპანეთი — 21 ივნისი 1876, მეხიკო, მექსიკა), ცნობილია უბრალოდ, როგორც „სანტა-ანა“ და „დასავლეთის ნაპოლეონი“ — მექსიკელი სამხედრო, სახელმწიფო და პოლიტიკური მოღვაწე, გენერალი. საერთო ჯამში 22 წლის განმავლობაში მექსიკის პრეზიდენტის თანამდებობა ეკავა 11-ჯერ.
სიან-კაანი

სიან-კაანი — ბიოსფერული ნაკრძალი მექსიკაში, კინტანა-როოს შტატში. 1986 წლიდან აქვს ეროვნული პარკის, ხოლო 1987 წლიდან იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი. მაიას ენაზე სახელწოდება ითარგმნება, როგორც „იქ სადაც იწყება ცა“.

გეოგრაფია
ნაკრძალი მდებარეობს იუკატანის ნახევარკუნძულის აღმოსავლეთ სანაპიროზე. მისი ფართობია 5280 კმ². ნაკრძალი მოიცავს ტროპიკულ ტყეებს, გვხვდება მანგოს ტყეები, ჭაობები, ასევე კარიბის ზღვის ბარიერული რიფები. რეგიონში საშუალოწლიური ნალექების რაოდენობა ტოლია 1120—1220 მმ-სა, რომელთა უმეტესობა (70 %) მოდის მაის-ოქტომბრის განმავლობაში.

ნაკრძალის ტერიტორიაზე განლაგებულია 110 კილომეტრიანი, მსოფლიოში სიგრძით მეორე, მესოამერიკული ბრიერული რიფი. რომელიც გადაჭიმულია იუკატანის აღმოსავლეთი სანაპიროდან სამხრეთით ბელიზისა და ჰონდურასის სანაპირომდე. სიან-კაანის პლაჟი მოფენილია ზღვის კუების კვერცხების ორმოებით.

ნაკრძალში განვითარებულია ტურიზმი, 2000 წელს ნაკრძალი მოინახულა 36 ათასმა ადამიანმა.
სიერა-დე-სან-ფრანსისკოს კლდის მხატვრობა

სიერა-დე-სან-ფრანსისკოს კლდის მხატვრობა – ისტორიამდელი კედლის მხატვრობის უნიკალური ნიმუში სამხრეთ ქვემო კალოფორნიის შტატში, მექსიკა. სურათები შექმნილია გამოქვაბულების ჭერზე. პირველად იგი აღმოაჩინა იეზუიტმა ფრანსისკო ხავიერმა საუკუნეში. ნახატებს შექმნის პერიოდად მიჩნეულია, ძვ. წ. 1300–1100 წწ. გადმოცემების თანახმად ნახატები შექმნეს გიგანტების რასამ, ამის საფუძველს წარმოადგენს გამოსახული ფიგურების ზომა (თითოეული ადამიანის ზომა 2 მეტრია). ნახატები თავისი ჟანრის მიხედვით სარიტუალო-რელიგიურია. ნახატზე გამოსახულია:იარაღი, ცხოველები (ბოცვერი, პუმა, ფოცხვერი, ირემი, მთის თხა, ვეშაპი, კუ, თევზები, არწივი და ვარხვი).
აგუასკალიენტესის შტატი

აგუასკალიენტესი — შტატი მექსიკაში. მდებარეობს ქვეყნის ცენტრალურ ნაწილში, მეხიკოდან დასავლეთით 480 კმ-ზე. დედაქალაქი აგუასკალიენტესი. შტატი დაარსდა 1857 წელს საკატეკასის შტატის გაყოფის შედეგად.

შტატს ესაზღვრება:

დასავლეთიდან და ჩრდილოეთიდან: საკატეკასის შტატი.
აღმოსავლეთიდან და სამხრეთიდან: ხალისკოს შტატი.

მოსახლეობა
1879 — 140 430 ადამიანი, უპირატესად აცტეკები.
1968 — 316 000 ადამიანი
2000 — 943 500 ადამიანი
2015 — 1,312,544

შტატის უდიდესი ქალაქია აგუასკალიენტესი. შტატი მოიცავს 11 მუნიციპალიტეტს.
ქვემო კალიფორნია (ჩრდილოეთი)

ქვემო კალიფორნია — შტატი მექსიკაში. მდებარეობს ქვეყნის უკიდურეს ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში, კალიფორნიის ნახევარკუნძულზე. დედაქალაქი — მეხიკალი.

შტატს ესაზღვრება:

აღმოსავლეთიდან: კალიფორნიის ყურე და სონორის შტატი.
დასავლეთიდან: წყნარი ოკეანე.
სამხრეთიდან: სამხრეთი ქვემო კალიფორნიის შტატი.
ჩრდილოეთიდან: აშშ.

შტატის უდიდესი ქალაქია ტიხუანა. შტატი მოიცავს 5 მუნიციპალიტეტს.
ქვემო კალიფორნია (სამხრეთი)

ქვემო კალიფორნია — შტატი მექსიკაში. მდებარეობს ქვეყნის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში, კალიფორნიის ნახევარკუნძულზე. დედაქალაქი ლა-პასი.

შტატს ესაზღვრება:

აღმოსავლეთიდან: კალიფორნიის ყურე.
დასავლეთიდან და სამხრეთიდან: წყნარი ოკეანე.
ჩრდილოეთიდან: ჩრდილოეთი ქვემო კალიფორნიის შტატი.

შტატის უდიდესი ქალაქია ლა-პასი. შტატი მოიცავს 5 მუნიციპალიტეტს.
კამპეჩეს შტატი

კამპეჩე — შტატი მექსიკაში. მდებარეობს ქვეყნის სამხრეთ ნაწილში, იუკატანის ნახევარკუნძულზე. დედაქალაქი კამპეჩე. შტატი დაარსდა 1863 წლის 29 აპრილს.

შტატს ესაზღვრება:

აღმოსავლეთიდან: კინტანა-როოს და იუკატანის შტატები.
დასავლეთიდან: ტაბასკოს შტატი.
ჩრდილოეთიდან:მექსიკის ყურე და იუკატანის შტატი.
სამხრეთიდან: გვატემალა

შტატის უდიდესი ქალაქია კამპეჩე. შტატი მოიცავს 11 მუნიციპალიტეტს.
იოსებ ჟორდანია

იოსებ თევდორეს ძე ჟორდანია (დ. 15 მაისი, 1895, თბილისი — გ. 20 აგვისტო, 1962, რიო-დე-ჟანეირო) — ქართველი გინეკოლოგი, მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი. დაჯილდოებულია ლენინის ორდენით.

ბიოგრაფია
ისტორიკოს თედო ჟორდანიას შვილი, იურისტ გიორგი ჟორდანიას ძმა. 1923 წელს ჟორდანიამ დაამთავრა პეტროგრადის სამხედრო-სამედიცინო აკადემია. 1939 წლიდან იგი განაგებდა სამხედრო-სამედიცინო აკადემიის მეანობა-გინეკოლოგიის კათედრას.
1942 წელს დაინიშნა საბჭოთა კავშირის არმიის მთავარ გინეკოლოგად. ამასთან, 1944 წლიდან იყო მოსკოვის ექიმთა დახელოვნების ინსტიტუტის სამეანო-გინეკოლოგიური კათედრის გამგე. 1950 წლიდან დაინიშნა მოსკოვისა და საბჭოთა კავშირის მთავარ გინეკოლოგად. 1958 წელს იოსებ ჟორდანია თბილისში გადმოვიდა და იმავე წელს სათავეში ჩაუდგა მისივე თაოსნობით დაარსებულ ქალის ფიზიოლოგიურ და პათოლოგიურ სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტს (1968 წლიდან იოსებ ჟორდანიას სახელობის ადამიანის გენერაციული ფუნქციის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტი), სადაც მუშაობდა კიდეც სიცოცხლის ბოლომდე.

იოსებ ჟორდანია შეისწავლიდა სამეანო სამსახურის ორგანიზაციას, საშვილოსნოს კუმშვადობის ფუნქციას კლინიკასა და ექსპერიმენტში, მშობიარობის ანომალიებს, ქალის უშვილობის მიზეზების დიაგნოსტიკასა და მკურნალობას და სხვა.

დაიღუპა 1962 წლის 20 აგვისტოს რიო-დე-ჟანეიროში, თვითმფრინავის კატასტროფის შედეგად, როდესაც თავისი მაშველი რგოლი უბილეთო მგზავრ გოგონას დაუთმო.

დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში.