არტურ ბარკლაი

არტურ ბარკლაი (დ. 31 ივლისი 1854 — გ. 10 ივლისი 1938) — ლიბერიის მე-15 პრეზიდენტი 1904 წლიდან 1912 წლამდე.

ადრეული ცხოვრება და განათლება
ბარკლი დაიბადა ბრიჯტაუნში, ბარბადოსი, 1854 წლის 31 ივლისს; იგი იყო ენტონი და სარა ბარკლების თორმეტი შვილიდან მეათე. ის იყო მამა ანთონი ბარკლაისი, რომელიც ლიბერიის უზენაეს სასამართლოში მსახურობდა, და ბიძა მე-18 პრეზიდენტის, ედვინ ბარკლისი.

ბარკლაი მამასთან ერთად ლიბერიაში 1865 წელს გადასახლდა. მისი პირველი მასწავლებელი მისი უფროსი და, ანტუანეტ ბარკლი იყო. მოგვიანებით მან სწავლა დაიწყო ლიბერიის კოლეჯის მოსამზადებელ განყოფილებაში, დირექტორ ენტონი ფერგიუსონის ხელმძღვანელობით. დადგენილი კურსის დასრულების შემდეგ, იგი ჩაირიცხა კოლეგიურ განყოფილებაში და 1873 წელს დაამთავრა სწავლა ხელოვნების ბაკალავრის ხარისხით.

კარიერა
1877 წელს იგი დაინიშნა თავისი ალმა-მატერის მოსამზადებელი განყოფილების დირექტორად, რომელიც მას რამდენიმე წლის განმავლობაში ეკავა, ხოლო არდადეგების დროს მსახურობდა წარმომადგენელთა პალატის მთავარ მდივნად. მოგვიანებით მისი ღვაწლი აღნიშნული ინსტიტუტის წინაშე მოიცავდა: პროფესორობას, სამურვეო საბჭოს წევრობას და ზოგჯერ პრეზიდენტის მოვალეობის შემსრულებლის პოზიციას.

1877 წელს იგი მიწვიეს მონტსერადოს ოლქის ადვოკატთა ასოციაციაში, ხოლო სამწლიანი იურიდიული პრაქტიკის შემდეგ, მან უზენაესი სასამართლოს მრჩევლის წოდება მიიღო.

მისი პირველი ოფიციალური თანამდებობა იყო პრეზიდენტ ჯოზეფ ჯენკინს რობერტსის პირადი მდივნის პოსტი 1874 წელს. მეორე თანამდებობა მონტსერადოს ოლქის კვარტალური სესიებისა და საერთო სარჩელების სასამართლოს მოსამართლეობა, რაზეც იგი 1883 წელს პრეზიდენტმა ალფრედ რუსელმა დანიშნა.

1885 წელს პრეზიდენტმა ჰილარი ჯონსონმა იგი დანიშნა მონტსერადოს ოლქის ხაზინადარის მოადგილედ, რაც მას 5 წლის განმავლობაში ეკავა. 1892 წლიდან 1902 წლამდე ის იყო მონროვიის მერი.

1892 წელს პრეზიდენტმა ჯოზეფ ჯეიმზ ჩისმენმა იგი დააწინაურა კაბინეტის წევრად ჯერ გენერალურ ფოსტმეისტერად, შემდეგ კი სახელმწიფო მდივნად. მისი წინამორბედის, უილიამსის გარდაცვალების შემდეგ, 1896 წელს, იგი დაინიშნა ფინანსთა მდივნად (ხაზინის მდივანი), რომელიც მას 1903 წლის მაისში პრეზიდენტად არჩევამდე ეკავა. ინაუგურაცია შედგა 1904 წლის იანვარში და იგი მსახურობდა 1912 წლის იანვრამდე. პენსიაზე გასვლის შემდეგ, 1914 წლიდან 1917 წლამდე, ის იყო ლიბერიის კოლეჯის პრეზიდენტი.

იგი მსახურობდა შემდეგ დიპლომატიურ მისიებში:

1893 წელს, სენატორ კინგთან და უილიამ როთერისთან ერთად, იგი გაიგზავნა კომისრად ჩიკაგოს (ილინოისი, აშშ) მსოფლიო გამოფენაზე.

1897 წელს, გენერალურ პროკურორ სტივენსთან ერთად, იგი გაემგზავრა ლონდონში (ინგლისი), რათა მოლაპარაკება ეწარმოებინა უცხოური ობლიგაციების მფლობელთა საბჭოსთან 1870 წლის სესხის ამორტიზაციის შესახებ, რომელიც პრეზიდენტ ედუარდ ჯეიმზ როის ადმინისტრაციის დროს იყო აღებული და რომლის გადახდაც 20 წელზე მეტი ხნის განმავლობაში შეფერხებული იყო.

1901 წელს, იგი მონაწილეობდა დიპლომატიურ მისიებში ინგლისსა და საფრანგეთში უზენაეს მოსამართლე რობერტსთან და სენატორ კინგთან ერთად.

პრეზიდენტობა (1904–1912)
არტურ ბარკლაი პრეზიდენტი იყო 1904 წლიდან 1912 წლამდე. განგრძობადი შიდა არეულობის გარდა, ქვეყანა მწვავე ეკონომიკური კრიზისისა და ევროპელი კრედიტორების წინაშე არსებული უზარმაზარი დავალიანების წინაშე აღმოჩნდა. 1868 წლის შემდგომ ათწლეულებში მზარდმა ეკონომიკურმა სირთულეებმა შეასუსტა სახელმწიფოს დომინირება სანაპიროს ადგილობრივ მოსახლეობაზე. პირობები გაუარესდა, რადგან იმპორტის ხარჯები ბევრად აღემატებოდა ყავის, ბრინჯის, პალმის ზეთის, შაქრის ლერწმისა და ხე-ტყის ექსპორტიდან მიღებულ შემოსავალს. ლიბერია სასოწარკვეთილი ცდილობდა თავისი ძირითადად აგრარული ეკონომიკის მოდერნიზებას.

1907 წელს, პრეზიდენტობის დროს, იგი სათავეში ჩაუდგა მისიას ბრიტანეთისა და საფრანგეთის მთავრობებთან სასაზღვრო დავების მოსაგვარებლად, სახელმწიფო მდივან ჯონსონთან და ლიბერიის გენერალური პროკურორის მოადგილე მაკკანტს სტიუარტთან ერთად.

ჯორჯ ვაშინგტონ ელისი 1911 წელს ბარკლაის შესახებ წერდა:

„მან პრეზიდენტის პოსტზე მოიტანა ღრმა მოაზროვნის ბუნება, ფართო საზოგადოებრივი გამოცდილება და ცოდნა; თავმდაბალი და მოკრძალებული მანერების მქონე ჯენტლმენი, ერთგული საჯარო მოხელე და საზოგადოებრივი ინტერესების მამაცი დამცველი. მან გარშემო ქვეყნის ყველაზე უნარიანი ადამიანები შემოიკრიბა და მისი მმართველობა დასამახსოვრებელი იქნება ლიბერიის სახელმწიფოს სასარგებლოდ მიღწეული მრავალი მნიშვნელოვანი სამოქალაქო გამარჯვებით: ლიბერიის საზღვრების დადგენით, ქვეყნის შიდა რაიონების დაწყნარებით, ადგილობრივ ტომებზე კონტროლის გაძლიერებით, ლიბერიის სასაზღვრო პოლიციის ძალების ორგანიზებით, ლიბერიის საბაჟოზე უკეთესი ზედამხედველობით და სასამართლო და სხვა შიდა რეფორმების განხორციელების არაერთი მცდელობით.“

მისი მთავრობის პირობებში შეიქმნა „ლიბერიის სასაზღვრო ძალები“ , რომელიც მოგვიანებით ლიბერიის შეიარაღებულ ძალებად ჩამოყალიბდა.

სიკვდილი
იგი გარდაიცვალა საკუთარ სახლში, მონროვიაში, 1938 წლის 10 ივლისს.