iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ვაზისუბნის ღვთისმშობლის მიძინების ეკლესია

ვაზისუბნის ღვთისმშობლის მიძინების ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ ვაზისუბნის ცენტრში. განეკუთვნება საუკუნის მეორე ნახევარს.

აღწერა
ეკლესია მოზრდილი სამნავიანი ბაზილიკაა. ნაგებია წესიერი ფორმის, საკმაოდ მოზრდილი რიყის ქვით. სამხრეთიდან, დასავლეთიდან და ჩრდილოეთიდან მიშენებული აქვს ერთიანი გარშემოსავლელი, რომლის გვერდის ნაწილების აღმოსავლეთის ბოლოში გეგმით ნახევარწრიული უსარკმლო აფსიდებია. ბაზილიკის შიდა სივრცე ორი წყვილი ბურჯით სამ ნავადაა გაყოფილი. შუა ნავი გვერდის ნავებზე სამჯერ განიერია. აღმოსავლეთით იგი დასრულებულია ნახევარწრიული აფსიდით, რომლის წინ ღრმა ბემაა. ეკლესიის მთავარი ნავი კარგადაა განათებული კედლებში დატანებული სარკმლების მეშვეობით. ასევე თითი თაღოვანი სარკმელია სამკვეთლოსა და სადიაკვნეში.

ბაზილიკის შუა ნავი კოლოფა კამარითაა გადახურული, გვერდითა ნავები კი ნალისებრი კამარით, რომელიც დაყრდნობილია ოთხ ნახევარწრიულ სბჯენ თაღებზე.
ეკლესიას სამი შესასვლელი აქვს: სამხრეთიდან, ჩრდილოეთიდან და დასავლეთიდან. მოგვიანებით ყველა კარი დაუვიწროებიათ, ჩრდილოეთისა კი სანახევროდ ამოუშენებიათ. ეკლესიის გარშემოსასვლელი ბაზილიკის გვერდით ნავებზე ორჯერ უფრო განიერია და სხმული კამარა ხურავს, რომელიც დაყრდნობილია ბაზილიკის კედლებზე მიდგმული სწორკუთხა ბოძებზე გადაყვანილ თაღებზე.

ნაგებობის ფასადები სადაა. მხოლოდ მთავარი ნავის გრძივი კედლებია მორთული შეღრმავებული დეკორატიული თაღებით. აღმოსავლეთის ფასადზე საკურთხევლის სარკმელი გაწყობილია რელიეფური სადა თავსართით. იგივე ფორმისაა გვერდითი პატარა სარკმლების თავსართებიც. ეკლესია გადახურულია კრამიტით.

2011 წელს საქველმოქმედო ფონდ „ქართუს“ დაფინანსებით ეკლესიას ჩაუტარდა სარეაბილიტაციო სამუშაოები.

ეკლესიის სამხრეთ-აღმოსავლეთით, დაახლოებით 25 მ-ზე შემორჩენილია გეგმით კვადრატული, რიყის ქვით ნაშენი ნაგებობა, რომელსაც სოფლის მოსახლეობა „მისალოცს“ უწოდებს.

ვაზისუბნის ღვთისმშობლის მიძინების ეკლესიას 2006 წლის, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია.
თარხნიშვილების სასახლე

თარხნიშვილების სასახლე, მარშლიანთ სასახლე — არქიტექტურული ძეგლი შიდა ქართლის მხარეში, კასპის მუნიციპალიტეტის სოფელ გარიყულაში. მდებარეობს მთის ფერდობის გავაკებულ ადგილზე და სოფელ ახალქალაქის ქვედა უბანს გადაჰყურებს. აგებულია საუკუნის 30-იან წლებში. კომპლექსის შემადგენლობაში შედის სასახლე და ორგუმბათიანი აბანო.

თარხნიშვილების სასახლეს 2006 წლის, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია.

სასახლე
სასახლე ორსართულიანია, პირველი სართული ნაგებია რიყის ქვით, მეორე კი აგურით. ასევე აგურისგანაა ნაშენი სწორკუთხა სარკმლების წირთხლები, თაღები, სვეტები, ტიხრები და შენობის კუთხეები. მთავარი შესასვლელი ჩრდილოეთიდანაა. ამ მხარეს, პირველ სართულზე, შენობის შუა ნაწილში თაღებით გახსნილი ლოჯიაა, რომელშიც გვერდის ოთახებისა და დიდი დარბაზის კარები გამოდის. აღმოსავლეთის შუა ოთახში მეორე სართულზე ასასვლელი კიბეა. მეორე სართულს გარს აკრავს აივანი. მეორე სართულზე, ისევე როგორც პირველზე კედლებში ნიშები და ბუხარია.

1965 წელს სასახლე გადაეცა სამხატვრო აკადემიას, რომელიც მას შემოქმედებით ბაზად იყენებს. რამდენიმე უპროექტო გადაკეთების შედეგად სასახლემ და აბანომ ძლიერ შეიცვალა პირვანდელი სახე. თავდაპირველი სახით შემორჩა მხოლოდ საზეიმო ოთახის ჭერი, კედლები მოხატულობის ნაშთებით და თაბაშირის სტალაქტიტებით მორთული ფრიზი.

აბანო
სასახლის ეზოში, მისგან ჩრდილოეთით, ნახევრად მიწაში ჩამჯდარი, აგურით აგებული აბანო დგას. იგი შედგება ორი, გეგმით კვადრატული გუმბათოვანი სათავსისაგან — გასახდელისა და სააბაზანოსაგან. სათავსები ერთმანეთს კარით უკავშირდება. ორივე ოთახის კედლებზე თაღები გადადის.
ნახშირბადის ტეტრაქლორიდი

ნახშირბადის ტეტრაქლორიდი — ორგანული ნივთიერება ქიმიური ფორმულით 4. არის უფერო სითხე. არ არის ცეცხლსაშიში, მაგრამ სახიფათოა ჯამრთელობისათვის. დიდი რაოდენობა ნახშირბადის ტეტრაქლორიდის სასუნთქი გზებით ორგანიზმში მოხვედრა იწვევს ცენტრალური ნერვული სისტემის დეგენერაციას.

სინთეზი
ნახშირბადის ტეტრაქლორიდის მიღება ხდება მეთანის და ქლორის ურთიერთქმედებით იმისათვის, რომ რეაქცია წარიმართოს საჭირო არის ულტრაიისფერი დასხივება, რათა ორი ქლორის ატომი ერთმანეტს დაშორდეს და ატომური ქლორის რადიკალმა შეუტიოს მეთანის მოლეკულას ნახშირბადის ტეტრაქლორიდი არის ამ რეაქციის პროდუქტი რეაქცია მიმდინარეობს 4 ეტაპად და მიიღება სხვა მეთანის ქლორნაწარმებიც, როგორებიცაა მონოქლორმეთანი, დიქლორმეთანი და ტრიქლორმეთანი (ქლოროფორმი). რეაქცია პირველად 1839 წელს ჩატარდა, მაშინ საწყის პროდუქტად გამოიყენეს ქლოროფორმი მეთანის ნაცვლად, ამიტომაც რეაქცია ერთ ეტაპად წარიმართა.
4 + 4 2 → 4 + 4 
ჰექსაქლორ ეთანში ხდება ნახშირბად ატომებს შორის ბმის გახლეჩა და ორი ატომი ქლორის მიერთება. მიიღება ორი მოლი ნახშირბადის ტეტრაქლორიდი.
26 + 2 → 2 4
ნახშირბადის დისულფიდის და ქლორის ურთიერთქმედებით მიიღება ნახშირბადის ტეტრაქლორიდი და დიგოგირდის დიქლორიდი. რეაქცია უნდა მიმდინაეობდეს 105-დან 130 °-მდე ტემპერატურის ფარგლებში. ამ რეაქცია მიმართავდნენ 1950 წლის შემდეგ.
2 + 32 → 4 + 22

გამოყენება
ორგანულ ქიმიაში გამოიყენება აპელის რეაქციისთვის.
წარსულში გამოიყენებოდა მაცივარ აგენტად და ლავა ლამპებში. 1910 წელს წარმოებული იქნა, რათა გამოეყენათ როგორც ცეცხლმაქრი. მაღალი ხარისხის ნახშირბადის ტეტრაქლორიდი გამოიყენება ქლორფტორორგანული ნაერთების, მაცივარ აგენტ -11 (ტრიქლორფტორმეთანის) და -12 (დიქლორდიფტორმეთანის) მისაღებად. ეს უკანასკნელი ნივთიერებები ბუნებაში მოხვედრისთანავე იწვევენ ოზონის მოლეკულების დაშლას.

უსაფრთხოება
ნახშირბადის ტეტრაქლორიდი არის ძლიერი ჰეპატოტოქსინი (ანუ ტოქსიკურია ღვიძლისთვის). მისი შესუნთქვა იწვევს ცენტრალური ნერვული სისტემის დაზიანებას, ამას მოყვება ღვიძლის და თირკმელების დეგენერაცია, რამაც შესაბამის ორგანოებზე შესაძლოა სიმსივნე გამოიწვიოს. ატმოსფეროში მოხვედის შემდეგ საჭიროა 85 წელი, რათა ნახშირბადის ტეტრაქლორიდი განაგურდეს. ჰაერში, მაღალი ტემპერატურის პირობებში, გარდაიქმნება მომწამლავ ნივთიერება ფოსგენად.
საბაწმინდის ეკლესია

საბაწმინდის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ კარდანახის სამხრეთ-დასავლეთით, დაახლოებით 700 მეტრზე. მონასტერი აერთიანებს ორ ეკლესიას — წმინდა საბას სახელობის დიდ გუმბათოვან ეკლესიას, რომლის სახელსაც მონასტრი ატარებს და მასთან ახლოს მდგარ სამეკლესიიან ბაზილიკას (წმინდა ნიკოლოზის სახელობისა), რომელიც ასევე ცალკე ატარებს ეროვნული მნიშვნელობის ძეგლის სტატუსს. ჩანს რომ წმინდა ნიკოლოზის ეკლესიაც ასევე მონასტრის ეკლესია იყო.

საბაწმინდის ეკლესია განეკუთვნება საუკუნის პირველ ნახევარს. ეკლესია გეგმით ჩახაზული ჯვრის ტიპისაა, რამდენადმე წაგრძელებული აღმოსავლეთ და დასავლეთ მკლავებით. ნაგებია ძირითადად აგურით, გარედან მთლიანად შირიმის ქვითაა მოპირკეთებული. მკლავების გადაკვეთაზე აღმართულია გუმბათი, რომელიც ეყრდნობა საკურთხევლის შვერილებსა და დასავლეთის ორ თავისუფლად მდგომ სწორკუთხა ბოძს. გუმბათის ყელის საფუძველი ხაზგასმულია შვერილი ზოლურით, რომელიც გამოყვანილია ნახევარწრიული ფორმის ლეკალური აგურის ორი რიგით.

ეკლესიის შიდა სივრცეს საკურთხევლის სამი და გუმბათის ყელში გაჭრილი თორმეტი მაღალი სარკმლის გარდა, კიდევ სამი თაღოვანი სარკმელი აშუქებს, რომლებიც გაჭრილია სამხრეთის, დასავლეთისა და ჩრდილოეთის კედლების ღერძზე.

 საუკუნის 80-იან წლებში ჩაუტარდა სარესტავრაციო სამუშაოები, რომლის დროსაც აღადგინეს გუმბათის ყელი და ლავგარდანი.

საბაწმინდის ეკლესიას 2006 წლის, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია.
კარდანახის ბაზილიკა

კარდანახის სამეკლესიიანი ბაზილიკა — არქიტექტურული ძეგლი კახეთის მხარეში გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ კარდანახის სამხრეთ-დასავლეთით, დაახლოებით 700 მეტრზე. დგას საბაწმინდის გუმბათიანი ეკლესიიდან ჩრდილოეთით ორმოციოდე მეტრზე, ღარტაფში. აგებულია საუკუნეში. შენობა ნაგებია კარგად შერჩეული რიყის ქვის თანაბარი რიგებით.

ეკლესიაში შესასვლელი სამხრეთიდანაა, სამმალიანი თაღედის სახით.შენობის გეგმის გარეგან სწორკუთხედში ჩაწერილია სამი ნავი, რომლებიც დამოუკიდებელ ეკლესიებს წარმოადგენენ. დასავლეთით, მთავარი ეკლესიის გაყოლებაზე კარიბჭეა, რომელიც თითო კარით უკავშირდება მთავარ და სამხრეთ ეკლესიებს და ჩრდილოეთის ნავში მოწყობილ პატარა კვადრატულ სათავსს. კარიბჭის თავზე მოწყობილია პატრონიკე, რომელიც დამოუკიდებელი კამარითაა გადახურული.

შუა ეკლესია დანარჩენებზე გაცილებით ფართოა და მაღალი, შესასვლელი სამხრეთიდან აქვს. ჩრდილოეთი ეკლესია კი აღმოსავლეთით დასრულებულია ნახევარწრიული აფსიდით, რომელშიც სწორკუთხა სარკმელი და სარკმლის ჩრდილოეთით ერთი პატარა სწორკუთხა ნიშაა.

სამხრეთის ეკლესია შედარებით კარგადაა შემონახული. მის აღმოსავლეთ ბოლოში საკურთხევლის აფსიდია.

ეკლესიის ფასადი მოკლებულია მორთულობას. ფასადებიდან ყველაზე კარგად დასავლეთისა შემორჩა. 1974-1976 წელს ეკლესიას ჩაუტარდა სარესტავრაციო-საკონსერვაციო სამუშაოები. ეკლესია გაიწმინდა მიწაყრილისაგან, რომელიც ორ მეტრზე ფარავდა ფასადებს. აღდგა კედლების მნიშვნელოვანი ნაწილი, ნაილს კი ჩაუტარდა კონსერვაცია. სამხრეთი ეკლესია და პატრონიკე გადაიხურა ღარისებური კრამიტით. ამჟამად ბაზილიკა მთლიანად ჩანს.

კარდანახის ბაზილიკას 2006 წლის, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია.
გიორგი გოგიჩაიშვილი

გიორგი გოგიჩაიშვილი (დ. 28 აპრილი, 1968, თბილისი, საქართველოს სსრ, სსრკ — გ. 4 ივლისი, 2019, სტამბოლი, თურქეთი) — ქართველი მსახიობი, შოუმენი და ტელეწამყვანი.

ბიოგრაფია
გიორგი გოგიჩაიშვილი დაიბადა 1968 წლის 28 აპრილს თბილისში, მარჯანიშვილის თეატრის მსახიობის, იოსებ გოგიჩაიშვილის და რუსთაველის თეატრის მსახიობის ნანა დათუნაშვილის ოჯახში. საყოველთაო პოპულარობა მოიპოვა სატელევიზიო სივრცეში, უმეტესწილად შემეცნებით-გასართობ პროექტებში მოღვაწეობით. სხვადასხვა დროს იყო საზოგადოებრივი მაუწყებლის, ტელეკომპანია იმედის, რუსთავი 2-ის და სხვა ტელერადიოკომპანიების თანამშრომელი. სხვადასხვა შოუების პარალელურად რეგულარულად იყო ჩართული საბავშვო-საყმაწვილო სტუდია ბასტი-ბუბუს პროექტებში, როგორც სატელევიზიო სახე, ასევე როგორც ერთ-ერთი ორგანიზატორი.

გიორგი დაქორწინებული იყო ჟურნალისტ ნათია ბანძელაძეზე, რომელსაც 2010-2012 წლებში პრეზიდენტის პრესსამსახურის უფროსის თანამდებობა ეკავა. წყვილს ორი შვილი ნანუკა და ნინი ჰყავს, ორივე მათგანი მოდელია, ნანუკა ვიცე მის-საქართველო 2015-ის, ნინი კი მის-საქართველო 2018-ის ტიტულის მფლობელია.

გიორგი გოგიჩაიშვილი 2019 წლის 4 ივლისს გარდაიცვალა სიმსივნესთან რამდენიმეწლიანი ბრძოლის შემდეგ.
ვარცანის ღვთისმშობლის ეკლესია

}
| რელიგიური_წევრობა =
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი = ყვარლის მუნიციპალიტეტი
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი =
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება =
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =დიახ
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 42.023986
| გრძედი = 45.745976
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
ვარცანის ღვთისმშობლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ყვარლის მუნიციპალიტეტის სოფელ შილდის ზემოთ, ჩრდილოეთით, 4-5 კმ-ის მანძილზე, ტყეში. ვარცანად წოდებულ ადგილზე. ეკლესია გუმბათოვანია, ჩახაზული ჯვრის ტიპის. თარიღდება საუკუნით.

ისტორია
კახეთის მეფე ალექსანდრე -ის 1579 წლის დოკუმენტში, რომლითაც იგი მცხეთის საკათალიკოსო კათედრას უდასტურებს ქონებრივ უფლებებს, სხვა ეკლესია-მონასტრებტან ერთად მოიხსენიებს ასევე „ვეძის ხევის მონასტერ ვარცანისას“, ხოლო სხვა დოკუმენტის ასლში, მცხეთის კათედრის უძრავი ქონების ნუსხით, რომელიც საუკუნის ბოლო — საუკუნის დასაწყისს განეკუთვნება, შილდის ვარცანის მონასტერი ღვთისმშობლის სახელზე კურთხეულადაა მოხსენიებული.

აღწერა
ეკლესია ნაგებია სხვადასხვა ზომის რიყის ქვით. წყობაში ალაგ-ალაგ შესამჩნევია სწორხაზოვნად გამავალი რიგები. გუმბათქვეშა საბჭენი თაღებისა და კონქის თაღის იმპოსტები შირიმისაა. შირიმი გამოიყენება ალაგ-ალაგ შენობის გარე კუთხეებშიც.

 საუკუნის 30-იან წლებში ეკლესია აუფეთქებიათ, რის გამოც ჩამონგრეულია გუმბათი, გუმბათქვეშა თაღები, სამხრეთი და დასავლეთი მკლავების კამარები და კონქის მნიშვნელოვანი ნაწილი. ინტერიერი ამოვსებული იყო ნანგრევებით.

1974-1975 და 1985-1987 წლებში ძეგლს ჩაუტარდა სარესტავრაციო სამუშაოები.

ეკლესიას ორი შესასვლელი აქვს: სამხრეთიდან და დასავლეთიდან, შესასვლელები გარედან თარაზულადაა გადახურული, შიგნიდან — ნალისებური თაღით. ეკლესიის ორივე შესასვლელის წინ მოწყობილი იყო თაღებით გახსნილი კარიბჭე.

ეკლესია საუკუნეში მოუხატავთ. აფსიდში შემორჩენილია მოხატულობის ფრაგმენტები.

ვარცანის ღვთისმშობლის ეკლესიას 2006 წლის, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია.
შილდის ღვთისმშობლის ეკლესია

შილდის ღვთისმშობლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ყვარლის მუნიციპალიტეტის სოფელ შილდის ჩრდილო-დასავლეთით, განაპირას. მდინარე ჩელთის მარცხენა ნაპირზე. ძეგლი კომლექსია, რომლის შემადგენლობაშიც შედის ღვთისმშობლის ეკლესია, კოშკი, ნაგებობათა ნაშთები და გალავანი.

ეკლესია სამნავიანი ბაზილიკაა, თარიღდება საუკუნით. ნაგებია ფლეთილი ქვითა და ნატეხი ქვით. აქვს ნახევარწრიული აფსიდა. შესასვლელი სამი მხრიდანაა. ეკლესიას შემოუყვება გეგმით მრავალკუთხედი, ორიარუსიანი გალავანი. ქვედა იარუსი ყრუა, ზედა – საბრძოლო. გალავნის დასავლეთით, კედელში დგას კოშკი, რომლის ქვედა სართულში შესასვლელია. ძეგლს რამდენჯერმე შეკეთების გამო თავდაპირველი სახე მნიშვნელოვნად აქვს შეცვლილი. ყველაზე დიდი შეკეთება ნაგებობას საუკუნეში განუცდია, ტაძარში ამბროსი ნეკრესელის მოღვაწეობის დროს. ამ დროს განუახლებიათ მთავარი ეკლესიის კედლების ზედა ნაწილები და კამარა, მოუწყვიათ აგურის სამსაფეხურიანი ლავგარდანი, გადაუკეთებიათ გვერდითი ნავების შესასვლელები, მთავარი ეკლესია და გვერდითი ეკლესიების დამაკავშირებელი დერეფანი შიგნიდან მთლიანად შეულესავთ და შეუთეთრებიათ.

შუა ეკლესიას სამი მაღალი შესასვლელი აქვს: სამხრეთით, დასავლეთით და ჩრდილოეთით. სამივე კარი გარედან, დიდი ზომის, არაწესიერი ფორმის ქვით, თარაზულადაა გადახურული, ხოლო შიგნიდან ნალისები თაღი ხურავს. შუა ეკლესია აღმოსავლეთით დასრულებულია ნალისებრი აფსიდით. აფსიდში მოწყობილია ნახევარწრიული თაღით გადახურული სარკმელი, რომელსაც თითქმის პარალელური წირთხლები აქვს. სარკმლის ჩრდილოეთით სწორკუთხა ნიშაა. თითო თაღოვანი სარკმელი დანარჩენ კედლებშიცაა. საკურთხევლის თაღი ნალისებრია. აფსიდს მთელ პერიმეტრზე საფეხური გასდევს, რომლის შუა ნაწილში, სარკმლის ქვემოთ, წინამძღვრის ტახტია მოწყობილი.

ჩრდილოეთი ნავის აღმოსავლეთ ბოლოში მოწყობილია გეგმით სწორკუთხა, ცილინდრული კამარით გადახურული სათავსი, რომელიც კარით უკავშირდება როგორც ჩრდილოეთ ნავს, ასევე მთავარი ეკლესიის საკურთხეველს.

სამხრეთის ეკლესია ერთიანია. სწორი კედლით, რომელშიც გაჭრილია თაღოვანი სარკმელი. სამხრეთ კედლის შუაში შიგნიდან სწორკუთხა, ხოლო გარედან ისრული თაღით დასრულებული გვიანდელი შესასვლელია.

შესასვლელის ჩრდილოეთით და სამხრეთით რამდენიმე საცხოვრებელი ნაგებობა იდგა. ეკლესიასა და გალავნის ჩრდილო-დასავლეთ კუთხეს შორის სამსართულიანი, ოთხკუთხა კოშკია. იგი გეგმით კვადრატულია (5 5 მ). შედგება სამი სართულისაგან. ნაგებია რიყისა და ნატეხი ქვით. გვიანდელი გადაკეთების შედეგად სახეშეცვლილია. თავდაპირველად სართულშუა გადახურვები ხის ყოფილა. მოგვიანებით ქვედა ორი სართული გადაუხურავთ ქვის კამარით, რომელთა დასაყრდნობად ორივე სართულის ოთხივე კუთხეში აუგიათ გეგმით კვადრატული მასიური სვეტი.

გალავანი გეგმით უსწორმასწორო მრავალგვერდაა და ოდნავ აღმოსავლეთ-დასავლეთის მიმართულებითაა წაგრძელებული. ნაგებია რიყის ქვით. წყობაში ალაგ-ალაგ გამოყენებულია აგური. შემორჩენილი ნაწილებით ირკვევა, რომ იგი ორიარუსიანი ყოფილა. გალავნის ქვედა იარუსი ყრუ ყოფილა, მეორე იარუსი კი - საბრძოლო. შესასვლელი გალავანს დასავლეთიდან ჰქონია.

გალავანი, საცხოვრებელი ნაგებობები და კოშკი თარიღდება - საუკუნეებით.

შილდის ღვთისმშობლის ეკლესიას 2006 წლის, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია.
ჰეტეროციკლური ნაერთები

ჰეტეროციკლური ნაერთები — ციკლური ორგანული ნაერთები, რომლებიც ორზე მეტ განსხვავებულ ელემენტის ატომს შეიცავენ ციკლში. ჰეტეროციკლური ქიმია არის ორგანული ქიმიის უმნიშვნელოვანესი დარგი, რადგან ასეთი ორგანული ნაერთების გავრცელება ბინარულ ორგანულ ნაერთებზე ბევრად მეტია. ჰეტეროციკლური ქიმია შეისწავლის ჰეტეროციკლური ნაერთების სინთეზს, თვისებებს და მათ გამოყენებას. -ის მონაცემებით წამლების 59% შეიცავს აზოტის რომელიმე ჰეტეროციკლს. ჰეტეროციკლურ ნაერთებში (გარდა ნახშირბადისა და წყალადისა) შეიძლება შედიოდეს ბორი, აზოტი, გოგირდი, ჟანგბადი, ფოსფორი და სხვა ელემენტები.

სხვადასხვა ჰეტეროციკლები
ანასტასია ბატონიშვილი

ანასტასია ბატონიშვილი (დ. 3 ნოემბერი, 1763 — გ. 17 მაისი, 1838) — ბაგრატიონთა დინასტიის წარმომადგენელი. ქართლ-კახეთის მეფე ერეკლე -ისა და დედოფალ დარეჯან დადიანის შუათანა ასული. საქართველოს უკანასკნელი მეფის, გიორგი -ის ნახევარ-და. ცოლად გაჰყვა ქსნის ერისთავ რევაზს, რომელთანაც ხუთი შვილი შეეძინა. საქართველოს ანექსიის შემდეგ ოჯახთან ერთად რუსეთში, პეტერბურგში გადაასახლეს, სადაც გარდაიცვალა კიდეც.

ბიოგრაფია
ანასტასია ბატონიშვილი დაიბადა 1763 წლის 3 ნოემბერს, მარტყოფში. იგი იყო ქართლ-კახეთის მეფე ერეკლე -ისა და მისი მესამე ცოლის, დედოფალ დარეჯან დადიანის შუათანა ასული. 1797 წლის 12 ნოემბერს, 34 წლის ანასტასია ცოლად შერთეს ქსნის ერისთავ რევაზს (1757-1813), ქსნის ერისთავ გიორგის ვაჟს. ეს იყო ორმაგი დინასტიური ქორწინება ერისთავებსა და ბაგრატიონებს შორის, რამაც მათ შორის ალიანსი შექმნა ირანელების წინააღმდეგ. ამ დროს, რევაზის და, ანა ერისთავი დაქორწინდა ანასტასიას ძმაზე, ფარნაოზ ბატონიშვილზე. ქორწინებიდან ერთ წელიწადში, ერეკლე გარდაიცვალა, რის შემდეგაც ტახტზე ანასტასიას უფროსი ნახევარ-ძმა, გიორგი ავიდა. ამ დროისათვის, ანასტასიას მთელი ქონება ერთი პატარა მამულით შემოიფარგლებოდა თბილისთან ახლოს. 1800 წელს გიორგი გარდაიცვალა. 1801 წელს ქართლ-კახეთის სამეფოს ანექსია რუსეთის იმპერიამ მოახდინა. 1802 წლამდე, ანასტასია, დედოფალი დარეჯანი და მისი ქალიშვილები თბილისში, დედოფალ დარეჯანის სასახლეში ცხოვრობდნენ, ხოლო ანასტასიას ანტირუსული პოლიტიკის მატარებელი ძმები იმერეთში გაიქცნენ.

რუსებმა სამეფო ოჯახი საქართველოს მოსწყვიტეს და პეტერბურგში გადაასახლეს. აქ ანასტასიას ქმარი იმპერიის სამოქალაქო სამსახურში ჩადგა. 1825 წელს, დაქვრივებული ანასტასია პეტერბურგში გადასახლდა, სადაც თავის უმცროსი ვაჟს, გიორგის აღზრდა-განათლებაზე ზრუნავდა. ანასტასია ბატონიშვილი გარდაიცვალა 1838 წლის 27 მაისს, 74 წლის ასაკში, პნევმონიით. იგი დაკრძალეს ალექსანდრე ნეველის ლავრაში, პეტერბურგში.

შვილები
ანასტასია ბატონიშვილსა და რევაზ ერისთავს ხუთი საერთო შვილი ჰყავდათ:
იესე ერისთავი (გ. 1811);
შალვა ერისთავი (1798-1849), იყო რუსეთის იმპერატორის ფორმალური მრჩეველი, ცოლად შეირთო ეკატერინე ორბელიანი, რომელთანაც შეეძინა შვილები. იგი მოკლა კახელმა გლეხმა ბიბა დოდაშვილმა;
ბიძინა ერისთავი (1800-1876), რუსულ არმიაში მსახურობდა ოფიცრად. იგი მონაწილეობდა ქართველთა 1832 წლის შეთქმულებაში, რის გამოც რვა თვე პატიმრობაში გაატარა. იგი დაქორწინებული იყო თამარ მელიქიშვილზე, რომელთანაც ჰყავდა შვილები;
გიორგი (1802-1891), რუსული არმიის კავალერიის გენერალი. ცოლად შეირთო ანა არგუტინსკ-დოლგორუკოვა, რომელთანაც შეეძინა შვილები;
თამარ (ან მარიამ) ერისთავი (1805-1848), ცოლად გაჰყვა სიმონ აფხაზს, მაგრამ შვილები არ ჰყოლია;
ილია ჭავჭავაძის სახლ-მუზეუმი (ყვარელი)

ილია ჭავჭავაძის სახლ-მუზეუმი — ისტორიული ძეგლი კახეთის მხარეში, ყვარლის მუნიციპალიტეტის ქ. ყვარელში. მდებარეობს ქალაქის ცენტრში, რუსთაველის ქუჩაზე. გაიხსნა 1938 წლის 1 მაისს ბიბლიოთეკა-მუზეუმის სახით. 1943 წელს გადაკეთდა სახელმწიფო მუზეუმად. მის ჩამოყალიბებაში და განვითარებაში უდიდესი როლი ითამაშა დირექტორმა და საზოგადო მოღვაწემ პლატონ კეშელავამ.

კომპლექსში შედის ჭავჭავაძეების საგვარეულო კოშკი, ილია ჭავჭავაძის მამისეული სახლი, მარანი, თონე, ბეღელი, წყლის წისქვილი. 1981 წელს მემორიალური მუზეუმი განთავსდა ახლადაგებულ სამსართულიან შენობაში. 1983-1984 წლების სარესტავრაციო სამუშაოების დროს კოშკზე მოიხსნა გვიანდელი დამატებები, აღდგა სართულშუა გადახურვები და სართულების დამაკავშირებელი კიბეები.

1985-1987 წლებში სარესტავრაციო სამუშაოები ჩაუტარდაილიას მამისეულ სახლს. გამოვლენილ საძირკველზე აშენდა სახლის მესამე ოთახი და მარანი. ეზოში მოეწყო თონე, აიგო ბეღელი.

მუზეუმის ექსპოზიცია განლაგებულია ახლად აგებული შენობის მეორე და მესამე სართულებზე. მასალა დალაგებულია თემატურად. მუზეუმში დაცულია ილიას და მისი ოჯახის წევრთა მემორიალური ნივთები, ილიას ხელნაწერები, მის მიერ დარსებული ჟურნალები და გაზეთები. საგვარეულო გერბი, ბეჭედი, - საუკუნეების ავეჯი, იარაღი, ილიას თხზულებების თემებზე შექმნილი ნამუშევრები. მათ შორის ლადო გუდიაშვილის, ქეთევან მაღალაშვილის და სხვათა ნამუშევრები. ასევე დაცულია ქართველი და უცხოელი საზოგადო მოღვაწეების ხელნაწერები, მდიდარი ფოტო-მასალა და საარქივო დოკუმენტები.

ილია ჭავჭავაძის სახლ-მუზეუმს 2018 წლის, საქართველოს მთავრობის დადგენილების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია.
სულეიმან სანი ახუნდოვი

სულეიმან სანი ახუნდოვი (; დ. 3 ოქტომბერი [ძვ. სტ. 21 სექტემბერი], 1875, ქ. შუშა — გ. 29 მარტი, 1939, ბაქო, აზერბაიჯანის სსრ) — აზერბაიჯანელი დრამატურგი, ჟურნალისტი, საბავშვო მწერალი და პედაგოგი.

ბიოგრაფია
1894 წელს დაამთავრა გორის საოსტატო სემინარია, ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას ბაქოში. მისი პირველი ნაწარმოებია კომედია „ძუნწი“ (1899). ავტორია პიესებისა „დიბდათ ბეი“, „თურქთა ერთობა“ (ოროვე 1906), „ბედის ტრიალი“, „შავარდნის ბუდე“, „წყვდიადიდან სინათლისაკენ“, „მოლა ნასრედინი ბაქოში“ (ოთხივე 1921), „სიყვარული და შურისძიება“ (1922), „ახალი ცხოვრება“ (1923).

სულეიმან სანი ახუნდოვი ერთ-ერთი პირველი აზერბაიჯანელი საბჭოთა პროზაიკოსია (მოთხრობები: „შავტუხა გოგონა“ (1913), „მილოცვა“ (1925), „ორი მეგობარი“, „ორი მტერი“ (1927) და სხვა). დიდი წვლილი შეიტანა აზერბაიჯანულ საბავშვო ლიტერატურის განვითარებაშიც (საბავშვო მოთხრობების კრებული „შემზარავი მოთხრობები“ 1912-1914).
ფრენკი დე იონგი

ფრენკი დე იონგი (; დ. 12 მარტი, 1997, გორინხემი, ნიდერლანდები) — ნიდერლანდელი ფეხბურთელი, პოზიციით ცენტრალური ნახევარმცველი. 2019 წლიდან ასპარეზობს კატალონიურ „ბარსელონაში“. 2018 წლიდან არის ნიდერლანდების ეროვნული ნაკრების წევრი.

სანაკრებო სტატისტიკა
მიღწევები
საკლუბო
აიაქსი: (2)
ერედივიზია (1): 2018–19
ნიდერლანდების თასი (1): 2018–19
უეფა-ს ევროპის ლიგა: 2016–17 (ფინალისტი)

ბარსელონა: (7)
ლა ლიგა (2): 2022–23, 2024–25
ესპანეთის თასი (2): 2020–21, 2024–25
ესპანეთის სუპერთასი (3): 2022–23, 2024–25, 2025–26

სანაკრებო
ნიდერლანდები:
უეფა-ს ერთა ლიგა: 2018–19 (ფინალისტი)

ინდივიდუალური
ერედივიზიის თვის ფეხბურთელი: დეკემბერი 2018, თებერვალი 2019
ერედივიზიის წლის ფეხბურთელი: 2018–19
ერედივიზიის წლის სიმბოლური ნაკრების წევრი: 2018–19
უეფა-ს ჩემპიონთა ლიგის სეზონის სიმბოლური გუნდის წევრი: 2018–19
უეფა-ს სეზონის საუკეთესო ნახევარმცველი: 2018–19
ნიდერლანდების წლის საუკეთესო ახალგაზრდა ფეხბურთელი: 2018–19
უეფა-ს ერთა ლიგის ფინალური ტურნირის სიმბოლური ნაკრების წევრი: 2019
ჯუნის ონიანი

ჯუნის ონიანი (დ. 29 მარტი, 1926, ჟახუნდერი, ლენტეხის რაიონი, საქართველოს სსრ — გ. 23 მაისი, 2012, ჟახუნდერი, ლენტეხის მუნიციპალიტეტი, საქართველო) — ქართველი ეთნოლოგი, ისტორიის მეცნიერებათა კანდიდატი, პედაგოგი.

ბიოგრაფია
ჯუნის ონიანი დაიბადა 1926 წლის 29 მარტს, ლენტეხის რაიონ სოფელ ჟახუნდერში. აქვე დაამთავრა საშუალო სკოლა, რის შემდეგაც 1944-1948 წლებში სწავლობდა ქუთაისის პედაგოგიურ ინსტიტუტში, ფილოლოგიის ფაკულტეტზე.

ჯუნის ონიანმა საზოგადოებრივი საქმიანობა ლენტეხის რაიონში დაიწყო. სხვადასხვა პერიოდში მუშაობდა საშუალო სკოლის დირექტორად, განათლების განყოფილების გამგედ, აღმასკომის თავმჯდომარის მოადგილედ, სიცოცხლის ბოლომდე კი მშობლიურ სოფელში სკოლის დირექტორად.

ჯუნის ონიანი ეწეოდა სამეცნიერო საქმიანობასაც. 1969 წელს პროფესორ ვერა ბარდაველიძის ხელმძღვანელობით, ისტორიის მეცნიერებათა კანდიდატის ხარისხის მოსაპოვებლად, დაიცვა დისერტაცია თემაზე „ქართველთა უძველესი სარწმუნოების ისტორიიდან (სვანური „მურყვამობა-კვირიაობა“)“.

ჯუნის ონიანს ცოლად ჰყავდა პროფესიით პედაგოგი ქალბატონი, ალექსანდრა. წყვილს შეეძინა სამი შვილი: რამაზი, ავაგი და ხორეშანი.
იგი დაჯილდოვებული იყო მედლებით სხვადასხვა შრომითი საქმიანობის ღირსეულად შესრულების გამო.

ჯუნის ონიანი გარდაიცვალა 2012 წლის 23 მაისს. დაკრძალულია ლენტეხის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჟახუნდერში.