iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ეთიოპიური სამზარეულო

ეთიოპიური სამზარეულო (ამჰარული: ) მეტწილად მოიცავს ბოსტნეულისა და ხორცის ძალიან ცხარე კერძებს. კერძების უმეტესობა შეიცავს ვუატს, ეთიოპიურ- ერიტრეულ სუნელს, ასევე მაწვნის დიდ, ბრტყელ პურს, რომლის დიამეტრიც 50 სანტიმეტრს აღწევს. ეთიოპელების უმეტესობა მარჯვენა ხელით ჭამს.

ეეთიოპიის მართლმადიდებელი ეკლესია მოსახლეობისთვის არაერთ მარხვის პერიოდს განსაზღვრავს.მოსახლეობის უმეტესობა ოთხშაბათსა და პარასკევს არ მიირთმევს ცხოველურ პროდუქტებს, ხოლო მარხვების პერიოდში მთლიანად იკრძალავენ მათ ჭამას. ამ ფაქტმა განაპირობა ის, რომ ეთიოპიური კერძების უმეტესობა ვეგეტარიანული სტილისაა.

მიმოხილვა
ეთიოპიური ტიპური კერძი მოიცავს ინჯერას, რომელიც შედგება ძროხის ხორცის, ცხვრის ხორცის, ბოსტნეულისა და სხვადასხვა სახის პარკოსანი მცენარეებისგან, მაგალითად ოსპისაგან. სიდამას ხალხი ხშირწად იყენებს ბანანის მცენარეს სხვადასხვა საკვების დასამზადებლად. ერთ- ერთი ასეთია ქოჩო, პურის ტიპის ცომეული, რომელსაც კითფოსთან ერთად მიირთმევენ. ამ მცენარის ფესვს ფქვავენ და ამზადებემ ცხელი სასმელის სახით, რომელსაც ბულა ეწოდება (გე'ეზი: ). ამ სასმელს ხშირად დაღლილებს და ავადმყოფებს ასმევენ მალე გამოსაჯანმრთელებლად.

ნაწილობრივი იტალიური ოკუპაციის გამო, მაკარონი პოპულარულია ტელი ქვეყნის ტერიტორიაზე და ხელმისაწვდომია მთელ ეთიოპიაში, ნაკლებად დასახლებული ადგილების ჩათვლით. [://..//0211/. ყავა ასევე არის ეთიოპიის კულტურისა და სამზარეულოს მნიშვნელოვანი კომპონენტი. ყოველი ჭამის შემდეგ ეწყობა ყავის ცერემონია რომლის დროსაც ყავას მიირთმევენ.

ხორცის შეზღუდვები
ეთიოპიელი მართლმადიდებელი ქრისტიანები, ეთიოპიელი ებრაელები და ეთიოპიელი მუსლიმანები რელიგიური მიზეზების გამო ღორის ხორცისა და მოლუსკების ჭამას ერიდებიან. ღორის ხორცი უწმინდურად ითვლება ეთიოპიის მართლმადიდებლურ ეკლესიაში, იუდაიზმსა და ისლამში. ბევრი ეთიოპიელი თავს იკავებს გარკვეული ხორცის ჭამისგან და ძირითადად ჭამს ვეგეტარიანულ და ვეგანურ საკვებს.

ტრადიციული ინგრედიენტები
ბერბერი რომელიც წარმოადგენს დაფქული წიწაკისა და სხვა ცხარე ინგრედიენტების კომბინაციას, ძალიან მნიშვნელოვანი ინგრედიენტია ეთიოპიურ სამზარეულოში და მას ძალიან ხშირადაც იყენებენ. ასევე მნიშვნელოვანია ნიტერ კიბეჰი, გამდნარი კარაქი, რომელიც გაჯერებულია ჯინჯერით, ნივრით და ცხარე ინგრედიენტებით.

მიტმიტა ფხვნილისფერი სუნელების ნაზავია, რომელსაც იყენებენ ეთიოპიის სამზარეულოში. ის მოწითალო- მონარინჯისფრო ფერისაა და შეიცავს ცხარე წიწაკას (პირი პირი), იდამის თესლს, მიხაკსა და მარილს. მას ზოგჯერ აქვს სხვა სანელებლები, მათ შორის დარიჩინი.

კერძები
ვუატი
ვუატის მომზადება იწყება დიდი რაოდენობით წითელი ხახვის დაკეპვით, რომელსაც შემდგომში ქვაბში ათავსებენ. ხახვის დარბილების შემდეგ ამატებენ ნიტერ კიბეჰს (ვეგეტარიანულ შემთხვევაში ბოსტნეულის ზეთს). სიცხარისთვის ვუატს უმატებენ ცხარე სოუსებს. საკვებს უმატებენ ხორცს მაგ: ძროხის ხორცი (, საგა), ქათმის ხორცი (, დორო ან დერჰო), თევზი (, ასა), თხის ან ცხვარის ხორცი (, ბეგი ან ბეგგი). შემდეგ ეტაპზე უმატებენ პარკოსნებს, მაგალითად: როგორიცაა გაყოფილი ბარდა (, კაკი ან კიკი) და ოსპი (, მაზორი ან ბირსინი); ან ბოსტნეული, როგორიცაა კარტოფილი (, დანაჰ ) და სტაფილო, რომლებიც ვეგანურ კერძებში ხორცის მაგივრობას წევენ.
ანდრო დადიანი

ანდრია (ანდრო) ნესტორის ძე დადიანი (დ. 1892 — გ. 18 დეკემბერი, 1918, სოფ. სადახლო, ახლანდ. მარნეულის მუნიციპალიტეტი; დაკრძალულია ქუთაისში) — ქართველი ოფიცერი, კავალერისტი.

ბიოგრაფია
დაიბადა თავად ნესტორ დადიანის და ნინო ანჩაბაძის ოჯახში. დაამთავრა ოდესის კადეტთა კორპუსი (1910) და ელიზავეტგრადის საკავალერიო სასწავლებელი (1913). მონაწილეობდა პირველ მსოფლიო ომში. 1915-1917 წლებში მსახურობდა სევერსკის დრაგუნთა მე-18 პოლკში კორნეტად, შემდეგ შტაბს-როტმისტრად, 1917 წლიდან — ქართულ ცხენოსან პოლკში როტმისტრად. 1918 წლიდან იმავე ჩინით იყო საქართველოს არმიის 1-ლი ცხენოსან პოლკში. გმირულად დაიღუპა 1918 წლის დეკემბერში სომხეთ-საქართველოს ომის დროს სომხეთის ჯარის ავანგარდის სოფელ სადახლოზე თავდასხმის მოგერიებისას. დაჯილდოებული იყო წმ. ანას , და , წმ. ვლადიმერის ხარისხის ორდენებით (ყველა 1915), გიორგის იარაღით (16 მარტი, 1918). ცოლად ჰყავდა ვერა ალექსანდრეს ასული ერისთავი (გურიისა) (დ. 1895 — გ. 1935).
მიხეილ ბილანიშვილი

მიხეილ იოსების ძე ბილანიშვილი (დ. 23 თებერვალი, 1901, ყაღიზმანი, რუსეთის იმპერია — გ. 8 მარტი, 1934, პარიზი; დაკრძალულია იქვე, ტიეს სასაფლაოზე) — ქართველი ფერმწერი და გრაფიკოსი.

ბიოგრაფია
დაიბადა იოსებ ბილანიშვილის და ეკატერინე თარხნიშვილის ოჯახში. მამამისი იყო რუსეთის იმპერიის არმიის პოლკოვნიკი, რუსეთ ოსმალეთის 1877-1878 წლების ომის მონაწილე. წარმოშობით სოფ. პატარძეულიდან. ჰყავდათ სამი შვილი, სოსო, ნინო და მიხეილი. ოჯახი მცირე ხნით ცხოვრობდა სარაყამისში, შემდეგ დასახლდა თბილისში.

მიხეილ ბილანიშვილმა საშუალო განათლება მიიღო თბილისის ვაჟთა გიმნაზიაში. სწავლობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში. 1922 წელს შევიდა თბილისის სამხატვრო აკადემიაში. სწავლობდა ფერწერას. მისი მასწავლებლები იყვნენ გიგო გაბაშვილი და ევგენი ლანსერე. 1922–1923 წლებში მხატვრულად გააფორმა რესტორანი „შამპანი“ (შექმნა კომპოზიცია „ბურთის თამაში“). 1921–1925 წლებში იყო ქართველ ხელოვანთა საზოგადოების წევრი. 1924 წელს ამ საზოგადოებამ სწავლის გასაგრძელებლად პარიზში გაგზავნა. დაამთავრა ანდრე ლოტის სამხატვრო სკოლა. 1927 წელს მან ორი სურათით დავით კაკაბაძესა და ელენე ახვლედიანთან ერთად მონაწილეობა მიიღო პარიზის დამოუკიდებელ მხატვართა 38-ე გამოფენაში1928 წელს პარიზში მოეწყო მისი ნამუშევრების გამოფენა. ტუბერკულოზით მძიმედ ავადმყოფი გარდაიცვალა იქვე, 34 წლის ასაკში.

მნიშვნელოვანი ნამუშევრებია: „ქუჩა პარიზში“ (1925), „პარიზი–სატრიუმფო თაღი“ (1926), „ქართველი ქალის პორტრეტი“ (1928, ყველა — საქართველოს ხელოვნების მუზეუმში). სხვა ნამუშევრები ასევე დაცულია საქართველოსა და ევროპის კერძო კოლექციებში.
სომალის სამზარეულო

სომალის სამზარეულო განსხვავდება რეგიონის მიხედვით და წარმოადგენს სომალის სხვადასხვა კულინარიული ტრადიციების ერთობლიობას. სომალური საკვები სომალის ვაჭრობისთვის და კომერციისთვის მთავარ კომპონენტს წარმოადგენს.

ღორის ხორცი სომალელი მუსლიმანებისთვის შარიათის კანონების მიხედვით აკრძალულია.

საუზმე
საუზმე სომალელებისთვის მნიშვნელოვან კომპონენტს წარმოადგენს. სომალელები დღეს ხშირად ჩაის ან ყავის სმით იწყებენ. ჩაის ტიპებიდან ყველაზე გავრცელებულია ჰალეებ შაი (იემენური რძის ჩაი). მთავარი კერძი, როგორც წესი, ბლინის მსგავსი პურია (კანჯერო ან კანჟილო) ეთიოპიური ინჯერას მსგავსი, მაგრამ უფრო მცირე ზომის და თხელი. ასევე შეიძლება მისი მირთმევა წვნიანთან (მარაკთან) ან სუპთან ერთად. კანჯეროოს გარდა, ბევრი სომალელი მიირთმევს დაჭრილ ხორცს, რომელსაც ურევენ ნიორს, ხახვს და წიწაკას.

კანჯეროოს სხვადასხვა სახით მიირთმევენ. ის შეიძლება დაიყოს მცირე ზომის ნაჭრებად და დაემატოს შაქარი. ბავშვებისთვის მას ურევენ ჩაის და სეზამის ზეთს.

ბრტყელი პური, რომელსაც მოიხსენიებენ როგორც როოტი, მთელ სომალში მოიხმარენ. კანჯეროოს უფრო ტკბილი და ცხიმიანი ვერსია მალავაჰი გავრცელებული კერძია, რომლეთა უმეტესობასაც სახლში ამზადებენ.

ლანჩი
ლანჩის დროს მთავარ კერძს ძალიან ხშირად წარმოადგენს მაკარონი ან ბრინჯი, რომელიც გაჯერებულია სხვადასხვა სახის სუნელებით. ისინი იყენებენ მაკარონს, რითაც ამზადებენ პასტას. პასტას დამზადების ტექნოლოგია ქვეყანაში იტალიელებისგან გავრცელდა. ისინი ხშირად უფრო მძიმე წვნიანს ამზადებენ, ვიდრე იტალიური მაკარონის სოუსია. ბრინჯის მსგავსად, მას ხშირად ბანანთან ერთად მიირთმევენ.

სპაგეტი ასევე შეიძლება მიირთვათ ბრინჯთან ერთად, რითაც იქმნება ახალი კერძი, რომელსაც ადგილობრივები ,,ფედერაციას" უწოდებენ. კერძს ჩვეულებრივ მიირთმევენ ბრინჯის და სპაგეტის თანაბარი (მთლიანი) პორციებით, რომლებიც ფირფიტის სხვადასხვა მხარეს ოვალურად არიან განლაგებულები. ვარაუდობენ, რომ კერძის სახელწოდება მომდინარეობს სომალის ორი კერძის გაერთიანებიდან და აგრეთვე სახელწოდება საჭმლის ზომამ და მოცულობამაც განაპირობა. ეს კერძი ჩვეულებრივ სომალურ ოჯახებში არ მზადდება. ეს კერძი უფრო ხშირად გვხვდება სომალის ტრადიციულ რესტორნებში, სადაც ორივე, ბრინჯიც და სპაგეტიც ყოველთვის ხელმისაწვდომია.

სომალში ბევრია ადამიანი ან ტომი, რომელსაც არაბული გავლენა აქვს. ისინი მიირთმევენ არაბულ სამზარეულოს ზოგიერთ კერძს, მაგალითად, ფულს (ფავას ლობიოს).

ვახშამი
ვახშამს სომალში ცხრა საათზე გვიან მიირთმევენ. რამადანის დროს, ვახშმის დრო ხშირად მიყვება ტარავიჰის ლოცვებს, ზოგჯერ საღამოს 11 საათამდე. ლობიოს, რომელსაც თავისთავად დიგირს უწოდებენ, ხუთ საათამდე ამზადებენ მაგრამ ვახშმამდე დაბალ ტემპერატურაზე ტოვებენ. ასევე გამოიყენება ქამადი (ხორბალი), რომელსაც ხშირად მიირთმევენ როგორც მოხარშულს.

როოტი იიო ხალვო პურის ნაჭრებია, რომელსაც ჟელატინურ კონდიციასთან ერთად მიირთმევენ. ესეც სომალურ სადილის კერძს წარმოადგენს. მას მიირთმევენ პატარა ნაჭრებად, ზემოდან ასხამენ სეზამის ზეთს (მაკარსო) და შაქარს, შემდეგ კი ამიირთმევენ შავ ჩაისთან ერთად. ძილის წინ ხშირად მიირთმევენ სანელებლებიან რძეს კარდამომსთან ერთად.

წასახემსებლები
სამბუსა სამკუთხა ფორმის საჭმელია, რომელსაც მთელს სომალში მიირთმევენ. ამ კერძის სომალური ვერსია გაჯერებულია ცხარე წიწაკის ფხვნილით, სანელებლებით და ხშირ შემთხვევაში მოიცავენ დაფქულ ხორცსაც. ხილს, როგორიცაა მანგო, გუავა, ბანანი და ფორთოხალი მთელი დღის განმავლობაში მიირთმევენ.
სერაფიმე პოლოლიკაშვილი

სერაფიმე ალექსანდრეს ძე პოლოლიკაშვილი (დ. 1870, ქ. ქუთაისი, — დ. 1918, დაბა მახინჯაური) — ქართველი მოქანდაკე.

წარმომავლობით იყო მესხეთიდან ქუთაისში გადმოსახლებული კათოლიკური აღმსარებლობის წვრილვაჭართა ოჯახიდან. დაამთავრა ქუთაისის კლასიკური გიმნაზია. ბევრს მოგზაურობდა, ერთხანს მეზღვაურადაც იმუშავა. სამხატვრო განათლება ოდესაში მიიღო. სამშობლოში დაბრუნების შემდეგ ქუთაისში მხატვარ-რეტუშორად მუშაობდა, ჩუქურთმებით და დეკორაციული ფიგურებით ამკობდა შენობათა ფასადებს ქუთაისში, მოგვიანებით ბათუმშიც. 1897 წელს შექმნა შოთა რუსთაველის სკულპტურული პორტრეტი (ბიუსტი), რომელმაც დიდი მოწონება დაიმსახურა. პერიოდულად თანამშრომლობდა იაკობ ნიკოლაძესთან. 1900-იან წლებში პარიზში გაემგზავრა, თუმცა მატერიალური შეჭირვების გამო სწავლის გაგრძელება ვერ შეძლო და უკან დაბრუნდა. 1917 წლიდან ცხოვრობდა და მოღვაწეობდა ბათუმში. საცხოვრებელი შენობების ფასადების მორთულობების გარდა, პოლოლიკაშვილს ეკუთვნის ასევე ქუთაისის ღვთისმშობლის ხარების ეკლესიაში განთავსებული „ლურდის ღვთისმშობლის“ და „საფლავად დადებული მაცხოვრის“ ქანდაკებები, ბათუმის ღვთისმშობლის სახელობის ეკლესიის ფასადის ორნამენტი. 1918 წელს მხატვრულად გააფორმა „ფესენკოს აგარაკი“ მახინჯაურში. 1918 წლის აპრილში დაატყვევეს ბათუმში შემოჭრილმა თურქებმა და დახვრიტეს მდ. აჭარისწყლის პირას 40-ზე მეტ ქართველ ტყვესთან ერთად.
კვაჭაძე

საკუთარი სახელი კვაჭაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

ბიბი კვაჭაძე — მუსიკოსი
გიორგი კვაჭაძე — აგრონომი
დავით კვაჭაძე — ფარმაკოლოგი
დავით კვაჭაძე — სპორტსმენი (მოკრივე)
ვალერიან კვაჭაძე — კინორეჟისორი, მსახი­ობი
ზინაიდა კვაჭაძე — ინჟინერი, თანამდებობის პირი
ივანე კვაჭაძე — ფილოლოგი
იოსებ კვაჭაძე — პედიატრი
ირინე კვაჭაძე — ფიზიოლოგი
იროდიონ კვაჭაძე — ვეტექიმი
ლევან კვაჭაძე — ენათმეცნიერი
ნუგზარ კვაჭაძე — ინჟინერი, პოლიტიკოსი
რომან კვაჭაძე — ექიმი, პოლიტიკოსი
ივანე კვაჭაძე

ივანე დიმიტრის ძე კვაჭაძე (დ. 15 ივლისი, 1898, ორაგვე, ახლანდ. ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტი, — გ. 1963) — ქართული თეოლოგი, ფილოლოგი. პროფესორი, პედაგოგიკის მეცნიერებათა დოქტორი (1962).

დაამთავრა თბილისის სასულიერო სემინარია. 1918 წელს ჩააბარა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში, მაგრამ სწავლა შეწყვიტა და სახალხო გვარდიის საგანგებო ბატალიონში ჩაირიცხა. მონაწილეობდა იმ დროის ყველა მნიშვნელოვან ბრძოლაში. შავიზღვისპირეთის ფრონტზე ბოლშევიკებს ტყვედ ჩაუვარდათ და დახვრეტა მიუსაჯეს, თუმცა კვაჭაძემ გაქცევა მოახერხა და კვლავ სამხედრო სამსახურს დაუბრუნდა. ამავდროულად, საქართველოს ხელისუფლების დახმარებით განზრახული ჰქონდა სწავლის საზღვარგარეთ გაგრძელება.

1921 წელს საქართველოს გასაბჭოების შემდეგ მუ­შა­ობ­და მას­წავ­ლებ­ლად ლანჩხუთის სა­შუ­ა­ლო სკო­ლა­ში. 1924 წლი­დან ბა­თუმ­ში ხელ­მ­ძღ­ვა­ნე­ლობ­და მთა­ვარი პო­ლიტ­გა­ნის სას­კო­ლო გან­ყო­ფი­ლე­ბას. 1925 წელს სწავ­ლის გა­საგ­რ­ძე­ლებ­ლად, სტამბოლის გავ­ლით, არა­ლე­გა­ლუ­რად გა­ემ­გ­ზავ­რა საფ­რან­გეთ­ში. სწავლობდა ჯერ სორბონის უნივერსიტეტში, შემდეგ პარიზის კათოლიკურ უნივერსიტეტში. იქვე, 1933 წელს, მიენიჭა დოქტორის ხარისხი ფილოსოფიურ თეოლოგიაში. 1935 წელს საქართველოში დაბრუნდა და ფრანგული ენისა და ლიტერატურის პედაგოგად დაიწყო მუშაობა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში. ერთხანს იდევნებოდა. 1950-იანი წლებიდან გარდაცვალებამდე იყო თსუ-ის ფრანგული ენისა და ლიტერატურის კათედრის გამგე. სხვადასხვა წლებ­ში აგ­რეთ­ვე მუშაობდა ი. გო­გე­ბაშ­ვი­ლის სა­ხე­ლო­ბის პე­და­გო­გი­კის ინ­ს­ტი­ტუტ­ში და ა. ს. პუშ­კი­ნის სა­ხე­ლო­ბის სა­მას­წავ­ლებ­ლო ინ­ს­ტი­ტუტ­ში. და­ა­მუ­შა­ვა ფრან­გუ­ლი ენის სწავ­ლე­ბის მე­თო­დი­კის სა­ფუძ­ვ­ლე­ბი. ავტორია არაერთი სამეცნიერო ნაშრომისა და სახელმძღვანელოსი. ქართულად თარგმნა ჟან-ჟაკ რუსოს „ე­მი­ლი ანუ აღ­ზ­რ­დის შე­სა­ხებ“, იან კომენსკის „დი­დი დი­დაქ­ტი­კა“ (დ. ლორ­თ­ქი­ფა­ნი­ძეს­თან ერ­თად), კონსტანტინე უშინსკის რჩე­უ­ლი პე­და­გო­გი­უ­რი თხზუ­ლე­ბები.
ხოსიტაშვილი

საკუთარი სახელი ხოსიტაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

ბაბილინა ხოსიტაშვილი — მწერალი, ფილოლოგი
ვახტანგ ხოსიტაშვილი — სპორტსმენი (ძიუდო)
იროდიონ ხოსიტაშვილი — მწერალ იროდიონ ევდოშვილიის ნამდვილი სახელი და გვარი
მირიან ხოსიტაშვილი — ეთნოლოგი
ჯაბა ხოსიტაშვილი — სპორტსმენი (კრივი)
გივი შუღაროვი

გივი შუღაროვი (დ. 29 სექტემბერი, 1939, თბილისი) — ქართველი თანამდებობის პირი, ინჟინერი, პოლიტიკოსი.

1964 წელს დაამთავრა შრომის წითელი დროშის ორდენოსანი საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ავტომატიკა-ტელემექანიკის ფაკულტეტი, ხოლო 1979 წელს მოსკოვის უმაღლესი პოლიტიკური სკოლა. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი“. 1999-2004 წლებში იყო საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „ საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი “.
ლევან ჩაჩუა

ლევან ჩაჩუა (დ. 9 ივნისი, 1958, თბილისი) — ქართველი ინჟინერი, პოლიტიკოსი.

1981 წელს დაამთავრა საკავშირო კავშირგაბმულობის ინსტიტუტის ავტომატური ელ. კავშირგაბმულობის ფაკულტეტი. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი“.
პაატა ჩეკურიშვილი

პაატა ჩეკურიშვილი (დ. 31 ივლისი, 1962, სოფელი შაშიანი, გურჯაანის რაიონი) — ქართველი ისტორიკოსი, პოლიტიკოსი.

1986 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტი. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი“.
ელდარ ჩერქეზიშვილი

ელდარ ჩერქეზიშვილი (დ. 5 მაისი, 1947, სოფ. ნინოწმინდა, ახლანდ. საგარეჯოს მუნიციპალიტეტი) — ქართველი ინჟინერი, პოლიტიკოსი.

1978 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამოქალაქო და სამრეწველო მშენებლობის ფაკულტეტი. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი (თბილისის, სამგორის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკიდან „ეროვნულ-დემოკრატიული პარტია“.
პაკისტანის სამზარეულო

პაკისტანის სამზარეულო (ურდუ: ‎) მოიცავს ინდოსტანის ნახევარკუნძულის, ცენტრალური აზიის და დიდ მოგოლთა იმპერიისთვის დამახასიათებელ კერძებს. პაკისტანის კერძების მრავალფეროვნება ქვეყნის ეთნიკური და კულტურული მრავალფეროვნებისგან გამომდინარეობს.

აღმოსავლეთის პროვინციების, პენჯაბისა და სინდჰის სამზარეულოებს ძალიან ცხარე და სეზონური კერძები ახასიათებს, რაც აღმოსავლეთისთვის ერთ- ერთ მთავარ დამახასიათებელს წარმოადგენს. დასავლეთსა და ჩრდილოეთ პროვინციებში აზად ჯამუ და ქაშმირი, ბელუჯისტანი, ხაიბერ-პახტუნხვა, ტომების ტერიტორიების ფედერალური მმართველობა და გილგიტ-ბალტისტანი ხასიათდება როგორც "რბილი", რაც შუა აზიისა და დასავლეთ აზიის კერძებისგან უნდა მომდინარეობდეს.

საერთაშორისო სახის კერძები და სწრაფი კვების ობიექტები მეტწილად დიდ ქალაქებში გვხვდება. ქალაქეში ხშირია პაკისტანური და ჩინური კერძების გაერთიანების შემთხვევები. ცხოვერბის წესის ცვლილებიდანგ გამომდინარე ქვეყნის მთელს ტერიტორიაზე უფრო გახშირდა მზა პროდუქტების მოხმარების შემთხვევები.

ისტორიული გავლენა
პაკისტანის ეროვნული სამზარეულო არის ინდო-არიული და ირანული კულტურისა და მუსულმანური კულინარიული ტრადიციების მემკვიდრე. ადრეული ცივილიზაციებიდან აქ წარმოდგენილები იყვნენ: მოჰენჯო-დარო და ინდის ცივილიზაციები. დაახლოებით ძველი წელთაღრიცხვით 3000 წლისთვის ინდის დაბლობზე უკვე მოჰყავდათ სეზამი, ბადრიჯანი და ჰყავდათ მსხვილფეხა პირუტყვი. სანელებლებიდან მოჰყავდათ კურკუმა, ილი და შავი პილპილი. ისლამის გავრცელებამ დიდი გავლენა მოახდინა ადგილობრივ სამზარეულოზე. ვინაიდან მუსლიმებს ეკრძალებათ ღორის ხორცის ჭამა და ალკოჰოლის მიღება ქვეყანაში მცხოვრები მუსლიმები ამ წესებს საგულდაგულოდ იცავენ. პაკისტანელები ყურადღებას ამახვილებენ ხორცის სხვა სახეობებზე, როგორიცაა საქონლის ხორცი, ქათმის ხორცი და თევზი. საჭმელებში იყენებენ სხვადასხვა სახის ბოსტნეულებს, ხილს და რძის პროდუქტებს. შუა აზიის, სამხრეთ აზიისა და შუა აღმოსავლეთის სამზარეულოების გავლენის ნახვა პაკისტანურ საკვებში ძალიან მარტივია.

ელემენტები
პაკისტანური კერძები ცნობილია არომატული და ზოგჯერ ცხარე გემოთი. ზოგიერთი კერძი შეიცავს დიდი რაოდენობით ზეთს, რაც ხელს უწყობს არომატის მრავალფეროვნებას. ყავისფერი ილი, მწვანე ილი, დარიჩინი და შავი პილპილი პაკისტანურ კერძებში ყველაზე ხშირად გამოიყენება და სწორედ ეს სანელებლები უწყობს ხელს მრავალფეროვანი კერძების დამზადებას. ძალიან პოპულარულია კუმისის თესლი, ჩილის ფხვნილი, კურკუმა და დაფნის ფოთლები. პენჯაბის პროვინციაში ამ ყველაფერს თან უმატებენ ქინძის ფხვნილსაც. სუნელების მსგავსი ერთობლიობა თითქმის ყველა პაკისტანურ კერძში გამოიყენება.

კვების სტრუქტურა
პაკისტანელები ჩვეულებრივსამებრ, დღეში სამჯერ ჭამენ. ისინი საუზმობენ, აქვთ ლანჩი და ვახშამი. საღამოობით ბევრ ოჯახში მიირთმევენ ჩაის გამომცხვარ ან შემწვარ წასახემსებლებთან ერთად. მუსლიმანრი წმინდა თვის, რამადანის პერიოდში კვების რეჟიმი იცვლება. ისლამური ტრადიციის მიხედვით მიღებულია მხოლოდ მარჯვენა ხელით ჭამა. ბევრი პაკისტანის ოჯახი, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც ოჯახში ბევრი სტუმარია სუფრას ძირს შლიან და თვითონაც ძირს სხდებიან. ბევრ ქუჩის რესტორანში არის სპეციალური ტახტები სადაც მსგავსი სტილით ჭამაა შესაძლებელი. მსგავსი ტრადიცია ასევე გვხვდება ავღანეთში. . ტახტი არის ამაღლებული პლატფორმა, სადაც ადამიანები თავიანთ საჭმელს ჭამენ ფეხებგადაჯვარედინებულები. პაკისტანელები ძალიან ხშირად ჭამენ ხელით და ტრადიციულ საჭმელთან ერთად მიირთმევენ პურს, სოუსებსა და ბრინჯს.
კახა ჩიტაია

კახა ჩიტაია (დ. 23 მარტი, 1951, თბილისი) — ქართველი პოლიტიკოსი, ფიზიკოსი.

1974 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფიზიკის ფაკულტეტი. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი “. 1999 -2004 წლებში იყო საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი “.
ლევან ჩიქვანაია

ლეონიდე (ლევან) ჩიქვანაია (დ. 25 ოქტომბერი, 1928, თბილისი — გ. 29 ნოემბერი, 2012) — ქართველი თანამდებობის პირი, მეცნიერი, პედაგოგი, პოლიტიკოსი.

1950 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტი. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი“.
იური ჩიხრაძე

იური ჩიხრაძე (დ. 1 ნოემბერი, 1960, ამბროლაური) — ქართველი ინჟინერი, პოლიტიკოსი.

1983 წელს დაამთავრა შრომის წითელი დროშის ორდენოსანი, ვ. ი. ლენინის სახელობის საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ჰიდროტექნიკისა და სანტექნიკის ფაკულტეტი. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი (ამბროლაურის მაჟორიტარი). 1999-2004 წლებში იყო საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს აღორძინება“.
სიმონ ფხაკაძე

სიმონ ივანეს ძე ფხაკაძე (დ. 1894 — გ. 1937) — ქართველი ოფიცერი. სხვადასხვა დროს მსახურობდა რუსეთის, საქართველოს, აზერბაიჯანის და წითელ არმიებში.

დაამთავრა ნიკოლოზის საკავალერიო სასწავლებელი (1915). უნტერ-ოფიცრად მსახურობდა ნიჟეგოროდის დრაგუნთა მე-17 პოლკში. იბრძოდა მსოფლიო ომის დასავლეთის ფრონტზე. ოთხჯერ დაიჭრა. დაჯილდოებული იყო წმ. გიორგის , , და ხარისხის ჯვრებით (1916). 1918 წლიდან იყო ამიერკავკასიის, შემდეგ საქართველოს რესპუბლიკის არმიის ოფიცერი. როტმისტრი ფხაკაძე მეთაურობდა ცხენოსანთა განსაკუთრებული ასეულს („ფხაკაძის რაზმი“). თავი გამოიჩინა ოსმალებთან ბრძოლაში ბათუმში ფორტ ანარიის დაცვისას (1918 წლის 1 აპრილი). 1918 წლის 17 ივლიის საქართველოს სამხედრო მინისტრის ბრძანებით დაჯილდოვა წმ. გიორგის ხარისხის ორდენით. მონაწილეობდა სომხეთთან ომში (1918 წლის დეკემბერი). საბრძოლო დამსახურებისთვის 1918 წლის დეკემბერში პოდპოლკოვნიკის წოდება მიიღო. შემდეგ, ზოგიერთი ცნობით, დენიკინელების მიმართ კეთილგანწყობის გამო სამსახურიდან დაითხოვეს.

1919 წლის ივნისში ფხაკაძემ სამსახური დაიწყო აზერბაიჯანის რესპუბლიკის არმიაში. ასწავლიდა განჯის სამხედრო სკოლაში, ირიცხებოდა თათართა 1-ლ ცხენოსან პოლკში. 1920 წელს აზერბაიჯანის გასაბჭოების შემდეგ წითელ არმიაში გადავიდა. დაინიშნა შაქის მე-3 ცხენოსანი პოლკის უფროსის თანაშემწედ, შემდეგ — კავალერიის ინსპექტორად, ივნისში კი მე-11 წითელი არმიის რევოლუციური სამხედრო საბჭოს უფლებამოსილ პირად „სპარსეთის ფრონტზე ქართველი მოხალისეების რეკრუტირების“ საკითხში. ე. წ. სპარსეთის საბჭოთა რესპუბლიკის ხანმოკლე არსებობის პერიოდში დაინიშნა რეშტის გარნიზონის უფროსად, შემდეგ სპარსეთის წითელი არმიის კავალერიის სარდლად. 1921 წლის იანვარში შტაბის რეზერვში ჩაირიცხა საგანგებო დავალებების ოფიცრად. დახვრიტეს სტალინური რეპრესიების დროს.
მერაბ ჩხაიძე

მერაბ ჩხაიძე (დ. 30 მარტი, 1961, სოფელი აცანა, ლანჩხუთის რაიონი) — ქართველი ინჟინერი, პოლიტიკოსი.

1983 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ჰიდროტექნიკის ფაკულტეტი. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „ეროვნულ–დემოკრატიული პარტია“.
კაცები (გადაცემა)

„კაცები“ — პოპულარული ქართული იუმორისტული თოქშოუ, რომელიც ირაკლი კაკაბაძეს, დავით ლაბაძეს, ირაკლი ვახტანგიშვილსა და გიორგი ჯანელიძეს მიჰყავთ. პირველი გადაცემა 2018 წლის 6 თებერვალს და 1 მაისს (პირველი არხი) გავიდა ეთერში. 2023 წლის აგვისტოში პირველმა არხმა გადაცემა დახურა და ჩვენება მხოლოდ -ზე გაგრძელდა. ამავედროულად პირველი არხის პლატფორმაზე, 1-ზე, „კაცების“ ახალი პროექტი, „კაცები “, დაიწყო. 2023 წლის დეკემბრის ბოლოს პირველმა არხმა „კაცები “-იც დახურა, რის შემდეგ გადაცემა -ზე გამოდიოდა. 2024 წლის 3 დეკემბერს,ქვეყანაში შექმნილი სიტუაციის გამო, გადაცემის გამოშვება დროებით შეჩერდა . გადაცემა ეთერში 2025 წლის 5 იანვრიდან დაბრუნდა.

ისტორია
ფილმები
კაცების კინო
2012 წლის 12 დეკემბერს გამოვიდა მხატვრული ფილმი „კაცების კინო“. მასში მოთხრობილია „კაცების შოუს“ წამყვანების ღამის თავგადასავალზე თბილისში. სტუდიის ბოლო ფილმის ყიდვას გავლენიანი უცხოელი პროდიუსერი აპირებს. კომპიუტერს, რომელშიც ფილმის ჩანაწერი ინახება, შენობაში ჩასული წყალი აზიანებს. მეორე ასლი კი ირაკლი კაკაბაძეს ჰქონდა, რომელიც წინა საღამოს რამდენიმე თავშეყრის ადგილზე იმყოფებოდა, დროს ატარებდა, დათვრა და ეს ასლი გადაცემის ფანს, ერთი დღით, ათხოვა, ოღონოდ ამ ფანის არც ვინაობა იცის და არც სახე ახსოვს.

კაცების კინო 2: სურვილების სია
"კაცების კინო 2: სურვილების სია" არის ფანების დაკვეთით გადაღებული მოკუმენტური (ნახევრად მხატვრული და ნახევრად დოკუმენტური) ფილმი, რომელიც ასახავს ,,კაცების” მოგზაურობას აშშ-ში, გერმანიასა და ნიდერლანდებში და მაყურებელის მიერ მოცემული საგარეო დავალებათა სიის შესრულების პროცესს.
ფილმის პრემიერა შედგა 2025 წლის 18 მაისს ვახტანგ სალარიძის სახელობის დარბაზში. გვერდზე ფილმი სამ ნაწილად, 2025 წლის 26 მაისს, 30 მაისს და 2 ივნისს, გამოვიდა.

კაცები 
2023 წლის აპრილიდან კაცები პერიოდულად ატარებენ კონცერტებს — კაცები , დღეისთვის ჩატარდა 16 კონცერტი და დაგეგმილია სამი. 2023 წლის 14 ნოემბერს გამოვიდა კონცერტების ამსახველი დოკუმენტური ფილმი „კაცები - დოკუმენტური“.

კონცერტების განრიგი
კაცები 
„კაცები “ არის კაცების შოუსთან დაკავშირებული მოვლენების აღნიშვნა არაფორმალურ, კლუბურ გარემოში.

კონცერტების განრიგი
კაცები ფოტოსინთეზი
კაცები ფოტოსინთეზი ინტერაქციული, გასართობი, საიუბილეო საღამოა გადაცემა ,,კაცების” და ,,ფოტოსინთეზის” მაყურებლისათვის.იუმორისტული ნომრებთან ერთად წამყვანები ირაკლი კაკაბაძე, დავით ლაბაძე, ირაკლი ვახტანგიშვილი და გიორგი ჯანელიძე გამოავლენენ და დააჯილდოებენ ყველაზე კვალიფიციურ გულშემატკივრებს, ასევე გაათამაშებენ საჩუქრებს. ბოლოს გაიჭრება უზარმაზარი ტორტი.. გადაცემა ჩატარდება 2025 წლის 21 ნოემბერს ახტანგ სალარიძის სახელობის დარბაზში.
კონსტანტინე ჩხეიძე (გენერალი)

კონსტანტინე დავითის ძე ჩხეიძე (დ. 10 აგვისტო, 1853 — გ. 1920 წლის შემდეგ) — რუსეთის იმპერიის არმიის პოლკოვნიკი (1904), აზერბაიჯანის რესპუბლიკის გენერალ-მაიორი (1920).

წარმომავლობით ქუთაისის გუბერნიის თავადთა ოჯახიდან. დაამთავრა ქუთაისის კლასიკური გიმნაზია, შემდეგ თბილისის იუნკერთა ქვეითი სასწავლებელი (1877). მონაწილეობდა რუსეთ-თურქეთის (1877-1878) და რუსეთ-იაპონიის (1904-1905) ომებში. მსახურობდა ბაქოს ქვეითთა 153-ე პოლკში. 1904 წელს მიიღო პოლკოვნიკის წოდება. 1910 წელს თადარიგში გავიდა (მუნდირითა და პენსიით). 1915 წლიდან იყო ერევნის საოლქო სასამართლოს საპატიო მომრიგებელი მოსამართლე. 1918 წელს აზერბაიჯანის რესპუბლიკის გამოცხადების შემდეგ მიიწვიეს ბაქოს სამხედრო სასწავლებლის უფროსად. 1920 წლის 21 მარტს მიენიჭა გენერალ-მაიორის წოდება. აზერბაიჯანის გასაბჭოების შემდეგ მისი ბედი უცნობია. მიღებული ჰქონდა წმ. ანას (1904), წმ. სტანისლავის (1904) და წმ. ვლადიმერის (1906) ხარისხის ორდენებით.