ალბერტო გრანადო

ალბერტო გრანადო რომერო (დ.8 აგვისტო, 1922 — გ. 5 მარტი, 2011) — არგენტინელ–კუბელი ბიოქიმიკოსი, ექიმი, მწერალი და მეცნიერი. ის ასევე იყო ჩე გევარას ახალგაზრდობის მეგობარი და თანამოაზრე, ლათინურ ამერიკაში, 1952 წელს, მოტოციკლით გამართული ტურის დროს. მოგვიანებით გრანადომ დააარსა სანტიაგო დე კუბის უნივერსიტეტის სამედიცინო სკოლა. მან დაწერა მემუარები " მოგზაურობა ჩე გევარასთან: რევოლუციონერის ჩამოყალიბება", რომელიც დაედო საფუძვლად 2004 წლის ფილმს "მოტოციკლისტის დღიურები", რომელშიც მის როლს როდრიგო დე ლა სერნა ასრულებდა. ხანდაზმული ალბერტო გრანადო ჩნდება ფილმის ბოლოს.

ადრეული წლები
გრანადო დაიბადა 1922 წლის 8 აგვისტოს, ერნანდოში, კორდოვა, დიონისიო გრანადოს (არგენტინის სარკინიგზო კომპანიის ესპანელი სასულიერო თანამშრომელი) და ადელინა ხიმენეს რომეროს ვაჟი. 1930 წელს, მას შემდეგ, რაც ხოსე ფელიქს ურიბურუმ იპოლიტო ირიგოიენის ნაციონალისტური მთავრობა ჩამოაგდო, გრანადოს ოჯახი საცხოვრებლად გადავიდა სანტა-ფეს პროვინციაში, ვილია კონსტიტუსიონში, მამის მებრძოლი პროფკავშირული პოზიციის გამო. 1931 წელს გრანადო თავის ბებიასთან და ბაბუასთან გაგზავნეს კორდოვაში, ხოლო 1940 წელს კორდოვას უნივერსიტეტში მიიღეს, სადაც სწავლობდა ქიმიას, ფარმაციას და ბიოქიმიას.

ჯონ ლი ანდერსონი თავის ყველაზე გაყიდვად ბიოგრაფიაში, სახელწოდებით ჩე გევარა: რევოლუციონერის ცხოვრება, გრანადოს ამ პერიოდში აღწერს, როგორც „თითქმის ხუთი ფუტის სიმაღლე და უზარმაზარი ცხვირით, ფლობდა კარგი იუმორის გრძნობას და იყო გემოვნებიანი ღვინის, გოგონების, ლიტერატურისა და რაგბის მიმართ“.

1943 წელს გრანადო მონაწილეობდა გენერალ ხუან პერონის წინააღმდეგ პოლიტიკურ საპროტესტო გამოსვლებში და ერთი წლით დააპატიმრეს. ამ პერიოდში გაიცნო მან ერნესტო გევარა (რომელსაც ჯერ კიდევ არ ეძახდნენ " ჩეს ") მას შემდეგ, რაც გევარას ოჯახი კორდოვაში გადავიდა იმ იმედით, რომ მთის ჰაერი ერნესტოს ასთმას გააუმჯობესებდა. ისინი პირველად შეხვდნენ, როდესაც გევარა თან ახლდა გრანადოს ძმას, ტომასს (რომელთან ერთადაც სკოლაში დადიოდა), გრანადოს სანახავად პოლიციის საკანში სტუმრობისას. მიუხედავად იმისა, რომ გრანადო ექვსი წლით უფროსი იყო გევარაზე, ისინი იზიარებდნენ ლიტერატურულ და პოლიტიკურ ინტერესებს, ამასთან ერთად ჰქონდათ უცხოეთში მოგზაურობის ენთუზიაზმი. მალე ახლო მეგობრები გახდნენ, რომლებმაც გაიზიარეს "ინტელექტუალური ცნობისმოყვარეობა, შავი იუმორის გრძნობა და სურვილი შეესწავლათ თავიანთი კონტინენტი". მრავალი წლის შემდეგ ინტერვიუში კითხვაზე გევარასთან მისი მეგობრობის შესახებ, გრანადომ გაიხსენა, რომ "ჩვენ ამას კარგად ვახერხებდით, როდესაც საუბარი იყო პოლიტიკაზე, დაავადებებზე, ჩვენ თითქმის ყოველთვის მსგავს აზრს ვიზიარებდით".

1946 წელს მიიღო მაგისტრის ხარისხი ბიოქიმიაში. გრანადო გახდა კორდოვის უნივერსიტეტის ჰიგიენისა და ეპიდემიოლოგიის განყოფილების ხელმძღვანელის სამედიცინო ასისტენტი. ის უკვე დაინტერესებული იყო ჰანსენის ბაცილით და ამიტომ შემდეგ წელს ლეპროსარიუმში ფარმაკოლოგიის დირექტორის პოსტი დაიკავა. შედეგად, 1947 წლიდან 1951 წლამდე, გრანადო სწავლობდა კლინიკურ ლაბორატორიაში სან–ფრანცისკო – დელ – ჩანიარის ლეპროსარიუმში. ამ პერიოდში, გევარამ მოინახულა გრანადო სან-ფრანცისკო - დე - ჩანიარში. შემდეგ, გრანადომ მოიგო სტიპენდია ბუენოს აირესში, მალბრანის ინსტიტუტში.

მოგზაურობა სამხრეთ ამერიკასა და ევროპაში
1951 წლის 29 დეკემბრიდან 1952 წლის ივლისამდე გრანადომ თავისი საყვარელი 500 მოტოციკლით  —   — იმოგზაურა სამხრეთ ამერიკაში, თავის მეგობარ ჩე გევარასთან ერთად. მათი კონტინენტური ექსკურსიის განმავლობაში, ისინი პირისპირ შეესწრნენ უუფლებო აბორიგენი მოსახლეობის სიღარიბეს და ხშირ შემთხვევაში ნაკლებ ხელმისაწვდომობას ძირითად სამედიცინო დახმარებაზე .

სამხრეთ ამერიკის "დაჩაგრულ და ექსპლუატირებულ" წარმომადგენლებთან შეხვედრამ, როგორებიცაა მიგრანტი მწყემსები, სპილენძის მომპოვებლები და ინდოელი გლეხები, მნიშვნელოვანი გავლენა მოახდინა მათ ცხოვრებაზე. გრანადოსთვის ამან დაადასტურა, რომ უფრო ფართო სამყარო იყო სანახავი და დასახმარებელი, ვიდრე მისი საშუალო ფენის შტატი, ხოლო გევარასთვის ამან გააღვიძა ბრძოლის უნარი, გამკლავებოდა ასეთი სიდუხჭირის მიზეზს, რომელიც მან კაპიტალიზმად აღიქვა . ამ გამოცდილებამ ასევე ხელი შეუწყო ორივე მამაკაცს მათი მომავალი პროფესიის რეალიზებაში — გევარა მარქსისტული რევოლუციური პოლიტიკისკენ და გრანადო პრაქტიკული მეცნიერებისკენ.გრანადოს მოგზაურობა დასრულდა კარაკასში, ვენესუელაში, სადაც დარჩა მაიკეტიას კაბო ბლანკოს ლეპროსარიუმში სამუშაოდ. თუმცა, გევარამ განაგრძო მოგზაურობა მაიამიში, სანამ ბუენოს-აირესში დაბრუნდებოდა და სამედიცინო ხარისხს მიიღებდა. ეს ორი ადამიანი ერთმანეთს აღარ შეხვედრია რვა წლის მანძილზე, რა პერიოდშიც გევარა იყო ფიდელ კასტროს 1959 წლის კუბის რევოლუციის გმირი და კუბის ცენტრალური ბანკის ხელმძღვანელი.

რამდენიმე წლის შემდეგ, 1955 წელს, გრანადომ მოიგო -ს სტიპენდია, რომში; ევროპაში ყოფნისას იგი საფრანგეთში, ესპანეთსა და შვეიცარიაში იმყოფებოდა. დაბრუნებისთანავე დაქორწინდა დელია მარია დუკე დუკეზე.

კარიერა კუბაში
1959 წელს კუბის რევოლუციის გამარჯვების შემდეგ, გრანადო ჰავანაში მიიწვია გევარამ, რომელიც ფიდელ კასტროს შემდეგ ქვეყანაში მეორე პირი გახდა. ასე რომ, 1960 წელს გრანადო გევარას მიპატიჟეებით პირველად ეწვია კუბას. ერთი წლის შემდეგ იგი ოჯახთან ერთად გადავიდა საცხოვრებლად და შეუდგა მუშაობას ჰავანის უნივერსიტეტის სამედიცინო სკოლის ბიოქიმიის პროფესორის თანამდებობაზე. იმავე წელს, იგი იყო ძირითადი და პრე-კლინიკური მეცნიერებების ინსტიტუტის ერთ-ერთი დამფუძნებელი. 1962 წელს, კოლეგების ჯგუფთან ერთად, დააარსა სანტიაგოს უნივერსიტეტის სამედიცინო ფაკულტეტი, რიგით მეორე კუბაში. ის 1974 წლამდე უფროს პროფესორად მუშაობდა. ამრიგად, გრანადო ნაწილობრივ პასუხისმგებელი იყო კუბის მაღალკვალიფიციური ექიმების დიდ რაოდენობაზე, რაც შეფასდა, როგორც "კასტროს მთავრობის ერთ-ერთი უდაო მიღწევა".

1975–დან 1986 წლამდე გრანადომ იცავდა დოქტორის ხარისხს ბიოლოგიურ მეცნიერებებში და დაესწრო მსოფლიო კონგრესს გენეტიკის შესახებ, მოსკოვში. იგი ასევე დაესწრო ლენინგრადის პოლიმორფიზმის კონგრესს და მონაწილეობა მიიღო ჰოლშტეინის ტროპიკული პირუტყვის ჯიშების განვითარებაში . 1978 წელს მან ესპანურ, იტალიურ და ფრანგულ ენებზე გამოაქვეყნა მისი და გევარას 1951–1952 წლების სამხრეთ ამერიკული ტური, სახელწოდებით .

1986-1990 წლებში მან მონაწილეობა მიიღო კუბის გენეტიკის საზოგადოების შექმნაში და დაინიშნა მის პრეზიდენტად.

1997 წელს იგი შეუერთდა კუბის სოლიდარობის კამპანიას და გევარას იდეების პოპულარიზაციას ქვეყანაში და მის ფარგლებს გარეთ.

2002–დან 2003 წლამდე ის იყო ვალტერ სალისის ფილმის ”მოტოციკლისტის დღიურების ” მრჩეველი, რომელიც დაფუძნებული იყო გრანადოს – სა და გევარას ჩანაწერებზე, მოტოციკლისტის დღიურები, რომელიც გამოქვეყნდა 1967 წელს. გრანადო, თავად გამოჩნდა ფილმის ეპილოგში.

ჩეს შესახებ
ფილმში "ჩემი საუკეთესო მეგობარი", პროდიუსერი კლერ ლევინსი გრანადოს ეკითხება, თუ რა მიაჩნია ჩე გევარას პერსონის მუდმივი მიმზიდველობის მიზეზად, მისი პასუხი იყო:

სანამ გევარა კუბას დატოვებდა, 1965 წელს, საზღვარგარეთ რევოლუციების გასაგრძელებლად, მან დატოვა რამდენიმე წიგნი წარწერებით ახლო მეგობრებისთვის. მათ შორის იყო ერთი წიგნი, შაქრის ინდუსტრიის შესახებ, მისი ძველი მეგობრის გრანადოსთვის. გზავნილი, რომელიც ბოლივიაში ჩეს გარდაცვალების შემდეგ, 2 წლის დაგვიანებით, მიიღო წინასწარმეტყველური ჩანდა. მასში ვკითხულობთ: "ჩემს ოცნებებს, როგორც ჩანს, საზღვრები არ აქვს, მინიმუმ, სანამ ტყვიები სხვაგვარად არ გადაწყვეტენ. გელოდები, მჯდომარე ბოშა, როდესაც დენთის სუნი ჩაცხრება. გეხვევით ყველას, ჩე ”.

გარდაცვალება
გრანადო გარდაიცვალა ბუნებრივი სიკვდილით 2011 წლის 5 მარტს, 88 წლის ასაკში. კუბის ტელევიზიის ცნობით, გრანადომ მოითხოვა, რომ მისი სხეული დაეწვათ და ფერფლი გაებნიათ კუბაში, არგენტინასა და ვენესუელაში .

მისი სიკვდილი დაემთხვა, ალბერტო კორდას მიერ ჩეს ცნობილი -ს ფოტოს გადაღებიდან 51 წლისთავს.

ოჯახი
ვენესუელაში დაბადებულ მეუღლესთან დელია მარია დუკე დუკესთან (რომელზეც დაქორწინდა 1955 წელს) მას ჰყავდა სამი შვილი (ალბერტო, დელიტა და როქსანა). მისი ვაჟი, სახელად ალბერტო გრანადო, არის კუბის აფრიკის სახლის ხელმძღვანელი, აფრიკის კულტურის ცენტრი ჰავანაში.

ფილმოგრაფია და პოპ-კულტურა
ალბერტო გრანადო 2006 წელს გადაიღეს დოკუმენტურ ფილმში ჩე: აღზევება და დაცემა. როდრიგო დე ლა სერნამ გრანადო განასახიერა 2004 წელს გადაღებულ ფილმში „მოტოციკლისტის დღიურები“, რომელიც გადაღებულია მისი და გევარას მოგზაურობის შესახებ სამხრეთ ამერიკაში. ფილმის ეპილოგის შემდეგ თავად გრანადოც მოკლე ხნით ჩნდება ეკრანზე.