iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
მეჰმეთ აქიფ ერსოის ლიტერატურული მუზეუმ-ბიბლიოთეკა

მეჰმეთ აქიფ ერსოის ლიტერატურული მუზეუმ-ბიბლიოთეკა — ლიტერატურული მუზეუმი და არქივი, რომელიც ეძღვნება თურქულ ლიტერატურას და სახელს იღებს პოეტ მეჰმეთ აქიფ ერსოისგან (1873–1936), თურქეთის ეროვნული ჰიმნის ავტორისგან. მუზეუმი მდებარეობს ანკარაში, თურქეთში. დაარსდა კულტურისა და ტურიზმის სამინისტროს მიერ და გაიხსნა 2011 წლის 12 მარტს, ეროვნული ჰიმნის მიღების 90-ე წლისთავზე. რომელიც ასახავს ძველი ანკარის სახლების ტიპიურ არქიტექტურას. მინისტრმა ერთუღრულ გუნაიმ გახსნის ცერემონიაზე განაცხადა, რომ ეს წარმოადგენს მუზეუმ-ბიბლიოთეკის ქსელის პროექტის ნაწილს სახელწოდებით „შვიდი მუზეუმ-ბიბლიოთეკა თურქეთის შვიდ რეგიონში“, რომელიც მოიცავს აჰმეთ ჰამდი თანპინარის ლიტერატურის მუზეუმის ბიბლიოთეკას სტამბოლში, აჰმეთ არიფის ლიტერატურის მუზეუმის ბიბლიოთეკას დიარბაქირში, ქარაჯაოღლანის ლიტერატურის მუზეუმის ბიბლიოთეკას ადანაში, ერზურუმლუ ემრაჰის ლიტერატურის მუზეუმის ბიბლიოთეკას ერზურუმში, ათილა ილჰანის ლიტერატურის მუზეუმის ბიბლიოთეკას იზმირში და ბედრი რაჰმი ეიუბოღლუს ლიტერატურის მუზეუმის ბიბლიოთეკას ტრაპიზონში, რომლებიც მალე განხორციელდება.

მუზეუმი ღიაა სამუშაო დღეებში, ადგილობრივი დროით 10:00-დან 19:00 საათამდე.
ესქიშეჰირის ხის დამუშავების მუზეუმი

ხის დამუშავების მუზეუმი — ხელოვნების მუზეუმი და გალერეა, რომელიც ეძღვნება ხეზე მუშაობას. მდებარეობს ესქიშეჰირში, თურქეთში.

მუზეუმი და ხელოვნების გალერეა დაარსდა ოდუნპაზარის მუნიციპალიტეტის მიერ საერთაშორისო ხეში გამოჩუქურთმებული ქანდაკებების ფესტივლის ჩატარების კონტექსტში. გაიხსნა 2016 წლის 25 მაისს. ის მდებარეობდა სერამიკ პარკში, ოდუნპაზარის რაიონში, გამოფენილია 160 ხის ნაწარმოები, რომლებიც ხელით იქნა დამზადებული 2015 წელს თურქეთში ჩატარებული მე-3 საერთაშორისო ხის დამუშავების ფესტივლისთვის, მე-4 საერთაშორისო ხეში გამოჩუქურთმებული ქანდაკებების ფესტივალი ჩატარდა მუზეუმში 2018 წლის მაისში დევიზით ხის ხმა.

მუზეუმი ღიაა საზოგადოებისთვის ყოველდღე, ორშაბათის გარდა, 10:00-დან 18:00 საათამდე.
იზუმოს პროვინცია

იზუმოს პროვინცია (, იზუმო ნო კუნი) — იაპონიის ძველი პროვინცია, რომელიც მოიცავს სიმანეს პრეფექტურის აღმოსავლეთ ნაწილს. ზოგჯერ მას უნშუ-ს უწოდებენ. ის პრეფექტურა ტიუგოკუს რეგიონში მდებარეობს.
ისტორია
კოფუნის ადრეულ პერიოდში (3 საუკუნე) ეს რეგიონი იყო დამოუკიდებელი და მართკუთხა ყორღანებით იყო აშენებული. მაგრამ მეოთხე საუკუნეში ამ რეგიონში მართკუთხა და გასაღების ფორმის ყორღანების მშენებლობა დაიწყო.

6 ან 7 საუკუნეში იგი შეიერთეს იამოტოს სახელმწიფოს გასაფართოებლად, რომლის ფარგლებშიც მან სამღვდელო დომენის როლი იკისრა.

დღეს იზუმოს სალოცავი (ისევე, როგროც ისეს დიდი სალოცავი) შინტოს ერთ-ერთი უმნიშნელოვანესი წმინდა ადგილი წარმოადგენს: ის კამის ეძღვნება, განსაკუთრებით ოკუნინუშის (ო-კუნი-ნუში-ნო-მიკოტო), სუსანოოსა და იზუმოს ყველა კლანის მითიურ შთამომავალს. იაპონიის მითოლოგიური დედა, ქალღმერთი იზანამზე ამბობენ, რომ იგი დაკრძალულია ჰიბას მთაზე, იზუმოსა და ჰოკის ძველი პროვინციების საზღვარზე, თანამედროვე იასუგის, სიმანეს პრეფექტურის ახლობლად.

სენგოკუს პერიოდისთვის იზუმომ დაკარგა თავისი მნიშვნებლობის დიდი ნაწილი.სეკიგაჰარას ბრძოლამდე მას მორის კლანი დომინირებდა, ხოლო სეკიგაჰარას შემდეგ ის დამოუკიდებელი საფეოდიო იყო თანამედროვე მაცუეს ტერიტორიაზე მდებარე ციხე-ქალაქით.

იაპონურ მითოლოგიაში იომის (ჯიჯიხეთი, მიცვალებულთა ქვეყანა) შესასვლელი მდებარეობდა პროვინციაში და ღმერთმა იზანაგიმ დალუქა შესასვლელზე დიდი ლოდის განთავსებით.

ისტორია და რაიონები
სიმანეს პრეფექტურა
იაკასა რაიონი - გაერთიანება ოუ-სა და შიმანეს რაიონის და გახდა იაცუკას რაიონი 1896 წლის 1 აპრილს.
იიშის რაიონი 
იზუმოს რაიონი - გაერთიანება კანდოსა და ტატეუნის რაიონის და გახდა ჰიკაუას რაიონი 1896 წლის 1 აპრილს.
კანდოს რაიონი - გაერთიანებულია იზუმოსა და ტატენუის რაიონი და გახდა ჰიკაუავს რაიონი 1896 წლის 1 აპრილს.
ნიტას რაიონი 
ნოგის რაიონი - გახსნილი
ოჰარას რაიონი - გახსნილი
ოუს რაიონი - გაერთიანებულია იაკას და შიმანეს რაიონი და გახდა იაცუკას რაიონი 1896 წლის 1 აპრილს.
სიმანეს რაიონი - გაერთიანებული იაკასა და ოუს რაიონი და გახდა იაცუკას რაიონი 1896 წლის 1 აპრილს.
ტატენუის რაიონი - გაერთიანებული იზუმოსა და კანდოს რაიონი და გახდა ჰიკაუას რეგიონი 1896 წლის 1 აპრილს.
სოლ ინა

ბანგ იე-რინი (; დ. 3 იანვარი, 1996), ცნობილია სასცენო სახელით სოლ ინ-ა — სამხრეთ კორეელი მსახიობი. სოლი ყველაზე ცნობილია თავისი მთავარი როლებით სატელევიზიო სერიალებში, ხვალ ისევ მზიანი (2018), მშვენიერი სიყვარული,მშვენიერი ცხოვრება (2019), საქმიანი გარიგება (2022) და წკრიალა საზამთრო (2023) და თავისი მეორეხარისხოვანი როლებით ძლიერი გოგო ბონგ სუნი (2017), სკოლა 2017 (2017) და ბატონი დედოფალი (2020–2021).

ადრეული ცხოვრება და განათლება
სოლი დაიბადა სუვონში, გიონგგის პროვინციაში. სოლი სწავლობდა სეულის ხელოვნების ინსტიტუტში, სადაც მისი სპეციალობა მსახიობობა იყო.

კარიერა
2015-2016: ადრეული კარიერა
სეოლი როგორც მსახიობი დადეიუტდა 2015 წელს, სადაც მან მცირე როლი ითამაშა ფილმებში "პროდიუსერები" და "საპყრობილის ყვავილები" 2016 წელს.

2017-დღემდე:პოპულარობის ზრდა და მთავარი როლები
მან პირველად გაითქვა სახელი -ის დრამაში, "ძლიერი გოგონა ბონგ-სუნი" და 2ის დრამაში "სკოლა 2017" მეორეხარისხოვანი როლის შესრულებით. ის ასევე დადებიუტდა ფილმში, სახელწოდებით "დახუჭული თვალები". 2017 წლიდან 2019 წლამდე ის ასევე იყო -ის -ის წამყვანი.

2018 წელს სოლმა პირველი მთავარი როლი შეასრულა ფილმში „ხვალ ისევ მზიანი“, რომელმაც მას 2018 წლის -ზე საუკეთესო ახალი მსახიობი ქალის ჯილდო მოუტანა. მისი მეორე სრულფასოვანი გასართობი შოუში მალევე გამოჩნდა, როგორც მუდმივი წევრი „ჯუნგლების კანონი მექსიკაში“. მან ასევე მეორეხარისხოვანი როლი შეასრულა დრამაში „შრომის სპეციალური ინსპექტორი“ 2019 წელს.

სოლმა კიმ ჩენგ-აჰის მეორე მთავარი როლი შეასრულა შაბათ-კვირის დრამაში „მშვენიერი სიყვარული, მშვენიერი ცხოვრება“, რომელიც 2019 წლის სექტემბრიდან 2020 წლის მარტამდე გადიოდა. დრამაში შესრულებული როლისთვის მან 2019 წლის -ზე სერიალ დრამაში შესრულებული როლისთვის ბრწყინვალების ჯილდო მიიღო.

2020 წელს სოლმა განსაკუთრებული გამოჩენა მოახდინა -ის დრამაში „ახალგაზრდობის ჩანაწერი“. იმავე წელს, მან ისტორიულ დრამაში „მისტერ დედოფალი“ ჯო ჰვა-ჯინის (სამეფო დიდგვაროვანი უი) როლი შეასრულა.

2022 წელს სოლმა ითამაშა -ის რომანტიკულ კომედიურ დრამაში „საქმიანი გარიგება“ ჯინ იანგ-სოს როლში. 2022 წლის აპრილში გავრცელდა ინფორმაცია, რომ მისი კონტრაქტი -სთან ამოიწურა და მან გადაწყვიტა, აღარ განეახლებინა იგი. მოგვიანებით მან ხელი მოაწერა „ “-თან.მან გამოუშვა თავისი პირველი სოლო სინგლი „ “, ვეგანურ ბრენდ -თან თანამშრომლობით. სინგლი, რომელსაც თან ახლდა მუსიკალური ვიდეო, 8 ივლისს გამოვიდა.აგვისტოში სოლმა დადებიუტდა ფილმში „საგანგებო დეკლარაცია“, ბორტგამცილებლის, ტაე ეუნის როლში.
ნემუნას ლუპსის რეგიონალური პარკი

ნემუნას ლუპსის რეგიონალური პარკი — დაარსდა 1992 წელს ცენტრალურ ლიეტუვაში, ნემანის (ნემუნასი) მდინარის ისტორიული, კულტურული და ბუნებრივი ხასიათის დასაცავად.

პარკი 25 171 ჰექტარს იკავებს. მისი ტერიტორიის 69% ტყით არის დაფარული. მის საზღვრებში მდებარეობს ბირშტონასისა და პუნიას კურორტები. კულტურული მნიშვნელობა მის არქეოლოგიურ, ეთნოლოგიურ, მითოლოგიურ, რელიგიურ, არქიტექტურულ და ურბანულ ისტორიას ეფუძნება.
პონტიპული

} ), გამოვიდა 2019 წელს. 2023 წლის მდგომარეობით, პონტი ფრენჩაიზის ტრილოგიის დანარჩენი ორი ფილმი, პონტიპული ცვლილებები და პონტიპული ყველაფერს ცვლის, აქტიურ განვითარების სტადიაშია 2016 წლიდან.
სიუჟეტი
ონტარიოში, კანადაში, პონტიპულის ქალაქში დილის ტოკ-შოუს რადიოწამყვანი გრანტ მეზი მუშაობს თავის პროდიუსერ სიდნი ბრაიართან და ტექნიკოს ლორელ-ენ დრამონდთან ერთად. ერთ თოვლიან დილას ჟურნალისტი კენ ლონი იუწყება, რომ ძალადობრივი ბრბო ცდილობს დოქტორ მენდესის ოფისში შეჭრას ქალაქის ცენტრში. შემდეგ რადიო იღებს დამაბნეველ ინფორმაციას პონტიპულში შესაძლო ინფექციის შესახებ. მოულოდნელად ბრბო ცდილობს რადიოსადგურის დაპყრობას და დოქტორ მენდესი ფანჯარაში შემოიჭრება. გრანტი, სიდნი და დოქტორ მენდესი აღნიშნავენ, რომ ლორელი ინფიცირებულია და ისინი თავს შეაპარებენ გრანტის ხმაგაუმტარ კაბინაში, რათა თავი დაიცვან. მოულოდნელად დოქტორ მენდესი აღმოაჩენს, რომ ვირუსის გავრცელება გამოწვეულია ინგლისურ ენაზე წარმოთქმული კონკრეტული სიტყვებით. ამ სიტყვებს სიუჟეტის დასაწყისში მოისმენს მთავარი პერსინაჟი მაშინ, როდესაც სამსახურში მიდის.

მსახიობები
სტივენ მაკჰეტი როგორც გრანტ მაზი (ჯონი მკვდარი თვალები)
ლიზა ჰული როგორც სიდნი ბრაიარი (ლიზა)
ჯორჯინა რეილი როგორც ლორელ-ენ დრამონდი
ჰრანტ ალიანაკი როგორც დოქტორი მენდესი
რიკ რობერტსი როგორც კენ ლონი
ბოიდ ბენკსი როგორც ჯეი (ოსამა)
ტონი ბურგესი როგორც ტონი (ლორენსი)
რეიჩელ ბარნსი როგორც კოლინ (დაუდი)**წარმოება**

პონტიპული ეფუძნება ტონი ბურგესის რომანს პონტიპული ყველაფერს ცვლის. ბურგესმა თავად მოარგო მასალა ეკრანისთვის. მაკდონალდის თანახმად, მწერალმა სცენარი 48 საათში დაამუშავა. აღნიშნული სცენარი გამოყენებულია ფილმისთვისაც და რადიო სპექტაკლისთვისაც.
ფილმიგადაიღეს ტორონტოში და არა თავად პონტიპულში.

რუ მორგის 2008 წლის შიშის ფესტივალის ექსპოზე, რეჟისორმა ბრიუს მაკდონალდმა ხაზი გაუსვა, რომ ფილმში აღწერილი ვირუსის მსხვერპლნი არ იყვნენ ზომბები და მათ „მოსაუბრეები" უწოდა. მან აღწერა დაავადების სტადიები:
ამ ვირუსს აქვს სამი სტადია. პირველ სტადიაში შეიძლება დაიწყოთ სიტყვის გამეორება. ჩვეულებრივ, ეს არის სიტყვები, რომლებიც სიყვარულის გამოხატვულებაა, როგორიცაა „ძვირფასო" ან „ტკბილო". მეორე სტადიაში თქვენი ენა იბლოკება და ვერ გამოხატავთ საკუთარ თავს სწორად. მესამე სტადიაში ისეთი მწუხარება გეუფლებათ თქვენს მდგომარეობაზე, რომ ერთადერთი გამოსავალი, რასაც ინფიცირებული პირი გრძნობს, არის სხვა ადამიანისთვის ზიანის მიყენება.
მთვარისებური ჩანჩქერი

ნახევარმთვარისებური ჩანჩქერები („მთვარისებური ჩანჩქერები"/ „რქოვანი ჩანჩქერები"/, „ნახევარმთვარის ჩანჩქერები") — ორი შენაერთისგან შემდგარი ჩანჩქერი, რომელიც მდებარეობს ბიგჰორნის მდინარეზე, დასავლეთ-ცენტრალურ ალბერტაში, კანადაში. თავდაპირველად მათ ბიგჰორნის ჩანჩქერები ეწოდებოდა, იმ მდინარის სახელის გამო, რომელზეც ისინი მდებარეობენ.
დღევანდელი სახელწოდება მიუთითებს ნახევარმთვარისებურ კლდეზე, რომელზეც ისინი ჩამოდიან.
ვიზიტორებისთვის ჩანჩქერებთან წვდომა მთელი წლის განმავლობაში არის ნებადართული. კლდოვანი კიდეები ჩანჩქერების ზედა ნაწილის გარშემო მოლიპულია გარდა ამისა, ადამიანები დაღუპულან ჩანჩქერის ქვედა ნაწილში ცურვის დროსაც.

ართურ ფილემონ კოლმენმა, ტორონტოს უნივერსიტეტის გეოლოგიის პროფესორმა, პირველად ახსენა ჩანჩქერები 1892 წელს და აღწერა ისინი.
ჯეიმს ჰამონდისადმი მიძღვნილი სკამი ჩანჩქერების გვერდით დგას, რომელიც მისმა ოჯახმა მისი გარდაცვალების შემდეგ დააყენა. ჰამონდი გატაცებული იყო ბუნებით და განსაკუთრებით უყვარდა ეს ადგილი.
ზვონიმირის გვირგვინი

ზვონიმირის გვირგვინი — ხორვატიის მეფე დემეტრიუს ზვონიმირს 1075 წელს გადაეცა პაპ გრიგოლ -ის პაპური ლეგატის მიერ წმინდა პეტრესა და მოსეს ბაზილიკაში (დღეს ცნობილი როგორც ღრუ ეკლესია) სალონაში.

ეს იყო ხორვატიის სამეფოს მესამე გვირგვინი, რადგან კორონაციის ქარტიაში ნახსენებია ორი სხვა ოქროს გვირგვინი, რომლებიც ძვირფასი ქვებით იყო მორთული და ვრანაში, წმინდა გრიგოლის ბენედიქტურ მონასტერში, ინახებოდა: პირველი უკავშირდებოდა მეფე ტომისლავს (925–928), ხოლო მეორე — მეფე სტეფანე დრჟისლავს (969–997). უნგრელი მეფეების ცალკე კორონაციის ტრადიცია დაასრულა უნგრეთის მეფე ბელა -მ (1235). ხორვატული გვირგვინით კორონაცია შესაძლოა მიიღო ნეაპოლის ლადისლავმა 1403 წელს ზადარის საკათედრო ტაძარში.]] ჰგავს დასავლური სტილის გვირგვინს სამი ჯვრით: ერთი — შუაში და ორი — გვერდებზე. გვირგვინზე ხუთი ძვირფასი ქვაა. დამახასიათებელი გრძელი მხარეები შესაძლოა იყოს ჩამოკიდებული პენდილია, როგორც ეს უნგრეთის წმინდა გვირგვინზეა, რომელიც ასევე საუკუნის პაპური საჩუქარი იყო. გამოსახული დედიცია (მორჩილება-თაყვანისცემა) ითვლება, რომ წმინდა რომის იმპერატორ ჰენრი -ის სახარებისეული წიგნის ზეგავლენით იყო გამოწვეული (1014–1024).

გვირგვინის სტილიზებული ვერსია გამოიყენება თანამედროვე ხორვატიის რამდენიმე პროვინციული და რაიონული დროშის გამოსახულებაში და მუდმივად შეესაბამება აქ მოცემულ დიზაინს, რომელიც აღებულია სპლიტის ბაპტისტერიუმში ნაპოვნი საუკუნის გრავიურიდან.

უნგრეთის მეფე კოლომანმა კორონაცია მიიღო, როგორც ხორვატიისა და დალმაციის მეფემ 1102 წელს, ბიოგრად ნა მორუში, და მას შემდეგ უნგრელი მეფეებისთვის ოფიციალურად ვალდებულება გახდა, რომ ცალკე კორონაცია გავლოთ, ცალკე გვირგვინით, ხორვატიისა და დალმაციის მეფის სახელით იმავე მიწებზე. სამეფო ქარტებისა და ფრაზის („როდესაც თქვენ შორის კორონაციისთვის მოვალ“) მიხედვით, ითვლება, რომ უნგრელი მეფეების ცალკე კორონაციის ტრადიცია ბოლოჯერ ჩატარდა უნგრეთის მეფის, ანდრია -ის მიერ (1205). ეს ტრადიცია დასრულდა უნგრეთის მეფე ბელა -ით (1235), რომელმაც იმავე ცერემონიით კორონაცია გაიარა, როგორც უნგრეთისა და ხორვატიის მეფემ.

მეორე მსოფლიო ომის გავლენა
1941 წელს ფაშისტურმა უსტაშების რეჟიმმა ხორვატიაზე კონტროლი მიიღო და გადაწყვიტა მონარქიის აღდგენა ხორვატიის დამოუკიდებელ სახელმწიფოში, ასევე შუასაუკუნოვანი ხორვატული სახელმწიფოს სიმბოლოების მითვისებით. მათ შექმნეს კიდევ ერთი „ზვონიმირის გვირგვინი“, თუმცა ორიგინალისგან განსხვავებული, რომელიც აღწერილი იყო, როგორც „ოქროს სამყურის ფოთლების გვირგვინი ჯვრით ზემოდან“. ეს გვირგვინი, ვაშლის ფორმის გლობუსთან ერთად, შემდეგ გადაეცა იტალიის მეფე ვიტორიო ემანუელე -ს თხოვნით, რომ შერჩეულიყო საავოის სახლის შესაფერისი წევრი სავარაუდო ხორვატული ტახტისთვის მეფის სახელით. მან შეარჩია პრინცი აიმონე, აოსტის ჰერცოგი, რომელსაც შემდეგ მეფე ტომისლავ -ის სახელი მიენიჭა. სავარაუდოდ, იგი რეგალიების მფლობელი გახდა, თუმცა მას არასოდეს ჩასტარებია კორონაცია. უცნობია, არსებობს თუ არა ეს გვირგვინი დღემდე.

იხილეთ ასევე
მეფე ზვონიმირის გვირგვინის მედალი
ახლო აღმოსავლეთის ტექნიკური უნივერისიტეტის მეცნიერებისა და ტექნოლოგიების მუზეუმი

ახლო აღმოსავლეთის ტექნიკური უნივერისიტეტის მეცნიერებისა და ტექნოლოგიების მუზეუმი — მუზეუმი, რომელიც დაარსდა შუა აღმოსავლეთის ტექნიკური უნივერსიტეტის კამპუსში, ანკარაში, თურქეთი. მუზეუმის მიზანია წარმოადგინოს როგორც თანამედროვე ტექნოლოგიური ინსტრუმენტები, ასევე თურქეთის ტექნოლოგიური წარსული.

მშენებლობა
კომპლექსის მშენებლობაში გამოყენებულია ფოლადის მატარებელი სისტემა, რომლის მშენებლობაც დაიწყო 2002 წელს. მიუხედავად იმისა, რომ დაგეგმილი კომპლექსი ჯერ კიდევ არ არის დასრულებული, მუზეუმი საზოგადოებისთვის გაიხსნა 2005 წელს. დასრულების შემდეგ, 10,000 კვადრატული მეტრის (110,000 კვ. ფუტი) ღია ექსპოზიციის არეალის გარდა, მთლიანი დახურული ფართობი იქნება 3,500 კვადრატული მეტრი (38,000 კვ. ფუტი). დახურული ფართობი შედგება:

მთავარი დარბაზისგან (რომელსაც ასევე მთავარ სილოსს უწოდებენ)
მინის დარბაზისგან მიღებებისა და ბაზრობებისთვის
დამხმარე შენობისგან (რომელსაც ასევე ანგარს უწოდებენ)
აუდიო-ვიზუალური დარბაზისგან

ასევე იქმნება აუზი და ამფითეატრი.

გამოფენილი ექსპონატები
ლოკომოტივები და თვითმფრინავები, როგორიცაა -47 და -104, გამოფენილია ღია სივრცის არეალში. დახურულ ფართობში განთავსებულია ტესტური სვეტები ინტერაქტიული ტრენინგისთვის. ისტორიული მნიშვნელობის ექსპონატები მიწოდებულია კულტურის სამინისტროს მიერ. ანკარის უნივერსიტეტის ერთ-ერთი ყველაზე საყურადღებო ექსპონატია ეჯევითის იკონური საბეჭდი მანქანა რომელიც მიეძღვნა გარდაცვლილი ბიულენთ ეჯევითის მიერ, თურქეთის ყოფილი პრემიერ-მინისტრის მიერ. პოლიტიკურ კარიერამდე ეჯევითი იყო ჟურნალისტი და მთელი ცხოვრების განმავლობაში ანიჭებდა უპირატესობას თავისი 70 წლის ერიკას საბეჭდი მანქანის გამოყენებას. საბეჭდი მანქანა წარმოადგენს მისი მემკვიდრეობისა და ჟურნალისტიკის სფეროსთან მისი ღრმა კავშირის მნიშვნელოვან სიმბოლოს.
კოსმოსური კარტოგრაფირება

კოსმოსური კარტოგრაფირება – გეოგრაფიული რუკების შედგენა კოსმოსიდან გადაღებული სურათების საფუძველზე. იგი განსაკუთრებით ეფექტიანია სუსტად შესწავლილი ტერიტორიების რუკების შედგენისა და განახლების დროს, აგრეთვე ისეთი მოვლენების გამოვლენისათვის, რომლებიც მხოლოდ დიდი სიმაღლიდან შეიძლება დაფიქსირდეს; კოსმოსური სივრცის და ციური სხეულების რუკების შედგენა დისტანციური ზონდირების მონაცემებით.
ნამერო

ნამერო (იაპონურად , მომდინარეობს ნამერუდან, რაც „ლოკვას“ ნიშნავს) — ტატაკის სახეობა, თევზის ან ხორცის წვრილად დაჭრისა და სანელებლებთან შერევის წესი, ტარტარის კერძის მსგავსად.
ეს რეცეფთი ბოსოს ნახევარკუნძულის მეთევზეების შორის გადაეცათ
ვარიაციები
სანგაიაკი
შემწვარ ნამეროს კერძს სანგაიაკი ან უბრალოდ სანგა ჰქვია.ეს კერძი მზადდება ისე, რომ ნამეროს მასა პირდაპირ რკინის ტაფაზე იწვება
, ან ივსება ხამანწკების (მაგ. სკალოპი ან აბალონი) ნიჟარებში
, ან ეხვევა მცენარეების—სარუტორიიბარას ან კამელიის ფოთლებში. როგორც ნამერო, სანგაიაკიც ბოსოს ნახევარკუნძულიდან წარმომავლობითი კერძია. დღეს იაპონიაში არსებობენ რესტორნები და დაწესებულებები, რომლებიც სწორედ სანგაიაკის სპეციალიზაციით გამოირჩევიან.
არსებობს სამი სხვადასხვა თეორია იმის შესახებ, თუ როგორ გაჩნდა სახელი "სანგაიაკი" და როგორ იწერება ის იაპონურად კანჯით. იაპონიის სოფლის მეურნეობის, სატყეო და მეთევზეობის სამინისტრომ საბოლოოდ პირველი ვერსია აირჩია — (რაც პირდაპირ ითარგმნება როგორც "მთის სახლის წვა") , რომელიც აქ არის ნაჩვენებია:

 მართლწერა: ნამერო მეთევზეები წვავდნენ ან ორთქლზე ამზადებდნენ მთის ქვეშ ქოხებში, ამიტომაც მას უწოდებენ ასწ: „მთა“ და „სახლი“ „შეწვა“
 მართლწერა: „სანგაიაკის“ მართლწერა მომდინარეობს, როგორც მთებისგან ასევე მდინარეებიდან მიღებული ინგრედიენტების გამოყენებით.
 მართლწერაამ სიტყვის მართლწერა მომდინარეობს სამის ცხარე საჭმლისგან: ჯანჯაფილი, მწვანე ხახვი და პერილა.
სხვა
ცივი კერძი, რომელიც ნამეროს ყინულიან წყალში მოთავსებით მზადდება მიზუნამასუ ეწოდება .
ნამერო, რომელიც ბრინჯზე დევს და მასზე მწვანე ჩაი გადაასხამენ ჩაზუკეს მოსამზადებლად, იწოდება „მაგოჩა“ . მაგოჩა ადგილობრივი კერძია იზუს ნახევარკუნძულის სანაპირო რაიონში, სადაც ნამერო არ იწვავენ, არამედ სერვირებულია დანაში ჩაშვებული საშიმისთან ერთად. ცხენის მაკრელის გარდა, საშიმისთვის იყენებენ თუნას, ბონიტოს და ალფონსინოს, რაც დამოკიდებულია ადგილმდებარეობასა და რესტორნის მიხედვით.
იზუმის რაიონში, ტიბის პრეფექტურაში, ნამერო იდება თასზე, რომელიც ცოტა ღრმა არის, ზემოთ ასხამენ სანბაიძუს (ძმარი, სოიოს სოუსი და შაქარი თანაფარდობით 1:1:1) და დააყინავენ მაცივარში. ეს გაკეთებულია იმისთვის, რომ დაიცვან ნამერო, რომელიც ზაფხულში სწრაფად ფუჭდება და წინასწარ ვერ ინახება, და ასევე გაზაფხულის ხანგრძლივობისას შემცირებული ლტოლვა ამაღლონ მჟავე პროდუქტით. ოჯახიდან გამომდინარე, ნამეროს ჭამენ სოიოს სოუსთან ან სხვა ჩაზავებულ სოუსთან ერთად.
მიაძაკის პრეფექტურაში, ნობეოკას სანაპიროსთან მდებარე შიმანაურას მოშორებულ კუნძულზე არსებობს კერძი სახელად ტატაკო , რომელიც ნამეროს ჰგავს. ბოსოს ნახევარკუნძულის სანგას ტრადიციული გემრიელი კერძიც „ტატაკო“ უწოდებენ.
შაიხა ნასერ ალ ნოვაისი

შაიხა ნასერ ალ ნოვაისი — მსოფლიო ტურიზმისა და სტუმარმასპინძლობის ლიდერი არაბთა გაერთიანებული საამიროებიდან, რომელსაც აქვს ადგილობრივი გამოცდილება კორპორატიულ მმართველობაში, ბუღალტერიაში, მდგრადობასა და ეკონომიკურ განვითარებაში. მან 2006 წელს დაამთავრა ზაიედის უნივერსიტეტი ბიზნეს მეცნიერებების ფინანსების ბაკალავრის ხარისხით.

2025 წლის 30 მაისს აირჩიეს მსოფლიო ტურიზმის ორგანიზაციის გენერალური მდივნის თანამდებობაზე ზურაბ პოლოლიკაშვილის შემცვლელად. ფარულ კენჭისყრაზე მან 24 წევრი ქვეყნის მხარდაჭერა მოიპოვა. გამარჯვებისათვის მინიმუმ 18 ხმა სჭირდებოდა. შაიხა ნასერ ალ ნოვაისი მოვალეობის შესრულებას 2026 წლიდან შეუდგება.
დეფტერდარ მუსტაფა ფაშას მეჩეთი

დეფთერდარ მუსტაფა ფაშას მეჩეთი — მეჩეთი ედირნეს პროვინციულ ცენტრში, აშენებული დეფთერდარ მუსტაფა ფაშას მიერ საუკუნის მეორე ნახევარში მიმარ სინანის მიერ.

დეფთერდარ მუსტაფა ფაშას მეჩეთი ააშენა მუსტაფა ფაშამ, რომელიც სულეიმან -ისა და სელიმ -ის მეფობის დროს მიმარ სინანის დეფთერდარი იყო. ედირნეს ცენტრში, საბუნის კვარტალში მდებარე მეჩეთს შესასვლელი კარიბჭეები აქვს თექქე ბაირის ქუჩასა და ტუნაჰან შექერის ქუჩებზე. დიდ ეზოში მდებარე მეჩეთის სახელი წყაროებში ასევე მოხსენიებულია, როგორც დეფთერდარის მეჩეთი, დეფთერდარ მუსტაფა ჩელების მეჩეთი, დეფთერდარ ყარა მუსტაფა ფაშას მეჩეთი. მეჩეთი, რომლის გუმბათი 1751 წელს მომხდარი მიწისძვრის დროს ჩამოინგრა, ამჯერად ჰაჯი რუშენ ეფენდის ძალისხმევით ხელახლა გაიხსნა ღვთისმსახურებისთვის ხის სახურავით. ამ რემონტის დროს ეზოში მედრესეც აშენდა.

1953 და 1962 წლებში ფონდების გენერალური დირექტორატის მიერ ჩატარებული რესტავრაციების შედეგად, მეჩეთის გუმბათი, ბოლო სამლოცველო ადგილი, გვირგვინის კარი და ფანჯრები ორიგინალის შესაბამისად განახლდა. მეჩეთის ბოლო რესტავრაცია 2020 წელს დაიწყო. მეჩეთი, რომლის რესტავრაციასაც ორი წელი დასჭირდა, ღვთისმსახურებისთვის 2022 წლის 21 აპრილს გაიხსნა.
ვიდა ტომშიჩევა

ვიდა ტომშიჩი (, დ. 26 ივნისი, 1913, ლიუბლიანა, ავსტრო-უნგრეთი — გ. 10 დეკემბერი, 1998, ლიუბლიანა, სლოვენია) — იუგოსლავიისა და სლოვენიის პოლიტიკური მოღვაწე, სლოვენიის სახალხო რესპუბლიკის სახალხო შეკრების თავმჯდომარე (1962-1963), იუგოსლავიის სახალხო გმირი (1953).

ბიოგრაფია
ვიდა მოშიჩევა დაიბადა 1913 წლის 26 ივნისს ქალაქ ლუბლიანაში.
მიიღო უმაღლესი იურიდიული განათლება. ვიდა ტომშიჩი დაიბადა ოჯახში, სადაც მამა მასწავლებლად მუშაობდა. ოჯახში ხუთი ბავშვი იზრდებოდა. ტომშიჩმა იურიდიული განათლება ლიუბლიანაში მიიღო და 1941 წელს დაამთავრა სწავლა. სტუდენტობის პერიოდში ჩაერთო მემარცხენე მოძრაობაში და 1934 წელს ოფიციალურად გახდა იუგოსლავიის კომუნისტური პარტიის წევრი. ამ პარტიულ საქმიანობასთან დაკავშირებით იგი იმავე წელს დააკავეს და თერთმეტი თვე ციხეში გაატარა.

1937 წელს გაიცნო თავისი მომავალი მეუღლე, ტონე ტომშიჩი, რომელიც ასევე დაკავებული იყო კომუნისტურ აქტივობებთან დაკავშირებით. საბოლოოდ, ვიდა ტომშიჩი გათავისუფლდა ციხიდან, და 1940 წლისთვის იგი უკვე იუგოსლავიის კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის წევრად იქნა მიღებული.

1941 წლის დეკემბერში, მეუღლესთან და სხვა ცნობილ კომუნისტებთან ერთად, ოკუპანტმა ძალებმა დააკავეს. 1942 წლის 16 მაისს იტალიურმა სამხედრო სასამართლომ მას 25 წლით თავისუფლების აღკვეთა მიუსაჯა. იტალიის კაპიტულაციის შემდეგ გადაიყვანეს ანგლო-ამერიკულ ბანაკში ბარის მახლობლად. 1944 წლის იანვარში დაბრუნდა სლოვენიაში და ჩაერთო ანტიფაშისტურ წინააღმდეგობაში.

1945 წლის მაისში გახდა სლოვენიის პირველი მთავრობის სოციალური პოლიტიკის მინისტრი.

1962-1963 წლებში იყო სლოვენიის სახალხო რესპუბლიკის სკუპშჩინის პრეზიდიუმის თავმჯდომარე.

ვიდა ტომშიჩი ხშირად წარმოადგენდა იუგოსლავიას საერთაშორისო ასპარეზზე, როგორც ორმხრივ დიპლომატიურ ურთიერთობებში, ასევე მიუმხრობლობის მოძრაობის ფარგლებში. ის არაერთხელ იყო იუგოსლავიის დელეგაციის წევრი გაეროში. 1957 წელს იგი ადა კრივიჩთან და მარა ნაცევასთან ერთად მაღალი დონის დელეგაციის წევრი იყო და შეხვდა ეჟენი კოტონის ქალთა საერთაშორისო დემოკრატიული ფედერაციის წარმომადგენლებს. 1979-1985 წლებში იყო ქალთა პროგრესის საერთაშორისო კვლევისა და მომზადების ინსტიტუტის საბჭოს წევრი სანტო- დომინგოში, ასევე 1960-1963 და 1971-1974 წლებში წარმოადგენდა იუგოსლავიას გაეროს ეკონომიკური და სოციალური საბჭოს სოციალური განვითარების კომისიაში, ხოლო 1963 წელს კი კომისიას თავმჯდომარეობდა.

ის არაერთხელ აირჩიეს იუგოსლავიის ფედერაციული სახალხო რესპუბლიკის სკუპშჩინის (პარლამენტის) წევრად. 1974 წლიდან იყო იუგოსლავიის სოციალისტური ფედერაციული რესპუბლიკის საკანონმდებლო ორგანოს — სკუპშჩინის პრეზიდიუმის — წევრი.

1978 წლიდან იყო ოჯახის სამართლის პროფესორი ლიუბლიანის უნივერსიტეტში.

ვიდა ტომშიჩის პირველი მეუღლე ტონე ტომშიჩი — სლოვენიის კომუნისტური პარტიის ორგანიზაციული მდივანი, იუგოსლავიის სახალხო გმირი, რომელიც იტალიელმა ოკუპანტებმა 1941 წლის 21 მაისს დახვრიტეს. მეორე მეუღლე — ფრანც ნოვაკი, პარტიზანი ექიმი, გინეკოლოგიის პროფესორი და სლოვენიის მეცნიერებათა აკადემიის წევრი.
სტელმუჟის მუხა

სტელმუჟის მუხა — მუხა, რომელიც იზრდება სტელმუჟის ყოფილი მამულის პარკში სოფელ სტელმუჟში, ზარასაის რაიონში, ლიეტუვაში.

მუხის დიამეტრი 3.5 მეტრია. ყველაზე ფართო ნაწილში გარშემოწერილობა 13 მეტრია, წელის დონეზე კი 9.58 მეტრი. მუხის სიმაღლეა 23 მეტრი. მხოლოდ ხის გვერდითი ტოტებიღაა ცოცხალი. ითვლება, რომ მუხა მინიმუმ 1500 წლისაა, შესაძლოა, 2000 წლისაც კი, რაც მას ლიეტუვაში უძველეს მუხად და ევროპაში ერთ-ერთ უძველესად აქცევს. თუმცა, ზუსტი ასაკის გაზომვა რთულია, რადგან ხის შიდა ნაწილი ამოღებულია.

მუხა დაცულია 1960 წლიდან. 1987 წელს იგი ლიტვის სსრ-ის რესპუბლიკური მნიშვნელობის სახელმწიფო ბუნების ძეგლად იქნა ჩამოთვლილი. 2000 წელს მუხა ბუნების ძეგლად გამოცხადდა და ლიეტუვაში დაცული ობიექტების სიაში შეიტანეს, ხოლო 2003 წელს ბოტანიკური ბუნებრივი მემკვიდრეობის ძეგლად გამოცხადდა.

მუხა ძლიერ არის დაზიანებული სხვადასხვა ინფექციით, სოკოებით და ხავსით. ტოტები გამაგრებულია. მიუხედავად იმისა, რომ 2021 წლის მარტის დასაწყისში ახალი საყრდენები დამონტაჟდა, ერთი ტოტი 2021 წლის 31 მარტს გატყდა. 2005 წლიდან მუხის მდგომარეობას ჩეხი არბორისტი მარტინ ნემეცი იკვლევდა და ინარჩუნებდა. მან გამოავლინა ძირითადი საფრთხეები და შეიმუშავა გრძელვადიანი ტექნიკური მომსახურების გეგმა.

ეროვნული აღორძინების მუხის ტყეში სტელმუჟის მუხის შთამომავლები იზრდებიან.