iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
მოსკოვის ელია წინასწარმეტყველის ტაძარი (ობიდენი)

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი = მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი = მოსკოვური ბაროკო
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = საუკუნე
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 55.742222
| გრძედი = 37.603611
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
მოსკოვის ელია წინასწარმეტყველის ტაძარი — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ცენტრალური ადმინისტრაციული ოლქის ხამოვნიკის რაიონში. ტაძრის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1702 წელს.

ტაძრის მთავარი საკურთხეველი აკურთხეს ელია წინასწარმეტყველის სახელზე. ეგვტერები კი სვიმეონ ღვთისმიმრქმელისა და ანა წინასწარმეტყველის, ასევეა მოციქულების პეტრესა და პავლეს სახელზე.

ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.

ისტორია
პირველი ხის ეკლესიის აგების თარიღი ზუსტად არ არის ცნობილი, გადმოცემის თანახმად იგი აგებული უნდა იყოს დიდი თავადის ვასილი -ის პირადი მონაწილეობით 1505-1533 წლებს შორის.

1702 წელს ძველი ხის ეკლესიის ადგილზე დაიწყეს ქვის ტაძრის მშენებლობა. 1706 წელს დაამზადეს ოდიკი. 1819 წელს აკურთხეს სამხრეთის ეგვტერი მოციქულების პეტრესა და პავლეს სახელზე.

ტაძარმა თანამედროვე სახე მიიღო დიაკვან იოანე ლებედევის წინამძღვრობის პერიოდში. ეს იყო რეფორმამდელი პერიოდი, როდესაც რუსეთში ბევრი რამ შეიცვალა. 1867 წელს იოანე ლებედევის წინამძღვრად დანიშვნის პარალელურად ელია წინასწარმეტყველის ეკლესიის მამასახლისად დაინიშნა პირველი გილდიის ვაჭარი ვლადიმირ კონშინი. წინამძღვარმა და მამასახლისმა გადაწყვიტეს პირველ რიგში ჩაეტარებინათ სატრაპეზოსა და სამრეკლოს რემონტი. პროექტის განსახორციელებლად დიდი თანხა გაიღო თავად კონშინმა და მისი ცოლის ნათესავებმა ტრეტიაკოვებმა. ახალი სატრაპეზოს და სამრეკლოს კურთხევა მოხდა 1868 წლის 9 ივნისს.

საეკლესიო მამასახლისი ვლადიმირ კონშინი იყო პირველი საეკლესიო-სამრევლო სკოლის შექმნის ინიციატორი. სწავლება დაიწყეს 1875 წელს, ხოლო 1882 წელს ცალკე შენობა ააგეს სკოლისა და თავშესაფრისათვის.

1930 წელს ეკლესია გადაურჩა დახურვას. გადმოცემის მიხედვით ეკლესიის დახურვა უნდოდათ 1941 წლის 22 ივნისის ლოცვის შემდეგ, მაგრამ დაიწყო დიდი სამამულო ომი, რამაც გადაარჩინა ეკლესია დახურვას. 1944 წლის 15 ივნისს აქ მოსკოვის ქრისტეს აღდგომის ტაძრიდან გადააბრძანეს სასწაულმოწმედი ღვთისმშობლს ხატი „მოულოდნელი სიხარული“.

1975 წელს ეკლესიაში ჯვარი დაიწერა ალექსანდრე სოლჟენიცინმა და მისმა მეუღლემ ნატალია სვეტლოვამ. აქვე მონათლეს თავიანთი შვილები.
საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი

საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი — უმსხვილესი ქართული ბიოგრაფიული მონაცემთა ბაზა, რომელიც ამუშავდა 2001 წელს. შეიცავს ინფორმაციას, საქართველოში და მის გარეთ მოღვაწე ცნობილი ქართველების შესახებ. პროექტს განაგებს საქართველოს პარლამენტის ბიბლიოთეკა.

პროექტს თემურ ჩხენკელის ხელმძღვანელობით საფუძველი ჩაეყარა 2001 წელს, როდესაც ამერიკის სახელმწიფო დეპარტამენტის განათლებისა და კულტურული ურთიერთობის ბიურომ დააფინანსა „ქართველი ავტორები ინტერნეტში“. ბაზა მოიცავდა საქართველოში მოღვაწე და უცხოეთში მცხოვრები ქართველი მეცნიერების, ავტორების, მწერლების, პოეტების ბიოგრაფიებს, აგრეთვე მათი წიგნების ანბანურ სიას საძიებლით. 2012 წელს საიტის ძრავი და ინტერფეისი შესამჩნევად დაიხვეწა.

2015 წელს სახელწოდება „ქართველი ავტორები ინტერნეტში“ შეიცვალა სახელით „საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი“.
ლაზისტანის ეიალეთი

ლაზისტანის ეიალეთი (ან ლაზისტანი; ) — თურქეთის პრეზიდენტის, რეჯეფ თაიფ ერდოღანის მიერ, ახალი ადმინისტრაციული რეფორმის გატარების სურვილის შედეგად შემოთავაზებული ერთ-ერთი ტერიტორიული ერთეულის სახელწოდება, რომელიც სავარაუდოდ თურქეთის შავი ზღვის რეგიონის ტერიტორიას უნდა მოიცავდეს და მის ალტერნატივად იქცეს. ახალი ტერიტორიულ-ადმინისტრაციული რეფორმის მიზანია უფრო მეტი ავტონომიის გადაცემა ადგილობრივი თვითმართველობისთვის, რაც ადმინისტრაციული მენეჯმენტის წახალისების წინაპირობად უნდა იქცეს.

2013 წელს, რეჯეფ თაიფ ერდოღანმა სატელევიზიო გამოსვლაში, მოიხსენია, რომ ოსმალეთის იმპერიში, შავი ზღვის რეგიონს — ლაზისტანი ეწოდებდა, ხოლო თურქეთის დამფუძნებელი პარლამენტი, სამხრეთ და აღმოსავლეთ ანატოლიის რეგიონს — ქურთისტანს უწოდებდა. მისი გამოსვლა, რომელიც ოსმალეთის პროვინციულ-ადმინისტრაციულ მოდელს ეხებოდა, მალევე კრიტიკის საგნად და სხვადასხვა ინტერპრეტაციების გავრცელების საშუალებად იქცა, საზოგადოების ნაწილის აზრით, ერდოღანის მსგავსი განცხადება, ფედერალური სისტემის დანერგვას გულისხმობდა. ერდოღანმა სცადა ნაციონალისტურად განწყობილ პუბლიკაში არსებული გაუგებრობის განმუხტვა და მათ შეახსენა ოსმალეთის იმპერიაში არსებული ავტონომიური პროვინციების არსებობის პრეცედენტი და დასძინა, რომ ოსმალეთის ეპოქაში არსებობდა ქურთისტანის და ლაზისტანის ეიალითები. მისი აზრით, „ძლიერ თურქეთს არ უნდა აფრთხობდეს შტატების სისტემა“, ავტონომიური თვითმართველობები თურქეთის შემადგენლობაში შესაძლებელია და ის თურქეთის სახელმწიფოს სიძლიერის წყაროდ უნდა იქცეს.
ღვთისმშობლის ხატის ზეციური სასწაულის ტაძარი (აქსინინო)

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი = მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი = ოფიციალური ვებგვერდი
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი = ალექსანდრ ვეიდენბაუმი
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი = ფსევდორუსული
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = საუკუნე
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები = დიახ
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა = 1
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =აგური
| =
| =
| =
| =
| განედი = 55.857861
| გრძედი = 37.486278
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
ღვთისმშობლის ხატის ზეციური სასწაულის ტაძარი — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ჩრდილოეთის ადმინისტრაციული ოლქის ლევობერეჟნის რაიონში.

ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.

20 წელზე მეტი ტაძართან მოქმედებს საკვირაო სკოლა, რომელიც მოსწავლეებს ასწავლის საეკლესიო სიმღერას.

ისტორია
პირველი ხის ეკლესია სოფელ აქსინინოში ააგეს 1708 წელს თავად მიხეილ გოლიცინის ფინანსებით. ტაძარი იყო ფიჭვისაგან აგებული, მუხის საფუძველზე, სატრაპეზოსთან და კოშკოვან სამრეკლოსთან ერთად. სამრეკლოზე ეკიდა ექვსი ზარი. ტაძრის კანკელი იყო ოთხიარუსიანი, მოოქროვილი, ხოლო ტაძრის მთავარი ხატი „ზეციური სასწაული“ ვერცხლის მოჭედილობით იყო გაფორმებული.

1812 წელს ნაპოლეონის ჯარებმა სოფელი გაძარცვეს, მაგრამ ეკლესია გადარჩა.

1874 წელს ტაძარი დაიწვა. ახალი ტაძრის პროექტი დაუკვეთეს მოსკოველ არქიტექტორს ალექსანდრე ვეიდენბაუმს (1840-1909 წწ.). გეგმის მიხედვით მშენებლობისას უნდა გამოეყენებინათ ძველი ტაძრის საკურთხევლის კედელი, მაგრამ არქიტექტორის გადაწყვეტილებით გეგმა შეცვალეს და აგურის ეკლესია ააგეს მნიშვნელოვნად მარჯვნივ. დამწვარი ეკლესიის საკურთხევლის ადგილზე დააყენეს მცირე სამლოცველო კანდელით.

ქვის ეკლესია ააგეს 1884 წელს, ტაძრის კანკელი დაასრულეს 1899 წელს, ხოლო ინტერიერის მოხატვა გაგრძელდა 1900 წლამდე.

 საუკუნე
საბჭოთა პერიოდში ეკლესია არ დახურულა. სავარაუდოდ ალბათ იმიტომ, რომ მდებარეობდა ქალაქგარეთ, პატარა სოფელში და ვერ მიიპყრო ხელისუფლების ყურადღება.

1918 წლის 20 იანვარს ახალმა ხელისუფლებამ მიიღო დეკრეტი, სახელმწიფოსაგან ეკლესიის გამოყოფის შესახებ, რომლის ძალითაც ადგილობრივ მღვდელს სახლი ჩამოართვეს, რომელშიც განათავსეს სასოფლო საბჭო, კინოთეატრი და სამკითხველო (ეს სახლი დაიწვა 1960 წელს).

როდესაც დაიწყო ეკლესიების მასობრივი დანგრევა და დახურვა, ზეციური სასწაულის ტაძარში მეზობელმა სამრევლოებმა აქსინინში შეიტანეს მეტნაკლებად ღირებული ხატები და ჭურჭელი. ამჟამად თითქმის ყველა ხატი დაბრუნებულია კვლავ გახსნილ ეკლესიებში.

1982 წელს ეკლესიას მიაშენეს ჩრდილოეთის ეგვტერი და სანათლავი სამხრეთის ეგვტერთან.

ტაძრის მთავარი სიწმინდეა ყაზანის ღვთისმშობლისა და ზეციური სასწაულის ხატი.

არქიტექტურა
ქვის ტაძარი თავდაპირველად დაგეგმეს ბიზანტიურ სტილში, მაგრამ შემვეგ ააშენეს ფსევდორუსულ სტილში. შენობა ასიმეტრიულია, აქვს მხოლოდ ერთი ეგვტერი (სამხრეთით), სატრაპეზო და სამრეკლო.
ღვთისმშობლის ხატის ზეციური სასწაულის ტაძარი (კუნცევო)

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი = მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი = ვებგვერდი
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი = სერგეი სოლოვიოვი
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი = ნეობიზანტიური სტილი
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = საუკუნე
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები = დიახ
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა = 1
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 55.737714
| გრძედი = 37.462506
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
ღვთისმშობლის ხატის ზეციური სასწაულის ტაძარი — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის დასავლეთის ადმინისტრაციული ოლქის ფილი-დავიდკოვოს რაიონში. ამჟამინდელი ტაძარი აგებულია მოსკოვისათვის იაშვიათ ნეობიზანტიურ სტილში საუკუნის დასაწყისში. აქვს ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი.

ტაძრის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია ღვთისმშობლის ხატის „ზეციური სასწაულის“ სახელზე. ეგვტერები კი წმინდა ბარბარესა და პარიის ეპისკოპოსის ბასილი აღმსარებლის სახელზე.

ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.

ისტორია
ღვთისმშობლის ხატის „ზეციური სასწაულის“ ტაძარი კუნცოვოში აააგო ალექსანდრე ნარიშკინმა 1744 წელს. ალექსანდრე იყო იმპერატორ პეტრე დიდის ბიძაშვილი. შენობა რამდენჯერმე გადააკეთეს და საუკუნისათვის უკვე მოძველებული იყო. საიმპერატორო არქეოლოგიური კომისიის გადაწყვეტილებით შენობა დაშალეს. დატოვეს მხოლოდ დასავლეთის კედელი და სარძიკველი.

ახალი ეკლესიის მშენებლობა წარიმართა კუნცოვოს მამულის მფლობელის ნადეჟდა სოლდატენკოვაიას (ვასილ სოლდატენკოვის ქვრივი) დაკვეთითა და ფინანსებით.

ახალი ტაძრის მშენებლობა დაუკვეთეს სერგეი სოლოვიოვს, რომელსაც უნდა აეშენებინა ტაძარი საუკუნის რავენის სტილში. სამრეკლო კი ეკლესიისაგან მოშორებით უნდა მდგარიყო. მშენებლობა დაიწყო 1911 წელს და 1913 წელს, უკვე არქიტექტორის სიკვდილის შემდეგ, იგი აკურთხეს. ტაძრის მთავარი საკურთხეველი აკურთხეს ღვთისმშობლის ხატის „ზეციური სასწაულის“ სახელზე. ჩრდილოეთის ეგვტერი - წმინდა ბარბარეს (ვასილ სოლდატენკოვის პირველი ცოლის მფარველი ანგელოზი) და პარიის ეპისკოპოსის ბასილი აღმსარებლის (ვასილ სოლდატენკოვის მფარველი ანგელოზი) სახელზე. ახალი ეკლესიის წინამძღვარი გახდა ვასილი გურიევი.

ეკლესიაში ღვთისმსახურება შეწყდა 1932 წელს. სამრეკლო დაანგრიეს. მარმარილოს კანკელიც ჩამოანგრიეს. გაანადგურეს ვასილი სოლდატენკოვისა და მისი პირველი ცოლის ბარბარეს აკლდამა. ეკლესია გადასცეს ფაბრიკას, ბიბლიოთეკას და სამხედრო-სპორტულ კლუბს.

ამჟამად ეკლესიის ინტერიერი აღდგენილია. იატაკი შემონახულია 1913 წლიდან. ეკლესიის განახლება დაიწყო 1991 წლის 11 სექტემბრიდან. ეკლესია 2000 წელს აკურთხა მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქმა ალექსი -მ.

ტაძართან მოქმედებს საკვირაო სკოლა, ახალგაზრდების მართლმადიდებლური კლუბი „“ და ახალგაზრდული ქორო.
ღვთისმშობლის ხატის ზეციური სასწაულის ტაძარი (პერეიასლავი)

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი = მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი = ვებგვერდი
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი = ბაროკო
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = საუკუნე
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები = დიახ
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა = 1
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 55.791667
| გრძედი = 37.64
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
ღვთისმშობლის ხატის ზეციური სასწაულის ტაძარი — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ცენტრალური ადმინისტრაციული ოლქის მეშჩანის რაიონში. ტაძრის წინამძღვარია დეკანოზი ფიოდორ როჟიკი. ეკლესიასთან მოქმედებს საკვირაო სკოლა.

ტაძრის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია ღვთისმშობლის ხატის „ზეციური სასწაულის“ სახელზე. ეგვტერები კი იოანე ნათლისმცემლის, ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის, მოწამე ტრიფონისა და ალექსანდრე ხოტოვიცკის სახელზე.

ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.

ისტორია
 საუკუნეში თანამედროვე ტაძრის ადგილზე იდგა ხის ეკლესია, რომელიც ნაკურთხი იყო იოანე ნათლისმცემლის თავის კვეთის დღის პატივისცემის ნიშნად (ივანე მრისხანეს მფარველი წმინდანი). ჩანაწერთა წიგნებში ეკლესია სწორედ ამ სახით მოიხსენიება.

1712 წელს ეკლესია დაიწვა და ხელახლა ააგეს 1713 წელს მრევლის შემოწირულობების ხარჯზე. ახალი ეკლესია უკვე აკურთხეს ღვთისმშობლის ხატის „ზეციური სასწაულის“ სახელზე. ქვის ეკლესიის მშენებლობა კი დაიწყეს 1757 წელს პერეიასლავის სლობოდის მეეტლეების თხოვნით. ტაძარი აკურთხეს 1766 წელს.

1888 წელს საეპარქიო არქიტექტორის სტეფან კრიგინის პროექტის მიხედვით ეკლესია გააფართოვეს. კუთხის ეგვტერები წინ წამოსწიეს და გაუსწორეს საკურთხევლის ხაზს. ააშენეს შესასვლელი, სამრეკლოს მეორე იარუსი დაუკავშირეს ქოროს. ამ ყველაფრის შესახებ მოგვითხრობს მემორიალური დაფა. ამავე პერიოდში კრიგინის პროექტის მიხედვით ეკლესია შემოღობეს.

 საუკუნე
 საუკუნის დასაწყისში ეკლესიასთან მოქმედებდა თავშესაფარი და საეკლესიო-სამრევლო სკოლა. 1917 წლის შემდეგ საბჭოთა ხელისუფლების პირობებში ეკლესია არ დახურულა, მასში გადაიტანეს ხატები ახლოს მდებარე დაკეტილი ეკლესიებიდან და ტაძრებიდან.

1929-1931 და 1950-იან წლებში ტაძარში მსახურობდა დიაკვანი ალექსანდრე მიხეილის ძე დერჟავინი (1871-1963 წწ.).

1979 წელს მიმდინარეობდა შენობის ფასადის რემონტი. 1980-იან წლებში ააგეს ახალი საეკლესიო სახლი. 1980 წლის ნოემბერში ახალი ეგვტერი აკურთხეს წმინდა მოწამე ტრიფონის სახელზე.

1997 წელს აკურთხეს ქვის სანათლავი ტაძარი ალექსანდრე ხოტოვიცკის სახელზე.

არქიტექტურა
ტაძარი ერთგუმბათიანია, კვადრატული, ზედა იარუსითა და გუმბათით. სატრაპეზოს აღმოსავლეთ ნაწილში, მეორე სართულზე განთავსებულია ქორო. სამრეკლო - ოთხკუთხა და სამიარუსიანია.
კატარის დემოგრაფია

კატარის მოსახლეობამ 2016 წელს შეადგინა 2,6 მილიონი ადამიანი, მათ შორის 80 % უცხოელია. უცხოელების უმრავლესობა არიან ინდოეთიდან, ირანიდან, პაკისტანიდან, ერაყიდან, ნეპალიდან, ბანგლადეშიდან და შრი ლანკიდან. ისინი მუშაობენ მშენებლობაზე და უფრო ცუდ გარემოში.

კატარელები არიან მუსლიმები და საკმაოდ ინარჩუნებენ ტრადიციებს.

ნავთობის აღმოჩენის შემდეგ ქვეყანაში იმატა ურბანიზაციამ და დღეს 90 % ცხოვრობს დოჰაში ან მის გარეუბნებში, რამაც ჩრდილოეთ ნაწილის მოსახლეობის დაცლა გამოიწვია.

მოსახლეობის განვითარება (რაოდენობა)
რელიგიური ჯგუფები
ისლამი
კატარი ერთ-ერთი პირველი ქვეყანაა, სადაც ისლამი შემოიტანეს მეშვიდე საუკუნიდან.

კატარის სახელმწიფო რელიგიაა - ისლამი. კატარელების უმრავლესობა სუნიტია და 10 % მუსლიმებისა შიიტი.

ცენტრალური მეჩეთი არის მოჰამედ ბინ აბდულ უაჰაბის სახელობის მეჩეთი, დაფნას უბანში.

ისლამური განათლების მიღება შესაძლებელია კატარის ყველა დიდ უნივერსიტეტში.

მოსახლეობის 67,7 % ამ რელიგიის მიმდევარია.

ქრისტიანობა
ქრისტიანების უმეტესობა არის ევროპიდან, ამერიკიდან, აზიიდან, ახლო აღმოსავლეთიდან და აფრიკიდან ჩამოსულები. ისინი წარმოადგენენ მოსახლეობის 13,8 %-ს.

2005 წელს, კატარის მთავრობამ მიწის ნაკვეთი გადასცა ზოგ ქრისტიანულ ჯგუფებს დოჰას გარეუბანში, რომ აეშენათ ეკლესიები.

უმეტესობა კათოლიკეა ან პროტესტანტია.

ინდუიზმი
მოსახლეობის 13,8 % ამ რელიგიის მიმდევარია და მათი უმეტესობა ნეპალიდან ან ინდოეთიდანაა.

ეთნიკური ჯგუფები
მოსკოვის ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესია (კოლომენსკოე)

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი = მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი = ოფიციალური ვებგვერდი
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი = მოსკოვური ბაროკო
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = საუკუნე
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები = დიახ
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა = 5
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 55.668556
| გრძედი = 37.667278
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
მოსკოვის ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესია — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის სამხრეთის ადმინისტრაციული ოლქის ნაგატინსკი-ზატონის რაიონში. ტაძრის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1649-1653 წლებში.

ტაძრის მთავარი საკურთხეველი აკურთხეს ძლევამოსილი ღვთისმშობლის ხატის სახელზე. ეგვტერები კი ამბერკი იერაპოლელისა და დიმიტრი თესალონიკელის სახელზე.

ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.

ისტორია
1649 წელს ტახტის მემკვიდრის დიმიტრი ალექსის ძის დაბადებასთან დაკავშირებით გაიმართა ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის საერთოეკლესიური თაყვანისცემა. სწორედ ამ დროს ჩაეყარა საფუძველი ხატის სახელობის ეკლესიებს იაროსლავლსა და კოლომენსკოეს სამეფო სასახლის ეზოში. კოლომენსკოეს ეკლესიის მშენებლობა დასრულდა ოთხი წლის შემდეგ.

პეტრე პალამარჩუკი თავის წიგნში „ორმოცი კაჭკაჭი“ წერს, რომ არსებობს ლეგენდა თითქოს ეკლესია ააგეს ყაზანის აღების 100 წლისთავთან დაკავშირებით, ადრე მის ადგილზე არსებული ეკლესიის მაგივრად.

გვიანდელი გადმოცემის თანახმად, პირველი ყაზანის ეკლესია მეფის სასახლეში ააგეს მეფე მიხეილ თევდორეს ძის პერიოდში 1630-იან წლებში.

1910 წელს ეკლესიის კედლებზე ფერწერის ნიმუშები გაჩნდა. 1941-1942 წლებში ეკლესია არ მოქმედებდა, შემდეგ მსახურება აღსდგა და მას მერე არ შეწყვეტილა.

ტაძარში ინახება შემდეგი სიწმინდეები: საუკუნის ყაზანის ღვთისმშობლის ხატი და სასწაულმოქმედი ღვთისმშობლის ხატი „ძლევამოსილი“. ჩრდილოეთის ეგვტერში ინახება იესო ქრისტეს ხის ქანდაკება. 1920-იან წლებში ქანდაკება მდებარეობდა მთავარ ტაძარში.
სახელმწიფო გეგმის ავტოფარეხი

სახელმწიფო გეგმის ავტოფარეხი — ავტოფარეხი, შენობა მოსკოვის ავიამოტორნის ქუჩაზე, აშენებული 1936 წელს. შესრულებულია არქიტექტორ კონსტანტინ მელნიკოვის პროექტის მიხედვით, ვ. ი. კუროჩკინთან თანაავტორობით, რომელიც გათვალისწინებულიყო საბჭოთა კავშირის სახელმწიფო გეგმის თანამშრომლების ავტომობილებისთვის. საბჭოთა არქიტექტურის ავანგარდის ძეგლია, სადაც მრგვალი ფანჯარა მანქანის ფარებთან უნდა ასოცირდებოდეს.

ისტორია
მშენებლობა
სახგეგმის ავტოფარეხი — კონსტანტინ მელნიკოვის მიერ აშენებული ბოლო ერთ-ერთი შენობაა. შენობა, 1936 წელს, სსრკ-ის სახელმწიფო გეგმის უწყების თანამშრომლების ავტომობილებისთვის აშენდა. ისევე, როგორც ინტურისტის ავტოფარეხი, რომელიც ორი წლით ადრე აშენდა, შენობის მუშა ნახაზები შეასრულა მოსკოვის № 7 არქიტექტურულ-გეგმიური საბჭო, არქიტექტორ ვ.ი. კუროჩკინის ხელმძღვანელობით. განსხვავებით იმ ავტოფარეხისგან, რომელიც მდებარეობს ნოვორიაზანსკის ქუჩაზე და ბახმეტიევის ავტოფარეხისგან, რომლის პროექტები სრულად კონსტანტინ მელნიკოვს ეკუთვნის, სახგეგმის ავტოფარეხიდან მას მხოლოდ შენობის არქიტექტურული გაფორმება ეკუთვნის.

შენობა აშენებულია საბჭოთა ავანგარდის სტილში. 1930-იანი წლების მელნიკოვის არქიტექტურისთვის დამახასიათებელია მსხვილი ფორმები, მოცულობა, პლასტიკურობა და სწორი ხაზები, რაც გამოკვეთილის სახგეგმის ავტოფარეხის გარე იერსახეზე. შენობა აერთიანებს სამ კონსტრუქტიულ ფორმებს: მართკუთხედს, სამკუთხედსა და წრეს. ძირითადი ერთსართულიანი კორპუსის ქუჩის ფასადს, ავსებს წრიული ფანჯარა მსხვილი ჩარჩოებით და ვერტიკალური ხაზები. მისგან მარჯვნივ იყო განთავსებული (მაგრამ ვერ შენარჩუნდა) მაღალი ქარხნული საკვამური, რომელიც კომპოზიციურად ამ ყველაფერს ერთ ელემნეტში აერთიანებდა. ოთხსართულიან კორპუსზე, სადაც განლაგებული იყო ადმინისტრაცია და სახელოსნოები, ვერტიკალურად გაჭრილია მოცულობითი კანელიროვებული სვეტები. ფანჯრები ეზოს ფასადზე, შესრულებული მართკუთხედის ფორმაში, დახრილია, ამით იმეორებს შენობის შიგნით განლაგებულ კიბეების მიმართულებას. ავტოფარეხის საერთო ხედი ავტომობილს გვაგონებს: მრგვალი ფანჯრები დაბალი გადახურვით ქმნის ფარას და წაგრძელებულ ფრთას, ხოლო ფასადის ვერტიკალური თეთრი ხაზები — რადიატორის ცხაურას.

სახგეგმის ავტოფარეხის შესახებ, თვითონ კონსტანტინ მელნიკოვი წერდა:

გამოყენება
1955 წლიდან 1990-იანი ბოლომდე, ავტოფარეხი მოსკოვის მე-8 სატაქსო პარკად გამოიყენებოდა, შემდეგ კი ქირავდებოდა.

1990 წელს, კონსტანტინ მელნიკოვის დაბადების 100 წლისთავზე, ავტოფარეხმა მოსკოვის კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონალური სტატუსი მიიღო. 1997 წელს, მოსკოვის საქალაქო დუმის გადაწყვეტილებით, შენობა შეიტანეს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა იმ სიაში, რომლის მიხედვითაც მისი პრივატიზება შესაძლებელია.

2015 წელს, უკანონოდ მოხდა შენობის ფანჯრების შეცვლა მეტალოფლასმასის კარ-ფანჯრებზე, ასევე აღმოჩნდა უკანონო აგურის ზედნაშენი. მშენებლობა შეჩერდა და ექსპლუატანტი კომპანიის მიმართ, ადმინისტრაციული საქმე აღიძრა.

გალერეა
ევოლუე

ევოლუე — ფრანგული იარლიყი, რომელიც კოლონიურ ეპოქაში, „განვითარებული“ აფრიკელი თუ აზიელი აბორიგენების აღსანიშნავად გამოიყენებოდა. „ევროპიზაციის“ ეს პროცესი, განათლების ამაღლებით თუ ასიმილაციით და ასევე მათში ევროპული ღირებულებების და ქცევის წესების დანერგვით ხდებოდა. ტერმინი ყველაზე ხშირად ბელგიურ და ფრანგულ კოლონიებში გამოიყენებოდა. ევოლუები საუბრობდნენ ფრანგულად, იცავდნენ ევროპულ კანონებს, ძირითადად მუშაობდნენ მომსახურების სფეროში და ცხოვრობდნენ კოლონიის ურბანულ ნაწილში.
აზერბაიჯანის დამოუკიდებლობის აქტი

აზერბაიჯანის დამოუკიდებლობის (გამოცხადება) აქტი — აზერბაიჯანის დემოკრატიული რესპუბლიკის დამოუკიდებლობის დეკლარაცია (აქტი) რუსეთის იმპერიისგან. აზერბაიჯანმა დამოუკიდებლობა 1918 წლის 28 მაისს, თბილისში გამოაცხადა.

აზერბიაჯანის დემოკრატიული რესპუბლიკა, 1918 წლის 28 მაისს, აზერბაიჯანელთა ეროვნულმა საბჭომ დააფუძნა, მას შემდეგ, რაც რუსეთის იმპერია დაიშალა, რომელიც 1917 წლის რევოლუციის შემდეგ დაიწყო. ამიერკავკასიის სეიმის მუსულმანური წარმომადგენლობა გადაკეთთა აზერბაიჯანელთა ეროვნულ საბჭოში და 1918 წლის 28 მაისს, გამოაცხადა ახალი ერის დაბადება. მანამდე მხოლოდ გეოგრაფიული ტერმინი, აზერბაიჯანი, ახალი სახელმწიფოს ოფიციალური სახელწოდება გახდა და დაახლოებით 2 მილიონი ადამიანი, რომლებსაც მანამდე სხვადასხვა სახელით ეწოდებოდა ამიერკავკასიელ მუსლიმებად და კავკასიელ თურქებად, ოფიციალურად აზერბაიჯანელები გახდნენ.