iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
მათი მინთ ჰამადი

მათი მინთ ჰამადი (არაბ. ‎; დ. 21 ნოემბერი, 1967, აიუნ ალ-ათრუსი, მავრიტანია) — მავრიტანიელი პოლიტიკოსი და სახელმწიფო მოღვაწე. მავრიტანიის დედაქალაქის — ნუაქშოტის მერი 2014 წლიდან.  2011 წლიდან 2013 წლამდე მუშაობდა საჯარო სამსახურის, შრომისა და მართვის მოდერნიზაციის მინისტრად.

ბიოგრაფია
მათი მინთ ჰამადი დაიბადა 1967 წელს მავრიტანიის ქალაქ აიუნ ალ-ათრუსში. იგი პოლიტიკურად აქტიურ ოჯახში  გაიზარდა. საშუალო სკოლა  ნუაქშოტში დაამთავრა.  1986 წელს მიიღო ბაკალავრის ხარისხი.  სწავლა განაგრძო ნუაქშოტის უნივერსიტეტში ეკონომიკის ფაკულტეტზე, 1988 წელს მიიღო ბაკალავრის ხარისხი, ხოლო 1990 წელს — საჯარო ეკონომიკის მაგისტრის ხარისხი.

სწავლის დასრულების შემდეგ მათი მინთ ჰამადიმ 1991 წელს მუშაობა დაიწყო ნუაქშოტის მუნიციპალიტეტში ფინანსური მართვის განყოფილებაში. 1993 წელს გახდა საგადასახადო ტარიფების დეპარტამენტის უფროსი, 1997 წელს კი საგარეო ურთიერთობათა დეპარტამენტის უფროსის თანამდებობაზე  დააწინაურეს. 1999 წელს გახდა ანგარიშთა პალატის აუდიტორი. 2006 წელს მუშაობდა ვაჭრობისა და მრეწველობის სამინისტროში, ასევე ცენტრალურ ბანკში. იგი ორი წლის განმავლობაში მუშაობდა სამინისტროში, სადაც იკავებდა კონკურენციის, მომხმარებელთა დაცვისა და თაღლითობის წინააღმდეგ  ბრძოლის დეპარტამენტის დირექტორის თანამდებობას.  2007 წელს გახდა მავრიტანიის ცენტრალური ბანკის მონეტარული პოლიტიკის საბჭოს წევრი. 2009 წელს დაინიშნა იმპორტისა და ექსპორტის  კომპანია -ის დირექტორის მოადგილედ, ხოლო მომდევნო წელს გახდა ინვესტიციების ხელშეწყობის კომისარი. მისი თაოსნობით  გაიმართა კატარისა და ირანელი ინვესტორების შეხვედრა, რა დროსაც მათი მინთ ჰამადმა მათ შესთავაზა დახმარება მათი საინვესტიციო პროექტების განხორციელებაში.

2011 წლის მარტში დაინიშნა საჯარო სამსახურის, შრომისა და მართვის მოდერნიზაციის მინისტრად. 2011 წლის აგვისტოში მავრიტანის მთავრობამ გაზარდა მინიმალური ხელფასი 21000-დან 30000 მავრიტანიულ უგიამდე. მათი მინთ ჰამადი მინისტრის პოსტს 2013 წლის დეკემბრამდე იკავებდა.

2014 წლის 4 თებერვალს იგი აირჩიეს ნუაქშოტის მერად.  გახდა პირველი ქალი მერი ქალაქის ისტორიაში (მაგრამ არა მავრიტანიის ისტორიაში, პირველი ქალი მერი მავრიტანიაში იყო  ფატიმატუ აბდელ მალიქი , რომელიც ხსენებულ პოსტზე 2001 წელს დაინიშნა). მათი მინთ ჰამადის კონკურენტი გახლდათ   მოჰამედ ულდ ელჰასენი, რომელიც წარმოადგენდა  ზომიერ ისლამისტურ პარტია -ს. პოლიტიკოსმა ქალბატონმა  25 ხმა მიიღო, ხოლო მისმა მოწინააღმდეგემ  — 12.

როგორც თავად გამარჯვების შემდეგ  განაცხადა : ”ჩემი არჩევა დიდი ნიშანია მავრიტანიელი ქალებისთვის.”

პირადი ცხოვრება
მათი მინთ ჰამადი დაქორწინებულია. მას სამი შვილი ჰყავს. პოლიტიკოსი ფლობს არაბულ და ფრანგულ ენებს.
კალე ფეოდოსიშვილი

კალე ფეოდოსიშვილი (ნამდვილი სახელი და გვარი: კალისტრატე ივანეს ძე ვეკუა; დ. 1905, ხობი, — გ. 30 მარტი, 1938, ქ. ვორკუტა, ახლანდ. კომის რესპუბლიკა, რუსეთის ფედერაცია) — ქართველი საბჭოთა პოეტი.

ლიტერატურულ ასპარეზზე გამოვიდა საქართველოში საბჭოთა ხელისუფლების იძულებითი დამყარების შემდეგ, 1920-იანი წლების დასაწყისში. მიეკუთვნებოდა „საქართველოს პროლეტარულ მწერალთა ასოციაციას“. გამოირჩეოდა ბოლშევიკური რევოლუციის და საბჭოთა ხელისუფლების ფანატიკური ერთგულებით, თავს ესხმოდა ეროვნული პატრიოტიზმის გამოვლინებებს, ქართული ლიტერატურის კლასიკოსებს. მის თხზულებათა შორისაა ლექსი „ქალაქის ბაღში“, რომელიც ცნობილი გახდა სტრიქონით: „მე მამას მოვკლავ, დავახრჩობ დედას, რევოლიუციამ თუ კი მიბრძანა!“ (ჟურნალი „მერცხალი“, 1926, №4). 1935 წელს „ტროცკისტული ორგანიზაციის“ წევრობის ბრალდებით საქართველოდან გაასახლეს. 1937 წელის დეკემბერში დააპატიმრეს კომის ავტონომიური რესპუბლიკის ტერიტორიაზე და 1938 წლის მარტში დახვრიტეს.
ფრიდონ ნაროუშვილი

ფრიდონ კონსტანტინეს ძე ნაროუშვილი (დ. 1904 — გ. 1937) — ქართველი საბჭოთა პოეტი, ბოლშევიკი.

დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. ლიტერატურულ ასპარეზზე გამოვიდა საქართველოში საბჭოთა ხელისუფლების იძულებითი დამყარების შემდეგ, 1920-იანი წლების შუა ხანებში. მიეკუთვნებოდა „საქართველოს პროლეტარულ მწერალთა ასოციაციას“. მისი ლექსები და პოემები („ქალაქი ოფუცხოვოში“, „ხოლტი ეწევა აგიტაციას“, „ორი მისამართი“, „ყოფა-ცხოვრება საბჭოთა სოფელში“, „პოლიტიკური პოეტის დეკლარაცია“ და სხვ.) გამოირჩეოდა ბოლშევიკური რევოლუციის და საბჭოთა ხელისუფლების ფანატიკური ერთგულებით („სოციალიზმის ყველა მავნებელი დიქტატურის ტყვიით იყოს დახვრეტილი!“ — პოემა „პოლიტიკური პოეტის დეკლარაცია“, 1931), თავს ესხმოდა ეროვნული პატრიოტიზმის გამოვლინებებს, ქართული ლიტერატურის კლასიკოსებს (განსაკუთრებით ილია ჭავჭავაძეს). დახვრიტეს 1937 წლის რეპრესიების დროს.
ბედრჟიხოვი (იაბლონეც-ნად-ნისოუს რაიონი)

ბედრჟიხოვი  — მუნიციპალიტეტი და სოფელი ჩეხეთის რესპუბლიკის ლიბერეცის მხარის იაბლონეც-ნად-ნისოუს რაიონში. სოფელში 300-მდე ადამიანი ცხოვრობს.

სახელწოდება
ბედრჟიხოვს თავდაპირველად გერმანული სახელწოდება ფრიდრიხსვალდი ერქვა. ეს სახელი ქალაქს რედერნის გრაფ მელქიორის მამის პატივსაცემად უწოდეს. გრაფის მამამ აქ პირველი დასახლება დააარსა და სახელად მას ფრიდრიხი ერქვა. გერმანული სახელწოდება სიტყვასიტყვით „ფრიდრიხის ტყეს“ ნიშნავს. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ ქალაქის გერმანული დასახელება ჩეხური ვარიანტით შეიცვალა.

ისტორია
 საუკუნის ბოლოს ბედრჟიხოვის დღევანდელი ტერიტორია მთლიანად ტყით იყო დაფარული. ბედრჟიხოვი ისტორიულ წყაროებში პირველად 1602 წელს არის მოხსენიებული. ის ლიბერეცის მემამულე გრაფ მელქიორს ეკუთვნოდა. 1598 წელს პეტრე ვანდერმა გრაფს ამ ადგილებში მინის ქარხნის დაარსების ნებართვა სთხოვა. მალე მინის ქარხნის გარშემო დასახლებაც გაჩნდა.
ამ ისტორიული მინის ქარხნის შენობა ჩეხეთის რესპუბლიკის კულტურული ძეგლების სიაშია შეტანილი.
1894 წელს ქალაქში გაიხსნა ფოსტა. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ აქ არსებული გერმანულენოვანი მოსახლეობა გადაასახლეს და ჩეხებით ჩაანაცვლეს.

1980 წლიდან 1990 წლამდე სოფელი იანოვ-ნად-ნისოუს მუნიციპალიტეტის შემადგენლობაში შედიოდა, ხოლო 1990 წლის 1 აგვისტოდან დამოუკიდებელი მუნიციპალიტეტი გახდა.

ღირსშესანიშნაოები
ბედრჟიხოვის მთავარი ღირსშესანიშნაობა წმინდა ანტონ პადუელის ეკლესიაა. იგი ნეო-გოთურ სტილში 1930–1932 წლებში აშენდა.

შამალოვა მონადირეთა სახლს კულტურული ძეგლის სტატუსი აქვს. თავდაპირველად ის საუკუნის მეორე ნახევარში საცხოვრებელ სახლად ააშენეს, 1817 წელს გრაფმა კლამ-გალასმა შენობა მონადირეთა სახლად გადააკეთა.

ფოტოგალერეა
იაკობ ვარძიელი

იაკობ მიხეილის ძე ვარძიელი (დ. 1891, სოფ. ხიზაბავრა, ახლანდ. ასპინძის მუნიციპალიტეტი, — გ. 26 დეკემბერი, 1937) — ქართველი ბოლშევიკი პოლიტიკოსი და სახელმწიფო მოხელე.

დაამთავრა ბათუმის გიმნაზია (1913) და მოსკოვის უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი (1918). 1917 წლიდან იყო რუსეთის სოციალ-დემოკრატიული მუშათა (ბოლშევიკური) პარტიის წევრი. მონაწილეობდა სტუდენტთა რევოლუციურ მოძრაობაში, შემდეგ პარტიულ მუშაობას ეწეოდა მოსკოვის მუშათა და ჯარისკაცთა შორის. 1917 წლის ოქტომბრის გადატრიალების შემდეგ მუშაობდა მოსკოვის საბჭოს ადმინისტრაციული განყოფილების გამგედ და სხვა თანამდებობებზე. 1920 წელს დამოუკიდებელ საქართველოში გამოგზავნეს საბჭოთა რუსეთის დიპლომატიურ კურიერად.

1922 წლიდან ვარძიელი ჯერ ქალაქ მოსკოვისა და მოსკოვის გუბერნიის მილიციის უფროსი იყო, შემდეგ კრასნაია-პრესნიას რაიონის სასამართლო კოლეგიის თავმჯდომარე. 1923 წელს საქართველოს სსრ იუსტიციის სახალხო კომისარი იყო, შემდეგ — რესპუბლიკის პროკურორი, საქართველოს სსრ ცაკის მდივანი, ამიერკავკასიის სფსრ მუშგლეხინის სახალხო კომისრის მოადგილე, სახკომსაბჭოს საქმეთა მმართველი, საკავშირო კომუნისტური პარტიის ამიერკავკასიის საკონტროლო კომისიის პრეზიდიუმის წევრი. 1937 წელს დააპატიმრეს „მემარჯვენე კონტრრევოლუციური ორგანიზაციის“ წევრობის ბრალდებით და დახვრიტეს.
მიხაილო ბერკოსი

მიხაილო ბერკოსი (დ. , ოდესა — გ. 20 დეკემბერი, 1919, ხარკივი) — უკრაინელი ფერმწერი. დაამთავრა ოდესის ხატვის სკოლა (1878) და სანქტ პეტერბურგის სამხატვრო აკადემია (1889; მიხეილ კლოდტისა და ვლადიმერ ორლოვსკის სახელოსნო). 1893 წლიდან უპირატესად უკრაინაში მუშაობდა; 1904 წლიდან ასწავლიდა ხარკივის ხატვის სკოლაში. 1906 წელს იყო ხარკივის მხატვართა ამხანაგობის თავმჯდომარე. 1890 წლიდან მონაწილეობდა სამხრეთ რუსეთის მხატვართა ამხანაგობის გამოფენებში (1894–1904 წლებში — მისი წევრი). სრულყოფილად ფლობდა ნახატს, გატაცებული იყო პლენერით. ნამუშევრები ინახება ხარკივისა და ულიანოვის სამხატვრო მუზეუმებში, ალუპკის სასახლე-მუზეუმში. ნამუშევართა გამოფენები ხარკივში გაიმართა 1906, 1938, 1962, 1991 წლებში. ძირითადად პეიზაჟებს ხატავდა.

ძირითადი ნამუშევრები: „სელი ყვავის“ (1893), „ქუჩა სამაზრო ქალაქ უმანში“ (1895), „ნარშავები“ (1898), „ხეივანი. ძველ სახლთან“ (1911), „პეიზაჟი ტირიფებით“ (1915).

ნამუშევრები
კასანდრას უღელტეხილი

კასანდრას უღელტეხილი — რეჟისორ ჯორჯ კოსმატოსის 1976 წლის სათავგადასავლო ფილმი-კატასტროფა.

სიუჟეტი
ჯანდაცვის მსოფლიო ორგანიზაციაში ტერორისტები შეაღწევენ. მცველებთან შეტაკებისას შემთხვევით გაუტყდებათ კონტეინერი, რომელშიც სასიკვდილო ვირუსია. ერთ-ერთი დამნაშავე გაქცევას და ჟენევა-სტოკჰოლმის ჩქაროსნულ მატარებელში ასვლას მოახერხებს. ის მატარებელში სასიკვდილო ინფექციას შეიტანს, რომელიც მალე მგზავრებს დააინფიცირებს.

მატარებელში იმყოფება ექიმი-ნეიროქირურგი ჩემბერლენი, რომელიც კონფერენციაზე მიემგზავრება. მისი დამსახურებით მგზავრები ვირუსთან ბრძოლას წარმატებით უმკლავდებიან, მაგრამ ამასობაში ახალი საშიშროება ჩნდება.

ამერიკის არმიის პოლკოვნიკი, რომელსაც სიტუაციის კონტროლი ევალება, მიიღებს გადაწყვეტილებას, რომ მატარებელი კარანტინისთვის მიტოვებული სადგურისკენ წაიყვანოს, რომლის ახლოს მეორე მსოფლიო ომის დროს საკონცენტრაციო ბანაკი იყო. მაგრამ სადგურისკენ მიმავალ გზაზე კასანდრას უღელტეხილია გასავლელი, სადაც ძველი, სანახევროდ ჩანგრეული ხიდია, რომლის გავლისას მატარებელი შესაძლებელია ღრმა ხეობაში ჩავარდეს და მგზავრები განწირულნი არიან დასაღუპად. პოლკოვნიკს ასეთი დასასრული აწყობს კიდეც. მაშინ აღარ გამომჟღავნდება, რომ მატარებლის მგზავრები ვირუსით დაინფიცირდნენ, რომელსაც ამერიკელები ჯანდაცვის ცენტრში ინახავდნენ.

როლებში
რიჩარდ ჰარისი — ექიმი ჩემბერლენი
სოფი ლორენი — ჯენიფერ რისპოლი, ექიმის ყოფილი ცოლი
ბერტ ლანკასტერი — პოლკოვნიკი მაკკენზი
ავა გარდნერი — მადამ ნიკოლ დრესლერი
მარტინ შინი — რობი ნავარო
ალიდა ვალი — მისის ჩედვიკი
ლი სტრასბერგი — ჰერმან კაპლანი
ინგრიდ ტულინი — ელენა სტრადნერი
ჯეიმზ სიმპსონი — ჰალი
ლუ კასტელი — ეკლუნდი
რეი ლოველოკი — ტომი
თომას ჰანტერი — კაპიტანი სკოტი
მარკეტა გრეგოროვა

მარკეტა გრეგოროვა (დ. 14 იანვარი, 1993, მოსტი, ჩეხეთი) — ჩეხი პოლიტიკოსი, 2019 წლის არჩევნებში აირჩიეს ევროპარლამენტის წევრად. წარმოადგენს ჩეხეთის მეკობრეების პარტიას. გრეგოროვა არის ევრონესტის საპარლამენტო ასამბლეის დელეგაციის ვიცე-თავმჯდომარე, ასევე საერთაშორისო ვაჭრობის კომიტეტისა და საგარეო ჩარევების სპეციალური კომიტეტის წევრი, რომელიც მუშაობს დეზინფორმაციასა და სხვა ნებისმიერი საგარეო ჩარევის საკითხებზე ევროკავშირის მასშტაბით.

ადრეული სამუშაო
გრეგოროვა 2014 წლის ევროპარლამენტის არჩევნებში მესამე რეიტინგული კანდიდატი იყო, მაგრამ არ აირჩიეს. ის არის ევროპის მეკობრეების პარტიის პრეზიდენტი 2018 წლის დეკემბრიდან

ევროპარლამენტი
არჩევნები
გრეგოროვამ შექმნა 2019 წლის საერთო საარჩევნო პროგრამა ევროპული მეკობრეთა პარტიისთვის, რომელსაც თებერვალში ხელი მოეწერა ლუქსემბურგში. გრეგოროვა ევროპარლამენტის წევრი გახდა, რადგან იყო მეკობრეთა პარტიის სიის მეორე ნომერი.

მის პრიორიტეტებს შორის არის ევროკავშირის თავისუფალი ვაჭრობის შეთანხმებების გამჭვირვალობა, როგორიცაა ტრანსატლანტიკური ვაჭრობა და საინვესტიციო პარტნიორობა, ასევე ევროკავშირის ჩართულობა კონფლიქტის ზონებში იარაღით ვაჭრობა.

კომიტეტების წევრობა
გრეგოროვა არის ევროპარლამენტის შემდეგი კომიტეტების წევრი:

ევრონესტის საპარლამენტო ასამბლეის დელეგაცია, ვიცე-თავმჯდომარე
ევროპარლამენტის საერთაშორისო ვაჭრობის კომიტეტი
საგარეო ჩარევების სპეციალური კომიტეტი ევროკავშირის ყველა დემოკრატიულ პროცესში, მათ შორის დეზინფორმაციის საკითხები
დელეგაცია ევროკავშირ-სომხეთის საპარლამენტო პარტნიორობის კომიტეტში, ევროკავშირ-აზერბაიჯანის საპარლამენტო თანამშრომლობის კომიტეტში და ევროკავშირ-საქართველოს საპარლამენტო ასოცირების კომიტეტში.
ყველაზე ცისფერი თვალი

ყველაზე ცისფერი თვალი ამერიკელი ნოველისტის, ტონი მორისონის რიგით პირველი რომანი, რომელიც, თავდაპირველად, 1970 წელს გამოიცა. ნაწარმოების მოქმედება ვითარდება ლორენში, ოჰაიოში, ავტორის მშობლიურ ქალაქში, და მოგვითხრობს ახალგაზრდა აფროამერიკელ გოგონაზე, სახელად პეკოლაზე, რომელიც დიდი დეპრესიის შემდეგ პერიოდში გაიზარდა. წიგნის სიუჟეტი 1941 წელს მიმდინარეობს და გვიამბობს შავკანიანი პერსონაჟის წინააღმდეგობით აღსავსე ცხოვრებაზე, თუ როგორ აღიქმება ის გარშემომყოფთა მიერ, როგორც მუდმივად „მახინჯი“, მისი მანერებისა და განსხვავებული კანის ფერის გამო. შედეგად, მას უვითარდება არასრულფასოვნების კომპლექსი, რის გამოც სურვილი ცისფერი თვალების ტარებაზე (რომელთაც თავად „თეთრად“ ასაღებს) უძლიერდება.

ფონი და მიღება
ერთ-ერთ ინტერვიუში, ნაწარმოების შექმნის მოტივებზე საუბრისას, მორისონი აღნიშნავდა, რომ სურდა შეხებოდა იმ მძიმე თემებს, რომელიც მის მშობლიურ მხარეში, ოჰაიოში, კრიტიკულ საკითხს წარმოადგენდა. ავტორმა დასძინა, რომ იგი იძულებული იყო დაეწერა აღნიშნული ნაწარმოები, რათა, საკუთარი ეთნიკური ჯგუფის სახელით, საკმაოდ სავალალო პრობლემის წინაშე გაელაშქრა. რაც შეეხება ნაწარმოების შთაგონების წყაროს, მისივე თქმით, ტექსტში გადმოცემული ისტორია მის ყოფილი სკოლელის ისტორიას ეფუძნებოდა.

ავტორის რიგით პირველ რომანს, რომელიც 1970 წელს, გამომცემლობა , -მა გამოსცა, თავდაპირველად, დიდი კრიტიკული აღიარება არ მოჰყოლია და მისი სულ 700 ეგზამპლარი გაიყიდა, თუმცა, მომდევნო დეკადების განმავლობაში, რომანის პოპულარობა თითქმის ორმაგად გაიზარდა.

რასიზმის, ინცესტისა და პედოფილიის საკმაოდ თამამი განხილვის და ნაწარმოებისთვის დამახასიათებელი მკაცრი ენის გამო, წიგნი არაერთხელ გამხდარა ცენზურის სამიზნე. მეტიც, ის მრავალი სკოლის შიდასასწავლო სისტემიდანაც ამოიღეს და, დღესდღეობით, აღნიშნული ნაწარმოები ერთ-ერთია იმ სამთაგან, რომელიც ყველაზე ხშირად ამოღებადია ამერიკული სასკოლო ბიბლიოთეკებიდან.
ნაზიქ ალ-აბიდი

ნაზიქ ალ-აბიდი (არაბ. ‎; 1898, დამასკო, სირია — 1959, ბეირუთი, ლიბანი) — პირველი არაბი სუფრაჟისტი და სირიის ეროვნული დამოუკიდებლობისთვის მებრძოლი.  ცნობილი იყო, როგორც  სირიელი ჟანა დ არკი.

ბიოგრაფია
ნაზიქ ალ-აბიდი დაიბადა ოსმალეთის სულთან აბდულჰამიდ -სთან დაახლოებული  მდიდარი და გავლენიანი დამასკოელი  არისტოკრატის ოჯახში.

მისი მამა, მუსტაფა ალ-აბიდი  ხელმძღვანელობდა ადმინისტრაციულ საკითხებს კირკუკში მოგვიანებით გახდა  დესპანი მოსულში ოსმალეთის სულთან აბდულჰამიდ -ის დროს;  ნაზიქ ალ-აბიდი გახლდათ  მოსამართლის და სულთნის მრჩეველის აჰმად იზა ალ-აბიდის ძმისშვილი. გოგონა ბავშვობაში ფუფუნებაში ცხოვრობდა.   თურქეთში  მან რამდენიმე  ენაზე მიიღო განათლება თურქულ, ამერიკულ და ფრანგულ სკოლებში. გახდა სტამბოლის ქალთა კოლეჯის სოფლის მეურნეობის   ბაკალავრის ხარისხის მფლობელი. 1908 წლის ახალგაზრდა თურქების რევოლუციის დროს  მისი ოჯახი ათი წლით გადაასახლეს ეგვიპტეში სადაც დარჩნენ 1918 წელს ოსმალეთის იმპერიის დაშლამდე.

ზრდასრულ ასაკში  ნაზიქ ალ-აბიდი   ჩაერთო სირიის დამოუკიდებლობისთვის ბრძოლაში. მისმა საქმიანობამ დამასკოს კონსერვატიული წრეების აღშფოთება გამოიწვია,  ისინი ნაზიქს მეამბოხედ განიხილავდნენ. იგი აქტიურად  იბრძოდა ქალებისთვის საარჩევნო უფლების მინიჭებისა და სირიაში ოსმალეთის იმპერიის ოკუპაციის წინააღმდეგ.
1914 წელს მან ჩამოაყალიბა ქალთა უფლებების დამცველთა ჯგუფი.

1919 წლის სირიის ქალთა მოძრაობის დროს დამასკოს გაზეთებისთვის მამაკაცის ფსევდონიმით წერდა სტატიებს.

1920 წლის 24 ივლისს მან მონაწილეობა მიიღო ფრანგებთან ბრძოლაში მეისოლუნის უღელტეხილზე, სადაც ცდილობდა გადაერჩინა სასიკვდილოდ დაჭრილი გენერალი იუსეფ ალ-აზმეჰი.

1921 წლიდან გახლდათ წითელი ჯვრის საერთაშორისო კომიტეტის სირიის ფილიალის პრეზიდენტი, ხოლო 1922 წელს წითელი ჯვრის კომიტეტის მოდელის მიხედვით ქვეყანაში ჩამოაყალიბა წითელი ნახევარმთვარის  ორგანიზაცია.

1925-1927 წლებში მან კვლავ მიიღო მონაწილეობა სახალხო აჯანყებაში საფრანგეთის სამანდატო რეჟიმის  წინააღმდეგ. აჯანყების დამარცხების შემდეგ მას ქვეყნიდან ემიგრაცია მოუწია, მაგრამ უკვე 1929 წელს  დაბრუნდა სამშობლოში.

ამავე წელს მან მონაწილეობა მიიღო დამასკოელი ქალთა გამოღვიძების ასოციაციის შექმნაში, რომელიც   ღარიბ გოგონებსკურსებზე  ინგლისური ენისა და კერვის  შესწავლის საშუალებას აძლევდა. გარდა ამისა, მან სახელმწიფო სახსრებით დააარსა ორი ასოციაცია: "წითელი ვარსკვლავი" და "დამასკოს სინათლე", რითაც ხელი შეუწყო არაბული სამყაროს კულტურის გავრცელებას გოგონათა სკოლებში.

1933 წელს მან დააარსა -' - (მუშა ქალთა საზოგადოება), რომელიც დაკავებული იყო  სირიელ ქალთა შრომითი საკითხებით  და ემხრობოდა ეკონომიკურ განთავისუფლებას, როგორც ქალთა პოლიტიკური განთავისუფლების საშუალებას.

პირადი ცხოვრება
1922 წელს, ლიბანში გადასახლების შემდეგ,  ნაზიქ ალ-აბიდმა გაიცნო და დაქორწინდა ლიბანელ ინტელექტუალსა და პოლიტიკოს მუჰამედ ჯამილ ბაიჰუმზე.
ჩემი ცოლის დაქალი კინოში

ჩემი ცოლის დაქალი კინოში — 2013 წლის ქართული ფილმი. არის ქართული სატელევიზიო სერიალის „ჩემი ცოლის დაქალების“ერთგვარი გაგრძელება. ფილმი გამოვიდა 2013 წლის 27 დეკემბერს. ის არის „ჩემი ცოლის დაქალების“ მეორე სრულმეტრაჟიანი ფილმი.

როლებში
ლელა მებურიშვილი - ეკატერინე (კატო) კირვალიძე

კოტე თოლორდავა - დიტო შარაშენიძე

დავით დარჩია - მირიან ბარათეონი

კახა აბუაშვილი - ვეკო

გიორგი ყიფშიძე - ვერსკი

სანდრო კაკულია - სანდრექსა

ანა ტყებუჩავა - ნინა გურაბანიძე

მაკა ძაგანია - თინა ბრეგვაძე

ეკა დემეტრაძე - ნატაშკა
ფრიდონ წულუკიძე

მიხეილ (ფრიდონ) ალექსანდრეს ძე წულუკიძე (დ. 8 ოქტომბერი, 1894, თბილისი, — გ. 7 ნოემბერი, 1976, მადრიდი) — ქართველი თავადი, სამხედრო მოღვაწე.

პირველი მსოფლიო ომის (1914-1918) დაწყებისთანავე მოხალისედ ჩაირიცხა რუსეთის იმპერიის არმიის მე-7 ოლვიოპოლის ულანთა პოლკში. 1915 წელს დაამთავრა ნიკოლოზის საკავალერიო სასწავლებელი. მონაწილეობდა ბრძოლებში გალიციის ტერიტორიაზე, სადაც 1917 წელს დაიჭრა. ჰქონდა კორნეტის, შემდეგ შტაბს-როტმისტრის წოდება. დაჯილდოებული იყო ხარისხის გიორგის ჯვრით. 1918-1921 წლებში მსახურობდა საქართველოს რესპუბლიკის ჯარში პოდპოლკოვნიკის, შემდეგ პოლკოვნიკის წოდებით. თავი გამოიჩინა ბათუმიდან თურქეთის ჯარის განდევნის ოპერაციაში 1921 წლის მარტში (თავის მოგონებებში ამ ეპიზოდის აღწერისას გენერალი გიორგი მაზნიაშვილი წულუკიძეს „თავზედხელაღებულ მამაც პოლკოვნიკს“ უწოდებს). გასაბჭოების შემდეგ ერთხანს მსახურობდა ქართულ წითელ არმიაში. 1923 წლიდან ემიგრაციაში იყო საფრანგეთში. 1936-1939 წლებში მონაწილეობდა ესპანეთის სამოქალაქო ომში ნაციონალისტების მხარეზე.

მეორე მსოფლიო ომის წლებში (1939-1945) წულუკიძეს რთული სამხედრო ბიოგრაფია ჰქონდა. 1940 წლის ივნისიდან 1941 წელის სექტემბრამდე მსახურობდა საფრანგეთის არმიაში. 1942 წელის ოქტომბრიდან 1944 წლის აგვისტომდე იყო გერმანიის ვერმახტის ერთ-ერთი კავკასიური ფორმირების მეთაური კელცეში. 1944 წლის აგვისტოდან „სს“-ის რეზერვში ირიცხებოდა. 1945 წლის თებერვალში ვაფენ-შტანდარტენფიურერის წოდებით სათავეში ჩაუდგა ვაფენ-სს-ის ქართულ ჯგუფს (- ), რომელიც ჩრდილოეთ იტალიაში იყო განლაგებული. იმავე წლის აპრილში იტალიელი პარტიზანების მხარეს გადავიდა. ომის შემდეგ ცხოვრობდა ესპანეთში და მუშაობდა ესპანეთის ნაციონალური რადიოს რუსულ სექციაში. გარდაიცვალა მადრიდში 1976 წელს, 82 წლის ასაკში.
ნაჯაჰ ალ-ატარი

ნაჯაჰ ალ-ატარი (არაბ. ‎, დ. 1933) — სირიელი პოლიტიკოსი, სახელმწიფო მოღვაწე, პირველი ქალი პოლიტიკოსი სირიაში, რომელიც  მინისტრი გახდა (დიდი ხნის განმავლობაში იყო კულტურის მინისტრი), პირველი ქალი არაბულ სამყაროში, რომელმაც  ვიცე-პრეზიდენტის

პოსტი დაიკავა.

ბიოგრაფია
ადრეული წლები
ნაჯაჰ ალ-ატარი დაიბადა და გაიზარდა დამასკოში, ნაციონალისტური მოძრაობის აქტიური მხარდამჭერ, 1925-1927 წლების სირიის აჯანყების მონაწილე სირიელ არისტოკრატთა ოჯახში. 1954 წელს დაამთავრა დამასკოს უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი, მომდევნო ორი წლის განმავლობაში სწავლობდა პედაგოგიკასა და ისლამოლოგიას.  შემდეგ სწავლა განაგრძო ედინბურგის უნივერსიტეტში, სადაც მიიღო დოქტორის ხარისხი არაბულ ლიტერატურაში. შემდეგდაბრუნდა დამასკოში და 1960 წელს დაიწყო მუშაობა სკოლის მასწავლებლად. აღსანიშნავია, რომ ნაჯაჰ ალ-ატარის ძმა —  ისამ ალ-ატარი —  დიდი ხნის განმავლობაში (დაახლოებით 30 წელი) ხელმძღვანელობდა მუსლიმთა საძმოს სირიის შტოს. ახლა ის ემიგრაციაშია,  ცხოვრობს გერმანიაში.

კარიერა
1969 წელს ნაჯაჰ ალ-ატარი დაინიშნა კულტურის სამინისტროს ლიტერატურული თარგმანის განყოფილების უფროსად, ხოლო ოთხი წლის შემდეგ პრეზიდენტმა ჰაფეზ ალ-ასადმა იგი  დანიშნა  კულტურის მინისტრად. ნაჯაჰ ალ-ატარი გახდა პირველი სირიელი ქალი, რომელიც დაინიშნა მინისტრად. იგი 24 წლის განმავლობაში ინარჩუნებდა  სირიის კულტურის მინისტრის პოსტს ოთხი პრემიერ-მინისტრის დროს. იგი  მხოლოდ 2000 წელს გაათავისუფლა ახალმა პრემიერ-მინისტრმა მუჰამედ მუსტაფა მერომ.

2001 წლის 11 სექტემბრის ტერორისტული აქტების შემდეგ, სირიის ახალმა პრეზიდენტმა ბაშარ ალ-ასადმა  ნაჯაჰ  ალ-ატარი დანიშნა ცივილიზაციათა დიალოგის ცენტრის დირექტორად. ეს გახლავთ  აკადემიური ორგანიზაცია, რომლის ძირითადი საქმიანობაა კვლევის, დებატების და ორგანიზება. აქვეყნებს სტატიებს გლობალურ პოლიტიკაზე 11 სექტემბრის შემდგომ მსოფლიოში. 2003-2010 წლებში იყო სირიის ერთ-ერთი უძველესი კერძო უნივერსიტეტის,  ქალამუნის უნივერსიტეტის გამგეობის წევრი. ის ასევე არის სირიის ვირტუალური უნივერსიტეტის სამეურვეო საბჭოს წევრი  —  პირველი პროექტი სირიაში, რომელიც უზრუნველყოფს ონლაინ განათლებას.

2006 წელს ნაჯაჰ ალ-ატარი დაინიშნა სირიის მეორე ვიცე-პრეზიდენტად კულტურის საკითხებში. იგი  გახდა პირველი ქალი არაბულ სამყაროში, რომელიც დაინიშნა ასეთ პოსტზე.

ნაჯაჰ ალ-ატარი არის არაბ მწერალთა კავშირის პრეზიდიუმის, ასევე ლიტერატურათმცოდნე კრიტიკოსთა ასოციაციის წევრი. ის არის არაერთი წიგნის ავტორი, მათ შორის, ცნობილ სირიელ მწერალ ჰანა მინასთან თანაავტორობით.

პოლიტიკური განწყობა
მიუხედავად იმისა, რომ ატარი გახლავთ ვიცე-პრეზიდენტი და დიდი ხნის განმავლობაში  მინისტრის პოსტს იკავებდა იმ ქვეყანაში, რომელსაც ძირითადად აკონტროლებს სეკულარული  ბაასის  პარტია, მისი ძმა ისამ ალ-ატარი სირიის მუსლიმთა საძმოს დამასკოს ფრაქციის ლიდერია და 1970-იანი წლებიდან   ცხოვრობს გადასახლებაში აახენში ( დასავლეთ გერმანია), ვინაიდან  სხვადასხვა ისლამისტურ პოლიტიკური მოძრაობა იდევნებოდა მთავრობის მიერ.
ბარბაროსთა მოლოდინში

ბარბაროსების მოლოდინში ან ბარბაროსთა მოლოდინში სამხრეთ აფრიკელი ნობელიანტი მწერლის, ჯონ მაქსველ კუტზეეს რიგით მესამე რომანი, რომელიც 1980 წელს გამოქვეყნდა. წიგნმა გამოცემისთანავე დიდი გამოხმაურება ჰპოვა. მას შემდეგ, რაც 2003 წელს კუტზეემ ლიტერატურის დარგში ნობელის პრემია დაიმსახურა,გამომცემლობა -მა ზემოხსენებული მეოცე საუკუნის 20 საუკეთესო რომანს შორის გაამწესა, გარდა ამისა, ნაწარმოებმა დაიმსახურა ჯეიმზ ტეიტ ბლეიკისა და ჯეფრი ფაბერის მემორიალური პრიზები. ამერიკელმა კომპოზიტორმა, ფილიპ გლასმა, რომანის მიხედვით, შექმნა ამავე სახელწოდების მქონე ოპერა, რომლის პრემიერაც 2005 წელს შედგა გერმანიაში, ერფურტის თეატრში.

თავად კუტზეემ აღიარა, რომ ნაწარმოების შთაგონების წყაროს მეცხრამეტე საუკუნის ბერძენი პოეტის, კონსტანტინე კავაფისის ამავე სახელწოდების პოემა ბარბაროსთა მოლოდინში (1904) წარმოადგენს.

რომანზე, აგრეთვე, დიდი გავლენა იქონია იტალიელი მწერლის, დინო ბუცატის 1940 წლის რომანმა, სახელწოდებით თათრების უდაბნო. თავის მხრივ, ბუცატმა საკუთარი რომანი, ასევე, კონსტანტინე კავაფისის პოემას დააფუძნა.

ნაწარმოებზე დაყრდნობით, 2019 წელს, რეჟისორმა კირო გუერამ, გადაიღო ამავე სახელწოდების ფილმი, რომელშიც მთავარ როლებს მარკ რაილანსი, ჯონი დეპი და რობერტ პატინსონი ასრულებენ.
მარი ნოელი

მარი ნოელი (; ნამდვილი სახელი მარი რუჟე; 16 თებერვალი, 1883, ოსერი, საფრანგეთი - 23 დეკემბერი, 1967, იქვე) — ფრანგი პოეტი. მისი ლექსები გულწრფელი, ემოციური და ღრმა ქრისტიანული გრძნობითაა გაჟღენთილია. 2017 წლიდან კათოლიკური ეკლესია მარი ნოელის ბეატიფიკაციის აქტს ახორციელებს.

ბიოგრაფია
მარი რუჟე (ნოელი) დაიბადა 1883 წელს ოსერში. მისი მშობლები ლუი რუჟე და მარი-ემილი-ლუიზ ბარა ერთმანეთის ბიძაშვილები იყვნენ. 1884 წელს ოჯახი საცხოვრებლად გადავიდა ოსერის ტაძრის მახლობლად მდებარე სახლში. მარის თითქმის მთელი ცხოვრება ამ სახლში გაივლის. მამამისი ასწავლიდა ფილოსოფიას კოლეჯში. ლუი რუჟე აგნოსტიკოსი იყო, მაგრამ მან მშვენივრად იცოდა სახარება და გააცნო თავის ქალიშვილს ქრისტიანული რწმენის საფუძვლები. მარი მოინათლა. რაფაელ პერიერი, ლიტერატურის მასწავლებელი და პოეტი, მისი ნათლია გახდა. მან პირველმა შეამჩნია მარის ნიჭი და მხარი დაუჭირა მის საქმიანობას. იმის გამო, რომ გოგონას ჯანმრთელობა სუსტი იყო, ის ძირითადად სახლში სწავლობდა, თუმცა მოგვიანებით ლიცეუმში განაგრძო სწავლა. სახლში მის განათლებაზე მამა ზრუნავდა. მარი ბევრს კითხულობდა. მარის ბიძაშვილმა, ჟიულიენ ბარატმა, რომელიც პარიზში სწავლობდა, მას გააცნო ვერლენის პოეზია, ფორესისა და დებიუსის მუსიკა.

მარიმ რეგულარულად დაიწყო წერა 1902 წელს. 1904 წელს მოხდა მოვლენა, რომელიც გარდამტეხი გახდა პოეტი ქალის ცხოვრებაში: შობის მესამე დღეს გარდაიცვალა მისი პატარა ძმა ეჟენი.

1920 წელს, ხანგრძლივი დეპრესიის შემდეგ, მარი ფსიქიატრიულ საავადმყოფოში მოხვდა. მისმა ფსიქიატრმა, ექიმმა პაჟმა მასში ნიჭიერი პოეტი დაინახა და რეკომენდაცია გაუწია სანსოს გამომცემელს. მარი ნოელის პირველი პოეტური კრებული (სიმღერები და საათები) ავტორის ხარჯზე 1920 წელს გამოიცა. ლექსების გარდა, იგი ასევე არის ავტორი ერთმოქმედებიანი პიესის „დონ ჟუანის განაჩენი (1955), პროზაული კრებულებისა და ავტობიოგრაფიული ხასიათის ნაწარმოებების.

სიცოცხლეშივე მარი ნოელს ძალიან აფასებდნენ მის თანამედროვეები. მარი ნოელს მიღებული აქვს არაერთი ჯილდო და პრემია. 1960 წელს გენერალმა დე გოლმა პირადად გადასცა მარი ნოელს საპატიო ლეგიონის ორდენი სიტყვებით, რომ მის პიროვნებაში იგი მიესალმება თავად პოეზიას.