პადანგი

პადანგი ( — ინდონეზიის პროვინციის, დასავლეთ სუმატრის დედაქალაქი და უდიდესი ქალაქი. 2010 წელს ქალაქის მოსახლეობა 833 562 ადამიანს შეადგენდა, 2020 წელს — 909 040 ადამიანს, ხოლო 2022 წლის პროგნოზით ― 919 145 ადამიანს (461 712 კაცი და 457 433 ქალი). მოსახლეობის რაოდენობის მიხედვით, პადანგი მე-16 ადგილზეა ინდონეზიის მასშტაბით და პირველ ადგილზეა სუმატრის დასავლეთ სანაპიროს ქალაქებს შორის. მოსახლეობის რაოდენობის მიხედვით, პადანგის მეტროპოლიტენური ტერიტორია მესამე ადგილზეა სუმატრის მეტროპოლიტენურ ტერიტორიებს შორის. მეტროპოლიტენური ტერიტორიის მოსახლეობა 1.4 მილიონ ადამიანს აღწევს. პადანგი ცნობილია მინანგკაბაუს კულტურით, სამზარეულოთი და პლაჟებით.

წინაკოლონიური ხანიდან მოყოლებული ქალაქი შავი წიწაკისა და ოქროს სავაჭრო ცენტრს წარმოადგენდა. ნიდერლანდელები პადანგში საუკუნის შუა ხანებში ჩავიდნენ, რომლებმაც საბოლოოდ სიმაგრე ააგეს და ქალაქზე კონტროლი დაამყარეს. ქალაქზე კონტროლი რამდენჯერმე ბრიტანელებმა დაამყარეს, მაგრამ პადანგი ნიდერლანდების ოსტინდოეთის ნაწილად რჩებოდა და ინდონეზიის დამოუკიდებლობის მოპოვებამდე ოსტინდოეთის ერთ-ერთი მთავარი ქალაქი იყო. 1906 წელს პადანგი პალემბანგთან ერთად პირველი დასახლებული ადგილი იყო სუმატრაში, რომელმაც ქალაქის სტატუსი მიიღო.

ისტორია
 საუკუნიდან მოყოლებული პადანგი სავაჭრო ცენტრის ფუნქციას ასრულებს. ამ პერიოდში ქალაქი პაგურუიუნგის სამეფოსა და აჩეჰის სასულთნოს შემადგენლობაში შედიოდა. - საუკუნეებში ქალაქში წიწაკა მოჰყავდათ, რომლითაც ინდოეთთან, პორტუგალიასთან, გაერთიანებულ სამეფოსა და ნიდერლანდებთან ვაჭრობდნენ. 1663 წელს ქალაქზე კონტროლი ნიდრლანდელებმა დაამყარეს. სავაჭრო პოსტი 1680 წელს აიგო. მეოთხე ანგლო-ნიდერლანდური ომის შემდეგ, 1781-1784 წლებში ქალაქი ბრიტანელთა დაქვემდებარებაში მოექცა. პადანგი ბრიტანელებმა კიდევ ერთხელ დაიკავეს 1795-1819 წლებში.

გეოგრაფია
ქალაქი კუნძულ სუმატრის დასავლეთ სანაპიროზე მდებარეობს. ქალაქის ფართობი 694.96 კმ²-ია, რაც დასავლეთ სუმატრის ფართობის 1.65%-ია. პადანგის ტერიტორიის 60%-ზე მეტი ბორცვებითაა დაფარული, რომელიც დაცულ ტყეებს მოიცავს. მხოლოდ 205.007 კმ²-ია ურბანული ტერიტორია. ბორცვები ქალაქის აღმოსავლეთითა და სამხრეთითაა გადაჭიმული. ცნობილი ბორცვებია: ლამპუ, პადანგის მთა, გადო-გადოს ბორცვი და პაგემბირანის ბორცვი. ქალაქის სანაპირო ხაზის სიგრძე 68.126 კმ-ია. ქალაქის შემადგენლობაშია ბუნგუს-ტელუკ-კაბუნგის რაიონი, რომელშიც 19 პატარა კუნძული შედის. კუნძულთა ფართობი 4.4 ჰექტარია. პადანგის შემადგენლობაშია კუნძული ტორანი, რომლის ფართობი 25 ჰექტარია და პისანგ-გადანგის კუნძულიც.

კლიმატი
კიოპენის კლიმატის კლასიფიკაციით, პადანგი ეკვატორულ კლიმატურ სარტყელში მდებარეობს. რადგანაც მსგავსი კლიმატი ტროპიკთშორისი კონვერგენციის ზონასთან უფრო ახლოსაა, ვიდრე პასატების გავლენის ზონასთან, ციკლონები ძალიან იშვიათია. პადანგი ინდონეზიის ერთ-ერთი ყველაზე უხვნალექიანი ქალაქია. იგი მთელი წლის მანძილზე ნალექიანობის მაღალი მაჩვენებლით გამოირჩევა. ქალაქში საშუალოდ წლიურად 4300 მმ ნალექი მოდის. პადანგის ყველაზე მშრალი თვე თებერვალია (საშუალოდ 250 მმ ნალექი). ტემპერატურა შედარებით მუდმივია და საშუალოდ 26 °-ის ტოლია. პადანგში 21 მდინარე მიედინება, რომელთა შორის ყველაზე გრძელი ბატანგ-კანდისია (სიგრძე - 20 კმ). 1980 წელს ქალაქის ⅔ დაიტბორა.

მმართველობა
2007 წელს მთავრობამ რამდენიმე რელიგიური პოლიტიკის გატარება დაიწყო. ერთ-ერთის თანახმად, მუნიციპალურ სტრუქტურებში დასაქმებულ ქალებსა და სახელმწიფო სკოლების მოსწავლე გოგონებს ჰიჯაბის ტარება დაევალათ. საშუალო სკოლის მოსწავლეებს ყურანის კითხვის გაკვეთილები უტარდებათ. მუნიციპალურ მოხელეებს ზაქათის გადახდა ევალებათ.

ადმინისტრაციული დაყოფა
პადანგი 11 რაიონად იყოფა: ბუნგუს-ტელუკ-კაბუნგი, ლუბუკ-კილანგანი, ლუბუკ-ბეგალუნგი, პადანგ-სელატანი, პადანგ-ტიმური, პადანგ-ბარატი, პადანგ-უტარა, ნანგალო, კურანჯი, პაუჰი და კოტო-ტანგაჰი.

ადიპურის პრემია
2017 წლის მონაცემებით, დიდ ქალაქებს შორის პადანგს ადიპურის (ყველაზე სუფთა და მწვანე ქალაქი) პრემია 18-ჯერ აქვს მოპოვებული.

კულტურა
სამზარეულო
ხშირად მანინგკაბაუს ტომის სამზარეულოს პადანგის სამზარეულოსაც უწოდებენ. პადანგის რესტორნები მთელი ქვეყნის მასშტაბით მდებარეობს და ცხარე კერძებითაა ცნობილი. კერძები დღეში ერთხელ მზადდება. მიირთმევენ სხვადასხვა სახის კერძებს მცირე ულუფებით, ბრინჯთან ერთად. ყველაზე ცნობილი კერძია რენდანგი, ჩაშუშული ცხარე ხორცი.