iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 893

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 893, ერთხმად მიღებული 1994 წლის 6 იანვარს, მას შემდეგ რაც კიდევ ერთხელ დაადასტურა რუანდასთან დაკავშირებული რეზოლუციები 812 (1993), 846 (1993), 872 (1993) და 891 (1993), საბჭომ აღნიშნა, რომ რუანდაში არსებული ვითარება შეიძლება გავლენას ახდენდეს მეზობელ ბურუნდიზე და დაუშვა გაეროს დახმარების მისიის რუანდაში მეორე სამხედრო ბატალიონის განთავსება დემილიტარიზებულ ზონაში.
საბჭომ ორივე მხარეს მოუწოდა ითანამშრომლონ სამშვიდობო პროცესთან, დაიცვან არუშის შეთანხმებები და განსაკუთრებით რაც შეიძლება სწრაფად შექმნან ფართო წარმომადგენლობითი გარდამავალი მთავრობა. ხაზგასმით აღინიშნა, რომ -ისადმი მხარდაჭერის გაგრძელება დამოკიდებული იქნებოდა არუშის შეთანხმებების შესრულებაზე. მიესალმნენ გენერალური მდივნის, ბუტროს ბუტროს-ღალის და მისი სპეციალური წარმომადგენლის მცდელობებს მხარეებს შორის დიალოგის გაუმჯობესების მიზნით.
მიესალმნენ წევრი სახელმწიფოების, გაეროს სააგენტოების, აფრიკის ერთიანობის ორგანიზაციისა და არასამთავრობო ორგანიზაციების ძალისხმევას, რომლებმაც ჰუმანიტარული დახმარება უზრუნველყვეს. საბოლოოდ, გენერალურ მდივანს სთხოვეს გაეგრძელებინა -ის ზომისა და ხარჯების მონიტორინგი.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 903

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 903, მიიღეს 1994 წლის 16 მარტს, მას შემდეგ, რაც საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა 696 (1991) რეზოლუცია და ყველა შემდგომი რეზოლუცია ანგოლის შესახებ, საბჭომ გააძლიერა და 1994 წლის 31 მაისამდე გააგრძელა ანგოლაში გაეროს მეორე საკონტროლო მისიის მანდატი.

საბჭომ კვლავ გაუსვა ხაზი სამშვიდობო შეთანხმების მნიშვნელობასა და ქვეყანაში გაეროს მუდმივი ყოფნის აუცილებლობას. საბჭო მიესალმა პროგრესს ანგოლის მთავრობასა და უნიტას შორის მოლაპარაკებებში, რომლებიც ზამბიის დედაქალაქ ლუსაკაში მიმდინარეობდა. საბჭომ მოუწოდა „უნიტას“, ეღიარებინა 1992 წლის არჩევნების შედეგები და აღნიშნა, რომ ანგოლასთან დაკავშირებული მომავალი გადაწყვეტილებები დამოკიდებული იქნებოდა ორივე მხარის პოლიტიკურ ნებაზე მშვიდობის მისაღწევად. მოწონებულ იქნა მეზობელი სახელმწიფოებისა და აფრიკის ერთობის ორგანიზაციის ძალისხმევა. ამის მიუხედავად, გამოითქვა შეშფოთება მიმდინარე საომარი მოქმედებებისა და მშვიდობიან მოსახლეობაზე მათი გავლენის გამო, რამაც კიდევ უფრო გამოკვეთა ცეცხლის შეწყვეტის აუცილებლობა. მთლიანობაში, საბჭომ აღნიშნა, რომ ჰუმანიტარული ვითარება ანგოლაში გაუმჯობესდა, თუმცა ზოგიერთ რაიონში მდგომარეობა კვლავ მძიმე რჩებოდა.

საბჭომ მოუწოდა ორივე მხარეს, პატივი ეცათ ნაკისრი ვალდებულებებისთვის, დაუყოვნებლივ მიეღწიათ ცეცხლის ეფექტიან შეწყვეტასა და სამშვიდობო მოგვარებისთვის და მოითხოვა ყველა სამხედრო ოპერაციის შეწყვეტა. -ის განთავსების ვადის გაგრძელების შემდეგ, საბჭომ გამოთქვა მზადყოფნა, დაეშვა სამშვიდობო მისიის გაზრდა მის წინა დონემდე, რაც მოიცავდა 350 სამხედრო დამკვირვებელს, 126 პოლიციელ დამკვირვებელს და 14 სამხედრო-სამედიცინო პერსონალს, საერთაშორისო და ადგილობრივი სამოქალაქო პერსონალის შესაბამისი რაოდენობით. დაიგმო ნებისმიერი ქმედება, რომელიც აფერხებდა ჰუმანიტარული დახმარების მიწოდებას და საფრთხეს უქმნიდა ჰუმანიტარული მისიის თანამშრომელთა სიცოცხლეს, ხოლო საერთაშორისო თანამეგობრობას ეთხოვა ამ მიმართულებით დახმარების გაწევა.

ანგოლის მთავრობასა და „უნიტას“ შორის მიმდინარე მოლაპარაკებების გათვალისწინებით, „უნიტას“ წინააღმდეგ ახალი სანქციები არ დაწესებულა. გენერალურ მდივანს, ბუტროს ბუტროს-გალს, დაევალა საბჭოს ინფორმირება ლუსაკაში მიმდინარე მოლაპარაკებების პროგრესის, ისევე როგორც ანგოლაში არსებული სამხედრო და ჰუმანიტარული ვითარების შესახებ ანგარიშით, რომელიც 1994 წლის 4 აპრილამდე უნდა წარდგენილიყო.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1444

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1444 მიღებულია ერთხმად 2002 წლის 27 ნოემბერს. ავღანეთში არსებული ვითარების შესახებ მიღებული ყველა წინა რეზოლუციის, განსაკუთრებით 1386 (2001) და 1413 (2002) რეზოლუციების, ასევე ტერორიზმის შესახებ 1368 (2001) და 1373 (2001) რეზოლუციების დადასტურების შემდგომ, გაეროს უშიშროების საბჭომ საერთაშორისო უსაფრთხოების ხელშემწყობი ძალების მანდატი 2002 წლის 20 დეკემბრის შემდგომ კიდევ ერთი წლით გაახანგრძლივა.

გაეროს უშიშროების საბჭომ აღიარა, რომ ავღანეთში უსაფრთხოებისა და კანონის უზენაესობის უზრუნველყოფის პასუხისმგებლობა პირდაპირ ავღანელ ხალხს ეკისრება. უშიშროების საბჭომ დააფასა თურქეთის ხელმძღვანელობა საერთაშორისო უსაფრთხოების ხელშემწყობ ძალებში, რადგან მანამდე საერთაშორისო უსაფრთხოების ხელშემწყობი ძალები გაერთიანებული სამეფოს კონტროლის ქვეშ იმყოფებოდნენ, ასევე მრავალი ქვეყნის წვლილი საერთაშორისო უსაფრთხოების ხელშემწყობ ძალებში. ამავდროულად, უშიშროების საბჭო მიესალმა გერმანიისა და ნიდერლანდების წინადადებებს, ჩაენაცვლებინათ თურქეთი საერთაშორისო უსაფრთხოების ხელშემწყობი ძალების ხელმძღვანელობაში. გაეროს უშიშროების საბჭომ ასევე დაადგინა, რომ ავღანეთში არსებული ვითარება საერთაშორისო მშვიდობასა და უსაფრთხოებას საფრთხეს უქმნის და საერთაშორისო უსაფრთხოების ხელშემწყობ ძალებს მანდატის შესრულება მოსთხოვა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1206

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1206 ერთხმად იქნა მიღებული 1998 წლის 12 ნოემბერს. ტაჯიკეთში არსებული ვითარებისა და ტაჯიკეთ-ავღანეთის საზღვრის შესახებ ყველა წინა რეზოლუციის გახსენების შემდეგ, საბჭომ კიდევ ექვსი თვით, 1999 წლის 15 მაისამდე გააგრძელა ტაჯიკეთში გაეროს დამკვირვებელთა მისიის მანდატი.

ტაჯიკეთში სამშვიდობო შეთანხმებების იმპლემენტაციისა და ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმის შენარჩუნების მიზნით გარკვეული ნაბიჯები გადაიდგა. ტაჯიკეთის მთავრობა და გაერთიანებული ტაჯიკეთის ოპოზიცია მჭიდრო კონტაქტზე იყვნენ კრიზისის გადაჭრის მცდელობის ფარგლებში. საბჭომ აღნიშნა, რომ ქვეყნის ზოგიერთ ნაწილში უსაფრთხოების მდგომარეობა კვლავ არასტაბილური რჩებოდა. ასევე, ადგილი ჰქონდა შეფერხებებს 1998 წლის ივლისში ტაჯიკეთში გაეროს დამკვირვებელთა მისიის მანდატის ოთხი წევრის — იაპონელი სამოქალაქო ოფიცრის, პოლონელი და ურუგვაელი მაიორებისა და ტაჯიკი თარჯიმნის — მკვლელობის ფაქტების დადგენის პროცესში.

რეზოლუციამ დაგმო ხუჯანდის რაიონში ბოლო დროს მომხდარი შეტაკებები, მხარეებს კი მოუწოდეს საერთო შეთანხმების იმპლემენტაციისა და არჩევნების ჩატარების ხელშემწყობი პირობების შექმნისკენ. საბჭომ ასევე მკაცრად დაგმო გაეროს დამკვირვებელთა მისიის მანდატის პერსონალის მკვლელობა. აღინიშნა, რომ ტაჯიკეთის მთავრობის მიერ გამოძიების დასრულებას არსებითი მნიშვნელობა ჰქონდა ადგილზე მისიის საქმიანობის განახლებისთვის. საბჭო მიესალმა დამოუკიდებელ სახელმწიფოთა თანამეგობრობის სამშვიდობო ძალების მიერ შეტანილ წვლილს. ტაჯიკეთში მყოფ ორივე მხარეს შეახსენეს, რომ საერთაშორისო თანამეგობრობის მზადყოფნა დამოკიდებული იყო საერთაშორისო პერსონალის უსაფრთხოებაზე.

საბოლოოდ, გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს, ეთხოვა, პერიოდულად მიეწოდებინა საბჭოსთვის ინფორმაცია მოვლენათა განვითარების შესახებ და წარედგინა ანგარიში სამი თვის ვადაში.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1583

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1583, ერთხმად იქნა მიღებული 2005 წლის 28 იანვარს, მას შემდეგ რაც გაიხსენა ისრაელსა და ლიბანთან დაკავშირებული წინა რეზოლუციები, მათ შორის 425 (1978), 426 (1978) და 1553 (2004), საბჭომ გაახანგრძლივა გაეროს დროებითი ძალების მანდატი ლიბანში კიდევ ექვსი თვით — 2005 წლის 31 ივლისამდე და დაგმო ძალადობა „ლურჯ ხაზზე“.

რესოლუცია
მოსაზრებები
უშიშროების საბჭომ გაიხსენა გენერალური მდივნის, კოფი ანანის დასკვნა, რომ ისრაელმა 2000 წლის 16 ივნისის მდგომარეობით გაიყვანა თავისი ძალები ლიბანიდან, რეზოლუცია 425-ის შესაბამისად. საბჭომ ხაზი გაუსვა -ის ოპერაციის დროებით ხასიათს და აღნიშნა, რომ მან თავისი მანდატის სამი კომპონენტიდან ორი უკვე შეასრულა, ამავე დროს გამოხატა შეშფოთება „ლურჯ ხაზზე“ არსებული დაძაბულობისა და ესკალაციის შესაძლო საფრთხის გამო.

ქმედებები
ლიბანის მთავრობას მოუწოდეს აღედგინა თავისი ხელისუფლება სამხრეთ ლიბანში ლიბანური ძალების განთავსების გზით. მხარეებს მოუწოდეს უზრუნველეყოთ -ის სრული გადაადგილების თავისუფლება და მისი უსაფრთხოება. როგორც ისრაელს, ისე ლიბანს მოუწოდეს შეესრულებინათ ვალდებულებები და პატივი ეცათ გაეროს მიერ განსაზღვრული გამყოფი ხაზისთვის; დაგმობილ იქნა ამ ხაზის ყველა სახის საჰაერო, საზღვაო და სახმელეთო დარღვევა და საბჭომ შეშფოთება გამოხატა ამ ფაქტებთან დაკავშირებით. განსაკუთრებით დაგმო ბოლო ინციდენტები ამ ხაზზე, რომლებმაც გაეროს სამშვიდობოების დაღუპვა გამოიწვია.
რეზოლუციამ მხარი დაუჭირა -ის ძალისხმევას გამყოფი ხაზის დარღვევების მონიტორინგში და განაღმვით საქმიანობაში, ამასთან ხაზი გაუსვა დამატებითი რუკების მიწოდების აუცილებლობას, რომლებიც ნაღმების მდებარეობას ასახავს. გენერალურ მდივანს სთხოვეს გაეგრძელებინა კონსულტაციები ლიბანის მთავრობასთან და იმ ქვეყნებთან, რომლებიც სამხედრო კონტინგენტს აწვდიან, მიმდინარე რეზოლუციის განხორციელებასთან დაკავშირებით. ასევე დაევალა, წარმოედგინა ანგარიში -ის საქმიანობისა და გაეროს ზავის ზედამხედველობის ორგანიზაციის მიერ შესრულებული ამოცანების შესახებ.
ბოლოს, რეზოლუციამ ხაზი გაუსვა ახლო აღმოსავლეთში სამართლიანი და მდგრადი მშვიდობის მნიშვნელობას, რომელიც დაფუძნებულია შესაბამის უშიშროების საბჭოს რეზოლუციებზე, მათ შორის 242 (1967) და 338 (1973).
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1022

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1022 მიიღეს 1995 წლის 22 ნოემბერს, მას შემდეგ, რაც გაიხსენეს ყველა რეზოლუცია იუგოსლავიის კონფლიქტების შესახებ, საბჭომ შეაჩერა წინა რეზოლუციებით დაწესებული ზომები, რომლებიც იუგოსლავიას ეხებოდა.

ბოსნია და ჰერცეგოვინა, ხორვატია და სერბეთი და ჩერნოგორია შეაქეს ამერიკის შეერთებულ შტატებში სამშვიდობო მოლაპარაკებებში მონაწილეობისა და საერთო ჩარჩო შეთანხმების პარაფირებისთვის. მხარეები ასევე შეთანხმდნენ, რომ დაეხმარებოდნენ ბოსნია და ჰერცეგოვინაში დაკარგული ორი ფრანგი პილოტის ძებნაში და უზრუნველყოფდნენ მათ უსაფრთხო დაბრუნებას. ხაზგასმით აღინიშნა იუგოსლავიის საერთაშორისო კონფერენციასთან თანამშრომლობის მნიშვნელობა.

გაეროს წესდების თავის საფუძველზე მოქმედმა საბჭომ დაუყოვნებლივ შეაჩერა რეზოლუციებით: 757 (1992), 787 (1992), 820 (1993), 942 (1994), 943 (1994), 988 (1995), 992 (1995), 1003 (1995) და 1015 (1995) დაწესებული ზომები. შეჩერება არ შეეხებოდა ბოსნიელ სერბთა არმიას, სანამ ისინი არ დაიხევდნენ დაშორიშორების ხაზებს მიღმა. გარდა ამისა, საბჭო განაახლებდა ზომებს სერბეთისა და ჩერნოგორიისა და ბოსნიელ სერბთა ხელმძღვანელობის წინააღმდეგ უმაღლეს წარმომადგენელთან და სხვებთან კონსულტაციების საფუძველზე, ნებისმიერი მხარის მიერ ვალდებულებების შეუსრულებლობის დაფიქსირებიდან მეხუთე სამუშაო დღეს. პირველი თავისუფალი და სამართლიანი არჩევნებიდან ათი დღის შემდეგ ყველა ზომა საბოლოოდ გაუქმდებოდა. შეჩერების პერიოდში ასევე მოხდებოდა გაყინული სახსრების გათავისუფლება.

1022-ე რეზოლუცია მიიღეს 14 ხმით, არცერთი წინააღმდეგი; კენჭისყრისას თავი შეიკავა ერთმა წევრმა — რუსეთმა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1584

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1584, ერთხმად იქნა მიღებული 2005 წლის 1 თებერვალს, მას შემდეგ რაც გაიხსენა კოტ-დ’ივუარის მდგომარეობასთან დაკავშირებული რეზოლუციები 1528 (2004) და 1572 (2004), საბჭომ, გაეროს წესდების მეშვიდე თავის საფუძველზე მოქმედებით, გაამკაცრა იარაღის ემბარგო ამ ქვეყნის მიმართ.

რეზოლუცია
მოსაზრებები
უშიშროების საბჭომ აღნიშნა, რომ მიუხედავად სხვადასხვა პოლიტიკური შეთანხმებებისა, კოტ-დ’ივუარში საბრძოლო მოქმედებები განახლდა 2003 წლის მაისის ცეცხლის შეწყვეტის შეთანხმების დარღვევით. დადებითად შეფასდა აფრიკის კავშირის და დასავლეთ აფრიკის სახელმწიფოთა ეკონომიკური გაერთიანების ძალისხმევა მშვიდობისა და სტაბილურობის დამყარებისთვის. ასევე აღინიშნა, რომ ქვეყანაში არსებული მდგომარეობა კვლავ წარმოადგენდა საფრთხეს საერთაშორისო მშვიდობისა და რეგიონის სტაბილურობისთვის.

ქმედებები
უშიშროების საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა კოტ-დ’ივუარის მიმართ მოქმედი იარაღის ემბარგო. გაეროს ოპერაციას კოტ-დ’ივუარში და ფრანგულ ძალებს მიეცათ უფლება, დაემზედებინათ ემბარგოს შესრულება, ექსპერტთა ჯგუფთან, გაეროს მისიასთან ლიბერიაში, გაეროს მისიასთან სიერა ლეონეში და შესაბამის მთავრობებთან თანამშრომლობით, ასევე დაეკავებინათ ემბარგოს დამრღვევი მასალები. გარდა ამისა, ფრანგულ ძალებს დაევალათ -სთვის უსაფრთხოების მხარდაჭერის გაწევა.
რეზოლუციამ მოითხოვა, რომ ივოარელმა მხარეებმა უზრუნველეყოთ ფრანგული ძალებისა და -ს შეუფერხებელი წვდომა და ორივე მხარეს სთხოვა, შეეტყობინებინათ ნებისმიერი სირთულის შესახებ მანდატის შესრულების პროცესში. გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს, სთხოვეს ექვსი თვის ვადით შეექმნა სამი ექსპერტის ჯგუფი, რომელიც შეისწავლიდა ფრანგული და ძალების, კოტ-დ’ივუარისა და რეგიონის ქვეყნების მიერ შეგროვებულ ინფორმაციას იარაღის გადაადგილებასთან დაკავშირებით და სხვა შესაბამის მონაცემებს. იმავდროულად, მთავრობას და „ფორს ნუველებს“ დაევალათ 45 დღის განმავლობაში შეედგინათ მათ მფლობელობაში არსებული იარაღის სია.
ბოლოს, საბჭომ გამოხატა შეშფოთება ორივე მხარის მიერ დაქირავებული მებრძოლების გამოყენებისა და რეკრუტირების შესახებ და მოუწოდა ამ პრაქტიკის შეწყვეტისკენ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1435

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1435 მიღებულია 2002 წლის 24 სექტემბერს. 242, 338, 1397, 1402 და 1403 რეზოლუციების გახსენების შემდგომ, გაეროს უშიშროების საბჭომ რამალაში ისრაელის მხრიდან მიღებული ზომების, მათ შორის პალესტინური ინფრასტრუქტურის განადგურების შეწყვეტა მოითხოვა.

გაეროს უშიშროების საბჭომ რეგიონში 2000 წლის სექტემბრის შემდეგ განვითარებული მოვლენებისა და ვითარების გაუარესების გამო შეშფოთდა, განსაკუთრებით ისრაელში მშვიდობიანი მოსახლეობისა და ჰებრონში პალესტინურ სკოლაზე განხორციელებული ტერორისტული თავდასხმების ფონზე. გაეროს უშიშროების საბჭომ პალესტინის ავტონომიის პრეზიდენტის იასირ არაფატის შტაბ-ბინის ოკუპაციის დასრულება მოითხოვა. გარდა ამისა, გაეროს უშიშროების საბჭო შეშფოთებას გამოთქვამს პალესტინური ქალაქების ხელახალი ოკუპაციისა და ადამიანებისა და საქონლის გადაადგილების თავისუფლების შეზღუდვის გამო, ასევე ხაზს უსვამს 1949 წლის ჟენევის მეოთხე კონვენციის პატივისცემის აუცილებლობას.

რეზოლუციამ ძალადობის ყველა აქტის სრულად შეწყვეტის საჭიროება გაიმეორა და ისრაელს რამალაში და მის გარშემო ზომების დასრულება და პალესტინური ქალაქებიდან საოკუპაციო ძალების 2000 წლის სექტემბრამდე არსებულ პოზიციებზე გაყვანა მოსთხოვა. პალესტინის ავტონომიას მოუწოდეს, ტერორისტულ ქმედებებზე პასუხისმგებელი პირების მართლმსაჯულების წინაშე წარდგენა უზრუნველეყო. რეზოლუციამ ასევე მხარი დაუჭირა ახლო აღმოსავლეთის კვარტეტისა და რეგიონში სხვა მხარეთა დიპლომატიურ ძალისხმევას და აღიარა ბეირუთში არაბული ლიგის სამიტზე მიღებული ინიციატივა, რომელიც აღნიშნავს, რომ ისრაელსა და პალესტინელებს შორის მშვიდობის მიღწევა შესაძლებელია პალესტინელ ლტოლვილთა დაბრუნების უფლებაზე უარის თქმის სანაცვლოდ, 1967 წლის საზღვრებში პალესტინური სახელმწიფოს შექმნისა და იერუსალიმის გაყოფის გზით.

რეზოლუციას 1435 გაეროს უშიშროების საბჭოს 14-მა წევრმა დაუჭირა მხარი, წინააღმდეგი არავინ გამოსულა, ხოლო ამერიკის შეერთებულმა შტატებმა თავი შეიკავა. ამერიკის შეერთებული შტატების წარმომადგენლებმა ჯონ ნეგროპონტემ და ჯეიმს კანინგემმა განაცხადეს, რომ ამერიკის შეერთებული შტატები „ცალმხრივ რეზოლუციას“ მხარს არ დაუჭერს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1543

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1543 ერთხმად იქნა მიღებული 2004 წლის 14 მაისს. მას შემდეგ, რაც საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა წინა რეზოლუციები აღმოსავლეთ ტიმორის შესახებ, განსაკუთრებით 1410 (2002), 1473 (2003) და 1480 (2003) რეზოლუციები, მან ექვსი თვით გააგრძელა აღმოსავლეთ ტიმორში გაეროს მხარდამჭერი მისიის მანდატი, მისი შემდგომი და საბოლოო ექვსი თვით, 2005 წლის 20 მაისამდე გაგრძელების პერსპექტივით.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
უშიშროების საბჭომ შეაქო აღმოსავლეთ ტიმორის მთავრობისა და ხალხის ძალისხმევა დამოუკიდებელი სახელმწიფოს ინსტიტუტების ჩამოყალიბებაში, რაც მოიცავდა ინფრასტრუქტურას, საჯარო ადმინისტრირებას, მართლწესრიგის აღსრულებასა და თავდაცვის შესაძლებლობებს. ამ კონტექსტში ასევე დადებითად შეფასდა -ის მუშაობა და მის მიერ მიღწეული პროგრესი. გარდა ამისა, აღმოსავლეთ ტიმორმა მოითხოვა -ის მანდატის ერთი წლით გაგრძელება, რასაც მხარი დაუჭირა გენერალურმა მდივანმა კოფი ანანმაც, რათა დასრულებულიყო დარჩენილი ამოცანები.

რეზოლუციის პრეამბულაში ასევე აღინიშნა, რომ ახლადშექმნილი ინსტიტუტები ჯერ კიდევ კონსოლიდაციის პროცესშია და საჭიროა შემდგომი დახმარება მართლმსაჯულებისა და საჯარო ადმინისტრირების სექტორების, მათ შორის ეროვნული პოლიციის გასაძლიერებლად. საბჭო ასევე მიესალმა აღმოსავლეთ ტიმორსა და ინდონეზიას შორის არსებულ კეთილმეზობლურ დიპლომატიურ ურთიერთობებს.

აქტები
-ის მანდატი გაგრძელდა ექვსი თვით, იმ დათქმით, რომ იგი საბოლოოდ კიდევ ექვსი თვით, 2005 წლის 20 მაისამდე გაგრძელდებოდა. მისიის შემადგენლობა შემცირდა და განისაზღვრა 58 სამოქალაქო მრჩევლით, 157 პოლიციის მრჩევლით, 42 სამხედრო კავშირის ოფიცრით, 310 სამხედროთა და 125-კაციანი საერთაშორისო რეაგირების ქვედანაყოფით. ამავდროულად, გადაიხედა მისიის ამოცანები, რათა ხელი შეეწყო საჯარო ადმინისტრირებისთვის, მართლწესრიგის დაცვისა და სასამართლო სისტემისთვის, ასევე ქვეყნის უსაფრთხოებისა და სტაბილურობისთვის. ამოცანები მოიცავდა ადამიანის უფლებების დაცვის საკითხებსაც, რაც ოპერაციის ფარგლებში ტრენინგებისა და შესაძლებლობების განვითარების განუყოფელი ნაწილი უნდა ყოფილიყო.

ამავდროულად, გენერალურ მდივანს ეთხოვა ანგარიშის წარდგენა ადგილზე არსებული პროგრესის შესახებ, რაც მოიცავდა -ის ზომას, ამოცანებსა და შემადგენლობას, ასევე მისიის პოლიციური და სამხედრო კომპონენტების კონფიგურაციას. დანაშაულთა საგამოძიებო განყოფილების ყველა გამოძიება 2004 წლის ნოემბრამდე უნდა დასრულებულიყო, ხოლო სასამართლო პროცესები 2005 წლის 20 მაისამდე. დასასრულს, საბჭომ მოუწოდა დონორებს, მხარი დაუჭირონ აღმოსავლეთ ტიმორის გრძელვადიან განვითარებას.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1368

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1368 მიღებულია 2001 წლის 12 სექტემბერს. რეზოლუციამ გამოხატა გადაწყვეტილება ებრძოლოს საერთაშორისო საფრთხეებს მშვიდობისა და უსაფრთხოებისთვის, რომლებიც გამოწვეულია ტერორიზმის აქტებით, აღიარა ინდივიდუალური და კოლექტიური თვითდაცვის უფლება და გააკრიტიკა შეერთებულ შტატებში განხორციელებული 11 სექტემბრის-ის თავდასხმები.

უშიშროების საბჭომ მკაცრად გააკრიტიკა თავდასხმები ნიუ-იორკში, ვაშინგტონში და პენსილვანიაში და მოვლენები შეაფასა, როგორც საფრთხე საერთაშორისო მშვიდობისა და უსაფრთხოებისთვის. საბჭომ გამოხატა თანაგრძნობა და გლოვა მსხვერპლთა, მათი ოჯახებისა და შეერთებული შტატების მთავრობისადმი. რეზოლუცია გაეროს შესთავაზა საფრანგეთის ელჩმა ჟან-დავიდ ლევიტმა.

რეზოლუცია მოუწოდებდა ყველა ქვეყანას ითანამშრომლოს თავდასხმების ჩამდენების, ორგანიზატორებისა და სპონსორების მართლმსაჯულების წინაშე წარდგენაში და აცხადებდა, რომ პასუხისმგებლობა დაეკისრებოდა მათ, ვინც მხარს უჭერდა ან თავშესაფარს აძლევდა ტერორისტებს. საერთაშორისო საზოგადოება მოუწოდეს გაეძლიერებინა ძალისხმევა ტერორისტული საქმიანობის აღსაკვეთად ანტიტერორისტული კონვენციებისა და უშიშროების საბჭოს რეზოლუციების, განსაკუთრებით რეზოლუცია 1269-ის (1999) განხორციელების გზით. რეზოლუცია დასრულდა საბჭოს მზადყოფნის გამოხატვით გაეტარებინა ნაბიჯები თავდასხმებზე რეაგირებისა და ტერორიზმის ყველა ფორმასთან ბრძოლისთვის გაეროს წესდების შესაბამისად.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1194

გაეროს უშიშროების საბჭოს 1194-ე რეზოლუციით, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 1998 წლის 9 სექტემბერს, საბჭომ — ერაყის შეიარაღების პროგრამასთან დაკავშირებული 687 (1991), 707 (1991), 715 (1991), 1060 (1996), 1115 (1997) და 1154 (1998) რეზოლუციების კიდევ ერთხელ დადასტურების შემდეგ — დაგმო ერაყის გადაწყვეტილება გაეროს სპეციალურ კომისიასთან და ატომური ენერგიის საერთაშორისო სააგენტოსთან თანამშრომლობის შეჩერების შესახებ.

1998 წლის 5 აგვისტოს ერაყის მთავრობამ გამოაცხადა, რომ იგი აღარ ითანამშრომლებდა გაეროს სპეციალურ კომისიასა და ატომური ენერგიის საერთაშორისო სააგენტოსთან, რის გამოც ერაყის წინააღმდეგ დაწესებული სანქციები ძალაში დარჩა. ქვეყანამ სრულად შეაჩერა გაეროს სპეციალური კომისიის განიარაღების პროცესი და უარი თქვა ყოველგვარ თანამშრომლობაზე თავის ბირთვულ პროგრამასთან დაკავშირებით. საბჭო მტკიცედ იყო განწყობილი, უზრუნველეყო ერაყის მიერ უშიშროების საბჭოს წინა რეზოლუციებით ნაკისრი ვალდებულებების სრული შესრულება და გაეროს სპეციალური კომისიისა და ატომური ენერგიის საერთაშორისო სააგენტოსთვის ნებისმიერ მოთხოვნილ ობიექტზე წვდომის უფლების მიცემა; ამ უფლების შეზღუდვის ნებისმიერი მცდელობა მიუღებელი იყო.

გაეროს წესდების თავის საფუძველზე, საბჭომ დაგმო ერაყის მიერ უშიშროების საბჭოს წინა რეზოლუციებისა და 1998 წლის დასაწყისში ხელმოწერილი ურთიერთგაგების მემორანდუმის შეუსრულებლობა და მოითხოვა, რომ ქვეყანას უკან წაეღო თავისი უარი თანამშრომლობაზე. მიღებულ იქნა გადაწყვეტილება, რომ სანქციების გადახედვა არ მოხდებოდა მანამ, სანამ სპეციალური კომისია და ატომური ენერგიის საერთაშორისო სააგენტო არ აღადგენდა თავიანთი მანდატით განსაზღვრულ ყველა აქტივობას, მათ შორის ინსპექტირების პროცესს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 973

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 973, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 1995 წლის 13 იანვარს, მას შემდეგ, რაც გაიხსენა რეზოლუციები 621 (1988), 658 (1990), 690 (1991), 725 (1991), 809 (1993) და 907 (1994), საბჭომ განიხილა დასავლეთ საჰარის დასახლების გეგმა და გაახანგრძლივა გაეროს მისიის დასავლეთ საჰარის რეფერენდუმისთვის მანდატი 1995 წლის 31 მაისამდე.

გენერალური მდივნის ბუტროს ბუტროს-გალის 1994 წლის ნოემბერში დასავლეთ საჰარაში ვიზიტის აღიარებით, საბჭომ დაადასტურა, რომ ტერიტორიის ხალხისთვის თვითგამორკვევის რეფერენდუმი უნდა ჩატარდეს. გენერალური მდივნის აზრით, -ს მისია, რომელიც პასუხისმგებელი იყო რეფერენდუმის ორგანიზებაზე, საჭიროებდა დამატებით პერსონალს ამომრჩეველთა რეგისტრაციის მიზნით. ასევე შეფერხებული იყო მთლიანად დასახლების გეგმა.

საბჭომ განაცხადა, რომ რეფერენდუმი უნდა ჩატარდეს დაგეგმილის შესაბამისად დასავლეთ საჰარის საკითხის მოსაგვარებლად. -ს მანდატის გაგრძელება, როგორც ეს გენერალური მდივნის მიერ იყო განსაზღვრული, დამკვირვებლების განლაგებასთან დაკავშირებით დამტკიცდა. ამასთან დაკავშირებით, მას სთხოვეს 1995 წლის 31 მარტამდე წარედგინა საბჭოსთვის ანგარიში ლოგისტიკური, პერსონალისა და სხვა რესურსების საჭიროების შესახებ და მისი შემდგომი გეგმების თაობაზე. გარდამავალი პერიოდი უნდა დაწყებულიყო 1995 წლის 1 ივნისს, რეფერენდუმის 1995 წლის ოქტომბერში ჩატარების და -ს შეწყვეტის მიზნით. -ს შესაძლო გაგრძელება 1995 წლის 31 მაისის შემდეგ დამოკიდებული იყო გენერალური მდივნის ანგარიშზე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1294

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1294, მიღებული ერთხმად 2000 წლის 13 აპრილს, მას შემდეგ რაც დადასტურდა რეზოლუცია 696 (1991) და ანგოლასთან დაკავშირებული ყველა შემდგომი რეზოლუცია, განსაკუთრებით რეზოლუცია 1268 (1999), საბჭომ გააგრძელა გაეროს ოფისის მანდატი ანგოლაში 2000 წლის 15 ოქტომბრამდე.

საბჭომ კვლავ დაადასტურა, რომ გაეროს ყოფნა ანგოლაში ხელს შეუწყობდა ეროვნული შერიგების, ადამიანის უფლებების, მშვიდობისა და უსაფრთხოების განმტკიცებას. მან მოიწონა გენერალური მდივნის, კოფი ანანის გადაწყვეტილება -ს მანდატის გაგრძელების შესახებ, სთხოვა მას გაეგრძელებინა ძალისხმევა მანდატის შესრულებისთვის და ყოველ სამ თვეში წარმოედგინა ანგარიში იმ ზომების შესახებ, რომლებიც უშიშროების საბჭოს შეუძლია მიიღოს ანგოლაში მშვიდობის ხელშესაწყობად.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1455

გაეროს უშიშროების საბჭოს 1455-ე რეზოლუცია მიღებულია 2003 წლის 17 იანვარს. ალ-კაიდასთან, თალიბანთან და ტერორიზმთან დაკავშირებული 1267 (1999), 1333 (2000), 1363 (2001), 1373 (2001), 1390 (2001) და 1452 (2002) რეზოლუციების გახსენების შემდეგ, საბჭომ გააუმჯობესა ამ ჯგუფების წინააღმდეგ მიღებული ზომების განხორციელება.
ეს 2003 წელს მიღებული უშიშროების საბჭოს პირველი რეზოლუციაა.

უშიშროების საბჭომ მოუწოდა ყველა სახელმწიფოს, შეესრულებინა 1373-ე რეზოლუცია და კვლავ დაადასტურა ტერორისტული აქტებით გამოწვეული საერთაშორისო მშვიდობისა და უსაფრთხოებისთვის საფრთხეების წინააღმდეგ ბრძოლის აუცილებლობა.
ხაზი გაესვა 1268-ე და 1373-ე რეზოლუციებით შექმნილ კომიტეტებს შორის ინფორმაციის გაუმჯობესებული გაცვლის აუცილებლობას.
ყველა სახელმწიფოს მოუწოდეს, 90 დღის განმავლობაში ანგარიში წარედგინა თალიბანის, ალ-ქაიდასა და ოსამა ბინ ლადენის წინააღმდეგ სანქციების განსახორციელებლად გადადგმული ნაბიჯების შესახებ, მათ შორის დაკავშირებული გამოძიებებისა და აღსრულების შესახებ, თუ ასეთი გამოძიებები საფრთხეს არ შექმნიდა.
გენერალური მდივანი კოფი ანანი ვალდებული გახდა კვლავ დაენიშნა ხუთი ექსპერტი სანქციების განხორციელების მონიტორინგისთვის. გენერალურ მდივანს ასევე უნდა უზრუნველეყო, რომ კომიტეტს და ექსპერტთა სამონიტორინგო ჯგუფს ჰქონოდათ რესურსებსა და ექსპერტიზაზე საკმარისი წვდომა, და საბჭოს წარედგინა ანგარიშები და ზეპირი შეფასებები მათი დასკვნების შესახებ, უკეთესი კოორდინაციის აქცენტით.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1336

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1336 მიღებულ იქნა ერთხმად 2001 წლის 23 იანვარს. რეზოლუციამ დაადასტურა რეზოლუცია 864 (1993) და ანგოლასთან დაკავშირებული ყველა შემდგომი რეზოლუცია, განსაკუთრებით რეზოლუციები 1127 (1997), 1173 (1998), 1237 (1999) და 1295 (2000), და გააგრძელა უნიტას წინააღმდეგ სანქციების მონიტორინგის მექანიზმი დამატებით სამი თვით.

უშიშროების საბჭომ გამოხატა შეშფოთება სამოქალაქო ომის გავლენით ჰუმანიტარულ მდგომარეობაზე და დაადგინა, რომ სიტუაცია კვლავ წარმოადგენდა საფრთხეს საერთაშორისო მშვიდობისა და უსაფრთხოებისთვის. გაეროს წესდების მეშვიდე თავის შესაბამისად მოქმედებდა საბჭომ გააგრძელა რეზოლუცია 1295-ში აღწერილი მონიტორინგის მექანიზმი სამი თვის ვადით და მოითხოვა, რომ მექანიზმმა პერიოდულად წარუდგინოს მოხსენებები რეზოლუცია 864-ით შექმნილ კომიტეტს, საბოლოო მოხსენებით 2001 წლის 19 აპრილამდე.

გენერალური მდივან კოფი ანანისადმი მოთხოვნილ იქნა ხელახლა დაენიშნა მონიტორინგის მექანიზმში მოსამსახურე არაუმეტეს ხუთი ექსპერტი და განეხორციელებინა შესაბამისი ფინანსური მოწყობა. დასასრულ, ყველა ქვეყანა მოუწოდეს ითანამშრომლოს მექანიზმთან მისი მანდატის განმავლობაში.