iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
აზერბაიჯანის თეატრალურ მოღვაწეთა კავშირი

აზერბაიჯანის თეატრალურ მოღვაწეთა კავშირი — საზოგადოებრივი ორგანიზაცია, აზერბაიჯანის თეატრალურ მოღვაწეთა გაერთიანება. კავშირის თავმჯდომარე არის აზერბაიჯანის სახალხო არტისტი აზერპაშა ნემატი.

ისტორია
აზერბაიჯანის თეატრალურ მოღვაწეთა კავშირი 1897 წელს შეიქმნა. ორგანიზაციის პირველადი სახელწოდება იყო „მსახიობთა კავშირი“, რომელიც თავის შემადგენლობაში აერთიანებდა დაახლოებით 300 მსახიობს. ორგანიზაცია, რომელიც საკუთარ საქმიანობას 1917 წლიდან ეწოდა როგორც „მუსულმან მსახიობთა კავშირი“, 1920 წლიდან — როგორც „თურქ მსახიობთა კავშირი“, 1948 წლიდან — როგორც „აზერბაიჯანული თეატრალური საზოგადოება“, დამფუძნებელთა 1987 წლის 27 თებერვალს ჩატარებული კონფერენციის გადაწყვეტილებით გადარქმეულ იქნა აზერბაიჯანის თეატრალურ მოღვაწეთა კავშირად.

თეატრალურ მოღვაწეთა ძირითად მიზანს ქვეყანაში თეატრალური პროცესების აღორძინება წარმოადგენს.

თანამედროვე პერიოდი
აზერბაიჯანის თეატრალურ მოღვაწეთა კავშირმა დამოუკიდებლობის წლებში სხვადასხვა ფორმატის თეატრალური ფესტივალების ორგანიზება შეძლო: „მონოტმაშა“, „ხიმ-ჯიმ“ (პანტომიმა), „ექსპერიმენტული სპექტაკლები“, „ფესტივალების ფესტივალი“, „ეროვნული კლასიკა“, ახალგაზრდა რეჟისორების რესპუბლიკური ფესტივალი, საბავშვო სპექტაკლების ფესტივალი, საერთაშორისო ჩეხური ფესტივალის ეტაპი „აბრეშუმის გზა“ და სხვ.

აზერბაიჯანის თეატრალურ მოღვაწეთა კავშირი იუნესკოს საერთაშორისო თეატრალური ინსტიტუტისა და თეატრალურ მოღვაწეთა კავშირების საერთაშორისო კონფერენციის ნამდვილი წევრია. კავშირს თავისი განყოფილებები აქვს ნახიჩევანში, განჯაში, ლენქორანში, სუმგაითში.
არპინო

არპინო ― ქალაქი იტალიაში. ისტორიული არპინუმი. მდებარეობს მდინარე ლირისის ნაპირზე. იყო ვოლსკების ქალაქი. მდებარეობდა მაღლობზე და გარშემორტყმული იყო ციკლოპურ კედლით. ძვ. წ. 305 წელს დაიპყრო რომის რესპუბლიკამ. ძვ. წ. 188 წელს გამოცხადდა მუნიციპიუმად. არპინუმი იყო ციცერონის, გაიუს მარიუსის და აგრიპას სამშობლო.
რენე ლუი არჟანსონი

რენე ლუი არჟანსონი (დ. 18 ოქტომბერი, 1694 ― გ. 26 იანვარი, 1757) — ფრანგი სახელმწიფო მოღვაწე და ეკონომისტი, ლიბერალიზმის ერთ-ერთი წინამორბედი. ლუდოვიკო -ის დროს იყო საგარეო საქმეთა მინისტრი. შემდეგ მთავრობას ჩაუდგა ოპოზიციაში. მოითხოვდა მთავრობის ძალაუფლების შეზღუდვას, საზოგადოებრივ ცხოვრებაში სახელმწიფოს ჩაურევლობას, პრივილეგიური ფენების ლიკვიდაციას. გამოდიოდა მერკანტილიზმის წინააღმდეგ, იცავდა ვაჭრობის თავისუფლებას. მეურნეობაში უპირატესობას ანიჭებდა მიწათმოქმედებას. მისი შეხედულებები უახლოვდებოდა ფიზიოკრატების იდეებს. მისი მთავარი ნაშრომია „ფიქრები საფრანგეთის მართვის წარსულსა და აწმყოზე“ (1737).
ვლადიმერ არსენიევი

ვლადიმერ არსენიევი (დ. 29 აგვისტო, 1872, სანქტ-პეტერბურგი ― გ. 4 სექტემბერი, 1930, ვლადივოსტოკი) — რუსი მოგზაური, ეთნოგრაფი და მწერალი, შორეული აღმოსავლეთის მკვლევარი.

ბიოგრრაფია
1902-1903 წლებში ტოპოგრაფიული, გეოგრაფიული და სამხედრო-სტატისტიკური თავსაზრისით შეისწავლა სამხრეთ ზღვისპირეთი. 1906-1910 წლებში გამოიკვლია სიხოტე-ალინის მთები, რომელიც მანამდე თეთრ ლაქად მიიჩნეოდა. 1918 წელს იმოგზაურა კამჩატკაზე, 1923 წელს კი კომანდორის კუნძულებზე. 1926 წელს შეისწავლა ამურის მარჯვენა ნაპირი. მუშაობდა პედაგოგად შორეული აღმოსავლეთის უნივერსიტეტში. მონაწილეობდა იქაური მუზეუმების შექმნაში. მისი ნაშრომებია „უსურის მხარეში“, „დერსუ უზალა,“ „სიხოტე ალინის მთებში“ და სხვა. მის ნაწარმოებს ეფუძნება აკირა კუროსავას ფილმი „დერსუ უზალა“.
ანდრეა პალადიო

ანდრეა პალადიო (ნამდვილი გვარი — დი პიეტრო; დ. 1508 — გ. 1580) — იტალიელი არქიექტორი. გვიანი აღორძინების წარმომადგენელი. ანტიკურ და რენენასნულ ტრადიციებზე დაყრდნობით შეიმუშავა ქალაქის სასახლეების (პალაცო კიერიკატი, 1550, ვიჩენცა), ქალაქგარე ვილების („როტონდა“ ვიჩენცის სიახლოვეს, 1551–1567), ეკლესიის შენობის (ილ რედენტორე ვენეციაში, დასრულდა 1592 წელს) ახალი ტიპები. შემოქმედებითად გაიაზრა ორდერული სისტემა. პალადიოს შემოქმედებამ და ტრაქტატმა „ოთხი წიგნი არქიტექტურის შესახებ“ (1570) გამოიწვია პალადიანიზმის განვითარება.

ბიოგრაფია
ქვისმთლელის შვილი იყო.

აზომა და ღრმად შეისწავლა ანტიკური ხუროთმოძღვრული ძეგლები. განიცადა ვენეციური რენესანსული არქიტექტურის გავლენა. მისი შემოქმედება გვიანდელი რენესანსის კულტურის ერთ-ერთი მწვერვალია.
კარასაჰრი

კარასაჰრი — ჩინეთის სინძიანის უიღურთა ავტონომიური რაიონის, ბაინგოლინის მონღოლთა ავტონომიურ პრეფექტურაში,
იანქი-ჰუის ავტონომიური ოლქის ადმინისტრაციული ცენტრი. უძველესი ქალაქი აბრეშუმის დიდ გზაზე. მისი უძველესი სახელი ტოხარულ ენებზე იყო არსი (ან არში) და აგნი, რომელიც ჩინურში გადმოვიდა როგორც იანქი .

2000 წელს ჩატარებული აღწერის მიხედვით ქალაქის მოსახლეობა შეადგენდა 29 000 ადამიანს, რომელიც 2006 წლისთივს 31 773-მდე გაიზარდა, საიდანაც: 16,032 იყო ჩინელი, 7781 ჰუი, 7,154 უიღური, 628 მონღოლი და 178 სხვა ეთნიკური ჯგუფების წარმომადგენლები.

ქალაქს სტრატეგიული მდებარეობა აქვს. მდებარეობს მდიანრე კაიდუზე, ჩინეთის ეროვნულ გზატკეცილ 314-ზე და სამხრეთი-სანძიანის რკინიგზის ხაზზე. ის არის რეგიონალურ დონზე მასალების განაწიელბის და ბიზნესის მნიშვნელოვანი ცენტრი. ქალაქის ადმინისტრაციაში შედის ათი თემი.

არშის ესაზღვრებოდა ტოხარული კულტურები რომლებიც ასევე მონათესავე ენებზე საუბრობდნენ: დასავლეთიდან კუჩა და აკსუ, აღმოსავლეთიდან ტურფანი და სამხრეთით ლოულანის სამეფო.

ჩინეთში, ხანის დინასტიის წყაროებში იანქი აღწერილია როგორც ძლიერი და მნიშვნელოვანი მეზობელი სამეფო. ჰანის წიგნის მიხედვით დასავლეთის რეგიონების რამდენიმე სამეფოს, მათ შორის იანქის, ხუნუს მომთაბარე ტომები აკონტროლებდნენ, თუმცა ძვ. წ საუკუნის მიწურულს ხანის დინასტიის გავლენის ქვეშ მოექცნენ.

 საუკუნიდან ტარიმის ბასეინის მოსახლეობის უმეტესობა მათ შორის არში ბუდიზმის მიმდევარი ხდება და ლინგვისტურად ინდოირანული ენების გავლენის ქვეშ ექცევა. რეგიონში ვრცელდება ისეთი ენები, როგორიცაა: პალი, სანსკრიტი, ბაქტრიული, განდჰარი და საკა. ქალაქი არში ცნობილი ხდება როგორც აგნი, რომელიც მომდინარეობს სანსკრიტული სიტყვიდან: ्ि "ცეცხლი". ბუდისტურ ხელნაწერებში ხანდახან ასევე მოხსენიებულია როგორც: "ცეცხლის ქალაქი".
ახალი შუამთის ხახულის ღვთისმშობლის ხატი

ახალი შუამთის ხახულის ღვთისმშობლის ხატი — ოდიგიტრიის ტიპის ღვთისმშობლის ოქროს ჭედური ხატი ახალი შუამთის მონასტრიდან.

ხატის აღწერა
ახალი შუამთის მონასტრის ერთ-ერთი უმთავრესი სალოცავი ხახულის ღვთისმშობლის ხატია. იგი დაბრძანებული ყოფილა ტაძრის კანკელის წინ, მარჯვენა მხარეს. ოდიგიტრიის ტიპის ჩვილედი ღვთისმშობლის ფერწერული სახე ოქროთი და ძვირფასი ქვებითაა მოოჭვილი. ხატს ზურგზე 44 სანაწილე აქვს.

ხატი დღესდღეობით ინახება საქართველოს ეროვნული მუზეუმის შალვა ამირანაშვილის ხელოვნების მუზეუმში.
ივანე ანანოვი

ივანე (ოვანეს) სტეფანეს ძე ანანოვი (დ. 1812, თბილისი — გ. 1888, მოსკოვი) — რუსეთის იმპერიის პირველი გილდიის ვაჭარი, მეცენატი და ფინანსისტი. საუკუნის დასავლეთ საქართველოში ყველაზე მსხვილი მიწათმფლობელი და ცნობილი მეურნე.

ბიოგრაფია
ივანე ანანოვი 1812 წელს თბილისში დაიბადა და აქვე დაამთავრა ნერსესის სემინარია. მისი წინაპრები თბილისში ვასპურაკანიდან ჩამოსახლდნენ. მისი ბიოგრაფიის შესახებ ცნობები მწირია. იგი მეუღლესთან ერთად მოსკოვში დასახლდა და ძირითადად იქ საქმიანობდა. გარდაიცვალა 1888 წელს.

საქმიანობა
მოსკოვში გადასახლების შემდეგ აქტიურად ჩაერთო ჯერ კომერციულ, შემდეგ საფინანსო-საკრედიტო საქმიანობაში, რომელიც ცოტა მოგვიანებით საქართველოშიც თბილისისა და ქუთაისის კომერციულ ბანკებში განაგრძო. გაზეთ „ივერიის“ ცნობით მას აღებ-მიცემობა თხუთმეტი თუმნით დაუწყია და ისე გამდიდრებულა, მილიონის პატრონად ასახელებდნენ. მინიჭებული ჰქონდა ნამდვილი სახელმწიფო მრჩეველის წოდება. ის იყო იმპერატორ ალექსანდრე -ის ძეგლის მშენებლის ხაზინადარი. იგი ფლობდა აჯამეთის ტყეს და მასთან დაკავშირებულ ხე-ტყის წარმოებას, მრავალ ჰექტარ სახნავ-სათეს მიწასა და ზვრებს.

მრეწველობა
ანანოვის ღვინის რეალიზაციის მთავარი კანტორა თბილისში მდებარეობა, საბითუმო საწყობები და მაღაზიები კი გახსნილი იყო პეტერბურგში, მოსკოვში, ვარშავაში, ბაქოსა და ბათუმში, რომლებშიც ყოველწლიურად სარეალიზაციოდ 29-30 ათასი ვედრო სუფრის ღვინო, 30-40 ათასი ბოთლი შამპანური და 60 ათასი ბოთლი კონიაკი იგზავნებოდა, ანანოვის სასმელები ფართოდ იყო ცნობილი არა მხოლოდ კავკასიაში, არამედ რუსეთის იმპერიის სხვა მხარეებშიც.

მეცენატი
მისი ყველაზე მასშტაბური საქველმოქმედო პროექტი იყო თბილისის წმინდა სტეფანეს სახელობის მონასტერთან სომეხ ქალთა შვიდწლიანი სკოლის დაარსება, რომელიც მან მეუღლის მარინე ანანოვის ხსოვნას მიუძღვნა.
1881 წელს ძმასთან (ალექსანდრე ანანოვი) ერთად დააფუძნა ფონდი 16 ათასი მანეთის კაპიტალით, რომლის პროცენტებით ყოველწლიურად მოსკოვის ლაზარევის ინსტიტუტში ორ-ორი სომეხი სტუდენტის სწავლა ფინანსდებოდა.
ყირიმ გირეი

ყირიმ გირეი (; დ. ბახჩისარაი, ყირიმის სახანო, 1717 — გ. 1769, კეუშენი, მოლდავეთი) — ყირიმის ხანი ორჯერ: 1758–1764 და 1768–1769 წლებში, დევლეთ გირეის უმცროსი ვაჟი, სელიმ გირეის შვილიშვილი.

ბიოგრაფია
ყირიმ გირეი იყო ხან დევლეთ -ის უმცროსი შვილი. აღიზარდა უფროსი ძმის, არსლან გირეის ოჯახში. ყირიმი 1748–1750 წლებში ბუჯაკის ურდოს მმართველად იყო დანიშნული, ამავდროულად ნურედინის თანამდებობას იკავებდა. ჯერ კიდევ 1750-იანების დასაწყისში ყირიმ გირეიმ დამოუკიდებელი საგარეო პოლიტიკის გატარება დაიწყო, პირადად ელჩები გაუგზავნა პრუსიის მეფე ფრიდრიხ -ს. გაცნობიერებული რუსეთის მხრიდან მზარდი საფრთხის შესახებ, ის ცდილობდა მოკავშირეების მოძებნას ერთობლივი თავდაცვის ორგანიზებისთვის. 1756 წელს მოუწია ყირიმის დატოვება და დასახლდა მცირე აზიაში, სადაც არ შეუწყვეტია პოლიტიკური მოღვაწეობა. მხარს უჭერდა ყირიმის ხანით, ჰალიმ გირეით უკმაყოფილო ედისან ნოღაებს. პირადად შემოიკრიბა დიდი ჯარი და ყირიმზე სალაშქროდ გაემართა. მისი სიძლიერისა და პოპულარობის გათვალისწინებით, 1758 წელს ოსმალეთის სულთანმა გადაწყვიტა ყირიმისთვის ხანის წოდების მინიჭება.

ტახტის დაკავების შემდეგ, ყირიმ გირეიმ საკმაოდ წარმატებული საშინაო პოლიტიკა გაატარა. უდიდესი წვლილი შეიტანა ქვეყნის ეკონომიკური და კულტურული ცხოვრების განვითარებაში. ხელი შეუწყო სოფლის მეურნეობის განვითარებას. მარცვლეულის წარმოების მოცულობა იმდენად გაიზარდა, რომ ხანმა დაისვა მარცვლეულის ექსპორტზე საკითხი დნეპრზე სპეციალური პორტის აშენების შესახებ. სახანოს ეკონომიკური დამოუკიდებლობის გზების ძიებაში მან ბრძანა გეოლოგიური კვლევების ჩატარება ყირიმის და კავკასიის მთებში მინერალებისა და ძვირფასი ლითონების მოსაძებნად.

ყირიმ გირეიმ დაიწყო დიდი პოლიტიკური ალიანსის შექმნა რუსეთის იმპერიის ექსპანსიისთვის წინააღმდეგობის გასაწევად. საბოლოოდ პრუსიასთან მოლაპარაკება უშედეგოდ დამთავრდა, რადგან 1762 წელს დასრულდა რუსეთ-პრუსიის ომი და ფრიდრიხ -მ მიატოვა ანტირუსული ალიანსის იდეა. ყირიმ გირეი პრუსიის შემდეგ შეეცადა რეჩპოსპოლიტასთან სამხედრო კავშირის დამყარებას, მან სულთან მუსტაფა -ს დაუმტკიცა ოსმალეთის ნეიტრალიტეტის დესტრუქციულობა აღმოსავლეთ ევროპის საქმეებში, მაგრამ სანაცვლოდ ტახტიდან გადაყენება მიიღო. ის შეცვალა მისმა ძმისშვილმა, სელიმ გირეიმ.

1768 წელს ყირიმ გირეი ოსმალებმა მეორედ აიყვანეს ყირიმის ტახტზე. ახლადდაწყებულ რუსეთ-ოსმალეთის ომში ყირიმ გირეის დაევალა ყირიმელი თათრებისა და ოსმალების დიდი არმიის მეთაურობა. 1769 წელს შეუტია სამხრეთ უკრაინას, მაგრამ მიტოვებული სოფლების დაწვისა და გაძარცვის გარდა, ვერაფერს მიაღწია.

ყირიმ გირეი პოლონეთის გავლით მოლდავეთში გადასვლისას, მოულოდნელად გარდაიცვალა სამხედრო ბანაკში, კეუშენში. იყო მიზანმიმართული მოწამვლის ყველა ნიშანი (ხანის სიკვდილის თვითმხილველი, ფრანგი ავანტიურისტი, ელჩი ბარონი ფრანც დე ტოტი ეჭვობდა ოსმალთა დიდ ვეზირზე), თუმცა ბეგებმა უარი თქვეს გამოძიების დაწყებაზე. ყირიმის ცხედარი ბახჩისარაიში გადაასვენეს და დაკრძალეს ხანების სასაფლაოზე.
სახდელის ხევის სამების ეკლესია

სახდელის ხევის სამების ეკლესია— არქიტექტურული ძეგლი ბორჯომის მუნიციპალიტეტის სოფელ მაჭარწყლიდან დაახლოებით 1,5 კილომეტრზე. აგებულია ადრე ფეოდალურ ხანაში.

ეკლესია დარბაზულია (5,40×3,90 მ). ტაძრის სამხრეთ-აღმოსავლეთით ნასახლარის კვალი შეინიშნება, ხოლო აღმოსავლეთით პატარა ბორცვზე კოშკი მცირე ნაშთი და გალავნის (10 მ სიმაღლის) ნაწილია შემორჩენილი. აქედან ძველი გზა მიდიოდა სარბიელასა და ალეწის ციხისაკენ. ეკლესიის საშენ მასალად გამოყენებულია უხეშად დამუშავებული უსწორო სხვადასხვა ზომის ქვები. ტაძარს ერთადერთი შესავლელი სამხრეთიდან აქვს. ძეგლს ორი სარკმელი აქვს: ერთი თაღოვანი მოხაზულობის სარკმელი აღმოსავლეთითაა გაჭრილი, მეორე კი დასავლეთ კედელშია. ტაძარში ალაგ-ალაგ შემორჩენილია შელესილობის კვალი, რის საფუძველზეც დევი ბერძენიშვილი ფიქრობდა, რომ ეკლესიის ინტერიერი მთლიანად მოხატული უნდა ყოფილიყო.
ალეწის ციხე

ალეწის ციხე — არქიტექტურული ძეგლი ბორჯომის მუნიციპალიტეტის სოფელ წინუბნის ზევით. აქედან გადასავლელებია: ხცისის გავლით — ხაშურისკენ და ძამის ხეობის გავლით — ქარელში. აქედან გამომდინარე, აღნიშნულ ციხეს დიდი სტრატეგიული მნიშვნელობა ჰქონდა. სწავლული ბატონიშვილი ალეწის ციხის შესახებ წერს ციხე აშენებულია ვიწრო თხემზე. ჩრდილოეთისა და აღმოსავლეთის მხარეს ფრიალო კლდეა. დასავლეთისა და სამხრეთის ფერდობები ნაკლებად დამრეცია, საიდანაც სიმაგრე მაღალი კედლებითაა შემოზღუდული. კედლები ბევრ ადგილას წაქცეულია. წაგრძელებულ მხარეებს ორი მრგვალი ბურჯი ასრულებს. აღმოსავლეთის ბურჯის მხოლოდ ფუძეა შემორჩენილი, დასავლეთისა კვალი ჩანს. ციხეს სამხრეთი მხრიდან სამზერი ხვრელი აქვს დატანებული, რომელიც წინუბნიდან მომავალ გზას აკონტროლებს. მას განვითარებული გვიანი შუა საუკუნეებით ათარიღებენ.
თონეთის ეკლესია

თონეთის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ბორჯომის მუნიციპალიტეტის ნასოფლარ დიდ თონეთში. იგი წარმოადგენს დარბაზული ეკლესიის ტიპს.

ძეგლს სახურავი ჩამონგრეული აქვს. ადგილზეა აღმოსავლეთი ფასადის სახურავის სამხრეთი ქანობი კარნიზით, ხოლო დასავლეთ ფასადზე კეხი და კარნიზის ერთი ქვა. შენობის ირგვლივ შემორჩენილია ძველი ნასახლარის კედლები და გელაზის დიდი ქვა. ეკლესია საშუალო ზომისაა (7.5 მ×7 მ), ნაგებია დამუშავებული რუხი და ღვინისფერი ქვით, კირ-ხსნარის დუღაბზე.

ეკლესიას აქვს მინაშენი, რომელიც საკმაოდ განიერია და თითქმის ეკლესიის სიგანეს უტოლდება. აღსანიშნავია, რომ ეკლესია ნაწილობრივ მიწით არის დაფარული. ეკლესიის ფასადები სადაა. ერთადერთ გამონაკლისს წარმოადგენს დასავლეთით, ვიწრო სარკმლის ზევით გამოსახული რელიეფური ჯვარი. ეკლესიის მინაშენი იმდენად არის ჩახერგილი, რომ მის შიდა სივრცეზე რაიმეს თქმა ძნელია. მინაშენის სწორკუთხა, მაღალი შესასვლელი გარედან გადახურულია სადა და ვიწრო ზედანის ქვით. ეკლესიაში ვხვდებით სამხრეთ ფასადზე გაჭრილი კარით, რომლის თავზე დევს მუზარადისებრი ფორმის მოზრდილი არქიტრავის ქვა. თონეთის ეკლესიის აშენებას, არქიტექტურული მონაცემების საფუძველზე - საუკუნეებით ათარიღებენ.
ინალ არძინბა

ინალ არძინბა (დ. 26 ივლისი, 1990) — აფხაზი პოლიტიკოსი. „აფხაზეთის რესპუბლიკის“ საგარეო საქმეთა მინისტრი 2021-2024 წლებში.

ბიოგრაფია
დაიბადა 1990 წლის 26 ივლისს, სოხუმში. დაამთავრა სოხუმის მე-10 საშუალო სკოლა. 2007-2012 წლებში სწავლობდა მოსკოვის ეკონომიკის უმაღლესი სკოლის საერთაშორისო ეკონომიკისა და მსოფლიო პოლიტიკის ფაკულტეტზე, სკოლის მაღალი აკადემიური მოსწრებით დასრულების გამო უნივერსიტეტში გამოცდის გარეშე ჩაირიცხა. მოსკოვის ეკონომის უმაღლეს სკოლაში სწავლის პერიოდში გამოსცა წიგნი „აფხაზეთის ეროვნული ეკონომიკა“. 2012 წელს უნივერსიტეტის დამთავრების შემდეგ რუსეთის უმსხვილეს სადაზღვევო კომპანია „როსგოსტრახის“ სახელმწიფო ორგანოებთან ურთიერთობის საკითხებში კომპანიის პრეზიდენტის თანაშემწის პოზიცია ეკავა.
ამავე წელს ხელმძღვანელობდა რუსეთის დელეგაციას ვაშინგტონში გამართულ „ახალგაზრდული რვიანის“ სამიტზე. 2013 წელს რუსეთის დელეგაციას ხელმძღვანელობდა „ახალგაზრდული ოციანის“ სამიტზე სანქტ-პეტერბურგში და „ახალგაზრდული რვიანის“ სამიტზე ლონდონში. 2014 წელს „ევრაზიის ეკონომიკური კავშირის წევრი ქვეყნების, აფხაზეთისა და ცხინვალის რეგიონის „ახალგაზრდა ლიდერების“ რეიტინგის სათავეში მოხვდა. 2014 წლიდან დაიწყო არძინბას კარიერა რუსეთის პრეზიდენტის ადმინისტრაციაში, სადაც იყო დსთ-ის წევრი ქვეყნების, აფხაზეთისა და „სამხრეთ ოსეთის“ რესპუბლიკებთან სოციალურ-ეკონომიკური თანამშრომლობის სამმართველოს კონსულტანტი , ამის შემდეგ შემდეგ კი - ვლადიმერ სურკოვის პირველი მოადგილე. სურკოვთან მუშაობის პერიოდში არძინბას უკრაინის რეგიონების დესტაბილიზაციის პროექტების კურატორობა ევალებოდა. უკრაინაში მას განსაკუთრებით მძიმე დანაშაულებში ედება ბრალი, კერძოდ, უკრაინის სახელმწიფო საზღვრის ცვლილების მცდელობასა და ქვეყნის კონსტიტუციით დადგენილი წესრიგის დარღვევაში. ადმინისტრაციაში არძინბა კურირებდა დონეცკისა და ლუგანსკის თვითგამოცხადებულ რესპუბლიკებთან ურთიერთობას კურირებდა. ამ ყველაფრის გამო უკრაინამ არძინბა საერთაშორისო ძებნილად გამოაცხადა. 2017 წლის 26 ივნისს არძინბა რუსეთის პრეზიდენტის ადმინისტრაციის უფროსის განკარგულების შემდეგ დსთ-ის წევრი ქვეყნების, აფხაზეთისა და „სამხრეთ ოსეთის“ რესპუბლიკებთან სოციალურ-ეკონომიკური თანამშრომლობის სამმართველოს დეპარტამენტის უფროსად დაინიშნა. მანამდე მას რუსეთის ფედერაციის პრეზიდენტის დსთ-ს საქმეთა სამმართველოში მთავარი მრჩევლის თანამდებობა ეკავა. 2017 წლის 2 დეკემბერს ვლადიმერ პუტინის ბრძანებით, რუსეთის ფედერაციის მე-3 კლასის ნამდვილი სახელმწიფო მრჩეველის საკლასო ჩინი მიენიჭა. 2018 წლის 18 ივნისს, არძინბამ 2017 წლის ოქტომბერში სოჭში გამართული მსოფლიო ახალგაზრდობისა და სტუდენტების ფესტივალის ჩატარებაში შეტანილი წვლილისთვის რუსეთის ფედერაციის პრეზიდენტის, ვლადიმერ პუტინსგან საპატიო სიგელი მიიღო.

აფხაზეთის „რესპუბლიკის“ საგარეო საქმეთა მინისტრი
აფხაზეთის „რესპუბლიკის“ საგარეო საქმეთა მინისტრი 2021 წლის 18 ნოემბრიდან.

2022 წლის 27 სექტემბერს არძინბამ რუსეთის საგარეო საქმეთა მინისტრ სერგეი ლავროვთან ერთად ხელი მოაწერა რუსეთთან ორმაგი მოქალაქეობის შესახებ შეთანხმებას, რომლის მიხედვითაც აფხაზების რუსეთის მოქალაქეობის მიღებისათვის ე. წ. „აფხაზური პასპორტის“ დათმობა არ მოუწევთ.

არძინბას თქმით საქართველოსა და ე. წ. „აფხაზეთის რესპუბლიკას“ შორის ურთიერთობის ნორმალიზებისთვის საქართველოს მიერ ე. წ. რესპუბლიკის დამოუკიდებლობის უპირობოდ აღიარებაა საჭირო.
მომწვარას ციხე

მომწვარას ციხე — არქეოლოგიური ძეგლი ბორჯომის მუნიციპალიტეტში. სახდელის ხევის სამების ეკლესიიდან 2-3 კილომეტრზე, მაღალ კლდოვან თხემზე.

დევი ბერძენიშვილი ფიქრობს, რომ აღნიშნული ციხის სახელწოდება უნდა უკავშირდებოდეს ტყის ხანძარს. ვახუშტი ბატონიშვილი აღნიშნული სიმაგრის შესახებ წერს: დღეისათვის ციხე თითქმის დანგრეულია. იგი შემორჩენილია მხოლოდ გალავნის არასრული სიმაღლითა და მის შიგნით არსებული ნაგებობის ნაშთით. ციხესთან ყველაზე ადვილი მისადგომი არის აღმოსავლეთის მხრიდან. სიმაგრის ფართი, რომელიც კლდოვანი თხემის მთელ ზედაპირს მოიცავს (დაახლ. 50×30 მ) მოზღუდულია. ციხე მოზრდილი ქვებითაა ნაგები. ციხის აღმოსავლეთ ნაწილში არასრული სიმაღლის სწორკუთხა კოშკი დგას. ციხის გალავანს ჩრდილოეთის მხრიდან წრიული ბურჯი ახლავს. სიმაგრეში შეიმჩნევა მრგვალი წყალსაცავის ნაშთი. ციხეში ეკლესიის გეგმა აღარ იკითხება. მომწვარას ციხე თავისი სტრატეგიული მდებარეობის გამო, გუჯარეთის ორივე სანაპიროს სოფლებს უზნარიანის საციხისთავომდე გადასწვდებოდა.
ზედა თმოგვის ნამოსახლარი

ზედა თმოგვის ნამოსახლარი — არქიტექტურული ძეგლი ასპინძის მუნიციპალიტეტის სოფელ ზედა თმოგვში.
ზედა თმოგვის ნამოსახლარზე რამდენიმე ნაგებობა სრულად არის შემორჩენილი. აქ წარმოდგენილია მესხური ტიპის სახლები, თავისი სამურნეო დანიშნულების ნაგებობებით. ნაგებობები განლაგებული არის ტერასულად და მათი უმეტესობა ნახევრად მიწურია. მათი კედლები ნაგები არის ქვით და გადახურვა არის ბანური, რომელიც ებჯინება ხის მორებს. ნამოსახლარის სამხრეთით, ჩრდილოეთით და აღმიოსავლეთით მდებარეობს ქვის სტელები ხოლო დასავლეთით თანამედროვე ქვის ჯვარი. გადმოცემის თანახმად ზედა თმოგვის ოთხივე მხრიდან იცავდა სტელები და ქვაჯვარები, ამიტომ აღუმართავთ ახალი ქვაჯვარი იმ ადგილას, სადაც ნავარაუდებია ისტორიული ქვაჯვარი არსებობს. ნამოსახლარზე ასევე მდებარეობს ეკლესია - საუკუნეების სამნავიანი ბაზილიკა და მის აღმოსავლეთით სამაროვანი, სადაც დღემდე კარგად ჩანს ქვის სამარხები.
აგარის ნამოსახლარი

აგარის ნამოსახლარი — არქეოლოგიური ძეგლი ასპინძის მუნიციპალიტეტის სოფელ თმოგვთან.
ნამოსახლარზე დიდი რაოდენობის კერამიკის ფრაგმენტი დაფიქსირდა. ბორცვებს აკავშირებს ჩრდილო-აღმოსავლეთის მხრიდან გზა, რომლის ზედაპირზე კარგად ჩანს სპეციალურად ნათალი კლდე, იმისათვის რომ ზედაპირი მოსწორებული ყოფილიყო. ბორცვებს შორის მდებარე უნაგირზე ჩანს მშრალად ნაგები ნაგებობების კვალი, ხოლო სამხრეთ უკიდურეს ბორცვზე ჩანს სათავდაცვო კედლის ფრაგმენტი, რომელიც ბორცვს შემოუყვებოდა კიდეზე. შიდა სივრცეში ორ დონეზე ტერასულად არის მშრალად ნაგები შენობების კედლის ნაშთები. ბორცვი არის მტკვრისა და დუმეილას, არდაგანკი ხეობების კიდეში და აქვს საკმაოდ დომინანტური მდებარეობა.
აგარის სტელა

აგარის სტელა — მონუმენტური სახვითი ხელოვნების ძეგლი ასპინძის მუნიციპალიტეტის სოფელ ნაქალაქევთან.

სტელა არის ბაზისში ჩასმული, თავზე ადგას ქვის ჯვარი, რომელზეც ერთი მხრიდან წრეში ჩასმული ჯვარია გამოსახული. ქვის ჯვარის სამი ფრთა მომრგვალებული ფორმისაა, ხოლო მეოთხე წაგრძელებული ფეხით ჩასმული არის სტელის ფოსოში. სტელის ზედა ნაწილზე, სამი მხრიდან გამოსახული არის რელიეფური ორნამენტი, ვარდულები. ხოლო მეოთხე მხარე, სამხრეთ მხრიდან დაზიანებული არის და სავარაუდოდ იმ მხარესაც მსგავსი ორნამენტი უნდა ყოფილიყო. ბაზისი რომელიც ნაწილობრივ მიწაში არის ჩასმული მართკუთხა ფორმისაა და ცენტრში ასევე მართკუთხა ფორმის ფოსო აქვს, სადაც სტელა არის ჩასმული. სამხრეთ-დასავლეთის მხრიდან მასზე ამოკვეთილი არის ჯვარი.
შოლოშეთის ციხე

შოლოშეთის ციხე — არქიტექტურული ძეგლი ასპინძის მუნიციპალიტეტის სოფელ ტოლოშში.
შედგება ორი ძირითადი ნაწილისგან შიდა ციხისგან და მის სამხრეთით მიშენებული სივრცისგან. შიდა ციხე სიგრძეში 50 და სიგანეში 25 მეტრია, ხოლო სამხრეთის ნაწილი სიგრძეში 53 და სიგანეში 18 მეტრია. ციხის კედლები ჩამოშლილია და ცრდილოეთის მხრიდან, საიდანაც ყველაზე კარგად არის შემორჩენილი წყობა, აღწევს 1-1.5 მეტრს სიმაღლეში. კედლები ნაგები არის ფლეთილი ქვით მშრალი წყობის ტექნიკით. ციხეს შესასვლელი უნდა ქონოდა სამხრეთ დასავლეთის მხრიდან.
ტენესი (მდინარე)

ტენესი  — მდინარე აშშ-ის აღმოსავლეთ ნაწილში, მდინარე ოჰაიოს (მისისიპის აუზი) ყველაზე გრძელი და წყალუხვი მარცხენა შენაკადი. წარმოიქმნება ქალაქ ნოქსვილთან მდინარეების ჰოლსტონისა და ფრენჩ-ბროდის შეერთების შედეგად. ისინი სათავეს იღებენ აპალაჩების დასავლეთ კალთებზე. სიგრძე შემდგენელი მდინარეების შეერთების ადგილიდან — 1050 კმ, მდ. ჰოლსტონის სათავიდან — 1470 კმ. აუზის ფართობი 104 ათ. კმ². წყალდიდობა იცის ზამთრის ბოლოს და გაზაფხულზე, წყალმცირობა — ზაფხულში. წყლის საშუალო ხარჯი შესართავთან 1800 მ³/წმ შეადგენს. ჩამონადენი თითქმის მთლიანადაა დარეგულირებული მრავალმხრივი დანიშნულების წყალსაცავთა სისტემით, მათგან 10 საკუთრივ ტენესიზე მდებარეობს (მ.შ. ყველაზე დიდი — კენტუკი, ფართობი 1100 კმ²), ხოლო 22 — შენაკადებზე. შემოვლითი არხებისა (ქალაქ ჩატანუგასა და ფლორენსთან არსებულ ჭორომებთან) და რაბების წყალობით, სანაოსნოა შემდგენელი მდინარეების შეერთების ადგილიდან მთელ სიგრძეზე. ტენესიზე მდებარეობს ქალაქები: ნოქსვილი, ჩატანუგა, ფლორენსი.
აიძური-ე

აიძური-ე (ნიშნავს ინდიგო სურათებს) - იაპონური გრავიურები, რომლებიც ლურჯ ფერებშია შესრულებული. ლურჯი გრავიურების განვითარება ევროპიდან პრუსიული ლურჯი საღებავის იმპორტთან არის დაკავშირებული.

პრუსიული ლურჯის უპირატესობანი
ეს ფერი გერმანელმა ალქიმიკოსმა იოჰან კონრად დიპელმა (1673-1734) გამოიგონა 1704 წელს. ამ პიგმენტს რამდენიმე უპორატესობა ჰქონდა ინდიგო ფერთან შედარებით, რომელსაც პრუსიული ლურჯის შემოსვლამდე, მე-18 საუკუნის დასაწყისის იაპონურ ხის ნამუშევრებში იყენებნენ. ინდიგო ფერი კომელინას და სხვა მცენარეების ფურცლებიდან იწარმოებოდა, მაგრამ ეს ყვავილები საღებავს მხოლოდ მუქ ლურჯ ელფერს აძლევდნენ. რომ შევადაროთ, პრუსიული ლურჯი გამოირჩეოდა სითამამით, სიცოცხლით და სინათლით, ტონების ფართო დიაპაზონით და გაქრობისადმი მეტი წინააღმდეგობით. პრუსიული ლურჯი განსაკუთრებით გამოსადეგია ღრმა წყლის, ოკეანეების, მდინარეების, ზღვების, ცისფერი ცის გამოსახატავად. შესაბამისად ლოგიკურია ის, რომ ეს ფერი ლანდშაფტის გრავიურების შექმნის მთავარი ფაქტორი გახდა. პრუსიული ლურჯი იაპონიაში ცნობილი იყო, როგორც ბერურინ-აი ან ბერუ-აი, ანუ ბერლინის ლურჯი, ეს სიტყვა გერმანული სიტყვიდან ბერლინიდან მომდინარეობს, რომელიც პრუსიის (სადაც პრუსიული ლურჯი იწარმოებოდა) დედაქალაქს წარმოადგენდა.

ისტორია
პრუსიული ლურჯი იაპონიაში დაახლოებით 1790 წელს შემოიტანეს, ჰოლანდიური სავაჭრო პუნქტის დეშიმას საშუალებით. მთელი იაპონია, გარდა ამ სავაჭრო პუნქტისა, ამ დროს დანარჩენი მსოფლიოსგან იზოლირებული იყო, ჰოლანდიელებს კი იაპონიასთან სავაჭრო მონოპოლია 200 წელზე მეტი ხნის განმავლობაში ჰქონდათ.

აიძურე-ე გრავიორები
აიძური-ე გრავიურების ძირითადი დიზაინერები ჰოკუსაი, ჰიროშიგე, კეისაი ეიზენი, კუნისადა და უტაგავა სადაჰიდი იყვნენ.

ისეია სობეი და კეისაი ეიზენი
1830 წელს ისეია სობეიმ, გრავიურების გამომცემელმა გამოიყენა პრუსიული ლურჯი გრავიურაში, რომლის დიზაინი შექმნილი იყო კეისაი ეიზენის მიერ.  ეიზენმა გრავიურები მხოლოდ იმპორტირებული ლურჯის გამოყენებით შექმნა, რამაც ამ ფერის პოპულარობის ზრდა გამოიწვია. ასევე მოდური გახდა პიგმენტის გამოყენება ფიგურათა გრავიურებში და უკვე ერთი წლის შემდეგ პეიზაჟებში.

კაცუსიკა ჰოკუსაი
კაცუსიკა ჰოკუსაი (1760-1849) იყო ერთ-ერთი პირველი იყო, რომელმაც აიძური-ე გრავიურები შექმნა. 1931 წელს მისი ცნობილი გრავიურების სერიიდან „მთა ფუძიამას ოცდათექვსმეტი ხედი“ ათი ნამუშევარი, მათ შორის ყველაზე ცნობილი „კანაგავას დიდი ტალღა“ პრუსიულ ფერში დაიბეჭდა.

ფილიპ ფრანც ფონ ზიბოლდი
ბერლინური ლურჯს ასევე ფილიპ ფრანც ფონ ზიბოლდის კოლექციაშიც შევხვდებით, რომელიც 1826 წელს იაპონიის კუძნულ დეშიმაზე ჰოლანდიურ სავაჭრო ჯგუფთან ერთად ჩამოვიდა.

უტაგავა ჰიროშიგე
უტაგავა ჰიროშიგე (1797-1858) იყო კიდევ ერთი მხატვარი, რომელიც გამოცდილი იყო აიძური-ე გრავიურების დამზადებაში. ჰიროშიგემ ლანდშაპტის გრავიურებში პრუსიული ლურჯი წითელთან და ყვითელთან ერთადაც გამოიყენა.

უტაგავა კუნისადა და უტაგავა სიდაჰიდე
სხვა მხატვრები, რომლებიც აიძური-ე დიზაინიში ექსპერიმენტებს ატარებდნენ იყვნენ უტაგავა კუნისადა (1786-1865) და უტაგავა სიდაჰიდე (1807-1873). მიუხედავად იმისა, რომ ისინი მხოლოდ ერთი ტიპის ლურჯ ფერს იყენებდნენ, განმეორებითი გრავირებით, ფერთა თანდათანობითი გადასვლებით შეძლეს, რომ შუქ-ჩრდილების გამოკვეთისთვის მიეღწიათ.