iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 193

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 193 მიიღეს 1964 წლის 9 აგვისტოს. მას შემდეგ, რაც კვიპროსში სიტუაცია სერიოზულად გაუარესდა, საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა თავისი მიმართვა თურქეთს, რომ თურქეთმა შეწყვიტოს კუნძულის დაბობმბვა, ხოლო კვიპროსმა შეწყვიტოს ცეცხლი. საბჭომ მოუწოდა ყველას ითანამშრომლოს გაერთიანებული ერების სამშვიდობო ძალების სარდლობასთან კვიპროსში და მხარეებმა თავი შეიკავონ ნებისმიერი ქმედებებისგან, რომელიც შეიძლება გაამწვავოს ან გააფართოვოს საომარი მოქმედებები.

193-ე რეზოლუცია მიიღეს ცხრა ხმით, არც ერთის წინააღმდეგ, ასევე ორმა წევრმა თავი შეიკავა, ესენია: ჩეხოსლოვაკია და საბჭოთა კავშირი.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 29

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 29 მიიღეს 1947 წლის 12 აგვისტოს. გაეროში გაწევრიანების შესახებ ალბანეთის, მონღოლეთის, ტრანსიორდანიის, ირლანდიის, პორტუგალიის, უნგრეთის, იტალიის, რუმინეთის, ავსტრიის, იემენის, ბულგარეთისა და პაკისტანის განცხადების განხილვის შემდეგ უშიშროების საბჭომ დადებითი რეკომენდაცია მისცა გენერალურ ასამბლეას იემენისა და პაკისტანის გაწევრიანების შესახებ.

რეზოლუცია მიიღეს ერთხმად.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 18

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 18 მიიღეს 1947 წლის 16 თებერვალს. რეზოლუცია შეიქმნა გაეროს გენერალური ასამბლეის რეზოლუცია 41-ის საპასუხოდ, რომლის მიხედვითაც მსოფლიოში მშვიდობის დასამყარებლად აუცილებელია შეიარღებისა და შეიარაღებული ძალების კონტროლი და შემცირება.

რეზოლუცია მიიღეს 10 ხმით. საბჭოთა კავშირმა თავი შეიკავა.
გაეროს რეზოლუცია

გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის რეზოლუცია (გაეროს რეზოლუცია) — ფორმალური ტექსტი, მიღებული გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის (გაერო) ორგანოს მიერ. თუმცა, გაეროს ნებისმიერმა ორგანომ შეიძლება გამოსცეს რეზოლუცია, მაგრამ პრაქტიკაში ყველაზე მეტ რეზოლუციას გაეროს უშიშროების საბჭო ან გაეროს გენერალური ასამბლეა იღებს.

სამართლებრივი სტატუსი
ექსპერტთა უმრავლესობა მიიჩნევს, რომ გენერალური ასამბლეის რეზოლუციების უმრავლესობა არასავალდებულოა. გაეროს წესდების მე-10 და მე-14 სტატიები ეხება გენერალური ასამბლეის რეზოლუციებს, როგორც „რეკომენდაციებს“. გენერალური ასემბლეის რეზოლუციების სარეკომენდაციო ხასიათი, არაერთხელ ხაზგასმით საერთაშორისო სასამართლომაც აღნიშნა. თუმცა, გენერალური ასამბლეის ზოგიერთი რეზოლუცია, რომელიც ეხება გაეროს შიდა საკითხებს, როგორიცაა საბიუჯეტო გადაწყვეტილებები ან ინსტრუქცია დაბალი რანგის ორგანოებს, სავალდებულოა.

გაეროს წესდების 25-ე მუხლის თანახმად, გაეროს წევრი ქვეყანა ვალდებულია, რომ „აღასრულოს უშიშროების საბჭოს გადაწყვეტილება, მიმდინარე წინამდებარე წესდების შესაბამისად“. რეზოლუციები, მიღებული თავის მიხედვით, ითვლებიან სავალდებულოდ, მაგრამ თავის ქვეშ მიღებულების მიმართ, არ არსებობს აღსრულების მექანიზმები და ზოგადად, საერთაშორისო სამართლის მიხედვით, ითვლება არასავალდებულოდ. თუმცა, 1971 წელს, საერთაშორისო სასამართლოს წევრების მტკიცებით, ნამიბიის მიღებული უშიშროების საბჭოს სარეკომენდაციო რეზოლუციებს, სავალდებულო ხასიათის იყო. ჰააგის სასამართლოს ამ გადაწყვეტილებას შეეწინააღმდეგა ერიკა დე-ვეტი და სხვები. დე-ვეტი ამტკიცებს, რომ -ე თავი, შეუძლებელია იყოს სავალდებულო.

პრაქტიკაში, უშიშროების საბჭო არ განიხილავს თავის გადაწყვეტილებებს სავალდებულოს, თავის გარეთ.

სახეები
გაეროს რეზოლუციები შეიძლება იყოს, როგორც არსებითი, ისე პროცედურული.

გარდა ამისა, რეზოლუციები კლასიფიცირდება ორგანოების მიერ, სადაც იგი მიიღეს, მაგალითად:
გაეროს გენერალური ასამბლეის რეზოლუცია
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 19

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 19 მიიღეს 1947 წლის 27 თებერვალს. რეზოლუციაზე განხილული იყო გაერთიანებულ სამეფოსა და ალბანეთს შორის წამოჭრილი დავა კორფუს სრუტესთან დაკავშირებით. საბჭომ სამი წევრისაგან შეკრიბა კომისია აღნიშნულ ინციდეტში გასარკვევად, რომელთაც დასკვნის დადება დაევალათ არაუგვიანეს 1947 წლის 10 მარტისა.

რეზოლუცია მიიღეს 8 ხმით. საბჭოთა კავშირმა, პოლონეთმა და სირიამ თავი შეიკავა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 353

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 353 მიიღეს ერთხმად 1974 წლის 20 ივლისს, თურქეთის კვიპროსში შეჭრის საპასუხოდ. საბჭომ დაუყონებლივ მოითხოვა გაეყვანათ ყველა უცხო ქვეყნის სამხედრო მოსამსახურეები, რომლებიც იმყოფებოდნენ კვიპროსის რესპუბლიკაში, გაეროს წესდების 1 მუხლის საწინააღმდეგოდ. რეზოლუცია დღემდე აგრძელებს მოწოდებას საბერძნეთს, თურქეთს და გაერთიანებულ სამეფოს დაუყოვნებლივ აღადგინონ მოლაპარაკებები, კუძულზე მშვიდობის კონსტიტუციური წესრიგის კონსოლიდაციისთვის.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 354

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 354 მიიღეს ერთხმად 1974 წლის 23 ივლისს, რომელიც იყო მოკლე და რეზოლუციამ კიდევ ერთხელ დაადასტურა 353-ე რეზოლუციის დებულება, და მოითხოვა, რომ ყველა მხარემ დაუყოვნებლივ შეწყვიტოს ბრძოლა, 353-ე რეზოლუციის შესაბამისად. რეზოლუციამ ასევე მოითხოვა ყველა სახელმწიფომ, თავი შეიკავოს ნებისმიერი ქმედებებისგან, რომელიც შეიძლება კიდევ უფრო გაამწვავოს სიტუაცია.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 355

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 355 მიიღეს ერთხმად 1974 წლის 1 აგვისტოს, რომელიც გაახსენა თავისი 186, 353 და 354, და აღნიშნა, რომ ყველა ქვეყანამ გამოხატა თავისი ნება კვიპროსის სუვერენიტეტის, დამოუკიდებლობისა და ტერიტორიული მთლიანობის მიმართ და მოითხოვა გენერალური მდივნისგან, მიიღოს შესაბამისი ზომები შესაძლო ცეცხლის შეწყვეტასთან დაკავშირებით და ანგარიში მოახსენოს საბჭოს. რეზოლუციის მიზანი იყო, მოეღოს ბოლო კონფლიქტს, რომელიც გამოიწვია თურქეთის შეჭრამ კვიპროსში.

355-ე რეზოლუცია მიიღეს 13 ხმით არცერთის წინააღმდეგ. ბელორუსიის სსრ-მ და სსრკ-მ თავი შეიკავა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 358

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 358 მიიღეს ერთხმად 1974 წლის 15 აგვისტოს, სადაც აღნიშნულია, რომ გაერო ღრმად შეშფოთებულია ძალადობისა და სისხლისღვრის გაგრძელებით კვიპროსში, ასევე იგი შეშფოთებულია 357-ე რეზოლუციის შეუსრულებლობით. საბჭომ აღნიშნა თავისი წინა რეზოლუციების საკითხი და მოითხოვა მათი სრული განხორციელება, რომელიც გულისხმობს, რომ ყველა მხარე დაუყოვნებლივ და მყისიერად უნდა დაიცვან ცეცხლის შეწყვეტის შესახებ შეთანხმება.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 359

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 359 მიიღეს 1974 წლის 15 აგვისტოს, მას შემდეგ, რაც უშიშროების საბჭომ შეშფოთებით მოისმინა გენერალური მდივნის ანგარიში, სამხედრო ქმედების გაგრძელების შესახებ კვიპროსში, ასევე აღნიშნა, რომ გაეროს სამშვიდობო ძალები კვიპროსში იმყოფებიან იქ, კვიპროსის, თურქეთის და საბერძნეთის მთავრობების სრული თანხმობით. საბჭომ გამოხატა სინანული სამშვიდობო ძალების წევრების დაღუპვისა და დაჭრის გამო. რეზოლუცია მოითხოვს, რომ ყველა მხარემ პატივი სცეს სამშვიდობოების სტატუსს და მოითხოვს, რომ ყველა მხარემ ითანამშრომლოს მათთან, მათი საქმიანობის განხორციელების დროს.

რეზოლუცია 14 ხმით მიიღეს, ჩინეთს კენჭისყრაში მონაწილეობა არ მიუღია.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 360

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 360 მიიღეს 1974 წლის 16 აგვისტოს, მას შემდეგ, რაც წინა რეზოლუციებში აღენიშნა, რომ ყველა სახელმწიფო ცნობს კვიპროსის სუვერენიტეტს, დამოუკიდებლობასა და ტერიტორიულ მთლიანობას, მაგრამ თურქეთის მხრიდან გრძელდება ცალმხრივი სამხედრო ქმედებები, კვიპროსის წინააღმდეგ, სადაც გაერო გამოხატავს უკმაყოფილებას. საბჭომ მოუწოდა მხარეებს დაუყოვნებლივ დაიცვან წინა რეზოლუციები, განსაკუთრებით 353, ასევე მოითხოვა გენერალურ მდივანს, ანგარიშით გამოვიდეს დაკვირვებების შემდეგ, რომ საბჭომ შეძლოს და მიიღოს შემდგომი ღონისძიებები, წესრიგის მშვიდობიანად მიღებისთვის.

რეზოლუცია მიიღეს 11 ხმით არცერთის წინააღმდეგ, სამმა წევრმა თავი შეიკავა, ესენია: ბელორუსიის სსრ, ერაყი და სსრკ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 395

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 395 მიიღეს 1976 წლის 25 აგვისტოს, მას შემდეგ, რაც თურქეთისა და საბერძნეთის საგარეო საქმეთა მინისტრებმა იკამათეს ეგეოსის ზღვის ტერიტორიულ წყლებთან დაკავშირებით. საბჭომ შენიშნა დაძაბულობა და მოუწოდა ორივე მხარეს თავშეკავებისაკენ და მოლაპარაკებებისკენ. საბჭომ აღნიშნა, რომ ორივე ქვეყანამ იცის საერთაშორისო სასამართლოს შესახებ, რომელიც საკმარისად კვალიფიცირებულია და შეუძლია მოაგვაროს ნებისმიერი სამართლებრივი დავა.

საბერძნეთმა დაადანაშაულა თურქეთი, მის კონტინენტურ შელფზე სეისმოლოგიური სამუშაოების ჩატარებაში. იმავდროულად, თურქეთმა გააპროტესტა თავისი სამოქალაქო კვლევის გემის დევნა და დაშინება.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1516

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1516 მიიღეს ერთხმად 2003 წლის 20 ნოემბერს, მას შემდეგ, რაც კიდევ ერთხელ დაადასტურეს გაეროს წესდების და 1373 რეზოლუციის (2001) პრინციპები, საბჭომ დაგმო სტამბოლის 2003 წლის 15 და 20 ნოემბრის ტერაქტების სერია.

უშიშროების საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა, რომ საჭიროა საერთაშორისო მშვიდობისა და უსაფრთხოებისთვის ბრძოლა, რომელიც გამოწვეულია ტერორისტული აქტებით და დაგმო სტამბოლის ტერაქტები, რომელშიც 57 ადამიანს სიცოცხლე შეეწირა და 700-ზე მეტი დაშავდა. საბჭომ, თანაგრძნობა გამოხატა და სამძიმარი გამოუცხადა დაღუპულთა ოჯახებს და ხალხს, ისევე, როგორც თურქეთისა და გაერთიანებული სამეფოს მთავრობებს.

რეზოლუცია მოუწოდებს ყველა სახელმწიფოს თანამშრომლობისკენ, რომ დამნაშავეები დაისაჯონ, 1373 რეზოლუციის შესაბამისად. ასევე საბჭომ დაადგინა, რომ აუცილებელია ტერორიზმის ყველა სახესთან ბრძოლა.
ქადირ დოღულუ

ქადირ დოღულუ (დ. 19 აპრილი, 1982, მერსინი) — თურქი მსახიობი,მოდელი.

ბიოგრაფია
ქადირი დაიბადა მერსინში მრავალშვილიან ოჯახში. ქადირი და მისი უფროსი ძმა ქემალი მალევე გადავიდნენ სტამბოლში საცხოვრებლად,სადაც ქადირი მუშაობდა ტურიზმის სფეროში. ლამაზი გარეგნობისა და სიმაღლის წყალობით ქადირი მალევე შეამჩნიეს და შესთავაზეს მოდელად მუშაობა,ქადირმა ამ სფეროში შექმნა კარგი კარერა ხოლო მოდელის სამუშაო გახდა პირველი ნაბიჯები სამსახიობო სფეროში.

ქადირი მალევე მიიწვიეს სერიალში „ ” სადაც ალის პერსონაჟი განასახიერა. ქადირის ნიჭით მალევე დაინტერესდნენ და მონაწილეობა მიიღო უამრავ სერიალში,განსაკუთრებული წარმატება კი მას სერიალმა სტამბოლის ორმა მხარემ მოუტანა სადაც მდიდარი ბიზნესმენის მაჯიტ არჯაოღლუს როლი განასახიერა და პარტნიორობა გაუწია ნესლიჰან ათაგიულს.

2015 წელს ქადირი ეკრანებს დაუბრუნდა და პარტნიორობა ელჩინ სანგუს გაუწია სერიალში " " მათი დუეტი საოცრად პოპულარული გახდა და სერიალი არაერთმა უცხო ქვეყანამ შეისყიდა.

2015 წლის 12 ნოემბრიდან ქადირი ყირიმის ხანის მეჰმეთ გირაის როლით გამოჩნდა ისტორიულ მძაფრსიუჟეტიან სერიალში დიდებული საუკუნე: ქიოსემი .

ამ დროისთვის ქადირი თამაშობს სერიალში „მითხარი რომ გიყვარვარ“ , სადაც მთავარი როლის შემსრულებელია.

პირადი ცხოვრება
ქადირი 2013 წლიდან ურთიერთობაშია თურქ მოდელ და მსახიობთან ნესლიჰან ათაგიულთან, მათ ერთმანეთი სერიალ „სტამბოლის ორი მხარიდან“ გაიცნეს და 2013 წლის ოქტომბრიდან ურთიერთობაში არიან, 2015 წლის 15 ნოემბერს დაინიშნენ და 2016 წლის 8 ივლისს დაქორწინდნენ. ქორწილი -ში შედგა, კოქტეილის საღამო დაიწყო 19.30 საათზე რომელსაც ესწრებოდა 200 ადამიანი, მათ შორის უამრავი ცნობილი მსახიობი და მომღერალი. ქორწილი მიმდინარეობდა ცოცხალი მუსიკის თანხლებით, წყვილი თაფლობის თვის გასატარებლად მალდივის კუნძულებზე გაემგზავრა. ნესლიჰანის და ქადირის ქორწილი თურქეთში ყველა დროის საუკეთესო ქორწილად დასახელდა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 45

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 45 მიიღეს 1948 წლის 10 აპრილს. გაეროში გაწევრიანების შესახებ ბირმის კავშირის განცხადების განხილვის შემდეგ უშიშროების საბჭომ დადებითი რეკომენდაცია მისცა გენერალურ ასამბლეას ბირმის კავშირის გაწევრიანების შესახებ.

რეზოლუცია მიიღეს 10 ხმით, არგენტინამ კენჭისყრაში მონაწილეობისაგან თავი შეიკავა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 21

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 21 მიიღეს 1947 წლის 2 აპრილს. რეზოლუციით, წყნარ ოკეანეში გერმანიის კუთვნილი კუნძულების (რომლებიც ადრე ერთა ლიგის მიერ იაპონიას გადაეცა) მდებარეობა ეკვატორის ჩრდილოეთით განისაზღვრა, საკონტროლებლად აშშ-ს გადეცა მისი შემდგომი დემილიტარიზაციის მიზნით.

რეზოლუცია მიიღეს 11 ხმით.
ჰამა

ჰამა (; ძველებრაული: ჰამათ, ციხე-სიმაგრე) — დასავლეთ-ცენტრალურ სირიაში, მდინარე ორონტესის ნაპირებზე მდებარე ქალაქი. ის ჩრდილოეთით დამასკოდან 213 კილომეტრში და ჰომსიდან 32 კილომეტრში მდებარეობს. ქალაქი ჰამის მუჰაფაზის პროვინციულ დედაქალაქს წარმოადგენს. 854,000 (2009 წლის აღწერით) მოსახლით ალეპოს, დამასკოს და ჰომსის შემდეგ ჰამა სირიის სიდიდით მეოთხე ქალაქია.

ქალაქი ცნობილია მისი ჩვიდმეტ ნორიათი, რომლებიც გამოიყნება ქალაქი ბაღების მოსარწყავად. მიიჩნევა, რომ ეს სარწყავი სისტემა არსებობს ძველი წელთაღრიცხვის 1100 წლიდან. დღეისთვის მდინარეზე განთავსებულ ნორიებს მხოლოდ ესთეტიკური დანიშნულება აქვთ.

ბოლო ათწლეულის განმავლობაში ქალაქი ცნობილია როგორც ანტი-ბაასური ოპოზიციის ცენტრი, რომელთა შორის ყველაზე ცნობილი მუსლიმთა-საძმოა. ქალაქი სირიის არმიამ რამდენიმეჯერ დაარბია: 1964-ში ჰამას აჯანყების დროს, სირიაში ისლამური აჯანყების დროს 1981-ში განხორციელდა ჰამას ხოცვა-ჟლეტა და ასევე ერთი წლის შემდეგ ჰამაში მოკლეს დაახლოებით 25 000 ადამიანი. სირიის მიმდინარე სამოქალაქო იმის დროს 2011-ში ქალაქი გახდა კიდევ ერთი მსხვილმასშტაბიანი კონფლიქტის ეპიცენტრი, რომელიც ჰამას ალყით არის ცნობილი.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 22

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 22 მიიღეს 1947 წლის 9 აპრილს. რეზოლუციით გაკეთდა მიმართვა მოეგვარებინათ გაერთიანებულ სამეფოსა და ალბანეთს დავა კორფუს სრუტის თაობაზე საერთაშორისო სასამართლოში, რომლის დროსაც 1946 წლის 22 ოქტომბერს დაიღუპა ორი ბრიტანული გემი.

რეზოლუცია მიიღეს 8 ხმით. საბჭოთა კავშირმა და პოლონეთმა თავი შეიკავა. დიდმა ბრიტანეთმა კენჭისყრაში მონაწილეობა არ მიიღო.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია

გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია — გაეროს უშიშროების საბჭოს თხუთმეტი წევრის მიერ მიღებული რეზოლუცია. გაეროს წესდებით, მიღებული რეზოლუცია არის: „მთავარი პასუხისმგებელი საერთაშორისო მშვიდობასა და უსაფრთხოებაზე“.

გაეროს წესდება განსაზღვრავს (27-ე მუხლში), რომ რეზოლუციის პროექტი პროცედურულ საკითხებზე მიიღება, თუ ცხრა ან მეტი წევრი, საბჭოს თხუთმეტი წევრისგან, მხარს დაუჭერს რეზოლუციას, ასევე, თუ რომელიმე მუდმივი წევრისგან მას ვეტოს არ დაადებს. „პროცედურულ საკითხებზე“ რეზოლუციის პროექტი შეიძლება მიღებული იყოს საბჭოს ნებისმიერი ცხრა წევრის დადებითი ხმის საფუძველზე.

გაეროს უშიშროების საბჭოს ხუთი მუდმივი წევრია: ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკა (რომელიც 1971 წელს ჩინეთის რესპუბლიკა ჩაანაცვლა), საფრანგეთი, რუსეთი (რომელიც 1991 წელს დაშლილი საბჭოთა კავშირი ჩაანაცვლა), გაერთიანებული სამეფო და ამერიკის შეერთებული შტატები.

წესები და ფუნქციები
ტერმინი „რეზოლუცია“ არ არის განმარტებული გაეროს წესდების ტექსტში. იგი შეიცავს მრავალ ფორმულირებას, როგორიცაა „გადაწყვეტილება“ ან „რეკომენდაცია“, რაც გულისხმობს რეზოლუციებს, სადაც არ დაკონკრეტებულა გამოყენების მეთოდი.

გაეროს წესდება მრავალმხრივი ხელშეკრულებაა. ეს არის საკონსტიტუციო დოკუმენტი, რომელიც ადგენს უფლებამოსილებასა და ფუნქციებს გეროს სხვადასხვა ორგანოებს შორის. წესდება უფლებას აძლევს უშიშროების საბჭოს, მიიღოს შესაბამისი ზომები წევრთა სახელით, ასევე მიიღოს გადაწყვეტილებები და რეკომენდაციები. წესდებაში არ არის აღნიშნული, არც სავალდებულო და არც არასავალდებულო რეზოლუციები. საერთაშორისო სასამართლოს 1949 წლის „რეპატრიაციის“ მოსაზრებაში მითითებულია, რომ გაეროს გააჩნია, როგორც გამოკვეთილი, ისევე ნაგულისხმევი ძალაუფლება. სასამართლომ, გაეროს წესდების 104 და 2 (5) სტატიაზე დაყრდნობით აღნიშნა, რომ წევრებმა დაუკმაყოფილეს ორგანიზაციას საჭირო იურიდიული უფლებამოსილებით, რომ იგი განახორციელოს თავისი ფუნქციები, ასევე წევრები შეთანხმდნენ, რომ გაუწევდნენ დახმარებას გაეროს, მის ნებისმიერ ქმედებაში, წესდების შესაბამისად.

წესდების 25-ე მუხლში წერია, რომ „გაეროს წევრები ეთანხმებიან მიიღონ და განახორციელონ უშიშროების საბჭოს გადაწყვეტილებები, წინამდებარე წესდების შესაბამისად“. გაეროს საქმიანობის აღწერის ჟურნალში, რომელიც გაეროს სამართლებრივი გამოცემაა, წერია, რომ გაეროს საერთაშორისო ორგანიზაციის კონფერენციაზე, რომელიც შედგა 1945 წელს სან-ფრანცისკოში, მცდილობამ მოვალეობების შეზღუდვის, წესდების 25-ე მუხლის თანახმად, ვერ მოხერხდა. აღსანიშნავია, ისიც რომ, იმ დროს ეს ვალდებულებები გამომდინარეობდა, საბჭოს საწყისი მინიჭებული უფლებამოსილებებიდან, რომელიც 24-ე (1) მუხლში იყო მოცემული.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 69

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 69 მიიღეს 1949 წლის 4 მარტს. გაეროში გაწევრიანების შესახებ ისრაელის განცხადების განხილვის შემდეგ უშიშროების საბჭომ დაადგინა, რომ ისრაელი არის მშვიდობიანი სახელმწიფო და დადებითი რეკომენდაცია მისცა გენერალურ ასამბლეას ისრაელის გაწევრიანების შესახებ.

რეზოლუცია მიიღეს 9 ხმით. ეგვიპტე იყო წინააღმდეგი, ხოლო გაერთიანებულმა სამეფომ თავი შეიკავა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 906

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 906 მიიღეს ერთხმად 1994 წლის 25 მარტს, სადაც კიდევ ერთხელ დაადასტურეს წინა რეზოლუციები 849 (1993), 854 (1993), 858 (1993), 876 (1993), 881 (1993), 892 (1993), 896 (1994) და 901 (1994), საბჭომ სინანული გამოთქვა, რომ არ არსებობს კონფლიქტის პოლიტიკური მოგვარების შეთანხმება აფხაზეთსა და საქართველოს შორის, ასევე გააგრძელა მანდატი ვადა გაეროს დამკვირვებელთა მისია საქართველოში , 1994 წლის 30 ივნისამდე.

საბჭომ ხაზი გაუსვა, რომ საქართველოში არსებობს საგანგაშო მდგომარეობა, რომელიც შექმნილია აფხაზეთიდან დიდი რაოდენობით იძულებულად გადაადგილებულ პირთა გამო, ასევე აღიარა მათი შინ დაბრუნების უფლება. საბჭომ, კიდევ ერთხელ დაადასტურა საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობა და სუვერენიტეტი. საბჭომ, ორივე მხარე მოუწოდა განაახლონ პოლიტიკური მოლაპარაკებები აფხაზეთის პოლიტიკური სტატუსის და კონფლიქტის დარეგულირების შესახებ, რაც შეიძლება მალე, რომელიც მიცემულია საბჭოს წინა რეზოლუციებში.

საბჭომ მოუწოდა საერთაშორისო თანამეგობრობას ხელი შეუწყოს საქართველოს, რომ ქვეყანამ გადალახოს კონფლიქტის შედეგები. მას შემდეგ, რაც საბჭომ გადაწყვიტა გაეგრძელებინა გაეროს დამკვირვებელთა მისიის მანდატი, საბჭომ მოუწოდა მხარეებს საქართველოში, რომ ისინი უზრუნველყონ გაეროს პერსონალის უსაფრთხოება და ხელი შეუწყონ თავისუფალი გადაადგილების შესაძლებლობას. გაეროს გენერალურმა მდივანმა, ბუტროს ბუტროს-გალიმ, შემდეგ სთხოვა მოახსენონ მოლაპარაკებების შესახებ.
ითითალა

ითითალა — სოფელი აზერბაიჯანში, ბელაქანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 2 115 კაცი.

ისტორია
ითითალა დააარსეს სოფელ ალიაბადის მცხოვრებლებმა 1860-1863 წლებში. ახლად შერჩეულ მიწაზე დასახლება დაიწყეს ინგილოებმა და „ითითალა“ დაარქვეს. უვარგისი მიწების გამო ზოგიერთი მოსახლე უკანვე დაბრუნდა ალიაბადში.

დემოგრაფია
სტა­ტისტიკური ცნობის მიხედვით, 1872 წელს ითითალაში მხო­ლოდ 36 კომლი იყო, 1886 წლის აღწერით — 68 (362 სული). 1980 წელს მითითებულია 1370 სული, ხოლო ბოლო დროის მონაცემებით ითვლიან 700 კომლს. ცხოვრობენ მაჰმადიანი ინგილოები, სუნიტები.

სოფელში მცხოვრები საგვარეულოებიდან აღსანიშნავია: ზუბეილანები (ზუბეი­შვილი), თარავალანები (თარვალი­შვილი), კაწანები (კაწა­შვილი), მატონები (მატო­­ შვილი), ჯინდრიანები (ჯინდრი­­ შვილი), შაპანები (შაპა­შვილი) და სხვ.

ალიაბადელების მიერ სხვა­დასხვა ადგილას დაარსებულ დასახლებებს შორის ითითალა ბელაქნის რაიონში ერთადერთია, რომელმაც დღემდე შეინარჩუნა ქართული ენა და ქართული სკოლა.

ღირსშესანიშნაობები
ისტორიული ძეგლებიდან ყურადსაღებია თამარის ციხე — „ფერი ყალა“, რომელიც მდებარეობს ბელაქნის რაიონში, ლაგოდეხ–შაქის მთავარი გზიდან დაახლოებით 4–5 კმ-ის დაშორებით მდინარე ბელაქნის­წყლის ხეობაში. ბელაქნის ჩრდილოეთით, მაღალი მთის კალ­თაზე უძველესი ნაგებობის ნანგრევებია, რომელსაც „წერეთელ თახთს“ (წერეთლის ტახტი) ეძახიან.
ღვინა

ღვინა — საქართველოს აღმოსავლეთ ნაწილში, განსაკუთრებით ქ. თბილისის მიდამოებში, მშრალ ფერდობებსა და ბუჩქნარებში, მარტში ან აპრილში ხშირად შეხვდებით ერთ ბოლქვიან მცენარეს, რომელსაც ღვინას უწოდებენ. ასე ყვავილის შეფერილობის გამო ეძახიან. მისი ერთადერთი ყვავილი, რომელიც ღეროზე ზარივითაა დაკიდებული, ღვინისფერია, გარედან მცირეოდენი მტრედისფერიც დაჰკრავს. ყვავილი თუ მოვწყვიტეთ და გადავშალეთ, დავინახავთ, რომ გვირგვინის მსგავსი ყვავილსაფარი 6 ფოთლისგანაა შემდგარი. თითოეული მათგანი ძირთან (შიგნიდან) ჩაზნექილია. ეს ჩაზნექილი ადგილი სანექტრეა, რომელშიც ყვავილი ტკბილ წვენს ( ნექტარს) გამოყოფს.

ღვინას ბოლქვი თეთრი ფერისაა, ორი სქელი ქერქლისგან შედგება. ბოლქვიდან ამოდის 10-30 სმ. სიმაღლის ღერო, რომელზედაც მორიგეობით განლაგებულია 2-5, მეტწილად კი 3 ან 4 ფოთოლი. ღვინას ქვედა ფოთოლი უფრო დიდი ზომისაა, მოყვანილობით ფართო - ლანცეტა ან ოვალური, ზედა ფოთლები უფრო ვიწროა.

მთლიანი მცენარე სანთლისებრი ნაფიფქითაა მოფენილი, ნაფიფქი ადვილად სცილდება.
დაყვავილების შემდეგ ღვინას ყვავილის ადგილზე უნვითარდება სამბუდიანი, მობრტყო თესლებით გავსებული ნაყოფი.
ღვინა შროშანისებრთა ოჯახს განეკუთვნება, იგი ადვილად მრგვალდება. მასობრივად აყვავებული ღვინა მეტად ლამაზი სანახავია.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 109

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 109 მიიღეს 1955 წლის 14 დეკემბერს. გაეროში გაწევრიანების შესახებ ალბანეთის, ავსტრიის, ბულგარეთის, კამბოჯის, ცეილონის, ფინეთის, უნგრეთის, ირლანდიის, იტალიის, იორდანიის, ლაოსის, ლიბიის, ნეპალის, პორტუგალიის, რუმინეთისა და ესპანეთის განცხადების განხილვის შემდეგ უშიშროების საბჭომ დადებითი რეკომენდაცია მისცა გენერალურ ასამბლეას ყველა ზემოთ აღნიშნული ქვეყნის გაწევრიანების შესახებ.

რეზოლუცია მიიღეს 8 ხმით, ბელგიამ, ჩინეთის რესპუბლიკამ და აშშ-მა კენჭისყრაში მონაწილეობისაგან თავი შეიკავეს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 934

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 934 მიიღეს ერთხმად 1994 წლის 30 ივნისს, სადაც კიდევ ერთხელ დაადასტურეს წინა რეზოლუციები 849 (1993), 854 (1993), 858 (1993), 876 (1993), 881 (1993), 892 (1993), 896 (1994), 901 (1994) და 906 (1994), საბჭომ აღნიშნა მოლაპარაკების პროცესი აფხაზეთსა და საქართველოს შორის, ასევე გადაწყვიტა გაეგრძელებინა მანდატი გაეროს დამკვირვებელთა მისიის საქართველოში , 1994 წლის 21 ივლისამდე.

საბჭომ კმაყოფილებით აღნიშნა ის დახმარება, რომელსაც დსთ უწევს კონფლიქტის ზონაში, გაეროს დამკვირვებელთა მისიასთან კოორდინაციაში. გენერალურ მდივანს სთხოვეს მოეხსენებინა ანგარიში, დამკვირვებლების, მებრძოლი მხარეებისა და დსთ-ს შორის დისკუსიების თაობაზე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 98

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 98 მიიღეს 1952 წლის 23 დეკემბერს. რეზოლუციამ ინდოეთისა და პაკისტანის მთავრობებს, გაეროს ამავე ქვეყნების წარმომადგენლების მფარველობის ქვეშ დაუყოვნებლივ მოლაპარაკებების წარმოება აიძულა, წარსულში ჩამოყალიბებული დემილიტარიზაციის პერიოდის დასასრულს, ცეცხლის შეწყვეტის ხაზის თითოეულ მხარეს დარჩენილი ჯარის გარკვეულ რაოდენობაზე შეთანხმების მიღწევის მიზნით. გაეროს წარმომადგენლების მონაცემებით, პაკისტანის მხარეს, ეს რიცხვი 3 000-სა და 6000-ს შორის იყო, ხოლო ინდოეთის მხარეს — 12 000-სა და 18 000-ს შორის. შემდეგ, რეზოლუციამ მადლობა გადაუხადა გაეროს წარმომადგენელს მისი ძალისხმევისთვის და ინდოეთისა და პაკისტანის მთავრობებს სთხოვა, რომ საბჭოსთვის არა უგვიანეს 30 დღეში ჩაებარებინათ ანგარიში. ამასთანავე, გაეროს წარმომადგენელს, ნებისმიერი პროგრესის შემთხვევაში, საბჭოს ინფორმირებისკენ მოუწოდა.

რეზოლუცია მიიღეს 9 ხმით. საბჭოთა კავშირმა ხმის მიცემისგან თავი შეიკავა, ხოლო პაკისტანმა — მონაწილეობა არ მიიღო.
დუტა სხირტლაძე

დემეტრე (დუტა) სხირტლაძე (დაბადების გვარი ვალიცკი) (დ. 6 ივლისი, 1973, თელავი, საქართველოს სსრ, სსრკ) — ქართველი მსახიობი და შოუმენი.
ბიოგრაფია
დემეტრე ვალიცკი დაიბადა 1973 წლის 6 ივლისს ქალაქ თელავში. 1994 წელს დაამთავრა შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრისა და კინოს სახელმწიფო ინსტიტუტის სამსახიობო ფაკულტეტი.

მოღვაწეობდა შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო დრამატული თეატრში და თეატრალურ სარდაფში. ამჟამად თამაშობს კოტე მარჯანიშვილის სახელობის სახელმწიფო დრამატულ თეატრში.

2010-2012 წლებში იყო თელავის თეატრის დირექტორი. მოგვიანებით არსებობდა ინფორმაცია, რომ იგი დაუპირისპირდა თეატრის და დაადანაშაულეს თანხების გაფლანგვაში. საბოლოოდ საქმე სასამართლოში გაგრძელდა.

ფართო საზოგადოებამ ის ტელეკომპანია რუსთავი 2-ის გადაცემიდან „ვის უნდა 20 000“ გაიცნო. წლების განმავლობაში იყო რუსთავი 2-ის სხვადასხვა შოუების წამყვანი და ერთ-ერთი მთავარი სახე. 2012 წლიდან მოღვაწეობს ტელეკომპანია იმედზე სადაც რამდენიმე პროექტშია ჩართული.

ფილმოგრაფია
ფილმების დამდგმელი რეჟისორი
2012: „... 37“ რეჟ. დემეტრე (დუტა) სხირტლაძე

სცენარის ავტორი ფილმებისა
2012: „... 37“ რეჟ. დემეტრე (დუტა) სხირტლაძე
პროდიუსერი ფილმებისა
2010: „რეზუს უარყოფითი“ რეჟ. ვალერიან (ვაკო) კირკიტაძე
გადაღებულია ფილმებში
1993 : „გარიგება“ (მეგობარი) რეჟ. ზაქარია (ზაზა) კოლელიშვილი
1999: „მარტოობის ორდენის კავალერი“ რეჟ. ალექსანდრე (ალეკო) ცაბაძე
2000: „ბალადა ჩვეულებრივ ადამიანზე“ რეჟ. ვანო თვაური
2001:„მატარებელი“ რეჟ. ლევან ბზვანელი
2003: „როცა ოთარი წავიდა...“ (საფრანგეთი) (ნიკო) რეჟ. ჟულიეტ ბერტუჩელი
2003: „მგლების ხეობა“ (გერმანია) (ლიზას ძმა)
2004: „ერთი ლეღვი გზაზე“ რეჟ. ირაკლი მეტრეველი
2005: „უსუი“ რეჟ. მერაბ კოკოჩაშვილი
2005: „ქართული სასიყვარულო სიმღერა“ (გერმანია) (გიორგი)
2005: „ცხელი ძაღლი“ რეჟ. ზაზა ურუშაძე ( გიგა გაჩეჩილაძე )
2006: „სტალინის ცოლი“ (რუსეთი) (იოსებ სტალინი) რეჟ. ოლეგ მასარიგინი
2006: „კაცი საელჩოდან“ (ანზორი) რეჟ. დიმიტრი (დიტო) ცინცაძე
2008: „ბოკვერი ბუდრუ“ (ანიმაციური ფილმი) რეჟ. ზაურ შენგელია
2009: „ყველაფერი კარგად იქნება“ რეჟ. ავთანდილ ვარსიმაშვილი
2010: „ომი და ქორწილი“ რეჟ. ზაქარია (ზაზა) კოლელიშვილი
2010: „ოცნების ქალაქი“ (ირაკლი) რეჟ. დავით იმედაშვილი
2011: „გარიგება 2 (20 წლის შემდეგ)“ (კიმა) რეჟ. ზაქარია (ზაზა) კოლელიშვილი
2012: „სიყვარული აქცენტით“ (რუსეთი) (მზარეული ლეო) რეჟ. რევაზ (რეზო) გიგინეიშვილი
2012: „... 37“ რეჟ. დემეტრე (დუტა) სხირტლაძე
2012: „ქალაქის ღია ფანჯრებში“ რეჟ. თაზო ნარიმანიძე
2013: „ცელქი ბავშვები: ოპერაცია ახალი წელი “ (მამა) რეჟ. ზურა მენთეშაშვილი
2014: „ცელქი ბავშვები 2 ოპერაცია მონერიბუსი“ (მამა) რეჟ. ზურა მენთეშაშვილი
2022: „ბოსტანი კონფლიქტის ზონაში“ (რობიზონი) რეჟ. ბესო სოლომონაშვილი

სერიალები
2015: „პანიკის გარეშე“ (პაპუნა ჭელიძე) რეჟ. ლევან დაბრუნდაშვილი
2015: „მზარეულები“ (დუტა) რეჟ. ირაკლი გოცაძე
2016: „ვისი სული გსურს“ (თეატრის დირექტორი – მირზა) რეჟ. დავით იმედაშვილი