iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
მარგარეტ მარნეინი

მარგარეტ მერი მარნეინი ( ; დ. 23 იანვარი, 1959, ირლანდია) — ირლანდიური წარმოშობის ამერიკელი ფიზიკოსი, ცნობილია მოღვაწეობით ლაზერული ფიზიკის სფეროში. დოქტორი, კოლორადოს უნივერსიტეტის დამსახურებული პროფესორი, აშშ-ს მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის (2004) და ამერიკის ფილოსოფიური საზოგადოების (2015) წევრი, ირლანდიის სამეფო აკადემიის საპატიო წევრი (2013). მუშაობს მეუღლესთან, ასევე პროფესორ ჰენრი კაპტეინთან ერთად . მაკარტურის სტიპენდიანტი (2000). მიღებული აქვს სხვადასხვა ჯილდოები.

ბიოგრაფია
იგი დაიბადა ლიმერიკის საგრაფოში, დაწყებითი სკოლის მასწავლებლის ოჯახში. 1977 წელს ჩაირიცხა ირლანდიის ეროვნულ უნივერსიტეტში კორკში ფიზიკის ფაკულტეტზე. 1981 წელს დაასრულა ბაკალავრიატ, 1983 წელს მაგისტრატურა და ასპირანტურაში სწავლის გასაგრძელებლად გაემგზავრა ამერიკის შეერთებულ შტატებში. ბერკლის კალიფორნიის უნივერსიტეტში ჩაბარების შემდეგ მან დაიწყო მუშაობა როჯერ ფალკონის ლაბორატორიაში. დისერტაციისთვის მან დააპროექტა ფემტოწამიანი ლაზერი (პულსის ხანგრძლივობა ≈100 ); დაახლოებით ერთი წელი მოანდომა მის შემუშავებას და აწყობას, ექვსი თვე მის დაყენებას და გაუმჯობესებას. დაახლოებით ორი წელი ტარდებოდა ექსპერიმენტები დისერტაციისთვის. მარნეინმა დისერტაცია 1989 წელს დაიცვა, ხოლო 1990 წელს შსრულებული სამუშაოსთვის მიიღო ამერიკული ფიზიკური საზოგადოების სიმონ-რამოს ჯილდო მისი მუშაობისთვის. 1991 წელს მისი კვლევის შედეგები გამოქვეყნდა - ში.

ბერკლიში მარგარეტმა გაიცნო თავისი მომავალი მეუღლე ჰენრი კაპტეინი. ისინი დაქორწინდნენ 1988 წელს და 1990 წელს დააარსეს ლაბორატორია ვაშინგტონის სახელმწიფო უნივერსიტეტში. გამოქვეყნების მომენტისთვის წყვილმა შეიმუშავა ლაზერი იმპულსების ყველაზე მოკლე სიგრძით. 1996 წელს ლაბორატორია გადავიდა მიჩიგანის უნივერსიტეტში, სადაც მარნეინი განაგრძობდა მაღალი სიმძლავრის ლაზერების განვითარებას. 1997 წელს მას მიენიჭა მარია გოპერტ-მაიერის პრემია „პიონერული მუშაობისთვის ექსპერიმენტულ ულტრასწრაფ ოპტიკაზე რენტგენის და ხილული დიაპაზონში. მან აღმოაჩინა კვლევის ახალი სფერო მაღალი სიმკვრივის, მაღალი ტემპერატურის პლაზმაში, რომელიც გენერირებს ულტრამოკლე ლაზერული იმპულსებით.” 3,5 წლის შემდეგ, ლაბორატორია გადავიდა ბოულდერში, კოლორადოს უნივერსიტეტში. 2008 წელს მარნეინი გახდა კოლორადოს უნივერსიტეტის დამსახურებული პროფესორი. 2010 წელს აშშ-ს მეცნიერების ეროვნული მედლის ლაურეატების შერჩევისთვის დაინიშნა საპრეზიდენტო კომიტეტის წევრად.

2006 წელს იგი გახდა ამერიკის ხელოვნებისა და მეცნიერების აკადემიის, ხოლო 2007 წელს მეცნიერებაში ქალთა ასოციაციის სრულუფლებიანი წევრი. ის ასევე არის ოპტიკური საზოგადოების (1998), ამერიკული ფიზიკური საზოგადოების (2001) და მეცნიერების განვითარების ამერიკული ასოციაციის (2003) წევრი.

მარგარეტ მარნეინი ასევე არის ლაზერული კომპანიის , .-ის თანადამფუძნებელი, რომლის თანაინვესტორია  და რომელმაც მოახდინა ამ ტექნოლოგიების კომერციალიზაცია კვლევისა და პოტენციური სამრეწველო აპლიკაციებისთვის ნანომეტროლოგიაში.
ხოტინეცის ღვთისმშობლის შობის ეკლესია

ხოტინეცის ღვთისმშობლის შობის ეკლესია — ხის ბერძნულ-კათოლიკური ეკლესია, აშენებულია 1671 წელს, სოფელ ხოტინეცში, პოლონეთის კარპატების სავოევოდოს იაროსლავის რაიონში.

2013 წლის 21 ივნისს, იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის კომიტეტის 37-ე სესიაზე კამბოჯაში, ღვთისმშობლის შობის ეკლესია შეიტანეს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში პოლონეთისა და უკრაინის კარპატების რეგიონის 16 ხის ეკლესიასთან ერთად.
სმოლნიკის მიქაელ მთავარანგელოზის ეკლესია

სმოლნიკის მიქაელ მთავარანგელოზის ეკლესია — ხის კათოლიკური (ადრე ბერძნულ-კათოლიკური) ტაძარი სოფელ სმოლნიკში, პოლონეთის კარპატების სავოევოდოს ბეშჩადის რაიონში.

2013 წლის 21 ივნისს, იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის კომიტეტის 37-ე სესიაზე კამბოჯაში, მიქაელ მთავარანგელოზის ეკლესია შეიტანეს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში პოლონეთისა და უკრაინის კარპატების რეგიონის 16 ხის ეკლესიასთან ერთად.
ტუჟანსკის მიქაელ მთავარანგელოზის ეკლესია

ტუჟანსკის მიქაელ მთავარანგელოზის ეკლესია — ხის ტაძარი სოფელ ტუჟანსკში, პოლონეთის კარპატების სავოევოდოს სანოკის რაიონში.

მიეკუთვნება ლემკოს ხუროთმოძღვრების ნიმუშს. 2013 წლის 21 ივნისს, იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის კომიტეტის 37-ე სესიაზე კამბოჯაში, ეკლესია შეიტანეს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში პოლონეთისა და უკრაინის კარპატების რეგიონის 16 ხის ეკლესიასთან ერთად.
ალექსანდრე ზგურიდი

ალექსანდრე ზგურიდი (; დ. 10 თებერვალი 1904, სარატოვი – გ. 1998) — რუსი კინორეჟისორი, ტელეწამყვანი სსრკ სახალხო არტისტი (1969). 1930 წელს დაიწყო კინოში მუშაობა. 1932 წლიდან იყო მოსკოვის სამეცნიერო-პოპულარული ფილმების კინოსტუდიის რეჟისორი. არის სამგზის სტალინური პრემიის (1941, 1946 და 1950) და რსფსრ-ის სახელმწიფო პრემიის (1969)ლაურეატი

ფილმოგრაფია
„შუა აზიის ქვიშებში“, 1943
„ოკეანის ყინულებში“, 1953
„ჯუნგლების ბილიკებით“ 1959
„წინაპართა ნაკვალევზე“ 1962
„მოჯადოებული კუნძულები“, 1964
„ტყის სიმფონია“, 1967
პავლე ზდროდოვსკი

პავლე ზდროდოვსკი (; დ. 4 მაისი 1890, ურალსკი – გ. 24 ივლისი, 1976, მოსკოვი) — რუსი საბჭოთა მიკრობიოლოგი, იმუნოლოგი, სსრკ-ის მედიცინის მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1945)

ბიოგრაფია
1914 წელს დაამთავრა ყაზანის უნივერსიტეტი. 1922 წელს ბაქოში დააარსა აზერბაიჯანის მიკრობიოლოგიის და ჰიგიენის ინსტიტუტი და იყო მისი ხელმძღვანელი და დირექტორი. 1930 წლიდან მუშაობდა ექსპერიმენტული მედიცინის საკავშირო ინსტიტუში, 1945 წლიდან კი სსრკ-ის მედიცინის მეცნიერებათა აკადემიის ეპიდემიოლოგიის და მიკრობიოლოგიის ინსტიტუტში.
გერმანიის დემოკრატიული რესპუბლიკის სახელმწიფო ბანკი

გერმანიის დემოკრატიული რესპუბლიკის სახელმწიფო ბანკი — გერმანიის დემოკრატიული რესპუბლიკის ერთიანი საეიმისიო, საკასო, საანგარიშსწორებო და საკრედიტო ბანკი. შეიქმნა 1948 წელს და 1968 წლამდე ერქვა გერმანიის საემისიო ბანკი. სარგებლობდა ფულის ნიშნების გამოშვების მონოპოლიური უფლებით, გეგმავდა ფულის მიმოქცევასმ, ადგენდა საკრედიტო გეგმას, მონაწილეობდა ქვეყნის საგადახდო ბალანსის შემუშავებაში, ახორციელებდა სახელმწიფო ბიუჯეტის საკასო შესრულებას.
გერმანიის მეცნიერებათა აკადემია ბერლინში

გერმანიის მეცნიერებათა აკადემია ბერლინში ― გერმანიის დემოკრატიული რესპუბლიკის წამყვანი სამეცნიერო დაწესებულება. დაარსდა 1946 წელს პრუსიის მეცნიერთა აკადემიის ბაზაზე. ექვემდებარებოდა გდრ-ის მინისტრთა საბჭოს. 1977 წლისთვის მის შემადგენლობაში შედიოდა 24 ცენტრალური ინსტიტუტი და 14 ინსტიტუტი, ირიცხებოდა 94 აკადემიკოსი, 51 წევრ-კორესპონდენტი და 116 უცხოელი წევრი.
ნინო ყაზახაშვილი

ნინო ყაზახაშვილი (დ. 1886 — გ. მაისი, 1991) — ქართველი პედაგოგი.

ბიოგრაფია
დაამთავრა თბილისის წმინდა ნინოს სასწავლბელი. ასწავლიდა თელავის შრომის სკოლაში და თელავის ქალთა ჰუმანიტარულ ტექნიკუმში. 58 წლის განმავლობაში ასწავლიდა ქართულ და რუსულ ენასა და ლიტერატურას, საქართველოს ისტორიას და მასწავლებელთა დახელოვნების კურსებზე ქართულ სკოლებში რუსული ენის სწავლების მეთოდიკას. წლების განმავლობაში იყო თელავის ისტორიულ-ეთნოგრაფიული მუზეუმის მეცნიერ-მუშაკი, სადაც შეკრიბა ბევრი ექსპონატი და დაწერა სამეცნიერო ნაშრომები. შეისწავლა საბავშვო მწერლის ზაქარია ნემსაძის ცხოვრება და შემოქმედება. გადათრგმნა ქ. პუშკინის რამდენიმე ლექსი, მათ შორის - „სიმღერა ბრძენ ოლეგზე“.
იუნა კიმ

იუნა კიმ (კორ.: ; დ. 5 სექტემბერი, 1990) აღმოსავლური სახელისა და გვარის მიმდევრობით კიმ იუ-ნა ან კიმ იონ-ა — სამხრეთ კორეელი მოციგურავე. ცნობილი თავისი მრავალმხრივ სრულყოფილი უნარებით, მიღწევებით, პოპულარობითა და გავლენით სპორტში. სამხრეთ კორეაში ყველაზე აღიარებული ათლეტია და მიჩნეულია ფიგურული სრიალის ისტორიაში ერთ-ერთ საუკეთესო მოციგურავედ, ზედმეტსახელით “დედოფალი იუნა”. ფიგურული სრიალი დაიყო ხუთი წლის ასაკში და ქალთა ინდივიდუალურ შეჯიბრებში იღებდა მონაწილეობას 2001-2014 წლებში. იუნა 2010 წლის ოლიმპიადის ჩემპიონია, 2014 წლის ვერცხილის მედალოსანი, გახდა მსოფლიო ჩემპიონი ორჯერ (2009,2013), ოთხი კონტინენტის 2009 წლის ფიგურული სრიალის ჩემპიონატის ჩემპიონი, 2005 წლის ჯუნიორ გრან პრის ჩემპიონი და სამხრეთ კორეის ექვსგზის ეროვნული ჩემპიონი (2003-2006, 2013, 2014).
იუნას არასდროს დაუტოვებია პოდიუმი კონკურენტუნარიანი კარიერის განმავლობაში არ დაუტოვებია, რითაც გახდა პირველი სამხრეთ კორეელი ფიგურული მოციგურავე, რომელმაც მოიგო მედალი ოლიმპიურ თამაშებზე, მსოფლიო ჩემპიონატებზე, გრან პრისა და ჯუნიორ გრან პრიზე. მან მოიგო ყველა დიდი საერთაშორისო შეჯიბრი თავისი კარიერის განმავლობაში და ყოფილი რეკორდსმენი შეფასებითი სისტემის ქვეშ მყოფი სამივე შეჯიბრის სეგმენტის ქალთა სოლო სრიალის გამარჯვებით და რეკორდის 11-ჯერ მოხსნით. ის იყო პირველი ქალი, რომელმაც 150 ქულაზე მეტი აიღო თავისუფალი სრიალის სეგმენტში და 200 ქულა ჯამური ქულებით. კიმს ასევე იხსენებენ მეტოქეობისთვის სამგზის მსოფლიო ჩემპიონ იაპონელ მაო ასადასთან. ასადა 2 ოლიმპიური ციკლის განმავლობაში გამოდიოდა ქალთა ფიგურული სრიალის წინა ხაზებზე 2014 წლის ზამთრის ოლიმპიადამდე სოჭში.

2014 წელს კონკურენტული კარიერის დასრულების შემდეგ, ის გახდა მთავარი ფაქტორი 2018 წლის ზამთრის ოლიმპიური თამაშების მასპინძელი გამხდარიყო მისი ქვეყანა. მას ასევე ჰქონდა რამდენიმე წარმატებული სატელევიზიო შოუ ფიგურული სრიალის შესახებ, როგორიცაა . მისი მრავალი სპონსორებიდან გამომდინარე, იუნა გახლდათ ერთ-ერთი ყველაზე მაღალ ანაზღაურებადი ათლეტი საშეჯიბრო კარიერის დასრულების შემდეგაც კი. ის შესულია ჟურნალ ტაიმის ყოველწლიურ სიაში მსოფლიოს ყველაზე გავლენიანი ადამიანებისა 2010 წელს და მრავალ ფორბსის სიაში.

ადრეული ცხოვრება
კიმ იუნა დაიბადა 1990 წლის 5 სექტემბერს, გიონგგიდოს პროვინციაში, სამხრეთ კორეაში, ქვეყნის ჩრდილოეთ ნაწილში. მისი სახელის უფრო სტანდარტული ტრანსლიტერაცია არის “იონ-ა”, თუმცა პასპორტის აღებისას მისი სახელი არასწორად დაწერეს როგორც “იუ-ნა” “იონ-ა”-ს ნაცვლად. კონკურენტული კარიერიდან მოყოლებული, მან საერთაშორისო მედიას სთხოვა მისთვის მიემართათ როგორც “იუნა კიმ” და არა როგორც “კიმ იუ-ნა”.
ფლორა სანდესი

ფლორა სანდესი (სერბ: დ. 22 იანვარი, 1876, დიდი ბრიტანეთი — გ. 24 ნოემბერი, 1956) — ბრიტანელი ქალი, მსახურობდა სერბეთის სამეფო არმიის წევრად პირველ მსოფლიო ომში.

ბიოგრაფია
ფლორა სანდესი დაიბადა 1874 წლის 22 იანვარს, დიდ ბრიტანეტში. იყო ირლანდიური ოჯახის უმცროსი ქალიშვილი. მისი მამა სამუელ დიქსონ სანდესი (1822-1914), უიჩერჩის ყოფილი რექტორი, ხოლო მისი დედა იყო სოფია ჯულია (ძვ. ბესნარდი). როდესაც ის ცხრა წლის იყო, ოჯახი საცხოვრებლად მარლსფორდში, საფოლკში გადავიდა, და მოგვიანებით თორნტონ ჰითში, კროიდონის მახლობლად, სურეიში. ბავშვობაში მას განათლებას გუბერნატორები აძლევდნენ. უყვარდა ცხენოსნობა და სროლა, ამბობდა, რომ სურდა ბიჭად დაბადებულიყო. მან ისწავლა მანქანის ტარება და მართავდა ძველ ფრანგულ სარბოლო მანქანას.

ის იყო ერთადერთი ბრიტანელი ქალი, რომელიც ოფიციალურად მსახურობდა ომში ჯარისკაცად. თავდაპირველად წმინდა იოანეს სასწრაფო დახმარების მოხალისე იყო, 1914 წელს პირველი მსოფლიო ომის დაწყებისას, იგი მოხალისედ გახდა მედდა, მაგრამ უარი მიიღო კვალიფიკაციის არქონის გამო. შემდეგ გაემგზავრა სერბეთის სამეფოში, სადაც ოფიციალურად ჩაირიცხა სერბეთის არმიაში. მას შემდგომში მიენიჭა სერჟანტის მაიორის წოდება, ხოლო ომის შემდეგ უფროსი კაპიტნის. დაჯილდოვდა შვიდი მედლით.

სამხედრო კარიერა
სანდესი შეუერთდა ამერიკელი მედდა მეიბელ გრუიჩის მიერ შექმნილ სენტ-ჯონის სასწრაფოს განყოფილებას და 1914 წლის 12 აგვისტოს დატოვა ინგლისი, გაემგზავრრა სერბეთში 36 ჯგუფთან ერთად, რათა იქ დახმარებოდა ჰუმანიტარული კრიზისის აღმოფხვრას. ისინი ჩავიდნენ ქალაქ კრაგუევაჩში, რომელიც იყო სერბეთის ძალების ბაზა, იბრძოდნენ ავსტრო-უნგრეთის შეტევის წინააღმდეგ. სანდესი შეუერთდა სერბეთის წითელ ჯვარს და მუშაობდა სერბეთის არმიის მე-2 ქვეითი პოლკისთვის სასწრაფო დახმარების მანქანაში.

1915 წელს სანდესი დაჟინებით იბრძოდა ფრონტზე მისასვლელად, საბოლოოდ შეუერთდა მეორე პოლკის სასწრაფო დახმარების მანქანას ბაბუნას უღელტეხილზე. სანდესმა ვეღარ გამოიყენა თავი მედდად და გენერალ მილოშ ვასიჩმა ჩაირიცხა რიგითად. მან სწრაფად მიიღო კაპრალის წოდება.

მოგვიანებით ცხოვრება
1927 წლის მაისში სანდესმა იქორწინა იური იუდენიჩზე, რუსეთის თეთრი არმიის გენერალ ოფიცერზე. წყვილი გარკვეული პერიოდი საფრანგეთში ცხოვრობდა, მაგრამ შემდეგ სერბეთში დაბრუნდა. სხვა სამუშაოებთან ერთად, სანდესმა ბელგრადის პირველი ტაქსი მართა. ასევე 1927 წელს მან გამოაქვეყნა მეორე ავტობიოგრაფია. იგი კითხულობდა ვრცელ ლექციებს გაერთიანებულ სამეფოში, ავსტრალიაში, ახალ ზელანდიაში, საფრანგეთში, კანადასა და შეერთებულ შტატებში ომის დროს მიღებული გამოცდილების შესახებ.
ლექციების წაკითხვისას მას სამხედრო ფორმა ეცვა.

1941 წლის აპრილში მეორე მსოფლიო ომის დროს გერმანიამ იუგოსლავიაზე შეტევა დაიწყო, სანდესი და იუდენიჩი სამხედრო სამსახურში გაიწვიეს, მაგრამ შეჭრა დასრულდა მანამ, სანამ ისინი რაიმე სამხედრო მოვალეობის შესრულებას შეძლებდნენ.

მოგვიანებით სანდესი ინგლისში დაბრუნდა. მან სიცოცხლის ბოლო წლები გაატარა საფოლკში, ცხოვრობდა -ში, ვიკჰემის ბაზრის მახლობლად. იგი გარდაიცვალა 1956 წლის 24 ნოემბერს აღმოსავლეთ საფოლკისა და იპსვიჩის საავადმყოფოში. კრემირებული იქნა იფსვიჩის კრემატორიუმში და მისი ფერფლი ხსოვნის ბაღში მიიტანეს.
ნატალია ბელოხვოსტიკოვა

}

აღიარება და ჯილდოები
სახელმწიფო ჯილდოები
1971 : სსრკ სახელმწიფო პრემია - ლენა ბარმინას როლისთვის ფილმში „ტბასთან“ (1969)
1977 : რსფსრ დამსახურებული არტისტი
1984 : რსფსრ სახალხო არტისტი
1985 : სსრკ სახელმწიფო პრემია - ემა ჰერბერტის როლისთვის ფილმში „ნაპირი“ (1983)
2003 : ღირსების ორდენი - კულტურისა და ხელოვნების სფეროში მრავალწლიანი ნაყოფიერი მუშაობისთვის
2006 : სამშობლოს წინაშე დამსახურებისთვის ორდენი, მე-4 ხარისხის - რუსული კინოს განვითარებაში შეტანილი დიდი წვლილისთვის და მრავალწლიანი შემოქმედებითი საქმიანობისთვის

სხვა ჯილდოები, პრიზები და აღიარება
1970 : კარლოვი ვარის საერთაშორისო კინოფესტივალის პრიზი – საუკეთესო მსახიობი ქალის როლისთვის ფილმში „ტბასთან“ (1969)
1995 : ვერა ახლადნაიას პრემია - შესრულებული როლისთვის ფილმში „თეთრი დღესასწაული“ (1994)
2000 : ვერა ხოლოდნაიას პრემია - შესრულებული როლისთვის ფილმში „საათი ისრების გარეშე“ (სხვა სახელი „ნარდოს საიდუმლო, ან თეთრი ძაღლის სიზმარი“)
2003 : ევროპის კინოფესტივალის პრიზი – კინოში შეტანილი დიდი წვლილისთვის
პოვროჟნიკის წმინდა იაკობის ეკლესია

პოვროჟნიკის წმინდა იაკობის ეკლესია — ხის რომაულ-კათოლიკური (ყოფილი ლემკოს ბერძნულ-კათოლიკური) ტაძარი სოფელ პოვროჟნიკში, მალოპოლსკის სავოევოდოში.

2013 წლის 21 ივნისს, იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის კომიტეტის 37-ე სესიაზე კამბოჯაში, ეკლესია შეიტანეს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში პოლონეთისა და უკრაინის კარპატების რეგიონის 16 ხის ეკლესიასთან ერთად.

პოვროჟნიკის ტაძარი ცნობილია 1604 წლიდან, თუმცა პირველადი ნაგებობიდან მხოლოდ საკურთხეველი შემორჩა. თანამედროვე ეკლესიის გარეგნული სახე ჩამოყალიბდა - საუკუნეებში. თუმცა, შენობა მნიშვნელოვნად გადაკეთდა 1813 წლის რეკონსტრუქციის დროს. ეკლესია ძველი ადგილიდან ახალ ადგილას გადაიტანეს დატბორვის საფრთხის გამო.
ოვჩარის ღვთისმშობლის ეკლესია

ოვჩარის ღვთისმშობლის ეკლესია — ბერძნულ-კათოლიკური ტაძარი, რომელიც მდებარეობს სოფელ ოვჩარიში, სენკოვის გმინა, გორლიცის პოვიატი, მალოპოლსკის სავოევოდო. ამჟამად გამოიყენება ბერძნულ-კათოლიკური და ლათინური თემების მიერ. წარმოადგენს მალოპოლსკის სავოევოდოს არქიტექტურულ ძეგლს.

2013 წლის 21 ივნისს, იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის კომიტეტის 37-ე სესიაზე კამბოჯაში, ეკლესია შეიტანეს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში პოლონეთისა და უკრაინის კარპატების რეგიონის 16 ხის ეკლესიასთან ერთად.

ისტორია
ტაძარი ააგეს 1653 წელს უფრო ძველი ტაძრის ადგილზე, რომელიც მეწყერმა დაანგრია. 1701 წელს ტაძარს მიაშენეს პრესვიტერიუმი და 1783 წელს დაემატა კოშკი, რომელიც ადგილობრივმა ოსტატებმა დმიტრი დეკოვეკინმა და ფიოდორ რუსინკამ ააშენეს. 1870 წელს გაფართოვდა ტაძრის შიდა სივრცე. 1938 წელს ტაძარში დაიხატა ფრესკები.

1947 წელს სოფლის მაცხოვრებლები, რომლებიც ლემკები იყვნენ, ოპერაცია ვისლას დროს პოლონეთის დასავლეთ ნაწილში გადაასახლეს და ტაძარი ლათინური მრევლის ფილიალად იქცა. 1958 წელს ლემკების დაბრუნების შემდეგ ტაძარი ბერძნულ-კათოლიკურ თემს დაუბრუნდა.

1983-1985 წლებში ჩატარდა ტაძრის რემონტი, რომლის დროსაც გამაგრდა ტაძრის საძირკველი და სახურავი დაიფარა ყავრით. ტაძრის აღდგენა აღინიშნა პოლონეთის კულტურისა და ხელოვნების სამინისტროს მიერ.

1984 წლის 6 ივნისს ტაძარი შეიტანეს მალოპოლსკის სავოევოდოს არქიტექტურული და ისტორიული ძეგლების რეესტრში (№ -1214).

1995 წელს ტაძრის თემმა მიიღო " "-ს პრიზი არქიტექტურული ძეგლის საუკეთესო შენარჩუნებისთვის.

1998 წლიდან ტაძარი ერთდროულად გამოიყენება ბერძნულ-კათოლიკური და ლათინური თემების მიერ.
კვიატონის წმინდა პარასკევას ეკლესია

კვიატონის წმინდა პარასკევას ეკლესია — ყოფილი ბერძნულ-კათოლიკური, ამჟამად რომაულ-კათოლიკური ეკლესია, რომელიც მდებარეობს სოფელ კვიატონში, გორლიცის პოვიატი, მალოპოლსკის სავოევოდო. ტაძარი მდებარეობს ტურისტულ მარშრუტზე „ხის არქიტექტურის გზა.“

ტაძარი მდებარეობს უსცე-გორლიცკეს გზასთან, ამავე სახელწოდების მართლმადიდებლური ეკლესიის უშუალო სიახლოვეს.

2013 წლის 21 ივნისს, იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის კომიტეტის 37-ე სესიაზე კამბოჯაში, ეკლესია შეიტანეს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში პოლონეთისა და უკრაინის კარპატების რეგიონის 16 ხის ეკლესიასთან ერთად.
ბრუნარის მიქაელ მთავარანგელოზის ეკლესია

ბრუნარის მიქაელ მთავარანგელოზის ეკლესია — ხის კათოლიკური ტაძარი პოლონეთის სოფელ ბრუნარიში, გორლიცის პოვიატი, მალოპოლსკის სავოევოდო. მიეკუთვნება კლასიკური ლემკური ხუროთმოძღვრების ნიმუშებს.

2013 წლის 21 ივნისს, იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის კომიტეტის 37-ე სესიაზე კამბოჯაში, ეკლესია შეიტანეს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში პოლონეთისა და უკრაინის კარპატების რეგიონის 16 ხის ეკლესიასთან ერთად.
ბარსელონის მუნიციპალიტეტები

ბარსელონის პროვინცია შედის კატალონიის ავტონომიურ გაერთიანებაში და შედგება 311 მუნიციპალიტეტისაგან. ესპანეთის ადგილობრივი თვითმმართველობის კანონის თანახმად მუნიციპალიტეტი წარმოადგენს სახელმწიფოს ტერიტორიული მოწყობის ძირითად სუბიექტს, რომლის ძირითადი ელემენტებია ტერიტორია, მოსახლეობა და ადგილობრივი ადმინისტრაცია. თითოეულ მუნიციპალიტეტს აქვს საბჭო, კომისია (მინისტრთა კაბინეტის მსგავსი) და ყავს მერი (ალკალდი). მუნიციპალური საბჭოს წევრებს ირჩევენ პროპორციული არჩევნების გზით.

ბარსელონის მუნიციპალიტეტები ერთიანდებიან შვიდ კომარკაში: ალტ-პენედესი (27 მუნიციპალიტეტი), ანოია (33), ბახესი (30), ბაშ-ლიობრეგატი (30), ბარსელონესი (5), ბერგედა (30), გარაფი (6), მარესმე (30), მოიანესი (10), ოსონა (40), ვალიეს-ოქსიდენტალი (23), ვალიეს-ორიენტალი (39), სელვა (1).

ბარსელონის პროვინციის ფართობია 7726,36 კმ² და 2020 წლის მონაცემებით მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 5 743 402 მაცხოვრებელს. დედაქალაქია ბარსელონა, რომელიც მოსახლეობის მიხედვით ყველაზე დიდი მუნიციპალიტეტია. ფართობით ყველაზე დიდია სან-მატეუ-დე-ბაჟესი (102,32 კმ²), ხოლო პატარაა — პუჩდალბერი (0,41 კმ²).

მუნიციპალიტეტების სია
რუკა
ლენარდ ბლუმფილდი

ლენარდ ბლუმფილდი (; დ. 1 აპრილი 1887, ჩიკაგო – გ. 18 აპრილი, 1949, ნიუ-ჰეივენი) — ამერიკელი ენათმეცნიერი, რომანულ-გერმანიკული და ზოგადი ენათმეცნიერბის სპეციალისტი, იკვლევდა აგრეთვე ჩრდილოეთ ამიერიკის ინდიელთა ენებს. ავტორია ენის შესახებ მექანიცისტური თეორიისა, რომელიც ემყარება ამერიკულ ბიჰევიორისტულ ფსიქოლოგიას
ანჯელინა ბელოფი

ანჯელინა ფელოფი ( დ. 23 ივნისი, 1879, სანქტ-პეტერბურგი — გ. 30 დეკემბერი, 1969, მეხიკო ) — რუსი წარმოშობის მხატვარი, რომელმაც თავისი ნამუშევრების უმეტესი ნაწილი მექსიკაში შეასრულა.

ბიოგრაფია
ანჯელინა ბელოფი დაიბადა სანქტ-პეტერბურგში, რუსეთში 1879 წლის 23 ივნისს, ცარისტული პერიოდის განმავლობაში და გაიზარდა ინტელექტუალურ ოჯახში. იგი შევიდა სანკტ-პეტერბურგის სამხატვრო აკადემიაში 1905 წელს, რადგან ქალაქი მაშინ რუსული ხელოვნების ცენტრი იყო. ბელოფს პროფესორებმა უბიძგეს, რომ საფრანგეთში გადასულიყო სწავლის გასაგრძელებლად, რაც მან 1909 წელს მშობლების გარდაცვალების შემდეგ გააკეთა. ცხოვრობდა პარიზში რუსეთის მთავრობის მხარდაჭერით და მისი ოჯახის სატრასტო ფონდით. მუშაობდა ჯერ ანრი მატისის, შემდეგ კი ესპანელი მხატვრის ჰერმენეგილდო ანგლადა კამარასას სახელოსნოში. ამ დროის განმავლობაში განვითარდა მისი უნარები. ასევე მუშაობდა ხელოვნების მასწავლებლად.

ამგვარად პარიზმა მიიზიდა მხატვრები სხვადასხვა ქვეყნიდან. მან გაიცნო რამდენიმე მექსიკელი მხატვარი საფრანგეთსა და ბელგიაში. შეხვდა დიეგო რივერას ბრიუსელში მხატვარ მარია ბლანშარდთან ერთად მოგზაურობის დროს. რივერა რომანტიკულად მიყვებოდა მას და 1909 წლის ბოლოს დაქორწინდნენ პარიზში. მათ შეეძინათ ერთი შვილი, სახელად მიგელ ანხელი, რომელიც გარდაიცვალა თოთხმეტი თვის ფილტვის ანთების გართულებით. წყვილის ცხოვრება პარიზში არ იყო მარტივი, ეკონომიკური თვალსაზრისით, განსაკუთრებით პირველი მსოფლიო ომის დროს, რამაც გამოიწვია ძირითადი საჭიროებების და მხატვრული მარაგების დეფიციტი. მუშაობდა სხვადასხვა სამუშაოზე, წირავდა საკუთარ შემოქმედებით განვითარებას, რათა რივერას შეეძლო ხატვა. მან დატოვა რივერასთან თავისი ცხოვრების დღიური, რომელშიც აღწერილია მათი პირადი ცხოვრება, მათი იდეების გაცვლა, როგორც მხატვრები და ერთობლივი პროექტები, ისევე როგორც მათი დროის სხვა მხატვრებთან ურთიერთობა. დიეგო არ იყო მისი ერთგული. 1921 წელს რივერა დაბრუნდა მექსიკაში. ბელოფი მას თან არ ახლდა, ​​რადგან არ იყო საკმარისი ფული ორივესთვის სამოგზაუროდ.
რივერა არასოდეს დაბრუნებულა ევროპაში და არც გადაუწყვეტია ბელოფთან გაერთიანება. რივერა გაშორდა ანჯელინას, მაგრამ შემდგომში ფულს უგზავნიდა როგორც მხარდაჭერის სიმბოლო. ანჯელონა გარყვნილი გახდა მას შემდეგ, რაც რივერა დაქორწინდა გვადალუპე მარინზე.

კარიერა
იგი მუშაობდა ზეთებში, აკვარელებში, ოკრატებში, ფოტოგრაფიაში, გრაფიკულ ხელოვნებაში, თოჯინებში და გუაშში ქმნიდა პორტრეტებს, პეიზაჟებს, საგანმანათლებლო და სხვა ილუსტრაციებს, სცენებსა და მარიონეტებს. ბელოფმა თავისი ნამუშევრების უმეტესი ნაწილი მექსიკაში შეასრულა, რომელიც ძირითადად იყო ფერწერა, ოკრატი და თოჯინების თეატრი. როგორც მხატვარი, მისი მთავარი ნამუშევარები იყო პორტრეტები და აკვარელი. იგი იყო ხატვის ოსტატი და ქმნიდა ახალ ტექნიკებს ოკრაში. ევროპაში 1932 წლამდე ის რეგულარულად აწყობდა გამოფენებს , და სხვა გალერეებში. პარიზში ყოფნისას მან იქ მცხოვრები სხვადასხვა ცნობილი მექსიკელების პორტრეტები დახატა.

1934 წლიდან ის იყო -ის წევრი. ანჯელინას ცხოვრების განმავლობაში, მისი ნამუშევარი დაჩრდილა რივერასთან ურთიერთობამ, მის სხვა ცოლებთან, გვადალუპე მარინთან და ფრიდა კალოსთან ერთად.
ნატალია გონჩაროვა

ნატალია ნიკოლაის ასული გონჩაროვა, პირველ ქორწინებაში პუშკინა, მეორე ქორწინებაში - ლანსკაია (რუს. ́ ́ ́; დ. 8 სექტემბერი [ძვ.სტ. 27 აგვისტო], 1812, კარიანი, ტამბოვის გუბერნია — 8 დეკემბერი [ძვ. სტ. 26 ნოემბერი] 1863 სანკტ-პეტერბურგი) — ალექსანდე პუშკინის მეუღლე. მისი გარდაცვალებიდან 7 წელში გათხოვდა გენერალ პეტრე ლანსკოიზე. მისი როლი პუშკინის ცხოვრებასა და მოვლენებში, მათ შორის მის ბოლო დუელში, ჯერ კიდევ ხდება დისკუსიის საგანი.

ბავშვობა და ახალგაზრდობა
ნატალია გონჩაროვების 7 შვილიან ოჯახში მეხუთე შვილი იყო. ყველაზე უმცროსი ქალიშვილი - სოფია 1818 წელს დაიბადა და გარდაიცვალა. ნატალია დაიბადა სოფელ კარიანში, ტამბოვის გუბერნიაში, ზაგრიაჟსკების საგვარეულო მამულში, სადაც გონჩაროვები გადავიდნენ 1812 წლის საფრანგეთ-რუსეთის ომის დროს. ბავშვობა და ახალგაზრდობა ნატალიამ გაატარა “იაპოლეცის” მამულში მოსკოვში და “პოლოტნიანი ზავოდში” კალუგის გუბერნიაში.

ვითარება ოჯახში საკმაოდ დაძაბული იყო. "პოლოტნიანი ზავოდში" ყველაფერს განკარგავდა ნატალიას ბაბუა აფანასი. ნათესავებს უწევდათ აეტანათ სახლში მისი საყვარელი ფრანგი მადამ ბაბეტტი. ნატალიას მამა, ნიკოლოზი, ამაოდ ცდილობდა შეეჩერებინა მამის მფლანგველობა - 1815 წელს ნიკოლოზი მამამ საქმეების მართვას ჩამოაშორა. ნატალიას მშობლები გადავიდნენ მოსკოვში, უმცროსი ქალიშვილი კი ბაბუას დაუტოვეს, რომელიც მას ათამამებდა და ხელის გულზე ატარებდა. ამის შემდეგ გონჩაროვამ ბაბუასთან კიდევ 3 წელი დაჰყო..

განათლებულ და ნიჭიერ ნიკოლოზს 1814 წლის ბოლოს შემდეგ ფსიქიკური დაავადება სჭირდა. ნათესავების თქმით დაავადება გამოიწვია ცხენიდან ჩამოვარდნამ, თუმცა მოგვიანებით შეიტანეს ეჭვი დიაგნოზში მეუღლის წერილებში დახასიათებული მისი ალკოჰოლის პრობლემიდან გამომდინარე. ასევე შესაძლოა გამოწვეული ყოფილიყო მისი უეცრად საოჯახო საქმეებისა და ქონების განკარგვისგან ჩამოშორებასთან, რასაც იმის გააზრებაც მოჰყვებოდა, რომ აფანასი ოჯახს აკოტრებდა - 40 წლის განმავლობაში მან თითქმის 30 მილიონიანი ქონება გააკოტრა.

ნატალიას დედა - ნატალია ივანეს ასული მძიმე ხასიათის მქონე, მბრძანებლობის მოყვარული ქალბატონი იყო, რომელსაც კვალი დაამჩნია შეუმდგარმა ოჯახურმა ცხოვრებამ. როგორც ალექსანდრა არაპოვა - ნატალია ქალიშვილი მეორე ქორწინებიდან, იწერება, დედამისს არ უყვარდა საკუთარი ბავშვობის შესახებ საუბარი. ნატალია ივანეს ასული შვილებს მკაცრად ზრდიდა და მათგან უსიტყვოდ დამორჩილებას ითხოვდა.

გონჩაროვების არქივში შენახული სასწავლო რვეულებით თუ ვიმსჯელებთ, ნატალიამ და მისმა დებმა - ეკატერინემ და ალექსანდრამ, სახლში კარგი განათლება მიიღეს. ბავშვებს ასწავლიდნენ რუსულსა და მსოფლიო ისტორიას, გეოგრაფიას, რუსულ ენასა და ლიტერატურას. ფრანგულის გარდა, რომელსაც უმცროსი გონჩაროვები კარგად ფლობდნენ (მოგვიანებით ნატალია აღიარებდა, რომ ფრანგულად წერა მას რუსულად წერაზე მეტად უადვილდებოდა) ისინი ასევე შეისწავლიდნენ გერმანულ და ინგლისურ ენებს. უფროსმა ძმა დიმიტრიმ “მრავალი წარმატებით” დაასრულა მოსკოვის უნივერსიტი, ივანმა - კერძო პანსიონი, ხოლო სერგეიმ მიიღო განათლება სახლში. პუშკინისტი ლარისა ჩერკაშინას აზრით, ნატალიამ და მისმა უმცროსმა ძმა სერგეიმ ერთი და იმავე პროგრამით მიიღეს განათლება..
ბნელ ადამიანთა წერილები

ბნელ ადამიანთა წერილები ― საუკუნის გერმანული სატირული და პაროდიული თხზულება, დაწერილია ლათინურ ენაზე. ნაწილი დაწერილია 1515 წელს და მისი ავტორები არიან პ. ბუშე და კ. რუბეანუსი. ნაწილი დაწერილია 1517 წელს და ავტორია უ. ფონ ჰუტენი. თხზულება თითქოსდა გადმოსცემს იოჰანს როიხლინის წინააღმდეგ ამხედრებულ კელნელი თეოლოგების წერილებს, რომელთაც ისინი უგზავნიან თავიანთ მეთაურს.