ალბანეთის ქალაქები შუა საუკუნეებში

და საუკუნეებში ალბანეთის ქალაქებმა უმნიშვნელო, მაგრამ მუდმივი პროგრესი აღნიშნეს. სანაპიროებისა და მდინარის ხეობების ირგვლივ გაჩნდა მრავალი ახალი ურბანული ცენტრი. ალბანეთის ქალაქები გამოირჩეოდა ხელოსნობაში, კერძოდ კი სამკაულების, ბეწვის, ხუროს, და სამშენებლო ოსტატობით. ხელოსნობის განვითარებამ ასევე გამოიწვია შიდა და საგარეო ვაჭრობა, განსაკუთრებით იტალიის სავაჭრო ქალაქებთან და დუბროვნიკთან . შიდა ვაჭრობა განვითარდა ძველი და ახალი სავაჭრო გზებით, რამაც დადებითად იმოქმედებდა ეთნიკური ალბანური პროვინციების მნიშვნელოვან კავშირებზე.

ძველი ქალაქების განვითარება და ახალი ქალაქების აღზევება
შუა საუკუნეების ალბანური ქალაქები გაიზარდა და განვითარდა მე - და მე - საუკუნეებში. გარდა არსებული ქალაქებისა, გაჩნდა მრავალი ახალი ცენტრი მდინარის ხეობებში, მათ შორის შირგჯი მდინარე ბოჯანას სანაპიროზე, შუფადაჯა მატის ხეობაში, პირგუ და სპინარიკა მდინარე სემანის ხეობაში.

დურესი იყო უდიდესი ქალაქი. იგი იყო ქვეყნის ვაჭრობისა და პოლიტიკის ერთ-ერთი მთავარი ცენტრი. საუკუნის მეორე ნახევარში ამ ქალაქის მოსახლეობა 25000 მაცხოვრებელს შეადგენდა. ჩრდილოეთ ალბანეთში, დურესის შემდეგ, სიდიდით მეორე ქალაქი შკოდერი იყო, რომელიც გარშემორტყმული იყო რამდენიმე პატარა ქალაქით, როგორიცაა ბარი, ულცინი, შასი, ბალეკი, სეპა და ლეჟე .

სამხრეთის მთავარი ქალაქები იყო ბერატი, ვლორა, იანინა და პრევეზა . დურესის დაცემის შემდეგ, საუკუნის დასაწყისიდან, ფლორა გახდა მთავარი ცენტრი ალბანეთის სანაპირო ზოლში, რასაც მიჰყვა ჯიროკასტერი, კორჩი, ბრადაშეში (ახლანდელი ელბასანის მახლობლად), რომლებიც შედარებით მცირე რაოდენობის მოსახლეობიას შეადგენენ.

ხელოსნობის პროდუქტები
 და საუკუნეებში ალბანეთის ქალაქებში შეინიშნებოდა ვაჭრობის განვითარება და სპეციალიზაცია. ამ ასპექტზე ზემოქმედებს ფაქტორები, რომლებიც აღსანიშნავია: ქალაქების მოსახლეობის ზრდა, ხელოსნობის პროდუქტების საჭიროება, ტექნიკური გაუმჯობესება, სერბეთის ჰვოსნოში. რკინის დამუშავების ოსტატობა განსაკუთრებით ფართოდ იყო გავრცელებული სერბულ ქალაქ ჰვოსნოში და მის შემდეგ სხვა ქალაქებშიც. იწარმოებოდა სასოფლო-სამეურნეო იარაღები, იწარმოებოდა სახლის რკინის ავეჯი, ლურსმნები და კერძოდ იარაღები. 93 დროის დოკუმენტებში მოხსენიებულია სამკაულების მაღაზიები, ხელოსნები, მკერავები, ბეწვის მოვაჭრეები, მცხობელები, ცვილის ხელოსნები, დურგლები, გამყალბებლები, იარაღის მწარმოებლები, ჯალათები და სხვ

კარგი პროდუქტებისთვის, ქალაქები იღებენ კეთილგანწყობას მათი რეგიონების მიღმა. ქალაქები:ვლარა და ულცინი განთქმულები იყვნენ ხმლის წარმოებით; შკოდერი და ულცინი სამრეკლოს ჩამოსხმისთვის. შკოდერში სერბეთში და პრიზენში ოქრო და ვერცხლი ორნამენტებისთვის იყო დამუშავებული. მათ ასევე ამზადებდნენ მონასტრის სოფლების ხელოსნები. ალბანელი მეზღვაურები რეგიონში გამოირჩეოდნენ ცხენებზე ფეხსაცმლის ტარების ორიგინალური მანერებით. უცხო ქვეყნები ეძებდნენ ქვის ჩუქურთმებს და აგურის მშენებლებს დურესიდან, დურგლებს ბალეკიდან და ა.შ.

ყველაზე მოწინავე ტანსაცმლის ოსტატობიდან იყო მკერავის პროდუქტები. მკერავი ლამაზად აფორმებდა ტანსაცმელს, ოქროსფერი ნაქარგებით და ხაზებით. რაც შეეხება აბრეშუმის გადამუშავებას, ამაში გამოირჩეოდა ქალაქი ვლორა, შკოდერი, დრიშტი და ა.შ. სხვადასხვა ქალაქებში გავრცელებული იყო ჭურჭელი, სანთლები, მცხობელები და ჯალათები, სასმლის მაღაზიები და ტავერნები. ზოგიერთ ზღვისპირა ქალაქში მარილის მოპოვება ძალიან მნიშვნელოვანი იყო. ზღვის სანაპიროზე რამდენიმე ქარხანა არსებობდა გემების მშენებლობისთვის.

ქალაქებმა მნიშვნელოვანი როლი ითამაშეს პროვინციების დამაკავშირებლად. მარილი იყო ერთ-ერთი მთავარი პროდუქტი, რომელიც ემსახურებოდა პროვინციების ურთიერთდაკავშირებას, რაც შუა საუკუნეების ზეთად ითვლებოდა. სერბეთის ჰვოსნოს შიდა ტერიტორიებზე მარილის ნაკლებობა უკვე დიდი ხანია დაკავშირებული იყო ქალაქებთან დურსთან, შირგჯთან და ლეჟასთან . ასევე მინერალების სრული ნაკლებობა ზღვის სანაპირო ზოლის ქალაქებში კარნახობდა პროვინციული კავშირის გაძლიერების აუცილებლობას. ლითონებით და სასოფლო-სამეურნეო და მეცხოველეობის ნივთებით დატვირთული ქარავნები შედიოდნენ ჰვოსნოდან დურესში და ასევე ქვეყნის სხვა შიდა პროვინციებიდან. პროვინციების დამაკავშირებელი კიდევ ერთი ფაქტორი იყო დურესელი ვაჭრების შეხვედრა ულცინში, ბარში, შკოდერში, ლეჟაში და მდინარის ხეობების ბაზრებზე.

ტირაჟი ჩატარდა, მაგრამ სირთულეებით. როგორიცაა ფორდები, ხიდები და პორტები, სადაც ასეთი გზები მთავრდებოდა, საბაჟო იყო განთავსებული, სადაც ქარავნებს გადასახადები უნდა გადაეხადათ საქონლის გადაკვეთისთვის. ზოგ შემთხვევაში საბაჟო გადასახადი ერთსა და იმავე საქონელზე რამდენჯერმე იკრიფებოდა ერთ ფეოდელ ტერიტორიაზე. ეს მნიშვნელოვნად აფერხებდა ვაჭრობას. თუმცა საქონლის შიდა მიმოქცევამ ერთი პროვინციიდან მეორეში აიძულა ზოგიერთი მოქალაქე დაეკავშირებინა ქვეყნის სხვადასხვა პროვინციასთან. ამრიგად, შკოდერი აკავშირებდა ალბანეთის ქალაქებსა და ტერიტორიებს ჩრდილო-დასავლეთიდან და ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან. ცენტრალურ ალბანეთში ასეთ როლს ასრულებდა დურესი, ხოლო სამხრეთ ალბანეთში იყო ვალორატი, ბერატი და ა.შ.

სავაჭრო გაცვლის პირველ ეტაპზე ფულის სახით გამოიყენებოდა უცხო ბიზანტიური ან ვენეციური მონეტები, რომლებიც იჭედებოდნენ ოქროთი და ვერცხლით. მაგრამ მოგვიანებით, და საუკუნეებში, გამოიცა ადგილობრივი ფული, რომელიც იჭედებოდა ვერცხლსა და ბრინჯაოს ქალაქებში, როგორებიცაა შასი, დრიშტი, ბარი, ულცინი, შკოდერი, დურესი.

საგარეო ვაჭრობა
ალბანეთის ქალაქებმა ასევე დაიწყეს დაკავშირება ბალკანეთის სხვა ქვეყნების ქალაქებთან. ასეთ კავშირებს ხელს უწყობდა იტალიის მნიშვნელოვანი სავაჭრო ქალაქების გაძლიერება, მაგალითად, და საუკუნეებში იყო ამალფი და ვენეცია, მოგვიანებით კი დუბროვნიკი დალმაციაში .

იმდროინდელი წყაროებიდან, დუბროვნიკში, ვენეციაში, კოტორში, ბუდვაში, კორფუში, დუბროვნიკში, ვენეციაში, კოტორში და ა.შ. ალბანელი ვაჭრები ეგვიპტემდე, აღმოსავლეთით სირიამდე მიდიოდნენ, ხოლო აღმოსავლეთით - სირიამდე, ვაჭრებმა დუბროვნიკში, ვალორაში, შკოდერიდან, ულცინიდან და ბარიდან . დასავლეთით ფლანდრიამდე . მათ შორის ყველაზე გამორჩეული დურესელი ვაჭრები იყვნენ.

ძირითადი პროდუქცია, რომელითაც ისინი ვაჭრობდნენ, მოიცავდა: მარილის, მარცვლეულს, ხე-ტყის სხვადასხვა სახეობას, ტყავს,ზეთს, თაფლს, ცვილს, დამარილებული თევზს, ღვინოს, ლითონებს, აბრეშუმს, ხორცის სახეობებს და ა.შ. რაც შეეხება მარცვლეულის ვაჭრობას ამაში გამოირჩეოდნენ დურები და პირგიები .

შუა საუკუნეებში ალბანეთი არა მხოლოდ ექსპორტიორი ქვეყანა არამედ იმპორტიორიც. ადრე ქსოვილი ძირითადად ვენეციიდან შემოდიოდა. ვენეციურ ალბანეთში ქსოვილის შეძენა ვენეციის გარდა სხვა ქვეყანაში დაშვებული არ იყო. ღვინო, შაქარი და რკინის პროდუქტები იტალიიდან იყიდებოდა. ალბანეთის საგარეო ვაჭრობა ძირითადად ვენეციელი და რაგუზაელი ვაჭრების მიერ იყო განვითარებული. თუმცა იმპორტი გაცილებით დიდი იყო ვიდრე ექსპორტი.

ალბანეთის ქალაქებსა და ბაზრებზე ბევრი უცხოელი ვაჭარი ანვითარებდა თავის საქმიანობას. ანა კომნენის ქრონიკის მიხედვით, საუკუნიდან დურესში იყო ვაჭრობის კოლონიები ამალფიდან და ვენეციიდან. უცხოელი ვაჭრები მოჰქონდათ ქსოვილები, ქსოვილის მასალები, იარაღები, ორნამენტები, სათვალეები, სარკეები, ძვირადღირებული სანელებლები, შაქარი და ა.შ. ისინი უზრუნველყოფდნენ პრივილეგიებს ალბანელი ფეოდალი მთავრებისგან, რომლებმაც უარი თქვეს საბაჟო გადასახადზე.

პრიზენის მუდმივმა კავშირებმა დალმატიის, იტალიისა და ალბანეთის სანაპირო ქალაქებთან, არა მხოლოდ სარგებელი მოუტანა ქალაქს ეკონომიკური ასპექტით, არამედ გავლენა მოახდინა საპასუხო ზემოქმედების გადატანაზე კულტურის სფეროში, განსაკუთრებით ფიგურულ ხელოვნებაში, მედიცინაში, ფარმაციაში და ლიტერატურაში .

სავაჭრო მარშრუტები
გეოგრაფიული არეალისა და ეკონომიკური და პოლიტიკური ცხოვრების ზოგადი დაკვირვებით, აღმოჩნდა, რომ ალბანელებით დასახლებულ ტერიტორიებზე პირველადი პროვინციული კავშირები ჰორიზონტალურ მიმართულებებს მიჰყვებოდა (დასავლეთ-აღმოსავლეთი) და ჩამოყალიბდა სამი ეკონომიკური ზონა. : ზემო ალბანეთი, შუა ალბანეთი და ქვემო ალბანეთი, რომლებსაც ჰქონდათ საკუთარი სავაჭრო მარშრუტების სისტემა.

ზემო ალბანეთის გავლით გადიოდა ოთხი მნიშვნელოვანი სავაჭრო გზა, რომლებიც აკავშირებდნენ სანაპირო ზოლს აღმოსავლეთ ტერიტორიებთან:

დუბროვნიკი - კრნიჩე - ნოვი პაზარი - ზვეჩანი ( მიტროვიცა ) - ნიში ;
ზღვის სანაპირო ( კოტორი, ბუდვა და ბარი ) - ბრესკოვცი (პლავა) - პეია - კოსოვო პოლე - ნიშ და კოსოვო პოლეეს განშტოებები - სკოპიე ;
ზღვის სანაპირო - შკოდერ - მეტოჰია - კოსოვო პოლიე - ნიშ და განშტოებები კოსოვო პოლიე - სკოპიე ;
ზღვის სანაპირო (შუფადა, ლეჟე ) – ფანი – პრიზენ – კოსოვო პოლე – სკოპიე და განშტოებები კოსოვო პოლიე – სკოპიე .

ორი მნიშვნელოვანი სავაჭრო გზა გადიოდა შუა ალბანეთში:

ზღვის სანაპირო (მდინარე იშინის გამონადენი კანიონი, დურსი ) – – – – – ;
გზა სახელწოდებით ( დურსი - ოჰრიდი - ბიტოლა - სალონიკი ), არის ყველაზე მნიშვნელოვანი მარშრუტი და ერთადერთი, რომელსაც იყენებენ ურმები. მას ჰქონდა მრავალი განშტოება, რომელიც აკავშირებდა ზემო ალბანეთისა და ქვემო ალბანეთის გზების სისტემას.

ჰორიზონტალურ სიბრტყეში რამდენიმე გზა გადიოდა ქვემო ალბანეთში:

ზღვის სანაპირო (მდ . სემანისა და ვიოსას ჩაშვების კანიონები) - ბერატი - კორჩის ვაკე - კასტორია - ბიტოლა - და მეორე განშტოება ბერატი - პერმეტი - იოანინა ;
ვლორა - მდინარე ვიოსას გასწვრივ - ტბა პამვოტიდა ;
ბუტრინი - გიროკასტერი ;
არტა - იანინა

გარდა ზემოთ აღწერილი მარშრუტებისა, ეთნიკური ალბანეთის ტერიტორიები ვერტიკალურ ხაზში იყო გაჟღენთილი სხვა სავაჭრო გზებით. ისინი მიდიოდნენ ზღვის სანაპირო ზოლის ტერიტორიებზე, რომლებიც კიდევ უფრო კარგად იყო დაკავშირებული საზღვაო გზებით. მაშინ როცა საუკეთესო სავაჭრო მარშრუტი ჰორიზონტალური ხაზით გადიოდა აღმოსავლეთ ალბანეთის ტერიტორიებზე და აკავშირებდა ისეთ მნიშვნელოვან ცენტრებს, როგორიცაა: ნიშ, სკოპიე, ბიტოლა, კასტორია, იანინა და ა.შ., მთავარი როლი უნდა ეთამაშა ალბანელთა ეთნოკულტურული თავისებურებების ჰომოგენიზაციასა და შუა საუკუნეების ეროვნული სახელწოდების გაფართოებაში, რომელიც ცნობილია როგორც (/, ). შუა და ზემო ალბანეთის პროვინციები ერთმანეთთან იყო დაკავშირებული გზებით, რომლებიც გადიოდა ვერტიკალური ხაზით, მდინარე დრინის ხეობის გასწვრივ და ა.შ.