iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ბეღლეთის ხიდი

ბეღლეთის ხიდი — ისტორიული ძეგლი საქართველოში, ხულოს მუნიციპალიტეტის სოფელ ბეღლეთში. მიეკუთვნება საუკუნეს. ბეღლეთისწყალზე მდებარე ქვის თაღიანი ხიდი აჭარის ტერიტორიაზე გამოვლენილი აქტიური ხიდმშენებლობის ერთ-ერთ საყურადღებო ნიმუშია.

არქიტექტურა
ხიდი ერთმალიანია. მალა ბურჯების გარეშე, პირდაპირ კლდოვან მასივზეა დაშენებული. მალის ქვედა კედელი ამოყვანილია ფლეთილი ქვით კირხსნარზე; გარე წიბოები და მალის გვერდეთა კედლები მისასვლელების ჩათვლით, თლილი ქვის კვადრებით არის მოპირკეთებული. ხიდი ერთ მხარეს გაფართოებულია - მიშენებულია ბეტონის მალა. ხიდის ზედაპირი გაურკვეველ მდგომარეობაშია, ის 1965 წელს დასხმული ბეტონის საფარის ქვეშაა მოქცეული. გაფართოებული ხიდის მალა სავალი ნაწილის გასწვრივ, ლავგარდანის ზოლზე რკინის კონსტრუქციებით დამატებით არის გაფართოებულ-გამყარებული. რკინისავეა ხიდის მოაჯირები.
უმმა

უმმა ( — თემი, ხალხი, ერი) — ისლამური ტერმინი, რომელიც აღნიშნავს მორწმუნეთა რელიგიურ თემს. ყველაზე გავრცელებული მნიშვნელობით, უმმა მსოფლიოს ყველა მუსლიმს აღნიშნავს, როგორც ერთიან სულიერ თემს, რომელიც გაერთიანებულია საერთო რწმენით, რელიგიური ნორმებითა და ისლამის ერთგულებით.

ტერმინი არაერთხელ გვხვდება ყურანში, სადაც ის გამოიყენება სხვადასხვა მნიშვნელობით: ხალხი, თემი, რელიგიური ჯგუფი ან ცოცხალი არსებების თემი. რამდენიმე აიათში სიტყვა „უმმა“ ეხება არა მხოლოდ ადამიანთა საზოგადოებებს, არამედ ცხოველებსა და ფრინველებს, როგორც ორგანიზებულ თემებს. ისლამურ თეოლოგიაში არსებობს პირველი უმმას წარმოშობის სხვადასხვა ინტერპრეტაცია: ზოგიერთი მეცნიერი თვლის, რომ კაცობრიობა თავდაპირველად მორწმუნეთა ერთიანი თემი იყო, ზოგი კი თვლის, რომ თავდაპირველად არსებობდა ურწმუნოების თემი, საიდანაც მოგვიანებით წინასწარმეტყველთა მიმდევრები წარმოიშვნენ.

ისლამური გაგების თანახმად, უმმაში წევრობა ძირითადად განისაზღვრება რწმენითა და ღვთისმოსაობით და არა ეთნიკური კუთვნილებით, ენით ან რასით. ამიტომ, უმმას შეუძლია გააერთიანოს მრავალფეროვანი ხალხები და კულტურები. ისლამი ეროვნული ტრადიციებისა და ენების შენარჩუნების საშუალებას იძლევა, თუ ისინი არ ეწინააღმდეგება შარიათის კანონს, ხოლო არაბულ ენას განსაკუთრებული ადგილი უჭირავს, როგორც თაყვანისცემისა და წმინდა წერილის ენას.

მოციქული მუჰამედის სიცოცხლეში ტერმინმა „უმმა“ პოლიტიკური და სოციალური მნიშვნელობა შეიძინა. მუსლიმების მედინაში მიგრაციის შემდეგ, ის გამოიყენებოდა მედინელი თემის აღსანიშნავად, რომელიც თავდაპირველად მოიცავდა არა მხოლოდ მუსლიმებს, არამედ ქალაქის ზოგიერთ ებრაულ ტომსაც. დროთა განმავლობაში, ისლამური სახელმწიფოს გაძლიერებასთან ერთად, უმა გაიგეს, როგორც დამოუკიდებელი რელიგიური და პოლიტიკური თემი ალაჰის უზენაესი ხელისუფლების ქვეშ.

მოციქულ მუჰამედის გარდაცვალების დროისთვის უმმამ მოიცვა არაბეთის ნახევარკუნძულის უმეტესი ნაწილი. შემდგომ საუკუნეებში, არაბთა სახალიფოს გაჩენასთან ერთად, უმმას ცნება ხშირად ასოცირდებოდა მასთან და იმ ტერიტორიასთან, სადაც ისლამი გავრცელდა (დარ ალ-ისლამი). თანამედროვე ეპოქამდე, სხვადასხვა ქვეყნიდან ჩამოსული მუსლიმები ძირითადად ერთი თემის წევრებად განიხილებოდნენ, მიუხედავად სხვადასხვა სახელმწიფოებისა და დინასტიების არსებობისა.

 და საუკუნეებში ტერმინმა ახალი პოლიტიკური მნიშვნელობა შეიძინა პან-ისლამური და პან-არაბისტული იდეების კონტექსტში. გაჩნდა გამოთქმები უმმა ისლამია — ყველა მუსლიმანის ისლამური თემი, უმმა არაბია — არაბული ერი — ასევე რეგიონული ვარიაციები, რომლებიც დაკავშირებულია ეროვნული სახელმწიფოების ჩამოყალიბებასთან.

თანამედროვე გამოყენებაში სიტყვა „უმმა“ ყველაზე ხშირად აღნიშნავს მუსლიმთა თემს, მოქალაქეობის, ეროვნების ან საცხოვრებელი ადგილის მიუხედავად. ის ასევე გამოიყენება რელიგიურ, სოციალურ და პოლიტიკურ რიტორიკაში, როგორც მუსლიმური სამყაროს ერთიანობის სიმბოლო.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 900

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 900 მიიღეს 1994 წლის 4 მარტს, ბოსნია და ჰერცეგოვინაში არსებული მდგომარეობის შესახებ ყველა ადრინდელი რეზოლუციის დადასტურების შემდეგ, საბჭომ განიხილა დედაქალაქ სარაევოში და მის შემოგარენში სასიცოცხლო მნიშვნელობის საჯარო მომსახურებების აღდგენისა და ცხოვრების ნორმალიზების საკითხი.

უშიშროების საბჭომ აღნიშნა სარაევოს გარშემო განვითარებული დადებითი მოვლენები, როგორც პირველი ნაბიჯი ბოსნია და ჰერცეგოვინაში მშვიდობის აღდგენისკენ. საბჭო მიესალმა ბოსნია და ჰერცეგოვინას, ბოსნიელ სერბებსა და გენერალური მდივნის სპეციალურ წარმომადგენელს შორის მიღწეულ შეთანხმებას ცეცხლის შეწყვეტისა და მძიმე შეიარაღების შესახებ, 824-ე (1993) და 836-ე (1993) რეზოლუციებით გათვალისწინებული ზომების გათვალისწინებით. გადამწყვეტი მნიშვნელობა ენიჭებოდა მოქალაქეებისა და ჰუმანიტარული ტვირთების თავისუფალ გადაადგილებასა და ნორმალური ცხოვრების განახლებას. ამ მიზნით, გაერთიანებულმა სამეფომ და ამერიკის შეერთებულმა შტატებმა სარაევოში ერთობლივი მისია გაგზავნეს აღდგენითი პროცესის შესაფასებლად. საბჭომ განაცხადა, რომ ქალაქ სარაევოს ჰქონდა დიდი მნიშვნელობა, როგორც ბოსნია და ჰერცეგოვინის დედაქალაქს და როგორც მულტიკულტურულ, მულტიეთნიკურ და რელიგიურ ცენტრს.

გარდა ამისა, რეზოლუცია მიესალმა სრებრენიცაში გაეროს დამცავი ძალების პერსონალის როტაციას და ტუზლას საერთაშორისო აეროპორტის გახსნას. ასევე გამოითქვა შეშფოთება მაგლაიში, მოსტარსა და ვიტეზში არსებული მდგომარეობის გაუარესების გამო. საბჭომ ხაზი გაუსვა საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის დაცვის მნიშვნელობას.

ყველა მხარეს მოუწოდეს, ითანამშრომლონ გაეროს დამცავ ძალებთან სარაევოს გარშემო ცეცხლის შეწყვეტის საკითხში და ხელი შეუწყონ ქალაქში ნორმალური ცხოვრების აღდგენას. გენერალურ მდივანს, ბუტრუს ბუტრუს-გალის, ეთხოვა მაღალი რანგის სამოქალაქო პირის დანიშვნა, რომელიც შეიმუშავებდა სამოქმედო გეგმას სარაევოს რაიონში საჯარო მომსახურებების აღდგენის მიზნით, პალეს გამოკლებით.მას ასევე ეთხოვა ნებაყოფლობითი ნდობის ფონდის (ტრასტ-ფონდის) შექმნა, რომელშიც ქვეყნები შეძლებდნენ შენატანების გაღებას. ერთი კვირის ვადაში მას უნდა წარედგინა ანგარიში ზემოაღნიშნული მიზნების მიღწევის გზებისა და საჭირო ხარჯების შესახებ, ხოლო 10 დღის ვადაში — ანგარიში მაგლაის, მოსტარისა და ვიტეზის დაცვასთან დაკავშირებული მოვლენების თაობაზე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1122

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1122 მიღებულია 1997 წლის 29 ივლისს. მასში მოიხსენიეს წინა რეზოლუციები, 501 (1982), 508 (1982), 509 (1982) და 520 (1982), რომლებიც ისრაელსა და ლიბანს უკავშირდება. რეზოლუცია 426 (1978)-ით დამტკიცებული გაეროს გენერალური მდივნის მოხსენების განხილვის შემდეგ, საბჭომ გადაწყვიტა გაეგრძელებინა -ის მანდატი კიდევ ექვსი თვით, 1998 წლის 31 იანვრამდე.

საბჭომ კვლავ გაუსვა ხაზი ძალების მანდატს და სთხოვა გენერალურ მდივანს გაეგრძელებინა მოლაპარაკებები ლიბანის მთავრობასა და სხვა დაინტერესებულ მხარეებთან რეზოლუციების 425 (1978) და 426 (1978) შესრულებასთან დაკავშირებით და ამის თაობაზე მოეხსენებინა. დაგმობილი იქნა -ის წინააღმდეგ ნებისმიერი ძალადობა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 856

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 856 ერთხმად მიიღეს 1993 წლის 10 აგვისტოს. მას შემდეგ, რაც კიდევ ერთხელ დაადასტურა 813-ე (1993) რეზოლუცია და მიესალმა დასავლეთ აფრიკის ქვეყნების ეკონომიკური თანამეგობრობის ეგიდით ხელმოწერილ სამშვიდობო შეთანხმებას ლიბერიის ეროვნული ერთიანობის დროებით მთავრობას , ლიბერიის ეროვნულ პატრიოტულ ფრონტსა და დემოკრატიისათვის გაერთიანებულ ლიბერიის განმათავისუფლებელ მოძრაობას შორის, საბჭომ დაამტკიცა ლიბერიაში 30 სამხედრო დამკვირვებლის გაგზავნა.

საბჭომ განიხილა ლიბერიაში გაეროს დამკვირვებელთა მისიის დაფუძნების წინადადება და დააანონსა, რომ სამხედრო დამკვირვებლები მონაწილეობას მიიღებდნენ ცეცხლის შეწყვეტის მონიტორინგის ერთობლივი კომიტეტის მუშაობაში; ეს, კერძოდ, მოიცავდა ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმის დარღვევების მონიტორინგს, გამოძიებასა და მათ შესახებ ანგარიშგებას სამი თვის ვადით.ველოდებოდით გენერალური მდივნის, ბუტროს ბუტროს-გალის ანგარიშს „“-ის დაფუძნების წინადადებასთან დაკავშირებით, რომელიც უნდა შეხებოდა ფინანსურ ხარჯებს, ოპერაციის ვადებსა და სავარაუდო დასრულების თარიღს, ასევე ლიბერიაში უკვე დისლოცირებულ „„-ის სამშვიდობო ძალებთან თანამშრომლობის საკითხებს.

კონფლიქტის ყველა მხარეს მოუწოდეს, პატივი სცენ და აღასრულონ ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმი და უზრუნველყონ გაეროსა და სხვა სამშვიდობო თუ ჰუმანიტარული პერსონალის უსაფრთხოება ქვეყანაში. რეზოლუციამ ასევე მოითხოვა ძალების სტატუსის შესახებ შეთანხმების გაფორმება. დასასრულს, საბჭომ შეაქო აფრიკის ერთობის ორგანიზაციისა და ლიბერიაში დასავლეთ აფრიკის ქვეყნების ეკონომიკური თანამეგობრობის სადამკვირვებლო ჯგუფის ძალისხმევა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 861

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 861 ერთხმად მიიღეს 1993 წლის 27 აგვისტოს. მას შემდეგ, რაც საბჭომ გაიხსენა 841-ე (1993) რეზოლუცია და მიესალმა შეთანხმებას ჰაიტის პრეზიდენტსა და ჰაიტის შეიარაღებული ძალების მთავარსარდალს შორის, გაეროს წესდების თავის საფუძველზე მოქმედმა საბჭომ ჰაიტის წინააღმდეგ დაწესებული საერთაშორისო სანქციები შეაჩერა.

ამავდროულად, სანქციები კვლავ ამოქმედდებოდა, თუ ნებისმიერ დროს გენერალური მდივანი აცნობებდა საბჭოს, რომ შეთანხმების მხარეებს ან ჰაიტის სხვა რომელიმე ხელისუფლებას კეთილსინდისიერად არ შეუსრულებია შეთანხმებით ნაკისრი ვალდებულებები. ყველა ზომა გადაიხედებოდა მათი საბოლოო გაუქმების მიზნით, როდესაც გენერალური მდივანი, ამერიკის სახელმწიფოთა ორგანიზაციის გენერალური მდივნის მოსაზრებების გათვალისწინებით, უშიშროების საბჭოს აცნობებდა, რომ ყველა მხარემ სრულად შეასრულა შეთანხმება.

შეთანხმება სრულად არ შესრულდა, რამაც უშიშროების საბჭოს აიძულა, 875-ე რეზოლუციით სანქციები კვლავ აემოქმედებინა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 907

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 907 ერთხმად მიიღეს 1994 წლის 29 მარტს, 621-ე (1988), 658-ე (1990), 690-ე (1991), 725-ე (1991) და 809-ე (1993) რეზოლუციების გახსენების შემდეგ, საბჭომ განიხილა დასავლეთ საჰარის მოწესრიგების გეგმა.

გენერალურ მდივან ბუტრუს ბუტრუს-გალის წინადადება ამომრჩეველთა უფლებამოსილების კრიტერიუმების ინტერპრეტაციისა და გამოყენების შესახებ მოწონებულ იქნა, თუმცა გამოითქვა შეშფოთება საიდენტიფიკაციო კომისიის მუშაობაში არსებული მუდმივი სირთულეებისა და შეფერხებების გამო. კომისიას დაევალა, დაესრულებინა ყველა მიღებული განაცხადის ანალიზი და 1994 წლის 30 ივნისამდე განეხორციელებინა პოტენციურ ამომრჩეველთა იდენტიფიკაცია და რეგისტრაცია. გენერალურ მდივანს კი ეთხოვა, არაუგვიანეს 1994 წლის 15 ივლისისა, წარედგინა ანგარიში კომისიის მუშაობასა და მოწესრიგების გეგმასთან დაკავშირებულ სხვა სფეროებში არსებული მდგომარეობის შესახებ.

საბჭომ ასევე აღნიშნა, რომ რეფერენდუმი 1994 წლის ბოლომდე ვეღარ ჩატარდებოდა და განაცხადა, რომ იმსჯელებდა დასავლეთ საჰარაში რეფერენდუმის ჩატარების საკითხზე გაეროს მისიის მომავლის შესახებ, რა დროსაც გადაიხედებოდა მისი შემადგენლობა და როლი.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 862

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 862 ერთხმად მიიღეს 1993 წლის 31 აგვისტოს. მას შემდეგ, რაც გაიხსენა 841-ე (1993) და 861-ე (1993) რეზოლუციები და შეთანხმება ჰაიტის პრეზიდენტსა და ჰაიტის შეიარაღებული ძალების მთავარსარდალს შორის, საბჭომ კვლავ დაადასტურა საერთაშორისო თანამეგობრობის ერთგულება ჰაიტიში არსებული ვითარების მოგვარებისადმი და იმსჯელა ჰაიტიში ახალი პოლიციური ძალების ჩამოყალიბების შესახებ, გაეროს დაგეგმილი მისია ჰაიტიში ფარგლებში.

რეზოლუციამ მხარი დაუჭირა არაუმეტეს 30 ადამიანისგან შემდგარი წინასწარი ჯგუფის დაუყოვნებლივ გაგზავნას, რათა შეეფასებინათ საჭიროებები და მომზადებულიყვნენ „“-ის როგორც სამოქალაქო პოლიციის, ისე სამხედრო დახმარების კომპონენტების შესაძლო გაგზავნისთვის. წინასწარი ჯგუფის მანდატი განისაზღვრა ერთი თვით, მისი შემდგომი ინტეგრირების პერსპექტივით „„-ის სამშვიდობო მისიაში, მისი დაფუძნებისთანავე.

საბჭო ელოდებოდა გენერალური მდივნის, ბუტროს ბუტროს-გალის შემდგომ ანგარიშს „“-ის დაფუძნების წინადადებასთან დაკავშირებით, რომელიც უნდა შეხებოდა ფინანსურ ხარჯებს, ვადებს, ოპერაციის სავარაუდო დასრულებასა და ამერიკის სახელმწიფოთა ორგანიზაციის საქმიანობასთან კოორდინაციას. გარდა ამისა, საბჭომ სთხოვა მას, გაეფორმებინა ძალების სტატუსის შესახებ შეთანხმება ჰაიტის მთავრობასთან, რათა საბჭოს მიერ გადაწყვეტილების მიღების შემთხვევაში, „“-ის დროულად გაგზავნა გამარტივებულიყო. მისია ოფიციალურად 867-ე რეზოლუციით დაფუძნდა.
ევიკა სილინია

ევიკა სილინია (ლატვ. ; დ. 3 აგვისტო, 1975, რიგა, ლატვიის სსრ, სსრკ) — ლატვიელი პოლიტიკოსი, ლატვიის პრემიერ-მინისტრი 2023 წლის 15 სექტემბრიდან 2026 წლის 14 მაისამდე. 2022 წლიდან 2023 წლამდე იგი პრემიერ-მინისტრ კრიშიანის კარინშის მეორე კაბინეტში კეთილდღეობის მინისტრის თანამდებობას იკავებდა. ის არის პოლიტიკური პარტია „ერთიანობის“ წევრი და ლატვიის მთავრობის მეორე ქალი მეთაური.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1212

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1212 მიღებულია 1998 წლის 25 ნოემბერს, მას შემდეგ რაც კვლავ დაადასტურა ჰაიტის შესახებ ყველა შესაბამისი რეზოლუცია, მათ შორის რეზოლუცია 1141 (1997), საბჭომ გაახანგრძლივა გაეროს სამოქალაქო პოლიციის მისიის მანდატი ჰაიტიში დამატებით ერთი წლით.

უშიშროების საბჭომ აღნიშნა, რომ გაეროს სამოქალაქო პოლიციამ, საერთაშორისო სამოქალაქო მისიამ და გაეროს განვითარების პროგრამამ მნიშვნელოვანი როლი ითამაშეს ჰაიტიში, განსაკუთრებით პოლიციის სისტემის ჩამოყალიბებასა და დემოკრატიისა და სამართლის აღდგენაში.

ამ კონტექსტში, საბჭომ მიესალმა ჰაიტის ეროვნული პოლიციის პროფესიონალიზაციის გაგრძელებას და პროგრესს, რომელიც მიღწეულ იქნა „ჰაიტის ეროვნული პოლიციის განვითარების გეგმის (1997–2001)“ ფარგლებში. საბჭომ ხაზგასმით აღნიშნა მშვიდობასა და განვითარებას შორის კავშირი და მიუთითა, რომ საერთაშორისო დახმარება აუცილებელია ქვეყნის გრძელვადიანი მშვიდობის უზრუნველსაყოფად. ამასთან დაკავშირებით, შეშფოთება გამოითქვა, რომ პოლიტიკური ჩიხი შესაძლოა საფრთხეს უქმნიდეს მშვიდობის პროცესს.

გამოკვეთილი იქნა ეფექტურად მოქმედი პოლიციური ძალების მნიშვნელობა და ჰაიტის მთავრობის მოთხოვნით -ის მანდატი გაახანგრძლივდა. ამავე დროს განისაზღვრა, რომ გაგრძელება არ მოხდებოდა 1999 წლის 30 ნოემბრის შემდეგ. გენერალურ მდივანს დაევალა მისიის შესახებ ანგარიშის წარმოდგენა ყოველ სამ თვეში. გარდა ამისა, აუცილებელად იქნა მიჩნეული საერთაშორისო საზოგადოების, მათ შორის გაეროს ეკონომიკური და სოციალური საბჭოს, მხარდაჭერის გაგრძელება.

საბოლოოდ, ჰაიტის პოლიტიკურ ლიდერებს მოუწოდეს მოლაპარაკებების გზით დაესრულებინათ პოლიტიკური კრიზისი და გაეტარებინათ მართლმსაჯულების სისტემის რეფორმა, განსაკუთრებით სასჯელაღსრულების სისტემაში.

რეზოლუცია 1212 მიღებულ იქნა 13 ხმით „მომხრე“, წინააღმდეგობის გარეშე, ხოლო ჩინეთმა და რუსეთმა თავი შეიკავეს. ჩინეთის წინადადებები მანდატის შესაბამისი ფორმით გაგრძელების შესახებ არ იქნა მიღებული, ხოლო რუსეთმა გამოხატა შეშფოთება, რომ გაეროს ყოფნა ჰაიტიში უკვე რამდენჯერმე იყო გახანგრძლივებული და აღნიშნა, რომ ეს არ გააძლიერებდა საბჭოს ავტორიტეტს ან უშიშროების გადაწყვეტილებებზე ნდობას.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 909

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 909 ერთხმად მიიღეს 1994 წლის 5 აპრილს, რუანდის შესახებ 812-ე (1993), 846-ე (1993), 872-ე (1993), 891-ე (1993) და 893-ე (1994) რეზოლუციების დადასტურების შემდეგ, საბჭომ გამოხატა შეშფოთება ქვეყანაში, განსაკუთრებით კი კიგალიში, უსაფრთხოებისა და ჰუმანიტარული მდგომარეობის გაუარესების გამო და რუანდისთვის გაეროს დახმარების მისიის მანდატი 1994 წლის 29 ივლისამდე გააგრძელა.

გამოიხატა შეშფოთება გარდამავალი მთავრობისა და გარდამავალი ეროვნული ასამბლეის ჩამოყალიბების დაგვიანების გამო, რაც მთავარ დაბრკოლებას წარმოადგენდა არუშის შეთანხმების შესრულების გზაზე. გადაწყდა, რომ გაეროს დახმარების მისიის გადახედვა მოხდებოდა ექვსი კვირის ვადაში, მათ შორის რუანდაში გაეროს როლის შესწავლა, იმ შემთხვევაში, თუ გენერალური მდივანი ბუტრუს ბუტრუს-გალი აცნობებდა საბჭოს, რომ გარდამავალი ორგანოების ჩამოყალიბების კუთხით არასაკმარისი პროგრესი იქნა მიღწეული.

ორივე მხარეს მოუწოდეს, დაუყოვნებლივ გადაეჭრათ მათ შორის არსებული უთანხმოებები გარდამავალი ინსტიტუტების ჩამოყალიბების მიზნით; აღინიშნა, რომ მიუხედავად იმისა, რომ არუშის სამშვიდობო შეთანხმება არ იყო იმპლემენტირებული, ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმი ნარჩუნდებოდა, და დადებითად შეფასდა -ის მიერ შეტანილი წვლილი. -ის შემდგომი მხარდაჭერა დამოკიდებული იყო არუშის შეთანხმებების სრულ შესრულებაზე. ამავდროულად, მოწონებულ იქნა გენერალური მდივნის, მისი სპეციალური წარმომადგენლის, წევრი სახელმწიფოებისა და აფრიკის ერთობის ორგანიზაციის ძალისხმევა პოლიტიკურ პროცესში, ისევე როგორც ჰუმანიტარული და სხვა სახის დახმარების გაწევის საქმეში. დასასრულს, გენერალურ მდივანს ეთხოვა, გაეგრძელებინა -ის ფინანსური ხარჯების მონიტორინგი.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 839

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 839 ერთხმად მიიღეს 1993 წლის 11 ივნისს. საბჭომ გაითვალისწინა გენერალური მდივნის ანგარიში იმის შესახებ, რომ არსებული გარემოებების გამო, კვიპროსში გაეროს სამშვიდობო ძალების ყოფნა კვლავაც აუცილებელი იყო კონფლიქტის მშვიდობიანი მოგვარებისთვის. საბჭომ სთხოვა გენერალურ მდივანს, 1993 წლის 15 ნოემბრამდე წარედგინა განმეორებითი ანგარიში რეზოლუციის იმპლემენტაციის მიმდინარეობის შესახებ.

საბჭომ კვლავ დაადასტურა თავისი წინა რეზოლუციები, მათ შორის 365-ე (1974) რეზოლუცია, გამოხატა შეშფოთება შექმნილი ვითარების გამო, მოუწოდა ჩართულ მხარეებს მშვიდობისთვის ერთობლივი მუშაობისკენ და კიდევ ერთხელ გააგრძელა კვიპროსში გაეროს სამშვიდობო ძალების ყოფნის ვადიანობა (რომელიც 186-ე (1964) რეზოლუციით იყო დაფუძნებული) 1993 წლის 15 დეკემბრამდე.

საბჭომ გაიხსენა 831-ე (1993) რეზოლუციის დებულებები სამშვიდობო ძალების რესტრუქტურიზაციის შესახებ და ორივე მხარეს მოუწოდა საპასუხო ზომების მიღებისკენ დაძაბულობის შესამცირებლად და კვიპროსის რესპუბლიკასა და ჩრდილოეთ კვიპროსს შორის თემთაშორისი მოლაპარაკებების წინ წასაწევად.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1322

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1322 მიიღეს 2000 წლის 7 ოქტომბერს. მას შემდეგ რაც გაიხსენეს რეზოლუციები 476 (1980), 478 (1980), 672 (1990) და 1073 (1996), საბჭომ დაგმო არიელ შარონის ვიზიტი ტაძრის მთაზე (რომელსაც რეზოლუციაში მისი არაბული სახელით — - - — მოიხსენიებენ) და შემდგომი ძალადობა, რომელმაც, რეზოლუციის თანახმად, გამოიწვია 80-ზე მეტი პალესტინელის სიკვდილი.

რეზოლუციაში არ არის დაგმობილი ან ნახსენები ისრაელის მხრიდან დაღუპულები, თუმცა გამოხატავს შეშფოთებას იმასთან დაკავშირებით, რასაც აღწერს, როგორც „მრავალი სხვა მსხვერპლი“.

უშიშროების საბჭომ დაადასტურა, რომ კონფლიქტის მოგვარება უნდა ეფუძნებოდეს რეზოლუციებს 242 (1967) და 338 (1973), რომლებიც ითვალისწინებენ მშვიდობას ისრაელსა და არაბულ მხარეებს შორის მოლაპარაკებების საფუძველზე. ამ კონტექსტში, საბჭომ მხარი დაუჭირა ისრაელ-პალესტინის სამშვიდობო პროცესს და კვლავ გაუსვა ხაზი იერუსალიმის წმინდა ადგილების სრულ პატივისცემის აუცილებლობას ყველა მხარის მიერ.

რეზოლუციამ შარონის ვიზიტი ტაძრის მთაზე „პროვოკაციად“ შეაფასა და დაგმო როგორც ეს ვიზიტი, ისე შემდგომი ძალადობა იქ და ისრაელის მიერ ოკუპირებულ სხვა ტერიტორიებზე, განსაკუთრებით კი პალესტინელების წინააღმდეგ ძალის გამოყენება. ეს ძალადობა ბოლო წლებში ყველაზე მძიმე იყო და გახდა მეორე ინტიფადის დასაწყისი.
საბჭომ მოითხოვა საომარი მოქმედებების დაუყოვნებლივი შეწყვეტა და მოლაპარაკებების განახლება, ასევე მოუწოდა ისრაელს შეესრულებინა თავისი ვალდებულებები ჟენევის მეოთხე კონვენციიდან გამომდინარე, რომელიც ომის დროს სამოქალაქო მოსახლეობის დაცვას ეხება. მან ასევე ხაზი გაუსვა ობიექტური გამოძიების მნიშვნელობას, რათა მსგავსი მოვლენები აღარ განმეორდეს. ბოლოს, გენერალური მდივანი, კოფი ანანი ვალდებული გახდა საბჭოსთვის მოვლენების განვითარების შესახებ ინფორმაცია მიეწოდებინა.

რეზოლუციის ავტორი იყო მალაიზია და მას მხარს უჭერდა რამდენიმე ევროპული ქვეყანა. თავდაპირველი ვერსია ისრაელის მკაცრ დაგმობას ითვალისწინებდა, თუმცა შეერთებული შტატები, რომელმაც კენჭისყრაში თავი შეიკავა, ვეტოს გამოყენებით დაიმუქრა, რის შედეგადაც ტექსტი შეიცვალა და ისრაელის პირდაპირი მოხსენიება ამოღებულ იქნა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 910

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 910 ერთხმად მიიღეს 1994 წლის 14 აპრილს, მას შემდეგ, რაც საბჭომ განიხილა გაეროს გენერალური მდივნის, ბუტრუს ბუტრუს-გალის წერილი მისი განზრახვის შესახებ — გაეგზავნა სადაზვერვო ჯგუფი ჩადსა და ლიბიას შორის სადავო აუზუს ზოლში, საბჭომ გადაწყვიტა, სადაზვერვო მისიაზე არ გავრცელებულიყო 748-ე (1992) რეზოლუციის ის დებულება, რომელიც ლიბიისთვის საერთაშორისო სანქციების დაწესებას ითვალისწინებდა.

გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის წესდების თავის საფუძველზე მოქმედმა საბჭომ აღიარა, რომ მისიისთვის საჭირო იქნებოდა გაეროს საჰაერო ხომალდების გამოყენება, რაც მოითხოვდა სანქციებიდან გამონაკლისის დაშვებას სადავო ტერიტორიიდან ლიბიის ჯარების გაყვანის მონიტორინგის მიზნით. საბჭო მიესალმა ჩადის მთავრობასა და ლიბიის მთავრობას შორის 1994 წლის 4 აპრილს სირტში მიღწეულ შეთანხმებას, რომელიც ეხებოდა მართლმსაჯულების საერთაშორისო სასამართლოს მიერ 1994 წლის 3 თებერვალს გამოტანილი გადაწყვეტილების აღსრულებას „ლიბია-ჩადის ტერიტორიული დავის“ საქმეზე აუზუს ზოლთან დაკავშირებით. გენერალურ მდივანს ეთხოვა, მუდმივად მიეწოდებინა ინფორმაცია საბჭოსთვის მოცემული რეზოლუციის ფარგლებში განხორციელებული ფრენების შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 812

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 812, მიღებული ერთხმად 1993 წლის 12 მარტს, მას შემდეგ, რაც გამოხატა შეშფოთება რუანდაში არსებული ჰუმანიტარული მდგომარეობის გამო მიმდინარე სამოქალაქო ომის გამო, კერძოდ ლტოლვილთა და გადაადგილებულ პირთა რაოდენობის გამო, რაც საერთაშორისო საფრთხეს უქმნიდა მშვიდობას და უსაფრთხოებას, საბჭომ მოუწოდა რუანდის მთავრობას, ეროვნულ რესპუბლიკურ მოძრაობას დემოკრატიისა და განვითარებისათვის და რუანდის პატრიოტულ ფრონტს, პატივი სცენ 1993 წლის 9 მარტს დადებულ ცეცხლის შეწყვეტას და შეასრულონ სხვა შეთანხმებები, რომლებიც ნაკისრი ჰქონდათ. იყო პირველი რეზოლუცია რუანდაში არსებული მდგომარეობის შესახებ.

რეზოლუციამ მოიწვია გენერალური მდივანი ბუტროს ბუტროს-გალი, რათა შეესწავლა გაეროს შესაძლო წვლილი აფრიკის ერთობის ორგანიზაციის რუანდაში გაწეული ძალისხმევის გასაძლიერებლად, მათ შორის საერთაშორისო ძალების შესაძლო შექმნა. ასევე სთხოვა ბუტროს-გალის განეხილა რუანდისა და უგანდის მოთხოვნები დამკვირვებლების განლაგების შესახებ საზღვარზე.

რეზოლუცია 812 დასრულდა იმ მოთხოვნით, რომ ორივე რუანდულმა მხარემ ითანამშრომლოს გაეროსთან და -სთან და განაახლოს მოლაპარაკებები 1993 წლის 15 მარტს შეთანხმებისამებრ, მოუწოდა ორივე მხარეს პატივი სცეს საერთაშორისო ჰუმანიტარულ სამართალს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 844

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 844 ერთხმად მიიღეს 1993 წლის 18 ივნისს. მას შემდეგ, რაც კიდევ ერთხელ დაადასტურა 713-ე (1991) რეზოლუცია და მომდევნო რეზოლუციები, საბჭომ აღნიშნა ბოსნია და ჰერცეგოვინაში არსებული ვითარების გაუარესება და გასცა გაეროს დამცავი ძალების გაძლიერების ნებართვა.

გაეროს წესდების თავის საფუძველზე მოქმედმა საბჭომ, რომელიც კვლავ გამოხატავდა განგაშს საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის დარღვევების გამო, გასცა ნებართვა „“-ის შესავსებად დამატებით 7,600 პერსონალის გაგზავნის შესახებ, გენერალური მდივნის, ბუტროს ბუტროს-გალის ანგარიშისა და 836-ე (1993) რეზოლუციის შესაბამისად. ასევე გაჟღერდა მოწოდებები წევრი სახელმწიფოებისადმი დამატებითი პერსონალის გამოყოფის, აღჭურვილობისა და ლოგისტიკური მხარდაჭერის თაობაზე.

კვლავ დადასტურდა გადაწყვეტილება საჰაერო ძალების გამოყენების შესახებ ტუზლას, ჟეპას, ბიჰაჩის, გორაჟდეს, სარაევოსა და სრებრენიცას „უსაფრთხო ზონებში“ და მათ გარშემო, რათა დახმარება აღმოჩენოდა „“-ს. ამასთანავე, საბჭომ მოუწოდა წევრ სახელმწიფოებს, ამ საკითხში გენერალურ მდივანთან ეთანამშრომლათ.