iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
სტეფანე რაზინის ძეგლი

სტეფანე რაზინის ძეგლი — ძეგლი დონის როსტოვში. ძეგლი ეძღვნება სტეფანე რაზინს, დონელ კაზაკს, რომელიც ხელმძღვანელობდა 1670-1671 წლების გლეხთა აჯანყებას. გაიხსნა 1972 წელს სერგეი კონიონკოვის პროექტის მიხედვით.

ისტორია
სტეფანე რაზინი არის საუკუნის უდიდესი გლეხთა და კაზაკთა აჯანყების ხელმძღვანელი. იგი დაიბადა და გაიზარდა დონში. სწორედ აქედან ჩაუდგა სათავეში მეფის საწინააღმდეგო აჯანყებას. დონში არის უამრავი ისტორიული ადგილი, რომელიც დაკავშირებულია ლეგენდარულ დონელ ატამანთან. სოფელ სტაროჩერკასკაიაში დაცულია სახლი სადაც დაიბადა სტეფანე რაზინი. ნოვოჩერკასკის დონის კაზაკთა მუზეუმში დაცულია და გამოფენილია სტეფანე რაზინის სკულპტურა (ავტორი ე. ვუჩეტიჩი). წლების განმავლობაში ლეგენდარული ატამანის გარშემო უამრავი ლეგენდა და მითი შეიქმნა, რომელიც გამოიყენა არაერთმა კულტურის მოღვაწემ. ერთ-ერთი მათგანი იყო საბჭოთა კავშირის სახალხო მხატვარი სერგეი კონიონკოვი (რომელმაც ვერ იცოცხლა ძეგლის დადგმამდე, თუმცა მან შექმნა მისი ხის მოდელი) და არქიტექტორი ლ. ლობანი, რომელმაც მოახდინა ატამანისადმი მიძღვნილი ძეგლის პროექტის გადამუშავება. ძეგლის ყველა ქანდაკება ჩამოსხმულია ბეტონისაგან ადგილობრივ ქარხანაში. 1972 წლის 5 ივნისს, სანაპიროზე, საზღვაო სასწავლებლის მახლობლად აღმართეს სტეფანე რაზინისა და მისი ერთგული მეგობრების ძეგლი.

ძეგლის აღწერილობა
ძეგლი შედგება შვიდი ქანდაკებისაგან. უმთავრესია სტეფანესა და სპარსეთის პრინცესის ქანდაკება. ასევე ძეგლი მოიცავს 5 ერთგულ მეგობარს, რომლებიც სხედან ნავზე.
სარუსის ბრძოლა

სარუსის ბრძოლა — ბრძოლა აღმოსავლეთ რომის იმპერიასა და სასანიდებს შორის. გაიმართა 625 წლის აპრილში. ჰერაკლე, წარმატებული ბრძოლებისა და მანევრების შემდეგ წამოეწია კონსტანტინოპოლისკენ მიმავალ შაჰრბარაზს, რომელსაც გადაწყვეტილი ჰქონდა ალყის შემორტყმა, სადაც მას დუნაის ავარები დაეხმარებოდნენ. ბრძოლა დამთავრდა რომაელების (ბიზანტიელების) ნომინალური ამარჯვებით. სასანიდებმა კი გააგრძელეს გზა მცირე აზიის გავლით.
ბაფუსამი

ბაფუსამი — ქალაქი კამერუნის სამხრეთ-დასავლეთში. დასავლეთის რეგიონის და მიფის დეპარტამენტის ადმინისტრაციული ცენტრი. 2005 წლის აღწერის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს — 239 287 ადამიანს.

ქალაქი რომის კათოლიკური ეკლესიის ბაფუსამის ეპარქიის ცენტრია.

გეოგრაფია
ქალაქი მდებარეობს კამერუნის სამხრეთ-დასავლეთში, ბამბუტოს მასივის მთებში, ქვეყნის მსხვილი ქალაქისა და პორტის — დუალის ჩრდილო-აღმოსავლეთით. ქალაქის შემოგარენში განვითარებულია მეფრინველეობა და მეღორეობა.

ქალაქში ასევე არსებობს მრეწველობის სამშენებლო და სატყეო დარგები. ფუნქციონირებს ბაფუსამის საერთაშორისო აეროპორტი.
დონის როსტოვის რკინიგზელთა კულტურის სასახლე

რკინიგზელთა კულტურის სასახლე — დონის როსტოვის კულტურის სასახლე.

ისტორია
1924 წლის დასაწყისში ვლადიკავკაზის რკინიგზელთა პროფესიული კავშირი დონის როსტოვში გამოვიდა ინიციატივით აეშენებინათ შრომის სასახლე „პროლეტარიატის ბელადის“ ვლადიმერ ლენინის პატივისცემის ნიშნად (ასევე ეწოდება ლენინის სახელობის მუშათა სასახლე, რის გამოც შემოკლებით ზოგჯერ უწოდებენ „-ს“).

კულტურის სახლის მშენებლობისთვის ადგილი შემთხვევით არ შეურჩვიათ. სწორედ ამ ადგილზე 1905 წლის დეკემბერში სახალხი რაზმმა, რომელიც შედგებოდა ვლადიკავკაზის რკინიგზის მუშებისაგან, 13-დამ 20 დეკემბრამდე ალყაში მოაქცია სამეფო ძალები და კაზაკები.

1924 წლის 3 მაისს საფუძველი ჩაუყარეს რკინიგზელთა კულტურის სასახლიის მშენებლობას. მშენებლობა წარიმართა სწრაფი ტემპით და უკვე 1927 წლის 6 ნოემბერს მოხდა მისი საზეიმო გახსნა. პროექტის ავტორები იყვნენ არქიტექტორი მიხაილ კონდრატიევი და ლეონიდ ებერგი.

პირველი დამთვარიელებლები სასახლემ მიიღო 1928 წელს. ამ მომენტიდან რკინიგზელთა ყველა მნიშვნელოვანი ღონისძიებები და საზეიმო საღამოები იმართებოდა სასახლის დარბაზებში. 1934 წელს რკინიგზელები სწორედ ამ სასახლეში შეხვდნენ მიხეილ შოლოხოვს. 1941 წელს შრომის სასახლეში ჩამოყალიბდა 339-ე როსტოვის მსროლელთა დივიზიის, 1135-ე მსროლელთა პოლკი.

მეორე მსოფლიო ომის დროს სასახლე ნაწილობრივ დაინგრა. მისი აღდგენის პროექტი შეიმუშავა არქიტექტორმა ზოია პოჩენცოვა-ორლინსკაიამ. აღდგენითი სამუშაოები დასრულდა 1957 წელს. 1960 წელს გაიხსნა რკინიგზელთა მუზეუმი, ხოლო 1961 წელს ისტორიის, რელიგიისა და ათეიზმის მუზეუმი.

გალერეა
ბამენდა

ბამენდა (ასევე ცნობილია, როგორც აბაკვა და მანკონი)  — ქალაქი კამერუნში, ჩრდილო-დასავლეთის რეგიონის და მეზამის დეპარტამენტის ადმინისტრაციული ცენტრი. 2005 წლის აღწერის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს — 269 530 ადამიანს. ქალაქი მდებარეობს 366 კმ-ით ჩრდილო-დასავლეთით კამერუნის დედაქალაქ იაუნდედან და ცნობილია მისი გრილი კლიმატით, ბორცვიანი ადგილებით და მოხერხებული მდგომარეობით.

როგორც სხვა ნებისმიერი რეგიონის ცენტრში, ბამენდაშიც გახსნილია ბევრი ბაზარი, ბანკი და ოფისი. მრეწველობის ძირითადი დარგია სასოფლო-სამეურნეო პროდუქციის გადამუშავება, პირველ რიგში ყავის.

ბამენდაში მდებარეობს კულტურის რამდენიმე ობიექტი, როგორიცაა მანკონის სასახლე, ახლახან აშენებული მუზეუმით, ასევე ბალის სასახლე, რომლის ტერიტორიაზე არსებობს ძველი არქიტექტურული ნაგებობები.
ძმები მარტინების სახლი

ძმები მარტინების სახლი ასევე ეწოდება წითელი სახლი — ნაგებობა დონის როსტოვში. მდებარეობს ბალშაია-სადოვაიის და კრეპოსტნოვო-პერეულკის ქუჩების გადაკვეთაზე. სახლი აგებულია 1893 წელს არქიტექტორ ნ. სოკოლოვის პროექტის მიხედვით. შენობის პირველი მფლობელი იყო ბრიტანეთის ქვეშევრდომი ივანე მარტინი. ძმები მარტინების სახლს აქვს ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი.

ისტორია
ორსართულიანი წითელი აგურის შენობა აგებულია 1893 წელს როსტოველი არქიტექტორის ნიკოლაი სოკოლოვის პროექტის მიხედვით. აერთიანებს რუსულ და გერმანულ არქიტექტურულ სტილს.

1920-იან წლებში მოხდა ძმები მარტინების სახლის ნაციონალიზაცია. პირველ სართულზე განათავსეს სხვადასხვა დაწესებულებები, ხოლო მეორე სართულზე კომუნალური ბინები. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ შენობას ჩაუტარეს რესტავრაცია, რომლის შედეგადაც დაიკარგა სახურავზე არსებული ფანჯარა.
მარუა

მარუა — ქალაქი კამერუნის ჩრდილოეთში. უკიდურესი ჩრდილოეთის რეგიონის და დიამარეს დეპარტამენტის ადმინისტრაციული ცენტრი. 2005 წლის აღწერის მონაცემების თანახმად ქალაქის მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს — 201 371 ადამიანს.

გეოგრაფია
ქალაქი მდებარეობს ქვეყნის ჩრდილოეთ ნაწილში, მანდარის მთების ძირში. მარუა განლაგებულია მდინარე კალიაოს დინების გასწვრივ.

ეკონომიკა
მარუა ავტომაგისტრალების გადაკვეთაზე მდებარე მთავარი სავაჭრო ცენტრია. ქალაქის შემოგარენში ნაწარმოები სასოფლო-სამეურნეო პროდუქცია მიეწოდება გარუაში, ხოლო შემდეგ მდინარე ბენუეს საშუალებით კიდევ უფრო შორს — ნიგერიაში.

თანამედროვე ქალაქი
მარუაში მუშაობს ეთნოგრაფიული მუზეუმი, რომლის ექსპოზიცია ეძღვნება ადგილობრივი მოსახლეობის კულტურას და ყოფაცხოვრებას.

ქალაქში არსებობს მოქმედი პროტესტანტული ეკლესია და რამდენიმე მეჩეთი.

მუშაობს ჰოსპიტალი და ვეტერინარული სადგური. ქალაქის ჩრდილოეთ შემოგარენში მდებარეობს ვაზას ეროვნული პარკი.
აფრანიუ

აფრანიუ — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 522 მეტრზე. მიეკუთვნება სან-ფრანსისკუ-პერნამბუკანუს მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პეტროლინის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 17 586 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 11,8 კმ²-ზე. ფართობი 1 490 595 კმ²-ია.
კაბრობო

კაბრობო — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 325 მეტრზე. მიეკუთვნება სან-ფრანსისკუ-პერნამბუკანუს მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პეტროლინის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 30 873 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 18,62 კმ²-ზე. ფართობი 1 657 705 კმ²-ია.
დორმენტისი

დორმენტისი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 492 მეტრზე. მიეკუთვნება სან-ფრანსისკუ-პერნამბუკანუს მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პეტროლინის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 16 917 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 11 კმ²-ზე. ფართობი 1 537 642 კმ²-ია.
ლაგოა-გრანდი

ლაგოა-გრანდი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 345 მეტრზე. მიეკუთვნება სან-ფრანსისკუ-პერნამბუკანუს მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პეტროლინის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 22 760 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 12,31 კმ²-ზე. ფართობი 1 848 928 კმ²-ია.
ოროკო

ოროკო — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 349 მეტრზე. მიეკუთვნება სან-ფრანსისკუ-პერნამბუკანუს მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პეტროლინის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 13 180 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 23,76 კმ²-ზე. ფართობი 554 759 კმ²-ია.
სანტა-მარია-და-ბოა-ვისტა

სანტა-მარია-და-ბოა-ვისტა — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 361 მეტრზე. მიეკუთვნება სან-ფრანსისკუ-პერნამბუკანუს მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პეტროლინის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 39 435 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 13,14 კმ²-ზე. ფართობი 3 001 179 კმ²-ია.
ტერა-ნოვა (პერნამბუკუ)

ტერა-ნოვა — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 363 მეტრზე. მიეკუთვნება სან-ფრანსისკუ-პერნამბუკანუს მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პეტროლინის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 9 278 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 31,33 კმ²-ზე. ფართობი 296 179 კმ²-ია.
კომივოიაჟორი (ფილმი)

„კომივოიაჟორი“, ან „გამყიდველი“  — ირანელი რეჟისორის ასღარ ფარჰადის 2016 წლის ფილმი. ფილმი იყო ნაჩვენები 2016 წლის კანის კინოფესტივალზე, სადაც მსახიობმა შაჰაბ ჰოსეინიმ მიიღო პრიზი საუკეთესო მსახიობის ნომინაციაში, ხოლო ფარჰადიმ — პრიზი საუკეთესო სცენარისთვის. ფილმი ნომინირებულია 2016 წლის ოსკარის საუკეთესო უცხოენოვანი ფილმის ჯილდოზე.

სიუჟეტი
ახალგაზრდა წყვილი, ემადი და რანა თეირანში ცხოვრობენ. ისინი ერთად თამაშობენ თეატრში არტურ მილერის პიესას — „კომივოიაჟორის სიკვდილს“. ამავე დროს, ისინი გადადიან ახალ ბინაში, სადაც მანამდე ცხოვორბდა ქალი, რომელიც, დაკავებული იყო პროსტიტუციით.

როლებში
შაჰაბ ჰოსეინი — ემადი
ტარანე ალიდუსტი — რანა
ბაბაქ ქარიმი
მინა სადატი
ვრანგელის სახლი

ვრანგელის სახლი — შენობა დონის როსტოვში. აგებულია 1885 წელს არქიტექტორ ნიკოლაი დოროშენკოს პროექტის მიხედვით. ამ სახლში გაატარა თავისი ბავშვობა და ახალგაზრდობა თეთრგვარდიელმა გენერალმა, თეთრების მოძრაობის ერთ-ერთმა ხელმძღვანელმა პეტრე ვრანგელმა. ვრანგელის სახლს აქვს რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი. ამჟამად ნაგებობა ავარიულ მდგომარეობაშია და საჭიროებს რესტავრაციას.

ისტორია
ვრანგელის ვილა ააშენეს 1885 წელს არქიტექტორ ნიკოლაი დოროშენკოს პროექტის მიხედვით. თავდაპირველად სახლი სხვადასხვა მფლობელის ხელში იყო, ხოლო შემდეგ იყიდა ბარონმა ნიკოლაი ვრანგელმა. ეპარქია ფიქრობს, რომ განახლებულ შენობაში გახსნას საგანმანათლებლო ცენტრი და მუზეუმი. 2011 წელს დაგეგმეს სახლში გაეხსნათ ალექსანდრე სოლჟენიცინის მუზეუმი, მაგრამ როსტოვის ეპარქიამ რესტავრაციისათვის საჭირო სახსრების მოძიება ვერ მოახერხა. 2012 წელს მოახერხეს სახურავის გამოცვლა და ფანჯრების დამონტაჟება. 2013 წლის მარტში როსტოვის ეპარქიამ შენობა გაყიდა 9 მლნ რუბლად. შემოსული თანხით გაარემონტეს დონის როსტოვის ღვთისმშობლის შობის ტაძარი. შენობის ახალი მფლობელი კი გახდა „მექანიზატორების გაერთიანება“.

2016 წელს დაგეგმეს შენობის რესტავრაცია და მასში ახალგაზრდული კლუბის გახსნა. სამუშაოები დაჯდებოდა 115 მლნ. რუბლი. საბოლოოდ გადაწყდა, რომ რესტავრაციის შემდეგ მასში გაიხსნება ვრანგლის მუზეუმი.

2017 წლის მონაცემებით შენობა ჯერ კიდევ არაა ბოლომდე აღდგენილი და ადგილი აქვს ვანდალიზმის აქტს.
კონსტანტინოპოლის ალყა (674-678)

კონსტანტინოპოლის ალყა — არაბულ-ბიზანტიური ომების მთავარი ბრძოლა და არაბთა დაპყრობითი ლაშქრობების პირველი კულმინაცია. მიმდინარეობდა ბიზანტიის იმპერიასა და ომაიანთა სახალიფოს შორის 674-678 წლებში. არაბების ხალიფა მუავია ტახტზე 661 წელს ავიდა და განაახლა ომი ბიზანტიასთან. მან მთავარ მიზნად დაისახა კონსტანტინოპოლის აღება.
672-673 წლებში არაბთა ფლოტმა შექმნა ბაზები მცირე აზიის სანაპიროს გასწვრივ და მალევე მოაქცია კონსტანტინოპოლი ბლოკადაში. არმია ქალაქ კირაკუსს გამოსაზამთრებლად იყენებდა და ყოველ გაზაფხულობით აახლებდა ალყას. საბოლოოდ ბიზანტიის იმპერატორმა კონსტანტინე -მ შეძლო არაბთა ფლოტის განადგურება ახლადგამოგონილი ბერძნული ცეცხლის მეშვეობით. არაბთა სახმელეთო არმიაც დამარცხდა მცირე აზიაში და ისინი იძულებული გახდნენ ალყა მოეხსნათ. ალყის შემდეგ ბიზანტიასა და არაბებს შორის დროებითი მშვიდობა დამყარდა.
მძევლები (ფილმი)

„მძევლები“ — ქართველ რეჟისორ რეზო გიგინეიშვილის 2017 წლის ფილმი, რომლის პრემიერა გაიმართა „ბერლინალის კინოფესტივალზე“. ფილმს საფუძვლად უდევს 1983 წელს ტუ-134-ის თვითმფრინავის გატაცების ისტორია, თუმცა იგი არ წარმოადგენს მოვლენის რეკონსტრუქციას. ფილმი რუსეთისა და საქართველოს ერთობლივ პროდუქტს წარმოადგენს.

როლებში
თინათინ დალაქიშვილი – ანა
ირაკლი კვირიკაძე – ნიკა
გიგა დათიაშვილი – კოკა
გიორგი გრძელიძე – სანდრო
გიორგი ტაბიძე – ოთო
გიორგი ხურცილავა – ლაშა
ვახტანგ ჩაჩანიძე – ირაკლი
ეკატერინე კალატოზიშვილი – თამუნა
ბექა ლემონჯავა – ზურიკო
მერაბ ნინიძე – ლევანი, ნიკას მამა
დარეჯან ხარშილაძე – ნინო, ნიკას დედა
ნადეჟდა მიხალკოვა – სტიუარდესა მაია
მარია შალაევა – სტიუარდესა ვერა
ავთანდილ მახარაძე – შოთა, სანდროს მამა
მიხეილ გომიაშვილი – თენგიზი, ზურიკოს მამა
ლუქსემბურგის კულტურა

ლუქსემბურგის კულტურა — აღნიშნავს ლუქსემბურგის კულტურულ ცხოვრებას და ტრადიციებს. მოქალაქეების უმეტესობა საუბრობს სამ ენაზე: ტრადიციულ გერმანიკულ ლუქსემბურგულზე, გერმანულზე და ფრანგულზე. ლუქსემბურგს აქვს მდიდარი კულტურული ისტორია, განსაკუთრებით: მუსიკაში, მხატვრობაში და ფოტოგრაფიაში. აქვს ბევრი: თეატრი, საკონცერტო დარბაზი, მუზეუმი და გალერეა.

მუზეუმები
მსხვილი მუზეუმებია:
ისტორიის და ხელოვნების ეროვნული მუზეუმი 
ბუნების ისტორიის ეროვნული მუზეუმი 
ქალაქ ლუქსემბურგის ისტორიის მუზეუმი
თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმი 

გალერიები
კაზინო ლუქსემბურგი
ვილა ვაუბანი
ალექსანდრე II-ის ძეგლი (დონის როსტოვი)

ალექსანდრე -ის ძეგლი — ყოფილი ძეგლი დონის როსტოვში. მდებარეობდა სობორნის მოედანზე, ააგეს 1890 წელს ძეგლი ეძღვნებოდა რუსეთის იმპერატორს ალექსანდრე -ს. პროექტია ავტორი იყო მოქანდაკე მიხაილ მიკეშინი. ძეგლი დაშალეს 1924 წელს.

ისტორია
იდეა, იმისა რომ ალექსანდრე -ის ძეგლი დაედგათ როსტოვში გაჩნდა მალევე მისი გარდაცვალების შემდეგ. გადაწყვეტილება ძეგლის დადგმის შესახებ მიიღეს 1881 წლის 15 მარტს ქალაქის საკრებულოს საგანგებო სხდომაზე. ძეგლის პროექტის დამტკიცებას დასჭირდა რამდენიმე წელი. ძეგლის პროექტის შემმუშავებელმა კომიტეტმა მიმართეს მქანდაკე მიხაილ მიკეშინს, რომელმაც კომისიას წარუდგინა საესკიზო ნახაზი. პროექტი მცირე ცვლილებებით დაამტკიცეს.

გარდაქმნის შემდეგ ბევრმა როსტოველმა გამოთქვა აზრი, რომ ალექსანდრე -ის ძეგლი უნდა დაებრუნებინათ თავის ადგილზე, მაგრამ დონის როსტოვის ადმინისტრაციის ინიციატივით 1999 წელს ამ ადგილზე დადგეს წმინდა განმანათლებლის დიმიტრი როსტოველის ძეგლი (მოქანდაკე ვ. ბელიაკოვი, არქიტექტორი ნ. გმირია).

ძეგლის აღწერილობა
ძეგლის საერთო სიმაღლე შეადგენდა 4,5 საჟენს. ბრინჯაოს ქანდაკების სიმაღლე შეადგენდა 7 არშინს. იმპერატორის ფიგურა გამოსახული იყო მთელი ტანით. მისი მანტია დაშვებული იყო კვარცხლბეკამდე. მარჯვენა ხელში ალექსანდრე -ს ეჭირა სკიპტრა, მისი მზერა კი მიმართული იყო ზეცისაკენ. კვაცხლბეკის წინა ნაწილზე მდებარეობდა სახელმწიფო გერბი და მის ზემთ ალექსანდრე ინიციალები, რომელიც გადაჯაჭვული იყო ეკლებითა და დაფნით. . ქვემოთ მდებარეობდა მეტალის დაფა ძველსლავურ სტილში შესრულებული წარწერით ასევე წარწერილი იყო დაბადებისა და გარდაცვალების თარიღები კვარცხლბეკის უკანა მხარეზე გამოსახული იყო როსტოვის გერბი.

ძეგლის ავტორი იყო მოქანდაკე მ. მიკეშინი. კვარცხლბეკი დაამზადა იტალიელმა ს. ტონიტომ. ძეგლის ყველა მეტალის ნაწილი (ქანდაკება, თუჯის მოაჯირი, ფანარები) დამზადებული იყო სანქტ-პეტერბურგის სხვადასხვა ქარხნებში. ქანდაკება ცამოსხმული იყო ნ. შტანგეს ბრინჯაოს ქარხანაში, მოაჯირები და ფანრები კი ნ. სან-გალეს ქარხანაში.

გალერეა
ადამავის რეგიონი

ადამავის რეგიონი  — რეგიონი კამერუნის ცენტრალურ ნაწილში. ესაზღვრება კამერუნის ჩრდილოეთის, ცენტრალური, აღმოსავლეთის, დასავლეთის და ჩრდილო-დასავლეთის რეგიონებს, ნიგერიას და ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკას.

გეოგრაფია
ეს მთიანი რაიონი წარმოადგენს ბუნებრივ წინაღობას ქვეყნის ხე-ტყიან სამხრეთსა და სავანებით დაფარულ ჩრდილოეთს შორის. რეგიონის ფართობი შეადგენს 63 701 კმ²-ს. რეგიონისთვის დამახასიათებელია უსწორმასწორო რელიეფი და მოსახლეობის დაბალი სიმჭიდროვე. მოსახლეობა ძირითადად დაკავებულია მსხვილი რქოსანი საქონლის მოშენებით.

მოსახლეობა
მთავარი ეთნიკური ჯგუფი — მუსლიმი ფულბეს ტომის ხალხი.

ადმინისტრაციული დაყოფა
რეგიონი იყოფა 5 დეპარტამენტად:

გალერეა
ივან ზვორკინის სახლი

ივან ზვორკინის სახლი — შენობა დონის როსტოვში. მდებარეობს პუშკინის ქუჩისა და სემაშკოს შესახვევის გადაკვეთაზე. აგებულია 1914 წელს არქიტექტორ ვასილ პოპოვის პროექტის მიხედვით. რევოლუციამდე სახლში ცხოვრობდა როსტოვის ქალაქის თავი ივან ზვორკინი. 1923-1926 წლებში სახლში ცხოვრობდა საბჭოთა დრამატურგი ვლადიმირ კორშინი. შენობას აქვს რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური დაქვემდებარების კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი.

ისტორია
სახლი ააშენეს 1914 წელს არქიტექტორ ვასილ პოპოვის პროექტის მიხედვით. შენობაში განთვსებული იყო დონის როსტოვის ქალაქის თავის ივან ზვორკინის სამმართველო და ქალაქის თავის ოთახები. შენობა გაარემონტეს და დააყენეს იტალიური ლიფტი.

არქიტექტურა
სამსართულიან სახლს უჭირავს კვარტლის კუთხე. მისი ფასადები გადის როგორც პუშკინის ქუჩაზე, ასევე სემაშკოს შესახვევში. სახლი აგებულია მოდერნის სტილში და აქვს გოთიკის ელემენტები.

ივანე ზვორკინის სახლს აქვს რთული კონფიგურაციის გეგმა. იგი იყოფა ორ სექციად, რომელთაც აქვთ ცალ-ცალკე შესასვლელი, როგორც უშკინის ქუჩიდან, ასევე სემაშკოს შესახვევიდან. თითოეულ სექციას აქვს ნახევრტემპიანი კიბე და ლიფტი. კიბიანი ჰოლის გარშემო მდებარეობს ოთახები.

მემორიალური დაფები
1962 წელს შენობაზე დაკიდეს მემორიალური დაფა ტექსტით:

მეორე მემორიალური დაფა დაკიდეს 1997 წელს ფოლკლორის ნიმუშების შემგროვებლის ფიოდორ ტუმილევიჩის პატივსაცემად. დაფაზე წერია:
გენჩ-ოგლუევის სახლი

გენჩ-ოგლუევის სახლი — პირველი მრავალსართულიანი საგადასახადო სახლი დონის როსტოვში. მდებარეობს ბალშაია სადოვაიის და სემაშკოს შესახვევის კუთხეში. აგებულია 1883 წელს ალექსანდრე პომერანცევის პროექტის მიხედვით ვაჭარ სტეფან გენჩ-ოგლუევისათვის. აგებულია ეკლექტიკის სტილში და გააჩნია ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი.

ისტორია
1870-იანი წლების ბოლოს უდიდესმა როსტოველმა ვაჭარმა სტეფან გენჩ-ოგულევმა გადაწყვიტა აეშენებინა საკუთარი საგადასახადო სახლი. სახლის აშენება სთხოვა არქიტექტორ ალექსანდრ პომერანცევს. სავაჭრო სახლის მშენებლობა დაიწყო 1880 წელს და დასრულდა 1883 წელს. პომერანცევისთვის ეს იყო როსტოვში აშენებული პირველი სახლი.

ვაჭარმა გენჩ-ოგულევმა სახლი გააქირავა. პირველ სართულზე მიმდინარეობდა ვაჭრობა, ხოლო მის ზემოთ განთვსებული იყო კანტორები და ბინები. გენჩ-ოგლუევის სახლში გარკვეული პერიოდი მდებარეობდა გაზეთ „აზოვისპირეთის მხარის“ სტამბა. აქვე 1897 წლიდან 1909 წლამდე მდებარეობდა ვოლგა-კამის ბანკის ოფისიც.

საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ მოხდა სახლის ნაციონალიზაცია. 1925 წლისათვის აქ განათავსეს სამხრეთ-აღმოსავლეთის კომერციული სააქციონერო ბანკი, დონის როსტოვის რაიონის „ნავთობსინდიკატის“ სამმართველო, მაღაზია „ხორცპროდუქტი“ და სხვ. მეორედან მეოთხე სართულის ჩათვლით განთავსდა საცხოვრებელი ადგილები. 1930-იან წლებში შენობაში გაიხსნა თევზის მაღაზია.

მეორე მსოფლიო ომის დროს განადგურდა შენობის სახურავი. 1948-1949 წლებში სახლი აღადგინეს გ. კალაიჯანის პროექტის მიხედვით. გარემონტების შემდეგ მნიშვნელოვნად შეიცვალა შენობის იერსახე.

არქიტექტურა
სახლი ოთხსართულიანია. არქიტექტურაში ჰარმონიულადაა შერწყმული სხვადასხვა არქიტექტურული სტილი. აგებულია ეკლექტიკის სტილში, თუმცა ფასადი მორთულია ბაროკოს სტილში, რუსტები და სანდრიკები შეიცავს კლასიციზმის ელემენტებს, ხოლო ფრონტონი შეიცავს გოთიკის ელემენტებს.
კონსტანტინოპოლის ალყა (717-718)

კონსტანტინოპოლის ალყა — არაბთა მიერ მეორე უშედეგო მცდელობა, დაეკავებინათ ბიზანტიის დედაქალაქი კონსტანტინოპოლი. მიმდინარეობდა 717-718 წლებში. ეს ალყა იყო არაბთა ოცწლიანი წარმატებული ომის კულმინაცია. ამ დროს ბიზანტიელთა ძალა შესუსტებული იყო შიდა არეულობების შედეგად. 716 წელს ბიზანტიურ მცირე აზიაში მასლამა იბნ აბდ ალ-მალიკი შეიჭრა. მათ სურდათ სამოქალაქო არეულობებში გახვეული ბიზანტიის იმპერატორ თეოდოსიუს -ის წინააღმდეგ აჯანყებული ლეონ ისავრიელი გამოეყენებინათ, თუმცა ლეონმა ეს კავშირი ტახტის ხელში ჩასაგდებად გამოიყენა.

არაბთა არმიამ ზამთარი მცირე აზიის დასავლეთ სანაპიროზე გაატარა. 717 წლის გაზაფხულზე ისინი შეიჭრნენ თრაკიაში და ბლოკადაში მოაქციეს კონსტანტინოპოლი, რომელსაც მასიური თეოდოსიუსის კედლები იცავდა. ბიზანტიელებს ასევე ბულგარეთის ხანი ტერველი ეხმარებოდა. არაბთა ფლოტი ბიზანტიელებმა „ბერძნული ცეცხლის“ წყალობით მალევე გაანადგურეს. მძიმე ზამთრის და ფლოტის დახმარების გარეშე არაბთა სახმელეთო არმია შიმშილმა და დაავადებებმა მოიცვა. მათ დასახმარებლად გამოგზავნილი ფლოტიც განადგურდა. 718 წლის 15 აგვისტოს არაბებმა ალყა მოხსნეს.

კონსტანტინოპოლის ალყის შემდეგ ძლიერ შესუსტდა არაბთა ლაშქრობები ბიზანტიის წინააღმდეგ.
მაქსიმოვის სახლი

მაქსიმოვის სახლი — შენობა დონის როსტოვში. აგებულია საუკუნის შუა წლებში კლასიციზმის სტილში. სახლი არის ქალაქის დღემდე შემონახული ერთ-ერთი უძველესი ქვის შენობა. სახლის პირველი მფლობელი იყო ვაჭარი პ. მაქსიმოვი.

ისტორია
1867 წელს დონის როსტოვის ბაზრის მოედანზე ააშენეს ორსართულიანი შემოსავლების სახლი. იგი ეკუთვნოდა მარცვლეულის ვაჭარ პ. მაქსიმოვს, რომელსაც ეკუთვნოდა ასევე წისქვილები. ზოგიერთი ვარაუდით შენობის არქიტექტორია ტროფიმ შარჟინსკი. მოგვიანებით პროკურატურა ცდილობდა გადაწყვეტილების გასაჩივრებას. მაქსიმოვის სახლს ჩაუტარდა რესტავრაცია. 2006 წელს შენობაზე დაკიდეს მემორიალური დაფა, მაგრამ 2011 წელს ფასადის რეკონსტრუქციის დროს იგი ჩამოხსნეს.

არქიტექტურა
სახლი მდებარეობს სტანისლავსკის ქუჩისა და სემაშკოს შესახვევის გადაკვეთაზე. ნაგებობის ფასადი მიმართულია ღვთისმშობლის შობის ეკლესიის მხარეს. შენობა აგებულია გვიანი კლასიციზმის სტილში.
მარგარიტა ჩერნოვოის სახლი

მარგარიტა ჩერნოვოის სახლი — შენობა დონის როსტოვში. მდებარეობს დიდი სადოვაიის ქუჩაზე.

ნაგებობა ააშენეს 1899 წელს არქიტექტორ ნიკოლაი დოროშენკოს პროექტის მიხედვით. იგი ეკუთვნოდა მარგარიტა ჩერნოვოის. სახლს გააჩნია რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი.

ისტორია
ვილა დიდი სადოვაიის ქუჩაზე მარგარიტა ჩერნოვოისათვის ააშენა მისმა თაყვანისმცემელმა, რომელიც პარამანოვების გვარის წარმომადგენელი იყო. პროექტის ავტორი სავარაუდოდ იყო ნიკოლაი დოროშენკო. 2000-იანი წლების დასაწყისში შენობა ავარიულ მდგომარეობაში იმყოფებოდა. 2001 წელს განახორციელეს ნაგებობის რესტავრაცია, რის შედეგადაც დაემატა ფასადის დეკორაციები.

ამჟამად შენობაში განთავსებულია მოსკოვის ბანკის ფილიალი.

გალერეა
შირმანის სახლი

შირმანის სახლი — შენობა დონის როსტოვში. აგებულია 1911 წელს არქიტექტორ არუთიუნ ზაკიევის პროექტის მიხედვით. მდებარეობს ვოროშილოვის პროსპექტისა და სუვოროვის ქუჩის კუთხეში. შირმანის სახლს გააჩნია რეგიონული მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი.

ისტორია
მ. შირმანის შემოსავლების სახლი ააშენეს 1911 წელს როსტოველი არქიტექტორის არუთიუნ ზაკიევის პროექტის მიხედვით. 1922 წელს შენობაში ჩამოყალიბდა როსტოვში პირველი პიონერული დანაყოფი „სპარტაკი“. 1926 წელს პრესის სახლში სიტყვით გამოვიდა პოეტი ვლადიმერ მაიაკოვსკი. მეორე მსოფლიო ომის დაწყებამდე შენობა გადაეცა შინაგან საქმეთა სახალხო კომისარიატს. ომის დასრულების შემდეგ სახლში გაიხსნა სასტუმრო „სამხრეთი“, ხოლო პირველ სართულზე განთავსდა თოჯინების თეატრი.

არქიტექტურა
ხუთსართულიანი აგურის შენობა გებულია მოდერნის სტილში. იგი გეგმით სწორკუთხაა შიდა ეზოთი. მთავარი შესასვლელი ვოროშილოვის პროსპექტისა და სუვოროვის ქუჩის კუთხეშია.

მემორიალური დაფები
1983 წელს სახლის კედელზე დაკიდეს მემორიალური დაფა წარწერით:

მეორე მემორიალურ დაფაზე არის ასეთი წარწერა:
აღმოსავლეთის რეგიონი (კამერუნი)

აღმოსავლეთის რეგიონი (2008 წლამდე — აღმოსავლეთის პროვინცია) — რეგიონი კამერუნის აღმოსავლეთში. ესაზღვრება ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკას (აღმოსავლეთში), კონგოს რესპუბლიკას (სამხრეთში), კამერუნის ადამავას (ჩრდილოეთში), ცენტრალურ და სამხრეთის (დასავლეთში) რეგიონებს. ტერიტორიის მიხედვით ქვეყნის ყველაზე უფრო დიდი რეგიონი (109 002 კმ²).

გეოგრაფია
რეგიონის ტერიტორია თითქმის მთლიანად მდებარეობს სამხრეთკამერუნის პლატოზე, რომლისგანაც შედგება ქვეყნის სამხრეთ-აღმოსავლეთი ნაწილი. სიმაღლე მერყეობს ზღვის დონიდან 500-1000 მეტრის ფარგლებში, უკიდურეს სამხრეთ-აღმოსავლეთში მდებარე დაბლობი ადგილების გამოკლებით (200—500 მეტრი).

რეგიონის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში მდებარეობს «ლობეკეს» ეროვნული პარკი.

მოსახლეობა
მოსახლეობის დიდი ნაწილი მიეკუთვნება ბანტუს ხალხს, მეორე ნაწილს შეადგენს ადამავა-უბანგის ხალხი, რომლებიც სახლობენ რეგიონის ჩრდილოეთ რაიონებში. მოსახლეობის მესამე ნაწილს შეადგენს ფულბეს ხალხი, ასევე ცხოვრობს პიგმეების მცირერიცხოვანი ჯგუფი.

ადმინისტრაციული დაყოფა
რეგიონი იყოფა 4 დეპარტამენტად:

ეკონომიკა
მრეწველობა სუსტადაა განვითარებული, ძირითადი ეკონომიკური საქმიანობაა ხე-ტყის წარმოება და სასარგებლო წიაღისეულის მოპოვება. მოსახლეობის დიდი ნაწილი დაკავებულია სოფლის მეურნეობით, რომელიც მათთვის არსებობისათვის ერთადერთი საშუალებაა.

გალერეა
არარიპინა

არარიპინა — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 622 მეტრზე. მიეკუთვნება სერტან-პერნამბუკანუს მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ არარიპინის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 77 302 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 40,84 კმ²-ზე. ფართობი 1 892 596 კმ²-ია.