სინგაპურის კულტურა

სინგაპურის კულტურა — ათასწლეულების განმავლობაში შექმნილი კულტურა, რომელიც მოიცავს აზიური და ევროპული კულტურების კომბინაციას, ასევე მალაის, სამხრეთ აზიის, აღმოსავლეთ აზიისა და ევრაზიის კულტურებს. სინგაპურს უწოდებენ ქვეყანას, სადაც „აღმოსავლეთი ხვდება დასავლეთს“, „კარიბჭე აზიაში“ და „ბაღის ქალაქი“.

ისტორია
სინგაპურის ისტორია საუკუნიდან იწყება. იგი იყო სხვადასხვა იმპერიის ვასალური სახელმწიფო სანგ ნილა უტამას მმართველობამდე. კუნძულს მართავდნენ სხვადასხვა სულთნები 1819 წლამდე, როდესაც კუნძულზე ჩამოვიდნენ ბრიტანელები და შექმნეს პორტი და კოლონია. ბრიტანეთის მმართველობის პერიოდში სინგაპურის პორტი აყვავდა და მრავალი მიგრანტი მიიზიდა. სინგაპური გახდა დამოუკიდებელი რესპუბლიკა 1965 წლის 9 აგვისტოს.

მას ჰყავს 5,47 მილიონზე მეტი მოსახლეობა, რომელიც შედგება ჩინელების, მალაიელების, ინდოელების და ევრაზიელების (პლუს სხვა შერეული ჯგუფები) და სხვადასხვა წარმოშობის აზიელებისგან, მაგალითად, პერანაკანელები, ჩინელი ემიგრანტების შთამომავლები და ინდონეზიური მემკვიდრეობის მქონენი.

ეროვნული ხასიათი
მერიტოკრატია
„სინგაპურში მერიტოკრატიის სისტემა უზრუნველყოფს, რომ საუკეთესო და კაშკაშა პიროვნებები, განურჩევლად რასისა, რელიგიისა და სოციალურ-ეკონომიკური ფონისა, წახალისდნენ და განვითარდნენ თავიანთი სრული პოტენციალით. ყველას აქვს განათლებაზე წვდომა, რაც მათ უნარებსა და ცოდნას უქმნის უკეთესი ცხოვრების მოპოვების საშუალებას.“

რასობრივი ჰარმონია
სინგაპური იმიგრანტების სეკულარული ქვეყანაა. სინგაპურში ძირითადი რელიგიებია ბუდიზმი, ქრისტიანობა, ისლამი, დაოსიზმი და ინდუიზმი. მთავრობა მნიშვნელოვნად უსვამს ხაზს სხვადასხვა რელიგიისა და პირადი რწმენის პატივისცემას.

კულტურული პოლიტიკა
სინგაპური ინარჩუნებს მკაცრ შეზღუდვებს ხელოვნებისა და კულტურული წარმოდგენების მიმართ. მხატვრული ნაწარმოებების უმეტესობა წინასწარ უნდა შემოწმდეს მთავრობის მიერ და შესაძლოა არ დაიშვას თემები, რომლებიც არღვევს ე.წ. საზღვრებს გარეთ ( მარკერები ). ასევე აკრძალულია სიშიშვლე და „უხამსობის“ სხვა ფორმები.

ეთნიკური ადგილები
მსოფლიო კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები
აგრო-მებაღეობის საზოგადოება 1859 წელს დაარსდა, სინგაპურის ბოტანიკურმა ბაღებმა გადამწყვეტი როლი ითამაშეს ქვეყნის ვაჭრობაში საუკუნის დასაწყისში.

სამზარეულო
სინგაპურული სამზარეულო მრავალფეროვნებისა და კულტურული დიფუზიის მთავარი მაგალითია. კერძები იყოფა ხუთ კატეგორიად: ხორცი, ზღვის პროდუქტი, ბრინჯი, ლაფშა და დესერტი ან წასახემსებელი. სინგაპური ცნობილია თავისი ზღვის პროდუქტებით - კრაბი შაბი წიწაკით და კრაბი ჩილით ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილია მსოფლიოში. ტროპიკული ხილი სინგაპურში მთელი წლის განმავლობაშია ხელმისაწვდომი, თუმცა მისი უმეტესობა იმპორტირებულია სხვა ქვეყნებიდან. ყველაზე პოპულარული ხილია დურიანი, მაგრამ მძაფრი სუნის გამო ის აკრძალულია საზოგადოებრივ ტრანსპორტში. ასევე გავრცელებული ჰაინანური ბრინჯის ქათამი - მოხარშული ქათამი ჩილის სოუზით და სხვადასხვა სახეობის ლაფშა - კვერცხით, ლორით, ბრინჯით, ქოქოსით, კრევეტით და ა.შ. აზიური, განსაკუთრებით ჩინური კერძების სახელები სინგაპურში შეიძლება სხვადასხვანაირად იწერებოდეს, რადგან იეროგლიფებიდან ლათინურ ასოებში გადაყვანის ზუსტი წესი კერძების გავრცელების დროს არ არსებობდა. სასმელებიდან გავრცელებულია ლუდი, რძიანი ჩაი და ყავა. ალკოჰოლის დიდი რაოდენობის შემცველი სასმელები არ არის გავრცელებული.

ფესტივალები
ფესტივალები გამოხატავს რასობრივ მრავალფეროვნებას, მათ შორისაა ჩინეთის ახალ წელი, ბუდისტურიი ვესაკის დღე, მუსლიმური ეიდ-ულ-ფითრი და ინდუ-დივალი. ქრისტიანები დიდ და სწრაფად მზარდ უმცირესობას წარმოადგენენ და შობის დღე, დიდი პარასკევი და ახალი წელი ასევე სახალხო დღესასწაულებია.

9 აგვისტოს, სინგაპური დამოუკიდებლობის იუბილეს ზეიმობენ მთელი რიგი ღონისძიებებით, მათ შორის ეროვნული დღის აღლუმით, რომელიც მთავარი ცერემონიაა. პირველი ეროვნული დღის აღლუმი 1966 წელს ქალაქის ცენტრში, პადანგში ჩატარდა.

ენები
ბევრი სინგაპურელი ორენოვანია . უმეტესობა საუბრობს სინგაპურულ ინგლისურ და სხვა ენაზე, ყველაზე ხშირად მანდარინულ, მალაიურ, ტამილურ ან სინგაპურულ სასაუბრო ინგლისურ ენაზე . სინგაპურის სტანდარტული ინგლისური პრაქტიკულად იგივეა, რაც ბრიტანული ინგლისური გრამატიკისა და ორთოგრაფიული ასპექტების უმეტეს ნაწილში, თუმცა ამერიკანიზაციის გამო ლექსიკაში ასევე არსებობს მცირე განსხვავებები მართლწერაში .

მასობრივი კულტურა
მუსიკა
სინგაპურს აქვს საკუთარი მკაფიო მუსიკალური ტრადიციები: სინგაპურში ჩინელები ყველაზე დიდ ეთნიკურ ჯგუფს წარმოადგენენ, მალაიელები, ინდოელები და სხვა ეთნიკური და ევრაზიელი სხვა ხალხების უფრო მცირე რაოდენობა. სხვადასხვა ხალხი მუსიკის ტრადიციული ფორმებით, თანამედროვე თანამედროვე მუსიკალური სტილითა და სხვადასხვა ფორმის შერწყმით ითვალისწინებს ქვეყანაში მუსიკალურ მრავალფეროვნებას.