iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
კრასნი-სულინის გამარჯვების მემორიალი

კრასნი-სულინის გამარჯვების მემორიალი — მემორიალური კომპლექსი ქალაქ კრასნი-სულინში,
როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. მემორიალი ოფიციალურად გაიხსნა 1975 წელს. იგი მოიცავს სტელას, მარადიულ ცეცხლს, საბჭოთა ჯარისკაცის ძეგლსა და გმირების ხეივანს.

ისტორია
დიდი სამამულო ომის პერიოდში, 1942 წლის 21 ივლისს საბჭოთა ჯარებმა დატოვეს ქალაქი, რომლის ოკუპაციაც მოახდინეს გერმანელებმა.

1943 წლის 14 თებერვალს კრასნი-სულინი ოკუპანტებისაგან გაათავისუფლეს ვოროშილოვგრადის ოპერაციის ფარგლებში.

კრასნი-სულინის ოკუპაცია მიმდინარეობდა შვიდი თვის განმავლობაში (1942 წლის 21 ივლისიდან 1943 წლის 14 თებერვლამდე). ოკუპაციის პერიოდში გერმანელმა ფაშისტებმა დახვრიტეს 400-ზე მეტი ქალაქის მაცხოვრებელი.

გამარჯვების მემორიალი დაამონტაჟეს 1975 წლის 25 აპრილს მეტალურგთა კულტურის სასახლის წინ მდებარე გამარჯვების მოედანზე, დიდ სამამულო ომში საბჭოთა კავშირის 30-ე წლისთავის აღსანიშნავად და შინმოუსვლელ თანაქალაქელთა პატივისცემის ნიშნად. მემორიალის პროექტის ავტორი იყო ზანისი, ხოლო მოქანდაკე - ვ. ბატიაი.

მემორიალის ძირითადი ფიგურაა ექვსმეტრიანი ჯარისკაცის გამოსახულება, რომელსაც ხელში ავტომატი უჭირავს, ხოლო წელზე გამარჯვების ბაფთა აკრავს. ძეგლის მახლობლად დამონტაჟებულია სტელა, რომელიც მოპირკეთებულია მარმარილოს ფილებით და მარადიული ცეცხლით. სტელაზე დაწერილია სიტყვები რ. როჟდესტვენსკის „რექვიემიდან“:

დიდების ხეივანზე არსებულ მარმარილოს ფილებზე მიმაგრებულია საბჭოთა კავშირის გმირების ბარელიეფები. ფილებზე წარმოდგენილნი არიან: ა. ალექსეევი, ა. გალატოვი, პ. დერნოვი, ფ. კალინინი, ი. კორნიენკო, ა. კრავცოვი, ი. პროსანდეევი, ვ. სიდორინი, ი. ომელჩენკო, ი. ჩისტოვი და დიდების ორდენის სრული კავალერი ვ. სამოხინი.

2000 წელს დიდ სამამულო ომში გამარჯვების 55-ე წლისთავის მიჯნაზე დაიწყო ძეგლის სარესტავრაციო სამუშაოები.
სალამურას თავგადასავალი (ფილმი)

„სალამურას თავგადასავალი“ — ქართული საბჭოთა ანიმაციური თოჯინური ფილმი. ეფუძნება არჩილ სულაკაურის ამავე სახელწოდების ზღაპარს. გამოვიდა 1979 წელს.

ფილმი დაახლოებით 61 წუთიანია, თუმცა იყოფა ცალკე სერიებად. ესენია:

უფლისწულის სიზმარი
მოტაცება
ბაია
ალე ჰოპი
მიდი მოადე
წკიპურტი
განთიადი

ფილმი ეძღვნება ბავშვთა საერთაშორისო წელს.
კაპის კამეჩი

კაპის კამეჩი — წყვილჩლიქოსანი ძუძუმწოვარი აფრიკული კამეჩების გვარისა. აფრიკული კამეჩის ქვესახეობა. უდიდესია ქვესახეობებს შორის. უდიდესი მამრების წონა 910 კგ-ზე მეტია. გავრცელებულია სამხრეთ და აღმოსავლეთ აფრიკაში. სამხრეთით მობინადრე კამეჩები ზომაში ყველაზე დიდები და აგრესიულები არიან. იგი ყველაზე მუქია კამეჩებში, თითქმის შავი.
აფრიკული ტყის კამეჩი

აფრიკული ტყის კამეჩი, წითელი კამეჩი, ჯუჯა ტყის კამეჩი ან კონგოს კამეჩი — წყვილჩლიქოსანი ძუძუმწოვარი აფრიკული კამეჩების გვარისა. აფრიკული კამეჩის ქვესახეობა. ყველაზე პატარაა ქვესახეობებს შორის. მისი სიგრძეა მინდაოში 120 სმ, ხოლო წონა – 270კგ. ფერად მოწითალოა შავი ლაქებით მხრებსა და თავზე. ასევე ყურებზე გააჩნია ფუნჯები. გავრცელებულია ცენტრალურ და დასავლეთ აფრიკის ტყეებში. საკმაოდ განსხვავდება სხვა ქვესახეობებისგან და ზოგჯერ მას ცალკე სახეობადაც განიხილავენ . ტყის და სხვა კამეჩების ჰიბრიდები ხშირია. იგი ერთიანდება კაპის კამეჩთან , დასავლეთ აფრიკულ სუდანურ კამეჩთან და ცენტრალურ აფრიკულ ნილოსის კამეჩთან . ტყის კამეჩი არის კამეჩების ერთადერთი სახეობა, რომელიც მხოლოდ წვიმიან ტყეებში ცხოვრობს (ნალექი 1500 მმ).
ვინსენტი (1987 წლის ფილმი)

ვინსენტი: ვინსენტ ვან გოგის ცხოვრება და გარდაცვალება — ავსტრალიელი რეჟისორის, პოლ კოქსის დოკუმენტური ფილმი, რომელშიც აღწერილია ნიდერლანდელი პოსტიმპრესიონისტი მხატვრის ვინსენტ ვან გოგის სიცოცხლის უკანასკნელი 8 წელი. ამ საკითხით რეჟისორი მხატვრის შემოქმედების დიდი სიყვარულის გამო დაინტერესდა.

ფილმში თანმიმდევრობითაა ნაჩვენები და აღწერილი ვინსენტ ვან გოგის ნახატები და ჩანახატები, მითითებულია დრო და შესრულების ადგილი, ამასთან დრამატულადაა წარმოჩენილი მხატვრის ცხოვრების ეპიზოდები.

ჯონ ჰარტი კითხულობს ვინსენტ ვან გოგის მიერ ძმის, თეო ვან გოგისადმი მიწერილ წერილებს.

ფილმი განსაკუთრებით პოპულარული იყო არტისტთა წრეებში. ორი წლის განმავლობაში ის ნიუ-იორკში გადიოდა.
სუდანური კამეჩი

სუდანური კამეჩი — წყვილჩლიქოსანი ძუძუმწოვარი აფრიკული კამეჩების გვარისა. აფრიკული კამეჩის ქვესახეობა. შუალედური ქვესახეობაა კაპის და აფრიკულ ტყის კამეჩს შორის. გავრცელებულია დასავლეთ აფრიკაში. მისი ზომები საკმაოდ მცირეა. განსაკუთრებით კამერუნში მცხოვრები ინდივიდებია პატარები — 600 კგ, კაპის კამეჩზე ორჯერ პატარა.
ველური დასავლეთის სამყარო (ტელესერიალი)

ველური დასავლეთის სამყარო — ამერიკული სამეცნიერო ფანტასტიკური ვესტერნული თრილერის ჟანრის ტელესერიალი, შექმნილი -სთვის ჯონათან ნოლანის და ლიზა ჯოის. იგი ეფუძნება ამავე სახელწოდების 1973 წლის მხატვრულ ფილმს, რომლის სცენარის ავტორი და რეჟისორია ამერიკელი მწერალი მაიკლ კრაიტონი და აქა-იქ - მის 1976 წლის გაგრძელებას „მომავლის სამყარო“. ეს არის რიგით მეორე სერიალი, რომელიც ამ ორ ფილმს ეფუძნება, 1980 წლის სერიალის „ველური დასავლეთის სამყაროს მიღმა“ შემდეგ. ნოლანი და ჯოი არიან სერიალის აღმასრულებელი პროდიუსერები, ჯეი ჯეი აბრამსის, ჯერი უაინტრაუბის და ბრაიან ბერკის თანამონაწილეობით. ნოლანი აგრეთვე საპილოტო ეპიზოდის რეჟისორია. პირველი სეზონის პრემიერა გაიმართა 2016 წლის 2 ოქტომბერს, ჩვენება კი 4 დეკემბერს დასრულდა და საერთო ჯამში, 10 ეპიზოდისგან შედგებოდა. ნოემბერში -მ დაუკვეთა ათი ეპიზოდი მეორე სეზონისთვის, რომელიც 2018 წელს გამოვა.

სერიალის მოქმედება მიმდინარეობს გამოგონილ „ველური დასავლეთის სამყაროში“, ტექნოლოგიურად განვითარებულ, ველური დასავლეთის თემაზე აგებულ გასართობ პარკში, რომელიც დასახლებულია ანდროიდი პერსონაჟებით. პარკის სტუმრებს მის ტერიტორიაზე ყველაფრის კეთების უფლება აქვთ.

„ველური დასავლეთის სამყაროს“ დებიუტს მოჰყვა -ს ეთერის მაყურებელთა ყველაზე დიდი რაოდენობა სერიალის „ნამდვილი დეტექტივი“ პირველი ეპიზოდის პრემიერის დროიდან. მას აგრეთვე -ს ისტორიაში პირველ სეზონებს შორის მაყურებელთა ყველაზე დიდი რაოდენობა ჰყავდა. „ველური დასავლეთის სამყაროს“ ვიზუალურ გადაწყვეტას, ამბავს და შესრულებას მოჰყვა კრიტიკოსების მაღალი შეფასებები.
ვოლოფი

ვოლოფი — დასავლეთ აფრიკული ეთნიკური ჯგუფი, რომლებიც ძირითადად ცხოვრობენ: ჩრდილო-დასავლეთ სენეგალში, გამბიაში და მავრიტანიის სამხრეთ დასავლეთ სანაპირო ზოლში. ვოლოფი სენეგალის უდიდესი ეთნიკური ჯგუფია (ქვეყნის მოსახლეობის დაახლოებით 39%-ს შეადგენენ). სხვაგან ისინი უმცირესობებს შეადგენენ. ისინი საკუთარ თავს ვოლოფს უწოდებენ და საუბრობენ საკუთარ ენაზე - ვოლოფზე.

ცნობილი ვოლოფები
აბდულაი ვადი
პირველი სისხლი

პირველი სისხლი (, აგრეთვე ცნობილი როგორც რემბო: პირველი სისხლი) — 1982 წლის ამერიკული მოქმედებითი ჟანრის სათავგადასავლო მხატვრული ფილმი, გადაღებული რეჟისორ ტედ კოტჩეფის მიერ. ფილმის სცენარის თანაავტორი და მთავარი როლის შემსრულებელია სილვესტერ სტალონე. იგი განასახიერებს ჯონ რემბოს, განაწყენებულ და არასწორად გაგებულ ვიეტნამის ომის ვეტერანზე. ფილმი ეფუძნება დეივიდ მორელის ამავე სახელწოდების რომანს და არის „რემბოს“ ფილმებიდან პირველი. სტალონეს გარდა, როლებს ასრულებენ ბრაიან დენეჰი და რიჩარდ კრენა.

ფილმის პრემიერა გაიმართა 1982 წლის 22 ოქტომბერს აშშ-ში. მიუხედავად არაერთგვაროვანი შეფასებებისა, კინოგაქირავებაში ფილმი წარმატებული იყო და შემოსავალმა 47.2 მილიონი აშშ დოლარი შეადგინა. გამოსვლის შემდეგ მრავალმა კრიტიკოსმა მასზე წარმოდგენა შეცვალა. ნაწილმა დადებითად შეაფასა მთავარი პერსონაჟები და აღიარა ფილმი, როგორც გავლენიანი მოქმედებით ჟანრში. „რემბოს“ საკულტო სტატუსის გარდა, ჩამოყალიბდა მთელი ფრენჩაიზი, რომელშიც შედის სამი გაგრძელება, ანიმაციური სერიალი „რემბო: თავისუფლების ძალა“, კომიქსები, რომანები და ბოლივუდური საკუთარი ვერსიაც. მეხუთე ფილმის „რემბო: უკანასკნელი ბრძოლა“ წარმოება დაწყებული იყო, მაგრამ 2016 წლის იანვარში შეწყდა, მას შემდეგ, რაც სტალონემ განაცხადა, რომ პერსონაჟი აღარ აინტერესებდა.
ჩერნეცოვის სამების ეკლესია

ჩერნეცოვის სამების ეკლესია — მართლმადიდებლური ეკლესია ხუტორ ჩერნეცოვში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. ამჟამად არ ფუნქციონირებს და იმყოფება ნახევრად დანგრეულ მდგომარეობაში. ტაძრის თავდაპირველი სახით აღდგენა შესაძლებელია საარქივო მასალებზე დაყრდნობით.

ეკლესიის მისამართი: რუსეთის ფედერაცია, როსტოვის ოლქი, კრასნოსულინის რაიონი, ხუტორი ჩერნეცოვი.

ისტორია
ეკლესია თანამედროვე ჩერნეცოვში ააგეს ჯერ კიდევ 1877 წელს, როდესაც მიწათმფლობელმა სემიონ დანიელის ძე სოკოლოვმა ჩერნეცოვის სასოფლო თემის მოსახლეობის თხოვნით შეადგინა და გააგზავნა პეტიცია დონის ეპარქიაში ამ სოფელში „ეკლესიის აშენების ნებართვის შესახებ“. პასუხის თანახმად, რომელის შედგენილი იყო კამენსკის სამღვდელოების წარმომადგენლის ი. პაშინსკის მიერ, ეკლესიის შენებლობის თხოვნაზე თავდაპირველად უარი მიიღეს. მიუხედავად ამისა, ოთხი წლის შემდეგ 1882 წელს წმინდა სამების სახელობის ეკლესია მაინც ააშენეს მრევლის შემოწირული თანხებით. აღსანიშნავია, რომ ეკლესია იყო შენობა იყო ქვის და ეკლესიას გააჩნდა ასევე სამრეკლო (სამრეკლოს მეორე სართული აშენებული იყო ხისგან). სახურავი შეკრეს ხისგან და გადახურეს თუნუქის ფირფიტებით. 1882 წლის ოქტომბერში წმინდა სინოდმა დაამტკიცა ეკლესიის სასულიერო შტატი: მღვდელი და მეფსალმუნე. 1885 წლიდან დაიწყო საეკლესიო სამრევლო სკოლის მშენებლობა.

საბჭოთა ხელისუფლების პერიოდში ეკლესიის სამრეკლო დაანგრიეს, გუმბათი მოხსნეს და დიდი ხნის განმავლობაში შენობა გამოიყენებოდა ხორბლის შესანახი საწყობი. ეკელსიის მოპირდაპირე მხარეს 1980-იან წლების ბოლოს ააგეს ჩერნეცოვის სასოფლო კულტურის სახლი, რომლის ფანჯრებიც დღევანდელ დღემდე გადის წმინდა სამების ეკლესიაში.
მეთიუ გრეი გუბლერი

}
|დაბ ადგილი = ლას-ვეგასი, ნევადა, აშშ
|მამა = ჯონ გუბლერი
|დედა = მერილინ გუბლერი
|საიტი =

მეთიუ გრეი გუბლერი (, დ. 9 მარტი, 1980) — ამერიკელი მსახიობი, რეჟისორი, პროდიუსერი, მოდელი, მხატვარი და ავტორი. ის ცნობილია დოქტორ სპენსერ რიდის როლით დეტექტიურ სერიალში „კრიმინალური აზროვნება“. აგრეთვე მონაწილეობს რამდენიმე სხვა ცნობილ ფილმში, როგორიც არის „სამერის (500) დღე“, „გარეუბნის გოთიკა “ და ა.შ. აგრეთვე „ელვინი და თახვები“.

ადრეული ცხოვრება
მეთიუ გრეი გუბლერი დაიბადა 1980 წლის 9 მარტს, ლას-ვეგასში, მერილინ და ჯონ გუბლერების ოჯახში. დედამისი პოლიტიკური კონსულტანტია, ხოლო მამამისი ადვოკატი. მეთიუ ფილმების გადაღებას სწავლობდა ნიუ-იორკის უნივერსიტეტში. 

კარიერა
მოდელი
როდესაც ნიუ-იორკის უნივერსიტეტში სწავლობდა, დაიწყო მოდელობა და მოხვდა 46-ე ადგილზე .-ის 50 მამაკაცი მოდელიდან.

მსახიობი
მას შემდეგ, რაც მოდელი გახდა, დაუმეგობრდა უეს ანდერსონს, რომელმაც 2004 წელს გადაიღო თავის ფილმში „სტივ ზისუს წყალში ცხოვრება“. ამის შემდეგ, 2005 წელს, ის გადაიღეს „კრიმინალურ აზროვნებაში“.

მას აგრეთვე ჰქონდა პატარა როლი ფილმში „საგიჟეთი“, სადაც ჯო ჯოს როლს ასრულებდა. ახმოვანებდა საიმონს „ელვინის და თახვების“ ყველა ნაწილში. განასახიერებდა ბარტის, მთავარ პერსონაჟს ფილმში „როგორ გავხდეთ სერიული მკვლელი“ და პოლს „სამერის (500) დღეში“.

2014 წელს გამოჩნდა ფილმებში „თუ შენი შეყვარებული ზომბია“ და „გარეუბნის გოთიკა“. აგრეთვე შეასრულა როლი ფილმში „მძარცველთა ბანდა“

მხატვრობა
2005 წლიდან გუბლერი თავის ნახატებს საკუთარ საიტზე აქვეყნებდა. იგი ხატავდა ზეთის, აკვარელის და გუაშის საღებავებით, ისევე, როგორც პასტელებით.

ფილმოგრაფია
გიგანტური კანა

გიგანტური კანა — წყვილჩლიქოსანი ძუძუმწოვარი ძროხისებრთა ოჯახისა. გავრცელებულია ნათელ ტყეებსა და სავანებში. იგი პირველად 1847 წელს აღწერა ჯონ ედუარდ გრეიმ. გიგანტური კანა უდიდესია ანტილოპებს შორის. მისი სიგრძეა 220-290 სმ. მოიცავს ორ ქვესახეობას:
დასავლური გიგანტური კანა აღმოჩენილია დასავლეთ აფრიკაში, სენეგალსა და მალში
აღმოსავლური გიგანტური კანა აღმოჩენილია ცენტრალურ და აღმოსავლეთ აფრიკაში, კამერუნსა და სამხრეთ სუდანში.
გვიმრების ხევი: უკანასკნელი ტროპიკული ტყე

გვიმრების ხევი: უკანასკნელი ტროპიკული ტყე — 1992 წლის ავსტრალიურ-ამერიკული ანიმაციური მუსიკალური ფენტეზი ფილმი, გადაღებული ბილ კროიერის მიერ. მისი პროდიუსერები არიან პიტერ ფეიმენი და უეინ იანგი, ხოლო 15 წლით ადრე დაიანა იანგის მიერ დაწერილი წიგნის მიხედვით სცენარის ავტორი - ჯიმ კოქსი. ფილმის მუსიკის კომპოზიტორია ალან სილვესტრი.

„გვიმრების ხევის“ პერსონაჟებს ახმოვანებენ ჯონათან უორდი, სამანთა მეთისი, ტიმ კარი, კრისტიან სლეიტერი და
რობინ უილიამსი. ფილმის მოვლენები მიმდინარეობს ავსტრალიის ტროპიკულ ტყეში, რომელიც დასახლებულია მომცრო ფერიებით. მთავარი პერსონაჟია ფერია სახელად კრისტა, რომელიც შეცდომით შეამცირებს ზომაში ახალგაზრდა შეშის მჭრელ ზაკს. ისინი ერთად ცდილობენ სხვა ფერიების შეჭის მჭრელებისგან და ეკოლოგიის დამაბინძურებელ არსება ჰექსუსისგან დასაცავად.

ფილმის პრემიერას მოჰყვა მრავალი დადებითი შეფასება. თავისი დროისთვის იგი კინოგაქირავებაში საკმაოდ წარმატებული აღმოჩნდა, ისევე, როგორც სახლის ვიდეოს გაყიდვის შემდეგ, 1998 წელს მას მოჰყვა პირდაპირ ვიდეოზე გამოსული გაგრძელება „გვიმრების ხევი 2: ჯადოსნური გადარჩენა“, თუმცა როლების გახმოვანებაზე ორიგინალური გუნდიდან რომელიმე მსახიობს არ უმუშავია.
ტამარაუ

ტამარაუ, ტამაროუ, ფილიპინური კამეჩი ან მინდოროული კამეჩი ფილიპინების ენდემური სახეობაა. გავრცელებულია კუნძულ მინდოროზე. არსებობს მოსაზრება, რომ ძველად იგი გავრცელებული იყო ლუსონზეც. ტამარაუ მთელ მინდოროზე იყო წარმოდგენილი ზღვის დონიდან 2000 მ-მდე, მაგრამ ჰაბიტატის განადგურებამ, ნადირობამ, ხე-ტყის დამზადებამ და სხვა ფაქტორებმა ეს სახეობა შეამცირა და ახლა მხოლოდ ბალახიან მინდვრებზეა წარმოდგენილი. მას გადაშენების კრიტიკული საფრთხე ემუქრება.
მაიმუნების პლანეტა

მაიმუნების პლანეტა — სამეცნიერო ფანტასტიკური ჟანრის მედია-ფრენჩაიზი, რომელშიც შედის ფილმები, წიგნები, ტელესერიალები, კომიქსები და სხვა მედია. სიუჟეტი აღწერს სამყაროს, რომელშიც ადამიანები და განვითარებული მაიმუნები ერთმანეთს ებრძვიან.

სერიას საფუძველი ჩაუყარა პიერ ბულის ამავე სახელწოდების რომანმა, რომელიც 1963 წელს გამოვიდა. მისი 1968 წლის ადაპტაცია „მაიმუნების პლანეტა“ კრიტიკოსების მიერ აღიარებული და კომერციულად წარმატებული იყო, რასაც მოჰყვა გაგრძელებები, დაკავშირებული პროდუქცია და სხვა ნამუშევრები. 1973 წლამდე ტელესერიალს ამ თემაზე ამზადებდა ართურ პ. ჯეიკობზი, მას შემდეგ კი ფრენჩაიზს ფლობს 20 .

1970-1973 წლებში გამოვიდა ფილმის ოთხი გაგრძელება - „მაიმუნების პლანეტის ქვეშ“ (1970), „მაიმუნების პლანეტიდან გაქცევა“ (1971), „მაიმუნების პლანეტის დაპყრობა“ (1972) და „ბრძოლა მაიმუნების პლანეტისთვის“ (1973). მიუხედავად იმისა, რომ კრიტიკოსებმა მათ მაღალი შეფასება არ მისცეს, ფილმებს წილად კომერციულად წარმატება ხვდა. ამას მოჰყვა ორი ტელესერიალი - 1974 და 1975 წლებში. ახალ კინოვერსიაზე მუშაობა მიმდინარეობდა, მაგრამ ათზე მეტი წლით გადაიდო - სანამ 2001 წელს გამოდიდოდა ტიმ ბარტონის „მაიმუნების პლანეტა“. სერიის გადატვირთვა მოხდა 2011 წელს, რუპერტ უაიეტის ფილმით „მაიმუნების პლანეტის აღზევება“, რასაც 2014 წელს მოჰყვა „მაიმუნების პლანეტის განთიადი“ და 2017 წელს - „ომი მაიმუნების პლანეტისთვის“. ფილმების შემოსავალმა საერთო ჯამში 1.7 მილიარდი აშშ დოლარი შეადგინა, ხოლო ბიუჯეტი 567.5 მილიონი იყო. დამატებით მედიაში შედის წიგნები, კომიქსები, ვიდეო თამაშები და სათამაშოები.

„მაიმუნების პლანეტამ“ განსაკუთრებით დიდი რეზონანსი გამოიწვია ცხოველების მხრიდან ადამიანებისადმი დამოკიდებულების თემით. კრიტიკოსები აღნიშნავენ ცივი ომის და ცხოველთა უფლებების თემებსაც. ზოგადად ფრენჩაიზმა გავლენა მოახდინა შემდგომ ფილმებზე, მედიაზე და ხელოვნებაზე, ისევე, როგორც პოლიტიკურ და კულტურულ განხილვებზე.
პეტიცია

პეტიცია (ლათ. „“) — წერილობითი კოლექტიური თხოვნა ხელისუფლების უმაღლესი ორგანოებისადმი, მთავრობის მეთაურისადმი; კოლექტიური შუამდგომლობა.

ზოგიერთ სახელმწიფოში პეტიციის შექმნა შეუძლია არა მხოლოდ მოქალაქეებს, არამედ ნებისმიერ ადამიანს (როგორც პირადად, ასევე, სხვა ადამიანებთან ერთად). თუმცა პეტიციის შესამნელად შეიძლება იყოს დადგენილი წესები გარკვეული კატეგორიის მოქალაქეებისათვის (მაგ: სამხედრო მოსამსახურეებისათვის ესპანეთში).

საინტერესო ფაქტები
ჩვენს დროში მოქალაქეთა პეტიციასთან მუშაობის ხვადასხვა ფორმებია მიღებული. მაგ: გერმანიაში სპეციალური კომისია მუშაობს ბუნდესტაგში პეტიციის გადაწყვეტილების მიღებასთან დაკავშირებით. საფრანგეთში ეროვნული კრების (პარლამენტის ქვედა პალატა) მუდმივი კომპეტენტური კომისია განიხილავს პეტიციას, რომელიც განხილვის შემდეგ სხვა კომისიაში გადაიგზავნება შესაბამის სამინისტროსთან გადაწყვეტილების მისაღებად. ბრიტანეთში 200-ზე მეტი მოქალაქის მიერ ხელმოწერილ პეტიციას აუცილებლად განიხილავს სახელმწიფო სამსახურები.

ინტერნეტმა მნიშვნელოვნად გაზარდა და გააადვილა პეტიციაზე ხელმოწერები, ასევე, გააუმჯობესა მოქალაქეთა დიალოგი სახელმწიფო სტრუქტურებთან.

რიგი კონსტიტუციებისა ცნობს პეტიციაზე, არა მხოლოდ საკუთარ მოქალაქეთა, არამედ ნებისმიერი ადამიანის უფლებას. ზოგიერთ ქვეყანაში (მაგ: ესპანეთში და სხვ.) კონსტიტუცია ადგენს, რომ გარკვეული კატეგორიის ადამიანებს (მაგ: სამხედრო მოსამსახურეები, სახელმწიფო უშიშროების სამსახურის და დაცვის სამხსახურის მუშაკები) შეუძლიათ ეს უფლება გამოიყენონ ინდივიდუალურ ფორმატში.
ინდური მარტორქა

ინდური მარტორქა — კენტჩლიქოსანი ძუძუმწოვარი მარტორქისებრთა ოჯახისა. გავრცელებულია ინდოეთის სუბკონტინენტზე. რაოდენობის შემცირების გამო იგი მოწყვლად სახეობად ითვლება. მისი გავრცელების არეალის ფართობი 20 000 კმ²-ია. პოპულაციის შემცირებას აჩქარებს ყველაზე მნიშვნელოვანი ჰაბიტატის, ალუვიური ბალახისა და მდინარის ტყის განადგურება ადამიანის და პირუტყვის მიერ.

წარსულში იგი გავრცელებული იყო ინდ-განგის ვაკეზე, მაგრამ ახლა მისი თერთმეტი პოპულაცია აღინიშნება ინდოეთსა და ნეპალში. 1190-იანებში მისი სრული რაოდენობა 1870-1895 იყო, ხოლო 2015 3555.
სუმატრული მარტორქა

სუმატრული მარტორქა — კენტჩლიქოსანი ძუძუმწოვარი მარტორქისებრთა ოჯახისა. იგი ყველაზე პატარაა მარტორქებში, მაგრამ ძუძუმწოვრებში საკმაოდ დიდია; მისი სიმაღლე მინდაოში არის 112–145 სმ (3.67–4.76 ფტ), სიგრძე — 2.36–3.18 მ (7.7–10.4 ფტ), ხოლო კუდის სიგრძე 35–70 სმ (14–28 ინჩი). წონა მერყეობს 500-დან 1000 კგ-მდე (1000-2200 ფუნტი), საშუალოდ 700–800 კგ (1540–1760 ფუნტი), უდიდესი 2,000 კგ (4410 ფუნტი). ორივე აფრიკელი ნათესავის მსგავსად მასაც ორი რქა გააჩნია. უფრო დიდია წინა რქა — 15–25 სმ (5.9–9.8 ინჩი), ხოლო მეორე ძალზე პატარაა. შემოსილია მოწითალო-მოყავისფრო ფერის ბეწვით.
ჩაისის ეკლესია

ჩაისის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თურქეთში, ჩილდირის რაიონში, ისტორიულ ჯავახეთში, სოფელ ჩაისში, თანამედროვე სოფელ კაიაბეიში. ამჟამად შენობაში ჯამეა მოწყობილი და კარგად არის დაცული.

ძეგლის აღწერა
ეკლესია დარბაზულია. ნაგებია სხვადასხვა ფერის კარგად თლილი კვადრებით, რომელშიც ჭარბობს რუხი ბაზალტი. ჰორიზონტალები მეტ-ნაკლებადაა დაცული. შერჩენილი აქვს ორფერდაა ლორფინის გადახურვა, კარი ჩრდილოეთიდანაა. ძველი სარკმელები დატანებულია თითო-თითო აღმოსავლეთით, სამხრეთითა და დასავლეთით. მეჩეთისათვის ამოჭრილია სამი განიერი ფანჯარა (ორი სამხრეთით და ერთი დასავლეთით).

დარბაზის გრძივი კედლები პილასტრებით სამ-სამადაა დაყოფილი. კამარა პილასტრებზე დაყრდნობილ თაღებზე გადადის. აფსიდს ჩრდილო-აღმოსავლეთით ერთი პატარა მართკუთხა და მეორე დიდი ზომის თაღოვანი ნიშა აქვს.

ძეგლი, სავარაუდოდ, - საუკუნეებში უნდა იყოს აშენებული.
შავი მარტორქა

}
შავი მარტორქა — კენტჩლიქოსანი ძუძუმწოვარი მარტორქისებრთა ოჯახისა. გავრცელებულია აღმოსავლეთ და სამხრეთ აფრიკაში, მათ შორის: ბოტსვანა, ესვატინი, კენია, მალავი, მოზამბიკი, ნამიბია, სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკა, ტანზანია, ზამბია და ზიმბაბვე. სახელი ეწოდა მისი ფერის გამო. 2011 წელს შავი მარტორქის ერთ-ერთი ქვესახეობა — დასავლური შავი მარტორქა გადაშენებულად გამოცხადდა -ის მიერ.
თეთრი მარტორქა

თეთრი მარტორქა — კენტჩლიქოსანი ძუძუმწოვარი მარტორქისებრთა ოჯახისა. უდიდესი დღემდე შემორჩენილ მარტორქებს შორის. გააჩნია საკმაოდ ფართო პირი, რითაც კარგად ძოვს ბალახს. თეთრი მარტორქები ძალიან სოციალური ცხოველები არიან. მოიცავს ორ ქვესახეობას: სამხრეთული თეთრი მარტორქა, რომლის საერთო რაოდენობა 2015 წლის მონაცემებით 19 682–21 077-ია და ჩრდილოური თეთრი მარტორქა, რომლის მხოლოდ ორი მდედრი ცოცხალი ინდივიდი შემორჩა
კიაღმის ალთი

კიაღმის ალთი — ტაძარი ისტორიულ ამიერტაოში, ბანას მახლობლად სოფელ სოლომონისისაკენ (თანამედროვე ევბაქანი) მიმავალ საავტომობილო გზაზე. თურქეთის დაყოფით შედის ერზურუმის პროვინციის რაიონ შენკაიაში. ეკლესია იყო ექვკონქიანი. დღესდღეობით თითქმის მთლიანად დანგრეულია. აღმართულია მხოლოდ ერთი ფრაგმენტი – ორი აფსიდის კედლების შეერთების ადგილი.

ხუროთმოძღვრება
ნაწილობრივ შერჩენილია კონქისწინა ნახევარწრიული თაღები და მათი დამჭერი პილასტრი, სრულად არის შერჩენილი ამ კლავებს შუა ამოყვანილი აფრა, რომლის ზემოთ გუმბათქვეშა წრიული რკალიც კარგად ჩანს. ამ ფრაგმეტებს ზედა დონეზე საპირე წყობა კარგად აქვს შერჩენილი. მხოლოდ ქვედა ნაწილებია გაძარცვული, სადაც კარგად ჩანს მყარი დუღაბი. გარედან შემორჩენილია ასევე საპირე წყობით კარგად ნათალი ქვით მოპირკეთებული საფასადო წახნაგი, რომელიც მოიცავს სამკუთხა ნიშას და გვირგვინდება თხელი სადად პროფირილებული ნახევარწრიული თაღით. სამკუთხა ნიში ფასადზე აფსიდების შეერთების კუთხეს შეესაბამება. ჯერაც კარგად ჩანს ორი წახნაგის შეერთების კუთხე და თაღებს შუა ჩამჯდარი ასევე სადა კაპიტელის ქვა. მიუხედავად იმისა, რომ ეკლესია სუფთად ნათალი ქვებითაა აგებული და მისი მოხატვა თავდაპირველი გეგმა არ უნდა ყოფილიყო ნალესობის კვალი ბევრ ადგილას შერჩენილი აქვს, რაც იმას მიუთითებს, რომ იგი მოხატულიც ყოფილა. ტაძარი სავარაუდოდ მეათე საუკუნის უნდა იყოს. გზის მოპირდაპირე მხარეს კლდეში მღვიმეებია.

გალერეა
დადაშენის ეკლესია

დადაშენის ეკლესია — ქართული ხუროთმოძღვრების ძეგლი, საქართველოს ისტორიულ მხარე კოლაში, დღევანდელ თურქეთში, სოფელ დადაშენში. ნაშენებია მთის თავზე და გადაჰყურებს მტკვრის სათავეს.

შენობა შემორჩენილი ნაწილების მიხედვით ბაზილიკის ტიპისაა, საკმაოდ დიდი ზომის, აღმოსავლეთით ხუთკუთხა შვერილი აფსიდით. საკურთხევლის ფორმა მკვეთრად ნალისებრია. საკურთხევლის გვერდებზე, ვიწრო გვერდითა ნავების აღმოსავლეთ ნაწილებში სწორკუთხა პასტოფორიუმებია. ეკლესია თავის დროზე შიგნიდანაც და გარედანაც შეძერწილი იყო მოწითალო თლილი ქვებით, რომლებიც შენობის დანგრევის შემდეგ სოფელში ჯამეს ასაშენებლად გამოიყენეს. ნაგებობდან მხოლოდ აღმოსავლეთ ნაწილის ნანგრევებიღაა შემორჩენილი, რომელიც მთლიანად შემოძარცვულია.

ტაძრის გარშემო შეინიშნება ნაგებობათა კვალი და დიდი რადიუსის მქონე გალავანი თავისი კარიბჭით, რომლის კედლის ნანგრევებში შემორჩენილია კერამიკული მილები. აქვე მდგარა ოთხკუთხედის ფორმის კოშკები.

1907 წელს მოინახულა ექვთიმე თაყაიშვილმა, რომელმაც ეკლესია კათედრალად მიიჩნია და - საუკუნეებით დაათარიღა.
ვლადიმიროვსკაიის მიძინების ეკლესია

ვლადიმიროვსკაიის მიძინების ეკლესია — ყოფილი მართლმადიდებლური ეკლესია სტანიცა ვლადიმიროვსკაიაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. ამჟამად ეკლესია გადაკეთებულია კლუბად, იგი დონის მხარის არა მარტო რელიგიური არამედ ისტორიული ცენტრიც იყო. იგი პირველი მართლმადიდებლური ეკლესია იყო სულინის მიწაზე.

ისტორია
პირველი ეკლესია, მიძინების სახელობის სამლოცველო სახლი, ააგეს და გაიხსნა 1830 წელს სლობოდა ნოვოიანოვკაში (ამჟამად სტანიცა ვლადიმიროვსკაია). სამლოცველო სახლი ააგეს მრევლისა და პოდპოლკოვნიკის ცოლის მარია ივანეს ასული ბობრიკოვაიის სახსრებით. ეკლესია იყო ხის, იდგა ქვის ფუნდამენტზე, სამრეკლო არ ჰქონდა, ზარები ეკიდა ბოძებზე.

1874 წელს დაიწყეს ახალი ეკლესიის შენებლობა, ძელები იყიდეს ხუტორ სვინარევში 3 001 რუბლად. ახალი ეკლესიის შენებლობა დასრულდა 1877 წელს, მისთვის ფინანსები გაიღო კაზაკმა სტეფანე შევირევმა. გარდაცვალების წინ მან 18 000 რუბლი უანდერძა ეკლესიას. ახალი ეკლესიაც ხის იყო, საძირკველი ქვის, ერთსაკურთხევლიანი, მისი მშენებლობა დაჯდა 18 500 რუბლი.

მიძინების ეკლესიის შტატი შედგებოდა სამი ადამიანისაგან: მღვდელი, დიაკვანი და მეფსალმუნე. მღვდელი და მისი ოჯახი ცხოვრბდა ეკლესიის კუთვნილ ხის სახლში, რომელიც მეტალის ფიფიტებით იყო გადახურული. დიაკვანი ცხოვრობდა ნაქირავებ ბინაში, ხოლო მეფსალმუნე საკუთარ სახლში.

ვლადიმოროვსკაიის მრევლს არ ჰქონდა ცალკე მატერიალური მხარდაჭერა. ძირითადი წყარო იყო მიწის იჯარით შემოსული თანხა. მრევლი იხდიდა გადასახადს როგორც ფულით ასევე ნატურით. 1904 წელს შემოსავალი იყო 1 200 მანეთი, ამას დამატებული ნატურით გადახდილი 400 პური. გარდა ამისა, ეკლესიას უცნობმა პირმა შესწირა 1 600 რუბლი.

ადრე ეკლესიასთან მდებარეობდა მოსკოვ-კავკასიის ტრაქტი, რომელიც რუსეთის იმპერიის დედაქალაქს აკავშირებდა დონთან, ყუბანთან და კავკასიასთან. ეკლესიასთან ააგეს მგზავრების დასასვენებელი სახლი. ცნობილია, რომ ამ სახლში თავის დროზე შეჩერდნენ ისეთი პიროვნებები როგორიცაა ალექსანდრე პუშკინი და ორი მეფე: ნიკოლოზ და ალექსანდრე .

ეკლესიაში ადგილობრივი მოსახლეობა ნათლავდა ბავშვებს, ჯვარს იწერდნენ ახლად დაქორწინებულები. ეკლესიაში დადიოდა მეზობელი დასახლებების მრევლიც. საუკუნის ბოლოსა და საუკუნის დასაწყისში ეკლესიამ დონის ეპარქიის დაფინანსებით გახსნა სამი საეკლესიო-სამრევლო სკოლა: ვლადიმიროვსკაიის, პროხოროვო-კუნდრიუჩენსკაიისა და კალინოვო-ოსიპოვსკაიის.

მიძინების ეკლესიამ ფუნქციონირება შეწყვიტა საუკუნის 20-იან წლებში და გამოიყენებოდა როგორც საწყობი. ნაცისტური ოკუპაციის პერიოდში 1942 წელს ეკლესიამ აღადგინა ღვთისმსახურება და ისევ დაიხურა 50-იან წლებში რელიგიური დევნის პერიოდში. ეკლესია გადააკეთეს სასოფლო კულტურის სახლად. რომელიც დღესაც არსებობს.
ალექსანდრა დადიანი

ალექსანდრა დადიანი (დ. 1822 — გ. 1862, აფხაზეთი, მოქვის ტაძარი) — გიორგი დადიანის შვილი და აფხაზეთის უკანასკნელი მთავრის მიხეილ შარვაშიძის მესამე მეუღლე.

დაკრძალულია მისი მეუღლის გვერდით მოქვის ტაძარში.

შვილები
თამარი (1840—1925);
ანა (1842—1853);
ნიკოლოზი (1844—?);
გიორგი (1846—1918);
ელენე (1848—1863);
ნინო (1850—1868);
მიხეილი (1854—1900);
ბარბარე (1859—1946).