iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ჰეპარინი

ჰეპარინი,ასევე ცნობილი,როგორც არაფრაქცირებული ჰეპარინი ,არის მედიკამენტი,ჩვეულებრივი გლიკოზამინოგლიკანი.მას ფართო გამოყენება აქვს,როგორც ანტიკოაგულანტად (სისხლის გამათხელებელი).ის ასევე ხშირად გამოიყენება გულის შეტევის და არასტაბილური ანგინის სამკურანლოდ.ის მიიღება,როგორც ინტრავენურად ასევე კანქვეშ (დერმასა და ეპიდერმისს შორის),ჰეპარინს ასევე იყენებენ თირკმლის დიალიზის დროს.

გავრცელებული გვერდითი ეფექტებია: სისხლდენა და და ტკივილი ინექციის ადგილას,ასევე ჰეპარინ-ინდუცირებული თრომბოციტოპენია.ორსულობის პერიოდში,ჰეპარინის მიღება სრულიად უსაფრთხოა.ჰეპარინი აღმოაჩინეს 1916 წელს და შესულია ჯანდაცვის მსოფლიო ორგანიზაციის ესენციური მედიკამენტების სიაში.

სამედიცინო გამოყენება
ჰეპარინი არის ანტიკოაგულანტი,უშლის ხელს სისხლში თრომბების წარმოქმნას და მათ გარდაქმნას ემბოლად.ჰეპარინი,უშუალოდ თავად არ მონაწილეობს თრომბის დაშლაში,არამედ ის ააქტიურებს ადამიანის თრომბოლიზის მექანიზმებს,და ხელს უწყობს მათ ნორმალურ მუშაობაში.ჰეპარინი ანტიკოაგულანტად გამოიყენება,შემდები დაავადებების დროს:

მწვავე კორონარული სინდრომი.
ატრიული ფიბრილაცია
ღრმა-ვენური თრომბოზი და პულმონური ემბოლია
ჰემოფილტრაცია

გვერდითი ეფექტები
ჰეპარინის ყველაზე სერიოზული გვერდითი ეფექტი არის ჰეპარინ-ინდუცირებული თრომბოციტოპენია,გამოწვეული იმუნური რეაქციით,რომელიც იწვევს ადამიანის სისხლის ფირფიტების (თრომბოციტები) დეგრადირებას.ამ დაავადების ტავიდან აცილება შეიძლება, მედიკამენტის მიღების შეწყვეტით.ასევე კეთილთვისებიანი თრომბოციტოპენია (სისხლის ფირფიტების ნაკლებობა),რომელიც ხშირად გამოწვეულია,ჰეპარინის ნაადრევი მიღებით შესაძლოა,შეწყდეს მედიკამენტის მიღების შეწყვეტის გარეშეც.გავრცელებული გვერდითი ეფექტია ასევე ჰიპერკალემია,რომელიც ჰეპარინის მიღებისას,პაციენტების 5-10% აღენიშნებათ.ასევე ერთ-ერთი გვერდითი ეფექტია ამინოტრანსფერაზების დონის აწევა,რომელიც პაციენტთა 80%-ს აღენიშნება.

ჰეპარინის ანტიდოტი
ჰეპარინის მოქმედების საწინააღმდეგო მოქმედება აქვს,პროტამინ სულფატს.ეს პრეპარატი გამოიყენება მათთვის,ვინც ჰეპარინის დოზის გადაჭარბებით მიმდინარე გართულებები აღენიშნებათ,ან მათთვის ვისაც ჰეპარინი,როგორც მედიკამენტი აღარ ესაჭიროება და სურს მისი ეფექტის შექცევა.

ფიზიოლოგიური ფუნქცია
ჰეპარინის ნორმალური როლი ადამიანის ორგანიზმში,ნაკლებად ცნობილია.ჰეპარინი,ჩვეულებრივად გროვდება მასტოციტებში,და გამოიყოფა მხოლოდ სისხლის მიმოქცევის სისტემაში კერძოდ,ქსოვილის დაზიანების ადგილზე.ნათქვამია,რომ ანტიკოაგულაციის გარდა,ჰეპარინის მთავარი ფუნქციაა,ასეთი დაზიანებული ადგილების დაცვა ბაქტერიების შეჭრისგან.ის არის ყველაზე ძლიერ სულფირებული გლიკოზამინოგლიკანი.

ფარმაკოლოგია
ბუნებაში ჰეპარინი,არის პოლიმერი ჯაჭვის სხვა და სხვა სიგრძით.
ზურაბ აბულაძე

ზურაბ აბულაძე (დ. 22 დეკემბერი, 1968, თბილისი) — ქართველი პოლიტიკოსი.

2001 წელს დაამთავრა თბილისის სულხან-საბა ორბელიანის სახელობის პედაგოგიური უნივერსიტეტის ისტორიის სპეციალობით. 2004-2008 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „ნაციონალური მოძრაობა - დემოკრატები “.
მუსაკა

მუსაკა - ბადრიჯნის, კარტოფილის და ხშირად ხორცის კერძი. გავრცელებულია საბერძნეთში, კვიპროსზე, ბალკანეთში და შუა აზიაში, აქვს ბევრი რეგიონალური ვარიაცია. დასავლეთის ქვეყნებში ყველაზე ცნობილია მუსაკას ბერძნული ვერსია, რომელიც შეიმუშავა ბერძენმა მზარეულმა ნიკოლაოს ცელემენტესმა 1920-იან წლებში ბერძნული და რამდენიმე სხვა ვერსიით შედგება ბადრიჯნის და ხორცის ფენებისგან, ზემოთა ფენას შეადგენს კვერცხით (კრემი) ან ფქვილით (ბეშამელის სოუზი) შესქელებული რძის სოუზი. თურქულ და არაბულ მუსაკას შეადგენს ცივი ან ოთახის ტემპერატურის თხლად დაჭრილი და ტომატის და ხორცის სოუზში შემწვარი ბადრიჯანი.

ეტიმოლოგია
მუსაკა არაბული სიტყვაა, რომელიც შემდეგ თურქულში, თურქულიდან ბერძნულში და ბერძნულიდან სხვა ევროპულ ენებში გადმოინაცვლა. მუსაკა ითარგმნება როგორც "ცივად ან თხევადად საჭმელი".

მომზადების წესი
ბერძნული
მუსაკას თანამედროვე ბერძნული ვერსია შეიმუშავა კონსტანტინოპოლში დაბადებულმა და საფრანგეთში ნასწავლმა ბერძენმა მზარეულმა ნიკოლაოს ცელემენტესმა 1920-იან წლებში - მისი მიზანი მუსაკის ევროპეიზაცია იყო. ის შედგება სამი ფენისგან, რომლებიც ცალ-ცალკე მზადდება. ქვედა ფენა შედგება დაჭრილი ბადრიჯნისგან ზეთში (შესაძლოა სხვა ბოსტნეულის გამოყენებაც - სოკო, კარტოფილი და სხვა), მეორე - შემწვარი ბატკნის ხორცისგან პომიდვრით, ნივრით, ხახვით, სუნელებით, ზემოთა ფენა - კრემისგან ან ბეშამელის სოუზისგან. შემდეგ კერძი ღუმელში ცხვება სანამ ზედა ფენა არ გაყავისფრდება. ბერძნული მუსაკა ცხელია, მაგრამ გამოცხობის შემდეგ დაჭრამდე დრო სჭირდება ფენების გასამაგრებლად. კერძის სამარხვო და ვეგეტერიანული ვერსია ცელემენტესის რეცეპტების წიგნიდან შეიცავს მხოლოდ ბადრიჯანს, ტომატს და პურის ნამცეცებს.

ევროპაში
ყოფილი იუგოსლავიის ქვეყნებში, ბულგარეთში [://../?=8-&=55&_=#=&&=, ალბანეთში და რუმინეთში ბადრიჯნის მაგივრად ხშირად გამოიყენება კარტოფილი ან კომბოსტო, ბატკნის ხორცის მაგივრად უმეტესად ღორის ხორცი (სამარხვო ვერსიისთვის - სოკო ან ხახვიანი ბრინჯი), ზედა ფენა კი შედგება კვერცხთან შეზავებული რძის ან იოგურტისგან, ხანდახან ცოტაოდენი ფქვილის, პურის ნამცეცების, პამიდვრის ან ყველის დამატებით. არსებობს ფენოვანი ვერსია, რომელიც ბერძნულის მსგავსად მზადდება შეცვლილი ინგრედიენტებით და პასტის ვერსია, რომელშიც ქვედა ფენა პასტისგან შედგება.

ისლამურ ქვეყნებში
ლევანტის რეგიონში მუსაკა სიცილიურ კაპონატას მსგავსად გამომცხვარი პომიდვრისგან, ლობიოსგან და ბადრიჯნისგან მზადდება. თურქული მუსაკა არ არის ფენოვანი და წარმოადგენს მზოლოდ ბადრიჯანს ტომატის და ხორცის სოუზში წიწაკით, ნივრით და ხახვით, ხანდახან სტაფილოთი და კარტოფილით. ხშირად წვნიანების გარნირად იხმარება. ეგვიპტური მუსაკა მზადდება შემწვარი და შემდეგ გამომცხვარი ბადრიჯნისგან და პომიდვრისგან. გემოს გასაუმჯობესებლად და გამაგრებისთვის გამომცხვარ მუსაკას მიახლოებით ერთი დღით გასაცივებლად გარეთ ტოვებენ.
პავლე ჩისტიაკოვი

პავლე ჩისტიაკოვი (დ. 23 ივნისი, 1832 — გ. 11 ნოემბერი, 1919, მოსკოვი) — რუსი მხატვარი და პედაგოგი.

ბიოგრაფია
1849-1861 წლებში სწავლობდა სამხატვრო აკადემიაში. 1860-1864 წლებში სსწავლიდა პეტერბურგის მხატვრობის წამახალისებელი საზოგადოების სკოლაში. 1862-1870 წლებში იყო აკადემიის პენსიონერი პარიზსა და რომში. 1872 წლიდან ასწავლიდა პეტერბურგის სამხატვრო აკადემიაში. მისმა სამხატვრო-პედაგოგიურმა სისტემამ დიდი როლი სეასრულა საუკუნის მეორე ნახევრის რეალიზმის განვითარებაში. მისი მოწაფეები იყვნენ ვ. ვასნეცოვი, მ. ვრუბელი, ვ. პოლენოვი, ი. რეპინი, ვ. სეროვი, ვ. სურიკოვი. ხატავდა ისტორიულ და ჟანრულ სურათებს. მისი მნიშვნელოვანი ნამუშევრებია „ღატაკი ბავშვები“ (1860-1861, რუსული მუზეუმი, ლენინგრადი) და „ბოიარინი“ (1876, ტრეტიაკოვის გალერეა, მოსკოვი).
შნაპსი

შნაპსი - ალკოჰოლური სასმელის სახეობა, რომლის რამდენიმე ფორმა არსებობს, მათ შორის გამოხდილი ხილის კონიაკები, მცენარეული ლიქიორები, ინფუზიები და „არომატული ლიქიორები“. მზადდება მარცვლეულისგან დამზადებული ალკოჰოლური სასმელების, ხილის სიროფების, სანელებლების ან ხელოვნური არომატიზატორების შეზავებით.

ინგლისური ნასესხები სიტყვა „“ მომდინარეობს გერმანული სიტყვიდან (მრავლობითი: ) რომელიც გამოიყენება სასმელებთან დაკავშირებით. სიტყვა წარმოიშვა სასაუბრო გერმანული ენიდან და უკავშირდება გერმანულ ტერმინს „“, რაც ნიშნავს „ნაჩქარევი“ ან „ხელის ტაცება“, რაც გულისხმობს იმ ფაქტს, რომ სპირტი ჩვეულებრივ უნდა დალიოთ პატარა ჭიქიდან მომენტალურად. ბრიტანულ ინგლისურ ენაში შესაბამისი ტერმინია „დრამი“.

ევროპული
გერმანული ტერმინი შნაპსი აღნიშნავს ნებისმიერი სახის ძლიერ ალკოჰოლურ სასმელს.

ხილი
ავსტრიაში, შვეიცარიაში, სამხრეთ გერმანიაში და საფრანგეთის რეგიონებში, ელზასსა და ლოთარინგიაში, შნაპსს უწოდებენ ობსტლერს ან ობსტრანდს (გერმანულას არის ხილი) და არის ძალიან პოპულარული. ობსტლერი, რომელიც ხილის კონიაკია, ძირითადად ცნობილია გერმანულენოვანი ტერიტორიის სამხრეთ ნაწილთან. ჩრდილოეთ გერმანიაში თითქმის ყველა ტრადიციული გამოხდილი სასმელი მარცვლეულის საფუძველზე მიიღება.

ხილის ძირითადი სახეობები, რომლებიც გერმანული შნაპსისთვის გამოიყენება, არის ვაშლი, მსხალი, ქლიავი, ალუბალი და გარგარი. ამ ხუთის გარდა სხვა ხილი იშვიათად გამოიყენება. ობსტლერის (ხილის წყლის) დასამზადებლად ვაშლს იყენებენ მსხლებთან ერთად.

სხვადასხვა სახის ობსტლერის მსგავსია რაკიჯას სახეობებისა, რომლებიც გვხვდება ბალკანეთსა და აღმოსავლეთ ევროპაში. სლივოვიცი არის პოპულარული სასმელი, რომელიც დამზადებულია შავი ქლიავისგან და მთელ რეგიონში გვხვდება.

ყველაზე პოპულარული შნაპსი დიდ ბრიტანეთში არის ატმის შნაპსი. მას საკმაოდ მრავალფეროვანი სახეობები აქვს, ურევენ სხვა სასმელებთან ერთად და ქმნიან სხვადასხვა კოქტეილებს. იგი მზადდება სუფთა მარცვლოვანი სპირტისგან ატმის არომატის დამატებით. მას აქვს ძლიერი ტკბილი გემო. იგი პოპულარული გახდა დიდ ბრიტანეთში 1970–იან და 1980–იან წლებში. შნაპსის წარმოებაში წამყვანი ბრენდია არჩერსი, მაგრამ ზოგიერთ დიდ სუპერმარკეტს აქვს საკუთარი ბრენდის ატმის შნაპსი, რომელიც იყიდება ნაკლებ ფასად. არჩერსის ატმის შნაპსი უფრო ჰგავს ამერიკულ სტილის შნაპსს.

სპირტი
ბევრი ალკოჰოლური სასმელი, რომელსაც შნაპსს უწოდებენ, მაგრამ განსხვავდება ობსტლერისგან, იქმნება მცენარეული ან ხილის არომატის საშუალებით სპირტში შერევის სხვადასხვა მეთოდით. გამოყენებული სუფთა სპირტი შეიძლება განსხვავდებოდეს დამზადების ადგილმდებარეობისა და ტრადიციის მიხედვით.

კრაუტერლიქიორი (მცენარეული ლიქიორი) იტალიური ამაროს (ლიქიორი) მსგავსია. ცნობილი ბრენდებია იაგერმაისტერი, უნდერბერგი და ვურცელპეტერი.

ჰიმბერგეისტი (ჟოლოს სპირტი) არის ჩალბობილი ახალი კენკრის ინფუზია ნეიტრალური ალკოჰოლური სასმელებით, რომელიც რამდენიმე კვირით იყო გაჟღენთილი, სანამ დაიწყებოდა მისი გამოხდა.

ამერიკული
ლიქიორის იაფი ტკბილი ფორმა ამერიკაში მზადდება სუფთა მარცვლეულის სპირტის შერევით ხილის სიროფთან, სანელებლებთან ან სხვა არომატთან. მოხსენიებულია, როგორც „შნაპსები“, ისინი ჩამოსხმული აქვთ ალკოჰოლის შემდეგნაირი შემცველობით, 15% და 20% (30-40 მტკიცებულება), თუმცა ზოგი მათგანი შეიძლება ბევრად უფრო მაღალი იყოს. შნაპსის, კერძოდ ატმის შნაპსების, პოპულარობა აფეთქდა ამერიკაში 1980-იან წლებში .
მურთაბაქი

მურთაბაქი (არაბულად: ) — ბლინი ან ტაფაზე შემწვარი პური, რომელიც დამახასიათებელია არაბეთის ნახევარკუნძულისა და სამხრეთ- აღმოსავლეთ აზიაში გვხვდება. განსაკუთრებით პოპულარულია საუდის არაბეთში, ქუვეითში, იემენში, ინდონეზიაში, მალაიზიაში, სინგაპურში, ბრუნეისა და ტაილანდში. ადგილმდებარეობიდან გამომდინარე, სახელი და ინგრედიენტები შეიძლება მნიშვნელოვნად განსხვავდებოდეს ერთმანეთისაგან. სახელი მუთაბბაკი არაბულად ნიშნავს „დაკეცილს". ეს არის პოპულარული ქუჩის საკვები ინდონეზიაში, მალაიზიასა და სინგაპურში.

მურთაბაქს ხშირად უწოდებენ ცხარე დაკეცილ ომლეტის ბლინს, ბოსტნეულის ნაწილებით. ეს მურთაბაქის ყველაზე გავრცელებული ფორმაა. ეს ბლინი კვერცხის შიგთავსითაა სავსე, რომელსაც ზოგჯერ ერევა მწვანილები და გატარებული ხორცი. ის იწვება ტაფაზე და შემდეგ კვადრატებად იჭრება. ინდონეზიაში, მურთაბაკი ერთ – ერთი ყველაზე პოპულარული ქუჩის საკვებია და ცნობილია, როგორც მარტაბაკი.

ისტორია
სიტყვა მურთაბაქი არაბულად ნიშნავს "დაკეცილს".არსებობს მოსაზრება, რომ მურთაბაკი შეიძლება წარმოშობილიყო იემენიდან, სადაც ინდური მოსახლეობის დიდი ნაწილი ცხოვრობდა.

მარილიანი და ცხარე ვარიანტი
მურთაბაქის მრავალი სახეობა არსებობს. მაგალითად ბრუნეიში კერძს ცომისაგან (მართაბაქ კოსონ) ამზადებენ, რის გამოც ის ინდური პარათჰას მსგავსია. მართაბაქ კოსონ შედგება პურისმაგვარი ცომისაგან, რომელიც ტაფაზე იწვება. ამ კერძს ცხელს მიირთმევენ და ხშირად უმატებენ ცხარე სოუსებს. სინგაპურსა და მალაიზიაში ჩვეულებრივ, მურთაბაკებს ავსებენ სანელებლებითა და ძროხის, ქათმის ან ცხვრის ხორცით. სოუსებიდან იყენებენ სანელებლების სოუსს, ტკბილ ხახვისა და კიტრის მწნილსა და კეტჩუპთან ერთად. სინგაპურსა და მალაიზიაში არსებობს მურთაბაქის სხვა სახეობაც, რომელსაც ყველისაგან ამზადებენ. განსაკუთრებით პოპუარულია მოცარელათი მომზადებული კერძი. ჯოჰორეული (მალაიზია) და სინგაპურული მურთაბაკი უფრო მეტ დაკეპილ ხორც შეიცავს, ვიდრე სხვა მალაიზიური ვარიანტები.

ინდონეზიური კვერცხის მარტაბაკის საერთო ინგრედიენტები, ცომის გარდა, არის სუნელიანი დაკეპილი ხორცი (საქონლის ხორცი, ქათამი ან ცხვრის ხორცი), დაჭრილი მწვანე ხახვი, ზოგიერთი მწვანილი (სურვილისამებრ), კვერცხი, მარილი და კარტოფილი. ზოგი ქუჩის მოვაჭრე ურევს ძროხის ხორცს ცხარე სუნელებს. ინდონეზიაში, სანელებლებიანი დაკეპილი ხორცის დასამზადებლად ჩვეულებრივი სანელებლები არის ხახვი, ნიორი, ჯანჯაფილი, კუმინი, ქინძი, კურკუმა, ცოტაოდენი მარილი და ზოგჯერ ცოტაოდენი ნატრიუმის გლუტამატი. ყველა სანელებელი ერთადაა დაკეპილი ან ჯერ იკეპება და შემდეგ ერთად იწვება.
ნიკოლოზ ალხაზაშვილი

ნიკოლოზ ალხაზაშვილი (დ. 7 დეკემბერი, 1967, თბილისი) — ქართველი ინჟინერი, პოლიტიკოსი.

1992 წელს დაამთავრა საქართველოს აგრარული უნივერსიტეტის სატყეო მეურნეობის ფაკულტეტი. 2004-2008 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „ნაციონალური მოძრაობა - დემოკრატები “.
უზო

უზო — მშრალი ანისულით არომატიზებული აპერიტივი, რომელიც ფართოდ მოიხმარება საბერძნეთსა და კვიპროსში. იგი მზადდება რექტიფირებული ალკოჰოლური სასმელებისგან, რომლებმაც გაიარეს დისტილაციისა და არომატიზირების პროცესი. მისი გემო ჰგავს ანისულის ლიოქიორს, რახის, არაკს, პასტისს და სამბუკას.

ისტორია
უზოს ფესვები აქვს წიფუროში, სადაც, როგორც ამბობენ, ათონის მთაზე საუკუნის ბერებმა შექმნეს სასმელი ეს ჯგუფი. მისი ერთი ვერსია ანისულით იყო არომატიზებული. საბოლოოდ ამ ვერსიას უზო ეწოდა.

თანამედროვე უზოს დისტილაცია, ძირითადად, საუკუნის დასაწყისში დაიწყო საბერძნეთის დამოუკიდებლობის შემდეგ. პირველი უზოს გამოსახდელი ქარხანა დააარსა ტირნავოსში ნიკოლაოზ კასტაროსმა 1856 წელს და სათავე დაუდო ცნობილ ტირნავოს უზოს. როდესაც აბსენთმა დაკარგა პოპულარობა, საუკუნის დასაწყისში, უზო იყო ერთ–ერთი პროდუქტი, რომლის მოხმარებაც გაიზარდა და შეავსო დანაკლისი. მას ერთხელ უწოდეს „აბსენტის შემცვლელი ჭიის გარეშე“. 1932 წელს უზოს მწარმოებლებმა შეიმუშავეს დისტილაციის მეთოდი სპილენძის სახდელის გამოყენებით, რომელიც ახლა წარმოების სტანდარტული მეთოდია. დღეს უზოს ერთ-ერთი უდიდესი მწარმოებელია ვარვაიანისი . მათი ქარხანა  მდებარეობს ქალაქ პლომარიში, კუნძულ ლესბოსის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში, ხოლო იმავე ქალაქში არის პიცილადი , სხვადასხვა მაღალი ხარისხის უზოს გამოსახდელი ადგილი.

ჩვეულებრივ, უზოს წყალს ურევენ, რის შემდეგაც მოღრუბლულ თეთრად იქცევა, ზოგჯერ სუსტი ცისფერი ელფერი დაჰკრავს და პატარა ჭიქაში ყინულის კუბებთან ერთად მიირთმევენ. უზოს დალევა შეიძლება პირდაპირ პატარა ჭიქიდან.

უზოს ხშირად მიირთმევენ მცირე ზომის ლანგართან ერთად, რომელსაც უწოდებენ მეზეს. ჩვეულებრივ, ლანგარზე არის ხოლმე პატარა ახალი თევზი, კარტოფილი, ზეთისხილი და ფეტას ყველი. შეიძლება ითქვას, რომ უზოს აქვს აბსენტის მსგავსი გემო, რომელიც ძირტკბილას მსგავსია, მაგრამ უფრო გლუვია.

2006 წლის 25 ოქტომბერს საბერძნეთმა მოიპოვა უფლება, რომ უზო შეფასდეს, როგორც მხოლოდ ბერძნული პროდუქტი. ევროკავშირი ახლა ცნობს უზოს, ისევე როგორც ბერძნულ სასმელებს წიფუროსა და წიკუდიას, როგორც ადგილწარმოშობის დაცული დასახელების პროდუქტებს, რაც უკრძალავს ევროპულ მწარმოებლებს საბერძნეთისა და კვიპროსის გარდა, ამ სახელის გამოყენებას.

არსებობს უზოს მუზეუმი პლომარიში, კუნძული ლესბოსი.

მომზადება
უზოს წარმოება იწყება სპილენძის სახდელებში 96% ალკოჰოლის მოცულობით გამოხდილი სპირტით. ემატება ანისული, ზოგჯერ სხვა არომატიზატორი, მაგალითად, ვარსკვლავის ანისული, დიდი კამა, ხის ფისი, ილი, ქინძი, მიხაკი და დარიჩინი. არომატიზატორი ინგრედიენტების საიდუმლო „რეცეპტებს“ ინახავს უზოს სახარში კომპანიები. შედეგად, მიიღება არომატული ალკოჰოლური ხსნარი, რომელიც ცნობილია როგორც არომატული ეთილის სპირტი, ან უფრო ხშირად, როგორც უზო საფუარი. ბერძნულად ტერმინ „საფუარს“ ბერძნები მეტაფორულად იყენებენ იმის აღსანიშნავად, რომ იგი წარმოადგენს უზოს წარმოების საწყის წერტილს.

უზოს საფუარი იხარშება რამდენიმე საათიანი დისტილაციის შემდეგ, მზადდება არომატიზირებული სასმელი, დაახლოებით, 80% ალკოჰოლის შემცველობით.

შეიძლება შაქარი დაემატოს წყლის განზავებამდე, რაც ძირითადად სამხრეთ საბერძნეთში უზოს დამზადებისას ხდება.

საბოლოოდ, ალკოჰოლის შემცველობა ჩვეულებრივ 37.5-დან 50 პროცენტამდეა. მინიმალური დასაშვებია დონეა 37.5 პროცენტი.

თავად უზოს წარმოება არ გულისხმობს დუღილის პროცესს.
ნაზი არონია

ნაზი არონია (დ. 28 აპრილი, 1955, სოფ. მუჟავა, ახლანდ. წალენჯიხის მუნიციპალიტეტი) — ქართველი იურისტი, პოლიტიკოსი.

1978 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი. 2004-2008 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკიდან „ნაციონალური მოძრაობა — დემოკრატები“.
ილია არჩემაშვილი

ილია არჩემაშვილი (დ. 30 აგვისტო, 1964, თიანეთი) — ქართველი ინჟინერი, პოლიტიკოსი.

1988 წელს დაამთავრა ქუთაისის პოლიტექნიკური ინსტიტუტის მსუბუქი მრეწველობის ფაკულტეტი. 1981-1983 წლებში თიანეთის მოძრავ-მექანიზებული კოლონა 38-ის მე-3 თანრიგის მუშა. 1985-1989 წლებში თბილისის მაუდ-კამვოლის კომბინატ „საბჭოთა საქართველოს“ მეხანძრე, ცვლის თანრიგის ქვეოსტატი, ცვლის ოსტატის მოვალეობის შემსრულებელი. 1989-1990 წლებში საქართველოს ალკკ თიანეთის რაიკომის მეორე მდივანი. 1991-1993 წლებში საქართველოს მთიანეთის ეკონომიკური და კულტურული განვითარების საზოგადოებასთან არსებული ასოციაცია „იმედის“ თავმჯდომარის მოადგილე. 1993-1999 წლებში სააქციო საზოგადოება „მაუდის“ თიანეთის ფილიალი, მთავარი ინჟინერი, დირექტორი. 1999-2002 წლებში თიანეთის რაიონული საკრებულოს თავმჯდომარე. 2002-2004 წლებში იყო სააქციო საზოგადოება „მაუდი“ თიანეთის ფილიალის დირექტორი. 2004-2008 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი (თიანეთის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკიდან „საქართველოს ლეიბორისტული (შრომის) პარტია“.
მოჰიტო (კოქტეილი)

მოჰიტო ტრადიციული კუბური კოქტეილია. იგი 5 ინგრედიენტისგან შედგება: თეთრი რომი, შაქარი, ლაიმის წვენი, გაზირებული წყალი და პიტნა. კოქტეილის სიტკბო, ციტრუსისა და პიტნის არომატი ანეიტრალებს რომის სიძლიერეს. იგი ძალიან პოპულარულ ზაფხულის კოქტეილად ითვლება.

ისტორია
კოქტეილის წარმოშობის ზუსტ ადგილთან დაკავშირებით ბევრნაირი მოსაზრება არსებობს, თუმცა ერთი რამ ცხადია: ჰავანა, კუბას დედაქალაქი, მოჰიტოს სამშობლოა.გავრცელებული ისტორიის მიხედვით, სამხრეთ ამერიკაში მცხოვრები ინდიელები ეწვივნენ კუბას, რათა უკან ჩაეტანათ იმ წამლის ინგრედიენტები, რომელიც ტროპიკული დაავადების მორჩენაში დაეხმარებოდათ. ეს ინგრედიენტები გახლდათ: სპირტიანი სასმელი (დიდი ალბათობით რომი), ლაიმი, შაქრის ლერწამის წვენი, პიტნა. ლაიმი, ციტრუსი რომელიც დიდი რაოდენობით ვიტამინს შეიცავს, ნამდვილად დაეხმარებოდა ინდიელებს თავიდან აეცილებინათ ისეთი დაავადებები როგორიცაა დიზენტერია ან სურავანდი.

მეორე მოსაზრების მიხედვით, კოქტეილი სერ ფრანცის დრეიკმა შექმნა, თუმცა მისი ალკოჰოლური ინგრედიენტი თავდაპირველად რომის ნაცვლად ბრენდი იყო. ამ პერიოდში კოქტეილს ჯერ არ ერქვა მოჰიტო, თუმცა მოჰიტოს შემადგენლობა ჰქონდა.

ზოგიერთი ისტორიკოსის აზრით, კოქტეილის შექმნაში დიდი წვლილი შეიტანეს აფრიკელმა მონებმა, რომლებიც კუბაში შაქრის ლერწამის პლანტაციებში მუშაობდნენ მე-19 საუკუნეში. "გუარაპო", წვენი რომელიც ამ მცენარისგან მზადდება, ამასთანავე მოჰიტოს ერთ-ერთი მთავარი ინგრედიენტი, შავკანიანებში ძალიან პოპულარული იყო.

კოქტეილის ინგრედიენტებში თავდაპირველად არ შედიოდა ლაიმის წვენი.

კოქტეილი პოპულარობით სარგებლობდა ადრეც და ახლაც. არსებობს მითი იმის შესახებ, რომ თითქოს, მოჰიტო ცნობილი ავტორის, ერნესტ ჰემინგუეის საყვარელი კოქტეილი იყო.

2016 წელს ჩატარებული საერთაშორისო კვლევის მიხედვით, მოჰიტოს დიდ ბრიტანეთსა და საფრანგეთში ყველაზე პოპულარული კოქტეილის სტატუსი ჰქონდა.

მომზადება
მოჰიტოს მომზადება შემდეგი თანმიმდევრობით მიმდინარეობს:

ახლად დაწურული ლაიმის წვენი ემატება შაქარს (ან შაქრის სიროფს) და პიტნას. მათი არევა ხდება ბარმენის სპეციალური აღჭურვილობის მეშვეობით. პიტნის ფოთლები უნდა იყოს დანაყული, რის შედეგადაც ფოთლებში არსებული წვენი გამოიყოფა. თუმცა, ისინი არ უნდა იყოს დაქუცმაცებული. კოქტეილს ემატება რომი, რის შემდეგაც საჭიროა მორევა, რომ შაქარი ბოლომდე დაიშალოს და შეერიოს ინგრედიენტებს. ასევე ესთეტიკური სილამაზისთვის, პიტნის ფოთლები კოქტეილის თავზე უნდა განთავსდეს. შემდეგ კოქტეილს ემატება დამსხვრეული ყინულის ნაჭრები და გაზირებული წყალი. ჭიქის მოსართავად იყენებენ პიტნის ფოთლებსა და ლაიმის ნაჭრებს.

ვარიაციები
მოჰიტოს მრავალი ვარიაცია არსებობს. ძირითადად ინგრედიენტების ცვლილებისას კოქტეილის სახელიც მცირედით იცვლება.

"ნოჰიტო" არის მოჰიტო ალკოჰოლის გარეშე. ხოლო "კოჰიტო" გახლავთ მოჰიტო რომელსაც ქოქოსის არომატი აქვს. კოქტეილში ქოქოსის არომატის მისაღწევად იყენებენ ქოქოსის რომს.

პერუში არსებული რესტორნების უმეტესობაში ამზადებენ მოჰიტოს ვარიაციებს, სხვადასხვა ხილის დამატებით. კოქტეილის ცნობილი ვარიაციები მოიცავს მოჰიტოს გრეიფრუტით, მარაკუიათი, ფორთოხლით, მსხლით, მარწყვით, მანგოთი. კოქტეილს ხილს დაბლენდერებული სახით უმატებენ.

მექსიკაში კი შეხვდებით "მოჰიტო ბლანკოს". მისი დამზადება მარტივია. მოჰიტოს ინგრედიენტები უცვლელია. განსხვავება ისაა, რომ კოქტეილს რომის ნაცვლად ტეკილას უმატებენ.
გიორგი ახვლედიანი (ინჟინერი)

გიორგი ახვლედიანი (დ. 8 აპრილი, 1947, თბილისი) — ქართველი ინჟინერი, პოლიტიკოსი.

1970 წელს დაამთავრა შრომის წითელი დროშის ორდენოსანი საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი სამშენებლო ფაკულტეტი თბომომარაგებისა და ვენტილაციის სპეციალობით, ხოლო 1982 წელს — ასპირანტურა. 2004-2008 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკიდან „ნაციონალური მოძრაობა — დემოკრატები“.
სტარკა

სტარკა — გამოხდილი ალკოჰოლური სასმელის სახეობა, რომელიც მზადდება დადუღებული ჭვავის ბადაგისგან. ტრადიციულად, სტარკა მზადდება ბუნებრივი (ორჯერადი დისტილაციის შემდეგ, რექტიფიკაციის გარეშე) ჭვავის სპირტისგან და ძველდება მუხის კასრებში, ცაცხვისა და ვაშლის ხის ფოთლების მცირე დამატებით. წარმოების მეთოდები ჰგავს ვისკის დამზადების პროცესს. სტარკას სხვადასხვა სახეობები იყიდება, მათ შორის ყველაზე მნიშვნელოვანი განსხვავება არის დაძველების პერიოდის ხანგრძლივობა, 3-დან 50 წლამდე და ბუნებრივი ფერი, რომელიც მიიღება სპირტსა და მუხის კასრს შორის რეაქციით და არა დანამატებისგან.

ისტორია
სტარკა ცნობილი იყო პოლონეთში და ლიეტუვაში, სულ მცირე, საუკუნის შემდეგ, მოგვიანებით პოლონეთ-ლიტვის თანამეგობრობაში, ხოლო საუკუნისთვის იგი გახდა თანამეგობრობის და სარმატისტული კულტურის თავადაზნაურობის ერთ-ერთი საყვარელი სასმელი. ტრადიციის თანახმად, ბავშვის დაბადებისთანავე მამამ დიდი რაოდენობით შინგამოხდილ სპირტს (დაახლოებით 75 მტკიცებულება) ასხამდა მუხის ცარიელ კასრში, რომელიც ადრე ღვინის შესანახად გამოიყენებოდა (ჩვეულებრივ იმ დროს უნგრეთიდან შემოდიოდა და ამიტომ მას უწოდებდნენ , ან უნგრული ). შემდეგ კასრს ლუქავდნენ ცვილით და მარხავდნენ, ხოლო ბავშვის ქორწილისათვის ამოთხრიდნენ და ხსნიდნენ. თვით სახელწოდება მომდინარეობს ამ დაძველების პროცესიდან და საუკუნის პოლონურ ენაში ნიშნავდა არაყსაც და მოხუც ქალსაც. გარდა ამისა, სახელი მომდინარეობს ლიეტუვური სიტყვიდან "", რადგან - ს წარმოება ასოცირდება დაბადებასთან.

 საუკუნის ბოლოს სხვადასხვა კომპანიამ (ძირითადად საიმპერატორო რუსეთსა და ავსტრია-უნგრეთში ) ოდნავ გაამარტივა წარმოების პროცესი და მას მასობრივი წარმოების საჭიროებებს მოერგო ლვოვში არსებული კომპანია ბაჩევსკი . პირველი მსოფლიო ომის დასრულების შემდეგ, რომელმაც ბოლო მოუღო პოლონურ-ლიეტუვურ თანამეგობრობას, სტარკა ერთ-ერთ ყველაზე პოპულარულ სასმელად დარჩა ორივე ქვეყანაში. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ, როდესაც ლიეტუვა საბჭოთა კავშირში იყო, სტარკას წარმოება არ შეჩერებულა და იწარმოებოდა კაუნასის ქარხნებში. პოლონეთში სპირტიანი სასმელების ნაციონალიზაცია მოხდა, მაგრამ სტარკას წარმოება გაგრძელდა, ძირითადად, როგორც მაღალი ფასების საექსპორტო საქონელის .

ამჟამად, "" (ყოფილი ) ერთადერთი კომპანიაა, ვინც სტარკას აწარმოებს პოლონეთში და მრავალფეროვანი არჩევანი აქვს დაძველების მიხედვით, 3-დან 35 წლამდე, მაგრამ ყველაზე ძველი სტარკა 1947 წლით თარიღდება. - ის მიერ წარმოებული ყველა სტარკა შეიცავს 40% ალკოჰოლს. ასევე არის მთელი რიგი სხვა კომპანიები (განსაკუთრებით ლიეტუვაში, ბულგარეთში, ყაზახეთში, რუსეთში, ლატვიასა და შეერთებულ შტატებში ), რომლებიც აწარმოებენ არაყს, რომელიც ჰგავს სტარკას (წარმოებულია ძირითადად რექტიფიცირებული სპირტისა და მცენარეული ნაყენების ნარევიდან).
მაია ახვლედიანი

მაია ახვლედიანი (დ. 27 იანვარი, 1966, თბილისი) — ქართველი პოლიტიკოსი, ფილოლოგი.

1989 წელს დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი. 2006-2008 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ნაციონალური მოძრაობა - დემოკრატები “.