ედა მუსოლინი

ედა მუსოლინი (იტალ.: ; ქორწინებაში ჩიანო (იტალ. ); 1 სექტემბერი, 1910, ფორლი, იტალია — 9 აპრილი, 1995, რომი, იტალია) — იტალიელი დიქტატორის ბენიტო მუსოლინის უფროსი ქალიშვილი. მისი ქმარი გალეაცო ჩიანო გახლდათ მუსოლინის მთავრობის საგარეო საქმეთა მინისტრი.

ბიოგრაფია
ედა დაიბადა ჩრდილოეთ იტალიის ქალაქ ფორლიში. მისი მშობლები ბენიტო მუსოლინი და რაკელე გუიდი მისი დაბადებიდან მხოლოდ ხუთი წლის შემდეგ დაქორწინდნენ. 1922 წელს მისი მამა იტალიის პრემიერ მინისტრი გახდა. 1925 წელს ედა დედასთან და ძმასთან ერთად საცხოვრებლად კარპენიაში გადავიდა, ხოლო ოთხი წლის შემდეგ —მამასთან საცხოვრებლად რომში. ბავშვობაში გამოირჩეოდა ჯიუტი და დამოუკიდებელი ხასიათით.

1930 წლის 24 აპრილს იგი ცოლად გაჰყვა მუსოლინის ერთ-ერთ მხარდამჭერ გალეაცო ჩიანოს და გახდა გრაფინია ედა ჩიანო. როდესაც ედას მეუღლე შანხაიში დაინიშნა კონსულად, იგი მასთან ერთად ცხოვრობდა ჩინეთში, სადაც 1931 წლის 1 ოქტომბერს ვაჟი შეეძინა.

1939 წლის ივლისში იგი გამოჩნდა ჟურნალ -ის გარეკანზე, რომელშიც მის შესახებ სტატიას ერქვა "ლედი აქსისი". ერთ-ერთი ვერსიით, ჰერმან გერინგმა 1938 წელს ქალიშვილს სახელი ედა ედა მუსოლინის პატივსაცემად დაარქვა.

მეორე მსოფლიო ომი
1941-1943 წლებში ედა წითელ ჯვარში მოწყალების და იყო.

იტალიის შეიარაღებული ძალების მთელი რიგი მძიმე მარცხისა და მოკავშირეთა ძალების იტალიის ტერიტორიაზე გადასვლის შემდეგ, შიდა ოპოზიციამ, ყოფილი საგარეო საქმეთა მინისტრის დინო გრანდის ხელმძღვანელობით, გადაწყვიტა მუსოლინის დამხობა. მას შეუერთდა ედას ქმარი გალეაცო ჩიანო, რომელმაც 1943 წლის 25 ივლისს, დიდი ფაშისტური საბჭოს სხდომაზე მუსოლინის გადაყენების მოთხოვნით, უმრავლესობასთან ერთად ხმა მისცა სიმამრის წინააღმდეგ. თუმცა, როდესაც მუსოლინი ციხიდან გერმანელებმა გაათავისუფლეს და ჩრდილოეთ იტალიაში სალოს მარიონეტული რესპუბლიკა დააარსა, ჩიანო მას შეუერთდა.

ედა ცდილობდა გამოეყენებინა თავისი გავლენა და თავშესაფარის ძებნა დაიწყო საზღვარგარეთ, მაგრამ ჩიანოს მეგობრებმა ვატიკანში (ჩიანო ვატიკანის ელჩი გახლდათ, როცა საგარეო საქმეთა მინისტრის პოსტი დაკარგა) უარი უთხრეს დახმარებაზე. ედა ბოლოს გერმანიაში გაიქცა, მაგრამ გერმანელებმა დააკავეს და ქალაქ ვერონაში იტალიის სოციალური რესპუბლიკის ხელისუფლებას გადასცეს.

ჩიანოს ხმა ფაშისტური დიდი საბჭოს გადამწყვეტ სხდომაზე მუსოლინის წინააღმდეგ პარტიაში მისი მტრების მიერ მიჩნეული იქნა ღალატის სერიოზულ ფაქტად. საჯარო სასამართლო პროცესის შემდეგ იგი დამნაშავედ ცნეს და სასიკვდილო განაჩენი გამოუტანეს. გაურკვეველია, მუსოლინის არ შეეძლო თუ არ სურდა თავისი სიძის დაცვა, მაგრამ მას ამის გაკეთება არ უცდია. ედამ, მიუხედავად მთელი ძალისხმევისა, მამაზე ვერ მოახდინა გავლენა. ჩიანო დახვრიტეს 1944 წლის 11 იანვარს.

ცხოვრება ომის შემდეგ
ქმრის სიკვდილით დასჯის შემდეგ, ედა გლეხის ქალის სამოსით შვეიცარიაში გაიქცა. მას თან ჰქონდა ჩიანოს დღიურები ომის შესახებ და სწორედ მან გადასცა ისინი ამერიკელებს. დღიურების საშუალებით გამოვლინდა მეორე მსოფლიო ომში იტალიის ფაშისტური რეჟიმის მონაწილეობის მრავალი დეტალი. ჩიანოს დღიურები პოლიტიკურ ხასიათის ატარებს და ძალიან ცოტა ინფორმაციას შეიცავს ავტორის პირად ცხოვრებაში მომხდარ მოვლენებზე.

იტალიაში შვეიცარიიდან დაბრუნების შემდეგ, ედა დააკავეს კუნძულ ლიპარიზე. 1945 წლის 20 დეკემბერს მას მიუსაჯეს ორწლიანი გადასახლება ამ კუნძულზე ფაშისტებისთვის დახმარების გაწევის გამო. თუმცა, თავად ამას არასოდეს აღიარებდა. ომის შემდეგ მას რომანიც კი ჰქონდა კომუნისტური მოძრაობის მოღვაწესთან.

მისი ავტობიოგრაფია გამოიცა 1975 წელს. ედა გარდაიცვალა რომში 1995 წელს.

მემკვიდრეობა
1939 წლის ივნისში ალბანეთში იტალიის შეჭრის შემდეგ ქალაქ სარანდას მის პატივსაცემად ეწოდა პორტო ედა. ჟურნალმა იტყობინებოდა, რომ ჰერმან გერინგის ქალიშვილს მისი სახელი ედა დაარქვეს. ედა მუსოლინის ცხოვრებაზე გადაიღეს რამდენიმე ფილმი, მათ შორის სატელევიზიო ფილმი „მუსოლინი და მე“ რომელშიც მონაწილეობს სუზან სარანდონი. 2011 წელს იტალიელმა რეჟისორებმა გადაიღეს მხატვრული ფილმი „ედა ჩიანო და კომუნისტი“ (" ")."' ' ". . . 17 2009. 20 2010.

ჯილდოები
ვერცხლის მედალი სამხედრო მამაცობისთვის