ბოშათა დიდი დაპატიმრებების კამპანია

დიდი ბოშათა დაპატიმრება , ცნობილი როგორც ბოშების საერთო დაპატიმრება , იყო რეიდი, რომელიც ორგანიზებული და ავტორიზებული იყო ესპანეთის მონარქიის მიერ. მისი მიზანი იყო რეგიონში არსებული რომა მოსახლეობის მასობრივი დაპატიმრება და შედეგად გენოციდი 120000 ბოშის მიმართ. მიუხედავად იმისა, რომ უმრავლესობა რამდენიმე თვეში გათავისუფლდა, მრავალი სხვა ადამიანი წლობით იმყოფებოდა სატუსაღოში და იძულებით შრომას ექვემდებარებოდა. რეიდი დამტკიცდა მეფე ფერდინანდ -ის მიერ და ორგანიზებული იყო ენსენადას მარკიზის ხელმძღვანელობით. ის ერთდროულად განხორციელდა ესპანეთის მასშტაბით 30 ივლისს, 1749 წელს.

ჩარლზ -ის სამეფო ბრძანებულების თანახმად 1695 წელს, ესპანეთში მცხოვრები ბოშები შეზღუდულნი იყვნენ განსაზღვრულ ქალაქებსა და დასახლებებში. 1717 წლის ბრძანებულებით კი მათ გადაადგილება მხოლოდ 75 ქალაქსა და რაიონში შეეძლოთ, რათა თავიდან აეცილებინათ მათი კონცენტრაცია ერთ რეგიონში.

ორგანიზება
რეიდის გეგმა საიდუმლოდ შეიმუშავეს. ენსენადას მარკიზი აყალიბებდა გეგმას ესპანეთის ბოშათა დაპატიმრებასა და მათ ამერიკის კოლონიებში გაძევებაზე. მან წინასწარ გათვალა, რომ ეკლესიებსა და წმინდა ადგილებში თავშესაფარს ბოშები შეეცდებოდნენ. ამ მიზნით, ვატიკანის ნუნცის — კარდინალ ვალენტის დახმარებით, პაპმა ბენედიქტე -ემ 1748 წლის აპრილში გამოსცა ბრძანება თავშესაფრის გაუქმების შესახებ განსაზღვრული პირობებით. ამის შემდეგ კასტილიის საბჭო შეთანხმდა მარკიზის გეგმაზე.

ოვიედოს ეპისკოპოსი — გასპარ ვასკეს ტაბლადა, საბჭოს გუბერნატორი, უზრუნველყოფდა ფერდინანდ -ის თანხმობას. მოგვიანებით მას მხარი დაუჭირა იეზუიტმა მამა ფრანსისკო რავაგომ, მეფის სულიერმა მოძღვარმა, რომელმაც -ის ზნეობრიობაზე შემდეგი კომენტარი გააკეთა:

თავდაპირველად მიზანი იყო ბოშების ამერიკაში გაძევება, თუმცა მეზობელ პორტუგალიაში მსგავსი მცდელობის წარუმატებლობის შემდეგ, გეგმა შეიცვალა და მიზნად იქცა შიდა დეპორტაცია და დაპატიმრება.

რეიდი გულისხმობდა ჯარის გაგზავნას დასახლებებში, რომელთაც თან ახლდათ ბეჭდიანი ბრძანებები, რომლებიც მხოლოდ კონკრეტული აგვისტოს თარიღის წინ უნდა გაეხსნათ. ბოშების დასახლებები უნდა ალყაში მოექციათ, ხოლო ყველა მოქმედი ასაკის კაცი უნდა გადაეგზავნათ იძულებით შრომაზე ნავმისადგომებში, შახტებში, სატუსაღოებსა და ქარხნებში. ქალები და ბავშვები ტანსაცმლის წარმოებაში აიძულეს მუშაობა. ავადმყოფები, ვინც გადაადგილებას ვერ შეძლებდა, დარჩებოდნენ სამხედროების ზედამხედველობით, სანამ არ გამოჯანმრთელდებოდნენ ან „ქრისტიანულ სიკვდილს“ არ მიიღებდნენ. ოპერაციის დაფინანსება უნდა მომხდარიყო ბოშების ქონებისა და საცხოვრებლის კონფისკაციის გზით.

რეიდის შესრულების ხარისხი ქალაქებს შორის განსხვავდებოდა. სევილიაში, სადაც ჯარმა კარიბჭეები დაკეტა და მოსახლეობაში პანიკა გამოიწვია, ბევრი მოქალაქე გაურკვეველი მიზნის გამო შეშინდა. ბოშის განსაზღვრა ხშირად რთული იყო და ბოროტად გამოიყენეს — მაგალითად, არაბოშაზე დაქორწინებულ ბოშებს ხშირად მფარველობა მიენიჭებოდათ. მოსიარულე ბოშები, რომლებიც მოშორებით ცხოვრობდნენ, რთულად იდენტიფიცირდებოდნენ. საბოლოოდ, თითქმის 9000 ბოშა დააკავეს, საიდანაც 5000 სამ თვეში გათავისუფლდა, მეზობლების და მუნიციპალური მოთხოვნების შედეგად. დარჩენილი 4000 ადამიანიდან, ვისაც არავინ იცავდა, თანდათან გაათავისუფლეს 1750 წლიდან, რვაწლიანი პერიოდის განმავლობაში, რომლის დროსაც, მიიჩნევა, რომ დაახლოებით 500 დაიღუპა.

მიუხედავად იმისა, რომ თავდაპირველი გეგმით იგეგმებოდა ბოშათა ამერიკის კოლონიებში გაძევება, ამ პროექტის მარცხის შესახებ ცნობების გავრცელების შემდეგ, რომელიც პორტუგალიამ განახორციელა, ესპანეთში მიღებულ იქნა გადაწყვეტილება შიდა დეპორტაციისა და დაპატიმრების შესახებ.

გეგმა ითვალისწინებდა ჯარის გაგზავნას იმ ქალაქებში, სადაც ბოშების დასახლებები არსებობდა. თითოეული ნაწილს თან ახლდა დახურული ინსტრუქციები, რომლებიც მხოლოდ რეიდის დაწყებამდე მცირე ხნით ადრე უნდა გაეხსნათ. ბოშების დასახლებები უნდა მოექციათ ალყაში, ხოლო ყველა მოქმედი ასაკის მამაკაცი უნდა გადაეგზავნათ იძულებით შრომაზე — სამხედრო ნავსადგურებში, შახტებში, სატუსაღოებსა ან ქარხნებში. ქალები და ბავშვები იძულებული გახდნენ ტანსაცმლის დამზადებაში ემუშავათ. ისინი, ვინც ავადმყოფობის გამო გადაადგილებას ვერ ახერხებდნენ, სამხედროების ზედამხედველობით რჩებოდნენ იქამდე, სანამ არ გამოჯანმრთელდებოდნენ ან არ მიიღებდნენ „ქრისტიანულ სიკვდილს“. ოპერაციის ფინანსური უზრუნველყოფა უნდა მომხდარიყო კონფისკებული ქონებისა და საცხოვრებლების მეშვეობით.

რეიდის განხორციელების ეფექტიანობა ქალაქიდან ქალაქამდე განსხვავდებოდა. მაგალითად, სევილიაში, სადაც ჯარმა კარიბჭეები დახურა ბოშების გაქცევის თავიდან ასაცილებლად, ადგილობრივ მოსახლეობაში პანიკა გამოიწვია, ვინაიდან მათ არ გააჩნდათ ინფორმაცია რეიდის მიზნებზე. ბოშის იდენტიფიცირება ბევრ შემთხვევაში რთული აღმოჩნდა და ხშირი იყო ბოროტად გამოყენების შემთხვევები. მაგალითად, არაბოშაზე დაქორწინებული ბოშები ხშირად გადაურჩნენ დაპატიმრებას. მოსიარულე ბოშები, რომელთა რაოდენობა იმ დროისთვის უკვე შემცირებული იყო, დამატებით სირთულეს ქმნიდნენ რეიდის პროცესში.

საბოლოოდ, დაპატიმრებულ იქნა თითქმის 9000 ბოშა, რომელთაგან 5000 რამდენიმე თვეში — დაახლოებით სამ თვეში — გათავისუფლდა მეზობლების და ადგილობრივი მმართველობის პეტიციების საფუძველზე. დარჩენილი 4000 ადამიანი, რომლებიც არ სარგებლობდნენ საზოგადოებრივი მხარდაჭერით, ეტაპობრივად გაათავისუფლეს 1750 წლიდან, რვაწლიანი პერიოდის განმავლობაში, რომლის განმავლობაში შეფასებით, დაახლოებით 500 ადამიანი გარდაიცვალა სხვადასხვა მიზეზით.

გაუქმება
ბოშების მნიშვნელოვანი ნაწილის დაპატიმრებამ, რომელნიც თავიანთ თემებში კარგად იყვნენ ინტეგრირებულნი, დაუყოვნებლივ გამოიწვია საჯარო პროტესტი და გულმძიმობა. სწორედ ამან განაპირობა, რომ დაპატიმრებიდან დაახლოებით სამი თვის შემდეგ, მათი უმრავლესობა გათავისუფლდა. დარჩენილი 4000 ბოშა ეტაპობრივად გათავისუფლდა 1750 წლიდან. 1763 წლისთვის კი, სამეფო ბრძანების საფუძველზე, 100-მდე დარჩენილი პატიმარი შეიწყალეს და გათავისუფლდნენ.

გენოციდის შეფასება
ისტორიკოსი ანტონიო დომინგეს ორტისი 1976 წელს წერდა, რომ „ენსენადა გეგმავდა ნამდვილ გენოციდს“.

ამ პოზიციას იზიარებს ისტორიკოსი ხოსე ლუის გომეს ურდანიესი, რომელიც მიიჩნევს, რომ დიდი დაპატიმრების ოპერაცია გენოციდური პროექტი იყო. სოციოლოგი მანუელ ანხელ რიო რუისი კი ამ მოვლენას უწოდებს "კულტურული განადგურების" და "იდენტობის დაშლის" მცდელობას.

ნიკოლას ხიმენეს გონსალესი აღნიშნავს:
„უნდა ითქვას, რომ 1749 წლის დიდი დაპატიმრება წარმოადგენს ბოშების მიმართ გენოციდის განხორციელების უძველეს მცდელობას ესპანეთის ტერიტორიაზე. გასაგებად რომ ავხსნათ: გენოციდი იმ პერიოდის ოფიციალურ ენაში ჯერ არ არსებობდა; ოფიციალურ დოკუმენტებში გამოიყენებოდა ტერმინი 'გადაწყვეტა' ან 'გადაშენება'. თუმცა, მმართველების მიზანი არ იყო დაუყოვნებლივ ბოშების ფიზიკური განადგურება სატუსაღოებში. ისინი ცდილობდნენ, ბოშების დესტრუქცია ყოფილიყო შედეგად გამოწვეული — მამაკაცისა და ქალის განცალკევებით შერთვის შეუძლებლობით, რაც ახალ პირველადი თაობის გაჩენას გამორიცხავდა. სწორედ ამიტომ, დღევანდელი საზოგადოების პერსპექტივიდან, ბოშათა საერთო დაპატიმრება სრულად შეესაბამება ტერმინ 'გენოციდის' თანამედროვე განმარტებას.“