iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1213

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციამ 1213 ერთხმად მიიღეს 1998 წლის 3 დეკემბერს. მან კიდევ ერთხელ დაადასტურა 864-ე (1993), 1127-ე (1997) და 1173-ე (1998) რეზოლუციები. საბჭომ ანგოლაში გაეროს დამკვირვებელთა მისიის მანდატი ბოლოჯერ, 1999 წლის 26 თებერვლამდე გააგრძელა.

უშიშროების საბჭომ დაგმო უნიტას მიერ ლუსაკის პროტოკოლით გათვალისწინებული დარჩენილი ვალდებულებების შეუსრულებლობა, რაც მოიცავდა მისი ძალების დემილიტარიზაციასა და სახელმწიფო ადმინისტრაციის მთელ ქვეყანაში გავრცელებას. საბჭო შეშფოთებას გამოთქვამდა იმის გამო, რომ უნიტას ლიდერს, ჟონას სავიმბის, რეაგირება არ მოუხდენია გენერალური მდივნის სპეციალური წარმომადგენლის წინადადებებზე სამშვიდობო პროცესის აღდგენის შესახებ. სამშვიდობო პროცესში შექმნილმა არეულობამ მძიმე ჰუმანიტარული ვითარება გამოიწვია, რამაც ქვეყნის უსაფრთხოებაზეც იქონია გავლენა.

რეზოლუციამ კიდევ ერთხელ გაუსვა ხაზი იმას, რომ ანგოლაში შექმნილი პოლიტიკური კრიზისის ძირითადი მიზეზი უნიტას მიერ სხვადასხვა სამშვიდობო შეთანხმებებითა და უშიშროების საბჭოს რეზოლუციებით ნაკისრი ვალდებულებების შეუსრულებლობა იყო. გარდა ამისა, საბჭომ მოითხოვა, რომ ორგანიზაციას დაესრულებინა საკუთარი ძალების დემილიტარიზაცია და დაეტოვებინა სამხედრო გზით დაკავებული ტერიტორიები. ხაზგასმით აღინიშნა, რომ კონფლიქტის სამხედრო გზით გადაჭრა შეუძლებელი იყო და ორივე მხარეს პოლიტიკური მოგვარებისკენ მოუწოდეს. ამასთანავე, უნიტას დაევალა ეთანამშრომლა -სთან ანდულოსა და ბაილუნდოდან მისიის პერსონალის გაყვანის პროცესში. რეზოლუცია ასევე მოითხოვდა მართლწესრიგის განმტკიცებასა და ადამიანის უფლებების დაცვას.

ჰუმანიტარული მდგომარეობა კვლავ განაგრძობდა გაუარესებას, რაც გამოიხატებოდა იძულებით გადაადგილებულ პირთა რაოდენობის ზრდასა და ტერიტორიების დანაღმვის გახშირებულ შემთხვევებში. ანგოლის მთავრობას და განსაკუთრებით უნიტას მოუწოდეს, უზრუნველეყოთ გაეროსა და ჰუმანიტარული პერსონალის უსაფრთხოება, დაეშვათ ჰუმანიტარული დახმარების მიწოდება დაზარალებული მოსახლეობისთვის, შეეწყვიტათ ნაღმების დადება და პატივი ეცათ საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლისათვის.

დასასრულს, გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს, დაევალა, არაუგვიანეს 1999 წლის 15 იანვრისა, საბჭოსთვის წარედგინა ანგარიში -ს მომავლის, ანგოლაში გაეროს წარმომადგენლობისა და წინა რეზოლუციებით უნიტას წინააღმდეგ დაწესებული სანქციების ეფექტურობის გაზრდის გზების შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1214

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1214 ერთხმად მიიღეს 1998 წლის 8 დეკემბერს, ავღანეთის შესახებ 1189-ე (1998) და 1193-ე (1998) რეზოლუციების გახსენების შემდეგ. მან განიხილა ავღანეთში არსებული გაუარესებული პოლიტიკური, სამხედრო და ჰუმანიტარული ვითარება და დააფუძნა სამოქალაქო საქმეთა განყოფილება, როგორც ავღანეთში გაეროს სპეციალური მისიის ნაწილი.).

უშიშროების საბჭომ ხაზი გაუსვა თალიბანის შეტევის შედეგად ავღანეთის კონფლიქტის ესკალაციას, რაც საფრთხეს უქმნიდა საერთაშორისო მშვიდობასა და უსაფრთხოებას, იწვევდა ქონების განადგურებას და დიდი რაოდენობით ადგილობრივი მოსახლეობისა თუ ლტოლვილების იძულებით გადაადგილებას. საბჭო შეშფოთებული იყო კონფლიქტის მზარდი ეთნიკური და რელიგიური ხასიათით, განსაკუთრებით შიიტების წინააღმდეგ მიმართული ქმედებებით. მიუხედავად იმისა, რომ ავღანეთის გაერთიანებულ ფრონტს თალიბანთან ცეცხლის შეწყვეტის შეთანხმების დადება სურდა, ორივე მხრიდან ძალადობა კვლავ გრძელდებოდა. ქვეყნის საშინაო საქმეებში ნებისმიერი გარე ჩარევა დაუყოვნებლივ უნდა შეწყვეტილიყო.

უშიშროების საბჭო კვლავ შეშფოთებული იყო ქვეყანაში ჰუმანიტარული მდგომარეობის გაუარესების გამო და ავღანეთის ყველა დაპირისპირებულ მხარეს შეახსენა ჟენევის კონვენციებით ნაკისრი ვალდებულებები. ასევე, შეშფოთება გამოიწვია თალიბანის მიერ კონტროლირებად ტერიტორიებზე ტერორისტების ყოფნამ, ნარკოტრაფიკმა და ქალთა და გოგონათა მიმართ დისკრიმინაციამ.

რეზოლუციამ მოითხოვა, რომ თალიბანს შეეწყვიტა საბრძოლო მოქმედებები, დაედო ხელშეკრულება ცეცხლის შეწყვეტის შესახებ და ყოველგვარი წინაპირობების გარეშე განეახლებინა მოლაპარაკებები. თალიბანს მოუწოდეს, გაეროსთვის მიეწოდებინა ინფორმაცია ჯალალაბადში მსოფლიო სასურსათო პროგრამისა და გაეროს ლტოლვილთა უმაღლესი კომისარიატის ორი თანამშრომლის, ასევე ქაბულში -ს სამხედრო მრჩევლის მკვლელობის ფაქტებზე მიმდინარე გამოძიების შედეგების შესახებ. დოკუმენტმა ასევე დაგმო ირანის გენერალური საკონსულოს თანამშრომლების გატაცება, ირანელი დიპლომატებისა და ჟურნალისტის მკვლელობა მაზარ-ი-შარიფში.

გენერალურ მდივან კოფი ანანს დაევალა, მისია გაეგზავნა იმ ბრალდებების გამოსაძიებლად, რომლებიც ეხებოდა ადამიანის უფლებების სერიოზულ დარღვევებს, მათ შორის სამხედრო ტყვეებისა და სამოქალაქო პირების მასობრივ მკვლელობებსა და რელიგიური ძეგლების განადგურებას. რეზოლუციამ წაახალისა შემდგომი დიპლომატიური ძალისხმევა სამშვიდობო პროცესის ფარგლებში, მათ შორის "ექვსს პლუს ორი" ჯგუფისა და საერთაშორისო თანამეგობრობის მონაწილეობით. საბოლოოდ, მან მოუწოდა ავღანურ დაჯგუფებებს, განსაკუთრებით კი თალიბანს, შეეწყვიტათ გოგონებისა და ქალების დისკრიმინაცია, პატივი ეცათ ადამიანის უფლებებისთვის, დაესრულებინათ ტერორისტების მხარდაჭერა და აღეკვეთათ უკანონო ნარკოტიკული საქმიანობა. საბჭომ განაცხადა, რომ განიხილავდა დამატებითი ზომების შემოღებას, თუ თალიბანი კვლავ უგულებელყოფდა უშიშროების საბჭოს წინა რეზოლუციებს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1464

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1464
მიღებულია 2003 წლის 4 თებერვალს. კოტ-დ'ივუარის სუვერენიტეტის, ტერიტორიული მთლიანობისა და ერთიანობისადმი ერთგულების დადასტურების შემდეგ, საბჭომ მოითხოვა ქვეყანაში სამოქალაქო ომის დასასრულებლად ლინა-მარკუსისში გაფორმებული სამშვიდობო შეთანხმების შესრულება.
რეზოლუცია
დაკვირვებები
უშიშროების საბჭომ პირველ რიგში ხაზი გაუსვა რეგიონული თანამშრომლობის მნიშვნელობას. მან აღნიშნა დასავლეთ აფრიკის სახელმწიფოთა ეკონომიკური გაერთიანების გადაწყვეტილება კოტ-დ'ივუარში სამშვიდობო ძალების განლაგების შესახებ და მხარი დაუჭირა მის ძალისხმევას კონფლიქტის მშვიდობიანი მოგვარების მიმართულებით. ქვეყანაში სერიოზული გამოწვევები რჩებოდა და საბჭომ მდგომარეობა რეგიონში საერთაშორისო მშვიდობისა და სტაბილურობისათვის საფრთხედ განსაზღვრა.
ქმედებები
საბჭომ დაამტკიცა 2003 წლის იანვარში ლინა-მარკუსისში გაფორმებული შეთანხმება, ასევე მასში გაწერილი დებულებები ეროვნული შერიგების მთავრობისა და სამეთვალყურეო კომიტეტის შექმნასთან დაკავშირებით.

გაეროს გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს დაევალა, გაეკეთებინა რეკომენდაციები, თუ როგორ შეეძლო გაეროს ხელი შეეწყო შეთანხმების განხორციელებისათვის. გარდა ამისა, მას ასევე ჰქონდა განზრახული გაეროს სპეციალური წარმომადგენლის დანიშვნა კოტ-დ'ივუარში, ადგილსამყოფელით ყოფილ დედაქალაქ აბიჯანში.

რეზოლუციამ გააკრიტიკა ქვეყანაში 2002 წლის 19 სექტემბრიდან განხორციელებული ადამიანის უფლებათა და საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის დარღვევები, მას შემდეგ, რაც კოტ-დ'ივუარის პატრიოტულმა მოძრაობამ ქვეყნის მეორე უმსხვილეს ქალაქზე დაამყარა კონტროლი.

საბჭომ დადებითად შეაფასა -ისა და საფრანგეთის სამშვიდობო ძალების განლაგება. ამ ძალებს, გაეროს წესდების და თავების საფუძველზე, ექვსი თვის განმავლობაში მიეცათ უფლებამოსილება, გამოეყენებინათ ყველა საჭირო ღონისძიება თავიანთი თავისუფალი გადაადგილების უზრუნველსაყოფად და მოქალაქეების დასაცავად.

ასევე მოეთხოვათ,რომ ეწარმოებინათ ანგარიში თავიანთი მანდატების შესრულების თაობაზე და ეს ანგარიშები პერიოდულად წარმოედგინათ.

დასასრულს, კოტ-დ'ივუარის ყველა მეზობელ სახელმწიფოს მოუწოდეს, მხარი დაეჭირათ ქვეყანაში სამშვიდობო პროცესისათვის და თავი შეეკავებინათ ისეთი ქმედებებისაგან, რომლებიც შეასუსტებდა მის უსაფრთხოებას, კერძოდ, იარაღის გავრცელებისა და შეიარაღებული დაჯგუფებების და დაქირავებული მებრძოლების გადაადგილებისაგან.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1713

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1713
მიღებულია 2006 წლის 29 სექტემბერს. სუდანში არსებულ მდგომარეობასთან დაკავშირებული წინა რეზოლუციების, განსაკუთრებით კი 1556 (2004), 1591 (2005), 1651 (2005) და 1665 (2006) რეზოლუციების გახსენების შემდეგ, საბჭომ გაახანგრძლივა დარფურის რეგიონში სანქციებისა და ადამიანის უფლებათა დარღვევების მონიტორინგზე პასუხისმგებელი საექსპერტო ჯგუფის მანდატი 2007 წლის 29 სექტემბრამდე და გაეროს გენერალურ მდივანს დაავალა ჯგუფში კიდევ ერთი ექსპერტის დამატება.

რეზოლუცია შეიმუშავა ამერიკის შეერთებულმა შტატებმა.

დაკვირვებები
უშიშროების საბჭომ ხაზი გაუსვა სუდანში მშვიდობისადმი, ყოვლისმომცველი სამშვიდობო შეთანხმების განხორციელებისადმი და დარფურის რეგიონში დარღვევების დასრულებისადმი თავის დადებით დამოკიდებულებას. ყველა მხარე, რომელმაც დარფურის სამშვიდობო შეთანხმებას ხელი არ მოაწერა, მოუწოდეს, დაუყოვნებლივ გაეკეთებინათ ეს. საბჭომ მწუხარება გამოხატა დარფურში გაგრძელებული ძალადობის, დაუსჯელობისა და გაუარესებული ჰუმანიტარული მდგომარეობის გამო.ყველა მხარეს მოუწოდეს, შეეწყვიტათ სამხედრო შეტევები.

რეზოლუციის პრეამბულაში კვლავ ხაზი გაესვა გაეროს წესდების, მათ შორის პრივილეგიებისა და იმუნიტეტების შესახებ კონვენციასთან დაკავშირებული დებულებების დაცვის აუცილებლობას. საბჭოს წევრებმა განაცხადეს, რომ არსებული მდგომარეობა კვლავ წარმოადგენდა საფრთხეს რეგიონში საერთაშორისო მშვიდობისა და უსაფრთხოებისათვის.

ქმედებები
გაეროს წესდების თავის საფუძველზე მიღებული რეზოლუციით, გაგრძელდა 1591-ე რეზოლუციით შექმნილი და 1651-ე რეზოლუციით 2006 წლის 29 სექტემბრამდე გახანგრძლივებული საექსპერტო ჯგუფის მანდატი, და გენერალურ მდივანს დაევალა ჯგუფში მეხუთე წევრის დანიშვნა, რათა მისია უკეთ შესრულებულიყო.

გაეროს ყველა შესაბამის ორგანოს, აფრიკის კავშირსა და სხვა მხარეებს მოუწოდეს, ეთანამშრომლათ საექსპერტო ჯგუფთან და 1591-ე რეზოლუციით შექმნილ კომიტეტთან.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 2167

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 2167 რომელიც ეხება რეგიონული თანამშრომლობის გადამწყვეტ როლს საერთაშორისო სამშვიდობო საქმიანობასა და უსაფრთხოებაში, მიღებულია 2014 წლის 28 ივლისს. რეზოლუციის საფუძველი გახდა რუანდის მუდმივი წარმომადგენლის მიერ ინიცირებული დებატები, რისთვისაც მან 3 ივლისს წერილით მიმართა გენერალურ მდივანს. 15-წევრიანმა ორგანომ ხაზი გაუსვა, იმას რომ გაეროს და რეგიონულ ორგანიზაციებს (განსაკუთრებით აფრიკის კავშირს) კონკრეტული ნაბიჯები უნდა გადაედგათ ურთიერთობების გასამყარებლად და უფრო ეფექტური პარტნიორობის ჩამოსაყალიბებლად. რეზოლუციამ კიდევ ერთხელ დაადასტურა მხარდაჭერა აფრიკის კავშირისა და ევროკავშირის თანამშრომლობის მიმართ, სამშვიდობო ოპერაციების განხორციელებისას.

დაკვირვებები
გაეროს წესდების თავის საფუძველზე, უშიშროების საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა თავისი წინა რეზოლუციები: 1809-ე (2008), 2033-ე (2012) და 2086-ე (2013). მან კვლავ აღნიშნა გაეროსა და რეგიონულ ორგანიზაციებს შორის თანამშრომლობის აუცილებლობა სხვადასხვა მიზეზის გამო, როგორიცაა:

ამგვარი ორგანიზაციების მნიშვნელოვანი როლი რეგიონში პოსტკონფლიქტური მშვიდობის მშენებლობის პროცესში;
რეგიონული ორგანიზაციების უნარი, რეგიონის სპეციფიკის ცოდნიდან გამომდინარე, ჩაწვდომოდნენ შეიარაღებული კონფლიქტების გამომწვევ მიზეზებს, რაც სასარგებლო იყო ამგვარი კონფლიქტების პრევენციისა თუ მოგვარების მცდელობებისას.

ქმედებები
უშიშროების საბჭომ ხაზი გაუსვა რეგიონულ და სუბრეგიონულ ორგანიზაციებთან ეფექტური პარტნიორობის განვითარების სარგებლიანობას. ეს პარტნიორობა მნიშვნელოვანი იყო, რადგან ადგილობრივ სუბიექტებს დავებსა და წარმოქმნილ კრიზისებზე რეაგირება გაეროზე ბევრად სწრაფად შეეძლოთ, რითაც თავიდან აიცილებდნენ ან, სულ მცირე, შეამსუბუქებდნენ პოტენციურ უარყოფით შედეგებს.

უშიშროების საბჭომ ასევე სთხოვა რეგიონულ ორგანიზაციებს, მუშაობის დაჩქარებისკენ, კონფლიქტების პრევენციისა და მშვიდობის დაცვის მიზნით „მზადყოფნის რეჟიმის სისტემის“ შესაქმნელად. საბჭომ მოუწოდა გენერალურ მდივანს, კოორდინაცია გაეწია და დახმარებოდა აფრიკის კავშირის კომისიას საჭირო შესაძლებლობების ნუსხის მომზადებასა და რეკომენდაციების შემუშავებაში, რათა აფრიკის კავშირს კიდევ უფრო განევითარებინა თავისი სამხედრო, საპოლიციო, ტექნიკური, ლოგისტიკური და ადმინისტრაციული რესურსები.
ნატალია უჟვი

ნატალია უჟვი (უკრ. ; დ. 8 სექტემბერი 1898 — გ. 22 ივნისი ან 29 ივნისი 1986) — უკრაინელი თეატრისა და კინოს მსახიობი, რომელმაც მრავალფეროვანი როლებით მოიპოვა ფართო აღიარება.

ბიოგრაფია
ნატალია უჟვი დაიბადა 1898 წლის 8 სექტემბერს ლიუბომლში, ვოლინში. იყო ოჯახში უფროსი შვილი (სულ შვიდი და-ძმა).

1922–1925 წლებში სწავლობდა უკრაინის სსრ-ის პირველი სახელმწიფო დრამატული თეატრის სტუდიაში, რომელიც ტარას შევჩენკოს სახელობის იყო, კიევში, და იმავე თეატრის სცენაზეც გამოდიოდა.
1925–1926 წლებში მუშაობდა ოდესის სახელმწიფო უკრაინულ დრამატულ თეატრში. სწორედ ოდესაში შედგა მისი კინოდებიუტი — ფილმში „...“ (გალია დომბროვსკაიას როლი).

თავისი კარიერის განმავლობაში უჟვიმ დაახლოებით 90 თეატრალური როლი შეასრულა და 20 ფილმში ითამაშა. ის აქტიურად მონაწილეობდა ოლეკსანდრ კორნიჩუკის, ოლეკსანდრ ლევადას (გაერთიანებული სამეფო), ნიკოლა ზარუდნის (დიდი ბრიტანეთი) და სხვა საბჭოთა ავტორების დრამებში.

ფოტოგალერეა
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1301

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1301 მიღებულია 2000 წლის 31 მაისს, დასავლეთ საჰარის საკითხზე არსებული ყველა წინა რეზოლუციების კერძოდ კი 1108 (1997) და 1292 (2000) გათვალისწინებით. საბჭომ დასავლეთ საჰარაში რეფერენდუმის ჩატარების მიზნით გაეროს მისიის მანდატი 2000 წლის 31 ივლისამდე გააგრძელა.

რეზოლუციის შესავალში დადებითად არის შეფასებული ძალისხმევა, რომელიც მიმართულია სამშვიდობო ოპერაციებში ჩართული გაეროს პერსონალის ინფორმირებულობის გაზრდისკენ აივ/შიდსისა და სხვა დაავადებების პრევენციისა და კონტროლის მიზნით. საბჭომ მხარი დაუჭირა -ს მცდელობებს „დასახლების გეგმის“ განხორციელებისა და დასავლეთ საჰარის ხალხის თვითგამორკვევის შესახებ თავისუფალი და სამართლიანი რეფერენდუმის ჩატარების თაობაზე მიღწეული შეთანხმებების შესრულების საქმეში. მაროკოსა და პოლისარიოს ფრონტს შორის არსებული ფუნდამენტური უთანხმოებები კვლავ გადაუჭრელი რჩებოდა.

-ს მანდატი იმ პირობით გაგრძელდა, რომ ორივე მხარე წარმოადგენდა შეთანხმებულ წინადადებებს „დასახლების გეგმის“ განხორციელებასთან დაკავშირებული პრობლემების გადასაჭრელად და დასავლეთ საჰარის პოლიტიკური სტატუსის შესახებ საბოლოო, მყარი გადაწყვეტილების მოსაძებნად. გენერალურ მდივანს კოფი ანანს დაევალა სიტუაციის შეფასების წარდგენა 2000 წლის 31 ივლისამდე.

1301-ე რეზოლუცია, რომლის ინიციატორები საფრანგეთი, რუსეთი, გაერთიანებული სამეფო და ამერიკის შეერთებული შტატები იყვნენ, დოკუმენტს მხარი 12-მა წევრმა დაუჭირა, ნამიბია წინააღმდეგი იყო, ხოლო იამაიკამ და მალიმ თავი შეიკავეს. საკუთარი პოზიციის განმარტებისას ნამიბიის წარმომადგენელმა აღნიშნა, რომ იგი მხარს უჭერდა -ს მისიის გაგრძელებას, თუმცა ვერ დაეთანხმებოდა „დასახლების გეგმის“ დებულებებიდან გადახვევას და ხალხის დამოუკიდებლობისა და თვითგამორკვევის განუყოფელი უფლების უგულებელყოფას.

იამაიკის წარმომადგენლის განცხადებით, რეზოლუციას მხოლოდ ტექნიკური ხასიათი უნდა ჰქონოდა, რადგან უახლოეს მომავალში რეფერენდუმის ჩატარება არ იგეგმებოდა (რაც საბჭომ არ გაითვალისწინა), ხოლო პოლიტიკური საკითხები და ალტერნატიული წინადადებები მომდევნო რეზოლუციებისთვის უნდა დაეტოვებინათ. მალის წარმომადგენელმა კი მხარი დაუჭირა „დასახლების გეგმას“ და დაეთანხმა მოსაზრებას, რომ რეფერენდუმი მალე ვერ ჩატარდებოდა, თუმცა ამჯობინებდა პრეზიდენტის ისეთი განცხადების მიღებას, რომელშიც დადებითად იქნებოდა შეფასებული გენერალური მდივნის პირადი წარმომადგენლის საქმიანობა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1640

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1640 ერთხმად იქნა მიღებული 2005 წლის 23 ნოემბერს. მას შემდეგ, რაც საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა ერიტრეასა და ეთიოპიას შორის არსებულ ვითარებაზე მიღებული ყველა წინა რეზოლუცია, განსაკუთრებით 1622-ე (2005) რეზოლუცია, საბჭომ მოსთხოვა ერიტრეას, გააუქმოს შეზღუდვები ეთიოპიასა და ერიტრეაში გაეროს მისიის გადაადგილებაზე.

რეზოლუცია მას შემდეგ იქნა მიღებული, რაც უშიშროების საბჭო ორივე ქვეყანას სანქციებით დაემუქრა ომის დაწყების შემთხვევაში. ეთიოპიის ჯარებმა მცირე ხნით დაარღვიეს დემილიტარიზებული ზონა, ხოლო ერიტრეამ რეზოლუცია უარყო და მას „მსოფლიოს წამყვანი სახელმწიფოების ვიწრო ინტერესების“ ანარეკლი უწოდა.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
რეზოლუციის პრეამბულაში საბჭომ შეშფოთება გამოთქვა ერიტრეის მთავრობის გადაწყვეტილების გამო, რომლის მიხედვითაც, 2005 წლის 5 ოქტომბრიდან ერიტრეის ტერიტორიაზე -ს გადაადგილება შეიზღუდა. აღინიშნა, რომ გადაადგილების თავისუფლების დამატებითი შეზღუდვები უარყოფითად აისახება მისიის უნარზე, შეასრულოს თავისი მანდატი. საბჭო შეაშფოთა მსგავსმა ზომებმა და მათმა გავლენამ ერიტრეასა და ეთიოპიას შორის მშვიდობისა და უსაფრთხოების შენარჩუნებაზე.

უშიშროების საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა დროებითი უსაფრთხოების ზონის როლი, რომელიც გათვალისწინებულია „ალჟირის შეთანხმებით“ და ხაზი გაუსვა, რომ მშვიდობის მიღწევა შეუძლებელია ერთობლივი საზღვრის დემარკაციის გარეშე. საბჭომ ასევე გამოხატა შეშფოთება ეთიოპიის მთავრობის მხრიდან სასაზღვრო კომისიის სავალდებულო გადაწყვეტილების მიუღებლობისა და დროებითი უსაფრთხოების ზონის ორივე მხარეს ჯარების მაღალი კონცენტრაციის გამო.

აქტები
საბჭომ დაგმო ერიტრეის მიერ -ს მისიისთვის დაწესებული შეზღუდვები და მოითხოვა მათი სრული გაუქმება. მან მოუწოდა როგორც ეთიოპიას, ისე ერიტრეას, გამოიჩინონ თავშეკავება, თავი შეიკავონ მუქარისა და ძალის გამოყენებისგან და დააბრუნონ თავიანთი შეიარაღებული ძალები 2004 წლის 16 დეკემბრის დონეზე. გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს, ეთხოვა 40 დღის ვადაში წარადგინოს ანგარიში უშიშროების საბჭოს მოთხოვნების შესრულების შესახებ.

რეზოლუციის დასასრულს საბჭომ მოუწოდა ეთიოპიას, აღიაროს ეთიოპია-ერიტრეის სასაზღვრო კომისიის გადაწყვეტილება და მადლობა გადაუხადა იმ ქვეყნებს, რომლებმაც წვლილი შეიტანეს -ს მისიაში.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1207

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1207 მიღებულია 1998 წლის 17 ნოემბერს, მას შემდეგ რაც საბჭომ გაიხსენა ყოფილი იუგოსლავიის კონფლიქტებთან დაკავშირებული ყველა რეზოლუცია, განსაკუთრებით რეზოლუცია 827 (1993), საბჭომ დაგმო იუგოსლავიის ფედერაციული რესპუბლიკა (სერბეთი და მონტენეგრო) იმის გამო, რომ საელმწიფომ ვერ შეასრულა ყოფილი იუგოსლავიის საერთაშორისო სისხლის სამართლის ტრიბუნალის მიერ გაცემული დაკავების ორდერები.

უშიშროების საბჭომ გაიხსენა საერთო ჩარჩო შეთანხმება და გამოხატა უკმაყოფილება იუგოსლავიის ფედერაციული რესპუბლიკის მხრიდან -სთან თანამშრომლობის ნაკლებობის გამო.

გაეროს ქარტიის თავის საფუძველზე მოქმედებით, საბჭომ ყველა სახელმწიფოს შეახსენა ტრიბუნალთან თანამშრომლობის ვალდებულება, მათ შორის დაკავების ორდერების შესრულება. საბჭომ მოუწოდა იმ ქვეყნებს, რომლებმაც ეს ჯერ არ გააკეთეს, მათ შორის იუგოსლავიის ფედერაციულ რესპუბლიკას, მიიღონ ზომები თავიანთი შიდა კანონმდებლობის ფარგლებში რეზოლუცია 827-ის განსახორციელებლად; შიდა სამართლის ნორმები ვერ იქნებოდა გამოყენებული საერთაშორისო სამართლის ვალდებულებების შეუსრულებლობის გასამართლებლად.

რეზოლუციამ დაგმო ფაქტი, რომ დაკავების ორდერები არ იყო გაცემული სამი ეჭვმიტანილის მიმართ, რომლებიც ბრალდებულნი იყვნენ 200 ხორვატის მასობრივ მკვლელობაში, და მოითხოვა ამ ორდერების დაუყოვნებლივი და უპირობო შესრულება და მათი ტრიბუნალში გადაცემა. იუგოსლავიის ფედერაციული რესპუბლიკის, კოსოვოსა და სხვა ქვეყნების ხელისუფლებას მოუწოდეს, ითანამშრომლონ -ს პროკურორთან სავარაუდო სამხედრო დანაშაულებთან დაკავშირებით. საბოლოოდ, ტრიბუნალის პრეზიდენტს მოუწოდეს, საბჭოს რეგულარულად მიაწოდოს ინფორმაცია მიმდინარე მოვლენების შესახებ.

რეზოლუცია 1207 მიღებულ იქნა 14 ხმით, წინააღმდეგი არცერთი სახელმწიფო იყო ხოლო, თავი მხოლოდ ჩინეთმა შეიკავა, რომელმაც განაცხადა, რომ არ იყო მუდმივი სასამართლო ორგანო და შესაბამისად, არ უნდა ჩარეულიყო იუგოსლავიის ფედერაციული რესპუბლიკისა და სხვა ქვეყნების შიდა საქმეებში.

ასევე იხილეთ
კოსოვოს ომი
იუგოსლავიის ომები
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 2017

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 2017 ერთხმად მიიღეს 2011 წლის 31 ოქტომბერს.

რეზოლუცია
ლიბიიდან პორტატული მიწა-ჰაერის რაკეტებისა და სხვა იარაღის გავრცელების შესაჩერებლად ქვეყნის დროებითი ხელისუფლების, რეგიონის სახელმწიფოებისა და სხვა შესაბამისი წევრი სახელმწიფოების მიერ მოქმედებისკენ მოწოდებით, უშიშროების საბჭომ დღეს შუადღისას ლიბიის სანქციების კომიტეტს უფლება მისცა, შეეთავაზებინა სტრატეგია, რათა ასეთი მასალა ტერორისტებისა და სხვა პირების ხელში არ მომხვდარიყო.

2017 (2011) რეზოლუციის ერთხმად მიღებით, საბჭომ მოუწოდა ლიბიის ხელისუფლებას, გადაედგა ყველა აუცილებელი ნაბიჯი პორტატული მიწა-ჰაერის ტიპის რაკეტების ( — ადამიანის მიერ პორტატული საჰაერო თავდაცვის სისტემები), აგრეთვე სხვა ყველა იარაღისა და მასთან დაკავშირებული მასალის უსაფრთხო და სათანადო შენახვის უზრუნველსაყოფად.

ამასთან, საბჭომ მოუწოდა ლიბიას, შეესრულებინა საერთაშორისო სამართლის შესაბამისად აღებული ვალდებულებები შეიარაღების კონტროლის, განიარაღებისა და გაუვრცელებლობის სფეროში, და გაეგრძელებინა ქიმიური იარაღის ყველა მარაგის განადგურება მჭიდრო კოორდინაციაში ქიმიური იარაღის აკრძალვის ორგანიზაციასთან.

რეგიონის სახელმწიფოებს ასევე მოუწოდეს, მიეღოთ შესაბამისი ზომები აღნიშნული იარაღის გავრცელების აღსაკვეთად. ამასთან, სხვა წევრ სახელმწიფოებს, საერთაშორისო და რეგიონულ ორგანიზაციებს მოუწოდეს, განეხორციელებინათ სათანადო ქმედებები ლიბიის ხელისუფლებისა და რეგიონის სახელმწიფოების მხარდასაჭერად ამ მიზნის მისაღწევად.

ლიბიის მიმართ სანქციებთან დაკავშირებით, 1970 (2011) რეზოლუციის საფუძველზე შექმნილ კომიტეტს, საკუთარი ექსპერტთა პანელის დახმარებით და შესაბამის სხვა ორგანოებთან თანამშრომლობით, დაევალა შეეფასებინა იარაღის გავრცელებით წარმოქმნილი საფრთხეები და გამოწვევები, განსაკუთრებით ტერორიზმთან დაკავშირებული რისკები.

კომიტეტს სთხოვეს, საბჭოსთვის წარედგინა ანგარიში აღნიშნული საფრთხეების წინააღმდეგ გასატარებელი ზომების შესახებ, მათ შორის — შეიარაღების მარაგების მართვის, საზღვრის კონტროლისა და ტრანსპორტის უსაფრთხოების უზრუნველყოფის მიმართულებით.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1400

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1400 მიღებულია 2002 წლის 28 მარტს, მას შემდეგ რაც საბჭომ გაიხსენა სიერა-ლეონეს სიტუაციასთან დაკავშირებული ყველა წინა რეზოლუცია, საბჭომ გააანგრძლივა გაეროს მისიის სიერა-ლეონეში მანდატი დამატებით ექვსი თვით — 2002 წლის 30 სექტემბრამდე, 2002 წლის მაისის არჩევნების წინ.

რეზოლუცია
შეფასებები
უშიშროების საბჭო მიესალმა პროგრესს სიერა-ლეონეს სამშვიდობო პროცესში, მათ შორის საგანგებო მდგომარეობის გაუქმებას. ამავდროულად, მანოს მდინარის რეგიონში მდგომარეობა კვლავ მყიფე რჩებოდა და ლტოლვილთა რაოდენობა მნიშვნელოვნად გაიზარდა. საბჭომ ხაზი გაუსვა თავისუფალი და სამართლიანი არჩევნების მნიშვნელობას, სახელმწიფო ხელისუფლების გავრცელებას ქვეყნის მთელ ტერიტორიაზე, ყოფილი მებრძოლების რეინტეგრაციას, ადამიანის უფლებების პატივისცემას, ლტოლვილებისა და იძულებით გადაადგილებული პირების დაუბრკოლებელ დაბრუნებას და დაუსჯელობის დასრულებისკენ მიმართულ ზომებს. ასევე მიესალმა შეთანხმებას სიერა-ლეონეს მთავრობასა და გაეროს შორის სპეციალური სასამართლოს შექმნის შესახებ.

ქმედებები
სიერა-ლეონეს მთავრობასა და რევოლუციურ გაერთიანებულ ფრონტს მოუწოდეს, გაეძლიერებინათ ძალისხმევა აბუჯაში ხელმოწერილი ცეცხლის შეწყვეტის შეთანხმების შესრულებისათვის, ასევე გაეგრძელებინათ დიალოგი და ეროვნული მორიგება. საბჭო მიესალმა განიარაღების პროცესის დასრულებას და გამოხატა შეშფოთება მრავალდონორიანი ნდობის ფონდის ფინანსური დეფიციტის გამო. უშიშროებამ სახელმწიფოს მოუწოდა სამოქალაქო ხელისუფლებისა და საჯარო სერვისების აღდგენა, განსაკუთრებით ალმასის მოპოვების რეგიონებში და მიესალმა სიერა-ლეონეს შეიარაღებული ძალების განთავსებას საზღვრის უსაფრთხოების ოპერაციებში.

რეზოლუცია ასევე მიესალმა -ში საარჩევნო კომპონენტის შექმნას, სიმართლისა და მორიგების კომისიის დაარსებას და დამატებით 30 პოლიციის მრჩევლის დანიშვნას. გამოითქვა შეშფოთება კონფლიქტის დროს ქალებისა და ბავშვების მიმართ ძალადობის, განსაკუთრებით სექსუალური ძალადობის გამო, გაეროს პერსონალის მხრიდან ჩადენილი ქმედებების ჩათვლით. გარდა ამისა, -მა წარმოადგინა მტკიცებულებები ადამიანის უფლებებისა და საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის დარღვევების შესახებ.

გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს, დაევალა გამოეძიებინა -ის პერსონალის მხრიდან შესაძლო ძალადობის ბრალდებები და 2002 წლის 30 ივნისამდე წარმოედგინა ანგარიში სიერა-ლეონეს პოსტსაარჩევნო, ადამიანის უფლებათა და ჰუმანიტარული მდგომარეობის შესახებ.