iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ანდრეს პალოპი

ანდრეს პალოპ სერვერა — (დ. 22 ოქტომბერი, 1973, ესპანეთი) — ესპანელი ფეხბურთელი. თამაშობს საფეხბურთო კლუბ „სევილიაში“ მეკარის პოზიციაზე. ესპანეთის ეროვნულ საფეხბურთო ნაკრებთან ერთად მან მოიგო ევროპის ჩემპიონატი 2008 წელს.

კარიერა
ანდრეს პალოპი არის საფეხბურთო კლუბ „ვალენსიის“ აღზრდილი სადაც დაიწყო მან კარიერა. იქ ის იყო სანტიაგო კანისარესის დუბლიორი. 1997-1999 წლის სეზონებში ის განათხოვრებული იყო „ვილიარეალში“. 2005 წელს კი „სევილიის“ რიგებში ჩაირიცხა და ის კლუბის ძირითადი მეკარე გახდა.

საინტერესო ფაქტები
2007 წლის 15 მარტს უეფას თასის 1/8 ფინალის საპასუხო შეხვედრაში „სევილია“ საკუთარ მოედანზე დონეცკის „შახტართან“ აგებდა 1:2-ს. მსაჯის მიერ დამატებულ დროში მეტოქის საჯარიმოში ჩასულმა მეკარემ მოახერხა უკრაინული გუნდის კარში თავით გოლის გატანა და ანგარიში გაათანაბრა. დამატებით ტაიმში კი „სევილელებმა“ კიდევ ერთი გოლი გაიტანეს და შემდეგ ეტაპზე გავიდნენ. ფინალში კი პალოპის გუნდი „ესპანიოლს“ დაუპირისპირდა, სადაც პალოპმა 11 მეტრიანების სერიაში 3 პენალტის მოგერიება მოახერხა და გუნდს გამარჯვება მოუტანა.

ესპანეთის ეროვნულ საფეხბურთო ნაკრებთან ერთად მან მოიგო ევროპის ჩემპიონატი 2008 წელს.

ტიტულები
ვალენსია
ესპანეთის ჩემპიონი: 2002, 2004
უეფას თასის მფლობელი: 2004
ევროპის სუპერთასის მფლობელი: 2004
სევილია
ესპანეთის თასის მფლობელი: 2007, 2010
ესპანეთის სუპერთასის მფლობელი: 2007
უეფას თასის მფლობელი: 2006, 2007
ევროპის სუპერთასის მფლობელი: 2006
ეროვნული ნაკრები
ევროპის ჩემპიონატი: 2008
ტეატეტუს ათონელი

ტეატეტუს ათონელი (, ძვ. წ. 417 — ძვ. წ. 369) — გამოჩენილი ძველი ბერძენი მათემატიკოსი.

მის ცხოვრებაზე ცოტა რამ არის ცნობილი, ძირითადად პლატონის დიალოგიდან „ტეატეტუსი“. პლატონი გვამცნობს, რომ ტეატეტუსი, ისევე, როგორც თვითონ პლატონი, სწავლობდა თეოდორე კირენელთან.

როგორც პლატონი იტყობინება, ტეატეტუსი მოკვდა ჭრილობებისგან გზაში, ათენსა და კორინთოს შორის ომის შემდეგ, სადაც დიდი სიმამაცე გამოიჩინა.

ტეატეტუსის პატივსაცემად მის სახელს ატარებს კრატერი „ტეატეტუსი“ მთვარეზე.
დაიაკები

დაიაკები — კუნძულ ბორნეოს ადგილობრივი ხალხი. ტერმინი აერთიანებს 200–ზე მეტ სხვადასხვა ეთნიკურ ქვეჯგუფს, რომლებიც ძირითადად ბორნეოს შიდა ნაწილში სახლობენ. ყველა მათგანს თავიანთი დიალექტი, ადათ–წესები, კანონები, ტერიტორია და კულტურა აქვს, თუმცა განმასხვავებელი თვისებები ნაკლებ შესამჩნევია. დაიაკური ენები ავსტრონეზიურ ენათა ოჯახს მიეკუთვნება. დაიაკები ანიმიზმის რწმენას მისდევდნენ, თუმცა ბევრი მოექცა ქრისტიანობასა და ისლამზე. დაიაკთა საერთო რაოდენობა დაახლოებით 2–4 მილიონია.
რაკვერე

რაკვერე (ესტ. ) — ქალაქი ჩრდილოეთ ესტონეთში. ლიაენე-ვირუმაას მაზრის ადმინისტრაციული ცენტრი. ფინეთის ყურიდან დაშორებულია 20 კმ-ით.

ისტორია
რაკვერე პირველად მოხსენიებულია საუკუნეში. მთა ვალიმიაგაზე საუკუნის ციხე-დარბაზის ნანგრევებია.

ტარვას ქანდაკება
რაკვერე ცნობილია ტარვას ქანდაკებით, რომელიც წარმოადგენს პირველყოფილი ძროხის დიდ ფიგურას. ქანდაკების ავტორია ესტონელი მოქანდაკე ტაუნო კანგრო. ის უდიდესი ბალტიისპირეთში ცხოველის უდიდესი ძეგლია.

ის შეიქმნა ქალაქის 700 წლის იუბილესთვის და დგას მთა ვალიმიაგაზე. ტარვას ქანდაკება გრანიტის კვარცხლბეკიანად სიგრძით შვიდი, ხოლო სიმაღლით ოთხი მეტრია და დაახლოებით 7 ტონას იწონის. ძეგლი ბრინჯაოთია დამზადებული.

იმ კომპანიების და ადამიანის სახელები, რომლებმაც დააფინანსეს ქანდაკების შექმნა, ამოკვეთილია გრანიტის კვარცხლბეკზე.

დაძმობილებული ქალაქები
კუოპიო, ფინეთი
ლაპეენრატა, ფინეთი
ლაპუა, ფინეთი
სიგტუნა, შვედეთი
ცესისი, ლატვია
პანევეჟისი, ლიეტუვა
ლიუტენბურგი, გერმანია
სენაკი, საქართველო
სოლნოკი, უნგრეთი
ვიშგოროდი, უკრაინა

გალერეა
ვირუმაა

ვირუმაა ( ან ) — მაზრა ესტონეთში, მდებარეობს ქვეყნის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში. ესაზღვრება რუსეთი და ლატვია, ასევე მაზრები: ვალგამაა და პილვამაა. ადმინისტრაციული ცენტრი – ქალაქი ვირუ. მაზრის შემადგენლობაში შედის 13 მუნიციპალიტეტი: 1 ქალაქი (ვირუ) და 12 თემი.

რეგიონი სხვადასხვა დროს შედიოდა შვედეთის, პოლონეთისა და რუსეთის შემადგენლობაში. 1783 წელს რუსეთის იმპერატრიცა ეკატერინე -ის ბრძანებით დაარსდა მაზრა ამჟამინდელი სახელწოდებით.

მაზრის ტერიტორიის უდიდესი ნაწილი უჭირავს ჰანიის მაღლობს. აქვე მდებარეობს ესტონეთისა და მთელი ბალტიისპირეთის უმაღლესი მწვერვალი სურ-მუნამიაგი (318 მ.) და ყველაზე ღრმა ტბა რიუგე-სუურიარვი (39 მ.).

გალერეა
იარვამაა

იარვამაა ( ან ) — მაზრა ესტონეთში, მდებარეობს ქვეყნის ცენტრალურ ნაწილში. ადმინისტრაციული ცენტრი – ქალაქი პაიდე. მაზრის შემადგენლობაში შედის 12 მუნიციპალიტეტი: 1 ქალაქი (ვირუ) და 11 თემი.

ამჟამინდელ საზღვრებში მაზრა ჩამოყალიბდა საუკუნის დასაწყისში. მაზრის ტერიტორიაზე მდებარეობს ესტონეთის ყველაზე ძველი დასახლება სოფელი კარედა (პირველად მოიხსენიება 1212 წელს).

მოსახლეობა
მაზრის მოსახლეობის ეროვნული შემადგენლობა ასეთია:
ესტონელები - 93,6 %
რუსები - 3,3 %
უკრაინელები - 1,2 %
ფინელები - 1 %
რუისის კვირაცხოვლის ეკლესია

რუისის კვირაცხოვლის ეკლესია — ეკლესია ქარელის მუნიციპალიტეტის სოფელ რუისში. მდებარეობს სოფლის ჩრდილოეთით; სასაფლაოზე. თარიღდება - საუკუნეებით.

ეკლესია დარბაზულია (7,43 4,47 მ), ნაგებია ქვიშაქვითა და რიყის ქვით. შესასვლელი სამხრეთიდანაა. ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე ერთი სარკმელია, მის ორივე მხარეს - თითო ნიში. დარბაზის გრძივი კედლები უშუალოდ უკავშირდება აფსიდის კონქს, რომლის ქუსლები იმპოსტებს ეყრდნობა. სამხრეთ კედელში ერთი სარკმელია. ეკლესია გადახურულია ორფერდა სახურავით.
იდა-ვირუმაა

იდა-ვირუმაა ( ან - ) — რუსულენოვანი მაზრა ესტონეთში, მდებარეობს ქვეყნის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში. ადმინისტრაციული ცენტრი – ქალაქი იიჰვი. მაზრის შემადგენლობაში შედის 23 მუნიციპალიტეტი: 7 ქალაქი (ვირუ) და 16 თემი.

ისტორია
იდა-ვირუმაა ერთ-ერთი ყველაზე ძველი რეგიონია ესტონეთში. - საუკუნეებში შემოიჭრნენ ვიკინგები. საუკუნის დასაწყისში დაიპყრეს გერმანელმა ჯვაროსნებმა. 1219-1220 წლებში დანიელებმა, რომელთა ბატონობაც საუკუნეზე მეტ ხანს გაგრძელდა. საუკუნიდან ტევტონთა ორდენის ხელშია, ხოლო ლივონიის ომის შემდეგ რუსეთის იმპერიის შემადგენლობაშია.

გეოგრაფია
მაზრის ტერიტორიაზე მდებარეობს ესტონეთის:
ყველაზე წყალუხვი მდინარე - ნარვა (400 მ³/წმ).
ყველაზე დიდი ტბათა სისტემა - (40 ტბა 30 კმ²-ზე).
ყველაზე მაღალი ჩანჩქერი - ვალასტე (25 მ).

მოსახლეობა
მაზრის მოსახლეობა, ისევე როგორც მთელი ესტონეთისა, მცირდება. მაზრის შობადობის კოეფიციენტი 2006 წელს იყო 9,4 %, ხოლო სიკვდილიანობისა - 15,3 %. მოსახლეობის ეროვნული შემადგენლობა ასეთია:

რუსები - 70,8 %
ესტონელები - 19,9 %
ბელარუსები - 2,8 %
უკრაინელები - 2,7 %
ფინელები - 1,4 %
ვალასტე

ვალასტე  — ყველაზე მაღალი ჩანჩქერი ესტონეთში (სიმაღლე — 30,5 მეტრი) და ბალტიის ქვეყნებში. 1996 წელს მეცნიერებათა აკადემიის კომისიამ იგი აღიარა ბუნებრივ მემკვიდრეობად და ესტონეთის ეროვნულ სიმბოლოდ.

მდებარეობს იდა-ვირუმაას მაზრაში, ქალაქ კოჰტლა-იარვესთან ახლოს. ზამთარში ჩანჩქერი იყინება.

ვალასტე ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული ტურისტული მარშრუტია ესტონეთში. ჩანჩქერის კარგად დასათვალიერებლად აშენდა სპეციალური ბაქანი.
ესტონეთის გეოგრაფია

ესტონეთი — სახელმწიფო ევროპის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში, ბალტიის ზღვის ჩრდილო-დასავლეთ სანაპიროზე. მის ჩრდილოეთით არის ფინეთის ყურე, დასავლეთით ბალტიის ზღვა და რიგის ყურე.

ესტონეთის ფართობია 45 226 კმ².

საზღვრების საერთო სიგრძე — 1633 კმ.
საზღვრების სიგრძე ლატვიასთან — 339 კმ, რუსეთთან — 294 კმ.

სანაპირო ზოლის სიგრძე 3794 კმ.

ესტონეთის შემადგენლობაში შედის 1521 კუნძული ბალტიის ზღვის აკვატორიაში, საერთო ფართობის 4,2 ათასი კმ². მათგან ყველაზე დიდებია საარემაა და ჰიიუმაა, ასევე მუჰუ, ვორმსი, კიჰნუ და სხვა. დიდი ფართობის მიუხედავად, კუნძულებზე ქვეყნის მოსახლეობის მხოლოდ 5% ცხოვრობს. ესტონეთის მდინარეები დიდი არ არის, თუმცა საკმაოდ წყალუხვია.

უმაღლესი წერტილი — მთა სურ-მუნამიაგი (-) 318 მ.

კლიმატი
კლიმატი გარდამავალია ზღვურიდან კონკინენტურამდე. ზამთარი — შედარებით რბილია, ზაფხული — ზომიერად თბილი. საშუილო ტემპერატურა ივლისში 16° ზღვისპირას და 18° ქვეყნის შიდა რაიონებში. თებერვლის საშუალო ტემპერატურა მერყეობს −3-დან −4° -მდე საარემააში და −6…−7° ნარვაში, ჩრდილო-აღმოსავლეთით. ნალექის წლიური მაჩვენებელი მერყეობს 510 მმ-დან 720 მმ-მდე .
ეპინალი

ეპინალი — ქალაქი საფრანგეთის აღმოსავლეთ ნაწილში, მდებარეობს მდინარე მოზელზე, ვოგეზების დეპარტამენტის ადმინისტრაციულ ცენტრ ნანსიდან 60 კმ-ით სამხრეთით.

ისტორია
ქალაქი გაშენდა მონასტერის გარშემო, დაარსებულია საუკუნეში მეცელი ეპისკოპოსის მიერ. 1465 წელს მეფე შარლ -მ ქალაქის მართველობის უფლება ლოთარინგიის საჰერცოგოს მართველებს გადასცა. საუკუნიდან ქალაქში გამომუშავდებოდა „ეპინალური ნაჭდევები“ — ლუბოკის ერთგვარი ნაირსახეობა. ამ ნივთების დიდი რაოდენობა ინახება ადგილობრივ მუზეუმში.
ქალაქის უძველეში ნაგებობა — წმინდა მარტინის ბაზილიკაა ( ს). 1858 წელს ეპინალში დაიბადა გამოჩენილი ფრანგი სოციოლოგი და ფილოსოფოსი ემილ დიურკემი.

დაძმობილებული ქალაქები
გალერეა
ფორტ-დე-ბუა-ლ'აბბე
იიგევამაა

იიგევამაა ( ან ) — მაზრა ესტონეთში, მდებარეობს ქვეყნის აღმოსავლეთ ნაწილში. ადმინისტრაციული ცენტრი – ქალაქი იიგევა. მაზრის შემადგენლობაში შედის 13 მუნიციპალიტეტი: 3 ქალაქი (იიგევა, პილტსამაა და მუსტვეე) და 10 თემი. მაზრას აღმოსავლეთიდან ესაზღვრება ჩუდ-ფსკოვის ტბა. მაზრის ტერიტორიაზე მდებარეობს ელისტვერეს პარკი.

მოსახლეობა
მაზრის მოსახლეობა, ისევე როგორც მთელი ესტონეთისა, მცირდება. მაზრის შობადობის კოეფიციენტი 2006 წელს იყო 8,8 %, ხოლო სიკვდილიანობისა - 13,5 %. მოსახლეობის ეროვნული შემადგენლობა ასეთია:

ესტონელები - 90,2 %
რუსები - 7,6 %

ცხოვრობენ ასევე: უკრაინელები, ფინელები, ბელარუსები, გერმანელები.
ლიაენე-ვირუმაა

ლიაენე-ვირუმაა ( ან - ) — მაზრა ესტონეთში, მდებარეობს ქვეყნის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში. ადმინისტრაციული ცენტრი – ქალაქი რაკვერე. მაზრის შემადგენლობაში შედის 15 მუნიციპალიტეტი: 2 ქალაქი (რაკვერე და კუნდა) და 13 თემი. მაზრის ტერიტორიაზე მდებარეობს ლაჰემაას ეროვნული პარკი.

მოსახლეობა
მაზრის მოსახლეობა, ისევე როგორც მთელი ესტონეთისა, მცირდება. მაზრის შობადობის კოეფიციენტი 2006 წელს იყო 9,5 %, ხოლო სიკვდილიანობისა - 13,8 %. მოსახლეობის ეროვნული შემადგენლობა ასეთია:

ესტონელები - 84,8 %
რუსები - 10,7 %

ცხოვრობენ ასევე: უკრაინელები, ფინელები.
ჯრუჭის I ოთხთავი

ჯრუჭის ოთხთავი — საუკუნის ქართული ხელნაწერი ოთხთავი. იგი ქართული ოთხთავის უძველესი რედაქციაა და ერთ-ერთი პირველია კლასიკურად ილუსტრირებულ ხელნაწერთაგან. გადაწერილია შატბერდის მონასტერში, კალიგრაფ გაბრიელის მიერ 936 წელს. ხელნაწერი მოხატულია თევდორე კამარათმწერლის მიერ, მომგებელი კი გრიგოლ მირდატის ძეა.

საწერ მასალად გამოყენებულია ეტრატი. შეიცავს 297 ფურცელს; ფურცლის ზომებია 2621 სანტიმეტრი. გადაწერილია ასომთავრულით შავი მელნით, სათაურები და საზედაო ასოები კი სინგურითაა შესრულებული. მათესა და მარკოზის სახარებების ბოლო ნაწილები, რომლებიც მინიატიურებიან ფურცლებზე სრულდება, მხატვრის მიერაა გადაწერილი.

ჯრუჭის ოთხთავი ერთადერთი ხელნაწერია ამ ეპოქიდან, რომელშიც მომხატველის სახელი მოხსენიებულია. ხელნაწერი შემკულია ჯვრებით, კამარებით, რვა კანონითა და რვა მინიატიურით. წინ წამძღვარებული აქვს კვადრიფოლიუმის მოყვანილობის ჯვარი, თაღოვან ჩარჩოში ჩასმული ღვთისმშობელი ყრმითურთ, მახარებლებისა და კურნების სცენები.

ჯრუჭის ოთხთავი დაცულია საქართველოს ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრის ფონდში (-1660).
ჯრუჭის II ოთხთავი

ჯრუჭის ოთხთავი — საუკუნის ქართული ხელნაწერი ოთხთავი. ცნობილია აგრეთვე ახალი ჯრუჭის სახელით. ოთხთავი ერთ-ერთი გამორჩეულია ქართულ ილუსტრირებულ სახარებებს შორის მხატვრული სტილითა და მინიატიურების სიმრავლით. გადაწერილია მიქაელის მიერ, რომელიც ამავე დროს წიგნის მომხატველიცაა.

საწერ მასალად ეტრატია გამოყენებული. შეიცავს 278 ფურცელს, ფურცლის ზომებია: 24,518,6 სანტიმეტრი. გადაწერილია ნუსხური დამწერლობით.

ხელნაწერი სულ 334 მინიატიურას შეიცავს. კომპოზიციები ორ ან სამ იარუსადაა წარმოდგენილი. მინიატიურები ჩარჩოებითაა შემოსაზღვრული, თუმცა ზოგან მინიატიურა სცილდება ჩარჩოს და ფიგურები ტექსტშია შეჭრილი.

ჯრუჭის ოთხთავი დაცულია საქართველოს ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრის ფონდში (-1667).
ალავერდის ოთხთავი

ალავერდის ოთხთავი — კლასიკური ხანის ქართული ხელნაწერი წიგნი, ოთხთავი. გადაწერილია შავი მთის კალიპოსის ღვთისმშობლის ლავრაში 1054 წელს საუკუნის ცნობილი კალიგრაფების, გიორგი და იოანე დვალის მიერ.

ალავერდის ოთხთავი იმ შვიათ ოთხთავთა შორისაა, რომლებსაც მაცხოვრის ხელთუქმნელი ხატის თხრობა, „ავგაროზის ეპისტოლე“ ერთვის. ეს ერთადერთი ქართული ხელნაწერია, რომელშიც მაცხოვრის ტილოზე აღბეჭდილი ხელთუქმნელი ხატის, ანუ მანდილიონის გამოსახულება გვხვდება.

საწერ მასალად გამოყენებულია მაღალი ხარისხის ეტრატი. შეიცავს 330 ფურცელს; ფურცლის ზომებია: 2419 სანტიმეტრი. გადაწერილია როგორც ნუსხური, ისე ასომთავრული დამწერლობებით.

წიგნი ბაგრატ -ისადმი მორჩილების ნიშნად 1059 წელს საქართველოში ჩამოიტანა ლიპარიტ ბაღვაშის ძემ, ივანემ.

ალავერდის ოთხთავი დაცულია საქართველოს ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრის ფონდში (-484).
ეეკატლი

ეეკატლი, კატლი — „ქარი“, აქტეკების მითოლოგიაში ქარების ღმერთი, ასოცირდება დასავლეთთან. ითვლება კეცალკოატლის ერთ-ერთ განსახიერებად (ეეკატლ-კეცალკოატლი, -).

ეეკატლთან, როგორც კეცალკოატლის იპოსტასთან, აკავშირებენ მეორე, ან ქარიანი, მზის ეპოქას („ეეკატონატიუჰი“), რომელიც გაგრძელდა 4010 წელი.

სხვა ვერსია ეეკატლს აკავშირებს სამყაროში სიყვარულის გაჩენასთან მას შემდეგ, რაც მან შეიყვარა მოკვდავი ქალი.

ეეკატლს გამოსახავენ მოცეკვავე არსების სახით, ფრინველის (იხვის) წითელი ნისკარტით. ცენტრალურ მექსიკაში ზოგჯერ ქარიშხლებსა და ძლიერ ქარებს დღემდე „ეეკაკოატლს“ უწოდებენ.

ეეკატლისადმი მიძღვნილია მრგვალი ტაძარი კალიშტლაუაკა
ტრირის ჰუმბოლდტის გიმნაზია

ტრირის ჰუმბოლდტის გიმნაზია (შემოკლებით ჰა-გე-ტე, - - ) არის მეორე საფეხურის სკოლა ტრირში. 2009 წლის მარტამდე ამ სკოლას ტრირის ჰინდენბურგის გიმნაზია ერქვა.

ისტორია
1821 წლის 4 დეკემბერს ტრირელმა მასწავლებელმა ვინმე ფიშერმა მიიღო ნებართვა დაეარსებინა ვაჟთა სკოლა. სკოლა ოფიციალურად გაიხნა 1822 წლის 2 იანვარს. სკოლის მიზანი იყო ჭაბუკების მომზადება სავაჭრო და სახელოსნო დარგებისთვის.

სკოლის სასწავლო საგნები იყო გერმანული, ფრანგული, ისტორია, გეოგრაფია, მათემატიკა, რელიგია, სამოქალაქო მორალი და ხაზვა.

1845 წლის 13 სექტემბერს ქალაქ ტრირის ქალაქის საბჭომ გადაწყვიტა სკოლა გარდაექმნა უფრო მაღალი საფეხურის ბიურგერთა სკოლად, რომელიც ექვსი კლასისაგან, - სექსტადან პრიმამდე, შედგებოდა.

1936 წელს ნაცისტებმა პენსიაზე გაუშვეს სკოლის მაშინდელი დირექტორი ჰაინრიხ ომენი იმის გამო, რომ მან არ ისურვა ნაცისტურ პარტიაში გაწევრიანება. მომდევნო დირექტორი ედუარდ ანრიხი აქტიურად თანამშრომლობდა ნაცისტებთან, კერძოდ ნაცისტური პარტიის ახალგაზრდულ ფრთასთან, რომელსაც ჰიტლერ იუგენდი (-) ერქვა.

1944 წელს დაბომბვის შედეგად დაინგრა სკოლის შენობა, ხოლო 1956 წელს კი სკოლა ახალ მოსახლეობა იზეიმა. ახალ შენობაში სკოლას შეემატა დახურული სავარჯიშო მოედანი და აულა.

1959 წლის 30 მაისს გიმნაზიამ ოფიციალურად იზეიმა ახალ შენობაში გადასვლა.

სახელის ისტორია
1896 წლიდან სკოლას ერქვა კაიზერ ვილჰელმის გიმნაზია.

1914 წლიდან მოიხსენიებოდა როგორც „კაიზერის რეალური გიმნაზია“. პირველი მსოფლიო ომის დროს, 1917 წელს, მთავარი ფელდმარშალის პაულ ფონ ჰინდენბურგის 70 წლისთავთან დაკავშირებით, სკოლას ისევ შეეცვალა სახელი და დაერქვა ჰინდენბურგის გიმნაზია.

1937 წელს სკოლა ოფიციალურად მოიხსენიება როგორც „ჰინდენბურგის სკოლა, ვაჟთა სახელმწიფო უმაღლესი სკოლა“. სკოლას ეს სახელი მეორე მსოფლიო იმის შემდეგადაც შეუნარჩუნეს.

2009 წელს, ხანგრძლივი დისკუსიების შემდეგ სკოლას ისევ შეუცვალეს სახელი და დააქვეს ჰუმბოლდტის სახელი.
ახალი ლადოგი

ახალი ლადოგი — ქალაქი (1704 წლიდან) რუსეთში, ლენინგრადის ოლქში, ვოლხოვის რაიონში. მოსახლეობა 2010 წლის აღწერით 8838 ადამიანს შეადგენდა. ქალაქი მდებარეობს მდინარე ვოლხოვის სანაპიროზე, სანქტ-პეტერბურგიდან 121 კმ-ში. ქალაქის ცენტრი სამკუთხედის ფორმის კუნძულს მოიცავს, რომელიც ჩრდილოეთით პეტროვსკის არხით, სამხრეთით — მდინარე ვოლხოვით, დასავლეთით კი ვოლხოვის ერთ-ერთი ტოტი ესაზღვრება, რომელიც მდინარეს უერთდება.

ქალაქის წარმოშობამდე მის ადგილას მდებარეობდა ნიკოლო-მედვედსკის მონასტერი, რომელიც - დაარსდა. მდინარის ზემო მიდამოებში 15 კმ-ში მდებარეობს სოფელი ძველი ლადოგა, მოპოვებული არქეოლოგიური წყაროების მიხედვით, ეს სოფელი იყო ისტორიული რეგიონის რუსის ყველაზე ძველი დასახლება (შესაძლებელია ეს დასახლება რიურიკას რესპუბლიკის დედაქალაქი იყო).
გატჩინა

გატჩინა — ქალაქი (1796 წლიდან) რუსეთში, ლენინგრადის ოლქში, გატჩინის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. 2010 წლის აღწერით ქალაქის მოსახლეობა 92 937 ადამიანს შეადგენდა, ქალაქი ლენინგრადის ოლქის ყველაზე დიდი დასახლებაა მოსახლეობის რიცხოვნობით.

ქალაქი ლენინგრადის ოლქის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში მდებარეობს, სანქტ-პეტერბურგის საზღვრიდან 8 კმ-ით, ხოლო მისი ისტორიული ცენტრიდან 41 კმ-ითაა დაშორებული. ქალაქი ლენინგრადის ოლქის მნიშვნელოვან სამრეწველო, სასწავლო, კულტურულ და საგანმანათლებლო ცენტრს წარმოადგენს. ქალაქში მდებარეობს მუზეუმი „გატჩინა“, ქალაქის ისტორიული ცენტრი შეტანილია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში.

1798 წელს არქიტექტორ ნიკოლაი ლვოვის პროექტის მიხედვით ააშენეს სამონასტრო სასახლე, რომელიც მოგვიანებით ქალაქის ერთ-ერთი სიმბოლო გახდა. 1801 წელს პავლე -ის სიკვდილის შემდეგ გატჩინის მმართველი მისი მეუღლე მარია ფიოდოროვნა გახდა. 1900 წელს მსოფლიო ექსპოზიციაზე პარიზში გატჩინა რუსეთის ყველაზე კეთილმოწყობილ ქალაქად დასახელდა, რუსეთში არსებულ პატარა დასახლებულ პუნქტებს შორის.

ცნობილი ადამიანები
იან ზახვატოვიჩი — პოლონელი არქიტექტორი
ივანგოროდი

ივანგოროდი (, , ) — ქალაქი ჩრდილო-დასავლეთ რუსეთში, ლენინგრადის ოლქის კინგისეპის რაიონში. მოსახლეობა 2012 წლის აღწერით 10 128 ადამიანს შეადგენდა. ქალაქი მდინარე ნარვის მარჯვენა სანაპიროზე მდებარეობს, სანქტ-პეტერბურგიდან დასავლეთით 147 კმ-ში.

ივანგოროდი დაარსდა 1492 წელს, როგორც ციხესიმაგრე, მოსკოველი თავადის ივან ვასილიევიჩის მიერ, სწორედ მის პატივსაცემად ქალაქს ამჟამინდელი სახელი. საუკუნის გერმანულ დოკუმენტებში ციხე-ქალაქი მოხსენიებულია, როგორც: „კონტრ-ნარვა“. ივანგოროდის ციხესიმაგრე მაღალი ქვის გალავნით და 10 კოშკით, ივანგოროდი რუსეთში პირველი მართკუთხა გეგმით აგებული ციხესიმაგრე იყო 1492-1610 წლებში.

- საუკუნეების განმავლობაში ციხესიმაგრე ხშირად ხდებოდა გერმანელების, შვედებისა და პოლონელების თავდასხმის ობიექტი. 1581-1590 წლებში, ლივონიის ომის შემდეგ და 1612-1704 წლებში (რუსეთში შვედების ინტერვენციის პერიოდში) ციხესიმაგრე შვედებს, ხოლო 1704 წლიდან ჩრდილოეთის ომის დროს ციხესიმაგრე რუსულმა ჯარებმა დაიკავეს.

1940 წელს ესტონეთის საბჭოთა კავშირთან შეერთების შემდეგ, ივანგოროდი ესტონეთის შემადგენლობაში დარჩა. 1941-1944 წლებში ქალაქი ოკუპირებული ჰქონდათ გერმანელებს, ქალაქს მართავდა ოსტლანდი.
კამენოგორსკი

კამენოგორსკი (1948 წლამდე — ანტრეა, , , ) — ქალაქი რუსეთში, ლენინგრადის ოლქში, ვიბორგის რაიონში, მდინარე ვუოკსას სანაპიროზე.

ისტორია
ქალაქის ტერიტორია დასახლებული ჯერ კიდევ, ძვ. წ. - საუკუნეებში იყო. ამას ადასტურებს ამ ტერიოტორიებზე აღმოჩენილი არქეოლოგიური ნაშთები. ქალაქი ანტრეა პირველად მოხსენიებულია 1597 წელს. ფინური ტერიტორიების რუსეთის მფლობელობაში გადასვლის შემდეგ, რუსეთ-შვედეთის ომის შემდეგ (1808-1809), დასახლება ატარებდა ფინურ სახელს „ანტრეას“. სსრკ-ფინეთის ომის დროს ქალაქი 4-ჯერ დაიბომბა, 1939 წლის 1 და 2 დეკემბერს, 1940 წლის 19 თებერვალსა და 2 მარტს. ამ დაბომბვების შედეგად დაიღუპა 11 ადამიანი.

დაძმობილებული ქალაქები
სიილინიარვი,
კუოპიო,
კინგისეპი

კინგისეპი — ქალაქი (1784 წლიდან) რუსეთში, ლენინგრადის ოლქში. კინგისეპის რაიონისა და კინგისეპის საქალაქო დასახლების ადმინისტრაციული ცენტრი. მდებარეობს მდინარე ლუგის სანაპიროზე, სანქტ-პეტერბურგიდან 130 კილომეტრის დაშორებით. ქალაქი დააარსა ნოვგოროდელმა ბოიარინმა ივან ფიოდოროვიჩმა 1384 წელს, თავიდან იყო ციხესიმაგრე იამი. 1703-1922 წლებში ქალაქს ერქვა იამბურგი, მოგვიანებით კი სახელი გადაერქვა და ეწოდა კინგისეპი, ესტონელი ვიქტორ კინგისეპის პატივსაცემად (1952 წელს კინგისეპი ასევე ერქვა ქალაქ კურესაარეს, ესტონეთში, ქალაქმა თავისი ძველი სახელი 1988 წელს დაიბრუნა).

ჩრდილოეთის ომის დროს,1703 წლის დასაწყისში, ქალაქში რუსული საჯარისო შენაერთები შევიდნენ ფონ ვერდენის მეთაურობით. რუსულმა ჯარის 14 დღიანი ალყის შემდეგ, ქალაქში მდგარმა შვედურმა გარნიზონმა კაპიტულაცია გამოაცხადა. ქალაქი რუსეთის დაქვემდებარებაში ნიშტადტის საზავო ხელშეკრულებისს საფუძველზე შევიდა. ქალაქს შვედური სახელწოდება იამბურგი (იამის ციხესიმაგრე) მომდევნო წლებშიც შეუნარჩუნდა.

2001 წლის 13 დეკემბერს ქალაქს შეუერთეს სოფლები: ლესობირჟა, კასკოლოვკა და ახალი ლუცკი.
კირიში

კირიში — ქალაქი (1965 წლიდან) რუსეთში, ლენინგრადის ოლქში. კირიშის საქალაქო დასახლების ადმინისტრაციული ცენტრი. მოსახლეობა 2010 წლის მონაცემებით 52 309 ადამიანს შეადგენდა. ქალაქი მდებარეობს მდინარე ვოლხოვის მარჯვენა სანაპიროზე, სანქტ-პეტერბურგიდან დაახ. 150 კილომეტრის დაშორებით, ნოვგოროდის ოლქის საზღვართან. კირიში წარმოადგენს რუსეთის ნავთობ-ქიმიური მრეწველობის ცენტრს.

ისტორია
ქალაქი პირველად ნახსენებია 1693 წელს, როგორს სოფელი კირიში. ქალაქის სახელწოდების წარმომავლობა უცნობია, თუმცა სავარაუდოდ მას ფინურ-უნგრული ფუძე უნდა ჰქონდეს.

 საუკუნის ბოლოს სოფელი შევიდა ახალილადოგის მაზრაში, ნოვგოროდის გუბერნია, რომელსაც ალექსანდრ ბესტუჟევი მართავდა, რომელიც დეკაბრისტი ძმების, ბასტუჟევების მამა იყო.

სოფელი კირეში, ნახსენებია სანქტ-პეტერბურგის გუბერნიის 1792 წლით დათარიღებულ რუკაზე, რომელიც ალექსანდრ ვილბრეხტმა შეადგინა.
კიროვსკი (ლენინგრადის ოლქი)

კიროვსკი — ქალაქი (1953 წლიდან) რუსეთში, ლენინგრადის ოლქში. კიროვსკის რაიონისა და კიროვსკის საქალაქო დასახლების ადმინისტრაციული ცენტრი. 2010 წლის მონაცემებით კიროვსკის საქალაქო დასახლების მოსახლეობა 26 641 ადამიანს შეადგენდა. საქალაქო დასახლების ფართობი — 84,9 კმ²-ია.

ქალაქი მდებარეობს მდინარე ნევის მარჯვენა სანაპიროზე, ლადოგის ტბის მახლობლად, სანქტ-ოეტერბურგის აღმოსავლეთით 35 კმ-ში.

ქალაქი დაარსდა 1931 წლის 13 ივნისს, როგორც დაბა ნევდუბრსტროი. ქალაქის მშენებლობა დაკავშირებული იყონევის სანაპიროზე, სოფელ დუბროვკასთან, საკონდენსაციო ელექტროსადგურის სამშენებლო სამუშაოებთან. 1953 წლიდან ქალაქის სახელი შეიცვალა და დაერქვა კიროვსკი, სერგეი კიროვის პატივსაცემად, რომლის ინიციატივითაც დაიწყო ამ ელექტროსადგურის მშენებლობა.
კომუნარი (გატჩინის რაიონი)

კომუნარი — ქალაქი (1993 წლიდან) რუსეთში, ლენინგრადის ოლქში. კომუნარის საქალაქო დასახლების ადმინისტრაციული ცენტრი და ერთადერთი დასახლებული პუნქტი. მდებარეობს რაიონის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში, მდინარე იჟორის ნაპირას, ქალაქ გატჩინიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთით 16 კმ-ში. 2010 წლის მონაცემებით საქალაქო დასახლების მოსახლეობა 20 211 ადამიანს შეადგენდა, ამ მაჩვენებლით ქალაქი რაიონში მეორე ადგილზეა.

1953 წლიდან 1993 წლამდე დასახლებას დაბის სტატუსი ჰქონდა. 1996 წელს კომუნარი გამოეყო გატჩინის რაიონს და გახდა დამოუკიდებელი მუნიციპალური ერთეული. 2006 წლის 1 იანვარს ისევ შეუერთდა გატჩინის რაიონს, როგორც საქალაქო დასახლება. ქალაქი წარმოადგენს ცელულოზა-ქაღალდის სამრეწველო ცენტრს.
ლიუბანი (ლენინგრადის ოლქი)

ლიუბანი — ქალაქი (1912 წლიდან) რუსეთში, ლენინგრადის ოლქში. ლიუბანის საქალაქო დასახლების ადმინისტრაციული ცენტრი. მოსახლეობა 2010 წლის აღწერით 4188 ადამიანს შეადგენდა. ქალაქი მდებარეობს ტოსნოს რაიონის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში, მდინარე ტიგოდის ნაპირას. სანქტ-პეტერბურგის სამხრეთ-აღმოსავლეთით 85 კმ-ში და ტოსნოს სამხრეთ-აღმოსავლეთით 30 კმ-ში.

ქალაქი შედის რუსეთის ისტორიული ქალაქების რიცხვში, მთავარი ღირსშესანიშნაობაა — პეტრე-პავლეს ტაძარი. ქალაქის სახელის წარმოშობის ორი ვერსია არსებობს: პირველის თანახმად სახელი მომდინარეობს ნოვგოროდული ადგილობრივი სახელიდან „ლიუბინი“, ხოლო მეორე ვერსიის თანახმად კი მომდინარეობს ლაფნის სარეწიდან.

ქალაქი პირველად ნახსენებია 1499 წელს დმიტრი კიტაევის აღწერაში. 1711 წლიდან ქალაქი სანქტ-პეტერბურგსა და მოსკოვს შორის არსებული საფოსტო ხაზის ერთ-ერთი სადგური იყო. 1770 წელს შმიტის მიერ შედგენილ სანქტ-პეტერბურგის გუბერნიის რუკაზე დასახლება ნახსენები იყო, როგორც სოფელი „ლიუბანი“.
ლოდეინოე-პოლე

ლოდეინოე-პოლე — ქალაქი (1785 წლიდან) რუსეთში, ლენინგრადის ოლქში. ლოდეინოპოლის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. 2010 წლის მონაცემებით მოსახლეობა 20 674 ადამიანს შეადგენდა.

ქალაქი მდებარეობს ლენინგრადის ოლქის ჩრდილოე-აღმოსავლეთ ნაწილში, მდინარე სვირის მარცხენა სანაპიროზე. ქალაქის ტერიტორიაზე მოედინება მდინარე სვირის ორი მცირე შენაკადი: მდინარე კანომკა (ქალაქის დასავლეთ ნაწილში) და მდინარე ლუდანკა (ქალაქის აღმოსავლეთ ნაწილში).

ეროვნული შემადგენლობა
ლუგა

ლუგა — ქალაქი (1777 წლიდან) რუსეთში, ლენინგრადის ოლქში. ლუგის რაიონისა და ლუგის საქალაქო დასახლების ადმინისტრაციული ცენტრი, „სამხედრო დიდების ქალაქი“ (2008 წლის მაისიდან). მდებარეობს მდინარე ლუგის სანაპიროზე, სანქტ-პეტერბურგის სამხრეთით. ლუგის რაიონის უმსხვილესი დასახლებული პუნქტი. ქალაქის მუდმივი მოსახლეობა 2010 წლის აღწერით 38 593 ადამიანს შეადგენდა, თუმცა ზაფხულობით ქალაქის მოსახლეობა დამსხვენებლების ხარჯზე მნიშვნელოვნად იზრდება.

ქალაქი დაარსდა 1777 წელს, ეკატერინე -ის მმართველობის დროს. 1781 წელს შევიდა ლუგის მაზრაში. ქალაქი მდიდარია მინერალური წყაროებით. 1927 წელს ქალაქი გახდა ლუგის რაიონისა და ლუგის ოკრუგის ადმინისტრაციული ცენტრი, ლენინგრადის ოლქის შემადგენლობაში. 1939 წელს გახდა დამოუკიდებელი ადმინისტრაციული ერთეული. 2006 წელს ლუგის საქალაქო დასახლების ადმინისტრაციული ცენტრიც გახდა.

ქალაქის გერბი მიღებულია 2003 წლის 27 იანვარს, სანომრე ნიშნით — 1159.
ნიკოლსკოე (ტოსნოს რაიონი)

ნიკოლსკოე — ქალაქი რუსეთში, ლენინგრადის ოლქში. ნოკოლსკოეს საქალაქო დასახლების ადმინისტრაციული ცენტრი. 2010 წლის აღწერით მოსახლეობა 19 280 ადამიანს შეადგენდა, ამ მონაცემებით ქალაქი მეორე ადგილზე იყო ტოსნოს რაიონში. მდებარეობს რაიონის ჩრდილოეთ ნაწილში, მდინარე ტოსნას ნაპირას. სანქტ-პეტერბურგის სამხრეთ-აღმოსავლეთით 5 კმ-ში, ტოსნოს ჩრდილოეთით 19 კმ-ში. ქალაქი წარმოადგენს რუსეთის ერთ-ერთ სამრეწველო ცენტრს.

ქალაქის სახელწოდება წარმოდგება წმინდა ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელიდან.

პირველად ნოკოლსკოეს ადგილას სოფელი დაარსდა 1710 წელს, როდესაც პეტრე დიდის ბრძანებით სანქტ-პეტერბურგის მახლობლად მდებარე დასახლებებში 4720 კალატოზი გადმოასახლეს რუსეთის ცენტრალური რაიონებიდან, ძირითადად მოსკოვის გუბერნიიდან.