iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ინო ანასტასია

ინო , შემდგომ ელია ანასტასია (გ. 593) — ბიზანტიის იმპერატორ ტიბერიუს კონსტანტინეს (მმართვ. 578–582) მეუღლე და ავგუსტა 578 წლიდან გარდაცვალებამდე.
ცხოვრება
ბავშვობა და ქორწინება
იოანე ეფესელის გადმოცემის მიხედვით, ინო დაფნუდიუმიდან, შესაძლოა კუნძულ დაფნოზიადან ყოფილიყო. იგი პირველად ოპტიო იოანეზე, ბიზანტიის არმიის დაბალი რანგის ოფიცერზე დაქორწინდა. მათ შეეძინათ ქალიშვილი, რომელსაც ტიბერიუსზე გათხოვებას უპირებდნენ. ინოს ქმარი და ქალიშვილი საქორწინო გარიგების დადებამდე დაიღუპნენ, და ამის ნაცვლად, თავად ინო დაქორწინდა მომავალ იმპერატორზე. აღმოსავლეთ რომაელი ისტორიკოსები, მათ შორის ევაგრიოს სქოლასტიკოსი და მენანდრე პროტიქტორი, ახსენებენ, რომ იუსტინეს ცოლის, სოფიას ძალაუფლების ზრდასთან ერთად, ტიბერიუსის გავლენაც იზრდებოდა. რეგენტად გახდომის შემდეგ, სოფიამ ტიბერიუსის კეისრის წოდებაზე დანიშვნა მოითხოვა. ამ დროს, ინოს, კესარისას, იმპერიაში მეორე უმნიშვნელოვანესი ქალბატონის ტიტული მიენიჭა.

იოანე ეფესელის საეკლესიო ისტორია და თეოფანე აღმსარებლის მატიანე აღნიშნავენ, რომ სოფია ტიბერიუსზე დაქორწინებაზეც ფიქრობდა. იოანე ეფესელის თქმით, ინომ ანასტასია (ოფიციალურად ელია ანასტასია), ლურჯი ეტლების მრბოლელი ფრაქციის შეთავაზების გათვალისწინებით დაირქვა. მათმა კონკურენტმა მწვანეეტლიანებმა სახელი ელენე შესთავაზეს.

ანასტასია ერთადერთი ავგუსტა არ იყო. სოფიამ თავისი წოდება შეინარჩუნა და სასახლიდან არ გადასულა. ანასტასიას რელიგიური შეხედულებები უცნობია. იოანე ეფესელის თქმით, იგი მტრულად იყო განწყობილი მონოფიზიტების მიმართ, მაგრამ მისი რწმენა გაურკვეველი რჩება.
დედამთილი
582 წლის 14 აგვისტოს ტიბერიუსი გარდაიცვალა. მის შემდეგ გამეფდა მავრიკიოსი, კონსტანტინაზე დანიშნული გენერალი. კონსტანტინასა და მავრიკიოსის ქორწინება 582 წლის შემოდგომაზე შედგა. კონსტანტინა ასევე ავგუსტა გახდა. იოანე ეფესელი ახსენებს, რომ სამივე ავგუსტა სასახლეში ცხოვრობდა.

თეოფანე ანასტასიას გარდაცვალებას 593 წელს იწერს. ის წმიდა მოციქულთა ეკლესიაში, ქმართან ერთად დაკრძალეს.
ბენედეტო პისტრუჩი

ბენედეტო პისტრუჩი (დ. 29 მაისი, 1783, რომი – გ. 16 სექტემბერი, 1855) — იტალიელი ძვირფასი ქვების მჭრელი, მედალიონისტი და მონეტების გრავიორი, რომელიც ყველაზე მეტად ცნობილია ბრიტანული სუვერენული მონეტისთვის შექმნილი წმინდა გიორგისა და დრაკონის დიზაინით. პისტრუჩის ბრიტანეთის მთავრობამ დაუკვეთა დიდი ვატერლოოს მედლის შექმნა, რომელსაც მან ოცდაათი წელი მოანდომა.

დაიბადა რომში 1783 წელს. პისტრუჩი მცირეხნით სწავლობდა სხვა ხელოვანებთან, სანამ 15 წლის ასაკში დამოუკიდებლად დაიწყებდა მუშაობას. იგი გახდა გამორჩეული კამეას მჭრელი და მას მფარველობდნენ სამეფო ოჯახის წევრები. 1815 წელს იგი გადავიდა ბრიტანეთში, სადაც იცხოვრა თავისი ცხოვრების უმეტესი ნაწილი. მისმა ნიჭმა მიიქცია გამოჩენილი პირების, მათ შორის, ზარაფხანის ხელმძღვანელის უილიამ უელსლი-პოლის ყურადღება. პოლმა პისტრუჩის დაავალა ახალი მონეტების დიზაინის შექმნა, რომელიც პირველად გამოიცა 1817 წელს. მიუხედავად იმისა, რომ პოლი სავარაუდოდ დაპირდა პისტრუჩის მთავარი გრავიორის თანამდებობას, ეს პოზიცია ვერ გადაეცა, რადგან მხოლოდ ბრიტანეთის მოქალაქეს შეეძლო მისი დაკავება. ეს შეურაცხყოფა პისტრუჩისთვის გრძელვადიან წყენად იქცა.

ნიჭიერი, მაგრამ ჭირვეული პისტრუჩი უარს ამბობდა სხვა ხელოვანების ნამუშევრების კოპირებაზე. 1823 წელს როდესაც ჯორჯ -მ მოითხოვა, რომ მონეტაზე მისი არასასიამოვნო პორტრეტი შეცვლილიყო ფრენსის ჩენტრის ნამუშევარზე დაფუძნებული ახალი გამოსახულებით, პისტრუჩიმ უარი განაცხადა და თითქმის დაითხოვეს. ზარაფხანამ არ გაათავისუფლა იგი, რათა ვატერლოოს მედალზე უკვე დახარჯული თანხა ფუჭად არ ჩაეთვალა. პისტრუჩიმ შეინარჩუნა თავისი ადგილი ზარაფხანაში სიცოცხლის ბოლომდე. 1849 წელს საბოლოოდ დაასრულა ვატერლოოს მედალი, თუმცა მისი დიდი ზომის გამო ვერ მოხერხდა მისი მოჭრა. პისტრუჩის სიკვდილის შემდეგ, წმინდა გიორგისა და დრაკონის დიზაინი დაუბრუნდა სუვერენულ მონეტას და დღესაც გამოიყენება.
ჯანსაღი კვება

ჯანსაღი კვება — კვება, რომელიც ინარჩუნებს ან აუმჯობესებს საერთო ჯანმრთელობას. ჯანსაღი კვება უზრუნველყოფს ორგანიზმს აუცილებელი საკვები ნივთიერებებით: სითხით, მაკრონუტრიენტებით, როგორიცაა ცილა, მიკრონუტრიენტებით, როგორიცაა ვიტამინები, და ადეკვატური ბოჭკოთი და საკვები ენერგიით.

ჯანსაღი კვება შეიძლება შეიცავდეს ხილს, ბოსტნეულს და მთლიან მარცვლეულს, და შეიძლება შეიცავდეს მცირე რაოდენობით ან არ შეიცავდეს ულტრა-დამუშავებულ საკვებს ან ტკბილ სასმელებს. ჯანსაღი კვების მოთხოვნები შეიძლება დაკმაყოფილდეს მცენარეული და ცხოველური წარმოშობის საკვებით, თუმცა ვეგანური დიეტის მიმდევრებს სჭირდებათ ვიტამინ 12-ის დამატებითი წყაროები.

სხვადასხვა კვების სახელმძღვანელოები გამოიცემა სამედიცინო და სამთავრობო დაწესებულებების მიერ, რათა განათლება მიიღონ ადამიანებმა იმის შესახებ, თუ რა უნდა ჭამონ, რომ იყვნენ ჯანმრთელები. რეკლამამ შეიძლება გავლენა მოახდინოს არაჯანსაღი საკვების პრეფერენციებზე. ამ ტენდენციის შესაცვლელად, მომხმარებლები უნდა იყვნენ ინფორმირებულები, მოტივირებულები და გაძლიერებულები, რომ აირჩიონ ჯანსაღი კვება. საკვების შემადგენლობის ეტიკეტები ასევე სავალდებულოა ზოგიერთ ქვეყანაში, რათა მომხმარებლებს საშუალება მიეცეთ აირჩიონ საკვები ჯანმრთელობასთან დაკავშირებული კომპონენტების მიხედვით.

სავარაუდოდ, 2023 წელს მსოფლიო მოსახლეობის 40%-ს არ შეეძლო ჯანსაღი კვების საფასურის გადახდა.

სურსათისა და სოფლის მეურნეობის ორგანიზაციამ და ჯანდაცვის მსოფლიო ორგანიზაციამ შეიმუშავეს ჯანსაღი კვების ოთხი ძირითადი პრინციპი. ამ ორი ორგანიზაციის თანახმად, ჯანსაღი კვება არის: ადეკვატური, რადგან ისინი აკმაყოფილებენ ჩვენი ორგანიზმის ენერგიისა და აუცილებელი საკვები ნივთიერებების მოთხოვნებს ჩვენი სხეულის მრავალი ფუნქციის მხარდასაჭერად;
მრავალფეროვანი, რადგან ისინი მოიცავს სხვადასხვა საკვებ პროდუქტებს საკვები ჯგუფების შიგნით და მათ შორის, რათა დაეხმაროს ჩვენს ორგანიზმს საჭირო საკმარისი საკვები ნივთიერებების უზრუნველყოფაში;
დაბალანსებული, რადგან ისინი მოიცავს ენერგიას სამი ძირითადი წყაროდან (ცილა, ცხიმები და ნახშირწყლები) დაბალანსებული გზით და ხელს უწყობს ჯანსაღ წონას, ზრდას და აქტივობას, და დაავადებების პრევენციას.
ზომიერი, რადგან ისინი მოიცავს მხოლოდ მცირე რაოდენობით (ან არ მოიცავს) საკვებს, რომელმაც შეიძლება უარყოფითი გავლენა მოახდინოს ჯანმრთელობაზე, როგორიცაა მაღალი მარილიანი და შაქრიანი საკვები.
კინგსტონის სიმფონიური ორკესტრი

კინგსტონის სიმფონიური ორკესტრი — კანადური ორკესტრი, რომელიც მდებარეობს კინგსტონში, ონტარიოში. 2014 წლიდან სიმფონიური ორკესტრის მთავარი დირიჟორია ევან მიტჩელი. ანსამბლი თავისი კონცერტების უმეტესობას მართავს დიდ თეატრში .

ისტორია
ორკესტრი დაარსდა 1953 წელს სახელწოდებით „კინგსტონის ახალი სიმფონიური ასოციაცია“. პირველი მთავარი დირიჟორი იყო გრეჰემ ჯორჯი. 1954 წლის 12 აპრილს დიდ თეატრში კინგსტონის საგუნდო საზოგადოებასთან და ბარიტონ ჯეიმს მილიგანთან ერთად გრეჰე ჯორჯიმ უხელმძღვანელა ორკესტრის სადებიუტო კონცერტს, სადაც შესრულდა იოზეფ ჰაიდნის „შექმნა“. პირველი სამი წლის განმავლობაში ორკესტრი წელიწადში მხოლოდ ორ კონცერტს მართავდა, მაგრამ 1957 წლიდან კონცერტების რაოდენობა თანდათანობით გაიზარდა.

მთავარი დირიჟორები შემდეგი რამდენიმე წლის განმავლობაში იყვნენ უილიამ ჰილი (1957-1959) და ედუარდ ბარტლეტი (1960-1965). 1963 წელს ანსამბლს კინგსტონის სიმფონიური ორკესტრი ეწოდა ახალი ქოლგა ორგანიზაციის, კინგსტონის სიმფონიური ასოციაციის შექმნასთან ერთად. ზოგიერთი კონცერტი ტარდებოდა კინგსტონის სახარების ტაძარში.

1965 წელს ალექსანდრ ბროტი მოიწვიეს დირიჟორად, და მისი მოღვაწეობის პერიოდში ორკესტრმა შეძლო დაექირავებინა რამდენიმე პროფესიონალი სიმებიანი და ჩასაბერი საკრავების შემსრულებელი. კინგსტონის ახლად განახლებული დიდი თეატრი გახდა ორკესტრის მთავარი საკონცერტო ადგილი.

1982 წელს ბრაიან ჯექსონი დაიქირავეს დირიჟორად და ამ პოსტზე დარჩა 1991 წლამდე. და პიტერ პოლ კოპროვსკის „სიყვარულის გობელენები: სიმფონია სოპრანოსა და ორკესტრისთვის“ (2007).

ფასტი სიმფონიურ ორკესტრში მოღვაწეობდა 2014 წლამდე, როდესაც ევან მიტჩელი გახდა დირიჟორი.
ნამაქულანდის უდაბნო

ნამაქულანდი — (ხოიხოის ენაზე: „ნამა-კვა“, რაც ნიშნავს „ნამა ხოის ხალხის მიწას“) — ნამიბიისა და სამხრეთ აფრიკის მშრალი რეგიონი, რომელიც დასავლეთ სანაპიროზე 1 000 კმ-ზე ვრცელდება და მოიცავს 440 000 კმ² საერთო ფართობს. ის მდინარე ორანჟის ქვედა დინებით იყოფა ორ ნაწილად - პატარა ნამაქულენდი სამხრეთით და დიდი ნამაქულენდი ჩრდილოეთით.

პატარა ნამაქულანდი მდებარეობს ნამაკვას მუნიციპალიტეტში და წარმოადგენს სამხრეთ აფრიკის ჩრდილოეთ კეიპის პროვინციის ნაწილს. გეოგრაფიულად ეს არის ქვეყნის უდიდესი რაიონი, რომელიც 26 836 კმ²-ზე ვრცელდება. ნახევრად უდაბნო, სუკულენტური კარუს რეგიონი ხასიათდება ცხელი ზაფხულით, მწირი ნალექით და ცივი ზამთრით.
დიდი ნამაქულანდი, ნამიბიის კარას რეგიონი მეჩხერად არის დასახლებულია ნამებით, ხოიხოის ხალხით, რომლებიც ტრადიციულად ნამაქულანდის რეგიონში ცხოვრობენ.

ტურიზმი
რეგიონის ლანდშაფტი მოიცავს დასავლეთით აუთვისებელ სანაპირო ზოლს და ჩრდილო-აღმოსავლეთით ნახევრად უდაბნოს ტერიტორიებს. ატლანტის ოკეანესთან სიახლოვით, გაზაფხულზე ველური ყვავილებით, მინერალების სიმდიდრით და კულტურული ისტორიით ცნობილი ნამაქულანდი პოპულარული რეგიონია საერთაშორისო და ადგილობრივი ტურისტებისთვის. ნამაკვას სანაპირო და მდინარე ორანჟის ნაპირები პოპულარულია თავისი საფეხმავლო ბილიკებით და ოფროუდის მარშრუტებით.

ყვავილობის სეზონის დასაწყისი წლიდან წლამდე იცვლება, მაგრამ ჩვეულებრივ აგვისტოსა და ოქტომბერს შორის პერიოდში ხდება. ბუნებრივ ლანდშაფტს მუდმივად აკვირდებიან, ნამაკვას გვირილების გამოძენა გაზაფხულის სეზონის დაწყების ნიშანია.
ნამაქვას ეროვნული პარკი ბიომრავალფეროვნებით გამოირჩევა. მისი დაახლოებით 3500 ფლორის სახეობიდან ათასზე მეტი ენდემურია.
მე ვარ გრეტა

მე ვარ გრეტა — საერთაშორისო კოპროდუქციის დოკუმენტური ფილმი, რომელიც რეჟისორმა ნეითან გროსმანმა 2020 წელს გადაიღო. ფილმი კლიმატის ცვლილების აქტივისტ გრეტა ტუნბერგს ეხება. 2020 წლის 3 სექტემბერს ფილმის მსოფლიო პრემიერა შედგა 77-ე ვენეციის საერთაშორისო კინოფესტივალზე, ხოლო 2020 წლის 13 ნოემბერს -ზე გამოვიდა.

მთავარი გმირის შესახებ
გრეტა ტუნბერგი ( დ. 3 იანვარი, 2003) — შვედი გარემოსდაცვითი აქტივისტი, რომელიც 15 წლის ასაკიდან კლიმატის ცვლილების წინააღმდეგ იბრძვის. პირველად 8 წლის ასაკში დაინტერესდა კლიმატის ცვლილებისა და ამ ცვლილებით გამოწვეული მძიმე შედეგების შესახებ და იმდენად განიცადა მიღებული ინფორმაცია, რომ დეპრესიაში ჩავარდა, შეწყვიტა საუბარი და ჭამა, რის გამოც დაკარგა 10 კილოგრამი. გრეტას დაუდგინეს ასპერგერის სინდრომი. გრეტა 3-4 წლის განმავლობაში ებრძოდა დეპრესიას და თავის პირველ გამოსვლაში თავისი მდგომარეობის შესახებაც ისაუბრა — აღნიშნა, რომ მხოლოდ საჭიროების შემთხვევაში საუბრობს და ეს მისი კომფორტის ზონა არაა.

გრეტას თავდაპირველად არ ჰქონდა მხარდაჭერა ოჯახის მხრიდან. გრეტას მამის თქმით, ამის მიზეზი იყო ის ფაქტი, რომ გრეტა სკოლას ხშირად აცდენდა, თუმცა მოგვიანებით განაცხადა: „ჩვენ პატივს ვცემთ მას, რომ მას სურს პროტესტი. მას შეუძლია სახლში იჯდეს და იყოს ნამდვილად უბედური, ან გააპროტესტებს და ბედნიერი იქნება“.

გრეტას აზრით, გლობალური დათბობის გამო კაცობრიობა ეგზისტენციალურ კრიზისს განიცდის, მისი საქმიანობა კი პასუხისმგებლობის გრძნობას უზრდის მოზრდილთა დღევანდელ თაობას. გლობალური დათბობის პრობლემებზე ყურადღების გასამახვილებლად ხშირად ბიზნესმენებსა და პოლიტიკურ ლიდერებზე უხეშად საუბრობს.

გრეტას მიერ წამოწყებულმა „სასკოლო გაფიცვებმა“ საერთაშორისო გამოხმაურება მოიპოვა და ახალგაზრდები მას მთელი მსოფლიოდან შეუერთდნენ.

კლიმატურ ცვლილებებთან დაკავშირებით ცნობიერების ამაღლებისა და ახალგაზრდებში სამოქალაქო პასუხისმგებლობის გაზრდის, გრეტას საქმიანობის ფართო საზოგადოებისთვის გაცნობის მიზნით გადაღებული ფილმი „მე ვარ გრეტა“ ბევრი ახალგაზრდისათვის მამოტივირებელი გახდა.

გრეტა ორჯერ იყო ნომინირებული ნობელის პრემიაზე.

აქტივიზმი
გრეტას სამოქალაქო აქტივიზმი და შესაბამისად, ფილმის თემატიკა უკავშირდება კლიმატის ცვლილებას, რომელიც მოიაზრებს გლობალურ ბუნებრივ ცვლილებებს.

გლობალური ბუნებრივი ცვლილებები მოიცავს შემდეგ მიმართულებებს: კონტინენტებისა და ოკეანეების ზომების ცვლა და მათი ორმხრივი განლაგება, ატმოსფეროს გამჭვირვალობის შეცვლა, მზის ნათების ცვლა,
დედამიწის ორბიტის პარამეტრების შეცვლა,
ატმოსფეროს სათბურის აირების კონცენტრაციის ცვლა (2 და 4), ოკეანის სიღრმეში არსებული სითბოს რაოდენობის ცვლა და სხვ.
ბებერი კუდიანი

ბებერი კუდიანი (ინგლ. ) — ინგლისური ზღაპარი, რომელიც 1894 წელს გამოაქვეყნა ჯოზეფ ჯეიკობსმა თავის წიგნში „მეტი ინგლისური ზღაპარი“. ტექსტი ასევე შეტანილია რუთ მანინგ-სანდერსის „კუდიანების წიგნში“ და ალან გარნერის ბრიტანული ზღაპრების კრებულში. „ბებერი კუდიანი“ შეისწავლა ნილ ვოტკინსმა: „ვოტკინსის ინგლისური ხალხური ზღაპრების წიგნში“ ის აღნიშნავს, რომ ეს ზღაპარი ცხრა წლის გოგონა ნორამ უამბო ელენ ჩეისს დეპტფორდში (ამჟამად დიდი ლონდონის ნაწილი) 1892 წელს. ელენ ჩეისმა ზღაპრის თავისი ვერსია მოუთხრო ქალბატონ გომს, რომელმაც შემდეგ ის ჯოზეფ ჯეიკობსს გაუგზავნა. ვოტკინსი აღნიშნავს: „თვალნათლივ ჩანს, რომ გომის/ჯეიკობსის ტექსტი ორიგინალის რადიკალური გადამუშავებაა და არა მცირედი შესწორება პუბლიკაციისთვის“. ჩეისის ორიგინალი ჩანაწერები გამოქვეყნდა -ში სახელწოდებით „კუდიანი და მისი მსახური“ და ხელახლა დაიბეჭდა ვოტკინსის წიგნში.

აარნე-ტომპსონის ზღაპრების კატალოგში ეს ტექსტი „კეთილი და ბოროტი გოგონების" ციკლში შედის. ამ ტიპის სხვა ზღაპრებს შორისაა „ფრაუ ჰოლე“, „ალმასები და გომბეშოები“, „დედა ჰულდა“, მამა ყინულა, სამი პატარა კაცი ტყეში, „ჯადოსნური გვირგვინი“ და სხვები. ვარიანტებს შორისაა „სამი ფერია“ და „ავრორა და ემე“.

სიუჟეტი
ერთი ცოლ-ქმარს ორი ქალიშვილი ჰყავდა. მამას სამუშაო არ ჰქონდა. ქალიშვილებმა გადაწყვიტეს ბედის საძებნელად წასვლა. ერთმა მოსამსახურეობა მოინდომა. დედამ ურჩია, სამუშაო ადგილი თავად ეპოვა.

ქალიშვილი დიდხანს ეძებდა, მაგრამ ვერაფერს მიაგნო. ბოლოს პურით სავსე ღუმელს წააწყდა. პური შეეხვეწა გოგონას, ამოეღო. ისიც დაემორჩილა. გოგონამ გზა გააგრძელა. სიარულისას შეხვდა ძროხას, რომელმაც სთხოვა, მოეწველა. გოგონამ მასაც შეუსრულა სურვილი. შემდეგ ვაშლის ხემ სთხოვა, ვაშლები ჩამოეყარა. ესეც შეასრულა და სამსახურის ძებნა გააგრძელა. ბევრი იარა თუ ცოტა, გოგონა ბებერი კუდიანის სახლში მოეწყო მოსამსახურედ. მან დაავალა სახლის დალაგება, მაგრამ საკვამურში ახედვა სასტიკად აუკრძალა. ერთ დღეს ქალიშვილმა აიხედა საკვამურში და მოულოდნელად იქიდან ფულის ტომრები ჩამოცვივდა. გოგონამ სასწრაფოდ აკრიფა ისინი და გაიქცა.
როცა ბებერმა კუდიანმა გაიგო, დაედევნა მას. ყოველ ჯერზე, როცა მიუახლოვდებოდა, ვაშლის ხე და ძროხა მალავდნენ მას. როდესაც გოგონა ღუმელთან მივიდა, ღუმელმა მას უკან დამალა და ბებერი კუდიანი მოატყუა, შესულიყო, და დიდი ხნით დაატყვევა. თავისი მონაპოვრის წყალობით გოგონა მდიდარ კაცს გაჰყვა ცოლად.

მისმა დამ გადაწყვიტა, უფროსი დედმამიშვილის გზას დასდგომოდა, მაგრამ უარი თქვა ღუმლის, ძროხისა და ვაშლის ხის დახმარებაზე. როდესაც ოქრო მოიპარა, ვაშლის ხემ არ დამალა ის. გოგონა ბებერმა კუდიანმა დაიჭირა, სცემა და ფულის ტომარა წაართვა.
თევზი ხეზე

თევზი ხეზე — -ის ბესტსელერი პოლონელი ავტორის, ლინდა მალალი ჰანთის, ნოველა, რომელიც მკითხველს არწმუნებს, რომ შეზღუდული შესაძლებლობები არ არსებობს. ნოველა 2015 წელს გამოქვეყნდა.

შინაარსი
ნოველის მთავარი პერსონაჟია მეექვსეკლასელი გოგონა, ელი ნიკერსონი, რომელსაც დისლექსიის გამო, უჭირს საზოგადოებაში თავის დამკვიდრება. ელის მეგობრები არ ჰყავს, რადგან თავს არასრულფასოვნად გრძნობს. მას გარშემომყოფები არანორმალურად მიიჩნევენ. მიუხედავად სწავლასთან დაკავშირებული სირთულეებისა, ელი საკმარისად ჭკვიანია იმისათვის,რომ სხვები გააცუროს: ის თავის წერა-კითხვის უუნარობას სკოლისათვის მიუღებელი და არასასურველი ქცევებით ფარავს, რის გამოც, ხშირად ხვდება დირექტორის კაბინეტში. სიტუაცია მკვეთრად იცვლება, როდესაც სკოლაში ახალი სამოქალაქო განათლების მასწავლებელი, მისტერ დენიელსი, მოდის. ის აღმოაჩენს ელის „საიდუმლოს“ და ეხმარება გოგონას, საკუთარი ძალების ირწმუნოს. შედეგად, ელის თავდაჯერებულობა იზრდება, იგი ახლა გაცილებით უფრო თავისუფალია და სამყაროც შესაძლებლობების ფართო კარს აღებს. ავტორმა ნოველის მთავარი აზრი გამოხატა ალბერტ აინშტაინის ცნობილ სიტყვებში:
აპამეის ზავი

აპამეის ზავი — სამშვიდობო ხელშეკრულება, რომელიც დაიდო ძვ. წ. 188 წელს რომის რესპუბლიკასა და სელევკიდების იმპერიის მმართველ ანტიოქოს -ს შორის. მან დაასრულა რომაულ-სელევკიდური ომი. ხელშეკრულება გაფორმდა რომაელთა გამარჯვებების შემდეგ თერმოპილეს ბრძოლაში (ძვ. წ. 191 წელს), მაგნეზიის ბრძოლაში (ძვ. წ. 190 წელს), და რომაელთა და როდოსელთა საზღვაო გამარჯვებების შემდეგ სელევკიდების ფლოტზე.

შედეგები
ხელშეკრულების თანახმად, აპიანეს ცნობით, ანტიოქოს -ს უნდა დაეტოვებინა ევროპა სრულიად და აზიის ყველა ნაწილი ტავროსის მთების დასავლეთით. მას უნდა ჩაებარებინა ყველა საბრძოლო სპილო, რომელიც მის მფლობელობაში იყო და შეეზღუდა ფლოტი თორმეტ სამხედრო ხომალდამდე რათა გაეკონტროლებინა ქვეშევრდომები, თუმცა მას უფლება ჰქონდა აეგო მეტი ხომალდი თავდასხმის შემთხვევაში. ანტიოქოსს აეკრძალა დაქირავებული მეომრების რეკრუტირება ტავროსის ჩრდილოეთით (ტერიტორიიდან, რომელიც გადაეცა რომის მოკავშირეებს პერგამონსა და როდოსს) და ამავე ტერიტორიიდან ლტოლვილების შეფარება. ანტიოქოსს უნდა გადაეცა ოცი მძევალი, რომელთაც რომის კონსული შეარჩევდა. მძევლები უნდა შეცვლილიყვნენ ყოველ მესამე წელს, გარდა ანტიოქოსის ვაჟისა. მომავალში მას აღარ უნდა ჰყოლოდა სპილოები. სელევკიდები იძულებული გახდნენ გადაეხადათ 15 000 ტალანტი ვერცხლის კომპენსაცია, 500 ევბეური ტალანტი დაუყოვნებლივ, კიდევ 2 500 როდესაც რომის სენატი დაამტკიცებდა ხელშეკრულებას, და 1 000 ტალანტის ოდენობით ყოველწლიური გადასახადი მომდევნო თორმეტი წლის განმავლობაში. სელევკიდები იძულებული გახდნენ გადაეცათ ყველა ტყვე და დეზერტირი თავის მტრებისთვის.

რომმა პერგამონის მეფე ეუმენესს მცირე აზიის დიდი ნაწილზე კონტროლი გადასცა. ანტიოქოსმა შეინარჩუნა კილიკიის რეგიონი, მაშინ როცა ლიკიისა და კარიის უმეტესი ნაწილი როდოსის პერეიას ნაწილი გახდა. ელინისტი მეფეები, როგორც წესი, პატიოსნების საფუძველზე თავიანთი სიცოცხლის განმავლობაში აღიარებდნენ მათ მიერ ხელმოწერილ ნებისმიერ ხელშეკრულებას. მეორე მხრივ მათი მემკვიდრეები არ გრძნობდნენ არანაირ ვალდებულებას იმ ხელშეკრულებების მიმართ, რომლებსაც მათმა წინამორბედებმა ხელი მოაწერეს. ხელშეკრულების საზღვაო პირობები, როგორც ჩანს მოქმედებიდან გამოვიდა, მაგრამ დანარჩენი პირობები ძალაში დარჩა.

ხელშეკრულება ფორმალურად გაფორმდა აპამეაში, ფრიგიაში. მან რომაელებს საშუალება მისცა გაეფართოებინათ თავიანთი პოლიტიკური ჰეგემონია აღმოსავლეთ ხმელთაშუა ზღვაზე. მაგრამ ამ დროს რომაული ძალაუფლება კვლავ არაპირდაპირი იყო და იგი დამოკიდებული იყო მეორე რანგის ძალების, როგორიცაა პერგამონისა და როდოსის მოკავშირეობაზე. მკაცრმა რეპარაციებმა დაასუსტა სელევკიდების იმპერია, გამოიწვია ფულის დეფიციტი და შეასუსტა სელევკიდების უნარი ემართათ თავიანთი სახელმწიფო.
მარგარეტა ადელა სიმონესკუ

მარგარეტა ადელა სიმონესკუ (დ. 8 ოქტომბერი, 1934 — გ. უცნობია) — ფიზიკა-მათემატიკის მეცნიერებათა დოქტორი, ექსპერიმენტატორი-ფიზიკოსი, ნახევრად გამტარების ხელსაწყოების და ელექტრონიკის სპეციალისტი.

ბიოგრაფია
მარგარიტა ადელა დაიბადა 1937 წლის 8 ოქტომბერს კიმპულუნგ-მუსჩელში, რუმინეთში. ჯერ მშობლიური ქალაქის უძველეს სასწავლებელში მიიღო განათლება, შემდეგ კი ადგილობრივ ლიცეუმში გააგრძელა სწავლა.

კარიერა
1952 წელს ბუქარესტის პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ელექტრონიკისა და ტელეკომუნიკაციის ფაკულტეტზე ჩააბარა. უნივერსიტეტის დასრულების შემდეგ, მისივე თხოვნით, ბუქარესტ-მეგურელეს ატომური ფიზიკის ინსტიტუტში დაიწყო მუშაობა. 8 წლის განმავლობაში რიგითი ინჟინრის, ინჟინერ-მკვლევრისა და მთავარი ინჟინრის თანამდებობებზე იმუშავა.

1960-1963 წლებში მუშაობდა ბუქარესტის უნივერსიტეტში მასწავლებლად მაღალი სიხშირის მზომელობის მიმართულებით. 1969 წელს დაამთავრა დოქტორანტურა ელექტრონიკის დარგში. მისი დისერტაცია (1971 წ.) შეიცავდა ორ ახალ ეფექტს, რომელმაც საგრძნობლად წინ წასწია ტრანზისტორების მუშაობის ფიზიკური საფუძვლები.
1965 წელს მიიწვიეს რუმინეთის სამხედრო აკადემიაში, დოცენტის თანამდებობაზე. 1968 წელს ამ აკადემიის პროფესორი გახდა, კითხულობდა მოწყობილობათა, ელექტრონული სქემების, ელექტრონული ტექნოლოგიისა და სხვა კურსებს.

1957-1984 წლებში შეასრულა 15 პროექტი, რომლებიც გამოიყენება ატომურ და ბირთვულ ფიზიკაში; გამოაქვეყნა 15 მონოგრაფია და 200-მდე სამეცნიერო-ტექნიკური სტატია, როგორც რუმინეთის, ისე სხვა ქვეყნების სამეცნიერო ჟურნალებში.

მიღწევები
მარგარიტა ადელა მუშაობდა ორი მთავარი მიმართულებით: არაწრფივობის შესწავლა ნახევრადგამტარულ ხელსაწყოებში — დისკრეტული და ინტეგრალური ორპოლუსიანი ტრანზისტორების შესწავლა და ელექტრონულ ხელსაწყოებსა და ელექტრონულ სისტემებში კომუტაციის რეჟიმის შესწავლა.

მეცნიერმა პოლარიზაციის, ინექციისა და ცვლადი პულსაციის პირობებში არსებული ხელსაწყოების ფიზიკის შესწავლას 40-მდე ნაშრომი მიუძღვნა.

მრავალრიცხოვანი ექსპერიმენტის შედეგად დაადგინა ანალიზური კავშირი სისტემის ელექტრონულ პარამეტრებსა და ფუნდამენტური შეერთების კომპლექსურ ფუნქციონალურ პირობებს შორის. ეს პირობებია:

1. მეტალურგიული მოწყობილობის გეომეტრია და გეომეტრიული ელემენტები; ტექნოლოგიური პარამეტრები; გაბნევის სიგრძე, არსებობის ვადები, გაბნევის კონტანტები, მობილური მატარებლების ძვრადობა;

2. მასალის პარამეტრები: კუთრი წინაღობა, შეღწევადობა, მინარევების კონცენტრაცია, მისი ცვლილებების კანონების სივრცის, ტემპერატურის, ვადებისა და სხვა ფაქტორებისაგან დამოკიდებულებით;

3. ფუნდამენტური ელექტრონული სიდიდეები: პოლარიზაცია, ინექციები, მონო და პლურიჰარმონიული სიგნალების პულსაციები.

მარგარეტამ სინთეზის თეორია დაამუშავა ორგანზომილებიან სივრცეში ისე, რომ იგი გამოსადეგი ყოფილიყო გამბნევი ხელსაწყოებისათვის. ვინაიდან ინჟინერ-ფიზიკისა და ნიადაგგამომგონებლობის საკითხების ირგვლივ მუშაობდა, პედაგოგიურ ასპარეზზე გამოჩენამდე თავისი სურვილით პედაგოგიკის კურსი გაიარა.

მე-20 საუკუნის 80-იან წლებში მარგარეტას გამოგონებათა პატენტი 50-ს აღემატებოდა, ამიტომაც მიენიჭა ჯილდო - „ოქროს მედალი მეცნიერული დამსახურებისათვის“.
კიბერფობია

კიბერფობია —კომპიუტერების უკიდურესი შიში. ადამიანებს შფოთვითი აშლილობის ამ სახით, ასევე შეიძლება ეშინოდეთ სმარტფონებისა და ინტერნეტის. მძიმე კიბერფობიის გამო, მათ შეიძლება თავი აარიდონ ისეთ ადგილებში წასვლას (როგორიცაა ოფისი ან სკოლა), სადაც შეიძლება კომპიუტერები იყოს.
სპეციალისტები ამ ფობიას ასევე ლოგიზომექანოფობიას უწოდებენ. ეს სახელი მომდინარეობს ბერძნული სიტყვებიდან : "", რაც ნიშნავს სიტყვას, და "", რაც ნიშნავს მანქანას. ადამიანებს ამ მდგომარეობით, შეიძლება ასევე ჰქონდეთ შფოთვა ან წუხილი ინტერნეტის გამოყენებასთან დაკავშირებით. მძიმე შემთხვევებში, კიბერფობიამ შეიძლება გამოიწვიოს ადამიანების მიერ კომპიუტერების ან ინტერნეტის გამოყენების სრულად შეწყვეტა.

გავრცელება
ამერიკაში გამოკითხული ყოველი 10 ზრდასრულიდან 1 და ყოველი 5 თინეიჯერიდან 1 რესპონდენტი მაინც ებრძვის კონკრეტული სახის ფობიას. თუმცა, არ არსებობს ზუსტი რაოდენობა იმ ადამიანებისა, ვისაც კიბერფობია აწუხებს. გამოკითხულთა უმრავლესობის აზრით, კიბერფობიის მიმართ განსაკუთრებით მოწყვლად ჯგუფს ხნიერი ადამიანები მიეკუთვნებიან (65 წლის და მეტის). ვინაიდან ისინი არ გაზრდილან კომპიუტერების ეპოქაში, უჭირთ თანამედროვე ტექნოლოგიების გამოყენება. მათთვის კომპიუტერების მოხმარება უფრო მეტად შეიძლება იყოს დაკავშირებული სტრესთან, შიშთან და დაბნეულობასთან.

გამომწვევი მიზეზები
მიიჩნევა, რომ კიბერფობიის (ისევე როგორც ფობიათა დანარჩენი სახეების) ჩამოყალიბებაზე მოქმედ ფაქტორებს მიეკუთვნება გენეტიკა, გარემო ფაქტორები და პერსონალური გამოცდილებები. ადამიანებს, რომელთაც აქვთ შფოთვითი აშლილობები, სხვა ფობიები ან ფსიქიკური დაავადებები, უფრო მეტად უვითარდებათ ახალი ფობია. კიბერფობიის „მსხვერპლნი“ უფრო მეტად ხდებიან ის ადამიანები, რომელთაც აქვთ კომპიუტერის ან სმარტფონის მოხმარებასთან დაკავშირებული უსიამოვნო გამოცდილება.

კიბერფობიის სიმპტომები
დადგენილია, რომ კიბერფობიის მქონე ადამიანები უკიდურესად შფოთავენ ან განიცდიან შიშს, როდესაც ფიქრობენ, ხედავენ, ან უწევთ კომპიუტერის ან ინტერნეტის გამოყენება. კიბერფობიის სიმპტომები შეიძლება იყოს, მაგალითად: ჭარბი ოფლიანობა, გულის აჩქარება, თავბრუსხვევა, გულისრევა, ქოშინი, კანკალი და სხვ.