პელჰრჟიმოვი

პელჰრჟიმოვი — ქალაქი ჩეხეთის რესპუბლიკის ვისოჩინის მხარეში, ქალაქი პელჰრჟიმოვის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია. პელჰრჟიმოვის ისტორიული ცენტრი კარგად არის შემონახული და ჩეხეთის კულტურული ძეგლის სტატუსი აქვს.

სახელწოდება
პელჰრჟიმოვის სახელწოდება პირადი სახელი -იდან მომდინარეობს. ლეგენდის მიხედვით ქალაქი ვარტენბერგის ეპისკოპოსმა პელჰრჟიმმა დაახლოებით 1225 წელს დააარსა.

გეოგრაფია
პელჰრჟიმოვი ფართობით საკმაოდ დიდი ქალაქია, მისი ფართობი 95 კვადრატულ კილომეტრს აჭაბებს და ამ მონაცემებით ის პირველ ადგილზეა ვისოჩინის მხარეში. ის იჰლავიდან დასავლეთით, დაახლოებით 37 კილომეტრში მდებარეობს. მუნიციპალიტეტის ტერიტორია კრჟემეშნიკის მთიანეთშია, უმაღლესი წერტილის სიმაღლე 700 მეტრია ზღვის დონიდან. პელჰრჟიმოვის ტერიტორიაზე მიედინება პატარა მდინარე ბელა. ის აგრეთვე მდიდარია სათევზაო ტბორებით.

ისტორია
აქ არსებული უძველესი დასახლება საუკუნის პირველ ნახევარში წმინდა ვიტუსის ეკლესიის მახლობლად დაარსდა. პელჰრჟიმოვი ისტორიულ წყაროებში პირველად 1289 წლებში ჩნდება. პირველი ისტორიული ცნობით ის ჰლუბოკელმა ვიტეკმა დაარბია. 1290 წელს მეფე ვაცლავ -მ ბეჩინეს ეპისკოპოს ტობიაშს ქალაქის განახლებისა და გამაგრების უფლება მისცა. თავდაპირველად პელჰრჟიმოვი ძირითადად გერმანელი კოლონისტებით დასახლდა. საუკუნეთა განმავლობაში ჩეხები უმრავლესობად ჩამოყალიბდნენ.

ჰუსიტურ ომებში პელჰრჟიმოვი ჰუსიტებს მიემხრო. ომიანობის დასრულების შემდეგ ქალაქის ხელსაყრელმა მდგომარეობამ მის განვითარებაზე დადებითად იმოქმედა.

ის როზენბერგების ოჯახისა და კუნშტატის დიდგვაროვნების სამფლობელოს საზღვარზე მდებარეობდა. 1446–1450 წლებში პელჰრჟიმოვის სამეფო სათათბირო ადგილად აირჩიეს, რომელსაც მეფე ირჟი პოდებრადელი ესწრებოდა. კრემეშნიკის მახლობლად ვერცხლის მოპოვებამ ხელი შეუწყო პელჰრჟიმოვის გაფართოებას. ქალაქში ხელოსნობა აყვავდა. 1434 წელს ის ლიპელმა დიდგვაროვანმა ტრჩკებმა შეიძინეს. მათ 1550 წელს მამული მიჰყიდეს რჟიჩანელ ადამ რიჩანსკის, რომელმაც ქალაქის გალავანთან ახლოს ციხესიმაგრე ააშენა. რჟიჩანელი დიდგვაროვნები ციხესიმაგრეში 1572 წლამდე ცხოვრობდნენ, სანამ ქალაქმა თავისუფალი ქალაქის უფლებები არ გამოისყიდა.

ეკონომიკა
პელჰრჟიმოვი რეგიონული ინდუსტრიული ცენტრია, სადაც განსაკუთრებით განვითარებულია საკვები მრეწველობა, ინჟინერია და სამომხმარებლო საქონლის წარმოება.

ქალაქის უდიდესი კომპანიაა „აგროსტროი“ , რომელიც სასოფლო-სამეურნეო ტექნიკას აწარმოებს. იგი 1896 წელს დაარსდა და 1 500-ზე მეტ ადამიანს ასაქმებს. ქალაქში მოქმედ სხვა საწარმოებს შორისაა „ “ — ჯაგრისების მსხვილი მწარმოებელი; „“ — სამოგზაურო ჩემოდნების მწარმოებელი კომპანია; „-- “-ის ფილიალი — სამხატვრო და საოფისე მასალების მწარმოებელი. აგრეთვე „ “ — საღებავი ხელსაწყოების მწარმოებელი. რძის პროდუქტების კომპანია „“-ს ადგილობრივი ფილიალი პელჰრჟიმოვში შეფუთულ რძეს 1942 წლიდან აწარმოებს. საცხობი „“, რომელიც 1990 წელს დაარსდა, აწარმოებს ცომეულსა და ფქვილს და თითქმის 300 ადამიანს ასაქმებს. „ “, რომელიც -ის კონგლომერატის ნაწილია, აწარმოებს საკვებს ფერმერული ცხოველებისთვის და 250-ზე მეტ ადამიანს ასაქმებს. ქალაქში მოქმედებს ლუდსახარში პოუტნიკი, რომელიც ლუდს 1552 წლიდან ხარშავს

განათლება
ქალაქში ხუთი საჯარო სკოლაა. საშუალო საგანმანათლებლო დაწესებულებებს შორისაა გიმნაზია ბიზნეს აკადემიით, პროფესიული სასწავლებელი და სასტუმრო მენეჯმენტის საშუალო სკოლა, ასევე ტექნიკური საშუალო სკოლა პროფესიულ სასწავლებელთან ერთად.

ღირსშესანიშნაობები
ისტორიული ცენტრი მოიცავს მასარიკის მოედანსა და მიმდებარე ქუჩებს. იგი ქვის გალავნით იყო შემოსაზღვრული, რომლის ნაწილებიც დღემდეა შემორჩენილი.
მასარიკის მოედანი
მოედანი გარშემორტყმულია კარგად შემონახული ბაროკოსა და რენესანსის სტილის სახლებით, არკადებითა და დეკორირებული ფასადებით. ასევე გვხვდება არტ-ნუვოს ნაგებობები. „შრეინარის“ სახლი 1614 წელს რენესანსის სტილში აშენდა. აქ განთავსებულია ტურისტული საინფორმაციო ცენტრი და ლიპსკების ოჯახის მემორიალური დარბაზი. სამრევლო სახლი ბაროკოს ფასადით და მანსარდული სახურავით 1913–1914 წლებში არქიტექტორ პაველ იანაკის პროექტით კუბისტურ სტილში გადაკეთდა.

№17 ბურგრაფის სახლი 1561 წლის ხანძრის შემდეგ აღადგინეს. მასში შერწყმულია რენესანსის, ნეოკლასიციზმისა და იმპერიული სტილის ელემენტები. ფასადი მორთულია სგრაფიტოთი. დღეს აქ მოქმედებს სამხატვრო გალერეა და საშინელებათა მუზეუმი.