iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ონანაურის ღვთისმშობლის ეკლესია

}
| რელიგიური_წევრობა =
ონანაურის ღვთისმშობლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე სოფელ ონანურის ჩრდილო-აღმოსავლეთით, სასაფლაოზე განეკუთვნება განვითარებულ შუა საუკუნეებს. აღდგენილი და მოხატულია - საუკუნეებში, ადგილობრივი დიდებულების ძალისხმევით, რომელთა გამოსახულება ტაძრის დასავლეთ კედელზეა მოცემული. ონანაურის ღვთისმშობლის ეკლესია იმ იშვიათ ეკლესიათა რიგს მიეკუთვნება, რომლებიც გარედანაა მოხატული, კახეთში კი ამ ნიშნით ერთადერთია.

ეკლესია დარბაზულია, ნაგებია რიყისა და ნატეხი ქვით კირის დუღაბზე, აღდგენისას კამარა გადაუყვანიათ აგურით. საუკუნეს რესტავრაციის შედეგად ტაძარს აგურის ხერხულა კარნიზი გაუკეთდა და კრამიტით გადაიხურა. ტაძარს შესასვლელი სამხრეთის კედელში აქვს გაჭრილი. ტაძარი ორი — აღმოსავლეთისა და დასავლეთის სწორკუთხა სარკმლითაა განათებული. ჩაწერილი აფსიდა ნახევარწრიულია, ის დარბაზისგან მხრებითაა გამოყოფილი, რომელზეც სატრიუმფო თაღი გადადის. საკურთხევლის სარკმლის ორივე მხარეს თითო ნიშია მოწყობილი. დარბაზის ჩრდილოეთ კედელს ერთსაფეხურიანი ხარისხი გასდევს. დარბაზი ცილინდრული კამარითაა დასრულებული. ტაძარი აღდგენის დროს მოუხატავთ. მხატვრობა შესრულებულია როგორც დარბაზში, ისე დასავლეთის კედლის ფასადზე. ის - საუკუნეების ე. წ. ხალხური მხატვრობის ნიმუშს წარმოადგენს.

პალიტრა წითელია. კონქში გამოსახულია ტახტზე მჯდომი მაცხოვარი, მარჯვენა ხელში გადაშლილი წიგნით. სამხრეთის კედლის აღმოსავლეთ ნაწილში შობა, ხოლო დასავლეთ ნაწილში ნათლისღებაა მოცემული. დასავლეთის კედელზე მხატვრობა სამ რეგისტრად ყოფილა მოცემული. ზედა რეგისტრი აღარ იკითხება, შუა რეგისტრში მსხვილ მასშტაბში პიროვნებაა გამოსახული, ქვედა რეგისტრში სამი საერო პირი. ჩრდილოეთის კედელზე მხატვრობა
არ შემორჩა. ეკლესიის დასავლეთის ფასადის მხატვრობა წითელი საღებავითაა შესრულებული. მოცემულია წმ. ევსტათი პლაკიდას ირემზე ნადირობის სცენა. გაირჩევა წმინდანის ფიგურის ნაწილი და მისი ცხენი, რომელიც ირემს მისდევს. ირემი დინამიკაშია მოცემული მხედრისგან გაქცევის დროს, ნასროლი ისრით კისერშია დაჭრილი. წმინდანის ზურგს უკან და თავს ზემოთ თითო გრძელკაბიანი პიროვნების სილუეტებია შემორჩენილი.
2010-2011 წლებში ტაძარს სამხრეთის მხრიდან მიაშენეს ახალი ეკლესია, რითაც სრულიად დაიჩრდილა ისტორიული ნაგებობა.
ფერარის უნივერსიტეტი

ფერარის უნივერსიტეტი ― მთავარი უნივერსიტეტი ქალაქ ფერარაში, ემილია-რომანიის რეგიონში, ჩრდილოეთ იტალიაში. პირველ მსოფლიო ომამდე ფერარის უნივერსიტეტი იტალიის თავისუფალ უნივერსიტეტებს შორის ერთ-ერთი ყველაზე დასწრებადი სასწავლო დაწესებულება იყო. მოიცავს 12 დეპარტამენტს.

ისტორია
ფერარის უნივერსიტეტი 1391 წლის 4 მარტს დაარსდა მარკიზ ალბერტო დ'ესტეს მიერ, პაპ ბონიფაციუს -ის ნებართვით. იტალიის გაერთიანების შემდეგ, ფერარის უნივერსიტეტი თავისუფალი უნივერსიტეტი გახდა იურიდიული და მათემატიკის ფაკულტეტებით, მედიცინის სამწლიანი კურსით (1863-1864) წლებში ორ წლამდე შემცირდა), სავეტერინარო მედიცინის (გაუქმდა 1876 წელს) სკოლით.

ორგანიზაცია
უნივერსიტეტი 8 ფაკულტეტს მოიცავს:
არქიტექტურის ფაკულტეტი
ეკონომიკის ფაკულტეტი
ინჟინერიის ფაკულტეტი
ჰუმანიტარულ მეცნიერებათა ფაკულტეტი
იურიდიული ფაკულტეტი
მათემატიკურ, ფიზიკურ და საბუნებისმეტყველო მეცნიერებათა ფაკულტეტი
მედიცინისა და ქირურგიის ფაკულტეტი
ფარმაციის ფაკულტეტი
სომხურ-აზერბაიჯანული კულტურული ურთიერთობები

სომხურ-აზერბაიჯანული კულტურული ურთიერთობები — ურთიერთობა სომხურ და აზერბაიჯანულ ეთნიკურ ჯგუფებსს შორის ენისა და კულტურის თვალსაზრისით.

ისტორია
საბჭოთა კავშირის პერიოდში, ბაქოს რუსიფიკაციამ გამოწვია სუბ-კულტურის შექმნა რომელიც გავრველებბული იყო მოსახლეობაში, რომელიც შედგებოდა რუსებისგან, აზერბაიჯანელებისგან, სომხებისგან და სხვა.

ენა
აზერბაიჯანული ენის ცოდნა
1836 წლის ერთ ერთ წყაროში ნათქვანია, რომ: „აზერბაიჯანული ურთიერთობისთვის გამოიყენება არა მხოლოდ მუსლიმებს შორის, არამედ სომხებთან და ებრაელებთანაც."

აზერბაიჯანული გავრცელებული იყო სომეხი-თათების თემებს შორისაც. ქიოჰნა ხაჩმაზის და ყარაჯალის სომხური მოსახლეობაც საუბრობდა აზერბაიჯანულად. ქილვარის სომეხი-თათები ორენოვანი იყვნენ. ძირითადად თათურად და აზერბაიჯანულად საუბრობდნენ. მათ ისტორიულად თავის მხრივ 1912 წლამდე მჭიდრო კავშირი ქონდათ სომხურ ენოვან ხომხებთანაც. ირანელი მეცნიერი ბ. ვ. მილერი აღნიშნავს, რომ 1912 წელს ერთი სომეხი მღვდელი რომელმაც არ იცოდა თათური იძულებული იყო ქილვარის სომეხ-თათების მრევლთან აზერბაიჯანულად ექადაგა, რადგან მათ აზერბაიჯანული უკეთესად იცოდნენ ვიდრე სომხური.

აზერბაიჯანული ნასესხები სიტყვები სომხურში
სომეხი ლინგისტის ჰრაჩია აჩარიანის მიხედვით კონტაქტი სომხურ დ აზერბაიჯანულ ენებს შორის - საუკუნეებიდან იწყება. ეს დაკავშირებულია თურქმენული ტომების სამხრეთით და ყივჩაყების ჩრდილოეთით გადასვლასთან. - საუკუნეების სომხური წყაროები, განსაკუთრებით შემდეგი ტექსტები: კირაკოს განძაკეცი, სემპად სპარაპეტი, იოანეს ერზინკაცის და ოვანეს ტკლურანცის ნაშრომები შეიცავენ ორასზე მეტ აზერბაიჯანულ და თურქულ სიტყვას.

წიგნში: „პეტრე დიდის ურთიერთობა სომეხ ხალხთან", სომხური დოკუმენტის კომენტირებისას გ. ა. ეზოვმა აღნიშნა რომ: „დოკუმენტი ძირითადად დაწერილი იყო სალაპარაკო სომხურზე და სავსე იყო თათრული (აზერბაიჯანული) სიტყვებით".

1902 წელს გამოცემულ წიგნში: „თურქული ნასესხები სიტყვები სომხურში" სომეხი ეტიმოლოგისტი და ლინგვისტი ჰრაჩია აჩარიანს ჩამოთვლილი აქვს ნასესხები სიტყვები სომხურისკონსტანტინოპოლის, ვანის, დონის ნახიჩევანის და ყარაბაღის დიალექტებიდან რომლებიც როგორც თურქულიდან ასევე აზერბაიჯანულიდან იყო ნასესხები.

ლინგვისტის და თურქოლოგისტის ე. ვ. სევორტიანის მიხედვით იოანეს ერზინკაცის ნაშრომებში გვხვდება ისეთი ნასესხები აზერბაიჯანული სისტყვები როგორიცაა: "" (“ვაძლევ”) და " (“იძულებული ვიყავი ამეღო”), ", " (“წასვლა”), "" (“სირცხვილი, ნაკლებობა”).
დოდო ქართველიშვილი

დოდო ქართველიშვილი (დ. 29 სექტემბერი, 1943, სამტრედია) — ქართველი ექიმი, პროფესორი.

ბიგრაფია
1965 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი.

1966-1978 წლებში იყო კურორტოლოგიისა და ფიზიოთერაპიის სამედიცინო კლინიკური კვლევითი ინსტიტუტის განყოფილების უმცროსი მეცნიერ-თანამშრომელი, ექსპერიმენტული და კლინიკური თერაპიის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის ართროლოგიური განყოფილების უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი. 1978-1993 წლებში ანთებითი რევმატული დაავადებების განყოფილების გამგე. 1993-1995 წლებში რესპუბლიკური სამეცნიერო-პრაქტიკული რევმატოლოგიური ცენტრის ანთებითი რევმატული დაავადებების განყოფილების გამგე, 1996-1998 წლებში ამავე ცენტრის დირექტორის მოადგილე სამეცნიერო დარგში, 1998 წლიდან აღნიშნული ცენტრის დირექტორი. ავტორია 115 სამეცნიერო ნაშრომისა ართროლოგიური და შემაერთებელი ქსოვილის სისტემური დაავადებების მკურნალობისა და დიაგნოსტიკის, ეპიდემიოლოგიის საკითხებზე. გამოქვეყნებული აქვს „რევმატოლოგიის ცნობარი“ (1996). არის 4 საკანდიდატო დისერტაციის ხელმძღვანელი და ერთი სადოქტორო დისერტაციის კონსულტანტი. რევმატოლოგი, მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი. აკადემიკოს ვ. წითლანაძის სახელობის საქართველოს ს/პ რევმატოლოგიური ცენტრის დირექტორი. ექიმთა დიპლომის შემდგომი განათლების თბილისის სახელმწიფო აკადემიის კათედრის გამგე.

საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „რევმატოლოგიური ართრიტით დაავადებულთა ბალნეოთერაპიის ზოგიერთი მეთოდებით მკურნალობის შედარებითი ეფექტურობა“, დაიცვა 1974 წელს.

სადოქტორო დისერტაციის თემა — „მენჯ-ბარძაყის სახსრების დაზიანება ანთებითი რევმატული დაავადებებით შეპყრობილ ავადმყოფებში (კლინიკო-რენტგენოლოგიური სიმპტომატიკა, ადრეული დიაგნოსტიკა, პროგნოზი“, დაიცვა 1990 წელს.
ვლადიმერ ნემსიწვერიძე

ვლადიმერ ნემსიწვერიძე (დ. 7 იანვარი, 1951, ტვიში) — ქართველი ინჟინერი.

ბიოგრაფია
1974 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი, სამშენებლო ნაკეთობებისა და კონსტრუქციების წარმოების ტექნოლოგიის სპეციალობით.

1974-1975 წლებში მსახურობდა საბჭოთა არმიის რიგებში. 1976-1978 წლებში იყო საქართველოს მშენებლობის სამინისტროს სამშენებლო-სამონტაჟო ტრესტ „საქსპეცმშენი“-ს უფროსი ინჟინერი. 1978-1982 წლებში იყო საქართველოს მშენებლობის სამინისტროს №4 სამშენებლო ტრესტის მოპირკეთების სამმართველოს სამუშაოთა მწარმოებელი. 1982-1984 წლებში იყო ქუთაისის საქალაქო საბჭოს აღმასკომის დაქვემდებარებაში არსებული სამშენებლო სამმართველო „ინჟმშენის“ სამუშაოთა მწარმოებელი. 1984-1986 წლებში ამავე საქალაქო საბჭოს აღმასკომის საწარმოო ტრესტ „წყალკანალის“ უფროსი სამუშაოთა მწარმოებელი (უბნის უფროსი). 1985-1987 წლებში მუშაობდა ქუთაისის საქალაქო საბჭოს აღმასკომის დაქვემდებარებაში არსებული №1 საბინაო-საექსპლუატაციო ტრესტის მთავარ ინჟინრად. 1987-1993 წლებში იყო ამავე ტრესტის მმართველი. 1993-1996 წლებში სამუშაოდ გადავიდა მოსკოვში, №6 სამშენებლო ტრესტის №125 სამშენებლო სამმართველოს უფროს სამუშაოთა მწარმოებლად (უბნის უფროსად). 1996-2006 წლებში იყო სამშენებლო ფირმა „ვიტმა- რემსერვისის“ მთავარი ინჟინერი. 2006-2016 წლებში მუშაობდა სამშენებლო ფირმა „მინსკაია-2“-ის უფროს სამუშაოთა მწარმოებლად (უბნის უფროსად). საქართველოში დაბრუნების შემდეგ, 2012 წლიდან მუშაობს შპს „ბკ კაპიტალსა“ და შპს „ბკ კონსტრაქშენში“ უფროს სამუშაოთა მწარმოებლად (უბნის უფროსად). მრავალწლიანი შრომითი საქმიანობისა და დამსახურებისათვის მიღებული აქვს საუწყებო ჯილდოები და საპატიო სიგელები.
გელა სულაბერიძე

გელა სულაბერიძე (დ. 11 აპრილი, 1958 , თბილისი) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი. ექიმი-თერაპევტი, გასტროენტეროლოგი, მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი.

ბიოგრაფია
1982 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი.

მუშაობდა რესპუბლიკური ცენტრალური კლინიკური საავადმყოფოს გასტროენტეროლოგიურ განყოფილებაში 1982–1983 წლებში, 1983–1986 წლებში ბაზალეთის საექიმო ამბულატორიაში. ასევე თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის ჰოსპიტალური თერაპიის კათედრის კლინიკური ორდინატორი იყო 1986–1988 წლებში. 1988–1989 წლებში იყო რესპუბლიკური ცენტრალური კლინიკური საავადმყოფოს გასტროენტეროლოგიის განყოფილების ექიმი-ორდინატორი. 1989 წლიდან კი პროფესიული მედიცინისა და სტომატოლოგიური ფაკულტეტების შინაგან სნეულებათა კათედრის ასისტენტი. სამედიცინო ცენტრის "ციტო", ექიმი-გასტროენტეროლოგი. ავტორია 24 სამეცნიერო ნაშრომის.
აღქმის კარები

აღქმის კარები — ინგლისელი მწერლის, ოლდოს ჰაქსლის, ავტობიოგრაფიული ესე, გამოქვეყნდა 1954 წელს. მასში ავტორი აღწერს პირად ფსიქოდელიურ გამოცდილებას, რომელიც 1953 წლის მაისში ჰალუცინოგენური ნივთიერება მესკალინის ზემოქმედების ქვეშ მიიღო. იგი თავის გამოცდილებას ფილოსოფიურ და ფსიქოლოგიურ ჭრილში განიხილავს.

„აღქმის კარები“ ხშირად ქვეყნდება მწერლის სხვა ესესთან „სამოთხე და ჯოჯოხეთი“ ერთად, რომელიც 1956 წელს გამოიცა და მასში წამოჭრილი იდეების ერთგვარ გაგრძელებას წარმოადგენს. ორივე ესეს სათაური მომდინარეობს უილიამ ბლეიკის წიგნიდან „ქორწინება სამოთხისა და ჯოჯოხეთისა“.

ესეში ფსიქოდელიური ნარკოტიკები შეფასებულია, როგორც მისტიკური აზროვნების ხელშემწყობი და აღნიშნულია მათი სარგებელი მეცნიერებაში, ხელოვნებასა და რელიგიაში, რასაც მძაფრი რეაქცია მოჰყვა. მიუხედავად იმისა, რომ მრავალმა მოაზროვნემ ჰაქსლის არგუმენტები დამაჯერებლად მიიჩნია, მწერალს არაერთი მოწინააღმდეგე გამოუჩნდა, მათ შორის იყვნენ თომას მანი და მარტინ ბუბერი, რომლებიც ამტკიცებდნენ, რომ მესკალინის ეფექტები სუბიექტური იყო და არ უნდა მომხდარიყო მისი გაიგივება ობიექტურ რელიგიურ მისტიციზმთან. ჰაქსლი სიცოცხლის ბოლომდე აგრძელებდა ფსიქოდელიური ნივთიერებების მიღებას, რომელთა საშუალებით მოპოვებულმა შეხედულებებმა ასახვა ჰპოვა მის უკანასკნელ რომანში „კუნძული“ (1962).

გავლენა
უილიამ ბლეიკი
უილიამ ბლეიკი, რომელიც ჰაქსლისთვის, როგორც წიგნის სათაურის, ასევე სტილის ინსპირაციას წარმოადგენდა, იყო გავლენიანი ინგლისელი მხატვარი და პოეტი. „აღქმის კარები“ მეტაფორაა, რომელიც გვხვდება ბლეიკის 1790 წლის წიგნში „ქორწინება სამოთხისა და ჯოჯოხეთისა“. მეტაფორა ასახავდა ბლეიკის მიმართებას ადამიანის შეზღუდული უნარისადმი, აღექვა რეალობა მის გარშემო:

პოპ-კულტურა
წიგნის მიხედვით ეწოდა სახელი 1965 წელს ჩამოყალიბებულ ამერიკულ როკ-ჯგუფს, .
ზეფირი

ზეფირი — რბილი საკონდიტრო ნაწარმის სახეობა, რომელიც მზადდება ხილისა და კენკრის პიურის (ძირითადად ვაშლის პიურის) შაქართან და კვერცხის ცილასთან ერთად ათქვეფით და შემდგომ შემასქელებელი აგენტის დამატებით, როგორიცაა პექტინი, კარაგენანი, აგარი ან ჟელატინი. იგი იწარმოება ყოფილი საბჭოთა კავშირის ქვეყნებში. ატარებს დასავლეთის მსუბუქი ქარის ბერძენი ღმერთის — ზეფირის სახელს, რაც ამ საკონდიტრო ნაწარმის დელიკატურ ჰაეროვან კონსისტენციას განასახიერებს.

ზეფირი მიიღება ტრადიციული რუსული პასტილას საკონდიტრო ნაწარმიდან, რომელსაც ემატება კვერცხის ცილის ქაფი და შემასქელებელი აგენტი.

ფორმა, როგორც წესი, წააგავს ტრადიციულ მერინგას . თუმცა, კომერციული კლასის მერინგისგან განსხვავებით, ზეფირი არასოდეს არის ხრაშუნა. შოკოლადით დაფარული მარშმელოუს მსგავსი საკონდიტრო ნაწარმის უმეტესობისგან განსხვავებით, ზეფირები ჩვეულებრივ ფუნთუშების/ბისკვიტების ფენების გარეშე იყოდება.

ზეფირი, როგორც წესი, თეთრია, შეიძლება იყოს ვარდისფერი (კენკრით, როგორიცაა ალუბალი, მარწყვი და სხვა), შეიძლება ჰქონდეს მწვანე საღებავი, თუ ის ვაშლის არომატითაა. ასევე გავრცელებული ვერსიაა შოკოლადით დაფარული ზეფირი.

ზეფირი თავისი კონსისტენციით წააგავს მარშმლოუს, კრემბოს და თანამედროვე ორეოს შიგთავს (თუმცა არა მის 1902 წლის წინამორბედ -ს, რომელიც კარაქით მზადდებოდა ).
თამაზ ძოწენიძე

თამაზ ძოწენიძე (დ. 10 ნოემბერი, 1935, ქუთაისი) — ქართველი ინჟინერი.

ბიოგრაფია
1960 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის საინჟინრო გეოლოგიის ფაკულტეტი.

1960-1962 წლებში მუშაობდა საქართველოს მშენებლობის სამინისტროს სამშენებლო გაერთიანება „მთავართბილმშენის“ სამშენებლო სამმართველო „თბილმიწქვეშგზამშენში“ მშენებელ ოსტატად. 1962-1964 წლებში იმავე სამინისტროს 1 სამშენებლო ტრესტის რუსთავის სამშენებლო სამმართველო „მეტალურგმშენში“ სამუშაოთა მწარმოებლად. 1964-1974 წლებში 5 სამშენებლო სამმართველოში მთავარ ინჟინრად, უფროსად. 1977-1983 წლებში იყო სსრკ „მშენბანკის“ საქართველოს განყოფილების თავმჯდომარის მოადგილე, მთავარი ინჟინერი. 1983-1990 წლებში საქართველოს მშენებლობის სამინისტროს ტრესტ „საქმშენინდუსტრიის“ მმართველის მოადგილე ეკონომიკის დარგში. 1991-1992 წლებში თბილისის საქალაქო საბჭოს აღმასკომის სამშენებლო ტრესტ „ინჟმშენის“ მმართველი. 1992-1994 წლებში თბილისის კონტროლის პალატის თავმჯდომარის პირველი მოადგილე. 1995-1997 წლებში მუშაობდა სს პრივატიზაციის სპეციალიზებული-საინვესტიციო ფონდ „მთავარინვესტის“ მმართველად. 1998-2003 წლებში იყო სააქციო საზოგადოებების „ლაოს“, „სპეცჰელიოთბომონტაჟის“, „მეგობრობის“, „ვერძი-94“ — ისა და „ბიზნესცენტრი საშენი მასალების“ სამეთვალყურეო საბჭოს წევრი. ხელმძღვანელობდა სასოფლო-სამეურნეო და ზოოვეტერინალური ინსტიტუტების, სამხატვრო აკადემიისა და საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სასწავლო კორპუსების, გამოთვლითი და მართვითი მანქანების ქარხნის, ფარმაცევტული და უქსოვადი ქსოვილების ფაბრიკების, ტაბახმელის ბიოკომბინატის რიგის, კავშირგაბმულობის სახლის (თბილისში), სკოლების, საბავშვო ბაღების, საცხოვრებელი სახლებისა და სხვა ნაგებობების მშენებლობას.

ჯილდოები
შრომის ვეტერანი
ღირსების ორდენი
ნიკოლოზ ტროიანოვი

ნიკოლოზ ტროიანოვი (დ. 16 დეკემბერი, 1921, კოსიცკოე, — გ. 25 მარტი, 2016) — საბჭოთა და უკრაინელი მსახიობი და რეჟისორი, რომელიც წლების განმავლობაში საქართველოში მოღვაწეობდა. საქართველოს სსრ დამსახურებული არტისტი (1957).

ბიოგრაფია
1940 წელს დაამთავრა სოფელ კოსიცკოეს საშუალო სკოლა. 1941-1945 წლებში მონაწილეობდა მეორე მსოფლიო ომში. 1946-1950 წლებში სწავლობდა მოსკოვის მცირე თეატრთან არსებულ მ. შჩეპკინის სახელობის თეატრალურ სასწავლებელში.

1950-1960 წლებში მსახიობად მუშაობდა თბილისის ა. გრიბოედოვის სახელობის სახელმწიფო თეატრში. მის მიერ შესრულებული როლებიდან აღსანიშნავია: პეტრე (მ. გორკის „უკანასკნელნი“), ნიკოლაი კორშუნოვი (ვ. დარასელის „კიკვიძე“), ნეზნამოვი (ა. ოსტროვსკის „უდანაშაულო დამნაშავენი“), ტრეპლიოვი (ა. ჩეხოვის „თოლია“), ზვინარი (სტეპანოვის „პორტარტური“), თორღვა (ა. ყაზბეგის „ხევისბერი გოჩა“), დონ ხუანი (კალდერონის „სიყვარულთან არ ხუმრობენ“) და სხვა. ამავე პერიოდში პარალელურად მუშაობდა ყოფილ პლეხანოვისა და ა/კ რკინიგზის სამმართველოს კლუბთან არსებულ დრამატულ წრეებში, როგორც რეჟისორი, სადაც დადგა სპექტაკლები: ა. ოსტროვკის „ჭექა-ქუხილი“, „შულგინას ქორწინება“, ა. აფინოგენოვის „მაშენკა“ და სხვა. 1960 წლიდან იყო ქ. ნიკოლაევის (უკრაინა) ვ. პ. ჩკალოვის სახელობის თეატრის მსახიობი; 1964 წელს დააარსა მშენებელთა კულტურის სახლთან არსებული დრამატული სტუდია, 1969 წლიდან — სახალხო დრამატული თეატრი; 1974 წელს დატოვა თეატრის პროფესიონალურ სცენა და გააგრძელა მოღვაწეობა თავის დაარსებულ სახალხო თეატრში, სადაც ასზე მეტი სპექტაკლი დადგა (ერთაქტიანი და მრავალაქტიანი, უმეტესად კლასიკოსი მწერლების); მის კალამს ეკუთვნის ოცამდე პიესა, გამოსცა ექვსი წიგნი, გამოაქვეყნა თორმეტი ნაწარმოები თეატრისთვის.
ნიკოლოზ აბესაძე

ნიკოლოზ აბესაძე (დ. 6 აპრილი, 1904 — გ. 1996) — ქართველი ინჟინერი, პედაგოგი, მკვლევარი, თანამდებობის პირი.

ბიოგრაფია
1930 წლიდან მუშაობა დაიწყო ტრესტ „საქნავთობის“ სისტემაში, სადაც გაიარა გზა რიგითი ინჟინრიდან ტრესტის მმართველამდე. ამ პერიოდში საქართველოში საფუძველი ეყრებოდა ნავთობის ძებნა-ძიებას. მის სახელთან არის დაკავშირებული საქართველოში ნავთობისა და გაზის საბადოების უდიდესი ნაწილი. აგრეთვე სხვადასხვა ნავთობსარეწების შექმნა, როგორიც იყო მირზაანის და დედოფილსწყაროს (წითელწყაროს) ნავთობსარეწები. იგი იყო პროფესიონალი მენავთობე. სწავლობდა და იკვლევდა ბურღვის რთულ პროცესებს და ახალ ტექნილოგიებს. თავის ცოდნას დაუღალავად გადასცემდა ახალგაზრდებს და ხელს უწყობდა მათ პროფესიონალებად ჩამოყალიბებაში. მის სახელთანაა დაკავშირებული ნავთობისა და გაზის პროდუქტიული ფენის გახსნის მეთოდები, საცავ კოლონაში ფილტრის ჩაშვებისა და დაცემენტების ხერხები. იგი ხელმძღვანელობდა ტრესტ „საქნავთობს“. პარალელურად, 1953 წლიდან ეწეოდა პედაგოგიურ მუშაობას საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამთო გეოლოგიურ ფაკულტეტზე. მან პირველად დააყენა საკითხი საქართველოში სპეციალური საგნების წასაკითხად ბაქოელი სპეციალისტების მოწვევის შესახებ, რომლებიც მივლინებით ყოველი კვირა საქართველოს პოლიტექნიკურ ინსტიტუტში სპეციალურ საგნებს კითხულობდნენ. 1956 წლიდან იყო ბურღვის ტექნიკისა და ტექნოლოგიის კათედრის გამგე. 1957 წლიდან მიენიჭა დოცენტის წოდება. 1958 წელს პირველმა თარგმნა ქართულად ნ. კულიჩიხინის და ბ. ვოზდვიჟენსკის სახელმძღვანელო „საძიებო ბურღვა“. 1965 წლიდან ძირითადად მუშაობდა საქართველოს პოლიტექნიკურ ინსტიტუტში. იგი იყო 20 ნაშრომის, 3 მეთოდური მითითების და 4 სახელშეკრულებო კვლევითი სამუშაოს ავტორი.
მიდიოდა მატარებელი

მიდიოდა მატარებელი — რეჟისორ გიორგი შენგელაიას 2005 წელს გადაღებული ქართული ფილმი.

სიუჟეტი
ფილმის მოქმედება ვითარდება თბილისიდან ბათუმში მიმავალ მატარებელში, რომელიც მეისრის შეცდომის გამო ჯერ აფხაზეთის საოკუპაციო ხაზთან აღმოჩნდება, შემდეგ კი ჭიათურაში. ამასთანავე, მატარებელში თავმოყრილია სხვადასხვა ჯურის აფერისტი, სამართალდამრღვევი და მევალეებს გამოქცეული საპირისპირო სქესის ტანსაცმელში გამოწყობილი ხალხი. ფილმი გვახსენებს ჩვენი ქვეყნის არც თუ ისე შორეულ წარსულს.

როლებში
ზაზა პაპუაშვილი — ენვერი
ნანკა კალატოზიშვილი — ნატო
მარინა ალექსანდროვა — ზინა, მატარებლის გამცილებელი
რამაზ ჩხიკვაძე — პანტელეიმონი
კახი კავსაძე — ლენსტაბერი
ზურაბ ყიფშიძე — გენო, პოეტი
გივი ბერიკაშვილი — მანდო, რამკიანი ქურდი
გოგა პიპინაშვილი — ვართანა
კახა აბუაშვილი — კაბუ
ბაადურ წულაძე — მგზავრი
გურამ ფირცხალავა — სამხედროს უფროსი
ტრისტან სარალიძე — სამხედრო ოფიცერი
გურამ საღარაძე — ოთარი, მწერალი
ნანული სარაჯიშვილი — ზეინაბი
რუსლან მიქაბერიძე — ნიკოლოზი
ლაურა რეხვიაშვილი — ქეთევანი
მიხეილ ჯოჯუა (უმცროსი) — ჯუდუ ბიძია
პაატა მოისწრაფიშვილი — ზურა
ქეთი ცხაკაია — ვართანას ცოლი
მაკა შალიკაშვილი — პანტელეიმონის საყვარელი
ნატო (ნატუკა) გულისაშვილი — პანტელეიმონის საყვარელი
გეგი ფალიანი — პოლიციელი
ბესო ბარათაშვილი — მატარებლის მემანქანე
ბაჩო დოღონაძე — მემანქანის თანაშემწე
ეკა ქართველიშვილი — იტალიელი იმპრესარიო
გიორგი (გია) კორკოტაშვილი — მდევარი
კარლო უჩანეიშვილი

კარლო უჩანეიშვილი (დ. 26 იანვარი, 1926, ხობის რაიონი — გ. 17 თებერვალი, 1962) — ქართველი გეოლოგი.

ბიოგრაფია
1932 წელს მშობლებმა ფოთის საშუალო სკოლაში მიაბარეს. სწავლის პერიოდში თავი გამოიჩინა, როგორც ნიჭიერმა მოსწავლემ. აქ მან დაამზადა ფოთის ნავსადგურის მოქმედი მაკეტი, რომელიც ექსპონირებული იყო ქ. თბილისის მოსწავლეთა რესპუბლიკურ სასწავლო-შემოქმედებით ოლიმპიადაზე. 1942 წელს კარლო უჩანეიშვილი ჩაირიცხა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამთო-გეოლოგიურ ფაკულტეტზე. უმაღლესი სასწავლებელი 1948 წელს დაამთავრა ინჟინერ-გეოლოგის კვალიფიკაციით და სამუშაოდ განაწილებულ იქნა მინერალური ნედლეულის საკავშირო სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის თბილისის ფილიალში უმცროსი მეცნიერ-მუშაკის თანამდებობაზე. 1950 წელს კარლო უჩანეიშვილი მიიღეს მოსკოვის მინერალური ნედლეულის საკავშირო სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის ასპირანტურაში, რომლის დამთავრების შემდეგ, 1954 წელს, წარმატებით დაიცვა დისერტაცია გეოლოგია-მინერალოგიის მეცნიერებათა კანდიდატის სამეცნიერო ხარისხის მოსაპოვებლად. იმავე წელს მიენიჭა უფროსი მეცნიერ-თანამშრომლის წოდება.

1956 წელს კარლო უჩანეიშვილი, სამეცნიერო-ტექნიკური დახმარების მიზნით, მივლენილი იქნა ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკაში, სადაც სამი წლის მანძილზე ხელმძღვანელობდა საძიებო-გეოლოგიურ სამუშაოებს ურანის მადნის მოსაპოვებლად. მიღწეული წარმატებებისთვის იგი ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკის უმაღლესი ორდენით დააჯილდოვეს. 1959 წელს კარლო უჩანეიშვილი კონკურსით არჩეულ იქნა ყაზახეთის მინერალური ნედლეულის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის მინერალოგიისა და პეტროგრაფიის მიმართულების ერთ-ერთი ლაბორატორიის ხელმძღვანელად. მას მინდობილი ჰქონდა განსაკუთრებული სახელმწიფოებრივი მნიშვნელობის სამეცნიერო პრობლემის გადაჭრა. ამ სამუშაოს შესრულებისას ნათლად გამოჩნდა მისი, როგორც სასარგებლო წიაღისეულის ძებნა-ძიების ჭეშმარიტი სპეციალისტის ნიჭი და უნარი. კარლო უჩანეიშვილი გაურკვეველ ვითარებაში დაიღუპა, ყაზახეთში, 1962 წლის 17 თებერვალს. ის მხოლოდ 36 წლის იყო, მაგრამ როგორც მეცნიერი და მკვლევარი, უკვე, მაღალი ავტორიტეტით სარგებლობდა ინჟინერ-გეოლოგთა ფართო წრეებში. კარლო უჩანეიშვილს დარჩა მეუღლე, ტურფა დოლიძე და ორი მცირეწლოვანი ვაჟი - ლევანი და ირაკლი. ლევან უჩანეიშვილი საქართველოში ცნობილი მსახიობია. ძმები ამჟამად ამერიკაში ცხოვრობენ.
ლაით იაგამი

ლაით იაგამი (, ჰეპბერნი: ) — მანგა-სერიალ „სიკვდილის რვეულის“ მთავარი გმირი, შექმნილი ცუგუმი ოჰბასა და ტაკეში ობატას მიერ.

იაგამი არის მოწყენილი ახალგაზრდა გენიოსი, რომელსაც აღიზიანებს ბოროტების ყველანაირი გამოხატულება. ლაითის ცხოვრება რადიკალურად შეიცვლება მას შემდეგ, რაც იგი პოულობს „სიკვდილის რვეულს“, რომელსაც შეუძლია მოკლას ნებისმიერი, ვისი სახელიც ჩაიწერება მასში. რვეულის გამოცდის შემდეგ, იგი რწმუნდება მის ნამდვილობაში, მის სახლში კი ჩნდება მოულოდნელი სტუმარი — რვეულის წინა მფლობელი — შინიგამი სახელად რიუკი. ლაითი რიუკს თავის გეგმას გააცნობს, რომლის მიხედვითაც იგი აპირებს გაანადგუროს ყველა ის ადამიანი, რომელსაც უზნეოდ და უსამართლოდ თვლის მთელს მსოფლიოში, სანამ არ დარჩებიან მხოლოდ ის ადამიანები, რომლებსაც იგი კეთილებად და პატიოსნებად მიიჩნევს. როგორც კი ამ უტოპიის შექმნას დაასრულებს, იგი მართავს მას, როგორც თვითგამოცხადებული „ახალი სამყაროს ღმერთი“.

ანიმეადაპტაციაში იაპონურში მის პერსონაჟს ახმოვანებს მამორუ მიანო, ინგლისურ ვერსიაში – ბრედ სვეილი.
დონეცკზე თავდასხმა (2022)

დონეცკზე თავდასხმა — სარაკეტო თავდასხმა ქალაქ დონეცკის ცენტრზე, 2022 წელს უკრაინაში რუსეთის შეჭრის დროს. სეპარატისტული დონეცკის სახალხო რესპუბლიკის ხელისუფლების განცხადებით აღნიშნული უკრაინული ძალების მიერ განხორციელდა. თავდასხმა 2022 წლის 14 მარტს, ადგილობრივი დროით 11:31 საათზე მოხდა, სამიზნე იყო დონეცკის ცენტრში მდებარე უნივერსიტეტისა და არტიომის ქუჩები. რაკეტა საჰაერო თავდაცვამ ჩამოაგდო. დსრ-ის ოფიციალური პირების წინასწარი ინფორმაციით, თავდასხმის შედეგად დაიღუპა 20 მშვიდობიანი მოქალაქე და დაიჭრა 9. მოგვიანებით მონაცემები განახლდა: 23 დაღუპული და 28 დაჭრილი.

უკრაინის ხელისუფლება თავდასხმაში რუსეთს ადანაშაულებდა, ანუ მათი განცხადებით ადგილი ჰქონდა ცრუ დროშის ოპერაციას, რომელიც დადგმული იყო ხარკივში, ირპინსა და მიკოლაივში რუსული ძალების მიერ მშვიდობიანი მოსახლეობის დახოცვის გადასაფარად. მათი ინფორმაციით, აფეთქების ხასიათისა და რაკეტის ნამსხვრევების არარსებობის გამო, აღნიშნული, როგორც ჩანს, უმოძრაო ობიექტიდან მოხდა, როგორიცაა, მაგალითად, მანქანაში დამონტაჟებული ასაფეთქებელი მოწყობილობა. დსრ-ის ხელისუფლებამ განაცხადა, რომ თავდასხმა უკრაინული ძალების არსენალში არსებული ტაქტიკური სარაკეტო სისტემა ტოჩკა-უ-თი განხორციელდა, იგი დსრ-ის შეიარაღებულმა ძალებმა ჩამოაგდეს და კასეტური საბრძოლო მასალა დროულად ვერ გაიფანტა.

დამოუკიდებელი საგამოძიებო ორგანიზაციი, კონფლიქტის დაზვერვის გუნდის ანალიტიკოსის თანახმად, რაკეტა, როგორც ჩანს, გაშვებული იყო რუსეთის მიერ კონტროლირებადი ტერიტორიიდან. მან ასევე უარყო, რომ ის ჰაერსაწინააღმდეგო თავდაცვის სისტემამ ჩამოაგდო.

გალერეა
სამოთხის გვრიტები

„სამოთხის გვრიტები“ — რეჟისორ გოდერძი ჩოხელის 1997 წლის ქართული მხატვრული ფილმი.

სიუჟეტი
ბოლშევიკების მიერ გაკრეჭილი მღვდელი (გივი ბერიკაშვილი) მაღალმთიან სოფელში ხანდაზმული თანასოფლელებისთვის სკოლას მოაწყობს. თავისუფალ დროს მათ წერა-კითხვას ასწავლის, რაც ბრიგადირს (კახი კავსაძე) დროის ფუჭ კარგვად მიაჩნია. გამუდმებით უშლის გლეხებს სკოლაში სიარულს და არც მასწავლებელს ასვენებს. სოფლელები არ ეპუებიან ბრიგადირს. ისინი სულიერებისკენ ისწრაფვიან და გრძნობენ, რომ ადამიანი მარტო ჭამისთვის არ არის მოვლენილი ამ ქვეყნად.

როლებში
კახი კავსაძე — ბრიგადირი
გივი ბერიკაშვილი — მასწავლებელი
გოვენ ჭეიშვილი — ეფრემა
ნანული სარაჯიშვილი — მხატვარი
ბერტა ხაფავა — სიჯანაანთ ქალი
ნინო ჩხეიძე — ქალთამზე
მიხეილ (მამუკა) ხერხეულიძე — ხეჩო
კონსტანტინე თოლორაია — ჯღუნა
აბესალომ ლორია — ლაბრო
ნათელა მიქელაძე — ნათელა
აბრეკ ფხალაძე — აბრეკი
ეთერ გელოვანი — მაყვალა
ნატო ჭელიძე — კუნტრუშაანთ ქალი
იზო ქურხული — მთვარისა
გიგუშა წიკლაური — თავმჯდომარე