iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ყუმურის წმინდა გიორგის ეკლესია

ყუმურის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ვანის მუნიციპალიტეტის სოფელ ყურმურში.

აღწერა
ყუმურის წმინდა გიორგის ეკლესია დარბაზული ტაძარია, ნაგებია სხვადასხვა ზომის ნატეხი ქვით. კონსტრუქციული ნაწილებისთვის გამოყენებულია თლილი ქვიშაქვის კვადრები. კედლები შელესილი ყოფილა სქელი ბათქაშით. შვერილაბსიდიანი ეკლესია შიდა სივრცე სწორკუთხაა, აღმოსავლეთიდან დასრულებული ღრმა ნახევარწრიული საკურთხევლით. აბსიდა გამოყოფილია მხრების საშუალებით. გრძივ კედლებში დატანებული თაღოვანი კარის ორივე მხარეს შემორჩენილია კედლის ამყოლი პილასტრების ანაბეჭდი. კარი დასავლეთიდანაც არის. მის თავზე ფრონტონში, შემორჩენილია სარკმლის ქვედა ნაწილი. დეკორატიული აქცენტები გაკეთებულია დასავლეთ და სამხრეთ კარზე. ქვიშაქვაში გამოკვეთილია უხეში ლილვი, რომელიც გარს უვლის მათ. ამათგან დასავლეთი კარის ჩრდილოეთი ნაწილი ჩამონგრეულია. სამხრეთისაზე მხოლოდ თაღია ნაწილობრივ ჩამოქცეული. თვით ეკლესიის კამარა ჩამონგრეულია. გრძივი კედლები ჩაქცეულია სარკმელებიანად. კედლების საპირე ქვა შემოცლილია. ეკლესია იდგა ცოკოლზე, რომელიც მიწითაა დაფარული.
შანშე II მხარგრძელი

შანშე მხარგრძელი — ათაბაგი 1290-იანი წლებიდან 1310 წლამდე. შანშე მხარგრძელის შვილიშვილი, მანდატურთუხუცეს ივანე მხარგრძელი ძე. ათაბაგ-ამირსპასალარი ს-ის 90-იანი წლების მეორე ნახევრიდან 1310 წლამდე; მონღოლთა სამსახურში ჩამდგარი მოხელე. იმდროინდელი პოლიტიკური მოვლენების ერთ-ერთი აქტიური მონაწილე. იგი მოციქულობდა ყაზან-ყაენს ბექა ჯაყელთან, რათა მასთან აღსაზრდელად გამოეგზავნა ყრმა გიორგი (მომავალი გიორგი ). ჟამთააღმწერელი შანშეს დავით -ის წინააღმდეგ მონღოლთა სადამსჯელო ექსპედიციის წევრად მოიხსენიებს. „ათაბაგ-ამირსპასალარი შაჰანშა“ იხსენიება 1310 წლის ერთ-ერთ სომხურ წარწერაში, ხოლო მხოლოდ ათაბაგად მისი ძმის, ათაბაგ ვაჰრამის, საფლავის ქვის ქართულენოვან ეპიტაფიაში.
ტოღნიანის მთავარანგელოზის ეკლესია

ტოღნაღის მთავარანგელოზის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, თელავის მუნიციპალიტეტის სოფელ წინანდელში, სოფელ ცენტრიდან ჩრდილო-დასავლეთით, დაახლოებით 1 კილომეტრში.

აღწერა
ტოღნაღის მთავარანგელოზის ეკლესია დარბაზული ტიპისაა, ნაგებია რიყის ქვის რეგულარული წყობით, რომელშიც ცალკეული ელემენტები აგურით არის გამოყვანილი. ასევე აგურითაა ნაგები საკურთხევლის კონქი. ეკლესიას ეტყობა მრავალგზის გადაკეთებისა და აღდგენის კვალი. ტაძარი აღმოსავლეთით დასრულებულია აფსიდით. აფსიდის ცენტრში თაღოვანი სარკმელია გაჭრილი, რომლის ორივე მხარეს თითო სწორკუთხა ნიშია. საკურთხევლის შუაში ქვით ნაშენი ტრაპეზი დგას. კონქი ქართული აგურისაა. სამხრეთის კედლის აღმოსავლეთ ნაწილში მაღალი, სწორკუთხა ნიშაა. შესასვლელი ერთია დასავლეთიდან, რომლის ზემოთ თაღოვანი სარკმელია. ეკლესია კამარის გარეშეა.
შოთა ზაზაშვილი

შოთა პეტრეს ძე ზაზაშვილი (დ. 2 ივნისი, 1946, სოფ. უდე, ახლანდ. ადიგენის მუნიციპალიტეტი) — ქართველი მათემატიკოსი. ფიზიკა-მათემატიკის მეცნიერებათა დოქტორი (1995), პროფესორი (1998).

დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის (თსუ) მექანიკა-მათემატიკის ფაკულტეტი (1969). 1968–1989 წლებში მუშაობდა თსუ-ის ილია ვეკუას სახელობის გამოყენებითი მათემატიკის ინსტიტუტში სხვადასხვა სამეცნიერო თანამდებობაზე. 2003–2005 იყო თსუ-ის მესხეთის ფილიალის მათემატიკისა და ასტრონომიის კათედრის გამგე, 2005–2007 წლებში — ამავე ფილიალის დირექტორი. 2009 წლიდან მუშაობს საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის უმაღლესი მათემატიკის დეპარტამენტში.

ზაზაშვილის სამეცნიერო მუშაობის მიმართულებებია: დრეკადობის თეორიის სტატიკის ძირითადი, შერეული და საკონტაქტო ამოცანების მათემატიკური მოდელირება და გამოკვლევა; თხელი ანიზოტროპული დრეკადი ფირფიტის ღუნვის ძირითადი და შერეული სასაზღვრო ამოცანები; მრავალგანზომილებიანი ფიზიკური ველების ურთიერთქმედების მათემატიკური ამოცანები კომპოზიტური დრეკადი სხეულებისათვის.
გოდერძი ნარიმანიშვილი

გოდერძი ყარამანის ძე ნარიმანიშვილი (დ. 8 აგვისტო, 1953, თბილისი) — ქართველი არქეოლოგი; ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორი.

დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტი. სხვადასხვა დროს მუშაობდა საქართველოს ისტორიის ინსტიტუტის არქეოლოგიური კვლევის ცენტრში, საქართველოს ეროვნული მუზეუმის არქეოლოგიის ცენტრში. 1989 წლიდან ხელმძღვანელობდა თრიალეთის არქეოლოგიური ექსპედიციას. კითხულობდა ლექციებს საქართველოს აგრარული უნივერსიტეტში, კავკასიის უნივერსიტეტში.
კოთიანეთის წმინდა გიორგის ეკლესია

კოთიანეთის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი სენაკის მუნიციპალიტეტის სოფელ კოტიანეთში.

აღწერა
კოთიანეთის წმინდა გიორგის ეკლესია დარბაზული ტიპისაა, თარიღდება საუკუნით. ნაგებია უსწორმასწორო ყორე ქვით, კირის დუღაბზე, მშენებლობაში გამოყენებულია შირიმის ქვაც. ძეგლს შესასვლელი აქვს დასავლეთიდან, ჩრდილოეთიდან და სამხრეთიდან. აღმოსავლეთის წრიულ ფასადზე გაჭრილია სამი სარკმელი, ხოლო დასავლეთით, სამხრეთით და ჩრდილოეთის მხრიდან თითო-თითო. ჩრდილოეთის, სამხრეთისა და დასავლეთის კარის ზემოთ არის გამოსახული ბოლნური ჯვარი. გარდა აღმოსავლეთის ფასადისა, ყველა მხარის კედლებზე შეიმჩნევა ბზარები.
ტობანიერის სამების ეკლესია

ტობანიერის სამების ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ვანის მუნიციპალიტეტის სოფელ ტობანიერში.

აღწერა
ტობანიერის სამების ეკლესია ერთნავიანი, ბაზილიკური ტიპის ტაძარია. დგას სოფლის სასაფლაოზე. ტაძარი აგებულია კირქვით, სამხრეთის მხარეს ერთი კარი და სამი ფანჯარაა, ერთი კარი დასავლეთითაც აქვს. სახურავის ნაწილი კრამიტისაა, ნაწილი თუნუქის.
მანე თანდილიანი

მანე თანდილიანი ( ; დ. 3 აპრილი, 1973, ალავერდი, სომხეთის საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკა, საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკების კავშირი) — სომხეთისა და არაღიარებული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის სახელმწიფო მოღვაწე, სომხეთის შრომისა და სოციალური უზრუნველყოფის მინისტრი (2018-2019), და მოწვევის სომხეთის ეროვნული ასამბლეის დეპუტატი. 2017-2018, 2019-2020 წწ., არაღიარებული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის სოციალური და საბინაო საქმეთა მინისტრი (2020-2021 წწ).

ბიოგრაფია
მანე თანდილიანი დაიბადა 1978 წლის 3 აპრილს სომხეთის საბჭოთა სოციალისტურ რესპუბლიკაში, სსრკ, ლორის რაიონის ქალაქ ალავერდში.

1999 წელს დაამთავრა ერევნის სახელმწიფო პედაგოგიური უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტი, შემდეგ სწავლა გააგრძელა სომხეთის ამერიკული უნივერსიტეტის მაგისტრატურაში ბიზნესის მართვის მიმართულებით, რომელიც დაამთავრა 2002 წელს.

2003 წელს დაიწყო მუშაობდა ფინანსურ ანალიტიკოსად, 2004 წელს ბუღალტერად მუშაობდა, 2004-2008 წლებში — მთავარ ბუღალტერად, 2009-2017 წლებში — ფინანსური დირექტორის მოადგილედ და მთავარ ბუღალტრად სხვადასხვა კერძო კომპანიაში.

2016 წლიდან მანე თანდილიანი გახდა ოფიციალურ ბუღალტერთა ასოციაციის წევრი.

2017-2018 წლებში იყო სომხეთის რესპუბლიკის მეექვსე მოწვევის ეროვნული ასამბლეის დეპუტატი, არჩეული იყო #1 საარჩევნო ოლქში პარტიათა ბლოკიდან „იელქი “ იყო. იყო ფრაქცია „იელქის“ წევრი და სომხეთის რესპუბლიკის მეექვსე მოწვევის ეროვნული ასამბლეის საფინანსო, საკრედიტო და საბიუჯეტო საკითხთა მუდმივმოქმედი კომიტეტის თავმჯდომარის მოადგილე.

2018 წლის 12 მაისიდან 2019 წლის 14 იანვრამდე ეკავა სომხეთის შრომისა და სოციალური დაცვის მინისტრის პოსტი, მაგრამ იძულებული გახდა თანამდებობა დაეტოვებინა საპენსიო რეფორმის საკითხზე ხელისუფლებასთან უთანხმოების გამო.

2018 წლის 9 დეკემბერს აირჩიეს სომხეთის რესპუბლიკის მე-7 მოწვევის ეროვნული კრების დეპუტატად მე-4 საარჩევნო ოლქიდან პარტია „ ნათელი სომხეთის “ ტერიტორიული საარჩევნო სიით. 2019 წლის 14 იანვარს დაიკავა თანამდებობა, ხოლო 2019 წლის 18 იანვარს აირჩიეს სომხეთის რესპუბლიკის ეროვნული კრების საფინანსო, საკრედიტო და საბიუჯეტო საკითხთა მუდმივმოქმედი კომიტეტის თავმჯდომარედ. 2020 წლის აგვისტოში მან თანამდებობა დატოვა ჯანმრთელობის პრობლემების გამო.

2020 წლის 2 დეკემბერს, არაღიარებული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის პრეზიდენტმა არაიკ ჰარუთუნიანმა თანდილიანი დანიშნა არაღიარებული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის სოციალური და საბინაო საქმეთა მინისტრად. 2021 წლის 1 სექტემბერს მანე თანდილიანი მინისტრის პოსტზე შეცვალა არმინე პეტროსიანმა.

მანე თანდილიანი გათხოვილია და ჰყავს ორი შვილი.
საქართველოს სსრ-ის ტერორიული მოწყობა

საქართველოს სსრ-ის ტერორიული მოწყობა — სსრკ-ის მოკავშირე რესპუბლიკის, საქართველოს სსრ-ის ადმინისტრაციული დაყოფა.

ისტორია
რუსეთის იმპერიაში ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები იყო: სამეფისნაცვლო, გუბერნია, ოლქი, ოკრუგი, მაზრა, საბოქაულო, უბანი. 1917 წლის თებერვლის რევოლუციისთანავე მოიშალა მეფისნაცვლის ინსტიტუტი და გუბერნატორის თანამდებობა. დარჩა მხოლოდ ოკრუგის, ოლქისა და სამაზრო მმართველობები.

საქართველოში სამაზროდან სარაიონო დაყოფაზე გადასხვლა პროექტის სახით განხილულ იქნა 1929 წლის აპრილის საქართველოს საბჭოების ყრილობაზე. საქართველოს სსრ, თანახმად დარაიონების პროექტისა უნდა დაყოფილიყო 9 ადმინისტრაციულ ერთეულად.

ოლქები:
1. კახეთის ოლქი;
2. თბილისის ოლქი;
3. გორის ოლქი;
4. ახალციხის;
5. ქუთაისის;
6. ფოთის.

ავტონომიური ერთეულები:
1. აფხაზეთის სსრ;
2. აჭარისტანის ასსრ;
3. სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქი.
რუგოვას კანიონი

რუგოვას კანიონი ან რუგოვას ხეობა — მდინარის კანიონი პეჯასთან ახლოს დასავლეთ კოსოვოში, ალბანეთის ალპებში, მონტენეგროს საზღვართან ახლოს . სიგრძით 1000 მეტრის სიღრმეზე, რუგოვა ითვლება როგორც ევროპის ერთ-ერთ ყველაზე გრძელ და ღრმა კანიონად. იგი შეიქმნა წყლის ეროზიით და პეჯას მყინვრის უკან დახევით.

1985 წელს რუგოვას კანიონი გამოცხადდა როგორც ბუნებრივი მემკვიდრეობის დაცულ ძეგლად. თვალწარმტაცი ლანდშაფტის გამო.

გეოგრაფია
კანიონი იწყებს დავიწროებას პეჯადან დაახლოებით სამი კილომეტრის მანძილზე და აგრძელებს დავიწროებას მომდევნო ექვსი კილომეტრ მანძილზე, რაც ქმნის ციცაბო ველს, რომლითაც მდინარე პეჯა ბისტრიცა მიედინება. ის კვლავ ვიწროვდება კოსოვოსა მონტენეგროს დამაკავშირებელი რეგიონის დასავლეთ გზის გასწვრივ. ხეობის საშუალო სიღრმე 650–1000 მეტრია. კანიონი დასახლებულია როგორც აღმოსავლეთიდან, ასევე დასავლეთიდან ძირითადად ზაფხულის თვეებში.

რამდენიმე ჩანჩქერი და მრავალი წყლის წყარო, როგორიცაა უჯი ი ზი (შავი წყალი) და კროი. კანიონის მეექვსე კილომეტრში არის ჩანჩქერი, რომელიც გამოდის სამხრეთ მხარეს მდებარე კლდეებიდან და ეშვება. ხეობაში ასობით გამოქვაბულია ნაპოვნი, რომელთა უმეტესობა ჯერ კიდევ შეუსწავლელია. კარგად ცნობილ გამოქვაბულებს მიეკუთვნება რომელსაც აქვს დაახლოებით 11 კმ გამოკვლეული,შავი მაკრატლის გამოქვაბული და (კალაბას მღვიმე; სადაც ნაპოვნია უძველესი ადამიანების არქეოლოგიური ნაშთები). კანიონს აკავშირებს კარგად ცნობილი თაღოვანი ხიდი, რომლის წინაც არის კლდე სპორტსმენის ნახატით, რომელიც, სავარაუდოდ, პელაზგური პერიოდისაა. [ საჭიროა ციტირება ]

გრიკას მღვიმე
 (დიდი კანიონი-მღვიმე) მდებარეობს რუგოვას კანიონის მარცხენა მხარეს.

ამ გამოქვაბულში კვლევა 1993 წელს დაიწყო, ის აღმოაჩინეს სლოვაკმა სპელეოლოგებმა, რომლებიც მაკედონიაში მიემგზავრებოდნენ რუგოვას კანიონის გავლით. თუმცა, მღვიმე აქამდე დიდი ხანია ცნობილი იყო ადგილობრივი მოსახლეობისთვის. გამოვლინდა, რომ მღვიმის დერეფნები ოვალური პროფილია და მას აქვს უწყვეტი მიწისქვეშა კანიონის ხასიათი. გამოქვაბულის უმაღლეს დონეზე არ არის ნალექი, ხოლო ქვედა დონეები შეიცავს დიდ, წრიულ ფორმის ქანებს. ამ დრომდე გამოკვლეულია მღვიმის ხუთი დონე. ამ დონეზე გამოვლენილია სხვადასხვა ფერის ნალექი. უხეში რელიეფის და შიგნით მყოფი ადამიანების მაღალი რისკის გამო, მღვიმეში იშვიათად შედის და კარგ მდგომარეობაშია. მღვიმე გამოიკვლეულია ექსპერტთა სხვადასხვა ჯგუფის მიერ სლოვაკეთიდან, ბულგარეთიდან, არასამთავრობო ორგანიზაცია „არაგონიტიდან“ და .

ატრაქციონები
რუგოვას კანიონი დიდ შესაძლებლობებს სთავაზობს ლაშქრობებს, კლდეზე მთამსვლელებს და მღვიმეების მკვლევარებს. აშენდა " ვია ფერატა ", რომელსაც "რკინის ბილიკი" უწოდეს. ის პირველი და ერთადერთია ბალკანეთში რომელიც კლდეეზე ასვლის საშუალებას აძლევს მოლაშქრეებს. პეიას საპატრიარქო, სერბეთის მართლმადიდებლური ეკლესიის ისტორიული და სულიერი ადგილი, მდებარეობს კანიონის შესასვლელთან.

ხილეთ ასევე
რუგოვას მთები
რუგოვა (ხმლის ცეკვა)
თაგუჰი თოვმასიანი

თაგუჰი თოვმასიანი (დ. 14 აგვისტო, 1982, ვარდენისი, სომხეთის სსრ, სსრკ) — სომეხი პოლიტიკოსი. სომხეთის რესპუბლიკის ეროვნული ასამბლეის მე-7 მოწვევის დეპუტატი, გიდი-მთარგმნელი (ინგლისური ენა), ჟურნალისტი, პოლიტიკოსი.

ბიოგრაფია
თაგუჰი თოვმასიანი დაიბადა 1982 წლის 14 აგვისტოს ვარდენისში .

სწავლოდა აბოვიანის სახელობის სომხეთის სახელმწიფო პედაგოგიური უნივერსიტეტის ჰუმანიტარულ მეცნიერებათა ფაკულტეტზე,რომელიც დაამთავრა 2000 წელს და მიიღო ინგლისური ენის თარჯიმნის, გიდის კვალიფიკაცია. 2003 წელს დაამთავრა ამავე უნივერსიტეტის ჟურნალისტიკის ფაკულტეტი, ხოლო 2008 წელს ერევნის ჩრდილოეთ უნივერსიტეტის ჟურნალისტიკის ფაკულტეტი.

სწავლობდა სომხეთის სახელმწიფო პედაგოგიურ უნივერსიტეტის ჰუმანიტარულ მეცნიერებათა ფაკულტეტზე, სადაც დაამთავრა ინგლისურის გიდის თარჯიმანი 2000 წელს, ხოლო ჟურნალისტი 2003 წელს

2013 წელს დაამთავრა სომხეთის რესპუბლიკის სახელმწიფო მართვის აკადემია, ხოლო 2014 წელს ევროპის საბჭოს ერევნის პოლიტიკური სწავლების სკოლა.

2014-2015 წლებში მონაწილეობდა ევროპის საბჭოს მიერ ერევანში ორგანიზებულ დემოკრატიის კურსებში. დატოვა ეროვნული ასამბლეის ფრაქცია „ ჩემი ნაბიჯი “. ამის შემდეგ იგი შეუერთდა ალიანსს „პატივ უნემ“ („ მაქვს პატივი“— — ) , რომელმაც წარადგინა იგი ადამიანის უფლებათა პარლამენტის კომისიაში. 2021 წლის 20 ივნისი არჩეულ იქნა ეროვნული ასამბლეის დეპუტატად „პატივ უნემ“ პარტიათა ბლოკის ეროვნული საარჩევნო სიით.

3 ივლისს, ეროვნულ ასამბლეაში, ჟურნალისტებთან საუბარში სომხეთის რესპუბლიკის ეროვნული ასამბლეის საზოგადოებასთან ურთიერთობის კომიტეტის თავმჯდომარე თაგუჰი თოვმასიანმა რუსი სამშვიდობოები ყარაბაღში პასიურობის გამო გააკრიტიკა. მისი განცხადებით, რუსი სამშვიდობოების არსებობის პირობებშიც კი სომხურმა მხარემ განიცადა როგორც ადამიანური, ასევე ტერიტორიული ზარალი მთიან ყარაბაღში.

2021 წლის აგვისტოში საერთაშორისო სტრუქტურებს მიმართა სიუნიქში აზერბაიჯანის ქმედებების გამო ადამიანის უფლებების დარღვევის საკითხთან დაკავშირებით.

2021 წლის 31 მარტს 2020 წელს გაწეული საპარლამენტო მუშაობისთვის იყო ნომინირებული "წლის საუკეთესო დეპუტატის" მე-11 ყოველწლიურ -ზე.
ოჯახი
თაგუჰი თოვმასიანი გათხოვილია. მას ჰყავს ორი შვილი.
სრულიად უკრაინის საბჭოების ყრილობები

სრულიად უკრაინის საბჭოების ყრილობები  — უმაღლესი სახელისუფლებო ორგანო საბჭოთა უკრაინაში 1917-1937 წლებში.

სულ ჩატარდა სრულიად უკრაინის საბჭოების 14 ყრილობა:

სრულიად უკრაინის საბჭოების ყრილობა — 24-25 (11-12) დეკემბერი 1917;
სრულიად უკრაინის საბჭოების ყრილობა — 17-19 მარტი 1918;
სრულიად უკრაინის საბჭოების ყრილობა — 6-10 მარტი 1919;
სრულიად უკრაინის საბჭოების ყრილობა — 16-20 მაისი 1920;
სრულიად უკრაინის საბჭოების ყრილობა — 25 თებერვალი — 3 მარტი 1921;
სრულიად უკრაინის საბჭოების ყრილობა — 14-17 დეკემბერი 1921;
სრულიად უკრაინის საბჭოების ყრილობა — 10-14 დეკემბერი 1922;
სრულიად უკრაინის საბჭოების ყრილობა — 17-20 იანვარი 1924;
სრულიად უკრაინის საბჭოების ყრილობა — 3-10 მაისი 1925;
სრულიად უკრაინის საბჭოების ყრილობა — 6-13 აპრილი 1927;
სრულიად უკრაინის საბჭოების ყრილობა — 7-15 მაისი 1929;
სრულიად უკრაინის საბჭოების ყრილობა — 25 თებერვალი — 4 მარტი 1931;
სრულიად უკრაინის საბჭოების ყრილობა — 15-22 იანვარი 1935;
სრულიად უკრაინის საბჭოების (საგანგებო) ყრილობა — 25-30 იანვარი 1937.
ზედა ხორტის წმინდა გიორგის ეკლესია

ზედა სორტის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი სენაკის მუნიციპალიტეტის სოფელ ზედა სორტში.

აღწერა
ზედა სორტის წმინდა გიორგის ეკლესია კლდის უსწორმასწორო ქვით ნაშენი ერთნავიანი ბაზილიკაა, ნაგებია კირის დუღაბზე. ტაძარი გარშემოვლებულია გალავნით, რომელიც ასევე ნაშენია ადგილობრივი კლდის ქვით, ცენტრალური შესასვლელი აქვს დასავლეთით. გარდა ამისა,
ტაძარს შესასვლელი აქვს ჩრდილოეთიდან და სამხრეთიდან. აღმოსავლეთის მხარე ნახევარწრიული აფსიდითაა მოწყობილი. ამ მხარეზე გაჭრილია სამი სარკმელი, რომელიც ნახევრად ჩამონგრეულია. დასავლეთით აქვს ერთი სარკმელი, ჩრდილოეთით ერთი, სამხრეთით ერთი. აღმოსავლეთით გააჩნია ცენტრალური სარკმელი. ჩრდილოეთისა და სამხრეთის შესასვლელი კარის თავზე შემორჩენილია დიდი ზომის კარგად გათლილი ქვის არქიტრავი.
აზერბაიჯანის საბჭოების ყრილობები

სრულიად აზერბაიჯანის საბჭოების ყრილობები  — უმაღლესი სახელისუფლებო ორგანო საბჭოთა აზერბაიჯანში 1921-1937 წლებში.

სულ ჩატარდა აზერბაიჯანის საბჭოების 9 ყრილობა:

აზერბაიჯანის საბჭოების ყრილობა — 6 - 19.5.1921;
აზერბაიჯანის საბჭოების ყრილობა — 28.4 - 3.5.1922;
აზერბაიჯანის საბჭოების ყრილობა — 25.11 - 1.12.1923;
აზერბაიჯანის საბჭოების ყრილობა — 10 - 16.3.1925;
აზერბაიჯანის საბჭოების ყრილობა — 18 - .3.1927;
აზერბაიჯანის საბჭოების ყრილობა — 1 - 9.4.1929;
აზერბაიჯანის საბჭოების ყრილობა — 9 - 16.2.1931;
აზერბაიჯანის საბჭოების ყრილობა — 19 - 25.1.1935;
აზერბაიჯანის საბჭოების (საგანგებო) ყრილობა — 17.11.1936, 10 - 14.3.1937;
ფატოს კონგოლი

ფატოს კონგოლი (დ. 12 იანვარი, 1944) — ალბანელი რომანისტი და უტილიზატორი.

ბიოგრაფია
ის დაიბადა და გაიზარდა ელბასანში. სწავლობდა ქემალ სტაფას საშუალო სკოლაში, ტირანაში, ალბანეთი . შემდეგ იგი ჩინეთში სწავლობდა მათემატიკას. ჩინეთ-ალბანური განხეთქილების დაძაბულ წლებში. კონგოლმა არჩია, დიქტატურის დროს არ გამოექვეყნებინა რაიმე მნიშვნელოვანი ნაწარმოები. ამის ნაცვლად, მან თავისი შემოქმედებითი ენერგია მიუძღვნა მათემატიკოსის კარიერას და დაელოდა რომ დიქტატურა დაშლილიყო. მისი თხრობითი ნიჭი და ინდივიდუალური სტილი მხოლოდ 1990-იან წლებში გამოჩნდა, კომუნისტური დიქტატურის დაცემის შემდეგ.

მისი პირველი მთავარი რომანი, 1992; რომანი ვითარდება 1991 წლის მარტში, როდესაც 10000-ზე მეტი ლტოლვილი შევარდა გაფუჭებულ და მძიმედ დაჟანგებულ სატვირთო გემზე, რათა გაექცეულიყვნენ წარსულს და მიაეღწიათ საოცარი დასავლეთისთვის. გაფრენამდე ბოლო მომენტში, გმირი თეზარ ლუმი, „დამარცხებული“, რომლისთვისაც ყოველგვარი იმედი გვიანია, ტოვებს თავის თანამგზავრებს, ჩამოდის და სახლში მიდის. "დაღამებისას ჩემს უბანში დავბრუნდი. არავის უნახავს ჩემი წამოსვლა და არავის უნახავს ჩემი უკან დაბრუნება." რომანის ნარატივი ამ დროს უბრუნდება ხოჯას დიქტატურის გრძელ და დამღუპველ წლებს, რათა აღადგინოს ტერორია და საყოველთაო სასოწარკვეთის კლიმატი, რომელიც ახასიათებდა ყოველდღიურ ცხოვრებას ალბანეთში 1960-იან და 1970-იან წლებში. დაიბადა მდინარის ნაპირებზე ხალხის საკუთარი ცემენტის ქარხნის ჩრდილში, რომელიც აწარმოებდა იმაზე მეტ მტვერს, ვიდრე ცემენტს. ოჯახის კარადაში არსებული ჩონჩხის მიუხედავად, ბიძა, რომელიც ადრე გაიქცა ქვეყნიდან, თესარი ახერხებს უნივერსიტეტში დარეგისტრირებას და მოკლედ შეაღწევს გარემოში, რომელიც არ არის მისი და არასოდეს იქნება, ალბანეთის მმართველი ოჯახების გარემოში. წითელი არისტოკრატია. „რბილ ასაკში შევიტყვე, რომ ვეკუთვნოდი არასრულფასოვან რასას, ან, როგორც მაშინ დავინახე, ძაღლების კატეგორიას , რომლის ბედი ალბანეთის ჰერმეტულ და მახრჩობელ საზოგადოებაში ერთხელ და სამუდამოდ დაიბეჭდა, უბრუნდება უშედეგო და სასოწარკვეთილ ცხოვრებას გმირების გარეშე სამყაროში. აქტიური გმირისგან შორს, რომელიც იბრძვის საკუთარი ბედის კონტროლისთვის ან თუნდაც სოციალისტური რეალიზმის სტაბილური პოზიტიური გმირისგან, თესარ ლუმი ქა სიცოცხლისუნარიანია. ის არის ყველა „დამარცხებულის“ ხმა, რომლებიც ათვალიერებენ ვერცხლის ღრუბლებს ჰორიზონტზე და კარგად იციან, რომ მათ ვერასოდეს მიაღწევენ. "ჩემი არსებობა არის უღიმღამო, რომელიც არაფრისგან მიდის და არსად მიდის." როდესაც პირველად გამოიცა 1992 წელს, შედარებით დიდ გამოცემაში 10000 ეგზემპლარი, რომანმა დაუყოვნებელი წარმატება ჰპოვა მკითხველ საზოგადოებაში.

კონგოლის შემდგომ რომანებს შორისაა: , 1994 , ისტორია კიდევ ერთი დამარცხებულის შესახებ, რომელიც ალბანეთში სტალინური დიქტატურის ბოლო ათწლეულის არაადამიანურ მანქანაში აღმოჩნდება; ტირანა 1999 სპილოს ძვლის დრაკონი, რომელიც ძირითადად ყურადღებას ამახვილებს ალბანელი სტუდენტის ცხოვრებაზე ჩინეთში 1960-იან წლებში; და, ტირანა 2003, ზღაპარი სიყვარულის შესახებ. კონგოლის რომანები ითარგმნა ფრანგულ, გერმანულ, იტალიურ, ბერძნულ, ესპერანტო, ესპანურ და სლოვაკურ ენებზე.
ბრეზოვიცა (კოსოვო)

ბრეზოვიცა — დასახლება კოსოვოში შტრპცეს მუნიციპალიტეტში, რომელიც ცნობილია მისი სათხილამურო კურორტით ბრეზოვიცაში. 2011 წლის აღწერის მიხედვით, ბრეზოვიცას მოსახლეობა შეადგენს 68 ადამიანს

ბრეზოვიცა, კოსოვოს ზამთრის ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული ტურისტული ადგილია.

სათხილამურო კურორტის ტერიტორია იდეალურად მდებარეობს შარის მთების ეროვნული პარკის ჩრდილოეთ და ჩრდილო-დასავლეთისკენ მიმართულ ფერდობზე. ქედის ხაზი 39000-ს ჰექტარს მოიცავს მაღალი ალპური მთის რელიეფით და ტყეებით, მრავალფეროვანი და უხვი ფლორითა და ფაუნით. მდებარეობს საერთაშორისო აეროპორტის 90 წუთის სავალზე, ბრეზოვიცას საკურორტო ზონა წარმოადგენს სამხრეთ-აღმოსავლეთ ევროპის ერთ-ერთ ბოლო განუვითარებელ სათხილამურო კურორტს.

გეოგრაფია
იგი მდებარეობს შარის მთების ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში და მდინარე ლეპენაკის აუზში. სათხილამურო კურორტი ბრეზოვიცა მდებარეობს ზღვის დონიდან 900 მ-დან 2500 მ-მდე, დაახლოებით 14კმ სამხრეთით. არის ზომიერი ხეობის კლიმატის კომბინაცია  ქვედა ნაწილებში და ალპური კლიმატის მაღალ რაიონებში.

ისტორია
შუა საუკუნეების სერბეთში არსებობდა სირინიჩის ჟუპა (პროვინცია) (პირველად ნახსენები მე- საუკუნის წესდებაში, მეორედ 1331 წელს, იმპერატორ სტეფანე დუშანის წესდებაში ) რომელიც მოიცავდა მთელ თანამედროვე შტრპცეს მუნიციპალიტეტს, რომელშიც იყო ქალაქები. გრადიშტე (ბრეზოვიცაში) და ზიდინაცი ( გოტოვუშაში ). რეგიონში ბიზანტიური ციხესიმაგრეების რამდენიმე ნაშთია.

-ს ბორცვის მწვერვალზე, მდინარე ლეპენაცის პილევაჩის ნაკადის შესართავთან, არის გრადიშტეს ციხის ნაშთები, რომელსაც აქვს ორი ფენა, პირველი საუკუნიდან ციხე ნანგრევებშია, საიდანაც დონჟონის კოშკი და სხვა ნაგებობების კონტურები შეიძლება გამოვლინდეს. ქალაქის შესასვლელს ჩრდილოეთით იცავდა კოშკი. ამ კოშკიდან გრძელდებოდა გალავანი, მეორე კოშკით, საიდანაც თავდაცვითი კედელი გადაჭიმული იყო ბორცვის ძირამდე, ლეპენაკისკენ.

დემოგრაფია
ცნობები
კეიდი ბარე

კეიდი ბარე(დ. 28 აგვისტო, 1997) — ალბანელი პროფესიონალი ფეხბურთელი, რომელიც თამაშობს ნახევარმცველის პოზიციაზე, ესპანურ საფეხბურთო კლუბ ესპანიოლში.

საკლუბო კარიერა
აპოლონია
ფიერში დაბადებულმა ბარემ, მისი ახალგაზრდული კარიერა -ში 2010 წლის იანვარში დაიწყო. ამ კლუბში მან თითქმის სამი სეზონის მანძილზე იასპარეზა. შემდეგ კი იგი გადავიდა მშობლიური ქალაქის საფეხბურთო კლუბ აპოლონიაში. იგი საკმაოდ კარგად ასპარეზობდა კლუბში, რამაც რასაკვირველია მას გუნდის რიგებში დიდი პროგრესი მოუტანა. ბარე 2013–14 სეზონში თამაშობდა კლუბის 19-წლამდელთა გუნდთან ერთად, რომელშიც მან 18 მატჩი ჩაატარა და 4 გოლის გატანა მოახერხა. 23 კაციან სიაში, იგი პირველად 16 წლის ასაკში მოხვდა, თასის მატჩზე, ტერბუნის წინააღმდეგ, თუმცა ამ მატჩში ბარეს არ უთამაშია. მისი დებიუტი პროფესიონალურ ფეხბურთში შედგა 2013 წლის 9 ნოემბერს პოგრადეცთან წინააღმდეგ, გასვლით მატჩზე, სადაც გუნდმა გამარჯვება მოიპოვა, ბარე კი ამ თამაშში მეორე ტაიმში შევიდა. 2013 წლის დეკემბერში, ესპანურმა კლუბმა ატლეტიკო მადრიდმა მისი ტრანსფერი განახორციელა.

ატლეტიკო მადრიდი
2013 წლის 26 დეკემბერს, ბარე ოფიციალურად გახდა მადრიდის ატლეტიკოს ფეხბურთელი მას შემდეგ, რაც მან მის საცდელ მატჩებში, დაბალი დონის ტურნირზე თბილისში, საქართველო, თავი გამოიჩინა და საკმაოდ კარგად იასპარეზა, იგი ასევე დასახელდა ტურნირის საუკეთესო ნახევარმცველად.[

მთავარ გუნდში იგი პირველად მენეჯერმა დიეგო სიმეონემ წარადგინა, 2014 წლის იანვარში, სადაც მან დებიუტი შეასრულა კოპა დელ რეის მატჩზე, ლას პალმასის წინააღმდეგ, ანხელ კორეას ნაცვლად ბოლო წუთებში თამაშით. მადრიდის ატლეტიკო -ში ყოფნისას, ბარემ საკმაოდ დიდი როლი ითამაშა გუნდს სეგუნდა დივიზიონ -ში დაწინაურებისათვის მას შემდეგ, რაც ორი მატჩის საერთო ჯამში დაამარცხა 3–0 ანგარიშით, ამასთანავე მეორე მატჩში ბარემ გოლის გატანაც მოახერხა..

ბარე ძირითად გუნდში მას შემდეგ გადაიყვანეს, რაც გუნდს აეკრძალა ახალი მოთამაშეებისათვის კონტრაქტის გაფორმება. მან პირველი თამაში 2017–18 სეზონში ჩაატარა 25 ოქტომბერს, როდესაც ითამაშა ელჩესთან, 2017–18 კოპა დელ რეის 32-ე ტურში, თამაში ფრედ დასრულდა, ანგარიშით 1–1.
დავიდ მალიანი

დავიდ მალიანი (; დ. 17 აპრილი, 1904, ზაქათალა — გ. 17 ივლისი, 1976, ერევანი) — სომეხი და საბჭოთა მსახიობი, საბჭოთა კავშირის (1974) და სომხეთის სსრ-ის სახალხო (1942) არტისტი.

არის ჰენრიხ მალიანის (სსრკ სახალხო არტისტი, 1982) ბიძა.

ბიოგრაფია
დავიდ მალიანი დაიბადა 1904 წელს ქალაქ ზაქათალაში. დაწყებითი განათლება ადგილობრივ სამრევლო სკოლაში მიიღო, რომელიც დაუსრულებელი დატოვა, რადგან 1918 წელს ოჯახთან ერთად აზერბაიჯანიდან საქართველოში, ჯერ თელავში, შემდეგ თბილისში გადავიდა საცხოვრებლად.

მალიანმა პროფესიული განათლება მიიღო თბილისის დრამატულ სტუდია „აიარტუნში“ 1924 წელს არშაკ ბურჯალიანის და სტეპან კაპანაკიანის ხელმძღვანელობით. მცირე ხნით მუშაობდა ერევნის პირველ სახელმწიფო თეატრში, შემდეგ სამუშაოდ გადავიდა თბილისში, სომხურ დრამატულ თეატრში.

1929-1930 წლებში დავიდ მალიანი მუშაობდა ლენინაკანის დრამატულ თეატრში (ამჟამინდელი ვარდან აჯემიანის სახელობის გიუმრის დრამატული თეატრი. ამის შემდეგ მან ორი სეზონი გაატარა ერევნის მუშათა თეატრში. შემდეგ მსახიობი გადავიდა „არმენფილმში“ და 1937 წელს დამკვიდრდა სუნდუკიანის სახელობის ერევნის დრამატულ თეატრში, როგორც მსახიობი.

თეატრში ნათამაშები როლებიდან აღსანიშნავია: ჯეიდი („მომგებიანი პოზიცია“), კრეჩინსკი („კრეჩინსკის ქორწილი“), მიქაელიანი („კაპიტანი“, 1938), ჰარი სმიტი („რუსული საკითხი“, 1947), მიქაელ ნალბანდიანი („მიქაელ ნალბანდიანი“, 1952), ავალიანი, („სიმაღლეებში“), ტიგრანი („გამბედაობა“), ტუსიანი („მოკლული მტრედი“, 1944), კარენი („ცოცხალი ლეში“, 1951), ჩეპურნოი („მზის შვილები“, 1953) და სხვა.

იყო საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის წევრი (1942 წლიდან), სომხეთის სსრ-ის მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი.

ავტორია წიგნისა „სახეები, შეხვედრები“ (1974).

დავიდ მალიანი 1976 წლის 17 ივლისს გარდაიცვალა ერევანში. დაკრძალულია თოხმახის სასაფლაოზე.

ჯილდოები და აღიარება
1936 : სომხეთის სსრ-ის დამსახურებული არტისტი
1942 : სომხეთის სსრ-ის სახალხო არტისტი
1974 : სსრკ სახალხო არტისტი
1950, 1952 : სტალინური პრემია ლიტერატურისა და ხელოვნების დარგში
1944, 1956 : შრომის წითელი დროშის ორდენი
მედალი „კავკასიის დაცვისათვის“
მედალი 1941-1945 წლების დიდ სამამულო ომში მამაცური შრომისათვის

ხსოვნა
ერევანში არის დავიდ მალიანის ქუჩა

ფილმოგრაფია