iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ბიჟბულიაკის რაიონი

ბიჟბულიაკის რაიონი — მუნიციპალური რაიონი ბაშკირეთის რესპუბლიკაში, რუსეთის ფედერაცია. რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია სოფელი ბიჟბულიაკი.

გეოგრაფია
ბიჟბულიაკის რაიონი მდებარეობს ბაშკირეთის დასავლეთ ნაწილში. სამხრეთიდან ესაზღვრება ორენბურგის ოლქი. რაიონის ფართობია 2133,90 კმ².

ისტორია
ბიჟბულიაკის რაიონი დაარსდა 1930 წლის 20 აგვისტოს, როდესაც სრულიად რუსეთის ცენტრალური აღმასრულებელი კომიტეტის გადაწყვეტილებით მოხდა ბაშკირეთის ავტონომიური რესპუბლიკის კანტონებად დაყოფის გაუქმება და როდესაც შეიქმნა 48 რაიონი.

1963 წლის 1 თებერვალს რაიონი გაუქმდა და შეუერთდა ბელებეევის რაიონს, თუმცა კვლავ აღდგა 1965 წლის 13 იანვარს.

მოსახლეობა
2010 წლის რუსეთის საყოველთაო აღწერების მიხედვით აქ ცხოვრობენ: ჩუვაშები — 35,3 %, თათრები — 26,1 %, ბაშკირები — 22 %, რუსები — 11,8 %, ერზიანები — 3,6 %, სხვა ეროვნების პირები —0,9  %.

ადმინისტრაციული დაყოფა
ბიჟბულიაკის რაიონში არის 86 დასახლებული პუნქტი, რომლებიც ერთიანდებიან 13 სასოფლო დასახლებაში.
გელიბოლუ (2005, ფილმი)

გელიბოლუ — თურქი კინორეჟისორ თოლგა იორნექის 2005 წლის ფილმი. არის დოკუმენტური 1915 წლის გალიპოლის ბრძოლის შესახებ, რომელიც ორივე მხარეს მიერ მოთხრობილია: ერთის მხრივ თურქების და მეორეს მცრივ ბრიტანეთის ჯარისკაცებისა და ანზაკის ჯარისკაცების მიერ.

მოკლე შინაარსი
ორივე მხარის შენახული დღიურების, წერილებისა და ფოტოსურათების გამოყენებით, ფილმი გვიჩვენებს ორივე მხრის სიმამაცისა და ტანჯვას. ფილმი ასევე მოიცავს: ინტერვიუებს საერთაშორისო ექსპერტებთან, ადგილმდებარეობის ლანდშაფტის, წყალქვეშა და საჰაერო გადაღებას, 3- კომპიუტერულ ანიმაციებს.
მოხეტიალეები (მანგა)

— ფენტეზის ჟანრის იაპონური მანგა, ალტერნატიული ისტორიის სიუჟეტით. მასში მოთხრობილი ამბების ავტორი და მხატვარია კოუტა ჰირანო. მანგა თავდაპირველად გამოდიოდა ჟურნალში , 2009 წლის 30 აპრილიდან. მისი პერსონაჟია სხვადასხვა ისტორიული ფიგურა, რომელიც აღმოჩნდება უცნობ სამყაროში. აქ მათი ნიჭი და ტექნიკა სჭირდება ჯადოქრებს, რათა სამყარო დანგრევისგან გადაარჩინონ. აგრეთვე გამოდიოდა ამავე სახელწოდების ანიმე ტელესერიალი. იგი ეთერში 2016 წლის 7 ოქტომბრიდან 23 დეკემბრამდე გადიოდა. ცნობილია, რომ გამოვა სერიალის მეორე სეზონიც.
ლეგიონერი ასტერიქსი

„ლეგიონერი ასტერიქსი“ — რიგით მეათე წიგნი ასტერიქსის შესახებ კომიქსების სერიაში. მასში მოთხრობილი ისტორიების ავტორი რენე გოსინია, ხოლო მხატვარი - ალბერ უდერზო. კომიქსი იბეჭდებოდა ჟურნალში (1966-1967, გამოშვებები 368-389), ხოლო ალბომის სახით გამოიცა 1967 წელს, გამომცემლობის მიერ.

სიუჟეტის მიხედვით, ასტერიქსი და ობელიქსი ნადირობენ ტახებზე, როდესაც ხვდებიან ფალბალა, მათი სოფლის ყოფილ მაცხოვრებელს. ობელიქსს იგი უმალვე უყვარდება, მაგრამ რამდენიმე საათში ფალბალა შეიტყობს, რომ მისი საქმრო ტრაგიკომიქსი რომაელებმა გაიტაცეს და ჩრდილოეთ აფრიკაში ტყვედ წაიყვანეს. ობელიქსი გულდაწყვეტილია საქმროს არსებობის გამო, მაგრამ ფალბალას ჰპირდება, რომ ტრაგიკომიქსს დაუბრუნებს.

ადაპტაციები
კომიქსის ძირითადი სიუჟეტი გადატანილია სრულმეტრაჟიან ანიმაციურ ფილმში „ასტერიქსი და სიურპრიზი კეისარს“. მასში აგრეთვე გამოყენებულია ტომის „გლადიატორი ასტერიქსი“ ელემენტები.
მეთაურის ფარი (ასტერიქსი)

„მეთაურის ფარი“ — რიგით მეთერთმეტე წიგნი ასტერიქსის შესახებ კომიქსების სერიაში. მასში მოთხრობილი ისტორიების ავტორი რენე გოსინია, ხოლო მხატვარი - ალბერ უდერზო. კომიქსი იბეჭდებოდა ჟურნალში (1967, გამოშვებები 399-421), ხოლო ალბომის სახით გამოიცა 1968 წელს, გამომცემლობის მიერ.

ეს ნაწილი შთაგონებულია ალეზიის ბრძოლით, როდესაც გალი მებრძოლი ვერცინგეტორიქსი დამარცხდა და იულიუს კეისრის წინაშე მოინანია. ამ ბრძოლის მცირე ნაწყვეტები თავად წიგნში ჩნდება, მაგრამ ძირითადი სიუჟეტი ეხება შემდგომში განვითარებულ მოვლენებს.
ასტერიქსი ოლიმპიურ თამაშებზე

„მეთაურის ფარი“ — რიგით მეთორმეტე წიგნი ასტერიქსის შესახებ კომიქსების სერიაში. მასში მოთხრობილი ისტორიების ავტორი რენე გოსინია, ხოლო მხატვარი - ალბერ უდერზო. კომიქსი იბეჭდებოდა ჟურნალში (1968, გამოშვებები 434-455), ხოლო ალბომის სახით გამოიცა იმავე წელს, გამომცემლობების და მიერ. ტომის ინგლისურ ენაზე 1972 წელს გამოცემა დაემთხვა მიუნხენში გამართულ ოლიმპიურ თამაშებს.

ამ ნაწილში იმართება ოლიმპიური თამაშები. გალებს მათში მონაწილეობის მიღების უფლება არ აქვთ, მაგრამ, გაახსენდებათ რა, რომ ზოგადად გალია დაპყრობილია რომაელების მიერ, ჩადიან თამაშებზე, სადაც, გარდა ყველაფრისას, გამოავლენენ, რომ ყველა სხვა მონაწილე ჩემპიონი იყენებს დოპინგს.

ეკრანიზაციები
წიგნის მიხედვით გამოვიდა მხატვრული ფილმი, რაც პეკინის ოლიმპიური თამაშებს დაემთხვა.
ომარურუ

ომარურუ — ქალაქი ნამიბიაში, ერონგოს რეგიონში. 2011 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 300 ადამიანს შეადგენს, ფართობი 352 კმ²-ს. მდებარეობს ერონგოს მთის სიახლოვეს, სეზონურ მდინარე ომარურუს ნაპირებზე. ომარურუზე გადის ქალაქ სვაკოპმუნდისა და ოჩივარონგოს დამაკავშირებელი გზა.

ქალაქის სიახლოვეს აღმოჩენილია დინოზავრის ნაკვალევი.

ისტორია
ომარურუ 1863 წელს ვილჰელმ ცერაუამ დააარსა. 1871 წელს ომარურუში გაიხსნა ლუდის ქარხანა. ამავე პერიოდში, შვედმა ორინთოლოგმა აქსელ ერიქსონმა დააარსა სავაჭრო პოსტი, რომელზეც 1878 წლისთვის ორმოცი თეთრკანიანი იყო დასაქმებული. ერიქსონის ბიზნესი დამყარებული იყო სამხრეთ ანგოლასა და კაპის კოლონიას შორის მიმდინარე ვაჭრობაზე, რომელიც რეგიონულ სავაჭრო გზებს საჭიროებდა.

ქალაქი ძირითადად ვითარდებოდა 1872 წელს გერმანელი მქადაგებლის, გოტლიბ ვიეჰეს მიერ დაარსებული მისიის ირგვლივ.

მმართველობა
ომარურუს მართავს მუნიციპალური საბჭო, რომელშიც ამჟამად შვიდი წევრი შედის. წარმოადგენს ომარურუს საარჩევნო ოლქის რაიონულ ცენტრს.

ტრანსპორტი და ინფრასტრუქტურა
ომარურუ ერთადერთი ქალაქია ქვეყანაში, რომელიც წყლის მილსადენების ქსელ -ს არაა მიერთებული. საჭირო წყალს ქალაქი მდინარე ომარურუს მიდამოებში გაყვანილი ჭაბურღილებიდან იღებს.
ემილ კოპალიანი

ემილ კოპალიანი (დ. 3 ნოემბერი, 1948, ბოლნისი — გ. 24 დეკემბერი, 2024) — წმინდა ანდრია პირველწოდებულის სახელობის ქართული უნივერსიტეტის დოქტორი ისტორიის დარგში. აგრეთვე თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის საპატიო დოქტორი.

ბიოგრაფია
1972 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. მუშაობდა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კავკასიის ხალხთა ისტორიის კათედრის გამგედ, უნივერსიტეტის სწავლულ მდივანად, დოცენტად. იყო კადრების უფროსი მასწავლებელი, შემდეგ დოცენტი, თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მოსამზადებელი განყოფილების დეკანის მოადგილე.

ისტორიის მეცნიერებეთა კანდიდატი, სადისერტაციო თემა „რუსეთის პოლიტიკა ჩრდილო – დასავლეთ კავკასიაში საუკუნის ნახევარში და საქართველო“, დაიცვა 1998 წელს. ამჟამად წმ. ანდრია პირველწოდებულის ქართული უნივერსიტეტის ისტორიის ლექტორი.
ასტრო ბიჭი

} — იაპონური მანგას სერია, დაწერილი და ილუსტრირებული ოსამუ ტეზუკას მიერ. იგი 1952-1968 წლებში გამოიცემოდა. სიუჟეტი აღწერს რობოტ ასტრო ბიჭის და სხვა პერსონაჟების თავგადასავლებს.

მანგას შთაგონებით შეიქმნა ანიმე ტელესერიალი „ასტრო ბიჭი“. მისი წარმატების შემდეგ 1980-იანებში გამოვიდა გაგრძელება. კიდევ ერთი სერიალი 2003 წელს გამოუშვეს. 2009 წელს გამოვიდა სრულმეტრაჟიანი ანიმაციური ფილმი. 2015 წელს ცნობილი გახდა, რომ მომზადდებოდა კიდევ ერთი ანიმაციური ტელესერიალი.
იაკობის ფონის ბრძოლა

იაკობის ფონის ბრძოლა — სამხედრო კონფლიქტი ჯვაროსნებსა და აიუბიდებს შორის. მუსლიმებმა, სალადინის მეთაურობით დაამარცხეს ქრისტიანები, რომლებსაც ახალგაზრდა მეფე — ბალდუინ იერუსალიმელი სარდლობდა. გაიმართა 1179 წლის აგვისტოში, როდესაც სალადინმა დაიპყრო და გაანადგურა ტამპლიერების მიერ ახლად აგებული ციხესიმაგრე, რომელიც მდებარეობდა იორდანეს ზედა წელზე, ისტორიულ გასასვლელზე გოლანის მაღლობებსა და ჩრდილოეთ გალილეას შორის. იაობის ფონი ასევე ცნობილია ლათინური სახელით და ებრაული . ბევრი მკვლევარი მიიჩნევს, რომ 1187 წელს სალადინის მიერ წმიდა მიწისა და იერუსალიმის დაპყრობა ამ ადრეული გამარჯვებით იყო განპირობებული.
One-Punch Man

— სუპერგმირული პაროდიული ონლაინ-კომიქსი, შექმნილი ვინმე -ის მიერ. მისი გამოშვება 2009 წლის დასაწყისში დაიწყო. მოქმედება სამყაროში ხდება, რომელიც ირონიულად ჰგავს ჩვენსას. მთავარი გმირი 25 წლის ბიჭია, რომელიც მელოტი და ძალიან ძლიერია. იგი ცდილობს, გზა გაიკვლიოს ცხოვრებაში, რომელზეც წინ მონსტრები და ურჩხულები ეღობებიან.

ტელესერიალი
მანგას მიხედვით გამოვიდა ანიმე ტელესერიალი, რომელიც შეიცავს 12 ეპიზოდს, რომელთაგან თითოეულის ხანგრძლივობაა 25 წუთი. პირველი ეპიზოდი ეთერში გავიდა 2015 წლის 5 ოქტომბერს, ჩვენება კი ჯერ არ დასრულებულა.

ოვა
სერიალი აგრეთვე გამოვიდა ოვას სახით, 2016 წელს. იგი შედგება 7 ეპიზოდისგან.

ოფიციალური საიტი
კანო (ქალაქი)

კანო — ქალაქი ნიგერიის ჩრდილოეთით, კანოს შტატის ადმინისტრაციული ცენტრი.

მოსახლეობა — 3 848 885 ადამიანი. მოსახლეობის რაოდენობის მიხედვით ქვეყნის მეორე ქალაქი ლაგოსის შემდეგ.

მოსახლეობის უმრავლესობა მიეკუთვნება ჰაუსას ხალხს. 2010 წელს შტატში შარიათის შემოღების შემდეგ ბევრმა ქრისტიანმა დატოვა ქალაქი. 2012 წლის 21 იანვარს ქალაქ კანოში განხორციელდა ტერაქტების სერია: მოტოროლერებზე მჯდომმა ტერორისტებმა თავი აიფეთქეს დაახლოებით ოთხ საპოლიციო უბანზე. აფეთქებაზე პასუხისმგებლობა, რის შედეგადაც დაიღუპა არანაკლებ 215 ადამიანი, თავის თავზე აიღო რადიკალურმა მუსულმანურმა ორგანიზაცია „ბოკო ჰარამმა“.
ბელვუარის ციხესიმაგრის ბრძოლა

ბელვუარის ციხესიმაგრის ბრძოლა — სამხედრო კონფლიქტი ჯვაროსნებსა და აიუბიდებს შორის. გაიმართა 1182 წლის ივლის-აგვისტოში. იერუსალიმის სამეფოს ჯარებმა, ბალდუინ იერუსალიმელის მეთაურობით დაამარცხეს ეგვიპტელი აიუბიდები, რომლებსაც სალადინი სარდლობდა. ეს ბრძოლა წარმოადგენდა სალადინის კამპანიის ნაწილს, რომელიც მიმდინარეობდა აკაბაში, ტრანსიორდანიაში, გალილეასა და ბეირუთში.
მკრტიჩ I

მკრტიჩ (დ. 4 აპრილი 1820 — გ. 29 ოქტომბერი, 1907) — სომეხი სასულიერო და საზოგადო მოღვაწე, მწერალი, 125-ე კათოლიკოსი სომხური სამოციქულო ეკლესიისა ეჩმიაძინში.

მკრტიჩ ხრიმიანი დაიბადა 1820 წლის 4 აპრილს ვანში (ოსმალეთის იმპერია).

იგი იყო კონსტანტინეპოლის სომეხთა პატრიარქი 1869–1873 წლებში, სრულიად სომეხთა კათალიკოსი 1892–1907 წლებში.
გარდაიცვალა 87 წლის ასაკში, 1907 წლის 29 ოქტომბერს. დაკრძალულია ეჩმიაძინის მონასტერში.

მკრტიჩ და საქართველო
გაზეთ „ივერიის" 1893 წლის სექტემბრის ნომერში ხაშურიდან საინტერესო კორესპონდენციას ვკითხულობთ:
ალ-ფულის ბრძოლა

ალ-ფულის ბრძოლა (; ჯვაროსნული ტერმინი ) — სალადინის კამპანიის ნაწილი. გაიმართა 1183 წლის სექტემბერში. იერუსალიმის არმია, გი დე ლუზინიანის და აიუბიდები სალადინის მეთაურობით ერთ კვირაზე მეტ ხანს უტევდნენ ერთმანეთს ალ-ფულთან (დღევანდელი აფულა). ტაქტიკურად ბრძოლა იყო გათამაშება, მაგრამ ჯვაროსნებმა ხელი შეუშალეს სალადინს ნებისმიერი ციხესიმაგრის აღებაში და მას აიძულეს, რომ უკან დაეხია. თუმცა, მაჰმადიანი ლიდერების ჯარისკაცებმა სერიოზული ზიანი მიაყენეს ფერმებსა და სოფლებს.
კრესონის ბრძოლა

კრესონის ბრძოლა — მცირე სამხედრო კონფლიქტი იერუსალიმის სამეფოს, ტამპლიერების და ჰოსპიტალიერების გაერთიანებულ ჯარსა (ამის მიუხედავად ქრისტიანთა რიცხვოვნობა ბევრად მცირე იყო ვიდრე მუსლიმების) და აიუბიდებს შორის. გაიმართა 1187 წლის 1 მაისს, კრესონის წყაროებთან, ნაზარეთის სიახლოვეს. ბრძოლაში აიუბიდებმა სრული გამარჯვება მოიპოვეს. თითქმის ყველა ჯვაროსანი დაიღუპა, მათ შორის ჰოსპიტალიერთა დიდი მაგისტრი როჟე დე მულენი. ორი თვის შემდეგ გამართული ჰატინის ბრძოლა იერუსალიმის სამეფოს გადამწყვეტი მარცხის წინაპირობა გახდა.
იერუსალიმის ალყა (1187)

იერუსალიმის ალყა — სამხედრო კონფლიქტი იერუსალიმის სამეფოსა და აიუბიდებს შორის. მიმდინარეობდა 1187 წლის 20 სექტემბრიდან 2 ოქტომბრამდე. ჰატინთან გამარჯვების შემდეგ, სალადინმა მოიკრიბა დიდძალი არმია და ალყა შემოარტყა იერუსალიმს ქრისტიანთა მეთაურმა, ბალიან დე იბელინმა ქალაქი სალადინს ჩააბარა. მოსახლეობამ გადაიხადა გამოსასყიდი დარჩენის სანაცვლოდ. ამ დამარცხებამ აიძულა ევროპელები, წამოეწყოთ მესამე ჯვაროსნული ლაშქრობა რიჩარდ ლომგულის, ფილიპ ოგიუსტის და ფრიდრიხ ბარბაროსას მეთაურობით.
პორტ-ჰარკორტი

პორტ-ჰარკორტი — ნიგერიის რივერსის შტატის ადმინისტრაციული ცენტრი, რომელიც მდებარეობს მდინარე ბონიზე, ნიგერის დელტაში. ქალაქის მოსახლეობა — 2 667 435 ადამიანი (2006), დიდი პორტ-ჰარკორტი მიოთვლის დაახლოებით 5,7 მილიონ მაცხოვრებელს.

ისტორია
პორტ-ჰარკორტი ბრიტანელებმა 1913 წელს დააარსეს იმ რაიონში, სადაც ტრადიციულად ცხოვრობენ იკვერეს და იჯოს ხალხი. მას სახელი დაერქვა კოლონიების საქმეთა სახელმწიფო მდივნის ლუის ვერნონ-ჰარკორტის პატივსაცემად. თავდაპირველად ქალაქი გამოიყენებოდა ენუგუში ნაწარმოები ნახშირის ექსპორტისათვის. ქალაქი ენუგუ მდებარეობს 243 კმ-ით ჩრდილოეთით პორტ-ჰარკორტიდან, რომელთანაც ის დაკავშირებულია ინგლისელების მიერ აშენებული რკინიგზით აღმოსავლეთის ხაზზე.

გეოგრაფია
დიდი პორტ-ჰარკორტი მოიცავს თვითონ ქალაქ პორტ-ჰარკორტს, რომელიც შედგება ძველი ევროპული (თაუნშიპი) და მასთან მიმდებარე რამდენიმე ახალი კვარტალებისგან, ასევე ადგილობრივი თვითმართველობის მქონე 7 რაიონისგან — ოკრიკა, ობიო-აკპორი, იკვერე, ოიიგბო, ოგუ-ბოლო, ტაი და ელემე.

ინფრასტრუქტურა
ქალაქში მდებარეობს რივერსის შტატის სახელმწიფო უნივერსიტეტი და პორტ-ჰარკორტის უნივერსიტეტი. ფუნქციონირებს საერთაშორისო აეროპორტი, ორი საზღვაო პორტი, ორი სტადიონი და ორი ნავთობგადამამუშავებელი ქარხანა.

მომავალი გეგმები
ქალაქის მჭიდრო დასახლების გამო 2009 წლის დასაწყისში შტატის ხელისუფლებამ, გუბერნატორ ჩიბუიკე ამაეჩის ხელმძღვანელობით, გამოაცხადა ახალი ქალაქის — გრეით-პორტ-ჰარკორტის შექმნის გეგმები. ახალი ქალაქი უნდა აშენდეს პორტ-ჰარკორტის საერთაშორისო აეროპორტის სიახლოვეს.
ოუჩო

ოუჩო — ქალაქი ნამიბიაში, კუნენეს რეგიონში, ოუჩოს საარჩევნო ოლქის ცენტრი. 2011 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 8 445 ადამიანს შეადგენს. ცნობილია, როგორც ეტოშის ეროვნული პარკის მთავარი კარიბჭე.

ქალაქი 1897 წელს გერმანელებმა დააარსეს პატარა სამხედრო ბაზის ირგვლივ, გერმანიის სამხრეთ-დასავლეთ აფრიკის ჩრდილოეთ ნაწილის კვლევის მიზნით. ოუჩოს სიახლოვეს მდებარეობს გამკარაბის მღვიმე, რომელიც განთქმულია სტალაქტიტებითა და სტალაგმიტებით.

ოუჩოს მართავს მუნიციპალური საბჭო, რომელშიც ამჟამად შვიდი წევრი შედის.

ქალაქიდან 10 კილომეტრში მდებარეობს ასაფრენი ზოლი მომცრო თვითმფრინავებისათვის. ოუჩო ნამიბიის სარკინიგზო სისტემის ბოლო სადგურია, თუმცა, ამჟამად ქალაქში სარკინიგზო სერვისი არ არსებობს.
დამარალენდი

დამარალენდი — ნამიბიის ჩრდილო-ცენტრალური ნაწილის სახელი, სადაც ძირითად მისახლეობას დამარები წარმოადგენენ. ის დაახლოებით ესაზღვრებოდა ჩრდილოეთით ოვამბოლენდს, ნამიბის უდაბნოს სამხრეთით, კალაჰარის უდაბნოს აღმოსავლეთით და ვინდჰუკს სამხრეთით.

1970-იანებში სამხრეთ-დასავლეთი აფრიკის ბანტუსტანს სახელად დამარალენდი უწოდეს. აპართეიდულ მთავრობას განზრახული ჰქონდა დამარებით დასახლებული რეგიონის თვით-მმართველობის შექმნა. 1980 წელს ჩამოყალიბდა ცენტრალურად მართული ადგილობრივი ხელისუფლება.

1989 წელს, ნამიბიის დამოუკიდებლობისთვის ომის დაწყების წინ, ყოფილი სამხრეთ-დასავლეთი აფრიკის დანარჩენი ბანტუსტანების მსგავსად ისიც გააუქმეს.
სტეფანე (კარბელაშვილი)

სტეფანე (კარბელაშვილი) (დ. 1 იანვარი, 1853, გორის მაზრა, ქვემო ჭალა — გ. 8 აპრილი, 1936) — ქართველი საეკლესიო და საზოგადო მოღვაწე, საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის წმიდანი (2011).

ბიოგრაფია
ეპისკოპოსი სტეფანე, ერისკაცობაში ვასილ გრიგოლის ძე კარბელაშვილი, დაიბადა 1853 წლის 1 იანვარს გორის მაზრის სოფელ ქვემო ჭალაში მღვდლის ოჯახში. მამა - გრიგოლი ქართული საეკლესიო გალობის მცოდნე და შემსრულებელი იყო. ვასილმა და მისმა ძმებმა ბავშობიდანვე ოჯახში შეისწავლეს ქართული სასულიერო გალობის ქართლ-კახური კილო.იგი ჯერ გორის სასულიერო სასწავლებელში სწავლობდა, 1864 წელს ვასილი თავის ძმებთან — ანდროსა და პოლიევქტოსთან ერთად პირველად წარდგა საზოგადოების წინაშე ხალხური სიმღერების რეპერტუარით და ყველას მოწონება დაიმსახურა. 1867 წელს ვასილმა ძმებთან ერთად სწავლა განაგრძო თბილისის სასულიერო სასწავლებელში, რომლის დამთავრების შემდეგ ჩაირიცხა სასულიერო სემინარიაში, პარალელურად 1879 წლიდან სწავლობდა თბილისის მუსიკალურ სკოლაში.

ვასილ კარბელაშვილმა 1881 წელს დაამთავრა თბილისის სასულიერო სემინარია; 1881 წლის 16 ივნისს დაინიშნა ქართული ენის მასწავლებლად თბილისის ქალთა საეპარქიო სასწავლებელში; 1882 წლის 1 ივლისს დატოვა სამსახური და შევიდა მოსკოვის კონსერვატორიაში, სადაც პროფესორ კოშკინთან ეუფლებოდა სამუსიკო ხელოვნებას. 1883 წ. 16 ოქტომბერს აკურთხეს თბილისის წმ. ბარბარეს ეკლესიის მღვდლად, ამავე დროს ასრულებდა მღვდლის მოვალეობას თბილისის 1 სამხედრო ჰოსპიტალში; 1884–1885 წლებში ასწავლიდა სჯულის კანონს ნავთლუღის სახალხო სასწავლებელში.

1890 წლის თებერვლიდან გადაიყვანეს ნავთლუღის წმ. ბარბარეს ეკლესიის წინამძღვრად, იგი მასწავლებლობდა კიდეც და 1891 წლის 10 ოქტომბრამდე ყველა საგანს უსასყიდლოდ ასწავლიდა თავის მეუღლესთან — მარიასთან ერთად.
1904–1906 წწ. განაგებდა საეკლესიო ნივთების მაღაზიას და ზრუნავდა მის შენობასა და საეკლესიო ნივთების საწყობზე; 1905 წლის ივნისში თავისივე თხოვნით ეგზარქოსმა ალექსიმ დანიშნა თბილისის სამების ტაძრის წინამძღვრად. 1917 წლის 4 სექტემბერს დაქვრივდა. აქტიურ მონაწილეობას იღებდა საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის საეკლესიო კრების მუშაობაში. 1919 წელს აიყვანეს დეკანოზის ხარისხში 1921–1922 წლებში იყო თელავის ტაძრის წინამძღვარი. 1925 წელს აღიკვეცა ბერად სტეფანეს სახელით. 1925 წლის 25 ოქტომბერს სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის ამბროსის ლოცვა-კურთხევით აკურთხეს ბოდბის ეპისკოპოსად. 1928 წლის 24 თებერვალს გაათავისუფლეს ბოდბის ეპისკოპოსობიდან და გადაიყვანეს ალავერდელად. 1929 წელს გაათავისუფლეს ალავერდის ეპისკოპოსობიდან; 1930 წლის 1 იანვარს დროებით დაინიშნა კარის წმ. გიორგის ეკლესიის მღვდლად; 1934 წლის 6 აგვისტოს პირადი თხოვნის საფუძველზე ავადმყოფობის გამო გაათავისუფლა კარის წმ. გიორგის ეკლესიის წინამძღვრობიდან.
დაჯილდოებული იყო ეგზარქოს პალადის მიერ გულითადი შრომისათვის საგვერდულით; 1890 წლის მარტში საავადმყოფოს საეკლესიო-სამრევლო სკოლაში გულითადი მუშაობისათვის გამოეცხადა მადლობა. 1892 წელს ქოლერის მძვინვარების პერიოდში გულითადი და სასარგებლო შრომისათვის დააჯილდოვეს იისფერი სკუფიით. საუკუნის 90-იან წლებში გამოქვეყნებული აქვს რამდენიმე უმნიშვნელოვანესი ნაშრომი.

გარდაიცვალა 1936 წლის 8 აპრილს, დაკრძალულია წმიდა ბარბარეს ეკლესიის გალავანში. 2011 წლის 20 დეკემბრის საქართველოს ეკლესიის წინაშე უამრავი დამსახურებისათვის წმიდა სინოდის განჩინებით ეპისკოპოსი სტეფანე წმინდანად შეირაცხა.
ალექსი (გერსამია)

ალექსი (გერსამია) (დ. 14 აპრილი, 1865, ქუთაისის გუბერნია, გადიდი — გ. 7 თებერვალი, 1938) — ქართველი საეკლესიო მოღვაწე.

ბიოგრაფია
ეპისკოპოსი ალექსი, ერისკაცობაში ალექსანდრე ილარიონის ძე გერსამია დაიბადა 1865 წლის 14 აპრილს ქუთაისის გუბერნიის სოფელ გადიდში, სასულიერო პირის ოჯახში. დაწყებითი განათლება ოჯახში მიიღო, შემდეგ სწავლობდა მარტვილის სასულიერო სასწავლებელში, რომლის დამთავრების შემდეგ სწავლა განაგრძო თბილისის სასულიერო სემინარიაში. 1888 წელს დანიშნულ იქნა მესტიის საეკლესიო-სამრევლო სკოლის მასწავლებლად. 1890 წლიდან დიაკვანია, 1891 წლიდან კი მღვდელი. მამა ალექსი აქტიურ მონაწილეობას იღებდა საქართველოს მართლმადიდებელი სამოციქულო ეკლსიის საეკლესიო კრებების მუშაობაში, მხარს უჭერდა სრულიად საქართველოს კათოლიკოსპატრიარქს, უწმიდესსა და უნეტარეს ამბროსის, 1925 წლის 8 ნოემბერს სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქმა, უწმიდესმა და უნეტარესმა ამბროსიმ მამა ალექსი ეპისკოპოსად აკურთხა და ჩააბარა ცაგერის ეპარქია. 1928 წლის 2 მარტს გადაყვანილ იქნა ჭყონდიდის ეპარქიის მმართველად, 1930 წლის 1 სექტემბერს გადაყვანილ იქნა წილკნის ეპარქიის მმართველად.

ეპისკოპოსი ალექსი მძიმე ავადმყოფობის შემდეგ გარდაიცვალა 1938 წლის 7 თებერვალს თბილისში #1 საავადმყოფოში. დაკრძალულია სიონის საპატრიარქო ტაძრის ეზოში.
ვარლაამი (მახარაძე)

ვარლაამი (მახარაძე) (დ. 26 მარტი, 1873 — გ. 1943) — ქართველი საეკლესიო მოღვაწე.

ბიოგრაფია
მიტროპოლიტი ვარლაამი, ერისკაცობაში ვარლამ მელიტონის ძე მახარაძე, დაიბადა 1873 წლის 26 მარტს მედავითნის ოჯახში. 1895 წელს დაამთავრა თბილისის სასულიერო სემინარია. 1895-1897 წლებში მედავითნედ მსახურობდა თბილისის ღვთისმშობლის სახელობის დიდუბის ეკლესიაში, ასწავლიდა საღვთისმეტყველო საგნებს. 1897 წლის მაისში აკურთხეს მღვდლად და 7 ივნისს განამწესეს სოფელ კავთისხევში ეკლესიის წინამძღვრად. 1899 წლის 1 სექტემბერიდან 1914 წლის 20 ოქტომბრამდე მსახურობდა ფოთის საკათედრო ტაძარში, 1914 წლიდან საქართველოს ეგზარქოსის მიერ გადაყვანილ იქნა ერევნის საოსტატო სემინარიისა და ქალთა მეორე გიმნაზიის საღვთო სჯულის მასწავლებლად და სემინარიის კარის ეკლესიის მღვდლად. 1915 წლის 12 მაისიდან ყარსის სამხედრო ჰოსპიტლის მღვდელია. 1916 წლის 28 ოქტომბრიდან ერევნის ჰოსპიტლის მღვდელმსახურია. 1918 წლის 18 ოქტომბერს დაინიშნა თბილისის #1 საქალებო გიმნაზიისა და ვაჟთა #7 გიმნაზიის პედაგოგად.

1919 წლის 1 თებერვალს დაინიშნა ოზურგეთის ვაჟთა პროგიმნაზიის მათემატიკისა და უმაღლეს პირველდაწყებით სასწავლებლის ქართული ენის მასწავლებლად. 1919 წლის 12 აპრილს მიენიჭა დეკანოზის ხარისხი. 1929 წლის 12 თებერვალს უწმიდესისა და უნეტარესის, სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის ქრისტეფორე -ის ლოცვა-კურთხევით გადაყვანილ იქნა ცხუმ-აფხაზეთის ეპარქიის მმართველად, 1930 წლის 25 ოქტომბერს მიენიჭა მიტროპოლიტის ხარისხი. 1934-1937 წლებში საბჭოთა ხელისუფლებამ იგი ეპარქიიდან გამოაძევა.

მიტროპოლიტი ვარლაამი 1937 წელს დააპატიმრეს და გადასახლებაში გარდაიცვალა 1943 წელს.
დავითი (ბურდულაძე)

დავითი (ბურდულაძე) (დ. 12 მარტი, 1877 — გ. 1963) — ქართველი საეკლესიო მოღვაწე.

ბიოგრაფია
ეპისკოპოსი დავითი, ერისკაცობაში დავით აღათონის ძე ბურდულაძე, დაიბადა 1877 წლის 12 მარტს სიღნაღის მაზრის სოფელ ვაქირში, მედავითნის ოჯახში. დაამთავრა სიღნაღის სასწავლებელი. 1898 წელს ეპისკოპოს ლეონიდეს მიერ გამწესებულ იქნა თელავის მაზრის სოფელ ვარდისუბნის წმიდა გიორგის სახელობის ეკლესიაში, სადაც ასწავლიდა საღვთო სჯულსა და საეკლესიო გალობას.

1915 წელს ხელდასხმულ იქნა მღვდლად. 1929 წელს იგი აიძულეს თავი დაენებებინა სასულიერო საქმიანობისათვის, ხოლო 1944 წელს უწმიდესმა და უნეტარესმა კალისტრატემ იგი აღადგინა მღვდლის ხარისხში. 1952 წლიდან დეკანოზი და ალავერდის ეპარქიის მთავარუხუცესია. 1958 წლის 8 ოქტომბერს ბერად აღიკვეცა, 9 ოქტომბერს აღყვანილ იქნა არქიმანდრიტის ხარისხში. 1958 წლის 14 ოქტომბერს, სვეტიცხოვლობის დღესასწაულზე, სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის მელქისედეკ -ის მიერ ხელდასხმულ იქნა ალავერდის ეპისკოპოსად.

ეპისკოპოსი დავითი გარდაიცვალა 1963 წლის აპრილში, 86 წლის ასაკში. დაიკრძალა თელავის საერო სასაფლაოზე, საიდანაც 1995 წელს ამბა-ალავერდელი მიტროპოლიტის დავითის ლოცვა-კურთხევით გადაასვენეს ალავერდის საკათედრო ტაძარში.
გიორგი (ღონღაძე)

მიტროპოლიტი გიორგი (ერისკაცობაში გიორგი ნესტორის ძე ღონღაძე; დ. 7 ივლისი, 1894, სოფ. ჩრდილი, ახლანდ. ხარაგაულის მუნიციპალიტეტი — გ. 22 ივნისი, 1982, თბილისი) — ქართველი საეკლესიო მოღვაწე.

ბიოგრაფია
დაიბადა 1894 წლის 7 ივლისს შორაპნის მაზრის სოფელ ჩრდილში. 1909 წელს დაასრულა სკოლა. 1910-1914 წლებში მუშაობდა რკინიგზაში ტელეგრაფისტად. 1914-1918 წლებში მონაწილეობდა პირველ მსოფლიო ომში. დემობილიზაციის შემდეგ სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის, უწმიდესისა და უნეტარესის კირიონ -ის ლოცვა-კურთხევით ხელდასხმულ იქნა მთავარდიაკვნად და გაიგზავნა გორის მაზრის სოფელ ატოცში, სადაც მსახურობდა 1923 წლამდე. საბჭოთა რეჟიმის ზეწოლის გამო 1923 წელს იძულებული გახდა თავი დაენებებინა სასულიერო საქმიანობისთვის, ხოლო 1949 წელს სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქმა კალისტრატემ აღადგინა სასულიერო სამსახურში. 1955 წლიდან დეკანოზის ხარისხშია. 1974 წლის 13 იანვარს სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქმა დავით -მ აკურთხა მანგლისის ეპისკოპოსად. 1978 წლის 4 იანვარს, სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქ ილია -ის მიერ აღყვანილ იქნა მიტროპოლიტის ხარისხში. 1980 წელს დაინიშნა წილკნის მიტროპოლიტად, მაგრამ წილკნის ეპარქიაში არსებული ეკლესიების უმოქმედობის გამო წირავდა თბილისში, დიდუბის ეკლესიაში.

1982 წლის 22 ივნისს მიტროპოლიტი გიორგი 88 წლის ასაკში გარდაიცვალა. დაკრძალულია დიდუბის ღვთისმშობლის ტაძარში.
გრიგოლი (ცერცვაძე)

გრიგოლი (ცერცვაძე) (დ. 18 მაისი, 1910, სოფ. ვაზისუბანი, თელავის მაზრა (ამჟამად გურჯაანის მუნიციპალიტეტი) — გ. 1 თებერვალი, 1991, თელავი) — ქართველი საეკლესიო მოღვაწე.

ბიოგრაფია
მიტროპოლიტი გრიგოლი, ერისკაცობაში გიორგი ალექსანდრეს ძე ცერცვაძე, დაიბადა 1910 წლის 18 მაისს თელავის მაზრის სოფელ ვაზისუბანში. 1948 წლის 18 თებერვალს თბილისის სიონის საკათედრო ტაძარში სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქ კალისტრატეს მიერ ხელდასხმულ იქნა დიაკვნად, ხოლო 24 თებერვალს მღვდლად. 1971 წლის დასაწყისში სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის ეფრემ -ის მიერ მიენიჭა დეკანოზის ხარისხი.

1976 წლის 21 მაისს, სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის, დავით -ის ლოცვა-კურთხევით იგი აღიკვეცა ბერად და უწოდეს სახელი გრიგოლი. იმავე წლის 22 მაისს სიონის ტაძარის საპატრიარქო ტაძარში არქიმანდრიტი გრიგოლი სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქმა დავით -მ აკურთხა ალავერდის ეპისკოპოსად.

ალავერდელმა ეპისკოპოსმა გრიგოლმა საეკლესიო კრებაზე წმიდა სინოდის სახელით სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის ტახტზე ასარჩევად წამოაყენა ცხუმ-აფხაზეთის მიტროპოლიტის ილიას კანდიდატურა. 1977 წლის 25 დეკემბერს მან აქტიური მონაწილეობა მიიღო პატრიარქის კურთხევის ცერემონიალში, მიართვა საქართველოს ეკლესიის ახლად აღსაყდრებულ საჭეთმპყრობელს საპატრიარქო მიტრა, კუნკულ-ბარტყულა და კვერთხი. 1978 წლის 4 იანვარს უწმიდესმა და უნეტარესმა ილია -მ ეპისკოპოს გრიგოლს მიტროპოლიტობა უბოძა.

მიტროპოლიტი გრიგოლი გარდაიცვალა 1991 წლის თებერვალში. დაკრძალულია ალავერდის საკათედრო ტაძარში.