iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1359

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1359 მიღებულ იქნა ერთხმად 2001 წლის 29 ივნისს. რეზოლუციამ გაიხსენა დასავლეთ საჰარასთან დაკავშირებული ყველა წინა რეზოლუცია, განსაკუთრებით რეზოლუცია 1108 (1997), და საბჭომ გააგრძელა დასავლეთ საჰარაში გაეროს რეფერენდუმის მისიის მანდატი 2001 წლის 30 ნოემბრამდე.

უშიშროების საბჭომ კვლავ დაადასტურა მხარდაჭერა -სა და გაეროს ძალისხმევისადმი, აგრეთვე მაროკოსა და პოლისარიოს ფრონტის მიერ მიღებული შეთანხმებებისადმი, რომლებიც მიზნად ისახავდა დასავლეთ საჰარის ხალხისთვის მოგვარების გეგმის შესაბამისად თვითგამორკვევის შესახებ თავისუფალი და სამართლიანი რეფერენდუმის ჩატარებას. საბჭომ აღნიშნა პოლისარიოს ფრონტის წინადადებები ორ მხარეს შორის არსებული დაბრკოლებების დასაძლევად და ასევე გაითვალისწინა ალჟირის მემორანდუმი.

-ს მანდატის გაგრძელებასთან ერთად, რეზოლუციამ მხარი დაუჭირა გენერალური მდივანი კოფი ანანის ძალისხმევას მოეწვია ყველა მხარე მოლაპარაკებებზე ჩარჩო შეთანხმების განსახილველად და ნებისმიერი ცვლილების მოსალაპარაკებლად. ხაზი გაესვა, რომ მთლიანობაში არაფერი იქნებოდა შეთანხმებული მანამ, სანამ ყველაფერი არ იქნებოდა დალაგებული მხარეებს შორის. მხარეებს მოუწოდეს გადაეჭრათ დაკარგული პირების საკითხი და გაეთავისუფლებინათ კონფლიქტისას დაკავებულები საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის შესაბამისად.

დასასრულს, გენერალურ მდივანს დაევალა წარედგინა შეფასება მიმდინარე მანდატის დასრულებისას და -ს მომავლის შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1023

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1023 ერთხმად მიიღეს 1995 წლის 22 ნოემბერს, მას შემდეგ, რაც გაიხსენეს ყველა რეზოლუცია ყოფილი იუგოსლავიის კონფლიქტების შესახებ, საბჭომ მხედველობაში მიიღო ძირითადი შეთანხმება აღმოსავლეთ სლავონიის, ბარანიისა და დასავლეთ სირმიუმის რეგიონების შესახებ, რომელიც გაფორმდა ხორვატიის მთავრობასა და ადგილობრივ სერბ წარმომადგენლებს შორის.

უშიშროების საბჭომ კიდევ ერთხელ გაუსვა ხაზი ყოფილ იუგოსლავიაში არსებული კონფლიქტების მოლაპარაკებების გზით პოლიტიკური გადაჭრის აუცილებლობას, მათ შორის ამ ტერიტორიაზე არსებული სახელმწიფოების ურთიერთაღიარებას. საბჭომ ასევე აღნიშნა, რომ აღმოსავლეთი სლავონია, ბარანია და დასავლეთი სირმიუმი (ცნობილი როგორც „აღმოსავლეთის სექტორი“) ხორვატიის განუყოფელი ნაწილია. დიდი მნიშვნელობა მიენიჭა ამ ტერიტორიებზე ადამიანის უფლებებისა და ფუნდამენტური თავისუფლებების პატივისცემას.

საბჭო მიესალმა 1995 წლის 12 ნოემბერს ხელმოწერილ „ძირითად შეთანხმებას აღმოსავლეთ სლავონიის, ბარანიისა და დასავლეთ სირმიუმის რეგიონების შესახებ“ და აღიარა შეთანხმებაში მოცემული მოთხოვნა გარდამავალი ადმინისტრაციისა და საერთაშორისო ძალების შექმნის შესახებ. ყველა მხარეს მოუწოდეს ურთიერთთანამშრომლობისა და გაეროს ნდობის აღდგენის ოპერაციასთან კოორდინაციისკენ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1360

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1360 მიღებულ იქნა ერთხმად 2001 წლის 3 ივლისს. რეზოლუციამ გაიხსენა ერაყთან დაკავშირებული ყველა წინა რეზოლუცია, მათ შორის რეზოლუციები 986 (1995), 1284 (1999), 1330 (2000) და 1352 (2001) ნავთობი სურსათის სანაცვლოდ პროგრამასთან დაკავშირებით, და საბჭომ გააგრძელა ერაყის ნავთობისა და ნავთობპროდუქტების ექსპორტთან დაკავშირებული დებულებები ჰუმანიტარული დახმარების სანაცვლოდ დამატებით 150 დღით.

უშიშროების საბჭო დარწმუნებული იყო ერაყის ხალხისთვის ჰუმანიტარული დახმარების გაწევის დროებითი ღონისძიების აუცილებლობაში მანამ, სანამ ერაყის მთავრობა შეასრულებდა რეზოლუცია 687-ის (1991) დებულებებს და ქვეყნის მასშტაბით თანაბრად გაანაწილებდა დახმარებას.

გაეროს წესდების მეშვიდე თავის შესაბამისად მოქმედებდა, საბჭომ გააგრძელა ნავთობი სურსათის სანაცვლოდ პროგრამა 150 დღით, 2001 წლის 4 ივლისს 00:01 -დან დაწყებული. ნავთობის გაყიდვებიდან და სხვა ფინანსური ოპერაციებიდან მიღებული შემოსავლები პრიორიტეტულად განაწილდებოდა სამდივნოს საქმიანობის ფარგლებში, საიდანაც 13% გამოყენებული იქნებოდა რეზოლუცია 986-ში მითითებული მიზნებისთვის. გენერალური მდივანი კოფი ანანი მოთხოვნილ იქნა უზრუნველეყო მიმდინარე რეზოლუციის ეფექტური განხორციელება და 90 დღის განმავლობაში წარედგინა მოხსენება. უშიშროების საბჭოს კომიტეტს, რომელსაც დაევალა პროცესის მონიტორინგი, ასევე სთხოვეს წარედგინა მოხსენება.

რეზოლუციამ გადაწყვიტა, რომ სადეპოზიტო ანგარიშზე დაგროვილი სახსრებიდან საერთო ჯამში არაუმეტეს 600 მილიონი აშშ დოლარი შეიძლება გამოყენებულიყო ერაყისთვის გადასახდელი თანხების გარდა სხვა გონივრული ხარჯების დასაფარად, როგორიცაა ნავთობის ექსპორტის გასაზრდელი აღჭურვილობა და აუცილებელი სამოქალაქო საჭიროებების ხარჯები. სადეპოზიტო ანგარიშზე შეტანილი სახსრებიდან გაეროს კომპენსაციის კომისიაზე გადასარიცხი ეფექტური გამოქვითვის განაკვეთი შეადგენდა 25%-ს, ხოლო დამატებითი სახსრები ჩაირიცხებოდა ჰუმანიტარული მიზნებისთვის განკუთვნილ ანგარიშზე.

დასასრულს, საბჭომ მოუწოდა მიმდინარე რეზოლუციის სრულ შესრულებას და მიმართა ყველა ქვეყანას ითანამშრომლოს განაცხადების წარდგენასა და საექსპორტო ლიცენზიების გაცემაში.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1717

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1717 — ერთხმად მიღებული 2006 წლის 13 ოქტომბერს. რუანდასთან დაკავშირებულ რეზოლუციებზე — 955 (1995), 1165 (1998), 1329 (2000), 1411 (2002), 1431 (2002), 1449 (2002), 1503 (2003) და 1534 (2004) — დაყრდნობით, საბჭომ გაახანგრძლივა რუანდის საერთაშორისო სისხლის სამართლის ტრიბუნალის დროებითი მოსამართლეების უფლებამოსილების ვადა.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
საბჭომ გაიხსენა, რომ 18 დროებითი მოსამართლე -ში გაეროს გენერალური ასამბლეის მიერ 2003 წლის 25 ივნისს აირჩა. ასევე გაიხსენა რეზოლუცია 1684 (2006), რომლითაც გაგრძელდა -ში მომსახურე მუდმივი მოსამართლეების უფლებამოსილების ვადა.

ღონისძიებები
შემდეგ 18 მოსამართლეს უფლებამოსილების ვადა 2008 წლის 31 დეკემბრამდე გაუგრძელდა:

აიდინ სეფა აქაი
ფლორენს რიტა არეი
სოლომი ბალუნგი ბოსა
რობერტ ფრემრი
თაღრიდ ჰიქმეთი
კარინ ჰიოქბორგი
ვაგნ იუენსენი
გბერდაო გუსტავ კამი
ფლავია ლატანძი
კენეთ მაჩინი
ჯოზეფ ედვარდ ჩიონდო მასანჩე
ტან სრი დატო' ჰჯ. მოჰდ. აზმი დატო' ჰჯ. კამარუდინი
ლი გაკუიგა მუთოგა
სეონ კი პარქი
მპარანი მამი რიჩარდ რაჯონსონი
ემილ ფრენსის შორტი
ალბერტუს ჰენრიკუს იოჰანეს სვარტი
აურა ე. გუერა დე ვილალასი

სახელმწიფოებს მოეთხოვათ, უზრუნველეყოთ -ში მოსამართლეებად მომსახურე თავიანთი მოქალაქეების ხელმისაწვდომობა 2008 წლის 31 დეკემბრამდე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 805

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 805 მიიღეს ერთხმად 1993 წლის 4 თებერვალს — საერთაშორისო სასამართლოს მოსამართლის მანფრედ ლახსის გარდაცვალების (1993 წლის 14 იანვარი) აღნიშვნის შემდეგ, საბჭომ გადაწყვიტა, რომ საერთაშორისო სასამართლოში წარმოქმნილ ვაკანსიაზე არჩევნები ჩატარდებოდა 1993 წლის 10 მაისს — უშიშროების საბჭოში და გენერალური ასამბლეის სხდომაზე მის მე-47 სესიის ფარგლებში.

ლახსი სასამართლოს წევრი იყო 1967 წლიდან და მისი პრეზიდენტი გახლდათ 1973-დან 1976 წლამდე. მისი უფლებამოსილების ვადა 1994 წლის თებერვალს უნდა გასულიყო.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1722

გაერთიანებული ერების უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1722, მიღებული ერთხმად 2006 წლის 21 ნოემბერს, ყოფილი იუგოსლავიის კონფლიქტებთან დაკავშირებული წინა რეზოლუციების გახსენების შემდეგ, მათ შორის რეზოლუციები 1031 (1995), 1088 (1996), 1423 (2002), 1491 (2003), 1551 (2004), 1575 (2004) და 1639 (2005), საბჭომ გააგრძელა ბოსნია და ჰერცეგოვინაში -ს მანდატი, როგორც სტაბილიზაციის ძალების სამართლებრივი მემკვიდრისა, კიდევ თორმეტი თვით.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
უშიშროების საბჭომ ხაზი გაუსვა დეიტონის შეთანხმების სრული განხორციელების მნიშვნელობას და მიესალმა -ის, უსაფრთხოებისა და თანამშრომლობის ევროპული ორგანიზაციის და სხვა საერთაშორისო ორგანიზაციების წვლილს. სიტუაცია კვლავ წარმოადგენდა მშვიდობისა და უსაფრთხოებისთვის საფრთხეს და საბჭო გადაწყვეტილი იყო ხელი შეეწყო კონფლიქტის მშვიდობიანი გადაწყვეტისთვის. გარდა ამისა, მიესალმა ევროკავშირის გაზრდილ ჩართულობას ბოსნია და ჰერცეგოვინაში და ამ უკანასკნელის პროგრესს ევროკავშირისკენ.

აქტები
გაეროს წესდების მეშვიდე თავის შესაბამისად მოქმედებისას, საბჭომ შეახსენა დეიტონის შეთანხმების მხარეებს მათი პასუხისმგებლობა შეთანხმების განხორციელებასთან დაკავშირებით.
ხაზი გაუსვა ბოსნია და ჰერცეგოვინის უმაღლესი წარმომადგენლის როლს მისი განხორციელების მონიტორინგში.

ასევე დიდი მნიშვნელობა მიანიჭა ყოფილი იუგოსლავიის საერთაშორისო სისხლის სამართლის ტრიბუნალთან თანამშრომლობას.
უშიშროების საბჭომ შეაქო -ში მონაწილე ქვეყნები და გაახანგრძლივა მისია კიდევ თორმეტი თვით. ასევე უფლება მიანიჭა საჭირო ზომების გამოყენებას, მათ შორის ძალის გამოყენებასა და თვითდაცვას, შეთანხმებებთან შესაბამისობისა და -ის ან -ს პერსონალის უსაფრთხოებისა და გადაადგილების თავისუფლების უზრუნველსაყოფად. ყველა შეთანხმება გამოიყენებოდა შემდგომ მისიაზე.

რეზოლუცია ასევე მიესალმა ევროკავშირის პოლიციური მისიის განლაგებას ბოსნია და ჰერცეგოვინაში 2003 წლის 1 იანვრიდან, რომელმაც ჩაანაცვლა გაერთიანებული ერების მისია ბოსნია და ჰერცეგოვინაში. და ბოლოს, მოითხოვა გენერალური მდივან კოფი ანანისგან მოეხსენებინა, რა პროგრესი მიაღწიეს მხარეებმა სამშვიდობო შეთანხმებების განხორციელებაში.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1292

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1292 ერთხმად მიიღეს 2000 წლის 29 თებერვალს. დასავლეთ საჰარასთან დაკავშირებული ყველა წინა რეზოლუციის, განსაკუთრებით 1108-ე რეზოლუციის (1997), გახსენების შემდეგ, საბჭომ გაახანგრძლივა გაეროს მისიის დასავლეთ საჰარაში რეფერენდუმის ჩასატარებლად მანდატი 2000 წლის 31 მაისამდე.

საბჭომ გაიხსენა 1994 წლის კონვენციის დებულებები გაეროსა და მასთან დაკავშირებული პერსონალის უსაფრთხოების შესახებ და მიესალმა იმ ძალისხმევას, რომელიც მიმართული იყო გაეროს პერსონალის ინფორმირებაზე აივ/შიდსისა (/) და სხვა დაავადებების პრევენციისა და კონტროლის საკითხებზე სამშვიდობო ოპერაციების ფარგლებში. ასევე მან კიდევ ერთხელ გამოხატა მხარდაჭერა დასავლეთ საჰარის ხალხის თვითგამორკვევის შესახებ თავისუფალი და სამართლიანი რეფერენდუმის ჩატარების მიზნით მაროკოსა და პოლისარიოს ფრონტის მიერ მიღწეული შეთანხმებებისა და დასახლების გეგმის განხორციელების მცდელობების მიმართ.

ამავე დროს, საბჭო შეშფოთებას გამოხატავდა შეთანხმების გეგმის შეუფერხებელი განხორციელების პროცესთან დაკავშირებით, მიუხედავად მიღწეული შეთანხმებებისა და საერთაშორისო საზოგადოების მხარდაჭერისა.

რეზოლუციამ გაახანგრძლივა -ს მანდატი და მხარი დაუჭირა იმ გზებს, რომლებიც უზრუნველყოფდა კონფლიქტის სწრაფ და მდგრად გადაწყვეტას. ბოლოს, გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს, სთხოვეს წარმოედგინა შეფასება არსებული ვითარების შესახებ მანდატის დასრულებამდე — 2000 წლის 31 მაისამდე.
ჯორჯო მატეო აიკარდი

ჯორჯო მატეო აიკარდი (; დ. 18 სექტემბერი, 1891 — გ. 30 დეკემბერი, 1984) — იტალიელი მხატვარი, რომელიც მუშაობდა ფერწერის, ნახატების, ფრესკების, რესტავრაციისა და ილუსტრაციის მიმართულებებით. იგი გენუაში, ლიგურიის სახვითი ხელოვნების აკადემიაში სწავლობდა და დაკავშირებული იყო კლასიციზმის, პოსტიმპრესიონიზმისა და მოდერნიზმის მიმდინარეობებთან.

ბიოგრაფია
ჯორჯო მატეო აიკარდი 1891 წლის 18 სექტემბერს ფინალე-ლიგურეში, სავონის პროვინციაში დაიბადა. ის ჯუზეპე აიკარდისა და ფრანჩესკა მუციოს ცხრა შვილიდან მერვე შვილი იყო. ჯერ კიდევ ძალიან პატარა ასაკში მისი ოჯახი ფინალე-ლიგურედან ვოლტრიში გადავიდა, შემდეგ კი გენუაში.

აკარდიმ ადრეულ წლებში განსაკუთრებული მხატვრული ნიჭი გამოავლინა და მალევე შეამჩნიეს მასწავლებლებმა ჯუზეპე მაძინის პორტრეტისთვის, რომელიც მან ცარცით საკლასო დაფაზე, 1901 წელს დახატა.

აიკარდისთვის ცხადი გახდა, რომ მისი იდეალი, მისი დიდი გატაცება „ხატვა“ იყო და დედის სრული მხარდაჭერით ის გენუაში, ლიგურიის სახვითი ხელოვნების აკადემიაში ჩაირიცხა.

ის აკადემიაში სხვადასხვა პროფესორთან სწავლობდა და მესამე საფეხურზე დაწინაურდა. პროფესორი კინციო თავის მოწაფე ახალგაზრდა ფერმწერს უფრო პერსონალიზებული მხატვრობის სტილისადმი გემოვნებას უნერგავდა. აკადემიაში სწავლისას ის იმ დროის ყველაზე ცნობილი ნეაპოლელი მხატვრის, ჯუზეპე პენასილიკოს სახელოსნოში დადიოდა, რომელიც აფასებდა და ხელს უწყობდა მატეო აიკარდის „ “-ის ხატვაში.

1906 წელს, 15 წლის აიკარდიმ დახატა ტერეზა ავილელის პირველი „ფრესკა“ (მისი მოდელი საკუთარი და ერნესტა იყო). ამ ნახატის ნახვაც დღემდე შეგიძლიათ მის მშობლიურ ფინალე-ლიგურეში (სავონა) მდებარე „სან ბიაჯოს ბაზილიკის“ გუმბათზე. 20 წლის იუბილემდე (1911) აიკარდიმ დამსახურების საფუძველზე მოიგო ჯერ „პენსიის ტრიენალე“, მთავრობის მიერ დაფინანსებული სამწლიანი სტიპენდია გენუის სახვითი ხელოვნების აკადემიაში, შემდეგ კი „რომის პენსიის ხუთწლიანი სტიპენდია“, რომელიც მას საშუალებას აძლევდა ესწავლა და ეხატა ფლორენციასა და რომში.

აიკარდი მონაწილეობას იღებდა გენუის გამოფენებში. მისი პერსონალური გამოფენები იტალიის სხვადასხვა ქალაქსა და სამხრეთ ამერიკაში გაიმართა. აიკარდი, როგორც დაკვირვებული დამკვირვებელი, მხატვრული კარიერის დასაწყისში ევროპული კულტურული ტენდენციების გავლენის ქვეშ მოექცა.

მოგვიანებით, მან თავი მიუძღვნა პეიზაჟებისა და საზღვაო მხატვრობას, რომელიც მჭიდრო კავშირში იყო მეოცე საუკუნის თემებთან. მას ასევე იზიდავდა პორტრეტების ხატვა. უძველესი ფრესკების გამოცდილი რესტავრატორი, მისი ნამუშევრები გვხვდება ეკლესიებში (გენუა-კორნილიანო, გენუა-ვოლტრი) და ისტორიულ შენობებში (მაგ., პალაცო სპინოლა).
ასევე აღსანიშნავია მისი წვლილი გრაფიკულ დიზაინსა და პოსტერების დიზაინში.

აიკარდიმ გამართა მრავალი პერსონალური გამოფენა მილანსა და გენუაში (ბარტენორი 1965, დე პასკუალი 1966). მისი ნამუშევრები ინახება გენუის თანამედროვე ხელოვნების გალერეაში და მიტჩელ ვოლფსონ უმცროსის კოლექციაში.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1362

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1362 გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1362 მიღებულ იქნა ერთხმად 2001 წლის 11 ივლისს. რეზოლუციამ მოიხსენია ხორვატიასთან დაკავშირებული წინა რეზოლუციები, მათ შორის რეზოლუციები 779 (1992), 981 (1995), 1088 (1996), 1147 (1998), 1183 (1998), 1222 (1999), 1252 (1999), 1285 (2000), 1307 (2000) და 1357 (2001), და საბჭომ უფლება მისცა გაეროს დამკვირვებელთა მისიას პრევლაკაში გაეგრძელებინა ხორვატიის პრევლაკის ნახევარკუნძულის არეალში დემილიტარიზაციის მონიტორინგი ექვსი თვით, 2002 წლის 15 იანვრამდე.

უშიშროების საბჭომ მიესალმა პრევლაკის ნახევარკუნძულზე ზოგადად მშვიდ და სტაბილურ სიტუაციას, თუმცა კვლავ გამოხატა შეშფოთება დემილიტარიზაციის რეჟიმის დარღვევებითა და გაეროს დამკვირვებელთა გადაადგილების თავისუფლების შეზღუდვებით. მიესალმა ხორვატიასა და მონტენეგროს შორის გამშვები პუნქტების გახსნას, რამაც შეუფერხებლად გაუხსნა სამოქალაქო და სავაჭრო მიმოსვლა უსაფრთხოების ინციდენტების გარეშე, რაც ორ ქვეყანას შორის ნდობის მნიშვნელოვან ზომას წარმოადგენდა. კვლავ გამოიხატა შეშფოთება სადავო პრევლაკის ნახევარკუნძულის საკითხის მოგვარებისა და მაღაროების გაუვნებელყოფის პროგრამისკენ პროგრესის ნაკლებობით. რეზოლუციამ აღნიშნა, რომ -ის ყოფნა დიდად უწყობდა ხელს დავის მოგვარებისთვის ხელსაყრელი პირობების შენარჩუნებას.

ხორვატია და იუგოსლავიის ფედერაციური რესპუბლიკა (სერბეთი და მონტენეგრო) ორივე მოუწოდეს სრულად განეხორციელებინათ მათ ურთიერთობათა ნორმალიზაციის შეთანხმება, შეეწყვიტათ დემილიტარიზაციის რეჟიმის დარღვევები, შეემცირებინათ დაძაბულობა და უზრუნველეყოთ გაეროს დამკვირვებელთა გადაადგილების თავისუფლება. საბჭომ მიესალმა ორ მხარეს შორის მოლაპარაკებების განახლებას. ორივე ქვეყანა მოუწოდეს განეხორციელებინათ რეზოლუცია 1252-ის ნდობის განმამტკიცებელი ღონისძიებები და თვეში სულ მცირე ორჯერ ეცნობებინათ მათი ორმხრივი მოლაპარაკებების პროგრესის შესახებ.

დასასრულს, სტაბილიზაციის ძალებს, რომლებიც უფლებამოსილნი იყვნენ რეზოლუცია 1088-ით და გაგრძელებულნი იყვნენ რეზოლუცია 1357-ით, დაევალათ ითანამშრომლონ -თან.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1711

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1711, მიღებული ერთხმად 2006 წლის 29 სექტემბერს, კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის სიტუაციასთან დაკავშირებული ყველა წინა რეზოლუციის გახსენების შემდეგ, მათ შორის რეზოლუციები 1565 (2004), 1592 (2005), 1596 (2005), 1621 (2005), 1628 (2005), 1635 (2005), 1671 (2006) და 1693 (2006), აგრეთვე რეზოლუციები 1650 (2005), 1669 (2006), 1692 (2006) ბურუნდისა და აფრიკის დიდი ტბების რეგიონის სიტუაციის შესახებ, საბჭომ გაახანგრძლივა კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში გაეროს მისიის მანდატი 2007 წლის 15 თებერვლამდე.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
რეზოლუციის პრეამბულა აქებდა კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის მოქალაქეებს, რომლებმაც მონაწილეობა მიიღეს 2006 წლის 30 ივლისის საყოველთაო არჩევნებში, ხაზს უსვამდა მათ მნიშვნელობას ქვეყანაში გრძელვადიანი მშვიდობისა და სტაბილურობის საფუძვლად. გარდა ამისა, საბჭომ მადლობა გადაუხადა -ს, გაეროს განვითარების პროგრამას, -ს და აფრიკელ პარტნიორებს, განსაკუთრებით სამხრეთ აფრიკას, არჩევნების პროცესში მათი როლისთვის. ხაზი გაესვა კონგოს მთავრობის როლს არჩევნების პერიოდში უსაფრთხოების უზრუნველყოფაში.

ამასთანავე, რეზოლუციამ გააპროტესტა 2006 წლის 20–22 აგვისტოს ძალადობა ორი დაპირისპირებული საპრეზიდენტო კანდიდატის მხარდამჭერ უსაფრთხოების ძალებს შორის, ასევე მილიციებისა და უცხოური ჯგუფების მიერ ქვეყნის აღმოსავლეთში მიმდინარე მტრობა. გამოხატა სავალალო დამოკიდებულება კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში ადამიანის უფლებებისა და საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის დარღვევების მიმართ და ხაზი გაუსვა აუცილებლობას, რომ დანაშაულები მართლმსაჯულებამდე იქნეს მიყვანილი. ასევე გაიკრიტიკა იარაღის უკანონო შემოდინება ქვეყანაში და ქვეყნის შიგნით — რეზოლუციების 1493 (2003) და 1596 (2005) საწინააღმდეგოდ.

აქტები
მეშვიდე თავის რეზოლუციამ გაახანგრძლივა -ის მანდატი 2007 წლის 15 თებერვლამდე, მისი არსებული შემადგენლობით. ბურუნდიში გაეროს ოპერაციიდან -ში ერთი ქვეითი ბატალიონის, სამედიცინო საავადმყოფოსა და 50 სამხედრო დამკვირვებლის დროებითი გადანაწილება განახლდა 2006 წლის 31 დეკემბრამდე. გენერალური მდივანი კოფი ანანი მოთხოვნილ იქნა გადადგა ნაბიჯები დამატებითი შემადგენლობის შემცირებისთვის 2007 წლის 15 თებერვლამდე. -ის მანდატი განხილული იქნებოდა საარჩევნო პროცესის დასრულების შემდეგ.

საბჭომ მოუწოდა კონგოს ხელისუფლებას უზრუნველყოს თავისუფალი, სამართლიანი და გამჭვირვალე არჩევნები, სადაც უსაფრთხოების ძალები ვალდებულნი იყვნენ მთელი პროცესის განმავლობაში მიუკერძოებელი დარჩენილიყვნენ. ხელახლა ხაზი გაესვა დედაქალაქ კინშასაში არაპოლიციური უსაფრთხოების ძალების ბანაკში განთავსების მნიშვნელობას. გარდა ამისა, ხელისუფლება მოუწოდეს თავი შეეკავებინა ძალადობის ან ძალის გამოყენების მუქარისგან არჩევნების ჩაშლის მიზნით.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1365

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1365 მიღებულ იქნა ერთხმად 2001 წლის 31 ივლისს. რეზოლუციამ გაიხსენა ისრაელსა და ლიბანთან დაკავშირებული წინა რეზოლუციები, მათ შორის რეზოლუციები 425 (1978), 426 (1978), 1310 (2000) და 1337 (2001), და საბჭომ გადაწყვიტა გაეგრძელებინა ლიბანში გაეროს დროებითი ძალების მანდატი დამატებით ექვსი თვით, 2002 წლის 31 იანვრამდე.

უშიშროების საბჭომ გაიხსენა გენერალური მდივანი კოფი ანანის დასკვნა, რომ ისრაელმა გაიყვანა ჯარები ლიბანიდან 2000 წლის 16 ივნისისთვის, რეზოლუცია 425-ის შესაბამისად. ხაზი გაესვა -ის ოპერაციის დროებით ხასიათს და აღინიშნა, რომ მან შეასრულა მანდატის სამი ნაწილიდან ორი.

გენერალური მდივანი მოთხოვნილ იქნა განეხორციელებინა -ის რეკონფიგურაცია და გადანაწილება. ლიბანის მთავრობას მოუწოდეს შეექმნა მშვიდი გარემო და სამხრეთ ლიბანში აღედგინა თავისი ხელისუფლება ლიბანური ძალების განლაგების გზით. მხარეებს მოუწოდეს უზრუნველეყოთ -ის სრული გადაადგილების თავისუფლება. ისრაელს და ლიბანს მოუწოდეს შეესრულებინათ ვალდებულებები გაეროს მიერ განსაზღვრული გასვლის ხაზის პატივისცემის შესახებ.

რეზოლუციამ მხარი დაუჭირა -ის ძალისხმევას გასასვლელი ხაზის დარღვევების მონიტორინგში. გენერალური მდივანი მოთხოვნილ იქნა გაეგრძელებინა კონსულტაციები ლიბანის მთავრობასა და ჯარების გამგზავნ ქვეყნებთან მიმდინარე რეზოლუციის განხორციელებასთან დაკავშირებით. მას შემდგომ დაევალა წარედგინა მოხსენება -ის საქმიანობის შესახებ, მათ შორის მისი დამკვირვებელ მისიად შესაძლო რეკონფიგურაციის თაობაზე, და გაეროს ზავის ზედამხედველობის ორგანიზაციის მიერ განხორციელებული ამოცანების შესახებ.

დასასრულს, რეზოლუციამ ხაზი გაუსვა ახლო აღმოსავლეთში სამართლიანი და ხანგრძლივი მშვიდობის მნიშვნელობას უშიშროების საბჭოს შესაბამის რეზოლუციებზე დაყრდნობით, მათ შორის 242 (1967) და 338 (1973).
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1316

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1316 ერთხმად მიიღეს 2000 წლის 23 აგვისტოს. კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში არსებული ვითარების შესახებ წინა რეზოლუციების — 1273 (1999), 1291 (2000) და 1304 (2000) — გახსენების შემდეგ, საბჭომ გაახანგრძლივა გაეროს მისიის მანდატი კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკაში 2000 წლის 15 ოქტომბრამდე.

რეზოლუციაში შეშფოთებით აღინიშნა, რომ ვერ ახორციელებდა სრულ მანდატს წვდომის, თანამშრომლობისა და უსაფრთხოების პირობების ნაკლებობის გამო. საბჭომ განაცხადა, რომ იმუშავებდა მხარეებთან, რომლებიც ლუსაკის ცეცხლის შეწყვეტის შეთანხმებაში მონაწილეობდნენ, რათა შეექმნათ აუცილებელი პირობები -ის განთავსებისთვის. ასევე, კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის მთავრობას მოუწოდეს, მოეხსნა ყველა დაბრკოლება მისიის განთავსების გზაზე.

რეზოლუციამ გაახანგრძლივა -ის მანდატი, რათა დრო მიეცათ დამატებითი დიპლომატიური ძალისხმევისთვის და მისიის მომავალი მანდატის განხილვისა და საჭირო ცვლილებების დასაგეგმად.

ბოლოს, გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს დაევალა წარმოედგინა რეკომენდაციები უშიშროების საბჭოსთვის შემდგომი ქმედებების შესახებ და ასევე შეეფასებინა ცეცხლის შეწყვეტის შეთანხმების შესრულება 2000 წლის 21 სექტემბრამდე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1367

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1367 მიღებულ იქნა ერთხმად 2001 წლის 10 სექტემბერს. რეზოლუციამ მოიხსენია რეზოლუციები 1160 (1998), 1199 (1998), 1203 (1998) და განსაკუთრებით დაადასტურა რეზოლუციები 1244 (1999) და 1345 (2001), და საბჭომ გააუქმა იუგოსლავიის ფედერაციური რესპუბლიკის (სერბეთი და მონტენეგრო) წინააღმდეგ დაწესებული იარაღის ემბარგო, მას შემდეგ რაც მან დააკმაყოფილა საბჭოს მოთხოვნები კოსოვოდან გასვლისა და პოლიტიკური დიალოგის დაწყების შესახებ.

უშიშროების საბჭომ აღნიშნა, რომ რეზოლუცია 1160-ში მოცემული მოთხოვნები შესრულებულ იქნა და ასევე აღიარა კოსოვოსა და იუგოსლავიის ფედერაციური რესპუბლიკის ადმინისტრაციული საზღვრის გასწვრივ არსებული რთული უსაფრთხოების სიტუაცია. იარაღი და საბრძოლო მასალა კვლავ აღკვეთილი იქნებოდა კოსოვოში შესვლისგან. გენერალური მდივანი კოფი ანანმა განაცხადა, რომ იუგოსლავიის ფედერაციურმა რესპუბლიკამ დაუშვა ჰუმანიტარული ორგანიზაციებისა და გაეროს ადამიანის უფლებათა უმაღლესი კომისრის წვდომა კოსოვოში.

გაეროს წესდების მეშვიდე თავის შესაბამისად მოქმედებდა, საბჭომ გააუქმა იარაღის ემბარგო და დაითხოვა უშიშროების საბჭოს კომიტეტი, რომელსაც დაევალა სანქციების მონიტორინგი.
თახჩა (არქიტექტურა)

თახჩა [სპარს. — ნიში, შეღრმავება] — სახლის შიდა კედელში დატანებული სათავსო — პატარა ნიში ან უკარო კარადა. გამოიყენებოდა ჭურჭლის, სურსათისა და საოჯახო ნივთების შესანახად.

სიტყვა „თახჩა“ ქართულში საუკუნიდან მკვიდრდება. ქსნის ერისთავ დავითის ასულ ელენეს მზითვის წიგნში (1713) ნახსენებია ფარდები თახჩისათვის, ანუ „თახჩაფუშები“. ხალხური წარმოდგენით, თახჩა საცხოვრებლის წმინდა ადგილი იყო, რის გამოც იგი სახლის მარჯვენა მხარეს კეთდებოდა. გარკვეულ დღეებში (მაგ., ყველიერის შაბათს, რომელსაც ქსნის ხეობაში „ანგელოზის დღე“ ერქვა) ოჯახის უფროსი მამაკაცი სანთელს აანთებდა, თახჩაში წინა დღით შენახულ ფურცლოვან ქადას დაჭრიდა და ოჯახის მამაკაცებს ჩამოურიგებდა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 852

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 852 ერთხმად მიიღეს 1993 წლის 28 ივლისს. თემასთან დაკავშირებული წინა რეზოლუციების — 501 (1982), 508 (1982), 509 (1982) და 520 (1982) — გახსენებისა და გენერალური მდივნის მოხსენების განხილვის შემდეგ, რომელიც ეხებოდა ლიბანში გაეროს დროებით ძალებს და დამტკიცებული იყო რეზოლუციით 426 (1978), საბჭომ გადაწყვიტა -ის მანდატი დამატებით ექვსი თვით გაეგრძელებინა — 1994 წლის 31 იანვრამდე.

შემდგომ საბჭომ კვლავ გაუსვა ხაზი ძალების მანდატს და მოსთხოვა გენერალურ მდივანს ბუტროს ბუტროს-გალის, წარმოედგინა ანგარიში რეზოლუციების 425 (1978) და 426 (1978) შესრულების პროგრესის შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1371

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1371 მიღებულ იქნა ერთხმად 2001 წლის 26 სექტემბერს. რეზოლუციამ დაადასტურა რეზოლუციები 1244 (1999) და 1345 (2001) ყოფილი იუგოსლავიის, მათ შორის მაკედონიის სიტუაციასთან დაკავშირებით, და საბჭომ მოუწოდა რეზოლუცია 1345-ის სრულ განხორციელებას მაკედონიასა და სამხრეთ სერბეთში ძალადობისა და ტერორისტული საქმიანობის შესახებ.

უშიშროების საბჭო მიესალმა მაკედონიის მთავრობის მიერ გადადგმულ ნაბიჯებს ქვეყნის შიგნით მრავალეთნიკური საზოგადოების განმტკიცების მიზნით. გარდა ამისა, დაფასდა 2001 წლის აგვისტოში მაკედონიის დედაქალაქ სკოპიეში ოთხ პოლიტიკურ პარტიასა და პრეზიდენტ ბორის ტრაიკოვსკს შორის გაფორმებული ოჰრიდის შეთანხმება. მიესალმა მაკედონიის მთავრობის, ევროკავშირის, ნატოსა და უსაფრთხოებისა და თანამშრომლობის ორგანიზაციის ძალისხმევას ეთნიკური დაძაბულობის ესკალაციის თავიდან ასაცილებლად და რეგიონში უსაფრთხოების სიტუაციის მართვის მიზნით.

რეზოლუცია 1345-ის სრული განხორციელებისკენ მოწოდებისთანავე, საბჭომ კვლავ დაადასტურა მაკედონიისა და რეგიონის სხვა სახელმწიფოების ტერიტორიული მთლიანობა და სუვერენიტეტი. უარყო პოლიტიკური მიზნების განხორციელება ძალადობის გზით და ხაზი გაუსვა, რომ მხოლოდ მშვიდობიანი პოლიტიკური გადაწყვეტილებები შეძლებდა სტაბილურობისა და დემოკრატიის მოტანას მაკედონიაში. მოუწოდეს ჩარჩო შეთანხმების სრულ განხორციელებას და მიესალმა ამ მიმართულებით საერთაშორისო ძალისხმევას. რეზოლუციამ ასევე მხარი დაუჭირა მაკედონიაში მრავალეროვნული სამხედრო ყოფნის დამყარებას, რომელიც მოითხოვა მისმა მთავრობამ, დამკვირვებელთა უსაფრთხოების უზრუნველსაყოფად. შესაბამისი ძალა შეიქმნა 2003 წელს.