iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
საქართველო-ისრაელის ურთიერთობები

საქართველო-ისრაელის ურთიერთობები — ორმხრივი დიპლომატიური, პოლიტიკური, ეკონომიკური, სავაჭრო, სამხედრო და კულტურული კავშირები, რომლებიც წლებია სხვადასხვა სფეროებში ძლიერდება. ეს ურთიერთობები დამყარდა 1992 წლის 1 ივნისს, ხოლო საქართველოს აქვს საელჩო თელ-ავივში, ხოლო ისრაელს – თბილისში.

დიპლომატიური ურთიერთობები
ისრაელში 120,000 ქართველი ებრაელი ცხოვრობს, ხოლო საქართველოში – 13,000 ებრაელი. ისრაელი აღიარებს საქართველოს ტერიტორიულ მთლიანობას და მოუწოდებს კონფლიქტის მშვიდობიანად მოგვარებისკენ.

2018 წლის დეკემბერში ისრაელის საგარეო საქმეთა მინისტრის მოადგილე ციპი ჰოტოველი საქართველოში სალომე ზურაბიშვილის ინაუგურაციის ცერემონიას ეწვია. შეხვედრები გაიმართა საქართველოს პრეზიდენტთან, პრემიერ-მინისტრთან და საგარეო საქმეთა მინისტრთან, სადაც განიხილეს საელჩოს თელ-ავივიდან იერუსალიმში გადატანის საკითხი.

მნიშვნელოვანი ვიზიტები
1995 წლის 17-19 ივნისი – ედუარდ შევარდნაძის ვიზიტი ისრაელში;
1998 წლის 13-14 იანვარი – ედუარდ შევარდნაძის ვიზიტი;
2000 წლის 5-7 იანვარი – პრეზიდენტის ედუარდ შევარდნაძის ვიზიტი;
2007 წლის 22-24 ოქტომბერი – საქართველოს საგარეო საქმეთა მინისტრის გელა ბეჟუაშვილის ვიზიტი;
2008 წლის 14-15 მაისი – მიხეილ სააკაშვილის ვიზიტი;
2018 წლის 1 მაისი – საქართველოს თავდაცვის მინისტრი ლევან იზორია ისრაელში შეხვდა ავიგდორ ლიბერმანს, სადაც ხელი მოეწერა მემორანდუმს უსაფრთხოების სფეროში თანამშრომლობის შესახებ.

ეკონომიკური ურთიერთობები
1991 წლის შემდეგ, ორი ქვეყნის სავაჭრო კავშირები მნიშვნელოვნად გაძლიერდა. 2016 წელს სავაჭრო ბრუნვამ 30 მილიონი დოლარი შეადგინა, ხოლო 2017 წელს ეს რიცხვი 91 მილიონ დოლარს მიაღწია. ძირითადი იმპორტი საქართველოდან – ნავთობპროდუქტები, ხოლო ისრაელიდან – სასოფლო-სამეურნეო ქიმიკატები.

2018 წელს ისრაელის ვაჭრობის მინისტრი ელი კოენი ეწვია საქართველოში, სადაც გამართა შეხვედრები დიმიტრი ქუმსიშვილთან, ხელი მოეწერა მემორანდუმს თავისუფალი ვაჭრობის შეთანხმების მიზანშეწონილობის შესამოწმებლად.

2020 წელს, შრომითი მიგრაციის საკითხების შესახებ შეთანხმების გაფორმების შემდეგ, საქართველოს მოქალაქეებს ეძლევათ შრომის ლეგალურად აღიარება ისრაელში, გარკვეულ სექტორებში.

2010 წელს ისრაელმა და საქართველომ ხელი მოაწერეს ორმხრივ შეთანხმებას ტურიზმისა და საჰაერო მიმოსვლის შესახებ. 2010 წლის ოქტომბერში საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების მინისტრი ვერა ქობალია ისრაელს ეწვია.

თანამშრომლობა სამხედრო სფეროში
ისრაელი და საქართველო აქტიურად თანამშრომლობენ სამხედრო სფეროში. ისრაელმა საქართველოს ჯავშანტექნიკა, მცირე იარაღი და უპილოტო საფრენი აპარატების ფლოტი მიაწოდა. ისრაელმა საქართველოს -160 სარაკეტო გამშვები სისტემები, ტანკსაწინააღმდეგო ნაღმები და კასეტური ბომბები მიაწოდა.

კულტურული აქტივობები
2010 წლის 9 მარტს საქართველოს კინოს სახლში ისრაელის სახელმწიფო საელჩოს პატრონაჟით გაიმართა ისრაელის კინოს ფესტივალი. ფესტივალი 9-16 მარტის განმავლობაში მიმდინარეობდა. წარმოდგენილ ფილმებს შორის იყო: არი ფოლმანის ანიმაციური ფილმი „ვალსი ბაშირთან“, შემი ზარჰინის „შლომის ვარსკვლავი“, ელი კოენის „რუტენბერგი“, შაი კანოტის „კოლუმბიური სიყვარული“, ამოს გიტაის „კედმა“, იოსეფ კედარის „ბოფორტი“ და ავი ნეშერის „მოუხვიე მარცხნივ სამყაროს ბოლოს“.
მალტის სახელმწიფო

მალტის სახელმწიფო , რომელიც საზოგადოებრივად ცნობილია როგორც მალტა, არსებობდა 1964 წლის 21 სექტემბრიდან 1974 წლის 13 დეკემბრამდე. ის წარმოადგენს დღევანდელი მალტის რესპუბლიკის წინამორბედს.

მალტის გვირგვინის კოლონია დამოუკიდებელი გახდა მალტის დამოუკიდებლობის აქტის (. 86) საფუძველზე, რომელიც მიიღო ბრიტანეთის პარლამენტმა. ახალი მალტის კონსტიტუცია, რომელიც დამტკიცდა იმავე წლის მაისში ჩატარებული 1964 წლის მალტის კონსტიტუციური რეფერენდუმის შედეგად, მალტის დედოფლად გამოაცხადა ელიზაბედ . კონსტიტუციური უფლებამოსილებები გადაეცა გენერალ-გუბერნატორს. 1964-1974 წლებში ელიზაბედ მალტას ესტუმრა ერთხელ — 1967 წლის ნოემბერში.

გენერალ-გუბერნატორები
მალტაში 1964-1974 წლებში გენერალ-გუბერნატორის თანამდებობას იკავებდნენ შემდეგი პირები:

სერ მორის ჰენრი დორმანი (1964 წლის 21 სექტემბერი – 1971 წლის 4 ივლისი)
სერ ენტონი მამო (1971 წლის 4 ივლისი – 1974 წლის 13 დეკემბერი)

პრემიერ-მინისტრები
მალტის სახელმწიფოს პრემიერ-მინისტრის (და მთავრობის ხელმძღვანელის) თანამდებობა ამ პერიოდში ეკავათ შემდეგ პოლიტიკოსებს:

ჯორჯო ბორჯ ოლივიერი (1964 წლის 21 სექტემბერი – 1971 წლის 21 ივნისი)
დომ მინტოფი (1971 წლის 21 ივნისი – 1984 წლის 22 დეკემბერი)

რესპუბლიკად გარდაქმნა
1974 წლის 13 დეკემბერს, დომ მინტოფის ხელმძღვანელობით მმართველმა ლეიბორისტულმა პარტიამ განახორციელა კონსტიტუციური ცვლილებები, რის შედეგადაც გაუქმდა მონარქია და მალტა გაწევრდა რესპუბლიკურ თანამეგობრობაში. სახელმწიფოს მეთაურის ფუნქცია გადაეცა პარლამენტის მიერ დანიშნულ პრეზიდენტს. ბოლო გენერალ-გუბერნატორი, სერ ენტონი მამო, დაინიშნა მალტის პირველ პრეზიდენტად.
ებრაული შეთქმულება

„ებრაული შეთქმულება“— „მსოფლიო ებრაული შეთქმულება“ აღწერილია როგორც „ერთ-ერთი ყველაზე ფართოდ გავრცელებული და ხანგრძლივი შეთქმულების თეორია“.
მიუხედავად იმისა, რომ ე.წ. საერთაშორისო ებრაული შეთქმულების თეორია ჩვეულებრივ ამტკიცებს, თითქოს ბოროტი და გლობალური ებრაული ჯგუფი, რომელიც ხშირად მოიხსენიება როგორც საერთაშორისო იუდაიზმი, მისდევს მსოფლიოზე ბატონობის დამყარების გეგმას, ამ თეორიის შინაარსი ძალიან ცვალებადია, რაც ნაწილობრივ ხსნის მის ფართო გავრცელებასა და ხანგრძლივ არსებობას.

მან პოპულარობა მოიპოვა საუკუნის ბოლოსა და საუკუნის დასაწყისში, განსაკუთრებით ანტისემიტური ფალსიფიკატის — სიონის უხუცესთა პროტოკოლების — მეშვეობით.

თეორიები, რომლებიც საერთაშორისო ებრაულ შეთქმულებას მიემართებიან, მოიცავს:

ე.წ. ებრაული ბოლშევიზმის თეორიას,

კულტურულ მარქსიზმს
G7-ის 49-ე სამიტი

7-ის 49-ე სამიტი, დიდი შვიდიანის ორმოცდამეცხრე სამიტი (; 26-28 ივნისი, 2022) — შვიდი უდიდესი ინდუსტრიული სახელმწიფოს არაოფიციალური შეხვედრა იაპონიის, ჰიროსიმის პრეფექტურაში, გრანდ პრინც ჰოტელ ჰეროსიმაში.

დიდი შვიდიანის (7) სამიტი იყო არაოფიციალური ფორუმი, რომელიც აერთიანებდა უდიდესი ინდუსტრიული ქვეყნების ხელმძღვანელებს: საფრანგეთი, დასავლეთ გერმანია, იტალია, იაპონია, დიდი ბრიტანეთი, შეერთებული შტატები, კანადა, და ევროკომისიის პრეზიდენტი (ოფიციალურად შეუერთდა 1981 წელს) და რუსეთი (1997 წლიდან 2014 წლის მარტამდე). როდესაც შვიდმა დამფუძნებელმა ქვეყანამ გადაწყვიტა მე-40 სამიტის ჩატარება რუსეთის გარეშე, მაშინ ის გახდა „დიდი შვიდეულის მე-40 სამიტი“. ეს და მომდევნო სამიტები, არ იყო თავდაპირველად ჩაფიქრებული, როგორც მისი უფრო ფართო საერთაშორისო ინსტიტუტებთან დაკავშირების მცდელობა. აღნიშნული სამიტები მოიტანა აუცილებლობამ, რომელთა ინიციატორები იყვნენ საფრანგეთის პრეზიდენტი — ვალერი ჟისკარ-დ’ესტენი და დასავლეთ გერმანიის კანცლერი — ჰელმუტ შმიდტი. სწორედ მათი ინიციატივით შედგა დიდი ექვსიანის (6) პირველი არაოფიციალური შეხვედრა 1975 წელს.

ლიდერები სამიტზე
7 იყო არაოფიციალური ყოველწლიური ფორუმი, კანადის, საფრანგეთის, გერმანიის, იტალიის, იაპონიის, გაერთიანებული სამეფოსა და შეერთებული შტატების ლიდერებისთვის.

დიდი შვიდიანის ორმოცდამეცხრე არაოფიციალური სამიტის ძირითადი წევრები იყვნენ:

განხილული საკითხები
სამიტი ჩაფიქრებული იყო, როგორც მის წევრებს შორის არსებული უთანხმოების მოგვარების საშუალება. წმინდა პრაქტიკული თვალსაზრისით, სამიტის წევრებს მიეცათ საშუალება გაეწიათ ერთმანეთისთვის დახმარება რთული ეკონომიკური პრობლემების მოსაგვარებლად.

გალერეა
მოწვეული სტუმრები (სახელმწიფოები)

მოწვეული სტუმრები (საერთაშორისო ორგანიზაციები)
ჰააფსალუს ციხესიმაგრე

ჰააფსალუს ციხე (ასევე საეპისკოპოსო ციხე, , ან უფრო მარტივად ეპისკოპოსის ციხე) — ციხე კათედრალით ჰააფსალუში, ესტონეთი, რომელიც დაარსდა მეცამეტე საუკუნეში, როგორც --ის ეპისკოპოსის ადგილი. ლეგენდის თანახმად, აგვისტოს სავსემთვარეობის დროს, ქალწულის გამოსახულება ჩნდება სამლოცველოს შიდა კედელზე.

ისტორია
1228 წელს რიგის მთავარეპისკოპოსმა, ალბერტმა, ჩამოაყალიბა ახალი ეპარქია, რომელიც შედგებოდა ლაენემაას, საარემაას და ჰიიუმაასგან და ეპისკოპოსად დანიშნა გოტფრიდი, დიუნამუნდის ცისტერციანის მონასტრის წინამძღვარი. პაპის ლეგატმა ვილჰელმ მოდენელმა ეს საზღვრები სამუდამოდ დააფიქსირა 1234 წელს. ოსელ-ვიეკის ეპისკოპოსის პირველი რეზიდენცია მდებარეობდა ლიჰულას ციხესიმაგრეში, სადაც ლივონიელი მახვილისორდენოსნების მიერ აშენდა ქვის ციხე. გავლენიან ორდენთან კონფლიქტის თავიდან აცილების მიზნით, ეპისკოპოსმა ეპარქიის რეზიდენცია პერონაში გადაიტანა, სადაც ათი წლის შემდეგ ლიტველებმა დაწვეს. ეპარქიის ახალი ცენტრი აირჩიეს ჰააფსალუში, სადაც აშენდა საეპისკოპოსო ციხესიმაგრე და ტაძარი. ციხის მშენებლობა გაგრძელდა სამი საუკუნის განმავლობაში.

1688 წლის 23 მარტს ტაძრის სპილენძის ფურცლოვანი სახურავი ხანძრის შედეგად განადგურდა, მაგრამ ეკლესია შედარებით სწრაფად აღადგინეს. 1726 წელს ქარიშხალმა კვლავ გაანადგურა სახურავი. შემცირებულმა კრებამ ვერ შეძლო რემონტის საშუალება და გადავიდა ქალაქის ეკლესიაში. მე-19 საუკუნეში დაიწყო ნანგრევების რეკონსტრუქცია რომანტიული ციხის პარკად.

გოგონას აღმოჩენისთანავე ეპისკოპოსმა მოიწვია თავისი კრება და გადაწყვიტა, რომ გოგონა სამლოცველოს კედელში ჩაესვათ, მღვდელი კი ციხეში, სადაც ის შიმშილით მოკვდებოდა. მშენებლებმა კედელში ღრუ დატოვეს და გოგონას პურის ნაჭერი და ფინჯანი წყალი დაუტოვეს. გარკვეული პერიოდის განმავლობაში მისი შეძახილი ისმოდა. მიუხედავად ამისა, ითვლება, რომ მისმა სულმა ვერ იპოვა სიმშვიდე და, შედეგად, იგი ჩნდება ბაპტისტერიის ფანჯარასთან, რათა მწუხარება მოახდინოს საყვარელ მამაკაცზე და დაამტკიცოს სიყვარულის უკვდავება.

 მუსიკალური ფესტივალი იმართება აგვისტოს სავსემთვარეობის დროს.
პავლე I-ის მკვლელობა

პავლე -ის მკვლელობა (ასევე ცნობილი, როგორც 1801 წლის გადატრიალება) — რუსეთის იმპერატორ პავლე -ის მკვლელობა, რომელიც დაიწყო ორშაბათს, 1801 წლის 23 მარტს და დასრულდა სამშაბათს, 24 მარტის ღამით (00:45–01:45 სთ.) მიხაილოვსკის სასახლეში. მკვლელობა განხორციელდა გვარდიის ოფიცრების მიერ ორგანიზებული შეთქმულების შედეგად.

ღამის პირველ ნახევარში 12 ოფიცრისგან შემდგარი ჯგუფი შეიჭრა იმპერატორის საძინებელში და შეეცადა, მას ხელი მოეწერინებინა წინასწარ მომზადებულ ტახტიდან გადადგომის აქტზე, რათა იმპერატორი გამხდარიყო მისი უფროსი ვაჟი, ალექსანდრე. პავლემ დოკუმენტზე ხელმოწერაზე უარი განაცხადა, რის შემდეგაც დაპირისპირება ფიზიკურ ძალადობაში გადაიზარდა. იმპერატორი მძიმედ დაშავდა — მას საფეთქელთან ოქროს ტაბაკერით დაარტყეს, სცემეს და საბოლოოდ ოფიცრის შარფით გაგუდეს.

შეთქმულების ინიციატორები იყვნენ ნიკიტა პეტრეს ძე პანინი — პავლეს აღმზრდელის, ნიკიტა ივანეს ძე პანინის ძმისშვილი, და პეტრე ალექსის ძე პალენი. უშუალო მოქმედ ჯგუფს ხელმძღვანელობდნენ ნიკოლოზ ალექსანდრეს ძე ზუბოვი და ინგლისის მოქალაქე, წარმოშობით ჰანოვერელი, მსუბუქი კავალერიის (ჰუსართა) პოლკის მეთაური ლეონტი ლეონტის ძე ბენიგსენი.

შეთქმულების ერთ-ერთ მიზეზად სახელდება იმპერატორის არაპროგნოზირებადი შიდა და საგარეო პოლიტიკა, რომელმაც უკმაყოფილება გამოიწვია როგორც არისტოკრატიაში, ისე სამხედრო წრეებში. განსაკუთრებულ როლს ასრულებდა ოპალა და პოლიტიკური დევნა, რომელიც პავლეს მმართველობის პერიოდში ფართოდ გამოიყენებოდა. შეთქმულები მიზნად ისახავდნენ იმპერატორის შეცვლას უფრო „დამყოლი“ მმართველით.

არსებობს მოსაზრება, რომ შეთქმულება შესაძლოა დაკავშირებული ყოფილიყო დიდი ბრიტანეთის ინტერესებთან, რომელიც უკმაყოფილო იყო რუსეთის მიერ ნაპოლეონთან დაახლოების გამო. დღემდე სადავოა, იცოდა თუ არა შეთქმულების შესახებ ტახტის მემკვიდრემ, ცესარევიჩმა ალექსანდრე პავლეს ძემ.

რუსეთის იმპერიაში აღნიშნული მოვლენის შესახებ ინფორმაცია მკაცრი ცენზურის ქვეშ იმყოფებოდა და საჯაროდ არ განიხილებოდა 1905 წლის რევოლუციამდე. ამ პერიოდში ოფიციალურად პავლეს გარდაცვალების მიზეზად სახელდებოდა ბუნებრივი დაავადება — „აპოპლექსიური დარტყმა“ (ინსულტი). ნებისმიერი პუბლიკაცია, რომელიც იმპერატორის ძალადობრივ სიკვდილზე მიუთითებდა, ცენზურის მიერ იკრძალებოდა.

მკვლელობის გარემოებები
იმპერატორის მკვლელობის გარემოებები ცნობილია თანამედროვეთა მოგონებების საფუძველზე, რომელთა ნაწილი უშუალოდ ურთიერთობდა შეთქმულების მონაწილეებთან. შეთქმულთა მიერ შექმნილი წერილობითი წყაროებიდან უშუალოდ შემორჩენილია მხოლოდ ლ. ლ. ბენიგსენის წერილი და კ. მ. პოლტორაცკის ჩანაწერი. მემუარისტების მიერ მოწოდებული ცნობები ხშირად ეწინააღმდეგება ერთმანეთს დეტალებში. თანამედროვე ისტორიკოსი იუ. ა. სოროკინი აღნიშნავს, რომ „სრული ჭეშმარიტების დადგენა და ფაქტების გამიჯვნა თვითმხილველთა მონათხრობებსა და მათ ინტერპრეტაციებს შორის, ალბათ, შეუძლებელი დარჩება“.
იაგუბ მამედოვი

იაგუბ მამედოვი (; დ. 1930 – გ. 2002) – აზერბაიჯანელი ხანენდე და მომღერალი, აზერბაიჯანის სსრ სახალხო არტისტი (1990).

ბიოგრაფია
დაიბადა 1930 წლის 5 მაისს აღჯაბადის რაიონში. ყარაბაღის მუღამის სკოლის მე-20 საუკუნის მეორე ნახევრის წარმომადგენელი იყო. პროფესიული განათლება მიიღო აზერბაიჯანის სახელმწიფო მუსიკალურ კოლეჯში, სადაც მუღამის ხელოვნებას ეუფლებოდა სეიდ შუშინსკისა და მუტალიმ მუტალიმოვის ხელმძღვანელობით. 1958 წლიდან სოლისტად მუშაობდა აზერბაიჯანის სახელმწიფო ფილარმონიაში, აქტიურად მონაწილეობდა კონცერტებში. მისი შესრულებული მუღამები გრამოფონის ჩანაწერების სახით გავრცელდა როგორც ახლო, ასევე შორეულ აღმოსავლეთში. გარდაიცვალა 2002 წლის 5 ივლისს ბაქოში.
ბაშირ მამედოვი

ბაშირ მამად ოღლუ მამედოვი ( დ. 10 იანვარი, 1915, ლენქორანი – გ. 3 ოქტომბერი, 1988, ლენქორანი) — აზერბაიჯანელი მომღერალი, მუღამისა და ხალხური მუსიკის ცნობილი შემსრულებელი.

ბიოგრაფია
ბაშირ მამედოვი აზერბაიჯანული კლასიკური სიმღერის ტრადიციების ერთ-ერთი გამგრძელებელი იყო. ბავშვობიდან გამოირჩეოდა ლამაზი ხმითა და მუსიკალური ნიჭით.

იგი აქტიურად მონაწილეობდა კონცერტებში და აზერბაიჯანულ ეროვნულ მუღამ ხელოვნებას ავრცელებდა რესპუბლიკის სხვადასხვა რეგიონში. მისი რეპერტუარი მოიცავდა როგორც ხალხურ სიმღერებს, ასევე მუღამებს. ბაშირ მამედოვი ოსტატურად ასრულებდა ნიზამის, ფუზულის, ნაბათის, ვაჰიდის და სხვა კლასიკოსების ღაზალებს, რითაც მაყურებლის აღფრთოვანებას იმსახურებდა. მამედოვი მეორე მსოფლიო ომის მონაწილე იყო. საბრძოლო დამსახურებისთვის დაჯილდოვდა სამამულო ომის პირველი ხარისხის ორდენით და სხვადასხვა მედლებით.

ჰყავდა რვა შვილი — სამი ვაჟი და ხუთი ქალიშვილი. სიცოცხლის ბოლომდე ცხოვრობდა ლენქორანში.
აღაბალა აღსაიდ ოღლუ

აღაბალა აღსაიდ ოღლუ (; დ. 1860 – გ. 1928) — აზერბაიჯანელი ხანანდა, მუღამის შემსრულებელი და ხალხური მუსიკის წარმომადგენელი.

ბიოგრაფია
აღაბალა აღსაიდ ოღლუ 1860 წელს დაიბადა. ახალგაზრდობიდანვე დაინტერესებული იყო პოეზიითა და მუსიკით, შეისწავლა სპარსული ენა და გაეცნო ახლო აღმოსავლეთის პოეზიას. 1880-იან წლებში ბაქოში მონაწილეობდა მუღამთა შეკრებებში „მაჯმუიშ-შურა“, რაც მის შემოქმედებაზე მნიშვნელოვან გავლენას ახდენდა.

აღაბალა აღსაიდ ოღლუ გამოირჩეოდა პოეზიისა და ლიტერატურისადმი ინტერესით, რაც მის შესრულებას განსაკუთრებულ მხატვრულობას სძენდა. ცნობილია მისი შესრულებული მუღამები: „ბაიათი-შირაზი“, „რასტი“, „შური“ და „სეგაჰ-ზაბული“.

იგი თანამშრომლობდა ცნობილ ტარის შემსრულებლებთან, მათ შორის შირინ ახუნდოვთან, მირზა მანსურ მანსუროვთან, აჰმად ბაკიხანოვთან და მირზა ფარაჯ რზაევთან.
დალმაციური გვირილა

დალმაციური გვირილა — მრავალწლოვანი ბალახოვანი მცენარე რთულყვავილოვანთა ოჯახისა. გვირილის ამ სახეობას სახელწოდება ბალკანეთის ნახევარკუნძულზე მდებარე დალმაციის ისტორიული მხარის გამო უწოდეს, რადგან მეცნიერთა აზრით ის წარმოშობით ამ რეგიონიდანაა. ის უფრო ჩვეულებრივ გვირილას ჰგავს. დალმაციურ გვირილას აქვს მოლურჯო-მწვანე ფოთლები და იზრდება 45-დან 100 სმ-მდე.
ბესიკ სეხნიაიძე

ბესიკ სეხნიაიძე (დ. 24 აგვისტო, 1956) — ქართველი იურისტი, მეცნიერი და პედაგოგი.

ბიოგრაფია
ბესიკ სეხნიაიძე დაიბადა 1956 წლის 24 აგვისტოს.დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი.

1983-1984 წლებში - სსრ მეცნიერებათა აკადემიის ეკონომიკის და სამართლის ინსტიტუტი, სამართლის კათედრა, ლაბორანტი. 1984-1989 წლებში - სსრ მეცნიერებათა აკადემიის ეკონომიკის და სამართლის ინსტიტუტი, სამართლის ისტორიის განყოფილება, უმცროსი მეცნიერ-თანამშრომელი, მეცნიერ-თანამშრომელი. 1989-2002 წლებში - თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი, სამართლის ფაკულტეტი, დეკანის მოადგილე სასწავლო პროცესის დარგში. 1989-2005 წლებში - სამართლის ფაკულტეტი, მასწავლებელი, დოცენტი. 1999-2019 წლებში - საქართველოს ნოტარიუსთა პალატა, ნოტარიუსი. 2013-2019 წლებში - კავკასიის საერთაშორისო უნივერსიტეტი, სამართლის ფაკულტეტი, მოწვეული პროფესორი. 1999 წლიდან ნოტარიუსი. 1983 წლიდან ეწევა სამეცნიერო, პედაგოგიურ მოღვაწეობას. სამეცნიერო ინტერესები: რომის სამართალი, ქართული სამართლის ისტორია, საზღვარგარეთის ქვეყნების სახელმწიფოსა და სამართლის ისტორია, სანოტარო სამართალი. მონაწილეობს საერთაშორისო კონფერენციებსა და სიმპოზიუმებში, მუშაობს სამეცნიერო ნაშრომებზე. საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის სამართლისა და საერთაშორისო ურთიერთობების ფაკულტეტის პროფესორი.
G8-ის 29-ე სამიტი

8-ის 29-ე სამიტი, დიდი რვიანის ოცდამეცხრე სამიტი (; 1-3 ივნისი, 2003) — რვა უდიდესი ინდუსტრიული სახელმწიფოს არაოფიციალური შეხვედრა საფრანგეთის კომუნა ევიან-ლე-ბენში, როიალ ჰოტელში.

დიდი შვიდიანის (7) სამიტი იყო არაოფიციალური ფორუმი, რომელიც აერთიანებდა უდიდესი ინდუსტრიული ქვეყნების ხელმძღვანელებს: საფრანგეთი, დასავლეთ გერმანია, იტალია, იაპონია, დიდი ბრიტანეთი, შეერთებული შტატები, კანადა, და ევროკომისიის პრეზიდენტი (ოფიციალურად შეუერთდა 1981 წელს). 1997 წელს ჯგუფს დაემატა ახალი წევრი რუსეთის სახით, რის გამოც მან მიიღო ახალი სახელი — დიდი რვიანი (8). ეს და მომდევნო სამიტები, არ იყო თავდაპირველად ჩაფიქრებული, როგორც მისი უფრო ფართო საერთაშორისო ინსტიტუტებთან დაკავშირების მცდელობა. აღნიშნული სამიტები მოიტანა აუცილებლობამ, რომელთა ინიციატორები იყვნენ საფრანგეთის პრეზიდენტი — ვალერი ჟისკარ-დ’ესტენი და დასავლეთ გერმანიის კანცლერი — ჰელმუტ შმიდტი. სწორედ მათი ინიციატივით შედგა დიდი ექვსიანის (6) პირველი არაოფიციალური შეხვედრა 1975 წელს.

ლიდერები სამიტზე
8 არის არაოფიციალური ყოველწლიური ფორუმი კანადის, ევროკომისიის, საფრანგეთის, გერმანიის, იტალიის, იაპონიის, რუსეთის, გაერთიანებული სამეფოსა და შეერთებული შტატების ლიდერებისთვის.

განხილული საკითხები
სამიტი ჩაფიქრებული იყო, როგორც მის წევრებს შორის არსებული უთანხმოების მოგვარების საშუალება. წმინდა პრაქტიკული თვალსაზრისით, სამიტის წევრებს მიეცათ საშუალება გაეწიათ ერთმანეთისთვის დახმარება რთული ეკონომიკური პრობლემების მოსაგვარებლად.

გალერეა
მოწვეული სტუმრები (სახელმწიფოები)

მოწვეული სტუმრები (საერთაშორისო ორგანიზაციები)
იოჰანა ბაიშტაინერი

} }], დ. 20 თებერვალი, 1976, ვიენერ-ნოიშტადტი, ავსტრია) — ავსტრიელი კლასიკური გიტარისტი.

ბიოგრაფია
იოჰანა ბაიშტაინერი დაიბადა 1976 წლის 20 თებერვალს ვიენერ-ნოიშტადტში, ვენაში. მან მუსიკის შესწავლა ცხრა წლის ასაკში დაიწყო იოზეფ მატიას ჰაუერის მუსიკალურ სკოლაში, ვინერ-ნოიშტადტში. 1992 წელს იგი ჩაირიცხა ვენის მუსიკისა და სცენური ხელოვნების უნივერსიტეტში და დაამთავრა გიტარის კლასი. ამას გარდა, ბაიშტაინერმა შეისწავლა მუსიკოლოგია და 2005 წელს იმავე უნივერსიტეტში დაიცვა დისერტაცია თემაზე „კლასიკური მუსიკა ფიგურულ სრიალში, სინქრონულ ცურვასა და მხატვრულ ტანვარჯიშში“ .

იოჰანა ბაიშტაინერს აქვს ფართო რეპერტუარი — რენესანსიდან თანამედროვეობამდე. მისი შესრულებით სამყაროში პირველად გაჟღედა კომპოზიტორების რობერტ გუიას, რუბენ პაჩეს და ედუარდ შაფრანსკის ნაწარმოებები. გიტარისტი თავადაც ქმნის ორიგინალურ მუსიკას. ბაიშტაინერი თანამშრომლობდა სოჭის სიმფონიურ ორკესტრთან, მალტის ფილარმონიულ ორკესტრთან, უნგრეთის რადიოს სიმფონიურ ორკესტრთან, გრაცის კამერულ ფილარმონიასთან, ბუდაპეშტის სიმებიან კამერულ ორკესტრთან, დირიჟორებთან — ოლეგ სოლდატოვთან, მიშელ კასტელეტთან, ბელა დრაჰოშთან, ახიმ ჰოლუბთან, აგრეთვე არგენტინული ტანგოს მოცეკვავე რაფაელ რამირესთან.

2017 წელს ბაიშტაინერი მალტის დედაქალაქ ვალეტაში გამართულ ბაროკოს მუსიკის საერთაშორისო ფესტივალზე მიიწვიეს, სადაც მან კონცერტები გამართა მანოელის თეატრსა და მალტის ეროვნულ ბიბლიოთეკაში.

2018 წელს რუბენ პაჩემ მას მსოფლიო პრემიერისთვის — საკუთარ სოლო-გიტარაზე შესრულებული „მდინას სიუიტის“ ინტერპრეტატორად ვენის მუსიკფერაინში იოჰანა აირჩია.

2018-2019 წლების სეზონზე მან რენესანსის ეპოქის ნაწარმოებების საკუთარი არანჟირებები შეასრულა ვენის კუნსტისტორიულ მუზეუმში პიტერ ბრიგელ უფროსის პროგრამაში, ასევე მიიღო მონაწილეობა დუეტში მსახიობ და მომღერალ კატრინ შტუფლესერთან ერთად.

2022 წლის ოქტომბერში იოჰანა ბაიშტაინერმა საკონცერტო ტურნე გამართა აშშ-ში, რომლის ფარგლებშიც გამოვიდა ნიუ-იორკში, ვაშინგტონში და დარემში (ჩრდილოეთ კაროლინა). ამ საკონცერტო ტურნეს დროს მან წარადგინა თავისი შოუ „ “ („ფარკასი ამერიკაში“) — რეციტაციის, მუსიკის და ფლამენკოს ცეკვის კომბინაცია — ნიუ-იორკის ავსტრიულ კულტურულ ფორუმზე და დარემის ხელოვნების საბჭოს თეატრში. ეს შოუ ეფუძნება ებრაულ-ავსტრიელი კომიკოსის კარლ ფარკასის პოეზიის წიგნს „ “ („ფარკასი ამერიკას აღმოაჩენს“), რომელშიც ირონიულად არის აღწერილი მისი ნაცისტური რეჟიმიდან საფრანგეთისა და ესპანეთის გავლით აშშ-ში გაქცევა და იქ ცხოვრება 1938-1942 წლებში.

ბოლო წლების სოლო კონცერტების ფარგლებში, იოჰანა ბაიშტაინერი ასევე ასრულებს ვოკალურ კლასიკურ რომანსებს (მაგ. ფრანც შუბერტის ან ვოლფგანგ ამადეუს მოცარტის) და გამოირჩევა გიტარაზე განსაკუთრებული შესრულების ტექნიკის გამოყენებით.

იოჰანა ბაიშტაინერი უკრავს ესპანურ კლასიკურ გიტარებზე, რომლებიც პაულინო ბერნაბეს (უფროსისა და უმცროსის) მიერაა დამზადებული.

ჯილდოები
2008 წელი: „ბროლის თასი“ კონკორდიის თეატრის 200 წლის იუბილე (მონტე-კასტელო-დი-ვიბიო, იტალია)
2011 წელი: ჰოენშენჰაუზენის ციხესიმაგრის საზოგადოების საპატიო წევრობა, ბერლინი, გერმანია.
ასტრეა (მითოლოგია)

ასტრეა — ზევსისა და თემიდას ან ასტრეოსის ან ეოსის ნაზი, ჰაეროვანი ასული, სამართლიანობის ქალღმერთის დიკეს მეტსახელი. ოქროს საუკუნეში ცხოვრობდა ადამიანთა შორის, მშვიდობით ტკბებოდა ყველა. მერე, როცა ზნეობა წახდა, ღმერთთაგან უკანასკნელმა მიატოვა დედამიწა და ქალწულის სახელით დამკვიდრდა ცაში, როგორც ვარსკვლავი. ზევსის გვერდით ზის, სასწორი უჭირავს.

სხვა ვერსიით, „ქალწული“ (ხომლი) ზევსის და თემიდას მეორე ასულია, სიმართლის ქალღმერთი დიკე (ფსევდო-ერატოსთენი), ოვიდიუსის მიხედვით კი — ასტრეა.

„ასტრეას საუკუნე“ — მშვიდობის, სიკეთის, წმინდა ზნეობის, სამართლის სუფევის ხანა, ვარსკვლავიერი დროის პოეტური სინონიმი.

მის სახელს ატარებს 1845 წელს აღმოჩენილი ასტეროიდი (5) ასტრეა.
(5) ასტრეა

5 ასტრეა (; სიმბოლო: ), ადრე 845 — მთავარი სარტყლის ასტეროიდი. მისი ზედაპირი ხასიათდება მაღალი ამრეკვლი თვისებებით; ასტეროიდი სავარაუდოდ შედგება ნიკელ-რკინის მაგნიუმ-რკინის სილიკატებთან ნარევისაგან. ასტეროიდს ეწოდა ქალღმერთ ასტრაეას სახელი ბერძნული მითოლოგიიდან.

აღმოჩენა
ასტრეა აღმოაჩინა კარლ ლუდვიგ ჰენკემ 1845 წლის 8 დეკემბერს. მოყვარული ასტრონომი და ფოსტის თანამშრომელი, ჰენკე ეძებდა (4) ვესტას, რომლის დროსაც შემთხვევით აღმოაჩინა ასტრაეა. პრუსიის მეფემ აღმოჩენისთვის ჰენკე 300 აშშ დოლარის ექვივალენტის ოდენობით ყოველწლიური ჯილდო გადასცა.

ფიზიკური თვალსაზრისით, ასტრეა არაფრითაა გამორჩეული, იგი საინტერესოა უპირატესად იმით, რომ 38 წლის განმავლობაში (1807 წელს ვესტას აღმოჩენის შემდეგ) ითვლებოდა, რომ არსებობდა მხოლოდ 4 ასტეროიდი. ასტრეას აღმოჩენას მოჰყვა ათასობით სხვა ასტეროიდის აღმოჩენა.
(6) ჰებე

6 ჰებე (; სიმბოლო: ), ადრე 847  — მთავარი სარტყლის ერთ-ერთი უდიდესი ასტეროიდი და, შესაძლოა, -ხონდრიტების მეტეორიტების წყარო, რომლებიც შეადგენენ ყველა მეტეორიტების 40%-ს, რომლებიც ვარდებიან დედამიწაზე.

აღმოჩენა
ჰებე აღმოაჩინა კარლ ლუდვიგ ჰენკემ 1847 წლის 1 ივლისს. ეს იყო მის მიერ აღმოჩენილი მეორე და უკანასკნელი ასტეროიდი, პირველი იყო (5) ასტრეა. სახელი შემოთავაზებულ იქნა კარლ ფრიდრიხ გაუსის მიერ და ეწოდა ახალგაზრდობის ქალღმერთის ჰებეს პატივსაცემად.
კარლ ლუდვიგ ჰენკე

კარლ ლუდვიგ ჰენკე (; 8 აპრილი, 1793, დრეზდენკო, პრუსიის სამეფო — გ. 21 სექტემბერი, 1866, კვიძინი) — გერმანელი მოყვარული ასტრონომი.

ბიოგრაფია
ჰენკემ აღმოაჩინა ორი ასტეროიდი. პირველი, (5) ასტრეა (8 დეკემბერი, 1845), იგი აღსანიშნავია იმით, რომ (4) ვესტას (29 მარტი, 1807) შემდეგ, 38 წლის მანძილზე ცნობილი იყო მხოლოდ 4 ასტეროიდი; მეორე — (6) ჰებე (1 ივლისი, 1847).

მის პატივსაცემად ეწოდა ერთ-ერთ ასტეროიდს ეწოდა (2005) ჰენკე.