iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ბაღის სამლოცველო

ბაღის სამლოცველო — ყოფილი მართლმადიდებლური სამლოცველო ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. მდებარეობდა ტაგანროგის ერთ-ერთ საბავშვო სახლთან. აგებულია 1895 წელს. დაანგრიეს 1920-იან წლებში.

ისტორია
 საუკუნის დასაწყისში ტაგანროგში გახშირდა შემთხვევები, როდესაც დედები ახალშობილ შვილებს ქუჩაში ტოვებდნენ.

ივანე ანდრეის ძე ვარვაცის შვილიშვილმა მარკ ნიკოლოზის ძე კომნინო-ვარვაციმ გაიღო ხუთი ათასი რუბლი და შესთავაზა საზოგადოება „იასლის“ მესვეურებს მიტოვებული ბავშვების გადარჩენა. ოთხი წლის ასაკის ზემოთ ბავშვებს აგზავნიდნენ უფროსი ასაკის ბავშვთა სახლში.

1890 წლის 8 თებერვალს შედგა ბავშვთა სახლის გახსნა. დაარსების დღიდან იგი განთავსებული იყო ლაკიერის სახლში ალექსანდროვის ქუჩაზე (ამჟამად ჩეხოვის 96), მისი დამფუძნებლები კი იყვნენ - ე. მ. ლაკიერი და რ. ა. ხრეშატიცკი. ყოველ ქალს, რომელიც სხვადასხვა მიზეზების გამო უარს ამბობდა თავის შვილზე, შეეძლო იგი დაეტოვებინა აღნიშნულ ბავშვთა სახლში. ბავშვები აღნიშნულ სახლში იზრდებოდნენ ოთხ წლამდე , ხოლო შემდეგ იგზავნებოდნენ ნიკოლაევსკის უფროსი ასაკის ბავშვთა სახლში.

ბაღის სამლოცველო დაანგრიეს საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ 1920-იან წლებში. ყოფილი საბავშვო სახლის ადგილზე ამჟამად მდებარეობს საცხოვრებელი სახლი (დობროლიუბოვის შესახვევი, 2-ა და 2-ბ). აღნიშნული სამლოცველოს ფოტოსურათი არ შემონახულა.
პოლონეთის ფონოგრამების მწარმოებელთა კავშირი

პოლონეთის ფონოგრამების მწარმოებელთა კავშირი (, , ) — ორგანიზაცია, რომელიც წარმოადგენს პოლონეთში მუსიკალურ და ვიდეო ინდუსტრიის ინტერესებს, იგი ასევე ფონოგრამების ინდუსტრიის საერთაშორისო ფედერაციის პოლონური განყოფილებაა. დაარსდა 1991 წელს, დარეგისტრირებულია პოლონეთის კულტურის და ეროვნული მემკვიდრეობის სამინისტროს მიერ, როგორც ვიდეო და ხმისჩამწერ სფეროში მწარმოებელთა უფლებების დამცველი ორგანიზაცია.
შედუ

შედუ, შუმერულად ალადი, ლამა, აქადურად ლამასუ — ღვთაება შუმერულ-აქადურ მითოლოგიაში. აქადური ენაზე ლამასუ მცველ ღვთაებას ნიშნავს. ამ ტერმინით მესოპოტამიაში მოიხსენიებდნენ კართა მცველ სულს, რომელიც შენობებს იცავდა მტრული ბნელი ძალებისგან და იქ სიმშვიდეს უზრუნველყოფდა. კეთილმოსურნე მცველების გამოსახულებები ხარის ტანით, ფრინველის ფრთებითა და ადამიანის თავით წარმოადგენდა იმ თაღების ბურჯებს, რომლებზეც შებმული იყო მონუმენტური ჭიშკრები. ასეთი მორთულობები ასურულ ქალაქების სასახლეებს ამშვენებდა ძვ. წ. ათასწლეულში.

ფრთების მქონე ცხოველისტანიანი ადამიანის მოტივი ახლო აღმოსავლეთის უძველესი ხელოვნების დამახასიათებელი ნიშანია. იგი პირველად ძვ. წ. ათასწლეულში ჩნდება (აღმოჩენილია ებლის არქეოლოგიური გათხრების დროს). ნეო-ასურული ეპოქის დროს შედუს ფიგურები ფართოდ გავრცელდა მთელ ასურეთში. ყველა მნიშვნელოვანი შენობის და ქალაქის შესასვლელში მისი ქანდაკებები იდგა.

ძვ. წ. საუკუნის დასასრულს მეფე სარგონ -მ იმპერიის დედაქალაქი გადაიტანა ნიმრუდიდან ხორსაბადში, რომელიც უძველეს ქალაქ ნინევიასთან ახლოს მდებარეობდა. საუკუნის არქეოლოგიური გათხრებისას ნინევიაში აღმოჩნდა სამეფო ციტადელი სასახლით, ზიკურატითა და სხვა ნაგებობებით. 10 ჰექტარზე მეტ ფართობზე გაშენებული სასახლე იკავებდა დასახლების სამხრეთ ნაწილს და შედგებოდა 200 ეზოსა და დარბაზისგან. ქალაქის, ციტადელისა და სასახლის კარიბჭეები ხორსაბადში ერთი და იმავე მოდელით იყო აგებული: მშენებლობაში იყენებდნენ გამოუწვავი თიხის აგურებს, რომელთა შიდა მხარეს თეთრად აბათქაშებდნენ. ჭიშკარი გადახურული იყო ფერად ბოძებს დაყრდნობილი სახურავით და მოკირწყლული ფერადი ქვებით. გარეთა ნაწილში კარიბჭეებს გვერდებზე მიდგმული ჰქონდათ ორი კოშკურა; მათთან ახლოს იდგა ადამიანისთავიანი ორი ხარი — კოლოსალური ქმნილებები, რომელთაც ღვთაებრივი წარმოშობის ნიშნად, თავზე რქებიანი ტიარა ეხურათ. შესრულების ტექნიკის ძირითადი მახასიათებელია კეთილმოსურნე დემონების ბარელიეფური წინა ნაწილები. წინ, ფეხებშუა და ზურგზე წარმოდგენილია ლურსმნული წარწერები, რომელიც გვაწვდის ცნობებს სასახლის აგების შესახებ და წყევლის მას, ვინც ასურეთის მეფის აშენებულს დაანგრევს. მსგავსი წარწერები სხვა შედუებზეცაა აღმოჩენილი.

შედუს ქანდაკებები დაცულია მსოფლიოს მრავალ მუზეუმში, მათ შორის ლუვრი (პარიზი), ბრიტანეთის მუზეუმი (ლონდონი), ერაყის ეროვნული მუზეუმი (ბაღდადი), მეტროპოლიტენის ხელოვნების მუზეუმი (ნიუ-იორკი), აღმოსავლეთის უნივერსიტეტი (ჩიკაგო). მოსკოვში ა. ს. პუშკინის სახელობის სახვითი ხელოვნების მუზეუმში წარმოდგენილია ღვთაების ფიგურების ასლები ნატურალურ ზომებში.

კულტურაში
კომპიუტერულ თამაშებში — & და & ფრაქცია „ნეკროპოლისს“ აქვს იუნიტი „ლამასუ“. სიუჟეტის მიხედვით იგი აღმოჩენილი იქნა ვერცხლის ქალაქებში, როგორც ადამიანისა და მანტიკორის ჰიბრიდი. ლამასუ მცირე ხნით ჩნდება და მალევე იღუპება.
ლუიზა მეკლენბურგ-შტრელიცელი

ლუიზა მეკლენბურგ-შტრელიცელი (; 10 მარტი, 1776 — 19 ივლისი, 1810) — მეკლენბურგ-შტრელიცის პრინცესა, ფრიდრიხ ვილჰელმ -ის მეუღლე და პრუსიის დედოფალი. რუსეთის იმპერატორ ალექსანდრე -ის ბებია. თანამედროვეები ლუიზას აღწერენ როგორც მშვენიერ, თავისუფალი მანერების მქონე დედოფალს, თუმცა, სინამდვილეში, იქცეოდა როგორც დაბალი ფენის და არა არისტოკრატიის წარმომადგენელი. ლუიზას ცხოვრება აღმოჩნდა უწყვეტად დაკავშირებული პრუსიის ბრძოლასთან ნაპოლეონის წინააღმდეგ. უდროოდ გარდაცვლილი დედოფალი სამუდამოდ დარჩა შემდგომი თაობების მეხსიერებაში, როგორც მშვენიერი და ახალგაზრდა. ჯერ კიდევ სიცოცხლეში, დედოფალი ლუიზა კულტურული პატივისცემის ობიექტი იყო, რომელიც კიდევ უფრო განვითარდა მისი გარდაცვალების შემდეგ. დედოფალი ლუიზა გახდა გერმანიის იმპერიისა და პრუსიის ახალი აღმავლობის სიმბოლო გერმანიის ისტორიაში. მისმა მნიშვნელობამ, გადააბიჯა იმ გავლენას, რომელსაც ის ფლობდა პრუსიის დედოფლის სტატუსის ქონის დროს.
ტაგანროგის სამების ეკლესია

ტაგანროგის სამების ეკლესია — ყოფილი მართლმადიდებლური ეკლესია ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ერთ-ერთი პირველი ნაგებობა მომავალ ციხესიმაგრეში ტაგან როგის კონცხზე. ეკლესიამ მოქმედება დაიწყო 1699 წლის 1 სექტემბერს. ეს ეკლესია თავის დროზე განსაზღვრავდა ტაგანროგის სილუეტს ზღვის მხრიდან.

ისტორია
მცირე და დაუსახლებელ მიწის ნაგლეჯზე, რომელსაც აზოვის ზღვა ესაზღვრებოდა, რუსეთის მეფემ პეტრე -მა, ხელმძღვანელობდა რა რუსეთის სახელმწიფო ინტერესებიდან გამომდინარე, ააგო საზღვაო ციხესიმაგრე. მომავალი ციხესიმაგრის ერთ-ერთი პირველი ნაგებობა იყო ეკლესია, რომელიც უკვე 1699 წლის 1 სექტემბერს შეუდგა მოქმედებას. მას ჰქონდა წმინდა სამების სახელობის ოდიკი. სამების ეკლესიის სახელიდან გამომდინარე ციხესიმაგრემ და ქალაქმა მიიღო სახელწოდება ტროიცკა, შემდეგ ტაგან-როგი. მაღალ სანაპიროზე მდებარე ეკლესია ემსახურებოდა ციხესიმაგრის გარნიზონს.

ოსმალებთან ბრძოლის დროს რუსეთმა გაიცადა მძიმე მარცხი და პრუტის სამშვიდობო ხელშეკრულების თანახმად, ოსმალეთის იმპერიის მოთხოვნით რუსეთს ტაგანროგის ციხესიმაგრე უნდა დაენგრია და შეწყვეტილიყო მისი არსებობა. ეკლესია გადაიტანეს დღევანდელი უკრაინის ქალაქ ბახმუტში. 1745 წელს ბახმუტის ეკლესია სიძველის გამო დაანგრიეს, ხოლო მის ადგილზე ააგეს წმინდა სამების ეკლესია ქალაქის სხვა ადგილზე, ხოლო ძველი ეკლესიის ადგილზე ააგეს მცირე კაპელა. 1930 წელს სამების ეკლესია დახურეს და მასში დახურული კოოპერატიული ბაზარი გახსნეს. მოგვიანებით ეკლესია საბოლოოდ დაანგრიეს.

მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში გერმანელებმა დაპყრობილ ტერიტორიებზე, მათ შორის ტაგანროგში რამდენიმე ეკლესია კვლავ გახსნეს ღვთისმსახურებისთვის, თუმცა სამების ეკლესია აღსადგენად უკვე გამოუსადეგარი იყო.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1781

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1781 მიიღეს ერთხმად 2007 წლის 15 ოქტომბერს. რეზოლუციამ გადაავადა გაეროს დამკვირვებელთა მისიის მანდატი საქართველოში , რომელიც 2007 წლის 15 ოქტომბრის იწურებოდა, 2008 წლის 15 აპრილამდე. ასევე, საბჭომ: „მოითხოვა ყველა მხარეს განიხილოს სერიოზულად უსაფრთხოების ლეგიტიმური შეშფოთება, თავი შეიკავოს ნებისმიერი ძალადობისა და პროვოკაციული ქმედებისგან, მათ შორის პოლიტიკური მოქმედებასა ან რიტორიკისგან, შეასრულოს და დაიცვას ცეცხლის შეწყვეტისა და ძალადობის არგამოყენების შესახებ წინა შეთანხმებები“.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1808

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1808 მიიღეს ერთხმად 2008 წლის 15 აპრილს. საბჭო ცდილობდა განიხილა საქართველოში არსებულ ვითარება, სადაც ორი სეპარატისტული რეგიონი დე-ფაქტო თავისუფლები გახდნენ ცენტრისგან, რომელთაგან არცერთი არ იყო გაეროს მიერ აღიარებული. რეზოლუციის ძირითადი მიზანი იყო საქართველოში გაეროს სადამკვირვებლო მისიის მანდატის გადავადება, რომელიც ძირითადად რუსი სამშვიდობოებისგან შედგებოდა.

2008 წლის ომის შემდეგ
ბევრმა ქვეყანამ, განსაკუთრებით ლუქსემბურგმა, განაცხადა, რომ 2008 წლის სამხრეთ ოსეთის ომის დროს, რუსეთმა დაარღვია მიმდინარე რეზოლუცია, განსაკუთრებით აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის აღიარების შემდეგ. დღეისთვის, სეპარატისტული რეგიონების დამოუკიდებლობას გაერო-ს ოთხი წევრი სახელმწიფო აღიარებს.
თაყვანისცემა (მემორიალური კომპლექსი)

მემორიალური კომპლექსი თაყვანისცემა — მემორიალური კომპლექსი, რომელიც მდებარეობს სალსკში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია, თავისუფლების მოედანზე.

ისტორია
1918 წლის 23 აპრილს, თანამედროვე მემორიალური კომპლექსის მდებარეობის ადგილზე გაიმართა სამგლოვიარო მიტინგი, რომელიც ეძღვნებოდა სალსკის პირველ წითელარმიელებს, რომლებიც 20-22 აპრილს დაიღუპნენ სოფელ სრედნი-ეგორლიკთან საბჭოთა ხელისუფლებისათვის ბრძოლაში. თავდაპირველად მემორიალური კომპლექსის ადგილზე იდგა პირამიდის ფორმის ხისგან დამზადებული ძეგლი.

დიდი სამამულო ომის პერიოდში ძმათა სასაფლაოზე დაკრძალეს საბჭოთა არმიის ჯარისკაცები, რომლებიც დაიღუპნენ 1942 წელს ქალაქ სალსკის თავდაცვისას, მისი გერმანელთა ოკუპაციისაგან გათავისუფლების დროს.

1947 წელს ძმათა სასაფლაოზე მიმდინარეობდა მისი კეთილმოწყობის სამუშაოები, სადაც დააყენეს თაბაშირისაგან დამზადებული ჯარისკაცის ფიგურა. პირამიდაზე, რომელსაც ზემოთ ხუთქიმიანი ვარსკვლავი ამშვენებდა, იყო წარწერა:

1967 წელს მიმდინარეობდა კომპლექსის რეკონსტრუქცია. კომპლექსის მოქანდაკე იყო ვ. ლ. გლუხოვი, არქიტექტორი - ბ. ვ. იგნატენკო, ორივე სალსკის მცხოვრები იყო. მემორიალი წარმოადგენდა სტელას, რომელიც გაფორმებული იყო ღია ვარდისფერი მარმარილოს ფილებით, სიმაღლე შვიდი მეტრი. იგი იდგა პატარა ხელოვნურ ბორცვზე.

1972 წელს სალსკის თავისუფლების მოედანზე გააასვენეს ირანში საბჭოთა კავშირის პირველი ელჩის ი. ო. კოლომიიცევის ნეშტი, მის საფლავზე დადგეს გრანიტის ფილა.

1975 წელს ძმათა სასაფლაოზე, ბორცვზე, ცხრა საფლავი გააკეთეს. ისინი შეარემონტეს თეთრი, ურალის მარმარილოს ფილებით, რომელზეც ამოკვეთეს 177 დაკრძალული ჯარისკაცის გვარი.

1981 წელს სალსკის ძმათა სასაფლაოს მახლობლად დაკრძალეს საბჭოთა კავშირის გმირი, სალსკის მცხოვრები, ბორის ივანეს ძე ტერენტევი.

მემორიალურ კომპლექსთან არის ხეივანი, სადაც დაგებულია ფილები.

2005 წელს ხეივანში დააყენეს გრანიტის კვარცხლბეკები ბარელიეფებით, რომლებზეც გამოსახულია საბჭოთა კავშირის სალსკელი გმირები: ვასილი იაკოვლევის ძე ზახაროვი, ეფიმ ივანეს ძე მანდრიკინი,აკიმ გავრილის ძე მიტიაშკინი, მიხეილ ევდოკიმეს ძე პივოვაროვი, სიმონ ვასილის ძე რიბალჩენკო, ფიოდორ ნიკოლოზის ძე სამოხვალოვი, ბორის ივანეს ძე ტერენტევი, ნიკოლოზ ივანეს ძე ფილოლენკო, რუსეთის გმირი ვიტალი ნიკოლოზის ძე გორინი. ყველა ძეგლი დამზადებულია რუსეთის მხატვართა როსტოვის განყოფილებაში (ხელმძღვანელი სერგეი ნიკოლოზის ძე ოლეშნია).

გალერეა
აჯანყების მოედანი (ტაგანროგი)

აჯანყების მოედანი — მოედანი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია.

გეოგრაფია
აჯანყების მოედანი შემოსაზღვრულია ფრუნზესა და ოქტომბრის ქუჩებით, ასევე სმირნოვის შესახვევით. მას აგრეთვე ერთი მხრიდან ესაზღვრება რკინიგზის სადგურის შენობა მიმდებარე ნაგებობებით.

ისტორია
აჯანყების მოედანი მდებარეობს ყოფილი ბაზრის მოედანზე, რომელიც ვრცელდებოდა თანამედროვე აჯანყების მოედნიდან ბაზრის შესახვევამვე (ამჟამად გოგოლევის შესახვევი). 1860-იან წლებამდე აქ მდებარეობდა ე. წ. „საბალახო მიწა“.

რკინიგზის მშენებლობისა და აქ სადგურის აშენების შედეგად ტერიტორია სწრაფად განაშენიანდა. გიმნაზიის (ამჟამად - ოქტომბრის ქუჩა) ქუჩის მხრიდან მოედანს ესაზღვრებოვა მიქაელ მთავრანგელოზის ეკლესია, რაფტოპულოს სასტუმრო (უკანასკნელი მფლობელის გვარის მიხედვით), ბელოვის სახლი (ამჟამად - ქალაქის რადიოკვანძი).

თანამედროვე საერთაშორისო რკინიგზის სადგურის ადგილზე მდებარეობდა ტყის საწყობები, სადაც ამზადებდნენ და ვაჭრობდნენ ხის კასრებით. მთელი სადგურის მოედანი გადაიქცა სავაჭრო ადგილად, სადაც ათობით მაღაზია და სადგომი აშენდა. ერთ-ერთ მათგანში 1873 წელს ვაჭრობდნენ გიმნაზისტი ძმები ალექსანდრე და ანტონ ჩეხოვები. ყოველწლიური ბაზრობა იმართებოდა სადგურთან ახლოს, სწორედ ამიტომ ეწოდა „ბაზრის მოედანი“, რომლის ნაწილზეც ამჟამად განთავსებულია აჯანყების მოედანი. მოედნის შუაგულში იდგა სასადილო ოთახები ღარიბი მოსახლეობისათვის, ხოლო ბაზრობის დღეებში დგამდნენ კარუსელებსაც. სასაფლაოს შესახვევის მხრიდან 1910-იან წლებში მდებარეობდა ტრაქტირი „სარატოვი“ და რეიტის სასტუმრო სახლი, რომელიც მოსახლეობაში ცუდი რეპუტაციით სარგებლობდა. ყველა აღნიშნული ნაგებობა დაანგრიეს ძირითადად 1930-იან წლებში, როდესაც დაიწყო მოედნის ტერიტორიის კეთილმოწყობა.

1935 წელს აქ გააკეთეს სკვერი და დადგეს მოქანდაკე დავიდ იაკერსონის მიერ შესრულებული ლენინის ძეგლი (გაანადგურეს გერმანელებმა ქალაქის ოკუპაციის პერიოდში). ამავე წელს მოედანმა მიიღო ახალი სახელწოდება - აჯაყების მოედანი - 1918 წლის იანვრის ამბების პატივისცემის ნიშნად. ეს სახელწოდება იმ პერიოდში ნაკლებად გამოიყენებოდა, ტაგანროგელები უწოდებენ სადგურის მოედანს. მოედანს მეორედ უწოდეს აღნიშნული სახელი 1958 წლის 13 თებერვალს. 1976 წელს აქ დადგეს ორთქმავლის ძეგლი.

1990-იან წლებში მოედანზე მომრავლდა მაღაზიები, კაფეტერიები, რესტორნები.

2002-2005 წლებში მოედნის რეკონსტრუქცია მიმდინარეობდა არქიტექტორ პეტრე ბონდარენკოს პროექტის მიხედვით.

2012 წელს სადგურის შენობის წინ ააშენეს და აკურთხეს ტაგანროგის ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის სამლოცველო, რამაც გამოიწვია სპეციალისტების კრიტიკა, რომლებიც თვლიდნენ, რომ ახალმა მშენებლობებმა მოედანი „მხოლოდ გააქრო“.

გალერეა
ალექსანდროვკის მაცხოვრის ფერისცვალების ეკლესია

ალექსანდროვკის მაცხოვრის ფერისცვალების ეკლესია — მართლმადიდებლური ეკლესია აზოვის რაიონის სოფელ ალექსანდროვკაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. აგებულია 2006-2013 წლებში.

ეკლესიის მისამართი:346741, რუსეთი, როსტოვის ოლქი, აზოვის რაიონი, სოფელი ალექსანდროვკა, საბჭოთა ქუჩა № 122.

ისტორია
1821 წელს ჩემბურკის ხუტორებს შორის, მდინარე ჩემბურკის ნაპირზე, განსახლდნენ მარცხენა სანაპიროს მალოროსიიდან გადმოსახლებულებმა. ალიზის აგურისაგან ააშენეს ეკლესია. ყველა, ეკლესიის ირგვლივ მდებარე პატარა ხუტორი გაერთიანდა და ეწოდა სლობოდა ალექსანდროვკა. 1863 წელს ალიზის აგურით აშენებული ეკლესია დაშალეს და მის ნაცვლად სოფლის ცენტრში ააშენეს ახალი ხის ეკლესია. 1900 წელს, უკვე სოფელში, გაიხსნა საეკლესიო-სამრევლო სკოლა, რომლის პირველი დირექტორიც გახდა მღვდელი გვარად სიდორენკო. 1905-1912 წლებში აგურისაგან სოფელში, სოფლის მცხოვრებთა შემოწირულობებით ააგეს ახალი ეკლესია ალექსანდრე ნეველის სახელზე. ამ პერიოდისათვის სლობოდა ალექსანდროვკაში მოქმედებდა ორივე ეკლესია.

1936 წელს ხის ეკლესია გადააკეთეს კლუბად, რომელიც დაიწვა ამავე წლის ნოემბერში. მომდევნო წელს დამწვარი ეკლესიის ადგილზე დაიწყო ახალი კლუბის მშენებლობა და მის გარშემო შეიქმნა პარკი. ომის შემდეგ, 1946 წელს აქვე ააგეს სოფლის ბიბლიოთეკა.

ალექსანდრე ნეველის ეკლესია საბოლოოდ განადგურდა 1937 წელს. ეკლესიის აგურისაგან ააგეს ზემოთ აღნიშნული კლუბი, რაიონული აღმასკომის შენობა, კოლმეურნეობის სამმართველო და სხვა სოფლის ნაგებობები. საბოლოოდ ეკლესია 1940 წელს დაანგრიეს. ეკლესიაში ღვთისმსახურება შეწყდა გერმანელების ოკუპაციამდე მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში. ღვთიისმსახურება მიმდინარეობდა კერძო სახლში, რომელიც სამლოცველოდ გადააკეთეს. ომის შემდეგ ღვთისმსახურება სრულიად შეწყდა.

მხოლოდ საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ, 1993 წელს, ალექსანდროვკის მცხოვრებლებმა, როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის მიტროპოლიტის ვლადიმირის კურთხევით შეიქმნა ფერისცვალების ეკლესიის მრევლი. სოფლის ადმინისტრაციამ მორწმუნეებს გამოუყო შენობა ღვთისმსახურებისთვის. ნაგებობა იყო რევოლუციამდელ პერიოდში აგებული და იმყოფებოდა ცუდ მდგომარეობაში. მრევლის წინამძღვრად დანიშნულ ევგენი ბაბენცევს მრევლთან ერთად ბევრი ძალისხმევა დასჭირდა, რათა გაერემონტებინა სახლი, აღეჭურვა იგი საკურთხევლითა და კანკელით.

2006 წლის 28 აგვისტოს, ზუსტად იმ ადგილზე, სადაც იდგა ძველი ხის, 1936 წელს დამწვარი ეკლესია, დაიწყეს ახალი ეკლესიის მშენებლობა. ეკლესიაში პირველი ღვთისმსახურება აღევლინა 2014 წლის 23 მარტს. ეკლესიის კურთხევა კი გაიმართა 2015 წლის 19 აგვისტოს, იგი შეასრულა როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის მიტროპოლიტმა მერკურიმ.

მაცხოვრის ფერისცვალების ეკლესიის წინამძღვრად 2003 წელს აირჩიეს ელიზბარ ვიქტორის ძე ორლოვი, რომელიც თავის მოვალეობას დღემდე ასრულებს.
მიშკინსკაიის იოანე ნათლისმცემლის შობის ეკლესია

მიშკინსკაიის იოანე ნათლისმცემლის შობის ეკლესია — მართლმადიდებლური ეკლესია აქსაის რაიონის სოფელ მიშკინსკაიაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. აგებულია 2009 წელს.

ეკლესიის მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, აზოვის რაიონი, სოფელი ალექსანდროვკა, განათლების ქუჩა.

ისტორია
ხუტორ მიშკინსკაიაში ქვის ეკლესია ააგეს საუკუნის დასაწყისში, კერძოდ 1910-იან წლებში. მაგრამ ქვეყანაში საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ, ისევე როგორც ბევრ ეკლესიას მასაც დახურვის საფრთხე დაემუქრა. 1930-იან წლებში ეკლესია დახურეს. ეკლესიის შენობა გამოიყენებოდა, როგორც სასოფლო კლუბი, ხოლო შემდეგ, როგორც ხორბლის საწყობი. 1970-იან წლებში ეკლესიის შენობა საბოლოოდ დაანგრიეს, ხოლო მის ადგილზე ააგეს საბავშვო ბაღი, დღემდე შემონახულია, მღვდლის სახლი.

მხოლოდ საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ აღადგინა მოქმედება მრევლმა. თავდაპირველად ღვთისმსახურება მიმდინარეობდა მიშკინსკაიის კულტურის სახლის ერთ-ერთ ოთახში, ხოლო 2009 წელს მრევლს გადაეცა ყოფილი მაღაზიის შენობა, რომელიც მდებარეობდა განათლების ქუჩაზე. მრევლის ძალებით, ასევე კაზაკობისა და ადგილობრივი ადმინისტრაციის წყალობით შენობა გარემონტდა, სადაც დააყენეს კანკელი და საკურთხეველი.

მიშკინსკაიის იოანე ნათლისმცემლის შობის ეკლესიის წინამძღვარი 2012 წელს გახდა კონსტანტინე ევგენის ძე ფედოსეევი.
ოსტროვსკის სერაფიმ საროველის ეკლესია

ოსტროვსკის სერაფიმ საროველის ეკლესია — მართლმადიდებლური ეკლესია აქსაის რაიონის სოფელ ოსტროვსკში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას.

ეკლესიის მისამართი: 346705, რუსეთი, როსტოვის ოლქი, აქსაის რაიონი, სოფელი ოსტროვსკი, სედოვის ქუჩა № 2/1.

ისტორია
წმინდა სასწაულმოქმედი სერაფიმ საროველის სახელობის ეკლესია ხუტორ ოსტროვსკში დააარსეს ამავე ხუტორის მოსახლეობის შუამდგომლობით. საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ, 1994 წლის თებერვალში, სერაფიმე საროველის ეკლესიის რევლს უსასყიდლოდ გადაეცა ე. წ. „მშენებელთა სახლი“, რომლის ფართობიც იყო 122 კვადრატული მეტრი. მშენებელთა სახლი საკმაოდ ცუდ მდგომარეობაში იმყოფებოდა. მომდევნო წლებში შენობა გაარემონტეს, რის შემდეგაც ეკლესიამ დაიწყო რუსეთის მართლმადიდებლური ეკლესიის მოთხოვნების დაკმაყოფილება.

2006 წელს გაიმართა ოსტროვსკის სერაფიმ საროველის ეკლესიის კოსმეტიკური რემონტი. 2007 წელს დაიწყეს მისი საფუძვლიანი რემონტი - შეცვალეს შენობის იატაკი, გადახურეს სახურავით, დააყენეს წყლის გამათბობლები და მოაწესრიგეს კანალიზაცია, მთლიანად გაარემონტეს ეკლესიის შიდა ხედი. 2009 წელს ეკლესიის რემონტი დასრულდა.

ოსტროვსკის სერაფიმ საროველის ეკლესიის წინამძღვარი ამჟამად არის მღვდელმსახური ვალერი დიმიტრის ძე გალჩენკო.
აბანო (მდინარე)

აბანო — მდინარე აღმოსავლეთ საქართველოში, თელავის მუნიციპალიტეტში, კახეთის კავკასიონის სამხრეთ კალთაზე, მდინარე სტორის (ალაზნის აუზი) მარცხენა შენაკადი. სიგრძე 6 კმ. აუზის ფართობი 25 კმ². საზრდოობს თოვლის, წვიმისა და მიწისქვეშა წყლებით. გაზაფხულზე იცის მცირე წყალდიდობა. ზაფხულსა და შემოდგომაზე — წყალმოვარდნები.
ითილიენი

ითილიენი — ადგილი შუახმელეთში, ჯ.რ.რ. ტოლკინის ლეგენდარიუმში, გონდორის ერთ-ერთი რეგიონი.

მდებარეობდა მდინარე ანდუინის აღმოსავლეთ ნაწილზე, მდინარესა და ეფელ დუათს შორის. ჩრდილოეთის საზღვარი დაახლოებით მკვდარ ჭაობებთან მდებარეობდა, ხოლო მისი სამხრეთის საზღვარი იყო მდინარე პოროსი. რეგიონი იყოფოდა ჩრდილოეთ და სამხრეთ ითილიენად (დაახლოებით გზაჯვარედინზე).

სიტყვა სინდარული წარმოშობისაა და ნიშნავს „მთვარის მიწას“.

ადგილები
ჰენეთ ანუნი
ჰენეთ ანუნი — გონდორის ფარული საგუშაგო ჩრდილოეთ ითილიენის ტერიტორიაზე. ბეჭდის ომის პერიოდში ფარამირმა, დენეთორის ძემ აქ განალაგა ჯარები. აქვე მან მოიყვანა ფროდო და სემი.

აქვე მდებარეობდა გუბურა. მესამე ეპოქის 3019 წლის 8 მარტს, როდესაც ფროდო და სემი გამოქვაბულში ფარამირთან ერთად იმყოფებოდნენ, გოლუმი, რომელიც მათ ეძებდა, ამ გუბურაში შეძვრა. ამ გუბურის ნაკადი კორმალენის მინდვრისკენ მიედინებოდა.

ემინ არნენი
ემინ არნენი — რიგი ბორცვების ითილიენის შუაგულში, ოსგილიათიდან სამხრეთით. მდებარეობდა ანდუინზე მინას ტირითის მოპირდაპირე მხარეს. სინდარულად სახელწოდება ნიშნავს „გორაკებს წყალთან“.

ემინ არნენის ტერიტორიაზე ცხოვრობდნენ ნუმენორელი დიდგვაროვნები, ისევე, როგორც ჰურინი, გონდორის მოურავი, დანიშნული მეფე მინარდილის მიერ. მოგვიანებით გონდორის მეფეები მოურავებს მხოლოდ ჰურინის მოდგმიდან ირჩევდნენ და ზოგადად გონდორის მოურავობა იქცა ტრადიციად.
ბაჯაური

ბაჯაური — პაკისტანის ტომების ტერიტორიების ფედერალური მმართველობის (ტერიტორიული ერთეული) ყველაზე პატარა, მთიანი რელიეფის მქონე სააგენტო. 1998 წლის მიხედვით 595,227 ადამიანი ცხოვრობდა. ბოლო მონაცემებით მოსახლეობის რაოდენობა 757,000-მდე გაიზარდა. ის ავღანეთის ქუნარის პროვინციას 52 კილომეტრის სიგრძის საზღვრით ემიჯნება. სააგენტოს ადმინისტრაცია ქალაქ ხაარში მდებარეობს.

ბაჯაური ძირითადად თარხანებითაა (პუშტუნების ტომი) დასახლებული. მათ ქვე-ტომებს წარმოადგენენ უტმანხელი და მამუნდი. ბაჯაურში ასევ მცირე რაოდენობით ცხოვრობენ პუშტუნების სხვა ტომის საფიების წარმომადგენლებიც. უტმანხელები ძირითადად სამხრეთ-აღმოსავლეთში ცხოვრობენ, მამუნდები სამხრეთ-დასავლეთში.თარხანები ჩრდილოეთით. ბაჯაურის ავღანეთის კუნარის პროვინციასთან მეზობლობა მას სტრატეგიულ მნიშვნელობას ანიჭებს.

გეოგრაფია
ბაჯაური დაახლოებით 72 კილომეტრის სიგრძის და 32 კილომეტრის სიგანისაა. მდებარეობს კუნარის ხეობის ზედა ნაწილის აღმოსავლეთით, რომლისგანაც გამოყოფილია მაღალი მთებით. ეს ქედი ქმნის ბუნებრივ საზღვარს, რომელზეც მხოლოდ ერთი-ორი ადვილი გადასასვლელია. ხაიბერის გასასვლელის შექმნამდე ქაბულსა და პაკინსტანს შორის მთავარი გზა ამ გადასასვლელებზე გადიოდა.

სამხრეთით არის მოჰმანდების ველური მთიანი რეგიონი. აღმოსავლეთით მდებარეობს პანჯკორას მდინარე, ხოლო მდინარის მეორე მხარე უკვე პუშტუნების სხვა ტომს ეკუთვნის. ნავაგაი არის ბაჯაურის მთავარი ქალაქი.

 საუკუნიდან მოყოლებული, ბაჯაურის ჩრდილოეთში მდებარე ჯანდოლის ხეობა პოლიტიკურად მნიშვნელოვანი იყო. მის მმართველ უმრა-ხანსა და ქაბულის ამირას შორის არსებული დაპირისპირების გამო 1893 წელს დადგინდა ავღანეთის საზღვარი კუნარზე.

ბაჯაურში მდებარეობს ცნობილი მთა კოხინური, რომლის ქვეშაც ალექსანდრე დიდმა დააარსა ქალაქი ნისა.

ისტორია
სანსკრიტულ ტექსტებში მოხსენებული ამ ტერიტორიაზე მცხოვრები ასვაკა ხალხი რომლებმაც ძვ. წ. 326 წელს მაკედონელის შეჭრას მედგარი წინააღმდეგობა გაუწიეს. ტერიტორია ძვ. წ. საუკუნიდან ახ. წ. საუკუნემდე მიეკუთვნებოდა ანტიკური სკვითების აპრაჩარაჯაშის სამეფოს. საუკუნეში, კუჯულა კადფიზის მიერ დაპყრობის შემდეგ ის შედიოდა ქუშანის სამეფოში.

1518 წელს ბაბურმა დაიპყრო ბაჯაურის ციხე-სიმაგრე. ბაბური მიიჩნევდა, რომ ეს მისი ტერიტორია იყო რადგან თავიდან ეკუთვნოდა თემურლენგს და შემდეგ ის თურქებმა მიისაკუთრეს.

1980-იან წლებში საბჭოთა კავშირის შეჭრის დროს ტერიტორია გამოიყენებოდა მოჯაჰიდების მხრიდან შეტევების ორგანიზებისთვის. დღევანდელი მდგომარეობით ტერიტორია მიიჩნევა კოალიციის წინააღმდეგ მებრძოლების თავშესაფრად. 2006 წელის 13 იანვარს ბაჯაურის სოფელზე ამერიკის შტატების საჰაერო ძალების მიერ განხორციელებული დარტყმის შედეგად დაიღუპა 18 ადამიანი. 2006 წლის 30 ოქტომბერს პაკისტანის მხრიდან სასულიერო სკოლაზე (რომელზაც ეჭვობდნენ, რომ მებრძოლების მოსამზადებლად გამოიყენებოდა) განხორციელებული დარტყმის დროს გარდაიცვალა 80 ადამიანი.

2008 წელს პაკისტანმა წამოიწყო სამხედრო ოპერაცია რეგიონის უღელტეხილების გასაკონტროლებლად. მათ წინააღმდეგობას ტეხრიკ-ე-თალიბანის (რომელსაც ასევე პაკისტანის თალიბანს უწოდებენ) მებრძოლები უწევდნენ. ბრძოლის დაწყებიდან ორი კვირის შემდეგ სამთავრობო ძალები იძულებული იყვნენ უკან დაეხიათ. და ისინი მხოლოდ ტერიტორიის დაბომბვით შემოიფარგლებოდნენ. ამ მოვლენებმა ბაჯაურიდან დაახლოებით 300 000 ადამიანის მიერ ტერიტორიის დატოვება გამოიწვია. დაშავებულთა რაოდენობამ რამდენიიმე ასეულს მიაღწია.