iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
მედიის ადვოკატირების კოალიცია

მედიის ადვოკატირების კოალიცია — მედიის საკითხებზე მომუშავე ჩვიდმეტი არასამთავრობო ორგანიზაციის გაერთიანება. შეიქმნა 2011 წელს სამოქალაქო საზოგადოების ფონდის ინიციატივით. კოალიციის მიზანი საქართველოში თავისუფალი მედიაგარემოს შექმნის ხელშეწყობაა.

მისი ძირითადი საქმიანობა მოიცავს ჟურნალისტებისა და მედიამფლობელების ინტერესებისა და უფლებების დაცვას, მედიაგარემოს ანალიზს, საკანონმდებლო ცვლილებების ადვოკატირებასა და თავისუფალი მედიის მნიშვნელობის შესახებ ცნობიერების ამაღლებას.

საქმიანობა
მედიაკოალიციის ლიდერობით და ადვოკატირების პროცესში მონაწილეობის შედეგად განხორციელდა რამდენიმე საკანონმდებლო ცვლილება. კოალიციის ძალისხმევით, აჭარის ტელევიზია საზოგადოებრივ მაუწყებლად გარდაიქმნა და მას დაემატა რადიო; წინასაარჩევნო პერიოდში საკაბელო ოპერატორები ვალდებული გახდნენ, პაკეტში ჩაერთოთ საერთო მაუწყებლობის მქონე ტელევიზიები და ის არხები, რომლებიც ხელმისაწვდომია მოსახლეობის არანაკლებ 20%-ისთვის, რის შედეგადაც უზრუნველყოფილ იქნა მოქალაქეების წვდომა კრიტიკულ და დამოუკიდებელ მედიებზე. აგრეთვე, ორგანიზაციის ინიციატივით, აიკრძალა მაუწყებლის დაფინანსება ოფშორიდან, რის შედეგადაც ოფშორულ კომპანიებს აღარ აქვთ სამაუწყებლო ლიცენზიის ფლობის უფლება.
ალდერი (მთვარის კრატერი)

კრატერი ალდერი — დარტყმითი მეტეორიტული კრატერი მთვარეზე. მდებარეობს მთვარის უკანა მხარის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში. სახელი ეწოდა გერმანელი ქიმიკოსის, კურტ ალდერის პატივსაცემად (დაამტკიცა საერთაშორისო ასტრონომიულმა კავშირმა 1979 წელს). კრატერის ცენტრის სელენოგრაფიული კოორდინატებია , დიამეტრი — 82.12 კმ, სიღრმე — 2.8 კმ.

კრატერის შიდა ფერდობზე ოდნავ ტერასული სტრუქტურაა, ფერდობის ძირში შეინიშნება კლდის ჩამონგრევის ნიშნები. ზვინულის სიმაღლე მიმდებარე ტერიტორიის ზემოთ 1.37 კმ-ია, კრატერის მოცულობა 6294.4 კმ³-ია. კრატერის თასის აღმოსავლეთ ნაწილში კრატერის ცენტრიდან იწყება რამდენიმე დაბალი ქედი. შიდა ფერდობის აღმოსავლეთ ნაწილში მცირე კრატერია.

სატელიტური კრატერები
პრესის საერთაშორისო ინსტიტუტი

პრესის საერთაშორისო ინსტიტუტი — საერთაშორისო ორგანიზაცია, რომლის მიზანი პრესის თავისუფლებისა და ჟურნალისტური საქმიანობის პოპულარიზება და დაცვაა. ინსტიტუტი 1950 წელს 15 ქვეყნის წარმომადგენელი 34 რედაქტორის მიერ კოლუმბიის უნივერსიტეტში დაარსდა.

2006 წელს ტელევიზიის ეროვნულმა აკადემიამ ორგანიზაციას პრესის თავისუფლებაში გაწეული ღვაწლისთვის საერთაშორისო ემის პრემია გადასცა.
ევსებიოსის კანონები

ევსებიოსის კანონები — კანონების ორიგინალური სისტემა. შექმნა ევსებიოს კესარიელმა, რომ დახმარებოდა მკითხველს ოთხთავში პარალელური პასაჟების მოძებნაში. მისი სისტემა აღმოჩდა ძალიან პროდუქტიული მოსახმარი, რადგან ეს სისტემა დართული აქვს ოთხთავების არა მხოლოდ ბერძნულ, არამედ ლათინური, სირიული, კოპტური, გოთური, სომხური და ქართული თარგმანების ძალიან დიდ ნაწილს.

ეს სისტემა შედგენილია შემდეგი პრინციპით: თითოეული სახარება დაყოფილია გრძელ ან მოკლე თემატურ ნაწილებად. ეს ნაწილები დანომრილია ზედმიწევნით ოთხივე სახარებაში (355 – მათესთან, 233 – მარკოზთან, 342 – ლუკასთან, 232 – იოანესთან). ევსებიოსმა შექმნა კანონების ათი ტაბულა. პირველი შეიცავს დანომრილ პარალელებს ოთხივე სახარების მიხედვით. მეორე კანონში - მათეს, მარკოზისა და ლუკას საერთო პასაჟები. მესამე კანონში - მათეს, ლუკასა და იოანეს საერთო პასაჟები და ასე გრძელდება ყველა შესაძლო კომბინაცია. ბოლო ტაბულა გვაძლევს მითითებებს თითოეული სახარების თავისებურების შესახებ. ეს რიცხვებით აღნიშნული (ნუმერირებული) პასაჟების ტაბულები, დაწერილი სვეტებად, ოთხთავს წინ აქვს დართული. ოთხთავის ტექსტის გასწვრივ არშიებზე დაწერილია ამა თუ იმ პასაჟის ნომერი, რის მიხედვითაც შესაძლებელია მისი მოძებნა. მაგალითად, იოანეს სახარებაში წერია: „თავადი იესო წამებდა, ვითარმედ: წინაწარმეტყუელსა თჳსსა სოფელსა პატივი არა აქუს" (იოვ. 4. 44). პარალელის საპოვნელად არშიაზე ამ მუხლის გასწვრივ ვნახავთ ნომერს 35. შემდეგ ჩახედავთ კანონების პირველ ტაბულას, იოანეს სახარების ვერტიკალურ სვეტში ვიპოვით 35 და ჰორიზონტალურად მის გასწვრივ აღმოვაჩენთ, რომ იგივე პასაჟი გვაქვს მათესთან – 142, მარკოზთან – 51, ლუკასთან – 21.

ზოგიერთ ხელნაწერში წარმოდგენილია ტაბულების გამარტივებული ვარიანტი. ტაბულებში მოცემული ინფორმაციის გამოყენებით გადამწერები ფურცლის ქვედა ნაწილში წერდნენ იმ გვერდზე აღწერილი ნაწყვეტის პარალელს სხვა სახარებასთან. ევსებიოსმა განმარტა თავისი ორიგინალური სისტემა ეპისტოლეში კარპიანოსის მიმართ, ამ წერილის ასლი დართული აქვს ბევრ სახარებას კანონების წინ.

 საუკუნეში გამოცემულ რამდენიმე სახარებაშიც არის წარმოდგენილი ევსებიოსის კანონები, რაც საშუალებას აძლევს თანამედროვე მკითხველს, გაეცნოს კანონების მოხმარების წესს.
ოლდენი (მთვარის კრატერი)

კრატერი ოლდენი — დარტყმითი მეტეორიტული კრატერი მთვარეზე. მდებარეობს მთვარის უკანა მხარის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში. სახელი ეწოდა ამერიკელი ასტრონომი, ჰეროლდ ოლდენის პატივსაცემად (დაამტკიცა საერთაშორისო ასტრონომიულმა კავშირმა 1970 წელს). კრატერის ცენტრის სელენოგრაფიული კოორდინატებია , დიამეტრი — 111.44 კმ, სიღრმე — 2.89 კმ.

ოლდენის კრატერი თავისი ხანგრძლივი არსებობის მანძილზე მნიშვნელოვნად დაზიანდა და რელიეფის ძლივს გამორჩეულ დეპრესიად იქცა. კრატერის ჩრდილოეთი ნაწილი დაფარულია სატელიტური კრატერებით ოლდენ , ოლდენ და ოლდენ . ზვინული ჩამოშლილი აქვს, სამხრეთ ნაწილში იგი მიმდებარე ტერიტორიის თითქმის თანაბარია, საუკეთესოდ არის შემორჩენილი ზვინულის დასავლეთი ნაწილი. ზვინულის სიმაღლე მიმდებარე ტერიტორიის ზემოთ აღწევს 1290 მ, კრატერის მოცულობა დაახლოებით 4500 კმ³-ია. თასის ფსკერი შედარებით ბრტყელია, მოფენილია მრავალი პატარა კრატერით.

სატელიტური კრატერები
ნერონის ცირკი

ნერონის ცირკი — ცირკი რომში, რომელიც მდებარეობდა დღევანდელ ვატიკანში. ასევე უწოდებენ კალიგულას ცირკს, რადგან მისი მშენებლობა იმპერატორმა კალიგულამ დაიწყო. დღეს მისგან მხოლოდ ობელისკია დარჩენილი, რომელიც დარბაზის ცენტრში იდგა.

ისტორია
კალიგულამ, რომის იმპერატორმა, დაიწყო ამ ცირკის მშენებლობა ახ. წ. 40 წელს. კლავდიუსმა, რომელიც მის შემდეგ მართავდა რომს, დაასრულა მშენებლობა. გრიმალდი წერს, რომ ცირკი 90 მ სიგანისა და 161 მ სიგრძის იყო. ამ ნაგებობაში კალიგულა და ნერონი ოთხცხენიანი ეტლებით რბოლაში ვარჯიშობდნენ. სწორედ ამ ცირკში მოხდა ქრისტიანების პირველი საჯარო დევნა და ქრისტიანული რწმენის მიხედვით, წმინდა პეტრე აქ გარდაიცვალა.

შენობა თავდაპირველად კერძო საკუთრება იყო. კალიგულას უზარმაზარი მიწის ნაკვეთი მემკვიდრეობით დედამ გადასცა. იმპერატორს ძალიან უყვარდა ეტლით რბოლა და ვინაიდან ცირკი მასშტაბურთან ერთად ცარიელიც იყო, მის ტერიტორიას ამ სპორტში სავარჯიშოდ იყენებდა. შემდგომში, ის ნერონის ხელში გადავიდა და ამ უკანასკნელმა ცირკი საჯარო გახადა, რათა ხალხს გაემხნევებინა რბოლის დროს . აქ 64 წლის ხანძრის შემდეგ დასხლდნენ უსახლკაროდ დარჩენილი რომაელები, ხოლო მოგვიანებით მოედნის შუაში აწამეს ქრისტიანები და ჯვარს აცვეს წმინდა პეტრე. მათ ხანძრის გაჩენა დააბრალეს. ისტორიული ჩანაწერების მიხედვით, ეს წამება იმპერიის სათავეში მყოფი ადამიანების დაგეგმილი და დაფინანსებულიც კი იყო.

შუა საუკუნეებში ეს ტერიტორია ცნობილი იყო, როგორც „ნერონის მდელოები“ . ცირკი მიატოვეს ახ. წ. საუკუნის შუა ხანებში, როდესაც ტერიტორია გაიყო და კერძო პირებს გადაეცათ საკუთარი საგვარეულო სამარხების ასაშენებლად.

ნანგრევების უმეტესობა 1450 წლამდე გადარჩა, თუმცა საბოლოოდ განადგურდა წმინდა პეტრეს ახალი ბაზილიკის მშენებლობის დროს.  ამის მიზეზი იყო ის ფაქტი, რომ ახალი ბაზილიკა ბევრად ფართო იყო, ვიდრე ძველი, ამიტომ მის სრულად აშენებას ცირკის კედლები ხელს უშლიდა. მათი დანგრევის გარეშე ბაზილიკა დაუსრულებელი რჩებოდა.

ცირკის ნაწილი სასაფლაოებადაც გამოიყენებოდა, რადგან მის ქვეშ წარმართული სამარხები აღმოაჩინეს. სანტე ბარტოლის მემუარებში ნათქვამია, რომ ალექსანდრე მშენებლობების დროს წააწყდა ბარელიეფიან სამარხს, რომელიც ქორწინების სცენას ასახავდა. გათხრების გაფართოების შემდეგ, სხვა წარმართული სამარხებიც მალევე იპოვეს.

წყაროები ინტერნეტში
.
..
იელიცა ბელოვიჩ-ბერნაძიკოვსკა

იელიცა ბელოვიჩ-ბერნაძიკოვსკა (დ. 25 თებერვალი, 1870 – გ. 30 ივნისი, 1946) —სერბი ეთნოგრაფი, ჟურნალისტი, მწერალი და ფემინისტი. დაწერილი აქვს ლიტერატურული ნაწარმოებები ბავშვებისთვის, აქვეყნებდა დისკუსიებს განათლების საკითხების შესახებ. როგორც ჟურნალისტი წერდა თეატრალურ და მუსიკალურ კრიტიკას და აქვეყნებდა ნაშრომებს ხელსაქმისა და ხალხური სამოსის შესახებ. წერდა სტატიებს გაზეთებისათვის და პირველი სერბული ქალთა ჟურნალის რედაქტორი იყო. იელიცა წერდა მრავალი ფსევდონიმით, მათ შორის: ლიუბა ტ. დანიჩიჩი, ჰელე, იელიცა, იელე, იასნა, დეიდა იელიცა და ქალიშვილი ანა.

ბიოგრაფია
იელიცა ბელოვიჩი დაიბადა 1870 წლის 25 თებერვალს ოსიეკში, ავსტრია-უნგრეთში, სერბი მამის იოსიპ ბელოვიჩისა და გერმანელი დედის კატენინა ფრაგნერის ოჯახში. ბავშვობიდანვე შეისწავლა სერბული, ფრანგული, გერმანული და იტალიური ენები მშობლებისგან, რომლებიც ორივენი მასწავლებლები იყვნენ. როდესაც მამა გარდაეცვალა, იელიცა ხუთი წლის იყო და დედამისი მასწავლებლად მუშაობდა, რათა ოჯახი ერჩინა. ბელოვიჩმა დაწყებითი განათლება მიიღო ოსიეკში, შემდეგ კი სწავლობდა საშუალო სკოლაში ჯაკოვოში. ასევე, ის სწავლობდა იოსიპ იურაი შტროსმაიერის ინსტიტუტში, სანამ შევიდოდა მოწყალების მონასტრის სკოლაში, სადაც პირველად დაიწყო ხელსაქმის შესწავლა და შეგროვება. ბელოვიჩმა განათლება მიიღო ზაგრების მასწავლებელთა საგანმანათლებლო მოწყალების კოლეჯში და ვენისა და პარიზის საგანმანათლებლო კოლეჯებში. 1891 წელს, უმაღლესი განათლების მიღების შემდეგ, სწავლება დაიწყო ზაგრებში.

კარიერა
ორი წლის განმავლობაში ბელოვიჩი ასწავლიდა რუმასა და ოსიეკში, ამავდროულად დაიწყო პედაგოგიური ესეების წერა. მისმა ნაწერებმა მიიპყრო ლიუბოიე დლუსტუშის, განათლების რეგიონალური მდივნის ყურადღება, რომელმაც მას შესთავაზა მასწავლებლის პოზიცია ბოსნია-ჰერცეგოვინაში 1893 წელს.
წმინდა ნიკოლოზის სახურავიანი ეკლესია

წმინდა ნიკოლოზის სახურავიანი ეკლესია — საუკუნის ბიზანტიური მონასტერი, რომელიც მდებარეობს კაკოპეტრიაში, კვიპროსი. ეს ეკლესია არის კვიპროსზე ერთადერთი შემორჩენილი შუა ბიზანტიური კათოლიკონი (სამონასტრო ეკლესია), შემორჩენილ ტექსტებში არ მოიხსენიება საუკუნემდე. წმინდა ნიკოლოზის სახურავიანი ეკლესია განვითარდა შუა ბიზანტიური ეპოქიდან ფრანკოკრატიის დასაწყისამდე, დაახლოებით საუკუნემდე. ფრანკების მმართველობის შემდეგ ეკლესია ღია დარჩა, მაგრამ იქცა პატარა სოფლის ეკლესიად და მომლოცველობის ადგილად. ეს ეკლესია არის ტროოდოსის რეგიონში არსებული ათი მოხატული ეკლესიიდან ერთ-ერთი, რომლებიც 1985 წელს შეიტეს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში მათი გამორჩეული ფრესკებისა და კვიპროსში ბიზანტიური მმართველობის ისტორიის შესახებ შემცველი ინფორმაციის გამო.
წმინდა ილარიონის ციხესიმაგრე

წმინდა ილარიონის ციხესიმაგრე — ციხესიმაგრე კვიპროსის თურქულ ნაწილში. ადგილმდებარეობიდან გამომდინარე ციხე აკონტროლებდა კირენიიდან ნიქოზიამდე გამავალ საგზაო გადასასვლელებს. ეს არის საუკეთესოდ შემონახული ნანგრევი კირენიის მთებში არსებული სამი ყოფილი ციხე-სიმაგრიდან, დანარჩენი ორი არის კანტარა და ბუფავენტო.

ისტორია
ციხესიმაგრეს სახელი არ მიუღია წმინდა ჰილარიონის მიხედვით, რომელიც საუკუნეში მოღვაწეობდა პალესტინასა და კვიპროსში. მას ეწოდა უცნობი წმინდანის სახელი, რომელიც ტრადიციულად ითვლება, რომ წმინდა მიწის არაბების მიერ დაპყრობის შემდეგ გაიქცა კვიპროსში და განმარტოვდა იმ ბორცვზე, რომელზეც ციხესიმაგრე აშენდა. ინგლისელი მოგზაური საუკუნეში იუწყებოდა მისი ნაწილების შენახვის შესახებ.
Bocca della Verità

სიმართლის პირი — ძველი რომაული მარმარილოს ნიღაბი რომში, იტალია. დგას სანტა-მარია-ინ-კოზმედინის ეკლესიის პორტიკის მარცხენა კედელთან, პიაცა დელა-ბოკა-დელა-ვერიტაზე, ძველი ბოარიუმის ფორუმის (ძველი საქონლის ბაზარი) ადგილას. შუასაუკუნეების მტკიცე ლეგენდის თანახმად, იგი მოაჭრის ხელს ნებისმიერ მატყუარას, რომელიც ხელს მის პირში ჩადებს, ან, ზოგადად ნებისმიერს, ვინც სიცრუეს წარმოთქვამს. იგი კვლავ იზიდავს ბევრ მნახველს, რომლებიც ხელს ნიღაბის პირში ათავსებენ.

უზარმაზარი მარმარილოს ნიღაბი დაახლოებით 1 300 კგ-ს იწონის და სავარაუდოდ ასახავს ზღვის ტიტანი ღმერთის ოკეანოსის სახეს. თვალები, ნესტოები და პირი ღიაა. ისტორიკოსები არ არიან დარწმუნებულნი, რა იყო დისკის თავდაპირველი დანიშნულება. შესაძლოა, იგი გამოიყენებოდა როგორც სადრენაჟო საფარი ახლომდებარე ჰერკულესის ვიქტორის ტაძარში, რომელსაც ჰქონდა ოკულუსი (მრგვალი ღია სივრცე სახურავის შუაში) პანთეონის მსგავსად. შესაბამისად, შიგნით შეიძლებოდა წვიმა მოსულიყო. ასევე ფიქრობენ, რომ საქონლით მოვაჭრეები მას იყენებდნენ ჰერკულესისთვის შეწირული საქონლის სისხლის გასაწოვად.

 საუკუნეში დისკი სავარაუდოდ ამოიღეს ტაძრიდან და განთავსდა სანტა-მარია-ინ-კოზმედინის კედელთან. საუკუნეში იგი საბოლოოდ გადაიტანეს მის ამჟამინდელ ადგილზე ეკლესიის პორტიკში.

კულტურული პარალელები
სიმართლის პირი წარმოდგენილი იყო, როგორც თემა ისტორიულ ევროპულ ხელოვნებაში. გერმანელმა მხატვარმა ლუკას კრანახ უფროსმა რენესანსის პერიოდში შექმნა ორი ნახატი, რომელზეც გამოსახულია ქალი, რომელიც თავის ხელს დებს ლომის ქანდაკების პირში, მაყურებლების თვალწინ. ეს თემა დახატა ალბრეხტ ალტდორფერმა და გადააქცია ხის გრავიურად ჰოლანდიელმა გრავიურის ოსტატმა ლუკას ვან ლეიდენმა.

სიმართლის პირი ჩნდება 1953 წლის ფილმში „რომაული არდადეგები“, ვინაიდან ჰეპბერნის და პეკის პერსონაჟები არ არიან გულწრფელნი ერთმანეთთან. რინდერტ კრომჰაუტის ნაწარმოებში „ “ (მოკვეთილი თითების საიდუმლო), მატყუარა ბავშვების თითებს ცელით ჭრის ჩონჩხი, რომელიც ცხოვრობს კაპუცინების კრიპტაში სანტა-მარია-დელა-კონჩეციონე-დეი-კაპუჩინიში. გარდა ამისა, იგი გამოჩნდა ანიმე ' -ის პირველი სეზონის მე-14 ეპიზოდში.

არსებობს -ს რამდენიმე რეპლიკა და წარმოებული ნამუშევარი. სრული ზომის რეპროდუქცია დგას კალიფორნიის ალტა-ვისტას ბაღებში და ჟიულ ბლანშარის ერთ-ერთი ქანდაკება პარიზის ლუქსემბურგის ბაღში გამოსახავს ქალს, რომლის ხელიც ქანდაკების პირშია. მონეტებით მომუშავე მკითხავი აპარატები შემუშავებულია და დამონტაჟებულია მსოფლიოს სხვადასხვა კუთხეში, მათ შორის ერთი გამოფენილია სან-ფრანცისკოს მექანიკის მუზეუმში.
ჟან სილვენ ბაიი

ჟან სილვენ ბაიი (; დ. 15 სექტემბერი, 1736, პარიზი — გ. 12 ნოემბერი, 1793, იქვე) — ფრანგი ასტრონომი, ლიტერატორი და საფრანგეთის დიდი რევოლუციის მოღვაწე, პარიზის მეცნიერებათა აკადემიის წევრი (1763 წლიდან).

ბიოგრაფია
მუშაობდა ასტრონომიის სხვადასხვათ დარგში, სწავლობდა იუპიტერს და მის თანამგზავრებს. იყო კონსტიტუციონალისტთა პარტიის ერთ-ერთი ლიდერი. ეროვნული კრების პირველი თავმჯდომარე (1789 წლის ივნისი-ივლისი), პარიზის მერი (1789-1791). მომხრე იყო მეფის ხელისუფლებასთან შეთანხმებისა და ცდილობდა ხელი შეეშალა რევოლუციის შემდგომი გაღრმავებისათვის. მ. ჟ. ლაფაიეტთან ერთად ბრალი მიუძღვის 1791 წლის 17 ივლისს მარსის ველზე სახალხო დემონსტრაციის დახვრეტაში. იაკობინელთა დიქტატურის დროს რევოლუციის ტრიბუნალის განაჩენის თანახმად სიკვდილით დასაჯეს.
აკვა-იულია

აკვა-იულია — რომის აკვედუკი, რომელიც აგრიპას მიერ ავგუსტუსის მმართველობის დროს ძვ. წ. 33 წელს აიგო. აკვედუკის მშენებლობას საკმაოდ დიდი დრო დასჭირდა, სამუშაოები ძვ. წ. 40 წელს დაიწყო. აკვედუკის სიგრძე იყო 23 კილომეტრი, ხოლო მისი დღიური დინება 48,200 კუბურ მეტრს შეადგენდა.

ისტორია
აკვედუკი ავგუსტუსმა მისი დასრულებიდან რამდენიმე წელიწადშივე შეაკეთა, წარწერაში მითითებულია, რომ სარემონტო სამუშაოები ძვ. წ. 5 წელს განხორციელდა. დამატებითი რემონტი ახ. წ. 79 წელს ტიტუსმა ჩაატარა, ხოლო საუკუნეში, დაახლოებით ახ. წ. 196 წელს, იგი ჩრდილოეთით, ვიმინალის კარამდე გააფართოვეს. შემდგომში, სევერთა დინასტიის მმართველობის პერიოდში, აკვედუკმა კვლავ მნიშვნელოვანი რემონტი გაიარა, რომელიც ახ. წ. 196 წელს სევერუსმა და ახ. წ. 212 წელს კარაკალამ განახორციელეს. მიუხედავად იმისა, რომ შემდგომი რემონტების ნაშთები აღმოჩენილა, მათი ზუსტი დათარიღება ჯერჯერობით შესაძლებელი არ არის.

გზა
მიუხედავად იმისა, რომ ფრონტინე ამტკიცებდა, რომ წყლის წყაროები მდებარეობდნენ ვია ლატინას მეთორმეტე მილის მარჯვნივ, ორი მილის დაშორებით, აკვა-იულიას წყარო რეალურად მდებარეობს დაახლოებით ნახევარი მილის მანძილზე გროტაფერატას სააბატოს ჩრდილოეთით. იმ ადგილებთან ახლოს, საიდანაც აკვა-ტეპულას აკვედუკი იკვებებოდა.

ტეპულას წყაროებთან სიახლოვის გამო, ამ ორი აკვედუკის მიმდინარეობა გაერთიანდა და შემდეგ ერთად გაგრძელდა მიწისქვეშეთიდან (ზუსტი ადგილმდებარეობა ჯერჯერობით დაუდგენელია). აქედან აკვედუკები კვლავ გამოეყო ერთმანეთს და ზედაპირზე გაგრძელდა მათი მიმდინარეობა. დაახლოებით 9.6 კილომეტრის მანძილზე ისინი იყენებდნენ აკვა-მარციას აკვედუკისთვის აგებულ თაღებს, რომლებიც გადაკეთებული იყო ამ დამატებითი აკვედუკების დასაჭერად. ამ სამმაგი არხის კონსტრუქცია დღემდე ჩანს შემორჩენილ თაღებზე, სადაც ყველაზე ზევით აკვა-ტეპულას არხი მდებარეობს. ისინი ქალაქს აღწევდნენ ად სპემ ვეტერემთან, მაჯორეს კარიბჭის მახლობლად.

აქედან აკვედუკები ავრელიანეს კედლებს მიჰყვებოდნენ და ტიბურტინას გზას თაღის ქვეშ კვეთდნენ – ეს თაღი მოგვიანებით ტიბურტინის კრიბჭე გახდა. შემდეგ მარშრუტი ისევ მიწისქვეშეთში გაგრძელდა, გაიარა ვიმინალის კარი (სადაც დღეს ტერმინის სადგური მდებარეობს) და დასრულდა კოლინის კარიბჭის მახლობლად. აქ მდებარეობდა მთავარი გამანაწილებელი კასტელუმი. სავარაუდოდ, ის ამარაგებდა -ს (ორფეოსის ნიმფეუმი), როგორც ეს როდოლფო ლანჩიანის რუკაზეა ნაჩვენები. 17 კასტელუმ დივიზორუმის (გამანაწილებელი წყალსაცავების) საშუალებით, აკვა-იულიამ აკვა-ტეპულასთან ერთად უზრუნველყო წყლით:ცელიის ბორცვი,ესკვილინის კარიბჭე,ვიმინალის კარიბჭე,კვირინალის სასახლე,კაპიტოლიუმის ბორცვი,პალატინის ბორცვი და მცირე ავენტინის ბორცვი. ასევე ფორუმების რაიონი.

ავგუსტუსის მიერ ძვ. წ. 11-4 წლებში განხორციელებული პირველი რემონტის შემდეგ, დამატებითი სარემონტო სამუშაოები ჩატარდა კარაკალას მიერ, ხოლო შემდეგ ალექსანდრე სევერუსის მიერ.

ფრონტინე აღნიშნავს, რომ აკვა-კლაუდიას აშენებამდე, მარცია და იულია ამარაგებდნენ ცელიუსს და ავენტინის ბორცვებს. ფრონტინეს ეპოქაში, მარციას აკვედუკის ერთი მონაკვეთი სპეს ვეტუსთან გადაუყვანიათ და ის ცელიუსის ბორცვის წყალსაცავებს მიაწოდებდა.

შესაძლო განშტოება
პიაცა გუგლიელმო პეპეს ტერიტორიაზე დღემდე შემორჩენილია რამდენიმე თაღი, რაც მიგვანიშნებს, რომ აქ გადიოდა აკვედუკის განშტოება ნიმფეუმ ალექსანდრისკენ. ამ განშტოების აკვა-იულიასთან დაკავშირება დამოკიდებულია სპეკუსის (არხის) მდებარეობაზე.
ათანასიოს პლევრისი

ათანასიოს „თანოს“ პლევრისი (, დ. 21 მაისი, 1977, ათენი) — ბერძენი პოლიტიკოსი, ჯანმრთელობის დაცვის მინისტრი კირიაკოს მიცოტაკის პირველ მთავრობაში (2021-2023) პლევრისს ხშირად მოიხსენიებენ, როგორც რადიკალურად მემარჯვენე და ისლამოფობიურ ხმას ბერძნულ პოლიტიკაში. იგი არის უკიდურესად მემარჯვენე შეხედულებების მქონე მწერლის, კონსტანტინოს პლევრისის ვაჟი.

ბიოგრაფია
თანოს პლევრისი დაიბადა 1977 წლის 21 მაისს, ათენში. მან დაამთავრა სამედიცინო სამართალი ჰაიდელბერგის უნივერსიტეტში და კრიმინალური სამართალი ათენის უნივერსიტეტში. ადვოკატის რანგში წარმოადგენდა რვა პოლიციელის ინტერესს, რომლებიც ზაკ კოსტოპოულოსისადმი სასტიკ მოპყრობაში იყვნენ ბრალდებულნი. სამხედრო სამსახური დაასრულა სერჟანტის წოდებით 32-ე საზღვაო ქვეითთა ბრიგადაში.

პოლიტიკური კარიერა
პირველად არჩეული იქნა საბერძნეთის პარლამენტში ულტრაკონსერვატიული პარტიის — „სახალხო მართლმადიდებელი მოწოდება“ — სახელით 2007 წლის საპარლამენტო არჩევნებზე. მოგვიანებით, 2009 წლის ივნისში, არჩეული იქნა ევროპარლამენტის წევრად, თუმცა იმავე წლის ოქტომბრის არჩევნების შედეგად დაბრუნდა ეროვნულ პარლამენტში. 2012 წელს, როდესაც პარტიამ „სახალხო მართლმადიდებელი მოწოდება“, მაისის არჩევნებზე ვერ გადალახა 3%-იანი საარჩევნო ბარიერი, პლევრისი შეუერთდა პარტია „ახალ დემოკრატიას“.

ათანასიოს პლევრისი, ათენში 2014 წლის მაისში გამართული მუნიციპალური არჩევნების შედეგად, არჩეული იქნა ქალაქის საბჭოში, ხოლო იმავე წლის ნოემბერში, მესამედ გახდა პარლამენტის წევრი — დიმიტრის ავრამოპულოსის ჩანაცვლებით, რომელმაც ევროპულ კომისიაში მუშაობის გამო უარი თქვა სადეპუტატო მანდატზე. პლევრისი ვერ იქნა გადარჩეული 2015 წლის იანვრისა და სექტემბრის არჩევნებზე, თუმცა 2019 წლის საპარლამენტო არჩევნების შედეგად დაბრუნდა საკანონმდებლო ორგანოში. 2021-2023 წლებში იკავებდა ჯანმრთელობის დაცვის მინისტრის პოსტს კირიაკოს მიცოტაკისის მთავრობაში.

სკანდალები
ის ცნობილია, როგორც უკიდურესად მემარჯვენე ფიგურა საბერძნეთის პოლიტიკაში, ხოლო ზოგიერთი მისი შეხედულება რასისტულად განიხილება. 1990-იან წლებში, სწავლის პერიოდში, მონაწილეობდა ნაციონალისტურ აქციებში და, სულ მცირე, ერთხელ დაფიქსირდა კამერით, როცა „ოქროს დაისის“ მხარდამჭერებთან ერთად თურქულ დროშებს წვავდა. არალეგალურ იმიგრაციასთან საბრძოლველად, პლევრისმა განაცხადა, რომ მიგრანტებისთვის უნდა შეიზღუდოს წვდომა საკვებზე, წყალსა და სამედიცინო მომსახურებაზე, რათა საბერძნეთში ცხოვრების პირობები მათთვის ნაკლებად მიმზიდველი გახდეს, ვიდრე საკუთარ ქვეყანაში.

ანტისემიტიზმი
2019 წელს, როცა წარმოადგენდა მამამისს სასამართლოში, ამტკიცებდა, რომ კონსტანტინოს პლევრისის საჯარო სურვილი, დაებრუნებინათ ნაცისტები და გაეხსნათ აუშვიცის საკონცენტრაციო ბანაკები, არ უნდა ჩაითვალოს სიძულვილის გაღვივებად ან წაქეზებად საბერძნეთის კანონმდებლობის მიხედვით. 2021 წელს, როცა ათანასიოს პლევრისი დანიშნეს ჯანმრთელობის მინისტრად, მისი წარსულში გაკეთებული კომენტარები და განცხადებები კვლავ გამოჩნდა მედია სივრცეში, რითიც მძაფრი რეაქცია გამოიწვია საბერძნეთის ებრაული თემების ცენტრალური საბჭოს მხრიდან.

აცრები
2021 წლის ივლისში მან გამოაქვეყნა მიმოხილვითი სტატია, სადაც გამოთქვა წინააღმდეგობრივი მოსაზრებები სავალდებულო ვაქცინაციის შესახებ. ჯანმრთელობის მინისტრად დანიშვნის შემდეგ, ზოგიერთმა მისმა წარსულმა კომენტარმა, რომელიც სამეცნიერო მიდგომებსა და ვაქცინაციის სტრატეგიებს ეხებოდა, კვლავ მიიქცია ყურადღება და ზოგი მათგანი „ანტივაქსერულად“ შეფასდა.
ლა-ინდეპენდენსია (ჩიაპასი)

ლა-ინდეპენდენსიის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი ჩიაპასის შტატში, მექსიკის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 46 409 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 12.5%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 516.08 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 89.9 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია შტატის შემადგენლობაში 1930 წლის 28 თებერვალს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ლა-ინდეპენდენსია. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 07041.
ისუატანი (ჩიაპასი)

ისუატანის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი ჩიაპასის შტატში, მექსიკის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 11 377 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 11.1%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 94.68 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 120.2 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია შტატის შემადგენლობაში 1882 წლის 11 დეკემბერს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ისუატანი. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 07042.
ისტაკომიტანი

ისტაკომიტანის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი ჩიაპასის შტატში, მექსიკის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 10 961 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 7.7%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 125.66 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 87.2 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია შტატის შემადგენლობაში 1882 წლის 11 დეკემბერს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ისტაკომიტანი. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 07043.
ისტაპა (ჩიაპასი)

ისტაპის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი ჩიაპასის შტატში, მექსიკის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 28 999 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 18.3%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 280.02 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 103.6 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია შტატის შემადგენლობაში 1882 წლის 11 დეკემბერს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ისტაპა. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 07044.
ისტაპანგახოია

ისტაპანგახოიის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი ჩიაპასის შტატში, მექსიკის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 6 284 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 14.7%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 107.6 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 58.4 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია შტატის შემადგენლობაში 1882 წლის 11 დეკემბერს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ისტაპანგახოია. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 07045.