iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გრუშევსკაიის წმინდა ბარბარეს ეკლესია

გრუშევსკაიის წმინდა ბარბარეს ეკლესია — მართლმადიდებლური ეკლესია აქსაის რაიონის სტანიცა გრუშევსკაიაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. აგებულია 1884 წელს.

ისტორია
წმინდა ბარბარეს სახელზე სტანიცა გრუშევსკაიაში პირველად ეკლესია ააშენეს ჯერ კიდევ 1781 წელს. აღნიშნული ეკლესია იყო ხის. მის მიმდებარედ ააგეს სამრეკლო. 1830 წელს იგი განაახლეს და გადაიტანეს ქვის საფუძველზე. მეორე სერიოზული რემონტი ეკლესიას ჩაუტარდა თითქმის 30 წლის შემდეგ 1859 წელს. 1876 წლის 1 აგვისტოს განახლებული ეკლესია დაიწვა გაურკვეველი მიზეზის გამო.

მომდევნო 1877 წელს დამწვარი ეკლესიის ადგილზე ადგილობრივმა მოსახლეობამ ააგო სამლოცველო სახლი, ამასთანავე თხოვნით მიმართეს დონის მიტროპოლიტს ქვის ეკლესიის აშენების თაობაზე.

ზუსტად როდის დაიწყო ქვის ეკლესის მშენებლობა, უცნობია. სავარაუდოდ ეკლესიის მშენებლობა უნდა გაგრძელებულიყო 5-6 წელი და დასრულდა 1884 წელს. 21 ოქტომბერს ეკლესია აკურთხა ანტონი მანოხინმა.

საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების პირველ წლებში სოფლის მოსახლეობა ცდილობდა ეკლესიის დაცვას და მასში მიმდინარეობდა ღვთისმსახურება. მიუხედავად ამისა 1930-იან წლებში ეკლესია მაინც დახურეს, მაგრამ მცირე ხნით. 1943 წელს, გერმანული ოკუპაციის პერიოდში ეკლესია კვლავ გახსნეს. ამ პერიოდში ეკლესიის საკურთხევლის ნაწილი დაზიანდა დაბომბვებისაგან. 1975 წელს სოფლის მაცხოვრებლებმა ეკლესიას დაუბრუნეს ძველი სახე. ეკლესიას აქვს ორი ეკვდერი წმინდა ბარბარესა და წმინდა გიორგის სახელზე ნაკურთხი.

1980 წელს ეკლესია გაარემონტეს. ეკლესიასთან მოქმედებს საკვირაო სკოლა, მუშაობს საეკლესიო ბიბლიოთეკა.
ლენინის ფერისცვალების ეკლესია

ლენინის ფერისცვალების ეკლესია — მართლმადიდებლური ეკლესია აქსაის რაიონის ხუტორ ლენინაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. აგებულია 2011-2013 წლებში.

ეკლესიის მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, აქსაის რაიონი, ხუტორი ლენინა, მწვანე ქუჩა № 2-ა.

ისტორია
2011 წელს ხუტორ ლენინაში ააგეს სამლოცველო ღვთისმშობლის „მოულოდნელი სიხარულის“ ხატის სახელზე და ამავდროულად საფუძველი ჩაუყარეს ქვის ეკლესიის მშენებლობას. 2012 წლის ნოემბერში რეგისტრაცია გაიარა უფლის ფერისცვალების ეკლესიის მრევლმა. ამავე წლის დეკემბერში კი ჩაასხეს ბეტონის ფუნდამენტი. 2013 წელს სამლოცველოს და ეკლესიის სარეკონსტრუქციო სამუშაოები დასრულდა. ეკლესიას შერჩა ღვთისმშობლის „მოულოდნელი სიხარულის“ ხატის სახელი. ამ პერიოდში ააშენეს საკურთხეველი, დადგეს კანკელი, შეიძინეს აუცილებელი საეკლესიო ჭურჭელი და კეთილმოაწყვეს ეკლესიის კარ-მიდამო. 2013 წლის 1 ოქტომბერს ეკლესიამ მიიღო წმინდა ოდიკი რათა შეესრულებინათ საღვთო ლიტურგია. ამავე წლის ნოემბერში ააშენეს ეკლესიის დამხამრე სამეურნეო ნაგებობა.

2014 წელს ეკლესიის ახლოს ააშენეს სამრეკლო, გაგრძელდა მიმდებარე ტერიტორიის კეთილმოწყობის სამუშაოები. ეკლესიამ ასევე მიიღო საგანმანათლებლო საქმიანობის ლიცენზია, მრევლმა ჩამოაყალიბა საკვირაო სკოლა. ამჟამად მუშავდება პროექტი ახალი, უფლის ფერისცვალების ეკლესიის ასაშენებლად.

ეკლესიის წინამძღვარია კონსტანტინ გომა.
ბაგაევსკაიის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია

ბაგაევსკაიის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია — მართლმადიდებლური ეკლესია ბაგაევის რაიონის სტანიცა ბაგაევსკაიაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს შახტინის ეპარქიას. აგებულია 2008-200 წლებში.

ეკლესიის მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, ბაგაევის რაიონი, სტანიცა ბაგაევსკაია.

ისტორია
 საუკუნის დასაწყისში სტანიცის ტერიტორიაზე დაარსდა ხის სამლოცველო, რომელიც შეცვალა ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელობის ასევე ხის ეკლესიამ. 1740 წლისათვის ეკლესია დაძველდა და 1744 წელს გადაიტანეს ახალ ადგილზე მდინარე დონიდან მოშორებით. ეკლესიის გადატანამ შეამცირა მისი ცხოვრება და 1747 წელს კაზაკებმა დაიწყეს ახალი, ასევე ხის ეკლესიის მშენებლობა. იგი არსებობდა 30 წელზე მეტ ხანს. 1782 წელს დაიწყეს რიგით მესამე ეკლესიის მშენებლობა, რომელიც აკურთხეს 1783 წლის 8 ოქტომბერს. 1805 წელს სტანიცა გადაიტანეს დონის ნაპირზე, ახალ ადგილზე კვლავ ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე აკურთხეს ეკლესია ამავე წლის 23 აპრილს. ამ ეკლესიის დაძველების შემდეგ მის ადგილზე ააგეს აგურის კაპელა. აგურის სამსაკურთხევლიანი ეკლესია ააგეს 1896 წელს სტანიცის ცენტრალურ მოედანზე. ეკლესია დაანგრიეს 1936-1939 წლებში.

თანამედროვეობა
თანამედროვე ქვის ერთსაკურთხევლიანი ეკლესია აგებულია 2008-2009 წლებში და აკურთხეს ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე. ეკლესია მდებარეობს ბაგაევსკაიის სასაფლაოზე.

წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია არის ერთსართულიანი ქვის შენობა. შენობის ძირითადი ნაწილია მრავალსარკმლიანი გუმბათი, რომელსაც ადგას რუსული მართლმადიდებლური ჯვარი. ეკლესიას სულ ოთხი გუმბათი აქვს, ოთხივეზე აღმართულია ასევე რუსული მართლმადიდებლური ჯვარი.

ეკლესიის ტერიტორიაზე აგებულია სამსახურებივი შენობა. ღობე რკინისაა, რომელიც დამაგრებულია ქვის ბოძებზე. ცენტრალურ შესასვლილს ამშვენებს კოშკურა პატარა გუმბათით და ჯვრით.
ოდიკი

ოდიკი, აგრეთვე ცნობილია, როგორც ანტიმინსი — ქრისტიანულ ღვთისმსახურებაში ერთ-ერთი უმთავრესი ნივთი. ქვესაფენელი წმინდა ტრაპეზზე. ოთხკუთხა ქსოვილი, რომლის შუაგულში გამოსახულია მაცხოვრის დასაფლავება, ხოლო კუთხეებში - ოთხი მახარებელი. ქვეშ წარწერა აქვს, რომელმა ეპისკოპოსმა როდის და რომელი ეკლესიისათვის აკურთხა იგი. ოდიკის შუაგულში, უკუღმა პირიდან გამოკერებულია რომელიმე მოწამის ნაწილი ნიშნად იმისა, რომ პირველი ქრისტიანები მოწამეთა საფლავებზე ასრულებდნენ ზიარებას და მოწამეთა სისხლითაა განმტკიცებული ეკლესია. ოდიკი შეხვეულია ილიტონში. ზოგიერთ შემთხვევაში ოდიკი ასრულებს წმინდა ტრაპეზის მაგივრობას. მასზე სრულდება ლიტურგია.
ნათია და ნათია

ნათია და ნათია — ქართული კომედიური ჟანრის სერიალი, რომელიც ფორმულა კრეატივმა გადაიღო 2013 წელს. სერიალში თამაშობენ ცნობილი მსახიობები თათული ედიშერაშვილი და თამუნა ნიკოლაძე. სერიალმა ვერ მოიპოვა წარმატება, ამიტომ 1 სეზონის გადაღების შემდეგ სერიალი აღარ გააგრძელეს.

სიუჟეტი
ოჯახური კომედია ორი რძლის შესახებ მოგვითხრობს, რომელსაც ნათია და ნათია ჰქვიათ. კომედიებით სავსე თავგადასავლები ორ ოჯახში.

როლებში
თათული ედიშერაშვილი — ნათია ბერიძე
თამუნა ნიკოლაძე — ნათია ბაბუნაშვილი
ნუგზარ რუხაძე — ვახო გაბუნია
გია ცინაძე — ნიკა გაბუნია

ეპიზოდურ როლებში
თემო გოგიძე - ოთო გაბუნია
გოგოლა კალანდაძე
გია როინიშვილი
ვიქტორ ბარბაქაძე
კატო გიორგაძე
სოსო გოგიჩაიშვილი
მაგდა ნებულიშვილი
მაკა გოგიჩაიშვილი
თიკო კორძაძე
მარიამ ამაშუკელი
ჟერემი მატიე

ჟერემი მატიე (დ. 29 ოქტომბერი, 1983, ლუქსეი-ლე-ბენი, საფრანგეთი) — ფრანგი ფეხბურთელი. 2014–2017 წლებში თამაშობდა „ბარსელონაში“. 2011-2016 წლებში იცავდა საფრანგეთის ეროვნული ნაკრების ღირსებას.

ტიტულები
ბარსელონა: (8)
ლა ლიგა (2): 2014–15, 2015–16
ესპანეთის თასი (2): 2014–15, 2015–16
ესპანეთის სუპერთასი (1): 2016
ჩემპიონთა ლიგა (1): 2014–15
უეფა-ს სუპერთასი (1): 2015
ფიფა-ს მსოფლიო საკლუბო ჩემპიონატი (1): 2015

სპორტინგი: (1)
პორტუგალიის ლიგის თასი (1): 2017–18
მანიჩსკაიის პარასკევას ეკლესია

მანიჩსკაიის პარასკევას ეკლესია — მართლმადიდებლური ეკლესია ბაგაევის რაიონის სტანიცა მანიჩსკაიაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს შახტინის ეპარქიას. აგებულია 1904 წელს არქიტექტორ ილია ზლობინის პროექტის მიხედვით. წარმოადგენს რუსეთის ფედერაციის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლს.

ეკლესიის მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, ბაგაევის რაიონი, სტანიცა მანიჩსკაია.

ისტორია
პირველად პარასკევას ეკლესია მოიხსენიება 1748 წელს, რომლის დაძველების შემდეგ 1763 წელს ააგეს და აკურთხეს მეორედ. მეორე ეკლესია 1801-1805 წლებში დაშალეს, გადაიტანეს სხვა ადგილზე და კვლავ ააგეს. 1862-1891 წლებში ეკლესიასთან მოქმედებდა საეკლესიო-სამრევლო სასწავლებელი. 1891 წლიდან კი მოქმედებდა საეკლესიო-სამრევლო სკოლა.

ქვის ეკლესია წმინდა პარასკევას სახელზე (რომელიც ოჯახების მფარველად ითვლება) ააგეს 1878 წელს (სხვა მონაცემებით 1897 ან 1893.
ნახევარკუნძულის მალაიზია

ნახევარკუნძულის მალაიზია , ასევე: დასავლეთი მალაიზია, ყოფილი მალაია — მალაიზიის ნაწილი, რომელიც მდებარეობს მალაკის ნახევარკუნძულზე. მისი ფართობია 130,598 კმ². ჩრდილოეთიდან ესაზღვრება ტაილანდი, ხოლო სამხრეთით არის სინგაპურის კუნძული. ის მალაკის სრუტით ამოყოფილია ინდონეზიის კუნძულ სუმატრასგან. მალაიზიის მეორე ნაწილი - აღმოსავლეთი მალაიზია მდებარეობს სამხრეთ ჩინეთის ზღვის აღმოსავლეთით კუნძულ კალიმანტანზე.

ნახევარკუნძულის მალაიზია მოიცავს მთელი ქვეყნის მოსახლეობის და ეკონომიკის დაახლოებით 80%-ს. 2015 წლის მონაცემებით მისი მოსახლეობა დაახლოებით 25 მილიონს შეადგენდა.

შტატები და ტერიტორიები
ნახევარკუნძულის მალაიზიაზე მდებარეობს შემდეგი 11 შტატი და ორი ფედერალური ტერიტორია (ჩრდილოეთიდან სამხრეთით):
ჩრდილოეთი რეგიონი: პერლისი, კედაჰი, პენანგი, პერაკი.
აღმოსავლეთი სანაპიროს რეგიონი: კელანტანი, ტერენგანუ, პაჰანგი.
ცენტრალური რეგიონი: სალანგორი, ნეგერი-სემბილანი, ფედერალური ტერიტორიები: კუალა-ლუმპური და პუტრაჯაია.
სამხრეთი რეგიონი: მალაკა, ჯოჰორი
ინგვარ კამპრადი

ინგვარ კამპრადი (, დ. 30 მარტი, 1926, შვედეთი — გ. 27 იანვარი, 2018) — შვედი ბიზნესმენი. მან პატარა ასაკშივე დაიწყო ვაჭრობა, რომლის მიმართ სწრაფვა გადმოეცა ბაბუისაგან, რომელსაც ჰქონდა საკუთარი კომპანია და დაკავებული იყო ვაჭრობით (როგორც ცნობილია დიდი ვალების გამო ინგვარის ბაბუამ თავი მოიკლა).

ისტორია
ბავშვობაში დაკავებული იყო სხვადასხვა პროდუქციის გაყიდვით. ვაჭრობის პირველი გამოცდილება მან მიიღო ასანთის გაყიდვით, რომელთაც 5 წლის ასაკში ყიდდა ქუჩაში. შემდეგ იგი ვაჭრობდა თავის დაჭერილი თევზით, საშობაო ბარათებით, საახალწლო აქსესუარებით და ასე შემდეგ.

მას არ მიუღია უმაღლესი განათლება, არ უსწავლია ბიზნესი და არ უკითხავს ამ თემაზე წიგნები. მაგრამ მიუხედავად ამისა კომპანია იკეა შეიქმნა ინგვარის პირადი გამოცდილების და დაკვირვებების საფუძველზე.

1943 წელს შეიქმნა პირველი და მთავარი კომპანია იკეა , რომელმაც თავისი საქმიანობა დაიწყო ავტოკალმებით ვაჭრობით. ავეჯით ვაჭრობა კომპანიმ დაიწყო მხოლოდ შექმნიდან ხუთი წლის შემდეგ. ფინანსების ნაკლებობის და ინგვარის პატარა ასაკის გამო კომპანია იკეა დარეგისტრირდა მისი მამის სახელზე.
ჟორდი მასიპი

ჟორდი მასიპი (; დ. 3 იანვარი, 1989, საბადელი, ესპანეთი) — ესპანელი ფეხბურთელი, პოზიციით მეკარე.

ტიტულები
ბარსელონა: (9)
ესპანეთის ჩემპიონი (2): 2014–15, 2015–16
ესპანეთის თასის გამარჯვებული (3): 2014–15, 2015–16, 2016–17
ესპანეთის სუპერთასის გამარჯვებული (1): 2016
ჩემპიონთა ლიგა (1): 2014–15
უეფა-ს სუპერთასი (1): 2015
ფიფა-ს მსოფლიო საკლუბო ჩემპიონატი (1): 2015
მეტრო 2033

„მეტრო 2033“ — რუსი მწერლის, დიმიტრი გლუხოვსკის პოსტაპოკალიფსური რომანი, გამოცემული 2005 წელს. მასში აღწერილია მოსკოვის მეტროში ადამიანების სიცოცხლე ბირთვული ომის შემდეგ. პირველად გამოიცა 2005 წელს, გამომცემლობა „ეკსმოს“ მიერ, ხელახლა კი — 2007 წელს, გამომცემლობაში „პოპულარული ლიტერატურა“. ევროპულ ლიტერატურულ კონკურს -ზე გაიმარჯვა 2007 წლის საუკეთესო დებიუტის კატეგორიაში.

ხელახალი გამოცემის 100 ათასიანი ტირაჟი სამი თვის განმავლობაში მთლიანად გაიყიდა, ამიტომ გამომცემლობამ გამოსცა დამატებით 100 000 ასლი, რომელიც 2008 წლის ბოლოსთვის ასევე სრულად გაიყიდა. მესამე ტირაჟი 50 000-ს შეადგენდა. წიგნის ერთ-ერთი პრეზენტაცია გაიმართა რუსეთის კავშირგაბმულობის სამინისტროს ერთ-ერთ გასაიდუმლოებულ ბუნკერში, ტაგანკაზე, 60 მეტრის სიღრმეზე. რომანის მიხედვით აგრეთვე გადაღებულია ვიდეო თამაში 2033.
აჟინოვის ღვთისმშობლის შობის ეკლესია

აჟინოვის ღვთისმშობლის შობის ეკლესია — მართლმადიდებლური ეკლესია ბაგაევის რაიონის ხუტორ აჟინოვში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს შახტინის ეპარქიას. აგებულია 1914 წელს.

ეკლესიის მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, ბაგაევის რაიონი, ხუტორი აჟინოვი.

ისტორია
აჟინოვის ღვთისმშობლის შობის ეკლესიიის მშენებლობა დაიწყო 1904 წელს. ეკლესიის მშენებლობა დასრულდა 1914 წელს, როდესაც დაიწყო პირველი მსოფლიო ომი, შემდეგ ოქტომბრის რევოლუცია, ხოლო ამას მოჰყვა რუსეთის სამოქალაქო ომი. ეკლესია სამსაკურთხევლიანი იყო. მთავარი საკურთხეველი აკურთხეს ღვთისმშობლის შობის სახელზე, გვერდის საკურთხევლები წმინდა ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედისა და წმინდა გიორგის სახელზე.

საბჭოთა ხელისუფლების პერიოდში ეკლესიაში ღვთისმსახურება აიკრძალა, იგი დახურეს და დიდი ხნის განმავლობაში გამოიყენებოდა, როგორც საწყობი. ეკლესია დაზარალდა მეორე მსოფლიო ომის დროს, როდესაც მას დაეცა ავიაბომბი. 1960-იან წლებში ეკლესიაში ჯერ კიდევ შესაძლებელი იყო ფრესკების ნახვა. 1970-იან წლებში ხელისუფლებამ მოანგრია ცენტრალური გუმბათი. ასეთ ნახევრადდანგრეულ მდგომარეობაშია ეკლესია ამჟამადაც.

აჟინოვის ღვთისმშობლის შობის ეკლესიაში ღვთისმსახურება აღსდგა 2000 წელს. ამ დრომდე მიმდინარეობს სარესტავრაციო სამუშაოები, რომელიც სახსრების არ ქონის გამო ფერხდება. ეკლესიის აღდგენაში მონაწილეობენ დონის კაზაკები. ამჟამად ეკლესია ავარიულ მდგომარეობაშია, ღვთისმსახურება მიმდინარეობს მის აღდგენილ მარცხენა საკურთხეველში. ეკლესიის წინამძღვარია ანატოლი მინაევი.

აჟინოვის ღვთისმშობლის შობის ეკლესია შეტანილია დონის დაცული ძეგლების სიაში.
ბატაისკის ამაღლების ტაძარი

ბატაისკის ამაღლების ტაძარი — მართლმადიდებლური ტაძარი ქალაქ ბატაისკში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. აგებულია 1872 წელს.

ტაძრის მისამართი: 346889, რუსეთი, როსტოვის ოლქი, ქალაქი ბატაისკი, ციმლიანის ქუჩა № 16ა / უკრაინის ქუჩა № 156ბ.

ისტორია
ამაღლების ტაძარი ააგეს 1872წელს სოფელ კოისუგში (ამჟამად ბატაისკის ნაწილი). ტაძარი იყო ხის და იდგა აგურის ცოკოლზე. მას ჰქონდა ხუთი გუმბათი: ერთი დიდი და ოთხი პატარა. ამაღლების ეკლესიის სამრეკლო აგურისგან იყო აშენებული. წმინდა სინოდის სამეურნეო განყოფილების დოკუმენტების თანახმად 1910 წლის მდგომარეობით ტაძრის შემადგენლობაში შედიოდა სკოლა, სადარაჯო, კელია და სათავსო.

1930-იან წლებში ამაღლების ტაძარი დახურეს და დაანგრიეს. დღემდე შემორჩენილია მხოლოდ სამრეკლოს პირველი სართული.

1989 წელს სსრკ-ის გარდაქმნის წლებში დარეგისტრირდა ამაღლების ტაძრის მართლმადიდებლური მრევლი და 1990 წელს ყოფილი საეკლესიო ბაღის ტერიტორიაზე დაიწყეს ამაღლების ეკლესიის აღდგენა ბორის ვინიკოვის პროექტის მიხედვით. 1995 წლის 4 ნოემბერს აღესრულა პირველი საღვთო ლიტურგია. 2006 წელს ააშენეს ახალი სამრეკლო და აღჭურვეს ზარებით. ეკლესიის სამშენებლო სამუშაოები სრულიად დასრულდა 2006 წელს და ამავე წლის 5 სექტემბერს აკურთხეს.

ტაძრის წინამძღვარია ვალერი შილჩენკო.
ბატაისკის სამების ეკლესია

ბატაისკის სამების ეკლესია — მართლმადიდებლური ეკლესია ქალაქ ბატაისკში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. აგებულია 2013 წელს.

ეკლესიის მისამართი: 346880, რუსეთი, როსტოვის ოლქი, ქალაქი ბატაისკი, ანდრია პირველწოდებულის მოედანი № 1 .

ისტორია
1854 წელს ბატაისკში ააგეს ოდიგიტრიის ხატის სახელობის ტაძარი, რომელიც თავისი მასშტაბებით არ ჩამორჩებოდა როსტოვის თანამედროვე საკათედრო ტაძარს. ეკლესიის მიმდებარედ განთავსებული იყო ორი სკოლა, სატრაპეზო. 1937 წელს ეკლესია დაანგრიეს. ომამდე ეკლესიის შენობა გამოიყენებოდა ციხედ. მეორე მსოფლიო ომის წლებში, როდესაც ბატაისკი გერმანელებმა დაიპყრეს, ეკლესიას გარს შემოარტყეს მავთულხლართები და გამოიყენებოდა სამხედრო ტყვეებისათვის.

ომის დასრულების შემდეგ ეკლესიის ფუნდამენტზე ააშენეს ლიცეუმი, ახლოს კი - კინოთეატრი, ხოლო 1980-იანი წლების ბოლოს, როდესაც სსრკ-ში დაიწყო გარდაქმნა, ყოფილი ეკლესიის ადგილზე გადაწყვიტეს აეშენებინათ ახალი ეკლესია. ბატაისკის მოსახლეობამ მიმართა ქალაქის ხელმძღვანელობას თხოვნით დაეთმო მრევლისთვის კინოთეატრი. მრევლმა მიიღო კიდეც კონოთეატრის შენობა და იგი გადააკეთეს ეკლესიად. 1991 წელს დაიწყო ეკლესიის აღორძინება და აკურთხეს წმინდა სამების სახელზე, ხოლო მისი ერთ-ერთი საკურთხეველი ოდიგიტრიის სახელზე.

წმინდა სამების ეკლესიის მშენებლობა დაიწყო 2000 წელს. 2003 წელს დაადგეს ორი გუმბათი ჯვრებით, ხოლო მის წინ მოედანზე დადგეს ანდრია პირველწოდებულის ძეგლი, რომლის გახსნა და კურთხევა შედგა 2003 წლის 27 სექტემბერს.

2006 წელს ეკლესიის მშენებლობის პარალელურად დაიწყო სკოლის ახალი შენობის აშენებაც. საბოლოოდ ეკლესია დაასრულეს 2013 წელს.

ეკლესიის წინამძღვარია მღვდელმნაზონი სერგეი ნალივაიკო.

გალერეა
წყალბადის ბრომიდი

წყალბადის ბრომიდი ან ბრომწყალბადი — ბრომის წყალბადთან ნაერთი ქიმიური ფორმულით . უფერო, მძაფრსუნიანი აირი. დნობის ტემპერატურაა −86.9°, დუღილისა კი — −66.8°. წყალში კარგად იხსნება. ბრომწყალბადის წყალხსნარი — ბრომწყალბადმჟავა — უფერო, მინერალური მჟავაა.
მიღება და გამოყენება
მრეწველობაში ბრომწყალბადი მიიღება მაღალ ტემპერატურაზე ბრომის ორთქლისა და წყალბადის ურთიერთქმედებით, ლაბორატორიაში კი — 50%-იანი 24-ით ბრომიდების დამუშავებით. ბრომწყალბადს იყენებენ ბრომიდების, ორგანული ბრომწარმოებულების მისაღებად და სხვა მიზნებისთვის.
ანდრია პირველწოდებულის ძეგლი (ბატაისკი)

წმინდა მოციქულ ანდრია პირველწოდებულის ძეგლი — ძეგლი ქალაქ ბატაისკის ისტორიულ ნაწილში როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია, ბატაისკის სამების ეკლესიის მახლობლად. აგებულია ქრისტეს თორმეტი მოციქულთაგანის, ანდრია პირველწოდებულის პატივსაცემად. ძეგლის გახსნა გაიმართა 2003 წლის 27 სექტემბერს და დაუკავშირეს ჯვართამაღლების დღესასწაულს.

ექვსმეტრიანი ქანდაკების დამზადებაზე და დადგმაზე მუშაობდა რუსეთის დამსახურებული მხატვარი, მოქანდაკე სერგეი ისაკოვი, მისი საქმიანობა დააფინანსა წმინდა ნიკოლოზის საქველმოქმედო ფონდმა, რომელიც ასევა გამოდიოდა, როგორც პროექტის ინიციატორი. ძეგლის ღირებულების ნაწილი გაიღეს დონელმა კაზაკებმა. ტაძარი დალოცა და აკურთხა როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის მიტროპოლიტმა პანტელეიმონმა. გახსნის ცერემონიას ესწრებდა დონელი კაზაკების ატამანი ნიკოლაი კოზიცინი, ბატაისკის მაცხოვრებლები, დონისა და ზაპოროჟიეს კაზაკები, როსტოვის ნაოსნობის კოლეჯის სტუდენტები. ძეგლი ერთდერთია სამხრეთ რუსეთში რომელიც აგებულია ანდრია პირველწოდებულის სახელზე.

საერთო მონაცემები
ანდრია პირველწოდებულის ძეგლი 6 მეტრი სიმაღლისაა. ქანდაკების კვარცხლბეკი აგებულია შავი ლაბრადორიტისაგან. კვარცხლბეკის ოთხივე კედელზე ამოკვეთილია სიტყვები წმინდანის ცხოვრებიდან. თავად კვარცხლბეკი დგას მცირედ შემაღლებულ შვიდკუთხა სიმაღლეზე, რომელზეც ასვლა ხდება ხუთსაფეხურიანი კიბით.

მოედანს სადაც დგას ძეგლი ეწოდება ანდრია პირველწოდებულის მოედანი. ბატაისკის მოსახლეობა ძეგლს მიიჩნევს ქალაქის ღირსშესანიშნავ ადგილად სამების ეკლესიასთან ერთად, რომლის მშენებლობაც დასრულდა 2004 წელს.
ნინა რიჩი

}); დ. 14 იანვარი, 1883, ტურინი, იტალია — გ. 30 ნოემბერი, 1970, საფრანგეთი) — წარმოშობით იტალიელი ფრანგი მოდის დიზაინერი, ფრანგული სამოდელო სახლის, -ის დამფუძნებელი.

ისტორია
ნინა დაიბადა ტურინში, 1883 წელს. მამა – ფეხსაცმლის მკერავი, ბიზნესის განვითარების მიზნით ოჯახთან ერთად საცხოვრებლად გადავიდა მონტე-კარლოში. მაგრამ გადასვლიდან ცოტა ხანში იგი გარდაიცვალა ისე, რომ ვერ შეძლო ოჯახისთვის დაეტოვებინა საარსებო საშუალება. 1895 წელს 12 წლის უმამოდ დარჩენილი მარია იწყებს სვლას წარმატებული კარიერისკენ.

ბავშვობიდანვე გოგონა ოცნებობდა მოდური ტანსაცმლის კერვაზე. იგი მოეწყო მოსწავლედ სამკერვალო ფაბრიკაში. საკუთარი დიზაინით შექმნილმა შლაპებმა თავიდანვე დიდ წარმატება მოიპოვა მოდის მიმდევარ ქალბატონებში. 14 წლის ასაკში მარია (მომავალში ნინა რიჩი), თავის უფროს დასთან და დედასთან ერთად მუშაობდა გალანტერიის მაღაზიაში, საღამოს კი — სწავლობდა მკერავის ხელობას.

ცოტა ხანში იპოვა სამუშაო მოდის სახლში, სადაც ახალ მისულებს აძლევდნენ გაუთოვების, ღილების დაკერების და წვრილმანებზე სირბილის უფლებას. ამ რთული გზის გავლის შემდეგ მარიამ მოახერხა, გამხდარიყო ჯერ უმცროსი მოდისტი, შემდეგ საშუალო, და ბევრი წლების შემდგომ 18 წლის ასაკში – პირველი მოდისტი.

გარკვეული პერიოდის შემდეგ მარიამ იქირავა მკერავები, რომლებსაც საკუთარი ესკიზებით აკერინებდა ტანსაცმელს. 1905 წელს მისი მოდელებით დაინტერესდნენ პარიზის მსხვილი სამოდელო სახლები და აძლევენ მას მსხვილ შეკვეთებს.

ერთხელ, ავტობუსის გაჩერებაზე გოგონა შემთხვევით შეხვდა ყვავილების გამყიდველს – ლუიჯი რიჩის. ეს ქორწინება არ აღმოჩნდა წარმატებული და ცოტა ხანში ნინა დაშორდა მეუღლეს და მარტო დარჩა. ამის შემდეგ განაგრძობდა დაუღალავად მუშაობას და კარიერულ წინსვლას. ქორწინებიდან დარჩა შვილი – რობერტი.

ნინა რიჩიმ 1932 წელს დააარსა კლასიკური ფრანგული სამოდელო სახლი .

იგი გარდაიცვალა 1970 წლის 30 ნოემბერს (საფლავის ქვაზე მითითებულია 29 ნოემბერი), 87 წლის ასაკში, ხოლო მისი შვილი, რობერტ რიჩი გარდაიცვალა 1988 წელს, რის შემდეგაც კომპანიის ხელმძღვანელობა ითავა ოჯახის ნათესავმა ჟილ ფოშმა. 1998 წელს კომპანია გაიყიდა.
Lacoste

ლაკოსტი — ფრანგული კომპანია. დაარსდა 1933 წელს. სიმბოლო და ლოგოზე გამოსახულება არის მწვანე ნიანგი. იგი დააარსა ცნობილმა ფრანგმა ჩოგბურთელმა რენე ლაკოსტმა (1904–1996).

ისტორია
1923 წელს რენე ლაკოსტმა მოიგო დევისის ჩემპიონატი, რის შედეგადაც, გადმოცემის თანახმად, მწვრთნელთან დადებულ სანაძლეოში (ჩემპიონატის მოგებაზე) მოიგო ნიანგის ტყავისგან დამზადებული ჩემოდანი. სწორედ ამის გამო შეარქვეს მეტსახელად „ნიანგი“ (ალიგატორი). მისმა ახლობელმა რობერტ ჯორჯმა მოიტაცა იდეა და დაუხატა მას ნიანგი, რომელიც 1927 წელს ამერიკაში ჩატარებულ ჩემპიონატში ამოქარგულ იქნა რენეს მაისურზე, რომლითაც მან მიიღო შეჯიბრებაში მონაწილეობა. მან მოიგო ეს შეხვედრა. რენეს მიერ პირველად მსოფლიოში სპორტულ მოედანზე ჩაცმულმა მოსახერხებელმა, მოკლესახელოიანმა, ტრიკოტაჟის მაისურმა მთელ მსოფლიოში მოიპოვა პოპულარობა.

1933 წელს რენე ლაკოსტმა სპორტში მნიშვნელოვანი წარმატებების მიღწევის (10-გზის „დიდი შლემის“ ჩემპიონატის გამარჯვებულია) შემდეგ დაამთავრა თავისი სპორტული კარიერა და იმ დროისთვის საფრანგეთში ყველაზე დიდი ტრიკოტაჟის ფაბრიკის მმართველთან ანდრე ჟილესთან ერთად დააფუძნა ახალი ბრენდი, რომელსაც დაარქვა თავისი სახელი – ლაკოსტ.

ახალი კომპანიის მიერ შექმნილი პირველი პროდუქტი იყო უკვე ცნობილი ტენისის თეთრი პერანგი მწვანე ნიანგით. ამავე დროს, ბრენდი „ლაკოსტ“ მუშაობდა სხვა სახეობის სპორტული მაისურების დამზადებაზე.

1951 წლიდან კომპანია „ლაკოსტმა“ გააფართოვა თავისი პროდუქციის ასორტიმენტი და დაიწყო, თეთრის გარდა, ფერადი სპორტული მაისურების წარმოებაც. 1952 წელს „ლაკოსტის“ მაისური გაგზავნილ იქნა ამერიკაში, როგორც „პროფესიონალი სპორტსმენის სიმბოლო“. ამერიკაში მაისურმა სწრაფად მოიპოვა პოპულარობა. თანაც მნიშვნელოვანი იყო ის, რომ პროდუქცია იკერებოდა ამერიკული ზომების სისტემით ყველაზე პატარა ზომებშიც.

1963 წელს კომპანია „ლაკოსტის“ მმართველობა გადავიდა მისი შვილის – ბერნარდ ლაკოსტის ხელში. ამის შემდეგ „ლაკოსტის“ ლოგო ამშვენებს ფირმის მიერ გამოშვებულ ყველა პროდუქციას: სპორტულ ტანსაცმელს, სპორტულ ინვერტარს, პარფიუმერიას, სათვალეების ჩანთებს, საათებს, ფეხსაცმელს და სხვა აქსესუარებს.

70-იან წლებში „ლაკოსტი“ გახდა ძალიან პოპულარული ბრენდი მთელ მსოფლიოში. ყველაფერი, რაც იქმნებოდა სამოდელო სახლ „ლაკოსტში“, მომენტალურად იძენდა საოცარ პოპულარობას.

სპორტული ბრენდიდან „ლაკოსტი“ გადაიქცა ყოველდღიურ, ყველასთვის მოსახერხებელ, მოდურ ბრენდად.

2004 წლის დასაწყისში ბერნარ ლაკოსტი სერიოზულად დაავადდა, რის გამოც კომპანიის მმართველობა გადავიდა უმცროსი ძმის – მიშელ ლაკოსტის ხელში. ბერნარდი გარდაიცვალა 2006 წლის 21 მარტს პარიზში.

2005 წელს კომპანიის დიზაინერი და სამოდელო სახლის დირექტორმა კრისტოფ ლემერმა შეცვალა ბრენდის ემბლემა და ნიანგი გახდა ვერცხლისფერი.

დღეს კომპანია „ლაკოსტის“ 65% წილის მფლობელი არის ლაკოსტის ოჯახი, 35% წილისა – კომპანია „დევანლეი“ . „ლაკოსტის“ პარფიუმერული ხაზის ლიცენზიის მფლობელია კომპანია . „ლაკოსტის“ სათავო ოფისი მდებარეობს პარიზში.
ციმლიანსკის რაიონის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი

ციმლიანსკის რაიონის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი — მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი ქალაქ ციმლიანსკში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. მუზეუმი დაარსდა 1998 წელს, ხოლო გაიხსნა 1982 წლის 5 მაისს.

მუზეუმის მისამართი: როსტოვის ოლქი, ქალაქი ციმლიანსკი, ჩეხოვის ქუჩა № 15.

ისტორია
ციმლიანსკის რაიონის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი დაარსდა 1998 წლის 16 თებერვალს. თავისი შექმნის საწყის პერიოდში, მუზეუმმა მასალები შეაგროვა ციმლიანის რაიონის სამხედრო და შრომის დიდების შესახებ. ამჟამად, ფონდების დაკომპლექტების დროს, განსაკუთრებული ყურადღება ექცევა არქეოლოგიურ ძეგლებს და იმ ექსპონატებს, რომელზეც ილუსტრირებულია სტანიცა ციმლიანსკის ისტორია, ადგილობრივი ადამიანების ცხოვრებისა და ყოფის ამსახველი კადრები.

მთელი სამუზეუმო ექსპონატები ერთიანდება ექვს კოლექციაში: „არქეოლოგია“, „მატერიალური წყაროები“ (რომლებშიც შედის მეტალის, ხის, მინის, კერამიკის, ქსოვილების, ქვის, პლასტმასის, ზოოლოგიური და ბიოლოგიური მასალები, ანთროპოლოგიური კოლლექცია), „ფერწერული წყაროები“ (ფერწერა, გრაფიკა, ხატები, სკულპტურა), „ნუმიზმატიკა“ (მონეტები, ორდენები, მედლები, ჟეტონები, ნიშნები, პლაკატები, მარკები, ქაღალდის ფულები, განძები), „იარაღი“ (ცივი და ცეცხლსასროლი), „წერილობითი წყაროები“ (ხელნაწერი და ბეჭდვითი დოკუმენტები, იშვიათი წიგნები, ფოტოგრაფია, ღია ბარათები).

2017 წლის დასაწყისის მონაცემებით სამუზეუმო ფონდი მოიცავს 5 437 სამუზეუმო ექსპონატს, რომელიც ასახავს სტანიცა ციმლიანსკისა და მისი რაიონის ისტორიულ წარსულს, ქალაქ ციმლიანსკის ისტორიას, ციმლიანსკის ჰიდროელექტროსადგურის ისტორიას, ევრაზიის სტეპის ევოლუციას. ყოველწლიურად მუზეუმი იღებს 9 000 დამთვალიერებელს. ციმლიანსკის რაიონის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმში ყოველწლიურად იმართება აქცია „ღამე მუზეუმში“, ასევე მუზეუმში რეგულარულად იმართება სხვადასხვა სახის გამოფენები.