პარანიაკე

პარანიაკე (ოფიციალურად ქალაქი პარანიაკე; ტაგ: ) — პირველი კლასის მაღალურბანიზებული ქალაქი ფილიპინებში, ეროვნული დედაქალაქის რეგიონში. 2015 წლის აღწერით ქალაქის მოსახლეობა 665 822 ადამიანია.

ჩრდილოეთიდან პასაი, ჩრდილო-დასავლეთიდან ტაგიგი, სამხრეთ-აღმოსავლეთიდან მუნტინლუპა, სამხრეთ-დასავლეთიდან ლას-პინიასი, ხოლო დასავლეთიდან მანილის ყურე ესაზღვრება. მანილის რეგიონული აგლომერაციის სხვა ნაწილების მსგავსად პარანიაკე ტროპიკული კლიმატის სარტყელშია მოქცეული და ორი სეზონი გამოკვეთილია: წვიმების (ივლისიდან სექტემბრამდე) და მშრალი (ოქტომბრიდან ივნისამდე). ქალაქის საშუალო წლიური ნალექების რაოდენობა 1 822 მმ-ია, ხოლო საშუალო დღიური მაქსიმალური ტემპერატურია — 34.4 ° (93.9 °).

პარანიაკე გასართობ ქალაქთა რიცხვში შედის. სათამაშო და გასართობი კომპლექსი სახელმწიფო საკუთრებაში მყოფი ფილიპინების გართობისა და სათამაშო კორპორაციის მიერ შენდება და ბეი-სითის 8 კმ² უკავია. აქ ოთხი დიდი ინტეგრირებული კურორტია განთავსებული: & , , და მშენებლობის პროცესში მყოფი . ქალაქში ფუნქციონირებს სამხრეთ-დასავლეთის ინტეგრირებული სატრანსპორტო სისტემა. პარანიაკეში მთავარი ბიზნეს რაიონია ასეანა-სითი.

ეტიმოლოგია
პარანიაკეს სახელწოდებასთან დაკავშირებით რამდენიმე ვერსია არსებობს. ერთ-ერთი ვერსიით, დღევანდელი მდინარე პარნიაკეს მახლობლად ხე იზრდებოდა, რომელიც შორიდან დიდებულ გემს ჰგავდა. ამიტომაც მას -ს ეძადნენ, რაც ტერმინ პალაიაგიდან მომდინარეობდა და „ნავიგაციის წერტილს“ ნიშნავს.

სხვა ვერსიის თანახმად, ესპანელი კოლონიზატორების ჩამოსვლამდე მანილის ყურის მახლობლად მცხოვრები ადგილობრივების მთავარ საქმიანობას თევზჭერა (პანგინგისდა) წარმოადგენდა. მეორე მხრივ, მეზობელ აღმოსავლეთში, დღევანდელი მუნტინლუპის მოსახლეობა ბრინჯის მოყვანით ირჩენდა თავს. მათ ტაგა-პალაიანს უდოწებდნენ. ერთ დღეს ფერმერები და მეთევზეები დღესასწაულზე ქოქოსის ღვინით ძლიერ დათვრნენ. ერთმა ფერმერმა განაცხადა, რომ ფერმერებსა და მეთევზეებს შორის თანამშრომლობისა და კეთილი ნების ნიშნად იქაური მიდამოებისთვის პალაიანი უნდა ეწოდებინათ. მეთევზეებმა განაცხადეს, რომ პალალაიაგი უნდა ეწოდებინათ. საბოლოოდ მხარეებმა ორი სიტყვის შერწყმა ამჯობინეს და პალალანიაგი მიიღეს. გარდა ამისა, ერთმა მთვრალმა სტუმარმა დაიყვირა: -, რაც დანარჩენებსაც მოეწონათ და მას შემდეგ ადგილს „პალანიაგი“ ეწოდა. 1998 წლის 15 თებერვალს, ქალაქის 418 წლისთავთან დაკავშირებით პარანიაკე მანილის რეგიონული აგლომერაციის მე-11 ქალაქად გამოცხადდა. ქალაქის პირველი მერი ხოი მარკესი გახდა.

სტრატეგიული მდებარეობის გამო პარანიაკე ეროვნული დედაქალაქის რეგიონის მნიშვნელოვანი სავაჭრო და ბიზნეს ცენტრია. ლა-ჰუერტის ბარანგაის მახლობლად მეთევზეთა პატარა სოფლები მდებარეობს, რომლებსაც „მეთევზეთა ნავსადგურებს“ უწოდებენ. აქ ზღვის პროდუქტების უამრავი რესტორანი და ბაზარი მდებარეობს.

2020 წელს კორონავირუსის პანდემიის გამო პარანიაკე, ისევე როგორც მანილის მთლიანი რეგიონული აგლომერაცია ორი თვის მანძილზე კარანტინში მოექცა.

გეოგრაფია
პარანიაკე მანილის რეგიონული აგლომერაციის სამხრეთ ნაწილში მდებარეობს. იგი ორ რაიონად იყოფა, რომლებიც 8-8 ბარანგაის მოიცავს. რაიონის ბარანგაიებია: ბაკლარანი, ტამბო, დონ-გალო, სანტო-ნინიო, ლა-ჰუერტა, სან-დიონისიო, ვიტალესი და სან-ისიდრო. რაიონში შედის: , სან-ანტიონიო, მარსელო-გრინი, სან-ვალეი, დონ-ბოსკო, მუნვოლქი, მერვილი და სან-მარტინ-დე-პორესი.

დემოგრაფია
ენა
პარანიაკეში მოსახლეობის მშობლიური ენა ტაგალური ენაა, თუმცა მოსახლეობის დიდ ნაწილს ინგლისური ენაც ესმის და საუბრობს.

რელიგია
პარანაიკეს მცხოვრებთა უმრავლესობა ქრისტიანია, უმეტესწილად რომის კათოლიკური ეკლესიის მიმდევრები. პარანიაკეში მდებარე კათოლიკური ეკლესიები პარანიაკეს ეპარქიის შემადგენლობაშია. პარანიაკეში სულ 90 სამრევლო და 2 ქვესამრევლოა. ქალაქის მოსახლეობის ნაწილი ქრისტეს ეკლესიისა და -ის მიმდევარია. პარანიაკეში მდებარეობს არაკათოლიკური (უმეტესწილად პროტესტანტული) ეკლესიებიც. უმცირესობას შეადგენენ მუსლიმები, რომლებიც უმეტესწილად ბაკლარანში ცხოვრობენ. პარანიაკეში 2 მეჩეთი მდებარეობს.