iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ნემოს ძიებაში

ნემოს ძიებაში — 2003 წლის ამერიკული კომპიუტერული ანიმაციური ფილმი, შექმნილი პიქსარის ანიმაციური სტუდიის მიერ. ფილმის რეჟისორები არიან ენდრუ სტენტონი და ლი უნკრიხი, სცენარი კი სტენტონს ეკუთვნის. სურათი მოგვითხრობს კლოუნი თევზი მარლინის შესახებ, რომელიც ლურჯ ქირურგ დორისთან ერთად ეძებს შვილს, ნემოს. მთავარ პერსონაჟებს ახმოვანებენ ალბერტ ბრუკსი, ელენ დეჯენერესი და ალექსანდერ გულდი.

ფილმმა დაიმსახურა დადებითი შეფასებები და აიღო ოსკარი საუკეთესო ანიმაციური ფილმისთვის. მისმა შემოსავალმა 868 მილიონი აშშ დოლარი შეადგინა, რითაც 2003 წლის ფილმთა კინოგაქირავების ლიდერთა სიაში მეორე ადგილი დაიკავა, ჩამორჩა რა ფილმს ბეჭდების მბრძანებელი: მეფის დაბრუნება. 2008 წელს ამერიკული კინოს ინსტიტუტმა ყველა დროის საუკეთესო ანამაციურ ფილმების ნუსხაში მას მეათე პოზიცია არგუნა.

გამხმოვანებლები
ალბერტ ბრუკსი
ელენ დეჯენერესი
ალექსანდერ გულდი
უილემ დეფო
ბრედ გარეტი
ჯო რენფტი
ელისონ ჯენი
ვიკი ლევისი
ოსტინ პენდლეტონი
სტივენ რუტი
ჯეფრი რაში
ნიკოლას ბერდი
ბარი ჰამფრისი
ლულუ ებელინგი
ანტოფალია

ანტოფალია — სტრატოვულკანი ჩრდილო-აღმოსავლეთ არგენტინაში, კატამარკის პროვინციაში. მდებარეობს ატაკამას უდაბნოს აღმოსავლეთით მდებარე ატაკამას უდაბური პლატოს კიდეზე. მისი სიმაღლე 6,440 მეტრია. ვულკანის მწვერვალზე აღმოჩენილია ინკების არქიტექტურის ნანგრევები, რაც ადასტურებს, რომ ეს ვულკანი კოლუმბამდელი ცივილიზაციებისთვის ხელმისაწვდომი იყო.
ანტოფაგასტა-დე-ლა-სიერა

ანტოფაგასტა-დე-ლა-სიერა — ვულკანური ველი არგენტინაში. შემადგენელი ვულკანების მთავარი მახასიათებელია მკვეთრი კონუსი. არეალი მოიცავს არგენტინის პუნას რეგიონის ყველაზე ახალგაზრდა ვულკანებს. მდებარეობს სალარ-დე-ანტოფალიის ვულკანურ ველსა და კერო-გალანის კალდერას შორის. ბევრ მეცნიერს მიაჩნია, რომ ამ ვულკანების ასაკი მხოლოდ რამდენიმე ათასი წელია. ყველაზე მაღალი მწვერვალის სიმაღლე 4,000 მეტრია.
ომაჟი

ომაჟი (, — ადამიანი, „ვასალის“ მნიშვნელობით) — ერთ ერთი ცერემონია (ჰქონდა სიმბოლური მნიშვნელობა), რომელიც ტარდებოდა ვასალური ხელშეკრულების დადების დროს შუა საუკუნეების დასავლეთ ევროპაში.

ომაჟი იმაში მდგომარეობდა რომ, მომავალი ვასალი უიარაღო და თავდაუბურავი ეშვებოდა ერთ მუხლზე (ორ მუხლზე იჩოქებოდნენ მხოლოდ მონები და ყმები), შეეურთებულ ხელის გულებს დებდა სუზერენის ხელებში და სთხოვდა მიეღო ის ვასალად. სუზერენი იყვანდა, და გადაკოცნიდნენ ერთმანეთს.

 საუკუნიდან ომაჟთან ერთად დებდნენ ერთგულების ფიცს — ფუას.

 საუკუნემდე სენიორსა და ვასალს შორის ომაჟისა და ფუას დადების შედეგად წარმოიქმნილი ურთიერთობა უპირატესად პირად ხასიათს ატარებდა, შედეგად ომაჟი და ფუას თან ახლდა, როგორც წესი ინვესტიტურა — მიწის ფეოდის (ლენის) გადაცემა სენიორიდან ვასალზე.
ბევერლი ჰილზი, 90210

ბევერლი ჰილზი, 90210 — ამერიკული ტელესერიალი და თინეიჯერული დრამა, აარონ სპელინგის პროდიუსერობით. მისი პრემიერა გაიმართა 1990 წლის 4 ოქტომბერს. იგი შედგება 10 სეზონისგან. შოუ საკმაოდ დიდი პოპულარობით სარგებლობდა მთელ მსოფლიოში, წარმოადგენდა რა თინეიჯერული დრამის ჟანრის ერთ-ერთ პირველ ნიმუშს.

სერიალი მოგვითხრობს ტყუპი უოლშების (ბრენდასა და ბრენდონის) ისტორიას, რომლებიც ცივი მინესოტიდან კალიფორნიაში გადადიან საცხოვრებლად. ახალი სახლი, ახალი სკოლა, ახალი მეგობრები და უამრავი პრობლემა ჩნდება. 90210 მოიცავდა ალკოჰოლიზმის, სუიციზმის, ძალადობის, ჰომოსექსუალთა უფლებების, ანტისემიტიზმის, ნარკომანიისა და სხვა საზოგადოებრივ პრობლემებს. შოუს პოპულარობამ პიკს მიაღწია 1991 წლის ზაფხულში, როდესაც ტელეკომპანია ’ფოქსის’ ეთერში გადიოდა ე,წ. ’ზაფხულის სეზონი’.

შოუს საწყის სამსახიობო ფლოტს შეადგენდნენ: ჯეისონ პრისლი, შენონ დოერთი, ჯენი გართი, იან ზერინგი, გაბრიელა კარტერისი, ლუკ პერი, ბრაიან ოსტინ გრინი და ტორი სპელინგი. სერიალი 1990-იანების სატელევიზიო სიმბოლოდ იქცა, ხოლო შოუს ვარსკვლავები. ჯეისონ პრისლი და განსაკუთრებით ლუკ პერი თინეიჯერთა კუმირები გახდნენ. სწორედ შოუს ასეთმა პოპულარობამ განაპირობა ის ფაქტი, რომ გადაწყდა მისი გადამუშავებული ვერსიას გადაღება, სადაც პრაქტიკულად 10 წლიანი ლოდინის შემდეგ შენონ დოერთი, ჯენი გართი და ტორი სპელინგი დაბრუნდნენ.
ტშინეცის კულტურა

ტშინეცის კულტურა — ბრინჯაოს ხანის არქეოლოგიური კულტურა (— სს. ძვ. წ.ა.).

გეოგრაფია
გავრცელებულია პოლონეთის, უკრაინის, ბელარუსის, და რუსეთის ტერიტორიაზე. სახელწოდება მიიღო ტშცინცის ლუბლინის სავოევოდო (პოლონეთი) დასახლების ნაშთების მიხედვით.

გენეტიკური კავშირები
გენეტიკურად კავშირშია საბრძოლო ნაჯახების კულტურასთან. შემდგომში ის შევიდა, როგორც შემადგენელი ნაწილი ლუჟიცის და ბელოგრუდის (რომლებიც სავარაუდოდ ლაპარაკობდნენ პალეობალკანურ ენებზე) და მილოგრადის კულტურებში, ასევე გავლენა იქონია (ლებედოვსკი კულტურის საშუალებით) იუხნოვის კულტურაზე]]. რიბაკოვის აზრით, ტშცინეცკის კულტურა იყო «წინასლავური» კულტურა, ანუ წარმომადგენლები უკვე ლაპარაკობდნენ სლავურ ენებზე და იყვნენ სლავების წინაპრები.

დასახლება
დასახლებები — დაუცველი, გამაგრების გარეშე. საცხოვრებელი — მიწურები და მცირე მიწის ზედა ნაგებობები.

მატერიალური კულტურა
სამაროვნები ყორღანიანი და მის გარეშეც, დასაფლავება - ნეშთი მწოლიარეა. ნაპოვნია: სხვადასხვანაირი კერამიკული ნაკეთობები, კაჟისა და ქვის იარაღები, ძვლებისა და ბრინჟაოს ნაკეთობები. ტომების ძირითადი საქმიანობა იყო — მეცხოველეობა და მიწათმოქმედება.

საზოგადოებრივი წყობა — გვაროვნული.
ლუჟიცის კულტურა

ლუჟიცის კულტურა  — ბრინჯაოს და ადრეული რკინის ხანების არქეოლოგიური კულტურა (ძვ. წ. – სს.), გავრცელებულია აღმოსავლეთ გერმანიის, პოლონეთის, ჩეხეთის და დასავლეთ უკრაინის (პოლესიე და ვოლინი) ტერიტორიაზე. სახელწოდება მიიღო ისტორიული ოლქის - ზედა ლუჟიცა და ქვედა ლუჟიცა გამო, სადაც პირველად იქნა ნაპოვნი ლუჟიცის კულტურის სამაროვნები და დასახლებები.

გენეტიკური კავშირები
გენეტიკურად დაკავშირებულია ტშინეცკის და უნიტეცკის კულტურებთან და შემდეგ ევოლუცირდება პშევორის კულტურად.

ეთნიკური კუთვნილება
მკვლევარების ერთი ნაწილი თვლის, რომ ლუჟიცის კულტურის ხალხები ლაპარაკობდნენ კელტურ-იტალიური ჯგუფის ენებზე. ასე მაგალითად აკადემიკოსი სედოვი ამტკიცებდა რომ, ლუჟიცის პშევორამდელი პოლონური დასახლება იყო კელტური. სხვები მათ გერმანელებად მიიჩნევენ, და არავითარ სლავებად. მესამენი კი თვლიან რომ, ისინი იყვნენ ილირიელების წინაპრები ან კელტ-ილირიელებად.

სხვადასხვაგვარი კვლევების შედეგების შეჯამების საფუძველზე აკადემიკოსი ბ.ა.რიბაკოვი აცხადებს: «ლუჟიცის კულტურა იყო, როგორც ჩანს, მრავალეთნიკური კომპლექსი, რომელმაც მოიცვა წინასლავების ტომების ნახევარი, წინაგერმანული ტომების ნაწილი და იტალიურ-ილირიული ტომების რაღაც ნაწილი სამხრეთში, სადაც ბრინჯაოს ჩამოსხმის საქმე მაღალ დონეზე იდგა».. სადაც მან სამართლიანად აღნიშნა, რომ «ლუჟიცის ერთობას მეცნიერები უწოდებენ ვენეტურს (ვენედური), ძველი ტომების ჯგუფის სახელის მიხედვით, რომელიც ერთ დროს ფართოდ იყო გავრცელებული ცენტრალურ ევროპაში. დასავლეთ წინასლავების შესვლა ამ დროებით გაერთიანებაში და მათი მნიშვნელობა ლუჟიცის შიდა ერთობაში თვალსაჩინოა იქიდან, რომ ადრეულ შუა საუკუნეებში ვენეტებს თვლიდნენ სლავების წინაპრებად და მათ იმ სლავებთან აიგივებდნენ რომლებიც დარჩნენ თავიანთ ადგილებზე, რომლებმა არ მიიღეს მონაწილეობა მიგრაციაში სამხრეთით». ახლა ეს ვერსია იღებს სხვადასხვაგვარ არქეოლოგიურ, ლინგვისტურ, გენოეთნიკურ და სხვა მეცნიერულ მტკიცებულებებს.

საცხოვრისი
დასახლებები შედგებოდა ბოძებიანი სახლებისაგან, რომელთა კედლები შეადგენდნენ ვერტიკალურ ბოძებს წნულებით, რომელზეც წასმული იყო თიხა, ან დაფარული იყო დაფებით.

სამაროვნები
სამაროვნები წარმოდგენილია როგორც კრემაციული სასაფლაო ურნები.

გალერეა
გნიეზნო

გნიეზნო — ქალაქი პოლონეთში, შედის ველიკოპოლსკის სავოევოდოს, გნიეზნოს პოვიატში. აქვს საქალაქო გმინის სტატუსი. ფართობი 49 კმ². მოსახლეობა შეადგენს 70 083 ადამიანს (2006 წელი). რკინიგზის კვანძი. ქალაქში არის სამკერვალო, კვებისა და ტყავის საწარმოები.

ისტორია
გნიეზნო წარმოადგენს ქვეყნის ერთ-ერთ ყველაზე ძველ ქალაქს, მისი დაარსებას მიაკუთვნებენ  ს-ის ბოლოს. აქ არქეოლოგიური გათხრები მიმდინარეობა 1936 წლიდან. აღმოჩენილ იქნა - საუკუნეების კულტურული შრეები, ხისა და მიწის გამაგრებებით, ღუმელებიანი მორების სახლებით, სახელოსნოებითა და სამეურნეო ნაგებობებით. მიღებულია დიდი მატერიალური მასალა ძველი პოლონეთის კულტურის ისტორიის, ხელოსნობის და ვაჭრობის შესახებ.

 საუკუნის გნიეზნო იყო ძველი პოლონეთის სახელმწიფოს დედაქალაქი, ეგრეთ წოდებული პიასტის გზის მთავარი ცენტრი, რომელიც აერთიანებდა, ადგილებს რომლებიც დაკავშირებულნი იყვნენ ძველი პოლონური სახელმწიფოს შექმნაში. აქ დაიწყო სლავური ტომების გაერთიანების პროცესი, რომელიც დაამთავრა მთავარმა მიეშკო  — პირველმა უტყუარმა პოლონეთის მმართველმა, პიასტების დინასტიის დამაარსებელმა. მან ასევე შემოიღო ქრისტიანობა პოლონეთში; პირველი პოლონური საარქიეპისკოპოსო იყო სწორედ გნეზნოში. იმ დროს ქალაქი იყო მსხვილი სახელოსნო ცენტრი და აწარმოებდა ფართო ვაჭრობას არაბულ აღმოსავლეთთად, ჰქონდა მუდმივი სავაჭრო ურთიერთობები კიევის რუსეთთან.

1000წლიდან გნიეზნო — არქისაეპისკოპოსოს საკათედრო ქალაქია, პოლონეთის მეფეების კორონაციის ადგილი ( საუკუნემდე). 1000 წ. გნიეზნოში გაიმართა ბოლესლავ მამაცისა და იმპერატორ ოტონ -ის შეხვედრა, სადაც გადაწყვეტილ იქნა ახალი დამოუკიდებელი სახელმწიფოს საკითხი, რის შედეგადაც ბოლესლავმა მიიღო მეფის ტიტული.

ქალაქ გნიეზნო მჭიდროდაა დაკავშირებული წმ. ვოიცეხთან (ადალბერტი) - ეპისკოპოსთან, მისიონერთან და წამებულთან, რომელიც წარმოადგენს ქალაქის მფარველს.

1793 წლიდან გნიეზნო შედის პრუსიის შემადგენლობაში (1807–1815 პერიოდის გარდა, როდესაც ეკუთვნოდა ვარშავის ჰერცოგს).

1918 წლიდან შედის პოლონეთის შემადგენლობაში.

არქიტექტურული ძეგლები
გოტიკური კასტიოლი (ტაძარი)— ქალწული მარიას სახელობის (დაახლოებით 1342–1415);
დორომანის კასტიოლისაგან  ს. და რომანული კასტიოლისაგან  ს. შემორჩენილია იატაკის კერამიკული ფილები, 1038 წლამდე, და ცნობილი «გნეზნოს ჭიშკარი», ბრინჯაო, მიახლოებით 1170;
გოტიკური, რენესანსული და ბაროკოს კაპელები და სამარის ქვები, მათ შორის ზ. ოლესნიცკის საფლავის ქვა, მარმარილო, 1495, მოქანდაკე ფაიტ შტოსი);
წმინდა იანა ( ს., ფრესკები 1340—60);
ფრანცისკანული კასტიოლი და მონასტერი ( ს., გადაკეთებულია — სს.).

დაძმობილებული ქალაქები
სერგიევ-პოსადი (2007 წლიდან)
უკანასკნელი იმპერატორი

უკანასკნელი იმპერატორი — ბიოგრაფიული დრამა რომელიც მოგვითხრობს ჩინეთის უკანასკნელი იმპერატორის, პუის ისტორიას. სცენარის ავტორი და მთავარი რეჟისორია ბერნარდო ბერტოლუჩი, ხოლო პროდიუსერი ჯერემი ტომასი. ფილმი ეკრანებზე გამოვიდა 1987 წელს. ფილმში. ფილმის რეჟისორების თხოვნით პირველად ისტორიაში გადაღებები მიმდინარეობდა აკრძალულ ქალაქში.

სიუჟეტი
1908 წელს პუი მილიარდიანი ჩინეთის იმპერატორი გახდა. მას იმპერატორად კურთხევისას ბედნიერების ათი ათასი წელი უსურვეს. იმპერატორს ყველა აღმერთებდა და ყველა სურვილს უსრულებდა, მას ერთადერთი აკრძალვა ჰქონდა, არ უნდა დაეტოვებინა სასახლე - აკრძალული ქალაქი. მაგრამ დროის ცვალებადობასთან ერთად პუის სამყარო დაინგრა.

როლებში
ჯონ ლონი - პუ ი
ჯოან ჩენი - ვანრონგი
პიტერ ო'ტული - რეჯინალდ ჯონსტონი
ვიქტორ ვონგი - ჩენ ბაო ჩენი
დენის დანი - დიდი ლი

ჯილდოები
ოსკარი
საუკეთესო სურათი
საუკეთესო რეჟისორი: ბერნარდო ბერტოლუჩი
საუკეთესო ადაპტირებული სცენარი: მარკ პეპლო, ბერნარდო ბერტოლუჩი
საუკეთესო ოპერატურა: ვიტორიო სტორარო
საუკეთესო მონტაჟი: გაბრიელა კრისტიანი
საუკეთესო კოსტუმების დიზაინი: ჯეიმზ ეიჩსონი
საუკეთესო მხატვრული გაფორმება: ფერნანდო სკარფიოტი, ბრუნო სეზარი, ოსვალდო დესიდერი
საუკეთესო მუსიკა: რიუიკი საკამოტო, დევიდ ბირნი, ჩონგ სუ
საუკეთესო ხმა: ბილ როუვი, ივან შეროკი

ოქროს გლობუსი
საუკეთესო რეჟისორი: ბერნარდო ბერტოლუჩი
საუკეთესო სცენარი: ბერნარდო ბერტოლუჩი
ზემო ნაგვაზავო

ზემო ნაგვაზავო — სოფელი საქართველოში, მარტვილის მუნიციპალიტეტში (სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარე), ნაგვაზავოს ადმინისტრაციული ერთეულის ცენტრი (სოფლები: ზემო ნაგვაზავო, ლეკვანტალიე, ქვემო ნაგვაზავო).

მდებარეობს ოდიშის ვაკეზე, მდინარე ცხენისწყლის მარჯვენა მხარეს, ზღვის დონიდან 150 მეტრზე. მარტვილიდან 7 კმ-ში.

ძველი სახელია ნაგვაზუ. სოფელში მდგარა წმინდა გიორგის სახელობის ორი ეკლესია, ერთი სოფლის სასაფლაოზე, ხოლო მეორე სოფელში მცხოვრები კუდავების უბანში. არცერთი ეკლესიის კვალი დღეს არ არის, თუმცა გადმოცემით ცნობილია, რომ ერთ-ერთი სალოცავი კომუნისტებს დაუნგრევიათ საუკუნის 30-იან წლებში. ზემო ნაგვაზავოში მდებარეობს სკოლა, რომელიც დაახლოებით 50 წლისაა.

დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 767 ადამიანი.
თეთრი გიორგი (1924 - 1954)

თეთრი გიორგი — ქართული საზოგადოებრივ-პოლიტიკური ორგანიზაცია, რომელიც მოქმედებდა ევროპაში 1924-1954 წლებში.

ისტორია
1924 წლის აგვისტოს ამბოხების დამარცხებისა და ბოლშევიკური რეჟიმის მიერ აჯანყებულთა მიმართ სასტიკი ანგარიშსწორების შემდეგ საქართველოში დიდი და ძლიერი იატაკქვეშა ანტიბოლშევიკური ორგანიზაციის შექმნა შეუძლებელი იყო. იქმნებოდა მხოლოდ მცირერიცხოვანი არალეგალური ჯგუფები. ქართულ პოლიტიკურ ემიგრაციაში გააქტიურდა არასოციალისტური ფრთა, რასაც ხელი შეუწყო 1924 წლის ოქტომბერში საფრანგეთში ქაქუცა ჩოლოყაშვილის და მისი შეფიცულების ჩასვლამ. 1924 წლის სექტემბრის დამლევს შალვა ბერიძის თაოსნობით პარიზში დაფუძნდა ქართველი ახალგაზრდობის პატრიოტული ორგანიზაცია „მომავალი“. იმავე წლის 24 ოქტომბერს ქაქუცა ჩოლოყაშვილი და მისი შეფიცულები მიწვეულ იქნენ „მომავლის“ ერთ-ერთ სხდომაზე. ჩოლოყაშვილმა წამოაყენა წინადადება ორგანიზაციისთვის ეწოდებინათ „თეთრი გიორგი“.

ორგანიზაციის 10-მუხლიანი დებულება გამოქვეყნდა 1925 წლის იანვარში. ორგანიზაციის ძირითადი მიზნები იყო საქართველოს განთავისუფლება, ბრძოლა რუსეთის ბატონობის წინააღმდეგ და სხვ. 1925 წლის ნოემბერში ორგანიზაციის ხელმძღვანელად არჩეულ იქნა გენერალი ლეო კერესელიძე, რომელმაც, მოადგილედ მიიწვია თავისი უახლოესი თანამებრძოლი, პროფესორი მიხეილ წერეთელი. იმავე ხანებიდან ორგანიზაციამ მიიღო სახელწოდება: „ეროვნული ერთობის დარაზმულობა „თეთრი გიორგი““. ორგანიზაციის წევრები იყვნენ კალისტრატე სალია, გიორგი მაღალაშვილი, სიმონიკო ბერეჟიანი, სვიმონ ციციშვილი.

„თეთრი გიორგი“-ს იდეოლოგიაზე მნიშვნელოვანი გავლენა იქონია მისმა წინამორბედმა ემიგრაციულმა ორგანიზაციებმა, როგორებიც იყო „საქართველოს ხელშეკრულების უფლებათა დამცავი კავშირი“ 1912-1914 წლებში მიხაკო წერეთლის და არჩილ ჯორჯაძის ხელმძღვანელობით და „საქართველოს დამოუკიდებლობის ეროვნული კომიტეტი“ 1913-1917 წლებში (პეტრე სურგულაძე, მიხაკო წერეთლის, ლეო და გიორგი კერესელიძეები, შალვა ვარდიძე, გიორგი მაჩაბელი).

კერესელიძის ჯგუფს გაემიჯნა დარაზმულობის წევრთა ერთი ჯგუფი შალვა მაღლაკელიძის თაოსნობით. მაღლაკელიძე ფაშიზმის გერმანულ მოდელს აღიარებდა, კერესელიძე კი – იტალიურს. გარდა ამისა, ლეო კერესელიძე და მიხაკო წერეთელი კატეგორიულად წინააღმდეგნი იყვნენ „თეთრი გიორგის“ წესდების და პროგრამის ოფიციალურად დამტკიცება-რეგისტრირებისა ემიგრაციაში: მათი აზრით, ეს უნდა მომხდარიყო მხოლოდ დამოუკიდებელ, სუვერენულ საქართველოში.

„თეთრი გიორგი“ საქართველოში
„თეთრი გიორგის“ სამი კონსპირაციული ჯგუფი არსებობდა საქართველოშიც, ერთ-ერთს ხელმძღვანელობდა პოლკოვნიკი ალექსანდრე ჭავჭავაძე, ხოლო მეორეს იურისტი ევგენ ღვალაძე. ჭავჭავაძე დახვრიტეს 1930, ხოლო ღვალაძე - 1937 წელს.

მესამე ჯგუფი არსებობდა 1941-43 წლებში ლევან (მუსტაფა) შელიას ხელმძღვანელობით. ორგანიზაცია ლატვიელი მხატვრის, რომან სუტას დახმარების ბეჭდავდა პურის ყალბ ტალონებს ფულის შოვნის მიზნით მარგარიტა ასტვაცატუროვას ბინაში. ასტვაცატუროვა იყო სანდრო ახმეტელის რძალი და ოჯახის წევრების რეპრესიების გამო ანტისაბჭოთად იყო განწყობილი. 1943 წელს დახვრიტეს ორგანიზაციის წევრები ლევან აბდუშელიშვილი, შალვა სვანიძე, რომან სუტა და პატიმრობა მიუსაჯეს ჭაბუა ამირეჯიბს, პავლე ხარანაულს, გიორგი მაჭავარიანს, ვახტანგ ჯორჯაძეს, არჩილ წულუკიძეს, მარიამ ამირეჯიბს, არჩილ ხარანაულს, ამირან მორჩილაძეს, გიორგი წულუკიძეს, ვილჰელმ სილერს, ელეონორა პფეფერს, მარგარიტა ასტვაცატუროვას.
სენაკის პირველი სკოლა

სენაკის პირველი სკოლა — სკოლა საქართველოში, ქალაქ სენაკში. დაარსდა 1923 წელს.

სკოლის მშენებლობა 1923 წელს დასრულდა და მხოლოდ ერთ სართულიანი იყო. ამ ისტორიულ ნაგებობაში დღეს დაწყებითი კლასების ოთახებია განლაგებული. აღსანიშნავია, რომ ცნობილმა ქართველმა ფალავანმა ნესტორ ესებუამ 1919 წელს ჭიდაობიდან აღებული ფულიდან 400 მანეთი შესწირა სენაკის სკოლის მშენებლობას.

მისი რეკონსტრუქცია რამდენიმეჯერ მოხდა, ამჟამად სკოლას ოთხი სართული აქვს, სპორტულ დარბაზთან და დაწყებით სასწავლებელთან ერთად. 2008 წელს სკოლას შემოუერთდა მეორე სექტორი ყოფილი მე-4 სკოლა, რამაც შენობის ფართობი და მოსწავლეთა ოდენობა კიდევ უფრო გაზარდა.

სკოლაში ამჟამად 100 მასწავლებელი ასწავლის. მოსწავლეთა რაოდენობა კი 1133-ს აღწევს. პირველმა სკოლამ 2011 წელს ჩატარებულ ეროვნული სასწავლო ოლიმპიადის მეორე ტურს უმასპინძლა.
რეინალდო ბინიონე

რეინალდო ბინიონე (; დ. 21 იანვარი, 1928, ბუენოს-აირესი, არგენტინა — გ. 7 მარტი, 2018, იქვე) — არგენტინელი პოლიტიკოსი. არგენტინის პრეზიდენტი 1982–1983 წლებში. თანამდებობა ეკავა 1982 წლის 1 ივლისიდან, 1983 წლის 9 დეკემბრამდე.

2011 წლის 15 აპრილს კაცობრიობის წინააღმდეგ ჩადენილი დანაშაულის გამო სამუდამო პატიმრობა შეუფარდეს.

1953 წლის 8 იანვარს დაქორწინდა ნილდა რაკელ ბელენზე (20 ივლისი 1928 – 13 მარტი 2013).

რეინალდო ბინიონე გულის შეტევით გარდაიცვალა 2018 წლის 7 მარტს ბუენოს-აირესში 90 წლის ასაკში.
ზარუბინეცის კულტურა

ზარუბინეცის კულტურა — რკინის ხანის არქეოლოგიური კულტურა (ძვ. წ. ს. — ახ. წ. საუკუნე), გავრცელებულია დასავლეთ და ცენტრალური უკრაინის, სამხრეთ ბელარუსის და დასავლეთ რუსეთის ტერიტორიებზე. აღმოჩენილია 1899 წ. არქეოლოგ ბიკენტი ხვოიკის მიერ და ეწოდა კიევის ოლქში მდებარე ამავე სახელწოდების სოფლის პატივსაცემად.

გეოგრაფია
კულტურია გავრცელების არეალი მოიცავს პიატსკის პოლესიეს, ზედა და შუა დნეპრისპირეთს.

გენეტიკური კავშირები
ზარუბინეცის კულტურის ფორმირებაზე ძლიერი გავლენა იქონიეს ლატენის კულტურის კელტებმა. გენეტიკურად დაკავშირებულია პშევორის კულტურასთან, დასძლია ავტოქტონური მილოგრადის კულტურა. შეიცვალა ჩერნიახოვის და მონათესავე კიევის კულტურით. არეალის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში, ადგილობრივი ბალტების მოსახლეობასთან ურთიერთქმედების შედეგად, წარმოიქმნება მოშინსკის კულტურა, ასევე შენარჩუნდა ლოკალური ვარიანტიც კოლოჩინსკის კულტურის სახით. ერთ ერთი რუსი წამყვანი არქეოლოგი გ. ლებედევი ფიქრობს: «სწორედ ზარუბინეცის კულტურის გაჩენით... იწყება ყველა ის გარდაქმნები ტყის ზონაში, რომლებმაც შემდეგ გამოიწვია პრაღის ტიპის კულტურების (ანუ სლავური, ვ.ე.)». ბელარუსის ტერიტორიაზე გამოყოფენ ამ კულტურის ორ სახესხვაობას — პოლესიის და ზემოდვინის ჯგუფებს.

ეთნიკური კუთვნილება
პ. ნ. ტრეტიაკოვი, ვ. ვ. სედოვი, ვ. ვ. ხვოიკო, ბ. ა. რიბაკოვი თვლიან ამ კულტურას ადრესლავურ კულტურად, ვენედების კულტურად (ვ. პ. კობიჩევი, კ. ლ. ეგოროვი, მ.ბ. შჩუკინი, დ.ა. მაჩინსკი, ა.მ. ობლომოვსკი, რ.ვ. ტერპილოვსკი, დ.ნ. კოზაკი).

მატერიალური კულტურა
ნაძერწი კერამიკა - სამეთუნეო წრის გამოყენების გარეშე, რომელიც ცნობილი იყო მათი დასავლელი მეზობლებისთვის - ლატენის კულტურის კელტებისათვის. სამაროვნებში არის ბრინჯაოს ფიბულები. მოსახლეობა ეწეოდა მიწათმოქმედებას, მეცხოველეობას და ნადირობას. განვითარებული იყო მჭედლობა.
სკირები

სკირები — გერმანული ტომი, რომლებიც მიეკუთვნებოდნენ გუთების ჯგუფს და თავდაპირველად ცხოვრობდნენ ბალტიის ზღვის ნაპირზე და ვისლას სანაპიროზე კარპატების ჩრდილოეთით; შეუერთდნენ რუგებს და გერულებს, ისინი ასწლეულს ძვ. წ.ა. შავი ზღვისაკენ დაიძრნენ; მიახლოებით 454 წ. ისინი გამოჩნდნენ შუა დუნაიზე და ეხლანდელ მორავიაში. როგორც დამოუკიდებელი ტომი, სკირები განადგურდა ოსტგოტებთან ბრძოლაში 457—471 წწ.; მათი კვალი დაიკარგა რუგებსა და სვევებს ან ოდოაკრის მიერ რომაელ დაქირავებულებს შორის.
პარაცენტეზი

პარაცენტეზი – (ბერძ. – გვერდიდან ჩხვლეტა) ორგანიზმის რაიმე ღრუს პუნქციაა, რომლის საშულებითაც მისგან პათოლოგიური შიგთავსი ამოაქვთ. პარაცენტეზს ყველაზე ხშირად მუცლის ღრუსა და გულმკერდის ღრუში აკეთბენ.

დახასიათება
პარაცენტეზი უსაფრთხო მანიპულაციაა, თუმცა ინფექციის განვითარების ძალიან მცირე რისკებიც არსებობს , რომელიც შესაძლოა გადაჭარბებულმა სისხლდენამ და პერფორაციამ გამოიწვიოს. ულტრაბგერის აპარატის მეთვალყურეობის ქვეშ ეს რისკები მინიმუმამდეა დაყვანილი. პარაცენტეზის პროცედურა ხშირად ექიმის კაბინეტში ან კლინიკაში ტარდება და პროცედურა საერთოდ არ არის მტკივნეული.

წყარო
სამედიცინო ენციკლოპედიური განმარტებითი ლექსიკონი
ავტორები: ლალი დათეშიძე, არჩილ შენგელია.
სკალპელი

სკალპელი — ბასრი, ქსოვილთა გასაკვეთი ქირურგიული ინსტრუმენტი, რომელსაც ერთი ბოლო აქვს ალესილი. განასხვავებენ ზოგადქირურგიულ და სპეციალურ (ოფთალმოლოგიური, ნეიროქირურგიული და სხვ.) სკალპელებს.

დახასიათება
სკალპელი შედგება ორი ძირითად ნაწილისაგან: ტარისა და პირირისაგან. იგი შეიძლება იყოს მთლიანი, ან ჰქონდეს მოსახსნელი პირი. ამ უკანასკნელზე განასხვავებენ ბასრ ნაწილს, ზურგს და მუცელს. პირის ფორმა ვარიაბელურია, ზომა მერყეობს 30 მმ-დან – 50 მმ-მდე.
ლუგიერები

ლუგიერები (ლიგიერები) — ძველი ტომი, რომელიც იღებდა აქტიურ მონაწილეობას რომაელებთან ბრძოლაში ახალი წელთაღრიცხვის დასაწყისში. ცხოვრობდნენ თანამედროვე პოლონეთის ტერიტორიაზე ვისლა-ოდერის შუამდინარეთში. ასოცირდებიან პშევორის კულტურის მატარებლებთან. გერმონდურებთან ერთად ეხმარებოდნენ კვადებს რომაელების განდევნაში; დომიციანის დროს, 84 წელს, დაიქვემდებარეს კვადები. ს ლუგიერები ჩაიკარგნენ ერების დიდი გადასახლების დროს და გუთებს შეერწყნენ.

ვერსიები წარმოშობის შესახებ
ერთ-ერთი ვერსიის მიხედვით, ლუგიერები იყვნენ გერმანული ტომი.

სხვა ვერსიით ისინი იყვნენ კელტური წარმოშობის ტომი და შესაძლებელია ეთნონიმი "ლუგიერი" ნიშნავდა "ნათელ ადამიანს" ან წარმოიშვა კელტების ღმერთის ლუგის სახელიდან.

მესამე ვერსია, რომ ლუგიერები — რომანიზირებული სახელწოდებაა ლუჟიცელების, პოლაბური სლავების ერთ-ერთი ტომი. ლუგიერების სლავური წარმოშობას ადასტურებს სლავური სიტყვა "", ან "" (პოლ. ტყის ჭაობი; ადგილი ნაპირთან). სილეზიის ეტიმოლოგიასთან შედარებით - "", ლუჟიცა, ასევე სლავების ეტიმოლოგიასთან *"-" - "დინება, სველი" და სერბულხორვატული "" - "ღვინის წყლით გაზავება".

დღეს მეცნიერების უმრავლესობა, არქეოლოგიაზე დაყრდნობით, თვლიან რომ ლუგიერები იყვნენ სხვადასხვა ეთნიკური წარმოშობის ტომების კონფედერაციის შემადგენელი ნაწილი.
სერო-ელ-კონდორი

სერო-ელ-კონდორი — სტრატოვულკანი არგენტინაში. მდებარეობს ჩილესთან საზღვრიდან 20 კილომეტრში, კატამარკის პროვინციაში. მისი სიმაღლეა 6,532 მ. ვულკანი აქტიურად ითვლება, მაგრამ ამჟამად მიძინებულია. მის სიახლოვე მდებარეობს ვულკანი ფალსო-ასუფრე.

აღსანიშნავია, რომ სერო-ელ-კონდორი ანდების 6000 მეტრზე მაღალ მწვერვალებს შორის ბოლო აღმოჩნდა, რომელზეც ადამიანი აცოცდა. პირველი ასვლა 2003 წელს განხორციელდა.
ქირურგიული დანა

ქირურგიული დანა – რბილი და ზოგიერთი მკვრივი ქსოვილის გასაკვეთი,ბასრი ქირურგიული ინსტრუმენტია.ის მნიშვნელოვანი ძალისხმევის გარეშე კვეთს ქსოვილს; ქირურგიული დანით გაკეთებული განაკვეთი ჭრილობა ნაკლებად მტკივნეულია და ადვილად ხორცდება. გამოიყენება კიდურის ამპუტაციის, გულმკერდის ღრუზე ოპერაციული მიდგომისას და ა.შ.

გამოყოფენ სხვადასხვა ტიპის ქირურგიულ დანებს:

საამპუტაციო დანა
სარეზექციო დანა
ხრტილის გასაკვეთი დანა
თავის ტვინის დანა
საამპუტაციო დანა

საამპუტაციო დანა — ქირურგიული დანის ერთგვარი სახეობა,რომელიც გამოიყენება რბილი და ზოგიერთი მკვრივი ქსოვილის გასაკვეთად. საამპუტაციო დანა ბასრად არის ალესილი და განკუთვნილია კიდურის ამპუტაციისთვის.

დახასიათება
საამპუტაციო დანას გააჩნია პირი და მოცულობითი, ღრუიანი სახელური. განასხვავებენ დიდ (სიგრძე 315 სმ) და მცირე (250 მმ) ზომის საამპუტაციო დანებს.
კორდონ-დელ-ასუფრე

კორდონ-დელ-ასუფრე — პატარა ვულკანური კომპლექსი სამხრეთ ამერიკაში, არგენტინა-ჩილეს საზღვარზე, (კატამარკის პროვინცია, არგენტინა. ანტოფაგასტის რეგიონი, ჩილე). მდებარეობს ვულკან ლიულიაილიაკოს ვულკანიდან 50 კმ-ით სამხრეთით.

კომპლექსი მოიცავს 6 ვულკანურ კრატერს, მათგან უმაღლესი ზღვის დინიდან 5463 მეტრზე მდებარეობს. ამჟამად მიძინებულია.
ფალსო-ასუფრე

ფალსო-ასუფრე — ვულკანური კომპლექსი სამხრეთ ამერიკაში, არგენტინა-ჩილეს საზღვარზე (კატამარკის პროვინცია, არგენტინა; ატაკამის რეგიონი, ჩილე). განეკუთვნება აქტიურ ვულკანებს, მაგრამ კომპლექსში შემავალი ზოგიერთი ვულკანი ამჟამად მიძინებულია. უმაღლესი მწვერვალი ზღვის დონიდან 5 890 მეტრზე მდებარეობს.

ვულკანური კრატერის დიამეტრი 1 კმ-ია. მისგან ჩრდილო დასავლეთით, ჩილეს ტერიტორიაზე, მდებარეობს კალდერის ტიპის უსახელო კრატერი, ხოლო 20-კმ-ით ჩრდილოეთით, ვულკანი ელ-კონდორი, 15 კმ-ით სამხრეთით კი ვულკანი სან-ფრანსისკო.
გალანი

გალანი — კალდერის ტიპის კრატერი არგენტინაში, კატამარკის პროვინციაში. მიიჩნევა მსოფლიოში ყველაზე უკეთ წარმოჩენილ ფართო კალდერად. მისი სიმაღლეა 5 912 მ. წარმოიქმნა 2.2 მლნ წლის წინ, 1,050 მ³ მასის ამოფრქვევის შედეგად, რომლის ნაკვალევიც 100 კმ-ის მოშორებითაც კი შეიმჩნევა. კალდერაში მდებარეობდა კრატერის მოზრდილი მლაშე ტბა, რომელშიც ფლორა იმ დონემდე განვითარდა, რომ ტბა გაქრობის პირას მიიყვანა.

გალანის მიმდებარე ტერიტორია არგენტინაში ერთ-ერთი ყველაზე დაუსახლებელი და ადამიანთაგან იზოლირებულია.