iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ეპიფანე (დუმენკო)

ეპიფანე (დუმენკო) (ერისკაცობაში — სერგი პეტრეს ძე დუმენკო, დ. 3 თებერვალი, 1979, ვოლკოვო, ივანოვკის რაიონი, ოდესის ოლქი, უკრაინა) — უკრაინელი სასულიერო მოღვაწე. კიევისა და სრულიად უკრაინის მიტროპოლიტი 2018 წლის 15 დეკემბრიდან.

კიევისა და სრულიად უკრაინის მიტროპოლიტობამდე იყო უკრაინის მართლმადიდებელი ეკლესიის (კიევის საპატრიარქოს) ეპისკოპოსი, პერეიასლავისა და ბელოცერკვის მიტროპოლიტი (2010-2018 წწ.).

არის ღვთისმეტყველების დოქტორი. კიევის მართლმადიდებელი ღვთისმეტყველების აკადემიის რექტორი და ბიბლიური და ფილოლოგიური კათედრის პროფესორი. უკრაინის ჟურნალისტების ეროვნული საზოგადოებისა და ჟურნალისტების საერთაშორისო ფედერაციის წევრი.

ბიოგრაფია
მიტროპოლიტი ეპიფანე 1979 წლის 3 თებერვალს, სოფელ ვოკლოვოში, ივანოვკის რაიონში, ოდესის ოლქში დაიბადა. სწავლობდა სოფელ ძველ ჟადოვაში, ჩერნოვიცის ოლქში. 2007 წლის დეკემბერში, წმიდა მიქაელის მონასტერში ბერად აღიკვეცა ეპიფანეს სახელით. 2008 წლის მარტში იგი კიევის წმინდა მიქაელის ვიდუბიცკოს მამათა მონასტრის წინამძღვარია, ამავე წლის მაისიდან კიევის ეპარქიის საქმეთა მმართველი. 2009 წელს იგი ეპისკოპოსად გამოარჩიეს და აგრეთვე კიევის საღვთისმეტყველო აკადემიის რექტორი გახდა. 2012 წლის იანვარში პატრიარქ ფილარეტის მიერ აღყვანილ იქნა მთავარეპისკოპოსის ხარისხში. იმავე წელს მეუფე ეპიფანე გახდა ღვთისმეტყველების დოქტორი და სათავეში ჩაუდგა სინოდალურ განყოფილებას სასულიერო განათლების საკითხებში. მოგვიანებით იგი გამოარჩიეს პატრიარქ ფილარეტის მოსაყდრედ მისი გარდაცვალების ან ავადმყოფობის შემთხვევაში.
ცეკვის ჭირი (1518)

1518 წლის ცეკვის ჭირი, ცეკვის ეპიდემია — ცეკვის მანიის შემთხვევა, რომელსაც ადგილი ჰქონდა საღვთო რომის იმპერიის ქალაქ სტრასბურგში (ელზასი, დღ. საფრანგეთი), 1518 წლის ივლისში. 400-მდე ადამიანი გაუჩერებლად ცეკვავდა რამდენიმე დღის მანძილზე, დაახლოებით ერთი თვის პერიოდში. ამ გაუჩერებელმა ცეკვამ გამოიწვია მათი ნაწილის სიკვდილი გულის შეტევის, ინსულტისა და დაქანცულობის გამო. ეს უკანასკნელი დაახლოებით 4–6 დღე გაგრძელდა. ერთი კვირის განმავლობაში 34 ადამიანი შეუერთდა მას, ხოლო ერთ თვეში მათმა რიცხვმა 400-ს მიაღწია. ისინი უპირატესად ქალები იყვნენ. ერთი მოხსენება მიუთითებს, რომ გარკვეული პერიოდის განმავლობაში ჭირი კლავდა დაახლოებით თხუთმეტ ადამიანს დღეში. თუმცა, ამ დროის სტრასბურგის წყაროებში არ არის აღნიშნული გარდაცვლილთა რიცხვი.
კორეის ეროვნული ფოლკლორული მუზეუმი

კორეის ეროვნული ფოლკლორული მუზეუმი — სამხრეთ კორეის ნაციონალური მუზეუმია, რომელიც მდებარეობს სეულში, ჯონგონ-გუ-ში, გიოუნგბოკგუნგის სასახლეში, და იყენებს კორეის ხალხის ტრადიციულ ისტორიას, ისტორიული ობიექტების რეპლიკაციებს.
ისტორია
მუზეუმი დააფუძვნა 1945 წლის 8 ნოემბერს აშშ-ის მთავრობამ და იგი გაიხსნა 1946 წლის 25 აპრილს ქალაქის ადმინისტრაციულ მემორიალურ დარბაზში. როდესაც მუზეუმი გაერთიანდა კორეის ეროვნულ მუზეუმთან , მისი 4,555 ხელოვნების ნიმუში შეგროვდა ამ უკანასკნელის მთა ნამანის ადგილას. 1975 წელს, როდესაც ეროვნული მუზეუმი გადაინაცვლა გონგბუკგუნგის პალასში , იგი გადავიდა თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმის შენობაში. 1993 წელს გაიხსნა მისი ამჟამინდელი ადგილსამყოფელი, რომელიც იყო კორეის ეროვნული მუზეუმის ყოფილი ადგილსამყოფელი. შენობის დიზაინი ეფუძნება სხვადასხვა ისტორიულ შენობებისას სამხრეთ კორეის ირგვლივ.
კოლექცია
მუზეუმი მოიცავს სამ ძირითად საგამოფენო დარბაზს 98,000-ზე მეტი ნიმუშით: კორეის ისტორიაში წარმოდგენილია კორეის ძეგლების ყოველდღიური ცხოვრების ამსახველი მასალები პრეისტორიული პერიოდისგან 1910 წელს ჩოსონის დინასტიის ბოლომდე; რომელიც მოიცავს: კორეის ცხოვრების სტილს, რომელიც გვიჩვენებს კორეის გლეხების ისტორიას უძველესი დროიდან; და კორეის სიცოცხლის ციკლს, რომელიც კორეის კულტურაში კონფუციანელობის ღრმა ფესვებს ასახავს და თუ როგორ გაზარდა ამ იდეოლოგიამ კულტურის საბაჟო უმეტესობა.
იზმაილოვის ხიდი

იზმაილოვის ხიდი — ერთ-ერთი უძველესი ხიდი სანქტ-პეტერბურგში, საადმირალოს რაიონში. მდინარე ფონტანკაზე. აკავშირებს სპასკისა და უსახელო კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა - 72,5 მეტრი, სიგანე - 15,9 მ.

მდებარეობა
იზმაილოვის ხიდი ერთმანეთთან აკავშირებს ამაღლებისა და იზმაილოვის პროსპექტებს.

დინების ზემოთში მდებარეობს ობუხოვის ხიდი, ხოლო ქვემოთ — წითელარმიელების ხიდი.

უახლოესი მეტროსადგურებია „ტექნოლოგიური უნივერსიტეტი“, „სადოვაია“, „სენის მოედანი“, „სპასკაია“.

სახელწოდება
ხიდმა სახელწოდება მიიღო იზმაილოვის პროსპექტის მიხედვით.

ისტორია
ხის ხიდი ამ ადგილზე მოქმედებს 1738 წლიდან. 1786-1788 წლებში მდინარე ფონტანკის გრანტის სანაპიროს მოპირკეთების შემვეგ იგი ქვის ხიდად გადააკეთეს. ეს იყო შვიდი კოშკიანი ხიდიდან ერთ-ერთი, რომელიც აგებული იყო მდინარე ფონტანკაზე ტიპური პროექტით. 1782-1788 წლებში გენერალური გეგმის მიხედვით მდინარე ფონტანკაზე ააგეს შვიდი ხიდი სემიონოვის, ანიჩკოვის, ჩერნიშიოვის, ობუხოვის, იზმაილოვის, სემენოვისა და კალინკინის. ხიდები ააგეს ტიპური პროექტით, რომლის ავტორიც იყო ფრანგი არქიტექტორი ჟან-როდოლფ პერონე.

ისევე როგორც სხვა ხიდებიც მდინარე ფონტანკაზე, იზმაილოვის ხიდიც სამმალიანი იყო, ხის შუა გასახსნელი მალით.

 საუკუნის მეორე ნახევარში აუცილებელი გახდა იზმაილოვის ხიდის გაფართოება. 1861 წელს ხიდი გადააკეთეს ინჟინერ ვ. ვ. დიმანის პროექტის მიხედვით. ხიდის კოშკები მოანგრიეს, შუა გასახსნელი მალა შეცვალეს მუდმივი მალით, გააფართოეს სავალი ნაწილი და არქიტექტორ ა. ი. კრაკაუს წინადადებით გაუკეთეს მეტალის მოაჯირები.

2007 წლისათვის იზმაილოვის ხიდი ავარიულ მდგომარეობაში აღმოჩნდა და 2008 წელს დაკეტეს კაპიტალური რემონტისათვის.
უკრაინის მართლმადიდებელი ეკლესია

უკრაინის მართლმადიდებელი ეკლესია — უკრაინის ადგილობრივი ავტოკეფალური მართლმადიდებელი ეკლესია, რომელიც შეიქმნა უკრაინის მართლმადიდებელი ეკლესიების გაერთიანებულ კრებაზე 2018 წლის 15 დეკემბერს. კრებაში მონაწილეობდა: უკრაინის მართლმადიდებელი ეკლესია (კიევის საპატრიარქო), უკრაინის ავტოკეფალური მართლმადიდებელი ეკლესია, უკრაინის მართლმადიდებელი ეკლესია (მოსკოვის საპატრიარქო).

მიღებული წესდების თანახმად, ეკლესიას უხელმძღვანელებს პირი რომლის ტიტულიც იქნება „კიევისა და სრულიად უკრაინის მიტროპოლიტი“. 2018 წლის 15 დეკემბრიდან ამ თანამდებობას იკავებს პერეიასლავისა და ბელოცერკვის ყოფილი მიტროპოლიტი ეპიფანე.

უკრაინის მართლმადიდებელმა ეკლესიამ ავტოკეფალიის ტომოსი მიიღო 2019 წლის 6 იანვარს მსოფლიო პატრიარქ ბართოლომეოსისაგან, რასაც ადასტურებდნენ საინფორმაციო საშუალებები ჯერ კიდევ გასული წლის დეკემბერში.

2023 წლის 24 მაისს ეპისკოპოსთა საბჭომ გადაწყვიტა მთლიანად გადასულიყო შესწორებულ იულიუსის კალენდარზე და რომ ეს გადასვლა მოხდება 2023 წლის 1 სექტემბერს. ასევე გადაწყდა ადგილობრივი საბჭოს მოწვევა 2023 წლის 27 ივლისს, რომელიც საბოლოოდ დაამტკიცებს შესწორებულ იულიუსის კალენდარზე გადასვლას.

გალერეა
წითელარმიელების ხიდი

წითელარმიელების ხიდი — საფეხმავლო ხიდი სანქტ-პეტერბურგში, საადმირალოს რაიონში. მდინარე ფონტანკაზე. აკავშირებს სპასკისა და უსახელო კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა - 61,5 მეტრი, სიგანე - 4,5 მ.

მდებარეობა
წითელარმიელების ხიდი მდებარეობს კრიუკოვის არხის შესართავთან, ერთმანეთთან აკავშირებს კრიუკოვის არხის აღმოსავლეთ სანაპიროსა და ფონტანკის სანაპიროს.

დინების ზემოთში მდებარეობს იზმაილოვის ხიდი, ხოლო ქვემოთ — ეგვიპტის ხიდი.

უახლოესი მეტროსადგურებია „ტექნოლოგიური ინსტიტუტი“ (960 მ).

ხიდიდან იშლება სანქტ-პეტერბურგის სამების ტაძრის ხედი, რომელიც შენდებოდა 1828 წლიდან 1835 წლამდე არქიტექტორ ვ. პ. სტასოვის პროექტის მიხედვით.

სახელწოდება
ხიდმა სახელწოდება მიიღო ახლოს მდებარე წითელარმიელების ქუჩის მიხედვით.

ისტორია
საფეხმავლო წითელარმიელთა ხიდი ააგეს 1956 წელს ლენინგრადელი ინჟინრის ა. ა. კულიკოვისა და არქიტექტორების პ. ა. არეშევისა და ვ. ს. ვასილკოვსკის პროექტის მიხედვით. კრიუკოვის არხის შესართავთან ხიდის აგების აუცილებლობა განაპირობა გათბობის მილების გაყვანამ მდინარე ფონტანკაზე.

ხიდი ქმნის ერთიან არქიტექტურულ ანსამბლს კრიუკოვის არხზე მდებარე მოსაზღვრე ხიდთან ერთად. ანსამბლის მშენებლობა დასრულდა 1964 წელს, როდესაც მოსაზღვრე ხიდს რეკონსტრუქცია ჩაუტარეს, სადაც ასევე გათბობის მილები გაიყვანეს.

წითელარმიელების ხიდი სამმალიანია. თავისი კონსტრუქციით მსგავსია ახლოს მდებარე ინგლისურ ხიდთან.
ეგვიპტის ხიდი

ეგვიპტის ხიდი — ხიდი სანქტ-პეტერბურგში, საადმირალოს რაიონში. მდინარე ფონტანკაზე. აკავშირებს პოკროვსკისა და უსახელო კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა - 46 მეტრი, სიგანე - 27 მ. ხიდი არის ისტორიისა და კულტურის ძეგლი.

მდებარეობა
ეგვიპტის ხიდი მდინარე ფონტანკას კვეთასვს ლერმონტოვის პროსპექტის გასწვრივ.

დინების ზემოთში მდებარეობს წითელარმიელების ხიდი, ხოლო ქვემოთ — ინგლისის ხიდი.

უახლოესი მეტროსადგურია „ბალტიისკაია“ (1,1 კმ).

სახელწოდება
ხიდმა სახელწოდება მიიღო თავისი გაფორმების მიხედვით. ხიდი გაფორმებულია ძველი ეგვიპტური ორნამენტებით. დაპროექტების დროინდელ საბუთებში ხიდს ეწოდება „დიდი ჯაჭვის ხიდი“. 1928 წლიდან 1836 წლამდე — „ახალი ჯაჭვის ხიდი“, 1836 წლიდან 1867 წლამდე — „ეგვიპტის ჯაჭვის ხიდი“, ხოლო 1867 წლიდან — „ეგვიპტის ხიდი“.

ისტორია
ახალი ხიდის აგების აუცილებლობა მდინარე ფონტანკაზე განაპირობა ორმა ფაქტორმა: კალინკინისა და იზმაილოვის ხიდებს შორის დაშორებამ და სატრანსპორტო მოძრაობის გაუმჯობესებამ რაიონებს შორის.

ახალი ხიდის პრექტი შეადგინა ინჟინერმა ვასილი ხრისტიანოვიჩმა. მშენებლობის დაწყების თარიღად ითვლება 1825 წელი. ხიდის ყველა მეტალის კონსტრუქცია დაამზადეს ჩარლზ ბერდის ქარხანაში. სფინქსების ქანდაკებაც ასევე ჩამოასხეს ბერდის ქარხანაში პავლე სოკოლოვის პროექტის მიხედვით. კვარცხლბეკები დაამზადეს პეტროზავოდსკში.

ხიდის გახსნის ცერემონიალი შედგა სამშენებლო სამუშაოების დასრულებამდე ერთი თვით ადრე. ხიდი გაიხსნა 1826 წლის 25 აგვისტოს. ხიდს აქვს მდიდრული არქიტექტურული გაფორმება „ეგვიპტურ სტილში“.

ეგვიპტის ხიდი ხალხის სამსახურში იყო 79 წელი. ამ ხნის განმავლობაში იგი რამდენჯერმე გაარემონტეს: 1866, 1876, 1887, 1894 და 1900-იან წლებში.

1905 წლის 2 თებერვალს ხიდზე გვარდიის კავალერიის ესკადრონის გადასვლის მომენტში, ხიდი ჩაინგრა. შემთხვევა ადამიანური მსხვერპლის გარეშე დასრულდა. დაიღუპა მხოლოდ სამი ცხენი. დროებითი ხიდი გახსნეს 1905 წლის 16 აპრილს, რომელიც არსებობდა 1955 წლამდე.

1989 წელს სფინქსის ერთ-ერთ ქანდაკებას დაეჯახა მანქანა, ძლიერი დარტყმის შედეგად ქანდაკება გადავარდა მდინარეში, მოგვიანებით სფინქსი ამოიღეს წყლიდან და გაარემონტეს.

2004 წელს მიმდინარეობდა ხიდის კომპლექსური რესტავრაცია.
ინგლისის ხიდი

ინგლისის ხიდი — საფეხმავლო ხიდი სანქტ-პეტერბურგში, საადმირალოს რაიონში. მდინარე ფონტანკაზე. აკავშირებს პოკროვსკისა და უსახელო კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა - 60,8 მეტრი, სიგანე - 5,5 მ.

მდებარეობა
ინგლისის ხიდი მდებარეობს ინგლისის პროსპექტის პირდაპირ.

დინების ზემოთში მდებარეობს ეგვიპტის ხიდი, ხოლო ქვემოთ — სტარო-კალინკინის ხიდი.

უახლოესი მეტროსადგურია „ბალტიისკაია“ (1,3 კმ).

სახელწოდება
ხიდმა სახელი მიიღო ახლოს მდებარე ინგლისის პროსპექტის მიხედვით, რომელმაც თავის მხრივ სახელი მიიღო ინგლისის სანაპიროს მიხედვით. 1906-1920 წლებშიხიდს ეწოდებოდა ინგლისის საფეხმავლო ხიდი, 1920 წლიდან კი მოქმედებს ამჟამინდელი სახელი — ინგლისის ხიდი.

ისტორია
1906-1908 წლების პერიოდში ინგლისის პროსპექტის გასწვრივ ააგეს ხის ხუთმალიანი საფეხმავლო ხიდი,რომლის პროექტის ავტორიც იყო პ. ა. ლიხაჩევი.

თანამედროვე ხიდი ააგეს 1962-1963 წლებში, რათ აღნიშნულ ადგილზე გაეტარებინათ გათბობის მილები. ხიდის პროექტი შეიმუშავეს „-ის“ ინსტიტუტში. პროექტის ავტორები გახდნენ ინჟინრები ა. ა. კულიკოვი, არქიტექტორები პეტრე არტემის ძე არეშევი და ვლადიმერ სერგის ძე ვასილკოვსკი.

კონსტრუქცია
ამჟამინდელი ინგლისის ხიდი სამმალიანია და მეტალისგანაა აგებული. საფეხმავლო ნაწილი ასფალტითაა მოპირკეთებული. ხიდის მოაჯირები თუჯისგანაა დამზადებული და მხატვრულადაა გაფორმებული.

თავისი კონსტრუქციით იდენტურია ახლოს მდებარე წითელარმიელების ხიდთან. აღნიშნულ ხიდთან და ეგვიპტის ხიდთან ერთად ქმნის ერთგვარ ანსამბლს.
ბარბერინის დიპტიქი

ბარბერინის დიპტიქი, პეირესკ-ბარბერინის სპილოს ძვალი — ბიზანტიური სპილოს ძვლის ფირფიტა იმპერიული დიპტიქიდან. თარიღდება გვიანი ანტიკური ხანით. დაცულია ლუვრში (პარიზი, საფრანგეთი). იგი წარმოაჩენს იმპერატორს, როგორც ტრიუმფალურ გამარჯვებულს. ზოგადად დათარიღებულია საუკუნის პირველი ნახევრით და მიეკუთვნება კონსტანტინოპოლის იმპერიულ სახელოსნოს. იმპერატორად ჩვეულებრივ ასახელებენ იუსტინიანე -ს, ანასტასიოს -ს ან ზენონს. წარმოადგენს მნიშვნელოვან ისტორიულ დოკუმენტს, რადგან უკავშირდება ავსტრაზიის დედოფალ ბრუნჰილდას. უკანა ნაწილზე გამოსახულია ფრანკთა მეფეების სია, ბრუნჰილდას ყველა ნათესავი და მიუთითებს დედოფალთა პოზიციებს ფრანკთა სამეფო ოჯახებში. დედოფალმა იგი ეკლესიას შესწირა, როგორც აღთქმის მიხედვით შესრულებული გამოსახულება.

მიუხედავად იმისა, რომ ბარბერინის დიპტიქი საკონსულო დიპტიქი არ არის, მაინც იზიარებს მის ბევრ დეკორაციულ სისტემას. იმპერატორი წარმოდგენილია დაპყრობილი ბარბაროსის თანხლებით, რომელიც მის მარცხნივ დგას და შარვალშია გამოწყობილი. მიწაზე გართხმულ ალეგორიულ ფიგურას, რომელიც შესაძლოა დაპყრობილ ან ხელახლა დაპყრობილ ტერიტორიას გამოსახავდეს, უჭირავს იმპერატორის ტერფი მადლობის ან მორჩილების ნიშნად. ანგელოზი კი მას თავზე ადგამს ტრადიციულ პალმის გვირგვინს (რომელიც დღეისათვის დაკარგულია).
მოსაზღვრე ხიდი

მოსაზღვრე ხიდი — საავტომობილო და საფეხმავლო ხიდი სანქტ-პეტერბურგში, საადმირალოს რაიონში. კრიუკოვის არხზე. აკავშირებს სპასკისა და პოკროვსკის კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა - 24,1 მეტრი, სიგანე - 15,4 მ.

მდებარეობა
ხიდი მდებარეობს ფონტანკის სანაპიროს ჩრდილოეთ ნაწილში ნომერ 141 და 143 სახლებს შორის, იქ სადაც ერთმანეთს ერთვის მდინარე ფონტანკა და კრიუკოვის არხი.

დინების ქვემოთ მდებარეობს სტარო-ნიკოლსკის ხიდი.

უახლოესი მეტროსსადგურია „ტექნოლოგიური ინსტიტუტი“ (1,3 კმ).

სახელწოდება
ხიდის სახელწოდება ცნობილია 1820 წლიდან და დაკავშირებულია მისი მდებარეობის ხასიათთან (აკავშირებს ფონტანკის სანაპიროს კრიუკოვის არხთან). საუკუნეში ხიდს ეწოვებდა ნიკოლსკის სანაპიროს ხიდი (1821-1822 წწ.) და დამაკავშირებელი ხიდი (1849-1875 წწ.), რადგან ხიდი აკავშირებდა სპასკისა და კოლომენსკის ნაწილს.

ისტორია
ხიდი აგებულია 1782-1787 წლებში კრიუკოვის არხის ხიდების ტიპური პროექტის მიხედვით: სამმალიანი ხის ხიდი, მოპირკეთებული გრანიტით, ცენტრალური ნაწილი გასახსნელი იყო, გვერდებისა კი კოჭებიანი. პროექტის ავტორი უცნობია.

1800-1810 წლებში ხის გასახსნელი მალა შეცვალეს ხის კოჭებიანი მალით. 1867 წელს მიმდინარეობდა ხიდის კაპიტალური რემონტი. 1888 წელს ხის ყველა ნაწილი მეტალის ნაწილებით შეცვალეს.

1964 წელს ხიდი გადააკეთეს ინჟინერ ე. ე. როზენფელდის პროექტის მიხედვით რათა გაეყვანათ გათბობის მილები. ხიდის მალები გადახურეს მეტალის საყრდენებით, რამაც გამოიწვია ხიდის ისტორიული სახის დამახინჯება და არქიტექტურული ერთიანობის დარღვევა ნაპირის მიმდებარე მონაკვეთებთან.
აღვირი

აღვირი — ცხენის აღკაზმულობის ნაწილი. შედგება ლითონის ლაგამისა და თასმებისაგან. ლაგმის რგოლებში გაყრილია სადავეები და გვერდითი თასმები, რომლებზეც მიბმულია საცხვირე და საშუბლე. გვერდით თასმებს ზემოთ მიკერებული აქვს ყურებზე გადასაცმელი და ყელსქვედა თასმები. აღვირის ტოტები ბოლოში კვანძითაა შეერთებული. სადღესასწაულო აღვირის თასმები შემკული იყო ვერცხლის ნაირნაირი ღილებით — პეპლებით.
სტარო-ნიკოლსკის ხიდი

სტარო-ნიკოლსკის ხიდი — საავტომობილო და საფეხმავლო ხიდი სანქტ-პეტერბურგში, საადმირალოს რაიონში. კრიუკოვის არხზე. აკავშირებს სპასკისა და პოკროვსკის კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა - 24,3 მეტრი, სიგანე - 20,2 მ.

მდებარეობა
ხიდი მდებარეობს სადოვის ქუჩის გაგრძელებაზე. იქ სადაც ერთმანეთს კვეთს კრიუკოვისა და გრიბოედოვის არხები. ქმნის ანსამბლს ახლოს მდებარე პიკალოვისა და წითელარმიელების ხიდებთან.

ხიდთან ახლოს მდებარეობს ნიკოლსკის ბაზარი და სანქტ-პეტერბურგის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის საზღვაო ტაძარი.

დინების ზემოთში მდებარეობს მოსაზღვრე ხიდი, ხოლო ქვემოთ კაშინის ხიდი.

უახლოესი მეტროსადგურებია „სადოვაია“, „სენის მეოდანი“ და „სპასკაია“.

სახელწოდება
ხიდს სახელი ეწოდა ახლოს მდებარე ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის საზღვაო ტაძრის გამო. სახელწოდება ცნობილია 1793 წლიდან. თავდაპირველად ეწოდებოდა ნიკოლსკის ხიდი. 1849 წელს ეკატერინეს არხზე ხიდის აშენების შემდეგ, რომელსაც ეწოდა ნოვო-ნიკოლსკის ხიდი, კრიუკოვის არხზე მდებარე ხიდს უწოდეს სტარო-ნიკოლსკი.

ისტორია
1717-1720-იან წლებშ ამ ადგილზე მოქმედებდა ხის ხიდი. 1784-1786 წლებში ხიდი გადააკეთეს კრიუკოვის არხის ხიდების ტიპური პროექტის მიხედვით. პროექტის ავტორი უცნობია. საუკუნის განმავლობაში ხიდი არაერთხელ გადააკეთეს. ცენტრალური გასახსნელი მალა შეცვალეს მუდმივი მალით. 1842 წელს დაამონტაჟეს ახალი მოაჯირები.

1905-1906 წლებში ტრამვაის ხაზის გაყვანასთან დაკავშირებთ ხიდი გადააკეთეს ინჟინრების ა. პ. პშენიცკის, კ. ვ. ეფიმოვისა და ვ. ა. ბერსის პროექტის მიხედვით.
კარლო ფაჩულია

კარლო ფაჩულია (დ. 24 აპრილი, 1942, ქუთაისი, საქართველო) — ქართველი მხატვარი და ილუსტრატორი.

ბიოგრაფია
კარლო ფაჩულიამ დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის გრაფიკის განყოფილება 1970 წელს, 1975 წელს სსრკ სამხატვრო აკადემიის გრაფიკის შემოქმედებითი სახელოსნო.

1969-1973 წლებში იყო საქართველოს ტელევიზიის მხატვარი; 1985 წლიდან გაზეთ „ლიტერატურული საქართველოს“; 1998 წლიდან გაზეთ „ქომაგის“ მხატვარ-რედაქტორი. 1970 წლიდან მონაწილეობს გამოფენებში. მისი ნამუშევრები დაცულია მოსკოვის გამოფენათა დირექციაში, ნოიებრანდენბურგის კულტურის განყოფილების ფონდში, ქუთაისის სახვითი ხელოვნების გალერეაში, საქართველოს, რუსეთის, გერმანიის კერძო კოლექციებში. გამოქვეყნებული აქვს რამდენიმე ნოველა.
ქრისტეს საფლავის ტაძარი

}
| რელიგიური_წევრობა = ქრისტიანობა
| წესჩვეულება = ბიზანტიური, ლათინური, ალექსანდრიული, სირიული, სომხური
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი = 13 სექტემბერი, 335
| სტატუსი = მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი = ნიკოლაოს კომნენოსი (1810 წელს ჩაუტარდა რესტავრაცია)
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი = ეკლესია, ბაზილიკა
| ხუროთმოძღვრული_სტილი = რომანული, ბაროკო
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული = კონსტანტინე დიდი
| თარიღდება = 335 (დაინგრა 1009 წელს, ხელახლა აშენდა 1048 წელს)
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =დიახ
| ტევადობა = 8 000
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა = 3
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა = ქვა, ხე
| =
| =
| =
| =
| განედი = 31.778333
| გრძედი = 35.229722
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
ქრისტეს საფლავის ტაძარი, წმინდა საფლავის ტაძარი, მაცხოვრის საფლავის ტაძარი ან უფლის საფლავის ტაძარი (, , , , ; აგრეთვე ცნობილია, როგორც აღდგომის ტაძარი, მართლმადიდებლებისათვის — ანასტასის ტაძარი) — ტაძარი იერუსალიმის ძველი ქალაქის ქრისტიანულ კვარტალში. დათარიღებულია საუკუნით. მოიცავს ქრისტიანთა ორ უწმინდეს ადგილს: იესო ქრისტეს ჯვარცმის ადგილს, რომელიც ცნობილია როგორც გოლგოთა, და მის საფლავს, სადაც იგი დაკრძალეს და სახარების მიხედვით, შემდეგ აღდგა. საფლავი გარშემორტყმულია საუკუნის აკლდამით, სახელად ედიკულე. სტატუს-კვო — 150-წლოვანი ურთიერთგაგება (შეთანხმება) რელიგიურ თემებს შორის, ამ ადგილზეც ვრცელდება.

ეკლესიის საკუთრებაშია ოთხი უკანასკნელი (ზოგი განმარტების თანახმად — 5) ჯვრის გზის შეჩერება, რომლებიც ქრისტეს ვნებათა საბოლოო ეპიზოდებს წარმოადგენს. ტაძარი ქრისტიანთა პილიგრიმობის მთავარ ადგილს წარმოადგენს თავისი დაარსების დროიდან, როგორც იესოს აღდგომის ტრადიციული ადგილი, საიდანაც გამომდინარეობს მისი ბერძნული ორიგინალური სახელი ( — აღდგომა).

ქრისტეს საფლავის ტაძრის ფართო კომპლექსი, რომელიც საუკუნეთა განმავლობაში იქმნებოდა, წარმოადგენს იერუსალიმის მართლმადიდებელი პატრიარქის რეზიდენციას, მაგრამ თვითონ ტაძრის კონტროლი 150-წლოვანი (ზოგ კონფესიას შორის კი — უფრო ხანგრძლივიც) უცვლელი შეთანხმებით გაზიარებულია სხვადასხვა ქრისტიანულ მიმდევრებასა და სეკულარულ გაერთიანებას შორის. მთავარი აღმსარებლობები, რომლებიც ტაძრის ნაწილებს იზიარებენ, არიან: ბერძნული მართლმადიდებელი ეკლესია, სომხური სამოციქულო ეკლესია და რომის კათოლიკური ეკლესია; აგრეთვე კოპტური მართლმადიდებელი ეკლესია, სირიის მართლმადიდებელი ეკლესია და ეთიოპიის მართლმადიდებელი ეკლესია. ამავდროულად, პროტესტანტებს, მათ შორის ანგლიკანებს, არ ყავთ მუდმივი წარმომადგენლობა ტაძარში. ზოგიერთი პროტესტანტი ქრისტეს ჯვარცმისა და აღდგომის ადგილად, იმავე იერუსალიმში მდებარე ბაღის საფლავს მიიჩნევს.
სიბორგიუმი

სიბორგიუმი (; ქიმიური სიმბოლო — ), უნნილჰექსიუმი (; ქიმიური სიმბოლო — ), ეკა-ვოლფრამი (-) — ელემენტთა პერიოდული სისტემის მეშვიდე პერიოდის, მეექვსე ჯგუფის (მოძველებული კლასიფიკაციით — მეექვსე ჯგუფის თანაური ქვეჯგუფის, ბ) ხელოვნურად მიღებული რადიოაქტიური ქიმიური ელემენტი. მისი ატომური ნომერია — 106, სიმკვრივე — 23-24 გ/სმ3. სახელი დაერქვა ამერიკელი ქიმიკოსის გლენ თეოდორ სიბორგის პატივსაცემად.

ისტორია
სიბორგიუმი სინთეზირებული იქნა 1974 წელს კალიფორნიის უნივერსიტეტის ლოურენსის სახელობის ეროვნულ ლაბორატორიაში ბერკლიში. ახალი ელემენტის მისაღებად გამოყენებული იქნა 249+18→263106+4 -ის რეაქცია. ნუკლიდები იდენტიფიცირებული იქნა -დაშლით 259-ად და შემდეგ 255-ში. ამავ დროს და დამოუკიდებლად მომუშავე დუბნას ჯგუფმა გიორგი ფლიოროვისა და იური ოგანესიანის მეთაურობით გამოაქვეყნა 106-ე ლემენტის სინთეზის მონაცემები ტყვიის და ქრომის ბირთვების შერწყმის რეაქციისას. მეცნიერები მათ მიერ ნანახ ბირთვ 259106-ის სპონტანური დაშლის რეაქციის პროდუქტის ნახევარდაშლის პერიოდს მიაწერდნენ რამდენიმე მილიწამს-ის სპონტანურ დაყოფას. ეს მიღწევა აღიარებლ იქნა როგორც მეცნიერული აღმოჩენა და შეტანი იქნა სსრკ-ს სახელმწიფო რეესტრში № 194-ად 1974 წლის 11 ივლისი პრიორიტეტითსემდეგი ფორმულირებით:
«დადგენილ იქნა აქამდე უცნობი 106 ატომური ნომრით რადიოაქტიური ელემენტის იზოტოპის წარმოქმნის მოვლენა, რაც ვლინდებოდა ქრომის აჩქარებული იონების მეშვეობით ტყვიის იზოტოპის დასხივებით შედეგად ტყვიისა და ქრომის ბირთვების შერწყმა და 106 ელემენტის იზოტოპის წარმოქმნით რომლის ნახევარდაშლის პერიოდი მიახლოებით 0,01 წმ-ია».

-ის სამუშაო ჯგუფმა 1993 წ. დაადგინა, რომ დუბნის ჯგუფის მუშაობას ჰქონდა დიდ მნიშვნელობა შემდგომი კვლევებისათვის, მაგრამ, ბერკლის ჯგუფის მუშაბისგან განსხვავებით ვერ მოახდინა ახალი ელემენტის წარმოქმნის დამაჯერებელი დემონსტრაცია. ამიტომაც 1997 წ. (თავისი ადრინდელი რეკომენდაციის მიუხედავად, სადაც გამოთქმული იყო საბჭოთა მეცნიერების წინადადებაზე თანხმობა ეწოდებინათ ელემენტისათვის «რეზერფორდიუმი») მიიღო გადაწყვეტილება ელემენტისათვის მიენიჭებინა სახელი ბერკლის უნივერსიტეტის გამოჩენილი ფიზიკოსის გლენ სიბორგის პატივსაცემად, რომელიც მონაწილეობდა პლუტონიუმის და სხვა ცხრა ტრანსურანული ელემენტების აღმოჩენაში. სიბორგი გახდა პირველი მეცნიერი, რომლის სახელი მიენიჭა ელემენტს სიცოცხლეშივე..

სიბორგიუმი მიღებულ იქნა ხელოვნურად, ბირთვული სინთეზის გზით. ატომურ ბირთვში ნაწილაკების დიდი რაოდენობა ატომს აქცევს არასტაბილურად და იწვევს მის დაყოფას უფრო ნაკლებ ნაწილაკებად წარმოქმნისთანავე.

სიბორგიუმი მიეკუთვნება ტრანსაქტინოიდების რიცხვს, სავარაუდოდ მდებარეობს მენდელეევის სისტემის მე-7 პერიოდის, ჯგუფში. სიბორგიუმის ატომის ელექტრონების გარე სამი შრის ფორმულა სავარაუდოდ შემდეგია:

52 6 10 14 62 6 4 72.

მეცნიერებმა მიიღეს სიბორგიუმის რამდენიმე იზოტოპი, რომლის მასური რიცხვია 258—267, 269 და 271, რომლებიც განსხვავდებიან ნახევარდაშლის პერიოდით. ყველაზე დიდი ნახევარდაშლის პერიოდი (3,1 წთ) აქვს 269.

ცნობილი იზოტოპები
ქიმიური ნაერთები
ცნობილია სიბორგიუმის შემდეგი ნაერთები: 22, 22, 3, 23, ასევე კომპლექსური იონები [23]- [5(2)]+.

შესწავლილია სიბორგიუმის კარბონილური კომპლექსი 6.
Tatra KT8D5

85 — ჩეხური (ჩეხოსლოვაკიური) წარმოების ტრამვაის ვაგონი. პროტოტიპი შეიქმნა 1984 წელს, სერიულ წარმოებაში იყო 1986-1993. სულ გამოშვებულია ამ მოდელის 199 ვაგონი. იწარმოებოდა პრაღაში, „ტატრა სმიხოვის“ ქარხანაში.

კონსტრუქცია
 85 არის მაღალიატაკიანი, სამსექციური, ოთხ ურიკიანი (8 ღერძიანი) ტრამვაის ვაგონი. აქვს 2 კაბინა (ორმხრივი მიმართულებისაა) და 5-5 კარი ორივე მხარეს. მისი პირვანდელი ტიპის ვაგონები აღჭურვილი იყო ტირისტორული ამძრავებით, ხოლო მოგვიანებით მოდერნიზებულ ვაგონებში მოხდა ტირისტორების თანამედროვე ტრანზისტორული მართვის სისტემებით ჩანაცვლება.
სიზიფე

სიზიფე — ეოლიელ ზღვაოსანთა წინაპრების, ეოლოსის და ენარეტეს ცბიერი და პატივმოყავრე შვილი, პლეადა მეროპეს ქმარი, კორინთის აღმაშენებელი და მეფე, ერთი ვერსიით და ძალზე პოპულარული და საანდაზოდ ქცეული გმირი.

კორინთი მუდამ სავაჭრო და სანაოსნო ქალაქი იყო. სიზიფეც ტიპური კორინთელია, ცბიერი და გაიძვერა, როგორც იქაური ვაჭრები. ჰომეროსი მას ხარბსა და ადამიანთა შორის ყველაზე უფრო ანგარებიან კაცს უწოდებს. სინამდვილეში კი ის მოხერხებული, მაგრამ ბერძენ ღმერთებთან მებრძოლია. ჰომეროსი, ჰესიოდე, ჰორაციუსი, ოვიდიუსი, აპოლოდორე და სხვა მეცნიერები თანხმდებიან, რომ ღმერთებმა ის მძიმე დანაშაულებისთვის მკაცრად დასაჯეს, ჰადესთან გაგზავნეს და კლდის დიდ ლოდთან შეაჭიდეს, რომელიც მწვერვალზე უნდა ააგოროს. დიდი ვაივაგლახით აზიდავს, სულს მოითქვამს, ქვა ისევ დაუგორდება, ისევ შეეჭიდება და ასე უსასრულოდ. ჰომეროსი არ ამბობს რისთვის დაისაჯა ასე მძიმედ, მომდევნო დროის ავტორები კი ჩამოთვლიან: ღმერთებს ატყუებდა, გზაში მდიდრებს ძარცვავდა, ზევსი გასცა (როცა ზევსმა ფარულად მოიტაცა მდინარის ღმერთ ასოპოსის ასული ეგინა, იგი სიზიფემ დაასმინა ასოპოსთან) და ა.შ. მოხერხებით აჯობა ცნობილ ქურდს ავტოლიკესაც: წინასწარ ამოუწვა ჩლიქები საქონელს, რომელიც მან მოიპარა. ზევსი ამ და სხვა უცნაურობებზე განრისხდა და თანატოსს მისი ჰადესთან წაყვანა ბრძანა. სიზიფემ სიკვდილის ღმერთი მოხერხებით შეიპყრო და შებოჭა, ამიტომ აღარავინ კვდებოდა , ვიდრე ბოლოს არ აივსო ღმერთების მოთმინების ფიალა და არ გამოკეტეს ქვესკნელში. სიზიფეს სულმა ჰადესს სთხოვა გაეშვა ზევით, რათა ცოლი დაესაჯა. ჰადესიც მოტყუვდა. სააქაოს დაბრუნებულმა სიზიფემ პირობა გატეხა, სუფრას მიუჯდა და ქვესკნელში დაბრუნება აღარც გახსენებია. ბოლოს ჰერმესი მიუგზავნეს და მოახერხეს სიზიფეს მოშორება . აპოლოდორე მოგვითხრობს მხოლოდ მთავარ ჰომეროსისეულ ეპიზოდს, მაგრამ სიზიფეს სახე მეტია, ვიდრე ეს საქრესტომათიო ეპიზოდი.

სიზიფეს სული ჰადესში იტანჯება, სხეული კი დაკრძალეს ისთმოსში. ლოდთან შეჭიდებული სიზიფე ანტიკურ გამოსახულებებზეც შემორჩა. მისი ტანჯვა სრულად ასახა ტიციანმა.