iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ბობნევის იოანე ნათლისმცემლის ეკლესია

ბობნევის იოანე ნათლისმცემლის ეკლესია, კოშკების ეკლესია – ეკლესია გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ბობნევის განაპირას, სამხრეთით, მდინარე ტანის მარცხენა ნაპირზე. აშენებულია 1661-1683 წლებში. სამხრეთ ფასადზე და ფრესკებზე შემორჩენილი წარწერებით ირკვევა, რომ ეკლესია ააგო და მოახატვინა მიტროპოლიტმა იოსებ თბილელმა (სააკაძემ).

ეკლესია დარბაზულია (7,9 5,8 მ), ნაგებია ნატეხი ქვით. შესასვლელი სამხრეთითაა. ნახევარწრიულ აფსიდის სარკმლის ორივე მხარეს თითო ნიშია. სარკმლის ქვეშ დგას სატრაპეზო ქვა. დარბაზი გადახურულია ცილინდრული კამარით.

ეკლესია შიგნიდან მოხატულია. კამარის ცენტრში ექვსფრთედებსა და წინასწარმეტყველთა შორის გამოსახულია ქრისტე-პანტოკრატორი. საკურთხევლის მოხატულობა დაყოფილია სამ რეგისტრად. პირველ რეგისტრში გამოსახულია ვედრება, მეორე რეგისტრში - მოციქულთა ზიარება, მესამე რეგისტრში - ეკლესიის მამანი. სარკმლის ქვემოთ მაცხოვრის წელზედა გამოსახულებაა. მხატვრობა დასრულებულია ორნამენტული ზოლით (დაშვებული ფარდა). დარბაზის მოხატულობა ოთხ რეგისტრად იყოფა. სამხრეთ კედელზე, პირველ რეგისტრში, აღმოსავლეთიდან დასავლეთისაკენ, გამოსახულია ლაზარეს აღდგინება, იერუსალიმს შესვლა, ჯვარცმა; მეორე რეგისტრში - მაცხოვრის გამოცხადება მარიამის წინაშე, მიძინება, ფერისცვალება; მესამე რეგისტრში მარტვილთა ბიუსტებია მედალიონებში; მეოთხე რეგისტრში გამოსახულია სამნი ჭაბუკნი სახმილსა შინა, მოსე სინას მთაზე. კედლის დასავლეთ მონაკვეთში იოსებ თბილელის გამოსახულებაა (აქვეა ეკლესიის მოხატვის თარიღისა და ქტიტორის ვინაობის შემცველი წარწერის ფრაგმენტები). კარის აღმოსავლეთ წირთხლზე მთავარანგელოზის ფიგურაა. დასავლეთ კედელზე, პირველ რეგისტრში, გამოსახულია ხარება, მეორეში წმ. დედანი, მათ შორის, ცენტრში კონსტანტინე და ელენეა ჯვრით ხელში. მომდევნო ორი რეგისტრი დათმობილი აქვს ცალკეულ წმინდანთა გამოსახულებებს. ამავე კედლის სარკმლის ჩრდილოეთ წირთხლზე გამოსახულია წმ. კოზმა. ჩრდილოეთ კედელზე, აღმოსავლეთიდან დასავლეთისკენ: პირველ რეგისტრში – სულიწმინდის მოფენა, ამაღლება, ჯოჯოხეთის წარმოტყვევნა; მეორე რეგისტრში ნათლისღება, შობა, მირქმა; მესამე რეგისტრში – იოანე ნათლისმცემელი, იოანე ნათლისმცემლის თავის კვეთა, წმინდანთა ბიუსტები მედალიონებში; მეოთხე რეგისტრში - 40 სებასტიელი მოწამე და ცალკეულ წმინდანთა გამოსახულებები. დარბაზის მთელ სიგრძეზე მხატვრობას დაუყვება ორნამენტული ზოლი (ფარდა). წმინდანებს ახლავს დაზიანებული წარწერები ქართულ და ბერძნულ ენებზე. შენობის ორფერდა სახურავი გადახურულია კრამიტით.

2010 წლის 10 ივლისს ეკლესიას საქართველოს მთავრობის დადგენილებით ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორია განესაზღვრა.
კევის ეკლესია

კევის ეკლესია — ეკლესია გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ბობნევის განაპირას, აღმოსავლეთით. თარიღდება გვიანდელი ფეოდალური ხანით.

ეკლესია დარბაზულია (9,8 8 მ), ნაგებია რიყის ქვით. კუთხეები, სარკმლის საპირეები, პილასტრები, სატრიუმფო თაღი, დასავლეთის შესასვლელის გარე თაღი შირიმის ქვისაა. ეკლესიას ორი შესასვლელი აქვს. სამხრეთის შესასვლელი შიგნიდან თაღოვანია, გარედან გადახურულია მძლავრი არქიტრავით. დასავლეთის შესასვლელი შიგნიდან სწორკუთხოვანია, გარედან — თაღოვანი. ნახევარწრიული აფსიდის თაღოვანი სარკმლის ქვემოთ, კედელთან, მიდგმულია ქვით ნაწყობი სატრაპეზო. აფსიდის ორივე მხარეს, კედლის სისქეში, მოწყობილია მცირე ზომის სწორკუთხა სამკვეთლო და სადიაკვნე. ორივე სათავსის შესასვლელების თავზე ქვის ფილებით გადახურული თითო სწორკუთხა ნიშია. სადიაკვნეს აღმოსავლეთით მცირე სარკმელი აქვს. ეკლესიის დასავლეთ და სამხრეთ კედლებშიც თითო სარკმელია. დარბაზის გრძივ კედლებზე ორი წყვილი პილასტრია. შენობას სამხრეთ კედლის აღმოსავლეთ ნაწილში ეკვრის მინაშენი, რომელსაც აღმოსავლეთით მცირე ზომის სარკმელი აქვს, დასავლეთით — შესასვლელი.
ბობნევის კვირაცხოვლის ეკლესია

ბობნევის კვირაცხოვლის ეკლესია – ეკლესია გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ბობნევის განაპირას, დასავლეთით, შემაღლებულ ფერდობზე. თარიღდება გვიანდელი ფეოდალური ხანით.

ეკლესია დარბაზულია (7,9 × 5,8 მ), ნაგებია ნატეხი ქვით, კუთხეები შირიმის ქვისაა. შიგნიდან სწორკუთხა, გარედან თაღოვანი შესასვლელი სამხრეთ კედლის დასავლეთ ნაწილშია. ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე სარკმელია, რომელიც შიგნიდან შეისრული ფორმისაა. გარედან — სწორკუთხაა. სარკმლის ქვემოთ, კედელთან, მიდგმულია რიყის ქვით ნაწყობი სატრაპეზო. აფსიდის გვერდებზე თითო ღრმა, სწორკუთხა, ფიცრით გადახურული ნიშია. საკურთხევლის იატაკი ერთი საფეხურითაა ამაღლებული. ეკლესიის სამხრეთ კედელში თაღოვანი სარკმელია. დასავლეთ კედლის სარკმელი დაბალი და განიერია, შიგნიდან სწორკუთხაა, გარედან თაღოვანი. კამარის საბჯენი თაღი გრძივი კედლების პილასტრებს ეყრდნობა. შენობა გადახურული ყოფილა ღარიანი კრამიტით.
ბობნევის წმინდა გიორგის ეკლესია

ბობნევის წმინდა გიორგის ეკლესია – ეკლესია გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ბობნევის სამხრეთით, მთის შევაკებულ ფერდობზე. თარიღდება გვიანდელი ფეოდალური ხანით.

ეკლესია დარბაზულია (5,25 × 3,4 მ), ნაგებია რიყის ქვით. გამოყენებულია შირიმის ქვაც. ეკლესიას შესასვლელი სამხრეთიდან აქვს. ღრმა აფსიდის ღერძზე შიგნიდან სწორკუთხა, გარედან თაღოვანი სარკმელია. აფსიდის ჩრდილოეთ კედელში სამი პატარა ნიშია (ორი ნიში შეწყვილებულია). აფსიდის ჩრდილოეთ მხართან შირიმის იმპოსტებია. ეკლესიის ეზოს შემოვლებული აქვს რიყის ქვის გალავანი, რომელიც ძლიერ დაზიანებულია. შემორჩენილი სამხრეთ კედლის სიმაღლე 2,5–3 მეტრამდეა. ამ კედელში დატანებულია ოთხკუთხა ნიშები.
ლეცკო

ლეცკო ან ლეშეკი ან ლესტეკი  — ნახევრად ლეგენდარული თავადი, პოლიანთა მთავარი პიასტების დინასტიიდან, რომელიც ცნობილია მხოლოდ გალ ანონიმის ქრონიკებიდან, რომლის თანახმადაც, მან ტახტის მემკვიდრეობა მიიღო თავისი მამის სიემოვიტის გარდაცვალების შემდეგ, იყო შემდეგი მთავრის სიემომისლის მამა და «თავისი საბრძოლო დიდება გაუთანაბრა მამამისის საბრძოლო დიდებასთან».

მთავრის სახელის წარმომავლობა არაა ცნობილი. ჩვეულებრივ მას უკავშირებენ სიტყვას (ცბიერება, ეშმაკობა). სავარაუდოდ, ლესტეკი წარმოადგენს სლავური სახელების (ლსტიმირი) ან (ლსტისლავი) შემოკლებულ ფორმას. ისტორიულ წყაროებში ეს სახელი გვხვდება სხვადასხვა ლათინიზირებულ ვერსიებში, დროთა განმავლობაში დომინირებას იწყებს მისი ფორმა - (ლეშეკი). ბოლო დრომდე ისტორიოგრაფიაში დომინირებდა ფორმა - (ლესტკო ან ლეშკო), რომელიც გავრცელდა ოსვალდ ბალცერის პოპულარული ნაწარმოების «პიასტების გენეალოგია» (1895) დამსახურებით. ამ დროს, თანამედროვე პოლონელი ონომასტიკის მკვლევარები ამ ფორმას მიიჩნევენ ლათნიზირებულს, და მის აუტენტიურ ფორმად (ლესტეკი) და (ლეშეკი) მიიჩნევენ.

თავდაპირველად არც ერთი მკვლევარი არ აყენებდა ეჭვის ქვეშ პირველ პიასტების ისტორიულობას. პირველად ეჭვი შეიტანეს მეცხრამეტე საუკუნის მეორე ნახევარში. მიეშკო წინამორბედი პიასტების ისტორიულობის სასარგებლოდ გამოდიოდნენ, ჰენრიხ ლოვმიანსკი, გერარდ ლაბუდა და კაზიმირ იასინსკი. თავის მონოგრაფიაში «პირველი პიასტრების გენიოლოგია» კაზიმირ იასინსკი წერდა:

მთავრის ცხოვრების და მართვის წლები ცნობილი არაა. სავარაუდოდ, ის უნდა დაბადებულიყო მიახლოებით 870—880 წლებში, ხოლო მთავარი უნდა ყოფილიყო 900—910 წლებში. სიკვდილს კი ვარაუდობენ 930—940 წლებისთვის, ჰენრიხ ლევმიანსკის მოჰყავს 950 წელი. ასევე არაფერია ცნობილი მისი მეუღლის შესახებ. სტანისლავ ზაკრჟევსკი ვარაუდობდა რომ, ლეცკოს მეუღლე შეიძლება ყოფილიყო მორავიის მთავრის ქალი. სტანისლავ კენტრჟინსკიმ მიაქცია ყურადღება საუკუნის ნაკლებად ცნობილ ბელგიელი ქრონისტის შეტყობინებას, რომლის მიხედვითაც ლიეჟის ეპისკოპოსი ევრაკერი იყო პოლონეთის მთავრის და საქსონელი მთავრის ქალის ვაჟიშვილი, და ივარაუდა, რომ ნახსენები მთავარი შეიძლება მხოლოდ ყოფილიყო ლეცკო. ასეთ სჯა-ბაას სერიოზული საფუძველი არ ააქვს და ის მხოლოდ როგორც ჰიპითეზა რჩება. სობესკების საგვარეულო ლეგენდის მიხედვით ლეცკოს ქალიშვილი იყო მეტოდია — სობესლავის (სობეჟის) დალენბურგის (დალენსკის) მთავრის სობესლავის შვილიშვილის მეუღლე.

ლეცკოს კავშირი სხვა სახელწოდებებთან
ითვლება რომ სახელი ლეცკოსაგან წარმოსდგება სიტყვები (ლესტკოვიე) და (ლესტკოვიცი), ზოგჯერ ასე უწოდებდნენ მიეშკო -ის დროს პოლიანთა სახელმწიფოს მცხოვრებლებს. ვიდუკინდ კორვეელის ქრონიკების მიხედვით, მიეშკო -ის ქვეშევრდომებად იყვნენ (ლიციკაციკები) ტომები. იმპერატორ კონსტანტინ ბაგრიანოროდნის "იმპერიის მართვის" შესახებ ნაშრომებში 948 წწ. მოხსენიებულია ხალხი, რომელსაც უწოდებს - (ლიცკი).
იუსტინე II (ბიზანტია)

იუსტინე (დ. 520 — გ. 5 ოქტომბერი, 578) — ბიზანტიის იმპერატორი 565-578 წლებში. იყო იუსტინიანე -ის დისწული. იგი ადრე სასახლის დაცვას ხელმძღვანელობდა. იუსტინიანე -ის სიკვდილის შემდეგ გახდა იმპერატორი. გამოირჩეოდა თავხედობით, სულმოკლეობით, მომხვეჭელობითა და თავაშვებულობით. მან დაკარგა იტალია (569), დამარცხდა სპარსელებთან (574). მეუღლის სოფია-ს რჩევით იშვილა ტიბერიუსი და თანამმართველად გამოაცხადა.
სან-ხუანი (მრავალმნიშვნელოვანი)

საკუთარი სახელი სან-ხუანი შეიძლება აღნიშნავდეს:

ტოპონიმები
აშშ
სან-ხუანი (კალიფორნიის მდინარე) – მდინარე

არგენტინა
სან-ხუანის პროვინცია (არგენტინა) – პროვინცია არგენტინაში
სან-ხუანი (არგენტინა) – პროვინციის დედაქალაქი
სან-ხუანი (არგენტინის მდინარე) – მდინარე

გვატემალა
სან-ხუანი (გვატემალის მდინარე) – მდინარე

ვენესუელა
სან-ხუანი (ვენესუელის მდინარე) – მდინარე

ჩილე
სან-ხუან-დე-ლა-კოსტა – კომუნა ჩილეში.

კოლუმბია
სან-ხუან-დელ-სესარი – ქალაქი და მუნიციპალიტეტი
სან-ხუან-დე-არამა – ქალაქი და მუნიციპალიტეტი
სან-ხუან-რიოსეკო – ქალაქი და მუნიციპალიტეტი
სან-ხუანი (კოლუმბიის მდინარე) – მდინარე
კუბა
სან-ხუანი (კუბის მდინარე) – მდინარე

დომინიკელთა რესპუბლიკა
სან-ხუანის პროვინცია (დომინიკელთა რესპუბლიკა) – პროვინცია
სან-ხუან-დე-ლა-მაგუანა – პროვინციის დედაქალაქი

მექსიკა
სან-ხუანი (ვერაკრუსი) – მდინარე
სან-ხუანი (ტამაულიპასი) – მდინარე

ნიკარაგუა
სან-ხუანი (ნიკარაგუის მდინარე) – მდინარე
ტრუმენის შოუ

ტრუმენის შოუ — რეჟისორ პიტერ უირის 1998 წლის დრამის და კომედიური ჟანრის ფილმი. მისი სცენარის ავტორია ენდრიუ ნიკოლი.

სიუჟეტი
ფილმი საუბარია ადამიანზე, რომელმაც არ იცის, რომ სამყარო მის ირგვლივ მხოლოდ და მხოლოდ გიგანტური კინოსტუდიაა და მეტი არაფერი. მის ყოველდღიურობას მილიონობით ადამიანი პირდაპირ ეთერში ადევნებს თვალს. ტრუმენს აეჭვებს მის მიერ აღქმული რეალობა და მიემგზავრება, რათა შეიცნოს სიმართლე საკუთარ ცხოვრებაზე.

როლებში
ჯიმ კერი — ტრუმენ ბერბანკი
ლორა ლინი — მერილ ბერბანკი/ჰანა ჯილი
ედ ჰარისი — კრისტოფი
ნატაშა მაკელჰოუნი — ლორენი/სილვია
ნოა ემერიხი — მარლონი
პოლ ჯიამატი — სიმეონი
ჰოლანდ ტეილორი — ანჟელა ბერბანკი
ბრაიან დელეიტი — კირკ ბერბანკი
პიტერ კრაუზე — ტრუმენის შეფი

ჯილდოები
ოქროს გლობუსი
საუკეთესო მსახიობი კაცი დრამაში: ჯიმ კერი
საუკეთესო მსახიობი კაცი მეორეხარისხოვან როლში: ედ ჰარისი
საუკეთესო ორიგინალური საუნდტრეკი: ფილიპ გლასი, ბუხარდ დალვიცი

საუკეთესო რეჟისორი: პიტერ უირი
სიემომისლი

სიემომისლი  — ნახევრად ლეგენდარული პოლიანთა მთავარი პიასტების დინასტიიდან, ის ცნობილია მხოლოდ გალ ანონიმის ქრონიკების მიხედვით, რომლის მიხედვით მან ტახტი მიიღო მამის სიკვდილის მერე. ის იყო სინამდვილეში არსებული მთავარ მიეშკო -ის მამა და «სამჯერ უფრო მაღლა ასწია წინაპართა ხსოვნა მისი კეთილშობილებით და ღირსებით».

სიემომისლის ისტორიულობაში როგორც სხვა პიასტებისა რომლებიც მიეშკო -მდე იყვნენ, ეჭვი შეაქვთ. ამ ბოლო დრომდე პოლონელი ისტორიკოსები მას უწოდებდნენ (ეს ფორმა გავრცელდა პოპულარული ნაწარმოების «პიასტების გენიოლოგია» - ოსვალდ ბალცერი (1895) გავლენით), მაგრამ ბოლო დროს ბოლო კვლევების შედეგად მისი სახელი დააზუსტეს - . ეს სხვანაირად კითხვა დაკავშირებულია იმასთან რომ ადრე სახელის ეტიმოლოგიას უკავშირებდნენ მნიშვნელობას «მიწაზე მოფიქრალს», ამ დროს როდესაც სახელის წარმოშობა დაკავშირებულია სლავური სიტყვიდან «» - ოჯახი, ჯილაგი, გვარი.

მისი ცხოვრებისა და მმართველობის წლები არაა ცნობილი. ჰიპოტეტურად ის უნდა დაბადებულიყო მიახლოებით 930 წ. (ზოგი მკვლევარი მიიჩნევს, რომ სიემომისლის მმართველობა ძალიან მოკლე იყო, ხოლო თვითონ დაიბადა მიახლოებით 950 წ.). სიემომისლს ჩვეულებრივ მიაწერენ პოლიანთა, გოპლიანთა და მაზოველების მიწების გაერთიანებას, თუმცა არ გამორიცხავენ, რომ ეს მომხდარიყო მისი მამის მმართველობის დროს. ჰენრიხ ლოვმიანსკის ჰიპოთეზის მიხედვით, 954 წ. სიემომისლმა მხარი დაუჭირა უკრანების ტომების აჯანყებას გერმანელების წინააღმდეგ.

მთავრის ცოლის (ან ცოლების) სახელი არაა ცნობილი. ერთი ვერსიით, მისი მეუღლე იყო ლიახების მთავრის ვლოდისლავის ქალიშვილი ამასთან წყაროების ნაკლებობა არ იძლევა საშუალებას ითქვას რომ ეს ვერსია უტყუარია. ჩეხი ქრონიკის ვაცლავ გაეკის მიხედვით, მიეშკო -ის დედა იყო გორკა, რომლის სახელი სხვა წყაროებში არ გვხვდება, მაგრამ ამ ცნობის საეჭვოება ჯერ კიდევ ბალცერმა აღნიშნა.

ცნობილია სიემომისლის სამი ვაჟიშვილის შესახებ. ალბათ უფროსი იყო - მიეშკო, რომელიც გახდა მთავარი მამის სიკვდილის შემდეგ, თუმცა უფროსი შეიძლება ყოფილიყო 964 ან 965 წლებში გარდაცვლილი (ბალცერის მიხედვით, 963 წ.) ვაჟი რომლის სახელი უცნობია. სიემომისლის უმცროსი ვაჟი იყო ჩტიბორი.

სავსებით შესაძლებელია, რომ სიემომისლის ქალიშვილი ყოფილიყო სახელად უცნობი პომორიეს მთავრის მეუღლე. ეს ვერსია დაფუძნებულია იმ ფაქტზე რომ, სიემომისლის სახელს ატარებდა პომორიის მთავარი, რომელიც მოხსენიებულია წყაროებში 1046 წელს. ზოგი მეცნიერი კი თვლის რომ ის იყო მიეშკო -ის ქალიშვილი.

ოსვალდ ბალცერი თავის ნაწარმოებში «პიასტების გენეოლოგიაში» სიემომისლს მიაწერს ვაჟს პროკუის, რომელსაც, როგორც ეხლაა მიღებული, არ ააქვს კავშირი პიასტების დინასტიასთან, და ქალიშვილს ადელაიდას, ლეგენდარულ «თეთრ მთავრის ქალს» — ადრეულ პოლონურ ისტორიოგრაფიაში პოპულარული სახე.
გაიჩაანთუბნის წმინდა გიორგის ეკლესია

გაიჩაანთუბნის წმინდა გიორგის ეკლესია — ეკლესია გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ გაიჩაანთუბანში. სტილისტური ანალიზით თარიღდება საუკუნით.

ეკლესია დარბაზულია (ზომები მინაშენებიანად - 21 15 მ), ნაგებია ქვიშაქვის კარგად გათლილი მოგრძო კვადრებით. გადმოცემით, ეკლესია აუშენებიათ ბერძენ ოსტატებს. ეკლესიას ოთხი შესასვლელი აქვს - სამხრეთით, დასავლეთით და ორი ჩრდილოეთ კედლის განაპირა ნაწილებში (ორივე ამოშენებულია). სამხრეთის და დასავლეთის შესასვლელები შიგნიდან თაღოვანია, გარედან სწორკუთხოვანი. დასავლეთის შესასვლელს გარედან დეკორატიული თაღი აგვირგვინებს. აფსიდის ღერძზე დიდი ზომის თაღოვანი სარკმელია, გვერდებზე - თითო სწორკუთხა ღრმა ნიში. აფსიდი დარბაზისაგან გამოყოფილია მხრებით, რომლებზედაც დაბჯენილი იყო სატრიუმფო თაღი. დარბაზის გრძივ გლუვ კედლებს უშუალოდ ეყრდნობა კამარა. ეკლესიის სამხრეთ ფასადზე, შესასვლელის ზემოთ, კედლის მთელ სიგრძეზე კედლის სისქის შემცირებით შექმნილია საფეხური, რომელსაც ეყრდნობა სამხრეთის სწორკუთხა მინაშენის კამარა. მინაშენში, ეკლესიის შესასვლელის ღერძზე, განივი კედლებით გამოყოფილია განიერი სწორკუთხოვანი კარიბჭე, რომელიც წინიდან მთელ სიგანეზე იყო გახსნილი. კარიბჭე განივ კედლებში გაჭრილი თითო კარით უკავშირდებოდა მინაშენის დასავლეთ და აღმოსავლეთ სათავსებს. ეკლესიას ჩრდილოეთითაც აქვს სწორკუთხოვანი მინაშენი. ორივე მინაშენის აღმოსავლეთ კედელში თაღოვანი სარკმელია, ეკლესიის აფსიდის მხარეს კი, კედლის სისქეში დიდი თაღოვანი ნიში. ეკლესიას შემოვლებული აქვს გალავანი, რომელსაც შესასვლელი სამხრეთის კედლის აღმოსავლეთ ნაწილში აქვს.
გალისხევის ეკლესია

გალისხევის ეკლესია — ეკლესია შიდა ქართლში, მდინარე სკრის ხეობის მარცხენა მხარეს, ნასოფლარ გალისხევის თავში. თარიღდება გვიანდელი ფეოდალური ხანით.

ეკლესია დარბაზულია (7,5 5,15 მ), ნაგებია ფიქალი ქვით. არქიტრავით გადახურული შესასვლელი სამხრეთითაა. აღმოსავლეთ და დასავლეთ კედლებში თითო სარკმელია. დარბაზის სწორკუთხა აფსიდის კუთხეებში მომრგვალებულია. შენობას კამაროვანი გადახურვა აქვს. ეკლესიის გარშემო შემორჩენილია გალავნის ნანგრევები.
კაბერის მცირე ეკლესია

კაბერის მცირე ეკლესია – ეკლესია კასპის მუნიციპალიტეტის სოფელ გოსტიბესაკენ მიმავალ გზასა და მდინარე გოსტიბესწყალს შორის, ფერდობზე, გზიდან ასი მეტრის მანძილზე. თარიღდება გვიანდელი ფეოდალური ხანით. შენობა დაზიანებულია: ჩანგრეულია კამარა და კონქის ნაწილი, სამხრეთ და ჩრდილოეთ კედლის ზედა ნაწილები, დარბაზი ამოვსებულია ნანგრევებით. ეკლესია დარბაზულია (5,3 3,1 მ), ნაგებია დიდი თლილი ქვებით. შესასვლელი სამხრეთ კედლის დასავლეთ ნაწილშია. ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე თაღოვანი სარკმელია. გადახურვა სატრიუმფო თაღს და კედლებს ეყრდნობა.
სალომიის ლომისის საყდარი

სალომიის ლომისის საყდარი – ეკლესია კასპის მუნიციპალიტეტის სოფელ გოსტიბეს სამხრეთ-დასავლეთით, ნამოსახლარ გორაზე, სალომიასწყლის მარჯვენა მხარეს. თარიღდება განვითარებული ფეოდალური ხანით. ძლიერ დაზიანებულია, გადარჩენილია მხოლოდ აღმოსავლეთის ფასადი საკურთხევლით. ეკლესიის მახლობლად არის ნასოფლარი, რომელზედაც შემორჩენილია ბაზალტის ზეთსახდელები - გელაზები. გადმოცემით აქ ლომისობა იმართებოდა.
გოსტიბეს წმინდა სამების ეკლესია

გოსტიბეს წმინდა სამების ეკლესია – ეკლესია კასპის მუნიციპალიტეტის სოფელ გოსტიბეს სასაფლაოზე. სამშენებლო წარწერის მიხედვით თარიღდება - საუკუნეებით.

ეკლესია დარბაზულია (11,5 5,9 მ), ნაგებია დიდი ზომის ტლანქად დამუშავებული მომწვანო-მოყვითალო ქვის კვადრებით. დაზიანებულია: ჩანგრეულია კამაროვანი გადახურვა, ფასადებზე მოსაპირკეთებელი ქვები ბევრ ადგილას ამოვარდნილია, ლავგარდნის მხოლოდ ფრაგმენტია შემორჩენილი, დარღვეულია იატაკის დონე, დარბაზი ერთი მეტრის სიმაღლეზე ამოვსებულია ნანგრევებით.

ეკლესიაში შესასვლელი სამხრეთ კედლის დასავლეთ ნაწილშია. ჩრდილოეთ კედელში, საკურთხეველთან ახლოს გაჭრილი კარი ამოქოლილია. ნახევაწრიული აფსიდის ღერძზე თაღოვანი სარკმელია. დარბაზის გრძივ კედლებზე ორსაფეხურიანი პილასტრებია, რომლის პირველ საფეხურს კედლის დეკორატიული თაღები ეყრდნობა. მეორე საფეხურს ეყრდნობა კამარის საბჯენი თაღი. იმპოსტებს აქაც და სატრიუმფო თაღთანაც თაროს ფორმა აქვთ, წაკვეთილი ქვედა ნაწილით. კედლები შელესილი ყოფილა. შელესილობის ქვეშ, დასავლეთ და სამხრეთ კედლებზე, ქვაზე წითელი საღებავით დახატული ჯვრები ჩანს. პილასტრებზე ამოკვეთილია წრეში მოქცეული სწორმკლავა ჯვარი.

აღმოსავლეთ ფასადზე სარკმელს რელიეფური, ზემოთ გრეხილბოლოებიანი თავსართი აქვს. თავსართზე გამოსახულია პატარა ჯვარი. სარკმლის გარშემო კიდევ ოთხი ჯვარია, ხოლო მეხუთე მოთავსებულია მათგან მოშორებით, სარკმლის ზემოთ. ყველა ჯვარი, თაღის ჯვრისაგან განსხვავებით, ჩაღრმავებულ ფონზეა ამოკვეთილი. ზოგიერთი ჯვრის ბოლოები დამთავრებულია ღილაკებით, სამ ჯვარს შემოვლებული აქვს წრე. ფასადის შუა ნაწილში ერთრიგად ამოკვეთილია ექვსი ერთმანეთის მსგავსი ჯვარი. მეშვიდე ასეთივე ჯვარი მოთავსებულია ქვედა რიგში. ამ ფასადის ფრონტონში გამოსახულია წაგრძელებული ფორმის, მაღალი რელიეფით ამოკვეთილი კიდევ ერთი ჯვარი, რომელიც აღმოსავლეთ კედლის სარკმლის თავსართის ჯვართან ერთად თავდაპირველი მშენებლობის ხანას მიეკუთვნება, დანარჩენები კი გვიანდელია. დასავლეთ ფასადის ჩრდილოეთ კუთხეში ერთ-ერთ ჯვარზე ოთხსტრიქონიანი ასომთავრული წარწერაა.

ეკლესიის ჩრდილო-აღმოსავლეთ კუთხეში მიწაზე დევს მონოლითი (0,62 0,72 მ), რომელზეც გამოსახულია წრეში ჩასმული ჯვარი, ისეთივე, როგორიც აღმოსავლეთ და დასავლეთ ფასადებზეა. მის ზედა არეზე შემორჩენილია ნაწილობრივ დაზიანებული ოთხსტრიქონიანი ასომთავრული წარწერა, რომელშიც მოხსენიებულია მშენებელი „დავით გალატოზი“.

მოგვიანებით ეკლესიისათვის სამხრეთიდან მიუშენებიათ სწორკუთხა სათავსი, რომლისაგანაც მხოლოდ კონტურია შემორჩენილი.
ვახტანგ ჩიქოვანი

ვახტანგ ვლადიმირის ძე ჩიქოვანი (დ. 2 აგვისტო, 1919, თბილისი — გ. 1 მარტი, 1944) — ქართველი ჯარისკაცი, საბჭოთა კავშირის გმირი, 861-ე პოლკის ქიმიური სამსახურის ხელმძღვანელი, უფროსი ლეიტენანტი. 21 წლის ასაკში დაიღუპა უკრაინაში, სოფელ ვოდიანიკის სიახლოვეს გერმანიის სამხედრო შენაერთებდთან ბრძოლისას.

დაიბადა თბილისში, 1919 წლის 2 აგვისტოს. დაწყებითი განათლება მიიღო რკინიგზის (დღეს 150-ე საჯარო) სკოლაში. დაასრულა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის 3 კურსი.

ჯარში 1941 წლიდან. 1942 წელს დაასრულა ქიმიური თავდაცვის სახელმწიფო აკადემია. ფრონტზე 1942 წლიდან.

861-ე პოლკის ქიმიური სამსახურის ხელმძღვანელი, უფროსი ლეიტენანტი ჩიქოვანი გამოირჩა 1943 წლის დეკემბრის — 1944 წლის თებერვლის ბრძოლებში.

1943 წლის დეკემბრის ბრძოლებში უფროსი ლეიტენანტი საკუთარი სურვილით ხელმძღვანელობდა ქვეითთა დანაყოფს და აიღო ქალაქ ჩერკასის (უკრაინა) პიონერთა სასახლის შენობა — გერმანელთა გამაგრებული პუნქტი.

1944 წლის თებერვალში მან შეცვალა პოლკის ხელმძღვანელი ლეიტენანტი უკოლოვი და ათი (10) კაცისგან შემდგარი ჯგუფით გადავიდა მდინარე როსის მეორე მხარეს, შევიდა გერმანელთა ზურგში და გამოიწვია მათ რიგებში გაურკვევლობა. ამავდროულად როტის ძირითადი ნაწილი გადავიდა მეორე მხარეს და შეუტია მოწინააღმდეგეს. ბრძოლის შედეგად გერმანელებმა დაკარგეს ჯარისკაცთა როტა, ტყვედ ჩაბარდა 60 ადამიანი. მტრის დევნისას როტამ გაათავისუფლა ორი დასახლებული პუნქტი.

1944 წლის 1 მარტს, 25 წლის ასაკში, ბრძოლაში დაიღუპა მტრის ნაღმისგან.

სსრ კავშირის უმაღლესი საბჭოს 1944 წლის 13 სექტემბრის განკარგულებით გერმანელ ფაშისტებთან ბრძოლაში გამოჩენილი სიმამაცის, ვაჟკაცობისა და გმირობისთვის, უფროს ლეიტენანტ ვახტანგ ვლადიმირის ძე ჩიქოვანს მიენიჭა საბჭოთა კავშირის გმირის წოდება.

დაჯილდოებულია ლენინის, წითელი დროშის, სამამულო ომის ხარისხის, წითელი ვარსკვლავის ორდენებითა და მედლებით.

დაკრძალულია ჩერკასის ოლქის სვენიგოროდის რაიონის სოფელ ვოდიანიკში. საფლავზე აღმართულია ობელისკი. სოფელ იაბლონევკას მიმდებარე ტერიტორიაზე, სადაც გაიმართა ბრძოლები, აღმართულია სტელა გმირის სურათით. ქალაქ ჩერკასის პიონერთა სასახლეზე აღმართული იყო მემორიალური დაფა. ქალაქ ჩერკასში და დასახლება სტებლევში გმირის სახელს ატარებენ ქუჩები. ვახტანგ ჩიქოვანის სახელს ატარებდა ასევე თბილისის რკინიგზის სკოლის პიონერთა დანაყოფი.
ტიბერიუს II (ბიზანტია)

ტიბერიუს კონსტანტინე (დ. 520/535 — გ. 14 აგვისტო, 582) — ბიზანტიის იმპერატორი 578–582 წლებში. წარმოშობით იყო თრაკიელი. იმპერატორ იუსტინე -ს პირადი დაცვის უფროსი და მეგობარი. იმპერიას ფაქტობრივად ერთპიროვნულად მართავდა 574 წლიდან, როდესაც ის იუსტინე -მ იშვილა და თანამმართველად გამოაცხადა, ხოლო თვითონ ქვეყნის მართვას განერიდა. ტიბერიუსი არ ზრუნავდა პირად კეთილდღეობაზე. მას მთავრ მიზნად მიაჩნდა საყოველთაო კეთილდღეობა. ამისთვის ხაზინიდან სოლიდურ ხარჯებსაც არ ერიდებოდა. მისი კურსით უკმაყოფილო დედოფალმა სოფია-მ და მხედართმთავარმა იუსტინიანემ მისი ჩამოგდების მიზნით მოაწყვეს შეთქმულება, რომელიც გამჟღავნდა. თუმცა ტიბერიუსმა გამოიჩინა იმ დროისთვის გაუგონარი სულგრძელობა და შეთქმულები ცოცხალი დატოვა. მრავალი ბრძოლა გადახდა სპარსელებთან, სლავებთან და ავარებთან. მათ ებრძოდა გარდამავალი უპირატესობით. 582 წელს თავისი ასული შერთო მხედართმთავარ მავრიკიოსს და იგი გამოაცხადა მემკვიდრედ. ისტორიაში შევიდა როგორც ჭკვიანი და წინდახედული მმართველი.
მავრიკიოსი (ბიზანტია)

მავრიკიოსი (დ. 539 — გ. 27 ნოემბერი, 602) — ბიზანტიის იმპერატორი 582-602 წლებში. წარმოშობით იყო კაბადოკიელი. იმპერატორ ტიბერიუს -ის სიძე. მუშაობდა კონსტანტინოპოლში ნოტარიუსად. 577 წელს დაინიშნა აღმოსავლეთის მაგისტროსად. წარმატებით აწარმოებდა ომს სპარსელებთან. 581 წელს დაქორწინდა იმპერატორ ტიბერიუს -ის ქალიშვილზე კონსტანტინაზე და გამოცხადდა ტახტის მემკვიდრედ.

582 წელს ტიბერიუსის სიკვდილის შემდეგ გახდა იმპერატორი. მმართველობა მოუხდა ქვეყნისათვის მძიმე პოლიტიკურ და ეკონომიკურ პირობებში. 591 წელს ქვეყნიდან ერთ-ერთი მხედართმთავრის მიერ განდევნილ სპარსეთის უფლისწულ ხოსროს დაეხმარა ტახტის დაბრუნებაში. მასვე მიათხოვა უფროსი ქალიშვილი. რის შედეგადაც ორ სახელმწიფოს შორის დაიდო ხელსაყრელი ზავი და ქვეყნის აღმოსავლეთით მშვიდობამ დაისადგურა. რამაც მავრიკიოსს საშუალება მისცა მნიშვნელოვანი ძალები გადაესროლა ბალკანეთში და იტალიაში, სადაც ასევე წარმატებებს მიაღწია.

მის დროს დაიწყო ქვეყნის დეცენტრალიზცია. შეიქმნა ნახევრადდამოუკიდებელი საეგზარქოსოები რავენაში (584) და კართაგენში (591).

მავრიკიოსის ანდერძის მიხედვით (597) იმპერია მის ვაჟიშვილებს შორის უნდა დანაწილებულიყო. ცნობილია, რომ მას ჰყავდა 10 შვილი: 4 ქალიშვილი და 6 ვაჟიშვილი.

მავრიკიოსი დაამხეს აჯანყებულმა ჯარისკაცებმა ფოკას მეთაურობით. ის შეიპყრეს და სიკვდილით დასაჯეს 602 წლის 27 ნოემბერს. მანამდე კი მის თვალწინ სიკვდილით დასაჯეს მისი ექვსივე ვაჟიშვილი. ხოლო დედოფალი და სამი ქალიშვილი მონასტერში გამოკეტეს. სიმამრის მკვლელობის გამო ხოსრო -მ დაარღვია ზავი და ისევ დაუპირისპირდა ბიზანტიის იმპერიას. რამაც საბოლოოდ აღმოსავლეთის პროვინციების გაჩანგება გამოიწვია.

მავრიკიოსმა იმპერიის ოფიციალურ ენად ლათინურის ნაცვლად გამოაცხადა ბერძნული ენა. მავრიკიოს მიაწერენ ასევე სამხედრო სახელმძღვანელოს „სტრატეგიკონის“ ავტორობას.
ბარიტუს ეროვნული პარკი

ბარიტუს ეროვნული პარკი — ეროვნული პარკი არგენტინაში. მდებარეობს სანტა-ვიქტორიას დეპარტამენტში, სალტის პროვინციის ჩრდილოეთით, ჩრდილოეთ-დასავლეთ არგენტინაში. პარკი ესაზღვრება ბოლივიას (ტარიხის პროვინცია) და სწორედ ამ ქვეყნიდან უფრო ადვილი მისადგომია. მისი ფართობი შეადგენს 720 კმ² და ეს მხოლოდ ტროპიკული პარკია არგენტინაში.

ეროვნული პარკი შეიქმნა 1974 წელს. ის შემოსაზღვრულია მთებით. კლიმატი ცხელი და ტენიანია. ნალექების რაოდენობა შეადგენს 900-1300 მმ.

პარკის ფაუნა შედგება გადაშენების პირას მყოფი ისეთი სახეობებისაგან, როგორიცაა ლეოპარდი და ონზა.

გალერეა
Summer '68

„ '68“ — ინგლისური პროგრესული როკ-ჯგუფ პინკ ფლოიდის სიმღერა. მისი ავტორია რიჩარდ რაიტი. სიმღერა შეტანილია ჯგუფის 1970 წლის სტუდიურ ალბომში .

ეს არის ალბომის ერთადერთი კომპოზიცია, რომელიც არასოდეს შესრულებულა კონცერტებზე. მის ტექსტში საუბარია ერთდღიან სიყვარულზე. სიმღერის სამუშაო სახელწოდება იყო „ “.

ისტორია
რაიტის თქმით, ლექსების წერა არც ისე სასიამოვნო საქმე იყო მისთვის, თუმცა ეს სიმღერა მის რეალურ გრძნობებზეა. სხვადასხვა წყაროში მითითებულია, რომ ეს მისი ერთადერთი სიმღერაა, რომელიც თავად მოსწონდა.

სიმღერაში ჟღერს რაიტის საყვარელი თემა - პოპულარული ჯგუფის წევრს ერთდღიანი სიყვარულის განცდა აქვს. მოვლენებს, როგორც ცნობილია, ნამდვილად ჰქონდა ადგილი ჯგუფის 1968 წლის საზაფხულო ამერიკული ტურნეს დროს. რაიტი:

გრუპი გოგონები ყველგან იყვნენ. მოდიოდნენ და გემსახურებოდნენ, გირეცხავდნენ, შენთან ეძინათ, მერე კი ჰონორეას გიტოვებდნენ.

სიმღერაში ჟღერს ჩასაბერი ინსტრუმენტები. სხვადასხვა რესურსის მიხედვით, ეს შესაძლებელია იყოს სინთეზატორი, მაგრამ ამის უარყოფა ბევრი მიზეზით შეიძლება. 1990-იანების ერთ-ერთ ინტერვიუში რაიტი ახსენებს, რომ მისი პირველი სინთეზატორი იყო 3. ამ შემთხვევაში დასაშვებია, რომ სინამდვილეში გამოიყენებოდა . მაგრამ ეს თეორიაც გაბათილდება - კლიფ ჯოუნსის წიგნის მიხედვით, შესაძლებელია ეს იყოს თავად ები-როუდის ადგილობრივი მინი-ორკესტრი. აგრეთვე ვარაუდობენ რომ ეს მელოტრონი იყო, რომლის ჟღერადობის პარამეტრები უბრალოდ შეცვალეს.

მეორე ვოკალს სიმღერაში დევიდ გილმორი ასრულებს. სიმღერის დასაწყისში ჟღერს რაიტის ღიღინი (, ...).