რაფაელ იგლესიას კასტრო

რაფაელ იგლესიას კასტრო (დ. 18 აპრილი, 1861 — გ. 10 აპრილი, 1924) — კოსტა-რიკელი პოლიტიკოსი და ბიზნესმენი, რომელიც იყო კოსტა-რიკის მე-16 პრეზიდენტი ზედიზედ ორი ვადით, 1894 წლიდან 1902 წლამდე. „სამოქალაქო პარტიის“ დამფუძნებელი, იგი იყო მეორე ყველაზე ახალგაზრდა ადამიანი, რომელმაც პრეზიდენტის პოსტი დაიკავა.

ადრეული ცხოვრება და განათლება
იგი დაიბადა დემეტრიო იგლესიას ლიორენტესა და ეუდოქსია კასტრო ფერნანდესის ოჯახში. მისი პაპა დედის მხრიდან იყო „რესპუბლიკის დამფუძნებლად“ წოდებული პრეზიდენტი ხოსე მარია კასტრო, რომელიც ორჯერ მსახურობდა ამ პოსტზე (1847–1849 და 1866–1868). განათლების მისაღებად იგლესიასი მოგზაურობდა აშშ-სა და ევროპაში. იგი ასევე სწავლობდა სამართალს წმინდა თომას უნივერსიტეტში, თუმცა სწავლის დასრულება ვერ შეძლო და 1878 წელს უნივერსიტეტი მშობლების ეკონომიკური სირთულეების გამო დატოვა. ამის შემდეგ იგი ბიზნესში ჩაერთო, თუმცა ამ სფეროში დიდ წარმატებას ვერ მიაღწია.

იგი სამოქალაქო წესით დაქორწინდა როზა ბანუეტ როსზე ქალაქ კარტაგოში. მათ ორი ქალიშვილი, ბერტა და როზა შეეძინათ (ამ ქორწინების ოფიციალური ჩანაწერები განადგურდა 1910 წლის კარტაგოს მიწისძვრის დროს). 1890-დან 1894 წლამდე იგი ომისა და საზღვაო ფლოტის მდივნად მსახურობდა. ოჯახის ზეწოლის გამო იგლესიასი და როზა განქორწინდნენ, რის შემდეგაც მან ცოლად შეირთო მანუელა პეტრონილა დე ლა ტრინიდად როდრიგეს ალვარადო, პრეზიდენტ ხოსე ხოაკინ როდრიგეს ზელედონის (1890–1894) ქალიშვილი. ისინი ბედნიერად თანაცხოვრობდენ და თერთმეტი შვილი ჰყავდათ.

პრეზიდენტობა (1894–1902)
1894 წელს, 33 წლის ასაკში, იგლესიასი ხმების უმრავლესობით (23,000 ხმა) პრეზიდენტად აირჩიეს. ეს არჩევნები იმ დროისთვის ამომრჩეველთა რეკორდული აქტივობით გამოირჩეოდა. არჩევისთანავე მან ოფიციალური ვიზიტები გამართა პარიზსა და ლონდონში. მას ჰქონდა აუდიენცია დედოფალ ვიქტორიასთან, რომლის მიმართაც დიდ პატივისცემას გამოხატავდა. ევროპაში ნანახი ტექნოლოგიური პროგრესით აღფრთოვანებულმა, გადაწყვიტა კოსტა-რიკაში დაბრუნება და მისი მოდერნიზება.

მან დაასრულა ეროვნული თეატრის მშენებლობა და დაესწრო მის საზეიმო გახსნას. მან შემოიღო კოლონი, როგორც ეროვნული ვალუტა, და კოსტა-რიკა გადაიყვანა ოქროს სტანდარტზე. დაასრულა ატლანტისა და წყნარი ოკეანეების დამაკავშირებელი რკინიგზის მშენებლობა და განავითარა სანაპირო ქალაქი პუერტო-ლიმონი.

იგლესიასმა ზედამხედველობა გაუწია ელექტრო ტრამვაის სისტემის მშენებლობას და ქალაქ ერედიაში ელექტროენერგია შეიყვანა. მან გაატარა საგანმანათლებლო რეფორმები და საფუძველი ჩაუყარა პრეცედენტს, რომლის მიხედვითაც სასკოლო სახელმძღვანელოების ავტორები კოსტა-რიკელი მწერლები უნდა ყოფილიყვნენ. 1897 წელს მან დააარსა სახვითი ხელოვნების ეროვნული სკოლა .

იგლესიასი იყო პირველი პრეზიდენტი, რომელმაც სამეცნიერო ექსპედიცია გაგზავნა ქოქოსის კუნძულზე . მისი ბუნებრივი რესურსების შესახებ ინფორმაციის მიღების შემდეგ, მან გააუქმა იქ არსებული საპატიმრო კოლონია და კუნძული ნაკრძალად გამოაცხადა.

მან ასევე დააარსა ფარმაცევტული კოლეჯი 1902 წელს და შექმნა გადაუდებელი სამედიცინო დახმარების სისტემა პროვინციებში.

იგი ცდილობდა კონსტიტუციის შეცვლას, რათა მესამე ვადითაც კენჭი ეყარა, თუმცა ამაში წარმატებას ვერ მიაღწია. მოგვიანებით, 1910 და 1913 წლებში კვლავ მონაწილეობდა არჩევნებში, მაგრამ ხელახლა აღარ აურჩევიათ.

შემდგომი ცხოვრება და გარდაცვალება
1913 წლის არჩევნების შემდეგ, რომელიც კონტროვერსიულად დასრულდა, იგლესიასმა ბიზნესზე გადაიტანა ყურადღება, ძირითადად ხე-ტყის დამუშავების სფეროში. მას ჰქონდა სახერხი საამქრო, ფლობდა პირუტყვს და აშენებდა კედარის სანერგეებს თავის მამულში, „ელ კოიოლარში“, რომელიც 20000 ჰექტარს მოიცავდა.

1917 წელს მან მონაწილეობა მიიღო საკონსტიტუციო პროექტის შემუშავებაში სხვა ყოფილ პრეზიდენტებთან ერთად. 1919 წელს მსახურობდა კოსტა-რიკის საგანგებო და სრულუფლებიან ელჩად გვატემალაში.

დიქტატორ ტინოკოს დაცემის შემდეგ, იგლესიასმა უარი თქვა პოლიტიკაში აქტიურ დაბრუნებაზე. მოგვიანებით იგი აღიარეს ესპანეთის სამეფო აკადემიის წევრ-კორესპონდენტად. გარდაცვალებამდე იგი ხელმძღვანელობდა წყნარი ოკეანის რკინიგზის ოპერაციებს.

იგლესიასი გარდაიცვალა სან-ხოსეში 1924 წელს. 1981 წელს მას მიენიჭა „სამშობლოს ღირსეული მოღვაწის“ საპატიო წოდება.