რუსეთის იმპერიის I მოწვევის სახელმწიფო სათათბირო

}ს რუსეთის სათათბიროს უფლებამოსილება და მისი ადგილი ხელისუფლების ორგანოთა სისტემაში განისაზღვრა იმპერატორ ნიკოლოზ -ის მანიფესტით, რომელიც შემუშავებული იყო შინაგან საქმეთა მინისტრის ა. ბულიგინის მიერ. თავდაპირველად სახელმწიფო სათათბიროს ენიჭებოდა არა საკანონმდებლო, არამედ სათათბირო უფლებამოსილება, თანაც შეზღუდული უფლებებით. იგი უნდა არჩეულიყო შეზღუდული კატეგორიის პირთა მიერ: უძრავი ქონების მსხვილი მესაკუთრეები, გადასახადების მსხვილი გადამხდელები, შეძლებული გლეხები და სხვები. აღნიშნულმა კანონპროექტმა საზოგადოებაში დიდი ვნებათაღელვა გამოიწვია, მთელი ქვეყნის მასშტაბით იმართებოდა მრავალრიცხოვანი მანიფესტაციები, შეტაკებები, რის საფუძველზეც აუცილებელი გახდა რუსეთის სათათბიროს ფორმირებისა და მუშაობის ახალი პრინციპების შემუშავება.

1905 წლის 17 (31) ოქტომბერს გამოიცა ახალი მანიფესტი სახელწოდებით „სახელმწიფო წესრიგის სრულყოფის თაობაზე“, რომლითაც მოხდა სათათბიროს უფლებამოსილების კორექტირება და მისთვის საკანონმდებლო ფუნქციების მინიჭება.

1906 წლის 20 თებერვალს (5 მარტი) სათათბიროს უფლებამოსილება საბოლოოდ განისაზღვრა. სათათბირო ირჩეოდა ხუთი წლით, მაგრამ იმპერატორი იტოვებდა მისი ვადაზე ადრე დათხოვნის უფლებას. სათათბიროს წევრებიდან ხდებოდა სახელმწიფო სათათბიროს თავმჯდომარისა და მისი ამხანაგების არჩევა ერთი წლით, ხოლო მდივნისა და მისი ამხანაგების — ხუთი წლის ვადით.

სათათბიროს შეეძლო მთავრობის მიერ მირებული კანონების მიღება, ასევე დაემტკიცებინა სახელმწიფო ბიუჯეტი. სესიებს შორის იმპერატორს ჰქონდა უფლება კანონების მიღებისა, რომელიც ასევე ექვემდებარებოდა სათათბიროს მიერ დამტკიცებას. სახელმწიფო სათათბირო იყო პარლამენტის ქვედა პალატა, რომლის გადაწყვეტილებები შეიძლება გაუქმებულიყო ან დამტკიცებულიყო პარლამენტის ზედა პალატის — სახელმწიფო საბჭოს მიერ.

მთელი აღმასრულებელი ძალაუფლება კვლავინდებურად იმპერატორის ხელში რჩებოდა. ის მეთაურობდა შეიარაღებულ ძალებს, განსაზღვრავდა შიდა პოლიტიკას, წყვეტდა ომისა თუ მშვიდობის, ასევე საგანგებო თუ საომარი მდგომარეობის გამოცხადებას მთელი იმპერიის ტერიტორიაზე.

არჩევნები
1905 წლის 11 (24) დეკემბრის ახალი საარჩევნო კანონმდებლობის საფუძველზე, რუსეთის იმპერიის მოწვევის სახელმწიფო სათათბიროს არჩევნები მიმდინარეობდა 1906 წლის 26 მარტიდან — 20 აპრილამდე. არჩევნებში არ მონაწილეობდნენ ბოლშევიკები. 524 საარჩევნო ოლქიდან არჩეული იქნა 500 დეპუტატი (არჩევნები გადაიდო ოლქებში: ციმბირი — 9, დაღესტანი — 2, სედლეცკის გუბერნია — 1, შუა აზია — 12), საიდანაც ერთმა (ხერსონის გუბერნიიდან ვ. გ. ლეონოვმა) სესიების დაწყებამდე საკუთარი ნებით დატოვა თავისი მანდატი. 499 დეპუტატიდან სათათბიროს მუშაობაში აქტიურად იყო ჩართული 493 დეპუტატი (6 დეპუტატმა ვერ მოასწრო სანკტ-პეტერბურში ჩამოსვლა სათათბიროს დათხოვნამდე). მოგვიანებით დეპუტატთა რიგს გამოაკლდა ჯერ ერთი (1906 წლის 16 მაისს გარდაიცვალა ციმბირის დეპუტატი ა. პ. ანდრეიანოვი), შემდეგ კი 1906 წლის 20 იანვარს ტამბოვის გუბრნიის 11 დეპუტატს შეუჩერდა დეპუტატობის მანდატი.

რუსეთის იმპერიის მოწვევის სახელმწიფო სათათბირო (499 დეპუტატი) პარტიების მიხედვით შემდეგნაირად ნაწილდებოდა:
სახალხო თავისუფლების პარტია — 161;
მშრომელთა ჯგუფი — 97,
რსდმპ — 17,
დემოკრატული რეფორმების პარტია — 14;
ზომიერთა ჯგუფი — 31;
უპარტიო — 67;
ავტონომისტები:
პოლონური კოლო — 32,
ესტონური ჯგუფი — 5,
ლატვიური ჯგუფი — 6,
დასავლეთის განაპირა ჯგუფი — 20,
ლიტვიელი დეპუტატები — 7.
არაა მითითებული — 42.

ამიერკავკასიის დეპუტატების სია
რუსეთის იმპერიის მოწვევის სახელმწიფო სათათბიროში კავკასია და ამიერკავკისია წამოდგენილი იყო 29 დეპუტატით.

სხდომები
პირველი სხდომა გაიმართა 1906 წლის 27 აპრილს (10 მაისი) სანკტ-პეტერბურგის თავრიდის სასახლეში. სხდომის გახსნას წინ უძღოდა ნიკოლოზ -ის მისასალმებელი სიტყვა, რომელიც მან წარმოსთქვა ზამთრის სასახლეში. იმპერატორის მიმართვის შემდეგ სხდომა გახსნა სტატს-მდივანმა ე. ფრიშმა, რომელიც თავის მხრივ მისასალმებელი სიტყვით გამოვიდა.

სხდომაზე აირჩიეს სახელმწიფო სათათბიროს პრეზიდიუმის თავმჯდომარე — მოსკოვის უნივერსიტეტის პროფესორი, კადეტი ს. მურომცევი.

შემდეგ სხდომაზე სიტყვით გაოვიდა ი. პეტრუნკევიცი. გამოსვლისისას მან ილაპარაკა თავისუფლებისთვის მებრძოლ გმირებზე და მოითხოვა მათი განთავისუფლება.

მეორე სხდომა გაიმართა 29 აპრილს. ამ დღეს საბოლოოდ ფორმირდა სათათბიროს პრეზიდიუმი:

სახელმწიფო სათათბიროს პრეზიდიუმის თავმჯდომარის ამხანაგები: პეტრე დოლგორუკოვი და ნიკოლოზ გრედესკული;
სახელმწიფო სათათბიროს პრეზიდიუმის მდივანი — დიმიტრი შახოვსკი;
სახელმწიფო სათათბიროს პრეზიდიუმის მდივნის ამხანაგები: გრიგორი შაპოშნიკოვი, თევდორე კოკოშკინი, სემიონ რიჟკოვი, გაბრიელ შერშენევიჩი და შჩენსნი პონიატოვსკი.

აირჩიეს სამანდატო კომისია 19 წევრის შემადგენლობთ. სამანდატო კომისიამ 29, 30 აპრილსა და 2, 3, 4, 5, მაისს განხილულ იქნა დაპუტატების მანდატების შესაბამისობა.

12-13 მაისს განიხილეს სიკვდილით დასჯის გაუქმება, 15 მაისს — შიმშილი ქვეყანაში, 16, 18, 23, 26, 27, 30 მაისს და 2, 5 ივნისს — მიწის საკითხი, 8 ივნისს — ქალთა უფლებები, 22, 26, 27 ივნისი — ბელოსტოკის დარბევა.

სახელმწიფო სათათბიროს მოწვევის ბოლო სხდომა გაიმართა 7 (20) ივლისს. სხდომაზე განიხილეს ბელოსტოკის დარბევა. ხოლო დასრულდა საღამოს 7 საათსა და 50 წუთზე.

8 ივლისს გამოქვეყნდა იმპერატორ ნიკოლოზ -ის დადგენილება სათათბიროს გაწვევისა და ახალი სათათბიროს 1907 წლის 20 თებერვალს მოწვევის თაობაზე.

სათათბიროს პირველმა მოწვევამ სულ ჩაატარა 39 სესია და იმუშავა მხოლოდ 72 დღე.

სათათბიროს დათხოვნა
8 ივნისს სათათბიროს სხდომაზე გამოვიდა დეპუტატი ს. ურუსოვი, რომელმაც განაცხადა, რომ ქვეყნის ბედი კვლავინდებურად წყდებოდა მეფის ხელისუფლების მიერ და არა არჩეული ხალხის მიერ.
8 (21) ივლისს სამეფო ხელისუფლებამ იმ მოტივით, რომ სათათბირო საზოგადოებაზე ართუ დადებითად არამედ პირიქით მოქმედებდა — დაითხოვა.
9 ივლისს დეპუტატებს დილით მისულებს სიახლე სათათბიროს სხდომის თავრიდის სასახლის კარზე დახვდათ.
9 (22)-10 (23) ივლისს ვიბორგში 200-მდე სათათბიროს დეპუტატმა შეადგინა ვიბორგის მოწოდება.