ჯინ ზალესკი

ჯინ ზალესკი (დაბადებული როგორც ჯინ ბუსუტილი, ასევე ცნობილია როგორც ჯინ ბუსუტილ ზალესკი; ბირკირკარა, მალტა, 1920 წლის 11 აპრილი – 2010 წლის 2 მაისი) — მალტელი წარმოშობის მხატვარი, რომელმაც ცხოვრების უმეტესი ნაწილი აშშ-ში გაატარა. მისი ნამუშევრები არაერთხელ ყოფილა გამოფენილი როგორც აშშ-ში, ისე მალტაში.

ბიოგრაფია
ჯინ ბუსუტილი დაიბადა ბირკირკარაში 1920 წლის 11 აპრილს, როგორც ოჯახში მე-11 შვილი. 8 წლის ასაკში იგი ოჯახთან ერთად ემიგრაციაში წავიდა აშშ-ში.

განათლება და ჯილდოები
ზალესკიმ სამხატვრო განათლება აშშ-ში მიიღო: სწავლობდა ფილადელფიის მურის ხელოვნებისა და დიზაინის კოლეჯში, ნიუ-იორკში — პრატის ინსტიტუტში, პარსონსის დიზაინის სკოლაში და ხელოვნების სტუდენტთა ლიგაში. 1986 წელს მიიღო „სიუზან ბ. ენთონის ჯილდო“ ფერწერის კატეგორიაში ქალთა ეროვნული ორგანიზაციისგან. 1975 წელს პრეზიდენტმა ჯიმი კარტერმა იგი თეთრ სახლში მიიწვია ხუთი ქალი ხელოვანის დელეგაციის შემადგენლობაში.

შემოქმედება
ზალესკის ნამუშევრები წარმოდგენილი იყო როგორც მისი სიცოცხლის განმავლობაში, ისე მის გარდაცვალების შემდეგ გამართულ გამოფენებზე.

გამოფენების გარდა, მისი ხელოვნება გამოცემულ წიგნებშიც გვხვდება. ეს ნამუშევრები ორ კატეგორიად იყოფა: ილუსტრაციებად და ხელოვან წიგნებად, ხშირად ორივე ელემენტით. მათ შორისაა / (1982), რომლის თანაავტორია პოეტი ედვინ ჰონიგი. იგი შესრულებულია ორ ერთმანეთზე შეერთებულ ზოლზე, აკორდეონის მსგავსად დაკეცილ ფურცლებზე, რომელთაგან თითო მხარეს 22 გვერდია განთავსებული. წიგნი საშუალებას იძლევა, როგორც ორგვერდიანად იკითხოს, ასევე მთლიანად გაიშალოს.

ასევე გამოირჩევა : 24 (1995), რომელშიც შესულია ამერიკელი პოეტების ლექსები, ხოლო ილუსტრაციებად გამოყენებულია ზალესკის კოლაჟური ფერწერა.

მემკვიდრეობა და გავლენა
ჯინ ზალესკი გამოირჩეოდა აბსტრაქტული და სიმბოლიზმზე დაფუძნებული მხატვრული ენით, რომელიც მჭიდროდ უკავშირდებოდა მეხსიერების, ემიგრაციისა და იდენტობის თემატიკას. მისი შემოქმედება ხშირად ასახავდა მალტური წარმომავლობის ელემენტებს, კათოლიკური სიმბოლოებისა და თანამედროვე ამერიკული ვიზუალური კულტურის სინთეზით. ზალესკი იყენებდა შერეულ ტექნიკას, კოლაჟს, ტექსტურ ფენებსა და ხელნაწერ ფრაგმენტებს, რაც მის ნამუშევრებს მდიდარ კონტექსტუალურ შრედს ანიჭებდა.

მისი ხელოვნება ხშირად ასახავდა ქალის შინაგან სამყაროსა და იმიგრანტობის განცდას, რაც 1970-80-იან წლებში განსაკუთრებით შეიმჩნეოდა ფემინისტური ვიზუალური ხელოვნების კონტექსტში. ზალესკი თანამშრომლობდა პოეტ ედვინ ჰონიგთან და სხვა ლიტერატორებთან ხელოვან წიგნებზე მუშაობისას. განსაკუთრებით აღსანიშნავია /, რომელიც ორიგინალური სტრუქტურით, აკორდეონის პრინციპით იკითხებოდა როგორც ვიზუალური პოეზია.

ზალესკის ნამუშევრები ინახება პრესტიჟულ აკადემიურ დაწესებულებებში, მათ შორის ჰარვარდის უნივერსიტეტის ჰოუტონის ბიბლიოთეკაში და ბრაუნის უნივერსიტეტის ჯონ ჰეის ბიბლიოთეკაში, სადაც დაცულია მისი ხელოვნური წიგნები და ფერწერული კომპოზიციები.

2002 წელს ვალეტაში, წმინდა იაკობის შემოქმედებით ცენტრში, გაიხსნა მისი პერსონალური გამოფენა , რომლის პარალელურად გამოქვეყნდა ამავე სახელწოდების ავტობიოგრაფიული ალბომი. წიგნში ზალესკი ასახავს საკუთარ ემიგრაციის გამოცდილებას, ბავშვობის მოგონებებსა და მხატვრობის ფილოსოფიას

მთელი თავისი კარიერის განმავლობაში, ჯინ ზალესკი მხარს უჭერდა ქალების შემოქმედებით თვითგამოხატვასა და წარმომადგენლობას ხელოვნებაში. მისი შემოქმედება ფემინისტურ ვიზუალურ ნარატივში მნიშვნელოვანი წვლილით განიხილება როგორც ემიგრირებული ქალის კულტურული ხმამაღალი პოზიცია. ზალესკის მემკვიდრეობა დღესაც განიხილება როგორც ხიდი მალტურ და ამერიკულ მხატვრულ ტრადიციებს შორის, რაც აშკარად იგრძნობა მისი ფერწერის თემატიკაში, სტრუქტურასა და ვიზუალურ ენაში.

სტილი და თემატიკა
ჯინ ზალესკის მხატვრობა რთულ სიმბოლურ ენაზე აგებული ვიზუალური დიალოგია, რომელშიც ერთმანეთში ეშვება ფერწერული ექსპრესია, კოლაჟი, ტექსტი და ძველი ლიტურგიკული სტილიზაციები. მისი ნამუშევრების დიდ ნაწილში თვალშისაცემია ინტუიციური ფერთა გამოყენება და სიმბოლოებით გაჯერებული ზედაპირები, რომლებიც პირად მოგონებებს, სულიერ ძიებასა და კულტურულ ფესვებს უკავშირდება.

თემატიკურად ზალესკი ხშირად უბრუნდებოდა ბავშვობის მოგონებებს მალტაში, ქალის გამოცდილებას, მატერიალურ მეხსიერებასა და სულიერ სამყაროს. ერთ-ერთი განმასხვავებელი ნიშნული მისი სტილი იყო განმეორებადი სიმბოლოების — ფრინველების, ტაძრების სილუეტების, ღვთისმშობლის ფორმებისა და ზღვარის მიღმა გადამწყვეტი ფერების გამოყენება. მისი თქმით, „ხელოვნება მეხსიერებას განაგრძობს მაშინაც კი, როცა სიტყვები ჩუმდებიან“ — ეს ფრაზა მკაფიოდ ასახავს მის ხედვას ხელოვნების ფუნქციის შესახებ.