iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1285

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1285 მიღებულია 2000 წლის 13 იანვარს,მას შემდეგ, რაც საბჭომ განიხილა ხორვატიის შესახებ მანამდე მიღებული რეზოლუციები, მათ შორის 779-ე (1992), 981-ე (1995), 1147-ე (1998), 1183-ე (1998), 1222-ე (1999) და 1252-ე (1999), საბჭომ უფლებამოსილება მიანიჭა გაეროს დამკვირვებელთა მისიას პრევლაკაში , რათა 2000 წლის 15 ივლისამდე გაეგრძელებინა ხორვატიის პრევლაკის ნახევარკუნძულის დემილიტარიზაციის პროცესის მონიტორინგი. ეს იყო 2000 წელს მიღებული პირველი რეზოლუცია.

უშიშროების საბჭო კვლავ გამოხატავდა შეშფოთებას დემილიტარიზაციის რეჟიმის დარღვევებისა და გაეროს დამკვირვებელთა გადაადგილების თავისუფლების შეზღუდვის გამო. საბჭო მიესალმა ხორვატიასა და მონტენეგროს შორის გამშვები პუნქტების გახსნას. ამ ნაბიჯმა ხელი შეუწყო სამოქალაქო და კომერციულ მიმოსვლას უსაფრთხოების მხრივ ყოველგვარი ინციდენტის გარეშე, რაც ორ ქვეყანას შორის ნდობის აღდგენის მნიშვნელოვან ღონისძიებას წარმოადგენდა.

საბჭომ მოუწოდა როგორც ხორვატიას, ისე იუგოსლავიის ფედერაციულ რესპუბლიკას (სერბეთი და ჩერნოგორია), სრულად შეესრულებინათ ურთიერთობების ნორმალიზების შესახებ შეთანხმება, შეეწყვიტათ დემილიტარიზაციის რეჟიმის დარღვევა, შეემცირებინათ დაძაბულობა და უზრუნველეყოთ გაეროს დამკვირვებელთა თავისუფალი გადაადგილება. გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს, სთხოვეს 2000 წლის 15 აპრილისთვის მოემზადებინა მოხსენება მხარეებს შორის ნდობის აღდგენის ღონისძიებებთან დაკავშირებული რეკომენდაციებით. საბოლოოდ, 1088-ე (1996) და 1247-ე (1999) რეზოლუციებით ავტორიზებულ სტაბილიზაციის ძალებს დაევალათ -თან თანამშრომლობა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 752

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 752 მიიღეს ერთხმად 1992 წლის 15 მაისს. მას შემდეგ, რაც საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა წინა რეზოლუციები (713, 721, 724, 727, 740, 743 და 749), გამოხატა ღრმა შეშფოთება იუგოსლავიაში, კერძოდ კი ბოსნია და ჰერცეგოვინაში მიმდინარე საომარი მოქმედებების გამო.

შინაარსი
საბჭომ მკაცრად მოითხოვა ყველა მხარისაგან საბრძოლო მოქმედებების დაუყოვნებლივ შეწყვეტა და 1992 წლის 12 აპრილს ხელმოწერილი ცეცხლის შეწყვეტის შეთანხმების სრული დაცვა. რეზოლუცია მოუწოდებდა მხარეებს, აქტიურად ეთანამშრომლათ ევროპულ თანამეგობრობასთან, რათა მიღწეული ყოფილიყო კონფლიქტის პოლიტიკური მოწესრიგება. დოკუმენტში ხაზგასმით იყო აღნიშნული, რომ ძალის გამოყენებით საზღვრების შეცვლა ყოვლად მიუღებელია.

რეზოლუცია 752-მა წამოაყენა რამდენიმე საკვანძო მოთხოვნა:
იუგოსლავიის სახალხო არმიისა და ხორვატიის არმიის ნაწილებს დაუყოვნებლივ უნდა დაეტოვებინათ ბოსნია და ჰერცეგოვინის ტერიტორია, ან გადასულიყვნენ ადგილობრივი ცენტრალური მთავრობის დაქვემდებარებაში.
დაცული ყოფილიყო ბოსნია და ჰერცეგოვინის სუვერენიტეტი, დამოუკიდებლობა და ტერიტორიული მთლიანობა.
ყველა არარეგულარული შეიარაღებული ფორმირება (მოხალისეები და სხვა დაჯგუფებები) უნდა დაშლილიყო და განიარაღებულიყო.

ჰუმანიტარული მდგომარეობა
დოკუმენტში დიდი ყურადღება დაეთმო რეგიონში შექმნილ ჰუმანიტარულ კატასტროფას. დევნილთა და იძულებით გადაადგილებულ პირთა დიდი რაოდენობის გამო, საბჭომ მოითხოვა ჰუმანიტარული დახმარების შეუფერხებელი მიწოდება და ჰუმანიტარული დერეფნების შექმნა. რეზოლუცია მოუწოდებდა მხარეებს სრული თანამშრომლობისკენ გაეროს დამცავ ძალებთან და ევროპული თანამეგობრობის სადამკვირვებლო მისიასთან.

შედეგები
ვინაიდან რეზოლუციის მოთხოვნები მხარეების მიერ არ შესრულდა და კონფლიქტი კიდევ უფრო გამწვავდა, 752-ე რეზოლუცია გახდა სამართლებრივი საფუძველი შემდგომი სანქციებისთვის. სულ რაღაც ორ კვირაში საბჭომ მიიღო რეზოლუცია 757, რომლითაც იუგოსლავიის ფედერაციულ რესპუბლიკას საერთაშორისო ემბარგო დაუწესდა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 725

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 725, მიღებულია 1991 წლის 31 დეკემბერს, მას შემდეგ, რაც საბჭომ განიხილა 621 (1988), 658 (1990) და 690 (1991) რეზოლუციები და განიხილა გაეროს გენერალური მდივნის მოხსენება დასავლეთ საჰარაში არსებული მდგომარეობის შესახებ, საბჭო მიესალმა აღნიშნულ მოხსენებას და მხარი დაუჭირა მის, ისევე როგორც აფრიკის ერთობის ორგანიზაციის ძალისხმევას რეგიონში.

რეზოლუცია მოუწოდებდა მაროკოსა და პოლისარიოს ფრონტს, ეთანამშრომლათ გენერალურ მდივანთან განახლების გეგმის იმპლემენტაციის პროცესში. მოხსენებაში აღნიშნული იყო წინა რეზოლუციების შესრულების ნელი პროგრესი, განსაკუთრებით დასავლეთ საჰარაში რეფერენდუმის ორგანიზების თვალსაზრისით. გარკვეული უთანხმოებების მიუხედავად, ორივე მხარემ აღიარა განახლების გეგმა, თუმცა არაფორმალური ცეცხლის შეწყვეტის შეთანხმება დაირღვა და საომარი მოქმედებები განახლდა. მოხსენებაში ასევე ნათქვამი იყო, რომ დასავლეთ საჰარაში რეფერენდუმის ჩასატარებლად გაეროს მისიის ყოფნამ მნიშვნელოვნად განმუხტა დაძაბულობა, თუმცა საკითხის მოგვარების მიზნით დამატებითი კონსულტაციებისთვის პროცესი დროში გაიწელებოდა.

საბჭოს ზოგიერთი წევრი, მაგალითად, ამერიკის შეერთებული შტატები, მიიჩნევდა, რომ მოხსენება და მასში მოცემული რეკომენდაციები, კერძოდ, ამომრჩეველთა უფლებამოსილების შესახებ, არ ასახავდა იმას, რაზეც მხარეები მანამდე შეთანხმდნენ, რის გამოც 725-ე რეზოლუციამ მოხსენება მხოლოდ „მოიწონა“, მაგრამ არ „დაამტკიცა“.

725-ე რეზოლუცია იყო უშიშროების საბჭოს პირველი რეზოლუცია, რომელშიც რუსეთის ფედერაციამ მიიღო მონაწილეობა საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ, რაც 5 დღით ადრე, 26 დეკემბერს მოხდა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1297

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1297 მიღებულია 2000 წლის 12 მაისს, მას შემდეგ, რაც საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა 1177-ე (1998), 1226-ე (1999) და 1227-ე (1999) რეზოლუციები ერიტრეასა და ეთიოპიას შორის არსებული ვითარების შესახებ, საბჭომ მოითხოვა ორ ქვეყანას შორის საომარი მოქმედებების დაუყოვნებლივ შეწყვეტა.

რეზოლუციის პრეამბულაში საბჭომ გამოხატა მწუხარება 2000 წლის 12 მაისს ერიტრეასა და ეთიოპიას შორის განახლებული ბრძოლების და სამოქალაქო მოსახლეობისთვის მიყენებული ჰუმანიტარული შედეგების გამო. მან ხაზი გაუსვა კონფლიქტის მშვიდობიანი გზით მოგვარების აუცილებლობას აფრიკის ერთობის ორგანიზაციის ეგიდით. საომარი მოქმედებები საფრთხეს უქმნიდა არა მხოლოდ მშვიდობასა და უსაფრთხოებას ორ ქვეყანას შორის, არამედ მთლიანად სუბრეგიონის სტაბილურობას, უსაფრთხოებასა და ეკონომიკურ განვითარებას.

რეზოლუციამ დაგმო საომარი მოქმედებების განახლება და ორივე მხარეს მოუწოდა ყოველგვარი სამხედრო მოქმედების შეწყვეტისკენ. მან მოითხოვა მოლაპარაკებების განახლება აფრიკის ერთობის ორგანიზაციის ეგიდით და მხარი დაუჭირა მის „ჩარჩო შეთანხმებასა“ და მიღწევებს. ორივე ქვეყანას მოუწოდეს, პატივი ეცათ ადამიანის უფლებებისა და საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლისთვის და უზრუნველეყოთ სამოქალაქო მოსახლეობის უსაფრთხოება.

უშიშროების საბჭომ მიიღო გადაწყვეტილება, კვლავ შეკრებილიყო 72 საათის განმავლობაში, რათა განეხილა ზომები მიმდინარე რეზოლუციის შესრულების უზრუნველსაყოფად, თუკი ბრძოლები გაგრძელდებოდა. ამავდროულად, გენერალურ მდივანს, კუფი ანანს, სთხოვეს საბჭოს მუდმივი ინფორმირება შექმნილი ვითარების შესახებ.

რამდენიმე დღეში მიღებულ იქნა რეზოლუცია 1298, რომელმაც ორივე ქვეყანას იარაღის ემბარგო დააწესა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1035

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1035 ერთხმად მიიღეს 1995 წლის 21 დეკემბერს. მას შემდეგ, რაც საბჭომ გაიხსენა რეზოლუცია 1031 (1995) და დეიტონის შეთანხმება, მან გასცა ნებართვა გაეროს სამოქალაქო პოლიციური ძალების შექმნაზე, რომელიც ცნობილია როგორც საერთაშორისო პოლიციის სამუშაო ჯგუფი , შეთანხმების შესაბამისი დავალებების შესასრულებლად. იგი გაეროს ბოსნია და ჰერცეგოვინის მისიის ნაწილი იყო.

 ჩამოყალიბდა ერთი წლის ვადით, მას შემდეგ, რაც უფლებამოსილება გაეროს დამცავი ძალებიდან გადავიდა მრავალეროვნულ იმპლემენტაციის ძალებზე . პოლიციის სამუშაო ჯგუფი და სამოქალაქო ოფისი მოექცა გაეროს გენერალური მდივნის დაქვემდებარებაში, ბოსნია და ჰერცეგოვინის უმაღლესი წარმომადგენლის ხელმძღვანელობით.

გენერალურ მდივანს ეთხოვა, ყოველ სამ თვეში ერთხელ წარედგინა ანგარიში -ისა და სამოქალაქო ოფისის მუშაობის შესახებ.

გენერალურ მდივან ბუტროს ბუტროს-გალის ანგარიშის შესაბამისად, -ის საწყისი შემადგენლობა 1 721 პერსონალით განისაზღვრა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 2397

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 2397 მიღებულია 2017 წლის 22 დეკემბერს, იმავე წლის 28 ნოემბერს ჩრდილოეთ კორეის მიერ „ხვასონ-15“-ის ტიპის კონტინენტთაშორისი ბალისტიკური რაკეტის გაშვების საპასუხოდ. რეზოლუციამ დაგმო რაკეტის გაშვება და კიდევ უფრო გაამკაცრა სანქციები ქვეყნის მიმართ. მან შეზღუდა საწვავის იმპორტი და სხვა სახის ვაჭრობა. ასევე შეიზღუდა ჩრდილოეთ კორეის მოქალაქეების საზღვარგარეთ მუშაობის შესაძლებლობა. 24 დეკემბერს ჩრდილოეთ კორეის საგარეო საქმეთა სამინისტრომ განაცხადა, რომ რეზოლუცია წარმოადგენს „ომის აქტს“.

დებულებები
რეზოლუცია რამდენიმე დებულებას შეიცავს. 2018 წლის 1 იანვრიდან იგი ზღუდავს ჩრდილოეთ კორეის მიერ რაფინირებული ნავთობის იმპორტს 500,000 ბარელამდე ყოველ 12-თვიან პერიოდში. აკრძალვა ასევე დაწესდა ჩრდილოეთ კორეიდან საკვების, მანქანა-დანადგარების, ელექტრომოწყობილობების, მიწისა და ქვების, ხის მასალისა და გემების ექსპორტზე, ხოლო მასში — სამრეწველო აღჭურვილობის, მანქანა-დანადგარების, სატრანსპორტო საშუალებებისა და სამრეწველო ლითონების ექსპორტზე. აქტივების გაყინვა შეეხო ჩრდილოეთ კორეის სახალხო შეიარაღებული ძალების სამინისტროსა და საბანკო მაღალჩინოსნებს. გაეროს წევრ სახელმწიფოებს მიეცათ უფლებამოსილება „დაეკავებინათ, შეემოწმებინათ და ჩამოერთვათ ნებისმიერი გემი თავიანთ ტერიტორიულ წყლებში“, რომელიც ჩრდილოეთ კორეისთვის ნავთობის უკანონო მიწოდებაში იქნებოდა შემჩნეული.

რეზოლუცია ასევე მოითხოვდა საზღვარგარეთ შემოსავლის მქონე ჩრდილოეთ კორეის ყველა მოქალაქის სამშობლოში დაბრუნებას 24 თვის ვადაში, გარკვეული ჰუმანიტარული გამონაკლისების გარდა.

კენჭისყრის დასაბუთება
გაეროში აშშ-ის ელჩმა ნიკი ჰეილიმ განაცხადა, რომ რაკეტის გაშვება „იყო უპრეცედენტო დარღვევა, რომელიც მოითხოვდა უპრეცედენტო პასუხს“ და რომ „შემდეგი დაუმორჩილებლობა გამოიწვევდა კიდევ უფრო მეტ იზოლაციას“. საფრანგეთის მუდმივმა წარმომადგენელმა ფრანსუა დელატრმა რეზოლუციას უწოდა „მნიშვნელოვანი ნაბიჯი ჩრდილოეთ კორეის პროვოკაციების წინააღმდეგ მოქმედებების გაძლიერებაში“. ეგვიპტის მუდმივმა წარმომადგენელმა ამრ აბდელათიფ აბულათამ განაცხადა, რომ მან მხარი დაუჭირა რეზოლუციას, რათა „შენარჩუნებულიყო ბირთვული იარაღის გაუვრცელებლობის ხელშეკრულების სანდოობა, რომელიც უნდა ყოფილიყო სავალდებულო ყოველგვარი დისკრიმინაციისა თუ განსხვავების გარეშე“. გაეროში ყაზახეთის მუდმივმა წარმომადგენელმა კაირატ უმაროვმა აღნიშნა, რომ „ხაზი უნდა გასმოდა სანქციების დროებით ხასიათს, რათა ამ ზომებს ჰქონოდა სასურველი შედეგი — მოლაპარაკებების დაწყება“.

ჩრდილოეთ კორეის რეაქცია
2017 წლის 24 დეკემბერს ჩრდილოეთ კორეის საგარეო საქმეთა სამინისტრომ გამოაქვეყნა განცხადება, რომელშიც ნათქვამია, რომ რეზოლუცია „უდრის კორეის სახალხო დემოკრატიული რესპუბლიკის სრულ ეკონომიკურ ბლოკადას“. განცხადებამ რეზოლუცია შეაფასა როგორც „ჩრდილოეთ კორეის სუვერენიტეტის უხეში ხელყოფა“ და „ომის აქტი, რომელიც არღვევს მშვიდობასა და სტაბილურობას კორეის ნახევარკუნძულსა და რეგიონში“. განცხადების თანახმად, ბირთვული იარაღი ემსახურება „თავდაცვით შეკავებას, რომელიც არ ეწინააღმდეგება არცერთ საერთაშორისო სამართალს“, რადგან ის შემუშავდა „სამართლიანი და ლეგიტიმური გზით, ბირთვული იარაღის გაუვრცელებლობის ხელშეკრულების მიღმა, რათა აშშ-ის მტრულ პოლიტიკას, ბირთვულ მუქარასა და შანტაჟს ბოლო მოღებოდა“.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1017

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1017 ერთხმად მიიღეს 1995 წლის 22 სექტემბერს. მას შემდეგ, რაც საბჭომ გაიხსენა რეზოლუციები 621 (1988), 658 (1990), 690 (1991), 725 (1991), 809 (1993), 907 (1994), 973 (1995), 995 (1995) და 1002 (1995), საბჭომ განიხილა დასავლეთ საჰარაში სამშვიდობო გეგმის განხორციელება და გაეროს დასავლეთ საჰარაში რეფერენდუმის ჩატარების მისიის მანდატი 1996 წლის 31 იანვრამდე გააგრძელა.

უშიშროების საბჭომ გაიხსენა ამომრჩეველთა უფლებამოსილების კრიტერიუმები და გაეროს გენერალური მდივნის კომპრომისული წინადადება. გენერალურ მდივან ბუტროს ბუტროს-გალის მოხსენების თანახმად, რვა საიდენტიფიკაციო ცენტრიდან ამჟამად მხოლოდ ორი ფუნქციონირებდა. წინსვლისთვის ორივე მხარეს უნდა ჰქონოდა ხედვა თვითგამორკვევის შესახებ რეფერენდუმის შემდგომი პერიოდისთვის. საბჭომ სინანული გამოთქვა მაროკოს მიერ იმ 100 000 აპლიკანტის შემოწმების გამო, რომლებიც დასავლეთ საჰარის ტერიტორიაზე არ ცხოვრობდნენ, რაც ხელს უწყობდა -ს გრაფიკის შეფერხებას. მან ასევე მწუხარება გამოთქვა პოლისარიოს ფრონტის უარის გამო ამ პროცესში მონაწილეობაზე.

რეზოლუციამ კიდევ ერთხელ დაადასტურა საბჭოს მზადყოფნა დასავლეთ საჰარის ხალხის თვითგამორკვევის მიზნით რეფერენდუმის ჩატარების შესახებ. რეზოლუცია 1002-ის მიღების შემდეგ, დაინტერესებულმა მხარეებმა ვერ მიაღწიეს საკმარის პროგრესს სამშვიდობო გეგმის შესასრულებლად იდენტიფიკაციის პროცესის, ქცევის კოდექსის, პოლიტპატიმრების გათავისუფლების, პოლისარიოს ჯარების დისლოკაციისა და მაროკოს ჯარების შემცირების ღონისძიებების კუთხით. მხარეებს ეთხოვათ გაეროს გეგმასთან თანამშრომლობა, ხოლო გენერალურ მდივანს დაევალა აღნიშნული პრობლემების გადაჭრის გზების შეთავაზება.

მიუხედავად იმისა, რომ -ს მანდატი 1996 წლის 31 იანვრამდე გაგრძელდა, საბჭომ აღნიშნა სამშვიდობო ოპერაციის შესაძლო შეწყვეტის შესახებ იმ შემთხვევაში, თუ გარდამავალი პერიოდის დასაწყებად საჭირო პირობები (სავარაუდო თარიღი — 1996 წლის 31 მაისი) არ შესრულდებოდა. გენერალურ მდივანს მოეთხოვა, 1996 წლის 15 იანვრისთვის წარედგინა ანგარიში სამშვიდობო გეგმის განხორციელების კუთხით მიღწეული პროგრესის შესახებ. მას ასევე დაევალა -ს საოპერაციო ხარჯების შემცირების გზების განხილვა, მათ შორის, შესაძლოა სამნდობო ფონდის შექმნით, რომელშიც წევრი სახელმწიფოები ნებაყოფლობით შენატანებს გააკეთებდნენ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 712

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 712, მიიღეს 1991 წლის 19 სექტემბერს, მას შემდეგ, რაც საბჭომ განიხილა 661 (1990), 686 (1991), 687 (1991), 688 (1991), 692 (1991), 699 (1991), 705 (1991) და 706 (1991) რეზოლუციები, გაეროს წესდების თავის საფუძველზე მოქმედმა საბჭომ დაადასტურა და განიხილა 706-ე რეზოლუციის დებულებები და საერთაშორისო თანამშრომლობისკენ მოუწოდა.

რეზოლუციამ პირველ რიგში მიმართა 661-ე რეზოლუციით შექმნილ უშიშროების საბჭოს კომიტეტს, რათა უფლებამოსილება მიენიჭებინა გენერალური მდივნისთვის, ხავიერ პერეს დე კუელიარისთვის, ესქრო-ანგარიშიდან გამოეთავისუფლებინა გაეროს საკომპენსაციო კომისიის პირველი მესამედი ნაწილი სურსათის, მედიკამენტების, მასალებისა და სამოქალაქო საჭიროებისთვის განკუთვნილი სხვა მარაგების შესასყიდად. საბჭომ მოუწოდა გენერალურ მდივანსა და კომიტეტს, ეთანამშრომლათ ერაყის მთავრობასთან მიმდინარე რეზოლუციის ეფექტიანი იმპლემენტაციისა და ჰუმანიტარული საჭიროებების დასაკმაყოფილებლად სამართლიანი განაწილების უზრუნველსაყოფად.

საბჭომ ასევე დაადგინა, რომ ნავთობი და ნავთობპროდუქტები, სანამ ისინი ერაყის მფლობელობაშია, დაცულია სამართლებრივი დევნისგან და მოუწოდა სხვა ქვეყნების შიდა სახელმწიფოებრივ სისტემებს, უზრუნველყონ ეს დაცვა. რეზოლუციაში ასევე აღინიშნა, რომ ესქრო-ანგარიში, გაეროს საკომპენსაციო კომისია, იარაღის ინსპექტორები და სხვა ექსპერტები სარგებლობენ გაეროს პრივილეგიებითა და იმუნიტეტით. საბოლოოდ, საბჭომ სთხოვა გენერალურ მდივანს, მიეღო „ყველა საჭირო ზომა“ 712-ე რეზოლუციის დებულებების შესასრულებლად და მოუწოდა ყველა სახელმწიფოს წევრს, ეთანამშრომლათ 706-ე და მიმდინარე რეზოლუციის იმპლემენტაციაში, განსაკუთრებით ნავთობპროდუქტებთან, მედიკამენტებთან და სამოქალაქო საჭიროების მარაგებთან დაკავშირებით.

712-ე რეზოლუცია მიიღეს 13 ხმით, ერთი წინააღმდეგი იყო კუბა, ხოლო იემენმა თავი შეიკავა. ერაყს თავდაპირველად წარმოდგენილი დებულებები არც მიუღია და არც უარუყვია.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 713

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 713 ერთხმად მიიღეს 1991 წლის 25 სექტემბერს. მას შემდეგ, რაც საბჭომ მიიღო მიმართვები წევრი სახელმწიფოებისგან და მოიწონა ევროპის ეკონომიკური თანამეგობრობის ძალისხმევა რეგიონში, გადაწყდა, რომ ქარტიის თავის საფუძველზე იუგოსლავიის სოციალისტურ ფედერაციულ რესპუბლიკას დაწესებოდა იარაღის ემბარგო. ეს გადაწყვეტილება მიიღეს ქვეყანაში დაწყებული საომარი მოქმედებების ფონზე. რეზოლუცია 713 იყო პირველი ოფიციალური დოკუმენტი, რომელიც იუგოსლავიის დაშლის პროცესს ეხებოდა.

ამ რეზოლუციით საბჭომ სრული მხარდაჭერა გამოუცხადა ევროპის ეკონომიკური თანამეგობრობისა და ევროპის უშიშროებისა და თანამშრომლობის თათბირის მიერ იუგოსლავიაში საომარი მოქმედებების შესაწყვეტად გატარებულ ღონისძიებებს და გენერალურ მდივან ხავიერ პერეს დე კუელიარს იუგოსლავიის მთავრობასთან კონსულტაციების გზით პროცესში ჩართვა სთხოვა. დოკუმენტი მხარეებს 1991 წლის სექტემბრის ცეცხლის შეწყვეტის შეთანხმების დაცვისკენ, მოლაპარაკებების დაწყებისა და რეგიონში დაძაბულობის გამამწვავებელი ქმედებებისგან თავშეკავებისკენ მოუწოდებდა.

საომარი მოქმედებების გაგრძელების გათვალისწინებით, რეზოლუციამ იუგოსლავიაში იარაღისა და სამხედრო აღჭურვილობის ყოველგვარ მიწოდებაზე ემბარგო დააწესა, რაც ძალაში საბჭოს მიერ საწინააღმდეგო გადაწყვეტილების მიღებამდე უნდა დარჩენილიყო. ეს პუნქტი ქარტიის თავის საფუძველზე დამტკიცდა, რადგან არსებული ვითარება საერთაშორისო მშვიდობისა და უსაფრთხოებისთვის საფრთხედ შეფასდა. ვინაიდან იუგოსლავიის სახალხო არმია დედაქალაქ ბელგრადიდან იმართებოდა, მიიჩნევენ, რომ ამან იუგოსლავიის სხვა ქვეყნები არათანაბარ და არახელსაყრელ მდგომარეობაში ჩააყენა საომარი მოქმედებების გაგრძელებისას. აღსანიშნავია, რომ რეზოლუცია იუგოსლავიის შემადგენელ ყველა სახელმწიფოსა და მათ დამოუკიდებელ სუბიექტებს ეხებოდა, თუმცა ბოსნია და ჰერცეგოვინა ამ გადაწყვეტილებას აპროტესტებდა და აცხადებდა, რომ ემბარგო მხოლოდ იუგოსლავიის არსებობის პერიოდში იყო ვალიდური და ქვეყნების მიერ დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ ძალა აღარ ჰქონდა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 715

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 715 ერთხმად მიიღეს 1991 წლის 11 ოქტომბერს, 687 (1991) და 707 (1991) რეზოლუციების გახსენების შემდეგ — საბჭომ, გაეროს წესდების თავის შესაბამისად, დაამტკიცა ატომური ენერგიის საერთაშორისო სააგენტოსა და გენერალური მდივნის, ხავიერ პერეს დე კუელიარის გეგმები ერაყის შეიარაღების პროგრამების გრძელვადიან მონიტორინგთან დაკავშირებით, რაც ქვეყანას ავალდებულებდა წარედგინა ანგარიშები ორმაგი დანიშნულების ობიექტების „მიმდინარე მონიტორინგისა და ვერიფიკაციის“ შესახებ.

საბჭომ ასევე დაადგინა, რომ გაეროს სპეციალურ კომისიას, როგორც უშიშროების საბჭოს დამხმარე ორგანოს, კვლავაც ექნებოდა უფლება დაენიშნა ინსპექტირების ადგილები, ეთანამშრომლა ატომური ენერგიის საერთაშორისო სააგენტოსთან და შეესრულებინა სხვა ფუნქციები წინამდებარე რეზოლუციის სრული იმპლემენტაციის უზრუნველსაყოფად. მან ასევე მოითხოვა ერაყისგან, დაემორჩილოს რეზოლუციას და უპირობოდ შეასრულოს თავისი ვალდებულებები, ითანამშრომლოს ატომური ენერგიის საერთაშორისო სააგენტოსთან და სპეციალურ კომისიასთან ინსპექტირების მთელი პროცესის განმავლობაში.

რეზოლუციამ ასევე მოუწოდა წევრ სახელმწიფოებს „მაქსიმალური დახმარებისკენ“, ფინანსური თუ სხვა სახით, რათა მხარი დაეჭირათ სპეციალური კომისიისა და ატომური ენერგიის საერთაშორისო სააგენტოს გენერალური დირექტორისთვის მათი საქმიანობის განხორციელებაში. მან სთხოვა უშიშროების საბჭოს კომიტეტს, რომელიც შეიქმნა 661 (1990) რეზოლუციით, სპეციალურ კომისიასა და „“-სთან ერთად შეემუშავებინათ მექანიზმი იარაღის (ცეცხლსასროლი, ბიოლოგიური, ქიმიური, ბირთვული იარაღი ან სამხედრო აღჭურვილობა) სამომავლო გაყიდვების მონიტორინგისთვის. საბჭომ ასევე დაავალა გენერალურ მდივანსა და „“-ს გენერალურ დირექტორს, წარედგინათ ანგარიში ახალი გეგმების იმპლემენტაციის შესახებ მინიმუმ ყოველ ექვს თვეში ერთხელ, მოცემული რეზოლუციის მიღებიდან.

ერაყმა, რომელიც მანამდე უარყოფდა მსგავს რეზოლუციებს ან მათ მხოლოდ პრინციპების დონეზე თანხმდებოდა, 1993 წლის 26 ნოემბერს სრულად აღიარა 715-ე რეზოლუციის დებულებები.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 757

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 757 მიიღეს 1992 წლის 30 მაისს. ეს იყო ერთ-ერთი ყველაზე მკაცრი დოკუმენტი, რომელიც საბჭომ იუგოსლავიის ომების პერიოდში გამოსცა. რეზოლუციამ დააწესა ფართომასშტაბიანი საერთაშორისო სანქციები იუგოსლავიის ფედერაციული რესპუბლიკის (სერბეთი და მონტენეგრო) წინააღმდეგ.

კენჭისყრა
რეზოლუციის მიღებას მხარი დაუჭირა უშიშროების საბჭოს 13-მა წევრმა: ავსტრიამ, ბელგიამ, კაბო-ვერდემ, ეკვადორმა, საფრანგეთმა უნგრეთმა, ინდოეთმა, იაპონიამ, მაროკომ, რუსეთმა, გაერთიანებულმა სამეფომ, აშშ-მა და ვენესუელამ. წინააღმდეგი არავინ ყოფილა, ხოლო ორმა ქვეყანამ — ჩინეთმა და ზიმბაბვემ — თავი შეიკავა კენჭისყრისგან.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 2253

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 2253 მიღებულია გაეროს უშიშროების საბჭოს მიერ 2015 წლის 17 დეკემბერს. იგი მოამზადა ამერიკის შეერთებულმა შტატებმა და რუსეთმა. რეზოლუციამ დააზუსტა, რომ სანქციები, რომლებიც უკვე მოქმედებდა „ალ-კაიდას“ წინააღმდეგ, ასევე ფოკუსირებული იქნებოდა „ერაყის ისლამურ სახელმწიფოზე“ (/’). ამ რეზოლუციამ შეაჯამა კრიტერიუმები, რომელთა მიხედვითაც პირები და ორგანიზაციები შეიძლება მოხვედრილიყვნენ სანქციების სიაში. ქვეყნებს ასევე მოეთხოვათ უფრო მკაცრი ზომების მიღება ტერორისტული ჯგუფების დაფინანსების შესაწყვეტად.

საფუძვლები
11 სექტემბრის ტერორისტული აქტების გამო, სანქციები შეეხო თავდასხმების სულისჩამდგმელ „ალ-კაიდასა“ და ავღანეთის მაშინდელ მმართველ „თალიბანს“, რომელიც ტერორისტულ დაჯგუფებას უჭერდა მხარს. სანქციების პაკეტი ითვალისწინებდა ფინანსური ნაშთების გაყინვას, ქვეყანაში შესვლის აკრძალვასა და იარაღის მიწოდებაზე ემბარგოს დაწესებას. 2011 წლიდან ამ ჯგუფების წინააღმდეგ მოქმედი სანქციები ერთმანეთისგან გამოიყო და „ალ-კაიდას“ მიმართ ინდივიდუალური წესები ამოქმედდა.

შინაარსი
ვინაიდან „ისლამური სახელმწიფო“ „ალ-კაიდას“ გამოყოფილი ჯგუფი იყო, ყველა, ვინც მხარს უჭერდა -ს, ასევე ხვდებოდა „ალ-კაიდას“ სანქციების სისტემის ქვეშ. გადაწყდა, რომ სანქციების სიას ამიერიდან -ისა და „ალ-კაიდას“ სანქციების სია დარქმეოდა. გაეროს ყველა წევრ სახელმწიფოს მოუწოდეს ამ განახლებაში თანამშრომლობისკენ. ომბუდსმენის მანდატი, რომელიც განიხილავს განცხადებებს სიიდან ამოშლის შესახებ, გაგრძელდა ორი წლით, ისევე როგორც იმ სადამკვირვებლო ჯგუფის მანდატი, რომელიც ზედამხედველობას უწევდა სანქციებს.

ამის მიუხედავად, და „ალ-კაიდა“ კვლავ აგრძელებდნენ სარგებლის მიღებას იარაღით, ადამიანებითა და ნარკოტიკებით ვაჭრობიდან, კულტურული მემკვიდრეობით ვაჭრობიდან, წიაღისეულის მოპოვებიდან და გატაცებების სანაცვლოდ მიღებული გამოსასყიდიდან. როგორც უკვე იყო დადგენილი 2249-ე რეზოლუციით, ტერორიზმის დაფინანსების ეს ფორმები უნდა შეწყვეტილიყო. წევრ სახელმწიფოებს მოუწოდეს ამ მიზნით უფრო მკაცრი ქმედებებისკენ, ხოლო ფინანსურ ქმედებათა სპეციალური ჯგუფის მითითებების დაცვისკენ. ეს ორგანიზაცია დაარსდა 1989 წელს „დიდი შვიდეულის“ (7) წევრების მიერ, რათა შეემუშავებინათ ფინანსური წესები ფულის გათეთრებისა და ტერორიზმის დაფინანსების წინააღმდეგ საბრძოლველად. ასევე მნიშვნელოვანი იყო, რომ ქვეყნებს ერთმანეთისთვის გაეზიარებინათ შესაბამისი ინფორმაცია.

ასევე აუცილებელი იყო იმის აღკვეთა, რომ არასამთავრობო ორგანიზაციები და საქველმოქმედო ფონდები ბოროტად ყოფილიყო გამოყენებული ტერორიზმისთვის და ტერორისტული ჯგუფებისთვის იარაღის მისაწოდებლად. გამოითქვა უკმაყოფილება 1999 წლის 1267-ე, 2011 წლის 1989-ე და 2199-ე რეზოლუციების იმპლემენტაციის, და განსაკუთრებით წევრი სახელმწიფოების მიერ მოწოდებული ინფორმაციის ნაკლებობის გამო იმ ზომების შესახებ, რომლებიც მათ მიიღეს დაწესებული სანქციების პრაქტიკაში გამოსაყენებლად. ქვეყნებს კონკრეტულად სთხოვეს ანგარიშგება ნავთობის, ნავთობპროდუქტებისა და გადამამუშავებელი მოწყობილობების შეჩერებული მიწოდების შესახებ.

გარდა ამისა, დიდ შეშფოთებას იწვევდა ინტერნეტის როლი ამ პროცესში და საერთაშორისო რეკრუტების დიდი ნაკადი -სა და „ალ-კაიდაში“.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 724

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 724 ერთხმად იქნა მიღებული 1991 წლის 15 დეკემბერს, 713 (1991) და 721 (1991) რეზოლუციების დადასტურებისა და იუგოსლავიის სოციალისტურ ფედერაციულ რესპუბლიკაში არსებული ვითარების შესახებ გენერალური მდივნის, ხავიერ პერეს დე კუელიარის მოხსენების გათვალისწინებით, საბჭო დათანხმდა იუგოსლავიაში დაგეგმილი სამშვიდობო ოპერაციის წინადადებების განხილვას და გადაწყვიტა უშიშროების საბჭოს კომიტეტის შექმნა ქვეყნისთვის იარაღის ემბარგოსთან დაკავშირებული საკითხების განსახილველად.

გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის წესდების თავის შესაბამისად, საბჭომ ყველა წევრ სახელმწიფოს სთხოვა, მოეხსენებინათ იუგოსლავიაზე ყველა სახის იარაღსა და სამხედრო აღჭურვილობაზე ზოგადი და სრული ემბარგოს განსახორციელებლად მიღებული ზომების შესახებ. მან ასევე გადაწყვიტა უშიშროების საბჭოს კომიტეტის შექმნა, რათა შეესწავლა წევრი სახელმწიფოების მიერ მიღებული ზომები, მათ შორის ემბარგოს დარღვევები და მისი გაძლიერების გზები, და ყველა წევრ სახელმწიფოს სთხოვა კომიტეტთან თანამშრომლობა. კომიტეტის უფლებამოსილებები გავრცელდებოდა სხვა სფეროებზეც სიტუაციის შესახებ შემდგომ რეზოლუციებში.

რეზოლუციამ ასევე მოუწოდა გენერალურ მდივანს, გაეგრძელებინა ჰუმანიტარული ძალისხმევა იუგოსლავიაში, წევრ სახელმწიფოებთან და საერთაშორისო ორგანიზაციებთან ერთად, მშვიდობიანი მოსახლეობის საჭიროებების დასაკმაყოფილებლად.

724-ე რეზოლუცია იყო უშიშროების საბჭოს ბოლო რეზოლუცია, რომელშიც საბჭოთა კავშირმა მიიღო მონაწილეობა, სანამ საბჭოთა კავშირის დაშლა 11 დღის შემდეგ, 26 დეკემბერს, საბოლოოდ დამტკიცდებოდა. უშიშროების საბჭოში საბჭოთა კავშირის მუდმივი ადგილი რუსეთის ფედერაციამ დაიკავა.