კორსიკის სამზარეულო

კორსიკის სამზარეულო კუნძულ კორსიკის ტრადიციული სამზარეულოა. იგი ძირითადად ემყარება კუნძულის პროდუქტებს და ისტორიული და გეოგრაფიული მიზეზების გამო, ბევრი საერთო აქვს იტალიურ სამზარეულოსთან, უმნიშვნელოდ კი ნიცასა და პროვანესთან .

ისტორია
კორსიკის გეოგრაფიულმა კონფორმაციამ, აღმოსავლეთ სანაპიროზე (კონტინენტთან უახლოესი), დაბალმა, მალარიით სავსე და თავდაცვასთან შეუსაბამო ადგილმა, აიძულა მოსახლეობა დასახლებულიყო ინტერიორის მთებში. ანტიკური პერიოდის განმავლობაში ექსპორტირებული სოფლის მეურნეობის პროდუქტები ასახავს ამ სიტუაციას: ეს იყო ცხვარი, თაფლი, ცვილი და ტარი, რომელიც წარმოებულია ხშირი ტყეების საშუალებით. უფრო მეტიც, კუნძული განთქმული იყო თავისი იაფი ღვინით, რომელიც რომში ექსპორტირდებოდა. დასახლების კონცენტრაცია ინტერიორში, ტიპური, ახლომდებარე სარდინიისთვის, გაგრძელდა მე-20 საუკუნის დასაწყისამდე; 1911 წელს 73,000 ადამიანი ცხოვრობდა იმ ზონაში, რომელიც ზღვის დონიდან 700-დან 1000 მ-მდე იყო. შუა საუკუნეებში, უფრო სწორედ საუკუნეში, როდესაც პიზა კორსიკის ჰეგემონური ძალა იყო, კუნძულზე განხორციელდა დიდი იმიგრაცია ახლომდებარე ტოსკანიდან. ტოსკანურ ენასთან, ჩვეულებებთან და იტალიის ამ რეგიონისთვის დამახასიათებელ კერძებთან ერთად. მოგვიანებით, როდესაც ჯენოას კუნძულზე დომინირების რიგი მოვიდა, ხალხის კვების ჩვევებში მნიშვნელოვანი ცვლილება მოხდა; გენუის გუბერნატორმა, 1548 წლის 28 აგვისტოს ხელმოწერილი განკარგულებით, თითოეულ მემამულესა და მოქირავნეს უბრძანა ყოველწლიურად მინიმუმ წაბლის, თუთის, ზეთისხილისა და ლეღვის ხის დარგვა, თითოეული არ დარგული ხისთვის სამი ლირეს ჯარიმა იყო დაწესებული. ამ განკარგულების მიზეზი კუნძულოვანი მოსახლეობისთვის საარსებო საშუალებების მიცემა იყო. ჯერ კიდევ მე -17 საუკუნის დასაწყისში გენუელი ადმინისტრატორი ბალიანო წერდა, რომ კორსიკელები ქერის პურზე, ბოსტნეულსა და სუფთა წყალზე ცხოვრობდნენ. იმავე ხაზზე მიიღეს სხვა განკარგულებები, მაგალითად, ის, რაც გამოიცა 1619 წელს, რომელიც ბრძანებს, რომ ყოველწლიურად 10 წაბლის ხე უნდა დაირგოს თითოეული მიწის მესაკუთრისა და გამქირავებლის მიერ. დროთა განმავლობაში რადიკალურად შეიცვალა კუნძულის მთელი რეგიონების ლანდშაფტი, მარცვლეულის თითქმის სრულად წაბლით ჩანაცვლებით; ერთმა რეგიონმა, ბასტიის სამხრეთით მდებარე კასტანგნიჩამ მიიღო თავისი სახელი წაბლის ( კასტანუს ) ტყეებიდან. მე -18 საუკუნეში წაბლმა თითქმის მთლიანად შეცვალა ბურღულეული. უპირველეს ყოვლისა, წაბლის პლანტაციამ რადიკალურად შეცვალა კუნძულების მკვებავი დიეტა და შეინარჩუნა ისინი განმეორებითი შიმშილისგან. კორსიკის ისტორიკოსმა იაკობ ფონ ვიტელიბსმა დაწერა, რომ 1730-იან წლებში კუნძულზე მოგზაურებმა ჩამოიტანეს ღვინით სავსე კოლბა და ჯიბე, რომელშიც წაბლის პურით ან შემწვარი წაბლით იყო სავსე.

ტიპური პროდუქტები
წაბლი
წაბლის ხის ფართომასშტაბიანი კულტივირება შემოიტანეს კორსიკაში გენუელთა ბატონობის დროს. კალორიულობით მდიდარ ნაყოფს აიღებდნენ (ხელთათმანების გარეშე) და აშრობდნენ და ათავსებდნენ ხის გრეიტზე ცეცხლის ზემოთ ერთი თვის განმავლობაში: ეს ცეცხლი, რომელიც განთავსებულია მშრალ თიხის ფუძეზე 1 მ 2 სიგანეზე და 20   სმ სისქის,აგრეთვე სახლის გათბობის ფუნქციას ითავსებს. გაუკაცრიელებულ წაბლს ჭამენ ტყეში საძოვრად გასული ღორები. მათ დამატებიტ კვებავენ წაბლის ფქვილით, ისე, რომ მათმა ხორცმა დამახასიათებელი გემო შეიძინოს. წაბლის მნიშვნელობა კორსიკელთა ცხოვრებაში ჩანს იქიდან, რომ მე -19 საუკუნის კასტაგნიჩიაში ტრადიციული საქორწილო ლანჩის დროს მომზადდა არანაკლებ 22 სხვადასხვა ტიპის წაბლის კერძი. დღეს წაბლის ფქვილი ცნობილი არის ფრანგული და ევროპული , სახელწოდებით " - ".

ყველი
კორსიკული ტრადიციული ყველი მზადდება მხოლოდ ცხვრის ან თხის რძით. 1980-იანი წლების შუა პერიოდში კუნძულზე ბინადრობდა 150 000 ცხვარი და 20 000 თხა. ყველაზე მნიშვნელოვანი მათ შორის არის ,შრატის ყველი აკინი, (მაგრამ ლაქტოზას გარეშე). ყველი უთვალავი კორსიკული კერძის ინგრედიენტია, პირველი კერძებიდან დაწყებული ნამცხვრებით დამთავრებული. ბროციუ ერთადერთი კორსიკული ყველია, რომელსაც აქამდე მიღებული აქვს ნომინალი. სხვა ნიშანდობლივი ყველი არის (ნიოლოდან, კორსიკის კერა), (ბალაგნიდან, ჩრდილო–დასავლეთის რეგიონიდან). ("დამპალი ყველი") არის ყველი, რომელიც შეიცავს მწერების ლარვას, მსგავსი სარდინიული -სა. კორსიკული ყველის მწარმოებლები ყოველ წელს მაისის დასაწყისში ხვდებიან ყველის ბაზრობაზე , ვენაკოში .
კოდი: დაწინაურებულია კოდში: კოდი: დაწინაურებულია კოდში: კოდი: დაწინაურებულია კოდში: კოდი: დაწინაურებულია კოდში: კოდი: დაწინაურებულია კოდში: კოდი: დაწინაურებულია კოდში: 

ვინო
ბერძნებმა კორსიკაში შეიტანეს ღვინო . რომაელებმა განავითარეს ღვინის ინდუსტრია და იმპორტი მოახდინეს კორსიკული ღვინოების. რენესანსის პერიოდში კუნძულის ღვინოებს დიდი ყურადღება ეთმობოდა : ვატიკანის რუკების გალერეაში, სადაც გამოსახულია იტალიის რეგიონები და მის მიმდებარე კუნძულები, საუკუნის იტალიელმა კოსმოგრაფმა იგნაციო დანტიმ კორსიკის რუკაზე დაწერა: ” კორსიკამ მიიღო ოთხი ძირითადი ბუნების საჩუქარი: მისი ცხენები, მისი ძაღლები, ამაყი და მამაცი კაცები და მისი ღვინოები, ყველაზე გულუხვი, რომლებსაც მთავრები ყველაზე დიდ პატივს სცემენ! ". 1887 წელს ფილოქსერა კუნძულის ვენახებს დაატყდა თავს. კუნძულის მევენახეობის დრამატული ცვლილება მოხდა 1960-იანი წლების დასაწყისში. ამ დროს დაახლოებით 20,000 პიერ-ნორას ( ალჟირელი ფრანგი კოლონისტები) მოუწიათ დაეტოვებინათ ჩრდილოეთ აფრიკა და დასახლებულიყვნენ კორსიკაში. საფრანგეთის სახელმწიფო მათ ეხმარებოდა უზარმაზარი რესურსით. შემოიღეს სამხრეთ ჯიშები, რომლებმაც შეცვალეს კორსიკული ღვინოების პროფილი. ვენახის ფართობმა შეადგინა 4,700 ჰექტარი 1959 წელს, გაიზარდა 28,000 ჰექტარამდე 1978 წელს.