ააფია სიდიკი

ააფია სიდიკი (დ. 2 მარტი, 1972 ) — პაკისტანელი კოგნიტური ნეირობიოლოგი. 2010 წელს ამერიკის შეერთებულმა შტატებმა 86 წლით თავისუფლების აღკვეთა მიუსაჯა ავღანეთში ამერიკელ გამომძიებლებზე თავდასხმისთვის.

ოთხმა ბრიტანელმა დეპუტატმა სასამართლო პროცესს უწოდა სერიოზული შეცდომა, რომელიც არღვევდა ამერიკის შეერთებული შტატების კონსტიტუციის მეექვსე შესწორებას, ასევე შეერთებული შტატების, როგორც გაეროს წევრის, ვალდებულებებს და მოითხოვეს სიდიკის გათავისუფლება. აშშ-ს პრეზიდენტ ბარაკ ობამასადმი მიწერილ წერილში მათ განცხადება გააკეთეს მტკიცებულებებისა და სასამართლო ექსპერტიზის ნაკლებობის შესახებ. სიდიკის ბევრი მხარდამჭერი, მათ შორის ზოგიერთი საერთაშორისო უფლებადამცველი ორგანიზაცია, ამტკიცებს, რომ სიდიკი არ იყო ტერორისტი და რომ ის და მისი მცირეწლოვანი შვილები უკანონოდ იყვნენ დაკავებულები, დაკითხულები და ნაწამები პაკისტანის დაზვერვისა და აშშ-ს ხელისუფლების მიერ მისი ხუთწლიანი "გაუჩინარების" პერიოდში.

2010 წელს, მტკიცებულებად წარდგენილ აუდიოჩანაწერში, სინდის პროვინციის პოლიციის უფროსმა დაადასტურა მისი პირადი მონაწილეობა სიდიკის და მისი სამი მცირეწლოვანი შვილის დაკავებასა და გატაცებაში 2003 წლის მარტში, მისი თქმით, ჩართული იყო ყარაჩის ადგილობრივი ხელისუფლება, პაკისტანის სადაზვერვო სააგენტოების აგენტებთან ერთად (უწყებათაშორისი დაზვერვა), და .

ბიოგრაფია
წარმომავლობა
ააფია დაიბადა ყარაჩიში, პაკისტანში, ნეიროქირურგ მუჰამედ სალეი სიდიკისა და მასწავლებლის ისმეთ ფაროჩის ოჯახში. მისი ძმა არქიტექტორია . და, ფავზია — ნევროლოგი. სიდიკი სწავლობდა და ატარებდა სამეცნიერო სამუშაოებს აშშ-ში, მასაჩუსეტსის ტექნოლოგიურ ინსტიტუტში და ბრანდეისის უნივერსიტეტში.

უნივერსიტეტის დამთავრების შემდეგ, იგი ცოლად გაჰყვა ამერიკის შეერთებულ შტატებში მცხოვრებ პაკისტანელ ექიმ მუჰამედ ამჰად ხანს, თუმცა მას 2002 წელს გაშორდა და დაბრუნდა პაკისტანში, სადაც, სავარაუდოდ გათხოვდა 2001 წლის 11 სექტემბრის ტერორისტული აქტების ერთ-ერთი ორგანიზატორის ხალიდ შეიხ მუჰამედის ძმისშვილ ამარ ალ-ბალუჩიზე, რომელიც შეიხ მუჰამედის მსგავსად, გუანტანამოს ციხეში იხდის სასჯელს.

2003 წლის გაუჩინარება
2003 წლის 1 მარტს, 2001 წლის 11 სექტემბრის ტერორისტული აქტების ორგანიზებაში ეჭვმიტანილი ხალიდ შეიხ მუჰამედი ხელში ჩაუვარდა ამერიკის სადაზვერვო სამსახურებს; ის იყო სიდიკის მეორე ქმრის ბიძა. დაკითხვის დროს ხალიდი აწამეს, მათ შორის 183-ჯერ წყლის საშუალებით. როგორც ჩანს, წამების გავლენის ქვეშ, ხალიდ შეიხმა ახსენა სიდიკისა და ამჰად ხანის — მისი პირველი ქმრის სახელები. ხანი საბოლოოდ დააკავა და გამოკითხა - მ, მაგრამ მალე გაათავისუფლეს. ის ტაქსით წავიდა აეროპორტში, რათა დილას ისლამაბადში გაფრენილიყო ბიძის მოსანახულებლად, მაგრამ ისლამაბადში არ ჩავიდა და გაუჩინარდა. ოჯახს არ ჰქონდა ინფორმაცია ააფიას ადგილსამყოფელის შესახებ 2003 წლის მარტიდან 2008 წლის ივლისამდე.

2003 წლის 1 აპრილს ადგილობრივმა გაზეთებმა გაავრცელეს ინფორმაცია და პაკისტანის შინაგან საქმეთა სამინისტრომ დაადასტურა, რომ ქალი დააკავეს ტერორიზმის ბრალდებით. თუმცა, რამდენიმე დღის შემდეგ, პაკისტანის მთავრობამ და -მ საჯაროდ უარყვეს მის გაუჩინარებაში რაიმე მონაწილეობა. ბრიტანელი ჟურნალისტის ივონ რიდლის თქმით, სიდიკიმ ეს წლები ბაგრამის ციხეში იზოლირებულ საკანში გაატარა, როგორც 650-ე პატიმარმა. ექვსმა უფლებადამცველმა ორგანიზაციამ, მათ შორის -მა მას აშშ-ს ხელისუფლების " პატიმარი მოჩვენება" უწოდა. ოთახი, სადაც ააფია დაკითხეს, ფარდით იყო გაყოფილი, რომლის უკანაც სიდიკი იმყოფებოდა. პირველ შეხვედრაზე სიდიკიმ განაცხადა, რომ იცოდა, ვინ განახორციელა ტერორისტული აქტები შეერთებულ შტატებში 11 სექტემბერს:

სიდიკის დამცველებმა განაცხადეს, რომ არ არსებობს სასამართლო-სამედიცინო მტკიცებულება იმის შესახებ, რომ ოთახში ავტომატიდან ისროდნენ. სიდიკიმ განაცხადა, რომ არ სურდა ვინმეს მის გამო შური ეძია. განაჩენის დროს, შესაძლო გასაჩივრებაზე საუბრისას მან თქვა: „მე მივმართავ ღმერთს და ის მომისმენს“.

მტკიცებულების სახით პროკურორმა წარადგინა ის ფაქტი, რომ დაკავებისას ააფიას აღმოუჩინეს ჩანაწერები "ბინძური ბომბების", ნატრიუმის ციანიდის შესახებ, ასევე მას ჰქონდა ნიუ-იორკის ღირსშესანიშნაობების სია.

მოსამართლე ბერმანმა განაჩენის გამოტანისას თქვა, რომ სიდიკის სურდა ამერიკის და ამერიკელების განადგურება, რაზეც მან უპასუხა, რომ მან აპატია სამხედრო პირს, რომელმაც ესროლა და ასევე აპატია მოსამართლეს, და განაცხადა - ” მე მუსლიმი ვარ, მაგრამ მიყვარს ამერიკა. მე არ მინდა სისხლი დაიღვაროს, მე მხოლოდ მშვიდობა მინდა და არ მინდა ომი“.

რეაქცია
ომის საწინააღმდეგო აქტივისტმა სინდი შიჰანმა გააკრიტიკა განაჩენი, მთელი სასამართლო პროცესი და განაცხადა, რომ ეს იყო "კენგურუს სასამართლო", მოსამართლით, რომელიც თავიდანვე ღიად მიკერძოებული იყო.

სიდიკის ამჟამინდელმა ადვოკატმა, თინა მ. ფოსტერმა განაცხადა, რომ სიდიკის დაჭრა ავღანეთში, მისი გაგზავნა ბაგრამის ამერიკულ სამხედრო ბაზაზე და მისი იძულებით გადაყვანა ამერიკის შეერთებულ შტატებში არის უკანონო ქმედებები და უკანონო ექსტრადიცია.

2009 წლის აგვისტოში, პაკისტანის პრემიერ-მინისტრი იუსუფ რეზა გილანი შეხვდა სიდიკის დას საკუთარ რეზიდენციაში და დაარწმუნა იგი, რომ პაკისტანი მოითხოვდა სიდიკის ექსტრადიციას შეერთებული შტატებიდან. პაკისტანის მთავრობამ 2 მილიონი დოლარი დახარჯა სამ ადვოკატზე სასამართლო პროცესის დროს სიდიკის დასაცავად. სასამართლო პროცესის დროს სიდიკის ბევრი მხარდამჭერი იმყოფებოდა სასამართლო დარბაზში, ასევე ათობით ადამიანი შეიკრიბა სასამართლოს შენობის წინ მისი გათავისუფლების მოთხოვნით.

განაჩენის შემდეგ ათასობით სტუდენტმა, პოლიტიკურმა და სოციალურმა აქტივისტმა პაკისტანში საპროტესტო აქცია მოაწყო. სიდიკის და აქტიურად მონაწილეობდა ამ აქციებში.

პაკისტანის რეაქციაზე -ის სტატიაში ნათქვამია, რომ საქმის ფაქტები "სადავო და ხშირად საკამათოა" და რომ "პაკისტანის მედია ზოგადად ასახავს სასამართლო პროცესს, როგორც "ფარსს" და უსამართლობის მაგალითს ამერიკის შეერთებულ შტატებში მუსლიმების მიმართ 2001 წლის 11 სექტემბრის შემდეგ. “

2010 წლის სექტემბერში პაკისტანის შინაგან საქმეთა მინისტრმა რაჰმან მალიქმა წერილი გაუგზავნა აშშ-ს გენერალურ პროკურორს სიდიკის ექსტრადიციის მოთხოვნით პაკისტანში. მან დაწერა, რომ სიდიკის საქმე პაკისტანში საზოგადოების შეშფოთების საგანი გახდა და მისი ექსტრადიცია შეერთებული შტატების კეთილ ზრახვების მაჩვენებელი იქნებოდა.

2014 წლის აგვისტოში გაირკვა, რომ გამტაცებლებმა, რომლებმაც აიღეს პასუხისმგებლობა ამერიკელი ფოტორეპორტიორის ჯეიმზ ფოლის სიკვდილით დასჯაზე, ახსენეს ააფია სიდიკი ფოლის ოჯახისადმი მიწერილ წერილში. მასში წერილის ავტორებმა ის მოიხსენიეს, როგორც „და“ და რომ „ისლამური სახელმწიფო “ მზად იყო ფოლი მის სანაცვლოდ დაებრუნებინა შეერთებულ შტატებში, რაზეც შეერთებულმა შტატებმა უარი განაცხადა.