iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ელიზავეტოვის ნაქალაქარი

ელიზავეტოვის ნაქალაქარი — უძველესი დასახლების ნაშთები, როსტოვის ოლქის აზოვის რაიონის სოფელ ელიზავეტინსკაიის მახლობლად. მდებარეობს მდინარე დონის დელტაში, დონის როსტოვიდან 4 კილომეტრში. ნაქალაქარი არსებობდა ძვ. წ. - საუკუნეებში.

ისტორია
ძვ. წ. - საუკუნეების მიჯნაზე ელიზავეტოვის ნაქალაქარის ტერიტორიაზე ჩამოყალიბდა სკვითური კულტურის ადგილობრივი ვარიანტი და წარმოიშვა დასახლება. ყველაზე ადრე ქალაქის დაარსება უნდა მომხდარიყო დარიოს -თან ბრძოლის შემდეგ. თავდაპირველად ეს დასახლება იყო მომთაბარეების სადგომი. ძვ. წ. საუკუნის განმავლობაში კი იგი იყო ზამთრის გზა, სადაც საცხოვრებელი სახლები ჯერ კიდევ არ ჩანს. ძვ. წ. საუკუნის დასაწყისში ბერძნულ-ბარბაროსული სავაჭრო გავლენის შედეგად ჩამოყალიბდა დროებითი დასახლება, ხოლო მოგვიანებით იგი გადაიქცა ქალაქური ტიპის მუდმივ დასახლებად. ხელსაყრელი მდებარეობა მომთაბარეებს საშუალებას აძლევდა თავიანთი კონტროლისთვის დაექვემდებარებინათ დონის ქვემო დინებაზე გამავალი სავაჭრო-საკომუნიკაციო გზები.

ძვ. წ. საუკუნის შუა პერიოდში ელიზავეტოვის ნაქალაქარი აზოვისპირეთის ტერიტორიაზე ყველაზე უდიდესი დასახლებაა. იგი გახდა მნიშვნელოვანი სასოფლო-სამეურნეო, მეთევზეობისა და ხელოსნობის ცენტრი. ქალაქში მიმდინარეობდა ვაჭრობა ბერძნებსა და დონისპირეთის მოსახლეობას შორის. ნაქალაქარის სტრუქტურაში ამ პერიოდში შედის ბოსფორის სამეფოს მცირე კოლონია - ბერძნული ემფორია.

დასახლების ფუნქციონირება სავარაუდოდ შეწყდა ძვ. წ. - საუკუნეების მიჯნაზე, რის მიზეზიც გახდა სისხლიანი დაპირისპირება ბოსფორის სამეფოში ბოსფორელებსა და მათ მეზობელ მომთაბარე ტომებს შორის.

მიტოვებული ნაქალაქარის ადგილზე ბოსფორელმა ბერძენმა კოლონისტებმა ძვ. წ. საუკუნის 90-იან წლებში დააარსეს კოლონია-ემფორია. მიტოვებული ნაქალაქარის ცენტრალურ ნაწილში ააშენეს საცხოვრებელი და სამეურნეო სათავსოები. ყველა ნაგებობა ააგეს ბერძნული სამშენებლო ტექნიკის გამოყენებით. ნაგებობები შელესილი იყო ალიზით. ემფორიას დიდხანს არ უარსებია. დასახლება განადგურდა ძვ. წ. 270-260, რომელთაგან ერთ-ერთში დაკრძალული იყო ძვ. წ. საუკუნეში მოღვაწე სკვითების მეფე.

არქეოლოგიური გათხრები ნაქალაქარზე მიმდინარეობს 1824 წლიდან. 1964 წლიდან ელიზავეტოვის ნაქალაქარს იკვლევს სამხრეთ-დონის არქეოლოგიური ექსპედიცია. 1994 წლიდან არქეოლოგიურ გათხრებს ხელმძღვანელობს რუსი არქეოლოგი, პროფესორი ვიქტორ კოპილოვი. 2009 წლის მონაცემებით გათხრილია 2 ჰა მიწის ტერიტორია.

ეთნიკური კუთვნილება
ელიზავეტოვის ნაქალაქარის ტერიტორიაზე მცხოვრები ხალხის ეთნიკური კუთვნილება ისტორიკოსებს შორის სადავო საკითხია. ისტორიკოსები თვლიან, რომ ესენი შეიძლება იყვნენ სავრომატები, სკვითები, მეოტები ანდა ნაქალაქარის მოსახლეობა იყო შერეული. მკვლევარები: იოსიფ ბრაშინსკი, კ. მარჩენკო, ვ. ჟიტნიკოვი და ვ. კოპილოვი მხარს უჭერდნენ ვერსიას, რომლის მიხედვითაც ნაქალაქარის მოსახლეობის უმრავლესობას შეადგენდნენ სკვითები. ისინი თვლიდნენ, რომ ელიზავეტოვის ნაქალაქარზე არსებობდა ორი ბერძნული კოლონია. პირველი ძვ. წ. საუკუნის მეორე ნახევარში, ხოლო მეორე — [ძვ. წ. საუკუნე|ძვ. წ. საუკუნის]] პირველ მესამედში. მეორე კოლონია განთავსებული იყო „აკროპოლისის“ ტერიტორიაზე, მისი ჩამოყალიბება დაკავშირებულია ბოსფორის სამეფოსთან.
ხამანწკები (მოთხრობა)

ხამანწკები — ანტონ ჩეხოვის მოთხრობა, რომელიც 1884 წელს დაიწერა. პირველად, 1884 წლის 16 დეკემბერს, ჟურნალ „“-ის 486-ე ნომერში გამოქვეყნდა ქვესათაურით „მონახაზი“ და ხელმოწერით ა. ჩეხონტე.

ისტორია
ანტონ ჩეხოვმა მოთხრობა „ხამანწკები“ 1884 წელს დაწერა. თავდაპირველად ის 1884 წლის 16 დეკემბერს, ჟურნალ „“-ის 486-ე ნომერში გამოქვეყნდა.

მოთხრობა უცვლელი სახით შევიდა ჩეხოვის 1886 წელს სანქტ-პეტერბურგში გამოცემულ კრებულში „ჭრელი მოთხრობები“, ხოლო მცირედ შეცვლილი ვერსიით კრებულის შემდეგ ოცდაათ გამოცემაში 1892—1899 წლებში. მოთხრობა აგრეთვე შესულია 1895 წელს გამოცემულ კრებულში „რუსი მწერლების მოთხრობები“ და მოგვიანებით ანტონ ჩეხოვის თხზულებების კრებულის პირველი გამოცემის მესამე ტომში.

1886 წლის 18 იანვარს ვიქტორ ბილიბინისთვის მიწერილ წერილში, როდესაც ის მას „ჭრელი მოთხრობების“ კრებულში შესატანად მოთხრობა „ხამანწკებს“ უგზავნიდა, ჩეხოვმა თავისი ამოცანა განსაზღვრა როგორც, პროფესიონალური სამედიცინო — როგორც ადამიანის ფიზიკური და სულიერი შეგრძნების გამოსახულება უკიდურესი სისუსტის მდგომარეობაში.

ჩეხოვის სიცოცხლეშივე მოთხრობა ბულგარულ, უნგრულ, გერმანულ, პოლონურ, რუმინულ, სერბო-ხორვატულ, სლოვაკურ, ფინურ, ჩეხურ და შვედურ ენებზე ითარგმნა.

სიუჟეტი
მამა მცირეწლოვანი შვილით ფულის სათხოვნელად ატელიესთან ჩერდება. ღატაკი, შიმშილისგან დაუძლურებული ბავშვი ტავერნაში მყოფი ხალხის სასტიკი გათამაშების მსხვერპლი ხდება (რადგან არ იცოდა რა არის ხამანწკები — ნიჟარებს ჭამს).
წმინდა ღამით

წმინდა ღამით — ანტონ ჩეხოვის მოთხრობა, რომელიც 1886 წელს დაიწერა. პირველად, 1886 წლის 13 აპრილს, ჟურნალ „ახალი დრო“-ს 3636-ე ნომერში გამოქვეყნდა ან. ჩეხოვის ხელმოწერით.

გამოქვეყნება
მოთხრობა „წმინდა ღამით“ თავდაპირველად 1886 წლის 13 აპრილს, ჟურნალ „ახალი დრო“-ს 3636-ე ნომერში გამოქვეყნდა. შესწორებული ვერსიით მოთხრობა 1887 წელს, სანქტ-პეტერბურგში გამოცემულ კრებულ „ბინდში“ დაიბეჭდა. 1898 წელს გამომცემლობა ტილდა-პრესმა მოთხრობა ცალკე გამოცემის სახით დაბეჭდა. ჩეხოვმა ის ადოლფ მარქსის მიერ 1899—1901 წლებში გამოცემული თხზულებების კრებულის მესამე ტომში შეიტანა.

ჩეხოვის სიცოცხლეშივე მოთხრობა სლოვენურ ენაზე ითარგმნა.

სიუჟეტი
მოთხრობის მთავარი გმირი აღდგომის წინა დღეს, ადგილობრივ ეკლესიაში მისასვლელად და აღდგომის დღესასწაულით დასატკბობად მდინარე გოლტვაზე მოგზაურობს. გზაში ის მებორნე ბერს, სახელად იერონიმს გამოელაპარაკება. იერონიმი ოცდაათი წლის უცნაური ადამიანია, რომელიც თავზარდაცემულია ცოტა ხნის წინ საუკეთესო მეგობრისა და მოძღვრის, ღირსი ნიკოლოზის გარდაცვალების გამო. ეს უკანასკნელი დაუჯდომელის შესანიშნავი ოსტატი იყო. მთავარი გმირი აკვირდება საოცარ კონტრასტს საეკლესიო წირვა-ლოცვის მხიარულ სანახაობასა და იერონიმის მარტოობით გამოწვეულ წუხილს შორის. იმაზეც კი არავის უზრუნვია, რომ მებორნისათვის შემცვლელი გამოეგზავნა და ამიტომ მას ზედიზედ მეორე სმენაში მოუწია მუშაობა.
ჩერნოიაროვის სახლი (ნოვოჩერკასკი)

ჩერნოიაროვის სახლი — ერთსართულიანი სახლი, არქიტექტურული ძეგლი ნოვოჩერკასკში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი არის რეგიონული მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ობიექტი და არქიტექტურული ძეგლი.

მისამართი: რუსეთის ფედერაცია, როსტოვის ოლქი, ქალაქი ნოვოჩერკასკი, მოსკოვის ქუჩა № 37.

ისტორია
ჩერნოიაროვის სახლი არის ერთ-ერთი ნიმუში მცირედ შემონახული იმ სახლებისა, რომლებიც ნოვოჩერკასკში გვხვდება. შენობა აგებულია საუკუნის შუა წლებში და აქვს რეგიონული მნიშვნელობის არქიტექტურული ძეგლის სტატუსი. სახლი თავდაპირველად ეკუთვნოდა ჩინოვნიკ ტ. ფ. ჩერნოიაროვს. საუკუნის 80-იან წლებში შენობაში განათავსეს „ნაროდნაია ვოლიას“ მიწისქვეშა სტამბა. მოძრაობის რიგებში გაწევრიანებული იყო სახლის მფლობელის ვაჟი. ორგანიზაციას ხელმძღვანელობდა ე. ი. პეტროვსკი, რომელიც ადრე სწავლობდა ხარკოვის ინსტიტუტში. ნაროდნიკებს ნოვოჩერკასკში კარგი კონტაქტები ჰქონდათ ნიკოლაი ივანეს ძე კიბალჩიჩთან და სოფია ლვოვის ასულ პეროვსკაიასთან, რომლებიც ხშირად სტუმრობდნენ ჩერნოიაროვის სახლს. სახლის ფასადზე დამონტაჟებულია მემორიალური დაფა, რომელიც ამტკიცებს მათ ყოფნას აღნიშნულ სახლში. 1992 წლიდან სახლი აღიარეს არქიტექტურის ძეგლად და რეგიონული მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლად, რომელსაც იცავს კანონი. ამჟამად შენობაში მუშაობს საკონდიტრო დაწესებულება „ “.

აღწერა
სახლის ფასადი გაფორმებულია კუთხის პილასტებით. ფანჯრები გაფორმებულია თამასებით. შენობა ერთსართულიანია, მოპირკეთებულია ხით. შენობა დგას მაღალ ქვის ცოკოლზე. სახურავი ოთხფერდაა, დახურულია შიფერით, ფანჯრები ვიწროა და მართკუთხა.
კობიაკოვოს ნაქალაქარი

კობიაკოვოს ნაქალაქარი — უძველესი დასახლების ნაშთები, როსტოვის ოლქის აქსაის რაიონში. მდებარეობს მდინარე დონის მარჯვენა ნაპირზე, იქ სადაც მდინარე დონზე გადადის აქსაის საავტომობილო ხიდი. კობიაკოვოს ნაქალაქარზე გადის საზღვარი ქალაქებს დონის როსტოვსა და აქსაის შორის.

ისტორია
პირდაპირი ან ირიბი კავშირი კობიაკოვოს ნაქალაქარსა და ტანაისს შორის არსებობდა რომის იმპერიისა და ბოსფორის სახელმწიფოს პერიოდიდან (რომელიც ძვ. წ. 63 წლიდან დამოკიდებულია რომის იმპერიაზე). ისტორიულ-არქეოლოგიურ ლიტერატურაში დამკვიდრებულია მოსაზრება, რომ მეოტების ყუბანური ტომები ქვემო დონის მიწაზე გადაასახლეს ბოსფორის სახელმწიფოს მეფის ბრძანების შესაბამისად. აღნიშნული გადასახლება უნდა შემდგარიყო თანდათანობით. თავდაპირველად დასახლება უნდა მომხდარიყო პოდაზოვსკიესა და ციხესიმაგრის ნაქალაქარებში, შემდეგ მოხდა ნიჟნე-გნილოვსკის ნაქალაქარისა და ბოლოს კობიაკოვოს დასახლება.

ს. მახანკოვი, პირველ რიგში ვარაუდობს, რომ არსებობდა მჭიდრო კავშირი ტანაისსა და რომაული პერიოდის მეოტიურ ნაქალაქარებს შორის, რომელთა რიცხვშიც შედის კობიაკოვოს ნაქალაქარიც). მეორე რიგში აძლევს მათ საერთო სახელწოდებას „ტანაიტებს“. მესამე რიგში მათ მოსახლეებს უწოდებს „ძველ როსტოველებს“, მეოთხე რიგში, თვლის, რომ დონის როსტოვის ისტორია იწყება ძვ. წ. 23 წლიდან.

არსებობს მოსაზრება, რომ კობიაკოვოს ნაქალაქარი წარმოადგენდა ყივჩაყების ხანის რეზიდენციას, რომლის სახელიც იყო კობიაკი.

პირველად სიტყვათაშეთანხმება „კობიაკოვოს ნაქალაქარი“ გვხვდება 1570 წლის 7 ივლისს ივანე ნოვოსელცევის მიერ ივანე მრისხანისადმი დაწერილ წერილში.

კობიაკოვოს ნაქალაქარს არ აქვს ზუსტი გეოგრაფიული საზღვრები. იგი მდებარეობს მდინარე დონის შემაღლებულ სანაპიროზე, საიდანაც ტურისტული თვალსაზრისით იშლება ულამაზესი ხედი მდინარე დონზე.

1824 წელს ნაქალაქარზე დაიწყო არქეოლოგიური გათხრები და იგი გახდა პირველი ობიექტი სამხრეთ რუსეთში, რომლის შესწავლაც დაიწყეს არქეოლოგიურად. არქეოლოგიურმა გათხრებმა ცხადყო, რომ პირველი დასახლება ამ ტერიტორიაზე არსებობდა ძვ. წ. - საუკუნეებში. აღსანიშნავი არქეოლოგიური მონაპოვარი თარიღდება ახ. წ. - საუკუნეებით. ამჟამად კობიაკოვის ნაქალაქარი წარმოდგენილია ნანგრევების სახით, ჩანს არქეოლოგიური გათხრების კვალიც.
სტაროჩერკასკის კარვისებური სამრეკლო

სტაროჩერკასკის კარვისებური სამრეკლო — ორიარუსიანი სამრეკლო სტანიცა სტაროჩერკასკში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. მსგავსი არქიტექტურის ერთადერთი ძეგლი სამხრეთ რუსეთში.

ისტორია
1730 წელს სტაროჩერკასკის უფლის აღდგომის ტაძრის ახლოს საფუძველი ჩაუყარეს და ააგეს ორიარუსიანი კარვისებური კოშკი-სამრეკლო. მისი სიმაღლე 45 მეტრზე მეტი იყო. სამრეკლოს პირველ და მეორე სართულზე 1744-1857 წლებში დაცული იყო დონის კაზაკთა არქივი. 1751 წელს სტაროჩერკასკში მონათლეს 1812 წლის საფრანგეთ-რუსეთის ომის მომავალი გმირი, დონის კაზაკების ატამანი, კავალერიის გენერალი მატვეი ივანეს ძე პლატოვი.

აღწერა
სტაროჩერკასკის კარვისებური სამრეკლო შედგება სარდაფისაგან, ოთკუთხედი და რვაკუთხედი იარუსებისაგან და კარვისებური ნაწილისაგან, რომლის თავზეც დამაგრებულია ჯვარი. კარვის ზომები მნიშვნელოვნად შემცირდა მის წინამორბედ რვაკუთხა იარუსთან შედარებით. კარვისებური სამრეკლოს სარდაფში გარკვეული პერიოდის განმავლობაში საპატიმრო იყო განთავსებული, რომელშიც გამოკეტილი ჰყავდათ განსაკუთრებით სასტიკი დამნაშავეები. სამრეკლოს პირველი იარუსი არის ორმეტრიანი სქელკედლებიანი რვაკუთხა ნაგებობა, მეორე იარუსს აქვს სათვალთვალო აივანი. შემდეგი იარუსი არის რვა კუთხიანი, იგი კოშკის ყველაზე მაღალი ნაწილია. კედლების შიგნით აუყვება ქვის დახვეული კიბეები, ხოლო რვაკუთხა იარუსში ჩამონატაჟებულ მრგვალ ფანჯრებში (რომელსაც „ჭორებს“ უწოდებენ) სადღესასწაულო ღონისძიებების დროს ამონტაჟებენ სადღესასწაულო განათებას.
დლინოე (დასახლება)

დასახლება დლინოე — – საუკუნეების დასახლება, მდებარეობს მდინარე ჩრდილოეთის დონეცის მარჯვენა ნაპირზე, ბელოკალიტვინის რაიონი, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. მიეკუთვნება სლავური კულტურის მატარებელ ტომებს. დასახლება დლინოეზე გათხრები მიმდინარეობს 2010 წლიდან.

ისტორია
როსტოვის ოლქი ძველ დროში ძალიან მჭიდროდ იყო დასახლებული. დასახლებების დიდი ნაწილი მდებარეობდა მდინარის ნაპირებზე. ერთსა და იმავე ადგილზე მოსახლეობა განსახლებული იყო სხვადასხვა ისტორიულ ეპოქაში.

ძალიან ცოტა მონაცემებია შემონახული შუა საუკუნეების როსტოვის ოლქის ისტორიის შესახებ. გარკვეულ სასარგებლო ინფორმაციას ვიღებთ დასახლება დლინოეს არქეოლოგიური გათხრების შედეგად. დასახლებაში არქეოლოგიური გათრები დაიწყო 2010 წელს და მას ხელმძღვანელობდა როსტოველი არქეოლოგი რ. პროკოფიევი, რომელმაც დასახლება მიაკუთვნა ძველ რუსულ დასახლებათა რიგს და დაათარიღა – საუკუნეებით.

არქეოლოგებს დასახლების თარიღის დადგენაში აღმოჩენილი არქეოლოგიური საგნები და – საუკუნეების კერამიკის ნაშთები დაეხმარა. ეს მასალები ადასტურებენ, რომ დასახლებაში მცხოვრებ ადამიანებს ურთიერთობა ჰქონდათ თათარ-მონღოლებთან და სლავურ კულტურასთან.

არტეფაქტები
დლინოეს გათხრები და კვლევითი სამუშაოები დაიწყო 2010 წელს. საერთო ჯამში სულ გაითხარა 150 კვ. მეტრი ტერიტორია. არქეოლოგიური გათხრები მიმდინარეობდა მდინარის ფლატეს გასწვრივ, რათა ჩამოშლისაგან დაეცვათ არქეოლოგიური ძეგლის კულტურული ფენები.

არქეოლოგებმა შეისწავლეს აღმოჩენილი ორმოები, რომელთაგან ორში ძვლების ნარჩენები და კერამიკა იყო წარმოდგენლი, ხოლო ხუთი — სამეურნეო დანიშნულებისა იყო. ერთ-ერთ ორმოს მსხლის ფორმა ჰქონდა, ხოლო მეორე — ქოთნის მოყვანილობისა იყო. აღმოჩენილი ორმები არ იყო ღრმა. აღმოჩენილი მასალები ძირითადად იყო კერამიკა, შინაური და გარეული ცხოველების ძვლები. აღმოჩენილი კერამიკული ქოთნები წითელი და თეთრი თიხისგანაა დამზადებული, რომლებიც შემკულია ხაზოვან-ტალღოვანი ორნამენტებით. აღმოჩენილი ამფორები არის შუა საუკუნეების კერამიკის ტრილიური და ტრაპიზონული სახეობა. ეს ადასტურებს, რომ დასახლების მაცხოვრებლებს კავშირი ჰქონდათ შავი ზღვისა და აზოვის ზღვის ბერძნულ და ვენეციურ მოსახლეობასთან. რამდენიმე არქეოლოგიურ ნივთზე წითელი საღებავით შესრულებული დამღებია აღმოჩენილი.

კერამიკული ჭურჭლის გარდა არქეოლოგებმა რკინის დაგრეხილი ბალთები, ბრინჯაოს სარკის ნაშთები, მინის სამაჯურები და მინის მძივები აღმოაჩინეს.
კაოკოლენდი

კაოკოლენდი ( აგრეთვე ) — გვალვიანი მხარე ნამიბიის ჩრდილო-დასავლეთ რეგიონში, დაახლ. 50 000 კმ. კაოკოლენდს დასავლეთით ესაზღვრება ჩონჩხის სანაპირო. ჩრდილოეთით მას ეკვრის მდინარე კუნენე, რომელიც გზას აგრელებას ანგოლაში, მდინარის სახელწოდების მქონე პროვინციაში. მდინარეზე გვხვდება ეპუპას ჩანჩქერი. კუნენე ასევე, გადასერავს ქალაქ რუაკანას, რომელიც ოვამბოლენდეშია (დღეს ომუსატის რეგიონი) განლაგებული დამარალენდის სამხრეთში. კაოკოლენდში მიწათმოქმედება შეუძლებელია, რადგან იქ მხოლოდ წელიწადში 350 მმ. ნალექი მოდის. აქ მცხოვრები ტომები - ჰიმბა და ჰერერო დაკავებულია ნადირობით, შემგროვებლობით და მეცხოველეობით.
კაოკოლენდის ფაუნა
კაოკოლენდი ცნობილია გარეული ცხოველების მრავალფეროვნებით, რომელმაც 1970-ან წლებში დიდი ზარალი განიცადა ბრაკონიერებისაგან. კაოკოლედში ისეთი იშვიათი ჯიშის ცხოველები ბინადრობენ, როგორიცაა შავი მარტორქა, ანტილოპა ორიქსი, მთის ზებრა, სავანას სპილო

მეცნიერები დღემდე დაობენ - არის თუ არა კაოკოლენდის სავანის სპილოები ამოჯახის სრულიად სხვა, ცალკე სახეობა. ყოველ შემთხვევაში სავანის სპილოების ქცევები განსხვავდება აფრიკის კონტინენტზე არსებული ამ ოჯახის სხვა წარმომადგენლების ქცევებისაგან. მიუდგომლობამ, უგზოობამ და ბრაკონიერობამ სავანის სპილოები გადაშენების პირას მიიყვანა.
ტრანსპორტი
რეგიონის სატრანსპორტო სტრუქტურა სუსტად არის განვითარებული. ამის გამო აქ მოგზაურობა ცოტა რთულია. მეტწილად გადაადგილდე ფეხით. შესაძლებელია ყველგანმავალი ავტომანქანების გამოყენება ან გარკვეულ უბნებამდე საჰაერო ტრანსპორტით გადაადგილება. მიკროავტობუსით გადაადგილება ამ გზებზე ყველაზე მაღალი კლასის მძღოლისთვისაც კი ძალიან რთულია.
პაკისტანის კულტურა

პაკისტანის კულტურა — პაკისტანის მოსახლეობის შემოქმედებითი მიღწევების კომპლექტი. პაკისტანის კულტურას შედარებით მწირი ისტორია აქვს და საკუთარ თავში მოიცავს სხვადასხვა თემისთვის დამახასიათებელ სუბკულტურებს.

ისტორია
პაკისტანის ტერიტორიაზე არსებობს ექვსი ობიექტი, რომელიც შეტანილია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში.
მოჰენჯო-დარო
ტაქსილა
ტახტი-ი-ბაჰი
ლაჰორის ციხესიმაგრე
თატა
როჰტასის ციხესიმაგრე
ჯერემი კორბინი

ჯერემი ბერნარდ კორბინი (; დ. 26 მაისი, 1949) — ბრიტანელი პოლიტიკოსი, ლეიბორისტული პარტიის ლიდერი 2015 წლის 12 სექტემბრიდან 2020 წლის 4 აპრილამდე. თანამდებობა დაიკავა ედი მილიბენდის გადადგომის შემდეგ, როდესაც 2015 წლის საპარლამენტო არჩევნებში ლეიბორისტები დამარცხდნენ. 2017 წლის ივნისის ვადამდელ საპარლამენტო არჩევნებში ჯერემი კორბინის ლიდერობით ლეიბორისტებმა წინა შედეგი გააუმჯობესეს, თუმცა გამარჯვება მაინც ვერ მოახერხეს.
ელას ვერონა (საფეხბურთო კლუბი)

„ელას ვერონა“ — იტალიური საფეხბურთო კლუბი ვენეტოს რეგიონის ქალაქ ვერონიდან. დაარსდა 1903 წელს. ასპარეზობს იტალიის სერია -ში. საშინაო მატჩებს ატარებს სტადიონ მარკ'ანტონიო ბენტეგოდიზე, რომელიც 39 371 მაყურებელს იტევს.

1984-85 წლების სეზონში კლუბმა შეძლო იტალიის ჩემპიონის ტიტულის მოპოვება. „ელას ვერონა“ არის იტალიის ჩემპიონი ერთადერთი კლუბი, რომელიც არ არის საკუთარი რეგიონის დედაქალაქიდან. ლოგოზე გამოსახულია 2 მასტიფი.

ტიტულები
სერია 
ჩემპიონი: 1984/85
სერია :
ჩემპიონი (3): 1956/57, 1981/82, 1998/99
იტალიის თასი
ფინალისტი (3): 1975/76, 1982/83, 1983/84

მიმდინარე შემადგენლობა
ნიკი ჰეილი

ნიმარატა ნიკი ჰეილი (; ქორწინებამდე - რანდჰავა, სრული სახელი - ნიმარატა ნიკი ჰეილი; დ. 20 იანვარი, 1972, ბამბერგი, სამხრეთი კაროლინა) — ამერიკელი პოლიტიკოსი და ელჩი, რომელიც მსახურობდა სამხრეთ კაროლინას 116-ე გუბერნატორად 2011 წლიდან 2017 წლამდე და ამერიკის შეერთებული შტატების 29-ე ელჩად გაერთიანებული ერების ორგანიზაციაში ორი წლის განმავლობაში, 2017 წლის იანვრიდან 2018 წლის დეკემბრამდე. რესპუბლიკური პარტიის წევრი, ის პირველი ინდოელი ამერიკელია, რომელიც საპრეზიდენტო კაბინეტში მსახურობს.

ჰეილი დაიბადა ბამბერგში, სამხრეთ კაროლინაში და მიიღო ბუღალტერიის ხარისხი კლემსონის უნივერსიტეტში. ჰეილის ოჯახი ფლობდა ტანსაცმლის ბიზნესს, სადაც ის ბუღალტერად მუშაობდა. შემდგომში იგი ქალთა ბიზნესის მფლობელთა ეროვნული ასოციაციის პრეზიდენტად აირჩიეს. ჰეილის პოლიტიკური კარიერა დაიწყო სამხრეთ კაროლინას წარმომადგენელთა პალატაში 2004 წელს არჩევით, სადაც ის სამი ვადით მსახურობდა. 2010 წელს, მისი მესამე ვადის განმავლობაში, იგი აირჩიეს სამხრეთ კაროლინას გუბერნატორად და 2014 წელს არჩევნებში მეორედ გაიმარჯვა .

ჰეილი იყო სამხრეთ კაროლინას პირველი ქალი გუბერნატორი, აშშ-ის ყველაზე ახალგაზრდა გუბერნატორი და ინდური წარმოშობის მეორე გუბერნატორი (ლუიზიანის რესპუბლიკელი გუბერნატორის, ბობი ჯინდალის, შემდეგ).

ჰეილი იყო შეერთებული შტატების ელჩი გაეროში 2017 წლის იანვრიდან 2018 წლის დეკემბრამდე.

2017-2018 წლებში ჩრდილოეთ კორეის კრიზისის ფონზე ჰეილიმ დაადასტურა შეერთებული შტატების მზადყოფნა გამოიყენოს სამხედრო ძალა ჩრდილოეთ კორეის შემდგომი სარაკეტო გამოცდების საპასუხოდ. იგი იცავდა აშშ-ის ინტერესებს, განსაკუთრებით აშშ-ის მხარდაჭერას ისრაელისადმი უშიშროების საბჭოში, და ხელმძღვანელობდა აშშ-ის გასვლას გაეროს ადამიანის უფლებათა საბჭოდან. მან საკუთარი ნებით დატოვა ელჩის თანამდებობა 2018 წლის 31 დეკემბერს

ჰეილი არის 2024 წლის რესპუბლიკური პარტიის საპრეზიდენტო პრაიმერის კანდიდატი შეერთებული შტატების პრეზიდენტის პოსტზე 2024 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში . მან თავისი კამპანია 2023 წლის თებერვალში დაიწყო.
ბონ-ჟეზუსი (რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი)

ბონ-ჟეზუსი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მიეკუთვნება აგრესტი-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ აგრესტი-პოტიგუარის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 9 440 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 77,35 კმ²-ზე. ფართობი 122 038 კმ²-ია.
ბრეჟინიუ (რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი)

ბრეჟინიუ — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 144 მეტრზე. მიეკუთვნება აგრესტი-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ აგრესტი-პოტიგუარის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 11 577 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 188,06 კმ²-ზე. ფართობი 61 559 კმ²-ია.
იელმუ-მარინიუ

იელმუ-მარინიუ — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მიეკუთვნება აგრესტი-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ აგრესტი-პოტიგუარის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 12 171 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 39,01 კმ²-ზე. ფართობი 312 028 კმ²-ია.
ბოა-საუდი

ბოა-საუდი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 104 მეტრზე. მიეკუთვნება აგრესტი-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ აგრესტი-პოტიგუარის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 9 011 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 48,16 კმ²-ზე. ფართობი 187 107 კმ²-ია.
ლაგოა-დ’ანტა

ლაგოა-დ'ანტა — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მიეკუთვნება აგრესტი-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ აგრესტი-პოტიგუარის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 227 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 58,94 კმ²-ზე. ფართობი 105 652 კმ²-ია.
ლაგოა-დი-პედრასი

ლაგოა-დი-პედრასი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მიეკუთვნება აგრესტი-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ აგრესტი-პოტიგუარის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 989 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 59,24 კმ²-ზე. ფართობი 117 971 კმ²-ია.
ლაგოა-სალგადა

ლაგოა-სალგადა — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მიეკუთვნება აგრესტი-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ აგრესტი-პოტიგუარის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 564 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 95,59 კმ²-ზე. ფართობი 79 126 კმ²-ია.
მონტი-ალეგრი (რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი)

მონტი-ალეგრი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მიეკუთვნება აგრესტი-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ აგრესტი-პოტიგუარის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 20 685 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 98,07 კმ²-ზე. ფართობი 210 918 კმ²-ია.
ნოვა-კრუსი

ნოვა-კრუსი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 73 მეტრზე. მიეკუთვნება აგრესტი-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ აგრესტი-პოტიგუარის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 35 490 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 127,82 კმ²-ზე. ფართობი 277 658 კმ²-ია.
პასა-ი-ფიკა

პასა-ი-ფიკა — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 189 მეტრზე. მიეკუთვნება აგრესტი-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ აგრესტი-პოტიგუარის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 11 100 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 263,43 კმ²-ზე. ფართობი 42 137 კმ²-ია.
ჰაია ბინტ ალ-ჰუსეინი

ჰაია ბინტ ალ-ჰუსეინი (; დ. 3 მაისი 1974, ამანი, იორდანია) — იორდანიის მეფე ჰუსეინის და მისი მესამე ცოლის — დედოფალი ალიას ქალიშვილი, მეფე აბდულა -ის ნახევარი და. პრინცესა ჰაია არაბთა გაერთიანებული საამიროების პრემიერ-მინისტრის, შეიხ მოჰამედ ბინ რაშიდ ალ მაკტუმის მეოთხე და უმცროსი მეუღლეა. იგი არის მუჰამედის 41-ე თაობის პირდაპირი შთამომავალი, რადგან ის დაიბადა ჰაშიმიდების ოჯახში (რომლებიც იორდანიას 1921 წლიდან მართავენ).

ინგლისში ოქსფორდის უნივერსიტეტის კურსდამთავრებული, პრინცესა ჰაია საყოველთაოდ ცნობილი ცხენოსანია, რომელიც იორდანიაში ასპარეზობდა ცხენოსნობის საერთაშორისო კონკურსში და არის საცხენოსნო სპორტის საერთაშორისო ფედერაციის ორგზის პრეზიდენტი . გარდა ამისა, პრინცესა ჩართულია სხვადასხვა საქველმოქმედო საქმიანობაში.

განათლება
პრინცესა ჰაია სწავლობდა ბრიტანეთში, სადაც ის ესწრებოდა ბადმინტონის სკოლას ბრისტოლში, ბრაიანსტონის სკოლას დორსეტში და მოგვიანებით წმინდა ჰილდას სკოლას, ასევე აქვს დამთავრებული ოქსფორდის უნივერსიტეტი, სადაც მიიღო ბაკალავრის ხარისხი ფილოსოფია, პოლიტიკისა და ეკონომიკაში.

ქორწინება
2004 წლის 10 აპრილს, პრინცესა ჰაია ცოლად გაყვა დუბაის ემირს შეიხ მოჰამედ ბინ რაშიდ ალ მაკტუმს ამანში, იორდანიის დედაქალაქში.

2007 წლის 2 დეკემბერს დუბაიში, პრინცესა ჰაიას შეეძინა თავისი პირველი შვილი, შეიხა ჯალილა ბინტ მოჰამედ ბინ რაშიდ ალ მაკტუმი. ბავშვის დაბადება დაემთხვა 2 დეკემბერს, არაბთა გაერთიანებული საემიროების 36-ე ეროვნულ დღეს. 2012 წლის 7 იანვარს მას მეორე შვილი ეყოლა, შეიხი ზაიედ ბინ მოჰამედ ბინ რაშიდ ალ მაკტუმი.

ჯილდოები
ეროვნული
რაინდის უზენაესი ორდენი, სპეციალური კლასი
ალ-ჰუსეინის ბრწყინვალების მე-2 კლასის მედლის მიმღები

საგარეო
საპატიო ლეგიონის ორდენის ოფიცერი

ჯილდო
გაერო

2015 შიმშილის გმირის ჯილდო, გაეროს მსოფლიო სასურსათო პროგრამა, დავოსი, შვეიცარია, (22 იანვარი 2015)

წინაპრები