ბენიგნო ფერეირა

ბენიგიო ასუნსიონ ფერეირა (დ. 13 იანვარი, 1846 — გ. 14 ივნისი, 1920) — პარაგვაის პრეზიდენტი 1906 წლიდან 1908 წლის სამხედრო გადატრიალების შედეგად მის დამხობამდე. იგი „ლიბერალური პარტიის“ წევრი იყო.

გენერალი და სამართლის დოქტორი ბენიგნო ფერეირა იყო 70-იანი წლების ომისშემდგომი პერიოდის ერთ-ერთი მთავარი პროტაგონისტი და თავისი ეპოქის ერთ-ერთი ყველაზე პატივსაცემი პოლიტიკური ლიდერი.

ბიოგრაფია
ადრეული წლები
ბენიგნო დაიბადა 1846 წლის 13 იანვარს მორა კუეში, ქალაქში, რომელიც დღეს ლიმპიოს (ყოფილ ტაპუა გრანდეს) ეკუთვნის. მისი მშობლები იყვნენ ხოაკინ ანხელ მორა კოენე და მარია კონსეფსიონ ფერეირა. მათი ქორწინება ვერ დაკანონდა დიქტატორ ფრანსიას ნებართვის არარსებობის გამო, რომელიც იმ დროს უკვე სიცოცხლის ბოლოს უახლოვდებოდა. მიუხედავად იმისა, რომ ბენიგნო აღიარებული შვილი იყო, მან გადაწყვიტა დედის გვარი ეტარებინა. მას ორი და ჰყავდა: სუსანა (დაქორწინებული სილვესტრე ავეიროზე) და მერსედესი (დაქორწინებული ფედერიკო გილერმო ბაესზე, 1870 წლის კონსტიტუციური კონვენციის ყოფილ პრეზიდენტზე).

ახალგაზრდა ბენიგნოსთვის ასუნსიონის სან-კარლოსის კოლეჯში შესვლა აკრძალული იყო რესპუბლიკის პრეზიდენტის, დონ კარლოს ანტონიო ლოპესის ბრძანებით, რადგან მამამისი მის პოლიტიკურ ოპონენტს წარმოადგენდა.

ისტორიკოსი მანუელ პესოა აღნიშნავს, რომ მისი ნათლია იყო არგენტინის გენერალური კონსული ხოსე ტომას რამირესი, რომელიც წარმოადგენდა გენერალ ხუსტო ხოსე დე ურკისას. სწორედ რამირესის დახმარებით შეძლო ბენიგნომ სწავლა არგენტინაში, ენტრე-რიოსის პროვინციაში მდებარე ურუგვაის კოლეჯში . იქ ბენიგნო ფერეირამ გაიცნო და დაუახლოვდა სხვა ახალგაზრდა არგენტინელებსა და პარაგვაელებს.

მოგვიანებით იგი გადავიდა ბუენოს-აირესში, რათა სამართლის შესწავლა დაეწყო ბუენოს-აირესის უნივერსიტეტში. თუმცა, მისი სწავლა შეფერხდა 1865 წელს პარაგვაის წინააღმდეგ დაწყებული ომის გამო.

პოლიტიკური კარიერა
ბუენოს-აირესის პარაგვაული კოლონია შედგებოდა იმ ოჯახებისგან, რომლებმაც სამშობლო პოლიტიკური მიზეზების გამო დატოვეს. ბუენოს-აირესში იმ დროს გაბატონებული ლიბერალური იდეების გავლენით, ისინი აკრიტიკებდნენ ლოპესების (კარლოს ანტონიოსა და ფრანსისკო სოლანოს) ავტორიტარიზმსა და მათ მკაცრ პოლიციურ რეჟიმს. პარაგვაელ სტუდენტთა ჯგუფმა დაიწყო ერთიანი ფრონტის ორგანიზება ასუნსიონის რეჟიმის წინააღმდეგ საბრძოლველად. ისინი აქვეყნებდნენ სტატიებს ბუენოს-აირესის პრესაში და ხელს აწერდნენ მანიფესტებსაც კი. თავად ფერეირა სრულფასოვანი ლიბერალი იყო.

მთელ ამ საქმიანობას ყურადღებით ადევნებდნენ თვალს ლოპესის აგენტები, რომლებმაც სასტიკი რეპრესიები გაატარეს ბენიგნოს დედის წინააღმდეგ „მისი შვილის დანაშაულებრივი ქცევის გამო“. ქალბატონი კონსეფსიონი შეიპყრეს და აწამეს, რათა მას ჩვენება მიეცა თავისი დაკარგული შვილის წინააღმდეგ. სწორედ ასეთი იყო კონტექსტი, როდესაც დაიწყო სამთა ალიანსის ომი და 19 წლის ასაკში ბენიგნო შეუერთდა პრო-ალიანსურ „პარაგვაის ლეგიონს“.

როდესაც მისთვის ცნობილი გახდა სამთა ალიანსის ხელშეკრულების საიდუმლო პუნქტის შესახებ, გავრცელებული ინფორმაციით, ბენიგნო ფერეირა პირადად გამოცხადდა გენერალ ურკისასთან და შემდეგი სიტყვებით მიმართა: „ჩვენ მოგვატყუეს. ალიანსის ხელშეკრულება სამარცხვინოა ხელმომწერი მთავრობებისთვის, შეურაცხყოფაა ჩემი სამშობლოსთვის და ცივილიზაციის მასხრად აგდებაა“. ფერეირა გადადგა და ბუენოს-აირესში დაბრუნდა, რათა თავი ჟურნალისტიკისთვის მიეძღვნა გაზეთში „ “, რომლის სვეტებშიც იგი მწვავედ აკრიტიკებდა ალიანსს.

1865 წელს მოკავშირეთა ძალების მიერ ასუნსიონის ოკუპაციის შემდეგ, ბენიგნო ფერეირა დედაქალაქის პორტის კაპიტნად დაინიშნა. 1869 წლის სექტემბერში იგი მასონთა რიგებს შეუერთდა. მომდევნო თვეში იგი იყო გაზეთ „ “-ის ერთ-ერთი შემდგენელი, რომელიც პარაგვაის ისტორიაში პირველი სრულიად კერძო გამოცემა გახდა. 1870 წელს იგი აირჩიეს ფაკუნდო მაჩაინის მიერ მართული „დიდი სახალხო კლუბის“ ( ' ) კომიტეტის წევრად, ხოლო რამდენიმე დღის შემდეგ ეროვნული გვარდიის ბატალიონის სარდლობა ჩაიბარა სერჟანტ-მაიორის ჩინით.

ბენიგნო ფერეირა, პარაგვაის პოლიტიკის მნიშვნელოვანი ფიგურა ადრეული ასაკიდანვე, 1871 წელს, სირილო ანტონიო რივაროლას მთავრობის დროს, ომისა და საზღვაო ძალების მინისტრი გახდა. პარაგვაის სახელმწიფოს რეორგანიზაციის მშფოთვარე პერიოდში მან დაიკავა ადგილი დეპუტატთა პალატაში, მოგვიანებით კი იუსტიციის მინისტრად იმსახურა და სალვადორ ჯოველანოსის მთავრობის საკვანძო წევრი გახდა. 1873 და 1874 წლებში მას სამი შეიარაღებული ამბოხების გამკლავება მოუხდა. ამ უკანასკნელის შედეგად იგი იძულებული გახდა, ხანგრძლივი გადასახლება (1874–1895) აეტანა, რა პერიოდშიც ბუენოს-აირესში სამართლის დოქტორის ხარისხი მოიპოვა. სამშობლოში დაბრუნებულს დახვდა ორად გაყოფილი „ლიბერალური პარტია“: „სამოქალაქოებად“ და „რადიკალებად“. პირველნი მმართველ „კოლორადოს პარტიასთან“ პოლიტიკური თანაარსებობის მომხრენი იყვნენ, მეორენი კი ამის წინააღმდეგნი.

1904 წლის სამოქალაქო ომში იგი ამბოხებულთა ძალებს ხელმძღვანელობდა. ახალი მთავრობის დამყარების შემდეგ, იგი კვლავ დაუბრუნდა ომისა და საზღვაო ძალების მინისტრის თანამდებობას, მოგვიანებით კი უზენაესი სასამართლოს წევრი გახდა. 1906 წლის 25 ნოემბერს მან ქვეყნის პირველი მაგისტრატის (პრეზიდენტის) თანამდებობა დაიკავა.

მისი კაბინეტი შემდეგი შემადგენლობით ჩამოყალიბდა: ემილიანო გონსალეს ნავერო ვიცე-პრეზიდენტად, ადოლფო სოლერი ფინანსთა მინისტრად, მანუელ ბრიტესი შინაგან საქმეთა მინისტრად, კარლოს ისასი როგორც იუსტიციის მინისტრი, გილერმო დე ლოს რიოსი როგორც რელიგიურ საქმეთა და საჯარო განათლების მინისტრი, მანუელ დუარტე ომისა და საზღვაო ძალების მინისტრად და სესილიო ბაესი კანცლერად (საგარეო საქმეთა მინისტრი).

პრეზიდენტობის პერიოდი
მისი მმართველობის დროს გაიყვანეს ახალი ტელეგრაფის ხაზები, პედაგოგიური სასწავლებელი გადავიდა ვილიარიკაში და გაიზარდა დაწყებითი სკოლების რაოდენობა. მან ასევე დახურა სამხედრო კურსები და ააშენა ყაზარმები სოფლის დასახლებებში, ისევე როგორც ახალი შენობა დედაქალაქის საბაჟოსთვის.

ამასთანავე, მან მოაგვარა ხანგრძლივი კონფლიქტი მსხვილ სარკინიგზო კომპანიასთან, დაარსდა რესპუბლიკის ბანკი, ხელი მოეწერა სოლერ-პინილას ხელშეკრულებას ბოლივიასთან და ევროპიდან შეიძინა სამხედრო აღჭურვილობა. არმია თავიდან ბოლომდე აღადგა 1904 წლის რევოლუციის შემდეგ.

„სამოქალაქოები“, ანუ მისი ფრთა ლიბერალურ პარტიაში 1908 წელს დამარცხდნენ „რადიკალი“ ლიბერალებისა და „კოლორადოების“ კოალიციის მიერ, რის გამოც ბენიგნო ფერეირა იძულებული გახდა გადამდგარიყო.

ბოლო წლები
ბენიგნო ფერეირა კიდევ ერთხელ წავიდა ემიგრაციაში. იგი 1920 წელს ბუენოს-აირესში გარდაიცვალა. მისი კუბო პირდაპირ ასუნსიონის სამთავრობო სასახლეში გადაასვენეს გამოსამშვიდობებელი ცერემონიისთვის.