კანდიდო ბარეირო

კანდიდო პასტორ ბარეირო კაბალიერო (დ. 27 ოქტომბერი, 1833 — გ. 4 სექტემბერი, 1880) — პარაგვაის სახელმწიფო და პოლიტიკური მოღვაწე, პარაგვაის მე-8 პრეზიდენტი (1878–1880). ომისშემდგომ პერიოდში იგი ქვეყნის ერთ-ერთ წამყვან პოლიტიკურ ფიგურად მიიჩნეოდა.

ბარეირო მსახურობდა პარაგვაის მთავრობის ელჩად და კომერციულ აგენტად ფრანსისკო სოლანო ლოპესის ხელისუფლების დროს ევროპაში.

პარაგვაის ომის ბოლო თვეებში იგი 1869 წელს პარაგვაიში დაბრუნდა და პოლიტიკაში ჩაერთო, სადაც დაიწყო პოლიტიკური მოძრაობა, რომელმაც მოგვიანებით კოლორადოს პარტიის შექმნა გამოიწვია. გენერალ ბერნარდინო კაბალიეროს მტკიცე მოკავშირე, ბარეირო 1878 წელს, კაბალიეროს მხარდაჭერით, პრეზიდენტად აირჩიეს და ორი წლის შემდეგ თანამდებობაზე ყოფნისას ინსულტით გარდაიცვალა.

ადრეული ცხოვრება
იგი დაიბადა 1833 წლის 27 ოქტომბერს ლუკეში. ხოსე ლუის ბარეირო მონტიელისა და ფელიპა მაიორ დოლორეს კაბალიეროს ოჯახში, ის იყო პარაგვაის დამოუკიდებლობის ერთ-ერთი დამფუძნებელი მოღვაწის, პედრო ხუან კაბალიეროს შვილიშვილი. სწავლობდა სკოლაში, რომელსაც არგენტინელი მასწავლებელი ხუან პედრო ესკალადა ხელმძღვანელობდა. ბარეირომ ისარგებლა იმ საერთაშორისო გახსნით, რომელიც კარლოს ანტონიო ლოპესის რეჟიმის დროს დაიწყო. 1858 წლის 2 ივნისს სხვა პარაგვაელ სტუდენტებთან ერთად გაემგზავრა ევროპაში, სადაც ლონდონში განაგრძო სწავლა. სამშობლოში 1863 წლის დეკემბრის შუა რიცხვებში დაბრუნდა და მიიღო 200 პესოს ოდენობის პრემია. 1865 წლის მაისში დაჯილდოვდა ეროვნული ღირსების ორდენით.

ურუგვაელმა მწერალმა ხოსე კარანსა სიენრამ, რომელიც მას პარაგვაის ომის დასაწყისში შეხვდა, ბარეიროზე აღნიშნა:

პოლიტიკური ბიოგრაფია
1864 წლის 21 მარტს მთავრობამ კანდიდო ბარეირო პარაგვაის საელჩოში ლონდონსა და პარიზში ელჩის მოადგილედ დანიშნა. 1867 წლის ოქტომბერში იგი თანამდებობიდან გაათავისუფლეს, რადგან ვერ უზრუნველყო პარაგვაისთვის კრიტიკულად საჭირო შეიარაღების მიწოდების ორგანიზება.

როდესაც 1869 წლის თებერვალში ასუნსიონში დაბრუნება მოახერხა, ქალაქი უკვე მოკავშირეთა არმიების მიერ იყო ოკუპირებული.

ბარეიროს ფრაქცია
მის გარშემო სწრაფად გაერთიანდნენ ლოპესის ერთგული მომხრეები, მათ 1869 წლის 31 მარტს დააარსეს , რომელიც 1870 წლის დასაწყისში გახდა , ხოლო 1878 წლის 17 თებერვლის შემდეგ — . ამავდროულად ისინი გამოსცემდნენ გაზეთს .

ბარეიროს ფრაქცია ასევე ცნობილი იყო როგორც , პრეზიდენტ ლოპესის მემკვიდრეობისადმი ერთგულების გამო. იგი უპირისპირდებოდა დეკუდის ფრაქციას, რომელმაც საკუთარი ჩამოაყალიბა (1870 წლის 23 მარტის შემდეგ — ). ორივე დაჯგუფებამ მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა კოლორადოს პარტიის ჩამოყალიბებაში 1887 წელს.

ბერნარდინო კაბალიეროსთან ერთად მონაწილეობდა აჯანყებაში პრეზიდენტ სალვადორ ხოველიანოსის წინააღმდეგ. ამის მიუხედავად, ბენინო ფერეირას გადაყენების შემდეგ, 1874 წლის თებერვალში ხოველიანოსმა იგი საგარეო საქმეთა მინისტრად დანიშნა. ამ თანამდებობაზე ყოფნისას ბარეირო ლონდონში გაემგზავრა, სადაც ომის სესხთან დაკავშირებული კრიზისის მოგვარებას ცდილობდა. 1876–1878 წლებში იყო ფინანსთა მინისტრი პრეზიდენტების ხუან ბაუტისტა ხილისა და ჰიხინიო ურიარტეს მმართველობის დროს.

პრეზიდენტობა (1878–1880)
1878 წლის 25 ნოემბერს ბარეირო პრეზიდენტად აირჩიეს. მის მთავრობაში შედიოდნენ:

ადოლფო საგიერი — ვიცე-პრეზიდენტი

ხუან ანტონიო ჰარა — ხაზინის ხელმძღვანელი

ბერნარდინო კაბალიერო — შინაგან საქმეთა მინისტრი

ხოსე სეგუნდო დეკუდი და ხოსე ანტონიო ბაესი — იუსტიციის, კულტურისა და განათლების მინისტრები

პატრისიო ესკობარი და პედრო დუარტე — ომისა და საზღვაო მინისტრები

ბენხამინ ასევალი — საგარეო საქმეთა მინისტრი

ბარეიროს მმართველობის პერიოდში პარაგვაიმ მიიღო სადავო გრან-ჩაკოს ტერიტორიის ნაწილი. გადაწყვეტილება მიიღო საერთაშორისო კომისიამ, რომელსაც აშშ-ის პრეზიდენტი რეზერფორდ ჰეისი ხელმძღვანელობდა.

თითქმის გაკოტრების მიუხედავად, მთავრობამ დაიწყო ლოპესის სასახლის მშენებლობა. დაარსდა „აუევა-გერმანია“, რომელმაც პარაგვაიში გერმანელი ემიგრანტები ჩამოიყვანა. პედრო ხუან აპონტე დაინიშნა პარაგვაის პირველ ომისშემდგომ ეპისკოპოსად და გადმოიღეს არგენტინის სისხლის სამართლის კოდექსი.

ბარეიროს გარდაცვალების შემდეგ, მისმა ვიცე-პრეზიდენტმა ადოლფო საგიერმა პრეზიდენტის პოსტის დროებით დაკავება 1880 წლის 4 სექტემბერს ბერნარდინო კაბალიეროს მიერ ჩატარებული უსისხლო გადატრიალების გამო ვერ შეძლო. საგიერი დააპატიმრეს და სენატს აცნობეს, რომ მან თანამდებობა დატოვა. კაბალიერო მოგვიანებით პრეზიდენტად აირჩიეს.

ბარეირო დაკრძალულია გმირთა ეროვნულ პანთეონში დედაქალაქ ასუნსიონში. ეს არის მნიშვნელოვანი მავზოლეუმი, სადაც მრავალი მნიშვნელოვანი პარაგვაელი სახელმწიფო და ეროვნული მოღვაწეა დასაფლავებული.

საკამათო ქმედებები
გავრცელებული ცნობებით, ბარეიროს საქმიანობა ევროპაში დიპლომატიური მისიების დროს კრიტიკის საგანი გახდა. მისი მისია შეიარაღების შესყიდვას უკავშირდებოდა, თუმცა აღნიშნული ძალისხმევა წარუმატებლად შეფასდა.