iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1041

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1041 ერთხმად მიიღეს 1996 წლის 29 იანვარს. მას შემდეგ, რაც საბჭომ გაიხსენა ყველა წინა რეზოლუცია ლიბერიის შესახებ, განსაკუთრებით 1020-ე რეზოლუცია (1995), მან გააგრძელა ლიბერიაში გაეროს დამკვირვებელთა მისიის მანდატი 1996 წლის 31 მაისამდე და განიხილა ქვეყანაში სტაბილურობის აღდგენის მცდელობები.

რეზოლუციის დასაწყისში უშიშროების საბჭომ შეშფოთება გამოხატა ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმის ბოლოდროინდელი დარღვევების, დასავლეთ აფრიკის ქვეყნების ეკონომიკური თანამეგობრობის სადამკვირვებლო ჯგუფზე თავდასხმებისა და ჯარების განიარაღებისა და დემონტაჟის პროცესის შეფერხების გამო. ხაზგასმით აღინიშნა აბუჯის შეთანხმების მხარეების მიერ ნაკისრი ვალდებულებების შესრულების აუცილებლობა, ხოლო იმ აფრიკულ ქვეყნებს, რომლებმაც „“-ში ჯარები გაგზავნეს, მადლობა გადაუხადეს.

ქვეყნის ყველა მხარეს მოუწოდეს ნაკისრი ვალდებულებების შესრულებისკენ, განსაკუთრებით ცეცხლის შეწყვეტის, განიარაღების, დემობილიზაციისა და შერიგების საკითხებში. საბჭომ დაგმო „“-სა და მშვიდობიან მოსახლეობაზე განხორციელებული ბოლოდროინდელი თავდასხმები და მოითხოვა, რომ მხარეებს პატივი ეცათ „“-ის, „“-ისა და საერთაშორისო ჰუმანიტარული სააგენტოების სტატუსისთვის. გენერალურ მდივანს, ბუტროს ბუტროს-გალის, ეთხოვა, 1996 წლის 31 მარტისთვის წარედგინა ანგარიში მიღწეული პროგრესისა და ქვეყანაში დაგეგმილი არჩევნების შესახებ. საბჭოს პოზიციით, აუცილებელი იყო ადამიანის უფლებების დაცვა და სასამართლო სისტემის აღდგენა. ამასთანავე, ყველა ქვეყანას დაევალა 788-ე რეზოლუციით (1992) ლიბერიის წინააღმდეგ დაწესებული იარაღის ემბარგოს მკაცრი დაცვა და ნებისმიერი დარღვევის შესახებ 985-ე რეზოლუციით (1995) შექმნილი კომიტეტის ინფორმირება.
თბილისის ისტორიული გეგმები

თბილისის ისტორიული გეგმები — ქალაქ თბილისის და საუკუნეებში შედგენილი გეგმები.

ქალაქის პირველი გეგმა შედგენილია ვახუშტი ბატონიშვილის მიერ 1735 წელს. მას დართული აქვს ექსპლიკაცია ქალაქისა და მისი მიდამოების აღწერითურთ. გეგმაზე ნაჩვენებია ქალაქის მაშინდელი საზღვრები, საფორტიფიკაციო ნაგებობები, კარიბჭეები და უმთავრესი გზები. ძირითადი განაშენიანების აღნიშვნა პირობითია, გამოირჩევა საკულტო ნაგებობები, მეფისა და დიდგვაროვანთა სასახლეები, ქარვასლები, ბაღები. ქუჩების ქსელი გეგმაზე არ არის ნაჩვენები, აღნიშნულია მხოლოდ რამდენიმე მთავარი ქუჩა და მოედანი.

 საუკუნიდან შემონახულია თბილისის კიდევ 3 გეგმა, რომლებიც შედგენილია 1770-იან წლებში. მათზე აღბეჭდილია ის ცვლილებები, რაც ქალაქმა განიცადა ვახუშტის გეგმის შემდგომ პერიოდში. ცვლილებები შეეხო როგორც ქალაქის საზღვრებს, ისე საფორტიფიკაციო ნაგებობებს და განაშენიანებას. რუსი ოფიცრის ალექსანდრე პიშჩევიჩის მიერ 1785 წელს შედგენილ გეგემაზე პირველად არის ნაჩვენები თბილისის ქუჩების რთული, დახლართული ქსელი. ექსპლიკაციაში დასახელებულია ქალაქის მნიშვნელოვანი ნაგებობანი, მოედნები, ბაზრები, სახელოსნოები და სხვ.

პორუჩიკ ჩუიკოს 1800 წლის გეგმა პირველია, რომელიც შედგენილია სპეციალური ხელსაწყოების საშუალებით და, ამდენად, უფრო ზუსტია წინა გეგმებთან შედარებით. 1802 წლის გეგმა ასახავს ქალაქის საზღვრების მნიშვნელოვან გაფართოებას. მასზე მოცემულია აგრეთვე გარეთუბნის ბაღებისა და მისი მიმდებარე ტერიტორიის დაგეგმარების პროექტი.

1821, 1823, 1824, 1831 წლების გეგმებზე ჩანს თბილისის ტერიტორიის ზრდა და მის ცალკეულ ნაწილებში ქუჩების რეგულარული ქსელის გაჩენა. 1824 წლის გეგმაზე სოფ. კუკია და ჩუღურეთი უკვე ქალაქის ფარგლებშია მოქცეული. მტკვრის მარცხენა სანაპიროზე ნაჩვენებია გერმანელთა დასახლება, ქალაქის ზრდა ნავთლუღის მიმართულებით, მარჯვენა სანაპიროზე — ვერემდე. გეგმა შეიცავს აგრეთვე ავლაბრის უბნის დაგეგმარების პროექტს. 1828 წლის გეგმაზე პირველად ჩნდება სალალაკის გეგმა და ერევანსკის (ახლანდ. თავისუფლების) მოედანი.

 საუკუნის ნახევრის გეგმებზე თბილისი თითქმის ორჯერაა გაზრდილი როგორც ჩრდილო-დასავლეთით, ისე სამხრეთ-აღმოსავლეთით, მტკვრის დინების გასწვრივ. დაგეგმილია სალალაკი, გაზრდილია ხარფუხი, ავლაბრის უბანი, ნავთლუღი, გერმანელთა დასახლება სწორი ქუჩის (ახლანდ. დავით აღმაშენებლის გამზირი) გასწვრივ, დაგეგმილია მთაწმინდის უბანი და ახალი კუკია. 1844 წლის გეგმაზე კუკია ჯერ კიდევ სოფლის იერს ატარებს, 1850 წლის გეგმაზე კი უკვე ქალაქური იერი აქვს. კუკიის ქუჩების იმდროინდელი ქსელი დღემდეა შემორჩენილი.

1867 წლის გეგმაზე თბილისის ფარგლებში მოქცეულია ვარდისუბანი და ვერე ახლანდ. გმირთა მოედნამდე. 70-იან წლებში ჩნდება დიდუბის დასახლება, იზრდება კუკია, ავლაბარი, ჩუღურეთი. 80-იანი წლების გეგმებზე სალალაკი უკვე სრულად ჩამოყალიბებულია, განაშენიანებულია მთაწმინდა, მხოლოდ მის ზედა ნაწილში იკარგება ქუჩების რეგულ. ხასიათი. კალა უცვლელია, მისთვის დამახასიათებელი არარეგულარული განაშენიანებით. ახალ უბნებში რეგულარული გეგმაა, შედარებით მოზრდილი კვარტალები, უფრო ფართო და სწორი ქუჩები, მწვანე ნარგავები და ბაღები.

– საუკუნის თბილისის გეგმების დიდი ნაწილი დაცულია ცენტრალურ საისტორიო არქივში და თბილისის ისტორიის მუზეუმში.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1052

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1052 ერთხმად მიიღეს 1996 წლის 18 აპრილს. მას შემდეგ, რაც საბჭომ გაიხსენა წინა რეზოლუციები ისრაელისა და ლიბანის შესახებ, მათ შორის 425-ე რეზოლუცია (1978), მან მოითხოვა ცეცხლის დაუყოვნებლივ შეწყვეტა ოპერაცია „რისხვის მტევნების“ მსვლელობისას.

უშიშროების საბჭომ შეშფოთება გამოხატა ისრაელსა და ლიბანს შორის მიმდინარე ბრძოლების შედეგების გამო. სამოქალაქო სამიზნეებზე თავდასხმებმა, რასაც მსხვერპლი მოჰყვა, საფრთხე შეუქმნა ახლო აღმოსავლეთის სამშვიდობო პროცესს. საბჭომ ხაზგასმით აღნიშნა საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის დაცვის აუცილებლობა მშვიდობიანი მოსახლეობის უსაფრთხოების უზრუნველსაყოფად. ასევე, გამოითქვა შეშფოთება ლიბანში გაეროს დროებითი ძალების უსაფრთხოების გამო, მას შემდეგ, რაც 1996 წლის 18 აპრილს ისრაელის ძალების მიერ ბაზაზე განხორციელებულ შეტევას მშვიდობიანი მოქალაქეების დაღუპვა მოჰყვა.

რეზოლუციამ მოითხოვა საბრძოლო მოქმედებების შეწყვეტა და მხარი დაუჭირა მიმდინარე დიპლომატიურ ძალისხმევას კონფლიქტის მოსაგვარებლად. საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა თავისი ერთგულება ლიბანის სუვერენიტეტის, ტერიტორიული მთლიანობისა და დამოუკიდებლობისადმი. ასევე, მოითხოვა მშვიდობიანი მოსახლეობის დაცვა და გაეროს დროებითი ძალების გადაადგილების თავისუფლების უზრუნველყოფა. წევრ ქვეყნებს ეთხოვათ ჰუმანიტარული დახმარების გაწევა სამოქალაქო მოსახლეობისთვის და ქვეყნის აღდგენის პროცესში მხარდაჭერა. გენერალურ მდივანს, ბუტროს ბუტროს-გალის, დაევალა საბჭოს ინფორმირება ვითარების განვითარების შესახებ.

საბოლოოდ, 1996 წლის 28 აპრილს, ისრაელსა და „ჰეზბოლას“ შორის მიღწეულ იქნა შეთანხმება ცეცხლის შეწყვეტის შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1938

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1938 მიღებულია 2010 წლის 15 სექტემბერს. წინა რეზოლუციების გახსენების შემდეგ ლიბერიაში არსებული მდგომარეობის შესახებ, მათ შორის რეზოლუციების 1509 (2003), 1626 (2005), 1836 (2005) და 1885 (2009), საბჭომ გაახანგრძლივა გაეროს მისიის მანდატი ლიბერიაში დამატებითი თორმეტი თვით — 2011 წლის 30 სექტემბრამდე — და დაავალა მისიას საარჩევნო დახმარების გაწევა.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
რეზოლუციის პრეამბულაში საბჭომ მიესალმა ლიბერიის მთავრობის ძალისხმევას ეკონომიკური აღდგენის, ეროვნული შერიგების, კორუფციის წინააღმდეგ ბრძოლისა და კარგი მმართველობის ხელშეწყობის მიმართულებით. გაეროს უშიშროების საბჭომ აღნიშნა სიმართლისა და შერიგების კომისიის ანგარიში, როგორც ეროვნული შერიგებისკენ სვლისა და ლიბერიის კონფლიქტის ძირეული მიზეზების მოგვარების პროცესის ნაწილი.

საბჭომ განაცხადა, რომ ეფექტიანად მოქმედი სამთავრობო ინსტიტუტები აუცილებელია ლიბერიასა და რეგიონში გრძელვადიანი სტაბილურობისთვის. ამავდროულად, რეზოლუციამ ყურადღება გაამახვილა -ის მისიის ეტაპობრივ შემცირებასა და პასუხისმგებლობების ლიბერიის ხელისუფლებისთვის გადაცემაზე. აღინიშნა გარკვეული პროგრესი რეფორმების მიმართულებით და ასევე აღიარებულ იქნა დარჩენილი გამოწვევები.

ქმედებები
გაეროს ქარტიის თავის საფუძველზე მოქმედებით, საბჭომ გაახანგრძლივა -ის მანდატი და მისცა უფლებამოსილება დახმარებოდა 2011 წლის საყოველთაო არჩევნებისთვის მზადებას. ლიბერიის ხელისუფლებას მოუწოდეს, უზრუნველეყო დარჩენილი საკითხების მოგვარება, რათა შესაძლებელი ყოფილიყო არჩევნებისთვის სათანადო მზადება. საბჭომ დაამტკიცა გენერალური მდივნის, პან გი მუნის რეკომენდაცია, რომლის მიხედვითაც თავისუფალი და სამართლიანი არჩევნების ჩატარება აუცილებელია -ის ეტაპობრივი შემცირებისთვის.

რეზოლუციამ წაახალისა როგორც , ისე ლიბერიის მთავრობა, მიაღწიონ პროგრესს პასუხისმგებლობების გადაცემის პროცესში პირველიდან მეორისკენ, და კვლავ დაადასტურა თავისი გადაწყვეტილება საჭიროების შემთხვევაში ჯარების გადანაწილების შესახებ, რეზოლუცია 1609 (2005)-ის შესაბამისად.

საბოლოოდ, გენერალურ მდივანს სთხოვეს, წარმოედგინა ანგარიში ლიბერიაში არსებული მდგომარეობის შესახებ და გაეგრძელებინა ლიბერიის ეროვნული პოლიციის შესაძლებლობებისა და ძირითადი მაჩვენებლების მიღწევის პროგრესის მონიტორინგი.

ასევე იხილეთ
ლიბერიის მეორე სამოქალაქო ომი
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1058

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1058 მიიღეს 1996 წლის 30 მაისს; წინა რეზოლუციების, მათ შორის 1027-ე (1995) და 1046-ე (1996) რეზოლუციების გახსენების შემდეგ, საბჭომ მაკედონიაში გაეროს პრევენციული განლაგების ძალების მანდატი 1996 წლის 30 ნოემბრამდე გააგრძელა.

„“-ის მისიამ მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა მაკედონიაში მშვიდობისა და სტაბილურობის შენარჩუნებაში და უსაფრთხოების კუთხით მდგომარეობა გაუმჯობესდა. 1996 წლის 8 აპრილს მაკედონიამ და იუგოსლავიის ფედერაციულმა რესპუბლიკამ (სერბეთი და მონტენეგრო) ხელი მოაწერეს შეთანხმებას და ამჟამად ორივე მხარეს მოუწოდეს საერთო საზღვრის დადგენისკენ.

ყველა წევრ სახელმწიფოს მოუწოდეს, დადებითად განეხილათ გენერალური მდივნის თხოვნები „“-ისთვის დახმარების გაწევის შესახებ; ამასთან, გენერალურ მდივანს ეთხოვა, 1996 წლის 30 სექტემბრამდე წარედგინა ანგარიში ქვეყანაში არსებული ვითარების, ასევე „“-ის შემადგენლობისა და მანდატის თაობაზე.

1058-ე რეზოლუცია მიღებულ იქნა 14 ხმით, არცერთი წინააღმდეგი, ხოლო რუსეთმა თავი შეიკავა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1457

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1457 ერთხმად იქნა მიღებული 2003 წლის 24 იანვარს, კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში არსებული ვითარების შესახებ 1291 (2000), 1304 (2000), 1323 (2000), 1332 (2000), 1341 (2001), 1355 (2001), 1376 (2001), 1417 (2002) და 1445 (2002) რეზოლუციების გახმოვანების შემდეგ, საბჭომ დაგმო ქვეყანაში ბუნებრივი რესურსების ძარცვა და მოითხოვა ექვსთვიანი მანდატი საკითხის შემსწავლელი პანელისთვის.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
უშიშროების საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკისა და რეგიონის სხვა სახელმწიფოების სუვერენიტეტი და ტერიტორიული მთლიანობა, განსაკუთრებით კი მის ტერიტორიაზე არსებული ბუნებრივი რესურსების სუვერენიტეტი. მან კიდევ ერთხელ დაადასტურა თავისი ვალდებულება, დაასრულოს ქვეყანაში რესურსების ძარცვა სამშვიდობო პროცესის მხარდასაჭერად. ქვეყანაში არსებული ვითარება კვლავ საფრთხეს უქმნის საერთაშორისო მშვიდობასა და უსაფრთხოებას აფრიკის დიდი ტბების რეგიონში.

აქტები
კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ბუნებრივი რესურსების უკანონო ექსპლუატაციის საკითხს იძიებდა ექსპერტთა ჯგუფის ანგარიში. მასში დაგმობილი იყო ბუნებრივი რესურსების ექსპლუატაცია, როგორც რეგიონში კონფლიქტის გამწვავების მთავარი ფაქტორი და ყველა სახელმწიფოს მოუწოდეს, შეეწყვიტათ უკანონო საქმიანობა. საბჭომ ხაზგასმით აღნიშნა, რომ უცხოური ჯარების სრული გაყვანა და ინკლუზიური გარდამავალი მთავრობის შექმნა მნიშვნელოვანი ნაბიჯები იყო ქვეყნის ბუნებრივი რესურსების ძარცვის დასრულებისკენ.

რეზოლუცია აღიარებდა ბუნებრივი რესურსების მნიშვნელობას კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის მომავლისთვის და მოუწოდებდა საერთაშორისო ფინანსურ ინსტიტუტებსა და ორგანიზაციებს, შეექმნათ სტრუქტურები რესურსების ექსპლუატაციის კონტროლისთვის. ბუნებრივი რესურსების უკანონო ძარცვასა და კონფლიქტის გაგრძელებას შორის კავშირი დამატებით გამოძიებას მოითხოვდა და ამიტომ გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს, სთხოვეს, საგამოძიებო ჯგუფისთვის ექვსთვიანი მანდატი მიეცა საკითხის შემდგომი შესწავლისა და რეკომენდაციების შესამუშავებლად. ფიზიკური პირები, კომპანიები და ქვეყნები მოწვეული იყვნენ, 2003 წლის 31 მარტამდე გამოხმაურებულიყვნენ წინა საგამოძიებო ანგარიშს და მოთხოვნის შემთხვევაში გამოქვეყნებულიყო რეაქციები.

და ბოლოს, ქვეყნებს მოუწოდეს, ჩაეტარებინათ საკუთარი გამოძიება ექსპერტთა ჯგუფის დასკვნებზე და საბჭო მიესალმა კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის, რუანდის, უგანდისა და ზიმბაბვეს მიერ ამ მხრივ განხორციელებულ ქმედებებს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1230

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1230 მიღებულია 1999 წლის 26 თებერვალს, ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკაში არსებულ ვითარებასთან დაკავშირებით რეზოლუციების 1125 (1997), 1136 (1997), 1152 (1998), 1155 (1998), 1159 (1998), 1182 (1998) და 1201 (1998) დადასტურების შემდეგ. საბჭომ ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკაში გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის მისიის მანდატი 1999 წლის 15 ნოემბრამდე გააგრძელა და გამოთქვა განზრახვა, სრულად შეეწყვიტა იგი ამ თარიღისთვის.

ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკაში საკანონმდებლო არჩევნები 1998 წლის 22 ნოემბერსა და 18 დეკემბერს ჩატარდა. საბჭომ ხაზგასმით აღნიშნა ცენტრალური აფრიკის შეიარაღებული ძალების რესტრუქტურიზაციის მნიშვნელობა, ისევე როგორც უსაფრთხო და სტაბილური გარემოს შექმნის აუცილებლობა, რაც ხელს შეუწყობდა არჩევნების ჩატარებასა და ეკონომიკურ აღდგენას. ამასთან დაკავშირებით, საბჭომ მოუწოდა ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკის მთავრობას, რაც შეიძლება მალე დაენიშნა საპრეზიდენტო არჩევნების თარიღი.

-ს მანდატის გახანგრძლივების შემდეგ, საბჭომ გამოხატა განზრახვა, რომ საპრეზიდენტო არჩევნების ჩატარებიდან 15 დღეში დაეწყო ოპერაციის შემცირება, რათა მისია 1999 წლის 15 ნოემბრისთვის საბოლოოდ დასრულებულიყო. საბჭო -ს მანდატის გადახედვას ყოველ 45 დღეში ერთხელ აპირებდა. ქვეყნის ყველა პოლიტიკურ მხარეს მოუწოდეს, მიეღოთ ზომები არსებული პოლიტიკური ჩიხიდან გამოსასვლელად, ხოლო მთავრობას დაევალა საპრეზიდენტო არჩევნებისთვის საარჩევნო კომისიის შექმნა. ამ პროცესში -ს მხარდაჭერა გადამწყვეტი იყო. ამასთან, მისიას ეთხოვა, ეღიარებინა გაეროს განვითარების პროგრამის როლი არჩევნების კოორდინაციაში. ასევე, მას დაევალა ჩამორთმეული იარაღისა და ამუნიციის განადგურებაზე ზედამხედველობა.

ცენტრალური აფრიკის ხელისუფლებას მოუწოდეს შემდეგი პოლიტიკის გატარებისკენ:

(ა) 1999 წლის 15 აპრილამდე ეროვნული თავდაცვისა და თავდაცვის ძალების სტრუქტურის შესახებ საკანონმდებლო აქტებისა და დეკრეტების მიღება;

(ბ) -ის (სპეცსამსახურების) ფუნქციების შეზღუდვა მხოლოდ სახელმწიფო ინსტიტუტებისა და უმაღლესი თანამდებობის პირების დაცვით;

(გ) გაეროს განვითარების პროგრამის დემილიტარიზაციისა და რეინტეგრაციის პროგრამის შემდგომი მხარდაჭერა;

(დ) 1999 წლის 1 აპრილამდე ცენტრალური აფრიკის შეიარაღებული ძალების რესტრუქტურიზაციის სამოქმედო გეგმის შემუშავება, რაც გულისხმობდა კადრების შერჩევას გეოგრაფიული და მრავალეთნიკური პრინციპით, აგრეთვე სამუშაო პირობების გაუმჯობესებას.

ხელისუფლებას ასევე მოუწოდეს, თავი შეიკავოს საგარეო კონფლიქტებში ჩარევისგან და აღინიშნა, რომ მისი მთავარი პრიორიტეტი ქვეყნის ეკონომიკური აღდგენა და რეაბილიტაცია უნდა იყოს. დასასრულს, გენერალურ მდივან კოფი ანანს ეთხოვა, შეესწავლა გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის სამომავლო როლი ქვეყანაში -ს სამშვიდობო მისიის დასრულების შემდეგ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1491

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1491 ერთხმად მიიღეს 2003 წლის 11 ივლისს. ყოფილი იუგოსლავიის კონფლიქტების შესახებ 1031-ე (1995), 1088-ე (1996) და 1423-ე (2002) რეზოლუციების განხილვის შემდეგ, საბჭომ ბოსნია და ჰერცეგოვინაში სტაბილიზაციის ძალების მანდატი კიდევ თორმეტი თვის ვადით გააგრძელა.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
უშიშროების საბჭომ ხაზი გაუსვა დეიტონის შეთანხმების (საერთო ჩარჩო შეთანხმება) არსრულების მნიშვნელობას და მიესალმა -ის, ევროპის უსაფრთხოებისა და თანამშრომლობის ორგანიზაციისა და სხვა საერთაშორისო ორგანიზაციების წვლილს. არსებული ვითარება კვლავ წარმოადგენდა საფრთხეს მშვიდობისა და უსაფრთხოებისთვის, და საბჭო მტკიცედ იყო განწყობილი, ხელი შეეწყო კონფლიქტის მშვიდობიანი მოგვარებისთვის.

ქმედებები
გაეროს წესდების თავის საფუძველზე მოქმედმა საბჭომ შეახსენა დეიტონის შეთანხმების მხარეებს მათი პასუხისმგებლობა შეთანხმების შესრულებასთან დაკავშირებით. მან ხაზი გაუსვა ბოსნია და ჰერცეგოვინაში უმაღლესი წარმომადგენლის როლს მისი იმპლემენტაციის მონიტორინგის პროცესში. საბჭომ ასევე დიდი მნიშვნელობა მიანიჭა თანამშრომლობას სისხლის სამართლის საერთაშორისო ტრიბუნალთან ყოფილი იუგოსლავიისთვის. სახელმწიფოებს მოუწოდეს, უზრუნველეყოთ ბოსნია და ჰერცეგოვინის ადგილობრივი პოლიციის ძალების წვრთნა, აღჭურვა და მხარდაჭერა, ხოლო გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს, დაევალა ბოსნია და ჰერცეგოვინაში უმაღლესი წარმომადგენლის ანგარიშების წარდგენა.

რეზოლუცია ასევე მიესალმა 2003 წლის 1 იანვრიდან ბოსნია და ჰერცეგოვინაში ევროკავშირის პოლიციის მისიის განთავსებას, რომელმაც შეცვალა გაეროს მისია ბოსნია და ჰერცეგოვინაში.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1959

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1959 მიღებულია 2010 წლის 16 დეკემბერს. წინა რეზოლუციების — 1719 (2006), 1791 (2007), 1858 (2008) და 1902 (2009) — გახსენების შემდეგ, საბჭომ შექმნა გაეროს ოფისი ბურუნდიში , რათა ჩაენაცვლებინა გაეროს ინტეგრირებული ოფისი ბურუნდიში , როგორც გაეროს შემცირებული წარმომადგენლობის ნაწილი ქვეყანაში, საწყისი თორმეტთვიანი ვადით, 2011 წლის 1 იანვრიდან.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
რეზოლუციის პრეამბულაში საბჭომ აღიარა 2010 წლის მაისიდან სექტემბრამდე ბურუნდიში ჩატარებული არჩევნების წარმატება და წაახალისა მთავრობა, შეექმნა სივრცე ყველა პოლიტიკური პარტიისთვის. ასევე დადებითად შეფასდა მთავრობის ანტიკორუფციული პოლიტიკა და პროგრესი მშვიდობისა და სტაბილურობის მიმართულებით. საბჭომ მიესალმა მშვიდობის მშენებლობის კომისიის ჩართულობას ბურუნდიში და ამ ქვეყნის მზადყოფნას რეგიონული ინტეგრაციისთვის დიდი ტბების ქვეყნების ეკონომიკურ გაერთიანებასა და აღმოსავლეთ აფრიკის თანამეგობრობაში.

რეზოლუციამ ასევე გამოთქვა შეშფოთება ადამიანის უფლებების დარღვევების გამო, მათ შორის არასასამართლო მკვლელობების, წამებისა და სამოქალაქო თავისუფლებების შეზღუდვების შესახებ.

ქმედებები
გენერალურ მდივანს, პან გი მუნს, დაევალა -ის შექმნა, რათა მხარი დაეჭირა ბურუნდიში მშვიდობის, სტაბილურობისა და ეროვნული შერიგებისთვის. გაეროს ინტეგრირებულ ოფისს ბურუნდიში უხელმძღვანელებდა გენერალური მდივნის სპეციალური წარმომადგენელი და შეასრულებდა შემდეგ ამოცანებს:

ეროვნული ინსტიტუტების განვითარების მხარდაჭერა

დიპლომატიური დიალოგისა და მოლაპარაკების ხელშეწყობა

დაუსჯელობის წინააღმდეგ ბრძოლა

ადამიანის უფლებების ხელშეწყობა

ეკონომიკური და ფინანსური პოლიტიკის შესაბამისობის უზრუნველყოფა მოწყვლადი მოსახლეობის საჭიროებებთან და რესურსების მობილიზაციის ხელშეწყობა ბურუნდისთვის

მხარდაჭერა რეგიონული ინტეგრაციის საკითხებში.

გაეროს უშიშროების საბჭომ ხაზი გაუსვა ბურუნდის მთავრობის ძირითად პასუხისმგებლობას მშვიდობის მშენებლობასა და გრძელვადიან განვითარებაზე და მოუწოდა მეტი ძალისხმევის გაწევისკენ მმართველობის გაუმჯობესებისა და კორუფციასთან ბრძოლის მიზნით. ასევე მნიშვნელოვანია უსაფრთხოების სექტორის რეფორმა და ყოფილი ბავშვი-მებრძოლების რეინტეგრაცია.

ამავდროულად, მიესალმა სამმხრივ შეთანხმებას ბურუნდის, კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკისა და გაეროს ლტოლვილთა უმაღლესი კომისრის ოფისს შორის, რომელიც ლტოლვილებს ეხება.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1260

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1260 მიღებულია 1999 წლის 20 აგვისტოს. სიერა-ლეონეში არსებულ ვითარებასთან დაკავშირებით მანამდე მიღებული რეზოლუციების 1171 (1998), 1181 (1998) და 1231 (1999) დადასტურების შემდეგ. საბჭომ სიერა-ლეონეში გაეროს დამკვირვებელთა მისია დამატებით 210 სამხედრო დამკვირვებლით გააძლიერა.

უშიშროების საბჭომ შეახსენა მხარეებს, რომ რეზოლუციით 1245-ე (1999) -ის მანდატი 1999 წლის 13 დეკემბრამდე გაგრძელდა და კვლავ დაადასტურა ყველა სახელმწიფოს ვალდებულება, პატივი სცენ სიერა-ლეონეს სუვერენიტეტს, ტერიტორიულ მთლიანობასა და დამოუკიდებლობას.

1999 წლის 7 ივლისს, სიერა-ლეონეს მთავრობასა და რევოლუციურ გაერთიანებულ ფრონტს შორის ლომეში სამშვიდობო შეთანხმება გაფორმდა, რის გამოც ქვეყანამ მშვიდობის მისაღწევად გაწეული ძალისხმევისთვის შექება დაიმსახურა. საბჭომ გასცა -ის შემადგენლობის 210 სამხედრო დამკვირვებლამდე გაზრდის ნებართვა, რომელთა უსაფრთხოებასაც დასავლეთ აფრიკის სახელმწიფოების ეკონომიკური თანამეგობრობის მონიტორინგის ჯგუფი უზრუნველყოფდა. საბჭომ ასევე დაამტკიცა -ის სამშვიდობო ძალების პოლიტიკური, სამოქალაქო, საინფორმაციო, ადამიანის უფლებათა და ბავშვთა დაცვის კომპონენტების გაძლიერება, რაც მოიცავდა გენერალური მდივნის სპეციალური წარმომადგენლის მოადგილის დანიშვნასა და სპეციალური წარმომადგენლის ოფისის გაფართოებას.

სიერა-ლეონეში რევოლუციურ გაერთიანებულ ფრონტსა და სხვა შეიარაღებულ დაჯგუფებებს მოუწოდეს, დაეყარათ იარაღი და ჩართულიყვნენ დემობილიზაციისა და რეინტეგრაციის პროგრამებში. საბჭო მიესალმა იმ ფაქტს, რომ სამშვიდობო შეთანხმება ითვალისწინებდა „ჭეშმარიტებისა და შერიგების“ და ადამიანის უფლებათა კომისიების შექმნას, ისევე როგორც მხარეების მიერ ადამიანის უფლებათა მანიფესტის მიღებას. ხაზი გაესვა ომის მსხვერპლთათვის საერთაშორისო დახმარებისა და ჰუმანიტარული მხარდაჭერის აუცილებლობას, განსაკუთრებით ქვეყნის იმ რეგიონებში, რომლებიც მანამდე მიუწვდომელი იყო ჰუმანიტარული სააგენტოებისთვის. ასევე, უმნიშვნელოვანეს პირობად დასახელდა კონფლიქტის შედეგად დაზარალებულ ბავშვებზე გრძელვადიანი ზრუნვა, ქვეყნის რეკონსტრუქცია და რეაბილიტაცია.

დასასრულს, გენერალურ მდივან კოფი ანანს დაევალა, რაც შეიძლება მალე წარედგინა ანგარიში არსებული ვითარების შესახებ, რაც ასევე უნდა მოიცავდა რეკომენდაციებს სიერა-ლეონეში -ის გაძლიერებული ძალების მანდატსა და სტრუქტურასთან დაკავშირებით.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1247

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1247 მიღებულია 1999 წლის 18 ივნისს, მანამდე არსებულ რეზოლუციებს 1031 (1995), 1035 (1995), 1088 (1996), 1103 (1997), 1107 (1997), 1144 (1997), 1168 (1998), 1174 (1998) და 1184 (1998) დადასტურების შემდეგ. საბჭომ გაეროს მისიის ბოსნიასა და ჰერცეგოვინაში მანდატი 2000 წლის 21 ივნისამდე გაახანგრძლივა, ხოლო ნატო-ს ხელმძღვანელობით მოქმედ სტაბილიზაციის ძალებში მონაწილე სახელმწიფოებს უფლებამოსილება მიანიჭა, გააგრძელონ ოპერაციები მომდევნო თორმეტი თვის განმავლობაში.

უშიშროების საბჭომ ხაზი გაუსვა დეიტონის შეთანხმების (ზოგადი ჩარჩო შეთანხმება) მნიშვნელობას და იმ როლს, რომელიც ხორვატიას, იუგოსლავიის ფედერაციულ რესპუბლიკას (სერბეთი და მონტენეგრო) და სხვა სახელმწიფოებს ბოსნია და ჰერცეგოვინაში სამშვიდობო პროცესის ხელშეწყობისთვის უნდა შეესრულებინათ. რეგიონში მყარი მშვიდობის დასამყარებლად გადამწყვეტი მნიშვნელობა ენიჭებოდა ლტოლვილთა და იძულებით გადაადგილებულ პირთა დაბრუნებას.

გაეროს წესდების თავის შესაბამისად მოქმედმა საბჭომ ბოსნია და ჰერცეგოვინის ხელისუფლებასა და სხვა მხარეებს შეახსენა მათი პასუხისმგებლობა დეიტონის შეთანხმების შესრულებასთან დაკავშირებით. მან ხაზი გაუსვა ბოსნია და ჰერცეგოვინაში უმაღლესი წარმომადგენლის როლს შეთანხმების აღსრულების მონიტორინგის პროცესში. საბჭომ ასევე პრიორიტეტულად მიიჩნია ყოფილი იუგოსლავიის საკითხებზე მომუშავე საერთაშორისო სისხლის სამართლის ტრიბუნალთან თანამშრომლობა.

უშიშროების საბჭომ მოუწოდა -ში მონაწილე ქვეყნებს, გაეგრძელებინათ ოპერაციები კიდევ თორმეტი თვის განმავლობაში. ასევე აღნიშნა, რომ ოპერაციების ვადა ამ თარიღის შემდეგაც გახანგრძლივდებოდა, თუკი ამას ქვეყანაში არსებული ვითარება მოითხოვდა. საბჭომ გასცა ნებართვა ყველა საჭირო ზომის გამოყენებაზე, მათ შორის ძალის გამოყენებასა და თავდაცვაზე, რათა უზრუნველყოფილიყო შეთანხმებების დაცვა, აგრეთვე -ის პერსონალის უსაფრთხოება და გადაადგილების თავისუფლება. ამავდროულად, -ის მანდატი, რომელიც საერთაშორისო პოლიციის სამუშაო ჯგუფს მოიცავდა, 2000 წლის 21 ივნისამდე გაგრძელდა. წევრ სახელმწიფოებს მოუწოდეს, უზრუნველეყოთ ბოსნია და ჰერცეგოვინის ადგილობრივი პოლიციის ძალების წვრთნა, აღჭურვა და მხარდაჭერა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 899

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 899 მიღებულია 1994 წლის 4 მარტს. 833-ე რეზოლუციის (1993) გახსენებისა და გენერალური მდივნის ბუტროს ბუტროს-გალის წერილის განხილვის შემდეგ, რომელიც ეხებოდა ერაყელი კერძო პირების და მათი ქონების საკითხს, რომლებიც დარჩნენ ქუვეითის ტერიტორიაზე ერაყსა და ქუვეითს შორის საერთაშორისო საზღვრის დემარკაციის შემდეგ, საბჭომ, გაეროს წესდების თავის შესაბამისად მოქმედებით, გადაწყვიტა, რომ კომპენსაციის სახით თანხა გადაეცეთ დაზარალებულ კერძო პირებს ერაყში.