iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ნიჟნი-ტაგილის დიმიტრი დონელის ტაძარი

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი =მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი = რუსულ-ბიზანტიური
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = საუკუნე
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 57.926194
| გრძედი = 60.096972
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
ნიჟნი-ტაგილის დიმიტრი დონელის ტაძარი — მართლმადიდებლური ტაძარი სვერდლოვსკის ოლქში, ქალაქ ნიჟნი-ტაგილში. ტაძრის მშენებლობა მიმდინარეობდა 2000-2003 წლებში.

ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ტაგილის ეპარქიას.

ისტორია
ტაძარმა თავისის სახელწოდება მიიღო სატანკო კოლონის „დიმიტრი დონელის“ სახელწოდების მიხედვით, რომელიც მორწმუნეების შემოწირულობებით ააგეს ნიჟნი-ტაგილის ქარხანაში. 2000 წელს ურალის ვაგონის ქარხნის ხელმძღვანელობამ მიიღო გადაწყვეტილება, შეეგროვებინათ ფულადი სახსრები სატანკო კოლონია „დიმიტრი დონელისათვის“.

ტაძრის მშენებლობა დაიწყეს 2000 წლის 25 სექტემბერს ურალის ვაგონის ქარხნის ცენტრალური გასასვლელის ახლოს. დაწყებული ტაძრის პირველი ქვა აკურთხა მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქმა ალექსი -მ. აგებული ტაძარი 2003 წლის პირველ ივნისს აკურთხა ეკატერინბურგისა და ვერხოტურის ეპისკოპოსმა ვიკენტიმ და ამავე დროიდან იწყება ღვთისმსახურება. 2004 წელს ტაძარმა ურალის ვაგონის ქარხნის ხელმძღვანელობისაგან მიიღო ხსოვნის წიგნი, რომელშიც შეტანილია 33 ათასი საბჭოთა მოქალაქე, დაკავშირებული ქარხანასთან, რომლებიც შეეწირნენ რეპრესიებს სტალინის დროს. 2010 წლის 17 აპრილს რუსეთის პრეზიდენტის სპეციალურმა წარმომადგენელმა ურალის ფედერალურ ოლქში ნიკოლაი ვინნიჩენკომ, სვერდლოვსკის ოლქის ადმინისტრაციამ, ურალის ვაგონის ქარხნის გენერალურმა დირექტორმა ოლეგ სიენკომ და მთავარეპისკოპოსმა ვიკენტიმ საზეიმო ვითარებაში გადასცეს დიმიტრი დონელის ტაძარი ეკატერინბურგის ეპარქიას.

აღწერა
დიმიტრი დონელის ტაძარი აგებულია - საუკუნეების ტრადიციული რუსული არქიტექტურის მიხედვით. ტაძარი ჯვარ-გუმბათოვანია, ნაგებია აგურისაგან. პროექტის ავტორია არქიტექტორი ვიაჩესლავ ნიკოლოზის ძე იჟიკოვი. ტაძრის კედლების მოხატულობა შესრულდა ძველი ხატმწერის დიონისეს სტილში.
ნიჟნი-ტაგილის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ტაძარი

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი =მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი = რუსულ-ბიზანტიური
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = - საუკუნეები
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 57.8556
| გრძედი = 59.9325
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
ნიჟნი-ტაგილის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ტაძარი — მართლმადიდებლური ტაძარი სვერდლოვსკის ოლქში, ქალაქ ნიჟნი-ტაგილში. ტაძრის მშენებლობა მიმდინარეობდა - საუკუნეებში.

ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ტაგილის ეპარქიას.

აღწერა
ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ტაძარი მდებარეობს ქალაქის გარეუბანში, გორბუნოვის რაიონში, მდინარე ლების პირას მდებარე პატარა ჭაობის ნაპირზე, მასზე გადებული ხიდის შორიახლოს. თავდაპირველად ტაძარს ჰქონდა ურალისათვის ტიპური სავაჭრო სახლის სახე და განკუთვნილი იყო ღვინის სახლისათვის, ამიტომ იგი მართლმადიდებლური ეკლესიებისათვის არატიპიურად გამოიყურება. მოგვიანებით, როცა შენობა გადაეცა ეკლესიას, გადააკეთეს და მის არქიტექტურაში შეიტანეს რუსულ-ბიზანტიური ელემენტები. ტაძარი სამგუმბათიანია. შენობა ქვისაა, კედლები და სამრეკლო შეღებილია კრემისფერად. მთავარი შესასვლელი მდებარეობს შენობის შუაგულში და მივყავართ ღვთისმსახურების ოთახში. მეორე შესასვლელი მდებარეობს მთავარი შესასვლელის მოპირდაპირე მხარეს და ჩვეულებრივად მუდამ დაკეტილია. ტაძარი გარშემორტყმულია ღობით და კარიბჭით, რომელიც ავტომანქანების შესასვლელადაა განკუთვნილი.

ისტორია
ტაძრის შენობა ააგეო ვაჭარმა გრიგორ მიხეილის ძე ხლესტოვმა საუკუნის უკანასკნელ ათწლეულში, როგორც ღვინის ქარხანა. მოგვიანებით ვაჭარმა შენობა გადასცა ნიჟნი-ტაგილის ედინოვერულ საზოგადოებას. ქარხნის შენობა გადააკეთეს ტაძრად თავად მრევლის ფინანსებით და აკურთხეს 1900 წელს. შენობას დააშენეს სამრეკლო და მიაშენეს საკურთხევლის მხარე.

1930-იან წლებში საბჭოთა ხელისუფლებამ ტაძარი დახურა. შენობაში განათავსეს როგორც ახალგაზრდული კლუბი, ასევე სამრეწველო საწყობი. 1953 წლიდან ტაძრის შენობა სოფელ გორბუნოვოს სასოფლო კულტურის სახლს ეკავა.

1996 წელს ერთმორწმუნეების სამართლით, რუსულ მართლმადიდებელ ეკლესიას შეუერთდა სტაროობრიადცების საზოგადოება, ამავე წლის მაისში ტაძრის შენობა დაუბრუნდა მორწმუნეებს. ტაძარში ღვთისმსახურება მიმდინარეობს რეფორმამდელი ღვთისმსახურების წიგნებით.
ნიჟნი-ტაგილის სერგი რადონეჟელის ტაძარი

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი =მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი = რუსულ-ბიზანტიური
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = საუკუნე
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 57.940479
| გრძედი = 60.007714
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
ნიჟნი-ტაგილის სერგი რადონეჟელის ტაძარი — მართლმადიდებლური ტაძარი სვერდლოვსკის ოლქში, ქალაქ ნიჟნი-ტაგილში. ტაძრის მშენებლობა მიმდინარეობდა 2001-2003 წლებში.

ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ტაგილის ეპარქიას.

ისტორია
ეკლესიის მშენებლობა დაიწყეს 2000 წლის 25 სექტემბერს ნიჟნი-ტაგილის მეტალურგიული კომბინატის ხელმძღვანელობის თხოვნით. პირველი ქვა ტაძრის საფუძველში ჩადეს ქალაქის მერმა ნიკოლაი დიდენკომ, სვერდლოვსკის ოლქის გუბერნატორმა ედუარდ როსელმა, ნიჟნი-ტაგილის მეტალურგიული კმბინატის გენერალურმა დირექტორმა სერგეი ნოსოვმა და მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქმა ალექსი -მ. ტაძრის მშენებლობისათვის შეარჩიეს ეკატერინბურგელი არქიტექტორის ვ. სიმინენკოს პროექტი.

ეკლესიის მშენებლობა დაიწყო 2001 წელს და მისი მშენებლობა მიმდინარეობდა ნიჟნი-ტაგილის მეტალურგიული კომბინატის, „ევრაზჰოლდინგისა“ და ეკატერინბურგის ეპარქიის ფინანსებით, რის შესახებაც მოგვითხრობს ეკლესიის კედელში ჩატანებული დაფა. 2003 წლის 25 სექტემბერს აკურთხეს ჯვარი და ტაძრის გუმბათი. თავად ეკლესიის კურთხევა კი შედგა 2004 წლის 22 ოქტომბერს. კურთხევის ცერემონიალს უძღვებოდა სამი სამღვდელო პირი: ეკატერინბურისა და ვერხოტურის მთავარეპისკოპოსი ვიკენტი, სერგიევო-პოსადის ეპისკოპოსი ფეოგნოსტი და ბრიანსკისა და სევის მთავარეპისკოპოსი თეოფილაქტე.

არქიტექტურა
ტაძარი აგებულია რუსულ-ბიზანტიურ სტილში, მაგრამ ასევე გამოყენებულია კლასიციზმისა და - საუკუნეების მიჯნის ტრადიციული საეკლესიო არქიტექტურის მოტივები. მრავალი დეტალი აიღეს 1963 წელს დანგრეული ვიისკო-ნიკოლსკის ეკლესიისაგან.

ტაძრის შენობას აქვს ჯვარგუმბათოვანი ფორმა, რომელიც აგებულია მაღალ ცოკოლზე და იტევს 800 ადამიანს. იგი შედგება კვადრატული ცენტრალური სივრცისაგან, ნახევარწრიული აფისიდისაგან და სატრაპეზოსაგან. დომინანტი სამრეკლოს სიმაღლე შეადგენს 40 მეტრს. სამრეკლოს აქვს ცილინდრული სახე. მასზე ჩამოკიდებულია 11 ზარი, რომელთა წონა მერყეობს 6 კგ-დან 1,5 ტონამდე. ტაძარს სულ აქვს შვიდი გუმბათი. ტაძრის მოხატულობა შეასრულეს მოსკოველმა მხატვარებმა რუსეთის დამსახურებული მხატვრის ვ. პავლოვის ესკიზების მიხედვით.
თაჰა აქგიული

თაჰა აქგიული (; დ. 22 ნოემბერი, 1990, სივასი, თურქეთი) — თურქი მოჭიდავე, რომელიც ასპარეზობს 125 კილოგრამის წონით კატეგორიაში. ოლიმპიური, მსოფლიო და ევროპული ჩემპიონი ჭიდაობაში. ის ქარამანში, ქარამანოღლუ მეჰმეთბეის უნივერსიტეტის ფიზიკური აღზრდისა და სპორტის მიმართულების სტუდენტია.

კარიერა
აქგიული ჭიდაობით 2003 წელს დაკავდა, მამამისა და მისი ძმის შემდეგ. 2012 წლის ბელგრადში გამართულ ევროპის ჭიდაობის ჩემპიონატზე თაჰამ თავის წონით კატეგორიაში ჩემპიონი გახდა.

2012 წლის ოლიმპიადისთვის მოიპოვა კვალიფიკაცია. ოლიმპიადაზე, 16 რაუნდზე რუს მოჭიდავე ბილიალ მახოვთან ბრძოლა წააგო და ვერ გავიდა მეოთხედფინალში. ფინეთის კუორტანეში ჩატარებულ 2012 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე, იგი თავის წონით კატეგორიაში ოქროს მედალოსანი გახდა.

2013 წელს თბილისში გამართულ ევროპის ჭიდაობის ჩემპიონატზე, თაჰამ წარმატებით დაიცვა ევროპის ჩემპიონის ტიტული. 2013 წელს ბუდაპეშტში გამართულ მსოფლიო ჭიდაობის ჩემპიონატზე ბრინჯაოს მედალი მოიპოვა.

2014 და 2015 წელს, მოიგო მსოფლიო ტიტული 125 კილოგრამის წონით კატეგორიაში. 2014 წელს, იგი თურქეთის ჭიდაობის ფედერაციამ წლის საუკეთესო მოჭიდავეად აირჩია. 2016 წლის ოლიმპიადაზე ოქროს მედალი მოიპოვა, სადაც ფინალში ირანელი კომეილ ღასემი დაამარცხა.
ნურ თათარი

ნურ თათარი (; დ. 16 აგვისტო, 1992, ვანი, თურქეთი) — ქურთული წარმოშობის თურქი ქალი ტაეკვონდოელი, რომელიც ასპარეზობს ბუმბულისებრ, მსუბუქ და საშუალო წონით კატეგორიაში.

კარიერა
იყო ანკარის „ “-ის წევრი, სანამ არ გადავიდა „ “-ში. მწვრთნელია ჯიუნეით გიულჩექი.

ნურ თათარმა თავისი პირველი მედალი 15 წლის ასაკში მოიპოვა. ორჯერ გაიმარჯვა ევროპის უმცროსთა შორის ჩემპიონატზე ტაეკვონდოში და მოიპოვა ოქროს მედლები ევროპის -კლასის ტურნირებში. 2010 წელს სანქტ-პეტერბურგში ჩატარებულ ტაეკვონდოს ევროპულ ჩემპიონატზე მოიგო ვერცხლის მედალი.

კვალიფიკაცია მოიპოვა 2012 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე, სადაც 67 კგ წონით კატეგორიაში ვერცხლის მედალი აიღო. 2013 წლის ხმელთაშუაზღვის ჩემპიონატზე, რომელიც თურქეთის ქალაქ მერსინში გაიმართა, ოქროს მედალოსანი გახდა. კიდევ ერთხელ მოიპოვა კვალიფიკაცია ოლიმპიური თამაშებზე, ამჯერად 2016 წლისაზე, სადაც მან ბრინჯაოს მედალი აიღო 67 კგ წონით კატეგორიაში.

2017 წელს დაქორწინდა ირანის ტაეკვონდოს ეროვნული ნაკრების ყოფილი წევრზე — მეჰრან ასკარიზე.
ტომაშ ბერდიხი

ტომაშ ბერდიხი ( დ. 17 სექტემბერი, 1985, ვალაშსკე მეზირჟიჩი, ჩეხოსლოვაკია) — ჩეხი პროფესიონალი ჩოგბურთელი, მსოფლიოს ყოფილი მეოთხე ჩოგანი.

ბერდიხმა კარიერაში ერთეულთა თანრიგში -ის 13 ტურნირი მოიგო, აქედან ერთი მასტერსის ტურნირი. ჩეხი ჩოგბურთელის კარიერაში საუკეთესო მიღწევაა უიმბლდონის ფინალში გასვლა – 2010 წელს მეოთხედფინალში მოქმედი ჩემპიონის როჯერ ფედერერის ოთხ სეტში და ნახევარფინალში ნოვაკ ჯოკოვიჩის სამ სეტში ძლევის შემდეგ, ბერდიხი ფინალში რაფაელ ნადალთან სამ სეტში დამარცხდა. ჩეხმა ჩოგბურთელმა ოთხივე დიდი სლემის ტურნირის მინიმუმ ნახევარფინალამდე მიაღწია. აღსანიშნავია, რომ სტანისლას ვავრინკასთან და ჟო-ვილფრიდ ცონგასთან ერთად, ბერდიხი ერთადერთი ჩოგბურთელია, ვინც დიდი სლემის ტურნირებზე დიდი ოთხეულის ოთხივე ჩოგბურთელის დამარცხება შეძლო.

სანაკრებო დონეზე, ბერდიხს ორჯერ დეივისის თასი და ერთხელ ჰოპმანის თასი აქვს ჩეხეთის ნაკრებთან ერთად მოგებული. 2013 წლის დეივისის თასზე, ბერდიხი ჩოგბურთის ისტორიაში მეორე ყველაზე გრძელი მატჩის მონაწილე გახდა. თანამემამულე ლუკაშ როსოლთან ერთად, მან შვეიცარიელები მარკო კიუდინელი და სტანისლას ვავრინკა 5 სეტიან მატჩში დაამარცხა, რომელიც 7 საათს და 2 წუთს გაგრძელდა – 6–4, 5–7, 6–4, 6–7(3–7), 24–22.

სტატისტიკა და მიღწევები
დიდი სლემის ტურნირების ფინალები: 1 (0–1)
დავიდ ფერერი

დავიდ ფერერ ერნი ( დ. 2 აპრილი, 1982, ხავეა, ესპანეთი) — ესპანელი პროფესიონალი ჩოგბურთელი, მსოფლიოს ყოფილი მესამე ჩოგანი.

ფერერმა კარიერაში ერთეულთა თანრიგში -ის 27 ტურნირი მოიგო, აქედან ერთი მასტერსის ტურნირი. ესპანელი ჩოგბურთელის კარიერაში საუკეთესო მიღწევაა საფრანგეთის ღია პირველობის ფინალში გასვლა – 2013 წელს იგი ფინალამდე სეტის წაუგებლად მივიდა, სადაც თანამემამულე რაფაელ ნადალთან სამ სეტში დამარცხდა. აღსანიშნავია, რომ ფერერმა ოთხივე დიდი სლემის ტურნირის მინიმუმ მეოთხედფინალამდე მიაღწია. მას -ის ტურის ისტორიაში ყველაზე მეტი მატჩი აქვს მოგებული დიდი სლემის ტიტულის მოგების გარეშე. სანაკრებო დონეზე, ფერერმა ესპანეთის ნაკრებთან ერთად დეივისის თასზე სამჯერ გაიმარჯვა.

სტატისტიკა და მიღწევები
დიდი სლემის ტურნირების ფინალები: 1 (0–1)
-ის მსოფლიო ტურის ფინალი: 1 (0–1)
(დ) – დახურული კორტი
ფერნანდო გონსალესი

ფერნანდო ფრანსისკო გონსალეს სიუფარდი ( დ. 29 ივლისი, 1980, სანტიაგო, ჩილე) — ჩილელი ყოფილი პროფესიონალი ჩოგბურთელი, მსოფლიოს ყოფილი მეხუთე ჩოგანი.

გონსალესმა კარიერაში ერთეულთა თანრიგში -ის 11 ტურნირი მოიგო. ჩოგბურთელის კარიერაში საუკეთესო მიღწევაა 2007 წლის ავსტრალიის ღია პირველობის ფინალში გასვლა, სადაც იგი როჯერ ფედერერთან სამ სეტში დამარცხდა. გონსალესმა ოთხივე დიდი სლემის ტურნირის მინიმუმ მეოთხედფინალამდე მიაღწია.

ოლიმპიურ თამაშებზე, გონსალესმა ერთეულებში 1 ვერცხლის და 1 ბრინჯაოს მედალი დაისაკუთრა, ხოლო 2004 წელს წყვილებში ნიკოლას მასუსთან ერთად ჩილეს ისტორიაში ოლიმპიადაზე პირველი ოქროს მედალი მოუტანა.

კარიერა გონსალესმა 2012 წელს ტრავმების გამო დაასრულა.

სტატისტიკა და მიღწევები
დიდი სლემის ტურნირების ფინალები: 1 (0–1)
ოლიმპიური ფინალები
ერთეულები: 1 (0–1)
წყვილები: 1 (1–0)
აუდიოსიგნალი

აუდიოსიგნალი — წარმოადგენს ჟღერადობას, ელექტრულ ძაბვას როგორც ანალოგური სიგნალებისთვის, ისე ციფრული სიგნალებისთვის ორმაგ რიცხვს. აუდიოსიგნალებს აუდიოსიხშირის დიაპაზონში დაახლოებით 20-დან 20 000-მდე ჰერცი გააჩნია (ადამიანის სმენის დიაპაზონი). აუდიოსიგნალები შეიძლება სინთეზირებული იყოს როგორც პირდაპირ, ისე ტრანსფორმატორზე წარმოქმნილი, როგორიცაა მიკროფონი, მუსიკალური ინსტრუმენტი, ფონოგრამის კარტრიჯი ან ფირი. ელექტრულ აუდიოსიგნალებს მოსმენად ხმად ხმის გამაძლიერებლები და ყურსასმენები გარდაქმნიან.

ციფრული აუდიოსისტემები აუდიოსიგნალებს სხვადასხვა ციფრულ ფორმატში წარმოადგენენ.

აუდიოარხი ან აუდიოტრეკი, აუდიოსიგნალის შენახვის მოწყობილობასთან ან ხმის ციფრული მიქშერის საკომუნიკაციო არხს წარმოადგენს, რომელიც გამოიყენება როგორც მრავალხმიანი ჩანაწერის შესაქმნელად, ისე ხმის გასაძლიერებლად.

სიგნალის ნაკადი
სიგნალის ნაკადი არის გზა რომლის მეშვეობითაც აუდიო სიგნალი სპიკერს ან ჩამწერ მოწყობილობას გადაეცემა.

ნაკადი შეიძლება იყოს, მოკლე და მარტივი როგორც სახლის აუდიოსისტემაში, ხანგრძლივი და ციფრულად დამუშავებული ხმისჩამწერ სტუდიაში და გამაძლიერებელი სისტემის გამოყენებით უფრო მაღალი ხმა, რომლის სიგნალიც აუდიომართვის პულტის მრავალი სექცია შეიძლება გაიაროს და გარე აუდიო ტექნიკას ან სხვადასხვა სისტემას დაუკავშირდეს.

პარამეტრები
აუდიოსიგნალები შეიძლება შეიცავდეს პარამეტრებს, როგორიცაა მათი გამტარობა, დენის დეციბელი და ძაბვის დონე. დენის და ძაბვის ურთიერთდამოკიდებულება განისაზღვრება სიგნალის გზების წინაღობით, რომელიც შეიძლება იყოს ერთჯერადი ან დაბალანსებული.

აუდიოსიგნალებს აქვთ გარკვეულწილად სტანდარტიზებული დონეები, რომლებიც პროგრამის გამოყენების მიხედვით არის დამოკიდებული.

პროფესიული აუდიომართვის პულტის შედეგები მეტწილად ხაზის დონეზეა.

მიკროფონების ზოგადი შედეგები ქვედა დონეზეა რაც, საყოველთაოდ „მიკროფონის დონედ“ მოიხსენიებენ.

სამომხმარებლო აუდიოაპარატურის შედეგები ასევე ქვედა ძაბვის დონეზე გამოდის.

ციფრული ეკვივალენტი
როგორც უმეტესი, ძველი, ანალოგურმა აუდიოაპარატურამ ემულაცია განიცადა ციფრული ფორმატის აუდიოაპარატურასთან, თანამედროვე ციფრული აუდიოსისტემის აუდიოდანამატების განვითარებას, ციფრული ინფორმაციის პროგრამულ უზრუნველყოფას (აუდიოაპარატურიდან აუდიოდანამატებით აუდიოტრეკის გავლა) ასევე აუდიოსიგნალს ან სიგნალის ნაკადს უწოდებენ.

ციფრული აუდიოსიგნალი, რომელიც სადენის მეშვეობით არის გამოგზავნილი, რამდენიმე ფორმატში შეიძლება გამოყენება.

ოპტიკური , კოაქსიალური (/), (/) და ეთერნეტი.
ჰასან ბეი აღაევი

ჰასან ბეი მაშადი ჰიუსეინ ბეის ძე აღაევი (; დ. 1875, ელიზავეტპოლი (დღეს განჯა), რუსეთის იმპერია — გ. 19 ივლისი, 1920, თბილისი, საქართველოს დრ) — აზერბაიჯანელი საზოგადო-პოლიტიკური მოღვაწე, ჟურნალისტი, ექიმი, მასწავლებელი, აზერბაიჯანის დემოკრატიული რესპუბლიკის პარლამენტის თავმჯდომარის მოადგილე.

ბიოგრაფია
ჰასან ბეი აღაევი დაიბადა 1875 წელს განჯაში. განჯის კლასიკურ გიმნაზიაში განათლების დამთავრების შემდეგ, 1901 წელს ჰაჯი ზეინალაბდინ თაღიევის დაფინანსებით, სწავლობდა მოსკოვის უნივერსიტეტის სამედიცინო ფაკულტეტზე, რომელიც მოგვიანებით წარმატებით დაასრულა. სამშობლოში დაბრუნების შემდეგ, ექიმად დაიწყო მუშაობა. 1906-1907 წლებში იძულებული იყო ეცხოვრა სამხრეთ აზერბაიჯანში. 1907 წელს აირჩიეს ბაქოში ჩატარებული კავკასიის მუსლიმ მასწავლებელთა კონგრესის ცენტრალური კომიტეტის თავმჯდომარედ. იყო ორგანიზაცია „დიფაი“-ს წევრი. მონარქიის დამხობიდან რამდენიმე დღის შემდეგ, განჯაში, ორგანიზაცია „დიფაი“-ს დამფუძნებლებთან და ეროვნული კომიტეტის წამყვან პირებთან — შაფი ბეი რუსტამბეილისთან, ხალილ ბეი ხასმამედოვთან, ძმები შეიხზამანლებთან და სხვებთან ერთად, ნასიბ იუსიფბეილის ხელმძრვანელობით, დაფუძნეს აზერბაიჯანის ისტორიაში ახალი დონის, ევროპული კულტურული ღირებულებების მომხრე პირველი პარტია „თურქ ადამი-მარქაზიათ ფირგასი“ (1917). აღნიშნული პარტიის მუსავატთან გაერთიანების შემდეგ, აღაევი აირჩიეს მისი ცენტრალური კომიტეტის წევრად.

1918 წლის 28 მაისს, თბილისში აზერბაიჯანის ეროვნული საბჭოს სხდომაზე, აზერბაიჯანის დამოუკიდებლობის დეკლარაციის მიღების დროს, ჰასან ბეი აღაევი იყო ეროვნული საბჭოს თავმჯდომარის, მამედ ემინ რასულზადეს მოადგილე და იგი უშუალოდ იღებდა მონაწილეობას ამ ისტორიულ მოვლენაში. ჰასან ბეი აღაევმა აზერბაიჯანის დამოუკიდებლობის დეკლარაციას პირველმა ხელი მოაწერა. 1918 წლის 16 ივნისს, აზერბაიჯანის ეროვნული საბჭო და ხელისუფლება გადავიდნენ განჯაში. 17 ივნისს, აქ ჩატარებულ პირველ სხდომაზე, ეროვნულმა საბჭომ წარმოშობილ მდგომარეობასთან დაკავშირებით დროებით შეაჩერა თავისი საქმიანობა, მთელი ძალაუფლება გადასცა ახლად ფორმირებულ ხელისუფლებას. 1918 წლის 7 დეკემბერს, აზერბაიჯანის პარლამენტის ბაქოში ოფიციალურად გახსნამდე, ჰასან ბეი აზერბაიჯანის რკინიგზის სამმართვლელოში, მთავარი ექიმის თანამდებობაზე მუშაობდა.

დეკემბერში პარლამენტის თავმჯდომარის მოადგილედ აირჩიეს და რადგან თავმჯდომარე ალიმარდან ბეგ თოფჩიბაშევი ბაქოში არ იმყოფებოდა, 1920 წლის 2 თებერვლამდე ასრულებდა თავმჯდომარის მოვალეობასაც. რესპუბლიკის დაცემის შემდეგ გადავიდა თბილისში.

1920 წლის 19 ივლისს, თბილისში მოკლულ იქნა დაქირავებული სომეხი მკვლელის მიერ, რომელმაც მის გარდა ფათალი ხან ხოისკიც მოკლა. დასაფლავებულია თბილისში მდებარე ძველ მუსლიმთა სასაფლაოზე (ამჟამად მდებარეობს ბოტანიკური ბაღის ტერიტორიაზე).

როგორც პუბლიცისტი
ჰასან ბეი აღაევი ასევე პუბლიცისტიც იყო. განჯაში გამოსცემდა გაზეთ „იუჟნი კავკაზ“-ს („სამხრეთი კავკასია“) (1911-1912). 1911 წელს აირჩიეს მუსლიმთა საგანმანათლებლო საზოგადოების თავმჯდომარედ. 1914 წელს განჯაში ხუდადათ ბეი რაფიბეილისთან (1878-1920) ერთად დაფუძნა სამედიცინო საზოგადოება.
ტრავიანსკოეს ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანების ეკლესია

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი =მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = საუკუნე
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 56.430556
| გრძედი = 62.038194
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
ტრავიანსკოეს ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანების ეკლესია — მართლმადიდებლური ტაძარი სვერდლოვსკის ოლქში, სოფელ ტრავიანსკოეში. ეკლესიის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1832-1837 წლებში. სვერდლოვსკის ოლქის მთავრობის 2001 წლის 28 დეკემბრის № 859- დადგენილების მიხედვით მიენიჭა რეგიონალური მნიშვნელობის არქიტექტურული ძეგლის სტატუსი.

ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს კამენსკის ეპარქიას.

ისტორია
პირველი ხის ეკლესის მშენებლობა ქვის ფუნდამენტზე დაიწყეს 1751 წელს, ძველი ხისგან აგებული და უკვე დანგრეული სამლოცველოს ადგილზე. ეკლესია 1753 წელს აკურთხეს ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანების სახელზე. ტაძრის მრევლს მიეკუთვნებოდა შემდეგი დასახლებული პუნქტების მოსახლეობა: ტრავიანსკოე, ბოლშაია-გრიაზნუხა (ადრე ერქვა კარპუშინო), ასევე სოფლები მონასტირკა, ლუგა, კოსტილიოვა, სუვორი. 1847 წელს ეკლესია გაიყიდა სოფელ ვოლკოვოს მცხოვრებლებზე თავისი კანკელითა და ხატებით, ხოლო მის ადგილზე, ქვის ფუნდამენტზე აღმართეს თუჯის ქანდაკება წარწერით „1741-დან 1849-მდე“. ეს თარიღები აღნიშნავდა ტაძრის არსებობის პერიოდს.

ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანების ეკლესია აგებულია კლასიციზმის სტილში. ავტორობა მიეწერება ურალელ არქიტექტორს მიხაილ მალახოვს.

1918 წლის 8 ივლისს წითელარმიელებმა ეკლესიის მღვდელი ალექსანდრე ივანეს ძე პოპოვი მოკლეს. იგი დაკრძალეს ძმათა სასაფლაოზე სადაც განისვენებდა ცხრა მოკლული მრევლის წევრიც. იგი რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდა სინოდის 2002 წლის 17 ივლისის დადგენილებით შერაცხეს წმინდანად. საბჭოთა ხელისუფლების მსხვერპლი გახდა ასევე მეორე მღვდელიც ვიქტორინ რებრინი, რომელსაც 1937 წლის 4 ნოემბერს მიუსაჯეს დახვრეტა.

ეკლესია საბჭოთა ხელისუფლებამ დახურა 1936 წელს, შენობა წლების განმავლობაში გამოიყენებოდა სამრეწველო სათავსოდ, შემდეგ კი ჩამოინგრა. ამჟამად ეკლესია ნახევრადდანგრეულ მდგომარეობაშია. იატაკი აყრილია. კედლებზე შემონახულია რამდენიმე ფრესკა.

ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანების ეკლესია არის გვიანი კლასიციზმის ძეგლი
ალაპაევსკის სამების საკათედრო ტაძარი

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი =მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = საუკუნე
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 57.856833
| გრძედი = 61.702056
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
ალაპაევსკის სამების საკათედრო ტაძარი — მართლმადიდებლური ტაძარი სვერდლოვსკის ოლქში, ქალაქ ალაპაევსკში. ტაძრის დაარსება თარიღდება 1702 წლით.

ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს კამენსკის ეპარქიას.

ისტორია
 საუკუნის დასასრულს სოფელ ალაპაევსკისა და სხვა სოფლების მცხოვრებლებმა თხოვნით მიმართეს ტობოლსკის ეპარქიის ხელმძღვანელობას, რათა აეშენებინათ მათ დასახლებაში ტაძარი და ჩამოეყალიბებინათ მორწმუნეთა თვითმმართველი თემი. თხოვნა გაითვალისწინეს და 1702 წელს მათ საკუთარი ფინანსებით ააშენეს მცირე ქვის ტაძარი ალექსი ღვთისკაცის სახელზე. 1771 წელს გადაწყვიტეს ხის ჭერი და სამრეკლო შეეცვალათ ქვით და ალექსი ღვთისკაცის ეკლესიისათვის მიეშენებინათ ქვის ეგვტერი მიქაელ მთავარანგელოზის სახელზე. ახალი ეგვტერი აკურთხა ბოგოიავლინსკის მონასტრის არქიმანდრიტმა ისაიამ. 1793 წელს ალაპაევის სამღვდელო შტატმა გადაწყვიტა აეშენებინათ ახალი, ცივი ტაძარი სამების სახელზე და გადაეკეთებინათ ალექსი ღვთისკაცის ტაძარი. 1798 წლის 8 დეკემბერს ალექსი ღვთისკაცის ტაძარში ხანძარი გაჩნდა, რის შედეგადაც დაიწვა მთელი ხის გადახურვა. ხანძრის გამო სამების სახელობის ეგვტერის აგება გაჭიანურდა და მისი კურთხევა მოხდა მხოლოდ 1816 წელს. ამავე პერიოდში არამყარი გრუნტის გამო სამრეკლო დაშორდა მთავარ ტაძარს და დაცემის საფრთხის ქვეშ აღმოჩნდა. ამიტომ 1831 წელს სამრეკლო დაანგრიეს და მის ადგილზე 1832-1833 წლებში ააშენეს ახალი.

1912 წელს რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდა სინოდის გადაწყვეტილების შედეგად ტაძარმა საკათედროს სტატუსი მიიღო.

1918 წელს ეკლესიას სტუმრობდა თავადი რომანოვები და ელისაბედ თევდორეს ასული, რომლებიც იმყოფებოდნენ პატიმრობაში და მოკლეს ალაპაევსკის ახლოს. 1918 წლის 1 ნოემბერს აღმოაჩნეს ალაპაევსკის მოწამეების ცხედრები და გადაასვენეს სამების საკათედრო ტაძარში. ისინი დაასაფლავეს ტაძრის აკლდამაში და შესასვლელი აგურით ამოაშენეს.

1932 წლიდან 1992 წლამდე საკათედრო ტაძრის შენობაში განთავსებული იყო პურის ქარხანა.

1991 წელს დაიწყო აღდგენითი სამუშაოები. 1992 წლიდან სამების ეკლესია საპატრიარქოს მეტოქია. 1999 წლის 8 აგვისტოს ეკლესია აკურთხა ეკატრინბურგისა და ვერხოტურის მთავარეპისკოპოსმა ვიკენტიმ. 1990-იანი წლების ბოლოს აღადგინეს აკლდამაც, რომელიც რომანოვების დინასტიის მოწამეების დროებითი დასაკრძალი იყო.

2016 წელს შტორმა, რომელიც ეკატერინბურგში 20-21 მარტის ღამეს ბობოქრობდა, ჩამოაგდო ტაძრის სამრეკლოს წვერი.