iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 127

გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 127 მიიღეს 1958 წლის 22 იანვარს, ეხებოდა იორდანიის საჩივრებს ისრაელის ღონისძიებების შესახებ ზავის დემარკაციის ხაზებს შორის. პალესტინაში გაეროს ზავის ზედამხედველობის ორგანიზაციის მოვალეობის შემსრულებელი უფროსის მოხსენების გათვალისწინებით, საბჭომ აღნიშნა, რომ არც ისრაელი და არც იორდანია არ სარგებლობდა სუვერენიტეტით ზონის რომელიმე ნაციზე. შემდეგ საბჭომ დაავალა მთავარ შტაბს ზონაში ღონისძიებების რეგულირება ისე, რომ ისრაელებს არ ემუშავათ არაბების საკუთრებაში არსებულ ქონებაზე და პირიქით, ასევე დაავალა მთავარ შტაბს ქონების აღრიცხვის დოკუმენტების კვლევა-გამოკვლევის ჩატარება იმ მიზნით, რომ დადგინდეს ქონების საკუთრება ზონაში. რეზოლუციამ შემდეგ მხარი დაუჭირა რეკომენდაციას, რომ მხარეებმა უნდა განიხილონ შერეული ზავის კომისიების მეშვეობით სამოქალაქო ღონისძიებები ზონაში და შეთანხმების მიღწევამდე ასეთი ღონისძიებები ზონაში უნდა შეჩერდეს. შემდეგ საბჭომ მოუწოდა ყველა მხარეს დაიცვან ზოგადი ზავის შეთანხმება და მთავარ შტაბს - წარადგინოს საბჭოსთვის მოხსენება წინამდებარე რეზოლუციის განხორციელების შესახებ.
რეზოლუცია დამტკიცდა საბჭოს ყველა წევრის მიერ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 123

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 123 მიიღეს 1957 წლის 21 თებერვალს, ჯამუ და ქაშმირის გამო კონფლიქტის გამწვავების შემდეგ. საბჭომ მოითხოვა, რომ უშიშროების საბჭოს პრეზიდენტი სუბკონტინენტს ეწვიოს და ინდოეთისა და პაკისტანის მთავრობებთან ერთად განეხილა ნებისმიერი წინადადება, რომელიც ხელს შეუწყობდა დავის მოგვარებას. საბჭომ მოითხოვა მას, რომ ანგარიში წარედგინა მათთვის არაუგვიანეს 15 აპრილისა, და შედეგად მიღებულმა მოხსენებამ საფუძველი ჩაუყარა გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 126-ს, რომელიც მიღებულ იქნა იმავე წლის დეკემბერში.

რეზოლუცია მიიღეს ათი ხმით. წინააღმდეგი არავინ არ ყოფილა, ხოლო საბჭოთა კავშირმა თავი შეიკავა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 107

გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის უსაფრთხოების საბჭოს რეზოლუცია 107 ერთხმად მიიღეს 1955 წლის 30 მარტს, რომელიც მოუწოდებდა ეგვიპტისა და ისრაელის მთავრობებს თანამშრომლობისკენ იმ წინადადებებთან, რომლებიც გამოიკვეთა ანგარიშში, რომელიც ადრე გამოსცა გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის ზავის ზედამხედველობის ორგანიზაციის შტაბის უფროსმა პალესტინაში.
მორკოვიცე-სლიჟანი

მორკოვიცე-სლიჟანი — ქალაქი ჩეხეთში, ზლინის მხარეში. მდებარეობს კრომერჟიჟის რაიონში. ქალაქი ორი მუნიციპალური ნაწილის მორკოვიცესა და სლიჟანისგან შედგება.

გეოგრაფია
მორკოვიცე-სლიჟანი რაიონულ ცენტრ კრომერჟიჟიდან სამხრეთ-დასავლეთით, დაახლოებით 14 კილომეტრში მდებარეობს. მისი მთელი ტერიტორია ლიტენჩიცეს ბორცვებზეა. ქალაქის ყველაზე მაღალი წერტილია კლაშტენეცის გორა 498 მეტრი სიმაღლით ზღვის დონიდან. ქალაქში მიედინება მორკოვიცკის ღელე, მდინარის გასწვრივ რამდენიმე სათევზაო ტბორია მოწყობილი.

ისტორია
მორკოვიცე ისტორიულ წყაროებში პირველად 1222 წელსაა ნახსენები, ხოლო სლიჟანი 1353 წელს. საუკუნეში მორკოვიცეში იდგა საფორთეფიკაციო ნაგებობა, რომელსაც გარშემო დაგუბებული წყალი ეკრა თავდაცვის მიზნით. ქალაქში იყო ბაზარი და ლუდსახარში. ეკლესიის მახლობლად მდგარი დამნაშავეთა დასასჯელი ქვის სვეტი ადასტურებს, რომ ქალაქს თვითმმართველი უფლებები ჰქონდა. შუა საუკუნეების მორავიაში დამნაშავეებს ქვის სვეტზე მიბმით სჯიდნენ და არცხვენდნენ.

დღევანდელი ქალაქი მორკოვიცე-სლიჟანი 1960 წელს ორი მუნიციპალიტეტის - მორკოვიცესა და სლიჟანის გაერთიანებით შეიქმნა. სლიჟანი შედარებით პატარა დასახლებაა, სადაც ბოლო მონაცემებით 355 ადამიანი ცხოვრობს.

ღირსშესანიშნაობები
მორკოვიცეს ციხე საუკუნეშია აგებული. მის გარშემო გაშენებულია ბაღი, სადაც წმინდა ფლორიანისა და წმინდა ვენდელინის ბაროკოს სტილის ქანდაკებები დგას.

ქალაქში მდებარეობს კალათების მუზეუმი, სადაც 1700-იან წლებში აქ დამკვიდრებულ კალათების კეთების ტრადიციას აღნიშნავს. მუზეუმში გამოფენილია ბოლო 300 წლის მანძილზე მორკოვიცე-სლიჟანსა და მის შემოგარენში მოქსოვილი კალათები, აგრეთვე ხის განსხვავებული ავეჯი.

წმინდა იოანე ნათლისმცემლის ეკლესია პირველად აქ შუა საუკუნეებში ააგეს, დღევანდელი ნაგებობა კი საუკუნით თარიღდება.

ცნობილი ადამიანები
იან ოპსიმატესი (1568 – 1620) - მოაზროვნე, მოგზაური და განმანათლებელი
თეოდორ მარტინეცი (1909 – 1989) - მიკრობიოლოგიის პროფესორი, მასარიკის უნივერსიტეტის ყოფილი რექტორი (1959 – 1969)

დაძმობილებული ქალაქები
ჟიტავანი, სლოვაკეთი
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 129

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 129 რომელიც ერთხმად მიიღეს 1958 წლის 7 აგვისტოს, მოუწოდებდა გენერალური ასამბლეის საგანგებო სპეციალური სესიის მოწვევას. რეზოლუციაში ნათქვამია, რომ ეს იყო საბჭოს 834-ე და 837-ე სხდომებზე მუდმივ წევრებს შორის ერთსლუმოვნების არარსებობის შედეგი, რამაც ხელი შეუშალა საბჭოს საერთაშორისო მშვიდობისა და უსაფრთხოების შენარჩუნების ძირითადი პასუხისმგებლობის განხორციელებას.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 126

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 126 მიიღეს 1957 წლის 2 დეკემბერს. ეს იყო სამიდან ბოლო რეზოლუცია, რომელიც 1957 წელს მიიღეს ინდოეთისა და პაკისტანის მთავრობებს შორის ჯამუსა და კაშმირის ტერიტორიების გამო არსებული დავის მოსაგვარებლად. მას წინ უძღოდა შვედეთის წარმომადგენლის გუნარ იარინგის მიერ ვითარების შესახებ მომზადებული მოხსენება, რომლის მომზადებასაც საბჭომ თხოვა 123-ე რეზოლუციით. იგი ითხოვს, რომ ინდოეთისა და პაკისტანის მთავრობებმა თავი შეიკავონ ვითარების გამწვავებისგან, და ავალებს გაეროს წარმომადგენელს ინდოეთისა და პაკისტანისთვის იმოგზაუროს ქვეკონტინენტზე და საბჭოს წარუდგინოს მოხსენება შემდგომი პროგრესისკენ მიმართული რეკომენდებული ღონისძიებების შესახებ.

რეზოლუცია დაამტკიცეს ათი ხმით, საბჭოთა კავშირმა კი თავი შეიკავა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 130

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 130, რომელიც მიიღეს 1958 წლის 25 ნოემბერს, სინანულით აღნიშნა მოსამართლე ხოსე გუსტავო გერეროს გარდაცვალება 1958 წლის 25 ოქტომბერს. საბჭომ შემდეგ გადაწყვიტა, რომ სასამართლოს წესდების შესაბამისად საერთაშორისო სამართლიანობის სასამართლოში წარმოქმნილი ვაკანსია გადაწყდებოდა არჩევნებით საერთო ასამბლეაში, რომელიც ჩატარდებოდა ამ ორგანოს მეთოთხმეტე სესიის დროს.

რეზოლუცია მიიღეს ხმის მიცემის გარეშე.
სომატური ნერვული სისტემა

სომატური ნერვული სისტემა — პერიფერიული ნერვული სისტემის ნაწილი, რომელიც აინერვირებს სხეულის კუნთებს, უზრუნველყოფს ორგანიზმის სენსორულ და მოტორულ ფუნქციებს. ხერხემლიანი ცხოველების ჩონჩხის განივზოლიან კუნთებს ანერვიანებენ ზურგის ტვინის წინა რქებისა და თავის ტვინის ღეროვანი ნაწილის ზოგიერთი მოტორული ბირთვის ე. წ. მოტონეირონები, მათი კოორდინირებული მოქმედება ხორციელდება პირდაპირ ან ჩართული ნეირონების საშუალებით მისული იმპულსაციით იმ მოტო-სენსორული ან მგრძნობიარე ნეირონებიდან, რომლებიც ინფორმაციას იღებენ კუნთებიდან და მყესებიდან ან თავის ტვინის სხვადასხვა დონეზე განლაგებული უმაღლესი მოტორული ცენტრებიდან.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 134

გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 134 მიიღეს ოცდაცხრა წევრი სახელმწიფოს საჩივრის შემდეგ, 1960 წლის 1 აპრილს, "სამხრეთ აფრიკის კავშირში რასობრივი დისკრიმინაციისა და სეგრეგაციის წინააღმდეგ უიარაღო და მშვიდობიანი დემონსტრანტების მასშტაბური მკვლელობის შედეგად წარმოშობილი სიტუაციის" შესახებ. საბჭომ დაასკვნა, რომ სიტუაცია გამოწვეული იყო სამხრეთ აფრიკის კავშირის მთავრობის პოლიტიკით და განაცხადა, რომ თუ ეს პოლიტიკა გაგრძელდებოდა, იგი საფრთხეს შეუქმნიდა საერთაშორისო მშვიდობასა და უსაფრთხოებას.

რეზოლუციაში საბჭომ დაგმო მთავრობის პოლიტიკა და ქმედებები, გამოხატა თანაგრძნობა მსხვერპლთა ოჯახებისადმი და მოუწოდა მთავრობას, გაეტარებინა კანონები თანასწორობაზე დაფუძნებული რასობრივი ჰარმონიის მისაღწევად. შემდგომ, საბჭომ მოითხოვა გენერალური მდივნის, დაგ ჰამარშელდის კონსულტაცია სამხრეთ აფრიკის კავშირის მთავრობასთან ქარტიის პრინციპების დაცვაში დახმარების მიზნით. მდივანს საბჭოსთვის მოხსენებაც უნდა ჩაებარებინა აუცილებლობისა და მიზანშეწონილობის შემთხვევაში.

რეზოლუცია მიიღეს ცხრა ხმით, საფრანგეთმა და გაერთიანებულმა სამეფომ კი თავი შეიკავეს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 139

გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 139 მიიღეს ერთხმად 1960 წლის 28 ივნისს. მალის ფედერაციის გაერთიანებული ერების ორგანიზაციაში გაწევრიანების განაცხადის განხილვის შემდეგ, საბჭომ გენერალურ ასამბლეას მისცა რეკომენდაცია, რომ მალის ფედერაცია მიღებულიყო წევრობაში.

მალის ფედერაციის დაშლის შემდეგ 1960 წლის 20 აგვისტოს, სენეგალი და მალი ორივე მიიღეს გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის წევრებად შესაბამისად რეზოლუციებით 158 და 159.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 135

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 135, რომელიც მიიღეს 1960 წლის 27 მაისს, საფრანგეთის, საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკების კავშირის, გაერთიანებული სამეფოსა და ამერიკის შეერთებული შტატების სახელმწიფო მეთაურთა ვერ გამართული შეხვედრის შემდეგ, საბჭომ რეკომენდაცია გასცა ამ მთავრობებს, მოეძიათ არსებული საერთაშორისო პრობლემების გადაწყვეტა მოლაპარაკებების ან სხვა მშვიდობიანი საშუალებების გზით, როგორც ეს გათვალისწინებულია გაეროს წესდებაში.რეზოლუციით მათ თხოვნით მიმართეს, თავი შეეკავებინათ ძალის გამოყენების მუქარისგან, ეძიათ განიარაღება გაეროს გენერალური ასამბლეის რეზოლუცია 1378-ის შესაბამისად, შეეწყვიტათ ყველა ბირთვული იარაღის ტესტი და ესარგებლათ საბჭოს და გაეროს ყველა სხვა შესაბამისი ორგანოს დახმარებით ამ მიზნების მისაღწევად.რეზოლუცია 135 მიიღეს ცხრა ხმით ნულის წინააღმდეგ; პოლონეთის სახალხო რესპუბლიკამ და საბჭოთა კავშირმა თავი შეიკავეს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 143

გაერთიანებული ერების უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 143 მიიღეს 1960 წლის 14 ივლისს. კონგოელთა დახმარების თხოვნების ფონზე, საზოგადო ძალების ამბოხის შემდეგ, გაერთიანებული ერების გენერალურმა მდივანმა დაგ ჰამარშოლდმა მოუწოდა შეხვედრას 1960 წლის 13 ივლისის საღამოს, ქარტიის 99–ე მუხლის საფუძველზე მოქმედებდა. გენერალური მდივნის მოხსენების და კონგოს რესპუბლიკის (ლეოპოლდვილი) პრეზიდენტისა და პრემიერ–მინისტრის მხრიდან სამხედრო დახმარების თხოვნის შემდეგ, მისი ტერიტორიის დასაცავად, საბჭომ მოუწოდა ბელგიას გაეყვანა თავისი ჯარები ტერიტორიიდან და უფლებამოსილება მისცა გენერალურ მდივანს, მიეღო აუცილებელი ღონისძიებები მთავრობისთვის ისეთი სამხედრო დახმარების უზრუნველსაყოფად, რომ ეროვნულმა უშიშროების ძალებმა შეძლონ სრულად შეასრულონ თავიანთი ამოცანები. საბჭომ სთხოვა გენერალურ მდივანს შესაბამისად მოხსენება გაეკეთებინა უშიშროების
საბჭოსთვის.

რეზოლუცია მიიღეს რვა ხმით ნულის წინააღმდეგ. საფრანგეთმა, ჩინეთის რესპუბლიკამ და გაერთიანებულმა სამეფომ თავი შეიკავეს ხმის მიცემისგან.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 145

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 145 ერთხმად მიიღეს 1960 წლის 22 ივლისს. გაეროს გენერალური მდივნის, დაგ ჰამარშელდის მოხსენების განხილვის შემდეგ, რომელიც ეხებოდა რეზოლუცია 143-ის განხორციელებას. საბჭომ მოუწოდა ბელგიას თავისი ჯარების კონგოდან გაყვანის შესახებ და უფლებამოსილება მისცა გენერალურ მდივანს მიეღო ყველა საჭირო ზომა ამისთვის. შემდეგ საბჭომ მოითხოვა ყველა სახელმწიფოსგან, რომ თავი შეეკავებინათ ნებისმიერი ქმედებისგან, რომელსაც შეეძლო შეეფერხებინა კანონისა და წესრიგის აღდგენა კონგოში ან შეექმნა საფრთხე მისი ტერიტორიულ მთლიანობისთვის. საბჭომ შემდეგგ შეაქო გენერალური მდივანი რეზოლუცია 143-ის მიმართ მისი სწრაფი ქმედებისთვის, ასევე მისი პირველი მოხსენებისთვის და მოითხოვა შემდგომი მოხსენებების წარდგენაც შესაბამისად.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 144

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 144 რომელიც მიიღეს 1960 წლის 19 ივლისს, აღიარებდა, რომ კუბასა და შეერთებულ შტატებს შორის არსებული სიტუაცია უფრო დაძაბული ხდებოდა, მაგრამ ასევე ის იყო მიმდინარე დებატების საგანი ამერიკის სახელმწიფოთა ორგანიზაციის შიგნით. საბჭომ გადაწყვიტა დროებით გადადეგა ქმედება ამ საკითხზე, სანამ არ მიიღებდა ანგარიშს -სგან. საბჭომ მოუწოდა ყველა სხვა სახელმწიფოს თავი შეეკავებინა ნებისმიერი ისეთი ქმედებისგან, რომელსაც შეიძლება გაეზარდა არსებული დაძაბულობა ორ ერს შორის.

რეზოლუცია 144 მიიღო მხარდაჭერა ცხრა ქვეყნისგან, წინააღმდეგი არავინ იყო, ხოლო პოლონეთი და საბჭოთა კავშირი არ მონაწილეობდნენ ხმის მიცემაში.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 149

გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 149 ერთხმად მიიღეს 1960 წლის 23 აგვისტოს. ზემო ვოლტას რესპუბლიკის (ახლანდელი ბურკინა ფასო) გაერთიანებული ერების ორგანიზაციაში გაწევრიანების განაცხადის განხილვის შემდეგ, საბჭომ ზოგად ასამბლეას რეკომენდაცია გაუწია ზემო ვოლტას რესპუბლიკის მიღების თაობაზე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 137

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 137, რომელიც მიიღეს 1960 წლის 31 მაისს, სინანულით აღნიშნა მოსამართლე სერ ჰერშ ლაუტერპახტის გარდაცვალება 8 მაისს. საბჭომ შემდეგ გადაწყვიტა, რომ სასამართლოს წესდების შესაბამისად საერთაშორისო სამართლიანობის სასამართლოში წარმოქმნილი ვაკანსია გადაწყდებოდა არჩევნებით საერთო ასამბლეაში, რომელიც ჩატარდებოდა ამ ორგანოს მეთხუთმეტე სესიის დროს.

რეზოლუცია მიიღეს ხმის მიცემის გარეშე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 140

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 140 ხებოდა მალაგასის რესპუბლიკის (მადაგასკარი) გაერთიანებული ერების ორგანიზაციაში წევრობაში მიღებას. რესოლუციაში საჭომ რეკომედაცია მისცა გაეროს გენერალური ასამბლეას რომ დაემტკიცებინა რესპუბლიკის წევრობის განაცხადი. საბჭომ რეზოლუცია 140 მიიღო გადაწყვეტილება 1960 წლის 29 ივნის ერთხმად.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 146

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 146 რომელიც მიიღეს 1960 წლის 9 აგვისტოს, გენერალური მდივნის მოხსენების შემდეგ 143 და 145 რეზოლუციების განხორციელების შესახებ, საბჭომ დაადასტურა მისი უფლებამოსილება მასზე დაკისრებული პასუხისმგებლობის შესასრულებლად და მოუწოდა ბელგიას გაეყვანა თავისი ჯარები კატანგადან. საბჭომ შემდეგ, ხელახლა ადასტურებს, რომ გაერთიანებული ერების ძალები კონგოში არ ჩაერევოდა რაიმე ფორმით რომელიმე შიდა კონფლიქტში, განაცხადა, რომ გაეროს ძალების შესვლა კატანგაში აუცილებელი იყო ამ რეზოლუციის სრული განხორციელებისთვის.

რეზოლუცია დამტკიცდა ცხრა ხმით; საფრანგეთმა და იტალიამ თავი შეიკავეს ხმისმიცემისგან.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 158

გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 158 მიიღეს ერთხმად 1960 წლის 28 სექტემბერს. სენეგალის რესპუბლიკის გაერთიანებული ერების ორგანიზაციაში გაწევრიანების განაცხადის განხილვის შემდეგ, საბჭომ რეკომენდაცია მისცა გენერალურ ასამბლეას, რომ ქვეყანა მიეღო.

სენეგალი, მალის რესპუბლიკასთან ერთად, 139-ე რეზოლუციის მიხედვით მიიღეს გაეროში. ორივე ქვეყანა მალის ფედერაციაში მოიზრებოდა, სანამ ფედერაცია არ დაიშალა (1960 წლის 20 აგვისტოს).
კამილო მარიანი

კამილო მარიანი (, დ. 1567, ვიჩენცა — გ. 6 ივლისი, 1611, რომი) — იტალიელი მოქანდაკე, მხატვარი და არქიტექტორი, რომლის შემოქმედებამ გააერთიანა ვენეციისა და რომის მხატვრული ტრადიციები და ხელი შეუწყო საუკუნის იტალიური ბაროკოს სტილის ფორმირებას.

ცხოვრება და შემოქმედება
კამილო მარიანი დაიბადა 1565 წელს ვიჩენცაში, ვენეტოს რეგიონში. მისი მამა, ანტონიო მარიანი, წარმოშობით ტოსკანის რეგიონში მდებარე სიენიდან, ვენეტოში გადაიხვეწა მას შემდეგ, რაც 1555 წელს ფლორენციამ სიენა დაიპყრო. კამილომ სამხატვრო განათლება ვიჩენცაში შექმნილ სახელოსნოში მიიღო, რომელიც ეკუთვნოდა მხატვარ-დეკორატორსა და მოქანდაკეს ლორენცო რუბინის და მის შვილებს, აგოსტინოსა და ვიჟილიოს. იგი ასევე იმყოფებოდა ვენეციური სკოლის მანიერისტი მოქანდაკის, ალესანდრო ვიტორიას, გავლენის ქვეშ.

დაახლოებით 1584 წელს კამილო მარიანიმ, აგოსტინო რუბინთან ერთად, ითანამშრომლა ანდრეა პალადიოსთან ვიჩენცაში მდებარე ოლიმპიკო თეატრის გაფორმების საქმეში. მის ყველაზე მნიშვნელოვან ნამუშევრებს შორისაა ექვსი ბუნებრივ ზომაში შესრულებული ქანდაკება, რომლებიც გამოსახავს კორნაროს ოჯახის წევრებს და შექმნილია პიომბინო-დეზეში (პადუას პროვინცია) მდებარე კორნაროს ვილისთვის. სტილისტური თვალსაზრისით, მოძრაობის გამოხატულებით, ეს ქანდაკებები ახლოსაა ალესანდრო ვიტორიას ნამუშევრებთან.

ვიჩენცაში რეგიონის სხვა ცნობილ მოქანდაკეებთან თანამშრომლობის შემდეგ, მარიანიმ დაიწყო სამი ქანდაკების შექმნა — ეოლის, პროზერპინეს და ჰიმენეის — რომლებიც ამშვენებდა ვენეციაში სან-მარკოს მოედანზე მდებარე არქიტექტორ იაკოპო სანსოვინოს ბიბლიოთეკა მარკიანას სახურავის ბალუსტრადას. (სამწუხაროდ, ჰიმენეის ქანდაკება განადგურდა 1902 წელს, როდესაც სან-მარკოს ბაზილიკის ახლომდებარე ზარიანი კოშკი ჩამოინგრა).

1597 წელს კამილო მარიანი რომში გადავიდა. 1600 წელს იგი მიიღეს „პაპის ვირტუოზთა აკადემიის“ წევრად, რომელიც ქალაქის უძველესი საზოგადოებრივი ორგანიზაციაა. 1604 წელს მარიანი წმინდა ლუკას აკადემიის წევრი გახდა.

მან რომში მრავალი პრესტიჟული შეკვეთა შეასრულა პაპების კლიმენტ -ისა და პავლე -ისთვის, მათ შორის ქანდაკებები კლიმენტ -ის კაპელისთვის წმინდა პეტრეს ბაზილიკაში. მოგვიანებით — ოთხი ანგელოზის ფიგურა წმინდა პეტრეს გადატანადი კივორიუმისთვის. ასევე შექმნა სხვა მასშტაბური ქანდაკებითი ნამუშევრები ლატერანის ბაზილიკისთვის, პანთეონისთვის, რომის ეკლესიებისთვის — სანტა-მარია-სოპრა-მინერვასა და სანტა-მარია-მაჯორესთვის. თუმცა, მისი რომაული პერიოდის შედევრებად მიიჩნევა წმინდანთა რვა შპატლის ფიგურა, რომლებიც შექმნა სან-ბერნარდო-ალე-ტერმეს ეკლესიისთვის (დაახლოებით 1600 წ.). ისტორიკოსის სიტყვებით, ეს ფიგურები „აჩვენებენ მის მნიშვნელობას ადრეული ბაროკოს განვითარებისათვის… მარიანიმ შპატლის ქანდაკების ხელოვნება უპრეცედენტო დონემდე აიყვანა რომში“.

მარიანი გარდაიცვალა რომში 1611 წელს, 46 წლის ასაკში და დაკრძალულია სანტა-სუზანას ეკლესიაში. მისმა ნაადრევმა სიკვდილმა შეწყვიტა მისი მზარდი რეპუტაცია და გავლენა რომის სამხატვრო წრეებში.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 157

გაეროს უსაფრთხოების საბჭოს რეზოლუცია 157 მიიღეს 1960 წლის 17 სექტემბერს. კონგოს კრიზისის განხილვამ გამოავლინა უსაფრთხოების საბჭოს მუდმივ წევრებს შორის ერთსულოვნების არარსებობა, რაც ხელს უშლიდა საბჭოს საერთაშორისო მშვიდობისა და უსაფრთხოების შენარჩუნების ძირითადი პასუხისმგებლობის განხორციელებას, საბჭომ გადაწყვიტა მოეწვია გენერალური ასამბლეის საგანგებო სესია შესაბამისი რეკომენდაციების გაცემის მიზნით. რეზოლუცია 157 მიიღეს რვა ხმის მხარდაჭერით, ორი ხმის წინააღმდეგობისა (პოლონეთის სახალხო რესპუბლიკა და საბჭოთა კავშირი) და საფრანგეთის მხრიდან ერთი თავშეკავების ფონზე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 156

ამერიკის სახელმწიფოების ორგანიზაციის გენერალური მდივნის ანგარიშის მიღების შემდეგ, გაეროს უშიშროების საბჭოს 156-ე რეზოლუციით, რომელიც მიიღეს 1960 წლის 9 სექტემბერს, საბჭომ მოიწონა ამერიკის რესპუბლიკების საგარეო საქმეთა მინისტრების კონსულტაციების შეხვედრის პირველი რეზოლუცია, რომლითაც მიეღწია შეთანხმებას, დომინიკის რესპუბლიკასთან დაკავშირებით ზომების გამოყენების შესახებ.

ვენესუელას პრეზიდენტ რომულო ბეტანკურის მკვლელობის მცდელობაში მონაწილეობის, ამერიკის სახელმწიფოთა ორგანიზაციის მიერ დიპლომატიური ურთიერთობების გაწყვეტისა და ტრუხილოს რეჟიმის მიმართ სანქციების დაწესების გადაწყვეტილების შემდეგ, საბჭოთა კავშირმა რეზოლუციის ტექსტური ვერსია წარადგინა, თუმცა, არასამხედრო სანქციების საკითხის გამო, საბჭოს სხვა წევრებმა ეს რეზოლუცია უარყვეს.

რეზოლუცია მიიღეს ცხრა ხმით, არცერთის წინააღმდეგ; პოლონეთის სახალხო რესპუბლიკამ და საბჭოთა კავშირმა თავი შეიკავეს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 161

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 161 მიღებული იყო 1961 წლის 21 თებერვალს, იმის მერე რომ აღნიშნეს პატრის ლუმუმბა, მაურის მპოლო და ჯოსეპ ოკიტო დდა მოხსენება გაეროს გენერალური მდივანის პრეზენტაციის, საბჭომ მოუწოდა გაერთიანებულ ერებს რომ დაუყოვნებლივ მიიეღოთ ზომები კონგოში სამოქალაქო ომი თავიდან არ დაწყებულიყო,იმ შემთვევაში თუ ძალის გამოყონება აუცილებელი გახდება. საბჭომ ასოვე მოუწოდა რომ ყველა ბელგიელი ან სხვა უცხო მყოპი ჯარის,პარამილიტარი პერსონალი და დაქირავებული ჯარი.მოუწოდა ყველა სახელმწიფოს, მიეღო ზომები ტრანსპორტირებისა და სხვა საშუალებების უარყოფისთვის კონგოში შემსვლელად. საბჭომ ასევე გადაწყვიტა, რომ დაიწყებდა გამოძიებას ლუმუმბას და მისი კოლეგების სიკვდილის შესახებ და დაპირდა დამნაშავეთა დასჯას.

რეზოლუციას მიღებული იქნა 9 ხმის დამტკიცებით 0-თან, საპრანგეთმა და საბჭოთა კავშირმა თავი შეიკავა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 132

გაერთიანებული ერების უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 132, რომელიც 1959 წლის 7 სექტემბერს იქნა მიღებული, გადაწყვიტა დააწესოს სუბკომიტეტი, რომელიც შედგებოდა არგენტინას, იტალიას, იაპონიასა და ტუნისს. სუბკომიტეტი დაივალდებულა გაეროს საბჭოს წინაშე წარმოთქმული განცხადებების შესწავლით, ასევე დამატებითი განცხადებებისა და დოკუმენტების მიღებით, ასევე გამოკითხვების ჩატარებით და კავშირის მოხსენების გაკეთებით რაც შეიძლება მალე. ეს იყო ერთადერთი რეზოლუცია, რომელიც 1959 წელს მიიღეს უშიშროების საბჭოში.

ლაოსმა ადრე დაადანაშაულა ჩრდილოეთი ვიეტნამი მისი საზღვრის გადაკვეთისა და სამხედრო თავდასხმების განხორციელების გამო; უშიშროების საბჭოს პრეზიდენტი სასწრაფოდ შეიკრიბა სხდომა.

რეზოლუცია 132 მიიღეს ათი ხმის წინააღმდეგ ერთი, საბჭოთა კავშირის მიერ.

სუბკომიტეტმა დაადგინა, რომ საზღვრის გადაკვეთები ჰქონდა პარტიზანული ხასიათი და არ შეიძლება დარწმუნებით თქმა, რომ ჩრდილოეთ ვიეტნამური ჯარები იყვნენ პასუხისმგებელი.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 162

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 162, მიღებული 1961 წლის 11 აპრილს იორდანიის წარდგენილი საჩივრის შემდეგ და იორდანია–ისრაელის შერეული ზავის კომისიის გადაწყვეტილების გათვალისწინებით, საბჭომ მხარი დაუჭირა ამ ორგანოს გადაწყვეტილებას და მოუწოდა ისრაელს მისი შესრულებისკენ. საბჭომ მოითხოვა კომისიის წევრებისგან თანამშრომლობა იმისათვის, რომ უზრუნველყონ ისრაელსა და იორდანიას შორის საერთო ზავის შეთანხმების დაცვა. იორდანიისა და ისრაელის წარმომადგენლები დაესწრებოდნენ სხდომას.

რეზოლუცია 162 მიიღეს რვა ხმით,არცერთი წინააღმდეგი და სამმა თავი შეიკავა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 167

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 167 მიღებულია 1961 წლის 25 ოქტომბერს, მავრიტანიის ისლამური რესპუბლიკის გაერთიანებულ ერებში გაწევრიანების განაცხადის განხილვის შემდეგ, საბჭომ გენერალურ ასამბლეას რეკომენდაცია მისცა, რომ ის გამხდარიყო გაეროს წევრი.

რეზოლუცია დამტკიცდა ცხრა ხმით და ერთი მოწინააღმდეგით არაბთა გაერთიანებული რესპუბლიკის მხრიდან; საბჭოთა კავშირმა თავი შეიკავა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 169

გაერთიანებული ერების უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 169, მიიღეს 1961 წლის 24 ნოემბერს, გმობდა კატანგაში სეპარატისტულ საქმიანობას, ასევე გაერთიანებული ერების ძალების წინააღმდეგ შეიარაღებულ მოქმედებებს და მოითხოვდა ამ საქმიანობის შეწყვეტას. შემდეგ საბჭომ უფლებამოსილება მისცა გენერალურ მდივანს მიეღო ნებისმიერი საჭირო ზომები ყველა უცხოური სამხედრო პერსონალის, პარამილიტარული პერსონალისა და დაქირავებულების დაუყოვნებლივ დაპატიმრებისა და დეპორტაციისთვის, რომლებიც არ იყვნენ გაეროსთან ერთად და მოითხოვა გენერალურ მდივანს მიეღო ყველა საჭირო ზომი მათი დაბრუნების თავიდან ასაცილებლად. შემდეგ საბჭომ მოუწოდა ყველა წევრ სახელმწიფოს ეხმარა კონგოს რესპუბლიკის მთავრობას და ხელი შეეშალა ნებისმიერი მოქმედებისთვის, რომელიც შეიძლება ხელი შეწყოს იქ კონფლიქტს.

რეზოლუცია მიიღეს ცხრა ხმით ნულის წინააღმდეგ; საფრანგეთმა და გაერთიანებულმა სამეფომ თავი შეიკავა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 166

გაერთიანებული ერების უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 166 მიიღეს 1961 წლის 25 ოქტომბერს, მონღოლეთის სახალხო რესპუბლიკის გაერთიანებულ ერებში გაწევრიანების განაცხადის განხილვის შემდეგ, საბჭომ რეკომენდაცია მისცა გაეროს გენერალურ ასამბლეას, რომ მონღოლეთის სახალხო რესპუბლიკა მიღებულიყო წევრად.

რეზოლუცია 166 დამტკიცდა ცხრა ხმით ნულის წინააღმდეგ, ამერიკის შეერთებული შტატების თავშეკავებით. ტაივანს ხმის მიცემაში მონაწილეობა არ მიუღია.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 164

გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 164 მიიღეს 1961 წლის 22 ივლისს. საბჭომ, ტუნისის სიტუაციასთან დაკავშირებით, მოითხოვა დაუყოვნებლივ ცეცხლის შეწყვეტა და ყველა შეიარაღებული ძალის თავდაპირველ პოზიციებზე დაბრუნება.

ამ რეზოლუციის მიღებიდან ორი დღით ადრე, ტუნისმა მოითხოვა უშიშროების საბჭოს სხდომის ჩატარება, რათა განეხილა მისი საჩივარი საფრანგეთის მიერ ტუნისის სუვერენიტეტისა და უშიშროების წინააღმდეგ აგრესიული ქმედებების შესახებ. 19 ივლისიდან ბიზერტა საფრანგეთის სამხედრო-საზღვაო და საჰაერო ძალების შეტევის ქვეშ იმყოფებოდა; საფრანგეთი ამტკიცებდა, რომ იცავდა ობიექტებს და კომუნიკაციების თავისუფლებას ამ ადგილზე.

რეზოლუცია დამტკიცდა ათი ხმით. საფრანგეთი სხდომას ესწრებოდა, თუმცა ხმის მიცემაში არ მიუღია მონაწილეობა.

წევრი სახელმწიფოების უმრავლესობამ მოითხოვა გენერალური ასამბლეის სპეციალური სესიის ჩატარება 21-დან 25 აგვისტომდე სიტუაციის განსახილველად.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 168

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 168 მიიღეს 1961 წლის 3 ნოემბერს. მას შემდეგ რაც გენერალური მდივანიდაგ დაგ ჰამარშელდი დაიღუპა თვითმფრინავის კატასტროფაში, უშიშროების საბჭო შეიკრიბა მისი მემკვიდრის ასარჩევად. საბჭომ საერთო ასამბლეას რეკომენდაცია გაუწია, რომ ბირმელი დიპლომატი უ ტანტი დანიშნულიყო მოქმედი გენერალურ მდივნად ჰამარშოლდის ვადის დარჩენილი პერიოდისთვის.

რეზოლუცია მიიღეს ერთსულოვნად საბჭოს ყველა წევრის მიერ.