რკინიგზის სადგური

რკინიგზის სადგური — რკინიგზის ტრანსპორტის ძირითადი საექსპლუატაციო საწარმო, რომელსაც აქვს სალიანდაგო განვითარება, მგზავრების ვაგონებში ჩასასხდომი და გადმოსასვლელი, ტვირთის სატვირთავ-გადმოსატვირთავი მოწყობილობები და ნაგებობები. რკინიგზის სადგურზე ღებულობენ და უშვებენ მატარებლებს, ტვირთავენ, გადმოტვირთავენ, ღებულობენ და გასცემენ ტვირთსა და ბარგს, ემსახურებიან მგზავრებს, ხოლო განვითარებული სალიანდაგო მოწყობილობის შემთხვევაში ადგენენ და ამუშავებენ მატარებლებს. სამუშაოს ხასიათის მიხედვით რკინიგზის სადგური არის შუალედური, უბნის, მახარისხებელი, სატვირთო და სამგზავრო, ხოლო სამუშაოს მოცულობისა და სირთულის მიხედვით – კლასგარეშე (ასრულებს დიდი მოცულობის სამუშაოს და აღჭურვილია მაღალი დონის ტექნიკით), აგრეთვე 1-5-მდე კლასისა.

რკინიგზის სადგურებში ტარდება ტექნიკური, სატვირთო, კომერციული და სამგზავრო ოპერაციები.

ისტორია
რუსეთის იმპერიაში პირველი რკინიგზის სადგურები აშენდა 1837 წელს ცარსკოსელსკის რკინიგზის მშენებლობის დროს, რომელიც ითვლიდა 5 სადგურს მისი მუშაობის უზრუნველსაყოფად. მაგალითად: ნოვოსიბირსკში, გერდაუენში, ვლადივოსტოკში და ა.შ. შემდგომში ორთქლმავლების თბომავლებით და ელმავლებით შეცვლამ და წყლის საჭიროების შემცირებამ ისინი .

აღწერა
სადგურის ძირითადი ელემენტია სალიანდაგო მეურნეობა — რკინიგზის ლიანდაგების ერთობლიობა, როგორც წესი, გაერთიანებულები სალიანდაგო პარკში. როგორც პარკები, ასევე ლიანდაგებს პარკებში შეუძლიათ ქონდეთ გარკვეული სპეციალიზაცია (მაგალითად, დამხარისხებელი პარკი). ლიანდაგების ნუმერაცია ხორციელდება მთავარი ლიანდაგიდან ზემოთ და ქვემოთ (რომლებიდანაც, როგორც წესი, ხორციელდება მატარებლების შეუჩერებელი გავლა) წყვილი და კენტი ნუმერაციის გათვალისწინებით. ერთმანეთს შორის ლიანდაგები ერთდება ისრული გადამყვანებით, რომლებიც ასევე ინომრება სადგურის ერთი მხრიდან წყვილი, ხოლო მეორე მხრიდან კენტი ნომრებით. სამგზავრო სადგურებში ლიანდაგები შეიძლება იყვნენ სექციონირებულები, რაც საშუალებას იძლევა ლიანდაგზე მიიღოს ორი მოკლე შემადგენლობის საგარეუბნო მატარებელი სხვადასხვა მხრიდან. ამ შემთხვევაში ლიანდაგის ნომერს ემატება ასო, მაგრამ სადგურის სალიანდაგო განვითარების თვალთახედვიდან გამომდინარე მოცემული ლიანდაგი მაინც განიხილება, როგორც ერთი მთლიანი.

ლიანდაგის სასარგებლო სიგრძე შემოფარგლულია სასაზღვრე ბოძკინტებით და/ან შუქნიშნებით. ჩიხურ ლიანდაგებს ერთი მხრიდან აქვთ სპეციალური ჩიხური საბჯენი და გამოიყენება სამომსახურეო მიზნებისთვის და ვაგონების და ლოკომოტივების გასაჩერებლად.

სატვირთო ოპერაციების განსახორციელებლად განკუთვნილია სატვირთო მეურნეობა: დასატვირთ-დასაცლელი ლიანდაგები, ტერმინალები, საწყობები, დამხარისხებელი სადგურები და ასე შემდეგ.

თითოეულ სადგურზე მუშაობის წესი და მატარებელთა მოძრაობის უსაფრთხოების წესების დაცვა რეგულირდება სადგურის ტექნიკურ-განმკარგულებელი აქტით. სადგურის მუშაობის ორგანიზაცია ხორციელდება მატარებლების მოძრაობის გრაფიკის, მატარებლების ფორმირების გეგმის, სამანევრო სამუშაოების გეგმის თანახმად.
სამგზავრო სადგურები განკუთვნილია მგზავრების მომსახურებისა და სამგზავრო მატარებლების მოძრაობის ორგანიზაციის ოპერაციების განსახორციელებლად, მათ შორის ბარგის, ბილეთების, ფოსტის ოპერაციების. სადგურები ჩვეულებრივ შენდება მსხვილ დასახლებულ პუნქტებში დიდი ტრანზიტული, ადგილობრივი ან საგარეუბნო სამგზავრო მოძრაობისას. სამგზავრო ტექნიკური სადგურები განკუთვნილია ტექნიკური გადამუშავებისთვის, გადაფორმებისთვის, ეკიპირებისათვის და სამგზავრო შემადგენლობების რეისისათვის მომზადებისთვის.
სატვირთო სადგურები განკუთვნილია სატვირთო და კომერციული ოპერაციების შესრულებისათვის ტვირთებით და სატვირთო ვაგონებით. შენდება დიდ სამრეწველო და ადმინისტრაციულ ცენტრებში, საზღვაო და სამდინარო მდებარეობის პორტების პუნქტებში, ტვირთების მასიური დატვირთვის და დაცლის ადგილებში. გადამამუშავებელი ტვირთის სახეობებზე და ადგილმდებარეობაზე დამოკიდებულებით იყოფა ჩვეულებრივ სატვირთო, რომლებიც განკუთვნილია სხვადასხვა ტვირთების გადასამუშავებლად, თხევად, ქვანახშირის დასატვირთ, საპორტე და სხვა სადგურებად. საერთო სარგებლობის სატვირთო სადგურებს ებმებიან სამრეწველო საწარმოების მისასვლელი ლიანდაგები. დასახლებულ პუნქტებში მდებარე ბევრი სატვირთო სადგური ასევე არიან სამგზავროები: აქვთ ცალკე მდებარე მიმღებ-გამშვები ლიანდაგები და სამგზავრე შენობები (ვაგზლები). სატვირთო სადგურები თავის მხრივ იყოფიან: საერთო სარგებლობის, რომელზეც მიბმულია მისასვლელი, საპორტე, გადამტვირთავი ლიანდაგები. უპირატეს სატვირთო ოპერაციებზე დამოკიდებულობით არსებობენ: დამტვირთავები, დამცლელები, დასატვირთ-დამცლელები. თვისებებზე და დანიშნულებაზე დამოკიდებულობით: არასპეციალიზირებულები და სპეციალიზირებულები, უკანასკნელი შეიძლება იყოს: საკონტეინერო, ნახშირის დამტვირთველები, ნავთობის ჩასასხმელები, ხე-ტყის მასალების დამტვირთველები, მარცვლეულის დამტვირთავები და ა.შ..), საბორნე (საზღვაო ბორანით გადატანის უზრუნველყოფა), სასაზღვრო (შეიძლება იყოს სახელმწიფოთაშორისი შეპირაპირების პუნქტი, აქვს აუცილებელი სალიანდაგო განვითარება, ტექნიკური აღჭურვილობა და პერსონალი, რომლებიც უზრუნველყოფენ მუშაობას სახელმწიფოებს შორის სატრანსპორტო საშუალებების გადაცემაში ტექნიკურ და კომერციულ ურთიერთობებში სასაზღვრო, საბაჟო, სანიტარულ-კარანტინული კონტროლის შესრულებაში) სადგურები. მდებარეობენ შერწყმის პუნქტებში ან რკინიგზის ხაზების გადაკვეთებზე, დიდ სატრანზიტო კვანძებში. ამას გარდა, მათზე ხორციელდება სატრანზიტო მატარებლების გადამუშავება. დამხარისხებელ სადგურებში არსებობს რამდენიმე სპეციალიზირებული პარკი, ხოლო ყველაზე უფრო დიდ სადგურებში პარკები წყვილ და კენტ მიმართულებებს აერთიანებენ სისტემაში, რომელთაგანაც თითოეული გადაამუშავებს ვაგონთა ნაკადებს მხოლოდ თავისი მიმართულებით.
საველე სადგურები განკუთვნილია სატრანზიტო სატვირთო და სამგზავრო მატარებლების გადასამუშავებლად, სამანევრო ოპერაციების ჩასატარებლად ანაკრები და საუბნო მატარებლების დაშლა-აწყობის დროს, მისასვლელი ლიანდაგების მომსახურეობისთვის. მანძილი საველე სადგურებს შორის განპირობებულია ლოკომოტივების ცვლით და სალოკომოტივე ბრიგადებით, ჩვეულებრივ ისინი მდებარეობენ ერთმანეთისგან 150—300 კმ მანძილზე. საველე სადგურებში ჩვეულებრივ არსებობს 2—3 პარკი, ლოკომოტივების ეკიპირებისა და ვაგონების ტექნიკური მომსახურების მოწყობილობები, სალოკომოტივო დეპო, ხშირად სავაგონო დეპო.

მდებარეობის მიხედვით სადგურები იყოფა:
შუალედური სადგურები ძირითადად განკუთვნილია ტექნიკური ოპერაციების ჩასატარებლად სატვირთო და სამგზავრო მატარებლების მიღების, გაშვების, გადასწრების, შეხვედრის და გატარების დროს, მგზავრთა ჩასაჯდომად და ჩამოსასვლელად, ტვირთის და ბარგის დასატვირთად და დასაცლელად, სამანევრო ოპერაციების ჩასატარებლად ანაკრები მატარებლებისთვის ვაგონების ჩახსნა-მიერთებისას. ეს არის ყველაზე უფრო მეტად გავრცელებული სადგურის სახეობა, მათ აშენებენ რკინიგზის ყველა ხაზებზე, ჩვეულებრივ მდებარეობენ საველე სადგურებს შორის ერთმანეთისგან 15—20 კმ-ის მანძილზე. თავისი ტიპის მიხედვით, შუალედურ გამყოფ პუნქტებს ასევე მიეკუთვნება ასაქცევები და გადასასწრები პუნქტები, ასევე გაჩერების პუნქტები, რომლებიც არ არიან რკინიგზის სადგურები.
საყრდენი (სახაზო სატვირთო) სადგური — შუალედური სადგური, რომელზეც მიმაგრებულია სადგურები, ასაქცევები და გადასასწრები პუნქტები, რომლებიც მიეკუთვნება სახაზე განყოფილებებს. ხასიათდება ვაგონების დიდი რაოდენობით დატვირთვა-დაცლით სატვირთო სამუშაოების მასზე მიმაგრებული მცირე ხაზოვანი განყოფილებებიდან გადაცემის შედეგად და ობიექტების მომსახურებით მისასვლელი ლიანდაგების გამოყენებით. ასეთ სადგურებზე ასევე ხორციელდება ტრანზიტული მატარებლების გამჭოლი გატარება, ანაკრები და გამტანი მატარებლების მიღება და გაშვება, ვაგონების გაჩერება.
საკვანძო სადგურები — შუალედური სადგური, საველე სადგური ან დამხარისხებელი სადგური, რომელსაც ებმება არანაკლებ სამი რკინიგზის მიმართულება. თუ ერთ სადგურში რამდენიმე შეერთებული ხაზები ერთობლივად მიდიან შემდეგ კვანძამდე ან დამხარისხებელ სადგურამდე დამოუკიდებელი ან საერთო ლიანდაგებით, მაშინ ასეთ სადგურს ქვია წინასაკვანძო და გათვლილია კუთხოვანი შესვლების და მტრული გადაკვეთების შესამცირებლად.
ჩიხური სადგურები.

ასევე სადგურები შეიძლება იყვნენ შემდეგი ტიპების:
სატელეგრაფო პოსტი — გამყოფი პუნქტი, რომელსაც გააჩნია სალიანდაგო განვითარება, სამგზავრო ინფრასტრუქტურის გარეშე.

გალერეა