iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
პატარა ბატასინი

პატარა ბატასინი — ფრინველი იხვისებრთა ოჯახისა. მონოტიპური გვარის წარმომადგენელია. შუალედური სახეობაა ბატასინსა და კოკონას შორის. კარგად ცურავს და ყვინთავს. მცირე ზომის ფრინველია. მისი სხეულის სიგრძეა 38-44 სმ, მამლის წონაა 510-935 გ, დედლისა 500-680 გ. მამრი შეფერილია თეთრი ბუმბულით, ზურგი შავი აქვს, თვალის გარშემო გააჩნია შავი ლაქა, კისერზე იმავე ფერის „საყელო“. მდედრი მთლიანად ნაცრისფერ-შავია, თავი ყავისფერი, კისრის ზედა ნაწილი თეთრი. ბუდობს ჩრდილოეთ და საშუალო ტაიგისა, ტყეტუნდრის წყალსატევებში სკანდინავიიდან დასავლეთით ანადირის აუზის აღმოსავლეთ ნაწილამდე, კამჩატკამდე, ოხოტის ზღვის სანაპირომდე, ჰოკაიდომდე. იზამთრებს ბუდობის ადგილებიდან სამხრეთით. მიგრირებს შავი, ბალტიის, კასპიის ზღვებისკენ, ვადენზეესკენ, აგრეთვე მისი გამოზამთრების ადგილებია პაკისტანი, ჩინეთი, იაპონიის კუნძულები, საფრანგეთი, ინგლისი, ალჟირი, ტუნისი, ეგვიპტე, ერაყის ცენტრალური ნაწილი. ბუდეს ხეებზე იკეთებს, მიწიდან 10 მ-ის სიმაღლეზე. მასში დებს 5-11 (ძირითადად 7-9) მოთეთრო, ზოგჯერ მოყვითალო კვერცხს. ინკუბაცია 26-28 დღე-ღამე გრძელდება. ფრთიანდებიან 10 კვირის ასაკში. იკვებებიან ძირითადად სხვადასხვა სახის უხერხემლოებით, აგრეთვე თევზითა და ამფიბიებით. სიცოცხლის მაქსიმუმი ევროპაში დაფიქსირდა ნიდერლანდებში (10 წელზე მეტი).
კუგითანგთაუ

კუგითანგთაუ — ქედი პამირ-ალაის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში, უზბეკეთისა და თურქმენეთის ტერიტორიაზე. წარმოადგენს ბაისუნთაუს ქედის სამხრეთ გაგრძელებას. ქედი გადაჭიმულია ამუდარიის ხეობიდან მდინარე შერაბადის ხეობამდე დაახლოებით 100 კმ-ზე. მაქსიმალური სიმაღლე — 3139 მ (მთა აირიბაბა). აგებულია დანალექი ქანებით, კერძოდ, კირქვებითა და თაბაშირიანი წყებებით. გავრცელებულია კარსტი. მთისწინეთში გვხვდება ეფემერული ნახევარუდაბნოს, ხოლო უფრო მაღლა ქსეროფიტულ ბუჩქნარებთან ერთად მთის სუბტროპიკული სტეპის ლანდშაფტები. კუგითანგთაუს ქედის უნიკალური ლანდშაფტების დასაცავად 1986 წელს შეიქმნა კუგითანგთაუს ნაკრძალი.
აზერბაიჯანის პრეზიდენტის ადმინისტრაცია

აზერბაიჯანის პრეზიდენტის ადმინისტრაცია — უწყება, რომელიც პასუხისმგებელია აზერბაიჯანის პრეზიდენტის კონსტიტუციური მოვალეობის შესრულებაზე. 1995 წლიდან ადმინისტრაციის ხელმძღვანელია რამიზ მეჰდიევი. ადმინისტრაციის სათაო ოფისი მდებარეობს ქალაქ ბაქოში.

ადმინისტრაცია
ადმინისტრაციის მოვალეობაა განახორციელოს პრეზიდენტის კონსტიტუციური უფლებამოსილება. თავის მხრივ, პრეზიდენტი ქმნის ადმინისტრაციას და ნიშნავს ხელმძღვანელს. ადმინისტრაციის მოვალეობაში შედის კანონპროექტების მომზადება, რომელიც წარდგენილი იქნება მილი მეჯლისში, ასევე პრეზიდენტის ბრძანებულებების, მიმართვებისა და სხვა დოკუმენტების მომზადება. ადმინისტრაცია ასევე აკვირდება და ამოწმებს პრეზიდენტის კანონების, ბრძანებების შესრულებასა და შესაბამის ანგარიშებს წარუდგენს მას. გარდა ამისა ადმინისტრაციამ უნდა უზრუნველყოს პრეზიდენტის ურთიერთქმედება პოლიტიკური პარტიებიებთან, სამოქალაქო საზოგადოების ორგანიზაციებთან, პროფესიულ და შემოქმედებით კავშირებთან, აგრეთვე სამთავრობო უწყებებთან და უცხო სახელმწიფოს თანამდებობის პირებთან, ადგილობრივ და უცხოურ პოლიტიკურ და საზოგადო მოღვაწეებთან და საერთაშორისო ორგანიზაციებთან. ადმინისტრაციაში მოქმედებს წერილების სექტორი, რომელიც აანალიზებს ყველა შემავალ წერილსა და მიმართვას. შემდგომ აგზავნის ადმინისტრაციის ან საჯარო ხელისუფლების შესაბამის სამსახურებში. წერილებისა და მიმართვების ყველაზე მნიშვნელოვანი ინფორმაცია შედის სხვადასხვა ანგარიშებში და გადაეცემა პრეზიდენტს. პრეზიდენტისა და ადმინისტრაციის საქმიანობის მატერიალურ, ტექნიკურ და ფინანსურ მხარდაჭერას ახორციელებს პრეზიდენტის საქმეთა დეპარტამენტი.

შტაბ-ბინა
საპრეზიდენტო ადმინისტრაცია მდებარეობს აზერბაიჯანის დედაქალაქ ბაქოში, ისტიგლალიეთის ქუჩაზე. შენობას, რომელშიც ადმინისტრაცია მდებარეობს, ეწოდება საპრეზიდენტო სასახლე. ადმინისტრაციულ შენობაში მდებარეობს ადმინისტრაცია და აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის საქმეთა დეპარტამენტი.

ადმინისტრაციის სტრუქტურა
ეკონომიკური პოლიტიკის საკითხებში სახელმწიფო მრჩეველის სამსახური
სახელმწიფო მრჩეველის სამსახური ეროვნულ უმცირესობებთან და რელიგიურ ორგანიზაციებთან სტრუქტურებთან მუშაობის შესახებ
აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის სამდივნო
აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის პრესს-სამდივნო
აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის პროტოკოლის სამსახური
სამართალდამცავ ორგანოებთან მუშაობის განყოფილება
კანონმდებლობისა და სამართლებრივი ექსპერტიზის განყოფილება
ჰუმანიტარული პოლიტიკის განყოფილება
საგარეო ურთიერთობების დეპარტამენტი
რეგიონული მთავრობისა და ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანოებთან მუშაობის განყოფილება
სოციალური და პოლიტიკური საკითხების განყოფილება
პოლიტიკური ანალიზისა და ინფორმაციის განყოფილება
სახელმწიფო კონტროლის დეპარტამენტი
ეკონომიკური პოლიტიკის საკითხების დეპარტამენტი
საკადრო განყოფილება
დოკუმენტებთან მუშაობისა და მოქალაქეების განაცხადებებთან მუშაობის განყოფილება
პუბლიკაციებისა და თარგმანის განყოფილება
აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის საქმეთა დეპარტამენტი
ერიკ ბერნშტეინი

ერიკ ადოლფის ძე ბერნშტეინი (დ. 1866 — გ. 19 იანვარი, 1932, ბერლინი) — გერმანელი პედაგოგი, საქართველოს სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის წევრი, საქართველოს რესპუბლიკის დამფუძნებელი კრების წევრი.

ბიოგრაფია
ერიკ ადოლფის ძე ბერნშტეინი დაიბადა 1866 წელს. ეროვნებით იყო გერმანელი. უმაღლესი განათლება საზღვარგარეთ მიიღო; პროფესიით პედაგოგი. 1917 წლიდან იყო საქართველოს სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის წევრი. 1918 წელს, ამიერკავკასიის სეიმმა გერმანიაში წარმომადგენლად გაგზავნა. 1919 წლის 12 მარტს აირჩიეს საქართველოს რესპუბლიკის დამფუძნებელი კრების წევრად საქართველოს სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის სიით; იყო მომარაგების კომისიის წევრი და საბიუჯეტო-საფინანსო კომისიის მდივანი.

1921 წელს საბჭოთა რუსეთის მიერ საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ოკუპაციის შემდეგ დატოვა საქართველო და ცხოვრობდა გერმანიაში. გარდაიცვალა 1932 წლის 19 იანვარს, ბერლინში. 22 იანვარს ცხედარი დაწვეს ვედინგის კრემატორიუმში.
ფატიმა აშ-შარიფი

ფატიმა ელ-შარიფი ; დ. 1911, კუფრა — გ. 3 ოქტომბერი, 2009, კაირო) — ლიბიის მეფის, იდრის პირველის მეუღლე, ლიბიის დედოფალი.

ბიოგრაფია
ადრეული წლები
ფატიმა ელ-შარიფი, დაიბადა 1911 წელს, იგი იყო ყოფილი ისლამური რელიგიური ორდენის სენუსიას მეთაურის ახმედ შარიფის ერთადერთი ქალიშვილი. მამამისი აქტიურად ეწინააღმდეგებოდა ევროპულ კოლონიზაციას მუსულმანურ სახელმწიფოებთან მიმართებაში. ლიბიის ომის შემდეგ, რომელიც 1912 წელს დასრულდა, ლივიის ტერიტორია გადავიდა იტალიური სამეფოს კონტროლის ქვეშ. 1923 წელს, იტალიის მთავრობაში, ფაშისტების მოსვლის შემდეგ და მათ მიერ განახლებული საომრო მოქმედებები ლიბიაში, ფატიმამ აქლემით გადალახა ეგვიპტის საზღვარი. თავს უშველა იმ იტალიელებისგან, რომლის მეთაურიც მარშალი გრაციანი იყო. 1931 წელს, სივაში, ის ცოლად გაჰყვა მუჰამედ იდრის ალ-მახდი ას-სენუსს, რომელიც იყო მამამისის პოსტის ორდენ სენუსიას მემკვიდრე. 1951 წელს, ფატიმა ელ-სენუსი გახდა ლიბიის დედოფალი.

ლიბიის დედოფალი
მთელი ცხოვრების განმავლობაში, ცოლ-ქმარს არ ჰყავდათ შვილები. მათი ერთადერთი ვაჟი, დაიბადა 1953 წელს, რომელიც გარდაიცვალა დაბადებიდან მეორე დღესვე. მემკვიდრის არ ყოლამ დიდი პრობლემები შეუქმნა მეფეს და სახელმწიფოს. 1954 წელს, დეოფლის ძმის შვილმა, იბრაჰიმ ალ-შელხიმ მოკლა იდრის -ლის მრჩეველი, მიზეზი კი შემდგომი ჭორები იყო: მრჩეველმა ურჩია, რომ გაყროდა და ცოლად მოეყვანა თვითონ მრჩევლის ქალიშვილი. შემდგომ იდრისმა ბრძანება გასცა ფატიმას ძმის შვილის მოკვლის. რამდენიმე ხნის შემდეგ, იდრისმა გადაწყვიტა კიდევ ერთი ცოლი მოეყვანა, რომელიც მემკვიდრეს გაუჩენდა. ფატიმამ თვითონ შესთავაზა ორი შესაფერისი კანდიდატი, მაგრამ მან არცერთი არ აირჩია. 1995 წელს, მეფემ ცოლად მოიყვანა ალია აბდელ კადერ ლამლუმი, მიუხედავად მეუღლის ამ გადაწყვეტილებისა, ფატიმა მაინც დარჩა სამეფო რეზიდენციაში, ტობრუკში და მალევე შეურიგდა მას. შემდგომში ფატიმა და იდრისი გახდნენ დედინაცვალი და მამინაცვალი მათი გარდაცვლილი ნათესავების შვილებისთვის. თანამედროვეები ახასიათებდნენ ფატიმას, როგორც ტაქტიკურ, დახვეწილი იუმორის გრძნობის მქონე და კომუნიკაბელურ(ბავშვების მიმართებაში განსაკუთრებით) და როგორც იდრისის ერთგულ მეუღლეს. ის გახდა სამაგალითო ლიბიის ქალებისთვის. ფატიმა არ ატარებდა ჩადრს და იცვავდა ევროპულად. არ მისდევდა ჩაკეტილ ასკეტიკურ ცხოვრების წესს, არამედ პირიქით-აქტიურ მონაწილეობას იღებდა პოლიტიკურ და საზოგადო სახელმწიფო საქმეებში, ესწრებოდა სახელმწიფო ღონისძიებებს.

ცხოვრება მმართველობის დათმობის შემდგომ
მუამარ კადაფის სათავეში მოსვლის შემდგომ, ლიბიის საგვარეულო მდებარეოდა თურქეთში. მონარქიის დაცემის შემდეგ, 1969 წლის 1 სექტემბრიდან და სიკვდილამდე, იგი ცხოვრობდა ეგვიპტეს დედაქალაქ კაიროში. რევოლუციონურმა სასამართლომ, ლიბიაში, დაუსწრებლად, ყოფილ დედოფალს ჩამოართვა პრივილეგიები და 5 წლით თავისუფლება აღუკვეთეს. 2007 წელს, ლიბიის მმართველებმა, დაუბრუნეს ფატიმას თავისი სახლი, ტრიპოლში, მაგრამ მან არ მოისურვა ლიბიაში დარჩენა. 2009 წლის 3 ოქტომბერს, 40 წლიანი დევნის შემდეგ, გარდაიცვალა 98 წლის ასაკში, კაიროში.
ორანკის ღვთისმშობლის მონასტერი

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია = ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქი
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი =მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი = ოფიციალური ვებგვერდი
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = 1634
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 55.894229
| გრძედი = 43.713784
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
ორანკის ღვთისმშობლის მონასტერი — მამათა მართლმადიდებლური მონასტერი ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქის სოფელ ორანკიში. დაარსებულია 1634 წელს. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიას.

ისტორია
მონასტერი თავადმა პეტრე გლიადკოვმა დააარსა 1634 წელს როგორც უდაბნო, ორანკის ღვთისმშობლის ხატის პატივისცემის ნიშნად. 1866 წლიდან პირველი კლასის მამათა მონასტერია.

1918 წლის 17-18 აგვისტოს ღამეს მდინარე ვოლგის კუნძლ მოჩალნიზე, ნიჟნი-ნოვგოროდის ახლოს დახვრიტეს ორანკის მონასტრის 15 ბერი, ასევე მათი წინამძღვარი არქიმანდრიტი ავგუსტინი და ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესიის წინამძღვარი ნიკოლაი ორლოვსკი.

1920 წელს მონასტერი დაიხურა. 1942-1949 წლებში მონასტრის ტერიტორიაზე ფუნქციონირებდა სსრკ-ის შინაგან საქმეთა სახალხო კომისარიატის ბანაკი № 74, რომელშიც დატყვევებული ჰყავდათ სამხედრო ტყვეები (გერმანელები, ფინელები, უნგრელები, ავსტრიელები, რუმინელები, იტალიელები და სხვა). მათი რიცხვი, ზოგიერთი მონაცემით აღწევდა 12 ათას ადამიანს. სწორედ ორნაკის ბანაკში მოხვდა გერმანელი გენერალ-ფლდმარშალი ფრიდრიხ პაულიუსი.

მონასტრის აღორძინება იწყება 1993 წლიდან. 2004 წელს ეპისკოპოს გიორგის მოწვევით, მონასტრის აღორძინებას შეუდგა იღუმენი ნექტარ (მარჩენკო). მან ვლადიმირ-ორანკის ღვთისმშობლის ხატიდან წამოიღო ცეცხლი და ყოველდღე კითხულობდა დაუჯდომელს. 2005 წლის 27 დეკმბერს წმინდა სინოდმა ეპისკოპოს გიორგის რჩევით მონასტრის მამასახლისად დანიშნა იღუმენი ნექტარი.

2009 წლის ზაფხულში შეათეთრეს მონასტრის სამივე ტაძარი, გაარემონტეს მამაოების კორპუსი. მონასტრის გარშემო შემოავლეს აგურის ღობე, დააყენეს მთავარი ჭიშკარი. 2012 წლის 8 სექტემბერს ვლადიმირის ღვთისმშობლის ხატის დღესასწაულზე, მთავარეპისკოპოსმა გიორგიმ მონასტრის ერთი ეკლესია აკურთხა ვლადიმირის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე. სამი თვის მერე, ამავე წლის 15 დეკემბერს მიტროპოლიტმა აკურთხა ცარეგრადის პატრიარქის ათანასეს ტაძარი.

2013 წლის 12 დეკემბერს მიტროპოლიტმა აკურთხა პეტრე და პავლეს სახელობის ეკლესია. შემდეგ კი აკურთხა მონასტრის ახალი სამრეკლო.
არზამასის წმინდა ნიკოლოზის მონასტერი

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია = ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქი
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი =მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = 1580
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 55.38606
| გრძედი = 43.8148
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
არზამასის წმინდა ნიკოლოზის მონასტერი — ედდათა მართლმადიდებლური მონასტერი ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქის ქალაქ არზამასში. მდებარეობს ტაძრის მოედანზე. დაარსებულია 1580 წელს. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიას.

ისტორია
ეკლესია დააარსა ივანე მრისხანემ 1580 წელს. ეკლესიის მშენებლები იყვნენ არზამასის მცხოვრებლები ტეოფილაქტე იაკოვლევი, რომელიც შემდეგ სამონასტრო ცხოვრებას შეუდგა.

1811 წელს ხის ტაძრის ადგილზე ააგეს ქვის მაცხოვრის ეკლესია, რომელიც აკურთხეს 1813 წელს. 1878 წელს განაახლეს წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია.

მონასტერი დაიხურა 1924 წელს.

2001 წელს მონასტერს გადაეცა არზამასის წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია. 2005 წელს ნიჟნი-ნოვგოროდისა და არზამასის მიტროპოლიტმა გიორგიმ შეასრულა ლოცვა ახლადაღდგენილ წმინდა ნიკოლოზის ეკლესიაში.

სიწმინდეები
ქვემო ეკლესიაში დაცულია: ღვთისმშობლის ორი სასწაულმოქმედი ხატი, ხოლო ზედა ეკლესიაში: წმინდა ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ხატი, მატრონა მოსკოველისა და ტატიანას ხატი, მათი წმინდა ნაწილებით. სარკოფაგი, რომელშიც შემონახულია ოპტინის მამათა და სხვა წმინდანების წმინდა ნაწილები.
ნესტიარის წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია = ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქი
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი =მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = 1859
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 56.559167
| გრძედი = 45.331111
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
ნესტიარის წმინდა ნიკოლოზის მონასტერი — მოქმედი მართლმადიდებლური მონასტერი ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქის სოფელ ნესტიარში. დაარსებულია 1859 წელს. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს გოროდეცკის ეპარქიას.

ისტორია
ეკლესიის მშენებლობა დაიწყო 1859 წლის აგვისტოში. პროექტი შეიმუშავეს არქიტექტორებმა ა. ტურმიშევმა და ნ. უჟუმედსკ-გრიცევიჩმა. პროექტი ძირითადად მორგებულია კონსტანტინე ტონის პროექტზე, რომელიც ტაძარს აშენებდა არქიტექტურული სტილით გემი. მთავარ, დასავლეთის შესასვლელის თავზე დაადგეს სამიარუსიანი სამრეკლო.

ტაძრის არქიტექტურა არის ეკლექტიზმის საუკეთესო ნიმუში, რომელიც შეიცავს კლასიციზმის (დიდი ნახევარწრიული ფანჯრები, სამკუთხა ფრონტონები და სანდრიკები) ელემენტებს, ძველირუსული ხუროთმოძღვრების ელემენტებთან ერთად. ფასადები წარმოდგენილია მკაცრი გეომეტრიული ორნამენტებით.

ეკლესია დაიხურა 1930-იანი წლების ბოლოს. შენობა გადაეცა კოლმეურნეობის საწყობს და მალევე დაინგრა. საუკუნის ბოლოს ხანძრის შედეგად დაზიანდა ტაძრის მთავარი ნაწილი, სამრეკლო და სატრაპეზოს გავახურვა.

2006 წელს ეკლესია გადაეცა ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიას. აღდგენითი სამუშაოები მიმდინარეობდა პროექტის მიხედვით, რომელიც ეესაბამებოდა საუკუნის არქიტექტურულ სტილს.

2008 წლისათვის დასრულდა გუმბათის კონსტრუქციის შედუღება და განხორციელდა მისი დამონტაჟება.

2009 წელს შეაკეთეს სამრეკლო. ამ დროისათვის ხუთი გუმბათიდან სამი იყო სპილენძისა, ხოლო ორი - მეტალისა. აგვისტოს დასასრულს სამრეკლოზე აღართეს პირველი ჯვარი. სულ ტაძრისათვის ნიჟნი-ნოვგოროდის ქარხანა „ბურევესტნიკში“ დაამზადეს ათი ჯვარი. მოოქროვების შემდეგ ხუთი მათგანი დაამონტაჟეს ცენტრალურ გუმბათზე, ხოლო ოთხი - სამრეკლოზე.

2011 წელს შედგა პირველი ღვთისმსახურება. ამავე პერიოდში დასრულდა სარესტავრაციო სამუშაოები.
მაროვსკის ჯვართამაღლების მონასტერი

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია = ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქი
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი =მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = 1632
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 56.007221
| გრძედი = 45.510808
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
მაროვსკის ჯვართამაღლების მონასტერი — მოქმედი მართლმადიდებლური მონასტერი ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქის სპასკოეს რაიონში. დაარსებულია 1632 წელს. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიას.

ისტორია
„კრესტომაროვსკის უდაბნოს შექმნის ამბავის“ მიხედვით 1632 წელს ნიჟნი-ნოვგოროდის მაზრის სოფელ პრუდიშჩში გამოჩნდა კიეველი ბერი მატვეი, რომელმაც მთებში, იოანე წინასწარმეტყველის ეკლესიის მახლობლად გამოთხარა გამოქვაბული და იქ დასახლდა

ძალიან მალე მატვეიმ და პრუდიშჩელმა გლეხმა ილარიონმა, ტყეში სამ ვერსზე სოფლიდან, ააშენეს ქოხი. აქ მათ შეუერთდა მაკარევოს მონასტრის ბერი მარკელი და ვოლგისპირელი ბერი მაკარი . 1901 წელს აკურთხეს ხისგან აშენებული სამების ეკლესია. მისი მთავარი სიწმინდე გახდა ღვთისმშობლის ხატი, რომელიც დაიწერა იერუსალიმში საუკუნის დასასრულს.

2008 წელს ნიჟნი-ნოვგოროდისა და არზამასის მთავარეპისკოპოსმა გიორგიმ აკურთხა მონასტრის მშენებლობა. 2009 წელს შექმნეს ჯვართამაღლების მაროვსკის დედათა მონასტრის პროექტი. მონასტრის მშენებლობისათვის გამოიყო 71,815 ათ. მ². ეპარქია გეგმავს მშენებლობის დასრულებას 2018 წლისათვის.

2011 წლის 14 აგვისტოს ეკლესია აკურთხა მთავარეპისკოპოსმა გიორგიმ
ლექსო გუგავა

ლექსო გუგავა (დ. 17 აგვისტო, 1982) — ყოფილი ქართველი მორაგბე და საქართველოს მორაგბეთა ეროვნული ნაკრების წევრი.

ლექსო გუგავას პროფესიული კარიერა დაიწყო კლუბ „ლოკომოტივში“, ხოლო კარიერის დასასრულს კლუბ „ლელოს“ შეუერთდა. საქართველოს ეროვნულ ნაკრებში ლექსო გუგავას 25 კეპი აქვს მოხვეჭილი. ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში დადებული აქვს ხუთი ლელო და მიღებული აქვს ერთი წითელი ბარათი. მის კარიერაში გამორჩეული მატჩი შედგა 2010 წლის 27 ნოემბერს, ამერიკის შეერთებული შტატების მორაგბეთა ეროვნული ნაკრების წინააღმდეგ, როდესაც მატჩის ბოლო წუთზე გამარჯვების ლელო გაიტანა. გუგავას მიღებული აქვს მონაწილეობა 2011 წლის რაგბის მსოფლიო ჩემპიონატზე.

სარაგბო კარიერის დასრულების შემდგომ, 2012 წლის 4 დეკემბერს ლექსო გუგავა საუნივერსიტეტო სპორტის ფედერაციის პრეზიდენტად აირჩიეს. ამჟამად ლექსო გუგავა მუშაობს საქართველოს რაგბის კავშირში, ოპერაციული დირექტორის თანამდებობაზე.
აფრიკული მარაბუ

აფრიკული მარაბუ — ფრინველი ყარყატისნაირთა რიგისა. დიდი ზომისაა, მისი სხეულის სიგრძეა 115—152 სმ, ფრთის შლილი 225—287 სმ, მასა 4—8,9 კგ. ზოგიერთი ეგზემპლარის ფრთების სიგრძე 320 სმ-ს აღწევს, რითაც მხოლოდ მოგზაურ და სამეფო ალბატროსს ჩამორჩება. მამლები შედარებით დიდები არიან დედლებზე. გააჩნია მასიური ნისკარტი, რომელიც 34,6 სმ-მდე შეიძლება გაიზარდოს; თავზე შეშუპებული ხორცოვანი გამონაზარდები და ტომარა, ე. წ. „ბალიში“ ყელზე. კანის დაუფარავი ნაწილები ვარდისფერია, შავი ლაქებით თავის წინა მხარეს. ბუმბული ზედა მხარეს შავი აქვს, ქვედაზე — თეთრი. ფართოდაა გავრცელებული აფრიკაში, სენეგალიდან და გამბიიდან ერიტრეასა და სომალამდე. ჩრდილოეთით უკიდურესი საზღვარია საჰარა. ბინადრობს სავანებში, სტეპებსა და ჭაობებში, აგრეთვე თევზით მდიდარ მდინარეებში, მსხვილ ქალაქებშიც კი. ლეშისმჭამელი ფრინველია, გარდა ამისა ნადირობს მღრღნელებზე, თევზებზე, გველებზე, ბაყაყებზე, ხვლიკებზე, კალიებსა და ტერმიტებზე. გამრავლების ასაკს 6–7 წელში აღწევს. ახასიათებს კოლონიები, რომლებშიც 20-დან 60-მდე წყვილია გაერთიანებული. ბუდეს იკეთებს მაღალ ხეებზე, მაგალითად როგორიცაა ბაობაბი, მიწიდან 10–30 მ სიმაღლეზე. მისი სიგანე 1 მ-ს, ხოლო სიღრმე 30 სმ-ს აღწევს. მასში დებს 2–3 თეთრ კვერცხს, რომლის ზომებია 84,5×62 მმ. ინკუბაცია 29-31 დღე-ღამე გრძელდება (საშუალოდ 30,3). ბარტყებზე ზრუნვა 135 დღემდე გრძელდება. ფრენა შეუძლიათ 110–115 დღიდან. ზოოპარკებში ცოცხლობენ 25 წლამდე.
მაურო იკარდი

მაურო ემანუელ იკარდი რივერო (, დ. 19 თებერვალი, 1993, როსარიო, არგენტინა) — იტალიური წარმოშობის არგენტინელი ფეხბურთელი. თურქეთის სუპერლიგის საფეხბურთო კლუბ „გალათასარაის“ თავდამსხმელი.

საკლუბო კარიერა
2012–2013 წლებში „სამპდორიას“ ღირსებას იცავს, რომლის შემადგენლობაში 33 შეხვედრას თამაშობს და 11 გოლი გააქვს.

2013–2019 წლებში მილანის „ინტერში“ თამაშობდა, სადაც სერია -ს 188 შეხვედრაში 111-ჯერ შეძლო მეტოქეთა კარის აღება.

2019 წლიდან მილანის „ინტერიდან“ იჯარის წესით ასპარეზობს „პარი სენ-ჟერმენის“ შემადგენლობაში.

საკლუბო სტატისტიკა
სანაკრებო კარიერა
2013 წლიდან არგენტინის ეროვნული ნაკრების ღირსებას იცავს, რომლის შემადგენლობაში 8 შეხვედრა ჩაატარა და ერთი ბურთი გაიტანა.

სტატისტიკა
სანაკრებო გოლები
მიღწევები
ინდივიდუალური
სერია -ს წლის საუკეთესო ფეხბურთელი: 2018
სერია -ს წლის საუკეთესო ბომბარდირი: 2014–15, 2017–18
სერია -ს წლის გუნდის წევრი: 2014–15, 2017–18
სერია -ს წლის საუკეთესო გოლი: 2018
 -ის ჯილდო – წლის საუკეთესო მოთამაშე: 2018

პირადი ცხოვრება
მისი მეუღლე არის არგენტინელი ტელეწამყვანი ვანდა ნარა, რომელზედაც 2014 წელს დაქორწინდა. ჰყავთ ორი ქალიშვილი: ფრანჩესკა და იზაბელა, თუმცა ნარა იყო იკარდის ყოფილი თანაგუნდელის მაქსი ლოპესის მეუღლე, სწორედ ამიტომ დაიწყო დაპირისპირება მათ შორის. ამ დროს ორივენი „სამპდორიაში“ თამაშობდნენ.
ვიქსის ივერიის მონასტერი

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია = ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქი
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი =მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = 1864
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 55.324916
| გრძედი = 42.206999
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
ვიქსის ივერიის მონასტერი — მართლმადიდებლური დედათა მონასტერი ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქის ქალაქ ვიქსაში. დაარსებულია 1864 წელს. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ვიქსის ეპარქიას. საკურთხეველი ნაკურთხია ივერიის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე.

ისტორია
მომავალი მონასტრის ადგილი შეარჩია ბარნაბა გეფსიმანელმა 1863 წლის შემოდგომაზე. 1864 წელს ამ ადგილზე ვაჭრების ფინანსებით ააშენეს სათნოების სახლი 12 ადამიანისათვის. მონასტრის სამების ეკლესია ააგეს 1895-1903 წლებში, არქიტექტორ პეტრე ვინოგრადოვის პროექტის მიხედვით.

დახურვამდე, ანუ 1919 წლამდე მონასტერი იყო ნიჟნი-ნოვგოროდის მხარეში ერთ-ერთი ყველაზე დიდი, მისი მონაზვნების რაოდენობა შეადგენდა 1 000 ადამიანს. 1997 წლის აღდგომის დღესასწაულზე სასწაულმოქმედი სია დაუბრუნდა მონასტერს . ამავე წელს დაიწყეს სამრეკლოს აღდგენითი სამუშაოები.

2012 წლის 8 თებერვალს მონასტრის ტერიტორიაზე თვითმფრინავმა მი-8-მ ჩამოიტანა გუმბათი მიძინების ტაძრისათვის. გუმბათი დაამზადეს ქალაქ პერესლავლ-ზალესკიში.

2012 წლის 2 აპრილს მიტროპოლიტმა გიორგიმ აღასრულა მიძინების ეკლესიის გუმბათისა და ჯვრის კურთხევა. მიძინების ეკლესიის ინტერიერის მოწყობა ამ პერიოდისათვის უკვე დასრულებული იყო. აღდგენილ სამრეკლოზე ზარები მხოლოდ 1 ივნისს დაკიდეს.

2012 წლის ზაფხულში ჩამოყალიბდა ვიქსის ეპარქია და გადაწყდა კიდეც სამების ეკლესიის მშენებლობის ფინანსური საკითხი. ვიქსის ეპისკოპოსმა ბარნაბამ 23 ოქტომბერს აკურთხა გუმბათი და ჯვარი. ამავე დღეს გუმბათიც და ჯვარიც დაამონტაჟეს მშენებარე სამრეკლოზე.

2016 წლის 9 თებერვალს ეპისკოპოსმა ბარნაბამ ტაძარი აკურთხა ღვთისმშობლის მიძინების სახელზე.