iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
სტავროპოლის სარაკეტო ძალების კომუნიკაციების სამხედრო ინსტიტუტი

სტავროპოლის სარაკეტო ძალების კომუნიკაციების სამხედრო ინსტიტუტი — სამხედრო საგანმანათლებლო დაწესებულება, რომელიც მდებარეობდა 1962 წლიდან 2010 წლამდე ქალაქ სტავროპოლში, რომელიც ამზადებდა სტრატეგიული სარაკეტო ძალების კომუნიკაციის სპეციალისტებს. 2010 წელს იგი ანატოლი სერდიუკოვის დროს დაიხურა.

ისტორია
ინსტიტუტი ჩამოყალიბდა 1962 წლის სტავროპოლის სუვოროვის სამხედრო სკოლის ბაზაზე.

სამხედრო განათლების რეფორმის დროს, ინსტიტუტი გახდა „როსტოვის ნედელინი სახელობის სარაკეტო ძალების სამხედრო ინსტიტუტის“ ფილიალი.

2004 წელს ფილიალი გადაკეთდა სტავროპოლის სარაკეტო ძალების სამხედრო კომუნიკაციების ინსტიტუტად.

2008 წელს შეიქმნა ქალი იუნკრების პირველი ნაკრები, რომლებიც 2009 წელს სასწავლებლად გადაიყვანეს ნოვოჩერკასკში .

2010 წელს ინსტიტუტი დაიშალა, იუნკრებმა განაგრძეს სწავლა რუსეთის ფედერაციის თავდაცვის სამინისტროს უნივერსიტეტებში: კომუნიკაციების სამხედრო აკადემია (პეტერბურგი). 48 წლის განმავლობაში ინსტიტუტმა მოამზადა 20 ათასზე მეტი ოფიცერი . 237 კურსდამთავრებულმა დაამთავრა უნივერსიტეტი ოქროს მედლით და 1500 მიიღო წარჩინებულის დიპლომი.

2011 წლიდან დღემდე, სამხრეთის სამხედრო ოლქის 49-ე კომბინირებული შეიარაღებული არმიის შტაბი განთავსებულია ინსტიტუტის ტერიტორიაზე.

უნივერსიტეტი ამზადებდა სტუდენტებს შემდეგ სპეციალობებზე, ესენია:
მრავალარხიანი სატელეკომუნიკაციო სისტემები;
რადიოკომუნიკაცია, რადიომაუწყებლობა და ტელევიზია;
საკომუნიკაციო ქსელები და გადართვის სისტემები;
ინფორმაციის დამუშავებისა და მართვის ავტომატიზირებული სისტემები.

ინსტიტუტში მღვაწეობდნენ მეცნიერების და ტექნოლოგიის 2 დამსახურებული თანამშრომელი რუსეთის ფედერაციიდან, რუსეთის 2 დამსახურებული გამომგონებელი, რუსეთის უმაღლესი განათლების 4 დამსახურებული თანამშრომელი, ფიზკულტურის 2 დამსახურებული თანამშრომელი, 1 აკადემიკოსი (სამხედრო მეცნიერებათა აკადემია), საერთაშორისო აკადემიის 2 აკადემიკოსი (ინფორმატიზაცია), 20 საპატიო უმაღლესი პროფესიული განათლების მუშაკი, ასევე 15 საპატიო რადიო ოპერატორი.

უნივერსიტეტის ტერიტორიაზე მოქმედებდა 2006 წლიდან 2009 წლამდე იყო იუნკრების სასადილო და საერთო საცხოვრებელი, ასევე 120 ადგილიანი საცხოვრებელი კორპუსი სამხედრო მოსამსახურეებისა და ინსტიტუტის მასწავლებლებისთვის.

უნივერსიტეტში მუშაობდა საგანმანათლებლო დაწესებულებაში სადისერტაციო საბჭო, რომელიც უზრუნველყოფს სამეცნიერო და პედაგოგიური პერსონალის მომზადებას. მხოლოდ უნივერსიტეტის ბოლო მოღვაწეობის სამი წლის განმავლობაში ინსტიტუტის კედლებში გაიზარდა 26 მეცნიერი, მათ შორის 2 ექიმი და 26 მეცნიერებათა კანდიდატი.

ინსტიტუტის მთელი პერსონალის მრავალწლიანი მუშაობის შედეგად საგანმანათლებლო, სამეცნიერო, მეთოდური და საგანმანათლებლო მუშაობის ორგანიზაციის ძირითადი მაჩვენებლების კუთხით, ინსტიტუტმა პირველი ადგილი დაიკავა სტრატეგიული სარაკეტო ძალების უნივერსიტეტებს შორის.
შემოდგომის ერთა თასი

შემოდგომის ერთა თასი (ცნობილი როგორც 8 ერი) — სარაგბო ტურნირი რომელიც ჩატარდა 2020 წლის 13 ნოემბრიდან 6 დეკემბრამდე. ტურნირში მონაწილეობას მიიღებენ „ექვსი ერის“ მონაწილეები და დამატებით ორი გუნდი. ტურნირზე მონაწილეობა იაპონიას უნდა მიეღო, მაგრამ სამგზავრო შეზღუდვების გამო იაპონიის ნაკრები საქართველოს ნაკრებმა ჩაანაცვლა. 8 ნაკრები გუნდი ორ ოთხგუნდიან ჯგუფში გადანაწილდა. ტურნირში გაიმარჯვა ინგლისმა. ინგლისელები ფინალში ფინალში დაამარცხეს ფრანგები ანგარიშით 22-19. მესამე ადგილისათვის შეხვედრაში ირლანდიამ დაამარცხა შოტლანდიის ნაკრები ანგარიშით 31-16. საქართველომ ტურნირზე ბოლო, მე-8 ადგილი დაიკავა. მე-8 ადგილისთვის თამაშში საქართველოს ნაკრები ფიჯისთან დამარცხდა, ანგარიშით 24-38.

მონაწილე ქვეყნები

ჯგუფი 
ჯგუფი
ნიქტოფობია

ნიქტოფობია ( — ღამე და  — შიში) - სიბნელის, ღამის, წყვდიადის შიში. ფართოდ გავრცელებული ფობია ბავშვებსა და ზრდასრულებში. ნიქტოფობია საკუთარ თავში არ გულისხმობს თავად სიბნელისა თუ წყვდიადის შიშს: ეს შეიძლება იყოს წყვდიადში არსებული საფრთხეების შიში. სიბნელის შიში გარკვეულ დონეზე ბუნებრივია და განიხილება, როგორც ბავშვის განვითარების ფაზა. როგორც წესი, სიბნელის შიში ბავშვებში არ ჩნდება 2 წლის ასაკამდე.

იმ შემთხვევაში, თუ სიბნელის შიში პათოლოგიურ შიშად ყალიბდება, გამოიყენება სახელწოდება სკოტოფობია ( – „წყვდიადი“), ან ლიგოფობია ( – „ბინდი“).
არტავაზდ პელეშიანი

არტავაზდ პელეშიანი ( ; დ. 22 თებერვალი, 1938, ლენინაკანი (დღევანდელი გიუმრი) სომხეთის სსრ) — სომეხი რეჟისორი, კინოხელოვნების ისტორიის დოკუმენტალისტი, სცენარისტი და კინომსახიობთა თეორეტიკოსი. მან შეიმუშავა ახალი კინომატოგრაფიული სტილი, რომელიც ცნობილია როგორც დისტანციური მონტაჟი. ის აერთიანებს აერთიანებს სიღრმის აღქმას მოახლოებულ სუბიექტებს. კინორეჟისორმა სერგეი ფარაჯანოვმა მოიხსენია პელეშიანი, როგორც "ერთ-ერთი ყველაზე იშვიათი გენიოსი კინოს სამყაროში". 1979 წელს პელეშიანს მიენიჭა სომხეთის სსრ დამსახურებული არტისტის წოდება, ხოლო 1995 წელს რუსეთის ფედერაციის დამსახურებული არტისტის წოდება.

მისი ფილმები მხატვრულ და დოკუმენტურ ფილმებს შორის შუალედურს წარმოადგენს, რაც გარკვეულწილად მოგვაგონებს ისეთი ავანგარდული რეჟისორების ნამუშევრებს, როგორიცაა ბრიუს კონერი. მასთან, აღინიშნა, რომ მისი ნამუშევრები, მაია დერენის ნაწარმოებისგან განსხვავებით, არ არის ავანგარდული და ის არ ცდილობს აბსურდის გამოკვლევას. პელეშიანის ფილმებს აერთიანებენ, როგორც ,,ფილმზე გადატანილი ცხოვრების პოეტური ხედვა".

მან ფართოდ გამოიყენა საარქივო კადრები, რომლებიც მის მიერ გადაღებულ კადრებს შეურია.

პელეშიანის ფილმების უმეტესობა მოკლემეტრაჟიანია, 6-დან დაახლოებით 60 წუთამდე და დიალოგებს არ შეიცავს. ამასთან, მის ფილმებში მუსიკა და ხმოვანი ეფექტები თითქმის ისეთივე მნიშვნელოვან როლს თამაშობენ, როგორც ვიზუალური გამოსახულებები. მისი ფილმებიდან თითქმის ყველა შავ- თეთრ ფერებშია გადაღებული.

შემოქმედება
პელეშიანის ახალგაზდობაში შექმნილმა ფილმებმა მრავალი ჯილდო მოიპოვა. ცნობილია, რომ პელეშიანის თორმეტი ფილმი არსებობს. დასაწყისი (სომხ. კიზმბე) (1967) არის კინემატოგრაფიული ესე, რომელიც 1917 წლის ოქტომბრის რევოლუციის შესახებაა. ამ ფილმში გამოყენებული ერთ- ერთი უნიკალური ვიზუალური ეფექტები. ფილმი ერთ კადრადაა გადაღებული. მის მიერ გამოცემული სხვა მნიშვნელოვანი ფილმებია ჩვენ (სომხ. მენქ) (1967), „ბინადრები“ (რუს. ) (1970). ეს ფილმები ასახავს ველურ ბუნებასა და ადამიანებს შორის ურთიერთობებს.

მრავალი კრიტიკოსის აზრით, არტავაზდ პელეშიანის ყველაზე მნიშვნელოვან ფილმად ითვლება სეზონები (სომხ. ტარვა იეღანაკნერე) (1975), ეს არის ადამიანთა და ბუნებას შორის არსებული წინააღმდეგობისა და ჰარმონიის მიმოხილვაა. პელეშიანი ასევე არის მრავალი თეორიული ნაშრომის ავტორი, რომელთა შორის განსაკუთრებულია მისი 1988 წლის წიგნი „ჩემი კინო“ (რუს. მოიო კინო).

ის ფილმებს მეტწილად საბჭოთა კავშირის პერიოდში ქმნიდა, მაგრამ საბჭოთა კავშირის დაცემის შემდეგ მან გადაიღო კიდევ ორი ​​მოკლემეტრაჟიანი ფილმი, ცხოვრება (სომხ. კიანქ) (1993) და დასასრული (1994). ის ახლა მოსკოვში ცხოვრობს.

ფილმოგრაფია
როგორც დირექტორი
მთაზე გათენება (1964)

ხალხის დედამიწა (1966)

დასაწყისი (1967)

ოცნება (1968)

ჩვენ (1969)

ბინადრები (1970)

ვარსკვლავური წუთი (1972)

სეზონები (1975)

ჩვენი საუკუნე (1982)

ღმერთი რუსეთში (1984)

დასასრული (1992)

ცხოვრება (1993)

როგორც სცენარისტი
შემოდგომის პასტორალი (1971) (რეჟ. მიხეილ ვართანოვი)

ჰომო საპიენსი (1979)

უდაბნო (1984)

როგორც მსახიობი
ჩვენ და ჩვენი მთები (1969) (როგორც რევაზი)

პელეშიანის სიჩუმე (2011) (თავად)
უკულელე

უკულელე — ლუტნის ოჯახის სიმებიანი საკრავი. ჩვეულებრივ აქვს ნეილონის ოთხი სიმი.

უკულელე შეიქმნა საუკუნეში და პორტუგალიური კავაქინიუს ჰავაიური ვარიანტია, პატარა გიტარის მსგავსი საკრავი ჰავაიში მადეირადან და აზორის კუნძულებიდან წასულმა პორტუგალიელმა იმიგრანტებმა შეიტანეს. საუკუნის დასაწყისში საკრავი პოპულარული გახდა აშშ-ში და შემდეგ მთელი მსოფლიოს მასშტაბით გავრცელდა.

ტონი და ხმიანობა საკრავის ზომისა და ფორმის მიხედვით იცვლება. არსებობს ოთხი სახის უკულელე: სოპრანო, საკონცერტო, ტენორი და ბარიტონი.

ისტორია
ჩვეულებრივ უკულელე ასოცირდება ჰავაის მუსიკასთან, სადაც სახელწოდება ითარგმნება როგორც „მხტუნავი რწყილი“, რაც შეიძლება დამკვრელთა თითების მოძრაობასთან იყოს დაკავშირებული. ერთ-ერთი ლეგენდის თანახმად, ინსტრუმენტის სახელწოდება დაკავშირებულია კალაკაუას ერთ-ერთი მოხელის, ედუარდ უილიამ პურვისის ზედმეტსახელთან. სიტყვა უკულელე (როგორც სიმებიანი საკრავი) გამოყენებულია მეტროპოლიტენის ხელოვნების მუზეუმში დაცული ყველა ერის მუსიკალურ საკრავთა კროსბი ბრაუნის კოლექციის კატალოგში, რომელიც 1907 წელსაა გამოცემული. კატალოგში აღწერილია ორი ჰავაიური უკულელე: ერთ-ერთი თანამედროვე სოპრანო უკულელეს ზომისაა, ხოლო მეორე - ტენორის.
ნინო ლაცაბიძე

ნინო ლაცაბიძე (დ. 14 ივნისი, 1985) — ქართველი პოლიტიკოსი.

ბიოგრაფია
დაიბადა 1985 წლის 14 ივნისს. დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის, სადაც მიენიჭა სოციალური მეცნიერებების ბაკალავრის ხარისხი. მოგვიანებით მიიღო ექვთიმე თაყაიშვილის სახელობის სასწავლო უნივერსიტეტის საბანკო საქმის მაგისტრის ხარისხი. 2014 წლიდან არის საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის საჯარო მმართველობისა და ბიზნეს-ინჟინერინგის დოქტორანტი. ლაცაბიძე არის მიწვეული ლექტორი შავი ზღვის საერთაშორისო უნივერსიტეტში. 2008-2013 წლებში იყო თბილისის მერიის ადმინისტრაციის მოქალაქეთა მომსახურების ცენტრის კონსულტანტი, მთავარი სპეციალისტი. 2015-2016 წლებში მუშაობდა მერიის ადმინისტრაციის მოქალაქეთა მომსახურების ცენტრის უფროსად. იყო მერიის ადმინისტრაციის საორგანიზაციო სამსახურის უფროსის მოვალეობის შემსრულებელი. 2016-2017 წლებში იყო ამავე სამსახურის უფროსი. 2017 წელს ისნის მაჟორიტარულ საარჩევნო ოლქში არჩეულ იქნა თბილისის საკრებულოს წევრად (იყო „ქართული ოცნების“ კანდიდატი). იყო თბილისის საკრებულოს ეკონომიკური განვითარების, საინვესტიციო პოლიტიკისა და საერთაშორისო ურთიერთობების კომისიის თავმჯდომარე, ჯანმრთელობის დაცვისა და სოციალურ საკითხთა კომისიის წევრი.

2020 წლიდან იყო საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი (რუსთავი და გარდაბნის მუნიციპალიტეტის სოფლების ნაწილის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“. 2021 წლის 1 დეკემბერს, ნინო ლაცაბიძეს, რომელმაც ადგილობრივი თვითმმართველობის არჩევნების 30 ნოემბრის მეორე ტურში გამარჯვება მოიპოვა და რუსთავის მუნიციპალიტეტის მერის პოსტზე გადაინაცვლა, სადეპუტატო უფლებამოსილება შეუწყდა.
ჯონ უიტიერი

ჯონ უიტიერი (დ. 17 დეკემბერი, 1807 — გ. 7 სექტემბერი, 1892) — ამერიკელი პოეტი. მისი ცხოვრება და შემოქმედება დაკავშირებულია აბოლოციონისტურ მოძრაობასთან. მისი კრებულებია „თავისუფლების ხმები“ (1846), „შრომის სიმღერები“ (1850), „ომის დროს“ (1864), პოემები: „ბარბარა ფრიჩი“ (1864), თოვლში ჩაფლულები. ზამთრის იდილია“ (1866).
ალექსანდრე მოწერელია

ალექსანდრე მოწერელია (დ. 16 ნოემბერი, 1972) — ქართველი ეკონომისტი და პოლიტიკოსი.

ბიოგრაფია
დაიბადა 1972 წლის 16 ნოემბერს. დაამთავრა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის საინჟინრო ფიზიკის ფაკულტეტი. 1994-1995 წლებში მუშაობდა ფოთის საზღვაო ნავსადგურის კომერციული განყოფილების ინჟინრად. იყო საქართველოს საბაჟო დეპარტამენტის ფოთის საბაჟოს ინსპექტორი, უფროსი ინსპექტორი. 1998-2002 წლებში იყო შპს „მაგთიკომის“ რეგიონული წარმომადგენელი სამეგრელოში. 2003-2004 წლებში მუშაობდა საქართველოს სახელმწიფო უშიშროების სამსახურის ოპერატიული აღრიცხვის სამმართველოს ქვეგანყოფილების უფროსად. 2005-2007 წლებში იყო შპს „--ს“ მმართველი პარტნიორი და შპს „ -ს“ დირექტორი და პარტნიორი. 2013-2018 წლებში იყო „საქართველოს თხილის გადამამუშავებელთა და ექსპორტიორთა ასოციაციის“ გამგეობის თავმჯდომარე. 2018 წლის აგვისტოდან 2020 წლის აგვისტომდე იყო სამეგრელო-ზემო სვანეთის გუბერნატორი. ფლობს ქართულ, ინგლისურ და რუსულ ენებს.

2020 წლიდან არის საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი (აბაშა-მარტვილი-წალენჯიხა-ჩხოროწყუს მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“.
შალვა კერესელიძე

შალვა კერესელიძე (დ. 15 სექტემბერი, 1975, ქ. დუშეთი) — ქართველი ეკონომისტი და პოლიტიკოსი.

ბიოგრაფია
1996-2000 წლებში მუშაობდა თბილისის საბურთალოს და დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონის გამგეობებში სხვადასხვა პოზიციაზე. 2001–2003 წლებში იყო საქართველოს პრეზიდენტის სახელმწიფო რწმუნებულის მრჩეველი მცხეთა-მთიანეთის მხარეში. 2004-2005 წლებში მუშაობდა ეროვნული თანხმობის საკითხებში საქართველოს სახელმწიფო მინისტრის აპარატში საქართველოდან ემიგრირებულ მოქალაქეთა ინტერესების დაცვისა და საინფორმაციო-ანალიტიკურ საკითხთა უზრუნველყოფის განყოფილების წამყვან სპეციალისტად. 2009-2014 წლებში იკავებდა სხვადასხვა პოზიციას რეგიონული განვითარებისა და ინფრასტრუქტურის სამინისტროში, საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროში. 2015-2018 წლებში იყო საქართველოს გარემოს დაცვისა და სოფლის მეურნეობის სამინისტროს რეგიონებთან ურთიერთობის დეპარტამენტის პირველადი სტრუქტურული ერთეულის ხელმძღვანელი, საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს რეგიონებთან კოორდინაციის დეპარტამენტის უფროსი. ფლობს ქართულ, ინგლისურ და რუსულ ენებს.

2018 წლის აგვისტოდან 2020 წლის აგვისტომდე იყო მცხეთა-მთიანეთის მხარის გუბერნატორი.

2020 წლიდან არის საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი (მცხეთა-დუშეთი-თიანეთი-ყაზბეგის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“.
ვაჰან ტეკეიანი

ვაჰან ტეკეიანი (სომხურად: , 21 იანვარი, 1878, კონსტანტინოპოლი — 4 აპრილი, 1945, კაირო) — სომეხი პოეტი და საკარო აქტივისტი. მის სიცოცხლეში ის იყო სომხური დიასპორის ყველაზე ცნობილი პოეტი და ის კვლავ რჩება სომხური იდენტურობის და კულტურული მემკვიდრეობის ყველაზე მნიშვნელოვან სიმბოლოდ.

ადრეული ცხოვრება და განათლება
კონსტანტინოპოლის ორთაკოის რაიონში დაბადებული ტეკეიანმა დაწყებითი განათლება სწორედ აქ მიიღო. ის დადიოდა ნერსისიანის სკოლაში, ბერბერულ სკოლაში და გეტრონაგანის სომხურ საშუალო სკოლაში.

კარიერა
1896 წლიდან იგი მუშაობდა ვაჭრად, რაც ითვალისწინებდა ბევრ მოგზაურობას ევროპის სხვადასხვა ქვეყნებში. იგი ერთ ხანს მუშაობდა გაზეთების რედაქტორად ბეირუთში, მოგვიანებით კი კაიროში. იგი ასევე მუშაობდა მასწავლებლად , რა პერიოდშიც ჩაერთო პოლიტიკურ და საზოგადოებრივ აქტივობებში.

გარდა ამისა, მან დაიწყო ლექსების წერა და მათი გამოცემა. ლექსების პირველი კრებული ,,საოცრებები" გამოიცა პარიზში 1901 წელს. ის კაიროში დაბინავდა, სადაც ხშირად წერდა პერიოდულ გამოცემებს სომხურად. ხოლო 1905 წელს დააარსა პერიოდული შირაკი, სადაც სომხური დიასპორის წარმომადგენელი ადამიანების ნამუშევრებს აქვეყნებდა.

1909 წელს ოსმალეთის იმპერიის სულთან აბდულ ჰამიდ - ის დიქტატორული რეჟიმის დაშლის შემდეგ, ტეკეიანი კაიროდან კონსტანტინოპოლში გადავიდა, სადაც მან განაგრძო „შირაკის“ გამოცემა და გახდა კონსტანტინოპოლში დამკვიდრებული საზოგადო მოღვაწე. როდესაც პირველი მსოფლიო ომი დაიწყო 1914 წელს, ტეკეიანი კვლავ დაბრუნდა ეგვიპტეში, რადგან თავი აერიდებინა სისხლისღვრისგან. საბოლოოდ, ის კვლავ დაბრუნდა კონსტანტინოპოლში, სადაც რედაქტორობდა გაზეთს „ხალხის ხმა“, შემდეგ მუშაობდა ცენტრალური სკოლის დირექტორად. საბოლოოდ კონსტანტინოპოლში პოლიტიკურმა არეულობამ იგი კიდევ ერთხელ დააბრუნა ეგვიპტეში სადაც ცხოვრების ბოლომდე რედაქტორობდა ყოველდღიურ გაზეთ „არევს“.

ტეკეიანის ლექსებში შედის: სომხური ეკლესია, ლოცვა ხვალის წინა დღეს, შენი მეხსიერება დღეს, როდესაც საბოლოო დღე დადგება და შენი სახელი.

მის შემდეგ პოეტურ კრებულებში შედის: მშვენიერი რენესანსი (1914), შუაღამე გათენებამდე (1919), სიყვარული (1933), ჰაიერღუთიუნი (1943) და თაღარანი (1944). მან ასევე თარგმნა შექსპირის, ვიქტორ ჰიუგოს და ოსკარ უაილდის ნაწარმოებები სომხურად.

იგი გარდაიცვალა 1945 წელს კაიროში, სადაც დაკრძალულია სომხეთის სასაფლაოზე.

მემკვიდრეობა
მას სომხეთის სალიტერატურო წრეებში განიხილავენ, როგორც ,,სომხური პოეზიის მთავარს", რადგან მისი პოეზია, განსაკუთრებით მისი სონეტები, სომხური ლიტერატურის შედევრებია. ტეკეიანის შემოქმედება ძირითადად სიყვარულის თემას ეხება, მაგალითად როგორიცაა, თანაგრძნობის სიყვარული, სამშობლოს სიყვარული ან კაცობრიობის სიყვარული.

კიდევ ერთი სომეხი ინტელიგენტი და პოეტი, ვაჰე ვაჰიანი, დიდ გავლენას ახდენს ვაჰან ტეკეიანის შემოქმედებით, საიდანაც მისი სახელი წარმოიშვა.

მისი სრული ნაშრომები, ცხრა ტომად, გამოიცა კაიროში 1949-50 წლებში.შერეული ნაშრომების ტომები გამოიცა ბეირუთში 1954 წელს და ერევანში 1970 წელს. მისი წერილების კრებული გამოიცა ლოს-ანჯელესში 1983 წელს.

ტეკეიანის კულტურული ასოციაცია, სომხური დიასპორის ტიპის ყველაზე მნიშვნელოვანი ინსტიტუტი დაარსდა 1947 წელს ბეირუთში და დღესდღეობით ფილიალები აქვს მთელი მსოფლიოს მასშტაბით.
ზაურ დარგალი

ზაურ დარგალი (დ. 4 ივლისი, 1988) — ქართველი პოლიტიკოსი. საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი 2020 წლიდან. 2019-2020 წლებში იყო მარნეულის მერი.

ბიოგრაფია
დაიბადა 1988 წლის 4 ივლისს. დაამთავრა ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტი, სადაც მიენიჭა კომპიუტერული ტექნოლოგიებისა და ინგლისური ენის სპეციალისტის კვალიფიკაცია. 2007-2012 წლებში ჩართული იყო მარნეულის მუნიციპალიტეტის ახალგაზრდული ცენტრის განვითარებაში, იყო ევრაზიის თანამშრომლობის ფონდის კომიტეტის წევრი, მრჩეველი და ტრენერი, მარნეულის ახალგაზრდული საკრებულოს წევრი, მარნეულის ახალგაზრდული ცენტრის პროგრამების მენეჯერი. 2011-2013 წლებში მუშაობდა მარნეულის დემოკრატიული ჩართულობის ცენტრის კოორდინატორის მოადგილედ. 2014-2017 წლებში დარგალი იყო შერიგებისა და სამოქალაქო თანასწორობის საკითხებში საქართველოს სახელმწიფო მინისტრის წარმომადგენელი ქვემო ქართლის რეგიონში. 2017-2019 წლებში იყო გუბერნატორის მოადგილე ქვემო ქართლის რეგიონში. 2019 წელს არჩეულ იქნა მარნეულის მუნიციპალიტეტის მერად. ფლობს აზერბაიჯანულ, თურქულ, ინგლისურ, ქართულ და რუსულ ენებს.

2020 წლიდან არის საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი (მარნეული-გარდაბნის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“.
უილიამ დუაიტ უიტნი

უილიამ დუაიტ უიტნი (დ. 9 თებერვალი, 1827 — გ. 9 ივნისი, 1894) — ამერიკელი ენათმეცნიერი. მისი კვლევის ძირითადი სფერო იყო ინდოლოგია. ავტორია „სანსკრიტის გრამატიკისა“.

ბიოგრაფია
1845 წელს დაამთავრა უილიამზ-კოლეჯი ნორთჰემპტონში. 1854 წლიდან იყო იელის უნივერსიტეტის პროფესორი. 1869 წელს იყო ამერიკის ფილოლოგთა ასოციაციის შექმნის ერთ-ერთი ინიციატორი და პირველი პრეზიდენტი. 1857-1884 წლებში იყო ამერიკის აღმოსავლეთმცოდნეობის საზოგადოების მდივანი, ხოლო 1884-1890 წლებში მისი პრეზიდენტი.
ჯოუზიფ უიტუორთი

ჯოუზიფ უოტუორთი (დ. 21 დეკემბერი, 1803 — გ. 22 იანვარი, 1887) — ინგლისელი ინჟინერი და მეწარმე. 1841 წელს შეიმუშავა ხრახნული კუთხვილის პროფილი, რომელიც მის სახელს ატარებს. 1851 წელს ააგო იმ დროისთვის დიდი სიზუსტის საზომი მანქანა და შეიმუშავა კაიბრების სისტემა. მუშაობდა ცეცხლსასროლი იარაღის შექმნაზე და სრულჰყო ფოლადის დაწნეხვის პროცესი.
ესენტუკი (სადგური)

ესენტუკი — სამგზავრო რკინიგზის სადგური ჩრდილოეთ კავკასიის რკინიგზის მინერალოვოდსკის მხარეში, მდებარეობს სტავროპოლის ტერიტორიის ქალაქ ესენტუკიში. სადგური მდებარეობს ორმაგი სარკინიგზო ხაზით.

ისტორია
სადგური 1893 წელს გაიხსნა. 1894 წლის 17 მაისს დაიწყო მინერალური ვოდი - კისლოვოდსკის მონაკვეთზე მატარებლების რეგულარული მოძრაობა .

იგი ელექტრიფიცირდა მთელ განშტოებასთან ერთად, 1936 წელს, 1.5 კვ პირდაპირი ენერგიით. 1964 წელს ის 3 კვ ძაბვაზე გადავიდა, 2006 წელს გადავიდა ალტერნატიულ 25 კვ.

2004 წლამდე ესენტუკი სადგური იყო ტერმინალი ზოგიერთი საგარეუბნო ელექტრო მატარებლისთვის, სადგური მინერალნიე ვოდიდან.

2003 წლის 5 დეკემბერს, საგარეუბნო ელექტრო მატარებლის კისლოვოდსკის მეორე ვაგონში - მინერალნიე ვოდიში, აფეთქება მოხდა დილის 7:42 საათზე (მოსკოვის დროით) რკინიგზის სადგურის შესასვლელთან, რის შედეგადაც 36 ადამიანი დაიღუპა, 155 დაშავდა.

თვითმხილველების თქმით, ორმა ქალმა დიდი ჩანთა შეიტანა მანქანაში და აფეთქებამდე რამდენიმე წუთით ადრე გადმოხტნენ ვაგონიდან.

ბომბი ამოქმედდა დისტანციურად. დაღუპულთა ცხედრები გამოიყვანეს აფეთქებული ვაგონიდან, რომელიც აფეთქების შემდეგ თავის მხარეს დაეცა. რუსეთის ფედერაციის საგანგებო სიტუაციების მინისტრის წარმომადგენლის განცხადებით, კიდევ 7 ადამიანი გაიგუდა კვამლის შედეგათ, მაშველებს მათი ნახვის დრო არ ჰქონდათ - 6 ადამიანი გარდაიცვალა, ხოლო 1 საავადმყოფოში გადაიყვანეს უკიდურესად მძიმე მდგომარეობაში. შემთხვევის ადგილზე მუშაობდა სასწრაფო სამედიცინო დახმარების 16 ბრიგადა, მაშველები კისლოვოდსკიდან და სტავროპოლიდან, დაზარალებულები ესენტუკის საავადმყოფოებში გადაიყვანეს.

აღსანიშნავია, რომ ელექტრო მატარებელში აფეთქება იმ დროს მოხდა, როდესაც მასში უამრავი ადამიანი მოძრაობდა და საკმაოდ გადატვირთული იყო. გამოძიებამ დაადგინა, რომ აფეთქებისთანავე, ვაგონში ხანძარი გაჩაღდა.

ესენტუკის სადგურში აფეთქების გამო აღიძრა სისხლის სამართლის საქმე რუსეთის ფედერაციის სისხლის სამართლის კოდექსის ორი მუხლით, პირველი - 205-ე მუხლი (ტერორიზმი) და 105-ე ნაწილი 2 (რაც ითვალისწინებს ორი ან მეტი პირის განზრახ მკვლელობას).

აღსანიშნავია, ისიც, რომ ეს ინციდენტი მეორე იყო იმავე საგარეუბნო ელექტრო მატარებლის აფეთქების შემდეგ, რომელიც 2003 წლის 3 ოქტომბერს პოდკუმოკის სადგურთან მოხდა.
ოზურგეთის საპატიო მოქალაქე

ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის საპატიო მოქალაქე — საპატიო წოდება, რომელიც ენიჭება საქართველოს მოქალაქეს ოზურგეთის მუნიციპალიტეტისა და საქართველოს წინაშე დამსახურებისათვის. ასევე, სხვა ქვეყნის მოქალაქეს — განსაკუთრებული დამსახურებისათვის საქართველოსა და ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის წინაშე, ან ოზურგეთის მუნიციპალიტეტთან მეგობრული კავშირების განმტკიცებაში შეტანილი წვლილისათვის. დაწესებულია 2018 წლიდან. საბჭოს წარდგენის საფუძველზე, საპატიო წოდებებსა და ჯილდოებს ანიჭებს ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის მერი. 2015-2017 წლებში არსებობდა ქალაქ ოზურგეთის საპატიო მოქალაქის წოდება.
გიორგი ხოჯევანიშვილი

გიორგი ხოჯევანიშვილი (დ. 23 აპრილი, 1985) — ქართველი პოლიტიკოსი. შიდა ქართლის გუბერნატორი (2018–2020), საქართველოს პარლამენტის წევრი (2020–2023).

ბიოგრაფია
დაიბადა 1985 წლის 23 აპრილს. დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი და მიიღპ სამართლის ბაკალავრის ხარისხით. 2006-2007 წლებში განათლება მიიღო რიგაში, სამართლის უმაღლეს სკოლაში, სადაც მიენიჭა სამართლის მაგისტრის ხარისხი საერთაშორისო სამართლის და ევროკაშირის საკითხებში . მონაწილეობდა აშშ-ს სახელმწიფო დეპარტამენტის ლიდერთა საერთაშორისო პროგრამაში . ხოჯევანიშვილი არის თბილისის პოლიტიკური სწავლების სკოლის კურსდამთავრებული. 2014-2016 წლებში სწავლობდა საქართველოს ტექნიკურ უნივერსიტეტში სადოქტორო პროგრამაზე. მიენიჭა პოლიტიკურ მეცნიერებათა დოქტორის აკადემიური ხარისხი. 2006-2007 წლებში იყო იუსტიციის სამინისტროს საერთაშორისო ურთიერთობების დეპარტამენტის სახელშეკრულებო განყოფილების მრჩეველი სამართლებრივ საკითხებში. იყო ევროპის საბჭოს ვენეციის კომისიის კონსულტანტი და ვენეციის კომისიის წარმომადგენელი სახელმწიფო საკონსტიტუციო კომისიაში. 2008-2010 წლებში მუშაობდა კომუნიკაციების ეროვნულ კომისიაში უფროს იურისტად. 2010-2013 წლებში იყო სასჯელაღსრულებისა და პრობაციის სამინისტროში საერთაშორისო ურთიერთობების დეპარტამენტის უფროსი. 2013-2018 წლებში იყო შპს “მაგთიკომის“ იურიდიული/კონტრაქტების განყოფილების უფროსი.

პოლიტიკური კარიერა
2018 წლის 20 აგვისტოდან 2020 წლის 1 აგვისტომდე იყო შიდა ქართლის გუბერნატორი.

2020 წლის საპარლამენტო არჩევნებში „ქართულმა ოცნებამ“ გორი-კასპის მაჟორიტარობის კანდიდატად წარადგინა. ხოჯევანიშვილმა 41 333 ხმა (55,58%) მიიღო. 2020–2023 წლებში საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი (გორი-კასპის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“. 2021 წლის 14 აპრილს ხოჯევანიშვილმა პარტია „ქართული ოცნება“ და საპარლამენტო უმრავლესობა დატოვა.

2023 წლის 6 თებერვალს ხოჯევანიშვილმა პარტია „საქართველოსთვის“ დატოვა და განაცხადა რომ საქართველოს პარლამენტის მანდატს ტოვებდა.
მარიამ ქასრაშვილი

მარიამ ქასრაშვილი (დ. 19 ოქტომბერი, 1992) — ქართველი პოლიტიკოსი. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედცინო უნივერსიტეტის მედიცინის ფაკულტეტი, მოგვიანებით კი ლიდერობის პროგრამა ეროვნულ და ინფორმაციულ უსაფრთხოებასა და დიპლომატიაში. 2015 წლიდან არის „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობის“ ახალგაზრდული ორგანიზაციის წარმომადგენელი სამხრეთ კავკასიისა და უკრაინის ახალგაზრდა პოლიტიკოსთა ფორუმში. 2016 წლიდან არის „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობის“ პოლიტიკური საბჭოს წევრი.
ზაალ მიქელაძე

ზაალ მიქელაძე (დ. 26 თებერვალი, 1967) — ქართველი ექიმი და პოლიტიკოსი.

ბიოგრაფია
დაიბადა 1967 წლის 26 თებერვალს. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის პედიატრიის ფაკულტეტი. 1995-2011 წლებში ქობულეთის რაიონულ საავადმყოფოში მუშაობდა პედიატრად. მიქელაძე იყო დირექტორის მოადგილე სამედიცინო დარგში. 2007-2012 წლებში იყო სადაზღვევო კომპანია „იმედი--ის“ სამედიცინო მენეჯერი, მოგვიანებით კი - „ჩემი ოჯახის კლინიკის“ ქობულეთის ფილიალის სამედიცინო მენეჯერი. 2013-2016 წლებში იყო საყოველთაო ჯანდაცვის პროგრამის კოორდინატორი. 2016 წლიდან 2020 წლის აგვისტომდე იკავებდა აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის თანამდებობას.

2020 წლიდან არის საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი (ქობულეთი-ხელვაჩაურის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“.