iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ტიანგისტენგო

ტიანგისტენგოს მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი იდალგოს შტატში, მექსიკის აღმოსავლეთ-ცენტრალურ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 14 340 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 2.2%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 255.5 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 56.1 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია იდალგოს შტატის შემადგენლობაში 1826 წლის 15 თებერვალს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ტიანგისტენგო. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 13068.
ტისაიუკა

ტისაიუკის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი იდალგოს შტატში, მექსიკის აღმოსავლეთ-ცენტრალურ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 168 302 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 72.7%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 76.7 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 2 194.3 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია იდალგოს შტატის შემადგენლობაში 1826 წლის 15 თებერვალს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ტისაიუკა. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 13069.
ტლაუელილპანი

ტლაუელილპანის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი იდალგოს შტატში, მექსიკის აღმოსავლეთ-ცენტრალურ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 19 067 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 11.2%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 28.2 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 676.1 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია იდალგოს შტატის შემადგენლობაში 1869 წლის 8 ნოემბერს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ტლაუელილპანი. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 13070.
ტლაულტეპა

ტლაუილტეპის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი იდალგოს შტატში, მექსიკის აღმოსავლეთ-ცენტრალურ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 9 086 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 6.8%-ით ნაკლებია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 531.6 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 17.1 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია იდალგოს შტატის შემადგენლობაში 1871 წლის 29 სექტემბერს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ტლაუილტეპა. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 13071.
ტლანალაპა

ტლანალაპის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი იდალგოს შტატში, მექსიკის აღმოსავლეთ-ცენტრალურ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 11 113 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 8.1%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 82.9 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 134.1 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია იდალგოს შტატის შემადგენლობაში 1865 წლის 8 აგვისტოს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ტლანალაპა. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 13072.
ტლანჩინოლი

ტლანჩინოლის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი იდალგოს შტატში, მექსიკის აღმოსავლეთ-ცენტრალურ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 37 722 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 3.7%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 392.1 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 96.2 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია იდალგოს შტატის შემადგენლობაში 1826 წლის 15 თებერვალს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ტლანჩინოლი. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 13073.
ტლასკოაპანი

ტლასკოაპანის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი იდალგოს შტატში, მექსიკის აღმოსავლეთ-ცენტრალურ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 28 626 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 7%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 42.3 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 676.7 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია იდალგოს შტატის შემადგენლობაში 1865 წლის 31 მაისს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ტლასკოაპანი. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 13074.
ტოლკაიუკა

ტოლკაიუკის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი იდალგოს შტატში, მექსიკის აღმოსავლეთ-ცენტრალურ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 21 362 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 61.5%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 117.2 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 182.3 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია იდალგოს შტატის შემადგენლობაში 1865 წლის 8 აგვისტოს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ტოლკაიუკა. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 13075.
ტულა-დე-ალიენდე

ტულა-დე-ალიენდეს მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი იდალგოს შტატში, მექსიკის აღმოსავლეთ-ცენტრალურ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 115 107 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 10.8%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 336.1 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 342.5 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია იდალგოს შტატის შემადგენლობაში 1824 წლის 6 აგვისტოს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ტულა-დე-ალიენდე. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 13076.
ტულანსინგო-დე-ბრავო

ტულანსინგო-დე-ბრავოს მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი იდალგოს შტატში, მექსიკის აღმოსავლეთ-ცენტრალურ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 168 369 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 11.1%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 217.4 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 774.5 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია იდალგოს შტატის შემადგენლობაში 1824 წლის 6 აგვისტოს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ტულანსინგო. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 13077.
კუნშტატი

კუნშტატი — ქალაქი ჩეხეთის რესპუბლიკის სამხრეთ მორავიის მხარეში. ქალაქი კუნშტატი ბლანსკოს რაიონში მდებარეობს. ის ექვსი მუნიციპალური ერთეულისგან შედგება, კუნშტატის გარდა მის შემადგენლობაშია რუდკა, სიხოტინი, ტოუბორჟი, უიეზდი და ჰლუბოკე-უ-კუნშტატუ.

გეოგრაფია
კუნშტატი რაიონულ ცენტრ ბლანსკოდან ჩრდილო-აღმოსავლეთით დაახლოებით 18 კილომეტრში მდებარეობს. ქალაქი ზემო სვრატკის მთიანეთშია გაშენებული. მის მუნიციპალურ ტერიტორიაზე მდებარე ყველაზე მაღალი წერტილის სიმაღლე 698 მეტრია ზღვის დონიდან. კუნშტატში მიედინება პატარა მდინარე პეტრუვკა.

კუნშტატში ზომიერად კონტინენტური კლიმატია, საშუალო წლიური ტემპერატურაა 9,3°, ხოლო ნალექების წლიური რაოდენობა 1 100 მილიმეტრი. ყველაზე მეტი ნალექი ივლისსა და აგვისტოში მოდის.

ისტორია
კუნშტატი ისტორიულ წყაროებში პირველად 1279 წელს არის მოხსენიებული, მაშინდელ აქაურ მემამულეს კუნა ერქვა და ქალაქის დღევანდელი სახელწოდებაც მისი სახელიდან მომდინარეობს. კუნშტატელი დიდგვაროვნები ქალაქს 1521 წლამდე ფლობდნენ. ყველაზე ცნობილი კუნშტატელი და აქაური მამულების მფლობელი იყო ბოჰემიის მეფე ირჟი პოდებრადელი. ის კუნშტატის ციხეს 1427 - 1464 წლებში ფლობდა.

კუნშტატს მეთუნეობის ხანგრძლივი ტრადიცია აქვს, რომელიც აქ ქალაქის დაარსებისთანავე განვითარდა. 1620 წელს შეიქმნა მეთუნეთა პირველი გილდია, რომელშიც ათი ადგილობრივი მეთუნე გაერთიანდა. ხელობის განვითარებამ პიკს საუკუნეში მიაღწია. ქალაქში თიხის ნაწარმის ბაზრობები 1993 წლიდან იმართება და ამ ტრადიციას დღესაც ინარჩუნებენ.

1678 წელს მამული ლამბერგის დიდგვაროვნებმა შეიძინეს. მათ კუნშტატის ციხესიმაგრე ბაროკოს სტილის სასახლედ გადააკეთეს. ვოლფსვარფენელი ჰონრიხის გვარის დიდგვაროვნები კუნშტატს 1783 წლიდან 1901 წლამდე ფლობდნენ. მათი მმართველობის პერიოდში ქალაქის ციხეს ნეოკლასიკური რესტავრაცია ჩაუტარდა.

კუნშტატის მეორე მნიშვნელოვანი რელიგიური შენობაა სულიწმინდის ტაძარი ქალაქის სასაფლაოზე, ის 1670 წელს აშენდა და 1738 წელს აღადგინეს.

რუდკას მუნიციპალურ ნაწილში მდებარეობს ბურიანის გადმოსახედი კოშკი და ბლანიკის რაინდთა გამოქვაბული. ამ გამოქვაბულში ისტორიულ ფიგურათა ქანდაკებებია დაცული, მათ შორის არის წმინდა ვაცლავის ქანდაკება. აქ იყო ტომაშ გარიგ მასარიკის 14 მეტრიანი ქანდაკებაც, რომელიც მეორე მსოფლიო ომის დროს განადგურდა. დღეს ამ ქანდაკების მხოლოდ ფეხსაცმელია შემორჩენილი.

ცნობილი ადამიანები
ფრანტიშეკ ჰალასი (1901–1949) — პოეტი; კუნშტატში ცხოვრობდა და აქ არის დაკრძალული
ლუდვიკ კუნდერა (1920–2010) — პოეტი, დრამატურგი და მთარგმნელი
ლეტოვიცე

ლეტოვიცე — ქალაქი ჩეხეთის რესპუბლიკის სამხრეთ მორავიის მხარეში. ქალაქი ლეტოვიცე ბლანსკოს რაიონში მდებარეობს. ის 17 მუნიციპალური ერთეულისგან შედგება, ლეტოვიცეს გარდა მუნიციპალიტეტის შემადგენლობაშია: ბაბოლკი, დოლნი-სმრჟოვი, ზაბლუდოვი, ზბონეკი, იასინოვი, კლადორუბი, კლევეტოვი, კნეჟევისკო, კოხოვი, ლჰოტა, მეზირჟიჩკო, ნოვიჩი, პოდოლი, სლატინკა, ტრჟებეტინი და ხლუმი.

ისტორია
ლეტოვიცეს ხეობაში ადამიანის დასახლების პირველი ნიშნები ნეოლითის ხანით თარიღდება. არქეოლოგიური კვლევების შედეგად ლეტოვიცეში აღმოჩენილია ნეოლითის ხანის ქვის ცული.

ბრინჯაოს ხანის დროინდელ ნიმუშებს ეკუთვნის ლუჟიცის კულტურის ბრინჯაოს ნივთები. მათ შორისაა შუბი და ცული. აქ აგრეთვე ნაპოვნია რომაული პერიოდის რამდენიმე მონეტა. ეს ადასტურებს ისტორიული ჰანას გავლით არსებულ უძველეს სავაჭრო გზების არსებობას. ლეტოვიცეში ნაპოვნია იმპერატორ ტრაიანეს (98–117 წწ.), იმპერატორ ავრელიანეს (270–275 წწ.) და იმპერატორ კონსტანტინე -ის (306–337 წწ.) პერიოდის მონეტები. პირველი სლავები აქ დასახლებას დაახლოებით საუკუნეში იწყებენ, რასაც ადასტურებს ქვიშაქვისგან გამოთლილი ღმერთის ქანდაკების 1840 წელს აღმოჩენილი თავი.

ლეტოვიცე ამ სახელწოდებით ისტორიულ წყაროებში პირველად 1145 წელს ოტა -ის მიერ დაწერილ დოკუმენტში არის მოხსენიებული.

1241 წელს ლეტოვიცე გაძარცვეს აღმოსავლეთიდან შემოსეულმა მონღოლებმა, რომლებიც ოლომოუცამდე მარშით მივიდნენ. საუკუნის მეორე ნახევარში ლეტოვიცეში გამოიცა ანდაზებისა და გამონათქვამების კრებული.

1399 წელს ციხე კუნშტატის დიდგვაროვანმა დაიპყრო, ხოლო 1424 წელს ჰუსიტებმა ციხე დაიპყრეს და მთელი ქალაქი გადაწვეს.

 საუკუნეში ლეტოვიცეში ლათინურიდან ჩეხურ ენაზე თარგმნეს მარკო პოლოს წიგნი „მილიონი“. 1505 წლამდე ლეტოვიცე ზემო და ქვემო ლეტოვიცედ იყო გაყოფილი, ამ წელს კი ერთ ქალაქად გაერთიანდა.

1754 წელს აქ დაარსდა თეთრეულის ფაბრიკა, რომელიც მე-18 საუკუნის ბოლოსთვის მორავიაში თეთრეულის მწარმოებელი უდიდესი ფაბრიკა გახდა. 1848 წელს ლეტოვიცე ბოსკოვიცეს რაიონის ადმინისტრაციას დაექვემდებარა, ეს რაიონი მოგვიანებით ბლანსკოს რაიონად გადაკეთდა. 1849 წელს ლეტოვიცეში გაიყვანეს რკინიგზა. 1906 წელს ქალაქში პირველი სკოლა გაიხსნა, ხოლო 1936 წელს მას სავაჭრო ქალაქის სტატუსი მიანიჭეს.

ღირსშესანიშნაობები
ქალაქის მთავარ ღირსშესანიშნაობებს შორისაა ლეტოვიცეს ციხე. ეს საუკუნეში აგებული ციხე საუკუნის ბოლოს ბაროკოს სტილის სასახლედ გადაკეთდა. დღეს ციხე კერძო საკუთრებაშია და თანდათანობით რემონტდება, რათა დამთვალიერებელთათვის გაიხსნას.

წმინდა პროკოპის გოტიკური ეკლესია საუკუნის ბოლოს აშენდა. ის ქალაქის მნიშვნელოვანი ისტორიული და არქიტექტურული ძეგლია.

მოწყალე ძმების ყოფილი მონასტერი 1747 წელს დაარსდა. მონასტრის კომპლესის წმინდა გიორგის ეკლესია და საავადმყოფო 1751–1784 წლებში ბაროკოს სტილში ააგეს. დღეს მთლიანი კომპლექსი ლეტოვიცის საავადმყოფის საკუთრებაა და დამთვალიერებელთათვის 1784 წელს აგებული ისტორიული აფთიაქის ნახვაა შესაძლებელი.

ცნობილი ადამიანები
გრაფი გუსტავ კალნოკი (1832–1898) — ავსტრია-უნგრეთის იმპერიის დიპლომატი და სახელმწიფო მოღვაწე
ალოის ბიახი (1849–1918) — ექიმი და სამედიცინო ჟანრის მწერალი
ემანუელ ლიოფლერი (1901–1986) — ტანმოვარჯიშე

დაძმობილებული ქალაქები
ხელმნო, პოლონეთი
კირხლინტელნი, გერმანია
კეობანია, უნგრეთი
სლეპჩანი, სლოვაკეთი
სტარი-გრადი, ხორვატია
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 309

გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 309, მიიღეს 1972 წლის 4 თებერვალს, ამ თემაზე წინა რეზოლუციების კვლავ დამტკიცების შემდეგ, საბჭომ მოუწოდა გენერალურ მდივანს, საბჭოს ჯგუფთან მჭიდრო თანამშრომლობით, რომელიც შედგებოდა არგენტინის, სომალისა და იუგოსლავიის წარმომადგენლებისგან, რაც შეიძლება მალე დაეწყო კონტაქტები ყველა დაინტერესებულ მხარესთან, რათა ნამიბიის ხალხს მიეცეს შესაძლებლობა განეხორციელებინა თვითგამორკვევისა და დამოუკიდებლობის უფლება. საბჭომ მოუწოდა სამხრეთ აფრიკას თანამშრომლობისკენ და მოითხოვა გენერალური მდივნისგან ანგარიშის წარდგენა არაუგვიანეს 1972 წლის 31 ივლისისა.

რეზოლუცია მიიღეს ერთხმად 14 ხმით; ჩინეთი ხმის მიცემაში არ მონაწილეობდა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 310

გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 310, მიიღეს 1972 წლის 4 თებერვალს, ამ თემაზე წინა რეზოლუციების კვლავ დამტკიცების შემდეგ, საბჭომ მკაცრად დაგმო რეპრესიული ზომები ნამიბიაში აფრიკელი მუშებისადმი და მოუწოდა ყველა ქვეყანას და კორპორაციას, რომლებიც ოპერირებენ ნამიბიაში, გამოეყენებინათ ყველა ხელმისაწვდომი საშუალება იმისთვის, რომ მათი ოპერაციები იქ შესაბამისობაში ყოფილიყო ადამიანის უფლებათა საყოველთაო დეკლარაციასთან.

საბჭომ დაასრულა სამხრეთ აფრიკის დაგმობით მისი პოლიციისა და სამხედრო ძალების გამგრძელებული ყოფნისთვის და გადაწყვიტა, რომ თუ სამხრეთ აფრიკა ვერ შეასრულებდა მოცემულ რეზოლუციას, ის დაუყოვნებლივ შეიკრიბებოდა, რომ გადაეწყვიტა ეფექტური ნაბიჯები და ზომები მისი განსახორციელებლად, და მოითხოვა გენერალური მდივნისგან ანგარიშის წარდგენა არაუგვიანეს 31 ივლისისა.

რეზოლუცია მიიღეს 13 ხმით; საფრანგეთმა და გაერთიანებულმა სამეფომ თავი შეიკავეს ხმის მიცემისგან.
გიორგი გაბიტაშვილი

გიორგი გაბიტაშვილი (დ. 2 იანვარი, 1982) — ქართველი თანამდებობის პირი, იურისტი. საქართველოს გენერალური აუდიტორი 2025 წლის 11 ივნისიდან.

ბიოგრაფია
დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი 2004 წელს. ფლობს მაგისტრის ხარისხს იურისპრუდენციაში.

გენერალური აუდიტორის პოზიციაზე არჩევამდე მუშაობდა გენერალურ პროკურორად (2024-2025), გენერალური პროკურორის მოადგილედ (2013-2024). სხვადასხვა დროს მუშაობდა ხელმძღვანელ პოზიციებზე შიდა ქართლის და მცხეთა-მთიანეთის საოლქო პროკურატურაში, ასევე ფინანსთა სამინისტროს საგამოძიებო სამსახურში (2009-2013).

ფლობს ინგლისურ და რუსულ ენებს.
აბრეკ ფირცხალავა

აბრეკ (კოტე) ფირცხალავა (დ. 12 მაისი, 1934 — გ. 29 დეკემბერი, 1975) — ქართველი მომღერალი.

ბიოგრაფია
აბრეკ (კოტე) ფირცხალავა დაიბადა 1934 წლის 12 მაისს, სოხუმში. გარდაიცვალა 1975 წლის 29 დეკემბერს. დაამთავრა ქალაქ მოსკოვის სახალხო მეურნეობის ინსტიტუტი 1957 წელს, ვანო სარაჯიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორია 1964 წელს (ვოკალური).

1965–1975 წლებში იყო ვანო სარაჯიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიაში დ. ანდღულაძის ასისტენტი. 1966–1975 წლებშ ზაქარია ფალიაშვილის სახელობის თბილისის ოპერისა და ბალეტის თეატრის წამყვანი სოლისტი (ლირიკულ–დრამატული ტენორი). ქართული რეპერტუარი: თანდარუხი, აბესალომი, მალხაზი(ზ. ფალიაშვილი „აბესალომ და ეთერი“, „დაისი“), შოთა (დ. არაყიშვილი „თქმულება შოთა რუსთაველზე“, 1966, თბილისის კონსერვატორიის საოპერო სტუდია), განდეგილი (ს. ცინცაძე „განდეგილი“, 1972 პრემიერა, 1973 წელს ჩაწერილია გრამფირფიტაზე „მელოდიაში“), თემური (ა. ბალანჩივაძე „ოქროს ქორწილი“, 1970 პრემიერა), ქართული რომანსები. სხვა რეპერტუარი: ერნესტი, ედგარი (დონიცეტი „დონ პასკუალე“, „ლუჩია დი ლამერმური“), ლოენგრინი (ვაგნერი „ლოენგრინი“), მონოსტატოსი (მოცარტი „ჯადოსნური ფლეიტა“), შვილი (რახმანინოვი „ძუნწი რაინდი“). გასტროლები: ზ. ფალიაშვილის „დაისი“, ლოძი, ვარშავა (1969, პოლონეთი), ოლომოუცი ( 1976, ჩეხეთი).
სოჩიატიპანი

სოჩიატიპანის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი იდალგოს შტატში, მექსიკის აღმოსავლეთ-ცენტრალურ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 18 260 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 4.2%-ით ნაკლებია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 135.4 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 134.9 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია იდალგოს შტატის შემადგენლობაში 1827 წლის 6 მარტს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია სოჩიატიპანი. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 13078.
სოჩიკოატლანი

სოჩიკოატლანის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი იდალგოს შტატში, მექსიკის აღმოსავლეთ-ცენტრალურ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 7 015 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 4.2%-ით ნაკლებია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 187.1 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 37.5 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია იდალგოს შტატის შემადგენლობაში 1826 წლის 15 თებერვალს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია სოჩიკოატლანი. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 13079.
იაუალიკა (იდალგო)

იაუალიკის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი იდალგოს შტატში, მექსიკის აღმოსავლეთ-ცენტრალურ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 24 674 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 4.5%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 154.4 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 159.8 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია იდალგოს შტატის შემადგენლობაში 1824 წლის 6 აგვისტოს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია იაუალიკა. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 13080.
საკუალტიპან-დე-ანხელესი

საკუალტიპან-დე-ანხელესის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი იდალგოს შტატში, მექსიკის აღმოსავლეთ-ცენტრალურ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 38 155 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 17.6%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 272.7 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 139.9 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია იდალგოს შტატის შემადგენლობაში 1825 წლის 8 აპრილს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია საკუალტიპანი. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 13081.
საპოტლან-დე-ხუარესი

საპოტლან-დე-ხუარესის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი იდალგოს შტატში, მექსიკის აღმოსავლეთ-ცენტრალურ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 21 443 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 18.9%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 117 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 183.3 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია იდალგოს შტატის შემადგენლობაში 1935 წლის 8 სექტემბერს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია საპოტლან-დე-ხუარესი. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 13082.
სემპოალა (იდალგო)

სემპოალის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი იდალგოს შტატში, მექსიკის აღმოსავლეთ-ცენტრალურ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 57 906 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 47.9%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 317.9 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 182.2 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია იდალგოს შტატის შემადგენლობაში 1824 წლის 6 აგვისტოს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია სემპოალა. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 13083.
სიმაპანი

სიმაპანის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი იდალგოს შტატში, მექსიკის აღმოსავლეთ-ცენტრალურ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 39 927 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 3.7%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 824.2 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 48.4 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია იდალგოს შტატის შემადგენლობაში 1824 წლის 6 აგვისტოს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია სიმაპანი. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 13084.
ბაკურ აბულაძე

ბაკურ აბულაძე (დ. 16 ოქტომბერი, 1982) — ქართველი თანამდებობის პირი, იურისტი. საქართველოს გენერალური აუდიტორის მოადგილე 2024 წლის 18 ნოემბრიდან.

ბიოგრაფია
დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი. ფლობს მაგისტრის ხარისხს იურისპრუდენციაში.

გენერალური აუდიტორის მოადგილის პოზიციაზე დანიშვნამდე მუშაობდა გენერალური პროკურორის პირველ მოადგილედ (2020-2024), სადაც კურირებას უწევდა კორუფციის, ფულის გათეთრების, ტრანსნაციონალური და კიბერდანაშაულის წინააღმდეგ ბრძოლის მიმართულებებს.

პროკურატურაში ხელმძღვანელობდა სხვადასხვა სამსახურებს: გენერალური ინსპექციის უფროსი (2015-2019); შიდა ქართლის და მცხეთა-მთიანეთის საოლქო პროკურორი (2014-2015); აჭარის ა/რ-ის პროკურორის მოადგილე (2013-2014); თბილისის პროკურატურის შინაგან საქმეთა სამინისტროს ორგანოებში გამოძიების საპროცესო ხელმძღვანელობის განყოფილების უფროსის მოადგილე (2013); მთავარი პროკურატურის სამმართველოს პროკურორი (2013); თბილისის პროკურატურის შინაგან საქმეთა სამინისტროს ორგანოებში გამოძიების საპროცესო ხელმძღვანელობის განყოფილების პროკურორი (2012-2013); გურჯაანის რაიონული პროკურატურის პროკურორი (2006-2012); გენერალური პროკურატურის სტაჟიორ-პროკურორი (2006).

ფლობს ინგლისურ და რუსულ ენებს.
გიორგი ბადაშვილი

გიორგი ბადაშვილი (დ. 12 დეკემბერი, 1981) — ქართველი თანამდებობის პირი, სამართალმცოდნე. საქართველოს გენერალური აუდიტორის მოადგილე 2025 წლის 13 ივნისიდან.

ბიოგრაფია
დაამთავრა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის სამართალმცოდნეობის ფაკულტეტი 2003 წელს.

გენერალური აუდიტორის მოადგილის პოზიციაზე დანიშვნამდე მუშაობდა გენერალური პროკურორის მოადგილედ (2017). ფინანსთა სამინისტროს საგამოძიებო სამსახურის უფროსად (2015-2017). იყო მთავარი პროკურორი (2014-2015)

, მთავარი პროკურატურის საგამოძიებო ნაწილის უფროსი (2013-2014), შინაგან საქმეთა სამინისტროს ანტიკორუფციული სააგენტოს დირექტორის მოადგილე (2013).

სხვადასხვა დროს მუშაობდა ხელმძღვანელ პოზიციებზე ფინანსთა სამინისტროს საგამოძიებო სამსახურის თბილისის მთავარ სამმართველოში (2011-2012), იყო გამომძიებელი საგამოძიებო სამსახურის აჭარის სამმართველოში (2006-2008).

ფლობს ინგლისურ და რუსულ ენებს.
ინგა რუგინენე

ინგა რუგინენე (; დ. 24 მაისი, 1981) — ლიეტუველი პროფკავშირების მოღვაწე და სოციალ-დემოკრატიული პარტიის პოლიტიკოსი. ლიეტუვის პროფკავშირების კონფედერაციის თავმჯდომარე 2018-2024 წლებში და ევროპული პროფკავშირების კონფედერაციის ვიცე-პრეზიდენტი 2023-2024 წლებში. 2024 წლის საპარლამენტო არჩევნების შემდეგ აირჩიეს სეიმის წევრად. 2024 წლის 12 დეკემბრიდან იგი ლიეტუვის სოციალური უსაფრთხოებისა და შრომის მინისტრია. 2025 წლის აგვისტოში, რუგინენე სოციალ-დემოკრატებმა წარადგინეს ლიეტუვის პრემიერ-მინისტრის თანამდებობაზე გინტაუტას პალუცკასის გადადგომის შემდეგ. 26 აგვისტოს სეიმმა დაამტკიცა იგი ლიეტუვის შემდეგ პრემიერ-მინისტრად.

რუგინენე თანამდებობას მას შემდეგ დაიკავებს, რაც პრეზიდენტი ხელს მოაწერს მისი პრემიერ-მინისტრად დანიშვნის შესახებ ბრძანებულებას და სეიმში ფიცს დადებს ახალ მინისტრთა კაბინეტთან ერთად.
ოლეშნიცე (ბლანსკოს რაიონი)

ოლეშნიცე — ქალაქი ჩეხეთის რესპუბლიკის სამხრეთ მორავიის მხარეში. ქალაქი ოლეშნიცე ბლანსკოს რაიონში მდებარეობს.

გეოგრაფია
ოლეშნიცე ქალაქ ბლანსკოდან ჩრდილო-დასავლეთით დაახლოებით 39 კილომეტრში მდებარეობს. ქალაქი ზემო სვრატკას მთიანეთშია გაშენებული. ოლეშნიცის მუნიციპალურ ტერიტორიაზე მდებარე ყველაზე მაღალი წერტილია კოპანინის გორა, მისი სიმაღლე 688 მეტრია ზღვის დონიდან. ქალაქში მიედინება მდინარე ჰოდონინკა.

ისტორია
ისტორიულ წყაროებში ოლეშნიცე პირველად 1163 წელს არის მოხსენიებული. საუკუნის შუა ხანებში ბოჰემიის სასაზღვრო რეგიონების კოლონიზაციის დროს, გერმანელმა ახალმოსახლეებმა ახალი დასახლება ააშენეს ქალაქის დღევანდელი ბაზრის ტერიტორიაზე. სოფლის ძველ ნაწილს მორავიული ოლეშნიცე ერქვა, ხოლო ახალ გერმანულ ნაწილს გერმანული ოლეშნიცე დაერქვა.

ოლეშნიცე თავდაპირველად ლოუკას მამულის ნაწილი იყო და ლომნიცეს გვარის დიდგვაროვნების საკუთრებას წარმოადგენდა. 1408 წელს ოლეშნიცეს ქალაქის სტატუსი მიენიჭა. 1560 წელს ლოუკას მთლიანი მამული კუნშტატის მამულს შეუერთდა. ამ დროს ოლეშნიცეში სოფლის მეურნეობა სელისა და მარცვლეულის მოყვანაზე იყო ორიენტირებული. ოლეშნიცე განსაკუთრებით სელის ტილოს წარმოებით იყო ცნობილი.

ოცდაათწლიანი ომის დროს ოლეშნიცე ძლიერ დაზიანდა და ქალაქი 800-მდე მცხოვრებმა დატოვა, ამის გამო ის კვლავ უმნიშვნელო სოფელად იქცა. 1742 წელს, ავსტრიის მემკვიდრეობის ომის დროს ოლეშნიცე რეგიონის უდიდესი არმიების შეტაკების ადგილი იყო. 1759 წელს ცალკე ადმინისტრირებული მორავიული და გერმანული ნაწილები ერთ ქალაქად გაერთიანდა. საუკუნის მეორე ნახევარში ოლეშნიცე ევანგელისტთა მნიშვნელოვანი ცენტრი გახდა. ქალაქი 1827 წელს საშინელი ხანძრის შედეგად დაიწვა. 1999 წელს მას ჩეხეთის თანამედროვე სტანდარტების ქალაქის სტატუსი მიანიჭეს.

ქალაქის სასაფლაოზე მდგარი წმინდა ნიკოლოზისა და სამების ტაძარი 1725 წელს არის აშენებული, ის 1852 წელს ამჟამინდელი სახით აღადგინეს. ოლეშნიცის ყველაზე ახალი ეკლესიაა ევანგელისტური ტაძარი, რომელიც 1860–1868 წლებში ააგეს.

ლამბერკი პატარა ბაროკოს სტილის შატოა. ის დაახლოებით 1700 წელს აშენდა. 1733 წელს შატო გაარემონტეს და მასში კუნშტატელ მემამულეთა სამუშაო სივრცე შეიქმნა. მოგვიანებით ეს შენობა საცხოვრებელ კომპლექსად გადააკეთეს.

ქალაქის მერიის შენობა 1794 წელს არის აგებული, მას მოდერნიზაცია 1980 წელს ჩაუტარდა.

ცნობილი ადამიანები
ავგუსტინ ალოის ნოიმანი (1891–1948) — კათოლიკე მღვდელი, ავგუსტინელების ორდენის წევრი
ლეოპოლდ ბენაჩეკი (1901–1977) — კათოლიკე მღვდელი და პოლიტიკური პატიმარი
კარელ დოსკოჩილი (1908–1962) — ისტორიკოსი და პოეტი.
იაროსლავ პოჰანკა (1924–1964) — მუსიკოლოგი

ფოტოგალერეა