iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ხუან ხოსე ავსტრიელი

ხუან ხოსე ავსტრიელი (; დ. 7 აპრილი, 1629, მადრიდი, ესპანეთი ― გ. 17 სექტემბერი, 1679, მადრიდი, ესპანეთი) ― ჰაბსბურგთა დინასტიის წარმომადგენელი. ესპანეთის მეფე ფილიპე -ის უკანონო ვაჟი მარია კალდერონისგან. ესპანური ნიდერლანდების შტატჰალტერი 1656-1659 წლებში. თავისი დროის ერთ-ერთი ყველაზე გავლენიანი პოლიტიკური ფიგურა. თავისი ნახევარ-ძმის, მეფე კარლოს -ის რეგენტი 1677 წლიდან გარდაცვალებამდე.

ბიოგრაფია
ხუან ხოსე დაიბადა 1629 წლის 7 აპრილს მადრიდში. იგი იყო ესპანეთის მეფე ფილიპე -ისა და მისი საყვარლის, მსახიობ მარია კალდერონის უკანონო შვილი. ამ დროისათვის მეფის ცოლი, დედოფალი ელიზაბეტ ფრანგი და მისი ძე, ბალთაზარ კარლოსი ჯერ კიდევ ცოცხლები იყვნენ, თუმცა მოგვიანებით ორივე მათგანი დაიღუპა და ფილიპე უმემკვიდრეოდ დარჩა, რის გამოც მან 1642 წელს ხუან ხოსე თავის შვილად სცნო და გვარიც მისცა.

1647 წელს მეფემ იგი აღსაზრდელად ნეაპოლში გააგზავნა, ამასობაში კი ფილიპე თავის დისწულ მარიანა ავსტრიელზე დაქორწინდა ახალი მემკვიდრეების გასაჩენად. უკვე 1651 წელს ხუან ხოსე სიცილიის მეფისნაცვალი ხდება, თუმცა 1652 წლის ოქტომბერში თანამდებობიდან მოხსნეს და ესპანეთში დააბრუნეს, სადაც მალევე დანიშნეს კატალონიის მეფისნაცვლად.

1656 წელს მამამისმა ხუან ხოსე ესპანური ნიდერლანდების შტატჰალტერად დანიშნა, რის შემდეგაც იგი ბრიუსელში გადადის საცხოვრებლად. აქ იგი ძირითადად ფლანდრიაში პოზიციების გამყარებასა და ფრანგების ექსპანსიის შეჩერებაზე იყო ორიენტირებული. იმავე წელს მან ფრანგები ვალენსენის ბრძოლაში დაამარცხა, რასაც მოჰყვა 1658 წელს დუნეს ბრძოლაში დამარცხება. სულ მალე ფრანგებს ინგლისელებიც შეუერთდნენ და დანკინკს შემოარტყეს ალყა, თუმცა ხუან ხოსემ მათი დამარცხება მოახერხა. მიუხედავად ამისა, მტრები წინსვლას განაგრძობდნენ, ამიტომაც მამამისმა 1659 წელს ჩამოართვა შტატჰალტერობა და ესპანეთში დააბრუნა. აქ იგი მალევე ჩაება მეზობელი პორტუგალიის წინააღმდეგ ომში. 1661-62 წლებში ცდილობდა ექსტრემადურას დაკავებას, თუმცა ამაოდ. 1663 წელს პორტუგალიელებმა ისევ ინგლისელების დახმარებით საბოლოოდ დაამარცხეს და გააძევეს ხუან ხოსე.

უკვე 1665 წელს მამამისი, მეფე ფილიპე გარდაიცვალა და ტახტი ხუან ხოსეს დაავადებულმა ნახევარ-ძმამ, კარლოს -მ დაიკავა, რომელსაც რეგენტად დედამისი, დედოფალი მარიანა დაენიშნა. აღსანიშნავია, რომ მას დედინაცვალთან არც ისე კარგი დამოკიდებულება ჰქონდა. მარიანას რეგენტობისას ესპანეთში გერმანელი იეზუიტების გავლენები გაიზარდა, რაც ესპანელებში უკმაყოფილებას იწვევდა. ამან ხუან ხოსეს ხელი შეუწყო არაგონსა და კატალონიაში თავისი გავლენები გაეძლიერებინა ვალენსიის მეფისნაცვალი გამხდარიყო. მოგვიანებით იგი აშკარად დაუპირისპირდა დედოფალ მარიანას და იმდენი მოახერხა, რომ 1677 წელს რეგენტის წოდება სწორედ მას გადაეცა, თუმცა ამ ამბიდან წელიწადნახევარში, 1679 წლის 17 სექტემბერს, 50 წლის ხუან ხოსე ავსტრიელი მადრიდში გარდაიცვალა. ამის შემდეგ რეგენტობა კვლავ დედოფალ მარიანას დაუბრუნდა.
ლორენ ვაისბერგერი

ლორენ ვაისბერგერი (დ. 28 მარტი, 1977) — ამერიკელი რომანისტი, ავტორი 2003 წლის ბესტსელერისა „ეშმაკს აცვია პრადა“, რომელშიც ჟურნალში ვოგი ანა ვინტურის პირად თანაშემწედ მუშაობის გამოცდილება ასახა.

ქართულ ენაზე ნათარგმნია მისი რომანები: „ეშმაკს აცვია პრადა“ და „შურისძიებას აცვია პრადა“.

ადრეული ცხოვრება და განათლება
ვაისბერგერი პენსილვანიის შტატის ქალაქ სკრანტონში ებრაულ ოჯახში დაიბადა. 1988 წელს მისი მშობლები განქორწინდნენ, რის შემდეგაც 11 წლის ვაისბერგერი დედასთან და უმცროს დასთან ერთად ქალაქ ალენტაუნში გადავიდა.

ვაისბერგერი ნიუ-იორკის შტატის ქალაქ ითაკაში კორნელის უნივერსიტეტში სწავლობდა, რომელიც 1999 წელს ინგლისურ ლიტერატურაში ბაკალავრის ხარისხით დაამთავრა. სწავლის დასრულების შემდეგ იმოგზაურა ევროპაში, ისრაელში, ეგვიპტეში, იორდანიაში, ტაილანდში, ინდოეთში, ნეპალსა და ჰონგ-კონგში. აშშ-ში დაბრუნებული მანჰეტენზე დასახლდა და ჟურნალში ვოგი ანა ვინტურის პირად თანაშემწედ დაიწყო მუშაობა. ვაისბერგერმა ვინტურთან მუშაობა ათი თვის შემდეგ შეწყვიტა, რის მიზეზადაც დაასახელა, რომ თავს ჟურნალისთვის შეუფერებლად გრძნობდა.

ვოგის დატოვების შემდეგ ვაისბერგერი ჟურნალში დასაქმდა. მალევე მან ვინტურთან მუშაობის გამოცდილების შესახებ რომანის წერა დაიწყო. დასრულებული ნაშრომი ლიტერატურული აგენტებისთვის წარდგენიდან ორ კვირაში გაიყიდა.

სამწერლო კარიერა
ეშმაკს აცვია პრადა
ვაისბერგერის პირველი რომანი, „ეშმაკს აცვია პრადა“ 2003 წელს გამოქვეყნდა და ექვსი თვის მანძილზე -ის ბესტსელერი იყო. მხატვრული რომანი ვოგში მუშაობის გამოცდილებაზეა დაფუძნებული და მძაფრად აკრიტიკებს მანჰეტენის ელიტას. მასში ავტორმა მკაცრი რეჟიმის სამსახურისა და სოციალური ცხოვრების დაბალანსების სირთულეები ასახა. მიიჩნევა, რომ ანა ვინტური მირანდა პრისტლის პერსონაჟის პროტოტიპია, ხოლო კომპანია ელიას კლარკი კონდე ნასტზე დაფუძნებითაა შექმნილი.

ვაისბერგერი და მისი რომანი -ის ჟურნალისტმა, ქეით ბეიტსმა, გააკრიტიკა, რომელიც ასევე ვინტურთან მუშაობდა. მან აღნიშნა, რომ ვაისბერგერი და ვინტური მათი პერსონაჟების ზუსტი ასლები არიან და „ანდრეა ისეთივე სნობია, როგორ სნობებს შორისაც თავად მოხვდა.“

2006 წელს რომანის კინოადაპტაცია გამოვიდა, რომელშიც მთავარ როლებს მერილ სტრიპი და ენ ჰეთეუეი ასრულებენ. ფილმში ვაისბერგერი კამეოს სახით, როგორც მირანდას შვილების ძიძა, გამოჩნდა.

2013 წელს რომანის მომდევნო ნაწილი „შურისძიებას აცვია პრადა: ეშმაკი ბრუნდება“ გამოქვეყნდა.

ჰარი უინსტონის დევნა
2008 წელს ვაისბერგერის რომანი „ჰარი უინსტონის დევნა“ გამოქვეყნდა, რომელმაც კრიტიკოსთა მკაცრი კრიტიკა დაიმსახურა. ჟურნალმა -მა რომანი 2008 წლის ყველაზე ცუდ წიგნებს შორის პირველ ადგილზე დაასახელა.

უკანასკნელი ღამე შატო მარმონში
2010 წელს ვაისბერგერის მომდევნო რომანი „უკანასკნელი ღამე შატო მარმონში“ გამოქვეყნდა, რომელიც -ის ბესტსელერების სიაში მეცხრე ადგილზე მოხვდა.

მოთხრობები
ვაისბერგერის მოთხრობა „ბამბუკის აღიარებები“ შეტანილია ანთოლოგიაში ამერიკელი გოგონები ქალაქის შესახებ. მოთხრობა ნიუ-იორკელ ბექპეკერზე მოგვითხრობს, რომელიც მსოფლიოს გარშემო მოგზაურობს და სახლში დაბრუნებული საკუთარ სასიყვარულო ცხოვრებას სრულიად ახლებურად აღიქვამს.
ალექსანდრე ბოგომაზოვი

ალექსანდრე ბოგომაზოვი (; უკრ: ; დ. 26 მარტი, 1880 − 3 ივნისი, 1930) — უკრაინელი მხატვარი. ცნობილი ხელოვანი და რუსული ავანგარდის (ისტორიულად რუსული ავანგარდი აღნიშნავს საუკუნის დასაწყისში სსრ კავშირის შემადგენლობაში მყოფი სახელმწიფოების ხელოვანთა შემოქმედებას) თანამედროვე ხელოვნების თეორეტიკოსი. ზოგჯერ „უკრაინელ პიკასოდ“ მოიხსენიებენ.

1914 წელს ბოგომაზოვმა დაწერა ტრაქტატი „მხატვრობა და ელემენტები“, რომელშიც იგი ობიექტებს, ხელოვანს, ნახატსა და მაყურებელს შორის ურთიერთკავშირზე საუბრობდა და თანამედროვე ხელოვნების თეორიული საფუძვლები ჩამოაყალიბა. ალექსანდრე ბოგომაზოვი ხელოვნების რამდენიმე მიმართულებაში მოღვაწეობდა. ყველაზე მეტად ცნობილია კუბიზმისა და ფუტურიზმის (1913-1917) და სპექტრალიზმის (1920-1930) ნაშრომებით.

ბიოგრაფია
ალექსანდრე ბოგომაზოვი იამპოლში, ხარკოვის გუბერნიაში, კონსტანტინე ბოგომაზოვის ოჯახში დაიბადა. 1896-1902 წლებში ბოგომაზოვი ხერსონში სოფლის მეურნეობის ინსტიტუტში სწავლობდა. 1902-1905 წლებში კიევის სამხატვრო სკოლაში სწავლობდა და ახლო ურთიერთობა ჰქონდა ალექსანდრე არქიპენკოსა და ალექსანდრა ექსტერთან.

1905 წელს პოლიტიკურ დემონსტრაციებსა და გაფიცვებში, რის გამოც კიევის სამხატვრო სკოლიდან გარიცხეს. 1906 წელს ს. სვიატოსლავსკის სტუდიაში სწავლობდა. არქიპენკოსთან ერთად კიევში გამოფენა გამართა. იმავე წელს მოსკოვში გადავიდა, სადაც ფიოდორ რერბერგისა და კონსტანტინ იუონის სტუდენტი გახდა.

1907 წელს ბოგომაზოვი კიევში დაბრუნდა, რის შემდეგაც რეგულარულად მართავდა გამოფენებს. შემდეგში მხატვართა ჯგუფს „“ შეუერთდა. 1908 წელს კიევში დავიდ ბურლიუკთან, ვლადიმიტ ბურლიუკთან, ალექსანდრა ექსტერთან და სხვებთან ერთად გამოფენა მოაწყო.

1911 წელს ალექსანდრე ბოგომაზოვმა ფინეთში იმოგზაურა. 1912-1915 წლებში კიევში სმენა და მხედველობადაქვეითებულთა სკოლაში ასწავლიდა. 1913-1914 წლებში იტალიელი ფუტირისტების ნამუშევრებს სწავლობდა. ამ პერიოდში თავისი თეორიები შეიმუშავა და ესე „მხატვრობა და ელემენტები გამოაქვეყნა. 1914 წელს ალექსანდრა ექსტერთან, ევგენი კონოპაცკისთან და სხვებთან ერთად კიევში გამოფენა „ბეჭედი“ გამართა. 1915 წელს ბოგომაზოვი კავკასიაში მოღვაწეობდა, სადაც მასწავლებლად და მხატვრად მუშაობდა.

1919 წელს კიევში მხატვრობისა და დეკორატიული ხელოვნების პირველ სახელმწიფო სტუდიაში ასწავლიდა. 1922-1930 წლებში ვადიმ მელერთან, ვლადიმირ ტატლინთან და ვიქტორ პალმოვთან ერთად კიევის სამხატვრო აკადემიაში ასწავლიდა. 1927 წელს „უკრაინის რევოლუციური ოსტატების ასოციასია“ დააფუძნა დ. ბურლიუკთან, ვადიმ მელერთან, ვ. პალმოვთან, ვ. ერმილოვთან და სხვებთან ერთად.

ალექსანდრე ბოგომაზოვი [1930]] წლის 3 ივნისს კიევში გარდაიცვალა.

გალერეა
სერენა მარია აუნონ-ჩანსელორი

სერენა მარია აუნონ-ჩანსელორი (, დ.9 აპრილი, 1976, ინდიანაპოლისი, ინდიანა) — ამერიკელი ექიმი, ფიზიკოსი, ინჟინერი და ნასა-ს კოსმონავტი. მეორე ლათინოამერიკელი რომელიც კოსმოსში გაფრინდა.

2018 წლის 6 ივნისს ბორტინჟინრის სტატუსით გაფრინდა საერთაშორისო კოსმოსური სადგურის 56-ე/57-ე მისიის განსახორციელებლად.

განათლება
სერენამ ბაკალავრის ხარისხი ელექტროტექნიკის დარგში ვაშინგტონის უნივერსიტეტში მიიღო. მედიცინის დოქტორის წოდება ტეხასის უნივერსიტეტის ჯანმრთელობის სამეცნიერო ცენტრში, ჰიუსტონში მიიღო, 2001 წელს. 2006 წელს ამავე უნივერსიტეტის საზოგადოებრივი ჯანდაცვის მაგისტრი გახდა.

იგი მუშაობს ხომალდ ირიონის სამედიცინო სამუშაოების დირექტორის მოადგილედ.

2013 წლის 22 ივლისს კოსმონავტ რენდი ბრეზნიკთან ერთად მონაწილეობდა -100 -ის მორგებაში. პროცესი ორ ეტაპად ოთხ-ოთხი საათის განმავლობაში მიმდინარეობდა. ასტრონავტები სპეციალური სკაფანდრებით განთვსებულები იყვნენ მოდულში, ხოლო სპეციალიისტები ტესტავდნენ საკომუნიკაციო საშუალებებს, პანელებთან წვდომასა და აღჭურვილობის მუშაობას.

2015 წლის 11 ივლისიდან ორი კვირის განმავლობაში ნორიშიგე კანაისთან, ინჟინერ დევიდ კოენთან და ასტრონავტ ლუკა პარმიტანოსთან ერთად მონაწილეობდა ნასას მისიაში ექსტრემალურ გარემოში ( 20). ისინი წყალქვეშა სამეცნიერო ხომალდზე მყოფებოდნენ, რომელიც კი ლარგო-დან ხუთი-ექვსი კილომეტრის დაშორებით წყლის დონიდან ცხრამეტი მეტრის წიღრმეში იმყოფებოდა.

2016 წლის 7 ივლისს ჟურნალ „კოსმონავტიკის სიახლეების“ ფორუმზე გამოჩნდა განცხადება „სოიუზ -10-ის“ ეკიპაჟის დეოებით შემადლობაში მის დანიშვნაზე, გენადი პადალკოსა და ანდრეი ბაბკინთან ერთად.

2018 წლის 19 იანვარს სერენა ჯანეტ ეპსის ნაცვლად დანიშნულ იქნა „სოიუზ -09-ის“ ეკიპაჟის ძირითად შემადგენლობაში.

გაფრენა
სტარტი განხორციელდა 2018 წლის 6 ივნისს 14:12 საათზე გაგარინის სასტარტო-გამშვები პოლიგონიდან ბაიკონურის კოსმოდრომზე, ყაზახეთი. ხომალდის დაახლოება საერთაშორისო კოსმოსურ სადგურთან და „რასვეტის“ მოდულთან შეერთება ავტომატურ რეჟიმში ორდღიანი სქემით მიმდინარეობდა. სადგურთან შეერთება განხორციელდა 2018 წლის 8 ივნისს 16:01 საათზე.

20188 წლის 20 დეკემბერს 08:02 საათზე აპარატი ყაზახეთის სტეპში დაეშვა. ეკიპაჟის შემადგენლობაში იყვნენ სერგეი პროკოპიევი, ალექსანრე გერსტომი და სერენა აუნონ-ჩანსელორი. ექსპედიციის კოსმოსში ყოფნის დრო 196 დღეს 17 საათსა და 49 წუთს შეადგგენდა.

პირადი ცხოვრება
სერენა ცოლად გაჰვა ფიზიკოს ჯეფ ჩანსელორს და ზრდის მის შვილს, სარაფინას, პირველი ქორწინებიდან. იგი ცხოვრობს ლიგ სითიში, ტეხასის შტატში. მისი მამა, ხორხე აუნონი კუბელი ემიგრანტია და აშშ-ში 1960 წელს ჩავიდა. დედა — მარგარეთ აუნონი მწერალი და ბესტსელერების ავტორია, ფსევდონიმით მეგი სეფტონი.

ჰობი
სერენას ჰობია კალათბურთი, კრიკეტი, სოფთბოლი, ლაშქრობა და სხვა.
სულთანმურატოვო

სულთანმურატოვო — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აურგაზის რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 706 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ თოლბაზიდან დაშორებულია 15 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ბელოე-ოზერო, რომელიც დაშორებულია 45 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას თათრები შეადგენენ (79%).
სულეიმანოვო (აურგაზის რაიონი)

სულეიმანოვო — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აურგაზის რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 34 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ თოლბაზიდან დაშორებულია 27 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ტიუკუნი, რომელიც დაშორებულია 6 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (100%).
ერმოლოვის ქვა

ერმოლოვის ქვა — გიგანტური ერატიკული ლოდი რუსეთში, ჩრდილოეთ ოსეთში. მდებარეობს მდინარე თერგის კალაპოტში, დარიალის ხეობაში, სოფელ ზემო ლარსის სიახლოვეს, ზღვის დონიდან 1120 მ სიმაღლეზე. ღია რუხი ფერის გრანიტული კაჭარი პრიზმული ფორმისაა. მისი სიგრძე 30 მ-ია, სიგანე 17 მ, სიმაღლე 15 მ. მოცულობა დაახლოებით 6000 მ³, წონა დაახლოებით 16 ათ. ტ. შედგება შუა პალეოზოური ღია გრანიტისაგან.

ლოდის მნიშვნელოვანი ნაწილი დამალულია ნაყარით. ირგვლივ არსებული მონაკვეთი გაკეთილშობილებულია. ერმოლოვის ქვა გადატანილია 1832 წელს დევდარაკის ერთ-ერთი უმძლავრესი ჩამონგრევისას გაჩენილი ღვარცოფული ნაკადით. ლოდის მწვერვალზე გვხვდება მეჭეჭიანი არყი, კავკასიური ცაცხვი და კლდის მუხა.

მეორე მსოფლიო ომის დროს, 1942 წლის ოქტომბერში ლოდში მოწყობილი იყო ხანგრძლივი საცეცხლე წერტილი, მათ შორის ორი 45-მილიმეტრიანი ქვემეხი და სამი ხელის ტყვიამფრქვევი.

სახელი ეწოდა რუსი გენერლის, საქართველოს ცალკეული კორპუსის მეთაურის ალექსი ერმოლოვის (1777–1861) პატივსაცემად, რომელმაც გადმოცემის თანახმად, 1821 წელს დაღესტნის ხანთან ხელშეკრულებას მოაწერა ხელი.

ერმოლოვის ქვის უძველესი ინგუშური სახელწოდებაა „მაჰმად ქხერა“; აგრეთვე „მოგზაური ქვის“ სახელითაა ცნობილი.
სუბხანგულოვო

სუბხანგულოვო — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აურგაზის რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 93 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ თოლბაზიდან დაშორებულია 34 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია შინგაკ-კული, რომელიც დაშორებულია 40 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას თათრები შეადგენენ (95%).
სტეფანოვკა (აურგაზის რაიონი)

სტეფანოვკა — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აურგაზის რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 381 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ თოლბაზიდან დაშორებულია 13 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ბელოე-ოზერო, რომელიც დაშორებულია 43 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას უკრაინელები შეადგენენ (39%).
სტაროტიმოშკინო (აურგაზის რაიონი)

სტაროტიმოშკინო — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აურგაზის რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 53 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ თოლბაზიდან დაშორებულია 29 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია დავლეკანოვო, რომელიც დაშორებულია 50 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას თათრები შეადგენენ (97%).
სტარომაკაროვო

სტარომაკაროვო — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აურგაზის რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 172 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ თოლბაზიდან დაშორებულია 15 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია სტერლიტამაკი, რომელიც დაშორებულია 35 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით, მოსახლეობის უმრავლესობას მორდველები შეადგენენ (52%).
საქართველოს საგანგებო სიტუაციების მართვის სამსახური

საქართველოს საგანგებო სიტუაციების მართვის სამსახური — საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საქვეუწყებო დაწესებულება, რომელიც საქართველოს კანონმდებლობით მინიჭებული უფლებამოსილებების ფარგლებში უზრუნველყოფს საგანგებო სიტუაციების პრევენციის, ერთიანი სისტემის მზადყოფნის, საგანგებო სიტუაციებზე რეაგირებისა და საგანგებო სიტუაციის ზონაში აღდგენითი სამუშაოების ორგანიზებასა და სამოქალაქო უსაფრთხოების, ამოცანების გადასაწყვეტად სამოქალაქო უსაფრთხოების ეროვნული გეგმის განხორციელებას.

საგანგებო სიტუაციების დროს სამსახური არის მთავარი მორეაგირე უწყება, რომელიც კოორდინირებას უწევს ყველა სახელმწიფო უწყების საქმიანობას. ის ფუნქციურად აერთიანებს სახანძრო-სამაშველო სამსახურს. გარდა ამისა, უზრუნველყოფს ქვეყანაში ქიმიურ, ბილოლოგიურ, რადიაციულ და ბირთვულ (ქბრბ) უსაფრთხოებას. სამსახურის მთავარი მიზანია მოქალაქეების უსაფრთხოების უზრუნველყოფა, კონკრეტული საფრთხეების შემთხვევაში, პრევენცია, სწრაფი რეაგირება, შესაბამისი გადაწყვეტილებების მიღება და საგანგებო სიტუაციებში ადამიანების სიცოცხლის გადარჩენა. საგანგებო სიტუაციების მართვის სამსახური ქვეყნის მასშტაბით ხანძარსაწინააღმდეგო სისტემების შემოწმების მთავარი მაკონტროლებელი ორგანოა.

2017 წლის ნოემბერში გამოცხადდა მთავრობის სტრუქტურის ცვლილების შესახებ რეფორმა, რომელიც გულისხმობდა არაერთი უწყების, მათ შორის სამინისტროთა გაერთიანებას და ხარჯების ოპტიმიზაციას. მოცემული რეფორმის განხილვა მთავრობამ პარლამენტისგან დაჩქარებული წესით მოითხოვა. მის ფარგლებში, შსს-ს დაქვემდებარებაში შემავალი სსიპ საგანგებო სიტუაციების სააგენტოსა და პრემიერ-მინისტრის სათათბირო ორგანოს უსაფრთხოებისა და კრიზისების მართვის საბჭოს ბაზაზე შეიქმნა სპეციალური დანიშნულების სახელმწიფო დაწესებულება — საგანგებო სიტუაციების მართვის სამსახური, რომელიც დაექვემდებარა საქართველოს პრემიერ-მინისტრს.

სამსახურის უფროსები
გიორგი მღებრიშვილი: 15 დეკემბერი, 2017 — 20 ივლისი, 2018
შალვა ხუციშვილი (მოვალეობის შემსრულებელი): 20 ივლისი, 2018 — 10 დეკემბერი, 2018
თეიმურაზ მღებრიშვილი: 10 დეკემბერი, 2018 — დღემდე
გლოლის ლოდები

გლოლის ლოდები — ერატიკული ლოდები საქართველოში, ონის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს სოფელ გლოლის მიდამოებში, მდინარეების ბოყოსწყლისა და ჭანჭახის შესართავთან, ზღვის დონიდან 1300–1400 მ სიმაღლეზე. წარმოადგენს მყინვარის მიერ მთავარი ქედიდან ჩამოზიდულ გრანიტულ ლოდებს, რომელთა გადაადგილების დრო უკავშირდება უკანასკნელ ან უკანასკნელისწინა დიდ გამყინვარებას. ორი უდიდესი მათგანის განზომილებებია: 111312 და 181012 მ.
თემურ მღებრიშვილი

თეიმურაზ (თემურ) მღებრიშვილი (დ. 14 ივლისი, 1971, თბილისი) — ქართველი იურისტი, თანამდებობის პირი. სახელმწიფო დაცვის პოლკოვნიკი (2014).

1996–1999 წლებში იყო სახელმწიფო დაცვის სპეციალური სამსახურის ადმინისტრაციული შენობებისა და სამთავრობო რეზიდენციების დაცვის სამმართველოს დაცვის ოფიცერი; 1999–2001 წლებში — ცვლის უფროსი; 2001–2010 წლებში — განყოფილების უფროსის მოადგილე; 2010 წელს — განყოფილების უფროსი.

2004 წელს სამართალმცოდნეობის სპეციალობით დაამთავრა საქართველოს სახელმწიფო აგრარული უნივერსიტეტი.

2011–2012 წლებში იყო შინაგან საქმეთა სამინისტროს სსიპ დაცვის პოლიციის დეპარტამენტის განსაკუთრებით მნიშვნელოვან საქმეთა ინსპექტორი; 2012–2013 წლებში შინაგან საქმეთა სამინისტროს სპეციალური და საგანგებო ღონისძიებების ცენტრის სამმართველოს უფროსი; 2013–2014 წლებში დეპარტამენტის დირექტორი; 2014 წელს სახელმწიფო დაცვის სპეციალური სამსახურის უფროსი; 2014–2015 წლებში საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრის მოადგილე; 2016–2018 წლებში სასჯელაღსრულებისა და პრობაციის მინისტრის მოადგილე.

2018 წლის 11 დეკემბერს დაინიშნა საგანგებო სიტუაციების მართვის სამსახურის უფროსად.
ჯონოულის ლოდები

ჯონოულის ლოდები — ლოდები საქართველოში, ცაგერის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს მდინარე ჯონოულის ხეობაში, სოფელ ქულბაქს ზემოთ, ზღვის დონიდან 700–1000 მ სიმაღლეზე. ხეობის ბრტყელ ფსკერზე მიმოფანტული გიგანტური კირქვული ლოდები (სიგრძე 10–12 მ-მდე) ქმნის მყინვარული წარმოშობის ერატიკული ლოდნარის შთაბეჭდილებას. სინამდვილეში ლოდები ჩამოზიდულია ღვარცოფული ნაკადის მიერ, უხსოვარ ხანაში, ასხის კირვული მასივის ჩრდილო-აღმოსავლური კუთხიდან. ეს ღვარცოფი უნდა გამოეიწვია ხეობის გადაღობვას დიდი მეწყერით, ტბის გაჩენას და შემდეგ წყლის მიერ საგუბარის გარღვევას. ამგვარად, ჯონოულის ღვარცოფი დაკავშირებული იყო არა კლიმატურ, არამედ გეომორფოლოგიურ ფაქტორებთან. ლოდები რომ მყინვარს ჩამოეტანა, მათ შორის იქნებოდა
ეგრისის ქედის ამგებელი შუაიურული პორფირიტების ბლოკებიც (ამ ქედის მწვერვალ ცეკურის სამხრეთ ფერდობზე პლეისტოცენური მყინვარების მოქმედების მკაფიო კვლებია შემორჩენილი). ჯონოულის ლოდებთან მისვლა შეიძლება ცაგერიდან საავტომობილო გზატკეცილით, რომელიც ჯერ მდინარე ცხენისწყლის ხეობას დაუყვება სარეწკელას კლდეკარამდე, ხოლო იქიდან აუყვება მდინარე ჯონოულის მარჯვენა სანაპიროს (მთლიანი მანძილი 15 კმ).
ვასო ჩიგოგიძე

ვასილ (ვასო) ჩიგოგიძე (დ. 26 აპრილი, 1952, მახარაძე, ახლანდ. ოზურგეთი, საქართველოს სსრ) — ქართველი თეატრის რეჟისორი და მსახიობი, ოზურგეთის ალ. წუწუნავას სახელობის სახელმწიფო დრამატული თეატრის სამხატვრო ხელმძღვანელი.

საქართველოს სსრ-ის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1988), ღირსების ორდენის კავალერი (1998), კოტე მარჯანიშვილისა და შოთა რუსთაველის სახელობის პრემიების ლაურეატი (2018), გიგა ლორთქიფანიძის სახელობის თეატრის, კინოს, მეცნიერთა და საზოგადო მოღვაწეთა აკადემიის აკადემიკოსი.

ბიოგრაფია
ადრეული წლები
ვასო ჩიგოგიძე დაიბადა 1952 წლის 26 აპრილს ქალაქ ოზურგეთში. დედა — ვალიდა გეგენავა პოლიკლინიკის ექთანი იყო, ხოლო მამა — კლავდიუს ჩიგოგიძე — ეპიდსადგურის დეზგანყოფილების გამგე.

1969 წელს ჩიგოგიძემ დაამთავრა ოზურგეთის ნიკოლოზ ოსტროვსკის სახელობის 2 საშუალო სკოლა (დღეს ნოდარ დუმბაძის სახელობის 2 საჯარო სკოლა). 1970 წელს ჩაირიცხა რუსთაველის სახელობის თბილისის სახელმწიფო თეატრალური ინსტიტუტის სარეჟისორო ფაკულტეტზე, პროფესორ დიმიტრი ალექსიძის კლასში.
1996–1998 წლებში ტელეკომპანია „გურია“-ს სამხატვრო ხელმძღვანელი; 1998–2003 წლებში გურიის კულტურის სამხარეო სამმართველოს უფროსი; ზუგდიდის დრამატული თეატრის სამხატვრო ხელმძღვანელი (2000 წლამდე); 2000-2003 წლებში ოზურგეთის რაიონის გამგებლის მოადგილე; 1985 წლიდან დღემდე საქართველოს თეატრალური საზოგადოების გამგეობის წევრი, ხოლო 2018 წლიდან ამავე საზოგადოების გურია-სამეგრელოს განყოფილების თავმჯდომარე.

2009 წლიდან ლიეტუვის და საქართველოს მეგობრობის ცენტრის (არასამთავრობო ორგანიზაცია) თანათავმჯდომარე; ესპანეთის, საფრანგეთის, ეგვიპტისა და ლიეტუვის ბავშვთა და მოზარდთა ხელოვნების საერთაშორისო კონკურსებისა და ფესტივალების „ ” სამხატვრო ხელმძღვანელი; ქართული ხალხური სიმღერის საერთაშორისო ფესტივალის „ჩვენ მშვიდობა“ მთავარი რეჟისორი; გურიაში გ. სალუქვაძის სახელობის საერთაშორისო კონკურს-ფესტივალის სამხატვრო ხელმძღვანელი; 2016 წლიდან დღემდე ქ. ოზურგეთის საკრებულოს წევრი; 2019 წელს გახდა ევრაზიის თეატრებისა და ფესტივალების ასოციაციის თანადამფუძნებელი.

ჰყავს ორი შვილი — მიხეილი და სალომე. 1998 წლის 23 აპრილს ქართული თეატრალური ხელოვნების განვითარებაში და მისი პოპულარიზაციის საქმეში შეტანილი პირადი წვლილისა და ნაყოფიერი საზოგადოებრივი მოღვაწეობისათვის დაჯილდოვდა „ღირსების ორდენით“. 2012 წლის 27 აპრილს ოზურგეთის სახელმწიფო თეატრის წინ მისი სახელობის ვარსკვლავი გაიხსნა. 2018 წელს ვასო ჩიგოგიძეს კოტე მარჯანიშვილის სახელობის პრემია გადაეცა. 2018 წლის 12 ოქტომბერს მიენიჭა ოზურგეთის საპატიო მოქალაქის წოდება. 2025 წელს გახდა შოთა რუსთაველის სახელობის პრემიის ლაურეატი.

2020 წელს აირჩიეს გიგა ლორთქიფანიძის სახელობის თეატრის, კინოს, მეცნიერთა და საზოგადო მოღვაწეთა აკადემიის აკადემიკოსად.
ვადიმ მელერი

ვადიმ მელერი (; უკრ: ́ ́ ́; დ. 26 აპრილი, 1884 — გ. 4 მაისი, 1962) — უკრაინელი, საბჭოთა მხატვარი-ავანგარდისტი (კუბისტი, ფუტურისტი, კონსტრუქტივისტი და ექსპრესიონისტი), თეატრის მხატვარი, ილუსტრატორი და არქიტექტორი. 1925 წელს პარიზში გამართულ თანამედროვე დეკორატიული და ინდუსტრიული ხელოვნების საერთაშორისო გამოფენაზე ბერეზილის თეატრის სასცენო გაფორმებისთვის მელერმა ოქროს მედალი მიიღო.

ადრეული წლები და განათლება
ვადიმ მელერი სანქტ-პეტერბურგში 1884 წელს დაიბადა. მამამისი, ჯორჯ მელერი წარმოშობით შვედი, ხოლო დედა, ელენა კარუზო ნახევრად იტალიელი და ნახევრად ბერძენი იყო.

1903-1908 წლებში მელერი კიევის უნივერსიტეტში სწავლობდა. 1905 წელს მელერი ჟენევას ეწვია და ფრანც რუბოს კერძო სკოლაში ხელოვნების გაკვეთილებს ესწრებოდა. 1908 წელს, რუბოს რეკომენდაციით, სწავლა განაგრძო ჰაინრიხ კნირის კერძო სამხატვრო სკოლაში, მიუნხენში, გერმანიაში. აქ ყოფნისას მელერი პაულ კლეეს შეხვდა, რომელმაც მას ლურჯი მხედრის ჯგუფი წარუდგინა. 1908-1912 წლებში მელერი მიუნხენის სახვითი ხელოვნების აკადემიაში სწავლობდა.

კარიერა
1912-1914 წლებში მელერი საფრანგეთში ცხოვრობდა, სადაც ემილ ანტუან ბურდელის სტუდიაში სწავლობდა და დამოუკიდებელთა სალონს დაუახლოვდა. ამ პერიოდში მელერი კაზიმირ მალევიჩთან, ალექსანდრა ექსტერთან და სხვებთან ერთად პარიზულ სალონებში იღებდა მონაწილეობას.

1915 წელს კიევში დაბრუნების შემდეგ მელერი გრაფიკულ და კოსტიუმების დიზაინერად და ძეგლების მხატვრად მუშაობდა. რევოლუციის შემდეგ პერიოდში მელერმა სცენოგრაფიაში გადაინაცვლა. 1918-1921 წლებში მელერი ბრონისლავა ნიჟინსკაიას (ვაცლავ ნიჟინსკის და) საბალეტო სტუდიაში სცენოგრაფად მუშაობდა. ამ პერიოდში იგი არქიტექტურისა და ვიზუალური ხელოვნების ეროვნული აკადემიის პროფესორი გახდა.

1922 წელს ლეს კურბასმა მელერი ახლად დაარსებულ ბერეზილის თეატრში მიიწვია. 1925 წელს ვადიმ მელერმა ალექსანდრა ექსტერთან, სონია ტერკთან და ანათან ალტმანთან ერთად პარიზში გამართულ თანამედროვე დეკორატიული და ინდუსტრიული ხელოვნების საერთაშორისო გამოფენაში მიიღო მონაწილეობა, სადაც მელერმა ბერეზილის თეატრის სასცენო დიზაინისთვის ოქროს მედალი დაიმსახურა. იმავე წელს მელერმა ნიუ-იორკში გამართულ თეატრის საერთაშორისო ექსპოზიციაში“ მიიღო მონაწილეობა.

ვადიმ მელერი უკრაინული საასცენო დიზაინის კონსტრუქტივიზმის მიმართულების ლიდერი გახდა. 1945 წლამდე იგი ეროვნულ თეატრში მთავარ მხატვრად მუშაობდა. 1925 წლიდან ვლადიმირ ტატლინთან და ალექსანდრე ბოგომაზოვთან ერთად კიევის ხელოვნების ინსტიტუტში ასწავლიდა. 1925 წელს მელერი უკრაინის რევოლუციონერი ოსტატების ასოციაციას შეუერთდა დავიდ ბურლიუკთან, ალექსანდრე ბოგომაზოვთან, ვასილ ერმილოვთან, ვიქტორ პალმოვთან და ალექსანდრე ხვოსტენკო-ხვოსტოვთან ერთად. 1928 წელს ვადიმ მელერმა ელ ლისიცკისთან, ალექსანდრე ტიშლერთან და ვასილ ერმილოვთან ერთად კელნიში გამართულ საერთაშორისო პრესგამოფენაზე მიიღო მონაწილეობა. 1935 წელს ვ. დ. ერმილოვთან ერთად მონაწილეობა მიიღო ხარკოვის პიონერთა სასახლის გაფორმებაში.

ვადიმ მელერი 1962 წლის 4 მაისს, კიევში გარდაიცვალა. დაკრძალულია ბაიკოვეს სასაფლაოზე.

ჯილდოები
შრომის წითელი დროშის ორდენი (25 აპრილი, 1944)
საპატიო ნიშანი (24 ნოემბერი, 1960)
არტ დე გელდერი

არტ დე გელდერი (დ. 26 ოქტომბერი, 1645, დორდრეხტი — გ. 25 აგვისტო, 1727) — ნიდერლანდელი ფერმწერი, რემბრანდტის მოწაფე. დაახლოებით 1660 წელს სწავლობდა დორდრეხტში, მოგვიანებით ამსტერდამში. მისი ნამუშევრებია „ტაძრის შესასვლელთან“ (1679, მაურიცჰეისი, ჰააგა), „მოხეტიალე მუსკოსი“ (ერმიტაჟი, პეტერბურგი), „ლოთი და მისი ქალიშვილები“ (1680-1690, ხელოვნების მუზეუმი, მოსკოვი).