iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ერედვის მუნიციპალიტეტის გერბი

ერედვის მუნიციპალიტეტის გერბი — ერედვის მუნიციპალიტეტის სახელმწიფო სიმბოლო დროშასთან ერთად. მიღებულია ერედვის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიერ, 2010 წლის 24 მაისს, №2 დადგენილებით.

აღწერილობა
გერბის ფარის მეწამულ ველზე მოთავსებულია ვერცხლის მუზარადი. ფარის ზედა მარჯვენა კუთხე უჭირავს თავისუფალ კანტონს, რომლის ვერცხლის ველზე მეწამული ჯვარია გამოსახული. გერბის ფარს ზემოთ მოთავსებულია საქალაქო ვერცხლის გვირგვინი — ერთკოშკიანი ქონგურებიანი გალავანი (ციხე-სიმაგრის ფორმის) ნახევრად ღია კარიბჭით. ფარს ქვემოთ მოთავსებულია გერბის დევიზის ვერცხლ-მეწამული ბაფთა, რომლის ვერცხლის ველზე შავად ჩაწერილია დევიზი — „ერედვი“.
ერედვის მუნიციპალიტეტის დროშა

ერედვის მუნიციპალიტეტის დროშა — ერედვის მუნიციპალიტეტის სახელმწიფო სიმბოლო გერბთან ერთად. მიღებულია ერედვის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიერ, 2010 წლის 24 მაისს, №2 დადგენილებით.

აღწერილობა
დროშის მეწამულ ველზე მოთავსებულია თეთრი ფერის მუზარადი. დროშის ზედა მარჯვენა კუთხეში თეთრ ველზე გამოსახულია მეწამული ჯვარი. თეთრ ველს უჭირავს დროშის სიმაღლის 1/3. დროშის პროპორციაა 2:3.
მცხეთის მუნიციპალიტეტის გერბი

მცხეთის მუნიციპალიტეტის გერბი — მცხეთის მუნიციპალიტეტის სახელმწიფო სიმბოლო დროშასთან ერთად. მიღებულია მცხეთის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიერ, 2013 წლის 2 სექტემბერს №38 დადგენილებით.

აღწერილობა
გერბის ფარის მეწამულ ველს ოთხ ნაწილად ყოფს ჰერალდიკური ვერცხლის ჯვარი:
 ნაწილი — მეწამულ ველზე ვერცხლის პერანგი (კვართი).
 ნაწილი — ვერცხლის ორკაპა ჯვარი და ძველი ოქროს გვირგვინი.
 ნაწილი — ოქროს ისრებით გამსჭვალული ვერცხლის მთა (იბერიის მთა) ოქროს ცეცხლით.
 ნაწილი — მეწამულ ველზე ვერცხლის მოკვეთილი ხელი, ვერცხლის გონიოთი.

გერბის ფარს ზემოთ მოთავსებულია ოთხქონგურიანი (ციხე-სიმაგრის ფორმის) საქალაქო ოქროს გვირგვინი გახსნილი კარიბჭით. გერბის ფარს გარს არტყია ვაზის ფოთლების ოქროს ორნამენტი.

ფარს ქვემოთ მოთავსებულია გერბის დევიზი. დევიზის ბაფთის მეწამულ ველზე გამოსახულია ვერცხლის ასომთავრული წარწერა — „მცხეთა“ და ჰერალდიკური ორი ვერცხლის ჯვარი. ბაფთას აქვს ვერცხლის სარჩული.
მცხეთის მუნიციპალიტეტის დროშა

მცხეთის მუნიციპალიტეტის დროშა — მცხეთის მუნიციპალიტეტის სახელმწიფო სიმბოლო გერბთან ერთად. მიღებულია მცხეთის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიერ, 2013 წლის 2 სექტემბერს №38 დადგენილებით.

აღწერილობა
დროშა წარმოადგენს მართკუთხა მეწამულ ნაჭერს. მეწამულ ველზე, ცენტრში, გამოსახულია ვერცხლის ჰერალდიკური ჯვარი კუთხეებში ოთხი მცირე ვერცხლის ჯვრით. დროშის პროპორციაა 2:3.
ვანის მუნიციპალიტეტის დროშა

ვანის მუნიციპალიტეტის დროშა — ვანის მუნიციპალიტეტის სახელმწიფო სიმბოლო გერბთან ერთად. მიღებულია ვანის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიერ, 2016 წლის 4 თებერვალს №4 დადგენილებით.

აღწერილობა
დროშა მარჯვნიდან მარცხნივ, ქვევიდან ზევით ირიბად გაყოფილია ორ ნაწილად – ლაჟვარდის და მწვანე ველებად. დროშის ლაჟვარდის ველზე გამოსახულია ვერცხლის ჰერალდიკური ჯვარი, ვერცხლის რგოლით. მწვანე ველზე გამოსახულია ოქროს საწმისი. დროშის პროპორციაა 2:3.
ბაღდათის მუნიციპალიტეტის დროშა

ბაღდათის მუნიციპალიტეტის დროშა — ბაღდათის მუნიციპალიტეტის სახელმწიფო სიმბოლო გერბთან ერთად. მიღებულია ბაღდათის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიერ, 2012 წლის 26 ოქტომბერს №84 დადგენილებით.

აღწერილობა
დროშის ქსოვილი გაყოფილია ვერტიკალურად ორ თანაბარ ნაწილად:
 ნაწილი — მეწამულ ველზე სამი ჰერალდიკური ოქროს ვარდი, პროპორციით 2:1.
 ნაწილი — გაყოფილია ჰორიზონტალურად ორ თანაბარ ნაწილად. ზედა ნაწილი არის ზურმუხტოვანი ველი, ქვედა ნაწილი არის ლაჟვარდოვანი ველი.

დროშის პროპორციაა 2:3.
ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტის დროშა

ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტის დროშა — ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტის სახელმწიფო სიმბოლო გერბთან ერთად. მიღებულია ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიერ, 2014 წლის 25 ივნისს №11 დადგენილებით.

აღწერილობა
დროშა ვერტიკალურად თანაბრად გაყოფილია მეწამულ და ზურმუხტოვან ველებად. მეწამულ ველზე ზედა მარჯვენა კუთხეში გამოსახულია ვერცხლის ცხრაქიმიანი ვარსკვლავი. დროშას ჰორიზონტალურად გადაკვეთს ვერცხლის შვიდი ტალღოვანი სარტყელი. დროშის პროპორციაა 2:3.
ქურთის მუნიციპალიტეტის გერბი

ქურთის მუნიციპალიტეტის გერბი — ქურთის მუნიციპალიტეტის სახელმწიფო სიმბოლო დროშასთან ერთად. მიღებულია ქურთის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიერ, 2010 წლის 25 მაისის №3 დადგენილებით.

აღწერილობა
გერბის ფარი გაკვეთილია და იყოფა ორ ნაწილად:
 ნაწილი — ვერცხლის ველზე მეწამული სწორკუთხა ჯვარი (წმინდა გიორგი), რომლის მკლავები ეხება ველის კიდეებს.
 ნაწილი — მეწამულ ველზე "გამომავალი" ვერცხლის მახვილიანი ხელი.

გერბის ფარს ზემოთ მოთავსებულია საქალაქო ვერცხლის გვირგვინი — ერთქონგურიანი გალავანი (ციხე-სიმაგრის ფორმის) ნახევრად ღია კარიბჭით.

ფარს ქვემოთ მოთავსებულია გერბის დევიზის ვერცხლ-მეწამული ბაფთა, რომლის ვერცხლის ველზე შავად ჩაწერილია დევიზი — „ქურთა“.
ნიკოლოზი (ნამორაძე)

ნიკოლოზი, ერისკაცობაში — ნიკოლოზ ზაქარიას ძე ნამორაძე, (დ. 1872 — გ. 1923) — ქართველი სასულიერო პირი.

დაიბადა დუშეთის მაზრის აზნაურის ოჯახში. სწავლობდა თელავის სასულიერო სასწავლებელში (1883-1888) და თბილისის სასულიერო სემინარიაში (1888-1895). 1900 წელს დაამთავრა პეტერბურგის სასულიერო აკადემია (საკანდიდატო ნაშრომი — « »), რის შემდეგაც დაინიშნა ქართული ენის მასწავლებლად თბილისის სასულიერო სასწავლებელში. 1902 წელს ეკურთხა მღვდელმონაზონად, 1904 წელს კი დაინიშნა გელათის მონასტრის წინამძღვრად არქიმანდრიტის ხარისხით.

არქიმანდრიტი ნიკოლოზი მონაწილეობდა 1905 წლის გამათავისუფლებელ მოძრაობაში, რის გამოც 1906 წლის მაისში თანამდებობიდან გადააყენეს და ხარკოვის ეპარქიის სვიატიგორსკის მონასტერში გადასახლება მიუსაჯეს. ნიკოლოზი არ დაემორჩილა ამ გადაწყვეტილებას და თბილისში იმალებოდა. ერთ-ერთი დაუდასტურებელი ვერსიით 1908 წლის 28 მაისს სწორედ მან მოკლა საქართველოს ეგზარქოსი ნიკონი. იმავე წელს ნამორაძე ოსმალეთში გადასახლდა და კონსტანტინეპოლში ქართველ კათოლიკეთა მონასტერს შეაფარა თავი. 1917 წლის თებერვლის რევოლუციის შემდეგ საქართველოში დაბრუნდა. 1917 წლის ნოემბერში ქუთათელმა მიტროპოლიტმა ანტონმა გელათის მონასტრის კრებულისა და სოფ. გელათის მცხოვრებლების თხოვნის საფუძველზე ნიკოლოზი მონასტრის წინამძღვრად დააბრუნა. შემდეგ მოწამეთას მონასტრის არქიმანდრიტი იყო. გარდაიცვალა 1923 წელს.
თიღვის მუნიციპალიტეტის გერბი

თიღვის მუნიციპალიტეტის გერბი — თიღვის მუნიციპალიტეტის სახელმწიფო სიმბოლო დროშასთან ერთად. მიღებულია თიღვის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიერ, 2010 წლის 24 მაისს №2 დადგენილებით.

აღწერილობა
მეწამულ ველზე მოთავსებულია ვერცხლის დაჭიმული მშვილდ-ისარი. ფარის ზედა მარჯვენა კუთხე უჭირავს თავისუფალ კანტონს, რომლის ვერცხლის ველზე მეწამული ჯვარია გამოსახული. გერბის ფარს ზემოთ მოთავსებულია საქალაქო ვერცხლის გვირგვინი — ერთკოშკიანი ქონგურებიანი გალავანი (ციხე-სიმაგრის ფორმის) ნახევრად ღია კარიბჭით. ფარს ქვემოთ მოთავსებულია გერბის დევიზის ვერცხლ-მეწამული ბაფთა, რომლის ვერცხლის ველზე შავად ჩაწერილია დევიზი — „თიღვა“.
თიღვის მუნიციპალიტეტის დროშა

თიღვის მუნიციპალიტეტის დროშა — თიღვის მუნიციპალიტეტის სახელმწიფო სიმბოლო გერბთან ერთად. მიღებულია თიღვის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიერ, 2010 წლის 24 მაისს №2 დადგენილებით.

აღწერილობა
დროშის მეწამულ ველზე მოთავსებულია თეთრი ფერის დაჭიმული მშვილდ-ისარი. დროშის ზედა მარჯვენა კუთხეში თეთრ ველზე გამოსახულია მეწამული ჯვარი. თეთრ ველს უჭირავს დროშის სიმაღლის 1/3. დროშის პროპორციაა 2:3.
ნემსაძე

საკუთარი სახელი ნემსაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

გიორგი ნემსაძე — ფეხბურთელი
გიორგი ნემსაძე — მორაგბე
დავითი (ნემსაძე) — აფხაზეთის კათოლიკოსი
დავით ნემსაძე — მოჭადრაკე
ვლადიმერ ნემსაძე — ექიმი, ინფექციონისტი
ლუკა ნემსაძე — ფეხბურთელი
ოთო ნემსაძე — მომღერალი
სოსო ნემსაძე — რეჟისორი
საერთაშორისო კონვენცია საზღვაო ძიება-გადარჩენის შესახებ

საერთაშორისო კონვენცია საზღვაო ძიება-გადარჩენის შესახებ (; შემოკლებით, ) ― საერთაშორისო საზღვაო ორგანიზაციის კონვენცია საზღვაო უსაფრთხოების შესახებ. კონვენცია ზღვაზე ძიება-გადარჩენის სამუშაოების იურიდიული ჩარჩოს ნაწილია.

საერთაშორისო კონვენცია საზღვაო ძიება-გადარჩენის შესახებ 1979 წლის 27 აპრილს მიიღეს. ძალაში შევიდა 1985 წლის 22 ივნისს. პირველი დამატება 1998 წელს მიიღეს, ხოლო მეორე ― 2004 წელს.

2022 წლის ოქტომბრისთვის კონვენციის წევრია 114 სახელმწიფო.
ვლადიმერ ნორაკიძე

ვლადიმერ გიორგის ძე ნორაკიძე (დ. 30 მარტი, 1905 — გ. 1993) — ქართველი ფსიქოლოგი. ფსიქოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი (1951), პროფესორი (1953), საქართველოს მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე (1961).

დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოსოფიის ფაკულტეტი (1927). 1930-1939 წლებში მუშაობდა თბილისის პედაგოგიკის კვლევითი ინსტიტუტის დეფექტოლოგიის სექტორის გამგედ; 1940-1953 წლებში — ბათუმის პედაგოგიური ინსტიტუტის ფსიქოლოგიის კათედრის გამგედ; 1941-1959 წლებში — საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ფსიქოლოგიის ინსტიტუტის უფროს მეცნიერ თანამშრომლად; 1960-1973 წლებში — გენეტიკური ფსიქოლოგიის განყოფილების გამგედ; 1974 წლიდან გარდაცვალებამდე — პიროვნების ფსიქოლოგიის განყოფილების გამგედ.

ნორაკიძეს მეცნიერული კვლევის ძირითადი მიმართულებებია: პიროვნების, ხელოვნების, დეფექტოლოგიისა და სპორტის ფსიქოლოგიის პრობლემები. მისი რედაქტორობით გამოიცა კრებული: „ბავშვის ფსიქიოლოგია“ (3 ტომად, 1964-1975). ავტორია წიგნებისა: „ანბანი და პირველი საკითხავი წიგნი ყრუ-მუნჯთა სკოლისათვის“ (1941, პ. ჭანიშვილთან ერთად); „სპორტის ზოგადი ფსიქოლოგია“ (1951, 1957, 1959, 1967); „პიროვნების ტემპერამენტი და ფიქსირებული განწყობა“ (1963); „ხასიათის ფსიქოლოგია და მხატვრული ლიტერატურა“ (1972); „პიროვნების ხასიათის კვლევის მეთოდები“ (1981); „პიროვნების განწყობის სტრუქტურის კვლევის კლინიკურ-ბიოგრაფიული მეთოდი“ (ა. გრიგოლავას თანაავტორობით, 1984) და სხვ.
მარსელ კიპაჩი

მარსელ კიპაჩი ( ; დ. 12 თებერვალი , 1894, კრიჟევიცე, კოპრივიჩე-კრიჟევაცა, ხორვატია — გ. 12 აგვისტო, 1915, რუსეთის ფრონტი ) — ხორვატი გამომგონებელი. ამ ვუნდრკინდის ნამუშევრები და გამოგონებები უკავშირდება ელექტრონიკის, მაგნეტიზმის, აკუსტიკის, აუდიო გადაცემის და ტრანსფორმატორების სფეროებს.

მარსელ კიპაჩი დაიბადა ხორვატიის ჩრდილოეთით მდებარე ქალაქ კრიჟევიცეში, რომელიც იმ პერიოდში ავსტრია-უნგრეთის იმპერიის შემადგენლობაში იყო. კიპაჩების კეთილშობილი ოჯახი ქალაქ კრიჟევიცეში საუკუნის დასაწყისში დასახლდა და საკმაოდ დიდი გავლენით სარგებლობდა. მომავალი გამომგონებელი ეკონომიკას ბერლინში სწავლობდა, ხოლო ელექტრო ინჟინერიას შარლოტენბურგში ეუფლებოდა .

1910 წლის 16 მარტს, ბერლინში, 16 წლის ასაკში, მარსელმა დააპატენტა საზღვაო კომპასი, რომელიც რკინისა და მაგნიტური ძალების არსებობის მიუხედავად, ჩრდილოეთისკენ იყო მიმართული. 1911 წლის 20 დეკემბერს ლონდონში უკვე გაუმჯობესებული ვერსია დააპატენტა. მეორე ვერსია საზღვაო კომპასის დისტანციურ მოწყობილობას წარმოადგენდა, რომელიც შედგებოდა მაგნიტური ძალების ან მათ უშუალო სიახლოვეს მყოფი არამაგნიტური მასების მიმართ მდგრადი გემის სხვადასხვა ნაწილში განლაგებული საჩვენებელი ინსტრუმენტების დანიშნულების მქონე ამპერმეტრებისგან.

1912 წელს საფრანგეთში ახალგაზრდა გამომგონებელმა დააპატენტა ავტომობილის გასანათებელი დინამო-მანქანა. ეს იყო ერთგვარი ელექტრო გენერატორი, რომელიც შერწყმულია თავად მანქანის მექანიკურ ძრავთან. იმავე წელს მარსელ კიპაჩმა დააპატენტა დენის ჩამრთველი, რომელიც განკუთვნილი იყო რენტგენის აპარატებისთვის. მის მიერ დაპატენტებული დენის ჩამრთველი მუშაობდა გაზის წნევაზე. მარსელ კიპაჩის "პატარა ტრანსფორმატორი" დაბალი ძაბვისთვის ფართოდ გამოიყენებოდა, როგორც "- სისტემის" ნაწილი სამთო და სტომატოლოგიურ ნათურებში, მასაჟის ძრავებში და სხვა მოწყობილობებში. მარსელ კიპაჩი დიდ ინტერესს იჩენდა მექანიკისა და ელექტრონიკის სხვადასხვა სფეროების მიმართ, აქტიურად აწარმოებდა მიმოწერას ცნობილ მეცნიერებთან და გამომგონებლებთან.

როდესაც 1914 წლის 28 ივლისს პირველი მსოფლიო ომი დაიწყო, მარსელ კიპაჩი მოხალისედ წავიდა ჯარში.ახალგაზრდა გამომგონებელი დაიღუპა 1915 წელს რუსეთის ფრონტზე 21 წლის ასაკში. მისი ნეშტი 1917 წელს კრიჟევცში გადაასვენეს, სადაც ქალაქის სასაფლაოზე საოჯახო საძვალეში დაასვენეს.

მისი ორი პატენტი მოხვდა დიდ გამოფენაზე "საბუნებისმეტყველო მეცნიერების საუკუნე ხორვატიაში: თეორია და გამოყენება" (1996 წლის ივნისი-ოქტომბერი, კლოვიჩი დვორის გალერეა ). პროფესორმა ვლადიმერ მულევიჩმა 1993 წელს ახალი ტექნოლოგიების მე-4 საერთაშორისო სიმპოზიუმზე წაიკითხა ლექცია გამომგონებელის მუშაობის შესახებ. დღეს კრიჟევციში ფუნქციონირებს მარსელ კიპაჩის სახელობის ინოვაციური საზოგადოება. ქალაქის მუზეუმში დაცულია მრავალი დოკუმენტი და საოჯახო ფოტო. 2004 წელს კრიჟევცში მოეწყო გამოფენა კიპაჩების ოჯახის შესახებ.
სპირიდონ ნორაკიძე

სპირიდონ ლევანის ძე ნორაკიძე, ნარაკიძე, (დ. 1847, სოფ. ხორში, ახლანდ. სენაკის მუნიციპალიტეტი, — გ. 31 იანვარი, 1909, თბილისი) — ქართველი საზოგადო მოღვაწე — განათლების პროპაგანდისტი („სახალხო მასწავლებელი“), ქველმოქმედი.

დაიბადა ზუგდიდის მაზრის აზნაურის ოჯახში. დაწყებითი განათლება სოფლის ორკლასიან სკოლაში მიიღო. 1884 წელს დანიშნეს სოხუმის ოკრუგის სოფელ გინძე-ეწერის გ. შარვაშიძისეული მდიდარი მამულების გამგედ. ამ მამულების ხე-ტყის წარმოებამ მისი ხელმძღვანელობით დიდ წარმატებას მიაღწია. 1885 წელს ნორაკიძის ინიციატივით, ხელშეწყობით და დაფინანსებით ზუგდიდში, ფოთსა და ხობში მოეწყო ბიბლიოთეკა-სამკითხველოები. აქტიურად მონაწილეობდა ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების (რომლის დამფუძნებელი წევრიც იყო) საქმიანობაში და მისი ოჩამჩირის განყოფილების ჩამოყალიბებაში. 1895 წელს ნორაკიძემ დააარსა მუშათა არტელი „რიონის მშრომელთა ამხანაგობა“, რომელიც რუსეთის მთავრობამ მალევე დახურა. იმავე წელს იგი აქტიურად ჩაერთო თედო სახოკიას მიერ დაფუძნებულ „ქართული პარტიის“ მუშაობაში, რომლის ძირითადი მიზანს აფხაზეთში რუსეთის კოლონიურ პოლიტიკის წინააღმდეგ ბრძოლა წარმოადგენდა.

1905 წლის რევოლუციის დროს ნორაკიძე აწყობდა საიდუმლო კრებებს, მონაწილეობდა სოციალისტ-ფედერალისტური პარტიის მიერ ორგანიზებულ იარაღის შემოტანა-დარიგების საქმეში. იმავე წელს დააპატიმრეს ე. წ. ზუგდიდის რესპუბლიკის საქმეზე და საქართველოდან გადაასახლეს, თუმცა 1906 წლის ამნისტიის შემდეგ კვლავ აფხაზეთში დაბრუნდა და გააგრძელა სამეურნეო და საგანმანათლებლო საქმიანობა. ნორაკიძე გაურკვეველ გარემოებებში მოკლეს 1909 წელს თბილისში. დაკრძალეს მშობლიურ სოფელში სამეგრელოში.
სენაკის წმინდა ალექსი შუშანიას ეკლესია

}
| რელიგიური_წევრობა =
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი = სენაკის მუნიციპალიტეტი
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი =მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება =
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = აქ ჩაწერეთ განედი ათობითში მაგ:41,5414
| გრძედი =ითვლება: აქ ჩაწერეთ გრძედი ათობითში მაგ:44,0540
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=

წმინდა ალექსი შუშანიას სახელობის ეკლესია — ბაზილიკური ეკლესია სენაკის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს წმინდა ალექსი შუშანიას სახელობის მართლმადიდებლური სკოლა-გიმნაზიის ეზოში. გაიხსნა 2014 წლის 6 ოქტომბერს. აგებულია არქიტექტორ რევაზ ჯანაშიას პროექტის მიხედვით.
სოლომონ ონიკაშვილი

სოლომონ ნიკოლოზის ძე ონიკაშვილი, ონიკოვი, — ქართველი აზნაური, რუსეთის იმპერიის არმიის პოლკოვნიკი (1860).

დაიბადა მწიგნობარ ნიკოლოზ ონიკაშვილის ოჯახში. 1819 წლიდან რუსეთის არმიაში ოფიცრად მსახურობდა. მონაწილეობდა რუსეთ-სპარსეთის (1826-1828) და რუსეთ-ოსმალეთის (1828-1829) ომებში. თავი გამოიჩინა ახალციხის ბრძოლაში (1828), სადაც დაიჭრა. ირიცხებოდა კავკასიის არმიის ქვეით ჯარში. 1851 წელს მიიღო პოდპოლკოვნიკის წოდება. 1852-1853 წლებში იყო ახალი ბაიაზეთის მაზრის სამხედრო უფროსი, 1854-1856 — ერევნის მაზრის უფროსი, ხოლო 1858-1859 წლებში — ქ. ქუთაისის კომენდანტი. 1860 წელს პენსიაზე გავიდა პოლკოვნიკის წოდების მინიჭებით და მუნდირის ტარების უფლების შენარჩუნებით.

დაჯილდოებული იყო წმ. ანას (წარწერით „მამაცობისთვის“, 1826) და (ბაბთით, 1828), წმ. ვლადიმერის (ბაბთით, 1829) ხარისხის ორდენებით, ოქროს იარაღით „მამაცობისთვის“ (1832), წმ. გიორგის ხარისხის ორდენით (25-წლიანი სამსახურისთვის, 1839). მისი შვილებიდან: გიორგი იყო სამხედრო სამსახურში, კონსტანტინე — სამოქალაქოში; ქალიშვილი ბარბარე ცოლად ჰყავდა „ტიტულოვან მრჩეველ“ პეტრე ნაკაშიძეს (მათი შვილი იყო პუბლიცისტი და საზოგადო მოღვაწე ილია ნაკაშიძე).
ათამ ონიკაშვილი

ათამ ონიკაშვილი (გ. 1880) — პირველი ფერეიდნელი ქართველი რეპატრიანტი საქართველოში.

ირანში, ფერეიდანში, სოფ. მარტყოფში დაბადებული ათამ ონიკაშვილი 20 წლის ასაკში სამუშოდ გადასულა თავრიზში, სადაც მუშაობდა ინგლისელ ინჟინერთან; შემდეგ მას ბაქოში გაჰყვა საქართველოში გამგზავრების მიზნით და 1871 წელს თბილისში ჩამოვიდა. ქართულ ენაზე მოსაუბრე მოულოდნელი სტუმრის გამოჩენას ქართულ საზოგადოებაში დიდი გამოხმაურება მოჰყვა. ის იყო პირველი ფერეიდნელი, რომელმაც ჩამოიტანა ამბავი სპარსეთის ქართველობის შესახებ. ონიკაშვილს შეხვდნენ: დიმიტრი ბაქრაძე, იაკობ გოგებაშვილი, აკაკი წერეთელი, გიორგი წერეთელი, სერგი მესხი, დიმიტრი ყიფიანი, გრიგოლ ორბელიანი, პეტრე უმიკაშვილი. ათამთან გასაუბრების საფუძველზე ნიკო ყიფიანმა გაზეთ „დროებაში“ გამოაქვეყნა წერილი „ქართველების კალონია სპარსეთში“, რომლითაც ქართულმა საზოგადოებამ პირველად გაიგო სინამდვილე ფერეიდნელების შესახებ.

ონიკაშვილმა გრიგოლ ორბელიანს რუსეთის ხელისუფლებასთან შუამდგომლობა სთხოვა ფერეიდნელების საქართველოში გადმოსახლების საკითხში, თუმცა ორბელიანისგან უარი მიიღო, რამაც ის ძლიერ გაანაწყენა. გულგატეხილი ათამი საქართველოში დარჩა, საგარეჯოს რკინიგზის დეპოში დაიწყო მუშაობა, გაქრისტიანდა, ალექსანდრე დაირქვა და ქართველ ქალზე დაქორწინდა. მან სიცოცხლე გაურკვეველი მიზეზით, თვითმკვლელობით დაასრულა 1880 წელს.
მიხეილ ბატონიშვილი

მიხეილ ბატონიშვილი (დ. 1783, თბილისი, — გ. 21 ნოემბერი, 1862, სანქტ-პეტერბურგი) — ქართლ-კახეთის უკანასკნელი მეფე გიორგი -ისა და მარიამ დედოფლის ვაჟი, სამეფო კარის უკანასკნელი წარმომადგენელი.

გიორგი -ის ხანმოკლე მეფობის დროს ახალგაზრდა მიხეილს თავისი თანატოლებისგან ჩამოყალიბებია ქვეითთა მუდმივი სამხედრო რაზმი, რომელიც იმდროინდელი რუსული არმიის სტანდარტებით იწვრთნებოდა. საქართველოში მყოფი რუსეთის ჯარის მეთაური გენერალი ივანე ლაზარევი მიხეილს მეფე გიორგის მეორე ქორწინებიდან შეძენილი შვილებიდან ყველაზე პერსპექტიულად თვლიდა. ბევრი სხვა ბატონიშვილისგან განსხვავებით, მიხეილი არ შეეწინააღმდეგა 1801 წელს რუსეთის მიერ ქართლ-კახეთის ანექსიის შემდეგ სამეფო სახლის წევრების საქართველოდან გადასახლების ბრძანებას. ამისთვის წმ. ანას ხარისხის ორდენით დაჯილდოვდა, ყოველწლიური პენსია დაენიშნა და საქართველოს მონახულების უფლება მიეცა. ცხოვრება უმეტესად რუსეთში გაატარა. 1827 წელს მოსკოვში მიხეილი მოინახულა ქართველ შეთქმულთა ერთ-ერთმა ლიდერმა ფილადელფოს კიკნაძემ. იგი რამდენჯერმე იხსენიება 1832 წლის შეთქმულების საგამომძიებლო მასალებში, თუმცა მასში პირდაპირი მონაწილეობა არ მიუღია. 1859-1860 წლებში რუსეთის მთავრობის ე. წ. განსაკუთრებული კომისიის წევრი იყო. მფარველობას უწევდა და ეხმარებოდა რუსეთში მყოფ ქართველ სტუდენტებს, მ. შ., ი. ხელაშვილსა და გ. ქიქოძეს. თანამედროვეთა დახასიათებით მიხეილი გონიერი, განათლებული, თავმდაბალი და ქველმოქმედი ყოფილა. ცოლ-შვილი არ ჰყოლია. გარდაიცვალა პეტერბურგში. დაკრძალულია ალექსანდრე ნეველის ლავრის ოქროპირის მონასტერში.
შარლ მეცხრის მეფობის ქრონიკა

შარლ მეცხრის მეფობის ქრონიკა ფრანგი მწერლის, პროსპერ მერიმეს 1829 წლის ისტორიული რომანი. ნაწარმოებში მოქმედება საუკუნეში მიმდინარეობს, სიუჟეტი კი გადმოგვცემს დიდგვაროვან ბერნარ დე მერჟისა და დიანა დე ტიურჟეს სიყვარულის ისტორიას, რომელიც მჭიდროდაა დაკავშირებული კათოლიკეებსა და ჰუგენოტებს შორის არსებულ დაპირისპირებასთან და ბართლომეს ღამესთან.
საერთაშორისო კონვენცია სატვირთო მარკის შესახებ

საერთაშორისო კონვენცია სატვირთო მარკის შესახებ ― საერთაშორისო საზღვაო ორგანიზაციის მიერ მიღებული კონვენცია. ხელი მოეწერა 1966 წლის 5 აპრილს, ლონდონში. კონვენციის დამატებაა 1988 წლის ოქმი და კიდევ ერთხელ შეასწორეს 2003 წელს. კონვენცია კონკრეტულად წყალხაზს ეხება, გემის კორპუსის უმაღლეს წერტილს, რომლის წყლის ზედაპირთან შეხებაც დასაშვებია. ხომალდი, რომელიც ისეა დატვირთული, რომ მისი წყალხაზი წყალქვეშაა და არ ჩანს, აჭარბებს მაქსიმალურ წყალშიგს და საფრთხეშია მაქსიმალური ტევადობის გადაჭარბბეის გამო.

1988 წელს მიღებული ოქმი 1966 წლის კონვენციის სერტიფიცირების მოთხოვნების ზღვაზე ადამიანის სიცოცხლის დაცვის შესახებ საერთაშორისო კონვენციასა და ხომალდებიდან გაჭუჭყიანების აღკვეთის შესახებ საერთაშორისო კონვენციასთან ჰარმონიზებას ისახავს მიზნად.

სატვირთო მარკის შესახებ საერთაშორისო კონვენციის შესაბამისად, ყველა სატვირთო ხაზი მონიშნული უნდა იყოს ხომალდის შუა ნაწილში, ორივე მხარეს.
ჭალის ეკლესია (იუსუფელი)

ჭალის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თანამედროვე თურქეთის ტერიტორიაზე. ისტორიული ტაოს ქალაქ იუსუფელის გარეუბანში, მდინარე ჭოროხის მარჯვენა ნაპირზე, განეკუთვნება - საუკუნეებს. ტაძარში შემორჩენილია ფრესკები.

განირჩევა ფრესკული წარწერების კვალიც. შესასვლელი დასავლეთიდან ჰქონია. ტაძარი 2023 წელს იუსუფელის ადგილზე აგებული წყალსაცავის ფსკერზე მოექცევა.
ბაჰჩელი (იუსუფელის რაიონი)

ბაჰჩელი — სოფელი იუსუფელის რაიონში, ართვინის პროვინცია, თურქეთი. მდებარეობს ართვინიდან 115 კილომეტრში, ხოლო რაიონის ცენტრ იუსუფელიდან 10 კილომეტრში. 2020 წლის მონაცემებით სოფელში 114 ადამიანი ცხოვრობს

სოფლის ძველი ქართული სახელია ქისპორეთი. სოფლიდან 2,4 კილომეტრში მდებარეობს ადრე შუა საუკუნეების ქისპორეთის ციხე.
თექალე (იუსუფელის რაიონი)

თექალე — სოფელი იუსუფელის რაიონში, ართვინის პროვინცია, თურქეთი. მდებარეობს ართვინიდან 112 კილომეტრში, ხოლო რაიონის ცენტრ იუსუფელიდან 7 კილომეტრში. 2021 წლის მონაცემებით სოფელში 555 ადამიანი ცხოვრობს

სოფლის ძველი სახელია დორთ-ქილისა (ოთხთა). სოფელმა სახელწოდება მიიღო სოფლიდან 5 კილომეტრში მდებარე ქართული ეკლესიიდან (ოთხთა).

სოფელი ოთხთა ანუ თექალე თავისი ისტორიული ადგილიდან ახალ დასახლებაში გადაიტანეს 2022 წლის ნოემბერში, როდესაც იუსუფელის კაშხალმა დაიწყო წყლით შევსება.
იაკოვ მილატოვიჩი

იაკოვ მილატოვიჩი (; დ. 7 დეკემბერი, 1986) — მონტენეგროელი პოლიტიკოსი და ეკონომისტი. მონტენეგროს არჩეული პრეზიდენტი, მას შემდეგ, რაც დაამარცხა მოქმედი პრეზიდენტი მილო ჯუკანოვიჩი. ეკონომიკის მინისტრი ზდრავკო კრივოკაპიჩის კაბინეტში 2020-2022 წლებში.

ბიოგრაფია
იაკოვ მილატოვიჩი დაიბადა 1986 წელს ჩერნოგორიის სოციალისტური რესპუბლიკის დედაქალაქ ტიტოგრადში. დაწყებითი და საშუალო განათლება მიიღო გიმნაზია „სლობოდან შკეროვიჩში“. დაამთავრა მონტენეგროს უნივერსიტეტის ეკონომიკის ფაკულტეტი ბაკალავრის ხარისხით, ხოლო მაგისტრატურა გაიარა 2013 წელს ოქსფორდში. იგი იყო ჩივენინგისა და კონრად ადენაუერის ფონდის სტიპენდიების მფლობელი. საუბრობს ინგლისურ, იტალიურ და ესპანურ ენებზე.

2020 წლის 4 დეკემბრიდან 2022 წლის 28 აპრილამდე ზდრავკო კრივოკაპიჩის მთავრობის ეკონომიკის მინისტრია.

2023 წელს გამართულ საპრეზიდენტო არჩევნებში დამარცხა მოქმედი პრეზიდენტი მილო ჯუკანოვიჩი.
იშვიათ მიწათა ელემენტები

იშვიათ მიწათა ელემენტები — ელემენტთა პერიოდული სისტემის მესამე ჯგუფის ქიმიური ელემენტები: სკანდიუმი _{21}, იტრიუმი _{39}, ლანთანი _{57} და ლანთანოიდები. თავისუფალ მდგომარეობაში იშვიათ მიწათა ელემენტები ლითონებია. სახელი „იშვიათ მიწათა“ უწოდეს იმის გამო, რომ იშვიათად გვხვდება დედამიწის ქერქში, ამასთან მათი ჟანგეულები წყალში პრაქტიკულად უხსნარია, რისთვისაც ადრე „მიწებს“ უწოდებდნენ.
ჰიპოთირეოზი

ჰიპოთირეოზი — მდგომარეობა, რომლის დროსაც ფარისებრი ჯირკვლის ფუნქცია არანორმალურადაა დაქვეითებული. დაავადებას საფუძვლად უდევს თირეოიდული ჰორმონის სრული ან ნაწილობრივი დათრგუნვა. კლინიკურად გამოხატურ ჰიპოთირეოზს მიქსედემა ეწოდება. ჰიპოთირეოზი მეტწილად გავრცელებულია ქალებში.

გამომწვევი მიზეზები
ჰიპოთირეოზი შეიძლება იყოს პირველადი, მეორეული და პერიფერიული.
პირველადი ჰიპოთირეოზი
გვხვდება ავადმყოფთა 95-99%-თან. მას იწვევს სხვადასხვა მიზეზი, მათ შორის - ფარისებრი ჯირკვლის განვითარების ანომალია, ენდემური ჩიყვი, ქვემწვავე თირეოდიტი, აუტოიმუნური თირეოდიტი, თირეოსტატიკური პრეპარატებით მკურნალობა, ფარისებრი ჯირკვლის კიბო.
მეორეული ჰიპოთირეოზი
დაკავშირებულია ჰიპოფიზის, ზოგჯერ ჰიპოთალამუსის პათოლოგიებთან.
პერიფერიული ჰიპოთირეოზი
პერიფერიული ჰიპოთირეოზის დროს სისხლში თირეოდული ჰორმონების შემცველობა ნორმალურია, ჰიპოთირეოზის კლინიკური გამოვლინებები კი თირეოიდულ ჰორმონთა მიმართ პერიფერიული ქსოვილების რეზისტენტობის მომატებას უკავშირდება.
ტინოსის ხარების ეკლესია

ხარების ეკლესია — მართლმადიდებლური ეკლესია კუნძულ ტინოსზე. ტაძარი ღვთისმშობლის სახელობის სალოცავია და 15 აგვისტოს ხდება ღვთისმშობლის მიძინების დღესასწაულის საერთო ბერძნული ცენტრი.

ისტორია
ეკლესია აშენდა იმ ადგილას, სადაც წმინდა პელაგიამ აღმოაჩინა ღვთისმშობლის დიდი სიხარულის სასწაულმოქმედი ხატი. ეკლესიის თანამედროვე შენობა აგებულია რენესანსის სტილში ძველი სამლოცველოს ადგილზე და გაიხსნა 1830 წელს.

მართლმადიდებელი მომლოცველები, რომლებიც ხარების ეკლესიას სტუმრობენ, ასევე ხშირად მიდიან მეზობელ კუნძულ პაროსზე, სადაც მდებარეობს ასკარიანი ეკლესია, ერთ-ერთი უძველესი ქრისტიანული ნაგებობა საბერძნეთში.
საგინაშვილი

საკუთარი სახელი საგინაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

ალექსანდრე საგინაშვილი — რუსეთის იმპერიის არმიის გენერალ-ლეიტენანტი
ბაჩუკი საგინაშვილი — სპორტსმენი (მკლავჭიდი)
გაბრიელ საგინაშვილი — ბერი, კალიგრაფი
დავით საგინაშვილი — რუსეთის იმპერიის არმიის პოლკოვნიკი
ელისაბედ ჭავჭავაძე-საგინაშვილისა — საზოგადო მოღვაწე
ელისე თბილელი (საგინაშვილი) — სასულიერო პირი
იაგორ საგინაშვილი — რუსეთის იმპერიის არმიის პოდპოლკოვნიკი
ივანე საგინაშვილი — რუსეთის იმპერიის არმიის გენერალ-მაიორი
ლევან საგინაშვილი — სპორტსმენი (მკლავჭიდი)
ოთარ საგინაშვილი — სპორტსმენი (მკლავჭიდი)
როსტომ საგინაშვილი — მომღერალი (ტენორი)
როსტომ საგინაშვილი — რუსეთის იმპერიის არმიის გენერალ-მაიორი