iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
დიდი ვაშლი

„დიდი ვაშლი“ — ქალაქ ნიუ-იორკის მეტსახელი ან ალტერნატიული ტოპონიმი. მეტსახელის პოპულარობა განაპირობა 1970-იან წლებში ნიუ-იორკის კონვენციისა და ვიზიტორთა ბიუროს პრომო-კამპანიამ. მისი ადრეული წარმოშობის ისტორია ნაკლებად ცნობილია. ყველაზე სანდო ვარაუდია 2004 წელს ნიუ-იორკის ისტორიული საზოგადოების ვერსია, რომლის მიხედვით ეს მეტსახელი პირველად პოპულარიზებული იყო ჯონ ფიცჯერალდის მიერ, რომელმაც ის პირველად გამოიყენა „ნიუ-იორკ მორნინგ ტელეგრაფის“ ცხენით ჯირითის სიახლეების გვერდზე, 1921 წელს. შემდეგში მან მეტსახელის წარმოშობა 1924 წლის 18 თებერვლის სტატიაში ახსნა, მიანიჭა რა მისი მოგონება შავკანიან ამერიკელ მეჯინიბეს ნიუ-ორლეანიდან:

1920-იან წლებში ნიუ-იორკის საცხენოსნო ჯირითები ყველაზე პრესტიჟულად ითვლებოდა, ასე რომ ნიუ-იორკში ჯირითზე მოხვედრა, დიდი პატივი, ჯილდო, ანუ ალეგორიულად — „დიდი ვაშლი“, იყო.

ერთი დეკადით გვიან მრავალი ჯაზის მუსიკოსი ქალაქს, განსაკუთრებით კი ჰარლემს, „დიდ ვაშლს“ უწოდებს, გულისხმობენ რა მასში მსოფლიოს ჯაზის დედაქალაქს. მალე ეს მეტსახელი ნიუ-იორკ სიტისა და მისი კულტურული ნაირფეროვნების სინონიმი გახდა. ადრეულ 1970-იანებში ამ სახელმა დიდი როლი შეასრულა ქალაქისთვის ტურისტული ეკონომიკის წამოწევის კამპანიაში. ამჟამად ეს მეტსახელი ქალაქის საერთაშორისო განსაზღვრებად იქცა და ასოცირდება ნიუ-იორკის კულტურულ და ტურისტულ ღირსშესანიშნაობებთან. დასავლეთ 54-ე ქუჩისა და ბროდვეის კუთხე, სადაც ჯონ ფიცჯერალდი ცხოვრობდა 1934-1963 წლებში, ამჟამად „დიდი ვაშლის კუთხედ“ იწოდება.
შურთხი

შურთხი — ფრინველთა გვარი ქათმისნაირთა რიგისა. აქვთ მკვრივი ტანი, მაგარი ნისკარტი და ფეხები (მამლებს მოკლედეზებიანი). მათი სხეულის სიგრძე 50–70 სმ აღწევს. შეფერვაში ჭარბობს რუხი და თეთრი ფერები. გვარი მოიცავს 5 სახეობას. საქართველოში ბინადრობენ კავკასიური და კასპიური შურთხები (უკანასკნელი შეტანილია საქართველოს „წითელ ნუსხაში“). ვერტიკალურად ვრცელდებიან ზღვის დონიდან 1600–1400 მ-ზე. გაზაფხულზე ტიხტიხის შემდეგ დედალი პატარა ორმოში დებს 8–10 კვერცხს და კრუხობს 3 კვირაზე მეტხანს. შურთხები იკვებებიან მცენარეთა კვირტებით, ყლორტებით, თესლით, კენკრით, ბოლქვებით, იშვიათად მწერებით.
ჩიტბატონა

ჩიტბატონა — ფრინველი ბეღურასნაირთა რიგისა. ტანად პატარაა, ჭრელად შეფერილი. მამალს თავზე წითელი „გვირგვინი“ ადგას. გავრცელებულია ევროპაში, აზიაში, კავკასიონის და მცირე კავკასიონის, შუა აზიასა და სამხრეთ ყაზახეთის, თარბა ღათაის მთიანეთში. საქართველოში ბინადრობს ზღვის დონიდან 1500-3500 მ-მდე ტყის ზედა ზონასა და სუბალპურ მთიანეთში. კვერცხს დებს 2-ჯერ, თითო დადებაზე 3-5 ცალს. იკვებება სარეველების თესლით, პატარ-პატარა ჭიებით. ჩიტბატონას ზოგჯერ არასწორად -ს ეძახიან.
ჩხართვი

ჩხართვი — ფრინველი ბეღურასნაირთა რიგისა. მისი სხეულის სიგრძე 30 სმ აღწევს (ყველაზე დიდია ევროპული შაშვების გვარში). აქვს მორუხო-მურა ფერის ზურგი, თეთრი, მუქხალებიანი მუცელი, გავრცელებულია ევროპისა და აზიის წიწვიან (ჩრდილოეთით) და ფოთლოვან ტყეებში (აღმოსავლეთით საიანებემდე, სამხრეთით ჰიმალაიმდე, ჩრდილო-დასავლეთ აფრიკაში), საქართველოში ბინადრობს, ხეზე ბუდობს. დებს 4-5 კვერცხს. ინკუბაცია 2 კვირას გრძელდება. იკვებება უხერხემლოებით, კენკრით. სპორტული ნადირობის ობიექტია.
ჩხიკვი

ჩხიკვი, ჯაფარა — ფრინველი ბეღურასნაირთა რიგისა. ფერად მიწითალო-რუხია, ბოლო და „ულვაშები“ შავი აქვს, ქოჩორი — შავლაქებიანი, წელი — თეთრი, ფრთაზე — ლამაზი, შავფხაჭებიანი, ცისფერი ლაქა. მისი სხეულის სიგრძე 34 სმ-ია, მასა 160 გ-ს აღწევს. გავრცელებულია ევროპაში, აზიასა და ჩრდილო-დასავლეთ აფრიკაში. ბინადრობს შერეულ და ფოთლოვან ტყეებში. საქართველოში მობინადრეა. დებს 4–7 (10-მდე) კვერცხს. იკვებება თესლებით, კენკრით, ხილით, რკოთი და მწერებით, რომელთა განადგურებით ერთგვარი სარგებლობა მოაქვს. საკმაოდ კარგად ბაძავს სხვადასხვა ბგერას.
ციცარი

ციცარი შინაური , ფრინველთა ოჯახი ქათმისნაირთა რიგისა. შინაური ციცარი წარმოშობილია ჩვეულებრივი ციცრისგან , რომელიც დასავლეთ აფრიკაში ბინადრობს. შინაურ ციცარს აქვს გრძელი, ოვალური სხეული. იყენებენ უმთავრესად სახორცედ. მოზრდილი მამლის მასაა დაახლოებით 2 კგ, დედლისა 1,8 კგ. კვერცხმდებლობა - 70-120 კვერცხი წელიწადში. კვერცხი იწონის 42-45 გრამს. მეციცრეობას სამრეწველო მნიშვნელობა აქვს საფრანგეთში, უნგრეთში, იტალიაში, ინგლისში, აშშ-ში, ავსტრალიაში.
ცულნისკარტა

ცულნისკარტა, ქოჩორა ცულნისკარტა — ფრინველი მეჭვავიასნაირთა რიგისა. მისი სხეულის სიგრძე 40 სმ, მასა 600-800 გ აღწევს. აქვს გვერდებიდან შებრტყელებული ძლიერი ნისკარტი, თვალებს უკან გრძელი ყვითელი ბუმბულების კონები. შეფერილია მოშავო-მურად, ლოყები თეთრია, ფეხები — წითელი. გავრცელებულია ალეუტის კუნძულებზე, ბერინგის ზღვის კუნძულებზე, ალასკაზე, აშშ-ში წყნარი ოკეანის სანაპიროზე, იაპონიაში. ნაპრალში დებს 1 კვერცხს. იკვებება წვრილი თევზით, ზღვის უხერხემლოებით. ცულნისკარტა კარგად ფრენს, ცურავს და ყვინთავს. ზოგან რეწვის ობიექტია (იყენებენ მის კვერცხებს, ხორცს, ნაწილობრივ ბუმბულს).
ძერა

ძერა — მტაცებელი ფრინველების გვარი ქორისნაირთა რიგისა. აქვთ გრძელი, ამოკვეთილი ბოლო, ფართო, გრძელი ფრთები. მოიცავს 3 სახეობას: წითელ ძერას ანუ ბორას, ეგვიპტურ ძერას და შავ ძერას. უკანასკნელი გავრცელებულია ევროპაში, აზიაში, აფრიკასა და ავსტრალიაში, მადაგასკარზე. საქართველოში ბინადრობს, ზამთარში ნომადობს. ბუდეს იკეთებენ ხეზე, კლდეზე ან ხრამში. აპრილ-მაისში დებენ 2-4 კვერცხს, რომელთა ინკუბაცია 1 თვეს გრძელდება. კრუხობს ორივე მშობელი. იკვებებიან მღრღნელებით, ქვეწარმავლებით, ლეშით, იშვიათად თევზითა და წვრილ-წვრილი ფრინველებით.
საქართველოს ჟურნალისტთა დამოუკიდებელი ასოციაცია

საქართველოს ჟურნალისტთა დამოუკიდებელი ასოციაცია — დამოუკიდებელი საქართველოს ისტორიაში პირველი ჟურნალისტური გაერთიანებაა, რომელმაც ჟურნალისტთა საერთაშორისო ფედერაციის წევრობა მიიღო (2000). ასოციაცია დააფუძნა პროფესიონალ ჟურნალისტთა ჯგუფმა. ამჟამად კავშირი აერთიანებს მედიის 150-ზე მეტ თანამშრომელს.

2014 წელს, ევროპის ჟურნალისტთა ფედერაციამ, საქართველოს ჟურნალისტთა დამოუკიდებელი ასოციაცია წევრად მიიღო.

პოსტ-საბჭოთა საქართველოში რამდენიმე წელი იმოქმედა სამთავრობო კონტროლ ქვეშ არსებულმა საქართველოს ჟურნალისტთა ფედერაციამ, რომელიც საბჭოთა კავშირის დროს შეიქმნა (ყოფილი თავმჯდომარე აკაკი სიხარულიძე, გურჯაანის ყოფილი გამგებელი).

საერთაშორისო ფედერაციაში ჟურნალისტთა დამოუკიდებელი ასოციაციის მიღებით საერთაშორისო თანამეგობრობამ ალტერნატიულ გაერთიანებას დაუჭირა მხარი. 2003 წელს საქართველოს ჟურნალისტთა დამოუკიდებელმა ასოციაციამ მონაწილეობა მიიღო კავკასიისა და ცენტრალური აზიის არასამთავრობო ჟურნალისტური ორგანიზაციების კავშირის დაფუძნებაში. ხოლო 2004 წელს შეუერთდა კავკასიის არასამთავრობო ორგანიზაციათა ქსელს.

2001 წელს საქართველოს ჟურნალისტთა დამოუკიდებელმა ასოციაციამ შექმნა და ოფიციალურად მიიღო ჟურნალისტთა ეთიკის კოდექსი (ქცევის კოდექსი). აღნიშნულ დოკუმენტში გათვალისწინებულ იქნა ჟურნალისტთა საქმიანობასთან დაკავშირებული ყველა საერთაშორისო ნორმა. კოდექსი მოგვიანებით საფუძვლად დაედო სხვა მედია ორგანიზაციების ეთიკის კოდექსს.
ეთიკის კოდექსი

ეთიკის კოდექსი გამოიყენება სხვადასხვა პროფესიულ საქმიანობაში შიდა რეგულაციისთვის, როგორც კანონის ალტერნატიული მექანიზმი - სახელმძღვანელო. ეთიკის კოდექსს არ გააჩნია კანონის ძალა და ემყარება ადამიანთა ჯგუფის მიერ დადგენილ წესებს, რომლებიც თავის მხრივ ითვალისწინებენ საზოგადოებაში დადგენილ მორალურ წესებს და საერთაშორისოდ აღიარებულ ნორმებს ამა თუ იმ სფეროში.

ყველაზე მეტი ეთიკის კოდექსი შექმნილია ბიზნესის და ჟურნალისტიკის სფეროში.

საქართველოში ბიზნეს კომპანიათა ეთიკის კოდექსის ავტორია ბიზნეს ეთიკის ასოციაცია.
ჟურნალისტთა ეთიკის კოდექსი, შექმნილია და მიღებულია 2001 წელს საქართველოს ჟურნალისტთა დამოუკიდებელი ასოციაციას მიერ.
ჟურნალისტთა საერთაშორისო ფედერაცია

ჟურნალისტთა საერთაშორისო ფედერაცია (, აკრონიმი ) — მსოფლიოში უდიდესი ჟურნალისტური გაერთიანება, პირველად დაფუძნდა 1926 წელს, 1946 წელს განახლდა, ხოლო ამჟამინდელი სახით ჩამოყალიბდა 1952 წელს. დღეს ფედერაცია წარმოადგენს 500.000-ზე მეტ ჟურნალისტს 100-ზე მეტ ქვეყანაში. საერთაშორისო ფედერაციის შტაბ-ბინა განლაგებულია ბრიუსელში (ბელგია). 2001 წელს ჟურნალისტთა საერთაშორისო ფედერაციამ წევრად მიიღო საქართველოს ჟურნალისტთა დამოუკიდებელი ასოციაცია.

ისტორია
ჟურნალისტთა საერთაშორისო ფედერაცია 1926 წელს პარიზში დაარსდა საფრანგეთის ჟურნალისტთა ეროვნული სინდიკატის ინიციატივით. მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში ორგანიზაციის საქმიანობა შეწყდა, ხოლო 1952 წელს ბრიუსელში გამართულ კონგრესზე ფედერაცია ხელახლა დაფუძნდა.

1954 წელს ბორდოს კონგრესზე ფედერაციამ მიიღო ჟურნალისტთა ქცევის პრინციპების დეკლარაცია, რაც ჟურნალისტური ეთიკის ერთ-ერთი პირველი საერთაშორისო დოკუმენტი გახლდათ. ცივი ომის დასრულებისა და ჟურნალისტთა საერთაშორისო ორგანიზაციის დაშლის შემდეგ ფედერაციამ გააფართოვა საქმიანობა და რეგიონული წარმომადგენლობები შექმნა აფრიკაში, აზია-წყნარი ოკეანის რეგიონში, ლათინურ ამერიკაში, ევროპასა და ახლო აღმოსავლეთში.

2023 წლის თებერვალში, რუსეთ-უკრაინის ომის ფონზე, ჟურნალისტთა საერთაშორისო ფედერაციამ რუსეთის ჟურნალისტთა კავშირის წევრობა შეაჩერა უკრაინის ოკუპირებულ ტერიტორიებზე საქმიანობის გამო.

2024 წელს ფედერაციამ დაგმო ღაზაში ჟურნალისტების მიმართ ძალადობა და 26 თებერვალი პალესტინელ ჟურნალისტთა საერთაშორისო დღედ გამოაცხადა.

საქმიანობა
ჟურნალისტთა საერთაშორისო ფედერაცია მხარს უჭერს ჟურნალისტთა უფლებებისა და პრესის თავისუფლების დაცვას მსოფლიოში. ორგანიზაცია მუშაობს შრომითი პირობების გაუმჯობესებაზე, გამოხატვის თავისუფლების, სამართლიანი ანაზღაურების, გენდერული თანასწორობის, საავტორო უფლებებისა და ჟურნალისტთა უსაფრთხოების მიმართულებით.[1] განსაკუთრებული ყურადღება ეთმობა ფრილანსერ ჟურნალისტთა უფლებებსა და მედიის თავისუფლებისთვის არსებულ საფრთხეებთან ბრძოლას.

ორგანიზაცია ხელს უწყობს გენდერულ თანასწორობას ჟურნალისტურ საქმიანობაში, მედიაორგანიზაციებსა და პროფესიულ გაერთიანებებში. 2001 წელს შეიქმნა ფედერაციის გენდერული საბჭო, რომელიც ორგანიზაციის პოლიტიკას განსაზღვრავს გენდერული თანასწორობისა და წარმომადგენლობის საკითხებში.

1990 წლიდან ფედერაცია აქვეყნებს ყოველწლიურ ანგარიშს ჟურნალისტთა მკვლელობების შესახებ, ხოლო 1992 წლიდან მოქმედებს უსაფრთხოების ფონდი, რომელიც დევნისა და საფრთხის წინაშე მყოფ ჟურნალისტებსა და მათ ოჯახებს ეხმარება.

ფედერაციის შტაბ-ბინა მდებარეობს ბრიუსელში. მას აქვს რეგიონული ორგანიზაციები აფრიკაში, ევროპასა და ლათინურ ამერიკაში, ხოლო რეგიონული ოფისები განთავსებულია სიდნეიში, დაკარში, ბრიუსელსა და ბუენოს-აირესში. ორგანიზაციის უმაღლესი ორგანოა კონგრესი, რომელიც სამ წელიწადში ერთხელ იკრიბება.

2022 წლიდან ფედერაციის პრეზიდენტია დომინიკ პრადალიე, ხოლო გენერალური მდივანი — ენტონი ბელანჟე.
სეისმოგრაფი

სეისმოგრაფი (სეისმო...და ბერძნ. - ვწერ) (ან სეისმომეტრი, ბერძნ. = მიწისძვრა, და = ვზომავ) — მიწისძვრისა და სეისმოძიების დროს დედამიწის ქერქის რხევების ჩასაწერი ხელსაწყო.

თანამედროვე (ციფრული) სეისმოგრაფი შედგება 2 ნაწილისგან: სეისმო მიმღები (სენსორი) და ანალოგური სიგნალის ციფრულად გარდამქმნელი (მონაცემთა შემდგომი დაგროვების ან გადაცემის შესაძლებლობით).

პირველი ქართული წარმოების სეისმოგრაფი ”ტურა-1” შეიქმნა 2004 წელს, საქართველოს ერთიანი სეისმური დაცვის სამსახურში, ინჟინერთა ჯგუფის მიერ დავით ჩხაიძის ხელმძღვანელობით.
კუროვი

კუროვი (პოლ. ) სოფელია სამხრეთ-აღმოსავლეთ პოლონეთში, მდებარეობს პულავსა და ლუბლინს შორის, მდინარე კუროვკაზე. ის გმინას ადმინისტრაციული ცენტრია ლუბლინის სავოევოდოში და ჰყავს 2782 მოსახლე (2006 წლის აღრიცხვით).

ისტორია
1431-1442 წლებში სოფელს ქალაქის სტატუსი მიენიჭა მაგდებურგის კანონის შესაბამისად. როგორც დამოუკიდებელი ქალაქი ის წარმოადგენდა სურსათის სავაჭრო ცენტრს ახლომდებარე რაიონებისთვის. აქვე მდებარეობდა რამდენიმე ბეწვეულისა და ტყავეულის წარმოების ფაბრიკა. მე-16 საუკუნეში ამ ქალაქში პოლონელ ბრეთრენთა დასახლების გამო ის კალვინიზმის ერთ-ერთი ცენტრი გახდა. 1660 წლისთვის ქალაქის მცხოვრებთა უმრავლესობა არიანიზმის მიმდევარი გახდა.

ცნობილი კუროველები
აქ დაიბადა პოსტკომუნისტური პოლონეთის პირველი პრეზიდენტი ვოიცეხ იარუზელსკი.
წეროსნაირნი

წეროსნაირნი — ფრინველთა რიგი, რომელიც მოიცავს მეტად განსხვავებული მასის (30 გ-იდან 16 კგ-მდე), მორფოლოგიისა და ცხოვრების ნირის მქონე ფრინველებს. გაერთიანებული არიან 2 ქვერიგში, 5 ოჯახში (11 ოჯახი წარმოდგენილია ამომწყდარი ფრინველებით) და 42 გვარში. თანამედროვე ფორმები მოიცავს 165 სახეობას. საქართველოში როგორც მობუდარი გვხვდება, ისე მიმომფრენი ფრინველების სახით რამდენიმე სახეობა, მ.შ. 2 (ხონთქრის ქათამი ანუ პორფირიონი და რუხი წერო) შეტანილია საქართველოს „წითელ წიგნში“. წეროსნაირნი მეტწილად ნიადაგზე ცხოვრობენ, ნაწილი ჭაობებში ბინადრობს, მცირე რაოდენობა — ხეებზე. მეტწილად მონოგამები არიან.
წივწივასებრნი

წივწივასებრნი, წიწკანასებრნი — ფრინველთა ოჯახი ბეღურასნაირთა რიგისა. მოიცავს ტანად პატარა (სხეულის სიგრძე 10-20 სმ, მასა 7-25 გ) ფრინველებს. გავრცელებულია ევროპაში, აზიაში, აფრიკაში (საჰარის სამხრეთით) და ჩრდილოეთ ამერიკაში. მეხეური ფორმებია. ბინადრობენ ტყეებში, ბაღებში და პარკებში, ბუჩქნარებში, მცირე რაოდენობა — ლელქაშში. წივწივასებრნი იკვებებიან მწერებით, მათი მატლებითა და ჭუპრებით, კენკრითა და თესლით. მოიცავს 9 გვარის 65-მდე სახეობას. საქართველოში აღრიცხულია დიდი წივწივა, წიწკანა, შავი წიწკანა, რემეზი, ულვაშა წიწკანა. შეიძლება აჭარაში დადასტურდეს ხმელთაშუაზღვიური წიწკანას არსებობაც. ულვაშა წიწკანა შეტანილია საქართველოს „წითელ წიგნში“.
წითელფრთიანი კლდეცოცია

წითელფრთიანი კლდეცოცია — ფრინველი ბეღურასნაირთა რიგისა. მისი სხეულის სიგრძეა 18 სმ. აქვს სადგისისებრი ნისკარტი, რუხი ზურგი, შავი ბოლო და სხეულის ქვედა მხარე, ჟოლოსფერ-წითელი, შავლაქებიანი ფრთები. გავრცელებულია ევროპისა და აზიის მთიანეთში. ბინადრობს სუბალპურ და ალპურ სარტყლების კლდეებზე, ვერტიკალურად ზღვის დონიდან 3000 მ-იდან 4700 მ-მდე, იშვიათად გვხვდება ღრმა, დაბურულ ხეობებში. გვხვდება კარპატებში, კავკასიაში (მ.შ. საქართველო), შუა აზიასა და ალთაის მთიანეთში. ბუდობს კლდეების ნაპრალებში. ბუდეს იკეთებს ხავსის, ხმელი ბალახისა და ბალნისაგან. მაისში დებს 3-4 იშვიათად 5 კვერცხს, რომელთა ინკუბაცია 17-18 დღე-ღამე გრძელდება. იკვებება მწერებით, მათი კვერცხებით, მატლებითა და ჭუპრებით, უფრო იშვიათად — ობობებითა და სხვა უხერხემლოებით. ზამთრობით ნომადობს ვერტიკალური მიმართულებით. მცირერიცხოვანი, მრავალ ადგილას იშვიათი ფრინველია.
მაილზ დეივისი

მაილზ დიუი დეივის (; დ. 26 მაისი, 1926 — 28 სექტემბერი, 1991) — მე-20 საუკუნის ერთ-ერთი ყველაზე გავლენიანი და ინოვატორი მუსიკოსი.

საყვირზე შემსრულებელი, ბენდის ლიდერი და კომპოზიტორი, დეივისი ფორფოსტი იყო თითქმის ყოველი მნიშვნელოვანი მოვლენისა ჯაზის ისტორიაში მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ. მან შეასრულა ზოგიერთი მნიშვნელოვანი ადრეული ბიბოპ სტილის კომპოზიციები და გამოუშვა კულ-ჯაზის პირველი ჩანაწერები. ის მოდალური ჯაზის განვითარების ერთ-ერთი სულისჩამდგმელია, ხოლო ჯაზ-როკი კი მისი ნამუშევრებიდან წარმოიშვა სხვა მუსიკოსებთან ერთად გვიანდელ 1960-იან და ადრეულ 1970-იანებში.

თავისუფალი ჯაზი იყო ერთადერთი ომისშემდგომი სტილი, რომელზეც დეივისს მნიშვნელოვანი გავლენა არ მოუხდენია, თუმცა ზოგიერთი მუსიკოსი მისი ბენდებიდან მოგვიანებით ამ მიმართულებას მიჰყვება. მისი ჩანაწერები, მისსავე მრავალრიცხოვან ბენდებთან საკონცერტო შესრულებებთან ერთად, გადამწყვეტი იყო ჯაზის, როგორც მუსიკალური ხელოვნების ჟანრის, დამკვიდრებაში. ჯაზის პოპულარიზატორმა და ინოვატორმა, დეივისმა სახელი გაითქვა წყნარი, მელოდიური სტილითა და ლაკონიური, დროდადრო კონფრონტაციული, პიროვნებით. როგორც მაღალ-ანაზღაურებადი და მუდამ გემოვნებით ჩაცმული ჯაზის მუსიკოსი, დეივისი ასევე ჯაზის მუსიკის კომერციული პოტენციალის სიმბოლო იყო.

დისკოგრაფია
წინტალები

წინტალები — ფრინველთა ქვერიგი მეჭვავიასნაირთა რიგისა. მოიცავს წვრილ-წვრილ და საშუალო ტანის (მასა 20 გ — 1 კგ) 181 სახეობის ფრინველს, რომლებიც გაერთიანებულია 13 ოჯახში (აქედან 2 ამომწყდარია). წინტალებს სხვადასხვა ფორმის ნისკარტი აქვთ, კარგად ფრენენ. წყლისთანა ფრინველებია. საქართველოში ბუდობენ პატარა წინტალა, მსევანი, მებორნე. ზოგი სახეობა მიმოფრენისას გვხვდება. სანადირო ობიექტებია ტყის ქათამი, ჭყინპო, გოჭა ანუ ჭოვილო და სხვა.
წიწილოვანი ფრინველები

წიწილოვანი ფრინველები — ფრინველები, რომელთა მართვებს, ბარტყოვანი ფრინველებისაგან განსხვავებით, თითქმის გამოჩეკისთანავე შეუძლიათ დამოუკიდებელი მოძრაობა (სიარული, სირბილი, ცურვა). იჩეკება თვალახელილი, შებუმბლული, სმენის უნარის მქონე მართვე, რომელსაც ადრე უწესრიგდება თერმორეგულაცია. ზოგი წიწილოვანი ფრინველი გამოჩეკისთანავე სრულიად დამოუკიდებელია (დიდფეხა ქათმები), შეუძლებელია გადაფრენა, დამოუკიდებლად საკვების მოპოვება (წეროები, იხვები). ზოგი საკვების მოსაპოვებლად მიჰყვება მშობელს (ზოგიერთი ქათმისნაირი), ზოგს მშობლები კვებავენ (ლაინები, მურტალები).
წყრომი

წყრომი — ფრინველთა გვარი ბუსნაირთა რიგისა. მოიცავს ევროპაში, აზიაში (გარდა ჩრდილოეთისა), აფრიკასა და ამერიკაში (გარდა უკიდურესი ჩრდილოეთისა და სამხრეთისა) გავრცელებულ 37 სახეობას, რომელთაგან საქართველოში — 1 ჩვეულებრივი წყრომი გვხვდება. მისი სხეულის სიგრძე 20 სმ, მასა 80 გ აღწევს. მორუხო ფერისაა, შესამჩნევად ჭრელი. ბუდობს ფოთლოვან ტყეებში, პარკებში. მარტში ხის ფუღუროში დებს 2-6 კვერცხს, რომელთა ინკუბაცია 25 დღე-ღამე გრძელდება. კრუხობს მხოლოდ დედალი. ძირითადად იკვებება მწერებით, უფრო იშვიათად — წვრილი ფრინველებითა და მღრღნელებით.
ჭივჭავი

ჭივჭავი — ფრინველი ბეღურასნაირთა რიგისა. მისი სხეულის სიგრძე 12 სმ, მასა 14 გრამს აღწევს. მომწვანო-მოყვითალო შეფერილობაზე მუქი ზოლები დასდევს, მამალს კი შავი „ქუდი“ ახურავს. გავრცელებულია ევროპის და აზიის წიწვიან ტყეებში. საქართველოში ბინადრობს, ზამთარში ნომადობს საჭმლის საძებნელად. ბუდობს ხეებზე. წელიწადში 2-ჯერ, აპრილში და ივნისში დებს 4-5 კვერცხს, რომელთა ინკუბაცია 12 დღე-ღამე გრძელდება. იკვებება მცენარეთა თესლით, მართვებს კვებავს მწერებითა და მათი მატლებით.
დიქსი (სიმღერა)

დიქსი (ინგ. "", აგრეთვე ცნობილი როგორც " " ან "' "), -- პოპულარული ამერიკული სიმღერა. ეს მე-19 საუკუნის ყველაზე გამორჩეული ამერიკული მუსიკალური პროდუქტია და შესაძლოა ყველაზე კარგად ცნობილი სიმღერა, რომელიც ბლეკფეის მინსტრელის შოუმ შეასრულა. მიუხედავად იმისა, რომ წარმოშობით ის ხალხურად არ ითვლება, "დიქსი" მას შემდეგ ამერიკულ ხალხური ფოლკლორის განუყოფელი ნაწილი გახდა. ამ სიმღერამ დაამკვიდრა სიტყვა დიქსი ამერიკულ ლექსიკონში, როგორც სამხრეთის შტატების სინონიმი.

ძირითადი წყაროები სიმღერის შექმნას დენიელ დეკატურ ემეტს მიაწერენ. თუმცა, თავად ემეტის სიცოცხლის განმავლობაშიც კი უამრავი ადამიანი იჩემებდა "დიქსის" ავტორობას. წარმოშობის დადგენის პრობლემას ისიც ართულებს, რომ საკუთარი სიზარმაცის გამო ემეტს ამ სიმღერაზე საავტორო უფლებები არ დაუცავს.

სიმღერამ პირველად გაიჟღერა ბლეკფეისის მინსტრელის შოუზე 1850-იანებში და სწრაფად გახდა პოპულარული მთელ შეერთებულ შტატებში. ლექსი სიმღერისთვის დაწერილია აფრო-ამერიკული სლენგის რასისტული, გაზვიადებული ვერსიით და მოუთხრობს ისტორიას განთავისუფლებული შავკანიანი მონისა, რომელსაც დაბადების პლანტაციისკენ მიუწევს გული. ამერიკის სამოქალაქო ომის დროს "დიქსი" კონფედერატთა მიერ საკუთარ ჰიმნად იქნა მიღებული. ამ პერიოდში გაჩენილი სიმღერის ახალი ვერსიები უფრო უკავშირდებოდა სამოქალაქო ომის მოვლენებს. ამერიკული სამოქალაქო უფლებების მოძრაობის გაძლიერებასთან ერთად, ბევრმა სიმღერის ლირიკა ძველი სამხრეთის იკონოგრაფიასა და იდეოლოგიას დაუკავშირა.

დღეს "დიქსი" ხშირად შეურაცმყოფელად მიიჩნევა და მისი შესრულება გაიგივებულია ამერიკული სამხრეთის მონობის კონცეფციისადმი თანაგრძნობასთან. სიმღერის მომხრეები, მეორე მხრივ, განიხილავენ მას, როგორც სამხრეთის კულტურულ დანატოვარს. თუმცა უმრავლესობისთვის ის დღესაც ჩვეულებრივი სიმღერაა საკმაოდ ამყოლი მელოდიით.
ჭილყვავი

ჭილყვავი — ფრინველი ბეღურასნაირთა რიგისა. მისი სხეულის სიგრძე 45 სმ აღწევს. ფერად შავია, ლურჯი, ლითონისებრი ბზინვარება დაკრავს. ზრდასრულს ნისკარტის ფუძესთან კანი შიშველი აქვს. სპორადულად არის გავრცელებული ევრაზიაში. აღმოსავლეთ საქართველოში გვხვდება როგორც მობინადრე, ზამთარში ადგილობრივ პოპულაციებს ემატება ჩრდილოეთიდან დასაზამთრებლად მასობრივად შემოფრენილები. ბინადრობს მეტწილად კოლონიებად, მაღალ ხეებზე — ტყისპირებში, ჭალებში, ბაღებსა და მისთანებზე. სარგებლობა მოაქვს მავნე მწერების დიდი რაოდენობით განადგურებით. თესვის დროს კი ერთგვარი მავნებელია, კენკავს დათესილ მარცვლებს.
ჭინჭრაქა

ჭინჭრაქა, ღობემძვრალა — ფრინველი ბეღურასნაირთა რიგისა. მისი სხეული სიგრძე 10-12 სმ, მასა 8-11 გ აღწევს. გავრცელებულია ევრაზიაში, ჩრდილოეთ აფრიკასა და ჩრდილოეთ ამერიკაში. საქართველოში ჩვეულებრივი მობინადრე ფრინველია, ვერტიკალურად გვხვდება ზღვის დონიდან 2100 მ-მდე. ბინადრობს ხშირ ბუჩქნარებში, ხევებისა და ხეობების პირას, ტყეში. ბურთივით მრგვალ ბუდეს იკეთებს ხავსისა და სხვა მცენარეებისაგან, აპრილში დებს 4-7 კვერცხს. ინკუბაცია 2 კვირამდე გრძელდება. იკვებება ობობებითა და წვრილი უხერხემლოებით, კენკრითა და მცენარეთა თესლით.

გალერეა
ჭკა

ჭკა — ფრინველი ბეღურასნაირთა რიგისა. მისი სხეულის სიგრძე 23 სმ, მასა 200 გ აღწევს. აქვს შავი ზურგი, რომელსაც ლითონისებრი ბზინვარება დაკრავს, მონაცრისფრო-შავი მუცელი. გავრცელებულია ევროპაში, აზიაში, ჩრდილოეთ-დასავლეთ აფრიკაში. საქართველოში ბინადრობს ჯავახეთში. მონოგამიური ფრინველია, ბუდობს კოლონიებად ხის ფუღუროებში, კლდეების ნაპრალებში, სოროებში, შენობებზე. მავნე მწერების განადგურებით სარგებლობა მოაქვს.
ჭყინპო

ჭყინპო, გარშნეპი, ჩიბუხელა — ფრინველი მეჭვავიასნაირთა რიგისა. მისი სხეულის სიგრძე 19-22 სმ, მასა 80 გ აღწევს. გრძელი, წვრილი ნისკარტი აქვს, ზურგი შავია და ლითონისებრი ბზინვარება დაკრავს. თავის ზედა ნაწილი შავია, წინწკლები აყრია და გვერდებზე თეთრი ზოლები დასდევს. მუცელი მოთეთროა. გავრცელებულია ევრაზიის შუა და ჩრდილოეთ ზოლში. საქართველოში გვხვდება მიმოფრენისას, შესაძლოა მცირე რაოდენობა ზამთრობდეს კიდეც. ბინადრობს ჭაობიან ადგილებში ან მდინარეთა დაჭაობებულ, ლელქაშიან ნაპირებზე. დებს 4 კვერცხს. იკვებება მწერებით, მათი მატლებით, ჭიებით, მოლუსკებით. ყველგან მცირერიცხოვანია. სპორტული ნადირობის ობიექტია.
ჰიროსიმა

ჰიროსიმა — ქალაქი იაპონიაში, კუნძულ ჰონსიუს სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში, ჰიროსიმას პრეფექტურის ადმინისტრაციული ცენტრი და ტიუგოკუს რეგიონის უდიდესი ქალაქი. ჰიროსიმა ამასთანავე ჰონსიუს უდიდესი ქალაქია. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით, ქალაქში ცხოვრობდა 1,173,980 ადამიანი. მდებარეობს მდინარე ოტის დელტაში, იაპონიის შიგა ზღვის ნაპირზე.

ქალაქი აღმოცენდა ფეოდალი მთავრის მორის ციხე-დარბაზის (აშენდა 1591 წელს) გარშემო. მსოფლიოსთვის ის ყველაზე მეტად ცნობილია, როგორც პირველი ქალაქი ისტორიაში, რომელიც ბირთვული იარაღის მსხვერპლი გახდა. ქალაქის მნიშვნელოვანი ნაწილი დაინგრა, დაიღუპა და დაიჭრა 140 ათასზე მეტი ადამიანი. 1959 წლიდან ჰიროსიმაში მრავალჯერ ჩატარდა ბირთვული იარაღის წინააღმდეგ მებრძოლთა საერთაშორისო კონფერენცია. ქალაქში არის ჰიროსიმის მშვიდობის მემორიალური პარკი, რომლის არქიტექტორია კენძო ტანგე. ჰიროსიმამ მუნიციპალური სტატუსი 1889 წლის 1 აპრილს მიიღო, ხოლო 1980 წლის 1 აპრილს კი, გადააჭარბა რა მოსახლეობით 500.000-ს, „სამთავრობო მნიშვნელობის“ ქალაქის წოდება მიიღო.
ხოხობი

ხოხობი — დიდტანიან (სხეულის სიგრძე 85 სმ-მდე, მასა – 2 კგ-მდე) ფრინველთა გვარი ქათმისნაირთა რიგისა. მამალი მკვეთრადაა შეფერილი, ბუმბულზე ლითონისებრი ბზინვარება გადაკრავს. დედალი მონაცისფრო-ქვიშისფერია. მოიცავს 2 სახეობას: მწვანე ხოხობი , რომელიც ბინადრობს იაპონიაში და ჩვეულებრივი ხოხობი , რომლის გავრცელების საზღვრები იწყება კავკასიიდან, გადის ვოლგის დელტაზე, შუა და ცენტრალურ აზიის გავლით გრძელდება სამხრეთ-აღმოსავლეთ ჩინეთამდე და პრიმორიეს მხარემდე. ხოხობი უძველესი დროიდან არის ცნობილი საქართველოში.

ლეგენდის მიხედვით ხოხობი არგონავტებმა გაიყვანეს კოლხეთიდან და ამის შემდეგ გავრცელდა იგი მთელ ევროპაში. ხოხობი ბინადრობს ტყეში, ჭალაში, ტყის მდინარისპირა ბუჩქნარში. ბუდეს მიწაზე იკეთებს, აპრილში დებს 10-12 (20-მდე) კვერცხს, რომელთა ინკუბაცია გრძელდება 22-24 დღე-ღამე. იკვებება ძირითადად მცენარეული საკვებით, უფრო იშვიათად (გაზაფხულზე) — ხოჭოებით და სხვა მწერებით. სპორტული ნადირობის ობიექტია. ნადირობა რეგლამენტირებულია, ნებადართულია ლიცენზიით.
ჰავაის მეყვავილისებრნი

ჰავაის მეყვავილისებრნი — ფრინველთა ქვეოჯახი ბეღურასნაირთა რიგისა. ზოგიერთი წყარო მას ოჯახად განიხილავს. პატარა (სხეულის სიგრძე 10–20 სმ, მასა 10–30 გ) ფრინველებია, მომწვანო, ყვითელი, წითელი ან შავი ბუმბული აქვთ. გავრცელებული არიან ჰავაის კუნძულებზე. ოჯახში 11 გვარის 21–22 სახეობაა (ამჟამად 7–8 სახეობა ამომწყდარია). აქვთ სხვადასხვა ფორმის ნისკარტი. ბინადრობენ ტყეში, ხშირ ბუჩქნარში ან განცალკევებულ ხეებზე. დებენ 2–3 კვერცხს. აქვთ მკვეთრად შემოსაყღვრული არეალი. გრძელნისკარტა ფორმები წუწნიან ყვავილის ნექტარს, ხილის წვენს, იჭერენ წვრილ მწერებს ყვავილზე. მოკლე, სწორნისკარტიანები ძირითადად თესლებით იკვებებიან. ჰავაის მეყვავილისებრნისთვის დამახასიათებელია მუშკის სუნი.