ვიაჩესლავ მოლოტოვი

}, კუკარკა, ვიატკის გუბერნია, რუსეთის იმპერია — გ. 8 ნოემბერი 1986, მოსკოვი, საბჭოთა კავშირი) — რუსი რევოლუციონერი, საბჭოთა პოლიტიკური, სახელმწიფო და პარტიული მოღვაწე. საბჭოთა კავშირის სახალხო კომისართა საბჭოს თავმჯდომარე (1930–1941), საბჭოთა კავშირის საგარეო საქმეთა სახალხო კომისარი (1939–1946), საბჭოთა კავშირის საგარეო საქმეთა მინისტრი 1946–1949 და 1953–1956 წლებში. იოსებ სტალინის ერთ-ერთი უახლოესი მოკავშირე და საბჭოთა მთავრობისა და საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის ერთ-ერთი ყველაზე გამოჩენილი ფიგურა მისი მმართველობის მთელი პერიოდის განმავლობაში. სოციალისტური შრომის გმირი (1943). სსრ კავშირის უმაღლესი საბჭოს – მოწვევების დეპუტატი. ლენინის ორდენის ოთხგზის კავალერი. 1939 წლის 23 აგვისტოს ხელი მოაწერა მსოფლიოს ერთ-ერთ ყველაზე ცნობილ თავდაუსხმელობის ხელშეკრულებას, მოლოტოვ-რიბენტროპის პაქტს.

ბიოგრაფია
1902 წლიდან სწავლობდა ყაზანის რეალურ სასწავლებელში. აქვე ეცნობა მარქსიზმის იდეოლოგიას. 1906 წლიდან ხდება რსდმპ წევრი და სასწავლებლის არალეგალური რევოლუციური ორგანიზაციის შექმნის ერთ-ერთი ინიციატორი. 1909 წელს აპატიმრებენ და ასახლებენ ვოლოგდაში. 1911 წელს ათავისუფლებენ. იმავე წელს სასწავლებლად შედის სანქტ-პეტერბურგის პოლიტექნიკურ ინსტიტუტში. 1912–1913 წლები მუშაობდა გაზეთ „პრავდის“ რედაქციაში მდივნად. 1915 წელს ისევ აპატიმრებენ და ასახლებენ ირკუტსკის გუბერნიაში, საიდანაც გაიქცა 1916 წელს. იმავე წელს ხდება რსდმპ ცეკა-ს რუსეთის ბიუროს წევრი. პირველი მსოფლიო ომის დროს ყველანაირად არიდებდა თავს სამხედრო სამსახურს. 1915 წელს იღებს პარტიულ მეტსახელს -ს.

ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ ინიშნება სახალხო მეურნეობის ჩრდილოეთის ოლქის საბჭოს თავმჯდომარედ. 1919 წლიდან მუშაობდა რკპ(ბ) ცეკა-ს რწმუნებულად ვოლგისპირეთში. 1920 წლის სექტემბრიდან მუშაობდა რკპ(ბ) დონეცკის საგუბერნიო კომიტეტის მდივნად. 1920 წლის ნოემბრიდან 1921 წლის მარტამდე იყო უკრაინის კომპარტიის ცეკა-ს მდივანი.

1921 წლის მარტიდან 1930 წლის 31 დეკემბრამდე საკავშირო კომუნისტური პარტიის ცეკა-ს მდივანია. 1921-27 წლებში ცეკა-ს პრეზიდიუმის წევრობის კანდიდატია, ხოლო 1929-31 წლებში წევრი. 1928–1929 წლებში იყო მოსკოვის ქალაქკომის პირველი მდივანი. 1930 წლის 19 დეკემბრიდან სსრკ-ს სახალხო კომისართა საბჭოს თავმჯდომარე. 1937–1938 წლებში იყო მასობრივი რეპრესიების ერთ-ერთი აქტიური მონაწილე და დასახვრეტთა სიების შემდგენი.

1939 წლის 3 მაისიდან სსრკ-ს საგარეო საქმეთა კომისარი. 1946 წლის 19 მარტიდან საბჭოთა კავშირის მინისტრთა საბჭოს თავმჯდომარის პირველი მოადგილეა. 1949 წელს მოხსნილ იქნა ყველა თანამდებობიდან, მისი ოჯახი რეპრესირებულ იქნა, თუმცა თავად არ დაუპატიმრებიათ. სტალინის სიკვდილის შემდეგ, 1953 წლიდან კვლავ ინიშნება საგარეო საქმეთა მინისტრად.

1957 წელს ინიშნება სსრკ საგანგებო და სრულუფლებიან ელჩად მონღოლეთის რესპუბლიკაში. 1963 წელს გადის პენსიაში. მიუხედავად იმისა, რომ სიცოცხლის განმავლობაში შვიდჯერ ჰქონდა გადატანილი მიოკარდიუმის ინფარქტი, იცოცხლა ღრმა მოხუცებულობამდე და გარდაიცვალა 96 წლის ასაკში.

ჯილდოები
სოციალისტური შრომის გმირი (30.09.1943)
ოთხი ლენინის ორდენი (08.03.1940; 30.09.1943, 05.11.1945; 08.03.1950)
მედალი „1941-1945 წლების დიდ სამამულო ომში გერმანიაზე გამარჯვებისათვის“
საპატიო ნიშნის ორდენი (30.10.1954)
მედალი „მოსკოვის დაცვისათვის“
მოსკოვის 800 წლისთავის მედალი
მედალი „შრომის ვეტერანი“
მედალი „1941-1945 წლების დიდ სამამულო ომში მამაცური შრომისათვის“
1941-1945 წლების დიდ სამამულო ომში გამარჯვების 40 წლისთავის“ საიუბილეო მედალი
პოლონეთის აღორძინების ორდენის დიდი ჯვარი
„ვლადიმერ ილიას ძე ლენინის დაბადებიდან 100 წლისთავის აღსანიშნავი“ საიუბილეო მედალი