iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ნანი ხუნდაძე

ნანი ხუნდაძე (დ. 20 სექტემბერი, 1948) — ქართველი მეცნიერი და გეოლოგი.

დაიბადა ქ. მცხეთაში.

1977 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტი და თსუ-ს ასპირანტურა საძიებო გეოფიზიკის სპეციალობით. მუშაობდა საქნავთობ „გეოფიზიკის“ კონსულტანტად 1972-1975 წლებში. 1976-1985 წლებში კი თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია–გეო­ლო­გიის ფაკულტეტის ძიების გეოფიზიკური მეთოდების კათედრის უმცროსი მეცნიერ–თა­ნა­მ­შრომელად. 1985-1992 წლებში საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის გეოლოგიური ფა­კულტეტის ნავთობისა და გაზის საბადოების ძიების და დამუშავების კათედრის დოცენტად. 1990-1992 წლებში საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის გეოლოგიური ფაკულტეტის დეკანის მოადგილედ. საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის სამთო-გეოლოგიური ფაკულტეტის ნავთობისა და გაზის საბადოების ძიებისა და დამუშავების კათედრის გამგედ 1992 წლიდან. გაზის საერთაშორისო კორპორაციის სამეთვალყურეო საბჭოს თავმჯდომარედ 2005-2006 წლებში. 2006 წელს იყო „ყაზტრანსგაზ-თბილისი“–ს გენერალური დირექტორის მრჩეველი. 2006 წლიდან არის სამთო-გეოლოგიური ფაკულტეტის ნავთობისა და გაზის საბადოების ძიებისა და დამუშავების კათედრის სრული პროფესორი. 2007 წლიდან კი საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის ნავთობისა და გაზის საბადოების დამუშავება, ნავთობგაზსადენებისა და ნავთობგაზსაცავების ექსპლუატაციის მიმართულების ხელმძღვანელი და სამთო-გეოლოგიური ფაკულტეტის დეკანის მოადგილეა. 2002 წლიდან არის ჟურნალის „საქართველოს ნავთობი და გაზი“ რედკოლეგიის წევრი. გამოქვეყნებული აქვს 55 სამეცნიერო შრომა, მათ შორის 4 სახელმძღვანელო. არის ინჟინერ-გეოლოგ-გეოფიზიკოსი და გეოლოგია-მინერალოგიის მეც­ნიერებათა კანდიდატი 1983 წლიდან.
ივანე ბარნაბაშვილი

ივანე გიორგის ძე ბარნაბაშვილი (დ. 1867 — გ. 1934) — ქართველი პოლიტიკური აქტივისტი, ხალხოსანი.

1880-იანი წლების ნახევარში იყო თბილისის სასულიერო სემინარიის მოსწავლეთა ხალხოსნური წრის წევრი, რომელსაც გოლა ჩიტაძე ხელმძღვანელობდა. ბარნაბაშვილი მონაწილეობდა წრის სხდომაში, რომელზეც გადაწყდა სემინარიის რექტორის პავლე ჩუდეცკის მოკვლა. იოსებ ლაღიაშვილის მიერ ჩუდეცკის მოკვლის შემდეგ ბარნაბაშვილი დააპატიმრეს, მაგრამ მამხილებელი მასალის უკმარისობის გამო გაათავისუფლეს, სემინარიიდან გარიცხეს და პოლიციის მეთვალყურეობა დაუწესეს. შემდგომში რევოლუციურ მოძრაობას ჩამოშორდა. 1921 წლიდან აქტიურად მონაწილეობდა საზოგადოებრივ საქმიანობაში.
თამაზ აგლაძე

თამაზ აგლაძე (დ. 12 აგვისტო, 1940 — გ. 27 იანვარი, 2019) — ქართველი მეცნიერი, პედაგოგი და ქიმიკოსი.

დაიბადა ქალაქ თბილისში. მუშაობდა მოსკოვში ლ. კარპოვის სახელობის ფიზიკური ქიმიის ინსტიტუტში 1964 წლიდან, 1980–1985 წლებში კი დ. მენდელეევის სახელობის ქიმიური ტექნოლოგიის ინსტიტუტში. იყო საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის ელექტროქიმიურ წარმოებათა ტექნოლოგიის წარმოებათა გამგე 1985 წლიდან. მისი შრომები ეძღვნება ლითონთა ელექტროქიმიისა და კოროზიის შესწავლას, არაორგანული და ლითონთა ორგანული ნაერთთა ელექტროსინთეზის საკითხებს, ელექტროქიმიურ ხელსაწყოთმშენებლობას. ელექტროლიტური მანგანუმის დიოქსიდის წარმოებაში დანერგვა ტიტან–მანგანუმის შენადნობის შემცველი ელექტროქიმიურად აქტიური ანოდები. გომელის ხელსაწყოთსაშენებელ ქარხანაში დანერგა იმპულსური პოტენციოსტატიკური კომპლექსი ელექტროქიმიური კვლევისათვის. 1984 წელს იყო ქიმიის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი კი 1987 წელს, ამასთან ერთად თამაზ აგლაძე იყო ტექნოლოგი.
ილია ბარათაშვილი

ილია ბარათაშვილი (დ. 27 ივლისი, 1933, სიმონეთი, ახლანდ. თერჯოლის მუნიციპალიტეტი — გ. 11 აგვისტო, 2010, თბილისი) — ქართველი მეტალურგი, ტექნიკის მეცნიერებათა დოქტორი (1985), პროფესორი (1987). საქართველოს სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი (1993).

დაიბადა თერჯოლის რაიონის სოფელ სიმონეთში. 1956 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი. მუშაობდა „ავტომატმრეწვში“ ინჟინრად 1956–1957 წლებში. 1957–1980 წლებში იყო საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის მეტალურგიის ინსტიტუტის მეცნიერ-თანამშრომელი. ხელმძღვანელობდა ამავე ინსტიტუტის მეტალურგიული პროცესების ფიზიკისა და ქიმიის ლაბორატორიას 1980 წლიდან. 1990 წელს იყო მეტალურგიის ინსტიტუტის დირექტორი. ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის შავი ლითონების მეტალურგიის კათედრაზე 1985 წლიდან. მისი სამეცნიერო შრომები ეხება მეტალურგიული პროცესების თეორიულ საფუძვლებს. დაამუშავა და დანერგა ელექტროლიტური მანგანუმის დააზოტებისა და რაფინირების ტექნოლოგია.

ჯილდოები
1984 — გიორგი ნიკოლაძის სახელობის პრემია
1990 — პეტრე მელიქიშვილის სახელობის პრემია
1993 — საქართველოს სახელმწიფო პრემია, მეცნიერებისა და ტექნიკის დარგში
ალექსი დონაური

ალექსი პეტრეს ძე დონაური (რუს. ; დ. 12 თებერვალი, 1830, სანქტ-პეტერბურგი — გ. 3 აპრილი, 1897, სანქტ-პეტერბურგი) — წარმოშობით ქართველი რუსი სამხედრო მოღვაწე, რუსეთის იმპერიის არმიის გენერალ-ლეიტენანტი.

ბიოგრაფია
დონაურები, კახეთის ფეოდალური საგვარეულოს წარმომადგენლები, ვახტანგ -ის ამალასთან ერთად წავიდნენ რუსეთში. მათი გვარი - დონაუროვები - შეტანილია ყაზანისა და სანკტ-პეტერბურგის გუბერნიების დიდგვაროვანი ოჯახების გენეალოგიურ წიგნში.

ალექსი დონაური დაიბადა 1830 წლის 12 თებერვალს, სანკტ-პეტერბურგში. ის იყო სახელმწიფო მოხელის, ვლადიმირისა და სანკტ-პეტერბურგის სამოქალაქო გუბერნატორის, პეტრე მიხეილის ძე დონაურის ვაჟი.

ალექსი დონაურმა 1848 წელს დაამთავრა ნიკოლაევის საკავალერიო სასწავლებელი. ოფიცრის პირველი წოდება მიიღო 1848 წლის 13 ივლისს. 1849 წელს დააწინაურეს პოდპორუჩიკად. 1850 წლის 28 მაისიდან იყო იზმაილის პოლკის ლაიბ-გვარდიის ოფიცერი. მონაწილეობდა 1853-1856 წლების ყირიმის ომსა და 1858-1864 წლების ლაშქრობებში. 1861 წლის 23 აპრილიდან იყო ფლიგელ-ადიუტანტი იმპერატორ ალექსანდრე -ის კარზე. 1864 წლის 1 იანვარს ლაიბ-გვარდიის იზმაილის პოლკში მიანიჭეს პოლკოვნიკის ჩინი. 1867 წლის 12 თებერვლიდან დაინიშნა 91- ქვეითი დვინის პოლკის მეთაურად. 1872 წლის 16 აპრილს მიიღო გენერალ-მაიორის წოდება. ამ დროისთვის მას ეკავა 24-ე ქვეითი დივიზიის მეთაურის პოსტი. 1876 წლის 1 მაისიდან იყო მე-18 ქვეითი დივიზიის მე-2 ბრიგადის ხელმძღვანელი. მონაწილეობადა რუსეთ-ოსმალეთის 1877-1878 წლების ომში. ომში გამოჩენილი სიმამაცისთვის წმინდა სტანისლავის 1-ლი ხარისხის ორდენთან ერთად, დააჯილდოვეს მახვილებით (1878) და ოქროს ხმლით წარწერით „სიმამაცისთვის“ (1879). 1877 წლის სექტემბრიდან - 1878 წლის იანვრამდე იყო რუმინეთის ქალაქ კონსტანცას სამხედრო მეთაური და კომენდანტი. 1879-1881 წლებში ხელნძღვანელობდა მე-17 ქვეითი დივიზიის 1-ლ ბრიგადას. 1885 წელს იყო მე-13 ქვეითი დივიზიის პირველი ბრიგადის მეთაური; სამხედრო სამსახურიდან გადადგა რუსეთის იმპერიის არმიის გენერალ-ლეიტენანტის ჩინით (1888).

გადადგომის შემდეგ ცხოვრობდა სანკტ-პეტერბურგში. გარდაიცვალა 1897 წლის 3 აპრილს. დაკრძალულია იქვე, ვოლკოვოს მართლმადიდებლურ სასაფლაოზე.

ჯილდოები
1856 წელს დააჯილდოვეს წმინდა სტანისლავის მე-3 ხარისხის ორდენით
1859 წელს დაიმსახურა წმინდა ანას მე-3 ხარისხის ორდენი
1868 წელს დაჯილდოვდა წმინდა ანას მე-2 ხარისხის ორდენი
1874 წელს მიენიჭა წმინდა ვლადიმერის მე-3 ხარისხის ორდენი
1878 წელს დაიმსახურა წმ. წმინდა სტანისლავის 1-ლი ხარისხის ორდენი
1883 წელს დაჯილდოვდა წმინდა ანას 1-ლი ხარისხის ორდენით
ნელი კაკულია

ნელი კაკულია (დ. 11 ივლისი, 1951, თბილისი) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი, ექიმი–ფიზიოთერაპევტი, მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი.

ბიოგრაფია
1974 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი.

1974–1975 წლებში იყო თბილისის რესპუბლიკური საავადმყოფოს ნევროლოგიური განყოფილების ექიმი–ინტერნი. 1975–1978 წლებში კურორტ მენჯის ექიმი–ნევროპათოლოგი. 1980–1987 წლებში თბილისის ექიმთა დახელოვნების ინსტიტუტის კურორტოლოგიისა და ფიზიოთერაპიის კათედრის ლაბორანტი. 1987–1995 წლებში ასისტენტი. 1995 წლიდან კათედრის პროფესორი. ავტორია 21 სამეცნიერო ნაშრომის. ეკუთვნის 9 რაციონალიზატორული წინადადება და ერთი გამოგონება. გამოქვეყნებული აქვს მონოგრაფია.

საკანდიდატრო დისერტაციის თემა — „ნევრასტენიის სამკურნალოდ ზოგიერთი ფიზიოთერაპიული მეთოდის გამოყენების კლინიკურ–ფიზიოლოგიური დახასიათება“, დაიცვა 1988 წელს.

სადოქტორო დისერტაციის თმა — „მიკროელემენტების ელექტროფარეზით და მაგნიტური ველით ნევრასთენიით დაავადებულთა დიფერენცირებული მკურნალობა და ამ ელემენტების როლი დაავადების პათოგენეზში“, დაიცვა 1995 წელს.
კასეტური ჭურვი

კასეტური ჭურვი, კასეტური საარტილერიო ჭურვი — საარტილერიო გასროლის ძირითადი ელემენტი, რომელიც ქვემეხის ლულის არხიდან ვარდება. იტენება უმართავი, თვითდამიზნებადი ან მიზანზე თავისით გამავალი კასეტური საბრძოლო ელემენტებით (მსხვრევადი, კუმულაციური, ან ჯავშანგამტანი მოქმედების), ან ნაღმებით (ქვეითი ჯარის საწინააღმდეგო, ან ტანკსაწინააღმდეგო). 203 მმ ჭურვი შეიძლება შეიცავდეს 200-მდე საბრძოლო ელემენტს, 40 ქვეით საწინააღმდეგო ან 10 ტანკსაწინააღმდეგო ნაღმს.
ლატერალური ნიშანი

ლატერალური ნიშანი (ლატერალური ბუი; გვერდითი ნიშანი/ბუი; ) — საზღვაო ნიშანი, რომელიც ვიწრო გასასვლელებში, არხებში, მდინარეებსა და ფარვატერებში უსაფრთხო ნაოსნობის უზრუნველსაყოფად გამოიყენება. ლატერალური ნიშანი მიუთითებს სანავიგაციო დერეფნის უსაფრთხო კიდეებს.

ყოველი ნიშანი მიუთითებს უსაფრთხო წყლების მქონე ვიწრო გასასვლელების მარცხენა და მარჯვენა კიდეებს. ლატერალური ნიშნების კონვენციური მიმართულება განსხვავდება სანაპირო წყლებსა და ღია ზღვებში. სანაპირო წყლებში ნიშნების მიმართულება განისაზღვრება ზღვიდან სანაპიროსკენ. მდინარეებში სანაოსნო მიმართულება დინების საწინააღმდეგო მიმართულებაა. ღია ზღვაში ნიშნების მიმართულება აითვლება კონტინენტის ირგვლივ საათის ისრის მიმართულებით. სანავიგაციო რუკებზე ნიშნების კონვენციური მიმართულება მელნისფერი ნიშნით შეიძლება იყოს აღნიშნული. იქ, სადაც მიმართულების არევის შემთხვევები ხშირია, კარდინალური ნიშნების სისტემა შეიძლება იყოს გამოყენებული.

როდესაც ხომალდი კონკრეტული მიმართულებით მიცურავს (მაგალითად, ნავსადგურისკენ) და მთავარ ვიწრო გასასვლელში სურს ცურვა, მან:
მარცხენა მხარის ნიშნები უნდა მოიტოვოს მის მარცხენა მხარს;
მარჯვენა მხარის ნიშნები უნდა მოიტოვოს მის მარჯვენა მხარეს.

-ის სისტემა
ლატერალური ნიშნები განსხვავდება ფორმითა და ფერით. 1980 წლამდე მსოფლიოში 30-მდე სხვადასხვა სისტემა ფუნქციონირებდა, ხოლო 1980 წლის კონფერენციის შემდეგ -მ ახალი, ერთიანი სისტემა შემოიღო ორი რეგიონით ( და რეგიონები). და რეგიონებში ლატერალური ნიშნები საპირისპიროდაა შეფერილი. რეგიონი ჩრდილოეთი და სამხრეთი ამერიკის, ფილიპინების, იაპონიისა და სამხრეთ კორეის წყლებს მოიცავს და მარცხენა მხარე მწვანე ფერის ნიშნით აღინიშნება. რეგიონი დანარჩენ მსოფლიოს მოიცავს და მარცხენა მხარე წითელი ფერის ნიშნით აღინიშნება.

ლატერალური ნიშნები და რეგიონის მიხედვით:

 რეგიონი
შედგება ევროპის და აფრიკისგან, აზიისა და ოკეანეთის დიდი ნაწილისგან, ასევე გრენლანდიისგან
წითელი ფერი აღნიშნავს მარცხენა მხარეს და შეიძლება ანათებდეს წითელ მოელვარე შუქს ნებისმიერი რითმით, 2+1 შედგენილი ჯგუფური რითმის გარდა.
მწვანე ფერი აღნიშნავს მარჯვენა მხარეს და შეიძლება ანათებდეს მწვანე მოელვარე შუქს ნებისმიერი რითმით, 2+1 შედგენილი ჯგუფური რითმის გარდა.

 რეგიონი
მოიცავს ჩრდილოეთ და სამხრეთ ამერიკას, იაპონიას, სამხრეთ კორეასა და ფილიპინებს.
მწვანე ფერი აღნიშნავს მარცხენა მხარეს და შეიძლება ანათებდეს მწვანე მოელვარე შუქს ნებისმიერი რითმით, 2+1 შედგენილი ჯგუფური რითმის გარდა.
წითელი ფერი აღნიშნავს მარჯვენა მხარეს და შეიძლება ანათებდეს წითელ მოელვარე შუქს ნებისმიერი რითმით, 2+1 შედგენილი ჯგუფური რითმის გარდა.

ორივე რეგიონი
ორივე რეგიონში კვადრატული ან ცილინდრული ქიმი მარცხენა მხარეს აღნიშნავს
სამკუთხედის ან კონუსის ფორმის ქიმი მარჯვენა მხარეს აღნიშნავს.

ფორმა მნიშვნელოვანი მახასიათებელია, რადგან ზოგჯერ ფერების გარჩევა გარემო პირობების გამო რთულია. ნიშნები შეიძლება აღნიშნული იყოს ასოებით ან/და რიცხვებით, რაც საზღვაო სანავიგაციო რუკებზე მათ იდენტიფიცირებას აადვილებს.

იქ, სადაც ფარვატერის მიმართულება ორ ან რამდენიმე შტოდ იყოფა, სახეშეცვლილი ლატერალური ნიშნებია აღმართული. მათ ძირითადი ფარვატერის მაჩვენებლები (უპირატესი გასასვლელის მაჩვენებლები; ) ეწოდებათ. მარცხენა და მარჯვენა ძირითადი ფარვატერების მაჩვენებელ ნიშნებს ლატერალური ნიშნების ანალოგიური ფორმა და ძირითადი ფერი აქვთ, თუმცა დამატებით ჰორიზონტალური ზოლი აქვთ, რომელიც ძირითადი ფარვატერის მიმართულებაზე მიუთითებს.
ლალი კაკულია

ლალი კაკულია (დ. 28 სექტემბერი, 1948) — ქართველი მუსიკოსი, პედაგოგი და ფილოლოგი.

დაიბადა ქალაქ თბილისში. 1969 წელს დაამთავრა თბილისის მუსიკალური სასწავლებელი, 1972 წელს ი. ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი, 1972 წელს კი ვ. სარაჯიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორია. 1975-1979 წლებში იყო საქართველოს კომპოზიტორთა კავშირის უფროსი რეფერენტი და უფროსი კონსულტანტი. 1979-1991 წლებში კი ვ. სარაჯიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიის სამეცნიერო საბჭოს და მუსიკალური ისტორიის კათედრის ლაბორანტი. 1987-1994 წლებში გრამფირფიტების ფირმა „მელოდიას“ სამხატვრო საბჭოს წევრი. 1987 წლიდან ჟურნალ „ “-ს მიწვევით გაიარა საკვალიფიკაციო კურსი. 1974-2006 წლებში იყო თბილისის მუსიაკლური სასწავლებლის პედაგოგი. 1993-2005 წლებში ვ. სარაჯიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიის უფროსი მასწავლებელი. 1991-2006 წლებში მუშაობდა თბილისის კონსერვატორიის მეცნიერ თანამშრომლად. 2005-2006 წლებში კი ასისტენტ-პროფესორად. კონსერვატორიის დოქტორანტი, 2013 იყო წლიდან მუსიკის ისტორიის მიმართულების მასწავლებელი. 2006-2009 წლებში კი მუსიკალური კოლეჯის პედაგოგი. ლალი კაკულია იყო მუსიკისმცოდნე-ისტორიკოსი.

ჯილდოები, პრემიები და პრიზები
2003 - წლის საუკეთესო მუსიკისმცოდნე
საქართველოს კომპოზიტორთა კავშირის პრემია
უმაღლესი კატეგორიის პედაგოგი
ელგუჯა ბუბუტეიშვილი

ელგუჯა ბუბუტეიშვილი (დ. 13 მაისი, 1947) — ქართველი ბიზნესმენი და მეწარმე.

1972 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ქიმიური ფაკულტეტი. 1989–1991 წლებში იყო მრავალდარგობრივი ფირმა „ოქროს საწმისის“ პრეზიდენტი. 1992 წელს საქართველოს არქიტექტურისა და მშენებლობის სამინისტროს ტრესტის „საქკომუნრემმშენის“ ტრესტის მმართველი. 1992–1995 წლებში საწარმო გაერთიანების „თბილთამბაქოს“ გენერალური დირექტორი. 1995 წლიდან შპს „ბემბის“ გენერალური დირექტორი, ხოლო ამავე წლიდან „ბემბის“ სამართალმემკვიდრის შპს „დავით სარაჯიშვილი და კომპანიის“ პრეზიდენტი. 1996 წელს ელგუჯა ბუბუტეიშვილმა გამორჩეული ქართველი სტუდენტებისათვის დააწესა დავით სარაჯიშვილის სახელობის სტიპენდია. იგი დასახელებული იყო საქართველოს ათ საუკეთესო ბიზნესმენს შორის. ელგუჯა ბუბუტეიშვილი არის 30–იან წლებში ჭიათურის შავი ქვის ცნობილი მრეწველის ნესტორ ბუბუტეიშვილის მემკვიდრე.
გაიოზ ბერელაშვილი

გაიოზ ადამის ძე ბერელაშვილი (დ. 1892 — გ. 1 ოქტომბერი, 1937) — ქართველი ტანმოვარჯიშე, საქართველოში სპორტული ტანვარჯიშის ერთ-ერთი ფუძემდებელი.

სწავლობდა მოსკოვის უნივერსიტეტის ქიმიურ ფაკულტეტზე. 1912 წელს თბილისის ტანმოვარჯიშეთა ნაკრები გუნდის შემადგენლობაში მიიღო მონაწილეობა „სოკოლის“ (პრაღა) მე-6 საიუბილეო შეკრებაში („მოფრენში“), სადაც პირველი ადგილი დაიკავა. 1917 წელს დათო ჯავრიშვილთან ერთად შექმნა ტანვარჯიშული საზოგადოება „ამირანი“, რომლის ბაზაზე („სოკოლის“ საზოგადოებასთან ერთად) 1918 წლის 25 აგვისტოს ჩამოყალიბდა ქართული ტანვარჯიშული საზოგადოება „შევარდენი“. 1921 წლიდან გარდაცვალებამდე იყო ჯერ მე-11 წითელი არმიის, შემდეგ კი — ამიერკავკასიის სამხედრო ოლქის ფიზიკური მომზადების ინსპექტორი. 1937 წლის 2 ივლისს დააპატიმრეს და 1 ოქტომბერს „კონტრრევოლუციური სამხედრო ნაციონალისტური ორგანიზაციის“ წევრობის ბრალდებით დახვრიტეს. რეაბილიტირებულია 1956 წელს დანაშაულის შემადგენლის არარსებობის გამო.
ბერიაშვილი

საკუთარი სახელი ბერიაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

ბერდია ბერიაშვილი — პოეტი, ჟურნალისტი
გიორგი ბერიაშვილი — ფეხბურთელი
გიორგი ბერიევი (ბერიაშვილი) — ავიაკონსტრუქტორი
ზარბეგ ბერიაშვილი — სპორტსმენი (თავისუფალი ჭიდაობა)
ლიანა ბერიაშვილი — ეთნოლოგი
ნოდარ ბერიაშვილი — სპორტსმენი (ძიუდო, სამბო)
ჩაისუბნის სამების ეკლესია

ჩაისუბნის სამების ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი აჭარის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ქობულეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჩაისუბანში. ტაძარი გეგმის მიხედვით დარბაზული ტიპის აფსიდიან ნაგებობას წარმოადგენს. აგებულია საუკუნის მეორე ნახევარში.

ისტორია
ტაძარი საუკუნის მეორე ნახევარში ააგო სოფელში მცხოვრები ბერძნულმა თემმა, 1874-1956 წლებში. 1981 წლის სააღრიცხვო ბარათის მიხედვით, ეკლესია მიტოვებული და დანგრეული იდგა. ამჟამად აღდგენილია და მასში განახლდა ღვთისმსახურება. ტაძარი ემსახურება ქართულ ქრისტიანულ მრევლს. ტაძარი გეგმის მიხედვით დარბაზული ტიპის აფსიდიან ნაგებობას წარმოადგენს, რომელსაც დარბაზის კამარაზე ცრუ გუმბათი აქვს დაშენებული. ეს იმით არის გამოწვეული, რომ ტაძარში აღდგენისა და განახლების შემდეგ გარკვეულ ცვლილებე შეიტანეს.

აღწერა
ინტერიერის კედლები განახლების დროს ხელახლა გადალესეს და გადაღებეს, ასევე მიმდინარეობს კონქის მოხატვა. განახლების დროს გამოიცვალა ქვის კვადრებიანი იატაკი და მის ნაცვლად დაგებულია თანამედროვე ქვის მონაცრისფრო ფილები. ასევე გამოცვალეს რკინის შესასვლელი კარი და თაღოვანი სარკმლები. კამარასთან ერთად, აღდგენილია ცრუ გუმბათიც, რომელიც შემოსილია თუნუქის ფურცლებით. ტაძრის ფასადებზე ფლეთილი ქვების სწორხაზოვანი წყობა ცემენტის სქელი ფენით გადალესეს. ტაძრის ზომებია 16,710,7 მ. ტაძრის ერთადერთი შესასვლელი - მაღალი თაღოვანი კარია, რომელიც დასავლეთის კედელშია გაჭრილი. ტაძრის შესასვლელს ღია კარიბჭე უძღვება წინ, რომლის ბრტყელი გადახურვა ორ დამოუკიდებელ და ორსაც ტაძრის კედელთან მიდგმულ კვადრატულ სვეტს უჭირავს. ტაძრის საფასადო კომპოზიცია სადა და მოკლებულია ავთენტურობას. აფსიდში სამი მომცრო ზომის ვიწრო სარკმელია, რომელთა თავზე, კონქის არეში, ერთი წრიული სარკმელია დამატებით ჩასმული. სამ-სამი მაღალი თაღოვანი სარკმლითვე სიმეტრიულად დანაწევრებულია ჩრდილოეთისა და სამხრეთის კედლები. ტაძარი გარედან ცემენტით არის შელესილი. გადახურულია თუნუქით. თუნუქის ფირფიტებითვე აკრულია თაღოვანი სარკმლებით დანაწევრებული მაღალი, ცრუ გუმბათი. ტააძრის ინტერიერი, ექსტერიერის მსგავსად სადა და განახლებულია. შიდა სივრცე კამარით არის გადახურული, რომელსაც აღმოსავლეთით, სატრიუმფო თაღისა და ორსაფეხურიანი სოლეის მეშვეობით გამოეყოფა კონქით გადახურული საკურთხეველი.
ადამ ბობღიაშვილი

ადამ იასონის ძე ბობღიაშვილი (ფსევდონიმი — ალვანელი) (დ. 22 მაისი, 1912, სოფ. ზემო ალვანი, ახლანდ. ახმეტის მუნიციპალიტეტი, — გ. 18 მარტი, 1943, იქვე) — ქართველი მწერალი, ანტისაბჭოთა პოლიტიკური აქტივისტი, ეთნიკურად წოვა-თუში.

დაამთავრა ერევნის ვეტერინარული ინსტიტუტი (1935). საქართველოში დაბრუნების შემდეგ მუშაობდა ხევსურეთში (ბარისახო), ზემო სვანეთში, შემდეგ კი შირაქის მომთაბარე ვეტპუნქტში ექიმის თანამდებობაზე. 1938 წელს ჩაირიცხა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტზე. მსოფლიო ომის დაწყების შემდეგ დაუკავშირდა საიდუმლო პოლიტიკურ ორგანიზაციას, რომლის მიზანი საქართველოს დამოუკიდებლობის აღდგენა იყო. შეთქმულების გაცემის შემდეგ ბობღიაშვილმა თუშეთს შეაფარა თავი, სადაც სათავეში ჩაუდგა „სამანელთა“ ადგილობრივ იატაკქვეშა დაჯგუფებას. მოკლეს თორღვის ხეობაში.

ბობღიაშვილის პირველი ლექსი „დედის ბარათი“ დაიბეჭდა ჟურნალ „ჩვენს თაობაში“ (1940, № 1). მისი ლექსები პოპულარული იყო თუშეთში. 1976 წელს მისი შემორჩენილი ლექსები თვითგამოცემით ჟურნალ „ოქროს საწმისში“ (№ 4) დაიბეჭდა, 1989 წლიდან კი ოფიციალურად დაუბრუნდა ქართულ მწერლობას.
ქეთევან კინწურაშვილი

ქეთევან კინწურაშვილი
(დ. 16 მაისი, 1956, თბილისი) — ქართველი ხელოვნებათმცოდნე, მეცნიერი და პედაგოგი.

ბიოგრაფია
1978 წელს ქეთევან კინწურაშვილმა დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის ხელოვნების, ისტორიისა და თეორიის ფაკულტეტი. 1978–2006 წლებში იყო გ. ჩუბინაშვილის სახელობის ქართული ხელოვნების ისტორიის ინსტიტუტის უმცროსი, შემდეგ უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი. 1998–2004 წლებში სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის პედაგოგი. 2005-2011 წლებში შ.რუსთაველის სახელობის თეატრისა და კინოს უნივერსიტეტის პროფესორი. 1995, 2004 და 2007 წლებში მაუნთ ჰოლიოკის კოლეჯის (აშშ, მასაჩუსეტსი) მიწვეული პროფესორი. პრაღის ღია საზოგადოების ინსტიტუტის სამეცნიერო კვლევის ხელშეწყობის (1995, 1996), საერთაშორისო სამეცნიერო გაცვლის (ვაშინგტონი, 1998), ზალცბურგის გლობალური სემინარების (1999, 2006), ოქსფორდის კოლეჯთა სამასპინძლო პროგრამის (2001), ფულბრაიტის მეცნიერთა გაცვლის (2003, 2004), კრაკოვის საერთაშორისო კულტურის ცენტრის (2022), ჰარვარდის მოწვეული მეცნიერის (2023), პოლონური ინსტიტუტის (2020, 2022) და სხვა პროგრამების თუ ორგანიზაციების სტიპენდიატი.

2012 წელს იყო ეროვნული კურატორი პრაღის მე-12 კვადრიენალეზე. დავით კაკაბაძის მონოგრაფიული გამოფენის სამეცნიერო კონსულტანტი (დ. შევარდნაძის საქართველოს ეროვნული გალერეა, 2013). გოეთეს ინსტიტუტის ხელშეწყობით განახორციელა საგამოფენო პროექტი — „მალშტრემი: ფრანც მარკი, გერმანული ექსპრესიონიზმი და მოდერნიზმი საქართველოში“. 2023 წელს პოლონეთის კულტურისა და ეროვნული მემკვიდრეობის სამინისტრომ მიანიჭა მედალი „ “.

ორგანიზაციის, ასოციაციის ან ჯგუფის წევრი
ამერიკის საგანმანათლებლო პროგრამების მონაწილეთა ასოციაცია, წევრი (1999)
მუზეუმების საერთაშორისო კავშირი, წევრი (2008)
საქართველოს მხატვართა კავშირი, წევრი (1981)

ჯილდო
თამარ მეფის ორდენი (2021)
ჯემალ მაზიაშვილი

ჯემალ მაზიაშვილი (დ. 6 ივნისი, 1938, თბილისი, სსრკ - გ. 24 დეკემბერი, 2025) — ქართველი თეატრისა და კინოს მსახიობი. საქართველოს დამსახურებული არტისტი (1980). 1991-2005 წლებში რუსთავის თეატრის დირექტორი.

ბიოგრაფია
1962 წელს დაამთავრა თეატრალური ინსტიტუტის სამსახიობო ფაკულტეტი. 1962-1967 წლებში იყო მარჯანიშვილის თეატრის მსახიობი, 1967 წლიდან — რუსთავის თეატრის ერთ-ერთი დამაარსებელი და მსახიობი, 1991-2005 წლებში — ამავე თეატრის დირექტორი.

შემოქმედება
მის მიერ შესრულებული როლებიდან აღსანიშნავია: მარჯანიშვილის თეატრში — სტრედლეიტერი (ჯ. სელინჯერის „თამაში ჭვავის ყანაში“); რუსთავის თეატრში — სატინი (მ. გორკის „ფსკერზე“), მამა (ლ. პირანდელოს „ავტორის მაძიებელი ექვსი პერსონაჟი“), მიკირტუმ გასპარიჩი (გ. ერისთავის „გაყრა“), ტუჩა დაშნიანი (კ. ლორთქიფანიძის „კოლხეთის ცისკარი“), დათიკო მეგრელიშვილი (გ. ბათიაშვილის „ვალი“, თეატრალური საზოგადოების პრემია მამაკაცის როლის საუკეთესო შესრულებისთვის, 1981), ძულა („ის ლამაზი, მზიანი დღე“, უნგრეთის პრეზიდიუმის საპატიო სიგელი). გადაღებულია სატელევიზიო დადგმებსა და კინოფილმებში: „მშვიდობით, ინესა!“ (რეჟისორი ი. ასათიანი, 1972), „ლევან ხიდაშელი“ (რეჟისორი ვ. ტაბლიაშვილი, 1973), „წისქვილი ქალაქის გარეუბანში“ (რეჟისორი რ. ესაძე, 1981), „ხსოვნა“ (რეჟისორი გ. ვეფხვაძე, 1989) და სხვ. მაზიაშვილის მოღვაწეობა გამოირჩეოდა მაღალი პროფესიული სამსახიობო ოსტატობით.

ჯილდოები და აღიარება
ხელოვნების ქურუმი — 2018
რუსთავის თეატრის წინ გაიხსნა მაზიაშვილის ვარსკვლავი — 2017
რუსთავის საპატიო მოქალაქე — 2003
ღირსების ორდენი — 1998
საქართველოს დამსახურებული არტისტი — 1980
ფრანც შროტცბერგი

ფრანც შროტცბერგი (; დ. 2 აპრილი, 1811, ვენა — გ. 29 მაისი, 1889, გრაცი) — ავსტრიელი მხატვარი.

ცხოვრება და შემოქმედება
1825-1831 წლებში შროტცბერგი იყო ვენის სახვითი ხელოვნების აკადემიის სტუდენტი. 1827 წელს მიიღო სტიპენდია, 1828 წელს დაჯილდოვდა სამი პრემიით. 19 წლისა დაუმეგობრდა პეიზაჟისტ კარლ მარკოს, რომელმაც მის მხატვრულ სტილზე მოახდინა გავლენა, თუმცა შროტცბერგი მალევე გადავიდა პორტრეტზე. 1832 წელს მან პირველად მოაწყო გამოფენა წმინდა ანას მამულში, სადაც წარმოდგენილი იყო პორტრეტები და მითოლოგიური სცენები. 1837 წელს სასწავლო მოგზაურობით იტალიაში გაემგზავრა. 1842 წელს ეწვია გერმანიასა და ბელგიას. მოგვიანებით იმოგზაურა ჩრდილოეთ იტალიაში, ლონდონსა და პარიზში. დაახლოებით 1840 წლიდან იგი იყო ვენაში მაღალი ფენების ქალთა პორტრეტების ერთ-ერთი ყველაზე მოთხოვნადი მხატვარი.

მისი მდიდრული სტილი საკამათო იყო მის თანამედროვეებს შორის. ვენის ხელოვნებათმცოდნე ლუდვიგ ჰევესი 1903 წელს ასე მსჯელობდა: „მის კონკურენტად და მემკვიდრედ (იგულისხმებოდა ფრიდრიხ ფონ ამერლინგი) მშვენიერი კლიენტების გასახარად, გახდა ფრანც შროტცბერგი [...]. მას გაუმართლა, რომ შეძლო იმპერატრიცა ელისაბედის ახალგაზრდული სილამაზის დახატვა, რამაც იგი მართლაც მშვენიერი სამყაროს მხატვრად აქცია. ეს შემდგომში განაგრძო მისმა მოსწავლემ ერნსტ ლაფიტემ (1826-1885).“

იმპერიული ოჯახისა და მაღალი თავადაზნაურობის შროტცბერგის ზეთის ნახატები ხშირად ემსახურებოდა იოზეფ კრიჰუბერის, ავგუსტ პრინცჰოფერის, ადოლფ დაუთაგესა და ფრანც ეიბლის პორტრეტული ლითოგრაფიების შაბლონებს. 1843 წელს გახდა აკადემიის წევრი. 1867 წელს დაჯილდოვდა ფრანც იოსეფის ორდენით.

შროცბერგი დაქორწინებული იყო ელეონორ შტოლზე. ჰყავდა ქალიშვილი ელენე (დ. 1863), რომელიც 1890 წელს დაქორწინდა განმანათლებელ ლუდვიგ გურლიტზე.

გალერეა
მალხაზ ხუნდაძე

მალხაზ ხუნდაძე (დ. 13 ივლისი, 1946, თბილისი) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი.

ბიოგრაფია
1970 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტი.

1970-1975 წლებში იყო ექსპერიმენტული და კლინიკური ქირურგიის სამეცნიერო კვლევითი ინსტიტუტის ექიმი-ორდინატორი. 1975-1984 წლებში უმცროსი, ხოლო 1984-1991 წლებში უფროსი მეცნიერ თანამშრომელი. 1991-1995 წლებში ლაბორატორიის ხელმძღვანელი. 1995-1996 წლებში ჯანდაცვის სახელმწიფო ფონდის დირექტორის მოადგილე. 1996-1997 წლებში ამავე ფონდის დირექტორი. 1997 წლიდან სამედიცინო დაზღვევის სახელმწიფო კომპანიის დირექტორის მოადგილე. ავტორია 97 სამეცნიერო ნაშრომისა ქირურგიული გასტროენტეროლოგიის და პორტული ჰიპერტენზიის პრობლემებზე.

საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „ჰემოდინამიკა ღვიძლის ტოტალური არტერიალიზაციის დროს“, დაიცვა 1984 წელს.
ამირან ქანთარია

ამირან ქანთარია (დ. 12 სექტემბერი, 1953, ლანჩხუთი) — ქართველი ექიმი, თერაპევტი, მედიცინის მეცნიერებათა კანდიდატი, ლანჩხუთის რაიონის მთავარი თერაპევტი.

ბიოგრაფია
1978 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი.

1981-1983 წლებში იყო მოსკოვის სეჩენოვის სახელობის პირველი სამედიცინო ინსტიტუტის ჰოსპიტალური თერაპიის კათედრის კლინიკური ორდინატორი. 1985-1990 წლებში მოსკოვის ბაკულევის სახელობის გულ-სისხლძარღვთა ქირურგიის ინსტიტუტის ასპირანტი. ავტორია 7 სამეცნიერო ნაშრომისა დისერტაციის თემაზე. 1990 წელს ლანჩხუთში აღმოაჩინა და შეისწავლა სამკურნალო მინერალური წყალი.

საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „ებშტეინის ანომალიით დაავადებულთა ტაქიკარდიის რადიკალური მოცილების დიაგნოსტიკა და შედეგები“, დაიცვა 1990 წელს.