iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ხორენ ოგანესიანი

ხორენ ოგანესიანი (, აგრეთვე ცნობილი როგორც ხორენ ჰოვანისიანი; დ. 10 იანვარი, 1995, ერევანი, სომხეთის სსრ, საბჭოთა კავშირი) — სომეხი და საბჭოთა ფეხბურთელი და ფეხბურთის მწვრთნელი, თამაშობდა ნახევარმცველის პოზიციაზე. საბჭოთა კავშირის საერთაშორისო კლასის სპორტის ოსტატი (1976). სომხეთის რესპუბლიკის დამსახურებული მწვრთნელი. ითვლება ერევნის „არარატის“ და ზოგადად სომხური ფეხბურთის ლეგენდად. 2003 წლის ნოემბერში, უეფას იუბილეს აღნიშვნის დროს, იგი სომხეთის ფეხბურთის ფედერაციამ დაასახელა სომხეთის ოქროს მოთამაშედ. სომხეთის ფეხბურთის ფედერაციის მიერ 2005 წელს ჩატარებულ გამოკითხვაში ოგანესიანი დაასახელეს მე-20 საუკუნის სომხეთის საუკეთესო მოთამაშედ.

ადრეული ცხოვრება
ხორენ ოგანესიანი დაიბადა 1955 წლის 10 იანვარს, ერევანში, სომხეთში, სპორტსმენების ოჯახში. მისი მამა იყო ძალოსანი, შემდეგ კი სომხეთის სსრ-ის დამსახურებული მწვრთნელი. მისი დედა სპეციალობით ტანმოვარჯიშე იყო. ხორენის უფროსი ძმა ფეხბურთს თამაშობდა, ხოლო უმცროსი ძმა გახდა ძალოსანი და მოგვიანებით მიიღო სსრ კავშირის სპორტის ოსტატის წოდება.

საერთაშორისო კარიერა
1975 წელს ოგანესიანი შეუერთდა საბჭოთა კავშირის 21-წლამდე ფეხბურთის ეროვნულ გუნდს, რომელსაც ხელმძღვანელობდა ვალენტინ ნიკოლაევი. იგი იყო საბჭოთა კავშირის იმ ახალგაზრდული გუნდის მონაწილე, რომელმაც 1976 წელს 21-წლამდელთა ევროპის ჩემპიონატი მოიგო.

1979–1984 წლებში თამაშობდა საბჭოთა კავშირის ეროვნულ ნაკრებში, რომლის შემადგენლობაშიც 1982 წლის მსოფლიო ჩემპიონატის მეორე ჯგუფურ ეტაპზე გამარჯვების მომტანი გოლი გაიტანა ბელგიელთა კარში (1–0). საერთო ჯამში, ნაკრებში გატარებული 5 წლის მანძილზე მან 34 თამაშში მიიღო მონაწილეობა და 6 გოლი გაიტანა.

პირადი ცხოვრება
ოგანესიანის ცოლს ჰქვია ჯულიეტა. ხორენს ჰყავს ქალიშვილი ედიტა ოგანესიანი და ვაჟი — ჟორა ჰოვანისიანი, რომელიც ასევე ფეხბურთელია. ჟორამ ითამაშა ერევნის „ფიუნიკში“ და „ფახთაქორში“ (ამავე კლუბებში მამასისიც თამაშობდა). ხორენ ოგანესიანი მართავდა ერევანისა და ლოკომოტივის ტაშკენტის კლუბებს, ხოლო ჟორა თამაშობდა მათთვის.
სომხეთის დახურული ბაზარი (ერევანი)

სომხეთის დახურული ბაზარი — სავაჭრო კომპლექსი ერევანში, სომხეთის დედაქალაქში. მდებარეობს მესროპ მაშტოცის გამზირზე, ლურჯი მეჩეთის მახლობლად. აშენდა 1952 წელს. ეს არის არქიტექტორის გრიგორ აღაბაბიანის ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი ნამუშევარი. 2010 წლის დასაწყისში რეკონსტრუქციის შემდეგ, ის სავაჭრო კომპლექსის ნაწილი გახდა. ის ითვლება ერთ-ერთი გამორჩეული ადგილი, რომელსაც ერევანში ჩამოსული ტურისტები ხშირად სტუმრობენ. შედის სომხეთის ისტორიული და კულტურული ძეგლების სიაში.

ისტორია
ბაზარი აშენდა 1952 წელს სტალინის გამზირზე (მოგვიანებით - ლენინის გამზირი, ამჟამად მესროპ მაშტოცის გამზირი), იმ ადგილას, სადაც ადრე სავაჭრო ფართი იყო განთავსებული. ბაზრის გახსნა მოხდა 1952 წლის 29 აპრილს. აღნიშნული ბაზრის პროექტი მოამზადა არქიტექტორმა გრიგორ აღაბაბიანმა, რომლის დიზაინერი იყო ა. არაყელიანი. საცალო სივრცესთან, საწყობთან და სარდაფის სამაცივრე ოთახთან ერთად, სავაჭრო ბაზარზე შედიოდა საერთო საცხოვრებელი, ბიბლიოთეკა, ფოსტა და რადიო ცენტრი.

ერევნელები ბაზარს შეხვედრებისა და კომუნიკაციის ადგილს უწოდებენ. გამყიდველებმა იცოდნენ თავიანთი მომხმარებლები. შემდგომში მან მოიპოვა "ბოჰემანის", "ინტელექტის" რეპუტაცია.

პოსტსაბჭოთა პერიოდში, ბაზრის მფლობელი გახდა სამველ ალექსანიანი. ახალი მფლობელის პირობებში დაიწყო ბაზრის რეკონსტრუქციაზე მუშაობა. შემოთავაზებული იქნა თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმის შენობა. 2012 წლის 1 იანვარი ბაზარი დაიხურა. რეკონსტრუქციამ გამოიწვია ერევნის მკვიდრთა პროტესტი. სამუშაოს დასრულების შემდეგ, ბაზარი გახდა სავაჭრო კომპლექსის ნაწილი.

შენობა გეგმით სწორკუთხაა, აქვს ერთი თაღოვანი სიგრძე, რომელიც მოიცავს მის მთელ ტერიტორიას. არქიტექტურაში გამოყენებულ იქნა ტრადიციული, შუა საუკუნეებისთვის დამახასიათებელი სტილი, რომელიც ზუსტად ასახავს აღმოსავლური ბაზრის იდეას. შენობისთვის დამახასიათებელი გარეგანი ელემენტია უზარმაზარი თაღი, რომელსაც ამშვენებს მეტალის ვიტრაჟი, რომელზეც დატანებული არის ცხოველების გამოსახულებები. მშენებლობა მიმდინარეობდა სვეტების გარეშე, რომელიც შედგებოდა 19 რკინაბეტონის თაღისგან, თავის დროზე იშვიათი მოვლენა იყო და ხაზს უსვამდა შენობის მასშტაბებს, რაც შეესაბამება ქალაქის მთავარი ქუჩის მასშტაბებს, რომელზეც იგი მდებარეობს. მშენებლობის დროს გამოყენებული იქნა ნამყენი, რომელიც დარჩა ლენინგრადისა და კიევის ქუჩებს დამაკავშირებელი კიევის (ბოლშოი ჰრაზდანკის) ხიდის მშენებლობის ერთ–ერთი ეტაპის დასრულების შემდგომ.

ინტერიერი, რომელიც დამზადებულია იმავე სტილით, ინტერიერის დიზაინთან ერთად, ამავე დროს აკმაყოფილებს ესთეტიკურ და პრაქტიკულ მიზნებს, რაც დიდ ფართობს უქმნის სავაჭრო არკადებს. სავაჭრო სართული 70 მეტრის სიგრძისა და 32 მეტრი სიგანის იყო. ამის შემდეგ, ბაზრის დიზაინი გახდა მოდელი ერევნის კოლექტიური მეურნეობის ბაზრებისთვის, რომლებიც შემდგომ პერიოდში აშენდა სომხეთის სხვა რაიონებში. ადრე დაფარული ბაზრის კომერციული ფართი იყო 50-60 ჯიხურითა და კაფეებით. ბაზრის შიგნით იყო პატარა შადრევანი აუზი და არსებობდა მონეტების გადაყრის ტრადიცია. 1968 წელს, ცენტრალური ბაზრის შენობა იქცა მნიშვნელოვან არქიტექტურულ ძეგლად. ახლა ის კერძო საკუთრებაშია, მოქმედებს როგორც სავაჭრო ცენტრი.
ემინ აგალაროვი

ემინ არაზ ოღლუ აგალაროვი (, ; დ. 12 დეკემბერი, 1979, ბაქო, სომხეთის სსრ, საბჭოთა კავშირი) — აზერბაიჯანელი-რუსი მომღერალი და ბიზნესმენი. წერს და ასრულებს სიმღერებს ინგლისურ და რუსულ ენებზე; ფართოდაა პოპულარული აზერბაიჯანსა და რუსეთში.

ადრეული ცხოვრება
ემინ არასოვიჩ აგალაროვი დაიბადა ბაქოში, აზერბაიჯანში. ის არის აზერბაიჯანელი-რუსი ოლიგარქის, ხელმძღვანელის, არას აგალაროვის ვაჟი. ემინის მამა მუსლიმია, დედა კი ებრაელია. ის თავს მაჰმადიანად თვლის. ოთხი წლის ასაკში ემინი ოჯახთან ერთად მოსკოვში გაემგზავრა. როდესაც ის 13 წლის იყო, მშობლებმა იგი შვეიცარიის სკოლაში გაგზავნეს. აგალაროვი 1994 წელს საცხოვრებლად ტენაფლუში, ნიუ-ჯერსიში გადავიდა და 1997 წელს დაამთავრა ტენაფლუს საშუალო სკოლა.

მუსიკალური კარიერა
ემინი მუსიკით აშშ-ში, საშუალო სკოლაში სწავლის დროს დაინტერესდა. საშუალო სკოლის დამთავრების შემდეგ, იგი დაბრუნდა რუსეთში, სადაც განაგრძო სიმღერების წერა. 2005 წელს მუშაობა დაიწყო ვოკალის და მუსიკის მასწავლებელთან, აზერბაიჯანელ მომღერალ მუსლიმ მაგომიევთან.

2006 წელს ემინმა ყურადღება მიიპყრო თავისი სადებიუტო სტუდიო ალბომით, რომელიც პირველ ექვს თვეში გაიყიდა 70,000 ეგზემპლარი რუსეთში და დამატებით 30,000 ეგზემპლარი დსთ-ს ქვეყნებში.

ამის შემდეგ იგი ალბომებს ყოველწლიურად უშვებს: 2007 წელს გამოუშვა დაუჯერებელი, 2008 წელს – აკვიატებული აზრი (კლასიკური ფრენკ სინატრას და ელვის პრესლის სიმღერების ნაკრები). ხოლო 2009 წელს თავდადება.

2010 წელს ემინი საცხოვრებლად გადავიდა ლონდონში, იმუშავა პროდიუსერთან ბრაიან რაულინგთან და ფოკუსირდა გაერთიანებული სამეფოს მუსიკალურ ბაზარზე. ემინის ალბომი რუსეთსა და დსთ-ში 2010 წლის ნოემბერში გამოვიდა, ხოლო დიდ ბრიტანეთში 2011 წლის 21 მარტს.

იგი იყო 2012 წლის 23 სექტემბერს, ბაქოში გამართულ კონცერტში მონაწილე ჯენიფერ ლოპეზთან ერთად.

ემინმა მისიკა "სხვა ცხოვრებაში"-ის ვიდეორგოლი დონალდ ტრამპთან და მის სამყარო 2013-ის მონაწილეებთან ერთად.

პირადი ცხოვრება
ემინ აგალაროვი არის არას აგალაროვის, აზერბაიჯანელი-რუსი მილიარდერის შვილი. 2006-2015 წლებში იგი დაქორწინებული იყო ლეილა ალიევაზე, აზერბაიჯანის პრეზიდენტის ილჰამ ალიევის ქალიშვილზე. წყვილს ტყუპი ვაჟები 2008 წელს შეეძინა, ხოლო 2015 წელს, (განქორწინების შემდეგ) გოგონა სახელად ამინა იშვილეს. 2018 წელს აგალაროვი დაქორწინდა ყოფილ მოდელსა და ბიზნესმენზე, ალიონა გავრილოვაზე; მათ ჰყავთ საერთო შვილი სახელად ათენა.
კესონ-სიტი

კესონ-სიტი (, , ) — ქალაქი ფილიპინების კუნძულ ლუსონზე. ქვეყნის ყოფილი დედაქალაქი 1948 წლიდან 1976 წლამდე და ყველაზე დიდი ქალაქი ფილიპინებში. ქალაქს სახელი ეწოდა ფილიპინების თანამეგობრობის ყოფილი მეორე პრეზიდენტის მანუელ კესონის პატივისცემის ნიშნად, რომელმაც დააარსა ქალაქი. კესონ-სიტი არ მდებარეობს კესონის პროვინციაში, რომელმაც ასევე სახელი მიიღო ყოფილი პრეზიდენტის პატივისცემის ნიშნად. აქვეა დაკრძალული მანუელ კესონი და მისი მეუღლე, პირველი ლედი ავრორა კესონი.

ქალაქში განვითარებულია მძიმე, კვებისა და ქიმიური მრეწველობა. აქვე განთავსებულია ქვეყნის მთავარი სახელმწიფო უნივერსიტეტი.

საშუალო წლიური ტემპერატურაა 27,8 °, იანვრის საშუალო ტემპერატურა 27 °, ხოლო ივლისისა — 28,3 °. წლის განმავლობაშ ნალექების რაოდენობაა 2167 მმ.

ისტორია
 საუკუნის დასაწყისში ფილიპინების პრეზიდენტი მანუელ კესონი ოცნებობდა ქალაქზე, რომელიც გახდებოდა ფილიპინების მომავალი დედაქალაქი, რომელიც შეცვლიდა მანილას. ითვლება, რომ მეხიკოში მისმა მოგზაურობამ გავლენა მოახდინა მის გეგმებზე.

კესონ-სიტი ააშენეს პატარა ქალაქების ფრანცისკო-დელ-მონტეს, ნოვალიჩესისა და ბალინტავაკის ადგილზე. ქალაქ კესონ-სიტის, როგორც ქვეყნის ახალი დედაქალაქის მშენებლობის იდეა ეკუთვნის პრეზიდენტ მანუელ კესონს. ახალი ქალაქის დაპროექტების გადაწყვეტილება პრეზიდენტმა 1938 წელს მიიღო. დედაქალაქის მანილიდან გადატანის მიზეზად მოსახლეობის გადაჭარბებული ზრდა და სამხედრო თვალსაზრისით წარუმატებელ ადგილზე, ზღვის სანაპიროზე მდებარეობა გამოცხადდა. ქალაქის დაარსების თარიღად ითვლება 1939 წლის 12 სექტემბერი — თარიღი, როდესაც ძალაში შევიდა კანონი ახალი დედაქალაქის მშენებლობის შესახებ.

1941 წელს მიიღეს ახალი ქალაქის გენერალური გეგმა. ქალაქის ბირთვი უნდა ყოფილიყო ცენტრალური პარკი, რომლის ფართობიც იქნებოდა 400 ჰა და რომელსაც ყველა მხრიდან პროსპექტები დაუკავშირდებოდა.

1948 წლის 17 ივლისს კესონ-სიტი ქვეყნის ახალ დედაქალაქად გამოაცხადეს. 1975 წლიდან კესონ-სიტი შედიოდა დედქალაქის რეგიონის 17 ქალაქსა და მუნიციპალიტეტს შორის. 1976 წელს ქვეყნის დედაქალაქი დააბრუნეს მანილაში. 1986 წელს კესონ-სიტი გახდა უსისხლო ყვითელი რევოლუციის ადგილი.

1996 წლის 18 მარტს ქალაქის კლუბ „ოზონ-დისკოში“ გაჩნდა ხანძარი, რომლის შედეგადაც დაიღუპა 162 ადამიანი, რომელთა შორის 150 თინეიჯერი იყო. აღნიშნული ფაქტი 2104 წლის მდგომარეობით იყო ყველაზე მსხვერპლიანი ხანძარი ფილიპინების ისტორიაში და იკავებდა მერვე ადგილს ღამის კლუბებში მომხდარ ხანძრებს შორის მსოფლიოს მასშტაბით.

მოსახლეობა
1990 წელს კესონ-სიტი გახდა ქვეყნის პირველი ქალაქი მოსახლეობის რაოდენობის მიხედვით. 2015 წლის აღწერის მონაცემებით, კესონ-სიტის მოსახლეობა 2 936 116 მოსახლეს შეადგენდა, რაც 1,1 მილიონით მეტია ვიდრე მანილის მოსახლეობა.
ელიტ-პლაზა (ერევანი)

ელიტ-პლაზა — 18 სართულიანი ბიზნეს კომპლექსი ერევნის ფინანსურ ნაწილში, რომლის ფართობია 24 ათასი მეტრ კვადრატი. აღნიშნული შენობა გაიხსნა 2013 წელს. ელიტ პლაზა არის ყველაზე დიდი ბიზნეს ცენტრი მთელ კავკასიაში.

ისტორია
ელიტ პლაზას შენობა აშენდა ელიტ-ჯგუფის კომპანიის მიერ, დასრულდა 2013 წლის იანვარში და გაიხსნა 2013 წლის თებერვალში. ბიზნეს ცენტრი გთავაზობთ ოფისს, საცალო ადგილს, საკონფერენციო დარბაზებსა და საგამოფენო დარბაზებს. ელიტ პლაზას შენობის ადგილას, ადრე იყო სამსართულიანი პიონერული შენობა თაღებითა და შიდა ეზოთი, შემდგომ იყიდეს შენობა და გადაწყვიტეს ადგილზე შექმნილიყო ბიზნეს ცენტრი. სწორედ ამ მიზნით საერთაშორისო საფინანსო კორპორაციამ , რომელიც მსოფლიო ბანკის ნაწილია და ევროპის რეკონსტრუქციისა და განვითარების ბანკმა ხელი მოაწერეს შეთანხმებას ელიტარული ჯგუფის შემქმნელთან, ბიზნეს გარემოს განვითარებისა და დასაქმების გაზრდის შესახებ სომხეთში და მას მიაწოდეს ნასესხები თანხები $ 5.4 მილიონი და $ 3.6 მილიონი.
2010 წლის ივნისში კომპანიას ასევე დაეხმარა მსოფლიო ბანკის ჯგუფის საერთაშორისო საფინანსო კორპორაციის წევრი.

ელიტ პლაზა
ელიტ პლაზას ბიზნეს ცენტრი მდებარეობს რესპუბლიკის მოედნიდან ხორენაცის 15 ქუჩა. დაშორებულია 300 მეტრში და იკავებს ხორენაციისა და დგათანის ქუჩებს შორის მდებარე ტერიტორიას. ორივე ქუჩას აქვს ცალკეული შესასვლელი როგორც ფეხითმოსიარულეთათვის, ასევე მანქანებისთვის. შენობა გამოირჩევა უნიკალური არქიტექტურით, ტექნიკური აღჭურვილობით და ექსტერიერით. ელიტ პლაზას ბიზნეს კომპლექსის მშენებლობა კომპანია ელიტ ჯგუფმა 2012 წელს განახორციელა. შენობა დაცულია და არის აღჭურვილი ხანძარსაწინააღმდეგო სისტემით.

სრულყოფილად მოქცეული ქალაქის ბიზნეს ქსელში, კომპლექსი სამართლიანად აცხადებს, რომ უნიკალური არქიტექტურის, ტექნიკური აღჭურვილობისა და გარეგნობის გამო, სომხეთის ერთ-ერთი ყველაზე დასამახსოვრებელი სიმბოლოა.

დეველოპერულმა კომპანიამ ელიტ ჯგუფმა, რომელიც ხელმძღვანელობდა ბიზნეს ცენტრის ელიტ პლაზას განვითარებასა და მშენებლობას, შექმნა პრესტიჟული და სრულყოფილი ბიზენეს ცენტრი კავკასიაში.

ბიზნესცენტრის ერთ-ერთი უპირატესობა არის კარგად გააზრებული და დასრულებული განლაგება, ცალკეული შესასვლელით ვაჭრობისა და ოფისის ნაწილში, რაც ოფისის არეალში მინიმალური გადაადგილების საშუალებას იძლევა. ანალოგიურად დაგეგმილი იყო ორი დონის მიწისქვეშა პარკინგი 120 მანქანაზე, ორი პარალელური ქუჩისგან ცალკე შესასვლელით.

ბიზნეს ცენტრის საერთო ფართობია 24,000 კვადრატული მეტრი. მ, ხოლო საოფისე ნაწილი - 11,000 კვ.მ.

ბიზნეს ცენტრი აღჭურვილია თანამედროვე საინჟინრო კონტროლის სისტემებით "" კორპუსის სტანდარტების შესაბამისად, ერთი საკონტროლო ცენტრით, რომელიც უზრუნველყოფს შენობის ყველაზე ეფექტურ მართვას. შენობის სეისმური წინააღმდეგობა 9 ქულას აღწევს, უახლესი სეისმური უსაფრთხოების სისტემების გამოყენების შედეგად, რეზინის-მეტალის ბალიშების გამოყენებით. კომპლექსის თანამედროვე აპარატურა აკმაყოფილებს ევროპულ უმაღლეს მოთხოვნებს "" დონის შენობებისთვის.
ტომი ბარი

თომას ბარი (; დ. 23 აპრილი, 1942, კარლუკი, შოტლანდია) — შოტლანდიელი ფეხბურთელი. თამაშობდა მარჯვენა მცველის პოზიციაზე. ფეხბურთის გულშემატკივრებში უფრო ცნობილია როგორც ტომი ბარი. იცავდა შოტლანდიის საფეხბურთო ლიგის მონაწილე „ქუინზ პარკისა“ და შოტლანდიის ეროვნული სამოყვარულო საფეხბურთო ნაკრების ღირსებას.
ვარდან მინასიანი

ვარდან მინასიანი (; დ. 5 იანვარი, 1974, ერევანი, სომხეთის სსრ, საბჭოთა კავშირი) — სომეხი კარიერადასრულებული ფეხბურთელი. პოზიციით იყო ნახევარმცველი. ამჟამად იგი არის არარატ-არმენიას მთავარი მწვრთნელი.

საკლუბო კარიერა
ვარდან მინასიანმა სომხეთის პრემიერლიგის რამდენიმე კლუბში ითამაშა. მისი მთავარი მიღწევები უკავშირდება კლუბ პიუნიკს. იგი პიუნიკის წევრი 1992-1998 და 2000-2003 წლებში იყო. 1998-1999 წლის სეზონი მან შვეიცარიის სუპერ ლიგაში გაატარა ლაუსან სპრტთან ერთად; აქ მან შვეიცარიის საფეხბურთო თასი მოიგო. შემდეგ გადავიდა ლოკომოტივ სანქტ-პეტერბურგში და თითქმის ორი წლის განმავლობაში ამ კლუბში რჩებოდა.

საერთაშორისო კარიერა
მინასიანი იყო სომხეთის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების წევრი. 1996 წელს პერუსთან გამართული ამხანაგური მატჩიდან მოყოლებული, მან 11 საერთაშორისო სანაკრებო თამაშში მიღო მონაწილეობა.

მენეჯერული კარიერა
ვარდან მინასიანმა მწვრთნელის კარიერა 2004 წლის აგვისტოში დაიწყო. მისი პირველი გაწვრთნილი გუნდი იყო სომხეთის ეროვნული 21-წლამდელთა საფეხბურთო ნაკრები. მან ეს თანამდებობა 2005 წელს დატოვა. შემდეგ იგი გახდა დამხმარე მწვრთნელი გუნდში, რომელშიც ცხოვრების დიდი ნაწილი გაატარა - პიუნიკში. იგი მთავარ მწვრთნელ იან პრტერფილდთან და ინგლისელ ტომ ჯონსთან ერთად დამხმარე მწვრთნელად მუშაობდა სომხეთის ეროვნულ საფეხბურთო ნაკრებში. 2007 წელს პორტფილდი გარდაიცვალა. შესაბამისად, მინასიანი და ჯონსი სეზონის ბოლომდე მთავარი და დამხმარე მწვრთნელის მოვალეობის შემსრულებლები გახდნენ. 2008 წელს, ახალი მთავარი მწვრთნელი, დანიელი იან პოულსენი მოვიდა კლუბში; ამიტომ მინასიანს კვლავ დამხმარე მწვრთნელის პოზიციაზე გადასვლა მოუხდა. მომავალი წლის მარტში, პოულსენი გაათავისუფლეს ცუდი შედეგების ჩვენების გამო, ხოლო მინასიანი კვლავ დროებით (იმ დროს) გახდა მთავარი მწვრთნელი.

პიუნიკი
2008 წლის ივნისში მინასიანი პიუნიკის მთავარი მწვრთნელი გახდა. სეოზნში კლუბმა გადაუსწრო არარატ ერევანს და სეზონის ბოლოს 2008 წლის სომხეთის საფეხბურთო პრემიერლიგის გამარჯვებული გახდა. 2009 წელს პიუნიკმა კიდევ ერთხელ მოიგო სომხეთის პრემიერ ლიგა: მათ სომხეთის პრემიერ ლიგის ფინალში დაამარცხეს მიკა ერევანი. 22 დეკემბერს გამართულ ცერემონიაზე ვარდანს ორგანიზაცია -მა 2009 წლის სომხეთის საუკეთესო მწვრთნელად დაასახელა.

ტობოლი
ვარდან მინასიანი ტობოლის მთავარ მწვრთნელად 2014 წელს დაინიშნა, ხოლო 2015 წლის 16 აპრილს იგი თანამდებობიდან გაათავისუფლეს.

არარატ-არმენია
2018 წლის 1 ოქტომბერს, 2-წლიანი ხელშეკრულებით, მინასიანი შეუერთდა კლუბ არარატ-არმენიას. მისი ხელმძღვანელობით,არარატ-არმენია გახდა სომხეთის პრემიერ ლიგის პირველი გუნდი, რომელმაც ევროპის უმსხვილესი საკლუბო ტურნირის პლეი-ოფის რაუნდს მიაღწია.
ფლორა კარიმოვა

ფლორა კარიმოვა (; დ. 23 ივლისი, 1941, ბაქო, აზერბაიჯანი) — აზერბაიჯანელი პოპულარული მომღერალი, სამოქალაქო უფლებათა აქტივისტი და აზერბაიჯანის სახალხო არტისტი.

ადრეული ცხოვრება
ფლორა კარიმოვა, თავისუფლების აქტივისტი და საბჭოთა-ევროპული პოპის, როკის და ჯაზის სტილის მუსიკალური ჟანრების დამაარსებელი, დაიბადა ბაქოში, 1941 წლის 23 ივლისს. მისივე თქმით, ის იყო არასასურველი შვილი; მისი დედა ცდილობდა ორსულობის შეწყვეტას, თუმცა ამის გაკეთება კანონიერი გზით საბჭოთა კავშირში არსებული აბორტსაწინააღმდეგო კანონების გამო შეუძლებელი იყო.

ადრეული კარიერა
1965 წელს ფლორა კარიმოვა ჩაირიცხა ნარიმანოვის სამედიცინო ინსტიტუტში სამედიცინო ბიზნესის სპეციალობით; ხსენებულ ინსტიტუტში სწავლა 1971 წელს. შემდეგ, 1972-1977 წლებში, იგი სწავლობდა აზერბაიჯანის სახელმწიფო კონსერვატორიაში ვოკალური ხელოვნების სპეციალობით, სადაც მან ხმა გააძლიერა ოთხ ოქტავარზე. ამ პერიოდში იგი გახდა გამოჩენილი პოპულარული აზერბაიჯანელი საბჭოთა პოპ მომღერალი. კარიერის ადრეულ ეტაპზე, 1955-1967 წლებში, იგი ძირითადად პოპ და კლასიკურ სტილს მღეროდა. მოგვიანებით, 1967 წელს ფლორა კარიმოვამ პირველად იმღერა ეროვნულ ორკესტრთან ერთად. მისი უნიკალური და ბრწყინვალე, ჯერჯერობით არაჩვეულებრივი, მიმზიდველი ხმა აღელვებდა და მნიშვნელოვნად იზიდავდა აუდიტორიას.

პირველი ქალი მძღოლი საბჭოთა აზერბაიჯანში
1967 წელს, იგი გახდა პირველი აზერბაიჯანელი საბჭოთა ქალი-მძღოლი, რომელიც მართავდა პირველ ჟიგულის მანქანას. იგი თავის მანქანაში ხშირად ჩნდებოდა მუსიკალური ესკიზებით.

აზერბაიჯანის პირველი სახალხო არტისტი
ფლორა კარიმოვას ჩაწერილი და გამოუშვებული აქვს ოცზე მეტი სოლო ალბომი. 1992 წელს მიენიჭა აზერბაიჯანის სახალხო არტისტის წოდება. ამრიგად, ფლორა კარიმოვა დამოუკიდებელი აზერბაიჯანის ისტორიაში გახდა პირველი მომღერალი, რომელსაც ეს ტიტული მიენიჭა.

პირადი ცხოვრება
კარიმოვა ორჯერ არის დაქორწინებული, ჰყავს ქალიშვილი და ვაჟი. მისი პირველი ქორწინება შედგა პროფ. დოქტორ. იბრაჰიმ ტოპჩუბაშოვისტან, 1969 წელს. მეორედ დაქორწინდა 1988 წელს, ფაიკ შაფიევზე.

იბრაჰამ ტოპჩუბაშოვმა ფლორა კარიმოვას მუსიკალური და არტისტული უნარების დახვეწაში დიდი როლი ითამაშა.

1969 იგი დაქორწინდა პროფესორ იბრაჰიმ ტოპჩუბაშოვზე. მისი დიდება წარმოუდგენლად გაიზარდა. იბრაჰიმოვი გარდაიცვალა ერთი წლის შემდეგ, 1970 წელს. გარდაცვალებამდე, პროფესორი იბრაჰიმოვი მივლინებაში იმყოფებოდა თურქეთში, სადაც ის შეხვდა ცნობილ თურქ მომღერალს ნესრინ სიფაჰს და მიიწვია ბაქოში რათა კონცერტი გაემართა. პროფესორ იბრაიმოვის გარდაცვალების შემდეგ, კარიმოვამ გააცნობიერა მისი სურვილი და სიფჰის კონცერტი მოაწყო ბაქოში, იაშილის თეატრში. ამ წლის განმავლობაში იგი საზოგადოებაში არ მღეროდა.

1987 წელს იგი მეორედ დაქორწინდა ფაიკ ბეიზე, რომელიც საბჭოთა მილიონერი იყო.
გევორქიანის სემინარია

გევორქიანის თეოლოგიური სემინარია ასევე ცნობილი, როგორც გევორქიანის სემინარია — სომხური სამოციქულო ეკლესიის თეოლოგიური უნივერსიტეტი-ინსტიტუტი, რომელიც კათოლიკოს გევორქ -ის მიერ 1874 წელს აიგო. სემინარია მდებარეობს ქალაქ ვაღარშაპატში, ეჩმიაძინის მონასტრის კომპლექსში.

გევორქიანის სემინარია მიიჩნევა უძველეს უნივერსიტეტად თანამედროვე სომხეთში.

ისტორია
გევორქიანის სემინარიის დამაარსებლად კათოლიკოსი გევორქ (1866-1884) ითვლება. 1872 წლის ზაფხულში მან არქიმანდრიტებს: გევორქ სურენიანს, ვაჰან ბასთანიანს, ვაჰრამ მანკუნისა და არისტაკეს სედრაქიანს მოუხმო, რათა ისტორიული სკოლა სემინარიად გადაეკეთებინათ.

სემინარიის პირველმა კურსდამთავრებულებმა სწავლა 1885-1886 სასწავლო წელს დაასრულეს. საწავლო პროცესის გასაუმჯობესებლად კათოლიკოსმა მარკარ -მა (1885-1891) სემინარიაში მასწავლებლად ეპისკოპოსი მალაქაი ორმანიანი მოიწვია.

სომხთა გენოციდის დროს ეჩმიაძინის კომპლექსს ლტოლვილთა დიდი რაოდენობა მაიწყდა. სომეხი ერის ტრაგიკული მდგომარეობის გამო კათოლიკოსმა გევროქ -მა და ეპისკოპოსმა გარეგინ ჰოვსეპიანციმ სემინარია დროებით დახურეს. სემინარია 1921 წლამდე სემინარიის ხელახლა გახსნის ღონისძიებები არ დაწყებულა. სემინარიის აღდგენის პროცესში დიდი წვლილი შეიტანეს კათოლიკოსმ ხორენ -მა და არქიეპისკოპოსმა გარეგინ ჰოვსეპიანციმ. გევორქიანის სემინარია ხელახლა 1945 წლის 1 ნოემბერს გაიხსნა.

ამჟამინდელი მდგომარეობა
გევორქიანის სემინარიის განახლების სამუშაოები 1999 წელს განხორციელდა, როდესაც სომხეთის კათოლიკოსი გარეგინ გახდა. კათოლიკოსმა გარეგინმა სტუდენტთა რაოდენობის გაზრდა გადაწყვიტა, რაც ადმინისტრაციული და აკადემიური პერსონალის რაოდენობის ზრდასაც მოითხოვდა. კათოლიკოსის ზედამხედველობით სემინარიის საგანმანათლებლო პროცესი ძირეულად შეიცვალა. განათლების მაღალი დონის უზრუნველსაყოფად სემინარიაში პროფესორები, დოქტორები და მეცნიერებათა კანდიდატები მიიწვიეს.

2001-2002 წლებში გევორქიანის თეოლოგიურ სემინარიას უმაღლესი რელიგიური საგანმანათლებლო ინსტიტუტის სტატუსი (თეოლოგიური უნივერსიტეტი) მიენიჭა. სომხეთის რესპუბლიკის განათლების სამინისტრომ სემინარიას რელიგიური უნივერსიტეტის სტატუსი მიანიჭა. 2002 წელს სემინარიის ოთახები განახლდა. 2003-2004 სასწავლო წლიდან ახალი საკლასო ოთახები ამოქმედდა.

სტრუქტურა
გეორქიანის სემინარიის მმართველი ორგანო აკადემიური საბჭოა. სემინარიის საგანმანათლებლო მეთოდთა კომიტეტს საკონსულტაციო როლი აქვს. კომიტეტის წევრებს აკადემიური საბჭოს ინიციატივით კათოლიკოსი ირჩევს. 2015 წლის ნოემბერში სემინარიაში კულტურის კომიტეტის ჩამოყალიბდა.

ამჟამად სემინარიაში ფუნქციონირებს ბიბლიის კვლევათა, ისტორიული თეოლოგიის, ქრისტიანული დოქტრინის, პრაქტიკული თეოლოგიის, ფილოლოგიისა და ჰუმანიტარულ მეცნიერებათა განყოფილებები. სემინარიაში ზემოთ ჩამოთვლილი სფეროების საბაკალავრო, სამაგისტრო და სადოქტორო პროგრამები ფუნქციონირებს.
ერევნის მაზრა

ერივნის მაზრა — რუსეთის იმპერიის შემადგენლობაში არსებული, კავკასიაში მდებარე ყოფილი მაზრა. მის შემადგენლობაში შედიოდა არარატის პროვინცისა და დღევანდელი ცენტრალური სომხეთის კოტაიქის პროვინციების სამხრეთ ნაწილები, დღევანდელი აზერბაიჯანის ნახიჩევანის ავტონომიურ რესპუბლიკაში მდებადე სადარაქის რაიონი და მდინარე არაქსის მიდამოებში მდებარე დღევანდელი თურქეთი ტერიტორიები. მისი ადმინისტრაციული ცენტრი იყო ერვანი (სომხეთის დღევანდელი დედაქალაქი ერევანი).

გეოგრაფია
ერივნის უეზდის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში მთიანი და კლდოვანი რელიეფი სჭარბობდა, სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილი კი ძირითადად სტეპებისა და დაბლობებისგან შედგებოდა. სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილს წყალი მდინარე არაქსისგან მიეწოდებოდა, რეგიონში ყველაზე დაბალი წერტილი 813 მეტრს შეადგენდა, ხოლო ზღვის დონიდან ყველაზე მაღლა მდებარე წერტილი 980 მეტრს. მდინარე არაქსში ჩამდინარე მდინარეებს შორის იყო ზანგა, აზატი და ვედი-ჩაი, რომლებიც ჩვეულებრივ ზაფხულის განმავლობაში შრებოდნენ და ზამთარში აქტიურდებოდნენ. შემდგომ პერიოდში ერივნის მაზრის ტერიტორია შეადგენდა ტფილისის გუბერნიის ნაწილს. 1849 წელს შეიქმნა ერევნის გუბერნია, რომელიც ტფილისის გუბერნიისგან დამოუკიდებელი იყო. 1918 წელს მაზრა გახდა სომხეთის პირველი რესპუბლიკის ნაწილი. 1920 წელს რეგიონში საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ, მაზრის ტერიტორიების უმეტესი ნაწილი გადავიდა სომხეთის სსრ-ის შემადგენლობაში და ერივანი (ერევანი) გახდა მისი დედაქალაქი. მაზრის სამხრეთ ნაწილები გადავიდა აზერბაიჯანის სსრ-ის შემადგენლობაში ნახიჩევანის ასსრ-ის ჩრდილოეთ ნაწილში, ხოლო მაზრის სამხრეთ-დასავლეთი ნაწილი, მდინარე არაქსის მიდამოები, გადაეცა თურქეთს მოსკოვისა და ყარსის ხელშეკრულებების თანახმად.

დემოგრაფია
1897 წლის რუსეთის იმპერიის აღწერის თანახმად, უეზდის მთლიანი მოსახლეობა 150 879 ადამიანს შეადგენდა, აქედან 77 491 თათრები იყვნენ (თანამედროვე აზერბაიჯანელები, რომლებიც შეადგენდნენ მოსახლეობის 51,4%-ს), 58 148 იყო სომეხი (მოსახლეობის 38,5%), 8 195 ქურთი (მოსახლეობის 5,4%), 3 713 სლავი (ე.წ. რუსები, უკრაინელები და ბელორუსები; შეადგენდნენ 2,4%-ს) და 2 288 ასურელი (შეადგენდნენ მოსახლეობის 1,5%-ს). რაიონის ყველაზე დიდი ქალაქი იყო ერივანი (დღევანდელი ერევანი), სადაც მთლიანობაში 29 006 ადამიანი ცხოვრობდა, რომელთაგან 12 523 (43,2%) იყო სომეხი, 12 359 (42,6%) თათარი, ხოლო 3 171 (11%) კი სლავი. მოსახლეობა ძირითადად სოფლის მეურნეობით, მებაღეობით, მევენახეობითა და მეღვინეობით იყო დაკავებული. ერივანის გუბერინიაში წარმოებული ღვინის დაახლოებით 50% დამზადებული იყო ერივნის უეზდში. სტატისტიკური მონაცემებით, უეზდში 129 120 მსხვილფეხა საქონელი იყო, რაც მთლიან გუბერნიაში არსებული პირუტყვის 11% -ს შეადგენდა.