აძუჩის ციხესიმაგრე

აძუჩის ციხესიმაგრე — აშენდა 1579 წელს 110 მ სიმაღლის ბორცვზე, ბივას ტბის მახლობლად. ის დედაქალაქ კიოტოდან დაახლოებით 55 კმ მანძილზე მდებარეობდა. ციხესიმაგრე ააგო ოდა ნობუნაგამ ომის პროვინციაში (ამჟამად შიგას პრეფექტურა), კუნძულ ჰონსიუს ცენტრალურ ნაწილში. მთავარი კოშკი წარმოადგენდა შვიდსართულიან დონჟონს. ციხის შენობებში კედლები, ჭერი და საყრდენები ოქროს ფოლგით იყო გაკრული, შემკული შავი და წითელი ლაქით და ხის კვეთილობით.

ისტორია
დაპყრობების დროს ოდა ნობუნაგამ აღნიშნა ბივას ტბის განსაკუთრებული სტრატეგიული მნიშვნელობა. პირველ რიგში, ეს ტბა ფაქტობრივად იაპონიის ცენტრში მდებარეობდა, რაც მნიშვნელოვნად უადვილებდა ოდა ნობუნაგას ქვეყნის გაერთიანების ამოცანას: ცენტრზე კონტროლი ასევე ნიშნავდა დედაქალაქზე კონტროლს, სადაც იმპერატორის კარი იყო განთავსებული. მეორეც, ბივას ტბა არის იაპონიის უდიდესი მტკნარი წყლის აუზი, რომელიც მტკნარი წყლით ამარაგებდა ყველა მიმდებარე პროვინციას, რაც ნიშნავს, რომ მას მნიშვნელობა ჰქონდა სამხედრო მომარაგების თვალსაზრისით. უფრო მეტიც, აძუჩის ციხის მდებარეობა ოდა ნობუნაგას საშუალებას აძლევდა, გაეკონტროლებინა მისი მთავარი მოწინააღმდეგეების — უესუგის, თაქედას და მორის კლანების — ყველა კომუნიკაცია და ჯარების გადაადგილება, რადგან აძუჩის ციხე განლაგებული იყო იმ გზების უშუალო სიახლოვეს, რომლებიც ედოს პერიოდში ქვეყნის ხუთი მთავარი გზის ორ ნაწილად — თოკაიდო და ნაკასენდო — გადაკეთდებოდა.

ნობუნაგამ ციხის მშენებლობა დაავალა თავის კაცს, ოკაბე მათაემონს, რომელმაც მანამდე ნდობა მოიპოვა ნობუნაგასთვის უზარმაზარი ზომის (59 მეტრი სიგრძეში, 13 მეტრი სიგანეში) ხომალდის აგებით, რომელიც სპეციალურად ბივას ტბაზე კონტროლის უზრუნველსაყოფად იყო შექმნილი. აძუჩის ციხის მშენებლობა დაიწყო 1576 წელს. ოდა ნობუნაგამ გადაწყვიტა, ციხე აეშენებინა ქვისგან ნაგები ციხესიმაგრის კედლებით, რაც ინოვაცია იყო იაპონურ ციხესიმაგრეების მშენებლობაში. შთამბეჭდავი იყო კედლების სიმაღლეც — შვიდი მეტრი, რაც იმ დროისთვის იაპონიაში არსებულ ციხესიმაგრის კედლებს შორის ყველაზე მაღალი იყო. ასეთი მასიური კედლების ასაგებად საჭირო იყო უზარმაზარი ქვის ლოდები, რომლებსაც ნობუნაგას ვასალები მთელი ქვეყნიდან ეზიდებოდნენ. ამის მიზეზი გახდა იაპონიაში ცეცხლსასროლი იარაღის გამოჩენა და არტილერიის სულ უფრო აქტიური გამოყენება, რის გამოც იმ დროის ტრადიციული იაპონური ციხეები, სადაც 3 მეტრამდე სიმაღლის მიწის კედლები გამოიყენებოდა, მოძველებული და დაუცველი ხდებოდა. მთავარი კოშკი თენსიუ სიმაღლეში 46 მეტრს აღწევდა, ჰქონდა რვაკუთხა საფუძველი და შვიდი დონე-სართული, რომელთაგან ექვსი მიწის ზემოთ იყო, ერთი კი მიწის ქვეშ მდებარეობდა.

არსებობდა ლეგენდა, რომ ერთ მომენტში ვასალები დაიღალნენ ციხესიმაგრის კედლების ასაშენებლად ქვების მოწოდებით და განაცხადეს, რომ შესაფერისი ზომის ქვები აღარ დარჩა. მაშინ ნობუნაგამ თავის ხალხს უბრძანა, წასულიყვნენ მისი მამის საფლავზე და ამოეთხარათ იქიდან საფლავის ქვა, რომელიც შემდეგ ციხესიმაგრის კედლების ასაშენებლად გამოიყენეს. შეშინებულმა ვასალებმა, რომ მსგავსი ბედი ეწეოდა მათ წინაპართა საფლავებსაც, ნობუნაგას ქვები უფრო დიდი რაოდენობით მიაწოდეს, ვიდრე მანამდე. სადაც ინახებოდა ჯარის აღჭურვილობა, საბრძოლო მასალა და სურსათის მარაგი გაჭიანურებული ალყის შემთხვევაში. კედლები, ჭერი და საყრდენები ოქროს ფოლგით იყო მოპირკეთებული, შემკული შავი და წითელი ლაქით და ხის კვეთილობით. მესამე დონეზე განლაგებული იყო სადგომები კარისკაცებისთვის, საერთო ფართობით დაახლოებით 100 ტატამი. მეოთხე დონე ცალკე იყო დათმობილი იაპონური ბაღისთვის. მეხუთე და მეექვსე სართულების დანიშნულება ზუსტად გაურკვეველია, თუმცა ცნობილია, რომ მეექვსე დონეზე განთავსებული იყო ოთხი რვაკუთხა ოთახი, რომელთა კუთხეებში იდგა სვეტები, ასევე მორთული ოქროს ფოლგითა და წითელი ლაქით (მეხუთე სართულზე, პირიქით, ასეთი ორნამენტი არ იყო). და ბოლოს, მეშვიდე დონეზე განლაგებული იყო მდიდრულად მორთული მთავარი სათვალთვალო მოედანი 18 ტატამის ზომის.