iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1525

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1525 ერთხმად იქნა მიღებული 2004 წლის 30 იანვარს. მანამდე მიღებული რეზოლუციების — 425 (1978), 426 (1978) და 1496 (2003) — გახსენების შემდეგ, საბჭომ გააგრძელა ლიბანში გაეროს დროებითი ძალის მანდატი კიდევ ექვსი თვით, 2004 წლის 31 ივლისამდე.

უსაფრთხოების საბჭომ გაიხსენა გენერალური მდივნის, კოფი ანანის დასკვნა, რომ ისრაელმა 2000 წლის 16 ივნისისთვის გაიყვანა თავისი ძალები ლიბანიდან, რეზოლუცია 425-ის შესაბამისად. ასევე ხაზგასმით აღინიშნა, რომ -ის ოპერაცია დროებით ხასიათს ატარებს და რომ მან თავისი მანდატის სამი ნაწილისგან ორი უკვე შეასრულა.

ლიბანის მთავრობამ მიესალმა ნაბიჯებს, რომლებიც მიზნად ისახავდა სამხრეთ ლიბანში სახელმწიფო ხელისუფლების აღდგენას ლიბანის შეიარაღებული ძალების განთავსების გზით. მხარეებს მოუწოდეს უზრუნველეყოთ -ის გადაადგილების სრული თავისუფლება და მისი უსაფრთხოება. როგორც ისრაელს, ისე ლიბანს მოუწოდეს დაეცვათ გაეროს მიერ განსაზღვრული გამიჯვნის ხაზი; დაგმობილ იქნა ამ ხაზის ყველა საჰაერო, საზღვაო და სახმელეთო დარღვევა, რამაც საბჭოს შეშფოთება გამოიწვია. გენერალურმა მდივანმა ასევე აცნობა საზღვარზე სროლებისა და სხვა დარღვევების შესახებ, რომელშიც ჰეზბოლაჰიც ფიგურირებდა.

რეზოლუციამ მხარი დაუჭირა -ის ძალისხმევას, დაეკვირვებინა გამიჯვნის ხაზის დარღვევები და განემახორციელებინა განაღმვითი სამუშაოები, ასევე ხაზი გაუსვა ნაღმების განთავსების ადგილების რუკების მიწოდების აუცილებლობას. გენერალურ მდივანს დაევალა გაეგრძელებინა კონსულტაციები ლიბანის მთავრობასთან და ჯარების მომწოდებელ ქვეყნებთან რეზოლუციის შესრულებასთან დაკავშირებით. ასევე დაევალა მოემზადებინა ანგარიშები -ის საქმიანობისა და გაეროს ზავის ზედამხედველობის ორგანიზაციის მიერ შესრულებული ამოცანების შესახებ.

ბოლოს, რეზოლუციამ ხაზი გაუსვა ახლო აღმოსავლეთში სამართლიანი და მდგრადი მშვიდობის მნიშვნელობას, რომელიც ეფუძნება უსაფრთხოების საბჭოს შესაბამის რეზოლუციებს, მათ შორის 242 (1967) და 338 (1973).
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 718

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 718, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 1991 წლის 31 ოქტომბერს, 668 (1990) და 717 (1991) რეზოლუციების გახსენების შემდეგ, აღნიშნავდა, რომ პარიზის კონფერენციაზე კამბოჯაში არსებული ვითარების მონაწილე მხარეების მიერ ხელი მოეწერა პოლიტიკურ შეთანხმებას. საბჭომ უფლებამოსილება მიანიჭა გენერალურ მდივანს, წარედგინა ანგარიში კამბოჯაში გაეროს გარდამავალი ორგანოს შექმნასთან დაკავშირებული ხარჯების შესახებ მის დაფუძნებამდე.

საბჭო მიესალმა პოლიტიკურ შეთანხმებას, რომლის ფარგლებშიც ოთხმა მხარემ გადაწყვიტა შეექმნა „ლიბერალური დემოკრატიის სისტემა პლურალიზმის საფუძველზე“. მან ასევე უფლებამოსილება მიანიჭა გენერალურ მდივანს, დაენიშნა სპეციალური წარმომადგენელი კამბოჯაში, რომელიც მისი სახელით იმოქმედებდა. საბჭომ მოიწონა მდივნის გადაწყვეტილება ქვეყანაში კვლევითი მისიის გაგზავნის შესახებ, რომლის მიზანიც პარიზის კონფერენციაზე შეთანხმებული მანდატის განხორციელების გეგმების მომზადება იყო. რეზოლუციამ მოუწოდა კამბოჯის უმაღლეს ეროვნულ საბჭოსა და ყველა ჩართულ მხარეს, ეთანამშრომლათ მისიასთან პოლიტიკური მოგვარების შესახებ შეთანხმებების შესრულების საკითხებში. ასევე, მან მოუწოდა ყველა მხარეს ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმის დაცვისკენ.

გენერალური მდივნის ანგარიში მოგვიანებით განიხილეს 745-ე რეზოლუციაში.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 709

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 709 მიიღეს კენჭისყრის გარეშე 1991 წლის 12 სექტემბერს. ესტონეთის რესპუბლიკის გაეროში გაწევრიანების განაცხადის განხილვის შემდეგ, საბჭომ გენერალურ ასამბლეას რეკომენდაცია გაუწია, რომ ესტონეთი მიეღოთ ორგანიზაციაში.

1991 წლის 17 სექტემბერს გენერალურმა ასამბლეამ რეზოლუცია 46/4-ის საფუძველზე ესტონეთი ოფიციალურად მიიღო გაეროს წევრად.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 761

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 761 მიიღეს 1992 წლის 29 ივნისს. საბჭომ მიღო გადაწყვეტილება, დაუყოვნებლივ გაეზარდა გაეროს დამცავი ძალების რაოდენობა სარაევოში, რათა უზრუნველეყოთ ჰუმანიტარული დახმარების უსაფრთხო მიწოდება.

ისტორიული კონტექსტი
1992 წლის ივნისის ბოლოსთვის სარაევოს ალყა კრიტიკულ ფაზაში შევიდა. ქალაქი სრულ იზოლაციაში იმყოფებოდა, რამაც გამოიწვია საკვების, მედიკამენტებისა და პირველადი მოთხოვნილების საგნების კატასტროფული დეფიციტი. საერთაშორისო თანამეგობრობამ გააცნობიერა, რომ მხოლოდ მოწოდებები ცეცხლის შეწყვეტის შესახებ არ მუშაობდა და საჭირო გახდა გაეროს სამხედრო კონტინგენტის გაძლიერება, რომლებსაც ექნებოდათ მანდატი, დაეცვათ ჰუმანიტარული ტვირთები და უზრუნველეყოთ აეროპორტის უსაფრთხოება.

რეზოლუციის ძირითადი დებულებები
რეზოლუციამ დაადგინა რამდენიმე კრიტიკული პუნქტი:
სამხედრო გაძლიერება: გენერალურ მდივანს მიეცა უფლება, დამატებითი ქვედანაყოფები გადაესროლა სარაევოში აეროპორტის უსაფრთხოების გარანტირებისთვის.
უსაფრთხოების გარანტიები: საბჭომ მოუწოდა ყველა მხარეს, პატივი ეცათ გაეროს პერსონალის ნეიტრალიტეტისთვის და არ გაეხსნათ ცეცხლი ჰუმანიტარული რეისებისთვის.
საჰაერო ხიდის შექმნა: ამ დოკუმენტმა საფუძველი ჩაუყარა ერთ-ერთ ყველაზე ხანგრძლივ ჰუმანიტარულ საჰაერო ხიდს ისტორიაში, რომლის მეშვეობითაც ათასობით ტონა პროდუქტი მიეწოდა ალყაში მოქცეულ ქალაქს.

კენჭისყრა და გავლენა
რეზოლუცია მიიღეს ერთხმად. ამან აჩვენა, რომ მსოფლიო სახელმწიფოები მზად იყვნენ უფრო რადიკალური ნაბიჯების გადასადგმელად ბოსნიაში მშვიდობის დასამყარებლად. სწორედ ამ რეზოლუციის შემდეგ დაიწყო სარაევოს აეროპორტმა ფუნქციონირება, როგორც მთავარმა არტერიამ ქალაქის გადასარჩენად. ოპერაცია მაინც დიდ რისკთან იყო დაკავშირებული, რადგან გაეროს მშვიდობისმყოფელები ხშირად ხდებოდნენ პროვოკაციების მსხვერპლნი, თუმცა მათმა ჩართულობამ გადამწყვეტი როლი ითამაშა მშვიდობიანი მოსახლეობის გადარჩენაში.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1119

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1119 ერთხმად იქნა მიღებული 1997 წლის 14 ივლისს. მანამდე მიღებული რეზოლუციების — 779 (1992), 981 (1995), 1025 (1995), 1038 (1996), 1066 (1996) და 1093 (1997) — გახსენების შემდეგ, საბჭომ უფლებამოსილება მისცა გაეროს დამკვირვებელთა მისიას პრევლაკაში , გაეგრძელებინა ხორვატიის პრევლაკის ნახევარკუნძულის რაიონში დემილიტარიზაციის მონიტორინგი 1998 წლის 15 იანვრამდე.

საბჭო შეშფოთებული იყო იმით, რომ ხორვატიამ და იუგოსლავიის ფედერაციულმა რესპუბლიკამ (სერბია და მონტენეგრო) ვერ მიაღწიეს პროგრესს გაეროს სამხედრო დამკვირვებლების მიერ 1996 წლის მაისში შეთავაზებული პრაქტიკული წინადადებების განხორციელებაში, რაც მიზნად ისახავდა დაძაბულობის შემცირებას, უსაფრთხოების გაუმჯობესებას და პრევლაკის დავის გადაწყვეტას.

მხარეებს მოუწოდეს სრულად განეხორციელებინათ ურთიერთობების ნორმალიზაციის შესახებ შეთანხმება, თავი შეეკავებინათ ძალადობისგან, უზრუნველეყოთ გაეროს დამკვირვებლებისთვის გადაადგილების თავისუფლება და გაენეიტრალებინათ ნაღმები. გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს, დაევალა 1998 წლის 5 იანვრამდე საბჭოსთვის წარედგინა ანგარიში სიტუაციის შესახებ, განსაკუთრებით ორ ქვეყანას შორის დავის მშვიდობიანი გადაწყვეტის მიმართულებით პროგრესზე.

ბოლოს, სტაბილიზაციის ძალებს, რომლებიც ავტორიზებული იყვნენ რეზოლუცია 1088 (1996)-ით, დაევალათ თანამშრომლობა -თან.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1121

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1121, რომელიც ერთხმად მიიღეს 1997 წლის 22 ივლისს, ეხება იმას, რომ გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის ერთ-ერთ მთავარ მიზნად კვლავაც მშვიდობისა და საერთაშორისო უსაფრთხოების შენარჩუნება მიიჩნეოდა. ამ რეზოლუციით შეიქმნა დაგ ჰამარშელდის მედალი, რომელიც დაერქვა გაეროს მეორე გენერალური მდივნის, -ის სახელს და ის სიკვდილის შემდეგ ენიჭებათ გაეროს მშვიდობისმყოფელებს.

საბჭომ აღნიშნა, რომ 1988 წელს გაეროს მშვიდობისმყოფელებს უკვე გადაეცათ ნობელის მშვიდობის პრემია. ასევე აღიარეს, რომ 85 ქვეყნიდან 1500-ზე მეტი ადამიანი დაიღუპა სამშვიდობო ოპერაციებში და რომ ეს მედალი მათი მსხვერპლის პატივისცემის სიმბოლო იქნებოდა.

გენერალურ მდივანს, კოფი ანანის დაევალა მედლის მინიჭების წესებისა და პროცედურების განსაზღვრა, ხოლო სხვა ქვეყნებს სთხოვეს ითანამშრომლონ მისი გადაცემის პროცესში.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 731

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 731 ერთხმად იქნა მიღებული 1992 წლის 21 იანვარს. მას შემდეგ, რაც საბჭომ გაიხსენა ტერორისტული აქტების დამგმობი 286 (1970) და 635 (1989) რეზოლუციები, საბჭომ შეშფოთება გამოხატა შოტლანდიის ქალაქ ლოკერბის თავზე -ის 103-ე რეისისა და ჩადისა და ნიგერის თავზე -ს 772-ე რეისის განადგურების ფაქტებზე ჩატარებული გამოძიების შედეგების გამო, რომლებშიც ლიბიის მთავრობის ოფიციალური პირების მონაწილეობა იკვეთებოდა.

საბჭომ დაგმო ის ფაქტი, რომ ლიბიამ არ აიღო პასუხისმგებლობა მომხდარ ინციდენტებზე. მან მოუწოდა ლიბიას, სრულყოფილი და ეფექტიანი პასუხი გაეცა საგამოძიებო მოთხოვნებზე ორივე საჰაერო ხომალდთან დაკავშირებით, რათა წვლილი შეეტანა საერთაშორისო ტერორიზმის აღმოფხვრაში. საბჭომ ასევე მოუწოდა წევრ სახელმწიფოებს, წაეხალისებინათ ლიბიის მთავრობა თანამშრომლობისკენ. შესაბამისად, რეზოლუცია გულისხმობდა ლიბიის მიერ ბრალდებული მოქალაქეების: აბდელბასეტ ალ-მეგრაჰისა და ლამინ ხალიფა ფჰიმას ექსტრადიციას.

რეზოლუცია 731 არ იყო სამართლებრივად სავალდებულო ძალის მქონე, რადგან იგი მიღებული იქნა გაეროს წესდების თავის შესაბამისად და არ შეიცავდა მითითებას თავზე; თუმცა, აღნიშნული მოთხოვნები სავალდებულო გახდა მოგვიანებით მიღებული 748-ე რეზოლუციით.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 793

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 793 ერთხმად მიიღეს 1992 წლის 30 ნოემბერს — 696 (1991), 747 (1992) და 785 (1992) რეზოლუციების გახსენების, ასევე ანგოლაში პოლიტიკური ვითარების გაუარესებისა და საომარი მოქმედებების განახლების გამო შეშფოთების გამოხატვის შემდეგ — დაამტკიცა გენერალური მდივნის, ბუტროს ბუტროს-გალის რეკომენდაცია გაეროს ანგოლის მეორე საკონტროლო მისიის მანდატის კიდევ ორი თვით, 1993 წლის 31 იანვრამდე გაგრძელების შესახებ.

რეზოლუციამ მიმართა -ში მონაწილე პერსონალს, რათა რაც შეიძლება მალე აღდგენილიყო მისიის მანდატით გათვალისწინებული ძალების რაოდენობა, და მიესალმა ანგოლის მთავრობისა და -ს მიერ ნამიბეში (დღევანდელი მოსამედიში) გაკეთებულ ერთობლივ დეკლარაციას, ორივე მხარეს კი მოუწოდა ამ დეკლარაციის შესაბამისი დაუყოვნებლივი და ეფექტური მოქმედებებისკენ.

შემდგომ საბჭომ დაგმო საომარი მოქმედებების ნებისმიერი განახლება და მოითხოვა მათი დაუყოვნებლივ შეწყვეტა, ამასთანავე მოუწოდა ყველა სახელმწიფოს, თავი შეიკავონ ისეთი ქმედებებისგან, რომლებმაც შესაძლოა საფრთხე შეუქმნას ხელმოწერილ სამშვიდობო შეთანხმებებს. მან ორივე მხარეს მოუწოდა, შეასრულონ თავიანთი ვალდებულებები „სამშვიდობო შეთანხმების“ ფარგლებში, რაც ეხება ჯარების დისლოკაციას (კონფინენტს), დემობილიზაციასა და ერთიანი ეროვნული შეიარაღებული ძალების ჩამოყალიბებას, და მოუწოდა მათ უწყვეტი დიალოგისკენ.

საბოლოოდ, რეზოლუციამ დაავალა გენერალურ მდივანს, 1993 წლის 31 იანვრისთვის წარედგინა ანგარიში ანგოლაში არსებული ვითარების შესახებ, სამშვიდობო პროცესში -ის როლთან დაკავშირებულ გრძელვადიან რეკომენდაციებთან ერთად.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1227

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1227, რომელიც ერთხმად მიიღეს 1999 წლის 10 თებერვალს, მას შემდეგ რაც კიდევ ერთხელ დაადასტურეს რეზოლუციები 1177 (1998) და 1226 (1999), რომლებიც ეხებოდა ერიტრეასა და ეთიოპიას შორის არსებულ სიტუაციას, საბჭომ მოითხოვა ორ ქვეყანას შორის საბრძოლო მოქმედებების დაუყოვნებლივ შეწყვეტა.

რეზოლუციის შესავალ ნაწილში საბჭომ გამოხატა შეშფოთება ერიტრეასა და ეთიოპიას შორის არსებული სასაზღვრო კონფლიქტის გამო და კიდევ ერთხელ გაიხსენა ორივე ქვეყნის ვალდებულება, დაეცვათ საჰაერო დარტყმების განხორციელებისა და მათი გამოყენების მორატორიუმი. ასევე ხაზი გაესვა, რომ არსებული მდგომარეობა საფრთხეს უქმნიდა საერთაშორისო მშვიდობასა და უსაფრთხოებას.

უშიშროების საბჭომ დაგმო ორივე ქვეყნის მიერ საბრძოლო მოქმედებების განახლება და მოითხოვა საჰაერო დარტყმების დაუყოვნებლივი შეწყვეტა. გარდა ამისა, მან მოუწოდა ერიტრეასა და ეთიოპიას განეახლებინათ დიპლომატიური ძალისხმევა კონფლიქტის მშვიდობიანი მოგვარებისთვის და აღნიშნა, რომ აფრიკის ერთიანობის ორგანიზაციის მიერ შემოთავაზებული ჩარჩო შეთანხმება კვლავ რჩებოდა კონფლიქტის მოგვარების საფუძვლად. მოგვიანებით ერიტრეამ ეს შეთანხმება მიიღო.

რეზოლუციის დასასრულს საბჭომ მოითხოვა, რომ ორივე ქვეყანამ უზრუნველყოს მშვიდობიანი მოსახლეობის უსაფრთხოება და დაიცვას ადამიანის უფლებები და საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართალი, ასევე მოუწოდა ყველა ქვეყანას დაუყოვნებლივ შეწყვიტონ იარაღისა და საბრძოლო მასალის გაყიდვა ერიტრეასა და ეთიოპიაზე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 701

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 701, მიიღეს 1991 წლის 31 ივლისს, წინა რეზოლუციების გახსენების შემდეგ, ისევე როგორც გაეროს დროებითი ძალების ლიბანში შესახებ გენერალური მდივნის მოხსენების განხილვის შემდეგ, რომელიც დამტკიცებული იყო 426-ე (1978) რეზოლუციით, საბჭომ გადაწყვიტა გაეგრძელებინა -ის მანდატი დამატებით ექვსი თვით, 1992 წლის 31 იანვრამდე.

შემდგომ საბჭომ კვლავ გაუსვა ხაზი ძალების მანდატს და მოითხოვა, რომ გენერალური მდივანი ანგარიშით დაბრუნებოდა 425-ე (1978) და 426-ე (1978) რეზოლუციების განხორციელებასთან დაკავშირებით მიღწეულ პროგრესზე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 748

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 748, რომელიც მიიღეს 1992 წლის 31 მარტ, 731-ე რეზოლუციის (1992) დადასტურების შემდეგ. გაეროს უშიშროების საბჭომ, გაეროს წესდების თავის საფუძველზე, მოსთხოვა ლიბიის მთავრობას დაუყოვნებლივ შეესრულებინა გამოძიების მოთხოვნები, რომლებიც ეხებოდა -ის 103-ე რეისის განადგურებას ლოკერბის თავზე და -ს 772-ე რეისის აფეთქებას ჩადის და ნიგერის თავზე. საბჭომ მოუწოდა ლიბიას, შეეწყვიტა ყოველგვარი ტერორისტული ქმედება და ტერორისტული ჯგუფების მხარდაჭერა. ამ მიზნით, საბჭომ ლიბიას სანქციები დაუწესა მანამ, სანამ ქვეყანა მოთხოვნებს არ შეასრულებდა.

მიმოხილვა
რეზოლუციამ დაადგინა, რომ 1992 წლის 15 აპრილიდან ყველა წევრ ქვეყანას უნდა:

(ა) აეკრძალა ლიბიის საჰაერო ხომალდებისთვის მათ ტერიტორიაზე აფრენა, დაფრენა ან გადაფრენა, თუ ისინი ლიბიის ტერიტორიიდან მოფრინავდნენ (გარდა ჰუმანიტარული საჭიროებისა);

(ბ) აეკრძალა ლიბიისთვის თვითმფრინავების ან მათი კომპონენტების მიწოდება, ასევე მათი ტექნიკური მომსახურება;

(გ) აეკრძალა ლიბიისთვის იარაღის, საბრძოლო მასალის ან სხვა სამხედრო აღჭურვილობის მიწოდება, ისევე როგორც ტექნიკური კონსულტაცია ან წვრთნა;

(დ) გამოეწვია ლიბიიდან ის ოფიციალური პირები, რომლებიც ლიბიის ხელისუფლებას სამხედრო საკითხებში კონსულტაციას უწევდნენ;

(ე) მნიშვნელოვნად შეემცირებინათ ლიბიაში დიპლომატიური და საკონსულო პერსონალის რაოდენობა;

(ვ) შეეჩერებინათ „ლიბიის ავიახაზების“ ყველა ოფისის მუშაობა;

(ზ) უარი ეთქვა ქვეყანაში შესვლაზე ან გაეძევებინა ლიბიის ის მოქალაქეები, რომლებიც სხვა სახელმწიფოებში ტერორისტულ საქმიანობაში იყვნენ ჩართულნი.

საბჭომ მოუწოდა წევრ ქვეყნებს მკაცრად დაეცვათ სანქციები და შექმნა უშიშროების საბჭოს კომიტეტი, რომელიც მოაგროვებდა ინფორმაციას წევრი ქვეყნებისგან რეზოლუციის იმპლემენტაციის შესახებ, შეიმუშავებდა ემბარგოს ეფექტურობის გაზრდის გზებს და განიხილავდა იმ სახელმწიფოების მოთხოვნებს, რომლებსაც სანქციების შედეგად პრობლემები შეექმნათ. საბჭომ გადაწყვიტა, რომ ემბარგო ყოველ 120 დღეში ხელახლა განიხილებოდა.

748-ე რეზოლუცია მიიღეს 10 ხმით, არცერთი წინააღმდეგი; თავი შეიკავა ხუთმა ქვეყანამ: კაბო-ვერდემ, ჩინეთმა, ინდოეთმა, მაროკომ და ზიმბაბვემ. რეზოლუციის თავით მიღების გამო, ლიბია ვალდებული იყო შეესრულებინა საბჭოს დებულებები მაშინაც კი, თუ ისინი ეწინააღმდეგებოდა მონრეალის კონვენციას.

ლიბიამ უარი თქვა 748-ე და 731-ე რეზოლუციების შესრულებაზე, რასაც საბჭომ 1993 წელს 883-ე რეზოლუციით კიდევ უფრო მკაცრი ზომების მიღებით უპასუხა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 702

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 702, მიღებული კენჭისყრის გარეშე 1991 წლის 8 აგვისტოს, მას შემდეგ რაც ცალ-ცალკე განიხილა კორეის სახალხო დემოკრატიული რესპუბლიკის და კორეის რესპუბლიკის განაცხადები გაერთიანებული ერების ორგანიზაციაში წევრობაზე, საბჭომ გენერალურ ასამბლეას რეკომენდაცია გაუწია, რომ ჩრდილოეთ კორეა და სამხრეთ კორეა მიღებულ იქნენ.
1991 წლის 17 სექტემბერს გენერალურმა ასამბლეამ ორივე ქვეყანა მიიღო რეზოლუცია 46/1-ის საფუძველზე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 804

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 804 მიღებულია ერთხმად 1993 წლის 29 იანვარს, 696 (1991), 747 (1992), 785 (1992) და 793 (1992) რეზოლუციების ხელახალი დადასტურებისა და ანგოლაში „ “-ს (ანგოლის სამშვიდობო შეთანხმებები) განხორციელების ნაკლებობის გამო შეშფოთების გამოხატვის შემდეგ, გაეროს უშიშროების საბჭომ დაამტკიცა გაეროს გენერალური მდივნის, ბუტროს ბუტროს-გალის რეკომენდაცია გაეროს ანგოლის ვერიფიკაციის მისიის -ის მანდატის სამი თვით, 1993 წლის 30 აპრილამდე გაგრძელების თაობაზე.

რეზოლუციამ დაგმო „ “-ს (ანგოლის სამშვიდობო შეთანხმებები) დარღვევა, რაც მოიცავდა „55-დღიანი ომის“ დროს საომარი მოქმედებების განახლებას, უნიტას მიერ არჩევნების შედეგების თავდაპირველ უარყოფას, უნიტას გასვლას ანგოლის ახალი შეიარაღებული ძალებიდან და უნიტას მიერ პროვინციული დედაქალაქებისა და მუნიციპალიტეტების ძალისმიერ ხელში ჩაგდებას. რეზოლუციამ მოითხოვა, ყველა მხარემ შეწყვიტოს ცეცხლი, დაუბრუნდეს მოლაპარაკებებს და დაეთანხმოს სამშვიდობო შეთანხმების სრულ განხორციელებას. უშიშროების საბჭომ ასევე მხარი დაუჭირა გაეროს გენერალური მდივნის, ბუტროს ბუტროს-გალის და სპეციალური წარმომადგენლის ძალისხმევას აღნიშნული მიმართულებით. ანგოლის შესახებ მიღებულ რეზოლუციებში უნიტას გაკრიტიკება პირველად მოხდა.

რეზოლუციამ განიხილა წევრი სახელმწიფოების გავლენა სამშვიდობო პროცესზე. რეზოლუციამ წევრ სახელმწიფოებს ანგოლის მთავრობისთვის ეკონომიკური და ტექნიკური დახმარების გაწევისკენ, სამშვიდობო შეთანხმებების განხორციელებისთვის მხარდაჭერისკენ, და სამხედრო თუ გასამხედროებული ძალების მხრიდან ნებისმიერი პირდაპირი თუ არაპირდაპირი ჩარევის თავიდან აცილებისკენ მოუწოდა. უშიშროების საბჭომ ასევე დაგმო საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის დარღვევები, უცხოელი მძევლების აყვანა და გაეროს ანგოლის ვერიფიკაციის მისია -ზე თავდასხმები. უშიშროების საბჭომ ანგოლის მთავრობას გაეროს ანგოლის ვერიფიკაციის მისია -ის უსაფრთხოების უზრუნველყოფა მოსთხოვა.

რეზოლუცია 804-მა გაეროს ანგოლის ვერიფიკაციის მისია -ის უპირატესად დედაქალაქ ლუანდაში განლაგება განსაზღვრა. აღნიშნული ნაბიჯი ნაწილობრივ აფრიკული ერების მხრიდან გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის წარმომადგენლობის გაზრდის მოთხოვნას ეფუძნებოდა. რეზოლუციამ გაეროს გენერალურ მდივანს მოვლენების განხილვა და 1993 წლის 30 აპრილამდე უშიშროების საბჭოსთვის ანგარიშის წარდგენა დაავალა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 794

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 794, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 1992 წლის 3 დეკემბერს, 733 (1992), 746 (1992), 751 (1992), 767 (1992) და 775 (1992) რეზოლუციების დადასტურების შემდეგ, საბჭომ უკიდურესი შეშფოთება გამოხატა სომალიში არსებულ ვითარებასთან დაკავშირებით. საბჭომ უფლებამოსილება გასცა გაერთიანებული ოპერატიული ჯგუფის შექმნაზე, რათა ჩამოყალიბებულიყო უსაფრთხო გარემო სომალიში ჰუმანიტარული დახმარების ოპერაციებისთვის, რაც არსებითი იყო სამოქალაქო მოსახლეობის გადარჩენისთვის. წინამდებარე რეზოლუციამ დაადგინა, რომ სომალიში არსებული კონფლიქტით გამოწვეული ადამიანური ტრაგედიის მასშტაბები, რაც კიდევ უფრო დამძიმდა ჰუმანიტარული დახმარების განაწილებისთვის შექმნილი დაბრკოლებებით, წარმოადგენს საფრთხეს საერთაშორისო მშვიდობისა და უსაფრთხოებისთვის.

საბჭომ კიდევ ერთხელ მკაცრად დაგმო საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის დარღვევები და მოითხოვა საბრძოლო მოქმედებების შეწყვეტა ყველა ჩართული მხარისგან. მან მოუწოდა მხარეებს, ითანამშრომლონ გენერალური მდივნის, ბუტროს ბუტროს-გალის სპეციალურ წარმომადგენელთან და სამხედრო პერსონალთან, მათ შორის, დაუშვან სამხედროებისა და ჰუმანიტარული ორგანიზაციების წვდომა დაზარალებულ მოსახლეობასთან და უზრუნველყონ მათი უსაფრთხოება. საბჭომ ასევე გასცა ნებართვა სომალიში გაეროს ოპერაციის დამატებითი 3,500 თანამშრომლის განლაგებაზე, რომელიც შეიქმნა 775-ე რეზოლუციით, და აღნიშნა, რომ ეს პროცესი გენერალური მდივნის შეხედულებისამებრ უნდა გაგრძელებულიყო.

რეზოლუციამ მხარი დაუჭირა გენერალური მდივნის რეკომენდაციას, რომ საჭირო იყო მოქმედება გაეროს წესდების თავის საფუძველზე და მიესალმა წევრი სახელმწიფოების შემოთავაზებებს ისეთი ოპერაციის შექმნის შესახებ, რომელიც უზრუნველყოფდა უსაფრთხო გარემოს ჰუმანიტარული საქმიანობისთვის (რაც მოგვიანებით ცნობილი გახდა -ის სახელით). ანგარიშის მომზადების დროს განიარაღებისა და უსაფრთხოების პრობლემა კვლავ გადაუჭრელი რჩებოდა. საბჭომ უფლებამოსილება მიანიჭა წევრ სახელმწიფოებს ასეთი ქმედებების განსახორციელებლად და დანიშნა უშიშროების საბჭოს წევრებისგან შემდგარი დროებითი კომისია, რათა მიმდინარე რეზოლუციის შესრულების შესახებ ანგარიში მოემზადებინათ.

გაეროს წესდების და თავების საფუძველზე, საბჭომ მოუწოდა სახელმწიფოებსა და სააგენტოებს, უზრუნველყონ სომალის წინააღმდეგ 733-ე რეზოლუციით დაწესებული იარაღის ემბარგოს მკაცრი დაცვა. რეზოლუცია 794 დასრულდა მოთხოვნით, რომ -ში მონაწილე სახელმწიფოებსა და გენერალურ მდივანს რეგულარულად წარედგინათ ანგარიშები სომალიში მიღწეული პროგრესის შესახებ, რათა მომავალში უფლებამოსილება კვლავ გადასცემოდა -ს.

რეზოლუციის მიღებიდან რამდენიმე დღეში, 1992 წლის 9 დეკემბერს, -ის პირველი ქვედანაყოფები სომალის დედაქალაქ მოგადიშოში შევიდნენ. ეს იყო მეოთხე ძირითადი სამხედრო ჩართულობა ცივი ომის დასრულების შემდეგ, ქუვეითში შეჭრის, კამბოჯაში მშვიდობისმყოფელების განლაგებისა და იუგოსლავიაში სამშვიდობო მისიის გაგზავნის შემდეგ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 708

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 708, ერთხმად იქნა მიღებული 1991 წლის 28 აგვისტოს, მას შემდეგ რაც აღნიშნა საერთაშორისო სასამართლოს პრეზიდენტის, ტასლიმ ოლავალი ელიასის გარდაცვალება 1991 წლის 14 აგვისტოს, საბჭომ გადაწყვიტა, რომ საერთაშორისო სასამართლოში არსებული ვაკანტური ადგილის შესავსებად არჩევნები გაიმართებოდა 1991 წლის 5 დეკემბერს უშიშროების საბჭოსა და გენერალური ასამბლეის 46-ე სესიაზე.
ელიასი იყო სასამართლოს წევრი 1976 წლიდან და მისი ვიცე-პრეზიდენტი 1979–1981 წლებში, ხოლო პრეზიდენტი 1981–1985 წლებში. მისი უფლებამოსილების ვადა უნდა დასრულებულიყო 1994 წლის თებერვალში.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 797

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 797, მიიღეს 1992 წლის 16 დეკემბერს, 782-ე რეზოლუციის განხილვის შემდეგ, საბჭომ გადაწყვიტა, შექმნილიყო გაეროს ოპერაცია მოზამბიკში, როგორც ამას გენერალური მდივანი ბუტროს ბუტროს-გალი სთავაზობდა, მოზამბიკის სამშვიდობო შეთანხმების შესაბამისად.

საბჭომ გენერალურ მდივანს სთხოვა, ოპერაციის დაგეგმვისა და განხორციელებისას ეტაპობრივი განლაგების გზით ხარჯების შემცირება უზრუნველეყო, საწყისი მანდატით, რომელიც 1993 წლის 31 ოქტომბრამდე გაგრძელდებოდა. ასევე მოითხოვა, რომ მოზამბიკის მთავრობასა და მოზამბიკის ეროვნული წინააღმდეგობას ეთანამშრომლათ გენერალური მდივნის სპეციალურ წარმომადგენელთან და გაეროს ოპერაციასთან, პატივი ეცათ ცეცხლის შეწყვეტისთვის და უზრუნველეყოთ მათი უსაფრთხოება.
ოპერაციის მანდატი მოიცავდა განიარაღების, დემობილიზაციისა და არმიებისა და არარეგულარული სამხედრო ძალების რეინტეგრაციის მონიტორინგს, ასევე უცხოური ძალების გაყვანის დაკვირვებას. იგი ასევე ითვალისწინებდა სასიცოცხლო ინფრასტრუქტურის, გაეროს პერსონალის, არჩევნების დამკვირვებლებისა და საერთაშორისო ოპერაციების დაცვის ზომების ავტორიზაციას, აგრეთვე მოზამბიკის პოლიციის მონიტორინგს და ადამიანის უფლებების დარღვევების შესახებ ანგარიშგებას.

ოპერაციის პირველი წევრები 1993 წლის დასაწყისში ჩავიდნენ.
რეზოლუციამ ასევე მოუწოდა გენერალურ მდივანს, მჭიდროდ ეთანამშრომლა ყველა მხარესთან პრეზიდენტისა და საპარლამენტო არჩევნების ზუსტი დროის და მომზადების საკითხებზე, ასევე შეთანხმების სხვა ძირითადი ასპექტების, მათ შორის დემობილიზაციის, განხორციელების დეტალურ გრაფიკზე, და ამის შესახებ საბჭოსთვის ანგარიში წარედგინა არაუგვიანეს 1993 წლის 31 მარტისა.

დასასრულს, რეზოლუციამ წევრ სახელმწიფოებს სთხოვა, შეეტანათ წვლილი პერსონალით, აღჭურვილობით და სხვა აქტივობებით, რომლებიც მხარს დაუჭერდა სამშვიდობო შეთანხმების განხორციელებას.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 710

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 710, მიღებული კენჭისყრის გარეშე 1991 წლის 12 სექტემბერს, მას შემდეგ რაც განიხილა ლატვიის რესპუბლიკის განაცხადი გაერთიანებული ერების ორგანიზაციაში წევრობაზე, საბჭომ გენერალურ ასამბლეას რეკომენდაცია გაუწია, რომ ლატვია მიღებულ იქნეს.
1991 წლის 17 სექტემბერს გენერალურმა ასამბლეამ ლატვია მიიღო რეზოლუცია 46/5-ის საფუძველზე.