დიმიტრი ერმაკოვი

}, თბილისი) — საქართველოში მოღვაწე რუსი (წარმოშობით იტალიელი) ფოტოხელოვანი, მხატვარი, კოლექციონერი. ფოტოგრაფირება დაიწყო 1866 წლიდან. მნიშვნელოვანი წვლილი მიუძღვის ქართული მატერიალური კულტურის ძეგლების შესწავლის, შეკრებისა და ფიქსირების საქმეში. 1880 წელს თბილისში, სასახლის ქუჩაზე (ახლანდ. რუსთაველის გამზირი) გახსნა ფოტოატელიე. 1910 წელს მონაწილეობდა ექვთიმე თაყაიშვილის მიერ მოწყობილ ლეჩხუმ-სვანეთის ექსპედიციაში, გადაიღო 900-მდე ფოტოსურათი (მ. შ. იყო ის ძეგლებიც, რომლებიც შემდგომ განადგურდა). ერმაკოვმა მაღალი პროფესიონალიზმით ასახა ფოტოფირებზე ძველი თბილისის ხედები, ქუჩები, მოედნები, ცალკეული შენობა-ნაგებობანი, დუქან-სახელოსნოები, საზოგადოების სხვადასხვა ფენის წარმომადგენლები..

ბიოგრაფია
დიმიტრი ერმაკოვი დაიბადა 1846 წელს ნახიჩევანში. მისი მამა იყო იმ დროისათვის კარგად ცნობილი იტალიელი არიტექტორი ლუდოვიკო კამბიაჯო, რომელიც ჯერ მუშაობდა ყირიმში, შემდეგ კი მეფისნაცვალ მიხეილ ვორონცოვის თანხლებით კავკასიაში ჩამოვიდა ქალაქ ოდესიდან და მუშაობდა შემახასა და ბაქოს პროვინციაში; დედა — მოლაკნელი გლეხის ქალი.

1860-იან წლებში ახალგაზრდა ერმაკოვმა გაიარა, ანანურთან მდებარე სამხედრო-ტოპოგრაფიულ დეპოს დაქვემდებარებაში არსებული სამხედრო ტოპოგრაფების ერთწლიანი კურსი, რომელიც კავკასიის ცალკეულ კორპუსში 1812–1863 წლებში ფუნქციონირებდა. აღნიშნულ პერიოდში ის ეუფლება ადგილის ტოპოგრაფიულ გადაღებასა და საგამომცემლო საქმეს.

1866 წელს ერმაკოვი უახლოვდება პეტრე კოლჩინს და მასთან ერთად თბილისში დვორცოვაიას ქუჩაზე აარსებენ მის პირველ პორტრეტულ ფოტოსახელოსნოს — „მხატვარ კოლჩინის და ერმაკოვის ფოტოგრაფია“ . პირველი ფოტოსახელოსნო აქ 1846 წელს ფოტოგრაფებმა ვ. ხლამოვმა და ა. როინაშვილმა გახსნეს, რომელსაც „რემბრანტი“ დაარქვეს. მხატვარ კოლჩინის გავლენამ ერმაკოვზე უკვალოდ არ ჩაიარა და ფოტოსახელოსნოში დადგმულმა სცენებმა თანდათანობით მიიღო მხატვრული პორტრეტის სახე.

1870 წლის 4 ნოემბერს რუსეთის საიმპერატორო გეოგრაფიულ საზოგადოებაში გაიმართა საერთო შეკრება გრაფ ფ. ლიტკეს თავჯდომარეობით. შეხვედრაზე სხვათა გვერდით ხაზგასმით აღინიშნა, რომ ფოტოგრაფმა დ. ერმაკოვმა მიმდინარე წლის გაზაფხულზე იმოგზაურა თურქეთის აზიურ ნაწილში — ერზრუმის ჩრდილო-აღმოსავლეთით მდებარე თორთუმის ოკრუგში და გადაიღო ბევრი უცნობი ძეგლის ფოტო, რომლებიც გადმოცემულ იქნა საზოგადოების საკუთრებაში. 1871 წლის მარი ბროსეს ჩანაწერებიდან ირკვევა, რომ აღნიშნული ფოტოები საკვლევად მას გადასცა გეოგრაფიულმა საზოგადოებამ. ის ასევე უთითებს იმას, რომ სავარაუდოდ ერმაკოვმა მოიარა მხითარისტ ნერსეს სარქისიანის მიერ 1840-იანი წლებში მონახული ძეგლები, რომელთა წარწერებიც მარი ბროსემ შემდგომში გამოაქვეყნა. ერმაკოვი თორთუმის რაიონში ტრაპიზონიდან გადავიდა. მ. ბროსეს დ. ერმაკოვის ფოტომოგზაურობაზე საუბრისას უთითებს, რომ ტაო-კლარჯეთის ძეგლების გადაღების შემდეგ მან ფოტომოგზაურობა გააგრძელა გურიაში, იმერეთში, აფხაზეთსა და სვანეთში.

1896 წელს გამოიცა ერმაკოვის პირველი კატალოგი, სადაც შეტანილია ტაოს, გურიის, იმერეთისა და სვანეთის ფოტოებო. ცხადია, რომ აღნიშნულ კატალოგში შეტანილი ფოტომასალა ვერ იქნება მასზე გვიან გადაღებული. ხოლო 1870-1896 წლებში ცნობილია ისტორიულ სამხრეთ საქართველოში დ. ბაქრაძის (1873), ა. პავლინოვის (1888) და პ. უვაროვას ექსპედიციები, რომელთა ფოტოებიც ცნობილია საზოგადოებისათვის. ერმაკოვის ფოტოგადაღებებზე საუბრობს დიმიტრი ბაქრაძეც თავის 1873 წლის გურია-აჭარის ექსპედიციაში.

1871 წელს ფოტოგრაფი თავის ნამუშევრებს პირველად გზავნის პარიზში და ხდება საფრანგეთის ფოტოგრაფიული საზოგადოების წევრი . იმ დროიდან მოყოლებული დიმიტრი ერმაკოვი აქტიურად მონაწილეობს ევროპის საერთაშორისო გამოფენებზე.

1872 წელს ერთვება არქეოლოგიურ ექსპედიციაში თურქეთის აზიურ და ევროპულ ნაწილში. დიმიტრი ერმაკოვის მოვალეობა არქიტექტურული ძეგლების ფოტოგრაფირება იყო. შესაძლოა ის ასრულებდა ტოპოგრაფიულ გადაღებებს რუსეთის იმპერიის არმიის გენერალური შტაბის მთავარი სამმართველოს დავალებით. იმავე წლის 18 (30) ნოემბრის ერმაკოვის წერილიდან ჩანს რომ მან ფოტოები ამასიაში გადაიღო.

1870-იან წლებში ის თავის ნამუშევრებს გზავნის რუსეთის გეოგრაფიულ საზოგადოებაში, კონკრეტულად კი თურქეთის სომხეთის ნაწილს.

თურქეთიდან დაბრუნების შემდეგ 1870-იანი წლების პირველ ნახევარში ერმაკოვი ეცნობა ახალგაზრდა დამწყებ ფოტოგრაფს ანტუან სევრიუგინს, რომელიც დაიბადა და გაიზარდა თეირანში დიპლომატთა ოჯახში. ერმაკოვმა სევრიუგინს გაუღვიძა ეთნოგრაფიული პორტრეტების გადაღების სურვილი და მალევე ბრუნდება სპარსეთში, სადაც 1873 წელს სევრიუგინი ხსნის მის პირველ ფოტოსახელოსნოს. სავარაუდოდ იმავე პერიოდში ერმაკოვი სევრიუგინისაგან სპარსეთში ღებულობს მოწვევას. სპარსეთში მოგზაურობის დროს მან გადაიღო ეთნოგრაფიული ხასიათის ფოტოები და მიიღო „მისი აღმატებულება სპარსეთის შაჰის ფოტოგრაფის“ ტიტული და ჯილდოვდება ლომისა და მზის მეორე ხარისხის ორდენით.

1874 წელს ერმაკოვი (ტრაპიზონი) მონაწილეობას ღებულობს საფრანგეთის ფოტოგრაფიული საზოგადოების მეათე გამოფენაში, სადაც წარდგა თურქეთის ამასიის 17 ფოტოგრაფიული ხედით, შესრულებული სველკოლოდიური მეთოდით, რაზეც ის მედლით დაჯილდოვდა. აღნიშნული, ამავე ასოციაციის 1874 წლის 5 ივნისსა და 3 ივლისის ბიულეტინებშია შეტანილი. თავის 28 წლის ასაკში, დიმიტრი ერმაკოვს მოპოვებული ჰქონდა საერთაშორისო აღიარება.

1875 წელს კონსტატინოპოლში შეეძინა ვაჟიშვილი ივანე.

1875 წლის 24 სექტემბერს, პარიზის გამოფენაზე წარმატების შემდეგ ის მოწვევას ღებულობს მოსკოვის არქეოლოგიური საზოგადოების პრეზიდენტის გრაფინია პრ. უვაროვასაგან რათა აწარმოოს ფოტოგადაღებები კავკასიაში არქეოლოგიურ გათხრებზე. ერმაკოვი მონაწილეობას იღებდა გათხრების შედეგად აღმოჩენილი ნივთების, სამაროვნების ფოტოფიქსაციაში და ახდენდა მათ კატალოგიზაციას.

დ. ერმაკოვის 1896 წლის კატალოგის №463 და №464-დან ირკვევა, რომ იგი იმყოფებოდა ამასიაში, სადაც მან აღმოაჩინა წარწერიანი ქვა, ხოლო №646 და №647-დან კი — რომ ასევე წარწერიანი ქვა აღმოაჩინა ანგორაში (ძვ. ანკარა). კატალოგში მისი სახელი დაფიქსირებულია ასევე №1929 ჩანაწერში, საიდანაც ირკვევა, რომ ერმაკოვი იმყოფებოდა შავშეთ-კლარჯეთში, საიდანაც ჩამოიტანა ქართული ეპიგრაფიკული წარწერა და ჩააბარა კავკასიის მუზეუმს ტფილისში.

1876 წლის 21 იანვარს (2 თებერვალს) კავკასიის სამხატვრო საზოგადოების მუდმივ საგამოფენო დარბაზში გამოიფინა დ. ერმაკოვის მიერ თურქეთში გადაღებული ხედები და ტიპაჟები, ასევე ძველი ხუროთმოძღვრული ძეგლები და წარწერები.

1877 წელს გამოცემულ 1878 წლის კავკასიის კალენდარში, ერმაკოვი წარმოდგენილია კავკასიაში ნატიფი ხელოვნების წამახალისებელი საზოგადოების წევრ-კორესპონდენტად ქალაქ ტრაპიზონში.

1880 წლის მარტში ტფილისში ჩატარდა არქეოლოგიური ყრილობა, სადაც ხაზგასმით იყო აღნიშნული დ. ერმაკოვის მიერ ოშკის, ხახულის, დოლისყანის და სხვა ქართული ხუროთმოძღვრული ძეგლებისთვის გადაღებული ფოტომასალის მნიშვნელობა. იქვე ახსენეს მოგზაურების ნარიშკინისა და ერმაკოვის (?) მიერ ამიერკავკასიაში გადაღებული 200-მდე ფოტო, რომლებიც გეოგრაფიულ საზოგადოებას გადაეცა.

1877–1878 წლებში ერმაკოვი მუშაობს სამხედრო ფოტოგრაფად რუსეთ-თურქეთის ომში, სადაცრუსეთის არმიის გენერალური შტაბისათვის იღებდა კავკასიის ფრონტის ხაზის ფოტოებს. ერმაკოვის ფოტოების (კატალოგის №2093-2198) მიხედვით თუ ვიმსჯელებთ, საომარი მოქმედებების დროს ის იმყოფებოდა 41-ე ფეხოსანთა დივიზიის დისლოკაციის ადგილზე. ომის პერიოდში მას საშუალება მიეცა გადაეღო სხვადასხვა რანგისა და პროფესიის ოსმალეთის იმპერიის სამხედრო მოსამსახურეთა ტიპები.

ომის დამთავრების შემდეგ ერმაკოვი კვლავ აქტიურად მონაწილეობს საერთაშორისო გამოფენებში. ასე 1878 წელს მისი ფოტოები წარდგენილი იყო პარიზის საერთაშორისო გამოფეანზე. 1878/(1879 3 აპრილი) წელს მონაწილეობა მიღებული აქვს მოსკოვის ანთროპოლოგიურ გამოფენაზე, სადაც ასევე ჯილდოვდება მედლით. მოგვიანებით 1879 წელს ფოტოების ნაწილი ახლადდაარსებული მოსკოვის ანთროპოლოგიური მუზეუმის კოლექციის ნაწილი გახდა. 1882 წელს მონაწილეობდა საერთაშორისო სამრეწველო-სამხატვრო გამოფენაზე, სადაც მორიგი ბრინჯაოს მედალი მიიღო.

1882 წელს „პარიზის პანორამების საზოგადოებამ“ პეტერბურგსა და მოსკოვში მოაწყო გამოფენები, სადაც წარმოდგენილი ფერმწერის ფილიპიტოს მიერ ყარსის აღება. თავად ფერმწერი ყარსში არასოდეს ყოფილა, მაგრამ ტილო დაუხატავს დიმიტრი ერმაკოვის მიერ 1880 წელს ყარსისთვის სპეციალურად გადაღებული ფოტოების მიხედვით. პარიზის პანორამების საზოგადოების დირექტორმა ვაშინგტონმა, დიმიტრი ერმაკოვს შესთავაზა, რომ გადაეღო ასეთივე ფოტოები კონსტანტინოპოლისათვისაც.

1883 წლის დეკემბრიდან 1884 წლის მაისამდე იმყოფებოდა სპარსეთში, სადაც გადაიღო მრავალი ხედი და პორტრეტი. გაწეული სამუშაოებისთვის მას მიენიჭა შაჰის სასახლის ფოტოგრაფის ტიტული და დაჯილდოვდა მზისა და ლომის ორდენით.

1881 წელს დიმიტრი ერმაკოვი მისი ისტორიაში ღვაწლის გამო არჩეულ იქნა რუსეთის არქეოლოგიური საზოგადოების წევრად. 1907 წელს ერმაკოვი არჩეულია მოსკოვის არქეოლოგიური საზოგადოების კავკასიის განყოფილების წევრად.

1884 წელს კავკასიაში სტუმრად იმყოფებოდა საფრანგეთის სახალხო განათლების სამინისტროს მიერ მოვლენილი ჟან მურიე. მან დიმიტრი ერმაკოვთან ერთად მოიარეს მანგლისი. ტფილისის გუბერნიის დათვალიერების შემდეგ, გადაწყვეტილი ჰქონდა მოენახულებინა იმერეთი, სამეგრელო, აფხაზეთი, სვანეთი და გურია. გურიიდან უნდა გამგზავრებულიყო ახალციხის მაზრაში, იქიდან კი ეჩმიაძინში. მოგზაურობა უნდა დასრულებულიყო დაღესტნისა და ჩრდილოეთ კავკასიის მონახულებით.

1898 წლის ოქტომბერში სტუმრად ჩამოსულ ბარონ დე ბაისა და ჰიუჯ კრაფტთან ერთად იმყოფებოდა ერევნის გუბერნიაში.

დიმიტრი ერმაკოვი ბევრს მოგზაურობდა და იღებდა კულტურულ ძეგლებსა და ეთნიკური უმცირესობების ტიპაჟებს. თავისი ფოტოგადაღებებისათვის ის იყენებდა გაუმჯობესებულ სამოგზაურო ფოტოტექნიკას ი. ფილიპპენკოსა და სტერეოსკოპულ კამერას დ. ეზუჩევსკოვისაგან.

1907 წლის 28 მაისს (აქტი 35) დ. ერმაკოვი აირჩიეს „მოსკოვის საიმპერატორო არქეოლოგიური საზოგადოების კავკასიის განყოფილების“ ნამდვილ წევრად. საინტერესოა, რომ იმავე სხდომაზე, რომელსაც ესწრებოდენენ ნიკო მარი, ივანე ჯავახიშვილი, მოსე ჯანაშვილი და სხვები, საზოგადოების წევრებად არჩეული იქნენ ასევე ცნობილი ენათმეცნიერი კორნელი კეკელიძე და არქიტექტორი სიმონ კლდიაშვილი. საინტერესოა ასევე ის ფაქტიც, რომ დ. ერმაკოვი წევრობის კანდიდატად წარდგენილი იქნა წინა სხდომაზე 1907 წლის 11 იანვარს, რომელსაც ესწრებოდა თვით პრასკოვია უვაროვა, როგორც მოსკოვის საიმპერატორო არქეოლოგიური საზოგადოების თავმჯდომარე.

1908 წელს დიმიტრი ემრაკოვმა ფოტოგრაფ ლალაიანთან ერთად ერევნის გუბერნიაში (ნოვობაიაზეთში) იმოგზაურა, სადაც მათ არაერთი ფოტო გადაიღეს.

 საუკუნის დასაწყისიდან ის ფიქრს იწყებს მისი ნამუშევრების შენარჩუნებაზე, რაზეც მიწერმოწერა ჰქონდა პეტერბურგის ალექსანდრე -ის მუზეუმის კავკასიის განყოფილებასთან 500 ფოტოს გადაცემის თაობაზე.

1910 წელს დიმიტრი ერმაკოვმა მონაწილეობა მიიღო ექვთიმე თაყაიშვილის სვანეთის არქეოლოგიურ ექსპედიციაში. ექსპედიციის ფარგლებში მან 1500 ფოტო გადაიღო, როგორც არქიტექტურული ძეგლების ასევე ტაძრებში შემონახული საგანძურის.

1914 წელს მცხეთის საუკუნის ჯვრის მონასტერს უყურადღებობის გამო დანგრევის საფრთხე ემუქრებოდა. გაზეთის ფურცლებზე ე. თაყაიშვილმა მიმართა საზოგადოებას, „ყველამ გამოვიღოთ წვლილი, დიდმა თუ პატარამ, ერმა თუ ბერმა, განათლებულმა თუ გაუნათლებელმა, გვეყოფა ამდენი გულგრილობა ჩვენი ძვირფასი ნაშთებისადმი. მომავალი თაობა არ გვაპატიებს, თუ ეს ძეგლი ჩვენ თვალწინ დაინგრა“. ჯვრის მონასტრის კომპლექსის მდგომარეობის შემსწავლელი კომისია მალევე შეიკრიბა. 1914 წლის 22 ივნისს კომისია ჯვრის მონასტერში იმყოფებოდა. ღონისძიების ამსახველი კადრები დიმიტრი ერმაკოვმა გადაიღო.

ერმაკოვის ფოტოკოლექციის დიდი ნაწილი ინახება საქართველოში ჯანაშიას მუზეუმში, ნაწილი ასლების სახით მოფენილია საფრანგეთის, იტალიის, გერმანიის, აშშ-ს, დიდიბრიტანეთის რუსეთის მუზეუმებში.

დიმიტრი ერმაკოვმა თავისი 45 წლიანი მოღვაწეობის მანძილზე დააგროვა უამრავი ფოტომასალა, რომელთა რაოდენობა 25000-მდე მერყეობს, რომელთა უმრავლესობის ნახვა დღეს შესაძლებელია სიმონ ჯანაშიას თბილისის სახელმწიფო მუზეუმში. 1897 წელს იგი აირჩიეს კავკასიის კაზმულ ხელოვნებათა ხელისშემწყობ საზოგადოების წევრ-კორესპონდენტად; 1907 წელს ხდება მოსკოვის არქეოლოგიური საზოგადოების კავკასიის განყოფილების წევრი, 1912 წელს კი - თბილისის კაზმულ ხელოვნებათა საზოგადოების წევრ-დამფუძნებელი.

დიმიტრი ერმაკოვი გარდაიცვალა 1916 წლის (10 ნოემბერს), დასაფლავებულია კუკიის სასაფლაოზე. მიუხედავად დიდი დამსახურებებისა, მისი არც გარდაცვალება და არც დაკრძალვა არც ერთ იმდროინდელ პერიოდიკაში არ გამოქვეყნებულა ნეკროლოგის სახით, გარდა 1916 წლის 29 ოქტომბრის № 242 „ -ისა“.

ოჯახი
დიმიტრი ერმაკოვი დაქორწინებული იყო ანა ბიხოლდზე , რომელიც იყო ლუდოვიკო კამბიაჯოს ყირიმელი მეგობრის ავსტრიელი წარმომავლობის არქიტექტორის შვილი. მასთან შეეძინა სამი შვილი: ივანე (1875–1942) — ცნობილი ფსიქიატრი, მწერალი და მხატვარი; ალექსანდრე (1877-1924) — ფოტოხელოვანი, გააგრძელა მამის საქმე (თბილისში ნავით მტკვარზე გადაცურვისას დაიხრჩო) და ლუდმილა (გ. 1955) გათხოვდა პოლონელ ლეონარდ ტერპილოვსკიზე მოსკოვში. წყვილის დაშორების შემდეგ, ანა ბიხოლდი თავის ქალიშვილ ლუდმილასთან მოსკოვში საცხოვრებლად გადავიდა.

ცნობილია, რომ სიცოცხლის ბოლო წლებში, დიმიტრი ერმაკოვს პატრონობდა ეროვნებით რუსი ქალბატონი ანა ზინოვიევნა ლოკში . თბილისში დ. ერმაკოვის გარდაცვალების შემდეგ ა. ლოკში გადავიდა მოსკოვში, რომელმაც გაიყოლა ერმაკოვის დარჩენილი ფოტოკოლექცია. ა. ლოკშისაგან ერმაკოვის კოლექციის ნაწილი შეიძინა, რუბლიოვის სახელობის ძველი რუსული ხელოვნების მუზეუმმა. ა. ლოკშისა და დ. არსენიშვილის შორის მიმოწერიდან ირკვევა, რომ თბილისის მუზეუმმა ასევე შეიძინა ნაწილი ფოტოებისა ერმაკოვის კოლექციიდან. 1930-1940 წლებში მოსკოვის შჩუსევის სახელობის არქიტექტურულმა მუზეუმმა ა. ლოკშისაგან შეიძინა საქართველოსა და სომხეთის ხუროთმოღვრების 750 ერთეული ფოტო.

ა. ლოკშის გარდაცვალების შემდეგ რადგანაც მას და დ. ერმაკოვს შვილები არ ყავდათ, დარჩენილი ფოტოკოლექცია ერმაკოვის შვილიშვილის — მილიტრისა დავიდოვას ოჯახში დარჩა.

ინიციალები
დიმიტრი ერმაკოვის გადაღებულ ფოტოებს ახლავს დამღა მისი ხელმოწერით, რომელზედაც იკითხება დ. ი. ერმაკოვი (დიმიტრი ივანეს ძე ერმაკოვი), მაგრამ დღევანდელი რუსული მართლწერიდან გამომდინარე აღნიშნულ დამღაში ასო „ი.“ (.) იკითხება როგორც „ნ.“ (.), რის გამოც ზოგი დ. ი. ერმაკოვის ინიციალებს წერს, როგორც დ. ნ. ერმაკოვს (. . ). აღნიშნული არამართებულია, რადგანაც საუკუნეში ასოებმა რუსულ დამწერლობაში, განსაკუთრებით კი ასო „ი“-ს გრაფემამ რეფორმა განიცადა და იმ დროს მიღებილი იყო როგორც „“-ს მაგვარი, ისე კლასიკური „“-ს გამოყენება. ამისი ნათელი მაგალითია . . -ის ხელმოწერის დამღა. თავად დ. ერმაკოვი თავის ინიციალებს თანამედროვე კლასიკური ფორმით წერდა.

გვხვდება ასევე დ. ერმაკოვის ინიციალები შესრულებული ლათინური ასოებით (. ), ის როგორც წესი ფრანგულენოვან ტექსტებში გვხვდება. როგორც ცნობილია ის აქტიურად აგზავნიდა საფრანგეთში თავის ფოტოებს ფოტოგრაფიულ არსქეოლოგიურ თუ სხვა საზოგადოებებში თავისი ადგილის დასამკვიდრებლად. ლათინური ასოებით შესრულებული ინიციალები ასევე გვხვდება სალონურ ფოტოებზეც.

დიმიტრი ერმაკოვი — ფოტოგრაფი
ნეგატივები
ყველაზე დიდი კოლექცია ინახება საქართველოს ეროვნულ მუზეუმსა (ს. ჯანაშიას სახელობის საქართველოს ისტორიის მუზეუმი, თბილისის ისტორიის მუზეუმი „ქარვასლა“, ხელოვნების სახელმწიფო მუზეუმი) და საქართველოს ეროვნულ არქივში (კინოფოტოფონოდოკუმენტების ცენტრალური არქივი). ერმაკოვის ფოტოკოლექცია შესაძლებალია ინახოს აგრეთვე თეირანის გოლესტანის მუზეუმში. ფოტოთა მნიშვნელოვანი ნაწილი ინახება სანქტ-პეტერბურგის ეთნოგრაფიის მუზეუმში. მცირე კოლექციების ნახვა შეიძლება ამსტერდამში, ნიდერლანდებსა და პარიზში.

ერმაკოვის ფოტოკოლექციამ დიდი გზა გაიარა ჩვენამდე რომ მოღწეულიყო. აი რას იწერება ექვთიმე თაყაიშვილი:

1917 წლის იანვარში ბაქოს ქართველობამ საქართველოს საისტორიო-ეთნოგრაფიული საზოგადოების თავჯდომარეს ე. თაყაიშვილს დ. ერმაკოვის ნეგატივების შესაძენად 35 ათასი მანეთი გადასცა. მაისში დ. ერმაკოვის მემკვიდრესთან ფოტოგრაფიული პრეპარატების შესაძენად იმყოფებოდა ვინმე შაბანონი, რომლისთვისაც ერმაკოვის მემკვიდრეს 70 ათასი მანეთი დაუფასებია. აღნიშნული პრეპარატების შეძენა ადრე საქართველოს საისტორიო-ეთნოგრაფიულ საზოგადოებას ჰქონდა განზარახული.

ფოტოალბომები
ერმაკოვის ფოტოატელიეს გამოშვებული აქვს მრავალი ალბომი, რომელთა რაოდენობა რამდენიმე ასეულს ითვლის. თითოეულ ალბომში შეიძლება სხვადასხვა რაოდენობისა და სხვადასხვა ზომის ფოტოს ნახვა.

კოლექციები
დიმიტრი აერმაკოვის ყველაზე დიდი არქივი ინახება სიმონ ჯანაშიას სახელობის საქართველოს მუზეუმში. აღნიშნული კოლექცია მუზეუმს 1930 წელს გადმოეცა. 2000 წელს დაიწყო მუზეუმში არსებული ფოტომასალის რესტავრაციისა და კონსერვაციის პროცესი და ის 2010 წელს დასრულდა. კონსერვაციის პროცესში მონაწილეობდა საქართველოს ეროვნული მუზეუმი, ნიდერლანდების ფოტომუზეუმი და ნიდერლანდების საქველომქმედო ფონდი „ჰორიზონტი“. მუზეუმში დაცულია 25 000-მდე ფოტოანაბეჭდი, 15 000-მდე მინის ნეგატივი, 5 000-მდე სტერეოფოტო, 125 ალბომი და იმდროინდელი ფოტოტექნიკა.

დიმიტრი ერმაკოვი — კოლექციონერი და კომერსანტი
დიმიტრი ერმაკოვის ფოტოსახელოსნოს მიერ გამოშვებულ კატალოგებში ასახული 25 ათასამდე ფოტო არ წარმოადგენს თავად დიმიტრი ერმაკოვის ან მისი სახელოსნოს შემოქმედებას. აღნიშნული ფოტოკოლექციაში თავმოყრილია 1916 წლამდე არსებული ყველა ფოტოგრაფის შემოქმედება, რომელიც მოღვაწეობდა კავკასიაში, შავი ზღვისა და კასპიის ზღვის ირგვლივ.

ფოტოების კოლექციონერობა ანუ სხვა ავტორთა საკუთარ კოლექციაში მოქცევა მეტ-ნაკლებად დამახასიათებელი იყო იმდროინდელი სხვა ფოტოგრაფების შემოქმედებაშიც. თუმცაღა დიმიტრი ერმაკოვი მაინც გამორჩეულად მისდევდა კოლექციონერობას, რომლითაც ავითარებდა კომერციულ საქმიანობას.

მიუხედავდა იმისა რომ თავისი და უფრო მეტად კი სხვისი ფოტოებით მისდევდა კომერციულ საქმიანობას, მის სახელოსნოში შეიქმნა მეტად მნიშვნელოვანი სია-კატალოგები სადაც მითითებული იყო რამდენიმე ნომერი: კატალოგის ნომერი , ალბომის ნომერი და ყუთის ნომერი . სწორედ აღნიშნული ნომრების საშუალებით არის შესაძლებელი იდენტიფიცირებული იქნას სხვა ფოტოგრაფთა შემოქმედება.

კატალოგები
ერმაკოვის ფოტოსახელოსნოს შედგენილი აქვს სამი კატალოგი, აქედან პირველი ორი გამოშვებულია სტამბური მეთოდით (ტირაჟით). პირველში(1896) შესულია ფოტოთა 1-8743, პლუს სტერეოსკოპთა 1-1391 ნუმერაცია, მეორეში(1901წ.) 8744–11308, პლუს სტერეოსკოპთა 1392–1925 ნუმერაცია, ხოლო დანარჩენ ნომრებზე მესამე კატალოგი დიმიტრი ერმაკოვის გარდაცვალების გამო არ გამოცემულა, აღნიშნული ნომრები თავმოყრილია დედნის სახით შემორჩენილ სრულ კატალოგში, რომელიც თბილისის ეროვნულ მუზეუმში ინახება.

1896 წლის კატალოგი
ამ წელში გამოშვებული კატალოგი ორი ნაწილისაგან შედგება (289 გვერდზე განთავსებულია ხედები და ტიპები, ხოლო შემდეგ 44 გვერდზე სტერეოსკოპები) და მოიცავს სურათებს შემდეგ ხედებზე:
კავკასია: საქართველოს სამხედრო და ტრანზიტული გზები, ყველა მინერალური წყალი, ტფილისი და მიმდებარე ტერიტორიები, გორი, ფოთი, სოხუმი, ბათუმი, ამიერკავკასიის რკინიგზა, ბაქო, ქუთაისი, ახალციხე, ბორჯომი, აბასთუმანი, პიატიგორსკი, ესენტუკი, ჟელეზნოვოდსკი, კისლოვოდსკი, სვანეთი, სამეგრელო, გურია, იმერეთი, ოზურგეთი, თუშეთი, ხევსურეთი, ფშავი, აფხაზეთი, კახეთი, ერევანი, ანი, ყარსი, არტაანი, არტანუჯი, ბორჩხა, ჭოროხი, რიონისა და არტაანის რაზმები.
ჩრდილო კავკასია: გადასასვლელი იალბუზის (მენგიტაუ) ქედზე, კლუხორსკი, დონგუზ-ორუმსკი და დოუ, მდ. ბაკსანი, მდ. ყუბანი, მდ. ტიბერდი, მდ. კლიჩი, ხუმარინის გამაგრება, ბატალპაშინსკი…
აზიური თურქეთი: ტრაპიზონი, გიუმუშ-ხანე, ბაიბურთი, ერზურუმი, თორთუმი, გირესუნი, ორდუ, უნია, ჩარშამბა, ფაცა, სამსუნი, ბაფრა, სინოპი, კასტამბული, ჩანგრა, კალაიჯიკი, ანგორა, იუზგატი, ამასია, ზილე, მარსოვავი, ეიუკ-კეი, ბოგაზ-კეი, ხახული, ოშკი, იშხანი…
ევროპული თურქეთი: კონსტანტინოპოლი, ანდრიანოპოლი, ფილოპოპოლი, ვარნა, რუშჩუკი, შუმლა, იერუსალიმი, ათონი, პირეა…
სპარსეთი: თეირანი, ისპაანი, ყაზვინი, რეშტი, ენზელი, მაზანდარანი და გზები.
ყირიმის სამხრეთი სანაპირო: გურზუფი, იალტა, ორიანდა, ალუპკა, სიმეისი, ბაიდარის კარი, სევასტოპოლი, ნოვოსიბირსკი, ახალი ათონი, ტუაფსე…

1901 წლის კატალოგი
ამ წელში გამოშვებული კატალოგი ორი ნაწილისაგან შედგება (95 გვერდზე განთავსებულია ხედები და ტიპები, ხოლო შემდეგ 42 გვერდზე სტერეოფოტოები) და მოიცავს სურათებს შემდეგ ხედებზე:
კავკასია: საქართველოს სამხედრო და ტრანზიტული გზები, ყველა მინერალური წყალი, ტფილისი და მიმდებარე ტერიტორიები, გორი, ფოთი, სოხუმი, ბათუმი, ამიერკავკასიის რკინიგზა, ბაქო, ქუთაისი, ახალციხე, ბორჯომი, აბასთუმანი, პიატიგორსკი, ესენტუკი, ჟელეზნავოდსკი, კისლოვოდსკი, სვანეთი, სამეგრელო, გურია, იმერეთი, ოზურგეთი, თუშეთი, ხევსურეთი, ფშავი, აფხაზეთი, კახეთი, ერევანი, ანი, ყარსი, არტაანი, არტანუჯი, ბორჩხა, ჭოროხი, რიონისა და არტაანის რაზმები.
ჩრდილო კავკასია: გადასასვლელი იალბუზის (მენგიტაუ) ქედზე, კლუხორსკი, დონგუზ-ორუმსკი და დოუ, მდ. ბაკსანი, მდ. ყუბანი, მდ. ტიბერდი, მდ. კლიჩი, ხუმარინის გამაგრება, ბატალპაშინსკი…
აზიური თურქეთი: ტრაპიზონი, გიუმუშ-ხანე, ბაიბურთი, ერზურუმი, თორთუმი, გირესუნი, ორდუ, უნია, ჩარშამბა, ფაცა, სამსუნი, ბაფრა, სინოპი, კასტამბული, ჩანგრა, კალაიჯიკი, ანგორა, იუზგატი, ამასია, ზილე, მარსოვავი, ეიუკ-კეი, ბოგაზ-კეი, ხახული, ოშკი, იშხანი…
ევროპული თურქეთი: კონსტანტინოპოლი, ანდრიანოპოლი, ფილოპოპოლი, ვარნა, რუშჩუკი, შუმლა, იერუსალიმი, ათონი, პირეა…
სპარსეთი: თეირანი, ისპაანი, ყაზვინი, რეშტი, ენზელი, მაზანდარანი და გზები.
ყირიმის სამხრეთი სანაპირო: გურზუფი, იალტა, ორიანდა, ალუპკა, სიმეისი, ბაიდარის კარი, სევასტოპოლი, ნოვოსიბირსკი, ახალი ათონი, ტუაფსე…
კასპიისპირეთი: აშხაბადის ტიპები და ხედები, სამარყანდი, ბუხარა, მერვა...

გამოუცემელი კატალოგი
დანარჩენი ფოტოები ძირითადად გაერთიანებულია 1901 წლის შემდეგ გადაღებული ხედები და ტიპები, ასევე სტერეოფოტოები. მასში მოქცეული ფოტოები გადაღებულია შემდეგ ადგილებში:
კავკასია: თბილისი, მცხეთა, საქართველოს სამხედრო გზა, დაღესტანი, ბაქო, სომხეთი, სვანეთი (1910 წელს ე. თაყაიშვილთან ერთად გადაღებული 1500-მდე ფოტო)...
თურქეთი: ტაო-კლარჯეთის ძეგლები.