ბარბარა ლონგი

ბარბარა ლონგი (, დ. 21 სექტემბერი, 1552, რავენა — გ. 23 დეკემბერი, 1638, რავენა) — გვიანი რენესანსის იტალიელი მხატვარი, ლუკა ლონგის ქალიშვილი.

სიცოცხლეშივე გახდა ცნობილი, როგორც პორტრეტისტი, მაგრამ დღეს მის მიერ დახატული პორტრეტების უმეტესობა დაკარგულია ან გაურკვეველი ავტორის მქონე ხელოვნების ნიმუშებს შორისაა. მისმა ნამუშევრებმა, განსაკუთრებით მადონასა და ბავშვის მრავალრიცხოვანმა გამოსახულებებმა, მოიპოვა მისი როგორც მხატვრის პოპულარობა.

ცხოვრება და შემოქმედება
ბარბარა ლონგი დაიბადა 1552 წლის 21 სექტემბერს ჩრდილოეთ იტალიის ქალაქ რავენაში, სადაც მან მთელი ცხოვრება გაატარა. მისი მამა ცნობილი მანერისტი მხატვარი ლუკა ლონგი იყო (1507–1580). მისი უფროსი ძმა ფრანჩესკო (1544-1618) ასევე მხატვრობით იყო დაკავებული. ხატვა და-ძმამ მამისგან ისწავლა და მის სახელოსნოში მუშაობდნენ. ბარბარე მამას ეხმარებოდა ეკლესიის მოხატვის დიდი შეკვეთების შესრულებაში. ის ასევე პოზირებდა და იცოდა, როგორ შეეთავაზებინა მისი დახატული ნახატები მეცენატებისთვის. მიუხედავად იმისა, რომ მისი სწავლება 1570 წელს დასრულდა, მისი კავშირი ოჯახთან და მამის სახელოსნოსთან არ შეწყვეტილა. ბარბარას პირად ცხოვრებაზე ძალიან ცოტა ინფორმაციაა შემორჩენილი, ისიც კი არ არის ცნობილი, იყო თუ არა იგი დაქორწინებული.

ბარბარა ცნობილი პორტრეტი იყო, მაგრამ დღეს მისი მხოლოდ ერთი პორტრეტია ცნობილი — „კამალდოლის ბერი“ — ეს არის ერთადერთი ნახატი, რომლის ავტორია ბარბარა ლონგი, რომელიც ასახავს ზრდასრულ მამაკაცს და მხატვრის რამდენიმე ტილოდან ერთ-ერთი, სადაც მისი შექმნის წელია მითითებული (თუმცა ბოლო ციფრი გაუგებარია: 1570 ან 1573).

ლუკა ლონგიმ თავისი ქალიშვილი გამოსახა, როგორც წმინდა ბარბარა ნახატში „ღვთისმშობელი და ბავშვი ტახტზე აღმართული წმინდანებით“ (1570). ასევე ითვლება, რომ ბარბარა პოზირებდა მამის ნახატზე „ქორწილი გალილეის კანაში“. მისი „წმინდა ეკატერინე ალექსანდრიელი“ ჩვეულებრივ განიხილება როგორც ავტოპორტრეტი და ძლიერ მსგავსება აქვს მამის ორი ზემოაღნიშნული ნახატის გამოსახულებებთან, რისთვისაც იგი პოზირებდა მოდელად. ნახატი, რომელიც თავდაპირველად განკუთვნილი იყო წმინდა აპოლინარის მონასტრისთვის, 1829 წელს შეიძინა ქალაქ რავენას ხელოვნების მუზეუმმა და აღადგინა 1980 წელს.

ბარბარა ლონგის ნახატების უმეტესობა არ არის ხელმოწერილი, მაგრამ ერთ-ერთ მათგანზე მან დააწერა ასოები ... ( — )[5], ხოლო მეორეზე — ... ( —). იმის გამო, რომ მისი თითქმის ყველა ნამუშევარი ხელმოუწერელი იყო, უცნობია რამდენი ნახატი შექმნა თავად მან და რამდენი მათგანია შემორჩენილი. მის ფუნჯს დაზუსტებით მხოლოდ თხუთმეტამდე ნახატი მიეკუთვნება. მათგან თორმეტი ასახავს მადონას ჩვითან ერთად. ასეთი ნაწარმოებები დიდი პოპულარობით სარგებლობდა კათოლიკურ მოძრაობასთან რეფორმაციის წინააღმდეგ. ითვლება, რომ ბარბარეს ზოგიერთი ნამუშევარი შეიძლება შეცდომით მიეწერა მამის შემოქმედებით მემკვიდრეობას.

ბარბარა ლონგის ნახატებს შორის, რომელიც მადონას გამოსახულების გარდა ეძღვნება სხვა თემას, „იუდითი ჰოლოფერნესის თავით“ (დაახლოებით 1570-1575 წწ.), სხვა იტალიელმა მხატვრებმა ბიბლიურ თემად გამოიყენეს თავიანთ ნამუშევრებში, მათ შორის იყვნენ ფედა გალიცია, ელიზაბეტა სირანი და არტემიზია ჯენტილესკი.

კომპოზიციის სიმარტივე და მდუმარე ფერთა პალიტრა ასევე აკმაყოფილებს ტრადიციული კათოლიკური ეკლესიის მოთხოვნებს. მამის გრანდიოზული საკურთხევლის ნახატებისგან განსხვავებით, ბარბარას შედარებით მცირე ნამუშევრები მიუთითებს მათ მიზანმიმართულ, გააზრებულ ყურადღებას ბიბლიურ თემებზე. იგი ცდილობს გამოიწვიოს თანაგრძნობა მნახველებში და ბიბლიური სცენებით გიგანტური ტილოების შექმნის ტენდენციის საწინააღმდეგოდ, ხატავს მშვიდ ღვთისმშობლისა და ჩვილის ამსახველი სურათებს.

ბარბარა ლონგის შემოქმედებაზე მნიშვნელოვანი გავლენა მოახდინეს ისეთმა მხატვრებმა, როგორებიც არიან რაფაელი, კორეჯო, ფრანჩესკო პარმიჯიანინო, მარკანტონიო, რაიმონდი და აგოსტინო ვენეზიანო. იგი შესაძლოა ასევე შთაგონებული იყოს ცნობილი იტალიელი მხატვრის სოფონისბა ანგლსოლას საერთაშორისო პოპულარობით. თუმცა, ბარბარამ შეძლო საკუთარი უნიკალური სტილის განვითარება. ამრიგად, იგი გულმოდგინედ ხატავს გამოსახულების დეტალებს, მაგალითად, მადონას კისერსა და ხელებს და იყენებს „თბილ და ნაზ პალიტრას“. ის „მიჰყვება ტრადიციულ კომპოზიციას, მოაქვს მას შეგრძნების ინტენსივობა და განახლებული ფერთა სქემა“.

მხატვარი გარდაიცვალა რავენაში 1638 წლის 23 დეკემბერს, 86 წლის ასაკში.

აღიარება
ბარბარა ლონგი ერთ-ერთია იმ მცირერიცხოვან ხელოვანთაგან, რომლებიც ნახსენებია ჯორჯო ვაზარის ლეგენდარული ნაწარმოების „ყველაზე გამოჩენილი მხატვრების, მოქანდაკეების და არქიტექტორების ცხოვრება“ მეორე გამოცემაში (1568). ვაზარი წერს, რომ ბარბარა ლონგი „მშვენივრად ხატავს, მან დაიწყო ზოგიერთი ნივთის გაფერადება უმწიკლო მადლით და შესრულების კარგი მანერით“.

თუმცა, ჟერმენ გრირი თავის წიგნში „დაბრკოლებები: მხატვრების ბედი და მოღვაწეობა“ წერს: „ქალი მხატვრების, მათ შორის ლონგის, ასეთი „შემთხვევითი“ არჩევანი თითქმის არ ნიშნავს „მათი მიღწევების სერიოზულ კრიტიკას“. შემდეგ ის აკეთებს საკუთარ შეფასებებს:

1575 წელს, ბოლონიაში ლექციის დროს, მუზიო მანფრედიმ ისაუბრა ბარბარა ლონგის ნიჭზე:

მიუხედავად რავენაში პოპულარობისა, მხატვრის სიცოცხლეში მისი პოპულარობა ძირითადად მშობლიური ქალაქის საზღვრებით შემოიფარგლებოდა. მისი ნახატი ნათელს ჰფენს იმ გზას, რომლითაც კათოლიკური კონტრ-რეფორმაციის მოძრაობა აისახა იტალიელი მხატვრების შემოქმედებაზე.

რავენას ხელოვნების მუზეუმში დაცულია ბარბარა ლონგის შვიდი, მამის თერთმეტი და მისი ძმის ფრანჩესკოს სამი ნამუშევარი.

მისი ნახატები წარმოდგენილია ლუვრის (პარიზი), გალერეა ბრერას (მილანი), ბოლონიის ეროვნული გალერიის, ბასანო-დელ-გრაპას ბიბლიოთეკის მუზეუმში, უოლტერსის ხელოვნების მუზეუმში (ბალტიმორი, მერილენდი), ინდიანაპოლისის ხელოვნების მუზეუმში და რავენის ღვთისმშობლის ეკლესიაში.