ვისენტე ალეიქსანდრე

ვისენტე პიო მარსელინო კირილო ალეიქსადრე ი მერიო ( დ. 26 აპრილი, 1898 - გ. 14 დეკემბერი, 1984 ) — ესპანელი პოეტი, რომელიც დაიბადა სევილიაში. ალეიქსანდრემ მიიღო ნობელის პრემია ლიტერატურაში 1977 წელს „მისი ნოვატორული პოეზიისათვის, რომელიც ადამიანის გარემოებებს კოსმოსსა და დღევანდელ საზოგადოებაში აშუქებს და ამავდროულად წარმოადგენს ესპანური ტრადიციული პოეზიის განახლებას ომებს შორის“. ის თაობა 27-ის ნაწილი იყო.

ალეიქსანდრეს ადრინდელი პოეზია, რომელიც მან, ძირითადად, თავისუფალი სტილით დაწერა, ძალიან სიურრეალისტურია. იგი ადიდებს ბუნების სილამაზეს სიმბოლოების გამოყენებით, რომლებიც დედამიწასა და ზღვას ასახავს. ალეიქსანდრეს ადრეული ლექსების დიდი ნაწილი მწუხარებით არის სავსე. ისინი ასახავს მის განცდას, რომ ადამიანებმა დაკარგეს ვნება და თავისუფალი სული, რომელიც მან ბუნებაში დაინახა. ის ლუის სერნუდასა და ფედერიკო გარსია ლორკასთან ერთად ესპანური ლიტერატურის ერთ-ერთი უდიდესი პოეტი იყო. მისი პოეზიის მელანქოლია ისევე იყო წარუმატებელი და ეფემერული, როგორც სასიყვარულო ურთიერთობების მელანქოლია.

ალეიქსანდრეს ბისექსუალობა კარგად იყო ცნობილი მისი მეგობრების წრეში, მაგრამ ის ამას საჯაროდ არასოდეს აღიარებდა. მას ჰქონდა გრძელვადიანი სასიყვარულო ურთიერთობა პოეტ კარლოს ბუჟინოსთან.

გარდაიცვალა 1984 წლის 14 დეკემბერს მადრიდში, 86 წლის ასაკში.

მისი ნამუშევრები
მისი პოეზიის ადრეული კრებულები მოიცავს დედამიწის ვნებას (1935) და განადგურება ან სიყვარულს (1933). 1944 წელს მან დაწერა სამოთხის აჩრდილი, პოეზია, სადაც მან პირველად დაიწყო ყურადღების გამახვილება ისეთ თემებზე, როგორებიცაა მეგობრობა, ამხანაგობა და სულიერი ერთიანობა. მოგვიანებით დაწერილი მისი წიგნები მოიცავს გულის ისტორიას (1954) და უზარმაზარ დომინაციას (1962).

ალეიქსანდრე სამართალმცოდნე იყო მადრიდის უნივერსიტეტში. მისი ნამუშევრები ინგლისურ ენაზე ითარგმნა როგორც ვისენტე ალეიქსანდრეს ოცი პოემა (1977) და ხანგრძლივობა სინათლისთვის: ვისენტე ალეიქსანდრე ( რჩეული ლექსები) (1979; , 2007).

პოეზია
მისი პირველი წიგნი , რომელიც დაიწერა 1924 და 1927 წლებს შორის და გამოქვეყნდა მალაგაში 1928 წელს, მიიჩნევა პოეტის წარჩინებულ ნაშრომად, რომელსაც ჯერ არ მიუღია საკუთარი აღიარება. ნაწარმოებში ერთხმად გაჟღერდა თეთრი ლექსი და ხუან რამონ ხიმენესის ხელოვნება ხელოვნების ესთეტიკისათვის და ჟორჟ გილენის სიჭარბე, გარდა ამისა, კლასიკური ესპანური პოეზიის ულტრაისტიკური ექოები ოქროს ხანიდან, განსაკუთრებით ფრაი ლუის დე ლეონი და გონგორა.

სიურეალისტური პოეზია
მომდევნო წლებში, 1928-1932 წლებში, რადიკალური ცვლილებები შეინიშნება ალეიქსანდრეს პოეტურ კონცეფციაში. სიურრეალიზმის წარმომადგენლების (განსაკუთრებით ჟან ნიკოლა არტიურ რემბო და ლოტრეამონის ) და ზიგმუნდ ფროიდის შთაგონებით, იგი ახდენს პროზაული პოეზიის ( დედამიწის ვნება, 1935), ვერლიბრის და აშკარა სიურეალისტური მეთოდების ადაპტაციას ( ხმლები, როგორც ტუჩები, 1932. განადგურება ან სიყვარული, 1935. სამოთხის აჩრდილი, 1944). ეს ყველაფერი კი გადაიქცა პოეტის გამოხატვის ფორმად. ამ ლექსების ესთეტიკა არარაციონალურია და გამოხატვა უახლოვდება „ნაკადს“, რწმენის დოგმატის მიღების გარეშე. სიურრეალიზმთან ერთად, პოეტი არ იღებს არც ერთ ტრადიციას, არც რიტმს და არც საკუთარ თავს ათავისუფლებს. ლუის სერნუდას შეეძლო ეთქვა: „შენი თეთრი ლექსი არ ჰგავს სხვა არაფერს.“ სინამდვილეში, მის სტილს მოაქვს გამოუქვეყნებელი სტილისტიკური სიახლეები, როგორიცაა ინვერსიული შედარება ( ხმლები, როგორც ტუჩები ) ან კავშირის განცალკევების ექვივალენტი ( განადგურება ან სიყვარული ), ჰიპერბოლას ამატებს დაუმუშავებელი ოცნების სიმბოლოს, ამდიდრებს ესპანური პოეტური ენის სტილისტურ შესაძლებლობებს. ისევე როგორც გარსილასო დე ლა ვეგა, გონგორა და რუბენ დარიო, თითოეული მათგანი ლირიკული ენის შესანიშნავი განმაახლებლები იყვნენ წარსულში. პოეტი ზეიმობს სიყვარულს, როგორც ბუნებრივ, უმართავ ძალას, რომელიც არღვევს ყოველგვარ ადამიანურ შეზღუდვას და აკრიტიკებს კონვენციალიზმს, რომლითაც საზოგადოება ცდილობს მის დაპყრობას.