iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1386

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1386 ერთხმად მიიღეს 2001 წლის 20 დეკემბერს, ავღანეთში არსებული ვითარების შესახებ ყველა რეზოლუციის, განსაკუთრებით კი 1378 (2001) და 1383 (2001) რეზოლუციების დადასტურების შემდეგ, საბჭომ დაამტკიცა საერთაშორისო უშიშროების დახმარების ძალების შექმნა, რათა დახმარებოდა ავღანეთის დროებით ხელისუფლებას მიმდებარე ტერიტორიებზე უსაფრთხოების შენარჩუნებაში. ეს უშიშროების საბჭოს 2001 წელს მიღებულ საბოლოო რეზოლუციად იწოდება.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
უშიშროების საბჭომ მხარი დაუჭირა საერთაშორისო ძალისხმევას ტერორიზმის აღმოსაფხვრელად გაეროს ქარტიის შესაბამისად და კიდევ ერთხელ დაადასტურა 1368 (2001) და 1373 (2001) რეზოლუციები. საბჭო მიესალმა ავღანეთში მიმდინარე მოვლენებს, რომლებიც ავღანელ ხალხს ჩაგვრისა და ტერორისგან თავისუფლებას მისცემდა და აღიარა ავღანელების პასუხისმგებლობა, თავად უზრუნველყოთ უსაფრთხოება, კანონი და წესრიგი.

საბჭომ კიდევ ერთხელ გამოხატა მხარდაჭერა -ის შეთანხმების მიმართ და აღნიშნა გაერთიანებული სამეფოს შეთავაზება -ის ხელმძღვანელობის შესახებ. ხაზგასმით მოახსენა, რომ ყველა ავღანურ მხარეს უნდა დაეცვა ადამიანის უფლებები და საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართალი. გარდა ამისა, საბჭომ ავღანეთში არსებული ვითარება საერთაშორისო მშვიდობისა და უსაფრთხოებისთვის საფრთხედ მიიჩნია და განზრახული ჰქონდა უზრუნველყო -ის მანდატის სრული განხორციელება.

აქტები
გაეროს წესდების თავის შესაბამისად, საერთაშორისო უშიშროების დახმარების ძალები შეიქმნა ექვსი თვის საწყისი ვადით, რათა დახმარებოდა ავღანეთის დროებით ხელისუფლებას უსაფრთხოების საკითხებში. წევრ სახელმწიფოებს მოეთხოვათ -ს პერსონალითა და აღჭურვილობით უზრუნველყოფა, ხოლო ძალებში მონაწილე სახელმწიფოებს უფლება მიეცათ მიეღოთ ყველა ზომა მანდატის შესასრულებლად. ყველა ავღანელს უნდა ეთანამშრომლა -თან, საერთაშორისო სამთავრობო და არასამთავრობო ორგანიზაციებთან.

რეზოლუციაში აღნიშნული იქნა ავღანეთის მხარეების მიერ აღებული ვალდებულება, გაეყვანათ სამხედრო პერსონალი ქაბულიდან. რეზოლუციაში მოუწოდეს მეზობელ სახელმწიფოებს, დახმარებოდნენ -ს საჰაერო ძალების გადაფრენებისა და ტრანზიტის უზრუნველყოფით.
-ის ოპერაციის ხარჯებს დაფარავდნენ მონაწილე სახელმწიფოები გენერალური მდივნის, კოფი ანანის მიერ შექმნილი ნებაყოფლობითი სამეურვეო ფონდში შექმნილი შენატანებით.
გარდა ამისა, საბჭომ -ის ხელმძღვანელობას სთხოვა პერიოდული ანგარიშების წარდგენა მანდატის შესრულების შესახებ, ხოლო -ში მონაწილე სახელმწიფოებს - ახალი ავღანური უსაფრთხოების ძალების წვრთნა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 967

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 967 მიიღეს ერთხმად 1994 წლის 14 დეკემბერს. წინამდებარე დოკუმენტი წარმოადგენს საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლისა და სანქციების რეჟიმის ურთიერთქმედების მნიშვნელოვან პრეცედენტს. რეზოლუციამ დაუშვა გამონაკლისი იუგოსლავიის ფედერაციული რესპუბლიკის წინააღმდეგ მანამდე დაწესებულ ეკონომიკურ სანქციებში, რათა შესაძლებელი გამხდარიყო დიფტერიის საწინააღმდეგო შრატის ექსპორტი ქვეყნიდან საერთაშორისო საჭიროებებისთვის.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 954

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 954 ერთხმად მიიღეს 1994 წლის 4 ნოემბერს, მას შემდეგ, რაც გაიხსენა 733-ე (1992) რეზოლუცია, სომალიში არსებულ ვითარებასთან დაკავშირებული ყველა შესაბამისი რეზოლუცია და უშიშროების საბჭოს ახლახან განხორციელებული მისია ამ ქვეყანაში, საბჭომ აღნიშნა სამშვიდობო პროცესში პროგრესის არარსებობა და გადაწყვიტა, გაეროს წესდების თავის საფუძველზე, სომალიში გაეროს ოპერაციის მანდატის უკანასკნელად გაგრძელება 1995 წლის 31 მარტამდე.

შიშროების საბჭომ დადებითად შეაფასა იმ მისიის ძალისხმევა, რომელიც სომალელი მხარეებისთვის საბჭოს პოზიციის გასაცნობად იყო მივლენილი და მადლობა გადაუხადა გაერთიანებულ სამუშაო ჯგუფში , „ “-სა და ჰუმანიტარულ საქმიანობაში ჩართულ ათასობით თანამშრომელს. საბჭომ აღნიშნა, რომ ასიათასობით ადამიანი გადაურჩა შიმშილით სიკვდილს. ამასთანავე, საბჭომ აღიარა, რომ სომალელ მხარეებსა და ფრაქციებს შორის თანამშრომლობის არარსებობამ ძირი გამოუთხარა გაეროს მიზნებს სომალიში, რის გამოც 1995 წლის მარტის ბოლოს შემდეგ „ “-ის გაგრძელება გამართლებული აღარ იყო. სომალელმა მხარეებმა წარმოადგინეს გარანტიები, რომ ითანამშრომლებდნენ და ხელს არ შეუშლიდნენ „ „-ის ქვეყნიდან გაყვანის პროცესს. გაერო კვლავაც გააგრძელებდა შუამავლობას სომალიში აფრიკის ერთობის ორგანიზაციასთან, არაბულ ლიგასა და ისლამური კონფერენციის ორგანიზაციასთან თანამშრომლობით, ასევე გაგრძელდებოდა ჰუმანიტარული დახმარების მიწოდებაც.

„ “-ის მანდატის უკანასკნელად გაგრძელებით, მისი მთავარი მიზანი პოლიტიკური შერიგების ხელშეწყობა იყო. სომალის ყველა ფრაქციას მოუწოდეს მოლაპარაკებებისკენ და ეროვნული ერთიანობის გარდამავალი მთავრობის ჩამოყალიბებისკენ. მხარეებს ასევე უნდა უზრუნველყოთ „ “-ისა და ჰუმანიტარული პერსონალის უსაფრთხოება, რისთვისაც „ “-ს მიენიჭა უფლებამოსილება, მიემართა შესაბამისი ზომებისათვის საკუთარი ძალების გაყვანის პროცესის დასაცავად.ყველა წევრ სახელმწიფოს მოუწოდეს, გაეგრძელებინათ სომალის სამშვიდობო პროცესის მხარდაჭერა და მკაცრად დაეცვათ ქვეყნის მიმართ 733-ე რეზოლუციით დაწესებული იარაღის ემბარგო. დასასრულს, გენერალურ მდივანს, ბუტროს ბუტროს-გალის, ეთხოვა, 1995 წლის 31 მარტამდე საბჭოსთვის წარედგინა ანგარიში სომალის ყველა სფეროში მიმდინარე მოვლენების შესახებ და მოემზადებინა რეკომენდაციები იმ როლთან დაკავშირებით, რომელიც გაეროს შეეძლო შეესრულებინა სომალიში ამ თარიღის შემდეგ.

გაეროს ოპერაციის ბოლო ქვედანაყოფებმა სომალი 1995 წლის 3 მარტს დატოვეს. ეს იყო პირველი შემთხვევა, როდესაც გაერთიანებულმა ერებმა ქვეყანა დასახული მიზნების მიღწევის გარეშე დატოვა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1513

გაეროს უშიშროების საბჭოს 1513-ე რეზოლუციით, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 2003 წლის 28 ოქტომბერს, დასავლეთ საჰარაში არსებული ვითარების შესახებ ყველა წინა რეზოლუციის, განსაკუთრებით კი 1495-ე (2003) რეზოლუციის გათვალისწინებით, საბჭომ 2004 წლის 31 იანვრამდე გააგრძელა დასავლეთ საჰარაში რეფერენდუმის ჩატარების მიზნით შექმნილი გაეროს მისიის მანდატი .

-ს მანდატის გაგრძელების გადაწყვეტილება მიღებულ იქნა მაროკოს მოთხოვნის საფუძველზე, რათა მომხდარიყო ჯეიმზ ბეიკერ -ის მიერ წარდგენილი ბეიკერის გეგმის შემდგომი განხილვა, რომელიც ტერიტორიის თვითგამორკვევას ეხებოდა; პოლისარიოს ფრონტმა აღნიშნული გეგმა 2003 წლის 6 ივლისს მიიღო.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 965

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 965 მიიღეს ერთხმად 1994 წლის 30 ნოემბერს. წინამდებარე რეზოლუცია წარმოადგენს რუანდის კრიზისის შემდგომი მართვის ერთ-ერთ საკვანძო დოკუმენტს, რომელმაც გააფართოვა გაეროს დამხმარე მისიის მანდატი და განსაზღვრა საერთაშორისო თანამეგობრობის პრიორიტეტები პოსტ-გენოციდურ პერიოდში.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1087

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1087, რომელიც ერთხმად მიიღეს 1996 წლის 11 დეკემბერს, ადასტურებს 696-ე (1991) რეზოლუციასა და ყველა მომდევნო გადაწყვეტილებას ანგოლის შესახებ და გაეროს ანგოლის გადამოწმების მესამე მისიის მანდატს 1997 წლის 28 თებერვლამდე აგრძელებს.

ასევე ხაზგასმით აღინიშნა სამშვიდობო შეთანხმებების, მათ შორის ლუსაკის პროტოკოლის, სრული იმპლემენტაციის მნიშვნელობა ანგოლისთვის და ყველა მხარეს შეახსენეს მათი ნაკისრი ვალდებულებები.

სამშვიდობო პროცესში პროგრესი ნელი ტემპით მიმდინარეობდა. დონორთა დაღლილობის გამო, საბჭომ დაამტკიცა გენერალური მდივნის, ბუტროს ბუტროს-გალის რეკომენდაცია 1997 წლის თებერვალში -ის პერსონალის რაოდენობის შემცირების შესახებ. მხარეებს უნდა დაეწყოთ მუშაობა -ს შერჩეული ქვედანაყოფების ანგოლის არმიაში ინტეგრაციასა და დემობილიზაციაზე. ასევე, 1996 წლის 31 დეკემბრამდე მხარეებს უნდა მიეღწიათ შეთანხმებისთვის -ს პრეზიდენტის, როგორც უმსხვილესი ოპოზიციური პარტიის ლიდერის სპეციალური სტატუსის შესახებ. მათ მოუწოდეს ლუანდაში ჩასვლაზე ეროვნული ერთიანობისა და შერიგების მთავრობის ფორმირების მიზნით. 864-ე (1993) რეზოლუციით -ს წინააღმდეგ დაწესებული იარაღის ემბარგო მკაცრად უნდა აღსრულებულიყო; ამასთან, გამოხატეს შეშფოთება იმის გამო, რომ მეზობელი სახელმწიფოები ამ ემბარგოს არ იცავდნენ.

ორივე მხარეს მოუწოდეს განაღმვითი სამუშაოების გააქტიურებისა და ქვეითსაწინააღმდეგო ნაღმების მარაგების განადგურებისკენ, რასაც ზედამხედველობას გაუწევდა. საბოლოოდ, გენერალურ მდივანს სთხოვეს, მოემზადებინა გეგმა ანგოლაში გაეროს შემდგომი წარმომადგენლობის შესახებ, რომელიც მოიცავდა სამხედრო და პოლიციის დამკვირვებლებს, პოლიტიკურ კომპონენტს, ადამიანის უფლებათა მონიტორებს და სპეციალურ წარმომადგენლებს და წარედგინა ანგარიში 1997 წლის 10 თებერვლამდე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1574

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1574 ერთხმად იქნა მიღებული 2004 წლის 19 ნოემბერს, კენიის დედაქალაქ ნაირობიში გამართულ სხდომაზე. 1547 (2004), 1556 (2004) და 1564 (2004) რეზოლუციების გახსენების შემდეგ, საბჭო მიესალმა პოლიტიკურ ძალისხმევას სუდანში არსებული კონფლიქტების მოსაგვარებლად და კიდევ ერთხელ დაადასტურა მზადყოფნა, ჩამოაყალიბოს მისია ნაივაშის შეთანხმების იმპლემენტაციის მხარდასაჭერად.

აღნიშნული რეზოლუცია მიიღეს უშიშროების საბჭოს ბოლო 14 წლის განმავლობაში პირველ სხდომაზე, რომელიც ნიუ-იორკის შტაბბინის გარეთ გაიმართა; ეს იყო 1952 წლის შემდეგ შტაბბინის გარეთ ჩატარებული რიგით მეოთხე შეხვედრა.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
რეზოლუციის პრეამბულაში უშიშროების საბჭომ გაიხსენა, რომ 2004 წლის 5 ივნისს სუდანის კონფლიქტის მხარეებმა ხელი მოაწერეს დეკლარაციას ექვს ოქმზე დათანხმების შესახებ, რომლებიც გაფორმდა სუდანის მთავრობასა და სუდანის სახალხო განმათავისუფლებელ არმიას/მოძრაობას (/) შორის. საბჭომ მოუწოდა მხარეებს, რაც შეიძლება მალე დაასრულონ მუშაობა სამშვიდობო შეთანხმებაზე.

ამავდროულად, საბჭო შეშფოთებული იყო დარფურში მზარდი დაუცველობითა და ძალადობით, ადამიანის უფლებების დარღვევითა და ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმის დარღვევის ფაქტებით. რეგიონში არსებული კონფლიქტის მონაწილე მთავრობასა და მეამბოხე ჯგუფებს მოუწოდეს ადამიანის უფლებების პატივისცემისკენ, ამასთან ხაზი გაესვა, რომ საკუთარი ხალხის დაცვაზე პასუხისმგებლობა სუდანის მთავრობას ეკისრება.

აქტები
სუდანის მთავრობასა და /-ს მოუწოდეს შემდგომი ძალისხმევისკენ საბოლოო სამშვიდობო შეთანხმების მისაღწევად, რის შემდეგაც ჩამოყალიბდებოდა სამშვიდობო ოპერაცია მისი შესრულების მონიტორინგისა და მხარდაჭერისთვის. ამავდროულად, სუდანში გაეროს წინასწარი მისიის მანდატი სამი თვით, 2005 წლის 10 მარტამდე გაგრძელდა, ხოლო მისი მოსამზადებელი სამუშაოები საბჭომ დადებითად შეაფასა. საბჭომ ასევე მოითხოვა რეგიონისთვის ჰუმანიტარული დახმარების მიწოდება.

რეზოლუციამ ასევე მოითხოვა მთავრობისგან, მეამბოხე ძალებისა და ყველა შეიარაღებული ჯგუფისგან, დაუყოვნებლივ შეწყვიტონ ყოველგვარი ძალადობა და თავდასხმები და უზრუნველყონ ჰუმანიტარული პერსონალის უსაფრთხოება დარფურში. საბჭომ მხარი დაუჭირა აფრიკის კავშირის გადაწყვეტილებას დარფურში მისიის 3,320 თანამშრომლამდე გაფართოების შესახებ.

1574-ე რეზოლუციას დანართის სახით დაემატა დეკლარაცია მოლაპარაკებების დასრულების შესახებ, რომელსაც ხელმძღვანელობდა განვითარების სამთავრობათაშორისო ორგანო .
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 960

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 960 მიიღეს ერთხმად 1994 წლის 21 ნოემბერს. აღნიშნული დოკუმენტი წარმოადგენს საერთაშორისო თანამეგობრობის მიერ სამხრეთ აფრიკაში აპარტეიდის რეჟიმის საბოლოო დემონტაჟისა და დემოკრატიული ტრანსფორმაციის ოფიციალურ აღიარებას. რეზოლუციამ მოუწონა სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკას პირველი მრავალეთნიკური, თავისუფალი და სამართლიანი არჩევნების ჩატარება და მიესალმა ქვეყნის დაბრუნებას ერთა თანამეგობრობაში.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1743

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1743 მიღებულია 2007 წლის 15 თებერვალს.

რეზოლუცია
საბჭომ ერთხმად მიიღო რეზოლუცია 1743 (2007) და გაეროს წესდების თავზე დაყრდნობით ,„გაეროს სტაბილიზაციის მისია ჰაიტში“-ს მოსთხოვა შეიარაღებული დაჯგუფებების წინააღმდეგ ოპერაციების გაგრძელება ჰაიტის ეროვნული პოლიციის მხარდასაჭერად, განსაკუთრებით პორტ-ო-პრენსში. ასევე კვლავ დაადასტურა მისიის მანდატი ჰაიტის სანაპიროს დაცვისთვის ოპერატიული მხარდაჭერის უზრუნველყოფის კუთხით.

რეზოლუციით საბჭომ მოუწოდა მისიას, ხელი შეეწყო ჰაიტში მიმდინარე საკონსტიტუციო და პოლიტიკური პროცესებისთვის, ასევე ინკლუზიური დიალოგის განვითარებისთვის. გარდა ამისა, მოთხოვნილი იყო სწრაფი ეფექტის მქონე პროექტების გაგრძელება და განიარაღების, დემობილიზაციისა და რეინტეგრაციის რესურსების გადამისამართება თემში ძალადობის შემცირების პროგრამებისკენ.

საბჭომ დაგმო -ის პერსონალზე განხორციელებული თავდასხმები და მოსთხოვა გაეროს, მასთან დაკავშირებული პერსონალისა და საერთაშორისო ჰუმანიტარული ორგანიზაციების მიმართ ძალადობისა და დაშინების შეწყვეტა. ასევე დაგმო შეიარაღებული ძალადობის შედეგად ბავშვთა უფლებების დარღვევები, მათ შორის სექსუალური ძალადობის შემთხვევები.

რეზოლუციის მიღების შემდეგ ჩინეთის წარმომადგენელმა განაცხადა, რომ მომდევნო ეტაპზე -ის მთავარი ამოცანა ჰაიტში მშვიდობის შენარჩუნებიდან მშვიდობის მშენებლობაზე გადასვლის მხარდაჭერა იქნებოდა. ასევე აღნიშნა, რომ უსაფრთხოების მდგომარეობის გაუმჯობესებასთან ერთად იზრდება მოთხოვნა სოციალურ-ეკონომიკური პირობების გაუმჯობესებაზე, ეკონომიკურ განვითარებაზე და კანონის უზენაესობაზე. ამასთან დაკავშირებით, ჩინეთმა მხარი დაუჭირა მისიის მანდატის ექვსი თვით გახანგრძლივებას და გენერალურ მდივანს სთხოვა ჰაიტში არსებული ვითარებისა და უსაფრთხოების რისკების შეფასება.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1469

გაეროს უშიშროების საბჭოს 1469-ე რეზოლუციით, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 2003 წლის 25 მარტს, დასავლეთ საჰარაში არსებული ვითარების შესახებ ყველა წინა რეზოლუციის, განსაკუთრებით კი 1429-ე (2002) რეზოლუციის გათვალისწინებით, საბჭომ ორი თვით, 2003 წლის 31 მაისამდე გააგრძელა დასავლეთ საჰარაში რეფერენდუმის ჩატარების მიზნით შექმნილი გაეროს მისიის მანდატი.

უშიშროების საბჭომ -ს ოპერაცია გააგრძელა, რათა მაროკოსა და პოლისარიოს ფრონტისთვის მიეცა დამატებითი დრო გენერალური მდივნის პირადი წარმომადგენლის, ჯეიმზ ბეიკერ -ის მიერ დავის პოლიტიკური გადაწყვეტის მიზნით წარდგენილი წინადადებების განსახილველად და საკუთარი პოზიციების გამოსახატად. წარდგენილი წინადადება ითვალისწინებდა დასავლეთ საჰარის ხალხის თვითგამორკვევას. გარდა ამისა, გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს, ეთხოვა 2003 წლის 19 მაისამდე წარმოედგინა ანგარიში არსებული ვითარების შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 778

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 778, მიიღეს 1992 წლის 2 ოქტომბერს, მას შემდეგ, რაც საბჭომ გაიხსენა რეზოლუციები 687 (1991), 688 (1991), 692 (1991), 699 (1991), 706 (1991) და 712 (1991), გაეროს წესდების თავის საფუძველზე მოქმედმა საბჭომ გადაწყვიტა უფლებამოსილება მიენიჭებინა იმ სახელმწიფოებისთვის, რომლებიც ფლობდნენ ერაყული ნავთობის გაყიდვიდან მიღებულ თანხებს, რათა გადაერიცხათ ეს სახსრები 706 და 712 რეზოლუციების შესაბამისად შექმნილ სადეპოზიტო ანგარიშზე, საიდანაც 30 პროცენტი გადაირიცხებოდა გაეროს საკომპენსაციო კომისიაში.

რეზოლუციაში აღნიშნული იყო, რომ სახელმწიფოს მიერ თანხების გადარიცხვა არ უნდა აღემატებოდეს 200 მილიონ აშშ დოლარს და ოპერაციიდან შეიძლება გამოირიცხოს ნებისმიერი თანხა, რომელიც უკვე გაცემულია მოსარჩელეზე ან მიმწოდებელზე წინამდებარე რეზოლუციის მიღებამდე. საბჭომ ასევე დაადგინა, რომ ყველა სახელმწიფომ უნდა გადადგას ნაბიჯები ერაყული ნავთობის ან ნავთობპროდუქტების სამართლიან საბაზრო ფასად შესაძენად ან გასაყიდად მოსამზადებლად, შემდეგ კი თანხები გადარიცხოს ესქრო ანგარიშზე.

საბჭომ გადაწყვიტა, რომ სახელმწიფოებმა, მათ შორის ბანკებმა და სხვა უწყებებმა, გენერალურ მდივანს, ბუტროს ბუტროს-გალის, უნდა მიაწოდონ ნებისმიერი ინფორმაცია, რომელიც საჭიროა რეზოლუციის ეფექტური იმპლემენტაციის უზრუნველსაყოფად. მან ასევე სთხოვა გენერალურ მდივანს:

(ა) დაადგინოს აღნიშნული ნავთობპროდუქტებისა და გაყიდვიდან მიღებული ზემოხსენებული შემოსავლების ადგილმდებარეობა და რაოდენობა;

(ბ) განსაზღვროს მასობრივი განადგურების იარაღის ლიკვიდაციასთან დაკავშირებული გაეროს საქმიანობის, ერაყში ჰუმანიტარული დახმარების გაწევისა და სხვა ოპერაციების ხარჯები;

(გ) საკომპენსაციო კომისიას გადაურიცხოს ერაყის ნავთობისა და ნავთობპროდუქტების ექსპორტის წლიური ღირებულების არაუმეტეს 30 პროცენტისა;

(დ) დარჩენილი თანხები გამოიყენოს გაეროს ოპერაციებისა და საქმიანობისთვის;

(ე) ესქროუ ანგარიშზე არსებული ნებისმიერი ხელმისაწვდომი სახსრებიდან აუნაზღაუროს ანგარიშს ან სახელმწიფოს ნებისმიერი გადარიცხული თანხა, თუ გენერალური მდივანი ნებისმიერ დროს დაადგენს, რომ ეს სახსრები არ ექვემდებარებოდა მოცემულ რეზოლუციას.

რეზოლუციაში მითითებული იყო, რომ ამ რეზოლუციის მოქმედება გავლენას არ იქონიებს იმ უფლებებზე, ვალებსა და მოთხოვნებზე, რომლებიც არსებობდა სახსრების ესქროუ ანგარიშზე გადარიცხვამდე, და რომ ის ანგარიშები, საიდანაც მოხდა გადარიცხვა, ღია უნდა დარჩეს აღნიშნული თანხების უკან დასაბრუნებლად. საბჭომ ასევე კიდევ ერთხელ დაადასტურა, რომ საკომპენსაციო კომისია და ესქროუ ანგარიში სარგებლობენ გაეროს ყველა პრივილეგიითა და უფლებით, მათ შორის სამართლებრივი დევნისგან იმუნიტეტით.

რეზოლუცია დამტკიცდა 14 ხმით, არცერთი იყო წინაამღდეგი, ხოლო ჩინეთმა თავი შეიკავა.

ზემოაღნიშნული ზომებით შეგროვდა დაახლოებით 101.5 მილიონი აშშ დოლარი, რაც ოდნავ ნაკლებია გენერალური მდივნის მიერ ნავარაუდებ 106.5 მილიონ აშშ დოლარზე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1231

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1231, მიიღეს 1999 წლის 11 მარტს, მას შემდეგ, რაც საბჭომ განიხილა 1181 (1998) და 1220 (1999) რეზოლუციები სიერა-ლეონეში არსებული ვითარების შესახებ. საბჭომ სიერა-ლეონეში გაეროს დამკვირვებელთა მისიის მანდატი 1999 წლის 13 ივნისამდე გააგრძელა.

რეზოლუციის დასაწყისში საბჭომ შეშფოთება გამოთქვა სიერა-ლეონეში არსებული მყიფე მდგომარეობის გამო და დაადასტურა ყველა ქვეყნის ერთგულება ამ სახელმწიფოს სუვერენიტეტისა და ტერიტორიული მთლიანობისადმი.

უშიშროების საბჭო მიესალმა გენერალური მდივნის, კაფი ანანის განზრახვას დედაქალაქ ფრიტაუნში -ის აღდგენისა და სამხედრო დამკვირვებლებისა და ადამიანის უფლებათა დაცვის პერსონალის რაოდენობის გაზრდის შესახებ. საბჭომ დაგმო ამბოხებულების მიერ მოსახლეობის წინააღმდეგ ჩადენილი სისასტიკე და საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის დარღვევის ფაქტები, განსაკუთრებით ქალებისა და ბავშვების მიმართ, რაც მოიცავდა ბავშვი ჯარისკაცების გამოყენებასაც; საბჭომ მოითხოვა დამნაშავეთა მართლმსაჯულების წინაშე წარდგენა. მხარეებს მოუწოდეს ადამიანის უფლებების პატივისცემისა და ჰუმანიტარული მისიის თანამშრომელთა ნეიტრალიტეტის დაცვისკენ.

გამოიხატა შეშფოთება იმის გამო, რომ ამბოხებულები მეზობელი ლიბერიის მეშვეობით იღებდნენ მხარდაჭერას იარაღითა და დაქირავებული მებრძოლებით. საბჭომ ცნობად მიიღო ლიბერიის პრეზიდენტის, ჩარლზ ტეილორის წერილი იმ ზომების შესახებ, რომლებიც მან სიერა-ლეონეს კონფლიქტში ლიბერიის მოქალაქეების ჩართულობის შესამცირებლად გაატარა. ამასთან დაკავშირებით, დასავლეთ აფრიკის ქვეყნების ეკონომიკურ თანამეგობრობას ეთხოვა, განეხილა დასავლეთ აფრიკის ქვეყნების მონიტორინგის ჯგუფისა და გაეროს პერსონალის განთავსება ლიბერიისა და სიერა-ლეონეს საზღვრის გასწვრივ. ყველა სახელმწიფოს მოუწოდეს დაეცვათ სიერა-ლეონეს მიმართ დაწესებული იარაღის ემბარგო, რომელიც 1171 (1998) რეზოლუციით იყო განსაზღვრული.

გენერალურ მდივანს დაევალა, 1999 წლის 5 ივნისამდე წარედგინა ანგარიში არსებული მდგომარეობის შესახებ, მათ შორის რეკომენდაციები -ის მომავალი განლაგების თაობაზე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 813

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 813 მიიღეს ერთხმად 1993 წლის 26 მარტს. მას შემდეგ, რაც საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა 788-ე რეზოლუცია და დაადგინა, რომ ლიბერიაში არსებული ვითარება საფრთხეს უქმნიდა საერთაშორისო მშვიდობასა და უსაფრთხოებას, მან დაგმო ქვეყანაში არსებული მხარეების, მათ შორის ლიბერიის შეიარაღებული ძალების, „“-ს, ლიბერიის ეროვნული პატრიოტული ფრონტისა და ლიბერიის დამოუკიდებელი ეროვნული პატრიოტული ფრონტის მიერ იამუსუკრო -ის შეთანხმების შეუსრულებლობა.

საბჭო მიესალმა გენერალურ მდივან ბუტროს ბუტროს-გალის ანგარიშს და მის მიერ ტრევორ გორდონ-სომერსის დანიშვნას ლიბერიაში სპეციალურ წარმომადგენლად. მან მაღალი შეფასება მისცა აფრიკის ერთობის ორგანიზაციისა და დასავლეთ აფრიკის ქვეყნების ეკონომიკური თანამეგობრობის ძალისხმევას ლიბერიაში სტაბილურობის აღსადგენად. საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა, რომ იამუსუკრო -ის შეთანხმება საუკეთესო შესაძლო ჩარჩოა ლიბერიის სამოქალაქო ომის მშვიდობიანი მოგვარებისთვის. მან ასევე დაგმო თავდასხმები სამშვიდობო ძალებზე და ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმის დარღვევა, რის გამოც ყველა მხარეს მოუწოდა შეთანხმების შესრულებისკენ.

რეზოლუციამ მოუწოდა ყველა წევრ სახელმწიფოს, დაეცვათ ქვეყნის მიმართ გაეროს წესდების თავით დაწესებული იარაღის ემბარგო. საბჭომ მოითხოვა, რომ ყველა მხარეს ეთანამშრომლა გაეროსა და „“-ის პერსონალთან და აღნიშნა, რომ განიხილავდა შესაბამისი ზომების გატარებას იმ მხარეების წინააღმდეგ, რომლებიც თანამშრომლობაზე უარს იტყოდნენ. მან ასევე მადლობა გადაუხადა წევრ სახელმწიფოებსა და საერთაშორისო ორგანიზაციებს ლიბერიაში გაწეული ჰუმანიტარული ძალისხმევისთვის.

813-ე რეზოლუციის დასასრულს საბჭომ გენერალურ მდივანს სთხოვა, განეხილა ეროვნული ერთიანობის გარდამავალი მთავრობის პრეზიდენტსა და მეომარ ფრაქციებს შორის შეხვედრის მოწყობის შესაძლებლობა. მას ასევე დაევალა „“-თან და დაინტერესებულ მხარეებთან ერთად განეხილა ის წვლილი, რომელიც გაეროს შეეძლო შეეტანა იამუსუკრო -ის შეთანხმების მხარდასაჭერად, მათ შორის დამკვირვებელთა შესაძლო განთავსების საკითხი. ამასთანავე, გენერალურ მდივანს დაევალა, რაც შეიძლება მალე წარედგინა ანგარიში უშიშროების საბჭოსთვის მოცემული რეზოლუციის იმპლემენტაციის შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1466

გაეროს უშიშროების საბჭოს 1466-ე რეზოლუცია გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის უშიშროების საბჭოს რეზოლუციაა, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 2003 წლის 14 მარტს. ერიტრეასა და ეთიოპიას შორის არსებულ ვითარებასთან დაკავშირებული ყველა რეზოლუციის, განსაკუთრებით კი 1434 (2002) რეზოლუციის დადასტურების შემდეგ, საბჭომ გაეროს მისიის ეთიოპიასა და ერიტრეაში მანდატი 2003 წლის 15 სექტემბრამდე გააგრძელა.

რეზოლუცია
დაკვირვება
უშიშროების საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა მხარდაჭერა ორ ქვეყანას შორის სამშვიდობო პროცესისა და გაეროს უსაფრთხოებისა და ენერგეტიკის სამინისტროს მიერ ალჟირის შეთანხმების განხორციელებისა და ორმხრივ საზღვართან დაკავშირებით სასაზღვრო კომისიის მიერ მიღებული გადაწყვეტილების ხელშეწყობაში შეტანილი როლის მიმართ.ის მიესალმა ეთიოპიისა და ერიტრეას მიერ სამშვიდობო პროცესში მიღწეულ პროგრესს და მოუწოდა ორივე ქვეყანას, შეესრულებინათ საერთაშორისო სამართლის, მათ შორის საერთაშორისო ჰუმანიტარული, ლტოლვილთა და ადამიანის უფლებების სამართლის შესაბამისად გათვალისწინებული ვალდებულებები.სამშვიდობო პროცესი გადამწყვეტ ეტაპზე გადადიოდა და საბჭომ შეშფოთება გამოთქვა ეთიოპიის მიერ ხელმოწერილი და ერიტრეას მიერ შეთანხმებული ძალების სტატუსის შესახებ სამოდელო შეთანხმების დარღვევის გამო; მან ხაზგასმით აღნიშნა, რომ მშვიდობა მიიღწევა ალჟირის შეთანხმების განხორციელებისა და სასაზღვრო კომისიის გადაწყვეტილებების მეშვეობით.

აქტები
რეზოლუციამ -ს მანდატი 4200 ჯარისკაცამდე გააგრძელა 1320 (2000) რეზოლუციის შესაბამისად. ორივე მხარეს მოუწოდეს, შეესრულებინათ ალჟირის შეთანხმებით გათვალისწინებული ვალდებულებები და სრულად შეესრულებინათ სასაზღვრო კომისიის გადაწყვეტილებები, რადგან შეშფოთება გამოითქვა დროებითი უსაფრთხოების ზონის სამხრეთ საზღვარზე შეჭრის გამო. მხარეებს ასევე მოუწოდეს, ეთანამშრომლათ -სთან, დაეცვათ გაეროს პერსონალი და მათი გადაადგილების თავისუფლება და შეექმნათ საჰაერო დერეფანი ადის-აბებასა და ასმარას დედაქალაქებს შორის, მისიის ხარჯების შესამცირებლად.

საბჭომ დაადასტურა -ს შესაძლებლობა, აკონტროლოს ეთიოპიისა და ერიტრეას მიერ მათი ვალდებულებების შესრულება და აღნიშნა მისი საგანმანათლებლო და განაღმვითი ძალისხმევა. ორივე მხარეს მოუწოდეს, განაგრძონ ტერიტორიული გადაცემების შესახებ დისკუსიები, აცნობონ თავიანთ მოსახლეობას დემარკაციის პროცესისა და მისი შედეგების შესახებ და თავი შეიკავონ ჯარებისა და მოსახლეობის ცალმხრივი გადაადგილებისგან ან ეთიოპია-ერიტრეას საზღვართან დასახლებების დაარსებისგან. საბჭო განიხილავს ზემოაღნიშნული ვალდებულებებისა და ვალდებულებების შესრულების პროგრესს და განსაზღვრავს -სთვის ნებისმიერ გავლენას.

რეზოლუციაში გამოთქმული იყო შეშფოთება ორივე ქვეყანაში მიმდინარე გვალვისა და ჰუმანიტარული სიტუაციის გამო და მოუწოდა ორივე ქვეყანას, მიეღოთ ნდობის აღდგენისა და დიპლომატიური ურთიერთობების ნორმალიზების ზომები.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1604

გაეროს უშიშროების საბჭოს 1604-ე რეზოლუციით, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 2005 წლის 15 ივნისს, კვიპროსის ვითარებასთან დაკავშირებული ყველა რეზოლუციის, განსაკუთრებით კი 1251-ე (1999) რეზოლუციის დადასტურების საფუძველზე, საბჭომ დამატებითი ვადით, 2005 წლის 15 დეკემბრამდე გააგრძელა კვიპროსში გაეროს სამშვიდობო ძალების მანდატი.

დაკვირვებები
უშიშროების საბჭომ მოუწოდა როგორც კვიპროსს, ისე ჩრდილოეთ კვიპროსს, სასწრაფოდ გადაჭრან უგზო-უკვლოდ დაკარგულ პირებთან დაკავშირებული ჰუმანიტარული საკითხი. საბჭომ მოიწონა გენერალური მდივანის, კოფი ანანის მიერ -ის საქმიანობის მიმოხილვა, რომელიც 1568-ე რეზოლუციით (2004) იყო მოთხოვნილი; ასევე, გაიზიარა მისი შეფასება იმის შესახებ, რომ კუნძულზე ძალადობის განახლება ნაკლებად სავარაუდოა და დაეთანხმა მის განზრახვას — გააგრძელოს აღნიშნული ოპერაციის მონიტორინგი. საბჭომ მოიწონა თურქული მხარის მიერ -ის გადაადგილების თავისუფლებაზე დაწესებული შეზღუდვების გაუქმება და ორივე მხარის მხრიდან გამოვლენილი კარგი თანამშრომლობა, თუმცა შეშფოთება გამოთქვა ცეცხლის შეწყვეტის ხაზის გასწვრივ არსებული კრიმინალის დონის გამო.

რეზოლუციამ ასევე მოიწონა კვიპროსისა და საბერძნეთის მთავრობების მიერ გაეროს ოპერაციების დაფინანსება.

აქტები
-ის მანდატის გაგრძელებასთან ერთად, რეზოლუციამ გენერალურ მდივანს სთხოვა საბჭოსთვის ანგარიშის წარდგენა მიმდინარე რეზოლუციის იმპლემენტაციის შესახებ; ამასთანავე, საბჭომ მხარი დაუჭირა -ის ძალისხმევას სექსუალური ექსპლუატაციის წინააღმდეგ მიმართული პოლიტიკის განხორციელების საკუთარ თავზე აღებასთან დაკავშირებით. საბჭომ მოუწოდა კვიპროსის თურქულ მხარეს, სტროვილიაში აღადგინოს 2000 წლის 30 ივნისამდე არსებული სამხედრო სტატუსი.