გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1832

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1832 მიღებულია 2008 წლის 27 აგვისტოს.

რეზოლუცია
უშიშროების საბჭომ დაადგინა, რომ ლიბანში არსებული ვითარება კვლავ საფრთხეს უქმნის საერთაშორისო მშვიდობასა და უსაფრთხოებას და გაეროს დროებითი ძალების ლიბანში მანდატი 2009 წლის 31 აგვისტომდე გააგრძელა.

ერთხმად მიღებულ 1832 (2008) რეზოლუციაზე, საბჭომ შეაქო მისიის დადებითი როლი, რომლის განლაგებამ, ლიბანის შეიარაღებულ ძალებთან ერთად, ხელი შეუწყო სამხრეთ ლიბანში ახალი სტრატეგიული გარემოს შექმნას და მიესალმა მათ შორის კოორდინირებული საქმიანობის გაფართოებას.

საბჭომ ასევე მოუწოდა ყველა დაინტერესებულ მხარეს, პატივი სცენ საომარი მოქმედებების შეწყვეტას და ლურჯ ხაზს, ზედმიწევნით დაიცვან თავიანთი ვალდებულებები -ისა და გაეროს სხვა პერსონალის უსაფრთხოების პატივისცემის შესახებ, მათ შორის, თავიდან აიცილონ ნებისმიერი ქმედება, რომელიც საფრთხეს უქმნის ამ პერსონალს და უზრუნველყონ მისიისთვის სრული გადაადგილების თავისუფლება მისი ოპერაციების არეალში.

საბჭომ ასევე მოუწოდა სრული თანამშრომლობისკენ მუდმივი ცეცხლის შეწყვეტისა და გრძელვადიანი გადაწყვეტის მისაღწევად, როგორც ეს გათვალისწინებულია 1701 (2006) რეზოლუციით, და სთხოვა გენერალურ მდივანს, გააგრძელოს ამ რეზოლუციის შესრულების შესახებ ანგარიშის წარდგენა ყოველ ოთხ თვეში ერთხელ, ან ნებისმიერ დროს, როდესაც საჭიროდ ჩათვლის.

გახანგრძლივება მოითხოვეს ლიბანის პრემიერ-მინისტრმა გენერალური მდივნისადმი 18 აგვისტოს გაგზავნილ წერილში და რეკომენდაცია გაუწიეს გენერალურმა მდივანმა საბჭოსადმი გაგზავნილ შემდგომ 21 აგვისტოს წერილში.

ტექსტის მიღების შემდეგ, ისრაელის წარმომადგენელმა, დანიელ კარმონმა, მადლიერება გამოხატა -ის ჯარების ადგილზე შესრულებული რთული ამოცანის მიმართ და შეაფასა მათი მუშაობა, რომელიც სავსე იყო მზარდი სირთულითა და გამოწვევებით, განსაკუთრებით ბოლო წლებში. 1701 რეზოლუციის მიღებიდან ორ წელზე მეტი გავიდა, მაგრამ -ის მანდატის წინაშე არსებული გამოწვევები უფრო დიდი იყო, ვიდრე ოდესმე, ლიტანის მდინარის ჩრდილოეთით და სამხრეთით შეიარაღებული ჰეზბოლას ელემენტების არსებობისა და მასიური გადაადგილების, ირანიდან და სირიიდან იარაღის მუდმივი ტრანსპორტირების გათვალისწინებით, რაც უშიშროების საბჭოს რეზოლუციების დარღვევას წარმოადგენს. გენერალური მდივნის ბოლოდროინდელ ანგარიშში 1701 რეზოლუციის შესრულების შესახებ ხაზი გაესვა გაეროს საერთაშორისო ძალების წინაშე არსებულ გამოწვევებს და ნათლად ჩამოაყალიბა მტრულად განწყობილი შეიარაღებული დაჯგუფებების მონაწილეობით მომხდარი რამდენიმე ინციდენტი. ეს ინციდენტები მხოლოდ მცირე ნაწილია იმ მასშტაბური ფენომენისა, რომელიც რეგიონული სტაბილურობისა და გაეროს საერთაშორისო ძალების პერსონალის უსაფრთხოებისთვის საფრთხის შემცველია.

ის მოელოდა, რომ -ი თავის მოქმედების არეალში ზომებს მიიღებდა იმის უზრუნველსაყოფად, რომ ეს ტერიტორია რაიმე სახის მტრული საქმიანობისთვის არ გამოიყენებოდა. როგორც ყველა ხედავდა, ეს მართლაც დიდი გამოწვევა იყო. ლიბანის მთავრობის ახალი პოლიტიკური მითითებები კიდევ უფრო ართულებდა -ის მანდატის შესრულების შესაძლებლობას და 1701 რეზოლუციის არსს,შეშფოთებას იწვევდა ლიბანის მთავრობის ვალდებულებასთან დაკავშირებით, გააფართოვოს თავისი უფლებამოსილება ლიბანის მთელ ტერიტორიაზე და უზრუნველყოს, რომ მის ტერიტორიაზე არ იქნებოდა გარე იარაღი და გარე ჩარევა. 1701 რეზოლუცია მოითხოვდა ლიბანში ყველა შეიარაღებული დაჯგუფების განიარაღებას, მაგრამ ახალი მითითებები, ფაქტობრივად, ჰეზბოლას უჭერდა მხარს.

ლიბანის წარმომადგენელმა, ნავაფ სალამმა, განაცხადა, რომ საბჭოს გადაწყვეტილება ძალიან მნიშვნელოვანი იყო, რადგან -ის დამფუძნებელი რეზოლუციის მიღების მეორე წლისთავი მოახლოვდა. ლიბანის მიერ ვალდებულებების შესრულების დასტური იყო ისეთი ნაბიჯები, როგორიცაა არმიის განლაგება სამხრეთ ლიბანში. საბჭოსთვის წარდგენილ ანგარიშებს ლიბანი სერიოზულად აღიქვამდა. სწორედ ისრაელმა არ შეასრულა რეზოლუცია სრულად, განაგრძო მისი პირობების დარღვევა და უარი თქვა გაეროსთან თანამშრომლობაზე კასეტური ბომბების საკითხთან დაკავშირებით. „შებაას“ ფარმების საკითხიც გადაუჭრელი რჩებოდა. არსებობდა თუ არა რაიმე ეჭვი იმის შესახებ, თუ რომელი მხარე იყო პასუხისმგებელი რეზოლუციის სრულად შეუსრულებლობაზე? გაზეთებში გამოქვეყნდა ინფორმაცია ისრაელის ოფიციალური პირების შესახებ, რომლებიც უარს ამბობდნენ ლიბანთან შეხვედრაზე ისეთ საკითხებზე, როგორიცაა სასაზღვრო მოლაპარაკებები. ისრაელმა ასევე გამოთქვა მუქარა ლიბანის მიმართ. წერილი გაგზავნა გენერალური მდივნისთვის, რათა მოეთხოვათ ისრაელზე ზეწოლა 1701 (2006) რეზოლუციით გათვალისწინებული ვალდებულებების შესრულებაზე.