iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
კობა ამირხანაშვილი

}
| დაბ_ადგილი = მცხეთა, საქართველო
| გარდ_თარიღი =
| გარდ_ადგილი =
| გარდ_მიზეზი =
| დაკრ_ადგილი =
| დაკრ ადგილის_კოორდ =
| ცხოვრების_ადგ =
| ეროვნება = ქართველი
| სხვა სახელები =
| ცნობილია =
| განათლება = საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტი
| დამქირავებელი =
| საქმიანობა = პოლიტიკოსი, ინჟინერ-ფიზიკოსი
| მოქალაქეობა =
კობა ამირხანაშვილი (დ. 5 აგვისტო, 1954, მცხეთა, საქართველოს სსრ) — ქართველი პოლიტიკოსი და ფიზიკოსი, ქიმიის მეცნიერებათა დოქტორი. საქართველოს და მოწვევის პარლამენტის წევრი.

1976 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის საინჟინრო-ფიზიკური ფაკულტეტი, ხოლო მოსკოვის ფიზიკო-ტექნიკური ინსტიტუტის ასპირანტურა 1984 წელს, დოქტორანტურა 1994 წელს.

1976-1978 წლებში იყო სპეციალური საკონსტრუქტორო ბიუროს ინჟინერი, 1978 წლიდან საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის პეტრე მელიქიშვილის სახელობის ფიზიკური და ორგანული ქიმიის ინსტიტუტის უმცროსი, უფროსი, წამყვანი და მთავარი მეცნიერ-თანამშრომელი და ლაბორატორიის გამგეა. არის, საქართველოში კომპიუტერული ქიმიის დამაარსებელი და 1978 წლიდან ამავე სახელწოდების ლაბორატორიის გამგე. 2006 წლიდან მეცნიერ-კონსულტანტი. 1985 წლიდან ეწევა აქტიურ პედაგოგიურ საქმიანობას. სხვადასხვა დროს კითხულობდა ლექციებს ფიზიკური ქიმიისა და სპეცკურსებს მაგისტრანტებისათვის უმაღლეს სასწავლებლებში. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი “. 1999 -2004 წლებში იყო საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი“. 1999-2004 წლებში სკანდინავიის ქვეყნებში იყო საქართველოს საპარლამენტო დელეგაციის ხელმძღვანელი. 2015 წლიდან საქართველოს პარლამენტართა პალატის დამაარსებელი და მისი თავმჯდომარეა.

1998 წლიდან არის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პროფესორი. საქართველოში ერთ-ერთი პირველი არასამთავრობო ორგანიზაციის „დიაბეტიან ბავშვთა დაცვის ასოციაციის“ (2020 წლიდან „საქართველოს დიაბეტის ფონდის“) დამაარსებელი და მისი პრეზიდენტი. კობა ამირხანაშვილი არის 150-ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომის, მონოგრაფიებისა და წიგნების ავტორი. 2001 წელს დაჯილდოვდა ღირსების ორდენით. ჰყავს მეუღლე და შვილები — გიორგი, ნიკოლოზი.
ვლადიმიროვსკაიის მიძინების ტაძარი

ვლადიმიროვსკაიის მიძინების ტაძარი — მართლმადიდებლური ეკლესია კრასნოსულინის რაიონის სოფელ ვლადიმიროვსკაიაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს შახტინის ეპარქიას.

მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, კრასნოსულინის რაიონი, სტანიცა ვლადიმიროვსკაია.

ისტორია
სტანიცა ვლადიმიროვსკაიის მიძინების ტაძარი იყო პირველი მართლმადიდებულური ტაძარი თანამედროვე კრასნოსულინის რაიონის ტერიტორიაზე.

მიძინების ტაძარი ააგეს 1830 წელს ვლადიმიროვსკაიის დასახლებული პუნქტის დაარსებამდე. იგი მდებარეობდა ნოვოივანოვკაში, რომელიც შემდეგ შევიდა სტანიცა ვლადიმოროვსკაიის შემადგენლობაში.

ეკლესია ააგეს პოლკოვნიკის ცოლის მარია ივანეს ასული ბობრიკოვაიას და მრევლის სახსრებით. ეკლესია იყო ხის და იდგა ქვის ფუნდამენტზე. ეკლესიაში არ იყო სამრეკლო და ზარი ეკიდა ბოძზე.

1874 წელს სტანიცაში გადაწყვიტეს აეგოთ ახალი ეკლესია, ძველი მორები კი გაყიდეს 1877 წელს ხუტორ სვინარევში. ახალი ეკლესია ააგეს 1874 წელს კაზაკ სტეფანე შევირევის სახსრებით. ახალი ეკლესია ასევე იყო ხისა, აგებული ქვის ფუნდამენტზე. ეკლესია იყო ერთსაკურთხევლიანი. მშენებლობა დაჯდა 18 500 რუბლი.

ეკლესია იდგა მოსკოვი-კავკასიის დამაკავშირებელ გზაზე, რომელიც მოსკოვსა და სანქტ-პეტერბურგს აკავშირებდა დონთან, ყუბანთან და კავკასიასთან. ამის გამო მასთან ახლოს აშენდა სახლი ტურისტებისათვის. სახლში თავის დროზე შეჩერებულან ალექსანდრე პუშკინი, ნიკოლოზ და ალექსანდრე , რომლებმაც მოინახულეს მშენებარე მიძინების ტაძარი.

 საუკუნის დასასრულსა და საუკუნის დასაწყისში მიძინების ტაძარის მრევლში მოქმედებდა სამრევლო სკოლები: ვლადიმოროვსკაიის, პროხოროვსკო-კუნდრიუჩენსკის, კალინოვსკო-ოსიპოვსკაიის. სკოლა მუშაობდა დონის ეპარქიისა და ადგილობრივი მრევლის სახსრებით.

სამოქალაქო ომის პერიოდში ვლადიმიროვსკაიის მოსახლეობა ბოლშევიკების წინააღმდეგ გამოვიდნენ, ჩამოაყალიბეს ცხენოსანთა პოლკი. ეს გახდა სოფლის მოსახლეობის რეპრესიების მიზეზი. აქ სამჯერ მოხდა კაზაკების დაშლა და მათი რეპრესირება.

 საუკუნის 20-იან წლებში მიძინების ტაძარი დაიხურა. იგი გარკვეული პერიოდის განმავლობაში გამოიყენებოდა როგორც საწყობი.

მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში, გერმანული ოკუპაციის პერიოდში, 1942 წელს ეკლესია კვლავ გაიხსნა ღვთისმსახურებისთვის. ეკლესია ხელმეორედ დაიხურა 1950-იან წლებში - მასში განათავსეს კულტურის სახლი.
სელამეთ I გირეი

სელამეთ გირეი (‎; დ. ბახჩისარაი, ყირიმის სახანო, 1568 — ბახჩისარაი, ყირიმის სახანო, 1610) — ყირიმის ხანი 1608–1610 წლებში, დევლეთ გირეის უმცროსი, მე-12 ვაჟი.

ბიოგრაფია
დაიბადა ბახჩისარაიში. 9 წლის იყო, როდესაც მამა გარდაეცვალა. 1584-1585 წლებში, თავის უფროს ძმებს შორის გამართულ ომებში იბრძოდა ისლამ გირეის მხარეს. 1588 წელს, გაზი გირეი-მ დანიშნა ნურედინად.

1591 წელს თან ახლდა ფეთიჰ გირეის მოსკოვზე გალაშქრების დროს. 1594 წელს აუჯანყდა თავის ძმას, გაზი გირეის, მაგრამ მისი ამბოხი მარტივად ჩაახშვეს და იძულებული გახდა ოსმალეთის იმპერიაში გადახვეწილიყო.

1594-1605 წლებში, როგორც დევნილი, ცხოვრობდა სტამბოლში, ოსმალეთის სულთნების, მეჰმედ -ისა და აჰმედ -ის კარზე. 1606 წელს სულთან აჰმედმა დანიშნა ყირიმის სახანოს კალგად. თუმცა მისი უფროსი ძმის, გაზი გირეის გარდაცვალების შემდეგ ყირიმის ხანის ტიტული მიიღო სელამეთის ძმისშვილმა, 18 წლის თოხთამიშ გირეიმ.

ამის გამო სელამეთმა ვერ შეძლო სამშობლოში დაბრუნება. ის დახმარების სათხოვნელად დაუკავშირდა თავისი ძმის, მეჰმედ გირეის დევნილ შვილიშვილებს, მეჰმედ გირეისა და შაჰინ გირეის. მათი და ოსმალეთის დახმარებით, 1608 წელს ყირიმის ტახტი დაიკავა. იმავე წელს, თოხთამიშ გირეი სტამბოლში ჩავიდა იმ მიზნით, რომ აჰმედ დაეყოლიებინა მისთვის ხანის ტიტულის დაბრუნებისათვის, მაგრამ უშედეგოდ.

ყირიმისკენ მიმავალ თოხთამიშს თავს დაესხნენ მეჰმედ გირეი და ოსმალები. მცირე ბრძოლის შემდეგ თოხთამიში და მისი ძმა, სეფერ გირეი, დაიღუპნენ. სელამეთ გირეი მშვიდად შეუდგა სახანოს მართვას. მადლობის ნიშნად, კალგად სწორედ მეჰმედ გირეი დანიშნა, ხოლო ნურედინობა შაჰინ გირეის უბოძა.

2 წლიანი მმართველობის შემდეგ გარდაიცვალა 1610 წელს, ბახჩისარაის სასახლეში, 42 წლის ასაკში. მის შემდეგ ყირიმის სახანოში ისევ დაიწყო დინასტიური ომი ტახტზე ასასვლელად, რომელიც დამთავრდა მისი ძმისშვილის, ჯანიბექ გირეის გამარჯვებით. მოგვიანებით მისი ვაჟებიც გახდნენ ყირიმის ხანები: ბაჰადირ გირეი 1637-1641 წ.წ, ისლამ გირეი 1644-1654 წ.წ, და მეჰმედ გირეი 1641-1644 და 1654-1666 წლებში. ყირიმის სახანოს მმართველთა დინასტია სწორედ სელამეთის შთამომავლებმა გააგრძელეს და დაასრულეს.
აუსანის სამეფო

აუსანის სამეფო — ანტიკური სამეფო არაბეთის ნახევარკუნძულის სამხრეთში (დღევანდელი იემენის ტერიტორიაზე). მისი დედაქალაქი იყო ჰაჯარ იაჰირი. ერთ დროს ის მნიშვნელოვან როლს თამაშობდა ნახევარ კუნძულის სამხრეთში. საბიური ტექსტის მიხედვით, სამეფო ძვ. წ. საუკუნეში გაანადგურა საბის მუქარიბმა კარიბ-ილ ვატარმა.

ისტორია
1990-იანების შუა პერიოდში მ. საად აუიოუბმა გათხრების დროს აღმოაჩინა ახალი არქეოლოგიური ტერიტორია, სადაც ძვ. წ. საუკუნის სამეფოს ნარჩენები აღმოჩნდა. დაახლოებით 160,000 მ² ტერიტორია იყო შემოსაზღვრული აგურის კედლებით. განვითარებული იყო კულტურა და ირიგაციის სისტემა. რადიოკარონულმა კვლევამ აჩვენა, რომ ირიგაციის სისტემა საუკუნის პირველ ნახევარში მიატოვეს. მას შემდეგ ქალაქი აღარ აღდგენილა.

ჰაჯარ იაჰირი სამხრეთი არაბეთისთვის განსაკუთრებულად დიდი ქალაქი იყო, რომელიც ელინისტური კულტურის გავლენას განიცდიდა. ქალაქში ბლომად იყო ტაძრები და სასახლეები. ქალაქში განვითარებული იყო ვაჭრობა და არსებობდა ქარვასლები. აღმოჩენილია აუსანიური წარწერები, რომლებიც ქატაბანიურ ენაზეა შესრულებული.

სხვა მსგავსი წვრილი არაბული სამეფოების მსგავსად ჰაჯარ იაჰირიც მდებარეობდა განიერი უაიდის სათავეში.
რიინ ტამი

რიინ ტამი (; დ. 12 აგვისტო, 1981) — ტარტუს უნივერსიტეტში მოღვაწე ესტონელი გენეტიკოსი და მეცნიერების პოპულარიზატორი. სტუდენტობის პერიოდში, იგი თიოპური მეთილტრანსფერაზის მოქმედებაზე მუშაობდა.

ბიოგრაფია
რიინ ტამი დაიბადა 1981 წლის 12 აგვისტოს, ტარტუში, ესტონეთი. გაიზარდა სოფელ პერიში, პილვასთან ახლოს. იგი ექიმების შვილია. 1997-2000 წლებში, იინა ჰარმას უმაღლეს სკოლაში, ტარტუში სწავლობდა. 2001-2005 წლებში, იგი ტარტუს უნივერსიტეტში, სადაც მოლეკულურ დიაგნოსტიკას შეისწავლიდა, ბოლო კურსის სტუდენტი იყო, ხოლო 2005-2007 წლებში, მაგისტრატურაზე სწავლობდა. 2007 წელს, რიინ ტამმა მაგისტრის ხარისხი მიიღო და დოქტორანტურაზე განაგრძო სწავლა. მის სამაგისტრო დისერტაციას, რომელიც ანდრეს მეტსპალუს და კერსტი ოსელინის ხელმძღვანელობით მოამზადა, შემდეგი სახელწოდება ჰქონდა: ადამიანის თიოპური მეთილტრანსფერაზის ფარმაკოგენეტიკა: გენოტიპის და ფენოტიპის თანაფარდობა და ჰაპლოტიპური გამოკვლევა ესტონეთის მოსახლეობაში. 2011 წელს, იგი ერთ-ერთი იყო შერჩეულ 26 მეცნიერს შორის, რომელთაც ესტონეთის მასშტაბით იმოგზაურეს და ამასთანავე, მონაწილეობა მიიღეს სკოლებში და აკადემიურ ინსტიტუტებში გამართულ ღონისძიებებში. 2002 წელს, ესტონეთის ეროვნული სამეცნიერო ურთიერთობისთვის, რიინ ტამმა მეორე საპრიზო ადგილი დაიკავა, კატეგორიაში — „საუკეთესო პოპულარიზატორი მეცნიერი, ჟურნალისტი, მასწავლებელი და ა.შ. მეცნიერების და ტექნოლოგიის სფეროში“.

რიინ ტამი, სამეცნიერო ჟურნალების, გაზეთ -ის, რადიო -ს პროგრამის — ( – 28 აგვისტო, 2010)-ის და ესტონეთის ერთ-ერთი სატელევიზიო არხის — -ის პროგრამის, (15 ოქტომბერი, 2009; 20 ოქტომბერი, 2011; 17 იანვარი, 2012)-ის მეშვეობით, ფართო საზოგადოებამ გაიცნო.

რიინ ტამმა აღნიშნა, რომ ექიმებს კვლავ აქვთ ასე თუ ისე მცირე ინტერესი მკურნალობის გაუმჯობესებლად გენეტიკური ინფორმაციის გამოყენების მიმართ. 2012 წლის ივნისის ერთ-ერთ ინტერვიუში, მან განაცხადა:
და ასევე, გერონტოლოგიის და გერიატრიის ესტონური ასოციაციის წევრია. ამასთანავე, იგი ესტონეთის გენეტიკური ფონდის მიერ ორგანიზებული კონფერენციის — ყოველწლიური საერთაშორისო გენეტიკური ფორუმის სამეცნიერო პროგრამის კომიტეტის ხელმძღვანელია.

ნამუშევრები
ტამი არაერთი სამეცნიერო მოხსენების ავტორი და თანაავტორია, ძირითადად, ადამიანის გენეტიკის და გერონტოლოგიის შესახებ. მათ შორისაა:

 -ის მიხედვით, მისი გამოცემები 23-ჯერ იქნა ციტირებული სხვა ნამუშევრებში, რის მიხედვითაც, რიინ ტამის ინდექსი, 3-ის ტოლია.
ბოლშაია-ორლოვკის შობის ეკლესია

ბოლშაია-ორლოვკის შობის ეკლესია — მართლმადიდებლური ეკლესია მარტინოვის რაიონის სლობოდა ბოლშაია-ორლოვკაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ვოლგოდონის ეპარქიას.

მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, მარტინოვის რაიონი, სტანიცა ბოლშაია-ორლოვკა.

ისტორია
პირველი ხის ტაძარი დიდ ორლოვკაში აშენდა 1790 წელს. იგი აუწყობელი სახით გადმოიტანეს სხვა გუბერნიიდან და ადგილზე ააწყვეს.

მომდევნო ქრისტეშობის ხის ტაძარი სლობოდა ბოლშაია-ორლოვკაში გადმოიტანეს კაზანის სოფლიდან 1796 წელს. 1798 წელს, ის ააშენეს კავალერიის გენერალ ვასილ პეტრეს ძეს საშუალებით. 1799 წელს იგი აკურთხეს. 1821 წელს ტაძარი განაახლეს და ზომაშიც დაპატარავდა. 1904 წელს, ტაძართან მიაშენეს ხის სამრეკლო, სატრაპეზო და გვერდითი საკურთხევლები.

თავის დროზე ქრისტეშობის ტაძარს ეკუთვნოდა ხის საყარაულო სარდაფით, ასევე ქალთა სასულიერო სკოლა. ქალთა სასულიერო სკოლა გაიხსნა 1890 წელს. 1938 წელს ტაძარი დახურეს. 1942 წელს სოფლის დაბომბვის შედეგად ტაძარი დაზიანდა, მოგვიანებით კი აღადგინეს.

1943 წელს, სოფელში მომსვლელებისთვის, საეკლესიო მსახურებისთვის გადაეცათ მდინარე სალთან მდებარე ბეღელი. მომლოცველებმა ბეღელი სამლოცველო სახლად გადააკეთეს. 1947 წელს, სამლოცველო სახლთან გააკეთეს მიშენება, შენობის ფართობის 95 კვ. მეტრამდე გადიდებით. 1959 წელს, ტაძარი დაიხურა, ხატები და კანდელები გადასცეს სოფელ ბოლშაია-მარტინოვკის სამების ტაძარს.

2006 წლის ივნისში ქრისტეშობის ტაძრის მოწყობისთვის გადაეცათ კანტორის შენობა, 23 ივნისს იქვე ჩატარდა სამუშაოების დაწყებისთვის ლოცვა. ტაძარში ვდალიმირ ოვჩინიკოვისა და სამების საკათედრო ტაძრის წინამძღვრის, ალექსია ოვჩინიკოვის ძალებით, მომლოცველები დროდადრო ატარებდნენ კეთილმოწყობით სამუშაოებს. არემონტებდნენ სახურავს და ბათქაშებს.

ტაძრისთვის დააამზადეს ხატის დასადგმელი. ტაძარს აქვს საკვირაო სკოლა. ეკლესიის წინამძღვარია თედორე (სტუროვი).
მანკოვო-კალიტვენსკოეს სამების ეკლესია

მანკოვო-კალიტვენსკოეს სამების ეკლესია — მართლმადიდებლური ეკლესია ჩერტკოვის რაიონის სტანიცა მანკოვო-კალიტვენსკოეში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს შახტინის ეპარქიას.

მისამართი: 346009, რუსეთი, როსტოვის ოლქი, ჩერტკოვის რაიონი, სტანიცა მანკოვო-კალიტვენსკოე.

ისტორია

1889 წლის აპრილში სლობოდების უსტ-მელოვაია-მანკოვოს, მანკოვო-კალიტვენსკაიის, სოფელკუტეინიკოვ-კამიშენსკის, შჩედროვო-კალიტვენსკაიის და ნოვო-ივანოვსკის მაცხოვრებლებმა თხოვნით მიმართეს დონის სასულიერო კონსისტერიას, ნება დაერთოთ მათთვის აეშენებინათ ახალი ქვის ეკლესია სლობოდა უსტ-მელოვაია-მანკოვოში (ამჟამად სოფელი მანკოვო-კალიტვენსკაია). ამ დროისთვის ძველი ხის ეკლესია, რომელიც აგებული იყო 1774 წელს დაძველდა.

1886 წლის შემოდგომაზე სლობოდა მანკოვო-კალიტვენსკაიაში შეარჩიეს ადგილი ეკლესიის მშენებლობისთვის. შეარჩიეს სოფლის ცენტრში მდებარე ეკლესიის მოედანი.

1887 წლის 20 ივლისს ეკლესიის მშენებლობისათვის აკურთხეს შერჩეული ადგილი და დაიწყო მშენებლობა. სლობოდა მანკოვოს ყველა მოქალაქეს შეჰქონდა თავისი წვლილი ეკლესიის მშენებლობაში. 1888 წელს დასრულდა ფუნდამენტის მშენებლობა. 1889 წელს ამოიყვანეს კედლებიც. 1891 წელს დაიწყეს დამატებითი შემოწირულობის მოძიება ტაძრის მშენებლობის დასასრულებლად. დონისა და ნოვოჩერკასკის მთავარეპისკოპოსმა მაკარიმ ნება დართო შემოწირულობები შეგროვებია კიდევ ერთი წლით. ამავე დროს მშენებლობაში ჩაერთნენ მეცენატები.

1894 წლის ოქტომბერში ეკლესიის მშენებლობა დაასრულეს. ახალი ეკლესია აკურთხეს 1894 წლის 24 ოქტომბერს.

ეკლესიის მთავარი საკურთხეველი აკურთხეს სამების სახელზე, მარჯვენა - ღვთისმშობლის კვართის სახელზე. ეკლესიაში ინახება ხატი ღვთისმშობლის ამაღლების გამოსახულებით.

მანკოვო-კალიტვენსკოეს სამების ეკლესია გადაურჩა საუკუნის 30-იანი წლების რეპრესიებსა და მეორე მსოფლიო ომს. ეკლესია აღწერა მიხეილ შოლოხოვმა რომანში „წყნარი დონი“.

ამჟამად ეკლესიასთან მუშაობს სამრევლო- საკვირაო სკოლა. ეკლესიის წინამძღვარია ანტონი (ბერეჟნოი).
კრასნი-სულინის ანდრია პირველწოდებულის ეკლესია

კრასნი-სულინის ანდრია პირველწოდებულის ეკლესია — ყოფილი მართლმადიდებლური ეკლესია ქალაქ კრასნი-სულინში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ეკლესია აგებულია 1888 წელს, ხოლო დაანგრიეს 1966 წელს.

მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, კრასნოსულინის რაიონი, ქალაქი კრასნი-სულინი, კრონშტადტის ქუჩა № 5.

ისტორია
1870-იან წლებში დასახლება სულინოვის მახლობლად ააშენნეს ქარხანა, რის გამოც სოფლის მოსახლეობა საკმაოდ გაიზარდა. იმისათვის, რომ მორწმუნეებს სულიერი საზრდო მიეღოთ, საჭირო იყო მართლმადიდებელი ეკლესიის მშენებლობა.

ანდრია პირველწოდებულის ეკლესია ააგეს 1872 წელს ანდრეი სულინის შვილიშვილის, ვერა ანდრეის ასული იუდინაიას სახსრებით, რომელმაც საგვარეულო სახლი გადასცა სულინის გლეხთა საზოგადოებას ანდრია პირველწოდებულის ეკლესიის ასაშენებლად. ამ ფინანსებით სულინში ააგეს ქვის ეკლესია. 1882 წელს ეკლესიას მიაშენეს სამრეკლო. ახალ ეკლესიას ჰქონდა ქვის კედლები და ხის გუმბათი, რკინის სახურავი სამი გუმბათით, რომლებზეც აღმართული იყო სამი რკინის, მართლმადიდებლური ჯვარი. ეკლესიის გარშემო გალავანი იყო. კანკელზე გამოსახული იყო მაცხოვარი, ღვთისმშობელი და სხვა წმინდანები.

ეკლესიაში იყო სამი საკურთხეველი. მთავარი საკურთხეველი აკურთხეს მოციქულ ანდრია პირველწოდებულის სახელზე, სამხრეთისა (რომელიც ააშენეს 1898 წელს) - წმინდა პანტელეიმონის სახელზე, ხოლო ჩრდილოეთისა (ააგეს 1898 წელს) - ღვთისმშობლის დიდების სახელზე.

წმინდა სინოდის დადგენილების მიხედვით ეკლესიის შტატში შედიოდა ორი მღვდელი, დიაკვანი, ორი მეფსალმუნე. ანდრია პირველწოდებულის ეკლესიის პირველი მღვდელი იყო პეტრე პოპოვი.

1910წელს ეკლესია გაარემონტეს, გარს შემოავლეს რკინის მესერი, რომელიც იდგა ქვის საძირკველზე.

ეკლესიასთან მუშაობდა საეკლესიო-სამრევლო სკოლა, ასევე ბიბლიოთეკაც.

1963 წლის 4 აგვისტოს ეკლესია დახურეს და მასში ღვთისმსახურება აღარ გაგრძელებულა. მისი საეკლესიო ჭურჭელი და ხატები გადაიტანეს ღვთისმშობლის კვართის ეკლესიაში სოფელ კაზაჩიში. 1966 წელს ეკლესიაში გაჩნდა ხანძარი, რის შედეგადაც იგი დაინგრა.
პავლოვკის პანტელეიმონის ეკლესია

პავლოვკის პანტელეიმონის ეკლესია — ყოფილი მართლმადიდებლური ეკლესია კრასნოსულინის რაიონის სოფელ პავლოვკაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს შახტინის ეპარქიას.

მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, კრასნოსულინის რაიონი, სოფელი პავლოვკა.

ისტორია
1890 წელს ხუტორ პავლოვსკის მცხოვრებლებმა თხოვნით მიმართეს დონისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიის მთავარეპისკოპოსს, მის ყოვლადუსამღვდელოესობას ხუტორში ეკლესიის აშენების შესახებ წმინდა მოწამე პანტელეიმონის სახელზე. ალექსანდრე -ისა და მისი ოჯახის მატარებლის ავარიაში გადარჩენის აღსანიშნავად.

გადაწყვეტილება მიიღეს, მაგრამ ეკლესიის მშენებლობა გაგრძელდა 15 წელი. ეკლესია შენდებოდა ხუტორის საზოგადოების ფინანსებით.

ეკლესიის მშენებლობა დასრულდა 1905 წელს, ხოლო ამავე წლის 26 ოქტომბერს აკურთხეს. ახალი ქვის ეკლესია ნაგები იყო აგურით, გადახურული - თუნუქის ფირფიტებით. ეკლესიასთან აგებული იყო სამრეკლო. ეკლესია შემოღობეს რკინის მესრით ცემენტისა და ქვის ფუნდამენტზე. ახლად აგებულ ეკლესიას ჰქონდა ერთი საკურთხეველი, რომელიც აკურთხეს წმინდა პანტელეიმონის სახელზე.

წმინდა სინოდმა შეადგინა ეკლესიის შტატი, რომელშიც შედიოდნენ მღვდელი, მეფსალმუნე, სებისკვერის მცხობელი. ეკლესიის გარშემო დარგეს 12 ალვის ხე, ქრისტეს თორმეტი მოციქულის შესაბამისად.

ეკლესიაში აწარმოებდნენ დაბადების ჩანაწერების წიგნს, ეკლესიაში იყო ბიბლიოთეკა, რომელიც შედგებოდა 50 საეკლესიო წიგნისაგან.

მეორე მსოფლიო ომის წინ ეკლესიაში შეწყდა ღვთისმსახურება. გერმანელთა ოკუპაციის პერიოდში, 1943 წელს ეკლესია გაიხსნა და 1961 წელს კვლავ დაიხურა და ჩამოშალეს გუმბათი. მომდევნო პერიოდში ეკლესიაში განათავსეს კოლმეურნეობის ხორბლის საწყობი. ტაძარი დროდადრო დაძველდა და ჩამოიშალა.

2015 წელს სოფელ პავლოვკაში ადგილობრივი მცხოვრებლების სახსრებით გაიხსნა სამლოცველო სახლი წმინდა პანტელეიმონის სახელზე. სამლოცველო სახლი მდებარეობდა ყოფილი მღვდლის სახლში. აქ გადაიტანეს პანტელეიმონის სახელობის ეკლესიის ხატების ნაწილი. ახალ ეკლესიაში მსახურება მიმდინარეობს საეკლესიო დღესასწაულებზე.

ამჟამად ეკლესიაში მსახურებას ატარებს კრასნი-სულინის ალექსანდრე ნეველის ტაძრის წინამძღვარი ვიქტორი (ლიტვინოვი).
ბორის ნიტრიდი

ბორის ნიტრიდი — ბორის ნაერთი აზოტთან ქიმიური ფორმულით . ბორის ნიტრიდი მიიღება ბორისა და აზოტის 2 000°-ზე უფრო მაღალ ტემპერატურაზე გახურებისას ან ბორის ანჰიდრიდისა და აღმდგენლების (ნახშირი, მაგნიუმი) ნარევის გახურებით ამიაკის ატმოსფეროში. ამ პირობებში მიიღება -ის -ფორმა, თეთრი ფხვნილი, რომელიც თავისი კრისტალური სტრუქტურით გრაფიტის მსგავსია. მაღალი ტემპერატურისა და წნევის დროს კატალიზატორების მონაწილეობისას გრაფიტისმაგვარი ჰექსაგონალური ფორმა გარდაიქმნება მკვეთრად განსხვავებული თვისებების მქონე კუბურ ალმასის მაგვარ -ფორმად (ბორაზონი). ბორაზონის სიმაგრე უახლოვდება ალმასის სიმაგრეს. ჩვეულებრივი (გრაფიტისმაგვარი) ბორის ნიტრიტი ოთახის ტემპერატურაზე ქიმიურად საკმაოდ ინერტულია.

ქრისტალური სტრუქტურა
მაღალი წნევის და ტემპერატურის მიხედვით, ბოროვანი ნიტრიდი სამი კრისტალური სტრუქტურით არსებობს: ჰექსაგონალური , კუბური და ვურციტური სტრუქტურა . ჩვეულებრივ, როდესაც "ბოროვანი ნიტრიდი" იხსნება, ის გულისხმობს ჰექსაგონალური სტრუქტურის ვერსიას.

სამი -ის მთავარი ტიპის განმარტებები და გამოყენებები შემდეგნაირია:

ჰექსაგონალური ბოროვანი ნიტრიდი , რომელიც ასევე ცნობილია როგორც "თეთრი გრაფიტი", აქვს ფენური სტრუქტურა, არის ელექტრო იზოლატორი და აქვს მაღალი თერმული გადაცემის უნარი. გამოყენებები: მაღალი ტემპერატურის შლანგები, ელექტრონული მოწყობილობების თერმული გადაცემის მასალები, ვაკუუმური ღუმელების იზოლაციის ნაწილები.
კუბური ბოროვანი ნიტრიდი , აქვს ელექტრონული სტრუქტურა, რომელიც მსგავსია დიამანტის სტრუქტურის; მაღალი სიმტკიცე და სტაბილურობა აქვს თერმულ და ქიმიურ პირობებში. გამოყენებები: სიზუსტის მასალები, ჭრის ინსტრუმენტები, კომპონენტები მაღალი ტემპერატურის და ექსტრემალური გარემოებისათვის.
ვურციტური ბოროვანი ნიტრიდი , არის ძალიან იშვიათი ფორმა, რომელიც წარმოიქმნება მაღალი წნევით, და ზოგიერთ პირობებში ითვლება, რომ ის შეიძლება იყოს უფრო მყარიც ვიდრე დიამანტი. გამოყენებები: ულტრა-სიმკვრივე მასალების კვლევა, მაღალი წნევის სპეციალური გამოყენებები, მაღალი შედეგიანობის დამცავი საფარველები (ექსპერიმენტული ფაზა).

გამოყენება
ბორის ნიტრიდისგან მზადდება ცეცხლგამძლე მასალა, ნახევრად გამტარები, დიელექტრიკები, ნეიტრონის შთამნთქმელები. ბორაზონს იყენებენ აგრეთვე ზემაგარი აბრაზიული მასალის დასამზადებლად.

ლიტერატურ
ალბანეთის მაგისტრალები

ალბანეთის ავტომაგისტრალები — ახლად შექმნილი ალბანეთის გზის სისტემის ერთ-ერთი ნაწილი. 1991 წლის კომუნიზმის დაცემის შემდეგ დაიწყო მაგისტრალების შენება. პირველი მაგისტრალი ალბანეთში - 2 აერთებს ტირანასა და დურესს ვორას გავლით. 2000-იანების შემდეგ მთავარი გზები საგრძნოლად გაუმჯობესდა, თუმცა საგზაო უსაფრთხოების ნორმებისა და დაგეგმარების დონე უმაღლესი არ არის. დღემდე შენდება ახალი გზები, ირგვება ხეები და მწვანდება გზის მიმდებარე ტერიტორიები, ასევე იდგმება საგზაო ნიშნები. ამასთანავე, ზოგი მნიშვნელოვანი გზა ნადგურდება შეუკეთებლობის გამო, ზოგი კი - დაუმთავრებელი რჩება.

ისტორია
ანტიკური ხანიდან ალბანეთის ტერიტორია მნიშვნელოვან როლს ასრულებდა სხვადასხვა იმპერიების გზაჯვარედინზე. რომაული იმპერიის ზეობისას ალბანეთზე გამავალი გზა ადრიატიკის საზღვაო ტერიტორიას ბიზანტიასთან აერთებდა. ალბანეთის გზების სიგრძე გაორმაგდა მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ სამი ათწლეულის განმავლობაში და 80-იანი წლებისთვის მთელი ქვეყნის შორეული მთები გზით დაუკავშირდა დედაქალაქ ტირანასა და ადრიატიკისა და იონის ზღვების ნავსადგურებს. პირადი მანქანის მფლობელობა არ იყო ნებადართული და ტრანსპორტის მხოლოდ რამდენიმე სახეობის ფლობა იყო ნებადართული: მოტოციკლები, ტრაქტორები, ველოსიპედები და ა.შ. სოფლების გზები ვიწრო, ორმოებიანი იყო და მას იყენებდნენ ფეხით მოსიარულეები, მეეტლები და ველოსიპედისტები.

საგზაო სისტემა
საგზაო სისტემა წინა დეკადაში განისაზღვრა და კლასიფიცირებულია შემდეგნაირად:

2014 წელს ალბანეთის მთავრობის მთავარი მიზანი იყო დაესრულებინათ გზები, რომლების აშენებაც შეწყდა დაფინანსების არარსებობის გამო. მეორე პრიორიტეტი არბერის მაგისტრალის აგება იყო, რომელიც დედაქალაქ ტირანას აერთებს ქალაქ დებართან (ჩრდილოეთი მაკედონია). საბოლოოდ, ეს გზა ევროპული კორიდორის ნაწილი გახდა, რომელიც ალბანეთს უკავშირებს ჩრდილოეთ მაკედონიასა და საბერძნეთს. ამას გარდა, ალბანეთის მთავრობა კიდევ რამდენიმე ავტოსტრადის აგებას გეგმავს და დასრულების შემდეგ ალბანეთს 759 კილომეტრიანი გზა ექნება მეზობლებთან დასაკავშირებლად.

მთავარი გზები
მაგისტრალები:

სახელმწიფო გზები:
მატვეევ-კურგანის პავლე ტაგანროგელის ეკლესია

მატვეევ-კურგანის პავლე ტაგანროგელის ეკლესია — მართლმადიდებლური ეკლესია მატვეევო-კურგანის რაიონის სოფელ მატვეევ-კურგანში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას.

მისამართი: 346970, რუსეთი, როსტოვის ოლქი, მატვეევო-კურგანის რაიონი, სოფელი მატვეევ-კურგანი, სადოვაიის ქუჩა № 2.

ისტორია
1999 წელს დასახლება მატვეევ-კურგანის მოსახლეობამ როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის მთავარეპისკოპოს პანტელეიმონს სთხოვა მიეცა კურთხევა და ჩაეტარებინათ ადგილობრივი მრევლის საზოგადოების დამფუძნებელი კრება. მთავარეპისკოპოსის თანხმობა მიიღეს და მატვეევო-კურგანის ოლქის წინამძღვარმა ნიკოლაი ჩერნიავსკიმ ჩამოაყალიბა სამრევლო საზოგადოება.

საზოგადოების ზეციური მფარველი გახდა ამავე წელს წმინდანად შერაცხული პავლე ტაგანროგელი. ამავე პერიოდში ღვთისმსახურება აღევლინებოდა ყოფილი საზაფხულო კინოთეატრის შენობაში, რომელიც გადააკეთეს სამლოცველო სახლად.

2000 წელს მთავარეპისკოპოს პანტელეიმონს თხოვნით მიმართეს მეორე მსოფლიო ომის ვეტერანებმა, რათა ეკურთხებინა ტაძრის მშენებლობა მიუსის ფრონტზე გამარჯვების აღსანიშნავად.

2003 წელს მატვეევო-კურგანის, კუიბიშევისა და ნეკლინოვის რაიონების ვეტერანებმა შექმნეს გაერთიანებული კრება, რომელიც დაკავებული იქნებოდა ეკლესიის მშენებლობის საკითხებით. ამავე წელს შეიქმნა ეკლესიის გეგმა. ეკლესიის მშენებლობა დაიწყო 2003 წელს.

სამშენებლო სამუშაოები მიმდინარეობდა ადგილობრივი მოსახლეობის, მეზობელი რაიონების მეწარმეების, ქალაქ დონის როსტოვისა და ტაგანროგის მოსახლეობის სახსრებით. ეკლესიის მშენებლობა დაჯდა ძვირი. 2015 წლის 1 მაისს დააყენეს გუმბათი და ჯვარი.

როსტოვის ახალმა მიტროპოლიტმა ეკლესიაში დააყენა მემორიალური დაფა, რომელზეც დააწერეს ომში დაღუპულთა სახელები. 2016 წლის 14 თებერვალს როსტოვის მიტროპოლიტმა მერკურმა აკურთხა ეკლესია პავლე ტაგანროგელის სახელზე.

ამჟამად ეკლესიასთან შექმნილია საკვირაო სკოლა, გამოდის სამრევლო გაზეთი „“.

ეკლესიაში ინახება პავლე ტაგანროგელის ხატი მისი წმინდა ნაწილით.