ჯინ ჰეკმენი

იუჯინ ალენ „ჯინ“ ჰეკმენი (; დ. 30 იანვარი, 1930, სან-ბერნარდინო — გ. 18 თებერვალი, 2025, სანტა-ფე) — ამერიკელი მსახიობი. კინოაკადემიის ოსკარის ორგზის მფლობელი.

ადრეული ცხოვრება
ჰეკმენი გაიზარდა დენვილში, ილინოისის შტატში. მამამისი, იუჯინ ჰეკმენი, მუშაობდა ადგილობრივი გაზეთის საბეჭდ მანქანაზე, ხოლო დედა, ანა ლიდა გრეი, იყო ოფიციანტი. 13 წლის ასაკში მამამ ოჯახი მიატოვა.

1946 წელს ჰეკმენი შევიდა საზღვაო ქვეითთა რიგებში. იმსახურა ჩინეთში, ჰავაიზე და იაპონიაში, გარკვეულ პერიოდში დისკ-ჟოკეიდ მუშაობდა თავისი დანაყოფის რადიოსადგურზე. სამხედრო სამსახურის შემდეგ მოკლე ხნით ილინოისის უნივერსიტეტში ჟურნალისტიკას სწავლობდა, შემდეგ კი ნიუ-იორკში გადავიდა ტელეპროდიუსერობის შესასწავლად.

კარიერა
ჰეკმენი მსახიობობას ჯერ ნიუ-იორკში, შემდეგ კი პასადენას სამსახიობო სტუდიაში (კალიფორნიაში) სწავლობდა, სადაც გაიცნო თანაკურსელი და მომავალი მეგობარი დასტინ ჰოფმანი. ნიუ-იორკში ცხოვრებისას თავის გასატანად სხვადასხვა ადგილას მუშაობდა — სატვირთო მანქანის მძღოლად, გაზიანი სასმელების და ფეხსაცმლის გამყიდველად.

მისი თავის გამოჩენა ბროდვეიზე მოხდა პიესაში „ყოველ ოთხშაბათს“ , რომელშიც კრიტიკოსების მოწონება დაიმსახურა და სერიოზული სასცენო წარმატება მოუტანა. მისი კინოკარიერა აღმავლობას დაადგა მას შემდეგ, რაც უორენ ბიტის „ლილითში“ (1964) განასახიერა მეორეხარისხოვანი პერსონაჟი და შემდგომში რეჟისორმა მიიწვია „ბონი და კლაიდში“ ბაკ ბაროუს როლზე (1967). ამ როლმა მსახიობს ოსკარის პირველი ნომინაცია მოუტანა.

ჰეკმენი ფართოდ ცნობილი გახდა დეტექტივ ჯიმი პოპაი დოილის როლით ფილმში „ფრანგი მეკავშირე“ (1971), რისთვისაც მიიღო პირველი ოსკარი საუკეთესო მამაკაცი მსახიობის ნომინაციაში. მეორე ოსკარი მოიპოვა შერიფ ლიტლ ბილ დეგეტის მეორეხარისხოვანი როლისთვის ფილმში „მიუტევებელი“ (1992).

1970-იან წლებში ჰეკმენი ჰოლივუდის ერთ-ერთ ყველაზე მშრომელ მსახიობად ითვლებოდა, ზოგჯერ წელიწადში სამ ან მეტ ფილმში იღებდა მონაწილეობას. ამ პერიოდის მნიშვნელოვანი ფილმებია „პოსეიდონის თავგადასავალი“ (1972), „საუბარი“ (1974) და „სუპერმენი“ (1978), სადაც მან ბოროტმოქმედ ლექს ლუთორის როლი შეასრულა.

1980-იანი წლების ფილმებიდან აღსანიშნავია „რაზმი ინდიანის შტატიდან“ (1986) და „მისისიპის ცეცხლი“ (1988), რომელმაც მას კიდევ ერთი ოსკარის ნომინაცია მოუტანა.

2000 წელს 70 წლის შესრულების შემდეგაც კი ჰეკმენი აქტიურ კარიერას ინარჩუნებდა, მხოლოდ 2001 წელს ხუთ ფილმში გამოჩნდა, მათ შორის კრიტიკოსების მიერ აღიარებულ „ტენენბაუმების ოჯახში“.

მიუხედავად იმისა, რომ ჰეკმენს ოფიციალურად არასოდეს უთქვამს სამსახიობო საქმიანობიდან წასვლის შესახებ, მისი ბოლო ფილმი იყო „კეთილი იყოს თქვენი მობრძანება მუსპორტში“ ( , 2004). 2008 წლის ინტერვიუში განაცხადა, რომ ამ მხრიც აქტიორობა შეწყვიტა, რადგან არ სურდა რისკზე წასვლა და „საბოლოოდ ცუდ ნოტზე დამთავრება“.

სამსახიობო სტილი
კრიტიკოსები ხშირად მოიხსენიებდნენ ჰეკმენის ნათამაშებ როლებს როგორც „დამაჯერებელს“. მას ჰქონდა ჩვეულებრივი პერსონაჟების არაჩვეულებრივი სიღრმითა და ნიუანსებით თამაშის რეპუტაცია, იკავებდა რა იმ პოზიციას, რასაც ერთ-ერთი კრიტიკოსი უწოდებდა „შუალედს პერსონაჟის შესრულებასა და კინოვარსკვლავობას შორის“. თავად ჰეკმენი თავს არიდებდა თავისი სამსახიობო ტექნიკის ძალიან ღრმად ანალიზს. ერთხელ განაცხადა:

პირადი ცხოვრება
ჰეკმენის პირველი ქორწინება ფეი მალტეზესთან განქორწინებით დასრულდა 1986 წელს (რამდენიმე განშორების შემდეგ). 1991 წელს დაქორწინდა ბეტსი არაკავაზე, კლასიკოს პიანისტზე. შვილები შეეძინა პირველი ქორწინებიდან.

გვიან წლებში ჰეკმენი დროის დიდ ნაწილს ხატვასა და ქანდაკებას უთმობდა. მუშაობდა საკუთარ სახლში სანტა-ფეში, ნიუ-მექსიკოში. მუშაობდა როგორც მწერალიც, ითანამშრომლა რა სამ ისტორიულ რომანზე მეგობარ დანიელ ლენიჰანთან. აგრეთვე დამოუკიდებლად დაწერა ვესტერნი სახელწოდებით „ “ (2011) და თრილერი სახელწოდებით „დევნა“ (, 2013).

ჰეკმენი და მისი მეუღლე ბეტსი არაკავა გარდაცვლილები იპოვეს 2025 წლის 26 თებერვალს, საკუთარ სახლში სანტა-ფეში. ჰეკმენის ელექტროკარდიოსტიმულატორის მიხედვით, მისი გული დაახლოებით 18 თებერვალს გაჩერდა.

ფილმოგრაფია