iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
სრულიად რუსეთის საბჭოების XIV ყრილობა

მუშათა, გლეხთა და წითელარმიელთა დეპუტატების საბჭოების სრულიად რუსეთის ყრილობა — სრულიად რუსეთის საბჭოების რიგით მეთოთხმეტე ყრილობა, მიმდინარეობდა 1929 წლის 10-18 მაისს მოსკოვში. ესწრებოდა 1158 დელეგატი გადამწყვეტი და 626 სათათბირო ხმით. პარტიული შემადგენლობა: რკპ (ბ) წევრი და კანდიდატი 70,7%, საკავშრო ალკკ წევრი და კანდიდატი 1,2%, უპარტიო 28,1%. სოციალური შემადგენლობა: მუშა 57,1%, გლეხი 25%, მოსამსახურე 17,9%.

ისტორია
დღის წესრიგი: რსფსრ-ის მთავრობის მოხსენება (ა. რიკოვი); რესპუბლიკის სახალხო მეურნეობის განვითარების ხუთწლიანი გეგმა (ა. ლეჟავა); კულტურული მშენებლობის მიმდინარე ამოცანები (ა. ლუნაჩარსკი); საბჭოთა წიგნი 10 წლის მანძილზე (ა. ხალხტოვი); საბჭოების პირველადი რგოლის მდგომარეობა და განმტკიცება (ა. კისელიოვი); რსფსრ-ის კონსტიტუციაშ ცვლილებათა და დამატებათა შესახებ (ი. პოლუიანი); სრულიად რუსეთის ცაკის არჩევნები.

ყრილობამ ერთხმად მოიწონა რსფსრ-ის მთავრობის საქმიანობა; მიიღო რსფსრ-ის სახალხო მეურნეობის განვითარების ხუთწლიანი გეგმა (1929-1932); დადებითად შეაფასა რა ქვეყნის ინდუსტრიალიზაციის დაჩქარებული ტემპები, დაავალა მთავრობას გაეძლიერებინა ბრძოლა სოფლის მეურნეობის სოციალური გარდაქმნისათვის, მოუწოდა ქალაქისა და სოფლის მშრომელებს აქტიური მონაწილეობა მიეღოთ ხუთწლიანი გეგმის შესრულებაში, ყოველმხრივ განევითარებინათ სოციალისტური შეჯიბრება. კულტურული მშენებლობის შესახებ დადგენილებაში ყრილობამ ხაზგასმით აღნიშნა, რომ განსაკუთრებული ყურადღება უნდა დათმობოდა საყოველთაო დაწყებითი სავალდებულო განათლების განხორციელებასა და მოსახლეობაში წერა-კითხვის უცოდინარობის ლიკვიდაციას. სახალხო მეურნეობის სოციალისტური რეკონსტრუქცია მოითხოვდა სახელმწიფო აპარატის, პირველ რიგში ხელისუფლების ადგილობრივი ორგანოების გაუმჯობესებას. ამიტომ სრულიად რუსეთის ცაკს დაევალა კიდევ ერთხელ შეემოწმებინდა სოფლის საბჭოების დებულება მასობრივ-ორგანიზაციულ, სამეურნეო და კულტურულ მუშაობაში მათი უფლებების გაფართოების, აგრეთვე გლეხთა ყოველდღიურ საჭიროებათა უკეთ მომსახურების მიზნით. მასვე დაევალა შეემუშავებინა ღონისძიებანი კულაკთა და რევოლუციის დამრღვევთა წინააღმდეგ. ყრილობამ დაადგინა აგრეთვე უცხო ელემენტებისაგან საბჭოთა აპარატის წმენდისა და საბჭოთა ორგანოებში მუშათა, მოჯამაგირეთა, ღარიბთა და საშუალო გლეხთა აქტივის რიგებიდან ახალი კადრების დაწინაურების აუცილებლობა, იმასთან დაკავშირებით, რომ შემოიღეს ახალი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფა და გაფართოვდა ადგილობრივი საბჭოების როლი, რსფსრ-ის კონსტიტუციაში შეიტანეს ზოგიერთი ცვლილება და დამატება.

ყრილობამ აირჩია სრულიად რუსეთის მოწვევის ცაკი 550 კაცის ოდენობით (400 წევრი და 150 კანდიდატი).
მარია სტადნიკი

მარია სტადნიკი (; დ. 3 ივნისი, 1988) — უკრაინელი (2007 წლამდე) და აზერბაიჯანელი (2007 წლის) ქალი მოჭიდავე. არის ოლიმპიური თამაშების ოთხგზის პრიზიორი.

პირადი ცხოვრება
სტადნიკი დაიბადა 1988 წლის 3 ივნისს ლვოვში, უკრაინის სსრ-ში, საბჭოთა კავშირში დაიბადა. დაქორწინებულია უკრაინელ მოჭიდავეზე ანდრეი სტადნიკზე. მისი რძალი, იანა რატიგანი, ასპარეზობს იმავე წონით კატეგორიაში, რომელშიც მარია.

კარიერა
2006 წელს დოპინგის ტესტზე ჩავარდნის გამო დისკვალიფიცირებული იქნა 1 წლით.

სტადნიკა მოიგო 2009 წლის ევროპის ჩემპიონატი, რომელიც ვილნიუსში გაიმართა. ამავე წელს მოიგო ჰერნინგში გამართული მსოფლიო ჩემპიონატი. 2019 წელს მოიგო ნურ-სულთანში გამართული მსოფლიო ჩემპიონატი და 2011 წელს დორტმუნდში გამართული ევროპის ჩემპიონატი. 2012 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე, რომელიც ლონდონში ჩატარდა, მოიპოვა ვერცხლის მედალი.

2016 წელს რიო-დე-ჟანეიროში, ბრაზილიაში გამართულ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მოიპოვა ვერცხლის მედალი.

2018 წელს 50 კგ წონით კატეგორიაში კლიპანის ღია პირველობაზე მოიპოვა ვერცხლის მედალი. 2021 წელს სტადნიკმა მოიგო ვარშავაში გამართული პოლონეთის ღია პირველობა.

2017 წელს მოიგო ისლამის სოლიდარობის თამაშები. ფინალში დაამარცხა თურქი მოჭიდავე ევინ დემირჰანი.

სტადნიკი არის ევროპის 8-გზის ჩემპიონი. 2008 წელს ევროპის ჩემპიონატის ფინალში დაამარცხა ფრანგი ვანესა ბუბრიემი. 2009 წელს ზედიზედ მეორედ მოიგო ევროპის ჩემპიონატი. ამჯერად მან ფინალში რუმინელი ესტერა დობრე დაამარცხა. 2011 წელს, დორტმუნდში გამართული ევროპის ჩემპიონატის ფინალში სტადნიკმა დაამარცხა უკრაინელი ხრისტინა დარანუცა. 2014 წელს ვანტააში გამართული ევროპის ჩემპიონატის ფინალში დაამარცხა უკრაინელი ნატალია პულკოვსკა. 2016 წელს, რიგაში გამართული ევროპის ჩემპიონატის ფინალში დაამარცხა რუმინელი ალინა ვუკი. 2018 წლიდან შეიცვალა წონითი კატეგორიაში, 48 კგ წონითი კატეგორია ჩაანაცვლა 50 კგ წონითმა კატეგორიამ. 2017 წელს ევროპის ჩემპიონატის ფინალში დაამარცხა ილონა სემკივი. 2018 წლის ევროპის ჩემპიონატის ფინალში დაამარცხა რუმინელი ალინა ვუკი. 2021 წელს ვარშავაში გამართული ევროპის ჩემპიონატის ფინალში დაამარცხა ბულგარელი მოჭიდავე მილენა სელიშკა.

არის ევროპული თამაშების ორგზის გამარჯვებული. 2015 წლის ევროპული თამაშების ფინალში დაამარცხა ბულგარელი ელიცა იანკოვა. 2019 წელს ევროპული თამაშების ფინალში დაამარცხა უკრაინელი მოჭიდავე ოქსანა ლივაჩი.
კამპანილე

კამპანილე — სამრეკლო შუა საუკუნეებისა და აღორძინების ეპოქის იტალიის არქიტექტურაში. როგორც წესი, აღმართული იყო ტაძრისგან მოშორებით. მის პროტოტიპს ქალაქის სადარაჯო კოშკი წარმოადგენდა. გეგმით ოთხწახნაგა (ან მრგვალი) ნაგებობის ქვედა სართული ყრუ იყო, ზემო სართულებში კი ღიობების რაოდენობა და სიდიდე თანდათან მატულობდა, რითაც იქმნებოდა სიმსუბუქისა და მოხდენილობის ერთიანი შთაბეჭდილება. შენდებოდა 4–5 ან მეტ სართულად.
ლიზა უმაროვა

ლიზა სულმოვის ასული უმაროვა (; დ. 12 მარტი, 1965) — ჩეჩენი მომღერალი და მსახიობი.

ადრეული ცხოვრება
ლიზამ ბავშვობა ალმათში, ყაზახეთში გაატარა. მისი მშობლები გადასახლებული იქნენ მშობლიური სოფელი კატიურ-იურტიდან, ჩეჩნეთიდან, 1944 წელს. მისი მშობლები იყვნენ ჩეჩნებისა და ინგუშების დეპორტაციის მსხვერპლნი. 1982 წელს ოჯახი დაბრუნდა ჩეჩნეთში, იმავე წელს ისინი დასახლდნენ ქალაქ გროზნოში.

კარიერა
ლიზა სწავლობდა იაროსლავლის დრამის ინსტიტუში, სადაც მან მიიღო მყარი რეპუტაცია თავისი ემოციური სიმღერით, მაგრამ დაქორწინებისთანავე უარი თქვა მუსიკალურ კარიერაზე და მალევე სამი შვილის დედა გახდა. 1994 წელს ოჯახი საცხოვრებლად გადავიდა მოსკოვში. ამის მიზეზი იყო ის რომ მათი სახლი ჩეჩნეთის პირველო მის დროს დაიბომბა და განადგურდა. მოსკოვში უმაროვამ გახსნა მცირე ბიზნესი „“, სადაც ყიდდა ჩეჩნურ და ინგუშურ ენოვან ლიტერატურულ და აუდიო ჩანაწერებს. ამ დროის განმავლობაში უმაროვა დაშორდა მეუღლეს და განაგრძო შვილების დამოუკიდებლად აღზრდა.

1998 წელს ლიზამ ჩაწერა სადებიუტო სიმღერა „სამშობლო“, სადაც ჟღერდა 1980-იან წლებში ალ ბანოსა და რომინა პაუერის პოპ-დუეტის მიერ ჩაწერილი სიმღერა „ლიბერტას“ მელოდია და მორგებული იყო უმრავოას ტექსტი. „მე ვფიქრობ, რომ 50 დოლარი დაჯდა [ჩანაწერის გაკეთება],” - თქვა მან. „მე ვკერავდი, ფულს ვშოულობდი იმ დროს, და ვკვებავდი ბავშვებს. ახალშობილ ბავშვებს ვკერავდი თეთრეულის ნაკერებს. მე მქონდა ბევრი ქსოვილი და ბამბა. ყველაფერი ეს გავყიდე იაფად და შევაგროვე $50“.

ლიზამ გააგრძელა სიმღერების ჩაწერა ჩეჩნეთის პირველი და მეორე ომების თემატიკაზე. მისი უამრავი სიმღერა გახდა პოპულარული ჩეჩენ ხალში, ესენია „ადექი, რუსეთო!“, „გროზნო, გმირი ქალაქი", და „ჩვენი დრო ჯერ არ მოსულა“. სიმღერა „გროზნო, გმირი ქალაქი“ ითვლებოდა ჩეჩნეთის ჰიმნად. ის აღნიშნავს რომ ხშირად როდესაც მას თავში ახალი მელოდია მოსდიოდა, იწერდა მღეროდა და იწერდა ჩანაწერს ტელეფონში, რადგან არ იცოდა ნოტების კითხვა და არ ჰქონდა საკუთარი ხმის ჩამწერი.

მიუხედავად ამისა, ლიზა ამბობს, რომ ის მღერის იმიტომ, რომ „მუსიკა ყოველთვის ემოციურად მოქმედებდა ჩემზე, ყოველთვის მამშვიდებდა და მაძლევდა იმედს. ხალხი მოდიოდა ჩემთან კონცერტის შემდეგ, როდესაც ვმღეროდი, ჩეჩნეთში, გროზნოში და მეუბნებოდა რომ ეს სიმღერები კურნავდა მათ მიუხედავად მათი ტრაგიკულობისა, საბოლოოდ ყოველთვის არის რაღაც დადებითი - კარგი ცხოვრების იმედი. ”
ხუან რუის დე ალარკონ ი მენდოსა

ხუან რუის დე ალარკონ ი მენდოსა (დ. 1581, ტასკო, მექსიკა — გ. 4 აგვისტო, 1639, მადრიდი) ― ესპანელი დრამატურგი. მოღწეულია მისი 26 პიესა. განავითარა „ხასიათების კომედია“. მისი პიესები გამოქვეყნდა ორ ნაწილად 1628-1634 წლებში. მათგან მნიშვნელოვანია „ვარსკვლავთა მბრძანებელი“, „დასჯილი მეგობრობა“, „კეთილშობილი მკერდი“, „ზოგი ჭირი მარგებელია“, „სეგოვიელი ფეიქარი“, „საეჭვო სიმართლე“.
ხუან რუისი

ხუან რუისი (დ. 1283, ალკალა-დე-ენარესი — გ. 1350) ― ესპანელი პოეტი. ესპანური რენესანსული ლიტერატურის წარმომადგენელი. მისი პოემა „კეთილი სიყვარულის წიგნი“ (1343) დაწერილია ავტობიოგრაფიული თხრობის ფორმით, მასში ჩართულია არაკები, იგავები, ალეგორიული ეპიზოდები. რუისი ასევე იყენებდა ხალხური ზეპირსიტყვიერების ფორმებს და ხერხებს.
მეტაქსია სიმონიანი

მეტაქსია სიმონიანი (დ. 21 თებერვალი, 1926 – 11 აგვისტო, 1987) — სომეხი საბჭოთა თეატრისა და კინოს მსახიობი. სსრკ სახალხო არტისტი (1981).

ბიოგრაფია
მეტაქსია სიმონიანი დაიბადა 1926 წელს, აშხაბადში. 1933 წელს მეტაკსია სიმონიანი თავის ოჯახთან ერთად გადავიდა საცხოვრებლად ერევანში. 1948 წელს დაამთავრა ერევნის სამხატვრო-თეატრალური ინსტიტუტი. ამავე წელს მიწვეული იქნა სუნდუკიანის სახელმწიფო აკადემიურ თეატრში. 1968 წლიდან ასწავლიდა ერევანში სომხეთის სამხატვრო-თეატრალურ ინსტიტუტში (ამჟამად ერევნის სახელმწიფო თეატრისა და კინოს ინსტიტუტი).

სწავლის პერიოდში ითამაშა კატერინას (ფიოდორ სოლოგოდის „მოტაცებული პენი“) და ანანაის (გაბრიელ სუნდუკიანის „კიდევ ერთხელ, სხვა მსხვერპლი“) როლები.

მისი ერთ-ერთი პირველი დასამახსოვრებელი როლებია არმანუში (გრიგორ ტერ-გრიგორიანის ეს ვარსკვლავები ჩვენია; სსრკ-ის სახელმწიფო პრემია, 1950), ნინა (მიხეილ ლერმონტოვის მასკარადი) და არბენინი (ვაჰრამ პაპაზიანი).

კარიერა
სიმონიანმა სომხურ თეატრში არუს ვოსკაკიანისა და რუზანა ვარდანიანის ტრადიციები გააგრძელა. ის თამაშობდა როგორც სომეხი, ისევე რუსი და დასავლეთ ევროპელი მწერლების მიერ დადგმულ სპექტაკლებში. თამაშობდა როგორც კომიკურ, ისე ტრაგიკულ როლებს. მეტაკსია სიმონიანი მრავალი ათული წლის მანძილზე არაერთ სპექტაკლში თამაშობდა მთავარ როლებს. უთამაშია ისეთი პერსონაჟები, როგორებიცაა: შურა (მაქსიმ გორკის „ეგორ ბულიჩოვი და სხვები“), დეზდემონა, ჯულიეტა, კორდელია (უილიამ შექსპირის ოტელო, რომეო და ჯულიეტა, მეფე ლირი), სუსანა (შირვანზადეს ნამუსი). ამის შემდეგ ითამაშა ჰუდიტის კარლ გუცკოვის), ურიელ აკოსტას, ნუდარის (ნაირი ზარიანის ლამაზი არა), კატერინ ლეფიე (ვიქტორიან სარდუ და მადამ სან ჟენ ეზეზიპ მორო), მართა (ედუარდ ალბის ვის ეშინია ვირჯინია ვულფის, უკანასკნელი როლი) და სხვ.

სიმონიანმა აგრეთვე ითამაშა ანასტასია ფილიპოვნას (ფიოდორ დოსტოევსკის რომანი „იდიოტი“).
ითამაშა შირვანზადეს პოემაში „ნამუსი“, რომელშიც მოთხრობილია ახალგაზრდა შეყვარებული წყვილის, სეირანისა და სუსანას შესახებ, ისტორია პატრიარქალური წეს-წყობილების გამო ტრაგიკულად სრულდება. ამ სპექტაკლში სიმონიანი სუსანას როლს თამაშობდა.
გარდა თატრალური როლებისა სიმონიანს არაერთხელ უთამაშია კინოში. (ანაჰიტი, 1947, „გოგონა არარატის ველიდან“, 1949, „ვისთანაც ცხოვრება იღიმის“, 1957, „ნახტომი უფსკრულზე“, 1959, „წყლის ამოსვლა“, 1962 წელს, კამოს უკანასკნელი სიგელი, 1973, საიათნოვა, 1960' და სხვ.). სიმონიანი გამოდიოდა მოსკოვში, ბაქოში, ერევანში, ბეირუთში, თბილისში, დამასკოში და სხვ.

გარდაიცვალა 1987 წლის 11 აგვისტოს, ერევანში, სომხეთის სსრ-ში.
ნიკოლოზ რუკავიშნიკოვი

ნიკოლოზ რუკავიშნიკოვი (დ. 18 სექტემბერი, 1932, ტომსკი — გ. 2002) ― საბჭოთა კოსმონავტი, მფრინავი, ორგზის საბჭოთა კავშირის გმირი (1971, 1974), ბულგარეთის სოციალისტური რესპუბლიკის გმირი (1979).

ბიოგრაფია
1957 წელს დაამთავრა მოსკოვის საინჟინრო-ფიზიკური ინსტიტუტი. 967 წლიდან იყო კოსმონავტთა რაზმში. 1971 წლის 23-25 აპრილს ვ. შატალოვსა და ა. ელისეევთან ერთად იფრინა კოსმოსში „სოიუზ-10-ით“. ფრენისას მოხდა შეპირაპირება სამეცნიერო სადგურ „სალუტთან“. მეორედ 1974 წლის 2-8 დეკემბერს ა. ფილიპჩენკოსთან ერთად იფრინა კოსმოსში „სოიუზ-16-ით“. ფრენისას მონაწილეობდა საბჭოთა კავშირისა და აშშ-ის ერთობლივი პროგრამის „სოიუზ-აპოლოს“ მიხედვით შექმნილი ახალი შესაპირაპირებელი აგრეგატის გამოცდაში. მესამედ კოსმოსში იფრინა 1979 წლის 10-12 აპრილს ბულგარელ კოსმონავტ გ. ივანოვთან ერთად „სოიუზ-33-ით“.
ჟოზეფ რუმანილი

ჟოზეფ რუმანილი (დ. 8 აგვისტო, 1818, სენ-რემი, პროვანსი — გ. 24 მაისი, 1891) ― პროვანსელი მწერალი. 1847 წელს გამოაქვეყნა პირველი ბუკოლიკური ლექსების და ლეგენდების კრებული „ზიზილები“. 1851 წელს მისი თაოსნობით გამოიცა ანთოლოგია „პროვანსელები“. 1862 წელს გამოსცა ლექსების კრებული „გალექსილი წვრილმანები“, ხოლო 1883 წელს წიგნი „ზღაპრები“.
ნიკოლოზ რუმიანცევი

ნიკოლოზ რუმიანცევი (დ. 3 აპრილი, 1754, სანქტ-პეტერბურგი — გ. 3 იანვარი, 1826) ― რუსი სახელმწიფო მოღვაწე, დიპლომატი, გრაფი. იყო პეტრე რუმიანცევის შვილი. 1801 წლიდან იყო სახელმწიფო საბჭოს წევრი, სენატორი. 1807-1814 წლებში იყო საგარეო საქმეთა მინისტრი, 1810-1812 წლებში იყო სახელმწიფო საბჭოს თავმჯდომარე. გადადგა 1814 წელს. მისი მდიდარი ბიბლიოთეკა და კოლექციები საფუძვლად დაედო რუმინაცევის მუზეუმის, 1925 წლიდან კი ლენინის სახელობის სახელმწიფო ბიბლიოთეკის ჩამოყალიბებას.
პეტრე რუმიანცევი

პეტრე რუმიანცევი (დ. 4 იანვარი, 1725, მოსკოვი — გ. 8 დეკემბერი, 1796, ტაშანი, კიევის ოლქი) ― რუსი მხედართმთავარი, გრაფი (1744), გენერალ-ფელდმარშალი (1770), სამხედრო თეორეტიკოსი. იყო ნიკოლოზ რუმიანცევის მამა.

ბიოგრაფია
გვარდიაში ჩაწერეს ბავშვობიდან. 1740 წელს მიენიჭა ოფიცრობა. 1741-1743 წლებში რუსეთ-შვედეთის ომში მამას ახლდა არმიაში. 1743 წელს სანქტ-პეტერბურგში ჩაიტანა აბოს ხელშეკრულების ტექსტი. შვიდწლიანი ომის დროს წარმატებით სარდლობდა ჯერ ბრიგადას, შემდეგ დივიზიას და კორპუსს. 1764-1796 წლებში იყო მალოროსიის კოლეგიის პრეზიდენტი და გენერალ-გუბერნატორი. აქტიურად ატარებდა უკრაინის ავტონომიის ლიკვიდაციის პოლიტიკას. რუსეთ-ოსმალეთის 1768-1774 წლების ომის დასაწყისში სარდლობდა არმიას (35 ათასი კაცი), 1769 წელს ექსპედიციას აზოვის დასაკავებლად, იმავე წლის აგვისტოდან კი არმიას. 1770 წლის ზაფხულში კაგულის ბრძოლაში გაანადგურა ოსმალეთის ჭარბი ძალები და დაიკავა დუნაის ქვემოთა მარცხენა ნაპირი, ხოლო 1774 წელს შუმლუზე შეტევით აიძულა ოსმალეთის იმპერია დაედოთ ქუჩუქ-კაინარჯის საზავო ხელშეკრულება. 1775 წელს დუნაის წარმატებული კამპანიის გამო მიიღო ზედწოდება ზადუნაისკი და დაინიშნა მძიმე კავალერიის სარდლად. რუსეთ-ოსმალეთის 1787-1791 წლების ომის დროს იყო არმიის სარდალი, მაგრამ მთავარსარდალ პოტიომკინთან უთანხმოების გამო ფაქტობრივად ჩამოშორდა სარდლობას.
ბადავი გუსეინოვი

ბადავი გუსეინოვი (; დ. 11 ივლისი, 1991) — აზერბაიჯანელი ფეხბურთელი. თამაშობს ცენტრალური მცველის პოზიციაზე. აზერბაიჯანის პრემიერ ლიგის კლუბ „ყარაბაღისა“ და აზერბაიჯანის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების წევრი.

საკლუბო კარიერა
ბადავი გუსეინოვი დაღესტნური საფეხბურთო სკლის პროდუქტად ითვლება. 2007 წელს გუსეინოვი შეუერთდა კასპიისკის „დაგდიზელს“. 2010 წელს გადავიდა მაჰაჩყალის „ანჟის“ ახალგაზრდულ გუნდში. მიუხედავად იმისა რომ იყო სარეზერვო გუნდის კაპიტანი, ვერ მოახერხო დაწინაურებულიყო მაჰაჩყალის „ანჟის“ ძირითად გუნდში. 2011-12 წლების სეზონში იჯარით თამაშობდა აზერბაიჯანულ „სუმგაითში“. 2012 წლის ზაფხულში იჯარით შეუერთდა აღდამის „ყარაბაღს“. 2015 წელს ბადავიმ უარი თქვა მაჰაჩყალის „ანჟიში“ დაბრუნებაზე, რათა გაეფორმებინა ახალი კონტრაქტი „ყარაბაღთან“ 2018 წლის ზაფხულამდე. გუსეინოვს ეკუთვნის ერთი ანტირეკორდი. ის არის ერთ-ერთ იმ შვიდი ფეხბურთელიდან რომელსაც აზერბაიჯანის პრემიერ ლიგის ისტორიაში 3 გოლი აქვს საკუთარ კარში გატანილი. პირველი ავტოგოლი მან 2012/13 წლების სეზონში გაიტანა. ამას მოჰყვა „ყარაბაღის“ რიგებში 2013/14 წლების სეზონში გატანილი ავტოგოლი. 2018/19 წლების სეზონში „საბაჰისა“ და „ყარაბაღის“ შეხვედრაში გაიტანა რიგით მესამე ავტოგოლი.

გუსეინოვი არის აზერბაიჯანის ჩემპიონატის 7-გზის გამარჯვებული და აზერბაიჯანის თასის 3-გზის გამარჯვებული. არის აზერბაიჯანის პრემიერ ლიგის ორგზის ვერცხლის მედალოსანი 2012/13 წლების სეზონსა და 2020/2021 წლების სეზონში.

საერთაშორისო კარიერა
21 წლამდე ფეხბურთელთა ახალგაზრდული ნაკრებები
2011 წლის 18 აგვისტოს თანაგუნდელ მიხაელ ზაიცევთან ერთად იქნა მიწვეული ფრანკფურტში გამართულ აზერბაიჯანის 21 წლამდე ფეხბურთელთა ნაკრების კემპზე, რომელიც გაიმართა 22-29 აგვისტოს. 2011-2012 წლებში გუსეინოვმა ახალგაზრდულ ნაკრებში 8 შეხვედრა ჩაატარა. მისი დებიუტი შედგა 2013 წლის ევროპის 21 წლამდელთა საფეხბურთო ჩემპიონატის შესარჩევი ეტაპის შეხვედრაში, ინგლისის წინააღმდეგ.

სანაკრებო კარიერა
2012 წლის თებერვალიში ბადავი გუსეინოვი ძირითად ნაკრებში გამოიძახეს. მისი დებიუტი ნაკრებში ამავე წლის 27 თებერვალს ინდოეთის ნაკრების წინააღმდეგ შედგა. 2021 წლის 2 ივნისს გუსეინოვმა თავის რიგით 57-ე სანაკრებო შეხვედრაში გაიტანა სანაკრებო გოლი. მან ამხანაგურ შეხვედრაში ბელარუსის ეროვნულ საფეხბურთო ნაკრებს გაუტანა. მატჩი აზერბაიჯანის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების გამარჯვებით, ანგარიშით 2–1 დასრულდა.
სრულიად რუსეთის საბჭოების XV ყრილობა

მუშათა, გლეხთა და წითელარმიელთა დეპუტატების საბჭოების სრულიად რუსეთის ყრილობა — სრულიად რუსეთის საბჭოების რიგით მეთხუთმეტე ყრილობა, მიმდინარეობდა 1931 წლის 26 თებერვალი - 5 მარტს მოსკოვში. ესწრებოდა 1134 დელეგატი გადამწყვეტი და 538 სათათბირო ხმით. გადამწყვეტი ხმის დელეგატებს შორის იყო 802 რკპ (ბ) წევრი, 33 კომკავშირელი, 299 უპარტიო. სოციალური შემადგენლობა: 610 მუშა, 317 გლეხი, დანარჩენი — მოსამსახურე.

ისტორია
დღის წესრიგი: რსფსრ მთავრობის საანგარიშო მოხსენება (დ. სულიმოვი); რსფსრ კონსტიტუციაში ცვლილებების შესახებ (ა. კისელიოვი); საყოველთაო სწავლება და მასობრივი სკოლის პოლიტექნიზაცია (ა. ბუბნოვი); მოხსენება სამომხმარებლო კოოპერაციის მდგომარეობისა და ამოცანების შესახებ (ი. ზელენსკი); ყრილობის სამანდატო კომისიის მოხსენება (მ. შკირიატოვი); სრულიად რუსეთის ცაკისა და სსრკ ცაკის ეროვნებათა საბჭოს წევრთა არჩევნები.

ყრილობამ შეაჯამა ხუთწლედის პირველი 2 წლის შედეგები. ეკონომიკურმა მიღწევებმა ამ პერიოდში განაპირობა სოციალისტური მშენებლობის დაჩქარებული ტემპი. მთავრობას დაევალა განსაკუთრებული ყურადღება გამოეჩინა ქვეყნის აღმოსავლეთში მეორე მეტალურგიული ბაზის მშენებლობისა და საკოლმეურნეო და საბჭოთა მეურნეობების მშენებლობის შემდგომი გაფართოებისადმი. დიდი ადგილი დაეთმო ავტონომიური რესპუბლიკებისა და ოლქების დაჩქარებული ეკონომიკური და კულტურული განვითარების საკითხებს, რათა ისინი დასწეოდნენ ამ მხრივ რუსეთის ცენტრალურ რაიონებს. ადმინისტრაციულ ცვლილებებთან დაკავშირებით რსფსრ კონსტიტუციაში შეიტანეს ზოგიერთი დამატება. განათლების სახალხო კომისარიატის მოხსენების გამო ყველა საბჭოთა და სამეურნეო ორგანიზაციას დაევალა ბრძოლა საყოველთაო დაწყებითი განათლებისათვის, სკოლების პოლიტექნიზაციისათვის, წერა-კითხვის უცოდინარობის სრული ლიკვიდაციისათვის.

ყრილობამ აირჩია სრულიად რუსეთის მოწვევის ცაკი 400 წევრი და 5 წარმომადგენელი სსრკ ცაკის ეროვნებათა საბჭოში.
სრულიად რუსეთის საბჭოების XVI ყრილობა

მუშათა, გლეხთა და წითელარმიელთა დეპუტატების საბჭოების სრულიად რუსეთის ყრილობა — სრულიად რუსეთის საბჭოების რიგით მეთექვსმეტე ყრილობა, მიმდინარეობდა 1935 წლის 15-23 იანვარს მოსკოვში. ესწრებოდა 1748 დელეგატი (1293 გადამწყვეტი ხმით; მათ შორის საკავშირო კპ (ბ) წევრი 71,3%, კომკავშირელი 4,9%, უპარტიო 23,8%; სოციალური შემადგენლობა: მუშა 39,2%, გლეხი 22,9%, მოსამსახურე 37,9%; წარმოდგენილი იყო 48 ეროვნება).

ისტორია
დღის წესრიგი: რსფსრ მთავრობის ანგარიში (დ. სულიმოვი); კომუნალური მეურნეობის მდგომარეობისა და რსფსრ-ში მისი შემდგომი განვითარების შესახებ (ნ. კომაროვი); სახალხო ჯანმრთელობის დაცვა და შემდგომი ამოცანები (გ. კამინსკი); თათრეთის ასსრ-ის ცაკის მოხსენება საბჭოთა სამეურნეო და კულტურული მშენებლობის შესახებ (გ. ბაიჩურინი); რსფსრ კონსტიტუციაში ცვლილებათა შესახებ (ა. კისელიოვი); სრულიად რუსეთის ცაკისა და სსრკ ცაკის ეროვნებათა საბჭოს წევრთა არჩევნები.

ყრილობამ მოიწონა რსფსრ სახკომსაბჭოს მუშაობა, აღნიშნა ხუთწლიანი გეგმის (1929-1932) ვადამდე და ხუთწლიანი გეგმის (1933-1937) 2 წლის გეგმის (1933-1934) წარმატებით შესრულება; დაავალა მთავრობას ყოველმხრივ შეეწყო ხელი ადგილობრივი მრეწველობის და სამრეწველო კოოპერაციის სწრაფი განვითარებისათვის. დააყენა მტს-ების მიერ ყველა კოლმეურნეობის მომსახურებისა და რსფსრ მთელ ტერიტორიაზე კოლექტივიზაციის დამთავრების ამოცანა. მიიღო დადგენილება სამედიცინო კადრების მომზადებისა და სოფლად ჯანმრთელობის დაცვის მდგომარეობის გაუმჯობესების თაობაზე. თათრეთის ასსრ-ის ცაკის მოხსენებასთან დაკავშირებით ყრილობამ დაავალა რსფსრ-სა და თათრეთის ასსრ-ის მთავრობებს რესპუბლიკური სამეურნეო და კულტურული მშენებლობის შემდგომი აღმავლობის უზრუნველყოფა. დამტკიცდა სრულიად რუსეტის ცაკის დადგენილება ყარაყალპაკეთის, მორდოვიისა და უდმურტიის ავტონომიური ოლქების ავტონომიურ სოციალისტურ რესპუბლიკებად გარდაქმნის შესახებ.

ყრილობამ აირჩია სრულიად რუსეთის მოწვევის ცაკი 401 წევრი და 5 წარმომადგენელი სსრკ ცაკის ეროვნებათა საბჭოში.
მალიქ იბნ ანასი

მალიქ იბნ ანასი (დ. 711, მედინა — გ. 795) ― ისლამური სამართლის მცოდნე, იმამი, მალიქიტების სკოლის დამფუძნებელი.

ბიოგრაფია
ცხოვრობდა ქალაქ მედინაში და მეჩეთში ასწავლიდა ისმალურ სმართალს. მისი მთავარი ნაშრომია „გაკვალული ბილიკი“, რაც წარმოადგენს მუსლიმური სამართლის ჩვენამდე მოღწეულ პირველ კორპუსს, ჰადისების პირველ ჩაწერილ კრებულ;ს. მასში შეტანილია 1700 ყველაზე სარწმუნო ჰადისი, გადმოცემულია ისლამის კანონები, რელიგიური წეს-ჩვეულებები და პრაქტიკა. ჰარუნ ალ-რაშიდმა შესთავაზა მალიქს ძალის გამოყენებით დაენერგათ ეს წიგნები ყველგან, მაგრამ იმამისგან უარი მიიღო.
სრულიად რუსეთის საბჭოების XVII ყრილობა

სრულიად რუსეთის საბჭოების (საგანგებო) ყრილობა — სრულიად რუსეთის საბჭოების რიგით მეჩიდმეტე (ბოლო) ყრილობა, მიმდინარეობდა 1937 წლის 15-21 იანვარს მოსკოვში. ესწრებოდა 1338 დელეგატი; სოციალური შემადგენლობა: მუშა 47,6%, გლეხი 16%, მოსამსახურე 36,4%; წარმოდგენილი იყო 34 ეროვნება.

ისტორია
ყრილობა მოიწვიეს რსფსრ-ის ახალი კონსტიტუციის განხილვისა და დამტკიცების მიზნით, რომლის პროექტი შეიმუშავეს სსრკ საბჭოების საგანგებო ყრილობის მიერ დამტკიცებული სსრკ-ის კონსტიტუციის ტექსტის შესაბამისად. რსფსრ-ის ახალი კონსტიტუციის მიღების საჭიროება გამომდინარეობდა იმ ეკონომიკური და სოციალური ცვლილებებიდან, რომლებიც მოხდა რესპუბლიკისა და ქვეყნის ცხოვრებაში: მენშევიკური კლასების ლიკვიდაცია, საბჭოთა საზოგადოების პოლიტიკური ერთიანობის განმტკიცება. რსფსრ-ის ახალი კონსტიტუციის პროექტის შესახებ მოხსენებით გამოვიდა მ. კალინინი. კონსტიტუციის საბოლოო ტექსტში შესწორებათა და დამატებათა განსახილველად შეიქმნა სარედაქციო კომისია 164 კაცის შემადგენლობით (თავმჯდომარე მ. კალინინი). 1937 წლის 21 იანვარს დამტკიცდა რსფსრ-ის ახალი კონსტიტუციის ტექსტი. ყრილობამ მიიღო აგრეთვე დადგენილება, რომელიც ავალებდა მოწვევის სრულიად რუსეთის ცაკს, რსფსრ-ის ახალი კონსტიტუციის საფუძველზე შეემუშავებინა და დაემტკიცებინა დებულება არჩევების შესახებ და განესაზღვრა რსფსრ-ის უმაღლესი საბჭოს არჩევნების დრო.
მალიქიტები

მალიქიტები ― ერთ-ერთი მაზჰაბის მიმდევრები სუნიტურ ისლამში. შეიქმნა მედინაში საუკუნეში. დააარსა მალიქ იბნა ანასმა. მკაცრად იცავენ სუნასა და ჰადისებს. დასაშვებად მიიჩნევენ ლოგიკისა და კიასის (შედარება, ანალოგია) მეთოდების გამოყენებას, მაგრამ მიმართავენ ისთისლაჰისს (გაუმჯობესება) პრინციპს. მალიქიტების მოძღვრება გაბატონებული იყო არაბეთში, საუკუნიდან ის გავრცელდა ზემო ეგვიპტეში, ჩრდილო აფრიკასა და არაბულ ესპანეთში. მალაქიტები უმრავლესობას შეადგენენ ტუნისში, ალჟირში, მაროკოში, სუდანსა და ზემო ეგვიპტეში.
ტატიანა მალიშევა

ტატიანა კუზმას ასული მალიშევა (დ. 27 მაისი, 1932, მოსკოვი) ― საქართველოს სსრ-ში მოღვაწე რუსი საოპერო მომღერალი (მეცო-სოპრანო). საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტი (1980). ღირსების ორდენის კავალერი (2000).

ბიოგრაფია
1953 წლიდან, ჯერ კიდევ სტუდენტი, იყო თბილისის ოპერისა და ბალეტის თეატრის წამყვანი სოლისტი (მეცო-სოპრანო). 1958 წელს დაამთავრა მოსკოვის კონსერვატორია. 1961 წლიდან არაერთხელ იყო მიწვეული მოსკოვის დიდი თეატრის სცენაზე. ჰქონდა მდიდარი კამერული რეპერტუარი.

ქართული რეპერტუარი: ნანო (ზ. ფალიაშვილი „დაისი“), დარეჯანი (მ. ბალანჩივაძე „დარეჯან-ცბიერი“), რუსუდანი (რ. გაბიჩვაძე „ნანა“); სხვა რეპერტუარი: კარმენი (ბიზე „კარმენი“), ამნერისი, აზუჩენა (ვერდი „აიდა“, „ტრუბადური“), ორტრუდა (ვაგნერი „ლოენგრინი“), ჟანა დ'არკი, პოლინა, გრაფინია, ოლგა (ჩაიკოვსკი „ორლეანელი ქალწული“, „პიკის ქალი“, „ევგენი ონეგინი“), ლიუბაშა (რიმსკი-კორსაკოვი „მეფის საცოლე“), რატმირი (გლინკა „რუსლან და ლუდმილა“), მარინა მნიშეკ (მუსორგსკი „ბორის გოდუნოვი“), ფროსია (პროკოფიევი „სიმიონ კოტკო“).

ჯილდოები და აღიარება
1961 — საქართველოს დამსახურებული არტისტი
1980 — საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი
2000 — ღირსების ორდენი
იოანე ბედიელი

იოანე ბედიელი — ბედიის მთავარ­ეპის­კო­პო­სი საუკუნის ნახე­ვარში. ჰქონდა სვინგელოზის (პატრიარქის თანაშემწე ბერი) საეკლესიო წოდება. 1065 წელს, როდესაც ბა­გრატ -ის ასული მარიამი (მართა) ცოლად გაჰყვა ბიზანტიის იმპერატორის — კონსტანტინე დუკას ვაჟს მიხეილს (შემდგომში იმპერატორი მიხეილ ), კონსტანტინო­პოლში ჩასულ ­ქართველ ბიზანტიის მომავალ დედოფალს თან ახლდა სამეფო დელეგაცია: პეტრე პატრიკი, იოანე ბედიელი და „სხუაჲ ერი ფრიადი“.
ჰექტორ მალო

ჰექტორ მალო (დ. 20 მაისი, 1830, ლაბუი — გ. 17 ივლისი, 1907) ― ფრანგი მწერალი, ავტორია 65 რომანისა. პირველი რომანი „შეყვარებულნი“ (1859) ნაწილია ტრილოგიისა „სიყვარულის მსხვერპლნი“ (1859-1866). მისი გამოსვლის შემდეგ ი. ტენმა მას ონორე დე ბალზაკის ნიჭიერი მიმდევარი უწოდა. მალოს შემდეგი ნაწარმოებებიდან საყურადღებოა საბავშვო წიგნები „რომენ კალბრი“ (1859), „უსახლკარო“ (1878) და „ოჯახში“ (1893). ფიოდორ დოსტოევსკის გავლენით აქვს დაწერილი რომანები „სინდისი“ (1888) და „სამართლიანობა“ (1889). „უსახლკარო“ ნათარგმნია ქართულ ენაზე.