iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ჩიმენლი (ხოფის რაიონი)

ჩიმენლი — სოფელი ხოფის რაიონში, ართვინის პროვინცია, თურქეთი. სოფლის მოსახლეობა 2021 წლის მონაცემებით 151 ადამიანია.

ისტორია
სოფელი ჩიმენლი, რომელიც ადრე იყო ეშმექაიის უბანი და რომლის ძველი სახელი იყო არდალა, 1971 წელს გამოეყო ამ სოფელს და დამოუკიდებლად ჩამოყალიბდა. შესაბამისად, არდალა ასევე მიიჩნევა სოფელ ჩიმენლის ძველ სახელად.

სოფლი ჩიმენლი მდებარეობის ლაზეთში, რომელიც ანტიკურ ხანაში კოლხეთის სამეფოს საზღვრებში შედიოდა. ოსმალებმა, ტრაბზონის იმპერიის განადგურების შემდეგ 1461 წელს, 1547 წელს სრულად დაიპყრეს ეს რეგიონიც. ჩიმენლი, რომელიც ადრე სოფელ ეშმექაიის უბანი იყო, გამოეყო მას და დამოუკიდებელ სოფლად ჩამოყალიბდა. შესაბამისად, მიუხედავად იმისა, რომ 1970 წლის საყოველთაო აღწერაში იგი არ ფიგურირებდა როგორც სოფელი, 1975 წლის საყოველთაო აღწერაში უკვე რეგისტრირებული იყო როგორც ხოფის რაიონის ცენტრალური რაიონის დაქვემდებარებაში მყოფი სოფელი. ამ დროისთვის სოფლის მოსახლეობა შედგებოდა 464 ადამიანისგან.
ესენქიი (ხოფის რაიონი)

ესენქიი — სოფელი ხოფის რაიონში, ართვინის პროვინცია, თურქეთი. სოფლის მოსახლეობა 2021 წლის მონაცემებით 404 ადამიანია.

სოფლის ძველი ისტორიული, ქართული სახელწოდებაა აბუისლა.

ისტორია
სოფლის ცნობილი ძველი სახელია აზლაღა.თურქულ წყაროებში ის მოიხსენიება როგორც აბუ ისლაჰი.1876 წლის ტრაპიზონის პროვინციის წლიურ ჩანაწერში და 1928 წლის ოსმალურ სოფლების სიაში ასევე იწერება როგორც აბ-ი ისლაჰ / აბუ ისლაჰ .

აბ-ი ისლაჰი, 1876 წლის ტრაპიზონის პროვინციის წლიური ჩანაწერის მიხედვით, იყო სოფელი ტრაპიზონის პროვინციის ლაზისტანის სანჯაყის ჰოპას რაიონის გონიეს (გონიო) ნაჰიეში. მისი მოსახლეობა შედგებოდა 115 ოჯახისგან, რომლებშიც 300 ადამიანი ცხოვრობდა. ამ პერიოდში ოსმალეთის ადმინისტრაცია მხოლოდ მამაკაცების რაოდენობას აღრიცხავდა. ამიტომ სოფლის საერთო მოსახლეობის დასადგენად საჭიროა მამაკაცების რაოდენობის ტოლი ქალების რაოდენობის დამატება. შედეგად ირკვევა, რომ აბ-ი ისლაჰში დაახლოებით 600 ადამიანი ცხოვრობდა. ერთ ოჯახზე დაახლოებით 5.2 ადამიანის მოდის, რაც მიუთითებს, რომ ოჯახები არ იყვნენ დიდი.

ამ თარიღიდან ორი წლით ადრე, 1874 წელს, ამ რეგიონში მოგზაურმა გიორგი ყაზბეგმა აღწერა, რომ შუა ჰოპადან აბი ისლაჰამდე მიდიოდნენ ზღვის სანაპიროს გასწვრივ, სადაც გზა მოულოდნელად მთის ფერდობებისკენ უხვევდა. მთის მწვერვალზე სამრეკლოს ნანგრევები იდგა.

აბ-ი ისლაჰი, [[1928] წლის ოსმალურ სოფლების სიაში, მოხსენიებულია როგორც [[რიზეს პროვინცია|რიზეს პროვინციი]]ს ჰოპას რაიონის ცენტრალური ნაჰიეს სოფელი.ვინაიდან სიტყვა აბუ ისლაჰი „უცხო წარმოშობისაა", სოფლის სახელი [[1959]] წელს შეიცვალა და ეწოდა ესენქიიი.

ცნობილია, რომ სოფელ ესენქიში ორი ეკლესიაა. ამ ნაგებობებიდან ერთი, რომელსაც ახლა აზლაღას ეკლესია ჰქვია, საძირკველამდეა დანგრეული, ხოლო მეორე მთლიანად განადგურებულია.სოფელში დგას ესენქი იუკარის მეჩეთი და ესენქიის ხიდი (მეჩეგალის ხიდი), რომლებიც მე-19 საუკუნეშია აგებული და მორთულობით იქცევს ყურადღებას.
ეშმექაია (ხოფის რაიონი)

ეშმექაია — სოფელი ხოფის რაიონში, ართვინის პროვინცია, თურქეთი. სოფლის მოსახლეობა 2021 წლის მონაცემებით 229 ადამიანია.

ისტორია
სოფელი ეშმექაიას ძველი სახელწოდებაა არდალა. სახელწოდება თურქულში შევიდა იმავე ფორმით. მართლაც, 1876 წლის ტრაპიზონის პროვინციის წლიურ დოკუმენტსა და 1928 წლის ოსმალურ სოფლების სიაშიც მოხსენიებულია როგორც არდალა .

სოფელი არალა მდებარეობდა ლაზეთის რეგიონში, რომელიც ანტიკურ პერიოდში კოლხეთის სამეფოს ნაწილი იყო. ოსმალებმა, ტრაპიზონის იმპერიის განადგურების შემდეგ 1461 წელს, 1547 წელს ეს რეგიონიც სრულად დაიპყრეს. 1876 წლის ტრაპიზონის პროვინციის სიის მიხედვით, არდალა ტრაპიზონის პროვინციაში შემავალი ლაზისტანის სანჯაყის ხოფას ოლქს ეკუთვნოდა. მოსახლეობა შედგებოდა 29 ოჯახში მცხოვრები 163 ადამიანისგან. სოფელში დასაბეგრი პირუტყვის რაოდენობად აღრიცხულია 300 თხა/ცხვარი, 3 ცხენი და 8 ძროხა.

სოფელი არდალა 1877-1878 წლების რუსეთ-ოსმალეთის ომის შემდეგ, საომარი რეპარაციების ნაწილის სახით, ოსმალეთის სახელმწიფომ რუსეთს გადასცა. რუსული მმართველობის პერიოდში, 1917 წელს ლაზისტანის რეგიონში ჩატარებული კვლევითი ექსპედიციის ჩანაწერებში, ქართველმა ენათმეცნიერმა იოსებ ყიფშიძემ სოფლის სახელი რუსულად ჩაწერა როგორც არდალა და აღნიშნა, რომ სოფელში 54 ოჯახში 271 ადამიანი ცხოვრობდა. ყიფშიძის ჩანაწერებიდან ჩანს, რომ ეს მოსახლეობა ჰემშინებისგან შედგებოდა. 1921 წელს სოფელი თურქეთის საზღვრებში მოექცა.

სოფელი არდალა, 1928 წლის ოსმალური სოფლების სიის მიხედვით, რიზეს პროვინციის ჰოპას ოლქის ცენტრალურ ნაჰიეს ეკუთვნოდა.ვინაიდან არდალა არ არის თურქული სიტყვა, სოფლის სახელი 1959 წელს შეიცვალა და ეწოდა „ეშმექაია“. 1965 წლის საყოველთაო აღწერის დროს სოფელ ეშმექაიაში 881 ადამიანი ცხოვრობდა, რომელთაგან 305 ადამიანმა იცოდა წერა-კითხვა. ამ სოფლის ერთ-ერთი უბანი, ჩიმენლი, 1971 წელს ცალკე სოფლად გამოიყო.
გიუნეშლი (ხოფის რაიონი)

გიუნეშლი — სოფელი ხოფის რაიონში, ართვინის პროვინცია, თურქეთი. სოფლის მოსახლეობა 2021 წლის მონაცემებით 118 ადამიანია.

სოფლის ძველი ისტორიული, ქართული სახელწოდებაა წაგრინა.

ისტორია
სოფელი გიუნეშლის ძველი სახელწოდება არის წარგინა ან წკარინა. მართლაც, ქართველი ისტორიკოსის იური სიხარულიძის ჭანეთის (ლაზეთის) ტოპონიმებზე ნაშრომში ეს დასახლება მოხსენიებულია როგორც წარგინა (ცარგინა) ან წკარინა (წკარინა). ეს ადგილის სახელი თურქულში შევიდა როგორც ჩაღრინა და ზარგინა.

წარგინა, 1971 წელს იყო სოფელი ეშმექაიის შემადგენელი უბანი და იმ დროს მიიღო სოფლის იურიდიული სტატუსი.
გიუვერჯინლი (ხოფის რაიონი)

გიუვერჯინლი — სოფელი ხოფის რაიონში, ართვინის პროვინცია, თურქეთი. სოფლის მოსახლეობა 2021 წლის მონაცემებით 143 ადამიანია.

სოფლის ძველი ისტორიული, ქართული სახელწოდებაა ბუჩა.

ისტორია
სოფელ გუვერჯილის ძველი სახელი არის „ბუჯა“, „ბუჩა“ ან „ბუჩე“. ქართველი ისტორიკოსი იური სიხარულიძე ჭანეთის (ლაზეთის) ტოპონიმების კვლევაში ამ დასახლების სახელს მოიხსენიებს როგორც ბუჯა და აღნიშნავს, რომ რუსულად იწერებოდა როგორც „ბუჯე“ . ასევე წერს, რომ ნაფშიტის სოფლიდან ჰ. ჯამფეროღლუ ამ სოფელს მოიხსენიებდა როგორც "ბუჩა".

მართლაც, ოსმალეთის ადრეული პერიოდის საგადასახადო რეესტრებში და 1835 წლის არჰავის მოსახლეობის რეესტრში სოფლის სახელი მოხსენიებულია როგორც „ბუჩა“. სახელი ბუჩა დაკავშირებულია ლაზური საგვარეულოს სახელთან „ბუჩანი“ (მოგვიანებით ბუჩანოღლუ).

სოფელი ბუჩეს რეგიონი ანტიკურ პერიოდში კოლხეთის სამეფოს ნაწილი იყო. ოსმალებმა ეს რეგიონი დაიპყრეს 1461 წელს ტრაპიზონის იმპერიის განადგურების შემდეგ. ჰოპა ოსმალეთის პერიოდში მდებარეობდა რეგიონში, რომელსაც ლაზისტანს უწოდებდნენ. ოსმალეთის ადმინისტრაციის მიერ 1583 წელს ჩატარებული აღწერის მიხედვით, ბუჩე, პერონიტი და პანჩოლი დასახლებებთან ერთად, უბნის სტატუსით კისეს სოფელს ექვემდებარებოდა.
თამაში (ნოველა)

თამაში ამერიკელი მწერლის, ჯეკ ლონდონის მცირე ნაწარმოები, რომელზეც მუშაობა ავტორმა 1904 წლის ზაფხულში დაიწყო და ერთი წლის შემდეგ, 1905 წელს გამოაქვეყნა. მოთხრობა ავტორის ცხოვრების იმ პერიოდითაა ინსპირირებული, როცა ის -ში სპორტულ რეპორტიორად მუშაობდა. ტექსტში გადმოცემული ნარატიული სტილი ეწინააღმდეგება ბურჟუაზიული საზოგადოების აღწერას, რომელიც ლიტერატურულ ნაწარმოებებში, თითქმის, სულ კომერციული მდგომარეობის ფონზე ვლინდება მწერალი ილაშქრებს ბიზნესის წინააღმდეგ, რომელიც საკუთარ ფესვებს სპორტშიც იდგამს.

ფონი
როდესაც ლონდონი დაადანაშაულეს მოთხრობაში არსებული უზუსტობების გამო, მან კრიტიკოსს შემდეგნაირად მიმართა:
„მე მივიღე ეს გამოცდილება და სწორედ ამ გამოცდილების, დამატებით, ბოქსის საკმაოდ სრულფასოვანი შესწავლის, წყალობით დავწერე ეს მოთხრობა“.

არსებობს ვერსია, რომ საუკუნის 20-იანი წლების გამორჩეულ ამერიკელ მოკრივეს, ჯიმ ტუნს, სწორედ ზემოხსენებული მოთხრობის წაკითხვის შემდეგ გაუჩნდა კარიერის დასრულების სურვილი.

სიუჟეტი
ოცი წლის ჯო ხვდება თვრამეტი წლის ლამაზმან ჟენევიევს და მომენტალურად შეუყვარდება იგი. ისინი ორივე ღარიბ ოჯახში გაიზარდნენ. ჯო მუშაობს საწყობში, პარალელურად ის არის მოკრივე, აქ მიღებული შემოსავლით კი ის ცდილობს, არჩინოს საკუთარი დედა და უმცროსი და-ძმები. რაც შეეხება ჟენევიევს, ის ობოლია, იმჟამად კი ის სილვერშტეინების ოჯახში აფარებს თავს, რომელთა მაღაზიაშიც იგი დასაქმდება. ახალგაზრდები, თანდათანობით, უფრო და უფრო მეტ დროს ატარებენ ერთად და, მალევე, ისინი ერთად ცხოვრებას გადაწყვეტენ. როცა ჟენევიევი გაიგებს, რომ ჯოს გატაცებას კრივი წარმოადგენს, ის სთხოვს მეუღლეს, შეეშვას ამ საქმიანობას, რომელსაც თავად „საშიშ საქმედ“ მოიხსენიებდა ხოლმე. ჯო პირობას იძლევა, რომ ის სპორტულ კარიერას დაასრულებს, თუმცა მას ერთი ორთაბრძოლის ბოლომდე მიყვანაღა დარჩა, რათა მიღებული თანხით ახალი სახლი იყიდონ. სწორედ ამ ორთაბრძოლის შემდეგ გეგმავს წყვილი ქორწინებას.

თუმცა, საბრძოლო პროცესის მიმდინარეობისას დარბაზში ქალების შესვლა დაუშვებელი იყო, ჯო მაინც მოახერხებს ჟენევიევის შენიღბვას და რინგს უკან დაყენებას. ამჯერად, ჯოს მეტოქე უძლეველი პონტაა, თუმცა, მატჩის ფავორიტად მაინჩ ჯო მიიჩნევა, რომელსაც თითქმის მთელი დარბაზი გულშემატკივრობს. დაძაბული ბრძოლისას უპირატესობა ხან ერთ მხარეზე, ხან მეორე მხარეზე ინაცვლებს. მიუხედავად იმისა, რომ ჯო მედგრად უძლებს მოწინააღმდეგეს, გადამწყვეტ მომენტში ის გასრიალდება და პონტა მას ნოკაუტში ჩააგდებს. ჯო გონს ვერ მოდის, ის გადაჰყავთ საავადმყოფოში, იძახებენ ექიმებს, თუმცა ყველაფერი გვიანია ჯო კომაში ვარდება და კვდება.

ჟენევივი, რომელსაც სულ ახლახანს გარდაეცვალა საქმრო, იაზრებს, რომ თვით მის სიყვარულსაც კი არ შეეძლო იმ დამოკიდებულების გადაწონვა, რომელიც ჯოს ამ თამაშის მიმართ გააჩნდა.
ჰენდექი (ხოფის რაიონი)

ჰენდექი — სოფელი ხოფის რაიონში, ართვინის პროვინცია, თურქეთი. სოფლის მოსახლეობა 2021 წლის მონაცემებით 245 ადამიანია.

სოფლის ძველი ისტორიული, ქართული სახელწოდებაა გვარჯი.

ისტორია
სოფელ ჰენდექის უძველესი სახელწოდება, ლაზურად არის გვარჯი ან გარჯი. თუმცა, სოფლის სახელი საუკუნის მეორე ნახევრიდან ჩაიწერა როგორც ჰენდექი. მართლაც, 1876 წლის ტრაპიზონის პროვინციის წელიწდეულსა და 1928 წლის ოსმალურ სოფლების სიაში ის მოიხსენიება როგორც ჰენდექი .

სოფელი გვარჯი მდებარეობს ლაზეთის რეგიონში, რომელიც ანტიკურ ეპოქაში შედიოდა კოლხეთის სამეფოს საზღვრებში. ოსმალებმა, ტრაპიზონის იმპერიის განადგურების შემდეგ 1461 წელს, 1547 წელს მთლიანად დაიპყრეს ეს რეგიონიც. სოფელი გვარჯი, 1876 წლის ტრაპიზონის პროვინციის წელიწდეულში ჰენდეკის სახელით ეკუთვნოდა ტრაპიზონის პროვინციის ერთ-ერთ სანჯაყს, ლაზისტანის სანჯაყის ჰოპის რაიონს. მისი მოსახლეობა შედგებოდა 38 ოჯახში მცხოვრები 100 ადამიანისგან. თუმცა, შესაძლებელია ეს რიცხვი მოიცავდეს მხოლოდ მამაკაცებს. სოფელში გადასახადით დაბეგრილი პირუტყვის რაოდენობაში აღრიცხულია 300 თხა/ცხვარი, 3 ცხენი, 50 ძროხა და 4 ხარი.

სოფელი გვარჯი ან ჰენდეკი პირველი მსოფლიო ომის დროს რუსების ხელში გადავიდა. რუსული მმართველობის დროს, 1917 წელს, ქართველმა ენათმეცნიერმა იოსებ ყიფშიძემ, რომელმაც კვლევითი ექსპედიცია მოაწყო ლაზისტანში, სოფლის სახელი ქართული ანბანით ჩაწერა როგორც ჰენდექი (ხენდექი), რუსული ანბანით კი როგორც ხანდაკი . ამ დროს სოფელში ცხოვრობდა 5 ოჯახში 34 ადამიანი და მოსახლეობა მთლიანად ლაზებისგან შედგებოდა.

სოფელი ჰენდექი, 1928 წლის ოსმალური სოფლების სიის მიხედვით, ეკუთვნოდა რიზეს პროვინციის ხოფის რაიონის ცენტრალურ ნაჰიეს. 1965 წლის საყოველთაო აღწერაში, ზენდიდის უბნის ცალკე სოფლად გამოყოფის შედეგად, ჰენდეკის სოფელში მცხოვრებთა რაოდენობა შემცირდა 474 ადამიანამდე და ამ მოსახლეობაში 173 ადამიანმა იცოდა წერა-კითხვა.
ქოიუნჯულარი (ხოფის რაიონი)

ქოიუნჯულარი — სოფელი ხოფის რაიონში, ართვინის პროვინცია, თურქეთი. სოფლის მოსახლეობა 2021 წლის მონაცემებით 418 ადამიანია.

სოფლის ძველი ისტორიული, ქართული სახელწოდებაა ზალონა.

ისტორია
სოფელი ქოიუნჯულარის ძველი სახელწოდება არის ზალონა. ზალონა (ზალონა) სახელი, შესაძლოა წარმოიქმნა ლაზური სიტყვისგან „წალე“ (წალე), რაც ნიშნავს „ქვედა ადგილს“, და გადაიქცა „წალონა“-დ (წალონა). მეორე მხრივ, წალონა შესაძლოა წარმოიქმნა ქართული სიტყვისგან „წალი“ (წალი), რაც ნიშნავს ჯერ მოუგებელ თხას, რასაც დაემატა ლაზური სუფიქსი „-ონა“. ამ შემთხვევაში ის ნიშნავს რაღაც „თხის სამყოფელის“ მსგავსს. სოფლის სახელის შეცვლა ქოიუნჯულარად (რაც ნიშნავს მეცხვარეებს) ამყარებს ამ ვარაუდს. ეს ადგილის სახელი თურქულშიც შევიდა როგორც ზალონა. 1876 წლის ტრაპიზონის პროვინციის წელიწდეულსა და 1928 წლის ოსმალურ სოფლების სიაში ის მოხსენიებულია როგორც ზალონა .

სოფელი ზალონის ადგილმდებარეობა ლაზეთის რეგიონში, ანტიკურ ეპოქაში შედიოდა კოლხეთის სამეფოს საზღვრებში. ოსმალებმა, ტრაპიზონის იმპერიის განადგურების შემდეგ 1461 წელს, 1547 წელს მთლიანად დაიპყრეს ეს რეგიონიც. სოფელი ზალონა, 1876 წლის ტრაპიზონის პროვინციის წელიწდეულის მიხედვით, ეკუთვნოდა ტრაპიზონის პროვინციის ერთ-ერთ სანჯაყს, ლაზისტანის სანჯაყის ხოფის რაიონს. მისი მოსახლეობა შედგებოდა 172 ადამიანისგან. თუმცა, შესაძლებელია ეს რიცხვი მოიცავდეს მხოლოდ მამაკაცებს. სოფელში გადასახადით დაბეგრილი პირუტყვის რაოდენობაში აღრიცხულია 700 თხა/ცხვარი, 7 ცხენი, 23 ძროხა და 3 ხარი.

სოფელი ზალონა, 1877-1878 წლების რუსეთ-ოსმალეთის ომში დამარცხებული ოსმალეთის იმპერიის მიერ გადაეცა რუსეთს, როგორც საომარი რეპარაციების ნაწილი. რუსული მმართველობის დროს, 1917 წელს, ქართველმა ენათმეცნიერმა იოსებ ყიფშიძემ, რომელმაც კვლევითი ექსპედიცია მოაწყო ლაზისტანში, სოფლის სახელი ქართული ანბანით ჩაწერა როგორც ზალონა (ზალონა), რუსული ანბანით კი როგორც ზალუნა . ყიფშიძის მონაცემებით, ამ დროს სოფელში 51 ოჯახში ცხოვრობდა 295 ადამიანი და ეს მოსახლეობა შედგებოდა ჰემშინებისგან.

სოფელი ზალონა, 1928 წლის ოსმალური სოფლების სიის მიხედვით, ეკუთვნოდა რიზეს პროვინციის ხოფის რაიონის ცენტრალურ ნაჰიეს. რადგან ზალონა ან ზალუნა არ არის თურქული სიტყვა, სოფლის სახელი 1959 წელს შეიცვალა და ეწოდა კოიუნჯულარით. კოიუნჯულარ სოფელში 1965 წლის საყოველთაო აღწერის დროს ცხოვრობდა 595 ადამიანი და ამ მოსახლეობაში 169 ადამიანმა იცოდა წერა-კითხვა.
ფინარლი (ხოფის რაიონი)

ფინარლი — სოფელი ხოფის რაიონში, ართვინის პროვინცია, თურქეთი. სოფლის მოსახლეობა 2021 წლის მონაცემებით 84 ადამიანია.

სოფლის ძველი ისტორიული, ქართული სახელწოდებაა ანჭოროხი.

ისტორია
სოფელ ფინარლის ძველი სახელი არის ანჩიხორი ან ანჭოროხი. ფაქტობრივად, ქართველმა ისტორიკოსმა იური სიხარულიძემ ჭანეთის (ლაზეთის) ტოპონიმების შესახებ კვლევაში სოფლის სახელი მიუთითა როგორც ანჩიხორი / ანჭოროხი და აღნიშნა, რომ ეს ტოპონიმი რუსულად იწერება როგორც „ანჩოროხ“ .

სოფელი ფინარლი პირველად 1965 წლის საყოველთაო აღწერაში გამოჩნდა როგორც ცალკე დასახლება. მოსახლეობის აღწერის შედეგებიდან ჩანს, რომ ეს დასახლება ადრე სუგიორენის უბანი იყო და შემდეგ ამ სოფელს გამოეყო. 1965 წლის საყოველთაო აღწერის დროს ხოფის რაიონის ცენტრალურ თემში შემავალ სოფელ ფინარლიში ცხოვრობდა 229 ადამიანი, რომელთაგან წერა-კითხვის მცოდნე იყო 64 ადამიანი.
სუბაში (ხოფის რაიონი)

სუბაში — სოფელი ხოფის რაიონში, ართვინის პროვინცია, თურქეთი. სოფლის მოსახლეობა 2021 წლის მონაცემებით 260 ადამიანია.

სოფლის ძველი ისტორიული, ქართული სახელწოდებაა წკარისთი.

ისტორია
სოფელ სუბაშის ძველი სახელია წკარისთი. ლაზური ტოპონიმი წკარისთი ნიშნავს „წყლის თავს“ ან „წყაროს თავს“. სოფლის აღმოსავლეთით მდებარე მთასაც იგივე სახელი ჰქონდა. ეს ტოპონიმი თურქულში შევიდა როგორც „ისკარისთი“. კერძოდ, 1928 წლის ოსმალურ სოფლების სიაში ის დაფიქსირებულია როგორც ისკარისთი .

სოფელი წკარისთი მდებარეობდა ანტიკური ხანის სამეფოს, კოლხეთის, საზღვრებში. ოსმალებმა ეს რეგიონი დაიპყრეს 1461 წელს, ტრაპიზონის იმპერიის არსებობის დასრულების შემდეგ. წკარისთი, რომელიც ტრაპიზონის ეიალეთის საზღვრებში იყო მოქცეული, 1867 წელს ახლად შექმნილი ტრაპიზონის ვილაიეთის ლაზისტანის სანჯაყის ხოფის კაზას საზღვრებში მოექცა. თუმცა, აღნიშნულ წელიწდეულში ის როგორც სოფელი არ არის მოხსენიებული.

კულტურის ისტორიკოსმა ნიკო მარმა 1910 წელს დაწერა, რომ ხოფის კაზას არჰავის ნაჰიეში მდებარე წკარისთში მკვიდრი მოსახლეობა კი არა, ჩხალაზენის სოფლიდან გადმოსახლებული ლაზები ცხოვრობდნენ.

წკარისთი 1928 წლის ოსმალურ სოფლების სიაში „ისკარისთის“ სახელით რიზეს ვილაიეთის ხოფის კაზას ცენტრალურ ნაჰიეს ეკუთვნოდა. რადგან წკარისთი ან ისკარისთი არ არის თურქული, სოფლის სახელი 1959 წელს შეიცვალა ლაზურიდან თარგმნით და გახდა სუბაში. წკარისთის მთის სახელი კი შეიცვალა და გახდა თოქმაქის მთა. 1965 წლის საყოველთაო აღწერის მიხედვით, სუბაშის სოფლის მოსახლეობა შეადგენდა 279 ადამიანს, რომელთაგან 108 ადამიანმა იცოდა წერა-კითხვა.
იეშილქიოი (ხოფის რაიონი)

იეშილქიოი — სოფელი ხოფის რაიონში, ართვინის პროვინცია, თურქეთი. სოფლის მოსახლეობა 2021 წლის მონაცემებით 106 ადამიანია.

სოფლის ძველი ისტორიული, ქართული სახელწოდებაა პანჭოლი.

ისტორია
იეშილქოის, რომელიც ლაზური სოფელია, ძველად ერქვა პანჭოლი. ქართულ წყაროებშიც იგი მოიხსენიება როგორც პანჭოლი. ფაქტობრივად, ქართველმა ისტორიკოსმა იური სიხარულიძემ ჭანეთის (ლაზეთის) ტოპონიმების შესახებ თავის კვლევაში სოფლის სახელად მიუთითა პანჭოლი და აღნიშნა, რომ რუსულად ის იწერება როგორც „პონცოლ“ .

პანჭოლი დიდი ხნის განმავლობაში უბნის სტატუსს ატარებდა და მხოლოდ 1971 წელს მოიპოვა სოფლის სტატუსი. შესაბამისად, 1970 წლის საყოველთაო აღწერაში სოფლის სახელი არ არის ნახსენები. 1975 წლის საყოველთაო აღწერის მიხედვით სოფელში 259 ადამიანი ცხოვრობდა.

იეშილქოიში არსებობს ცნობები ძველი ციხის არსებობის შესახებ. ეს ციხე მდებარეობს დასავლეთით, სოფლიდან 500 მეტრის დაშორებით, სოფლებს, იეშილქოისა და ჩამლის შორის არსებული გორაკის მწვერვალზე. სოფლის მცხოვრებლები ციხის ადგილმდებარეობას ლაზურად „ჯიჰას“ (ციხე) უწოდებენ.
იოლდერე (ხოფის რაიონი)

იოლდერე — სოფელი ხოფის რაიონში, ართვინის პროვინცია, თურქეთი. სოფლის მოსახლეობა 2021 წლის მონაცემებით 441 ადამიანია.

სოფლის ძველი ისტორიული, ქართული სახელწოდებაა ზურპიჯი.

ისტორია
სოფელი იოლდერეს ძველი სახელია ზურპიჯი / ჟურპიჯი ან ზურბუჯი. აღმოსავლეთმცოდნე ნიკო მარმაც ლაზეთის მოგზაურობის ჩანაწერებში და იური სიხარულიძე ჭანეთის (ლაზეთის) ტოპონიმების შესახებ ნაშრომში ამ დასახლების სახელი ზურპიჯი / ჟურპიჯი (ზურპიჯი / ჟურპიჯი) ფორმით დაწერეს. ლაზური სიტყვა ზურპიჯი ან ჟურპიჯი (ზურპიჯი / ჟურპიჯი) ნიშნავს „ორ ნაპირს“. 1876 წლის ტრაპიზონის ვილაეთის წელიწდეულში და 1928 წლის ოსმალურ სოფლების სიაში სოფლის სახელი მოხსენიებულია როგორც ზურბიჯი .

ზურბიჯი, 1876 წლის ტრაპიზონის ვილაეთის წელიწდეულის მიხედვით, იყო ტრაპიზონის ვილაეთის სანჯაყებიდან ერთ-ერთის, ლაზისტანის სანჯაყის, ხოფის კაზას სოფელი. მისი მოსახლეობა შედგებოდა 40 ოჯახში მცხოვრები 153 ადამიანისგან. ამ დროს ოსმალეთის ადმინისტრაცია მხოლოდ მამაკაცების რაოდენობას ადგენდა. ამის გამო, სოფლის მთლიანი მოსახლეობის დასადგენად საჭიროა მამაკაცების რაოდენობის ტოლი ქალების რაოდენობის დამატება. შედეგად შეიძლება ითქვას, რომ სურბიჯიში დაახლოებით 306 ადამიანი ცხოვრობდა. სოფელში, რომლის მოსახლეობაც სოფლის მეურნეობით ირჩენდა თავს, დადგენილი იყო შემდეგი პირუტყვის რაოდენობა: 400 თხა/ცხვარი, 5 ცხენი, 5 ძროხა და 1 ხარი.

ზურბიჯი, 1928 წლის ოსმალური სოფლების სიის მიხედვით, მიეკუთვნებოდა რიზეს ვილაეთის ხოფის კაზას ცენტრალურ ნაჰიეს. ვინაიდან ზურპიჯი / ზურბუჯი „უცხოური წარმოშობისაა“, სოფლის სახელი 1959 წელს შეიცვალა და ეწოდა იოლდერედ. იოლდერეს სოფელში 1965 წლის საყოველთაო აღწერის დროს ცხოვრობდა 625 ადამიანი და ამ მოსახლეობიდან 182 ადამიანმა იცოდა წერა-კითხვა.

იოლდერეს სოფელში არის ძველი ერთმალიანი ქვის ხიდი.
ჩრდილო-დასავლეთი პირკანმაა

ჩრდილო-დასავლეთი პირკანმაა ― ფინეთის პირკანმაის რეგიონის ერთ-ერთი ქვერეგიონი 2009 წლიდან. 2021 წლის აღწერით, ქვერეგიონის მოსახლეობა 14 971 ადამიანს შეადგენს.

მუნიციპალიტეტები
პოლიტიკა
2018 წლის ფინეთის საპრეზიდენტო არჩევნების შედეგები:
საული ნიინისტე — 63.4%
ლაურა ჰუჰტასაარი — 10.2%
პაავო ვიაიურიუნენი — 8%
მატი ვანჰანენი — 6.8%
პეკა ჰაავისტო — 5.5%
ტუულა ჰაატაინენი — 3.5%
მერია კიულიონენი — 2.3%
ნილს ტორვალდსი — 0.3%
სამხრეთ-დასავლეთი პირკანმაა

სამხრეთ-დასავლეთი პირკანმაა ― ფინეთის პირკანმაის რეგიონის ერთ-ერთი ქვერეგიონი 2009 წლიდან. 2021 წლის აღწერის მიხედვით, ქვერეგიონის მოსახლეობა 26 719 ადამიანს შეადგენს.

მუნიციპალიტეტები
პოლიტიკა
2018 წლის ფინეთის საპრეზიდენტო არჩევნების შედეგები:
საული ნიინისტე — 64.6%
ლაურა ჰუჰტასაარი — 8.9%
პეკა ჰაავისტო — 7.1%
პაავო ვიაიურიუნენი — 6.5%
მატი ვანჰანენი — 5.2%
ტუულა ჰაატაინენი — 4.3%
მერია კიულიონენი — 3.2%
ნილს ტორვალდსი — 0.2%
სუგიორენი (ხოფის რაიონი)

სუგიორენი — ყოფილი სოფელი ხოფის რაიონში, ქალაქ ხოფის ნაწილი, ართვინის პროვინცია, თურქეთი. სოფლის მოსახლეობა 2021 წლის მონაცემებით 1076 ადამიანი იყო. მდებარეობდა შავი ზღვის ნაპირზე.

სოფლის ძველი ისტორიული, ქართული სახელწოდებაა ქისე.

ისტორია
სოფელ სუგიორენის ძველი სახელწოდებაა „კისი“ ან „კისე“. 1876 წლის ტრაპიზონის პროვინციის წელიწდეულში იგი მოხსენიებულია როგორც „კისე“ . 1935 წლის საყოველთაო აღწერაშიც სოფლის სახელი კისედ არის ჩაწერილი.

ტერიტორია, სადაც კისე მდებარეობს, ანტიკურ ხანაში კოლხეთის სამეფოს ნაწილი იყო. ოსმალებმა ეს რეგიონი 1461 წელს დაიპყრეს, მას შემდეგ რაც ტრაპიზონის იმპერია გაანადგურეს. ხოფა მდებარეობდა რეგიონში, რომელსაც ოსმალთა პერიოდში ლაზისტანი ეწოდებოდა. ოსმალური ადმინისტრაციის მიერ 1583 წელს ჩატარებული აღწერის მიხედვით, დასახლებები ბუჩე, პერონიტი და პანჩოლი უბნის სტატუსით სოფელ კისეს ექვემდებარებოდნენ. მე-17 საუკუნის ბოლოს კისეს სოფელი პანჩოლისთან ერთად უკვე ერთ უბნად იყო აღრიცხული. ამ ორი დასახლების მოსახლეობა 1583 წელს 333 ოჯახისგან შედგებოდა.[8]

კისე, 1876 წლის ტრაპიზონის პროვინციის წელიწდეულის მიხედვით, იყო სოფელი ტრაპიზონის პროვინციის ლაზისტანის სანჯაყის ხოფის რაიონში. მისი მოსახლეობა შედგებოდა 127 ოჯახში მცხოვრები 280 ადამიანისგან. ამ დროს ოსმალური ადმინისტრაცია მხოლოდ მამაკაცების რაოდენობას აღრიცხავდა. ამიტომ, სოფლის საერთო მოსახლეობის დასადგენად, საჭიროა მამაკაცების რიცხვს დაემატოს იმდენივე ქალი. შედეგად ირკვევა, რომ კისეში დაახლოებით 560 ადამიანი ცხოვრობდა. თითო ოჯახზე დაახლოებით 4,4 ადამიანი მოდიოდა, რაც მიუთითებს, რომ ოჯახები არ იყვნენ მრავალრიცხოვანნი. სოფელში, რომელიც სოფლის მეურნეობით ირჩენდა თავს, აღრიცხული იყო 40 თხა/ცხვარი, 300 ძროხა და 3 ხარი.

1935 წელს კისე ექვემდებარებოდა ჩორუჰის პროვინციის (რომელმაც ართვინის პროვინცია ჩაანაცვლა) ხოფის რაიონის ცენტრალურ თემს. სოფლის მოსახლეობა შედგებოდა 1,204 ადამიანისგან. ამის მიუხედავად, კისეს სახელი სოფლის ახალ სახელთან ერთად კიდევ გარკვეული დროის განმავლობაში გამოიყენებოდა ოფიციალურ დოკუმენტაციაში „სუგორენი (კისე)“ ფორმით.

სოფელი სუგორენი 2018 წელს, როგორც უბანი, ხოფის ქალაქს შეუერთდა. უბანში მდებარეობს ისტორიული კისეს ხიდი.
სამხრეთი პირკანმაა

სამხრეთი პირკანმაა ― ფინეთის პირკანმაის რეგიონის ერთ-ერთი ქვერეგიონი 2009 წლიდან. 2021 წლის აღწერის მიხედვით, ქვერეგიონის მოსახლეობა 41 831 ადამიანს შეადგენს.

მუნიციპალიტეტები
პოლიტიკა
2018 წლის ფინეთის საპრეზიდენტო არჩევნების შედეგები:
საული ნიინისტე — 64.2%
პეკა ჰაავისტო — 9.4%
ლაურა ჰუჰტასაარი — 9.1%
პაავო ვიაიურიუნენი — 6%
ტუულა ჰაატაინენი — 4.8%
მერია კიულიონენი — 3.4%
მატი ვანჰანენი — 2.8%
ნილს ტორვალდსი — 0.4%
ზემო პირკანმაა

ზემო პირკანმაა ― ფინეთის პირკანმაის რეგიონის ერთ-ერთი ქვერეგიონი 2009 წლიდან. 2021 წლის აღწერის მიხედვით, ქვერეგიონის მოსახლეობა 21 969 ადამიანს შეადგენს.

მუნიციპალიტეტები
პოლიტიკა
2018 წლის ფინეთის საპრეზიდენტო არჩევნების შედეგები:
საული ნიინისტე — 63.6%
მატი ვანჰანენი — 5.4%
პაავო ვიაიურიუნენი — 7.8%
ლაურა ჰუჰტასაარი — 8.5%
პეკა ჰაავისტო — 6.2%
მერია კიულიონენი — 3.4%
ტუულა ჰაატაინენი — 4.8%
ნილს ტორვალდსი — 0.3%
ტამპერეს ქვერეგიონი

ტამპერეს ქვერეგიონი ― ფინეთის პირკანმაის რეგიონის ერთ-ერთი ქვერეგიონი 2009 წლიდან. 2021 წლის აღწერის მიხედვით, ქვერეგიონის მოსახლეობა 421 988 ადამიანს შეადგენს.

მუნიციპალიტეტები
პოლიტიკა
2018 წლის ფინეთის საპრეზიდენტო არჩევნების შედეგები:
საული ნიინისტე — 62.8%
პეკა ჰაავისტო — 15%
ლაურა ჰუჰტასაარი — 7%
პაავო ვიაიურიუნენი — 5.1%
მერია კიულიონენი — 3.7%
ტუულა ჰაატაინენი — 3.5%
მატი ვანჰანენი — 2.2%
ნილს ტორვალდსი — 0.7%