iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
თემურ ჯავახიშვილი

თემურ ჯავახიშვილი, თემო ჯავახი (დ. 16 თებერვალი, 1951, თბილისი) — ქართველი მსახიობი და მხატვარი.

ბიოგრაფია
დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის ქსოვილების მხატვრული გაფორმების ფაკულტეტი 1976 წელს, ხოლო კინოს სტუდია „ქართულ ფილმთან“ არსებული სამსახიობო სტუდია 1974 წელს.

1995 წლამდე მუშაობდა თბილისის სახელმწიფო მარიონეტების თეატრში. 1976 წლიდან მონაწილეობდა გამოფენებში, მათ შორისაა: სეგ (1976); საფოსტო ხელოვნების გამოფენა — იტალია (1994), პორტუგალია (1995); თურქეთი (1995); ფიროსმანის კლუბი და „ძველი გალერეა“ (თბილისი, 1997); ზაარბრიუკენი (1998); 3 გამოფენა, „ძველი გალერეა“ (თბილისი, 1999); 2000 წელს — „-გალერეა“ (თბილისი), გიუმრი (სომხეთი), სოჭი (რუსეთი); ორი გამოფენა რუსეთში (2001); 2002 წელს — კალინინგრადი და ეკატერინბურგი (რუსეთი), საბერძნეთი, საფრანგეთი; ვიზუალური ხელოვნების ინტერნაციონალური ფორუმები (ქარვასლა, „აპენდიქსი“, „კავკასიის ხელოვნება“, თბილისი, 2004); ჯგუფური გამოფენა იტალიაში (2005). პერსონალური გამოფენები: „ “ (სან-დიეგო, 1989); ვიდეო შოუ (თბილისი, 1994); „აღმოსავლეთიდან დასავლეთისაკენ“ (თბილისი, 1999); „სხვადასხვა“ (თბილისი, 2000). არის პერფორმანსების პროდიუსერი და შემსრულებელი; მარიონეტების თეატრის თანადამფუძნებელი (1981); ავტორი კრებულისა „ექსპერიმენტული პოეზია“ (1993).

საქართველოს თეატრალური საზოგადოების წევრი (1981 წლიდან) და საქართველოს მხატვართა კავშირის წევრი (1976 წლიდან).

შემოქმედება
თემო ჯავახი არის ერთ-ერთი პირველი უფროსი თაობის, კერძოდ ე.წ. 80-იანელების წარმომადგენელი, რომელიც ნონკორფომისტულ, ექსპერიმენტულ ხელოვნებას ავითარებდა. ჯავახის სახელოვნებო პრაქტიკები მოიცავს ვიდეო-არტს, კონცეპტუალურ ინსტალაციას, ნახატ ობიექტს, კონკრეტულ პოეზიას, ფერწერასა და ინსტალაციას. ხელოვანის მედიუმები მასალის ექსპერიმენტთან ერთად ყოველთვის კონცეპტუალურ შრეებს აერთიანებს და ამდენად წარმოგვიდგენს ხელოვანს, როგორც მოაზროვნეს, დამკვირვებელსა და გარემოს კრიტიკულად შემფასებელს.
ესპანეთ-სომხეთის ურთიერთობები

ესპანეთ-სომხეთის ურთიერთობები აღნიშნავს ორმხრივ ურთიერთობებს სომხეთის რესპუბლიკასა და ესპანეთს შორის. ორ ქვეყანას შორის ურთიერთობის ისტორიის ცენტრალური წერტილი სომხების ესპანეთში მიგრაციაა, სადაც დაახლოებით 40 000 სომეხი გადასახლდა. ესპანეთიც და სომხეთიც ევროპის საბჭოს წევრი ქვეყნები არიან. სომხეთის საელჩო ესპანეთში მადრიდში მდებარეობს. ესპანეთის საელჩო მოსკოვში (რუსეთი) მდებარეობს და საპატიო საკონსულო ერევანშიც ფუნქციონირებს.

ისტორია
ადრეული ურთიერთობები
სომხეთსა და ესპანეთს შორის პირველ კონტაქტებს 1382 წლამდე მივყავართ, როდესაც კილიკიის სომეხთა სამეფოს მეფე, ლევონ თავშესაფრისა და დახმარების საძიებლად ესპანეთის მეფე ხუან -ს ეწვია. ესპანეთში ლევონ -ს მადრიდის ლორდის წოდება მიანიჭეს. იგი ესპანეთში 1390 წლამდე დარჩა, სანამ მეფე ხუან გარდაიცვლებოდა. საუკუნეების განმავლობაში სომხები ესპანეთში ომებისა და არეულობებისგან თავის დასაღწევად ჩადიოდნენ. - საუკუნეებში არაერთი სომეხი ესპანურ ექსპედიციებს შეუერთდა.

თანამედროვე ურთიერთობები
დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ ესპანეთში 20 000-ზე მეტი სომეხი გადასახლდა. 2003 წელს ესპანეთმა ერევანში საპატიო საკონსულო გახსნა. 2010 წლის აგვისტოში კი მადრიდში სომხეთის საელჩო გაიხსნა. ბოლო წლებში ესპანეთის ხუთმა პროვინციამ სომხების გენოციდი აღიარა (არაგონი, ბალეარის კუნძულები, ბასკეთი, კატალონია და ნავარა). 2010 წელს ვალენსიის ქალაქ მისლატაში სომხების გენოციდისადმი მიძღვნილი ძეგლი აღიმართა.

უმაღლესი დონის ვიზიტები
2007 წლის ივნისში და განმეორებით, 2010 წლის მარტში ესპანეთში ოფიციალური ვიზიტით იმყოფებოდა ესპანეთის საგარეო საქმეთა მინისტრი, მიგელ ანხელ მორატინოსი. ესპანეთის საგარეო საქმეთა მინისტრი, ხოსე მანუელ გარსია-მარგალო 2014 წლის აპრილში ეწვია სომხეთს. ამ უკანასკნელის საგარეო საქმეთა მინისტრი ვარტან ოსკანიანი პირველად 2000 წლის ნოემბერში, ხოლო მეორედ 2007 წლის ნოემბერში ოფიციალური ვიზიტით იმყოფებოდა საბერძნეთში. ბაკლანეთის სახელმწიფოში უმაღლესი ვიზიტით სამჯერ იმყოფებოდა საგარეო საქმეთა მინისტრი, ედუარდ ნალბანდიანი (2010 წლის მაისი, დეკემბერი და 2013 წლის ივნისი).
პოდესტა

პოდესტა (, -დან — „ხელისუფლება“) — უმაღლესი ადმინისტრაციული პირი (აღმასრულებელი და სასამართლო ხელისუფლების მეთაური) – საუკუნეების იტალიის მრავალ ქალაქ-კომუნაში. ირჩევდნენ (როგორც წესი, სხვა ქალაქის მცხოვრებს) 6 თვიდან 1 წლამდე ვადით. საუკუნის მე-2 ნახევარში იმპერატორმა ფრიდრიხ ბარბაროსამ თავის თავს მიანიჭა პოდესტას დანიშვნის უფლება, რამაც ეს თანამდებობა იმპერატორის ხელისუფლების წარმომადგენლად აქცია. ლენიანოს ბრძოლის (1176) შემდეგ ქალაქებმა კვლავ მოიპოვეს მისი არჩევის უფლება. საუკუნის შუა ხანებიდან პოპოლანების წარმატებულმა ბრძოლამ ნობილების წინააღმდეგ მრავალ ქალაქში (ბოლონია, ფლორენცია და ბევრი სხვა) პოდესტას ხელისუფლების დასუსტება და ხალხის კაპიტნის ინსტიტუტის გაძლიერება გამოიწვია. – საუკუნეებში პოდესტას მხოლოდ სასამართლო ფუნქციები გააჩნდა. საუკუნის დასაწყისში ადგილი დაუთმო მოსამართლეთა კოლეგიას. შუა საუკუნეების ზოგიერთ მსხვილ იტალიურ ქალაქ-სახელმწიფოში (ვენეცია, გენუა, ფლორენცია) მათ დაქვემდებარებაში მყოფ ტერიტორიებზე არსებული ქალაქების მმართველები აგრეთვე პოდესტად იხსენიებოდნენ, მათ ცენტრალური ხელისუფლება ნიშნავდა.

1926 წელს ფაშისტური იტალიის ქალაქებში შემოიღეს ამავე სახელწოდების უმაღლესი ადმინისტრაციული თანამდებობა, რომელსაც მთავრობის მიერ დანიშნული პირები იკავებდნენ. 1946 წლის იანვარში ფაშისტური რეჟიმის მარცხთან ერთად პოდესტას თანამდებობა გაუქმდა.
სავსე სახლი (სომხური სერიალი)

სავსე სახლი (სომხურად: ) — სომხური სიტკომის სტილის სატელევიზიო სერიალი, რომელიც არმენ პეტროსიანმა შექმნა. სერიალის პრემიერა სომხეთის ტელევიზიით 2014 წლის 4 ოქტომბერს შედგა. მეშვიდე სეზონი შოუს ბოლო სეზონია. სერიალის მოქმედება მიმდინარეობს ერევანში, სომხეთში.

მიმოხილვა
მსახიობები და პერსონაჟები
ძირითადი პერსონაჟები
არსენ გრიგორიანი - მიჰრან ცარუკიანი

ლიკა გაბრიელიანი - არპი გაბრიელიანი

ფელიქს ჰოკობიანი - გორ ჰოკობიანი

ტატევ იერანიანი - ანი იერანიანი

მუშეღ "მუშო" დანიელიანი - გრიგორ დანიელიანი

თამარა ავეტისიანი - მარჯან ავეტისიანი

მეორეხარისხოვანი პერსონაები (ერთ სეზონზე მეტი)
გარიკ სეფხანიანი განასახიერებს რუბენ სეფხანიანს (სეზონები 1–7) "სავსე სახლში". ის არის კაფეში ბარმენი და მიმტანი. ზარას მეგობარი ბიჭი.

მენჩი განასახიერებს სერგეის (სეზონები 1, 3-7) გამყიდველი, რომელიც გოგონებსა და ბიჭებს ატყუებდა.

ლერნიკ ჰარუთიანიანმა განასახიერა გაგაზი (სეზონები 1–2, 5-7) იანასა და ევას ძმა.

მოვსეს კარაპეტიანი ასახავს ჰრაჩ გაბრიელიანს (1–7 სეზონი), რომელიც ლიკას ძმაა. შეერთებულ შტატებში ცხოვრობს თავის შეყვარებულთან ერთად.

კრისტინა ეგოიანი განასახიერებს ზარა ეგოიანს (5-7 სეზონი) სავსე სახლის კაფეს მიმტანი. რუბენის შეყვარებული.

მკრტიჩ არზუმანიანი ასახავს იშხანს (სეზონი 6-7) მუშეგის მამა და ფელიქსის ბიძა.

ელა ტარუნჩი ასახავს ელას (სეზონები 1-4). ის არსენის დედა.

მეორეხარისხოვანი პერსონაჟები (ერთი სეზონი)
ანატი საქანიანი განასახიერებს რუზანას "რუზანს" (სეზონი 1) "ფულჰაუსის" კაფის ყოფილი მენეჯერი.

ლილიტ ჰაროიანი განასახიერებს ევას (სეზონი 2) არსენის ყალბი შეყვარებული. გაგაზის და.

ადრიანა გალსტიანი განასახიერებს ელენა "ელას" (სეზონი 2-3) ახალი მოიჯარე. მე -2 სეზონში განასახიერებს ფსიქოლოგ მარგარიტას.

ევა ხაჩატრიანი ასახავს ნორას (სეზონი 3), რომელიც ახალი მოიჯარე.

დავით აღაჯანიანი განასახიერებს ტიგრანის (სეზონი 2), რომელიც თამარას ძმისშვილია.

მარიამ მელიქიანი განასახიერებს იანას (სეზონი 1) არსენის ყოფილი შეყვარებული.

მარინკა ხაჩატრიანი განასახიერებს მანე იერანიანს (სეზონი 4) ტათევის და, რომელიც სტეპანაკერტიდან იყო ჩამოსული.

გევორგ მარტიროსიანი განასახიერებს დავითს (სეზონი 4) მანეს მეგობარი და თანაკლასელი.

არმან ჰოვანისიანი განასახიერებს იშხანს (სეზონი 5). მუშეგის ვაჟი.

ლილი კარაპეტიანი განასახიერებს ლილიტს (სეზონი 5). დიზაინერი, ფელიქსის კლასელი და მეგობარი გოგონა 5 სეზონის 1 ნაწილში.

ჰაიკ პეტროსიანი ასახავს სევაკს (სეზონი 6). ლიკას მეგობარი ბიჭი.

თამარა პეტროსიანი განასახიერებს ნარა ისაჰაკონას (სეზონი 6). სერგეის ყოფილი ცოლი, ფსიქოლოგი.

ელენ ასატრიანი განასახიერებს კნარიკს (სეზონები 7) რეპორტიორი

პირველი სეზონი (2014)
ორი სტუდენტი (ლიკა და ტათევი), მაკლერის დახმარებით, ქირაობს ბინას. მათდა გასაკვირად, მათ აღმოაჩინეს 3 კაცი, რომლებიც ერთ ბინაში ცხოვრობენ (ფელიქსი, მუშეგი და არსენი). აღმოჩნდა, რომ მათ ბინა იგივე მაკლერის დახმარებით აქვთ ნაქირავები და ასევე გადაიხადეს მთელი წლის განმავლობაში.

მხარეები არ დაუკავშირდებიან მაკლერს და თანხმდებიან იცხოვრონ ბინაში, სანამ ის გამოჩნდება. შემდეგ ჩამოდის მეზობელი, რომელიც მეპატრონის თხოვნით პატრონობს სახლს (თამარა). მაცხოვრებლები ხვდებიან, რომ თამარას შეუძლია პატრონს მოუყვეს არსებული სიტუაციის შესახებ და შედეგად შესაძლებელია ქუჩაში აღმოჩდნენ, ამიტომ ისინი გადაწყვეტენ თავი წარმოაჩინონ როგორც ერთი ჯგუფი.
თუ მხოლოდ ყველა

თუ მხოლოდ ყველა (სომხურად: ) — 2012 წლის სომხური დრამატული ფილმი, რომლის რეჟისორია ნატალია ბელიაუსკენე. ფილმი შეირჩა როგორც სომხეთის კანდიდატი ოსკარის უცხოენოვანი ფილმის კატეგორიაზე, მაგრამ ნომინაცია ვერ მოიპოვა.

შინაარსი
საშა, გოგონა რუსეთიდან, მიემგზავრება სომხეთში მთიანი ყარაბაღის ომის ვეტერანის მოსაძებნად, სახელად გურგენი. მისი პოვნის შემდეგ, გოგონამ მას უთხრა, რომ სურს მამის საფლავზე ხე დარგოს. მისი მამა ვეტერანთან ერთად იბრძოდა. კაცი დიდად არ არის დაინტერესებული და სოფელში მიჰყავს, რომ იპოვოთ იპოვოს ისეთი ხალხი, ვინც ომის დროს მამასთან ერთად მსახურობდა. საბოლოოდ პასუხისმგებლობა დაეუფლა გურგენს, რადგან ის მანქანას იპარავს მისი მექანიკოსის მაღაზიიდან და მოგზაურობს ახალგაზრდა გოგონასთან ერთად. საშას მამის დანაყოფის ზოგიერთი წევრის შეკრების შემდეგ, გურგენს იმ ძნელი პერიოდის გახსენება უმძიმს. . ის თავს დამნაშავედ გრძნობს საშას მამის გარდაცვალების გამო, ვინაიდან სწორედ მისმა ტყვეობამ განაპირობა სამაშველო ოპერაცია, რომელმაც მისი სიცოცხლე შეიწირა. გარდა ამისა, მან არ იცის როგორ უთხრას საშასა, რომ მამის საფლავი ფრონტის ხაზის მეორე მხარესაა. როდესაც ისინი საბოლოოდ მიაღწევენ ფრონტის სამხედრო პოსტს, პასუხისმგებელი მეთაური უარს ამბობს მათ გატარებაზე.

ღამით, გურგენი და საშა მოგზაურობას ასრულებენ და ხის დარგვა შეუძლიათ. მზის ამოსვლისთანავე აზერბაიჯანელი სოფლელი ხედავს ორს და თოფით იპყრობს მათ. მათი დაკითხვის შემდეგ, იგი გაიგებს მიზეზს, რომ ისინი საფლავზე მივიდნენ და ტირილს იწყებს, რადგან ომის გამო 10 წლის შვილს დაკარგავს. იგი უშვებს მათ იმ პირობით, რომ სომხურ მხარეში მისი შვილის საფლავთანაც დარგავენ ხეს. ახალგაზრდა ბიჭის საფლავზე ხის დარგვის შემდეგ ისინი ლაშქრობას იწყებენ ქალაქში. საპირფარეშოების შესვენებაზე გაჩერებისას, ოლიგარქის მცველები, რომელთა მანქანაც გურგენმა მოიპარა, მათ დაეწივნენ. ისინი ვეტერანს სცემენდა მანქანას დაიბრუნებენ. საშა, რომელიც მომხდარს ვერ ნახავს გატეხილი სომხურით ეკითხება მას, თუ როგორაა. მისი საშინელი სომხურის გამო ამ მომენტზე სომხები ძალიან ხალისობენ.

პლაგიატის ბრალდება
ფილმის გარშემო დაპირისპირება წარმოიშვა, რადგან აზერბაიჯანელი მწერალი ელჩინ ჰუსეინბეილი აცხადებს, რომ ფილმის სიუჟეტი შეიცავს უამრავ ელემენტს, როგორც მისი მოთხრობა მზის დაბრმავება (აზერბაიჯანული: ). მწერალი ამბობს, რომ ეს მან 2010 წლის დასაწყისში დაწერა. მოთხრობა გამოქვეყნდა 2010 წლის 27 თებერვალს 525-ე გაზეთში და ივნისის ნომერში "ხალხთა მეგობრობა". ამ თემაზე დისკუსია გაიმართა აზერბაიჯანის მწერალთა კავშირთან გამართულ პრესკონფერენციაზე. ღონისძიებას ესწრებოდნენ აზერბაიჯანის საავტორო უფლებების სააგენტოს წარმომადგენლები. ჰუსეინბეილმა ასევე შესთავაზა აზერბაიჯანის საავტორო უფლებების სააგენტოს დაუკავშირდნენ კინო დაჯილდოების კომიტეტს ამ საკითხთან დაკავშირებით. ამასთან, მაიკლ პოღოსიანი ("თუ მხოლოდ ყველას" მწერალი) ირწმუნება, რომ მან სცენარი დაწერა 2010 წლის დასაწყისში მას შემდეგ, რაც შეხვედრა გამართა ხალხთან, რომლებმაც ომში მონაწილეობა მიღეს. ის ამტკიცებს, რომ სცენარი 2010 წლის გაზაფხულზე შექმნა. გარდა ამისა, მაიკლ პოღოსიანმა თქვა: ”ჩვენ ანალოგიურად შეგვეძლო აზერბაიჯანელების დადანაშაულება ჩვენი ფილმის მონატრების სიუჟეტის მოპარვაში, სადაც მთავარმა გმირმა გადაკვეთა საზღვარი, რომ თავის სამშობლოში გარდაცვლილიყო."
ედუინ ლანკესტერი

ედუინ ლანკესტერი (დ. 15 მაისი, 1847, ლონდონი — გ. 15 აგვისტო, 1929, ლონდონი) — ინგლისელი ზოოლოგი და ემბრიოლოგი, ლონდონის სამეფო საზოგადოების წევრი (1875-დან). ლანკესტერის შრომები ეხება ნამარხ თევზებს, რგოლოვანი ჭიების, მოლუსკების და ფეხსახსრიანების ანატომიას და ემბრიოლოგიას, უხერხემლოთა სისტემატიკას. 1877 წელს ჭიები დაყო სამ ტიპად: ბრტყელი, მრგვალი და რგოლოვანი. ცხოველთა სისტემაში ცალკე ჯგუფად გამოყო ღრუბლები.
პოლ ლანჟევენი

პოლ ლანჟევენი (დ. 23 იანვარი, 1872, პარიზი — გ. 19 დეკემბერი, 1946) — ფრანგი ფიზიკოსი, პარიზის მეცნიერთა აკადემიის წევრი (1934), ლონდონის სამეფო საზოგადოების წევრი.

ბიოგრაფია
1891 წელს დაამთავრა ფიზიკის და ქიმიის ინდუსტრიული სკოლა. 1897 წელს დაამთავრა პარიზის ნორმალური სკოლა, მიიღო ქალაქის სტიპენდია და ერთი წელი მუშაობდა კევენდიშის ლაბორატორიაში კემბრიჯში ჯ. ტომსონთან. საფრანგეთში დაბრუნების შემდეგ ასწავლიდა პარიზის უნივერსიტეტში. 1902 წლიდან მუშაობდა კოლეჟ დე ფრანსში, სადაც 1909 წლიდან იყო პროფესორი. 1905 წლიდან ფიზიკის და ქიმიის ინდუსტრიულ სკოლაში დაიკავა კათედრა. 1925 წლიდან იყო ამ სკოლის დირექტორი. 1926 წელს ეს სკოლა გადააკეთა უმაღლეს სასწავლო დაწესებულებად.

1933-1939 წლებში მონაწილეობდა ამსტერდამ-პლაილეის მოძრაობაში. 1934 წლიდან სათავეში ედგა ანტიფაშისტურ კომიტეტს. 1939 წელს დააარსა და ხელმძღვანელობდა საზოგადოებრივ-პოლიტიკურ ჟურნალ პანსეს. 1940 წლის ოქტომბერში გერმანელმა ოკუპანტებმა დააპატიმრეს, ხოლო დეკემბერში ტრუაში გადაასახლეს. 1944 წლის მარტში წინააღმდეგობის მოძრაობის დახმარებით გადავიდა შვეიცარიაში. 1944 წელს შევიდა საფრანგეთის კომუნისტურ პარტიაში.

ლანჟევენმა დაამუშავა აირში დამუხტული იონების მოძრაობის თეორია, შემოიღო რეკომბინაციის ალბათობის ცნება. შექმნა იონთა ძვრადობის განსაზღვის მეთოდები. მისი მნიშვნელოვანი შრომები შეეხება ნივთიერებათა მაგნიტური თვისებების სტატისტიკურ თეორიას. მისი მოსწავლეები იყვნენ ირენ ჟოლიო-კიური და ეჟენი კოტონი.
ქარადაღის რაიონი

ქარადაღის რაიონი (აზერ. ) — ბაქოს ქალაქის 12 ადმინისტრაციული რაიონიდან ერთ-ერთი. ესაზღვრება ბაქოს ქალაქ იასამალის, საბაილისა და ბინაგადის რაიონებს, აგრეთვე აზერბაიჯანის აფშერონის, სალიანისა და ჰაჯიყაბულის რეგიონებს. დღესდღეობით, გარდაღის რაიონის ტერიტორია 1080 კმ²-ია.

ისტორია
ქარადაღის მხარე, როგორც ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული, შეიქმნა 1923 წელს, პუტა-შუბანის შახტის გახსნასთან დაკავშირებით. 1923 წლის 7 მაისს, სოფელ პუტას კლუბში ჩატარებულ პარტიულ კონფერენციაზე გადაწყდა რაიონის დაფუძნება.

დასახელება
რეგიონის სახელწოდება უკავშირდება ამიერკავკასიის პირველი სარკინიგზო სადგურის იგივე სახელს - ქარადაღის რკინიგზის სადგურს.

1937 წლამდე ამ ტერიტორიას მიქოიანოვსკი ერქვა. 1937 წელს მას მოლოტოვსკი დაარქვეს და ასე ეწოდებოდა 1956 წლამდე, როდესაც რეგიონს დღევანდელი სახელი მიენიჭა - . ამასთან, 1963 წელს რაიონს კვლავ ეწოდა სახელი აზიზბეიოვი. რეგიონს ეს სახელი მხოლოდ 3 წლის განმავლობაში ჰქონდა, რის შემდეგაც 1966 წელს მას დაარქვეს ქარადაღის სახელი.

მთავრობა
ქარადაღის რეგიონის აღმასრულებელი ხელისუფლების საქმიანობა რეგულირდება აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის ჰეიდარ ალიევის 1999 წლის 16 ივნისის განკარგულების შესაბამისად, „ადგილობრივი აღმასრულებელი ხელისუფლების დებულებების შესახებ“, რაიონის აღმასრულებელი ხელისუფლების მეთაური სულეიმან მიქაილოვია.

ქარდაღის რაიონის ტერიტორიაზე 11 ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულია.

მოსახლეობა
ბაქოს სახელმწიფო სტატისტიკური სამსახურის 2012 წლის სტატისტიკური მონაცემებით 109,400 ადამიანი ცხოვრობს რაიონში. .

ეკონომიკა
90 ინდუსტრიული საწარმო კონცენტრირებულია ქარდაღის მხარეში, საიდანაც 22 მსხვილია. ქარდაღის რეგიონში მოქმედებს ასევე გაზის გადამამუშავებელი საწარმო.

განათლება
გარდაღის რეგიონში არის 30 სასწავლო დაწესებულება, მათ შორის: 25 საშუალო სკოლა, 4 ლიცეუმი და 1 ინტერნატი. ასევე რეგიონში არის 3 მუსიკალური სკოლა და 22 საბავშვო ბაღი.

კულტურა
ქარადაღის რაიონის ტერიტორიაზე მდებარეობს: 8 კულტურის სახლი, 1 მუზეუმი, 10 ბიბლიოთეკა, 10 კულტურისა და დასვენების ბაღი, 1 ეროვნული ნაკრძალი და ასევე 10 მეჩეთი.

რელიგიური თემები
აზერბაიჯანის რესპუბლიკის სახელმწიფო კომიტეტის მიერ რელიგიურ ორგანიზაციებთან მუშაობის შესახებ რეგისტრირებული ქარადაღის რაიონის ტერიტორიაზე არსებული რელიგიური თემებია:
სოფელ ლოკბატანის მეჩეთის რელიგიური თემი
სოფელ სანგაჩალის მეჩეთის რელიგიური თემი
სოფელ გობუსტანში მეჩეთის რელიგიური თემი

ჯანდაცვა
ქარადაღის რაიონის ტერიტორიაზე მდებარეობს: 7 საავადმყოფო, 6 ამბოლატორიული კლინიკა, 1 სტომატოლოგიური კლინიკა, 1 სამშობიარო სახლი და რესპუბლიკური საავადმყოფო.

რესურები ინტერნეტში
 .
სადარაკის მეჩეთი

სადარაკის მეჩეთი (აზერბ. ) — მეჩეთი ბაქოს ქარადაღის რაიონში, ლოკბატანის დასახლებაში, სადარაკის სავაჭრო ცენტრის ტერიტორიაზე .

ისტორია
მეჩეთი აშენდა 2007 წელს. ლოცვის სახლს ემსახურება ძირითადად სავაჭრო ცენტრის მრავალი თანამშრომელი, რომელიც ერთ–ერთი უდიდესია კავკასიაში .

მეჩეთი არის იმამ ჯაფარ ჯაფარ სადიკის სახელობის. სადარაკის მეჩეთი არის შიიტური. ის არის მოქმედი მეჩეთი ბაქოში.

არქიტექტურა
მეჩეთი ორსართულიანია, თანამედროვე რვაკუთხა ფორმის, დიდი სფერული გუმბათით. სამწუხაროდ მინარეთი დაკარგულია. მეორე სართულზე გუმბათის მთლიანი პერიმეტრის გასწვრივ 14 სარკმელია დამონტაჟებული.

მეჩეთის მიმდებარე ტერიტორიაზე, რომელიც მთავარი კომპლექსის ნაწილია, განთავსებულია მეორადი სწორკუთხა ნაგებობა კრამიტით გადახურული სახურავით, სადაც თაყვანისმცემლები რიტუალს ასრულებენ.

თავად მეჩეთი, მიმდებარე ტერიტორიასთან ერთად, გარშემორტყმულია გალავანით, რომელიც დაახლოებით ორი მეტრის სიმაღლისაა და ქვა-რკინის ნაგებობაა. მეჩეთის მინბარი (ტრიბუნა) და მიჰრაბი დამზადებულია ხისგან და გაფორმებულია ხელნაკეთი ნიმუშებით.

ამავე დროს, მას ყველა საჭირო პირობა აქვს 350-მდე მორწმუნის მისაღებად. იერუსალიმის მეჩეთის სტილში, სადარაკის სავაჭრო ცენტრის გენერალური გეგმის შესაბამისად აშენებულ მეჩეთს არ აქვს მინარეთი.
ჩალაძეები

ჩალაძეები — რაჭული წარმოშობის საგვარეულო. ძირითადად გავრცელებულია თბილისში, რაჭაში, რუსთავში და კახეთში. საქართველოში 1000 ყველაზე გავრცელებული გვარიდან 534-ე ადგილს იკავებს.

წარმოშობა
„ჩალა“ (ბზე) მეტსახელია გვარებში: ჩალაძე, ჩალაშვილი, ჩალაური. გადმოცემით, ჩალაძეთა წინაპრები სიდამონიძეები ყოფილან, ქართლიდან ბატონს გაქცევიან და პირველად ნაკიეთში ჩასახლებულან. საბუთებში მოხსენიებულია მამასახლისი ბერო ჩალაძე, მეუღლე მართა, ვაჟი მამუკა, ქალიშვილი ანა (ბორბალო 1823 წ., სცსსა, ფ 254 , 802, ფურ. 77-83); ტფილისის მაზრის სოფელ ბორბალოს მცხოვრებ, საბატონო ყმას ბერუა ჩალაძეს დაებადა ვაჟი კანონიერის ცოლის დავითას ასულ მართასგან. რაჭაში ცხოვრობენ სოფლებში: საკაო, ურავი, უწერა, ძეგლევი, ნაკიეთი.

ისტორია
გვარი „ჩალაძე“ ონის მუნიციპელიტეტის სოფელ ძეგლევის ერთ-ერთი მკვიდრი გვარია. წყაროებში ძეგლევი მოიხსენიება საუკუნიდან. სოფელში მოსახლეობის რიცხოვნობა ეტაპობრივად მცირდებოდა და ჩალაძეები ძირითადად ნაკიეთში, ნაწილი კი ურავში დასახლდა.

1882 წელს ზემო რაჭიდან გლეხ-კაცობა, ოთხ-ოთხი, ხუთ-ხუთი ოჯახობა ერთად მიდის მამისონის მთის გადაღმა და სახლდება ალაგირში, ვლადიკავკაზში, მოზდოკში, ნალჩიკში, კისლოვოდსკში და პლასტუნკაში. სადაც როგორც ამბობდნენ სახელმწიფო და კერძო პირების მიწებს იჯარით გასცემდნენ, თან იქვე არსებულ მზა სახლებსაც შეისყიდიდნენ. 1919 წელს ოსებმა იერიში მიიტანეს ალაგირში მცხოვრებ ქართველებზე მას შემდეგ, რაც საქართველოში ოსების აჯანყება ჩააქრო ქართულმა გვარდიამ ვალიკო ჯუღელის მეთაურობით. ალაგირელი რაჭველები აიყარნენ და უკან დაბრუნდნენ. მათი დიდი ნაწილი ჩაასახლეს ლაგოდეხის რაიონში, სადაც დღემდე ცხოვრობენ მათი შთამომავლები. 1997 წლის მონაცემებით, ლაგოდეხში სახლობს 163 ჩალაძე.

1900-იანი წლების დასაწყისში ჩალაძეებმა გუგეშაშვილებმა და ქებაძეებმა რაჭაში მოაშენეს ახალი სოფელი ბორცო. 1949 წელს ურავის მოსახლეობის დიდი ნაწილი იარაღის ძალით აფხაზეთში გადაასახლეს.

1957 წელს ჩალაძეების ნაწილი საცხოვრებლად გადმოდის ასურეთში (ასურეთი, ბორბალო). 1990-იანი წლების დასაწყისში აფხაზეთის შეიარაღებულმა კომფლიქტმა, დანარჩენ რაჭველებთან ერთად, ურაველი ჩალაძეებიც დევნილად აქცია და მიმოფანტა საქართველოს სხვადასხვა კუთხეში. ნაწილი ისევ ურავში დაბრუნდა.

სტატისტიკური მონაცემი
ცნობილი ჩალაძეები
ავთანდილ ჩალაძე
გიორგი ჩალაძე
ვასილ ჩალაძე
კორნელი ჩალაძე
ლოკბატანი

ლოკბატანი (აზერბ. ) — დაბა აზერბაიჯანში, შედის ბაქოს ქარადაღის რაიონში. ლოკბატანის მოსახლეობა 99 ათასი ადამიანია (2019 წლის მონაცემებით). ძველად დაბის ტერიტორიაზე ქარავნების ბანაკი იყო. ადგილის ჭაობიანობის გამო კი აქლემები ხშირად იხრჩობოდნენ აქ. აქედან მოდის დასახლების სახელი -“ („“ სპარსული სიტყვაა და "აქლემს" ნიშნავს, „“ კი - "იძირებას").

ურბანული ტიპის დასახლება საუკუნის დასაწყისში, ნავთობის ბუმის გამოისობით გაჩნდა. ის მუდმივად იზრდებოდა და იცვლიდა იერსახეს. დღეს კი, დაბის მახლობლად დიდი სავაჭრო ცენტრების „სადარაკი“ და „ბინა“ შენდება. ამასთან, დაბა ფართოვდება, ძველი ლერწმის სახლები ინგრევა და ახალი სახლები შენდება. სადარაკის მეჩეთი კი სადარაკის სავაჭრო ცენტრის ტერიტორიაზე 2007 წლიდან ფუნქციონირებს.

ცენტრალური ფოსტის გვერდით ჰეიდარ ალიევის სახელობის პარკია, ხოლო დაბის ამ ნაწილში აშენდა სახელმწიფო უსაფრთხოების სამინისტროს ახალი შენობა. აქ შეხვდებით ოლიმპიურ სტადიონს, რამდენიმე სკოლას, სასურსათო ბაზარსა და სხვა მნიშვნელოვან ნაგებობებს.

ახალი სახლები 1980-იანი წლების შემდეგ აშენებული დასახლების ნაწილია.

დაბის უძველესი მხარე შუა ნაწილია, რომელიც 40–50–იან წლებში აშენდა, აქ შეხვდებით რამდენიმე არქიტექტურულ ძეგლს, როგორებიცაა: კულტურის სასახლე, ძველი უნივერმაღი, ძველი ხუთსართულიანი შენობა. როგორც ჩანს, აქ შენობებს თავდაპირველად პატიმრები აშენებდნენ, ხოლო მოგვიანებით - გერმანელი სამხედრო ტყვეები.

ეს შენობები დამზადებულია სპეციალური სტილით: არსებული მონაცემებით, შენობებს აქვთ მიწისქვეშა გვირაბებისა და გადასასვლელების ქსელი, დაბომბვის დროს გამოსაყენებელი სპეციალური ბუნკერები და თავშესაფრები. ამ დროისთვის დაბაში ძალიან ცოტა ძველი მაცხოვრებელია შემორჩენილი, ამიტომ პრაქტიკულად შეუძლებელია დაბის წარსულის შესახებ ინფორმაციის შეგროვება.

დაბის მახლობლად მდებარეობს ამავე სახელწოდების ტალახის ვულკანი. აღსანიშნავია, რომ იგი ყველაზე დიდია მსოფლიოში. ტალახის ვულკანმა 2001 წლის ოქტომბერში წარმოშვა ბუნებრივი აირის სანახაობრივი ალები .

აქ მდებარეობს ახალი საავადმყოფო. ლოკბატანთან უახლოესი დასახლებებია პუტა და გობუ.

სპორტი
ქალაქს ჰყავს ერთი პროფესიონალური საფეხბურთო გუნდი, „ქარადაღ ლოკბატანი“, რომელიც ამჟამად ასპარეზობს აზერბაიჯანის მეორე ლიგაში, პირველ დივიზიონში .
გუსტავ ლანსონი

გუსტავ ლანსონი (დ. 5 აგვისტო, 1857, ორლეანი — გ. 15 დეკემბერი, 1934) — ფრანგი ლიტერატურათმცოდნე. მისი მთავარი შრომაა „ფრანგული ლიტერატურის ისტორია“ (1894) და მისი დამატება „ახალი ფრანგული ლიტერატურის ბიბლიოგრაფიული სახელმძღვანელო“ (ტ. 1-4, 1909-1912). ავტორია მონოგრაფიებისა: „კომპოზიციისა და სტილის პრინციპები“ (1887), „ნიველ დე ლა შოსე“ (1887), „ბუალო“ (1892), „კორნელი“ (1898), „ვოლტერი“ (1906). ლიტერატურის ისტორიის მეთოდი“ (1910), „ფრანგული ტრაგედიის ისტორიის ნარკვევი“ (1920). უმთავრესად მიყვებოდა კულტურულ-ისტორიული სკოლის ტრადიციებს, იყენებდა ფ. ბრიუნეტიერის, ი. ტენის, შ.ო. სენტ-ბევის მეთოდებს.
დავით იმედაშვილი (რეჟისორი)

დავით იმედაშვილი (დ. 23 აპრილი, 1979, თბილისი) — ქართველი რეჟისორი და პროდიუსერი. მისი ცნობილი ნამუშევრებია  „ოცნების ქალაქი“ (2009) და „ვისი სული გსურს“ (2016). აგრეთვე არის ჰოლივუდური მძაფრსიუჟეტიანი თრილერის, „აგვისტოს 5 დღე“ აღმასრულებელი პროდიუსერი.

ბიოგრაფია
დაიბადა თბილისში, 1979 წლის 23 აპრილს. 2004 წელს დაამთავრა შოთა რუსთაველის სახელობის თბილისის თეატრალური ინსტიტუტის სარეჟისორი ფაკულტეტი.

კინოკარიერა
პირველი სრულმეტრაჟიანი მხატვრული ფილმი — „ოცნების ქალაქი“ 2009 წელს გადაიღო. 2016 წელს მისი რეჟისურით ეკრანებზე ახალი რომანტიკული კომედია და ფენტეზი — „ვისი სული გსურს“ გამოვიდა.

2011 წელს იყო ქართულ-ამერიკული თრილერი ფილმის „აგვისტოს 5 დღე“ აღმასრულებელი პროდიუსერი, რომელშიც მონაწილეობენ ჰოლივუდის ვარსკვლავები როგორებიც არიან ენდი გარსია, ველ კილმერი, რუპერტ ფრენდი, და სხვები.

დავით იმედაშვილს 3 ქორწინებიდან 4 შვილი ჰყავს. რეჟისორის მეუღლეა ტელეწამყვანი ანნა იმედაშვილი .
ლისანდრე

ლისანდრე (გ. ძვ. წ. 395) — სპარტელი მხედართმთავარი. პელოპონესის ომის დროს ძვ. წ. 407 წელს ლისანდრეს მეთაურობით სპარტის ფლოტმა ნოტიონის კონცხთან დაამარცხა, ხოლო ძვ. წ. 405 წელს ეგოს-პოტამოსთან გაანადგურა ათენის ფლოტი. ამის შემდეგ ლისანდრემ დაიპყრო ათენის მორჩილი ბერძნული კუნძულები, თრაკიის და მცირე აზიის პოლისები, ჩააყენა იქ სპარტის გარნიზონები და დაამყარა ოლიგარქიული წყობილება. ძვ. წ. 404 წელს აიღო ათენი, მოსპო დემოკრატია და დაამყარა „ოცდაათი ტირანის“ ოლიგარქია. ლისანდრე დიდი პოპულარობით სარგებლობდა, მას თაყვანს სცემდნენ როგორც ღვთაებას. ამავე დროს გამოირჩეოდა სისასტიკითა და თვითნებობით. დაიღუპა ბრძოლაში.