სეიჩი ფუნაჰაში

სეიჩი ფუნაჰაში (, ფუნაჰაში სეიჩი; დ. 25 დეკემბერი, 1904, ტოკიო — გ. 13 იანვარი, 1976, ტოკიო) — იაპონელი მწერალი, მოთხრობების, მოთხრობის ჟანრის ნაწარმოებების, რომანებისა და სასცენო პიესების ავტორი, რომელიც აქტიურად მოღვაწეობდა შოვას პერიოდში.

ბიოგრაფია
ადრეული წლები
ფუნაჰაში დაიბადა იმ ადგილას, რომელიც დღეს სუმიდას, ტოკიოს ნაწილია, სადაც მისი მამა ტოკიოს საიმპერატორო უნივერსიტეტში საინჟინრო ფაკულტეტის ასისტენტ-პროფესორად მუშაობდა. მას ჰყავდა ერთი და და სამი უმცროსი ძმა. ჩვილობის ასაკშივე მას დაემართა დამბლა, რომელიც ქრონიკული ასთმით გართულდა. როცა მისი მამა გერმანიაში გაგზავნეს სწავლის გასაგრძელებლად, ფუნაჰაში გასაზრდელად ბებიას ჩააბარეს კოშიგოეს უბანში, კამაკურას რაიონში, კანაგავაში, სადაც თავისი ახალგაზრდობის უმეტესი ნაწილი გაატარა.

განათლება და ლიტერატურული საწყისები
ფუნაჰაში სწავლობდა ტოკიოს საიმპერატორო უნივერსიტეტის ხელოვნებისა და მეცნიერებების სკოლაში, სადაც ლიტერატურულ და დრამატულ კლუბებს შეუერთდა. მის ლიტერატურულ წრეში შედიოდნენ მურაიამა ტომოიოში, აბე ტომოძი, აკიტა უძიაკუ, მასუძი იბუსე, კაჯიი მოტოჯირო და ტონომურა შიგერუ. მისმა ადრეულმა ნაწარმოებებმა და შინგეკის მოძრაობაში აქტიურობამ მიიპყრო კონ ჰიდემისა და კობაიაში ჰიდეოს ყურადღება.

კარიერა
მისი პირველი რომანი დაიბინგუ („ჩაყვინთვა“) გამოქვეყნდა 1934 წელს ჟურნალში „კოდო“ („მოქმედება“). ტექსტი დაიბეჭდა გაგრძელებით, რომლის შექმნაშიც მან თავად მიიღო მონაწილეობა. ჟურნალი „კოდო“ (გამოიცემოდა 1934-1936 წლებში) ლიბერალიზმის, ინტერნაციონალიზმისა და მოდერნიზმის მხარდასაჭერად გამოდიოდა, და ეწინააღმდეგებოდა ულტრანაციონალიზს, რომელიც 1930-იან წლებში ძალიან აქტიურად იყო გავრცელებული იაპონიაში. ანდრე ჟიდისა და ანდრე მალროს შთაგონებით, ფუნაჰაში იმედოვნებდა, რომ მწერლებს შორის სახალხო ფრონტის მოძრაობას შექმნიდა; თუმცა, მოძრაობა მალევე მინელდა. 1940 წლისთვის ფუნაჰაში 43 სხვა გამოჩენილ მწერალთან ერთად შეუერთდა მთავრობის მიერ დაფინანსებულ ლიტერატურულ მთავარ ფრონტის მოძრაობას (ბუნგეი ჯუგო უნდო) და შექმნა ნაწარმოებები ომში იაპონიის ძალისხმევის მხარდასაჭერად.

აკადემიური და საზოგადოებრივი მოღვაწეობა
ფუნაჰაში მოღვაწეობდა, როგორც ლექტორი ჯერ ტაკუშოკუს უნივერსიტეტში და 1938 წლიდან მეიძის უნივერსიტეტში. 1948 წელს იგი აირჩიეს იაპონიის მწერალთა ასოციაციის თავმჯდომარედ და 1949 წელს გახდა აკუტაგავას პრემიის საარჩევნო კომიტეტის წევრი. 1950 წელს მოწვეულ იქნა განათლების სამინისტროს ეროვნული ენობრივი პოლიტიკის საბჭოს წევრად. მისი 1953 წლის რომანი „ჰანა ნო შოგაი“ ბაკუმაცუს პერიოდის ოფიციალური პირის, იი ნაოსუკეს სიცოცხლის შესახებ ადაპტირებულ იქნა ტელევიზიისთვის, როგორც პირველი -ის ტაიგა-დრამა.

აღიარება და ჯილდოები
1964 წელს ფუნაჰაშს მიენიჭა მაინიჩის ხელოვნების ჯილდო ნაწარმოებისთვის „არუ ონა ნო ენკეი“ . 1966 წელს იგი გახდა იაპონიის ხელოვნების აკადემიის წევრი.

თუმცა, 1966 წლიდან მხედველობა ძალიან გაუუარესდა, რამაც თითქმის სრულ სიბრმავემდე მიიყვანა და ფუნაჰაში თავისი ლიტერატურული საქმიანობის გასაგრძელებლად კარნახზე გადავიდა. 1967 წელს მას მიენიჭა ნომას პრემია ნაწარმოებისთვის „სუკინა ონა ნო მუნაკაზარი“ . გარდა ამისა, ფუნაჰაში იყო სუმოს დიდი ხნის მომხრე და გულშემატკივარი და სუმოს პოპულარიზაციის საბჭოს წევრი, 1969 წელს იგი გახდა მისი თავმჯდომარე. 1975 წელს ფუნაჰაში იაპონიის მთავრობამ კულტურის დამსახურებულ მოღვაწედ დაასახელა.

გარდაცვალება
ფუნაჰაში გარდაიცვალა მწვავე მიოკარდიუმის ინფარქტით ნიპონის სამედიცინო სკოლის საავადმყოფოში, ტოკიოში 1976 წელს, 71 წლის ასაკში. მან დატოვა ორი დაუმთავრებელი ნაწარმოები: „ტაიკო ჰიდეიოშ"“, რომელიც გაგრძელებებით იბეჭდებოდა „იომიური შინბუნში“, და „გენჯი მონოგატარი“, რომელიც გამოდიოდა ჟურნალ „ტაიოში“.