iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
აბდულ ლატიფ რაშიდი

აბდულ ლატიფ რაშიდი (; დ. 10 აგვისტო, 1944), აგრეთვე ცნობილია როგორც ლატიფ რაშიდი — ერაყელი პოლიტიკოსი და ერაყის მეცხრე პრეზიდენტი, 2022 წლის საპრეზიდენტო არჩევნების შემდეგ. მანამდე იგი იყო წყლის რესურსების მინისტრი ნური ალ-მალიქის მთავრობაში. წინა პერიოდში იგი იმავე პოზიციაზე მსახურობდა როგორც ერაყის გარდამავალ, ისე დროებით მთავრობებში. რაშიდი ადრე იყო ქურთისტანის პატრიოტული კავშირის წარმომადგენელი გაერთიანებულ სამეფოში.

წყლის რესურსების მინისტრის პოზიციაზე მუშაობდა 2003 წლის სექტემბრიდან 2010 წლის დეკემბრამდე და რაშიდი პასუხისმგებელი იყო სხვადასხვა საკითხებზე, მათ შორის: სარწყავი სისტემა, მუნიციპალური და სამრეწველო წყლის მომარაგება, ჰიდროელექტროსადგურები, წყალდიდობის კონტროლი და გარემოსდაცვითი მოთხოვნები, მათ შორის ჭაობების აღდგენა.

ბიოგრაფია
რაშიდი დაიბადა 1944 წელს სულეიმანიაში, ქურთისტანი, ერაყის სამეფო, მაღალი კლასის ქურთულ ოჯახში. მან ჩააბარა ბრიტანული --ის გამოცდები ჩრდილოეთ უელსში. აქვს ბაკალავრის ხარისხი (1968) სამოქალაქო ინჟინერიაში ლივერპულის უნივერსიტეტიდან, მაგისტრის ხარისხი (1973) და დოქტორის ხარისხი (1978) ინჟინერიაში მანჩესტერის უნივერსიტეტიდან. ლივერპულის უნივერსიტეტის დამთავრების შემდეგ 1969 წელს გახდა ლექტორი სულეიმანიის უნივერსიტეტში. 2010 წლიდან იყო საპრეზიდენტო მრჩეველი. რაშიდმა „დაუყოვნებლივ“ დანიშნა პოლიტიკოსი მოჰამედ შია ალ-სუდანი პრემიერ-მინისტრის მოვალეობის შემსრულებლად. ამ დანიშვნამ დაასრულა ერთწლიანი საპარლამენტო კრიზისი.

საგარეო პოლიტიკა
რაშიდი წინააღმდეგია თურქეთთან დიპლომატიური ურთიერთობების ნორმალიზაციისა იმ დრომდე, სანამ თურქეთი არღვევს ერაყის სუვერენიტეტს. 2023 წლის 8 აპრილს, რაშიდმა დაგმო თურქეთის სავარაუდო დაბომბვა სულეიმანიის აეროპორტის მახლობლად, ერაყის ქურთული ავტონომიის ტერიტორიაზე. --ისთვის მიცემული თურქეთის თავდაცვის სამინისტროს წყაროს განცხადებით, თურქეთის შეიარაღებულ ძალებს „არ განუხორციელებიათ მსგავსი აქტოვობა“.

2023 წლის 27 თებერვალს, რაშიდმა თქვა, რომ აშშ-სა და მისი მოკავშირეების მიერ სადამ ჰუსეინის მართულ ერაყში 2003 წლის შემოჭრა იყო „აუცილებელი“ რეჟიმის „სისასტიკის“ გამო. მან განაცხადა, რომ „ოც წლიანი პერიოდის შემდეგ“ ახლა „მშვიდობა და უსაფრთხოება სრულად სუფევს ქვეყანაში“. თუმცა, დიდი ხანია მოლოდინშია საჯარო პროექტები, განსაკუთრებით სატრანსპორტო სექტორში, არ განხორციელებულა, რაც მან დაუკავშირა ქვეყანაში ფართოდ გავრცელებულ კორუფციას.

ერაყის პრეზიდენტმა გამოხატა რწმენა, რომ „ურთიერთობების გაუმჯობესება მეზობლებთან, მათ შორის ირანთან, სირიასთან, ქუვეითთან, საუდის არაბეთთან, თურქეთთან და იორდანიასთან, წარმოადგენს ერაყის სიძლიერის წყაროს“.

პირადი ცხოვრება
იგი დაქორწინებულია შანაზ იბრაჰიმ აჰმედზე და მათ ჰყავთ სამი შვილი.
ჩარლი სპრინგი

ჩარლი სპრინგი — ელის ოსმანის გრაფიკული რომანის „გულის გამჩერებელი“ და მისი 2022 წლის ტელეადაპტაციის მთავარი პერსონაჟი, რომლის როლსაც უკანასკნელში ასრულებს ჯო ლოკი. პირველად გამოჩნდა 2014 წლის რომანში „მარტოსული“ .

მიმოხილვა
გრაფიკულ რომანში „გულის გამჩერებელი“ და 2022 წლის ტელეადაპტაციაში ჩარლი სპრინგი ნიკ ნელსონის შეყვარებულია. ჩარლი არის გეი, ნიჭიერი დრამერი და წიგნების მოყვარული. ჩარლის ნიკი ღრმად უყვარს და მის ბედნიერებაზე ზრუნავს. ჩარლის ახასიათებს სიჩუმე, მორცხვობა, საკუთარ თავში დაურწმუნებლობა და ცხოველების სიყვარული. იგი საკმაოდ მაღალია, აქვს მუქი, ხუჭუჭა თმა და ლურჯი თვალები. „გულის გამჩერებლის“ ფრენჩაიზის გარდა, ჩარლი ასევე ჩნდება ელის ოსმანის სხვა ნამუშევრებში, როგორებიცაა: „მარტოსული“ , „ნიკი და ჩარლი“ და „ეს ზამთარი“ .

ისტორია
ჩარლი დაიბადა 27 აპრილს. მისი მშობლები არიან ჯულიო და ჯეინ სპრინგები. ჰყავს უფროსი და, ტორი სპრინგი, და უმცროსი ძმა, ოლივერ სპრინგი. მათი მამა ესპანური წარმოშობისაა, ხოლო დედა ბრიტანელია. ჩარლის ორიენტაცია მისმა მეგობარმა, ტაო სიუმ, შემთხვევით მთელ სკოლაში გაავრცელა. ხშირი ბულინგის, აუტინგისა და ყოფილ შეყვარებულთან, ბენ ჰოუპთან, ტოქსიკური ურთიერთობის შედეგად ჩარლის არაერთი ფსიქიკური დაავადება უვითარდება, ძირითადად, შფოთვა, ანორექსია, დეპრესია და აკვიატება.

პიროვნული დახასიათება
ჩარლი არის დაძაბული, მორცხვი, მგრძნობიარე და საკუთარ თავში დაურწმუნებელი. მას ასევე ახასიათებს თანაგრძნობის უნარი, განსაკუთრებით ნიკის მიმართ. ჩარლის მოსწონს კითხვა, ძაღლები და დრამებზე დაკვრა. მას ასევე მოსწონს ძველი ბერძნული კლასიკური ლიტერატურა და კიტ ჰარინგის ნამუშევრები. ჩარლის ტიპი არის /თავგადასავლების მოყვარული. ტორი მას აღწერს, როგორც სასიამოვნო ადამიანად და შიშობს, ამ თვისებით ხალხი ბოროტად ისარგებლებს. ჩარლი გრაფიკულ რომანში ცაციაა, თუმცა სერიალში — მემარჯვენე, რაც მსახიობის დომინანტური ხელიდან გამომდინარეობს.

გამოჩენა
ომანის იმამატი

ომანის იმამატი (, რომანიზებული: ) — ისტორიული სახელმწიფო ჰაჯარის მთებში, რომელიც მდებარეობს დღევანდელი ომანის სასულთნოს ტერიტორიაზე. იმამატის დედაქალაქი ისტორიულად იყოფოდა რუსთაქსა და ნიზვას შორის. იმამატის ტერიტორია გადაჭიმული იყო ჩრდილოეთით იბრამდე, სამხრეთით ალშარქიას რეგიონისა და შარქიას ქვიშებისკენ. იმამატი გარშემორტყმული იყო აღმოსავლეთიდან ჰაჯარის მთებით, ხოლო დასავლეთიდან რუბ-ელ-ხალის (ცარიელი კვარტალი) უდაბნოთი. ალ ჰაჯარის მთები მუსკატისა და ომანისგან გამოყოფილი იყო ომანის იმამატით. არჩეული იმამი (მმართველი) ცხოვრობდა დედაქალაქში, ხოლო ვალისი (გუბერნატორი) წარმოადგენდა იმამატს განსხვავებულ რეგიონებში.

ომანის იმამატი მუსკატის სასულთნოს მსგავსად იმართებოდა აბადის სექტის მიერ. იმამი ასრულებდა სულიერ და დროებითი წარმომადგენლობის ფუნქციას რეგიონში. მიუხედავად იმისა, რომ გარშემორტყმული იყო ალ ჰაჯარის მთებით და რუბ-ელ-ხალის უდაბნოთი, იმამატს ჰქონდა გლობალური ვაჭრობა, რამდენადაც ექსპორტზე გადიოდა ფინიკის ჩირი, ცაცხვი და ხელნაკეთი ბამბის ქსოვილები და შემოჰქონდათ სხვა პროდუქტები. ვაჭრობის უმეტესი ნაწილი ხდებოდა ინდოეთის ქვეკონტინენტთან.

 საუკუნის შუა ხანებში აჰმედ ბინ საიდ ალ ბუ საიდმა, რომელიც წარმოშობით იყო ომანის შიდა პატარა სოფლიდან, სპარსელი კოლონიზატორები განდევნა ომანიდან და ომანის არჩეული იმამი გახდა, რომლის დედაქალაქი იყო რუსტაკი. 1783 წელს იმამ აჰმედის გარდაცვალების შემდეგ ომანის სუვერენიტეტი გაიყო სანაპირო მხარეს, რომელიც მიჰყვებოდა მემკვიდრეობით ხაზს და მართავდნენ ალბუსაიდი სულთნები მუსკატიდან, ასევე ომანის შიდა მხარე, რომელმაც შეინარჩუნა არჩევითი იმამატი და მოგვიანებით გადაიტანა დედაქალაქი რუსტაქიდან ნიზვამდე. ხშირად იყო დაძაბულობა იმამებსა და მუსკატის სულთნებს შორის. იმამატისა და სულთანატს შორის დავას უმეტესწილად პოლიტიკური მნიშვნელობა ჰქონდა. ომანელები თვლიდნენ, რომ მმართველი უნდა აერჩიათ და ბრიტანეთის მზარდი პოლიტიკური და ეკონომიკური კონტროლი მუსკატსა და ომანზე უგულებელყვეს. 1913 წელს, იმამ სალიმ იბნ რაშიდ ალ-ხარუსიმ მუსკატის საწინააღმდეგო აჯანყება წააქეზა, რომელიც 1920 წლამდე გაგრძელდა, სანამ იმამატმა შეძლო მშვიდობის დამყარება სულთანატთან სების შეთანხმების ხელმოწერით. ხელშეკრულების შედეგად განხეთქილება ომანსა და მუსკატს შორის დე ფაქტოდ განხორცილედა, სადაც შიდა ნაწილს (ომანს) მართავდა იმამატი, ხოლო სანაპირო ნაწილს (მუსკატი) მართავდა სულთანატი. , რომელმაც 1937 წელს ხელი მოაწერა ნავთობის კონცესიას მუსკატის სულთანთან, დაასკვნა, რომ ნავთობი დიდი ალბათობით ომანის შიდა რეგიონებში მოიპოვებოდა. 1954 წელს, ახალმა იმამმა, გალიბ ალჰინაიმ, იმამატი მუსკატის სულთანატის თავდასხმებისგან დაიცვა, რასაც მხარს უჭერდა ბრიტანეთის მთავრობა. მუსკატის სულთანმა საიდ ბინ თაიმურმა, ბრიტანული ძალების პირდაპირი მხარდაჭერით, იმამათის დამარცხება შეძლო ჯებელ ახდარის ომში, რაც 1959 წლამდე გაგრძელდა. 1970 წელს სახელები მუსკატი და ომანი შეიცვალა ომანის სასულთნოდ.

პირველი იმამატი (749–751 წწ.)
მეორე იმამატი (793–893 წწ.)
მესამე იმამატი (897–940 წწ.)
მეოთხე იმამატი (1016–1164 წწ.)
მეხუთე იმამატი (1406–1556 წწ.)
მეექვსე იმამატი (1624–1792 წწ.)
მეშვიდე იმამატი (1868–1871 წწ.)
მერვე იმამატი (1913–1959 წწ.)
სვეტლანა სვეტლიჩნაია

}
| დაბადგილი = ლენინაკანი, სსრკ)
| ეროვნება = რუსი
| მოქალაქეობა = ,
| გარდთარიღი =
სვეტლანა აფანასის ასული სვეტლიჩნაია ( დ. 15 მაისი, 1940, ლენინაკანი — გ. 16 ნოემბერი, 2024, მოსკოვი) — საბჭოთა და რუსი თეატრისა და კინოს მსახიობი; რსფსრ დამსახურებული არტისტი (1974).

ბიოგრაფია
დაიბადა 1940 წლის 15 მაისს ქალაქ ლენინაკანში (ახლანდელი გიუმრი) , სომხეთის სსრ, რუსულ ოჯახში. მამა - აფანასი მიხეილის ძე სვეტლიჩნი - სამხედრო; დიდი სამამულო ომის დროს მსახურობდა კონტრდაზვერვაში , მონაწილეობდა სპეცოპერაციებში და დაასრულა სამსახური ვიცეპოლკოვნიკის წოდებით, რომელსაც მრავალი სახელმწიფო ჯილდო ჰქონდა მიღებული . დედა - მარია ფიოდორის ასული სვეტლიჩნაია (ზოლოტარევა).

სვეტლიჩნების ოჯახი ხშირად გადადიოდა ერთი ადგილიდან მეორეში. სვეტლანა სწავლობდა ახტირკაში, სუმის რეგიონში, უკრაინის სსრ, და დაამთავრა სკოლა სოვეცკში, კალინინგრადის ოლქი, რსფსრ. 1958 წელს სვეტლანას მამა პენსიაზე გავიდა და ოჯახი მელიტოპოლში დასახლდა. იმავე წელს, ძირითადად, დედის დაჟინებით, სვეტლანამ მოახერხა ჩარიცხვა -ში, მიხეილ რომის კურსზე.

1963 წელს, ინსტიტუტის დამთავრების შემდეგ, სვეტლანა კინომსახიობთა სტუდიის თეატრის მსახიობი გახდა.

1959 წელს მისი დებიუტი შედგა მიხეილ კალიკის ფილმში „იავნანა“.

მსახიობი მუშაობდა ბევრ ცნობილ საბჭოთა რეჟისორთან: გრიგორი ალექსანდროვთან, სტანისლავ როსტოცკისთან, მარლენ ხუციევთან, იულიუს ფეიტთან, ტატიანა ლიოზნოვასთან, გიორგი დანელიასთან, ედმონდ კეოსაიანთან, სტანისლავ გოვორუხინთან .

კინომსახიობთა თეატრში მან შეასრულა მარია ლებიადკინას როლი სპექტაკლში „დემონები“, რომელიც დაფუძნებულია ფ. დოსტოევსკის რომანზე.

სსრკ კინემატოგრაფთა კავშირის წევრი, შემდეგ რუსეთის კინემატოგრაფისტთა კავშირის წევრი.

სხვადასხვა წლებში გამოდიოდა სატელევიზიო გადაცემები მსახიობის შესახებ .

2024 წლის აგვისტოს ბოლოს ექიმებმა მსახიობს მძიმე დიაგნოზი დაუსვეს და პალიატიურის სტატუსი მიანიჭეს.

იგი გარდაიცვალა 2024 წლის 16 ნოემბრის დილით, 84 წლის ასაკში, მოსკოვის ჰოსპისში მძიმე ხანგრძლივი ავადმყოფობის შემდეგ. მსახიობის გარდაცვალების წინასწარი მიზეზი იყო გულ-სისხლძარღვთა უკმარისობა თავის ტვინის სიმსივნისა და ოროფარინგეალური კიბოს გამო .

გამომშვიდობება შედგა 2024 წლის 20 ნოემბერს კინოს ცენტრალური სახლის თეთრ დარბაზში. იგი დაკრძალეს ტროეკუროვსკოეს სასაფლაოზე (ნაკვეთი 21) .

ოჯახი
უფროსი ძმა, ვალერი, მუშაობდა გემებზე მექანიკოსად .

უმცროსი ძმა, ოლეგი - სამხედრო გახდა; პენსიაზე გავიდა, ცხოვრობს პენზაში . იგი დაიბადა მსახიობის დაბადების დღეზე ზუსტად 13 წლის შემდეგ - 1953 წლის 15 მაისს .

სვეტლანა სვეტლიჩნაია ორჯერ იყო დაქორწინებული. პირველი ქმარი (1961-1995) - ვლადიმერ ივაშოვი (1939-1995), მსახიობი , დაკრძალულია მამის გვერდით ვაგანკოვოს სასაფლაოზე. .

ფილმოგრაფია (შერჩევით)
1959 : „იავნანა“ (ნატკა)
1968 : „ოცდაცამეტი“ (ნინა სვეტლოვა)
1965 : „ჩვენი დროის გმირი“ (კონტრაბანდისტი)
1968 : „ბრილიანტის ხელი“ (ანა სერგეის ასული))
1973 : „გაზაფხულის ჩვიდმეტი გაელვება“ (გაბი)
1978 : „მამა სერგი“ (ქალბატონი)
1979 : „შეხვედრის ადგილის შეცვლა შეუძლებელია“ (ნადია, ლარისას და)
1983 : „ანა პავლოვა“ (მაშა)
ვარგანი

ვარგანი (სავარაუდოდ ძვ. საეკლესიო სლავ. ენა — „პირი“ ან ) — ენაკიანი თვითმჟღერი მუსიკალური საკრავი. წარმოადგენს ხის, ძვლის ან ლითონის ფირფიტას, ანდა ლითონის რკალს, რომელსაც შუაში ენაკი აქვს. დაკვრისას ვარგანს კბილებზე მიიბჯენენ, ენაკს გამოსწევენ თითით, ძაფით ან ჯოხით. პირი მოძრავი რეზონატორის როლს ასრულებს. პირის ღრუს ფორმისა და მოცულობის ცვლა წარმოქმნის მელოდიის შესრულებისათვის, აუცილებელ ობერტონული რიგის ტონებს რადგანაც ვარგანს ჩუმი ჟღერადობა და მცირე კვარტული ან კვინტური დიაპაზონი აქვს, მისი რეპერტუარიც მოკლე საცეკვაო მელოდიებითა და ტრადიციული მისამღერებით ამოიწურება. ვარგანი გავრცელებულია შუა და სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიისა და აფრიკის ხალხებში. საუკუნის დასასრულსა და საუკუნის დასაწყისში ევროპაში პოპულარული იყო გაუმჯობესებული ვარგანი – აურა.
ვარისტორი

ვარისტორი ( < და ) — ნახევრადგამტარული რეზისტორი, რომლის ელექტრული წინაღობა (გამტარობა) არაწრფივად იცვლება და ერთნაირია დადებითი და უარყოფითი ძაბვის ზემოქმედების დროს. ვარისტორის დასამზადებლად იყენებენ ფხვნილისებრი კაჟის კარბიდს (ნახევრად გამტარს) და შემაკავშირებელ ნივთიერებას (თიხას, თხევად მინას, ლაქს, ფისს და სხვ.), რომლებსაც ყალიბში შეწნეხის შემდეგ 1700° ტემპერატურაზე შეაცხობენ. მიღებული ნიმუშის ზედაპირს მოალითონებენ და მავთულებს მიარჩილავენ. ვარისტორს ამზადებენ 3-იდან 200 ვ ძაბვისა და 0.1 მა-იდან 1 ა — დენისათვის (დაბალძაბვიანი ვარისტორი) და 20 კვ ძაბვისათვის (მაღალძაბვიანი ვარისტორი). ვარისტორი უძლებს მნიშვნელოვან ელექტრულ გადამეტტვირთვას. იგი მარტივი, იაფი და საიმედოა. გამოირჩევა მცირე ინერციულობით (ზღვრული მუშა სიხშირეა 500 კჰც). მისი ნაკლია მნიშვნელოვანი დაბალსიხშირული ხმაური მუშაობის დროს, პარამეტრების შეცვლა დროის განმავლობაში და ტემპერატურის ცვლილებისას. ვარისტორს იყენებენ დაბალი სიხშირის დენისა და ძაბვის სტაბილიზაციისა და რეგულირებისათვის, მოცემულ სიდიდეებზე სხვადასხვა მათ. მოქმედების შესასრულებლად, გადამეტმძაბვისაგან კონტაქტების დასაცავად და სხვა.
ჯამილ ამიროვი

ჯამილ ფიკრეტ ოღლუ ამიროვი — აზერბაიჯანელი კომპოზიტორი, ჯაზმენი, აზერბაიჯანის რესპუბლიკის სახალხო არტისტი (2018).. ბაქოს მუსიკალური აკადემიის სამეცნიერო კვლევითი ლაბორატორიის უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი.

ცხოვრება
ჯამილ ფიკრეტ ოღლუ ამიროვი დაიბადა 1957 წლის 3 მაისს ცნობილი აზერბაიჯანელი კომპოზიტორის ფიკრეთ ამიროვის ოჯახში. 1965-1975 წლებში სწავლობდა ბულბულის სახელობის საშუალო მუსიკალურ სკოლაში ფორტეპიანოს კლასში. 1975-1980 წლებში დაამთავრა აზერბაიჯანის სახელმწიფო კონსერვატორიის საკომპოზიციო ფაკულტეტი.
ჰანიფა ალასგაროვი

ჰანიფა ალისკანდერ ოღლუ ალასგაროვი (; დ. 1 იანვარი, 1912, ბაქო - გ. 29 აპრილი, 1991, ბაქო) — აზერბაიჯანელი არქიტექტორი, ბაქოს ქალაქის მთავარი არქიტექტორი (1965-1973), სსრკ (1972) და აზერბაიჯანის სსრ სახელმწიფო ჯილდოების ლაურეატი (1979).

ცხოვრება
ჰანიფა ალასგაროვი დაიბადა 1912 წლის 1 იანვარს მასწავლებლის ოჯახში. 1936 წელს დაამთავრა აზერბაიჯანის ინდუსტრიული ინსტიტუტის არქიტექტურის ფაკულტეტი და დაეუფლა არქიტექტურულ ხელოვნებას.

1939 წელს ჰანიფა ალასგაროვი დაინიშნა სახელმწიფო პროექტების ინსტიტუტის ქალაქგეგმარების განყოფილების უფროსად. 1946-1948 და 1958-1962 წლებში „აზერდოვლათლაიჰას“ ინსტიტუტის სახელოსნოს გამგე.

მან მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა ქალაქ ლენქორანის გენერალური გეგმის (1947) და ზაქათალას რაიონის გენერალური გეგმის შემუშავებაში (1949). მუშაობდა ყოფილი აზერბაიჯანის სსრ მინისტრთა საბჭოსთან არსებული არქიტექტურის დეპარტამენტის უფროსის მოადგილედ.

1948-1958 წლებში მუშაობდა აზერბაიჯანის სსრ სახელმწიფო სამშენებლო კომიტეტის თავმჯდომარის მოადგილედ. ხელმძღვანელობდა სახელმწიფო სამშენებლო და არქიტექტურული ძეგლების, ქალაქთმშენებლობითი პრობლემების და დაცვის საკითხებს.

1969 წელს მან მონაწილეობა მიიღო ბაქოს ისტორიული ცენტრის „იჩერიშეჰერის“ რეგენერაციის გენერალური გეგმის გადაწყვეტილებაში.

ჰანიფა ალასგაროვის ერთ-ერთი საინტერესო ურბანული დაგეგმარების სამუშაო იყო ბაქოში ნიზამის მოედნის რეკონსტრუქცია.

1961 წელს, ყოფილი ლენინის მოედნის რეკონსტრუქციისთვის გამოცხადებულ დახურულ კონკურსში „ჩემი კოლექტივის“ პროექტმა ალასგაროვის ხელმძღვანელობით მე-3 პრემია მოიპოვა, რაც ავტორის შემოქმედებითი მიღწევა იყო.

1960 წელს ჰანიფა ალასგაროვას მიენიჭა „აზერბაიჯანის სსრ დამსახურებული აღმაშენებლის“ საპატიო წოდება.

1962-1967 წლებში მუშაობდა აზერბაიჯანის არქიტექტორთა კავშირის თავმჯდომარის მოადგილედ.

ჰანიფა ალასგაროვის მოღვაწეობა ბაქოს გენერალური დაგეგმარების დეპარტამენტის ხელმძღვანელად 1965 წლიდან გამოირჩეოდა იმით, რომ მალე დაიწყო ქალაქის ახალი გენერალური გეგმის ტექნიკურ-ეკონომიკურ საფუძვლებზე მუშაობა.

1973 წლამდე მუშაობდა ბაქოს მთავარ არქიტექტორად.

მან უზრუნველყო ბაქოს მეტროსადგურ „ყარა ყარაევის“ პროექტი.

1972 წელს მიენიჭა სსრკ სახელმწიფო პრემიის ლაურეატის წოდება, ხოლო 1976 წელს აზერბაიჯანის სსრ სახელმწიფო პრემია. დაჯილდოებულია სამამულო ომის ხარისხის ორდენით, „წითელი ვარსკვლავით“, „საპატიო ნიშნით“ და მედლებით.

ჰანიფა ალასგაროვი არის 50-ზე მეტი სტატიის, წიგნისა და ბუკლეტის ავტორი.

ალასგაროვი გარდაიცვალა 1991 წელს, 79 წლის ასაკში.

ბაქოს ერთ-ერთ ცენტრალურ ქუჩას მისი სახელი ჰქვია.
გაეროს გენერალური ასამბლეის სამოცდამეოთხე სესია

}

ადგილების განლაგება
ტრადიციისამებრ, გენერალური ასამბლეის ყოველი სესიის წინ გენერალური მდივანი ატარებს კენჭისყრას იმის დასადგენად, თუ რომელი წევრი სახელმწიფო დაიკავებს პირველ ადგილს გენერალური ასამბლეის დარბაზში სესიისთვის, ხოლო სხვა წევრი სახელმწიფოები მიჰყვებიან მათი სახელის ინგლისური თარგმანის მიხედვით. 64-ე სესიისთვის კამბოჯა აირჩიეს გენერალური ასამბლეის პალატის პირველი ადგილის დასაკავებლად.

გენერალური დებატები
64-ე სესიის გენერალური დებატები გაიმართა 2009 წლის 24-26 და 28-29 სექტემბერს. გენერალურ დებატებზე წევრ ქვეყნებს აქვთ შესაძლებლობა ჩამოაყალიბონ ის საკითხები, რომლებიც მათ ყველაზე მეტად აწუხებთ, ასევე მათი მოლოდინები სესიის განმავლობაში გენერალური ასამბლეის საქმიანობის შესახებ.

გამოსვლის საშუალება ეძლევათ ჯერ წევრ სახელმწიფოებს, შემდეგ დამკვირვებელ სახელმწიფოებს და სუპრანაციონალურ ორგანოებს. გამომსვლელები შედიან სპიკერთა სიაში მათი მოთხოვნის თანმიმდევრობით, განსაკუთრებული ყურადღება ექცევათ მინისტრებს და ხელისუფლების სხვა მსგავსი ან უფრო მაღალი რანგის წარმომადგენლებს. გენერალური დებატების მოქმედი წესების მიხედვით, განცხადებები უნდა იყოს გაეროს ერთ-ერთ ოფიციალურ ენაზე არაბულ, ჩინურ, ინგლისურ, ფრანგულ, რუსულ ან ესპანურ ენაზე და გადაითარგმნოს გაეროს თარჯიმნების მიერ.

არჩევნები
უშიშროების საბჭო
2009 წლის 15 ოქტომბერს გენერალურმა ასამბლეამ აირჩია უშიშროების საბჭოს ხუთი არამუდმივი წევრი ორწლიანი ვადით 2010 წლის 1 იანვრიდან. არჩეული ხუთი წევრი იყო: ბოსნია და ჰერცეგოვინა, ბრაზილია, გაბონი, ლიბანი და ნიგერია. მათ ჩაანაცვლეს ბურკინა ფასომ, კოსტა რიკამ, ხორვატიამ, ლიბიამ და ვიეტნამმა.

ეკონომიკური და სოციალური საბჭო
2009 წლის 26 ოქტომბერს გენერალურმა ასამბლეამ აირჩია ეკონომიკურ და სოციალურ საბჭოში 18 წევრი, რომლებიც სამწლიანი ვადით 2010 წლის 1 იანვრიდან მუშაობდნენ. არჩეული წევრები იყვნენ: არგენტინა, ბაჰამის კუნძულები, ბანგლადეში, ბელგია, კანადა, ჩილე, კომორის კუნძულები, ეგვიპტე, განა, ერაყი, იტალია, მონღოლეთი, ფილიპინები, რუანდა, სლოვაკეთი, უკრაინა, ამერიკის შეერთებული შტატები და ზამბია.

მათ ჩაანაცვლეს ქვეყნები: ალჟირი, ბარბადოსი, ბელარუსი, ბოლივია, კანადა, კაბო ვერდე, ელ სალვადორი, ინდონეზია, ერაყი, ყაზახეთი, ლუქსემბურგი, მალავი, ნიდერლანდები, ფილიპინები, რუმინეთი, სომალი, სუდანი და შეერთებული შტატები.

მართლმსაჯულების საერთაშორისო სასამართლო
2010 წლის 9 სექტემბერს გენერალურმა ასამბლეამ აირჩია ამერიკელი ჯოან დონოჰიუ მართლმსაჯულების საერთაშორისო სასამართლოში მოსამართლე თომას ბიურგენთალის დარჩენილი ვადის შესავსებად. ბუერგენთალი სასამართლოში პირველად 2000 წელს აირჩიეს და ხელახლა აირჩიეს 2006 წლის 6 თებერვალს. მისი ვადა თავდაპირველად სრულდებოდა 2015 წლის 5 თებერვალს.
გაეროს გენერალური ასამბლეის სამოცდამეხუთე სესია

გაეროს გენერალური ასამბლეის სამოცდამეხუთე სესია — გაეროს გენერალური ასამბლეის სესია, რომელიც გაგრძელდა 2010 წლის 14 სექტემბრიდან 2011 წლის 12 სექტემბრამდე.

სესიის თემა იყო „გაეროს ცენტრალური როლის ხელახლა დადასტურება გლობალურ მმართველობაში“.

ორგანიზაცია
პრეზიდენტი
2010 წლის 11 ივნისს შვეიცარიელი დიპლომატი და პოლიტიკოსი ჯოზეფ დეისი აირჩიეს გენერალური ასამბლეის პრეზიდენტის თანამდებობაზე. დეისი აირჩიეს დასავლეთ ევროპის და სხვა ქვეყნების ჯგუფიდან.

გენერალური ასამბლეის პრეზიდენტის რანგში პირველი გამოსვლისას, დეისმა ჩამოაყალიბა სესიის რამდენიმე პრიორიტეტი. მათ შორისაა: ათასწლეულის განვითარების მიზნების მიღწევა, ასევე მდგრადი ეკონომიკური ზრდა. გარდა ამისა, მან განაცხადა, რომ გენერალურ ასამბლეას უნდა შეეხოს: კლიმატის ცვლილება, სასურსათო უსაფრთხოება, მყიფე და პოსტკონფლიქტური სახელმწიფოების რეკონსტრუქცია, ადამიანის უფლებები, ჰუმანიტარული დახმარება და განიარაღება.

ვიცე-პრეზიდენტები
2010 წლის 11 ივნისს სესიის ვიცე-პრეზიდენტებად დაინიშნენ შემდეგი ქვეყნები:

უშიშროების საბჭოს ხუთი მუდმივი წევრი:

ასევე შემდეგი ქვეყნები:

კომიტეტები
ადგილების გამოყოფა
ტრადიციისამებრ, გენერალური ასამბლეის ყოველი სესიის წინ გენერალური მდივანი ატარებს კენჭისყრას იმის დასადგენად, თუ რომელი წევრი სახელმწიფო დაიკავებს პირველ ადგილს გენერალური ასამბლეის დარბაზში სესიისთვის, ხოლო სხვა წევრი სახელმწიფოები მიჰყვებიან მათი სახელის ინგლისური თარგმანის მიხედვით. 65-ე სესიისთვის გვინეა აირჩიეს გენერალური ასამბლეის პალატის პირველი ადგილის დასაკავებლად.

გამოსვლის საშუალება ეძლევათ ჯერ წევრ სახელმწიფოებს, შემდეგ დამკვირვებელ სახელმწიფოებს და სუპრანაციონალურ ორგანოებს. გამომსვლელები შედიან სპიკერთა სიაში მათი მოთხოვნის თანმიმდევრობით, განსაკუთრებული ყურადღება ექცევათ მინისტრებს და ხელისუფლების სხვა მსგავსი ან უფრო მაღალი რანგის წარმომადგენლებს. გენერალური დებატების მოქმედი წესების მიხედვით, განცხადებები უნდა იყოს გაეროს ერთ-ერთ ოფიციალურ ენაზე არაბულ, ჩინურ, ინგლისურ, ფრანგულ, რუსულ ან ესპანურ ენაზე და გადაითარგმნოს გაეროს თარჯიმნების მიერ.
ამირან ჭადაძე

ამირან ჭადაძე (დ. 20 ივლისი, 1945, სოფელი სარეკი, საჩხერის რაიონი ) — ქართველი ინჟინერი.

ბიოგრაფია
ამირან ჭადაძე დაიბადა 1945 წლის 20 ივლისს, საჩხერეში სოფელ სარეკში. 1965 წელს დაამთავრა ქუთაისის ავტომექანიკური ტექნიკუმი ავტოწარმოების სპეციალობით. 1975 წელს საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი სამრეწველო და სამოქალაქო მშენებლობის სპეციალობით, ხოლო 1988 წელს საქართველოს მეცნიერებისა და ტექნიკის სახელმწიფო კომიტეტთან არსებული სახალხო მეურნეობის მართვის ინსტიტუტი.
1960-1968 წლებში მუშაობდა ქუთაისის ელექტრომექანიკურ ქარხანასა და აბრეშუმის კომბინატში მღარავად, ზეინკლად, კონტროლიორად. 1968-1970 წლებში თბილისის 24 პროფესიულ-ტექნიკურ სასწავლებელში - ოსტატად, რაც შეეხება 1970-1973 წლებს ამირანმა მუშაობა განაგრძო საქართველოს მშენებლობის სამინისტროს 15 სამშენებლო ტრესტში უფროს ინჟინრად. 1973-1975 წლებში სპეცსამუშაოთა 1 მოძრავ-მექანიზებულ კოლონაში სამუშაოთა მწარმოებლად. 1975-1976 წელს მუშაობდა რესპუბლიკურ სამშენებლო გაერთიანება „საქსაკოლმეურნმშენში“ უფროს ინჟინრად, 1976-1984 წლებში კი საქართველოს სასოფლო მშენებლობის სამინისტროს 9 სამშენებლო ტრესტის სპეციალიზებულ მოძრავ-მექანიზებულ კოლონაში სამუშაოთა მწარმოებლად, უბნის უფროსად, მთავარ ინჟინრად, შემდეგ უკვე 1984-1996 წლებში „საქსაკოლმეურნმშენის“ სამმართველოს უფროსად, იყო საქართველოს პარლამენტის მრეწველობის, ენერგეტიკის, ტრანსპორტისა და კომუნალური მეურნეობის კომისიის ექსპერტ-კონსულტანტი (1995წ.). 1996-1997 წლებში საქართველოს პარლამენტის ფრაქცია „მოქალაქეთა კავშირის“ წამყვანი სპეციალისტი. 1997-1999 წელს "საპარლამენტო უმრავლესობის" აპარატის უფროსი, 1999-2004 წლებში იყო სამშენებლო-სამონტაჟო გაერთიანება "თბილმშენმონტაჟკომპლექსის" გენერალური დირექტორი. 2004-2009 წლებში საქართველოს პარლამენტის საკადრო საკითხთა დეპარტამენტის ჯგუფის უფროსი, წამყვანი სპეციალისტი.
დროის მანქანა (2002 წლის ფილმი)

დროის მანქანა — 2002 წლის ამერიკული პოსტაპოკალიფსური სამეცნიერო-ფანტასტიკური, სათავგადასავლო ფილმი, რომელიც ადაპტირებულია ჯონ ლოგანის მიერ ჰერბერტ უელსის 1895 წლის ამავე სახელწოდების რომანიდან და 1960 წლის ამავე სახელწოდების ფილმის სცენარიდან (სცენარისტი დევიდ დანკანი). ფილმის რეჟისორის საიმონ უელსი (ავტორის შვილიშვილი).

სიუჟეტი
1899 წელი. დოქტორი ალექსანდრ ჰარტდეგენი გამომგონებელია, რომელიც ასწავლის ნიუ-იორკში, კოლუმბიის უნივერსიტეტში. მისი მეგობრის, დევიდ ფილბისგან განსხვავებით, არ იტაცებს ბიზნეს სამყარო. მას შემდეგ, რაც ყაჩაღმა მისი საცოლე, ემა მოკლა, ის საკუთარ თავს დროის მანქანის აგებას უძღვნის, რომელიც საშუალებას მისცემს დროში იმოგზაუროს საცოლის გადასარჩენად. 1903 წელს აპარატის დასრულების შემდეგ, ის ბრუნდება 1899 წელში და ხელს უშლის მის მკვლელობას, მხოლოდ იმისთვის, რომ კვლავ დაინახოს მისი მოკვლა, ოღონდ უკვე სხვაგვარად. ალექსანდრე ხვდება, რომ ემას გადარჩენის ნებისმიერი მცდელობა გამოიწვევს მის სიკვდილს სხვა გარემოებების გამო. ის 2030 წელში მიემგზავრება, რათა გაარკვიოს, აღმოაჩინა თუ არა მეცნიერებამ, როგორ შეცვალოს წარსული.

როლებში
გაი პირსი — ალექსანდრ ჰარტდეგენი
მარკ ედი — დევიდ ფილბი
ფილიდა ლი — მისის უოტჩეტი
სიენა გილორი — ემა
მაქს ბეიკერი — მძარცველი
ორლანდო ჯონსი — ვოქსი
ჯერემი აირონსი — მთავარი მორლოკი
ორკუსი

ორკუსი — მიცვალებულთა რომაული ღვთაება, სიკვდილის ღმერთი, ბერძენთა ჰადესის და პლუტონის მსგავსი, ქვესკნელის მბრძანებელი.

ის, სავარაუდოდ, თავდაპირველად იყო ქვესკნელის ერთ-ერთი დემონი ან მცირე ღვთაება ეტრუსკებს შორის, მოგვიანებით კი ქვესკნელის მმართველად მიიჩნიეს. მოგვიანებით, ორკუსის გამოსახულება შეერწყა სხვა ღმერთს, დისპატერს, და მოგვიანებით ეს ორივე ღვთაება საბოლოოდ დაიშალა ღმერთის პლუტონის, ბერძნული ჰადესის რომაული ანალოგის გამოსახულებაში.

ეტრუსკები გამოსახავდნენ ორკუს წვერიან დემონად, თმით დაფარული და ზოგჯერ ფრთიანი; ამ სულმა ადამიანთა სულები გადაიყვანა შემდგომ ცხოვრებაში. ორკუსის სახელის სავარაუდო უძველესი ფორმებია ურაგუსი და ურგუსი, რაც ნიშნავს „მეთვალყურეს“ ან „მძღოლს“, მაგრამ ეს ეტიმოლოგია საკმაოდ საეჭვო ჩანს.

მის სახელს ატარებს 2004 წელს აღმოჩენილი ტრანსნეპტუნის ჯუჯა პლანეტა (90482) ორკუსი.
პლუტონი (მითოლოგია)

პლუტონი — ბერძნულ და რომაულ მითოლოგიაში, ქვესკნელისა და სიკვდილის ღმერთის ერთ-ერთი სახელი. კრონოსის და რეას ძე, ზევსის და პოსეიდონის ძმა, პერსეფონეს ქმარი. ძვ. წ. საუკუნიდან მოყოლებული ეს სახელი დაემატა უძველეს სახელს ჰადესს და საბოლოოდ ჩაანაცვლა იგი. თავის სამეფოსათვის კუშტი და ბნელია ჰადესი. მისი კეთილი, ევფემისტური ზედწოდებანი — ან უძველესი კულტის ნაშთებია, ან ხალხური. მის მიერ ღრმა მიწაში ნაყოფიერების ქალღმერთის გატაცება, ცხადია სიმბოლურია.