ჯესი ნორმანი

ჯესი ნორმანი (; დ. 15 სექტემბერი, 1945, ოგასტა, ჯორჯიის შტატი ― გ. 30 სექტემბერი, 2019, ნიუ-იორკი) ― ამერიკელი საოპერო მომღერალი, დრამატული სოპრანო. ასრულებდა ფართო სპექტრის ნაწარმოებებს და არ იყო შეზღუდული რომელიმე ვოკალური ტიპის რეპერტუარით. ვოკალურად და ვიზუალურად შთამბეჭდავი მომღერალი მოღვაწეობდა როგორც საოპერო, ისე საკონცერტო და კამერულ სცენებზე. დაკავშირებული იყო ისეთ როლებთან, როგოროცაა ბარტოკის ივდითი, ბეთჰოვენის ლეონორა, ბერლიოზის კასანდრა და დიდონი, ბიზეს კარმენი, გლუკის ალცესტე, იანაჩეკის ემილია, მოცარტის გრაფინია ალმავივა, პულენკის მადამ ლიდუანი, პერსელის დიდო, შტრაუსის არიადნე, სტრავინსკის იოკასტა, ვერდის აიდა და ვაგნერის ზიგლინდე, კუნდრი და ელიზაბეტი.

 -ის მუსიკალურმა კრიტიკოსმა, ედუარდ როტშტაინმა მის ხმას „ბგერის დიდი სასახლე“ უწოდა, რომელსაც გააჩნდა „უზარმაზარი განზომილებები, რომლებიც... უჩვეულო ხედებად იშლება. იგი მოიცავს მზით განათებულ ოთახებსაც, ვიწრო დერეფნებსაც და ბნელ დარბაზებსაც. მის ნორმანი დიდებულად სუფევს ამ სამეფოში და მისი ვიზუალური მხარეც მისივე ვოკალური მასშტაბების შესაფერისია“. მამა, საილას ნორმანი სადაზღვევო აგენტი იყო, ხოლო დედა, ჯეინი კინგ-ნორმანი, სკოლაში ასწავლიდა. იგი მათი ხუთი შვილიდან ერთ-ერთი იყო. ოჯახში ბევრი მოყვარული მუსიკოსი იყო: დედა და ბებია პიანისტები იყვნენ, ხოლო მამა ადგილობრივ გუნდში მღეროდა. დედის დაჟინებით, ფორტეპიანოს შესწავლა ადრეულ ასაკშივე დაიწყო. 7 წლის ასაკში პირველ ვოკალურ კონკურსში მიიღო მონაწილეობა, სადაც მესამე ადგილი მოიპოვა მხოლოდ იმიტომ, რომ საგალობელში „ღმერთი შენზე იზრუნებს “ რამდენიმე სიტყვა დაავიწყდა. მოგვიანებით, ინტერვიუში თქვა: „ვფიქრობ, მან მართლაც იზრუნა ჩემზე. ეს ბოლო შემთხვევა იყო, როცა სიტყვები გადამავიწყდა.“ მისთვის ვოკალის პირველი პედაგოგი იყო როზა ჰარის სანდერს კრეკი, რომელიც ა. რ. ჯონსონის უმაღლეს სკოლაში მუსიკის მასწავლებელი იყო. სანდერს კრეკთან ვოკალში მეცადინეობა კერძოდაც განაგრძო ლუსი სი. ლეინის უმაღლეს სკოლაში სწავლის გაგრძელების შემდეგ.

ნორმანი ჩრდილოეთ მიჩიგანში, ინტერლოკენის ხელოვნების ცენტრში, სოპერო-საშემსრულებლო პროგრამაზე სწავლობდა. 16 წლის ასაკში, ფილადელფიაში, მარიან ანდერსონის სახელობის ვოკალურ კონკურსში მიიღო მონაწილეობა. კონკურსი ვერ მოიგო, თუმცა მიიღო სრული სტიპენდია ვაშინგტონის ჰოვარდის უნივერსიტეტისგან. ვოკალს კი კაროლინ გრანტთან სწავლობდა.

1965 წელს, 33 სტუდენტ გოგონასთან და ფაკულტეტის 4 მდედრობითი სქესის წევრთან ერთად, დააფუძნა სიგმა ალფა იოტას განყოფილება დელტა ნუ. 1966 წელს მოიგო ხელოვნების და მწიგნობრობის ეროვნული საზოგადოების სასიმღერო კონკურსი. 1967 წელს, უნივერსიტეტის დასრულების შემდეგ, სწავლა ბალტიმორის პიბოდის კონსერვატორიაში, მოგვიანებით კი, ენ-არბორში, მიჩიგანის უნივერსიტეტის მუსიკის, თეატრის და ცეკვის სკოლაში განაგრძო, სადაც, 1968 წელს, მაგისტრის ხარისხი მიიღო. ამ პერიოდში ვოკალურ მომზადებას ელიზაბეტ მანიონთან და პიერ ბერნაკთან გადიოდა. მოგვიანებით მჭიდროდ თანამშრომლობდა ვოკალის პედაგოგ სილვია ოლდენ ლისთან, რომელიც კეთლინ ბეტლის და მარიან ანდერსონის მასწავლებელიც იყო.

ადრეული კარიერა (1968-1979)
უმაღლესი სასწავლებლის დასრულების შემდეგ, ნორმანი, ბევრი სხვა ახალგაზრდა მუსიკოსის მსგავსად, თავის დასამკვიდრებლად ევროპაში წავიდა. 1968 წელს მოიგო -ის საერთაშორისო მუსიკალური კონკურსი მიუნხენში, მას შემდეგ, რაც შეეწინააღმდეგა ჟიურის ერთ-ერთი წევრის გადაწყვეტილებას, რომლითაც კონკურსის წესები საგანგებოდ, მეორე ტურის დროს შეიცვალა, რაც, სავარაუდოდ, რასობრივად მოტივირებული გადაწყვეტილება იყო. მომდევნო წელს მიიღო სამწლიანი კონტრაქტი ბერლინის დოიჩე ოპერთან. აქ მისი სადებიუტო სპექტაკლი ვაგნერის ტანჰოიზერი იყო, სადაც ელიზაბეტის პარტია შეასრულა.

ნორმანი გერმანულ და იტალიურ საოპერო კომპანიებთან თანამშრომლობდა და ხშირად პრინცესების ან სხვა დიდგვაროვანის როლში გამოდიოდა, რადგან განსაკუთრებით კარგად ახერხებდა დიდებული და მბრძანებლური სახეების შექმნას. ამის მიზეზი, ნაწილობრივ, მისი უჩვეულოდ დიდი სიმაღლე და გამორჩეული აღნაგობა იყო, უმეტესწილად კი, მისი მდიდარი და ძლიერი ხმა. გააჩნდა განსაკუთრებულად ფართო დიაპაზონი, რომელიც ქალის ხმის ყველა რეგისტრს მოიცავდა, კონტრალტოდან დაწყებული მაღალი დრამატული სოპრანოს ჩათვლით. ამას ვაგნერის მუსიკის კონცერტი მოჰყვა ტენგლვუდის მუსიკის ფესტივალზე ლენოქსში, მასაჩუსეტსში, ხოლო შემდეგ იყო ტურნე ქვეყნის მასშტაბით, რის შემდეგაც ნორმანი ევროპაში დაბრუნდა. მოკლე ხნით დაბრუნდა აშშ-ში 1973 წელს, როცა ნიუ-იორკში თავისი პირველი კონცერტი ჩაატარა „დიდი შემსრულებლების“ სერიის ფარგლებში, ლინკოლნის საშემსრულებლო ხელოვნების ცენტრის ელის ტალის სახელობის დარბაზში.

შუა პერიოდი (1980-1989)
1980 წლის ოქტომბერში ნორმანი საოპერო სცენას დაუბრუნდა მთავარი როლით შტრაუსის ოპერაში არიადნე ნაქსოსიდან , ჰამბურგის სახელმწიფო ოპერაში, 1982 წელს კი შედგა მისი საოპერო დებიუტი შეერთებულ შტატებში, ფილადელფიის ოპერაში, იოკასტას როლით სტრავინსკის ოპერაში ოიდიპოს მეფე და დიდოს როლით პერსელის ოპერიდან. 1986 წელს დედოფალ ელიზაბეტ -ს 60 წლის იუბილეზე იმღერა. იმავე წელს, ბერლინის ფილარმონიული ორკესტრის ამერიკული ტურნეს დროს მათთან ერთად შეასრულა შტრაუსის ოთხი უკანასკნელი სიმღერა.

წლების განმავლობაში ნორმანმა რეპერტუარი უფრო ნაკლებად ცნობილი ნაწარმოებებით გააფართოვა. 1988 წელს იმღერა საკონცერტო შესრულება პულენკის ერთაქტიანი ოპერისა ადამიანის ხმა , რომელიც ჟან კოქტოს 1930 წელს შექმნილ იმავე სახელწოდების პიესას ეფუძნებოდა. 1980-იან და ადრე 1990-იან წლებში ნორმანმა არაერთი აღიარებული ჩანაწერი შექმნა, მისი ბევრი გამოსვლა ტელევიზიითაც გადაიცა. ოპერის გარდა მისი ჩანაწერები და პერფორმანსები მოიცავდა კლასიკურ სიმღერებს, ლიდებს, ორატორიებს და სხვა. ოთხი უკანასკნელი სიმღერის მისეული ინტერპრეტაცია განსაკუთრებულადაა აღიარებული. დირიჟორ კურტ მასურის ნელი ტემპები დავის საგანია, თუმცა ნორმანის ხმის ბგერითი მახასიათებლები გვიანრომანტიკული გერმანული ლიდებისთვის იდეალური იყო. ეს მოვლენა იქცა შთაგონებად სამხრეთ აფრიკელი პოეტის, ლორენს მდუდუზი ნდლოვუსთვის, რომელმაც ნორმანს ლექსი მიუძღვნა, სახელწოდებით . ლექსი შესულია კრებულში , რომლის წინასიტყვაობაც ნორმანმა დაწერა.

ბოლო პერიოდი და გარდაცვალება (1990-2019)
1990-იანი წლების დასაწყისიდან ნორმანი ნიუ-იორკის შტატში, სოფელ კროტონ-ონ-ჰადსონში ცხოვრობდა. განცალკევებით მდებარე მისი სახლი, სახელად თეთრი კარიბჭე, ადრე ტელევარსკვლავ ალენ ფანტს ეკუთვნოდა. 1990 წელს სანქტ-პეტერბურგში, პეტრე ჩაიკოვსკის 150 წლის იუბილესადმი მიძღვნილ გალა-კონცერტში მიიღო მონაწილეობა. იმავე წელს პირველად გამოვიდა ჩიკაგოს ლირიკული თეატრის სცენაზე ალცესტეს როლით გლუკის ამავე სახელწოდების ოპერაში. 1991 წელს შვეიცარიის ეროვნული დღის 700 წლისთავის აღსანიშნავ წვეულებაზე იმღერა. 1992 წელს, მაცუმოტოსთან ახლოს, იაპონიის ალპებში, საიტო კინენის ფესტივალის გახსნით საოპერო წარმოდგენაში მიიღო მონაწილეობა (იოკასტას როლით სტრავინსკის ოპერიდან ოიდიპოს მეფე). 1995 წლის სექტემბერში კვლავ სოლისტის როლში წარსდგა ნიუ-იორკის ფილარმონიულ ორკესტრთან ერთად, რომელსაც ამჯერად კურტ მასური დირიჟორობდა. კონცერტი ორკესტრის 153-ე სეზონის გახსნას ეძღვნებოდა და -ზე პირდაპირ ეთერში გადაიცემოდა. 1996 წელს მეტროპოლიტენის ოპერაში შედგა პრემიერა იანაჩეკის ოპერისა მაკროპულოსის საქმე. მთავარ პარტიას ნორმანი ასრულებდა. პერფორმანსს უაღრესად დადებითი გამოხმურება მოჰყვა.

ნორმანი მონაწილეობდა 1996 წლის ზაფხულის ოლიმპიური თამაშების გახსნით ცერემონიალში, ატლანტაში, სადაც შეასრულა , , . 1997 წლის იანვარში პრეზიდენტ ბილ კლინტონის მეორე ინაუგურაციაზე იმღერა.

2002 წლის 11 მარტს მსოფლიო სავაჭრო ცენტრის ადგილას ორი მომუმენტური სინათლის სვეტის გახსნის ცერემონიალზე, რომელიც 2001 წლის 11 სექტემბრის ტერაქტის მსხვერპლთა ხსოვნას ეძღვნებოდა, ნორმანმა შეასრულა. 2002 წელს ოგასტაში დაბრუნდა და განაცხადა, რომ რიჩმონდის ოლქში ბავშვებისთვის ხელოვნების საპილოტე სკოლის გახსნას დააფინანსებდა. გაკვეთილები წმინდა იოანეს მეთოდისტურ ეკლესიაში 2003 წლიდან დაიწყო. 2004 წლის ნოემბერში შეიქმნა დოკუმენტური ფილმი ნორმანის ცხოვრებასა და შემოქმედებაზე. ფილმი, რომლის რეჟისორია ანდრე ჰელერი, ხოლო დამდგმელი ოპერატორი – ოტმარ შმიდერერი, ვენის --ის პროდუქციაა და იგი აღწერს მუსიკას, სოციალურ და პოლიტიკურ საკითხებს, აგრეთვე, შთაგონებებს და ოცნებებს, რომელთაც ნორმანი თავის სფეროში უნიკალურ მოვლენად აქციეს. 2006 წელს თანამედროვე ცეკვების ქორეოგრაფ ტრეი მაკინტაირთან ერთად იმუშავა სპეციალურ წარმოდგენაზე, რომელიც ვეილის ცეკვის ფესტივალის ნაწილი იყო.

ამ პერიოდში ნორმანმა საოპერო სპექტაკლებში გამოსვლა შეწყვიტა, სანაცვლოდ კი კონცერტებზე და მუსიკალურ საღამოებზე გადაერთო.

2014 წლის მარტში მონაწილეობდა სონომას სახელმწიფო უნივერსიტეტის გრინის მუსიკალურ ცენტრში ჩატარებულ კონცერტში, რომელიც ამერიკული სტანდარტებისგან შედგებოდა და ეძღვნებოდა ისეთ ფიგურებს, როგორიცაა ჯორჯ გერშვინი, დიუკ ელინგტონი და ელა ფიცჯერალდი. 2015 წელს პიანისტ მარკ მარკჰემთან ერთად კარნეგი ჰოლში წარადგინა პროგრამა, რომელიც უმეტესად გერშვინის, კერნის, როჯერსის და ჰარტის შემოქმედების, აგრეთვე, სატის და პულენკის რამდენიმე სიმღერისგან შედგებოდა.

2018 წლის აპრილში, ოპერისა და ხელოვნების განვითარებაში შეტანილი განსაკუთრებული წვლილისვის გლენ გულდის პრიზის მე-12 მფლობელი გახდა.

ნორმანი გარდაიცვალა 2019 წლის 30 სექტემბერს, 74 წლის ასაკში, სინაის მთის წმინდა ლუკას საავადმყოფოში, მაჰეტენზე. გარდაცვალების მიზეზი 2015 წელს ხერხემლის დაზიანების შედეგად მიღებული ინფექციური გართულებები იყო, რამაც რამდენიმე სასიცოცხლო ორგანოს ფუნქციების დარღვევა გამოიწვია.

ჯესი ნორმანის ხელოვნების სკოლა
2003 წელს, რეიჩელ ლონგსტრიტის ფონდისა და ჯესი ნორმანის პარტნიორობით, ოგასტაში გაიხსნა ჯესი ნორმანის ხელოვნების სკოლა, რომელიც ეკონომიკურად გაჭირვებულ მოსწავლეებს სკოლის შემდგომ საშემსრულებლო ხელოვნების უფასო გაკვეთილებს სთავაზობს. ნორმანი აქტიურად იყო ჩართული პროექტის ყველა ეტაპზე, მათ შორის, სახსრების შეგროვების პროცესში.

მემუარი
2014 წლის 6 მაისს გამომცემლობა -მა გამოსცა ნორმანის მემუარი, სახელწოდებით !

საკონცერტო მოღვაწეობა
კარიერის დიდ ნაწილს ნორმანი საკონცერტო და კამერულ მოღვაწეობას უთმობდა, სადაც ასრულებდა როგორც კლასიკურ გერმანულ რეპერტუარს, ასევე თანამედროვე ნიმუშებსაც, როგორიცაა შონბერგის გურეს სიმღერები და ფრანგი მოდერნისტების ნამუშევრები, რომელთაც აუცილებლად ორიგინალურ ენაზე მღეროდა. ასევე, 1990 წელს, კარნეგი-ჰოლში გამართული ამერიკული სპირიჩუელსების კონცერტი, სოპრანო კეთლინ ბეტლთან ერთად.

ხმა
მიუხედავად იმისა, რომ ნორმანი დრამატულ სოპრანოდ მიიჩნეოდა, იგი ხშირად ასრულებდა როლებს, რომლებიც, ტრადიციულად, სხვა ტიპის ხმებისთვის იყო განსაზღვრული. სტუდენტობიდან მოყოლებული დიდი სიფრთხილით არჩევდა რეპერტუარს და მასწავლებელთა რჩევებზე და მენეჯერების მოთხოვნებზე წინ თავის ინსტინქტებსა და ინტერესებს აყენებდა. კარიერის დასაწყისში ამის გამო დოიჩე ოპერის მენეჯმენტთან პრობლემებიც ჰქონდა. ჯონ გრუენს ნიუ-იორკ თაიმსიდან უთხრა: „რაც შეეხება ჩემს ხმას, მისი კატეგორიზაცი შეუძლებელია და მე ეს მომწონს, რადგან ვასრულებ ისეთ რამეებს, რაც შეიძლება დრამატულ, მეცო ან სპინტო კატეგორიებს ეკუთვნოდეს. იმდენი განსხვავებული სახის მუსიკა მომწონს, რომ ერთი რომელიმე დიაპაზონით თავი არასოდეს შემიზღუდავს.“

ზოგიერთი ვოკალის კრიტიკოსის მოსაზრებით, ნორმანი იყო არა დრამატული სოპრანო, არამედ სოპრანოს იშვიათი ტიპი, რომელსაც „ფალკონი“ ეწოდება. „ფალკონი“ ტემბრულად მეცო-სოპრანოს უახლოვდება, ხოლო ტესიტურულად - დრამატულ სოპრანოს. „ფალკონის როლები“ ისეთ როლებს ეწოდება, რომლებიც მეცოების ნაცვლად სოპრანოებისთვის დაიწერა და მათ ხშირად ლირიკული მეცოები ასრულებენ. ტერმინი ფრანგი მომღერლის, კორნელი ფალკონის სახელიდან მომდინარეობს. ამის გამო, ფანები, დირიჟორები და კრიტიკოსები ნორმანს თამამად მოიხსენიებდნენ როგორც სოპრანოდ, ისე მეცო-სოპრანოდ. 23 წლის ასაკში, კითხვაზე, თუ როგორ დაახასიათებდა საკუთარ ხმას, ნორმანმა უპასუხა: „სამტრედეები მხოლოდ მტრედებისთვისაა კომფორტული“.

წლების განმავლობაში ნორმანის ერთ-ერთ ყველაზე განსაკუთრებულ თვისებად მისი ტექნიკური სრულყოფილება ითვლებოდა. კარნეგი-ჰოლში ჩატარებული ერთ-ერთი კონცერტის მიმოხილვაში ნიუ-იორკ თაიმზის კრიტიკოსი ალენ ჰიუზი წერს: „ნორმანს დღესდღეობით ერთ-ერთი უმდიდრესი ხმა აქვს და როგორც დახვეწილ მსმენელებს მოეხსენებათ, მისი პერფორმანსები ყოველთვის უზადოდ არის მომზადებული, როგორც მუსიკალურად, ისე სხვაგვარადაც“. იმავე დარბაზში კიდევ ერთ გამოსვლას იმავე გაზეთის კრიტიკოსი, ბერნარდ ჰოლანდი ასე გამოეხმაურა: „რომ შეკრიბოთ ყველაფერი, რასაც ჯესი ნორმანი, როგორც მომღერალი, კარგად აკეთებს, მიღებული ჯამი გადააჭარბებდა ნებისმიერ სოპრანოს, რომელიც დღეს პუბლიკის წინაშე გამოდის. მის ნორმანის კონცერტებზე ბგერების გამოცემა, ფერთა მანიპულაცია, სიტყვათა პროექცია და მუსიკალური ინტერპრეტაცია ფანატიკური დახვეწილობით კეთდება.“

რჩეული პარტიები
საოპერო როლები
აიდა, აიდა (ვერდი)
ალცესტე, (გლუკი)
ანტონია, ჰოფმანის ზღაპრები (ოფენბახი)
არიადნე, არიადნე ნაქსოსიდან (რიხარდ შტრაუსი)
არმიდა, არმიდა (ჰაიდნი)
არმინდა, (მოცარტი)
კარმენი, კარმენი (ბიზე)
კასანდრე და დიდონი, (ბერლიოზი)
გრაფინია ალმავივა, ფიგაროს ქორწინება (მოცარტი)
დიდო, დიდო და ენეასი (პერსელი)
დონა ელვირა, დონ ჯოვანი (მოცარტი)
ელიზაბეტი, ტანჰოიზერი (ვაგნერი)
ელი, (პულენკი)

ელზა, ლოენგრინი (ვაგნერი)
ემილია მარტი, მაკროპულოსის საქმე (იანაჩეკი)
ეურიანთე, (ვებერი)
ჯულიეტა, ჰოფმანის ზღაპრები (ოფენბახი)
ელენე, (ოფენბახი)
იდამანტე, იდომენეო (მოცარტი)
იზოლდა, ტრისტან და იზოლდა (ვაგნერი) ( მოქმედება, კონცერტზე)
იოკასტა, ოიდიპოს მეფე (სტრავინსკი)
ივდითი, ლურჯწვერას სასახლე (ბარტოკი)
კუნდრი, პარსიფალი (ვაგნერი)
ჯულიეტა დი კელბარი, (ვერდი)
ლეონორა, ფიდელიო (ბეთჰოვენი)
მადამ ლიდუანი, კარმელიტების დიალოგები (პულენკი)

მარგერიტა, ფაუსტის წყევლა (ბერლიოზი)
მედორა, (ვერდი)
პენელოპე, (ფორე)
ფედრა, (რამო)
როზინა, (ჰაიდნი)
სალომე, სალომე (რიხარდ შტრაუსი)
სალომე, ჰეროდიადა (მასნე)
სანტუცა, სოფლის ღირსება (მასკანი)
სელიკა, ' (მეიერბერი)
ზიგლინდე, ვალკირია (ვაგნერი)
მესამე ნიმფა, ღმერთების დაისი (ვაგნერი)
ქალი, მოლოდინი (შონბერგი)

ორატორიები და პარტიები საორკესტრო ნაწარმოებებიდან
(ბერგი), ღვინო
(ბერგი), შვიდი ადრეული სიმღერა, ალტენბერგის სიმღერა, ახალგაზრდობის სიმღერები
(ბერლიოზი), ზაფხულის ღამეები
(ბერლიოზი), კლეოპატრას სიკვდილი, კლეოპატრა
(ბერლიოზი), რომეო და ჯულიეტა, სოლისტი
(ბრამსი), სიმღერები
(ბრამსი), გერმანული რეკვიემი
(ბრამსი), ალტის რაფსოდია
(ბრუკნერი), 
(შოსონი), ლექსი სიყვარულსა და ზღვაზე, . 19
(შოსონი), , . 37
(დებიუსი), უძღები შვილი და ქალწული-რჩეული
(დუპარი), მელოდიები
(ფრანკი), ნეტარებანი
(ჰენდელი), დებორა, დებორა
(მალერი), დედამიწის სიმღერა
(მალერი), ბიჭუნას ჯადოსნური საყვირი
(მალერი), მგზავრის სიმღერა
(მალერი), 
(მალერი), სიმფონია №2 „აღდგომა“, სოლისტი
(მალერი), სიმფონია №3, სოლისტი
(პულენკი), მელოდიები
(რაველი), შეჰერეზადა
(რაველი), 
(რაველი), 
(სატი), მელოდიები
(შონბერგი), ბრეტლის სიმღერები
(შონბერგი), მოლოდინი
(შონბერგი), გურეს სიმღერები
(შუბერტი), სიმღერები
(შუბერტი), 
(შუმანი), - , . 42
(შუმანი), , . 39
(რ. შტრაუსი), ოთხი უკანასკნელი სიმღერა (, 1983)
(რ. შტრაუსი), სიმღერები ფორტეპიანოსთან ერთად
(ტიპეტი), ჩვენი დროის შვილი
(ვაგნერი), ვეზენდოკის სიმღერები
(ვერდი), რეკვიემი
(ვოლფი), სიმღერები