მიხაი ვოლონტირი

მიხაი ვოლონტირი (; 1934 წლის 9 მარტი, გლინჟენი, ორჰეის ოლქი, ბესარაბია, რუმინეთის სამეფო – 2015 წლის 15 სექტემბერი, კიშინიოვი, მოლდოვა) – საბჭოთა და მოლდოველი თეატრისა და კინოს მსახიობი, თეატრის რეჟისორი, მომღერალი; სსრკ სახალხო არტისტი (1984), მოლდოვის სსრ სახალხო არტისტი (1974), მოლდოვის სსრ სახელმწიფო პრემიისა (1976) და რსფსრ ძმები ვასილიევების სახელობის სახელმწიფო პრემიის (1980) ლაურეატი, მოლდოვის რესპუბლიკის ორდენის კავალერი (2012).

ის ცნობილია ბოშა ბუდულაისა და გვარდიის პრაპორშჩიკი ვოლენტირის როლებით.

ბიოგრაფია
დაიბადა 1934 წლის 9 მარტს სოფელ გლინჟენში, რომელიც იმ დროს რუმინეთის სამეფოს შემადგენლობაში შედიოდა (ამჟამად მოლდავეთის შოლდენესტის რაიონი).

თავად მსახიობის თქმით, იგი დაიბადა მეტყევე ერმოლაი ვოლინტირის ოჯახში, ორჰეის ოლქის ოლიშჩანის კომუნას მახლობლად. მოგვიანებით, როცა სოფლის საკრებულოში საბუთები შეიცვალა, დაამახინჯეს არა მხოლოდ ადმინისტრაციული ერთეულის სახელი, არამედ გვარიც. სოფელ გლინჟენის ყველა ოჯახი, რომელთა გვარები იყო „ვოლინტირი“, დაწერეს როგორც „ვოლონტირი“.

18 წლისამ დაიწყო მასწავლებლობა სოფელ პეპეუცის სოფლის სკოლაში. 1955 წელს დაამთავრა ორჰეის პედაგოგიური კოლეჯი და გახდა კლუბის ხელმძღვანელი რეზინის რაიონის სოფელ ლიპჩენში.

1957 წელს, რესპუბლიკური სამოყვარულო სპექტაკლების დათვალიერების შემდეგ, იგი მიიწვიეს ბელცის ალექსანდრის სახელობის მუსიკისა და დრამის თეატრის (ამჟამად ვასილე ალექსანდრის სახელობის ეროვნული თეატრი) სამსახიობო ჯგუფში. მოგვიანებით კი ამ თეატრის მსახიობი გახდა.

მისი დებიუტი თეატრში იყო ფიგურანტის როლი ვასილე ალექსანდრის კომედიაში „ “. სულ თეატრში მიხაი ვოლონტირმა 120-ზე მეტი მთავარი როლი შეასრულა.

მღეროდა თეატრსა და სცენაზე, ფილმებში, რადიოსა და ტელევიზიაში. მისი მუსიკალური ბიბლიოთეკა მოიცავს 50-ზე მეტ სიმღერას, რომელთაგან ბევრი ჰიტად იქცა.

იყო სსრკ კინემატოგრაფისტთა კავშირის წევრი.

2014 წელს გამოვიდა პირველი დოკუმენტური ფილმი მ. ვოლონტირის ცხოვრებისა და მოღვაწეობის შესახებ.

სიცოცხლის ბოლო წლებში მას აწუხებდა შაქრიანი დიაბეტი, რომელიც გართულდა დიაბეტური ანგიოპათიით და რეტინოპათით . 1990-იანი წლების ბოლოდან მას რამდენიმე ოპერაცია ჩაუტარდა. ოპერაციები სანქტ-პეტერბურგის სამხედრო სამედიცინო აკადემიაში ჩატარდა. მსახიობმა ფინანსური დახმარება მიიღო მოსკოვის, მოლდოვას რესპუბლიკის მთავრობის, რუსი მეწარმეების, ქვეყნის თეატრალური საზოგადოებისა და მისი შემოქმედების ერთგული გულშემატკივრებისგან ყოფილი საბჭოთა კავშირის ყველა კუთხიდან.

გარდაცვალებამდე იგი ორ თვეზე მეტი ხნის განმავლობაში გადიოდა მუდმივ სტაციონალურ მკურნალობას ქალაქ ბელცის საავადმყოფოში, შემდეგ კიშინიოვის რესპუბლიკურ კლინიკურ საავადმყოფოში, სადაც გარდაიცვალა 2015 წლის 15 სექტემბერს (სხვა წყაროს მიხედვით - 14 სექტემბერს ბელცში). დაკრძალეს კიშინიოვის ცენტრალურ (სომხურ) სასაფლაოზე.

ოჯახი
ცოლი – ეფროსინია ალექსეის ასული დობინდე-ვოლონტირი, ვასილე ალექსანდრის ეროვნული თეატრის მსახიობი
ქალიშვილი – სტელა, დიპლომატი, მსახურობს კონსულად ესპანეთში მოლდოვის საელჩოში

ჯილდოები და აღიარება
1974 მოლდავეთის სსრ სახალხო არტისტი
1984 სსრკ სახალხო არტისტი
2011 მოლდოვას რესპუბლიკის დამსახურებული მოქალაქე 
1976 მოლდავეთის სსრ სახელმწიფო პრემია
1980 ძმები ვასილიევების სახელობის სახელმწიფო პრემია
2001 ქალაქ ბელცის საპატიო მოქალაქე
სოლდანესტის რაიონის საპატიო მოქალაქე (2012 წ.)
კიშინიოვის საპატიო მოქალაქე (2014)

2018 წლის 22 მაისს მხატვრის სახლში (დამოუკიდებლობის ქუჩა 34) მემორიალური დაფა გაიხსნა

როლები
ი. ლ. კარაჯალეს „თავდასხმა“ – იონ ნებუნული
გ. ფიგეირედოს „ეზოპე“ („მელა და ყურძენი“) – ეზოპე
ა.ა.ცაგარელის „ხანუმა“ – თავადი ფანტიაშვილი
ვ. ალექსანდრის „დესპოტი ვოევოდი“ – დესპოტი-ვოდე