iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ლოს-როკესის არქიპელაგის ეროვნული პარკი

ლოს-როკესის არქიპელაგის ეროვნული პარკი — ეროვნული პარკი ვენესუელაში. შეიქმნა 1972 წელს და მთლიანად მოიცავს კარიბის ზღვაში მდებარე ლოს-როკესის არქიპელაგს. მის შემადგენლობაში შედის როგორც ხმელეთი, ისე წყალი, დასავლეთიდან აღმოსავლეთისკემ 36 კმ-ზე და ჩრდილოეთიდან სამხრეთისკენ 24,6 კმ-ზე. მთლიანი ფართობი 2 211,2 კმ²-ია. შედგება 50 კუნძულისა და 292 ციცქნა კუნძულისგან. პარკისთვის დამახასიათებელია პეიზაჟებს დიდი მრავალფეროვნება და სილამაზე. მდებარეობს დედაქალაქ კარაკასიდან და ქვეყნის მთავარი პორტის — ლა-გუაირიდან პირდაპირი ხაზის გავლებით ჩრდილოეთით.

კუნძულ გრან-როკეზე, რომლის ფართობიც 1,7 კმ²-ია, არსებობს მუდმივი მოსახლეობა, დაახლოებით 1200 ადამიანი.

პარკი ფლობს მთელს კარიბის ზღვაში ერთ-ერთ საუკეთესოდ დაცულ მარჯნის რიფებს. ტურიზმის განვითარების მთავარი ხელშემშლელი ფაქტორი, გარდა იმისა რომ მისი ეროვნული პარკის სტატუსი მკაცრად აკონტროლებს ბიზნეს-საქმიანობებს, არის მდინარეებისა და მუდმივი წყლის სხვა რესურსების ნაკლებობა, რაც თავის მხრივ დაბალი ნალექიანობითაა გამოწვეული.

ლოს-როკესი უზრუნველყოფს ვენესუელაში მოხმარებული კიბოსნაირების 90%-ის მიწოდებას. 1990-იანი წლებიდან, ძირითადი ეკონომიკური საქმიანობა — მეთევზეობა, ტურიზმმა ჩაანაცვლა. ყოველწლიურად პარკს 50,000 ტურისტი სტუმრობს, რომლებიც ღამის 60-მდე გასათევსა და პატარა სასტუმროებში ბინავდებიან.

პარკის უმაღლესი ადგილი ზღვის დონიდან 130 მეტრზე მდებარეობს. არქიპელაგის სამხრეთით, ზღვის სიღრმე 1700 მეტრია, მის მოპირდაპირედ, კუნძულების მეორე მხარეს კი საშუალო სიღრმე 15 მეტრს არ აღემატება.
კაიკარა-დელ-ორინოკო

კაიკარა-დელ-ორინოკო — ქალაქი ვენესუელაში, ბოლივარის შტატში, სედანიოს მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრი. დაარსდა საუკუნის შუა ხანებში.

ამჟამად, ვენესუელის მთავრობა ქალაქში ხიდს აშენებს, მდინარე ორინოკოზე. დასრულებისას, მისი სიგრძე 2,4 კმ იქნება.

მდინარე კაიკარის მახლობლად, ალექსანდერ ჰუმბოლდტმა აღმოაჩინა გრანიტისა და გნაისზე ამოკვეთილი პეტროგლიფები. შემდგომმა გამოკვლევებმა, ამ არეალში კიდევ მრავალი პრეისტორიული პეტროგლიფის არსებობა დაადასტურა.
ქარდა ქარდუხი

ქარდა ქარდუხი (ნამდვილი სახელი — ფრიდონ ქარდავა; დ. 11 მარტი, 1974, სოფ. შრომა, სოხუმის რაიონი) — ქართველი მწერალი, მთარგმნელი.

ბიოგრაფია
1974 წლის 11 მარტს დაიბადა სოხუმის რაიონ სოფელ შრომაში, იქვე დაამთავრა საშუალო სკოლა და 1991 წელს ჩაირიცხა თბილისის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სოხუმის ფილიალის ისტორია-იურიდიულ ფაკულტეტზე, ისტორიის განხრით, რომელიც დაამთავრა 1996 წელს. 1992–1993 წლებში მონაწილეობდა რუსეთ-საქართველოს ომში, აფხაზეთში. 1999-2004 წწ მუშაობდა ბათუმში, სკოლაში „ევრო 2000“, ისტორიის მასწავლებლად. ამჟამადაც ცხოვრობს ბათუმში და მუშაობს არქივში.

ჰყავს მეუღლე — პოეტი ქეთევან გიორგაძე და ვაჟი — ქუჯი ქარდავა.

შემოქმედება
მისი პირველი ნოველა „აღელდი პონტო“ გამოქვეყნდა გაზეთ „აჭარაში“ 1994 წელს. იმავე წელს მოთხრობა „ვარსკვლავმორბედი“ დაიბეჭდა კრებულში „მზე მოვა ვიდრე“. აქვეყნებდა თარგმანებს ამერიკული პოეზიიდან. 2001 წლიდან მისი მოთხრობები იბეჭდებოდა ჟურნალებში: „მნათობი“, „ცისკარი“, „ლიტერატურული პალიტრა“,„ჭოროხი“, „ჩვენი მწერლობა“.

2000–2004 წწ თარგმნიდა ცნობილი ამერიკელი პოეტის, ედგარ ლი მასტერსის ნაწარმოებს „სფუნ რივერის ანთოლოგია“. პოემა ნაწილ-ნაწილ იბეჭდებოდა გაზეთში „ჩვენი მწერლობა“, ასევე ჟურნალ „ომეგასა“ და „ალტერნატივაში“. 2005 წელს გამოიცა ედგარ ლი მასტერსის პოემის „სფუნ რივერის ანთოლოგიის“ მისეული თარგმანი წიგნად.

მოთხრობა „მანსარდა თავლაში“ და ემილი დიკინსონის ერთი ლექსის თარგმანი დაიბეჭდა კრებულში „ურაკპარაკი 2008“. მოთხრობა „ნოსირი“ შევიდა ეროვნული ბიბლიოთეკის პროექტში „ჩემი მოთხრობა“.

მონაწილეობდა გამომცემლობა „ინტელექტის“ პროექტში „ერთი შედევრის ყველა ქართული თარგმანი“ (უოლტ უიტმენი, რადიარდ კიპლინგი).2011 წელს მისი რომანი „ძაფზე მოფარფატე სული“ დიბეჭდა ჟურნალში „ჩვენი მწერლობა“ ხოლო 2013 წელს გამომცემლობა „საუნჯემ“ როსტომ ჩხეიძის რედაქტორობით გამოსცა წიგნად.

2015 წელს გამოვიდა მისი მოთხრობების კრებული „ბატიბუტის ჩურჩხელა“.

მოთხრობა „თუნთია“ 2017 წელს დაიბეჭდა „ლიტერატურულ გაზეთში“, ხოლო 2018 წელს ბულგარეთში, კრებულში „მორე“.

ჟურნალ მასწავლებლისა და ინტერნეტგაზეთ .-ს ორგანიზებით გამართულ კონკურსში მისი მოთხრობა „აცილება“ შევიდა საუკეთესო მოთხრობათა ათეულში.

2020 წელს გამომცემლობა „პალიტრა “ -ის მიერ გამოცხადებულ კონკურსში გახდი ბესთსელერის ავტორი, მისი რომანი „ჰერმესის დახლიდარები“ გახდა ხალხისა და ჟიურის ერთობლივი რჩეული და გამოიცა წიგნად.
კუბაგუა

}
| მდებარეობა = კარიბის ზღვა
| კუნძულთა რაოდენობა =
| მთავარი კუნძული =
| ფართობი_კმ2 = 22,438
| სია =
| სიგრძე_კმ =9,2
| სიგანე_კმ =3,6
| სანაპიროს სიგრძე =
| სანაპიროზოლი_კმ =
| უმაღლესი მთა =
| სიმაღლე_მ =32
| ქვეყნის სახელი =
| ქვეყანა =
კუბაგუა — კუნძული კარიბის ზღვაში. ეკუთვნის ვენესუელას. კუნძულ მარგარიტასთან და კოჩესთან ერთად ქმნის ვენესუელის შტატს — ნუევა-ესპარტას. ფართობი 22 438 კმ². სიგრძე 9,2 კმ, სიგანე 3,6 კმ. არაიის ნახევარკუნძულიდან დაშორებულია ჩრდილოეთით 16 კილომეტრში. კუნძული ელიფსის ფორმისაა.

სანაპიროზე აღმართულია კლდოვანი მთები (კლდეები), რომელთა სიმაღლეა 5-7-იდან 20-24 მ-მდე. არის სანაპირო პლაჟის ადგილებიც. კუნძულ კუბაგუას მაქსიმალური სიმაღლე აღწევს 32 მ-ს.

ზედაპირი მშრალია, მოკლებულია შიგა წყლებს. ჰაერის ტემპერატურა უდრის 25°. ნალექების წლიური რაოდენობა შეადგენს 250 მმ. განვითარებულია ფლორა და ფაუნა. გვხვდება პარკოსნები, სხვადასხვა სახეობის კაქტუსები, მ.შ. ოპუნცია და სხვა. ფაუნა ღარიბია. გვხვდება კურდღლების მცირე პოპულაცია და თხა. კუნძული მოკლებულია გზებსა და ქუჩებს.

ევროპელთაგან კუნძული პირველად აღმოაჩინა ქრისტეფორე კოლუმბმა 1498 წელს. კუნძულზე მდებარეობს არქეოლოგიური ძეგლი ნუევა-კადისი.
კარელიის ყელი

კარელიის ყელი — ყელი ფინეთის ყურესა (ბალტიის ზღვა) და ლადოგის ტბას შორის. მდებარეობს რუსეთის ფედერაციის ლენინგრადის ოლქში. სამხრეთით ესაზღვრება ნევისპირა დაბლობი. ყელის ჩრდილოეთი ნაწილი უმთავრესად აგებულია გრანიტებითა და გნაისებით, ცენტრალური და სამხრეთი ნაწილები - მყინვარული და ტბიური ნალექებით. განვითარებულია სერული რელიეფი (სიმაღლე დაახლოებით 50 მეტრამდე). სამხრეთ ნაწილში მორენული ბორცვებია. კარელიის ყელს კვეთს წყალუხვი მდინარე ვუოქსა. ბევრია მყინვარული წარმოშობის ტბა. ჭარბობს წიწვოვანი ტყე. განვითარებულია ტურიზმი.
ლიმა-ბლანკოს მუნიციპალიტეტი

ლიმა-ბლანკოს მუნიციპალიტეტი — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, კოხედესის შტატში. წარმოადგენს კოხედესის შტატის 9 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 127 კმ². ვენესუელის ეროვნული სტატისტიკის ინსტიტუტის 2007 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით ლიმა-ბლანკოს მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 9 161 ათასი ადამიანი. მთავარი ქალაქია მაკაპო. კოხედესის შტატის მთელი მოსახლეობის 3.1% მოდის ლიმა-ბლანკოს მუნიციპალიტეტზე. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 72.1 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე.
ლევან გოკიელი

ლევან პეტრეს ძე გოკიელი (დ. 3 დეკემბერი [ძვ. სტ. 20 ნოემბერი], 1901, ქუთაისი — გ. 3 იანვარი, 1975, თბილისი) — ქართველი მათემატიკოსი და ლოგიკოსი. საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი (1961),
მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე (1944). ფიზიკა-მათემატიკის მეცნიერებათა დოქტორი (1935), პროფესორი (1936).

ბიოგრაფია
1924 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. 1935-1948 წწ. მუშაობდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის მათემატიკის ინსტიტუტში, 1948-1953 წწ. კი – ამავე აკადემიის ფილოსოფიის ინსტიტუტში. გოკიელი იყო საქართველოს მათემატიკის საზოგადოების პრეზიდენტი (1967-1970), აგრეთვე რამდენიმე საერთაშორისო სამეცნიერო ორგანიზაციის წევრი.
მისი ძირითადი შრომები ეხება მათემატიკის ფილოსოფიურ და ლოგიკურ, მათემატიკის ისტორიის, აგრეთვე ლოგიკისა (დიალექტიკური ლოგიკა) და მისი ფილოსოფიის დაფუძნების საკითხებს.

ლევან გოკიელმა შეიმუშავა ე.წ. „ძირეული დასკვნების“ თეორია, რომელიც, მისი აზრით, საფუძვლად უნდა დაედოს ერთიან ლოგიკას;
ამ თეორიის საფუძველზე მან ახსნა მათემატიკური და ლოგიკური პარადოქსები. დაჯილდოებულია ლენინის ორდენითა და მედლებით.
ალიაბადი (ზაქათალა)

ალიაბადი — დაბა აზერბაიჯანის რესპუბლიკაში, ზაქათალის რაიონში, ისტორიული ჰერეთის მიწაზე, საქართველოს საზღვართან ახლოს. რაიონული ცენტრიდან დაშორებულია 18 კმ-ით. 2008 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 9200 კაცი სოფელი ძირითადად ეთნიკური ქართველებით არის დასახლებული.

ისტორია
ალიაბადის ისტორიული სახელწოდება არის ელისენი. საუკუნის დასაწყისში ალიაბადის მოსახლეობა შეადგენდა 4351 ადამიანს. ცხოვრობდნენ მუსლიმი ინგილოები. მოქმედებდა მეჩეთი. 1918-1921 წლებში ალიაბადი ზაქათალის ოკრგუში შედიოდა და იყო სადავო საქართველოს და აზერბაიჯანის დემოკრატიულ რესპუბლიკებს შორის. 1921 წელს საბჭოთა ოკუპაციის შემდეგ დანარჩენ საინგილოსთან ერთად გადაეცა აზერბაიჯანის სსრ-ს
ჩარლზ დეილის სახელობის მედალი

ჩარლზ დეილის სახელობის მედალი — ამერიკის გეოგრაფიული საზოგადოების ჯილდო, რომელიც ენიჭებათ გეოგრაფიულ მეცნიერებაში შეტანილი მნიშვნელოვანი დამსახურებისათვის ან სამეცნიერო შრომისთვის.
დაწესდა 1902 წელს. თავდაპირველად მედალი შეიმუშავა ვიქტორ დევიდ ბრენერმა, თუმცა 1924 წელს მედალი ხელახლა გადამუშავდა ბრენდა პატმანის მიერ.

ჩარლზ პატრიკ დეილი 1864-1899 წწ. იყო ამერიკის გეოგრაფიული საზოგადოების პრეზიდენტი.
1902 წელს ჩარლზ დეილის ფულადი სახსრების ხარჯზე შეიქმნა მედალი, რომელსაც მისი სახელი ეწოდა.

სხვადასხვა დროს ჩარლზ დეილის მედლით დაჯილდოვდნენ: რობერტ პირი, ჯორჯ დევიდსონი, გროვ კარლ ჯილბერტი, რუალ ამუნდსენი, ალბრეხტ პენკი, უილიამ სკინერ კუპერი და სხვ.
ნალჩიკი

ნალჩიკი (, , ) — ქალაქი რუსეთის ფედერაციაში, ყაბარდო-ბალყარეთის დედაქალაქი და ყველაზე დიდი ქალაქი ყაბარდო-ბალყარეთის ავტონომიურ რესპუბლიკაში. ქალაქის მოსახლეობა 265 162 ადამიანია (2017).

დედაქალაქის ისტორია
ქალაქის სახელის წარმოშობის შესახებ რამდენიმე ვერსია არსებობს. ყველაზე სარწმუნოდ ითვლება, რომ ქალაქმა თავისი სახელწოდება მიიღო მთის ფორმისაგან, რომლის ტერიტორიაზეც არის გაშენებული. ნალჩიკი ყაბარდო-ბალყარეთის ენაზე ითარგმნება როგორც ნალი. გეოგრაფიულად ქალაქი გაშენებულია მთის გარშემო, ნალის ფორმით. ამიტომაც, ქალაქის ემბლემას ნალი წარმოადგენს.

ციხე-ქალაქი ნალჩიკი დაარსდა 1818 წელს (ზოგიერთი მონაცემით, პირველი დასახლება დათარიღებულია 1724 წლით). სამხედრო დასახლება ციხე-ქალაქში გაჩნდა 1838 წლიდან, ამ დროისთვის იქ 2300 ადამიანი ცხოვრობდა.

1921 წლიდან ნალჩიკი ყაბარდოს ცენტრია, 1922 წლიდან — ყაბარდო-ბალყარეთის ავტონომიური ოლქის ცენტრია, ხოლო 1936–1991 წლებში ყაბარდო-ბალყარეთის ავტონომიური რესპუბლიკის დედაქალაქი. 1991 წლიდან ქ. ნალჩიკი ყაბარდო-ბალყარეთის რესპუბლიკის დედაქალაქია.

ეთნიკური შემადგენლობა (2010)
დაძმობილებული ქალაქები
ამანი, იორდანია
კაისერი, თურქეთი
რენო, ნევადა, აშშ
ვლადიკავკაზი, ჩრდილოეთ ოსეთი, რუსეთი
ვენესუელის ცენტრალური უნივერსიტეტი

ვენესუელის ცენტრალური უნივერსიტეტი — ვენესუელის მთავარი საჯარო უნივერსიტეტი. მდებარეობს კარაკასში. დაარსდა 1721 წელს და იგი პირველი უნივერსიტეტია ქვეყანაში და ერთ-ერთი უძველესი დასავლეთ ნახევარსფეროში. მისი მთავარი კორპუსი — სიუდად-უნივერსიტარია-დე-კარაკასი 2000 წლიდან შეტანილია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში.

მისი კურსდამთავრებულია მრავალი პრეზიდენტი, მწერალი, პოეტი, მეწარმე თუ მეცნიერი, რომელთაც უმნიშვნელოვანესი როლი შეასრულეს ვენესუელის ისტორიაში.

ყოფილი სტუდენტები
ფრანსისკო დე მირანდა (1750-1816), სამხედრო მოღვაწე
ანდრეს ბელიო (1781-1865), მწერალი და ფილოლოგი
მიგელ ოტერო სილვა (1908-1985), მწერალი
ალი პრიმერა (1942-1985), მომღერალი

ვენესუელის პრეზიდენტები
რომულო ბეტანკური
რომულო გალიეგოსი
რაულ ლეონი
რაფაელ კალდერა
კარლოს ანდრეს პერესი
ლუის ერერა კამპინსი
ხაიმე ლუსინჩი

პროფესორები
პოლ დედეკერი (1921-2007)
გასტონ დიელი (1912-1999)
ტობიას ლასერი (1911-2006)
უმბერტო ფერნანდო მორანი (1924-1999)
არტურო უსლარ პიერტი (1906-2001)

გალერეა
ანკოკო

ანკოკო — სამდინარო კუნძული ვენესუელაში, ბოლივარის შტატში. ფართობი შეადგენს 28 კმ²-ს. მდებარეობს მდინარე კუიუნისა და ვენამუს შერწყმის ადგილას, ვენესუელისა და გაიანის სახელმწიფო საზღვრის იმ მონაკვეთზე (გაიანა-ესეკიბა), რომელსაც დაჟინებით მოითხოვს ვენესუელა.

გაიანის ტერიტორიებზე პრეტენზიის მქონე ვენესუელამ ანკოკოს ოკუპაცია 1966 წელს მოახდინა და განაცხადა, რომ ის მისი განუყოფელი ნაწილია.
იტალიის გერბი

იტალიის გერბი — იტალიის ერთ-ერთი ეროვნული სიმბოლო. მიღებულია 1948 წლის 5 მაისს.

ისტორია
იტალიის ეროვნული სიმბოლოს იტალიის გერბის მიღების გადაწყვეტილება მიღებული იქნა ალჩიდე დე გასპარის მთავრობის მიერ 1946 წლის ოქტომბერში. გერბის დიზაინი არჩეული იქნა საჯარო კონკურსის გზით, რომლის მთავარი პირობა იყო პოლიტიკური სიმბოლოების აკრძალვა გერბის დიზაინში.

საჯარო კონკურსში გამარჯვებული გახდა რომის ხელოვნების ინსტიტუტის პროფესორი. 1948 წლის თებერვალში იტალიის პარლამენტმა მიიღო ახალი გერბი და დაამტკიცა იმავე წლის 5 მაისს იტალიის პრეზიდენტმა ენრიკო დე ნიკოლამ.

აღწერა
გერბზე გამოსახულია ხუთქიმიანი ვარსკვლავი წითელი კიდეებით, დადებული კბილანა ბორბალზე, რომლის მარჯვნივ დგას ზეთისხილის რტო, ხოლო მარცხნივ მუხის რტო. მწვანე რტოები ერთმანეთზე გადაბმულია წითელი ლენტით, რომელსაც დიდი თეთრი ასოებით გასდევს წარწერა „იტალიის რესპუბლიკა“ .

მნიშვნელობა
ძირითადი ელემენტი — ხუთქიმიანი ვარსკვლავი — იტალიის უძველესი სიმბოლო, რაც ნიშნავს ერის დაცვას ცნობილი, როგორც ’. ხუთქიმიანი ვარსკვლავი 1890 წლიდან ასევე გამოიყენებოდა იტალიის სამეფოს გერბზე.

კბილანა ბორბალი — ნიშნავს კონსტიტუციის პირველ მუხლს, სადაც ნათქვამია:

„იტალია — დემოკრატიული რესპუბლიკა, დაფუძნებული შრომით.“

ზეთისხილის რტო — აღნიშნავს მსოფლიოს. როგორც წერია კონსტიტუციის 11 მუხლში:

„იტალია უარყოფს ომს, როგორც აგრესიის ინსტრუმენტს“

მუხის რტო — ნიშნავს იტალიელი ხალხის ძალას და ღირსებას.

ზეთისხილი და მუხა ერთადა ახასიათებს იტალიის პეიზაჟს.

გერბის ისტორია
კოროკორო (კუნძული)

კოროკორო — კუნძული სამხრეთ ამერიკაში, მდინარე ამაკუროს შესართავისა და მდინარე ბარიმის დელტის სიახლოვეს. მისი ფართობი 690 კმ²-ია. კუნძულზე გაივლის ვენესუელასა და გაიანას შორის სახელმწიფო საზღვრის უკიდურესი ჩრდილოეთი მონაკვეთი.

კუნძულის უდიდესი ნაწილი ვენესუელას ეკუთვნის, მაგრამ ეს უკანასკნელი გაიანის კუთვნილ წილსაც მოითხოვს, ისევე როგორც მთლიანად დასავლეთ გაიანის ტერიტორიას.
პალესტინის სახელმწიფო

პალესტინა , ოფიციალურად პალესტინის სახელმწიფო — ნაწილობრივ აღიარებული სახელმწიფო ახლო აღმოსავლეთში. პალესტინას დამოუკიდებელ სახელმწიფოდ გაეროს წევრი 193 ქვეყნიდან 157 აღიარებს. პალესტინის გათავისუფლების ორგანიზაციამ პალესტინის სახელმწიფოს დამოუკიდებლობა გამოაცხადა 1988 წლის 15 ნოემბერს ალჟირში ეროვნული საბჭოს სხდომაზე. ის არის არაბული ქვეყნების ლიგის წევრია.

სახელმწიფო შედგება ორი ერთმანეთისაგან დაშორებული ტერიტორიისაგან, რომლის ერთი ნაწილი მდებარეობს იორდანიის საზღვართან – მდინარე იორდანეს დასავლეთი ნაპირი ფართით 5655 კმ² და მოსახლეობით 3 256 906 ად. (2023 წ.), ხოლო მეორე ნაწილი ეგვიპტის საზღვართან – ღაზის სექტორი ფართით 365 კმ² და მოსახლეობით 2 226 544 ად. (2023 წ.).

2011 წლის 23 ნოემბრიდან პალესტინის სახელმწიფო იუნესკოს წევრი ქვეყანაა.

2012 წლის 29 ნოემბერს გაეროს გენერალურმა ასამბლეამ მიიღო რეზოლუცია, რომლის თანახმადაც, პალესტინამ გაეროს „არაწევრი სახელმწიფოს“ სტატუსი შეიძინა. პალესტინისათვის საერთაშორისო სტატუსის მინიჭებას გაეროს გენერალურ ასამბლეაში ჩატარებულ კენჭისყრაზე ხმა მისცა 138-მა წევრმა ქვეყანამ, 9 ქვეყნის ელჩი იყო წინააღმდეგი, 41-მა კი თავი შეიკავა.

2013 წლის 6 იანვარს პალესტინის ლიდერმა მაჰმუდ აბასმა განკარგულება გასცა, პალესტინის ადმინისტრაციას ოფიციალურად დაერქვას სახელმწიფო პალესტინა.
საპროლეგნიასნაირნი

საპროლეგნიასნაირნი — უმდაბლესი სოკოების რიგი ოომიცეტების კლასისა. კარგად განვითარებული უუჯრედო მიცელიუმი აქვთ. მისი წვრილი წვრილი ჰიფები რიზოიდების საშუალებით სუბსტრატშია ჩაშვებული. უსქესო გამრავლების ორგანო ზოოსპორანგიუმია, სქესობრივისა — ოოგონიუმი და ანთერიდიუმი. უფრო ცნობილი გვარებია საპროლეგნია და ახლია , რომლებიც საპროფიტულად ცხოვრობენ მწერების ლეშზე ან პარაზიტობენ თევზებზე. ხშირად იწვევენ მათ სიკვდილს.
პარამოსი

პარამოსი, პარამო  — ნეოტროპიკული ეკოსისტემა. წარმოადგენს ტროპიკული ანდების (ცენტრალური და სამხრეთ ამერიკის) მაღალმთის ქსერომორფულ მცენარეულობას (ტყის ზედა საზღვარსა და მუდმივ თოვლს შორის), რომელსაც ქმნის რთულყვავილოვანთა ოჯახის ენდემური -ს გვარის სახეობები. გადაჭიმულია კორდილიერა-დე-მერიდიდან (ვენესუელა) ხუანკაბამბას ღრმულამდე (პერუ). აგრეთვე არსებობს ორი ცალკე ოლქი კოსტა-რიკასა და კოლუმბიაში. ერთ-ერთი ყველაზე მსხვილი პარამოსი მდებარეობს სუმაპასაში (კოლუმბია). პარამოსის საერთო ფართობი უდრის 35 000–77 000 კმ².

არის ტბები. პარამოსის დიდი ნაწილი (57 %) ვრცელდება კოლუმბიის ტერიტორიაზე.

პარამოსის სარტყლის ქვედა ნაწილში (ზღვის დონიდან 3300-4000 მ) გაბატონებულია აგრეთვე ბუჩქნარი, ზედა ნაწილში კი (ზღვის დონიდან 4000-4500 მ) ნახევრად ბუჩქები, როზეტიანი და ბალიშა ბალახოვანი მცენარეები. ყვავილოვან მცენარეთა გავრცელების ზედა საზღვარია ზღვის დონიდან 4700-4800 მ, მის ზემოთ კი უკვე იწყება მყინვარული მთები, რომელიც დაფარულია უმდაბლესი მცენარეებით (ძირითადად ლიქენებით). მსგავსი მცენარეულობა გავრცელებულია აღმოსავლეთ აფრიკის მთებში, რომლისთვისაც დამახასიათებელია რთულყვავილოვანთა ოჯახის -ს გვარი.
გრან-საბანა

გრან-საბანა — მნიშვნელოვანი ბუნებრივი ატრაქცია ვენესუელაში. მდებარეობს ბოლივარის შტატის სამხრეთ ნაწილში, ვენესუელა-ბრაზილიის საზღვარზე, კარაკასიდან 1 400 კმ-ის მოშორებით. არეალის კლიმატი ტროპიკული ტენიანია, საშუალო წლიური ტემპერატურით 28 °, რომელიც ხშირად, ღამით 13 °-მდე ეცემა. რეგიონის ყველაზე მნიშვნელოვანი ქალაქია სანტა-ელენა-დე-უაირენი, მუნიციპალური დედაქალაქი, რომელიც ბრაზილიის საზღვრიდან 5 კმ-ითაა დაცილებული. მისი მოსახლეობა 12 000 ადამიანია.

გრან-საბანა გაწოლილია პლატოზე, რომლის საშუალო სიმაღლეც ზღვის დონიდან 1 000 მეტრს შეადგენს და გამოირჩევა უზარმაზარი მაგიდა მთებით (ტეპუი), რომელიც დრამატულად გამოირჩევიან მიმდებარე ვაკეებისგან. ტეპუიებს შორის უმაღლესია რორაიმა (2 810 მ), რომელზეც გაივლის სახელმწიფო საზღვარი სამი ქვეყანას — ვენესუელას, ბრაზილიასა და გაიანას შორის.

გრან-საბანა რამდენიმე ადგილობრივი ხალხითაა დასახლებული, რომელთა შორის უმრავლესობას პემონები შეადგენენ. რეგიონის ტერიტორიის ძირითად ნაწილს წარმოადგენს კანაიმის ეროვნული პარკი, რომელიც 1962 წლის 12 ივნისის დეკრეტით შეიქმნა. 1975 წელს კანაიმის ეროვნული პარკის თავდაპირველ 10 000 კმ² ფართობს კიდევ 30 000 კმ² დაემატა, რის შედეგადაც ის მსოფლიოში სიდიდით მე-6 ეროვნული პარკი გახდა.

რეგიონის მთავარ ღირსშესანიშნაობებს მნახველთათვის წარმოადგენს ანხელი — მსოფლიოს უმაღლესი ჩანჩქერი, რორაიმას მთა, რომელმაც 1912 წელს ართურ კონან დოილს ნოველა „დაკარგული ქვეყნის“ დაწერა შთააგონა, ასევე სხვა მრავალი მთა და ჩანჩქერი.

არეალში გავრცელებულია მრავალი უნიკალური სახეობის მცენარე, რომელიც შეგუებულია მის სპეციფიკურ, ზოგჯერ სასტიკ გარემოს.

გალერეა
აკოსტას მუნიციპალიტეტი (ფალკონი)

აკოსტა — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, ფალკონის შტატში. წარმოადგენს ფალკონის შტატის 25 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 757 კმ². 2001 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით აკოსტის მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 17 078 ათასი ადამიანი. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 22,6 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. მთავარი ქალაქია სან-ხუან-დე-ლოს-კაიოსი.
ბოლივარის მუნიციპალიტეტი (ფალკონი)

ბოლივარის მუნიციპალიტეტი — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, ფალკონის შტატში. წარმოადგენს ფალკონის შტატის 25 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 295 კმ². 2001 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით ბოლივარის მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 8 290 ათასი ადამიანი. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 28,1 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. მთავარი ქალაქია სან-ლუისი.
ბუჩივაკოას მუნიციპალიტეტი

ბუჩივაკოას მუნიციპალიტეტი — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, ფალკონის შტატში. წარმოადგენს ფალკონის შტატის 25 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 2 657 კმ². 2001 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით ბუჩივაკოას მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 25 000 ათასი ადამიანი. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 7,63 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. მთავარი ქალაქია კაპატარიდა.
კასიკე-მანაურეს მუნიციპალიტეტი

კასიკე-მანაურეს მუნიციპალიტეტი — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, ფალკონის შტატში. წარმოადგენს ფალკონის შტატის 25 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 190 კმ². 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით კასიკე-მანაურეს მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 10 681 ათასი ადამიანი. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 40,04 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. მთავარი ქალაქია იარაკალი.
კარირუბანის მუნიციპალიტეტი

კარირუბანის მუნიციპალიტეტი — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, ფალკონის შტატში. წარმოადგენს ფალკონის შტატის 25 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 684 კმ². 2001 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით კარირუბანის მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 203 583 ათასი ადამიანი. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 297,6 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. მთავარი ქალაქია პუნტო-ფიხო.
კოლინას მუნიციპალიტეტი

კოლინას მუნიციპალიტეტი — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, ფალკონის შტატში. წარმოადგენს ფალკონის შტატის 25 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 582 კმ². 2001 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით კოლინას მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 32 545 ათასი ადამიანი. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 55,92 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. მთავარი ქალაქია ლა-ველა-დე-კორო.
დაბახუროს მუნიციპალიტეტი

დაბახუროს მუნიციპალიტეტი — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, ფალკონის შტატში. წარმოადგენს ფალკონის შტატის 25 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 1,144 კმ². 2001 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით დაბახუროს მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 30,125 ათასი ადამიანი. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 26.333,04 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. მთავარი ქალაქია დაბახურო.
დემოკრასიის მუნიციპალიტეტი

დემოკრასიის მუნიციპალიტეტი — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, ფალკონის შტატში. წარმოადგენს ფალკონის შტატის 25 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 2 602 კმ². 2001 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით დემოკრასიის მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 9 107 ათასი ადამიანი. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 3,50 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. მთავარი ქალაქია პედრეგალი.
ფალკონის მუნიციპალიტეტი (ფალკონი)

ფალკონის მუნიციპალიტეტი — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, ფალკონის შტატში. წარმოადგენს ფალკონის შტატის 25 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 1 577 კმ². 2001 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით ფალკონის მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 40 879 ათასი ადამიანი. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 25,9 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. მთავარი ქალაქია პუებლო-ნუევო.
ფედერასიონის მუნიციპალიტეტი

ფედერასიონის მუნიციპალიტეტი — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, ფალკონის შტატში. წარმოადგენს ფალკონის შტატის 25 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 1 084 კმ². 2001 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით ფედერასიონის მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 25 889 ათასი ადამიანი. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 23,88 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. მთავარი ქალაქია ჩურუგუარა.
ხაკურის მუნიციპალიტეტი

ხაკურის მუნიციპალიტეტი — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, ფალკონის შტატში. წარმოადგენს ფალკონის შტატის 25 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 1 842 კმ². 2001 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით ხაკურის მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 11 500 ათასი ადამიანი. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 0,06 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. მთავარი ქალაქია ხაკურა.
ლოს-ტაკესის მუნიციპალიტეტი

ლოს-ტაკესის მუნიციპალიტეტი — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, ფალკონის შტატში. წარმოადგენს ფალკონის შტატის 25 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 231 კმ². 2001 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით ლოს-ტაკესის მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 28 528 ათასი ადამიანი. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 123,5 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. მთავარი ქალაქია სანტა-კრუს-დე-ლოს-ტაკესი.
მაუროას მუნიციპალიტეტი

მაუროას მუნიციპალიტეტი — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, ფალკონის შტატში. წარმოადგენს ფალკონის შტატის 25 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 1 904 კმ². 2001 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით მაუროას მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 21 468 ათასი ადამიანი. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 11,3 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. მთავარი ქალაქია მენე-დე-მაუროა.
მირანდას მუნიციპალიტეტი (ფალკონი)

მირანდას მუნიციპალიტეტი — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, ფალკონის შტატში. წარმოადგენს ფალკონის შტატის 25 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 1 805 კმ². 2001 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით მირანდას მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 173 860 ათასი ადამიანი. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 9,63 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. მთავარი ქალაქია სანტა-ანა-დე-კორო.
მონსენიორ-იტურისის მუნიციპალიტეტი

მონსენიორ-იტურისის მუნიციპალიტეტი — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, ფალკონის შტატში. წარმოადგენს ფალკონის შტატის 25 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 907 კმ². 2001 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით მონსენიორ-იტურისის მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 17 774 ათასი ადამიანი. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 19,6 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. მთავარი ქალაქია ჩიჩირივიჩე.
პალმასოლის მუნიციპალიტეტი

პალმასოლის მუნიციპალიტეტი — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, ფალკონის შტატში. წარმოადგენს ფალკონის შტატის 25 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 194 კმ². 2001 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით პალმასოლის მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 6 340 ათასი ადამიანი. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 32,68 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. მთავარი ქალაქია პალმასოლო.
პეტიტის მუნიციპალიტეტი

პეტიტის მუნიციპალიტეტი — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, ფალკონის შტატში. წარმოადგენს ფალკონის შტატის 25 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 1 025 კმ². 2001 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით პეტიტის მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 12 078 ათასი ადამიანი. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 11,78 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. მთავარი ქალაქია კაბურე.
პირიტუს მუნიციპალიტეტი (ფალკონი)

პირიტუს მუნიციპალიტეტი — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, ფალკონის შტატში. წარმოადგენს ფალკონის შტატის 25 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 1 168 კმ². 2001 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით პირიტუს მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 9 929 ათასი ადამიანი. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 8,5 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. მთავარი ქალაქია პირიტუ.