სილვესტრე ნტიბანტუნგანია

სილვესტრე ნტიბანტუნგანია (დ. 8 მაისი, 1956) — ბურუნდიელი პოლიტიკოსი. იგი იყო ბურუნდის ეროვნული ასამბლეის პრეზიდენტი 1993 წლის 23 დეკემბრიდან 1994 წლის 30 სექტემბრამდე, ხოლო ბურუნდის პრეზიდენტი — 1994 წლის 6 აპრილიდან 1996 წლის 25 ივლისამდე (1994 წლის ოქტომბრამდე მოვალეობის შემსრულებლის სტატუსით).

ჰუტუს ეთნიკური ჯგუფის წარმომადგენელი ნტიბანტუნგანია პოლიტიკაში 1970-იან წლებში ჩაერთო. თავდაპირველად იგი შეუერთდა მარქსიზმის გავლენის ქვეშ მყოფ „ბურუნდის მშრომელთა პარტიას“ , მოგვიანებით კი დატოვა იგი და 1986 წელს გახდა „ბურუნდის დემოკრატიული ფრონტის“ თანადამფუძნებელი.

1980-იან წლებში იგი ჟურნალისტად მუშაობდა ბურუნდის ეროვნულ რადიოსა და ტელევიზიაში. 1993 წლის ივნისის მრავალპარტიულ არჩევნებში -მ გაიმარჯვა „ეროვნული პროგრესის კავშირზე“ — ტუტსის ეთნიკური ჯგუფის მიერ დომინირებულ პარტიაზე, რომელიც ბურუნდის ერთპარტიული სისტემით 1966 წლიდან მართავდა. ამ გამარჯვების შემდეგ ნტიბანტუნგანია ბურუნდის ეროვნული ასამბლეის წევრად აირჩიეს. მომდევნო თვეში, ბურუნდის ახალმა პრეზიდენტმა და მისმა თანაპარტიელმა, მელქიორ ნდადაიემ, იგი საგარეო საქმეთა მინისტრად დანიშნა.

ნდადაიეს მკვლელობამ ოქტომბერში მომხდარი სახელმწიფო გადატრიალების მცდელობისას (ხელისუფლებაში მოსვლიდან სამი თვის შემდეგ), გამოიწვია ბურუნდის სამოქალაქო ომი ტუტსებსა და ჰუტუებს შორის. ამ პერიოდში, ორი თვის შემდეგ, ნტიბანტუნგანია ეროვნული ასამბლეის პრეზიდენტად დაინიშნა. 1994 წლის აპრილში ნდადაიეს მემკვიდრის, სიპრიენ ნტარიამირას მკვლელობის შემდეგ, ნტიბანტუნგანია სამოქალაქო ომის შუაგულში პრეზიდენტის მოვალეობის შემსრულებელი გახდა, ხოლო იმავე წლის ოქტომბერში პრეზიდენტის თანამდებობა მუდმივ საფუძველზე დაიკავა.

ომის მიმდინარეობისას, 1996 წელს, იგი სამხედრო გადატრიალების შედეგად დაამხეს და ის -ს ყოფილმა პრეზიდენტმა, პიერ ბუიოიამ ჩაანაცვლა. 2005 წელს სამოქალაქო ომის დასრულების შემდეგ, სამშვიდობო შეთანხმებების საფუძველზე, ნტიბანტუნგანია სამუდამო სენატორი გახდა და ამ პოზიციას 2018 წლამდე იკავებდა. მან ასევე მიიღო მონაწილეობა 2015 წლის ბურუნდის საპრეზიდენტო არჩევნებში, თუმცა წარმატებას ვერ მიაღწია.

ადრეული წლები
სილვესტრ ნტიბანტუნგანია დაიბადა 1956 წლის 8 მაისს გიტეგის პროვინციაში, გიშუბის კომუნაში. იგი ეთნიკური ჰუტუა. 1986 წელს მან თანადააფუძნა „ბურუნდის დემოკრატიული ფრონტი“ , გარკვეული პერიოდის განმავლობაში იყო მისი ოფიციალური გაზეთის, ' -ს („დემოკრატიის განთიადი“) რედაქტორი, ხოლო 1993 წლისთვის პარტიის ცენტრალურ კომიტეტში მუშაობდა.

საგარეო საქმეთა მინისტრი და ეროვნული ასამბლეის თავმჯდომარე
1993 წლის 29 ივნისს ბურუნდიში ჩატარებულ საკანონმდებლო არჩევნებში, ნტიბანტუნგანია არჩეულია ეროვნული ასამბლეის წევრად გიტეგას პროვინციიდან. პრეზიდენტი ნდადაიე საბოლოოდ მოკლეს გადატრიალების დროს, ისევე როგორც სხვა ოფიციალური პირები, რომლებიც საპრეზიდენტო მემკვიდრეობის ხაზში იყვნენ . ნტიბანტუნგანიამ მოგვიანებით გადატრიალების ღამე თავის ყველაზე სევდიან მოგონებად მოიხსენია[3]. ნდადაიეს სიკვდილის შემდეგ იგი გახდა -ს დროებითი ლიდერი.

ბურუნდის პრეზიდენტი
1994 წლის 6 აპრილს პრეზიდენტი ნტარიამირა რუანდის კუთვნილი თვითმფრინავით მგზავრობდა რუანდის პრეზიდენტ ჟიუვენალ ჰაბიარიმანასთან ერთად. თვითმფრინავი კინგალის თავზე დაუდგენელმა პირებმა ჩამოაგდეს, რის შედეგადაც ბორტზე მყოფი ყველა ადამიანი დაიღუპა. ამ შემთხვევამ ბიძგი მისცა რუანდის გენოციდს . ავიაკატასტროფის შემდეგ ნტიბანტუნგანია ბურუნდის ტელევიზიით გამოვიდა სიტყვით (მას გვერდით თავდაცვის მინისტრი და არმიის გენერალური შტაბის უფროსი ედგნენ) და მოსახლეობას სიმშვიდისკენ მოუწოდა. მან ნტარიამირას სიკვდილი „გარემოებათა თანხვედრას“ მიაწერა და მიიჩნევდა, რომ თავდასხმის სამიზნე თავად ნტარიამირა არ ყოფილა.

კონსტიტუციის შესაბამისად, ნტიბანტუნგანია, როგორც ეროვნული ასამბლეის პრეზიდენტი, ბურუნდის პრეზიდენტის მოვალეობის შემსრულებელი გახდა. პრემიერ-მინისტრი ანატოლ კანიენკიკო და მისი მთავრობა ოფიციალურად გადადგა, თუმცა ხელისუფლებაში დარჩნენ ახალი აღმასრულებელი ორგანოს დამტკიცებამდე . ნტიბანტუნგანიასა და კანიენკიკოს კარგი საქმიანი ურთიერთობა ჰქონდათ .

რუანდის სამოქალაქო ომის გავლენის (გადმოსვლის) ფონზე, ნტიბანტუნგანიას მთავრობა ნეიტრალიტეტის მკაცრ პოლიტიკას ატარებდა; მან უარი უთხრა ჰაბიარიმანას ყოფილი რეჟიმის მაღალჩინოსნებს ბუჟუმბურაში ცხოვრებაზე და არ მისცა ფრანგულ ჯარებს ნება, ბურუნდი გამოეყენებინათ პლაცდარმად ოპერაცია „“-ისთვის. მაისში ნტიბანტუნგანია შეხვდა „რუანდის პატრიოტული ფრონტის“ ლიდერს, პასტერ ბიზიმუნგუს . გენოციდმა გამოიწვია ლტოლვილთა კრიზისი; დაახლოებით 300,000 რუანდელი გაიქცა ბურუნდიში, ხოლო დაახლოებით 180,000 ბურუნდიელი დევნილი, რომლებიც რუანდაში 1993 წლის ოქტომბერში გაიქცნენ, უკან დაბრუნდა. საერთაშორისო დახმარებით, ნტიბანტუნგანიას მთავრობამ მათ დასაბინავებლად ლტოლვილთა ახალი ბანაკები გახსნა .

1994 წლის განმავლობაში ბურუნდიში პოლიტიკური და უსაფრთხოების მდგომარეობა კვლავ განაგრძობდა გაუარესებას. როგორც -ს, ისე -ს რიგებში ზომიერი პოლიტიკოსები მარგინალიზებულნი აღმოჩნდნენ, რადგან რადიკალებმა მოიპოვეს მზარდი გავლენა და ეთნიკურმა ძალადობამ მთელი ქვეყანა მოიცვა . წლის შუა პერიოდისთვის ნტიბანტუნგანია იყო -ს ცენტრალური კომიტეტის ერთადერთი თავდაპირველი წევრი, რომელიც ჯერ კიდევ აქტიურად იყო ჩართული პარტიულ და სამოქალაქო პოლიტიკურ პროცესებში; სხვები ან მოკლულნი იყვნენ, ან ემიგრაციაში იმყოფებოდნენ. მოგვიანებით, იმავე თვეში, -ს ექსტრემისტებმა, რომლებიც უკმაყოფილონი იყვნენ კოალიციური მთავრობით, აიძულეს პრემიერ-მინისტრი კანიენკიკო გადამდგარიყო და იგი ანტუან ნდუვაიოთი ჩაანაცვლეს . ნდუვაიო აქტიურად უთხრიდა ძირს პრეზიდენტის პოლიტიკას . 1995 წელს ნტიბანტუნგანიამ მეორე ცოლი, პასკასი მინანი შეირთო.

1995 წლის ზაფხულში ბურუნდის არმიამ ჩინეთისგან მძიმე შეიარაღება შეიძინა. ამ იარაღის ჩატანით გამოწვეული შესაძლო შედეგების შიშით, ნტიბანტუნგანიამ ფარულად დაარწმუნა ტანზანიის მთავრობა, შეეფერხებინა ტვირთის გადაზიდვა მის ტერიტორიაზე. თუმცა, გაეროსა და ქვეყნის შიგნით არსებული ზეწოლის გამო, ნტიბანტუნგანია იძულებული გახდა, იარაღის მიწოდებაზე თანხმობა მიეცა. ტუტსი ექსტრემისტების მოთხოვნით, მან ასევე დაარწმუნა ეროვნული ასამბლეა, არმიისა და ჟანდარმერიისთვის მიენიჭებინათ საგანგებო უფლებამოსილებები, რაც გადაადგილებისა და სიტყვის თავისუფლების შეზღუდვას გულისხმობდა .

სამოქალაქო ომის გამწვავებისა და ეთნიკური ძალადობის ზრდის ფონზე, 1996 წლის 25 ივნისს ნტიბანტუნგანიამ მონაწილეობა მიიღო რეგიონული უსაფრთხოების მოლაპარაკებებში მვანზაში (ტანზანია). შეხვედრის შედეგად, პრეზიდენტი და პრემიერ-მინისტრი ნდუვაიო შეთანხმდნენ, ეთხოვათ „საერთაშორისო სამხედრო დახმარება“. ბურუნდის არმიას შეეშინდა, რომ ეს უცხოური ინტერვენციის გზით მათი ძალაუფლების მიტაცებას ნიშნავდა, რის გამოც -მ წინადადება დაუყოვნებლივ დაგმო. ამის შემდეგ ნდუვაიომ ნტიბანტუნგანია სამხედრო ძალების ძირგამომთხრელ საქმიანობაში დაადანაშაულა და დედაქალაქში ათასობით სხვა ადამიანთან ერთად ინტერვენციის საწინააღმდეგო მარშს შეუერთდა.

20 ივლისს იძულებით გადაადგილებულ პირთა ბანაკში 300 ტუტსი ამოხოცეს, სავარაუდოდ, ჰუტუ მეამბოხეებმა. როდესაც სამი დღის შემდეგ ნტიბანტუნგანია მათ დაკრძალვაზე დასასწრებად მივიდა , მგლოვიარე ბრბო მას ქვებით დაესხა თავს, რის გამოც მისი ევაკუაცია ვერტმფრენით გახდა საჭირო. ამის შემდეგ ნტიბანტუნგანიამ მიიღო სადაზვერვო ინფორმაცია, რომ მის სიცოცხლეს საფრთხე ემუქრებოდა. მან უარი თქვა გადადგომაზე, თუმცა თავშესაფარი სთხოვა აშშ-ის ელჩს, რაც დაუკმაყოფილეს. 25 ივლისს იგი ელჩის რეზიდენციაში გადავიდა, ნდუვაიომ კი მთავრობის გადადგომის შესახებ გამოაცხადა .

ხელისუფლება სამხედრო გადატრიალების გზით მაიორმა პიერ ბუიოიამ ჩაიგდო ხელში. მან გამოაცხადა კონსტიტუციის მოქმედების შეჩერება, ეროვნული ასამბლეის დაშლა და პოლიტიკური პარტიების აკრძალვა, თუმცა პირობა დადო, რომ ნტიბანტუნგანიას უსაფრთხოებას დაიცავდა. მოგვიანებით ნტიბანტუნგანიამ მოლაპარაკებები აწარმოა ბუიოიასთან, რომელიც დათანხმდა მისთვის საცხოვრებლის გამოყოფას ბუჟუმბურას გარეუბანში, კირირიში. მან აშშ-ის საელჩო 1997 წლის 8 ივნისს დატოვა და განაცხადა: „კვლავ ვადასტურებ, რომ არ გადავუხვევ ჩვენი ქვეყნის წინაშე არსებული ყველა პრობლემის მოლაპარაკებების გზით გადაჭრის პრინციპს“.

გვიანდელი ცხოვრება
ნტიბანტუნგანია, როგორც ყოფილი სახელმწიფოს მეთაური, არუშის შეთანხმების იმპლემენტაციიდან 2018 წლის აგვისტომდე სამუდამო სენატორი იყო. იგი იყო კანდიდატი 2015 წლის ბურუნდის საპრეზიდენტო არჩევნებში. თუმცა, ივლისში მან და რამდენიმე სხვა ოპოზიციონერმა კანდიდატმა მოხსნეს თავიანთი კანდიდატურები; მიზეზად მათ საკუთარი უსაფრთხოების დაცვა და იმის შიში დაასახელეს, რომ მოქმედი პრეზიდენტი პიერ ნკურუნზიზა არჩევნების შედეგებს თავის სასარგებლოდ გააყალბებდა. მომდევნო წელს მან რამდენიმე თვე ბელგიაში ემიგრაციაში გაატარა. 2020 წელს იგი ხელმძღვანელობდა „აღმოსავლეთ აფრიკის თანამეგობრობის“ საარჩევნო სადამკვირვებლო მისიას ტანზანიის საყოველთაო არჩევნების დროს.

1999 წელს ნტიბანტუნგანიამ გამოსცა თავისი პირველი წიგნი „დემოკრატია (ერთი) ყველა ბურუნდიელისთვის“ ( ), რომელიც გამომცემლობა '-მა დასტამბა. მან 14 წელი მოანდომა მეორე წიგნზე მუშაობას — „ბურუნდი, დაგებული ხაფანგი დემოკრატიისთვის“ , რომელიც 2019 წელს გამოვიდა. 2021 წლის 23 აპრილს, წიგნის საერთაშორისო დღის აღნიშვნისას, მან მწუხარებით აღნიშნა, რომ ბურუნდიელები „არ კითხულობენ“ და ქვეყანაში ლიტერატურის პოპულარიზაციისკენ მოუწოდა.