iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ინტერნეტის საზოგადოება

ინტერნეტის საზოგადოება — საერთაშორისო პროფესიონალური ორგანიზაცია, რომელიც მუშაობს ინტერნეტის ქსელის განვითარებასა და ხელმისაწვდომობის უზრუნველყოფაზე. ორგანიზაციაში შედის 100-ზე მეტი წევრი-ორგანიზაცია მსოფლიოს 180 ქვეყნიდან და 20 ათასზე მეტი ინდივიდუალური წევრი.

ინტერნეტის საზოგადოება დაარსდა 1992 წელს და წარმოადგენს სხვა მრავალი კონსულტანტებისა და გამოკვლევების ჯგუფების საორგანიზაციო საფუძველს, რომლებიც მუშაობენ ინტერნეტის განვითარებაზე (როგორიცაა მაგ. , და სხვა). იურიდიული თვალსაზრისით, ისინი წარმოადგენენ საკმაოდ არაფორმალურ ორგანიზაციებს, მაგრამ საჭიროებენ ფინანსურ მხარდაჭერას და გარკვეულ უფლებრივ სტატუსს. სწორედ ამ მიზნისთვის შეიქმნა „ინტერნეტის საზოგადოება“.

ორგანიზაცია თავის ამოცანად თვლის ინტერნეტის განვითარების ხელშეწყობას, ახალი ინტერნეტ-ტექნოლოგიების შემუშავებას და მსოფლიო ქსელის საერთაშორისო მასშტაბით ხელმისაწვდომობის უზრუნველყოფას. ოფიციალურად არის არაკომერციული საგანმანათლებლო ორგანიზაცია, რომელსაც ოფისები აქვს ვირჯინიაში (აშშ) და ჟენევაში (შვეიცარია).

ინტერნეტის საზოგადოებას ოფიციალური უფლება აქვს ყველა დოკუმენტზე და ძალისხმევას არ ზოგავს მასში აღწერილი ინტერნეტის სტანდარტების პრაქტიკაში დასანერგად. საზოგადოება ასევე აქვეყნებს ანგარიშებს ინტერნეტის გლობალურ პრობლემებზე და ინტერნეტის გამოყენების გასაუმჯობესებლად ქმნის ინსტრუმენტებს, კოდებს, რეკომენდაციებს; მხარს უჭერს საზოგადოების ქსელებისა და ინფრასტრუქტურების შესაქმნელ პროექტებს, მარშრუტიზაციის პროტოკოლების დაცვას და დაშიფვრის გამჭოლ პროპაგანდას.

1990-იანი წლების ბოლოს -მა დააარსა ჯონ პოსტელის პრემია.

2012 წელს (-ის 20 წლისთავზე) ინტერნეტის საზოგადოებამ დააფუძნა ინტერნეტის დიდების დარბაზი. ეს გაკეთდა იმ ლიდერთა რჩეული ჯგუფის საჯაროდ აღიარებისთვის, რომლებმაც მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანეს გლობალური ქსელის განვითარებაში.
გიორგი სიკსეკი

გიორგი სიკსეკი (დ. 12 ივლისი, 1887 — გ. 1971, იერუსალიმი) — იერუსალიმში მცხოვრები ქართველი პედაგოგი, მთარგმნელი და საზოგადო მოღვაწე.

განათლება
დაწყებითი განათლება მიიღო ბერძნულ მართლმადიდებლურ სკოლაში, შემდეგ კი წმინდა დიმიტრის სახელობის სასწავლებელში, რომელიც წარჩინებით დაამთავრა 1905 წელს. გიორგი ფლობდა: არაბულ, ბერძნულ, ინგლისურ, ფრანგულ და თურქულ ენებს.

მოღვაწეობა
1905 წელს მასწავლებლად დაიწყო მუშაობა რამლას მართლმადიდებლურ სკოლაში. ამის შემდეგ არაბულის მასწავლებლად იერუსალიმის საპატრიარქოს გიმნაზიაში. 1909—1914 წლებში გიორგი სიკსეკი მუშაობდა აღდგომის ტაძრის ტიპოგრაფიის სახლში არაბულად ნაბეჭდი პუბლიკაციების ინსპექტორად. სიკსეკს ურთიერთობა ჰქონდა იერუსალიმის მართლმადიდებლურ საპატრიარქოსთან და პალესტინა-იორდანიის მართლმადიდებლურ სკოლების ქსელთან. 1922 წელს დაინიშნა ბერძნული მართლმადიდებლური საპატრიარქოს სკოლების გენერალურ ინსპექტორად პალესტინა-იორდანიაში, სადაც ერთდროულად 32 სკოლას კურირებდა. მან ძველი ბერძნულიდან თარგმნა ბიზანტიური საოჯახო სამართალი, რომელიც 1930 წლის შემდეგ ხუთჯერ გამოიცა. ბერძნულიდან თარგმნა 695-გვერდიანი ლოცვანის წიგნი, რომელიც ორჯერ — 1914 და 1940 წლებში დაიბეჭდა.

1921 წელს იგი ხელმძღვანელობდა აბრეშუმის ხარისხის დამდგენ ექსპერტებს ენტონი ბირამის საკონსულტაციო ჯგუფში, 1926 წელს გახდა იერუსალიმის საარჩევნო შტაბის წევრი, 1931 წელს კი იერუსალიმის საქალაქო სასამართლოში საპატიო მოსამართლედ აირჩიეს. იმავე წელს 25 ნოემბერს გიორგი სიკსეკი დაინიშნა ბრიტანეთის უმაღლესი კომისრის თანამდებობაზე, რვა წლის განმავლობაში. 1948 წელს ის ასრულებდა იერუსალიმის პატრიარქის არაბი მდივნის მოვალეობას.

პირადი ცხოვრება
გიორგი სიკსეკის პაპა ჯორჯი (გიორგი) (1788-1836 წწ.) და მამა — ჰანნა (იოანე) სიკსეკი (1834-1889 წწ.) მღვდლები ყოფილან. სწორედ მათი ნაწერებისგან შეიტყო გიორგი სიკსეკმა თავისი ქართული წარმომავლობის შესახებ. ცნობილია მისი შორეული წინაპრის სახელი — „სიმონი“.

1910 წლის 7 ნოემბერს 23 წლის გიორგი სიკსეკი დაქორწინდა გაზეთისა და ტიპოგრაფიის მფლობელის, გიორგი ჰანანიას 16 წლის ასულ ეკატერინეზე. მათ სამი შვილი შეეძინათ: ჰანნა (იოანე), ლატიფა (ჰენრიეტა) და სამაანი (სიმონი). გიორგი და ეკატერინე სიკსეკების უფროსი ვაჟი იოანე იყო იურისტი, უმცროსი სიმონი სამართლისა და ეკონომიკის სპეციალისტი. გიორგი სიკსეკის ოჯახი იერუსალიმის ქრისტიანულ უბანში დამკვიდრდა 1943 წელს. მამის გარდაცვალების შემდეგ დედას უჭირდა გაჭირვების გამო საოჯახო ბიბლიოთეკა გაუყიდია, ამგვარად დაიკარგა სიკსეკების ოჯახის დოკუმენტები. გიორგი სიკსეკი გრიგოლ ფერაძეს ესაუბრებოდა ოჯახში შენახულ ხელნაწერზე, სადაც ყოფილა აღწერილი ყოფილა იერუსალიმში ქართველთა კუთვნილი მონასტრები.

მისი შთამომავალია რანდა სიკსეკი, რომელიც ცხოვრობს საბერძნეთში.

გარდაცვალება
გარდაიცვალა 1971 წელს იერუსალიმში. დაკრძალულია ბერძნულ მართლმადიდებულ სასაფლაოზე მეუღლესთან, უფროს ვაჟსა და ასულთან ერთად.
დენიელ ქუინი

დენიელ ქუინი (დ. 11 ოქტომბერი, 1935 — გ. 17 თებერვალი, 2018) — ამერიკელი მწერალი და კულტურის კრიტიკოსი, ცნობილია რომანით "ისმაელი".

ქუინის იდეებს ენვირონმენტალიზმს უკავშრებენ, თუმცა თავად ავტორი ამ ტერმინს აკრიტიკებდა, რადგან გარემოს ადამიანური ყოფისგან გამოყოფილად წარმოაჩენს და ამრიგად, ყალბ დიქოტომიას წარმოქმნის. ნაცვლად ამისა, ქუინი თავის ფილოსოფიას „ახალ ტრიბალიზმს“ უწოდებდა.

ფილოსოფია და თემები
დენიელ ქუინი თანამედროვე ცივილიზაციის წამმართველ კულტურულად გაბატონებულ მსოფლმხედველობას (მისი ტერმინით, მითოლოგიას) და ბუნებრივი სამყაროს დესტრუქციას იკვლევდა. იგი აკრიტიკებდა ცივილიზაციის ყველაზე ეჭვშეუტანელ „მითებს“, რომელიც მოიცავს შემდეგ იდეებს: დედამიწა შეიქმნა ადამიანებისთვის და შესაბამისად, ადამიანებს მისი დაპყრობა და მართვა-განმგებლობა მართებთ; ადამიანები თანდაყოლილი ნაკლით იბადებიან; ადამიანები გამოყოფილები არიან ბუნებისგან და მასზე აღმატებულები არიან (რასაც ქუინი „ადამიანთა ყოფაში ყველაზე სახიფათო იდეას უწოდებდა“); ადამიანებმა უნდა იცხოვრონ გარკვეული დადგენილი წესის შესაბამისად.

ქუინის შემოქმედების სხვა ძირითადი თემებია ეკოლოგია, გარემოსდაცვითი ეთიკა და მოსახლეობის დინამიკა, რასაც იგი სიღრმისეულად იკვლევდა. ავტორის ფილოსოფიას ხშირად ადარებენ ღრმა ეკოლოგიას და ანარქოპოზიტივიზმს. ქუინი ამბობდა, რომ, ისევე როგორც ყველა ცოცხალი არსებების, ადამიანთა პოპულაციაც საბაზისო ეკოლოგიური კანონის თანახმად იზრდება და მცირდება: ნებისმიერ პოპულაციაში საკვებისადმი ხელმისაწვდომობის გაზრდას პოპულაციის ზრდა მოჰყვება.ქუინი წუხილს გამოთქვამდა იმის გამო, რომ მასობრივი კულტურული აზროვნება არ აღიარებს ამ რეალობას და ნაცვლად ამისა, ადამიანთა ცივილიზაციას ყოველგვარი ბუნებრივი კანონის მიღმა განიხილავს. ქუინი ნეოლითურ რევოლუციას დემოგრაფიული აფეთქების საწყის წერტილად მიიჩნევდა, როცა ადამიანებმა იმპერიალისტური მსოფლმხედველობის პრაქტიკაში გატარება დაიწყეს, რომელიც ანადგურებს ბუნებას და მთლიანად ექსპანსიონისტურ სასოფლო მეურნეობას ეყრდნობა, რის შემდეგაც ადამიანთა პოპულაციამ ზრდა მსოფლიო ბიომასის შემცირების უკუპროპორციულად დაიწყო. ქუინის იდეებს მოსახლეობის რაოდენობის შესახებ, განსაკუთრებით საკვების ხელმისაწვდომობასთან დაკავშირებით, ხშირად ადარებენ საუკუნის ეკონომისტი თომას რობერტ მალთუსის იდეებს. თუმცა, მალთუსისგან განსხვავებით, რომელიც მიიჩნევდა, რომ მოსახლეობის ჭარბი რაოდენობა იწვევს საკვებზე მოთხოვნის გაზრდას ამავე პოპულაციის შესანარჩუნებლად, ქუინი ამბობდა, რომ ჭარბი მოსახლეობა ჭარბი საკვების შედეგია. მისი აზრით, ტოტალიტარული სოფლის მეურნეობის წარმატება იწვევს ბიომრავალფეროვნების შემცირებას კატასტროფულ დონეზე, ეს კი მიგვიყვანს პოპულაციის საბოლოო განადგურებისკენ, რის მიმართაც თანამედროვე სამყაროს მასობრივი აზროვნება ძალიან მცირე ინტერესს ამჟღავნებს.
ილია ვაჩნაძე

ილია ვაჩნაძე (დ. 11 ოქტომბერი, 1949, დუშეთი) — ქართველი ხელოვნების მუშაკი.

1982 წელს დაამთავრა თელავის პედაგოგიური ინსტიტუტის ისტორიის ფაკულტეტი.

1967 წლიდან საქართველოს ტელევიზიაში მუშაობდა გამნათებელის პოზიციაზე; 1968 წლიდან კომპანია "ქართული ტელეფილმი" გამნათებელია; 1973 წლიდან ოპერატორის ასისტენტია; 1979 წლიდან-ოპერატორი. დამდგმელი ოპერატორია ფილმებისა: „მთები, მთები!“ (დოკუმენტური, 1976), „მატჩის დირიჟორი“ (დოკუმენტური, 1980), „გზა ჭადრაკის დედოფლის გვირგვინისაკენ“ (დოკუმენტური, 1986), „მოქცევაი ქართლისაი“ (დოკუმენტური, 1991), „ყოველი ქართლი“ (დოკუმენტური, 1995), „საუკუნის დანაშაული“ (დოკუმენტური, 1997), „პანოპტიკუმი“ (1997), „გურული ფირალები“ (დოკუმენტური, 2000), „ვაჟკაცს კარგ უნდა ჰყვანდის ცხენიო“ (დოკუმენტური, 2006), „ერთი ოჯახის ქრონიკები“ (დოკუმენტური, 2012) და სხვ.
მესენიელთა ომები

მესენიელთა ომები — სამი ომი სპარტასა და მესენიის მცხოვრებთა შორის. პირველი ორი ომის მოვლენები მეტად ლეგენდარულ ხასიათს ატარებს და ძირითადად ცნობილია უფრო გვიანი ტრადიციიდან (პავსანია და სხვ.).
მესენიელთა პირველი ომი (ძვ. წ. საუკუნის ნახევარი)
მესენიელთა მეორე ომი (ძვ. წ. საუკუნე)
მესენიელთა მესამე ომი (ძვ. წ. 464–455 წლები)
აკაკი ხინთიბიძე

აკაკი ხინთიბიძე (დ. 6 თებერვალი, 1924, ოზურგეთი — გ. 26 მაისი, 2008) — ქართველი მეცნიერი, ფილოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი.

1946 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი.

60 წლის განმავლობაში მოღვაწეობდა შოთა რუსთაველის ქართული ლიტერატურის ინსტიტუტსა და ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში. აკაკი ხინთიბიძემ ქართული ლექსის მეცნიერული კვლევა იოსებ გრიშაშვილის ვერსიფიკაციის შესწავლით დაიწყო, რაც 1955 წელს აღინიშნა თვალსაჩინო მონოგრაფიით „იოსებ გრიშაშვილის პოეზია“. შემდგომი ეტაპი სამეცნიერო კვლევისა იყო „აკაკის ლექსი“ (1972). განსაკუთრებული ადგილი მან სამეცნიერო ბიოგრაფიაში უჭირავს გალაკტიონის კვლევას. 1987 წელს დასტამბული მისი „გალაკტიონის პოეტიკა“ შეიცავს, ერთი მხრივ, ნარკვევებს გალაკტიონის პოეტიკიდან, ხოლო მეორე მხრივ, მასში დაწვრილებით არის შესწავლილი გალაკტიონის ლექსის სტრუქტურა (პოეტური ენა, მეტრიკა, რითმა, ევფონია, სტროფიკა). ქართული ლექსის ბუნების კვლევას სამ ათეულ წელზე მეტი შეალია. აკაკი ხინთიბიძის წიგნებში: „პოეტური ხელოვნების საკითხები“ (1961), „ლექსმცოდნეობის საკითხები“ (1965), „პოეტიკური ძიებანი“ (1981), „ვერსიფიკაციული ნარკვევები“ (2000), განხილულია ვერსიფიკაციის თეორიისა და ქართველ პოეტთა შემოქმედების უაღრესად საინტერესო პრობლემები. აღსანიშნავია მისი წვლილი „ვეფხისტყაოსნის“ ლექსწყობის კვლევაში.
ღრმა ეკოლოგია

ღრმა ეკოლოგია — გარემოსდაცვითი ფილოსოფია, რომელიც უარყოფს ანთროპოცენტრიზმს და პრიორიტეტს ანიჭებს ბუნების დაცვა-შენარჩუნებას. ღრმა ეკოლოგიის მიზანია საზოგადოების რეკონსტრუქცია იმ იდეის მიხედვით, რომლითაც ყოველ ცოცხალ არსებას თანდაყოლილი ღირებულება აქვს, განურჩევლად ადამიანისთვის მისი სარგებლიანობისა.

ღრმა ეკოლოგიის მიხედვით, ბუნებრივი გარემო კომპლექსური ურთიერთობებისგან შედგება, რომელშიც ორგანიზმების არსებობა ეკოსისტემაში არსებულ სხვა ორგანიზმებზეა დამოკიდებყლი და ადამიანის ნებისმიერი ჩარევა ბუნებრივ სამყაროში ან მისი განადგურება საფრთხეს უქმნის არა მხოლოდ ადამიანებს, არემედ ბუნებრივი წესრიგის შემადგენელ ყველა ორგანიზმს.
ირინე ჭაბაშვილი

ირინე ჭაბაშვილი (დ. 5 მაისი, 1951, სიღნაღი) — ქართველი ექიმი, კურორტოლოგი, მედიცინის მეცნიერებათა კანდიდატი.

1974 წელს დაამთავრა ბაქოს სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი.

1974–1976 წლებში იყო სიღნაღის რაიონული საავადმყოფოს სასწრაფო დახმარების ექიმი. 1976–1978 წლებში ფიზიოთერაპიული საავადმყოფოს ექიმი–ორთოპედი. 1978 წლიდან მუშაობს ფიზიოთერაპიისა და კურორტოლოგიის სამეცნიერო კვლევით ინსტიტუტში ექიმ–კურორტოლოგად. ავტორია 32 სამეცნიერო ნაშრომის. იყო კურორტების — ლაშიჭალის, ნაბეღლავის, საირმის კონსულტანტი.

საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „საჭმლის მომნელებელი ორგანოების შეუღლებული დაავადებებით შეპყრობილ ავადმყოფთა დიფერენცირებული მკურნალობა „ფლატეს“, „ლაშიჭალისა“ და „ნაბეღლავის“ წყლებით“, დაიცვა 1991 წელს.
მესენიელთა პირველი ომი

მესენიელთა პირველი ომი — ომი სპარტასა და მესენიის მცხოვრებთა შორის. მიმდინარეობდა ძვ. წ. საუკუნის მე-2 ნახევარში (ტრადიციული თარიღი — 743–724). მესენიელთა მოკავშირეებად გამოვიდნენ არკადია, არგოსი და სიკიონი, სპარტელებს მიემხრო კორინთი. მესენიელთა წინააღმდეგობის ცენტრი გახდა ითომის მთაზე არსებული სიმაგრე. გადმოცემის თანახმად, მათმა წინამძღოლმა არისტოდემემ სპარტელებზე გამარჯვების მოსაპოვებლად თავისი ქალიშვილი შეწირა მსხვერპლად. დამარცხების შემდეგ მესენიელთა ნაწილმა თავი შეაფარა თავის მოკავშირეებს, სხვები გადასახლდნენ სამხრეთ იტალიაში (მონაწილეობა მიიღეს რეგიუმის დაარსებაში), დარჩენილები შემდგომში იძულებული იყვნენ თავისი მოსავლის ნაწილი (ტრადიციით, ნახევარი) სპარტელებისათვის მიეცათ. სპარტელებმა შეძლეს ყველაზე ნაყოფიერი მიწების დაპყრობა მდინარე პამისოსის ხეობაში (აღმოსავლეთი მესენია).
თეიმურაზ ებრალიძე

თეიმურაზ ებრალიძე (დ. 1932) — ქართველი მეცნიერი, გეოლოგი, გეოლოგიურ-მინერალოგიის მეცნიერებათა კანდიდატი (1967).

1955 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი.

1992-1994 წლებში მუშაობდა „საქნავთობის“ დეპარტამენტის ნავთობისა და გაზის სამეცნიერო-კვლევით და საპროექტო ცენტრში დირექტორის მოადგილედ სამეცნიერო დარგში. 1994-1996 წლებში იყო დირექტორი. 1996 წლიდან გენერალური დირექტორია. მისი ძირითადი შრომები ეხება ნავთობისა და გაზის მოპოვების საკითხებს. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები.
ნანა ტაბატაძე

ნანა ტაბატაძე (დ. 8 თებერვალი, 1954) — ქართველი მეცნიერი, ექიმი, ონკომამოლოგი, მედიცინის მეცნიერებათა კანდიდატი.

1977 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის პედიატრიული ფაკულტეტი.

1981 წლიდან იყო ონკოლოგიის სამეცნიერო ცენტრის ბავშვთა განყოფილების ორდინატორი, 1987 წლიდან ამავე განყოფილების გამგე, 1993 იყო წლიდან ამავე ცენტრის მამოლოგიური განყოფილების ექიმი-ორდინატორი. ავტორია 28 სამეცნიერო ნაშრომისა ონკოლოგიის დიაგნოსტიკისა და მკურნალობის პრობლემებზე.

საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „თანდაყოლილი სიმახინჯეები ავთვისებიანი სიმსივნეების დროს ბავშვთა ასაკში“, დაიცვა 1987 წელს.
ომარ ობგაიძე

ომარ ობგაიძე (დ. 7 აგვისტო, 1941, ანანური) — ქართველი მეცნიერი, ექიმი, ტრავმატოლოგ–ორთოპედი, მედიცინის მეცნიერებათა კანდიდატი.

1970 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი.

1970–1972 წლებში მუშაობდა საბჭოთა კავშირის შინაგან ჯარში სამედიცინო პუნქტის უფროსად. 1972 წლიდან ტრავმატოლოგიისა და ორთოპედიის სამეცნიერო კვლევით ინსტიტუტში ექიმ-ლაბორანტად. 1991–1995 წლებში ამავე ინსტიტუტში უმცროს მეცნიერ-თანამშრომლად, უფროს მეცნიერ-თანამშრომლად. 1995 წლიდან თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის ბავშვთა ქირურგიისა და ორთოპედიის კათედრის ასისტენტად. ავტორია 22 სამეცნიერო ნაშრომის და ორი რაციონალიზატორული წინადადების.

საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „სახსახრგარეთა ოპერაციები ბავშვთა ასაკში ბარძაყის თანდაყოლილი ქვემოამოვარდნილობის დროს“, დაიცვა 1987 წელს.
ალექსანდრე ფალავანდიშვილი

ალექსანდრე ფალავანდიშვილი (დ. 21 მარტი, 1953, თბილისი) — ქართველი მეან-გინეკოლოგი, მედიცინის მეცნიერებათა კანდიდატი.

1976 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი.

1976-1991 წლებში იყო მოსკოვის №67 საავადმყოფოსთან არსებული კარდიო-სამეანო სტაციონარის მეან-გინეკოლოგი. 1994 წლიდან თბილისის ექსპერიმენტული სამშობიარო სახლის მთავარი ექიმის მოადგილე სამკურნალო დარგში. ავტორია 12 სამეცნიერო ნაშრომისა მეან-გინეკოლოგიის აქტუალურ საკითხებზე.

საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „ ჰესტოზი გულის მანკით დაავადებულ ორსულებში“, დაიცვა 1988 წელს.
მარინა ფაილოძე

მარინა ფაილოძე (დ. 1954) — ქართველი მეცნიერი, ექიმი-პათოლოგანატომი, მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი (2006).

1977 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტი.

1977–2015 წლებში იყო ჩაჩავას კლინიკის მორფოლოგიური ლაბორატორიის მორფოლოგი. 2008 წლიდან სადაზღვევო კომპანიების „მედიჰელფის“, „გიდმედისა“ და „გერმანული კლინიკის“ ციტოლოგი. 2008 წლიდან იყო საქართველოს საპატრიარქოს წმინდა იოაკიმეს და ანას სახელობის სამედიცინო ცენტრის მორფოლოგიური განყოფილების ხელმძღვანელი. 2015 წლიდან ღუდუშაურის ეროვნული სამედიცინო ცენტრის მორფოლოგი. 2018 წლიდან იყო თბილისის კლინიკური პათოლოგიის სამეცნიერო-პრაქტიკული ცენტრის მორფოლოგი. 2012 წლიდან მუშაობს ქირურგიის ეროვნულ ცენტრში გინეკოლოგიური მორფოლოგიის (ოპერაციული, ბიოფსიური, ციტოლოგიური), პლაცენტის პათოლოგიის და აბორტული (22 კვირამდე ვადით ნაყოფებში) ნაყოფების კვლევის მიმართულებით. არის 50–მდე სამეცნიერო შრომის ავტორი.

საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „დროული ნაყოფის თირკმელზედა ჯირკვლების და პლაცენტის მორფო-ფუნქციური ცვლილებების კორელაციური კავშირი მწვავე და ქრონიკული ჰიპოქსიის პირობებში“, დაიცვა 1989 წელს. სადოქტორო დისერტაციის თემა — „საკვერცხის ფოლიკულური აპარატის და ყვითელი სხეულის დისგენეზია საშვილოსნოს პროლიფერაციული მიომებით დაავადებულ რეპროდუქციული პერიოდის ქალებში“, დაიცვა 2006 წელს.
ჟუჟუნა ფეიქრიშვილი

ჟუჟუნა ფეიქრიშვილი (დ. 16 ოქტომბერი, 1940, ახალშენი, ახლანდ. ხონის მუნიციპალიტეტი) — ქართველი ენათმეცნიერი, მეცნიერი, პედაგოგი, ფილოლოგიურ მეცნიერებათა კანდიდატი, პროფესორი.

1965 წელს დაამთავრა ქუთაისის პედაგოგიური ინსტიტუტი.

1968 წლიდან მუშაობს ქუთაისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ქართული ენის კათედრაზე. იგი იკვლევს ენათმეცნიერების სხვადასხვა დარგს. მრავალი ცალკეული ნაშრომი თუ მონოგრაფია მიუძღვნა როგორც ძველი და ახალი ქართული ენის გრამატიკის, ლექსიკოლოგიის, დიალექტოლოგიისა და კულტურის ისტორიის საკითხებს.

საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „მესამე სერიის მწკრივები ახალ სალიტერატურო ქართულში“, დაიცვა 1973 წელს.
მესენიელთა მეორე ომი

მესენიელთა მეორე ომი — მესენიელთა აჯანყება სპარტის წინააღმდეგ. მიმდინარეობდა ძვ. წ. საუკუნეში (685–668 ან 657 წწ., ანდაც საუკუნის ნახევარში). ორივე მხრიდან მასში ჩართული იყვნენ ასევე მოკავშირეები. ანტიკური ტრადიცია მესენიელთა წინამძღოლად ასახელებს არისტომენეს. მათ ე.წ. ტახის საფლავთან გამართულ ბრძოლაში მნიშვნელოვანი გამარჯვება მოიპოვეს, თუმცა დიდი თხრილის გადამწყვეტ ბრძოლაში არკადიელ მოკავშირეთა ღალატის გამო დამარცხდნენ. ითვლება, რომ მოწინააღმდეგესთან საბრძოლველად სპარტელთა მობილიზაციაში დიდი როლი შეასრულა პოეტმა ტირტეოსმა. მესენიელთა ბოლო სიმაგრე, რომელიც მთა ირაზე მდებარეობდა, 11-წლიანი ალყის შემდეგ დაეცა. მათი მნიშვნელოვანი ნაწილი სიცილიაზე და სამხრეთ იტალიაში, ასევე საბერძნეთის სხვა ადგილებში გადასახლდა (არისტომენე როდოსზე გადავიდა). მესენიის ტერიტორია სპარტამ დაისაკუთრა, დარჩენილი მაცხოვრებლები ჰილოტებად იქცნენ, შესაძლოა, ზოგიერთმა თემმა პერიეკების სტატუსი მიიღო. მესენიელთა ორი ომის შედეგად სპარტამ შეძლო თავისი მოქალაქეებისათვის მიწის არასაკმარისობის პრობლემის გადაწყვეტა, ამიტომ მას არ ჰქონდა დიდ ბერძნულ კოლონიზაციაში აქტიური მონაწილეობის აუცილებლობა. ამავდროულად, დაპყრობილი მესენიელების ხარჯზე ჰილოტების რაოდენობის მკვეთრმა ზრდამ გამოიწვია სპარტის განსაკუთრებული, გასამხედროებული ტიპის სახელმწიფოს ჩამოყალიბება.
მირა ღადუა

მირა ღადუა (დ. 15 თებერვალი, 1944, ბაია) — ქართველი ექიმი, ეპიდემიოლოგი, მედიცინის მეცნიერებათა კანდიდატი, ჰოსპიტალური ინფექციების განყოფილების გამგე.

1972 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სანიტარულ-ჰიგიენური ფაკულტეტი.

1972-1974 წლებში იყო საქართველოს ჯანმრთელობის დაცვის სამინისტროს რესპუბლიკური სანეპიდსადგურის კომუნალური ჰიგიენის ექიმი. 1978-1992 წლებში პარაზიტოლოგიისა და ტროპიკული მედიცინის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის სალმონელოზური ინფექციების ეპიდემიოლოგიის განყოფილების უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი. 1992 წლიდან დაავადებათა კონტროლის ეროვნული ცენტრის ჰოსპიტალური ლაბორატორიის ექიმი. ავტორია 14 სამეცნიერო ნაშრომისა საავადმყოფოსშიდა(ჰოსპიტალური სალმონელოზი) ინფექციების პრობლემებზე.

საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „სალმონელოზის ეპიდემიოლოგია ბავშვთა შორის საქართველოს რესპუბლიკაში“, დაიცვა 1989 წელს.
ანდრო ნადარეიშვილი

ანდრო ნადარეიშვილი (დ. 5 აგვისტო, 1936, თბილისი) — ქართველი კარდიოქირურგი, მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი.

1958 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამედიცინო ფაკულტეტი.

1961–1980 წლებში იყო სანქტ–პეტერბურგის სამხედრო სამედიცინო აკადემიის კუპრიანოვის სახელობის გულ-სისხლძარღვთა ქირურგიის კლინიკისა და კათედრის ასპირანტი, ასისტენტი, უფროსი ასისტენტი. თბილისის ქირურგიის ინსტიტუტის გულის ქირურგიული განყოფილების უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი. ავტორია 121 სამეცნიერო ნაშრომისა ზოგადი კარდიოქირურგიის აქტუალურ საკითხებზე. გამოქვეყნებული აქვს ორი მონოგრაფია: „ღია არტერიული სადინარის გართულებული და ატიპიური კლინიკური ფორმები“ (თბილისი, 1988), „რენოვასკულარული ჰიპერტონია“ (თბილისი, 1999). მისი ხელმძღვანელობით დაცულია 3 საკანდიდატო დისერტაცია.

საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „ფილტვის არაპარაზიტული კისტები“, დაიცვა 1966 წელს. სადოქტორო დისერტაციის თემა — „ღია არტერიული სადინარის გართულებული და ატიპიური კლინიკური ფორმები (ჰემოდინამიკის, დიაგნოსტიკისა და ქირურგიულიმკურნალობის თავისებურება“, დაიცვა 1988 წელს.
მესენიელთა მესამე ომი

მესენიელთა მესამე ომი — მესენიელი ჰილოტების აჯანყება სპარტის წინააღმდეგ. მიმდინარეობდა ძვ. წ. 464–458/455 წლებში. აჯანყებულები ითომის მიუვალ მთაზე გამაგრდნენ და 10 წლის განმავლობაში უწევდნენ წინააღმდეგობას სპარტისა და სხვა ბერძნული პოლისების გაერთიანებულ ჯარს. ბოლოს სპარტელები იძულებულნი გახდნენ აჯანყებულთათვის მესენიიდან გასვლის უფლება მიეცათ. ათენელებმა მათ ქალაქი ნავპაქტოსი მისცეს კორინთის ყურის ჩრდილოეთ სანაპიროზე (ლოკრიდაში). მესენიის სახელმწიფოებრიობა აღდგა ლევქტრის ბრძოლაში თებელთა მიერ სპარტელთა დამარცხების შემდეგ (ძვ. წ. 371).
თამაზ ტყემალაძე

თამაზ ტყემალაძე (დ. 29 ივლისი, 1949, სოფ. ლელიანი, ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტი — გ. 6 დეკემბერი, 2021 ) — ქართველი მეცნიერი, პედაგოგი, პუბლიცისტი, ჟურნალისტი, ფილოლოგი. ლაგოდეხის საპატიო მოქალაქე (2014), საქართველოს სსრ დამსახურებული ჟურნალისტი (2014), საჩხერის საპატიო მოქალაქე (2015),თბილისის საპატიო მოქალაქე (2017), ყვარლის საპატიო მოქალაქე (2000)

1969 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი. 1967 წლიდან დაიწყო ლიტერატურულ-საგამომცემლო საქმიანობა. 1970-1972 წლებში იყო არქეოლოგიური ექსპედიციიების მეთაური. დასავლეთ საქართველოს სამშენებლო რაზმების მეთაური (1973). მონაწილეა ექსპედიციებისა: მყინვარწვერი, სამდინარო ექსპედიცია „ოქროს საწმისი“, ველოგადარბენა: თბილისი - კახეთის რკალი. სანაოსნო: ალაზნის თავიდან — მინგეჩაურამდე; საცხენოსნო ექსპედიცია „თევდორე მღვდლის ნაკვალევზე“. 1976-1978 წლებში — ბათუმის გარნიზონის ოფიცერი, უფროსი ლეიტენანტი. 1978 წლის 15 ოქტომბრიდან რადიოს ლიტერატურულ გადაცემათა რედაქტორი. ტელევიზიის ხალხური შემოქმედების მთავარი რედაქციის უფროსი რედაქტორი. ტელევიზიის ლიტერატურულ გადაცემათა განყოფილების გამგე, ტელევიზიის ლიტერატურისა და ხელოვნების მთავარი რედაქციის მთავარი რედაქტორი. 1979 წელს ვიტებსკის ოლქში მიაკვლია მირზა გელოვანის საფლავს. 1993-2004 წლებში — ტელერადიოს სახელმწიფო კომიტეტის კომენტატორი. ხალხური და ლიტერატურული ხელოვნების მთავარ რედაქციათა მთავარი რედაქტორი. ტელევიზიის გენერალური დირექტორის მოადგილე, მიმართულების მთავარი პროდიუსერი. 2013-2021 წლებში — საზოგადოებრივი მაუწყებლის გენერალური დირექტორის პირველი მოადგილე. 2013 წლის სექტემბრიდან 6 თვის განმავლობაში ასრულებდა საზოგადოებრივი მაუწყებლის გენერალური დირექტორის მოვალეობას. ტელევიზიასა და რადიოში განხორციელებული პროექტები, საავტორო გადაცემები: რადიოთი გადაცემული მონოგრაფიები (ნიკოლოზ ბარათაშვილი, ილია, აკაკი, ვაჟა, ალექსანდრე ყაზბეგი, ლადო ასათიანი, გალაკტიონი). ტელევიზიით: მომზადდა და ეთერში გაიცა 1000-მდე საათის ვიდეომასალს, 200-ზე მეტი ვიდეო ფილმი; საავტორო პროგრამები: ლიტ. ხელოვნების ტელეჟურნალი „ხომლი“ — 1988 წლამდე, „ქრონიკები დიდი მამულიშვილის ცხოვრებიდან“, „სათავეებთან“, „დიალოგები“, „შეხვედრები მცხეთაში“, „შეხვედრები მაჩაბლის ქუჩაზე“, „ლიხს იქით და ლიხს აქეთ“, „ეს საქართველოა“, „თბილისი“, „შემოქმედებითი პორტრეტები“, ვიდეო ფილმები ქართველ კლასიკოსებზე, ვიდეო ფილმები თბილისის ისტორიაზე, „ვკითხულობთ ვეფხისტყაოსანს“. 1980 წლიდან ასწავლიდა თბილისის რიგ უმაღლეს სასწავლებლებში, კითხულობდა „ქართული ლიტერატურის ისტორიას“, „ჟურნალისტიკის ისტორიას“. საშუალო სკოლებში (161-ე, 51-ე, 26-ე საჯარო სკოლებში). 2006 წლიდან ასწავლიდა თბილისის სკოლა-კომპლექს „სადუნში“. ყოველდღიური „ახალი ქართული გაზეთის“ დამფუძნებელი და მთავარი რედაქტორი. გაზეთ „გლდანის“ რედაქტორი. ჟურნალ „ფშავ-ხევსურეთის“ რედაქტორი. მრავალი სტატიისა და წიგნის ავტორი. დაკრძალულია მახათას მთის მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა პანთეონი.
ჯილდოები
1984 — ქალაქის საუკეთესო მასწავლებელი
1989 — საქართველოს საუკეთესო მასწავლებელი
1993 — საპატიო ლელიანელი
2014 — თბილისის მზრუნველი
2014 — ექვთიმე თაყაიშვილის სახელობის პრემია
2019 — ღირსების მედალი ( ქართული ტელევიზიის განვითარებაში შეტანილი პირადი წვლილისათვის, ხანგრძლივი ნაყოფიერი პედაგოგიური და საზოგადოებრივი საქმიანობისათვის)
გივი ფავლენიშვილი

გივი ფავლენიშვილი (დ. 20 მაისი, 1931, თბილისი) — ქართველი ინჟინერი და მეცნიერი.

1954 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამრეწველო და სამოქალაქო მშენებლობის ფაკულტეტი.

1951-1961 წლებში მუშაობდა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამშენებლო მექანიკის კათედრაზე. 1961-1976 წლებში საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის კირიაკ ზავრიევის სახელობის სამშენებლო მექანიკისა და სეისმომედეგობის ინსტიტუტში. 1976-1981 წლებში ანდრია რაზმაძის სახელობის მათემატიკის ინსტიტუტის გამოყენებითი მექანიკისა და გამოთვლითი მათემატიკის განყოფილებაში უფროს მეცნიერ-თანამშრომლად. 1981-1984 წლებში იყო საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტის მათემატიკისა და თეორიული მექანიკის კათედრის დოცენტი, ჰიდრომელიორაციის ფაკულტეტის დეკანის მოადგილე. ტექნიკის მეცნიერებათა კანდიდატი, რკინაბეტონის კონსტრუქციების ექსპერიმენტულ-თეორიული გამოკვლევების შედეგთა ამსახველი.არის 20-მდე სამეცნიერო შრომის ავტორი. შედგენილი ჰქონდა თეორიული მექანიკისა და გეომეტრიის სახელმძღვანელოები. 1951-1961 წლებში იყო პოლიტექნიკური ინსტიტუტის საესტრადო ორკესტრის წევრი.

რესურდები ინტერნეტში