iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
რაბი ლევი (მთვარის კრატერი)

კრატერი რაბი ლევი — დარტყმითი მეტეორიტული კრატერი მთვარეზე. მდებარეობს მთვარის ხილული მხარის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში. სახელი ეწოდა ლევი ბენ გერშონის პატივსაცემად (დაამტკიცა საერთაშორისო ასტრონომიულმა კავშირმა 1935 წელს). კრატერის ფორმირება პრე-ნექტარული პერიოდით ივარაუდება.

კრატერის აღწერა
კრატერის ცენტრის სელენოგრაფიული კოორდინატებია , დიამეტრი — 82.44 კმ, სიღრმე — 2.8 კმ.

სატელიტური კრატერები
პატრიკიოსი

პატრიკიოსი — მაღალი რანგის სახელმწიფო-საჯარო ტიტული, რომელიც თავდაპირველად წარმოიშვა ძველი რომის რესპუბლიკის პერიოდში და შემდგომში მნიშვნელოვან როლს ასრულებდა როგორც რომის, ისე ბიზანტიის იმპერიის პოლიტიკურ, ადმინისტრაციულ და სოციალურ სტრუქტურებში. ტიტული, რომელმაც მრავალსაუკუნოვანი ევოლუცია განიცადა, ითვლებოდა ერთ-ერთ ყველაზე საპატიო და პრესტიჟულ ნიშნად იმ პირებისთვის, რომლებიც განსაკუთრებული დამსახურებით გამოირჩეოდნენ სახელმწიფოებრივ საქმიანობაში.

ტერმინი მომდინარეობს ლათინური -ისგან და თავდაპირველად აღნიშნავდა რომის ადრეული საზოგადოების დახურული, არისტოკრატიული წრის წარმომადგენლებს — პატრიციებს. განსაკუთრებით თვალსაჩინო ხდება ეს გარდაქმნა იმპერატორ კონსტანტინე დიდის მმართველობის პერიოდში (306–337). ამ დროისთვის ტიტული მით აღარ იყო მხოლოდ წარმომავლობის მაჩვენებელი; იგი უკავშირდებოდა სახელმწიფოებრივ ერთგულებას, სამხედრო ნიჭსა და პოლიტიკური საიმედოობის მაღალ შეფასებას. პატრიკიოსობა ხშირად ენიჭებოდათ იმ პირებს, რომლებიც მსახურობდნენ სამეფო კართან, იყვნენ სამხედრო სარდლები, დიპლომატები ან პროვინციების მმართველები.

ბიზანტიურ საკარისკომ იერარქიაში პატრიკიოსს ყოველთვის არ ჰქონდა მკაცრად განსაზღვრული ფუნქცია, თუმცა თავად ტიტული იყო მაღალი პოლიტიკური სტატუსისა და იმპერატორთან სიახლოვის სიმბოლო. იმპერიის სხვადასხვა პერიოდებში პატრიკიოსებს ხშირად აკისრებდნენ სამეფო კარის მართვასთან, სასახლის ადმინისტრირებასთან ან იმპერატორის სახელით საერთაშორისო მოლაპარაკებებში მონაწილეობასთან დაკავშირებულ დავალებებს.

ტიტულის მნიშვნელობის ევოლუცია და დაცემის პროცესი
ბიზანტიის ისტორიის განმავლობაში პატრიკიოსის ტიტულის შინაარსი და წონა თანდათან იცვლებოდა. ადრეულ და შუა ბიზანტიურ პერიოდში პატრიკიოსობა წარმოადგენდა ერთ-ერთ უმაღლეს პრივილეგირებულ საფეხურს, რომელიც ხაზს უსვამდა როგორც ტიტულოსანის სოციალურ წარმომავლობას, ისე მის პოლიტიკურ და სამხედრო დამსახურებებს. გვიან შუა საუკუნეებისკენ ტიტული ნელ-ნელა კარგავს ინსტიტუციურ ძალას, თუმცა კვლავ რჩება პრესტიჟულ საპატიო წოდებად, რომელსაც იმპერატორები კონკრეტულ პირებს მაინც ანიჭებდნენ.

ბიზანტიის იმპერიის დაშლამდე (1453) „პატრიკიოსის“ ტიტული ფორმალურად არ გაუქმებულა, მაგრამ მისი რეალური პოლიტიკური მნიშვნელობა საგრძნობლად შემცირდა. ის უფრო სიმბოლურ-გამორჩეული სტატუსის ნიშნად იქცა, ვიდრე უშუალო ადმინისტრაციული ან სამხედრო ძალაუფლების მაჩვენებლად.

მნიშვნელობა ისტორიული კვლევისთვის
„პატრიკიოსის“ ტიტულის ისტორია ასახავს როგორც რომაული, ისე ბიზანტიური საზოგადოების შიგნით მიმდინარე ტრანსფორმაციებს — სოციალური ელიტების გადალაგებას, პოლიტიკური ძალაუფლების გადანაწილებას და იმპერიული მმართველობის სიმბოლიკის ევოლუციას. ამ ტიტულის კვლევა მნიშვნელოვანია როგორც ძველი რომის, ისე ბიზანტიის ისტორიის უკეთ გასაგებად, რადგან ის აერთიანებს სოციალური ელიტის, სახელმწიფოებრივი სიძლიერისა და იმპერიული იდეოლოგიის მრავალმხრივ გამოვლინებებს.
სსრკ-ის გუნდური ჩემპიონატი საჭადრაკო კომპოზიციაში 1984/1985

სსრკ-ის გუნდური ჩემპიონატი საჭადრაკო კომპოზიციაში (1984–1985) — გუნდური პირველობა საჭადრაკო ამოცანებისა და ეტიუდების შედგენაში. შეჯიბრება ჩატარდა იმავე განყოფილებებში და იმავე რაოდენობის დაფებზე, როგორც წინა ჩემპიონატებში. მონაწილეობდა 14 გუნდი: 146 ავტორის 239 ამოცანა და ეტიუდი. ჩათვლილი კომპოზიციების რაოდენობა — 161. გამარჯვებული გახდა რსფსრ-ის გუნდი (120 ქულა 150-დან).

მსაჯები სექციების მიხედვით
ორსვლიანი ამოცანები: მ. ვაგიდოვი და ი. კისისი
სამსვლიანი ამოცანები: ა. კუზოვკოვი და ნ. ლეონტიევა
მრავალსვლიანი ამოცანები: ფ. დავიდენკო და ა. კალინინი
ეტიუდები: დავით გურგენიძე და ვ. კოზირევი
კოოპერაციული შამათები: პ. მაკარენკო
თვითშამათები: იუ. ფოკინი

გამარჯვებული გუნდების შემადგენლობა
რსფსრ — იუ. ვახლაკოვი, ვ. გოლუბენკო, ფ. დავიდენკო, ი. დავიდოვსკი, ლ. კაპუსტა, ვ. კარპოვი, ვ. კოზირევი, ა. კონდრატიევი, ა. კოპნინი, გ. ლობასტოვი, მ. პავლოვი, ნ. პლეტენევი, ვ. პრიგუნოვი, ს. პუგაჩოვი, ვ. რიჩკოვი, გ. სვიატოვი, ე. უმნოვი, ა. ფეოქტისტოვი, ა. ფროლოვსკი, ა. იაროსლავცევი;
უკრაინა — ვ. აბერმანი, ე. ბოგდანოვი, ა. ვასილენკო, იუ. გორდიანი, ა. ზინჩუკი, ვ. ლუკიანოვი, ნ. მანსარლიისკი, მ. მარანდიუკი, ა. მოჩალკინი, ვ. რუდენკო, ვ. სამილო, ა. სემენენკო, ვ. სემენენკო, ვ. სტოლიაროვი, ს. ტკაჩენკო, ს. შედეი;
მოსკოვი — დ. ბანი, ია. ვლადიმიროვი, ლ. ზაგოროიკო, ვ. კოპაევი, ნ. კრალინი, ან. კუზნეცოვი, ა. ლობუსოვი, ო. პერვაკოვი, ა. სილაევი, მ. სოსედკინი, ა. სპირინი.

გამარჯვებულები სექციების მიხედვით
ორსვლიანი ამოცანები — მოლდოვა და უკრაინა — თითო 38 ქულა 60-დან;
სამსვლიანი ამოცანები — უკრაინა — 47½ ქულა;
მრავალსვლიანი ამოცანები — უკრაინა — 50 ქულა;
ეტიუდები — მოსკოვი — 53½ ქულა;
კოოპერაციული შამათები და თვითშამათები — რსფსრ — 50½ ქულა.

ცხრილი
მანფრედინო დი ალბერტო

მანფრედინო დი ალბერტო — იტალიელი მხატვარი, რომელიც აქტიურად მოღვაწეობდა საუკუნეში, კერძოდ, ქალაქებში პისტოია და გენუა.

სავარაუდოდ, პისტოიაში დაიბადა. 1242 წელს მანფრედინო დი ალბერტომ შექმნა ფრესკები გენუის სან მიკელეს ეკლესიის აფსიდისთვის, რომლებზეც გამოსახულია „მარიამ მაგდალინელი ფარისევლის სახლში“ და „წმინდა მიქაელი ამარცხებს ეშმაკს“. ეს ეკლესია 1849 წელს გაუქმდა, რის შემდეგაც აღნიშნული ფრესკები გადაიტანეს გენუის სახვითი ხელოვნების აკადემიაში.

სავარაუდოდ, 1291 წელს მანფრედინომ მოხატა პისტოიის საკათედრო ტაძარში მდებარე სამლოცველო, რომელიც მას შემდეგ განადგურდა. მან ასევე დახატა „ქრისტე პანტოკრატორი ანგელოზებითურთ“ პისტოიის სან ბარტოლომეო ინ პანტანოს ეკლესიისთვის და „ამაღლება“ პისტოიის სანტა მარია ა რიპალტას ეკლესიისთვის.
შინგცი ჰოვარდი

ელკორს „შინგცი“ ჰოვარდი (2 ნოემბერი, 1902 — 9 ივლისი, 1992) — ამერიკელი მსახიობი. მონაწილეობდა ოსკარ მიშოს ფილმებში. მუშაობდა ფერადკანიან მსახიობთა კინოკორპორაციაში.

ქორწინების შემდეგ შინგცი ჰოვარდ მაკ-კლეინის სახელით განაგრძო მოღვაწეობა. მალე მსახიობობას თავი დაანება და მასწავლებელი გახდა. 1994 წელს გამოშვებულ, -ის აფრო-ამერიკულ კინოისტორიას მიძღვნილ დოკუმენტურ ფილმ „შუაღამის ბუტბუტში“, შინგცი ერთ-ერთი მთხრობლის ამპლუაში გამოჩნდა (თუმცა ამ ჩანაწერის პრემიერისას ის უკვე ორი წლის გარდაცვლილი იყო).
ფილმოგრაფია
„სემინოლეს ქალწული“ (1922);
„ბიძია ჯასპერის ანდერძი“ (1922);
„დილეგი“ (1922) — მირტლ დაუნინგის როლში;
„სატანის ვაჟი“ (1924);
„სახლი კედრების მიღმა“ (1927) — რენას როლში;
„თავისი რასის პრინცი“ (1926);
„ბედისწერის შვილები“ (1928);
ლულუ გლაზერი

ლულუ გლაზერი (დ. 2 ივნისი, 1874 — გ. 5 სექტემბერი, 1958) — ამერიკელი მსახიობი და მომღერალი. მუშაობდა ბროდვეიზე, და, მოგვიანებით, ვოდევილის წარმოდგენებშიც იღებდა მონაწილეობას.
ცხოვრება და კარიერა
ლილიან „ლულუ“ გლაზერი 1874 წლის 2 ივნისს, ალეგეინში, პენსილვანიის შტატში დაიბადა. პირველად სცენაზე 1891 წლის 30 დეკემბერს, ნიუ-იორკის ბროდვეის თეატრში, „ლომის მომთვინიერებლის“ დადგმაში გამოჩნდა. მონაწილეობა მიიღო ორ სხვა პიესაში და 1893 წლის 3 ოქტომბერს, ჰავოტას როლი შეასრულა ახლიდან დადგმულ კომედია „ერმინინეში“ (რომელშიც ერმინინეს ფრანცის ვილსონი თამაშობდა). 1907 წელს მთავარი პერსონაჟი იყო პიესაში „ლოლა ბერლინიდან“. 1911-1912 წლებში მონაწილეობდა ოპერატა „მის დადლსაკში“, რომელიც ტურნეზე ჩრდილოეთ ამერიკასა და ევროპაში იყო წასული.

გლაზერი ორ (მუნჯ) ფილმში გამოჩნდა: „სიყვარულის მისიონერობა ამერიკაში“ (1916) და „როგორ თესდა მოლი სიკეთეს“ (1915). ამ ორიდან უკანასკნელი დღემდეა შემორჩენილი და სახით შეიძლება მისი შეძენა; გლაზერი ჩანაწერში საკუთარ თავს თამაშობს და ეპიზოდურ როლში, სხვა ცნობილ მსახიობებთან ერთად გვხვდება.

გლაზერი ორჯერ იყო გათხოვილი: ორივე ურთიერთობა განქორწინებით დასრულდა. 1907 წელს ცოლად გაჰყვა მსახიობ რალფ კ. ჰერცს, წყვილი 1912 წელს დაშორდა და ჰერცი 1921-ში გარდაიცვალა. მეორედ გათხოვდა ტომას დ. რიჩარდსზე, თუმცა ეს ქორწინებაც არ გაგრძელებულა დიდხანს. მსახიობზე ხშირად ამბობენ, რომ ის დევოლფ ჰოპერის მრავალი ცოლიდან ერთ-ერთი იყო, მაგრამ ეს ინფორმაცია არასწორია: ჰოპერის მეექვსე და უკანასკნელ ცოლს ლილიან (ფაულკს) გლაზერი ერქვა და ლულუ გლაზერთან არაფერი აკავშირებდა. ლულუსა და დევოლფს, მომღერლებს, შესაძლოა კარიერული გადაკვეთა ჰქონოდათ ცხოვრების განმავლობაში.

გლაზერი გარდაიცვალა ვესტონში, კონექტიკუტის შტატში, 1958 წლის 5 სექტემბერს.
ენდერუნი

ენდერუნი — სასახლის ცენტრი სამმართველო კადრების მოსამზადებლად, რომელიც ოსმალეთის იმპერიაში არსებობდა საუკუნის შუა ხანებიდან საუკუნის დასაწყისამდე. იგი მდებარეობდა სულთნის თოფქაფის სასახლის მესამე ეზოში, შიდა პალატებში (ენდერუნი) სტამბოლში.

ქრისტიანული ოჯახებიდან დევშირმეს გზით აყვანილი სხვადასხვა ასაკის ბავშვები ნაწილდებოდნენ თურქულ ოჯახებში, სადაც ისინი ითვისებდნენ ენას და ისლამის საფუძვლებს. ამის შემდეგ, ედირნეს ყაზარმებში, აჯემი ოღლანები („უცხომიწის ჭაბუკები“) გადიოდნენ სწავლებასა და სამხედრო მომზადებას. გარკვეული დროის შემდეგ, ახალწვეულები, რომლებსაც „“ ეწოდებოდათ, ნაწილდებოდნენ სამხედრო ნაწილებში, ხოლო მათგან ყველაზე ნიჭიერები აგრძელებდნენ სწავლას ენდერუნში. ზოგჯერ მათ შერჩევას თავად სულთანი ხელმძღვანელობდა.

სწავლის საფეხურები
ჭაბუკები თანმიმდევრულად გადიოდნენ სწავლების შვიდ საფეხურს, პარალელურად კი სასახლის სამსახურებში ასრულებდნენ მოვალეობებს. მათ, ვინც ვერ შეძლო ყველა საფეხურის გავლა, სამხედრო ნაწილებში ანაწილებდნენ, ხოლო წარმატებულები მნიშვნელოვან თანამდებობებზე ინიშნებოდნენ. კურსდამთავრებულთათვის არსებობდა სამსახურში განაწილებისა და დაწინაურების მკაცრად დაცული წესები.

პირველ ორ საფეხურს ეწოდებოდა „მცირე პალატა“ (ქუჩუქ ოდა) და „დიდი პალატა“ (ბიუიუქ ოდა). ეს პალატები განლაგებული იყო, შესაბამისად, ნეტარების კარიბჭის მარცხენა და მარჯვენა მხარეს.

სასწავლო პროგრამაში შედიოდა ისლამური რელიგია და კულტურა, თურქული, არაბული და სპარსული ენები, ასევე სირბილი, ჭიდაობა, ხტომა და მშვილდოსნობა. მოსწავლეებს ეცვათ დოლამანის კოსტუმი, რის გამოც მათ „დოლამანჩებს“ ეძახდნენ.

პალატებში ერთდროულად დაახლოებით ორმოცი ჭაბუკი სწავლობდა; ეს საფეხური გაუქმდა მეჰმედ -ის (1648-1687) მმართველობის პერიოდში.

„სამხედრო პალატა“, რომელიც მურად -მ 1635 წელს დააარსა, თავდაპირველად დაკავშირებული იყო სასახლის შიდა პალატების მცხოვრებთა თეთრეულის რეცხვის სამსახურთან. აქ ამზადებდნენ დალაქებსა და აბანოების ზედამხედველებს; აქვე სწავლობდნენ სასახლის მუნჯები და ქონდრისკაცები. მოგვიანებით, „სამხედრო პალატაში“ სხვადასხვა ხელოვნებასაც ასწავლიდნენ, სადაც ამზადებდნენ მუსიკოსებს, მომღერლებსა და ჭიდაობის ოსტატებს. კურსდამთავრებულები მიემართებოდნენ სიპაჰების ნაწილებში. სეფელრი ქოღუშუში დაახლოებით ასი ადამიანი იყო.

ენდერუნის სამი უმაღლესი საფეხური — „ეკონომოსის პალატა“ , „ხაზინის პალატა“ და „პირადი პალატები“ — ორგანიზებული იყო მეჰმედ -ის (1451-1481) მმართველობის წლებში. „ეკონომოსის პალატას“ ხელმძღვანელობდა სერ-ქილარ-ი ჰასა, რომელიც პასუხისმგებელი იყო სულთნისა და ჰარემის კვების ორგანიზებაზე. მოსწავლეები, რომელთა რიცხვი დაახლოებით ოცდაათი იყო, ამზადებდნენ და ინახავდნენ საკვებს, სასმელებსა და სანთლებს სასახლისა და მეჩეთებისთვის. სწავლადამთავრებულები ავსებდნენ ქაფისყულუ კავალერიის ნაწილებს (ქაფისყულუ სიუვარი). „ხაზინის პალატის“ სათავეში იდგნენ მთავარი ხაზინადარი (ხაზინედარბაში) და მისი თანაშემწე (ქეთხუდა). მოსწავლეთა რაოდენობა ზოგჯერ ას ორმოცდაათს აღწევდა. ამ საფეხურის კურსდამთავრებულები ინიშნებოდნენ ქაფისყულუს კავალერიის ნაწილებში, ან ხდებოდნენ სასახლის მოხელეები (მუთეფერიქ და ჩაშნიგირ).
ლოლა ბერლინიდან

„ლოლა ბერლინიდან“ — სამ-აქტიანი მიუზიკლი, ჟან შვარცისა და უილიამ ჯერომის კომპოზიტორობით. სცენარის ავტორი იყო ჯონ ჯ. მაკ-ნალი. მიუზიკლი მსახიობ ლულუ გლაზერის პოპულარობის ასამაღლებლად დაიდგა, რომელიც მთავარ როლს თამაშობდა. პიესა ეხებოდა გერმანელ გოგონა ლოჩენ ვონ ბრეკენჰასეტს, იგივე „ლოლას“, რომელიც ბერლინიდან ნიუ-იორკში ჩადიოდა რომ შორეული ამერიკელი ნათესავების მოულოდნელად დატოვებული მემკვიდრეობა მიეღო.
რალფ ჰერცი

რალფ კ. ჰერცი (დ. 25 მარტი, 1878 — გ. 12 ივლისი, 1921) — საფრანგეთში დაბადებული ამერიკელი მსახიობი და მომღერალი. კარიერის დიდი ნაწილი აშშ-ში გაატარა. თამაშობდა ვოდევილში, პოპულარული იყო მიუზიკლებში და ხშირად ჩნდებოდა ბროდვეიზე. დიაბეტით, 1921 წელს, 43 წლის ასაკში გარდაცვალებამდე, რამდენიმე მუნჯი ფილმიც გადაიღო. რაღაც დროის განმავლობაში ცოლად ჰყავდა მიუზიკლების ვარსკვლავი ლულუ გლაზერი.
ფილმოგრაფია
„იისფერი ლედი“ (1916);
„47-ის საიდუმლო“ (1917);
„საღამოს წარმოდგენების კერპი“ (1917) — მოკლემეტრაჟიანი;
„დაქორწინებული მაგრამ მარტოსული“ (1917) — მოკლემეტრაჟიანი;
„მემკვიდრე ქალის მოგება“ (1917) — მოკლემეტრაჟიანი;
„ლავ-დოპი“ (1917) — მოკლემეტრაჟიანი;
„რეჯინალდის რეგენერაცია“ (1917) — მოკლემეტრაჟიანი;
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 580

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 580 მიიღეს 1985 წლის 30 დეკემბერს, ლესოთოს წარმომადგენლების მოსმენისა და რეზოლუცია 527-ის (1982) გახსენების შემდეგ, საბჭომ გმო ლესოთოს სამეფოს წინააღმდეგ სამხრეთ აფრიკის მიერ ბოლოდროინდელი შეტევები, რომლებმაც გამოიწვია ადამიანური მსხვერპლი და ქონების დაზიანება 19 დეკემბერს, როდესაც რამდენიმე სამხრეთ აფრიკელი ლტოლვილი მოკლეს ლესოთოს დედაქალაქ მასერუში სამხრეთ აფრიკის თავდაცვის ძალებმა.

საბჭომ მოთხოვა სამხრეთ აფრიკას გადაეხადა კომპენსაცია ლესოთოსთვის, მოუწოდა ყველა დაინტერესებულ მხარეს ნორმალიზება მოეხდინა მათი ურთიერთობების და გამოეყენებინათ დადგენილი კომუნიკაციის არხები ორმხრივი ინტერესის საკითხებზე მშვიდობიანი გზით გადასაწყვეტათ. შეახსენა სამხრეთ აფრიკას აესრულებინა თავისი ვალდებულებები არ მოეხდინა დესტაბილიზება მეზობელი ქვეყნებისთვის და დაეწყო აპართეიდის დემონტაჟის პროცესი.

შემდეგ რეზოლუციამ მოთხოვა წევრ სახელმწიფოებს და საერთაშორისო ორგანიზაციებს დახმარებოდნენ ეკონომიკურად ლესოთოს შეტევების მიერ გამოწვეული ზიანის გამო.

ბოლოს, რეზოლუციამ მოთხოვა გენერალურ მდივანს დაემყარებინა თავისი არსებობა ლესოთოში, რომელიც შედგებოდა ერთი ან ორი სამოქალაქო პირისგან მასერუში იმ მიზნით, რომ ინფორმირებული ყოფილიყო მოვლენების შესახებ. ასევე სთხოვა მას წარედგინა უსაფრთხოების საბჭოსთვის, რაც მიზანშეწონილი იქნებოდა, ანგარიში რეგიონში მიმდინარე მოვლენების შესახებ.
ბესი ვინი

ბესი ვინი (დ. 1876 წლის ივნისი — გ. 8 ივლისი, 1968) — ამერიკელი თეატრისა და ვოდევილის მსახიობი და მომღერალი.
ბიოგრაფია
დაიბადა ჩიკაგოში და ბავშვობისას ეკლესიის გუნდში მღეროდა. 1899 წელს, 23 წლის ასაკში, პიესა „პაპას ცოლის“ (მთავარ როლში: ანა ჰელდი) ექსტრა მსახიობებს შორის გამოჩნდა. მან ბროდვეიზე მუშაობა გააგრძელა და უდიდეს ჰიტ-დადგმაში, „ოზის ჯადოქარსა“ (1902) (მთავარ როლში: ანა ლაულინი) და ოპერატაში „პატარები თოჯინების სამყაროში“ (1903—1905) (მთავარ როლებში: უილიამ ნორისი და მეიბელ ბარისონი) მიიღო მონაწილეობა. 1905 წელს ითამაშა „საოცრებათა სამყაროში“. 1907 წლიდან ვოდევილში დასაქმდა და კით-ორფეუმის ორგანიზაციის ერთ-ერთი ყველაზე მაღალანაზღაურებადი მსახიობი გახდა. 1930-იანებამდე კით-ორფეუმში მუშაობდა, სანამ კომპანია არ დაიხურა. შემდეგ ვინი პენსიაზე გავიდა და ქათმების ფერმის მოშენება დაიწყო, მაგრამ 1949 წელს, როდესაც პალას-თეატრმა თავიდან დადგა ვოდევილის პროგრამები, მცირე ხნით სცენასაც დაუბრუნდა.

1913 და 1914 წლებში გამოჩნდა ორ -ის ყოველკვირეულში. თუ მას სხვა კინოკომპანიების, მათ შორის -ის, -ისა თუ -ის ნამუშევრებში ჰქონდა მონაწილეობა მიღებული, ეს ანონიმურად უნდა განხორციელებულიყო.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 456

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 456 მიღებულია 1979 წლის 30 ნოემბერს, რომელმაც განიხილა გენერალური მდივნის ანგარიში გაეროს განშტოების დამკვირვებელთა ძალების შესახებ. საბჭომ აღნიშნა მისი ძალისხმევა ახლო აღმოსავლეთში მდგრადი და სამართლიანი მშვიდობის დამყარების მიმართულებით, თუმცა ასევე გამოთქვა შეშფოთება რეგიონში არსებული დაძაბულობის გამო.

რეზოლუციამ გადაწყვიტა, დაინტერესებულ მხარეებს მოუწოდოს დაუყოვნებლივ განახორციელონ 338-ე (1973) რეზოლუცია, გააგრძელა დამკვირვებელთა ძალების მანდატი კიდევ 6 თვით, 1980 წლის 31 მაისამდე და მოითხოვა, რომ გენერალურმა მდივანმა ამ პერიოდის დასრულების შემდეგ წარმოადგინოს ანგარიში სიტუაციის შესახებ.

რეზოლუცია მიღებულია 14 ხმით არცერთის წინააღმდეგ, ჩინეთმა კენჭისყრაში მონაწილეობა არ მიიღო.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 457

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 457 ერთხმად მიიღეს 1979 წლის 4 დეკემბერს. მასში განიხილეს ირანში მიმდინარე მძევლების კრიზისი. ირანსა და შეერთებულ შტატებს შორის დაძაბულობის დონის, როგორც საერთაშორისო უსაფრთხოებისთვის პოტენციური საფრთხის გამო შეშფოთების გამოხატვის შემდეგ, საბჭომ მოუწოდა ირანს, დაუყოვნებლივ გაეთავისუფლებინა თეირანში, ამერიკის საელჩოში დაკავებული მძევლები და მიეცა მათთვის ქვეყნის დატოვების უფლება. რეზოლუციამ ყველა წევრ სახელმწიფოს შეახსენა, პატივი ეცათ ვენის კონვენციის დიპლომატიური ურთიერთობისთვის და ვენის კონვენციის საკონსულო ურთიერთობებისთვის, რომლებიც მოუწოდებდნენ ქვეყნებს, პატივი ეცათ დიპლომატიური პერსონალისა და მათი დიპლომატიური წარმომადგენლობების შენობების ხელშეუხებლობისთვის.

შემდეგ საბჭომ მოუწოდა ორივე ქვეყანას, მოეგვარებინათ მათ შორის არსებული დავები და გამოევლინათ მაქსიმალური თავშეკავება არსებულ ვითარებაში.
კაორუ ოსანაი

კაორუ ოსანაი (, ოსანაი კაორუ; დ. 26 ივლისი, 1881 — 25 დეკემბერი, 1928) — იაპონელი თეატრის რეჟისორი, დრამატურგი და მსახიობი, რომელიც ცენტრალურ როლს ასრულებდა თანამედროვე იაპონური თეატრის განვითარებაში.

ბიოგრაფია
კაორუ ოსანაი დაიბადა 1881 წლის 26 ივლისს ჰიროსიმაში, ჰიროსიმის არმიის გარნიზონის საავადმყოფოს დირექტორის, ტაკეში ოსანაის, ოჯახში, იყო მეორე ვაჟი. მისი მამა ყოფილი სამურაი იყო ჰიროსაკის სამფლობელოდან. როცა კაორუ ხუთი წლის იყო, ტაკეში უეცრად გარდაიცვალა 38 წლის ასაკში და თავისი სამი შვილი — რეიკო, კაორუ და იაჩიო — ცოლ ტაკას ხელში დარჩა. ოსანაი შემდგომში გადავიდა ტოკიოში, სადაც მიიღო განათლება. ოჯახი კომფორტულად ცხოვრობდა ტაკეშის სასახლეში, სადაც ტაკა და მისი ქალი მეგობრები მუსიკას მისდევდნენ და პრაქტიკულად მეცადინეობდნენ. ოსანაიმ ინგლისური ლიტერატურა ტოკიოს საიმპერატორო უნივერსიტეტში შეისწავლა და 1906 წელს დაამთავრა.

კარიერა
1909 წელს კაორუ ოსანაიმ იჩიკავა სადანჯი -სთან ერთად დააარსა თავისუფალი თეატრი და დადგა იბსენის, ჩეხოვისა და გორკის თარგმანები, მაგრამ იქ ის შეიზღუდა რეალისტური თეატრის, კაბუკის მსახიობებთან, რადგან ბევრი რამის გაკეთება ვერ შეძლო. ოსანაი ამ შეზღუდვებს აღწერდა, როგორც „არსებულ თეატრალურ შხამს“: რეჟისორს თეატრში სურდა კაბუკის საზღვრების გაფართოება შინგეკის მოძრაობის ფარგლებში. ოსანაი იყო ერთ-ერთი მრავალ ანიმატორთაგან, რომელიც ხელს უწყობდა შინგეკი თეატრის ფუნდამენტური ასპექტების განსაზღვრას.

მისი პირველი დადგმა თავისუფალ თეატრში, „იოჰან გაბრიელ ბორკმანი“, ძალიან ოყო დასავლური ნატურალისტური და მოდერნისტული დრამის გავლენის ქვეშ, და ის გამოიწვევდა სოციალურ კონვენციებს. 1912 წლის დეკემბერსა და 1913 წლის აგვისტოს შორის ოსანაიმ იმოგზაურა მთელ ევროპაში, რათა პირადად განეცადა და შეეგრძნო თანამედროვე თეატრი. განსაკუთრებული შთაბეჭდილება მასზე მოახდინა მოსკოვის სამხატვრო თეატრის ნამუშევარმა. 1920 წელს, იაპონიაში დაბრუნების შემდეგ, ის მუშაობდა, როგორც კინოკომპანია შოჩიკუს კვლევითი დირექტორი, სანამ 1924 წელს დაეხმარებოდა ცუკიჯის პატარა თეატრის დაარსებაში და განაგრძობდა შინგეკის თეატრზე გავლენას თავისი ექსპერიმენტებით.

მან ასევე მნიშვნელოვანი როლი შეასრულა კინოს ისტორიაში, როდესაც 1920 წელს შოჩიკუმ დაიქირავა მათი მსახიობთა სკოლის ხელმძღვანელად. ის დაეხმარა ფილმის, „სულები გზაზე“ წარმოებასა და ფართო საზოგადოებაში წარდგენას, პოპულარიზებას. ეს ფილმი აღმოჩნდა ეპოქალური ნამუშევარი იაპონურ კინემატოგრაფში, და აღზარდა ისეთი მნიშვნელოვანი, კინემატოგრაფიული ნიჭიერი პიროვნებები, როგორებიც არიან მინორუ მურატა, კიოჰიკო უშიჰარა, დაისუკე იტო, იასუჯირო შიმაზუ და დენმეი სუძუკი. ის ასევე ასწავლიდა კეიოს უნივერსიტეტში და მხარს უჭერდა და წარმოჩენაში ეხმარებოდა ისეთ ახალგაზრდა მწერლებს, როგორიც იყო, მაგალითად, ჯუნიჩირო ტანიძაკი.

თეატრში დადგმული სპექტაკლების სია არ მოიცავდა კან კიკუჩის, კუნიო კიშიდას და იუზო იამამოტოს პიესებს.

გარდაცვალება
1928 წლის 25 დეკემბერს ოსანაის გულის შეტევა დაემართა ნიჰონბაშიში, ჩინურ რესტორანში, ფუმიკო ენჩის პირველი პიესის ბანშუნ სოია წარმოდგენის შემდეგ გამართულ სამადლობელ წვეულებაზე, და გარდაიცვალა მალევე, სახლში დაბრუნების შემდეგ. გარდაცვალების მიზეზი იყო ინსულტი. დაკრძალულია ტამის სასაფლაოზე.
სსრკ-ის გუნდური ჩემპიონატი საჭადრაკო კომპოზიციაში 1987/1988

სსრკ-ის გუნდური ჩემპიონატი საჭადრაკო კომპოზიციაში (1987–1988) — გუნდური პირველობა საჭადრაკო ამოცანებისა და ეტიუდების შედგენაში.

ზოგადი ცნობები
ჩემპიონატი ჩატარდა 6 სექციაში: ორსვლიან, სამსვლიან და მრავალსვლიან ამოცანებში, ეტიუდებში, კოოპერაციულ შამათებსა და თვითშამათებში. შეჯიბრის მთავარი მსაჯი იყო კიშინიოველი ა. ივანოვი. ნაწარმოების შეფასება ხდებოდა 15-ბალიანი სკალით, წინა ჩემპიონატებისგან განსხვავებით, თითოეულ სექციაში მოცემული იყო მხოლოდ ერთი თემა. ორთოდოქსულ სექციებში თითოეულ გუნდს შეეძლო წარმოედგინა 3 კომპოზიცია, აქედან ჩათვლაში გაითვალისწინებდნენ 2 საუკეთესოს; არაორთოდოქსულ სექციებში — შესაბამისად 2 და 1. კომპოზიციების შესადგენად ავტორებს მიეცათ 6 თვე, 1987 წლის 1 დეკემბრიდან 1988 წლის 1 ივნისამდე. ჩემპიონატის შედეგები ძალაში შევიდა და გამოქვეყნდა 1989 წელს. მასში მონაწილეობა მიიღო 13-მა გუნდმა. სულ წარმოადგინეს 192 ნაწარმოები. წინა ჩემპიონატებში უკრაინის გუნდი ექვსჯერ იყო პრიზიორთა შორის, მაგრამ ჩემპიონის ტიტული პირველად მოიპოვა.

სექციების მსაჯები
ორსვლიანი ამოცანები: ა. ლობუსოვი
სამსვლიანი ამოცანები: მ. კუზნეცოვი
მრავალსვლიანი ამოცანები: ვ. გებელტი
ეტიუდები: ლ. კაცნელსონი
კოოპერაციული შამათები: ბ. გელპერნასი
თვითშამათები: იუ. გორდიანი

გამარჯვებული გუნდის შემადგენლობა
უკრაინა: მ. მარანდიუკი (კაპიტანი, ნოვოსელიცა)
ა. ზინჩუკი (ეტიუდები, კიევი), ა. ბეზგოდკოვი (ხარკოვი), პ. გოლოვკოვი (კიევი), იუ. გორდიანი (ოდესა), ნ. მანსარლიისკი (ოდესის ოლქი), ლ. ნოსანოვსკი (ხარკოვი), ვ. რუდენკო (დნეპროპეტროვსკი), ვ. სამილო (ხარკოვი), ვ. სოლდატოვი (ზაპოროჟიე), ი. სოროკა (ლვოვის ოლქი), ს. შედეი (ხარკოვი). ე. ბოგდანოვი (ლვოვი) გუნდს ეხმარებოდა ამოცანების კომპიუტერით შემოწმებაში. ყველაზე მნიშვნელოვანი წვლილი გუნდის ქულებში შეიტანეს ვ. რუდენკომ — 39.8 ქულა, და მ. მარანდიუკმა — 38.3 ქულა.

ცხრილი
ჰეინზიუსი (მთვარის კრატერი)

კრატერი ჰეინზიუსი — დარტყმითი მეტეორიტული კრატერი მთვარეზე. მდებარეობს მთვარის ხილული მხარის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში. სახელი ეწოდა გერმანელი ასტრონომის, გოტფრიდ ჰეინზიუსის პატივსაცემად (დაამტკიცა საერთაშორისო ასტრონომიულმა კავშირმა 1935 წელს). კრატერის ფორმირება პრე-ნექტარული პერიოდით ივარაუდება.

კრატერის აღწერა
კრატერის ცენტრის სელენოგრაფიული კოორდინატებია , დიამეტრი — 64.87 კმ, სიღრმე — 2.74 კმ.

სატელიტური კრატერები
ჰელი (მთვარის კრატერი)

კრატერი ჰელი — დარტყმითი მეტეორიტული კრატერი მთვარეზე. მდებარეობს მთვარის ხილული მხარის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში. სახელი ეწოდა უნგრელი ასტრონომისა და იეზუიტი მღვდლის, მაქსიმილიან ჰელის პატივსაცემად (დაამტკიცა საერთაშორისო ასტრონომიულმა კავშირმა 1935 წელს). კრატერის ფორმირება გვიანიმბრიული ეპოქით ივარაუდება.

კრატერის აღწერა
კრატერის ცენტრის სელენოგრაფიული კოორდინატებია , დიამეტრი — 33.31 კმ, სიღრმე — 2.07 კმ.

სატელიტური კრატერები
სსრკ-ის გუნდური ჩემპიონატი საჭადრაკო კომპოზიციაში 1990/1992

სსრკ-ის გუნდური ჩემპიონატი საჭადრაკო კომპოზიციაში (1990–1992) — გუნდური პირველობა საჭადრაკო ამოცანებისა და ეტიუდების შედგენაში. ჩემპიონატში მონაწილეობდნენ საბჭოთა რესპუბლიკების, მოსკოვისა და ლენინგრადის ნაკრები გუნდები. შეჯიბრება დაიწყო 1990 წლის შემოდგომაზე და ფაქტობრივად დასრულდა 1992 წელს, შედეგების გამოქვეყნებით, როდესაც სსრკ უკვე აღარ არსებობდა.

ზოგადი ცნობები
ჩემპიონატი ჩატარდა 6 სექციაში: ორსვლიანი ამოცანები, სამსვლიანი ამოცანები, მრავალსვლიანი ამოცანები, ეტიუდები, ნადიშამათები და უკუშამათები. შეჯიბრების მთავარი მსაჯი იყო ვ. კოპაევი (მოსკოვი). კომპოზიციების შეფასება ხდებოდა 15-ბალიანი სკალით, 0.5 ბალიანი ბიჯით. როგორც წინა ჩემპიონატში, აქაც თითოეულ სექციაში მოცემული იყო მხოლოდ ერთი თემა. ორთოდოქსულ სექციებში (ორსვლიანი, სამსვლიანი, მრავალსვლიანი ამოცანები და ეტიუდები) გუნდს შეეძლო 3 კომპოზიციის წარდგენა, აქედან ჩათვლაში შედიოდა 2 საუკეთესო. არაორთოდოქსულ სექციებში (კოოპერაციული შამათები და თვითშამათები) — 2-დან 1 საუკეთესო. შეჯიბრებაში მონაწილეობდა 9 გუნდი, რომლებმაც წარმოადგინეს 139 კომპოზიცია (113 ამოცანა და 26 ეტიუდი). რუსეთის ფედერაციის გუნდმა, რომელმაც თანაბრად იასპარეზა ყველა სექციაში, დამაჯერებელი გამარჯვება მოიპოვა.

განყოფილებების მსაჯები
ორსვლიანი ამოცანები: ვ. ეროხინი (ლენინგრადი)
სამსვლიანი ამოცანები: ვ. სიჩოვი (ბელორუსია)
მრავალსვლიანი ამოცანები: მ. მარანდიუკი (უკრაინა)
ეტიუდები: გ. უმნოვი (რსფსრ)
კოოპერაციული შამათები: ა. ვირტმანისი (ლატვია)
თვითშამათები: რევაზ თავარიანი (საქართველო)

ცხრილი
კელმეჩური

კელმეჩური — ისტორიული სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, ქიზიყში, ახლანდელი სოფ. ქვემო მაღაროს უბანი (სიღნაღის მუნიციპალიტეტი).

სოფელს „კელმეშურის“ სახელით იხსენიებს არჩილ მეფე თავის თხზულებაში „გაბაასება თეიმურაზისა და რუსთველისა“ ( საუკუნის დასასრული). 1802 წლის ივლისში კელმეჩურს შეიკრიბა კახეთის თავადაზნაურობა ბაგრატიონთა სამეფო სახლის აღდგენის მოთხოვნით. საუკუნის დასაწყისში სოფელი შეერწყა მეზობელ ქვემო მაღაროს. კელმეჩურის სახელი შემორჩა ქვემო მაღაროს ისტორიულ სასმელი წყლის წყაროს.
იუძო იამამოტო

})

ადაპტაციები
1936: სეიმეი ნო კანმური (რეჟ. ტომუ უჩიდა)
1937: შინჯიცუ იჩირო: ჩიჩი ნო მაკი/ჰაჰა ნო მაკი (რეჟ. ტომოტაკა ტასაკა)
1938: რობო ნო იში (რეჟ. ტომოტაკა ტასაკა)
1952: „ნამი“ (რეჟ. ნობორუ ნაკამურა)
1955: ონა ნო იშო (რეჟ. ნობორუ ნაკამურა)
1955: რობო ნო იში (რეჟ. კენკიჩი ჰარა)
1962: „ნამი“ (რეჟ. ტადასი იმაი)
1964: „ქვა გზის პირას“ (რობო ნო იში, რეჟ. მიოჯი იეკი)
1993: შინჯიცუ იჩირო (რეჟ. კონ იჩიკავა)