iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ზეინაბ ხანლაროვა

ზეინაბ იაჰია-ყიზი ხანლაროვა (; დ. 28 დეკემბერი 1936, ბაქო, აზერბაიჯანი) — საბჭოთა და აზერბაიჯანელი მომღერალი (სოპრანო), სსრკ-ის (1980), აზერბაიჯანის სსრ-ისა (1975) და სომხეთის სსრ-ის (1978) სახალხო არტისტი.

ბიოგრაფია
ზეინაბ ხანლაროვა დაიბადა 1936 წლის 28 დეკემბერს აზერბაიჯანის დედაქალაქ ბაქოში. ის ხუთშვილიან ოჯახში ყველაზე უმცროსი იყო. 1956 წელს დაამთავრა მირზა ალაქბარ საბირის სახელობის ბაქოს პედაგოგიური ინსტიტუტი. 1961 წელს დაამთავრა ასაფ ზეინალის სახელობის ბაქოს მუსიკალური სკოლა (სეიდ შუშინსკის კლასი) და გახდა აზერბაიჯანის ოპერისა და ბალეტის სახელმწიფო აკადემიური თეატრის სოლისტი.

ზეინაბ ხანლაროვა იყო აზერბაიჯანის სსრ-ის უმაღლესი საბჭოსა (- მოწვევის) და აზერბაიჯანის მილი მეჯლისის (- მოწვევის) წევრი.

შემოქმედება
ზეინაბ ხანლაროვამ შეასრულა ლეილის როლი ოპერაში „ლეილი და მაჯნუნი“, ასლის როლი უზეირ ჰაჯიბეკოვის ოპერაში „ასლი და ქარამი“, ასევე არაბზანგის-ის როლით მონაწილეობდა მაგომაევის ოპერაში „შაჰ ისმაილი“ და სხვებში. გარდა ამისა, ხანლაროვამ წარმატებით მოირგო აზერბაიჯანის მუსიკალური სტილი - მუღამი. ზეინაბის ხმა ისმის მუღამის ასეთ კომპოზიციებში, როგორიცაა შაჰნაზი („“), გათარი („“), ბაიათი შირაზი („-“) და მრავალი სხვა. ხანლაროვამ დიდ წარმატებას მიაღწია ესტრადაში. მის რეპერტუარში შედის ისეთი კომპოზიტორების სიმღერები, როგორიცაა ტოფიკ გულიევი, არიფ მალიკოვი, ალექფერ თაღიევი, ემინ საბითოღლუ, ყარა ყარაევი, ფიქრეთ ამიროვი და ბევრი სხვა ცნობილი კომპოზიტორი. ხანლაროვას წარმატებით აქვს შეასრულებული სიმღერები რუსულ, სომხურ, უკრაინულ, მოლდავურ, ქართულ („დელი დელასა“/„“, ტექსტისა და მუსიკის ავტორი — ვლადიმერ ვოსკანიანი), სპარსულ, არაბულ, ჩინურ, ინდურ, თურქულ და სხვა მრავალ ენებზე. ხანლაროვას 50 წლიანი კარიერის მანძილზე, ჰქონდა კონცერტი: რუსეთში, უკრაინაში, ლატვიაში, მოლდოვაში, ბელარუსში, ყაზახეთში, უზბეკეთში, თურქმენეთში, ინდოეთში, ჩინეთში, ირანში, ერაყში, ეგვიპტეში, ისრაელში, თურქეთში, საქართველოში, სომხეთში, ბულგარეთში, გერმანიაში, პოლონეთში, უნგრეთში, ავსტრიაში, ფინეთში, შვედეთსა და ჩეხეთში.

აზერბაიჯანში ბაქოს გარდა, ხანლაროვას ჰქონდა კონცერტი: განჯაში, ხანქენდიში, შაქიში, შუშაში, ნახიჩევანში, ლენქორანსა და სხვა რეგიონებში. ხანლაროვამ კიდევ ერთხელ გამართა კონცერტი ბაქოში 2008 წელს, ხანგრძლივი პაუზის შემდეგ.

პრემიები და წოდებები
აზერბაიჯანის სსრ-ის დამსახურებული არტისტი (1967)
„საპატიო ნიშნის“ ორდენი (1971)
აზერბაიჯანის სსრ-ის სახალხო არტისტი (1975)
სომხეთის სსრ-ის სახალხო არტისტი (1978)
სსრკ-ის სახალხო არტისტი (1980)
ხალხთა მეგობრობის ორდენი (1986)
აზერბაიჯანის სსრ-ის სახელმწიფო პრემია (1988)
აზერბაიჯანის „დიდების“ ორდენი (1996)
ორდენი „დამოუკიდებლობა“ (2016)
ჰეიდარ ალიევის ორდენი (2016)
ნამიბეს პროვინცია

ნამიბეს პროვინცია  — პროვინცია ანგოლაში. პორტუგალიელების ბატონობის პერიოდში ნამიბეს პროვინციას ერქვა მოსამედიში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ნამიბე.

გეოგრაფია
ნამიბეს პროვინცია მდებარეობს ანგოლის უკიდურეს სამხრეთ-დასავლეთში. მას ჩრდილოეთიდან ესაზღვრება ბენგელის პროვინცია, აღმოსავლეთიდან — უილის პროვინცია, სამხრეთ-აღმოსავლეთიდან — კუნენეს პროვინცია. ნამიბეს პროვინციის სამხრეთით გადის სახელმწიფო საზღვარი ანგოლასა და ნამიბიას შორის. დასავლეთიდან მის ტერიტორიას გარს ერტყმის ატლანტის ოკეანის წყლები.

პროვინციის ფართობი შეადგენს 58 137 კმ²-ს. ნამიბეს პროვინციის ტერიტორიის მნიშვნელოვან ნაწილზე მდებარეობს ნამიბის უდაბნო. ამ პროვინციის ტერიტორიაზე მდებარეობს იონის ეროვნული პარკი ფართობით 15 150 კმ² — ანგოლის მსხვილი ბუნებრივი რეზერვატი.

მოსახლეობა
2014 წლის აღწერის მონაცემების თანახმად ნამიბეს პროვინციის მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 495 326 ადამიანს. პროვინციაში ძირითადად ცხოვრობენ ჰერეროს და კოისანის ხალხის წარმომადგენლები.

ადმინისტრაციული დაყოფა
ნამიბე 
ბიბალა 
ვირეი 
კამუკუიო 
ტომბუა
А́

́, ́ — კირილური დამწერლობის ასო „“ დიაკრიტიკული ნიშანი — აკუტით. გამოიყენება კირილური დამწერლობის ზოგიერთ ენაში.

დამატებითი ინფორმაცია
აღნიშნული გრაფემა გამოიყენება მაშინ, როდესაც სიტყვაში უნდათ ხმოვანზე გააკეთონ ინტონაციის გამახვილება.

კოდების ცხრილი
აღნიშნული გრაფემა წარმოადგენს, ორი გრაფემის, „“-სა და „აკუტი“-ს კოდების ერთობლიობას, რომელიც უნიკოდის სიმბოლოებით შემდეგნაირად ჩაიწერება:
ნინო ჭილაშვილი

ნინო იაგორის (გიორგის) ასული ჭილაშვილი (დ. 1827 — გ. 1902, ქვიშხეთი) — ქართველი საზოგადო მოღვაწე, დიდი სახელმწიფო და პოლიტიკური მოღვაწის, პუბლიცისტისა და ეროვნულ-განმათავისუფლებელი მოძრაობის ერთ-ერთი მესვეურის დიმიტრი ყიფიანის მეუღლე.

ბიოგრაფია
ნინო იაგორის (გიორგის) ასული ჭილაშვილი დაიბადა 1827 წელს. მან დაამთავრა სმოლნის კეთილშობილ ქალთა ინსტიტუტი.
ის იყო დიდი სახელმწიფო და საზოგადო მოღვაწის, დიმიტრი ყიფიანის მეუღლე. ნინო ჭილაშვილი ნიკოლოზ ბარათაშვილის შესახებ მოგონებების ავტორია. იყო „თბილისის მუსიკალური საზოგადოების“ დამფუძნებელი წევრი, აგრეთვე წმიდა ნინოს სახელობის ქალთა საქველმოქმედო ორგანიზაციის წევრი. მონაწილეობდა თეატრალურ წარმოდგენებში.

ნინო ჭილაშვილი გარდაიცვალა 1902 წელს, ქვიშხეთში. დაკრძალულია მეუღლის გვერდით, მთაწმინდის მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა პანთეონში.
ნინო ტატიშვილი

ნინო ტატიშვილი-ყიფიანი (დ. 1867 — გ. 1937, ქვიშხეთი) — ქართველი საზოგადო მოღვაწე, მწერალი, მთარგმნელი.

ბიოგრაფია
ნინო ბეჟანის ასული ყიფიანი დაიბადა 1867 წელს. იყო დიდი სახელმწიფო მოღვაწის - დიმიტრი ყიფიანის შუათანა ვაჟის, ცნობილი მსახიობისა და საზოგადო მოღვაწის კონსტანტინე ყიფიანის მეუღლე. მათ შვილები არ ჰყოლიათ.

ნინო ტატიშვილი-ყიფიანი იყო მწერალი და მთარგმნელი. აქტიურად მონაწილეობდა ჟურნალ ,,ნაკადულის" დაარსებაში, აგრეთვე სხვა საზოგადოებრივ საქმიანობაში.
მან სიცოცხლეშივე დიმიტრი ყიფიანის სახლი ქვიშხეთში, სადაც თავად ცხოვრობდა, გადასცა მწერალთა კავშირს. ამჟამად ამ სახლში ქვიშხეთის დიმიტრი ყიფიანის სახლ-მუზეუმია
განთავსებული.

ნინო ტატიშვილი გარდაიცვალა 1937 წელს, ქვიშხეთში. დაკრძალულია ქვიშხეთში, ყიფიანების საგვარეულო ეკლესიის ეზოში.
ზაირეს პროვინცია

ზაირეს პროვინცია  — პროვინცია ანგოლაში, რომლის ადმინისტრაციული ცენტრია — ქალაქი მბანზა-კონგო.

გეოგრაფია
ზაირეს პროვინცია მდებარეობს ანგოლის უკიდურეს ჩრდილო-დასავლეთში. მისგან სამხრეთით მდებარეობს ბენგოს პროვინცია, აღმოსავლეთით — უიჟეს პროვინცია. ზაირეს პროვინციის ჩრდილოეთით გადის სახელმწიფო საზღვარი ანგოლასა და კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკას შორის, დასავლეთიდან გარს ერტყმის ატლანტის ოკეანის წყლები.

პროვინციის ფართობი შეადგენს 40 130 კმ²-ს. ზაირეს პროვინცია მდებარეობს ჩრდილოეთით მდინარე კონგოს და სამხრეთით მდინარე ლოჟეს ხეობებს შორის. მისი ტერიტორია ოკეანის სანაპიროდან აფრიკის კონტინენტის სიღრმეში შედის 300 კმ-ზე.

მოსახლეობა
2014 წლის აღწერის მონაცემების თანახმად ზაირეს პროვინციის მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 594 428 ადამიანს.

ადმინისტრაციული დაყოფა
ადმინისტრაციული თვალსაზრისით პროვინცია დაყოფილია 6 მუნიციპალიტეტად:
მბანზა-კონგო (' )
სოიო 
ტომბოკო 
ნზეტო (')
ნოკი 
კუიმბა 

ეკონომიკა
ზაირეს პროვინციის მეურნეობის საფუძველია სოფლის მეურნეობა და სასარგებლო წიაღისეულის მოპოვება, ასევე თევზჭერა. პროვინციაში მუშავდება ნავთობის, რკინის მადნის, ფოსფატების, ტყვიის, თუთიის საბადოები. სოფლის მეურნეობის სფეროში განვითარებულია მეცხოველეობა, ყავის, ციტრუსოვანი კულტურების, ანანასის, აკაჟუს თხილის, ბრინჯის, სოიას მოყვანა. ასევე არსებობს სამშენებლო მასალების დამამზადებელი საწარმოები.
ბონ-ჟეზუს-დუ-გალიუ

ბონ-ჟეზუს-დუ-გალიუ — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 542 მეტრზე. მიეკუთვნება ვალი-დუ-რიუ-დოსი მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კარატინგის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 15 364 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 25,94 კმ²-ზე. ფართობი 592 289 კმ²-ია.
ბუგრი (მინას-ჟერაისი)

ბუგრი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 400 მეტრზე. მიეკუთვნება ვალი-დუ-რიუ-დოსი მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კარატინგის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 992 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 24,66 კმ²-ზე. ფართობი 161 906 კმ²-ია.
კარატინგა

კარატინგა — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 578 მეტრზე. მიეკუთვნება ვალი-დუ-რიუ-დოსი მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კარატინგის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 85 239 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 67,72 კმ²-ზე. ფართობი 1 258 778 კმ²-ია.
კორეგუ-ნოვუ

კორეგუ-ნოვუ — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 400 მეტრზე. მიეკუთვნება ვალი-დუ-რიუ-დოსი მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კარატინგის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 127 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 15,23 კმ²-ზე. ფართობი 205 385 კმ²-ია.
დონ-კავატი

დონ-კავატი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 350 მეტრზე. მიეკუთვნება ვალი-დუ-რიუ-დოსი მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კარატინგის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 209 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 87,52 კმ²-ზე. ფართობი 59 520 კმ²-ია.
ენტრი-ფოლიასი

ენტრი-ფოლიასი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 490 მეტრზე. მიეკუთვნება ვალი-დუ-რიუ-დოსი მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კარატინგის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 175 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 60,73 კმ²-ზე. ფართობი 85 209 კმ²-ია.
იაპუ

იაპუ — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 450 მეტრზე. მიეკუთვნება ვალი-დუ-რიუ-დოსი მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კარატინგის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 10 315 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 30,29 კმ²-ზე. ფართობი 340 579 კმ²-ია.
იმბე-დი-მინასი

იმბე-დი-მინასი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან - მეტრზე. მიეკუთვნება ვალი-დუ-რიუ-დოსი მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კარატინგის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 424 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 32,65 კმ²-ზე. ფართობი 196 735 კმ²-ია.
ინიაპინი

ინიაპინი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან - მეტრზე. მიეკუთვნება ვალი-დუ-რიუ-დოსი მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კარატინგის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 24 294 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 28,31 კმ²-ზე. ფართობი 858 024 კმ²-ია.
იპაბა

იპაბა — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 213 მეტრზე. მიეკუთვნება ვალი-დუ-რიუ-დოსი მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კარატინგის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 16 708 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 147,69 კმ²-ზე. ფართობი 113 128 კმ²-ია.
პიედადი-დი-კარატინგა

პიედადი-დი-კარატინგა — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 800 მეტრზე. მიეკუთვნება ვალი-დუ-რიუ-დოსი მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კარატინგის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 110 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 65,02 კმ²-ზე. ფართობი 109 345 კმ²-ია.
ნიგმატილა იულდაშევი

ნიგმატილა იულდაშევი (; დ. 5 ნოემბერი 1962, ტაშკენტი, უზბეკეთის სსრ) — უზბეკი სახელმწიფო მოღვაწე, უზბეკეთის პრეზიდენტის მოვალეობის შემსრულებელი 2016 წლის 2 სექტემბრიდან 8 სექტემბრის ჩათვლით. 2015 წლიდან 2019 წლამდე უზბეკეთის პარლამენტის ზედა პალატის (სენატის) თავმჯდომარე.

ბიოგრაფია
ნიგმატილა იულდაშევი დაიბადა 1962 წლის 5 ნოემბერს უზბეკეთის დედაქალაქ ტაშკენტში. დაამთავრა ტაშკენტის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი. სხვადასხვა დროს მუშაობდა ალმალიკის პროკურატურის გამომძიელებლად (1987 — 1991); ტაშკენტის იუნუსაბადის რაიონის პროკურატურის გამომძიელებლად (1991 — 1993); ტაშკენტის პროკურატურის უფროს გამომძიელებლად (1993 — 1994); უზბეკეთის მთავარი პროკურატურის მართვის პროკურორად (1994 — 1999); მთავარი პროკურატურის მთავარი საგამოძიებო მართვის ნაწილის უფროსად (1999 — 2000); მთავარი პროკურატურის შიდა უსაფრთხოების ინსპექციის დირექტორად (2000 — 2003); პრეზიდენტის მრჩევლად უსაფრთხოების საკითხებში (2003 — 2006); მთავარი პროკურატურის საგადასახადო, სავალუტო დანაშაულის და დანაშაულებრივი შემოსავლების ლეგალიზაციასთან ბრძოლის დეპარტამენტის უფროსად (2006 — 2008); მთავარი პროკურორის მოადგილედ (2008 — 2011).

2011 წლის 21 ივნისს ნიგმატილა იულდაშევი უზბეკეთის იუსტიციის მინისტრად დაინიშნა, რომელიც ეკავა 2015 წლის 26 იანვრამდე. 2015 წლის 20 იანვარს უზბეკეთის პრეზიდენტის ბრძანებით დაინიშნა სენატორად, ხოლო 2015 წლის 22 იანვარს ფარული კენჭისყრით აირჩიეს უზბეკეთის პარლამენტის ზედა პალატის თავმჯდომარედ.

2016 წლის 2 სექტემბერს პრეზიდენტ ისლამ ქარიმოვის სიკვდილის შემდეგ, შეუდგა უზბეკეთის პრეზიდენტის მოვალეობის შესრულებას.
გნეუს დომიციუს აჰენობარბუსი (კონსული ძვ. წ. 32)

გნეუს დომიციუს აჰენობარბუსი (; გ. ძვ. წ. 31) — ძველი რომის სამხედრო და პოლიტიკური მოღვაწე ძვ. წ. საუკუნეში. რომის კონსული ძვ. წ. 32 წელს.

ცხოვრება
აჰენობარბუსი მამასთან, ლუციუს დომიციუს აჰენობარბუსთან ერთად ძვ. წ. 49 წელს კორფინიუმთან შეიპყრეს. იგი ძვ. წ. 48 წელს გამართულ ფარსალოსის ბრძოლას ესწრებოდა, თუმცაღა ამის შემდეგ ომში რაიმე სახით მონაწილეობა აღარ მიუღია, თუმცა იტალიაში ძვ. წ. 46 წლამდე აღარ დაბრუნებულა, როდესაც იგი იულიუს კეისარმა შეიწყალა. სავარაუდოდ, მას კეისრის მკვლელობაში მონაწილეობა არ მიუღია, მიუხედავად იმისა, რომ ზოგიერთი ავტორის მტკიცებით იგი ერთ-ერთი შეთქმულთაგანი იყო. კეისრის სიკვდილის შემდეგ იგი ბრუტუსს მაკედონიაში გაჰყვა და ძვ. წ. 43 წელს ერთ-ერთ მკვლელად გამოცხადდა.

ძვ. წ. 42 წელს იგი ორმოცდაათხომალდიან ფლოტს მეთაურობდა იონიის ზღვაში და მეორე ტრიუმვირატის წინააღმდეგ მნიშვნელოვანი გამარჯვება მოიპოვა, როდესაც მთლიანად გაანადგურა გნეუს დომიციუს კალვინუსი ფილიპის პირველი ბრძოლის დღეს, როდესაც ამ უკანასკნელმა ბრუნდიზიუმისაკენ გაცურვა სცადა. ამ გამარჯვების წყალობით, იგი იმპერატორად გამოცხადდა. მისი ამ გამარჯვების გამოსახულება აღბეჭდილია მონეტაზე, რომელზეც გამოსახულია ხომალდზე აღმართული ნადავლი, მონეტის მეორე მხარეს კი გამოსახულია წვეროსანი თავი, რაც აჰენობარბუსების ოჯახის კარგი რეპუტაციის მქონე წარმომავლობაზე მიანიშნებს.

ფილიპის ბრძოლის შემდეგ, აჰენობარბუსი სექსტუს პომპეუსისაგან დამოუკიდებლად ხელმძღვანელობდა ომს და სამოცდაათი გემისაგან შემდგარი ფლოტითა და ორი ლეგიონით აწიოკებდა იონიის ზღვის სანაპიროებს.

ძვ. წ. 40 წელს გაიუს ასინიუს პოლიონის შუამავლობით, აჰენობარბუსი შეურიგდა მარკუს ანტონიუსს, რამაც ძლიერ გაანაწყენა ოქტავიანე. ძვ. წ. 39 წელს პომპეუსთან დამყარებული მშვიდობის შემდეგ, ანტონიუსმა აჰენობარბუსის უსაფრთხოების უზრუნველყოფა შეძლო და ძვ. წ. 32 წლისათვის მისთვის კონსულის თანამდებობის დაკავების პირობის მოპოვებაც მოახერხა. ძვ. წ. 36 წელს აჰენობარბუსი თან ახლდა ანტონიუსს ამ უკანასკნელის მარცხიან ლაშქრობაში პართიაში. ერთ-ერთი განსაკუთრებით გამანადგურებელი მარცხის შემდეგ, ანტონიუსი იმდენად იყო გულგატეხილი, რომ თავისი ჯარისკაცების გამხნევების მისია აჰენობარბუსს ანდო. ანტონიუსმა იგი ბითინიის მმართველად დანიშნა, რომლის გამგებლადაც ის ძვ. წ. 35 წლამდე (ან შესაძლოა, ამის შემდეგაც) მსახურობდა. ძვ. წ. 35 წელს იგი ეხმარებოდა გაიუს ფურნიუსს, აზიის მმართველს, სექსტუს პომპეუსის წინააღმდეგ. იგი ბრძოლას არ დასწრებია, რადგან ოქტავიანესთან შეერთებიდან რამდენიმე დღის შემდეგ გარდაიცვალა. პლუტარქე ვარაუდობს, რომ მისი გარდაცვალება გამოწვეული იყო „მისი ღალატისა და გამცემლობის გამოაშკარავების სირცხვილით“.

ოჯახი
აჰენობარბუსის მამას, ლუციუს დომიციუს აჰენობარბუსს, ძვ. წ. 54 წელს კონსულის თანამდებობა ეკავა. დედამისი იყო პორცია კატონისი, კატონ უმცროსის და და ორი სერვილიას (სერვილია უფროსი — კეისრის საყვარელი და სერვილია უმცროსი — ლუკულუსის მეორე ცოლი) ნახევარდა.

აჰენობარბუსი დაქორწინებული იყო ემილია ლეპიდაზე. მათი ერთადერთი შვილი, ლუციუს დომიციუს აჰენობარბუსი დაქორწინებული იყო მარკუს ანტონიუსისა და ოქტავია უმცროსის ქალიშვილზე, ანტონია უფროსზე. წყვილს შეეძინა ვაჟი — უმცროსი გნეუს დომიციუს აჰენობარბუსი — იმპერატორ ნერონის მამა.
ილო მთიბელაშვილი

ილო მთიბელაშვილი — ქართველი პოეტი. დაიბადა 1901 წელს დუშეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჩარგალში. მცირე ხანში მისი მშობლები საცხოვრებლად ჯერ დედოფლისწყაროს მუნიციპალიტეტის სოფელ ქვემო ქედში გადასულან, შემდეგ - ყვარლის მუნიციპალიტეტში. საბოლოოდ კი ლაფანყურში დამკვიდრებულან. ილო მთიბელაშვილს სკოლაში არ უვლია, წერა-კითხვა მწყემსობაში ისწავლა. თითქმის მთელი სიცოცხლე ცხვარში გაატარა. იყო ფერმის გამგეც. 1953 წელს, როცა კოლმეურნეობის მანქანით ზამთრის საძოვრებიდან სოფელში ბრუნდებოდა, მანქანა გადავარდა და დაიღუპა. დაკრძალულია ლაფანყურში.
კაჭკაჭი (მონეს ნახატი)

კაჭკაჭი — ფრანგი იმპრესიონისტი მხატვრის, კლოდ მონეს ნახატი, შესრულებული ზეთის საღებავებით, ტილოზე, 1868-1869 წლებში ნორმანდიაში, ეტრეტას კომუნას მახლობლად.

1869 წელს საფრანგეთში დიდი თოვლი მოვიდა. ეტრეტაში მონემ ზამთრის ახალი ტილოების შექმნა განიზრახა და ბაზილს „კაჭკაჭისათვის“ საღებავების გამოგზავნა სთხოვა. ბევრი მოვერცხლისფრო თეთრი, შავი, ბევრი სპილოსძვლისფერი, ბევრი კობალტისფერი ლურჯი, ბევრი გამჭვირვალე ლაქი და ყვითელი ოხრა, ესაა ფერები, რომლებიც მონემ ამ ნახატის დასახატად გამოიყენა. ნახატში თოვლი ძალიან მსუბუქი და ბრჭყვიალაა.

ვინაიდან მონეს ძალიან მოსწონდა ჰოლანდიური მხატვრობა, შეიძლება ვიფიქროთ, რომ აფასებდა ბრეიგელსაც, თუმცა მისგან განსხვავებით მონესთან საერთოდ არ არიან პერსონაჟები, მხატვარი გვიჩვენებს ისეთ სამყაროს სადაც ადამიანი არ ჩანს. ეს კომპოზიცია ძალიან მარტივია და გარკვეულწილად კოროს გავლენა იგრძნობა.

კომპოზიცია გაწონასწორებულია: წინა პლანზე გეომეტრიული ჩრდილებია განლაგებული, მეორე პლანი თოვლით დაფარული ხეების ტოტებია, ჰორიზონტის დასალიერში კი შეიძლება იყოს ზღვა ან მდელო.

1869 წლის სალონის ჟიურიმ „კაჭკაჭი“ დაიწუნა. შეიძლება იმიტომ, რომ ის შესანიშნავი ლურჯი ჩრდილების ეფექტი, რომელიც კაჭკაჭის ბუმბულზეც მეორდება, მხატვრის სურვილით მას ლურჯ ფრინველად აქცევს.
კაბინდა (ქალაქი)

კაბინდა  — ქალაქი ანგოლაში, კაბინდის პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრი. მდებარეობს ზღვის დონიდან 24 მეტრ სიმაღლეზე. მოსახლეობის რაოდენობა 2010 წლის მონაცემებით შეადგენს — 399 427 ადამიანს.

კაბინდაში მდებარეობს საერთაშორისო აეროპორტი. 2010 წელს ქალაქში ჩატარდა აფრიკის ერთა თასის ტურნირი ფეხბურთში.

კლიმატი
კლიმატი ტროპიკულია. ნალექების წლიური ჯამია — 958 მმ. მათი ყველაზე უფრო დიდი რაოდენობა მოდის თებერვლიდან აპრილის ჩათვლით, ყველაზე უფრო ცოტა — ივნისიდან სექტემბრის ჩათვლით. ქარის წლის საშუალო სიჩქარეა — 3,8 მ/წმ.

ისტორია
1521 წელს ქალაქ კაბინდაში შეიქმნა დიოცეზი, რომელსაც მართავდა ეპისკოპოსი ენრიკე, აფონსუს ვაჟი, კონგოს სამეფოს მმართველი, რომელიც გახდა პირველი აფრიკელი ეპისკოპოსი თვით აფრიკელთა რიგებიდან.

თანამედროვე კაბინდა აშენდა როგორც სოფელი 1883 წელს. მისი უბის გასწვრივი ადგილმდებარეობა იყო საკმაოდ მოხერხებული და ეხმარებოდა ვაჭრობის წარმოებას. ქალაქის სტატუსი კაბინდამ მიიღო 1956 წლის 28 მაისს. 1960 წელს იწყება კომერციული საქმიანობის და პორტის განვითარება, საზოგადოებრივი შენობების, საცხოვრებელი კვარტლების და საავტომობილო გზების მშენებლობა.
უამბო (ქალაქი)

უამბო  — ქალაქი ანგოლაში, უამბოს პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრი.

უამბოში დაიბადა ცნობილი ანგოლელი მწერალი ჟოზე ედუარდუ აგუალუზა .

გეოგრაფია
ქალაქი უამბო მდებარეობს დედაქალაქ ლუანდიდან 600 კმ-ში სამხრეთ-აღმოსავლეთით, მოკოს მთის (2619 მეტრი) სიახლოვეს, ზღვის დონიდან 1721 მეტრ სიმაღლეზე.

ისტორია
ქალაქის ადგილას ადრევე არსებობდა პატარა დასახლება. ოფიციალურად ქალაქი დაარსდა 1912 წლის 8 აგვისტოს. 1928 წელს ქალაქს სახელად დაერქვა ახალი ლისაბონი . 1940-იანი წლების ბოლოს გამოცხადდა ანგოლის ადმინისტრაციული ცენტრის ლუანდიდან ახალ ლისაბონში გადატანის შესახებ, მაგრამ არანაირი მოქმედებები გადატანის შესახებ არ განხორციელებულა და ცენტრი დარჩა ლუანდაში. ანგოლისათვის 1975 წელს დამოუკიდებლობის მინიჭების შემდეგ, ქალაქს დაუბრუნდა ადრინდელი დასახელება — უამბო (1977 წელი). სამოქალაქო ომის წლებში ქალაქი იყო უნიტას ამბოხებულების მოძრაობის საყრდენი პუნქტი და მისი ხელმძღვანელის ჟონას სავიმბის შტაბ-ბინა. საბრძოლო მოქმედებების დროს უნიტას რაზმებზე შეტევისას ქალაქი უამბო საკმაოდ დაინგრა. დღეისათვის ქალაქში მიმდინარეობს აღდგენითი სამუშაოები. ასევე შეკეთებულია და მოქმედებაშია სტრატეგიულად უმთავრესი, კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ტერიტორიასთან დამაკავშირებელი საოკეანო პორტი ლობიტუ და უამბოზე გამავალი ცენტრალური ბენგელის სარკინიგზო ხაზი.

მოსახლეობა
ქალაქის მოსახლეობა 2013 წლის შეფასებით შეადგენს 375 225 ადამიანს.
ლუბანგო

ლუბანგო — ქალაქი ანგოლაში, უილის პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრი. მოსახლეობის რაოდენობა 2010 წლის მონაცემებით შეადგენს — 256 713 ადამიანს. ქალაქი მდებარეობს ზღვის დონიდან 1760 მეტრ სიმაღლეზე.

ისტორია
ქალაქი დაარსდა 1885 წელს პორტუგალიელი კოლონისტების მიერ, რომლებიც აქ ჩამოვიდნენ მადეირას არქიპელაგიდან. დღევანდელ დღემდე მოაღწია პორტუგალიური კოლონიალური ბატონობის ეპოქის ბევრმა არქიტექტურულმა ძეგლმა.

ეკონომიკა
ქალაქი რკინიგზით დაკავშირებულია საპორტე ქალაქ ნამიბესთან. ლუბანგოში ასევე არსებობს აეროპორტი. ქალაქის შემოგარენში მოჰყავთ მარცვლეული კულტურები, ბოსტნეული კულტურები, თამბაქო, სხვადასხვა ხილი და სიზალი. განვითარებულია მეცხოველეობა. საწარმოო სექტორის დიდი ნაწილი მოდის ტყავის დამზადების სფეროზე.
საქართველოს ფოტოგრაფთა ასოციაცია

საქართველოს ფოტოგრაფთა ასოციაცია — არასამთავრობო ორგანიზაცია, რომლის მიზანია საქართველოში როგორც პროფესიონალური, ასევე სამოყვარულო ფოტოგრაფიის სფეროს განვითარება. წევრობაზე დაფუძნებული ორგანიზაცია სფა (საქართველოს ფოტოგრაფთა ასოციაცია) 2008 წლის ნოემბერში დაარსდა.

ძირითადი მიზნები
საქართველოში ფოტოგრაფიის კუთხით არსებული მდგომარეობის შესწავლა, მიმდინარე პროცესებისა და ტენდენციების მეთოდური კვლევა, მეთოდოლოგიის შემუშვება, ინოვაციური სტრატეგიების შემუშავება და იმპლემენტაცია.
ფოტოგრაფიის ხელშეწყობის მიზნით ღონისძიებების ჩატარება.
ფოტომოყვარულთათვის აუცილებელი თეორიული და პრაქტიკული ბაზის ჩამოყალიბება.
ფოტომოყვარულთათვის საერთაშორისო ფოტოკონკურსებში მონაწილეობის მიღების მიზნით საინფორმაციო ბაზის ჩამოყალიბება.
ქართული ფოტოხელოვნების სხვადასხვა უცხოურ შემოქმედებით კავშირებში ინტეგრაცია.
კუიტო

კუიტო  — ქალაქი ანგოლაში. ბიეს პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრი. 1975 წლამდე მას ერქვა სილვა-პორტუ. 1993—1994 და 1998—1999 წლებში ქალაქს ალყა შემოარტყეს ანგოლის სრული დამოუკიდებლობისათვის ეროვნული კავშირის მეამბოხეებმა. ამ ალყების შედეგად ბევრი შენობა-ნაგებობა დღემდე საკმაოდ დაზიანებულია.

ქალაქი მდებარეობს ცენტრალური ბენგელის სარკინიგზო ხაზზე.

მოსახლეობის რაოდენობა 2010 წლის მონაცემებით შეადგენს — 185 302 ადამიანს.

ისტორია
კუიტო აშენებულია ოვიმბუნდუს ტომის მიერ 1750 წელს. მისი მმართველი იყო ბიიე, რომელიც დაქორწინდა სონგოელ ქალზე, რის შემდეგაც ორივემ ერთად ააშენეს ქალაქი. შემდგომში პორტუგალიელებმა ბიეს პროვინციას სახელი დაარქვეს ოვიმბუნდუს მმართველის გამო. ოვიმბუნდუს ტომი ჰყიდდა მეზობელი ხალხის ტყვეებს ევროპელ მონებით მოვაჭრეებზე. მოგვიანებით კუიტოს დაერქვა სილვა-პორტუ ვაჭარ ანტონიო დე სილვა-პორტოს პატივსაცემად.

სილვა-პორტუს აქვს ძალადობის ხანგრძლივი ისტორია, დაწყებული აფრიკელი მონების ვაჭრობით. 1960-იან წლებში პორტუგალიელები იყენებდნენ ქალაქს, როგორც პორტუგალიის ჯარის მომზადების სასწავლო ცენტრს, რომელიც იგზავნებოდა ქვეყნის ჩრდილოეთ ნაწილში პარტიზანული აჯანყებების წინააღმდეგ საბრძოლველად. 1975 წელს ანგოლამ პორტუგალიისგან დამოუკიდებლობა გამოაცხადა.

1993 წლის 6 იანვარს სამოქალაქო ომის დროს კუიტოს ალყა შემოარტყეს უნიტას აჯანყებულებმა. ალყა გაგრძელდა 9 თვე, 30 ათას ადამიანზე მეტი დაიღუპა შიმშილისგან. მეორე ალყა მოხდა 1998 წელს, ქალაქის დასაპყრობად გამოყენებული იქნა არტილერია და ტანკები.

გეოგრაფია
ქალაქი მდებარეობს ზღვის დონიდან 1719 მეტრზე, ბიეს პლატოს აღმოსავლეთ ფერდობზე. ჰაერის წლის საშუალო ტემპერატურა შეადგენს 21,26 °-ს. ყველაზე უფრო ცივი პერიოდი აღინიშნება მაისიდან აგვისტოს ჩათვლით, როდესაც თითქმის მთლიანად არ არსებობს ნალექი. ყველაზე უფრო ცხელი თვეებია — სექტემბერი და ოქტომბერი. წვიმების სეზონია ნოემბრიდან აპრილის ჩათვლით.
პონტიფექს მაქსიმუსი

პონტიფექს მაქსიმუსი (; სიტყვასიტყვით: „უდიადესი პონტიფი“ ან „ხიდების უდიადესი მშენებელი“) — ფონტიფიკების კოლეგიის უმაღლესი ქურუმი ძველ რომში. წარმოადგენდა ყველაზე მნიშვნელოვან თანამდებობას ძველრომაულ რელიგიაში, რომლის დაკავების უფლებაც ძვ. წ. 254 წლამდე მხოლოდ პატრიციებს ჰქონდათ. თუმცაღა მკაფიოდ გამოკვეთილი რელიგიური თანამდებობა იყო, პონტიფექს მაქსიმუსობა ადრეული იმპერიის პერიოდში თანდათანობით პოლიტიზებული გახდა, რამდენადაც ავგუსტუსიდან მოყოლებული მას იმპერატორები იკავებდნენ. უკანასკნელი იმპერატორი, რომელიც მას ფლობდა იყო გრაციანე (ზეობდა 375-383 წლებში), თუმცა მან მოგვიანებით გადაწყვიტა, რომ სიტყვები „პონტიფექს მაქსიმუსი“ თავისი ტიტულისათვის მოეშორებინა. მიუხედავად იმისა, რომ რომაულ სამღვდელოებაში ყველაზე გავლენიანი თანამდებობა იყო, რომის უმაღლეს ქურუმებს შორის მას მხოლოდ მეხუთე ადგილი ეკავა „რექს საკრორუმისა“ და სამი მთავარი ფლამენის შემდეგ.

სიტყვა „პონტიფექსს“, მოგვიანებით, ქრისტიან ეპისკოპოსებთან დაკავშირებით იყენებდნენ, რომის ეპისკოპოსის ჩათვლით. ტიტული „პონტიფექს მაქსიმუსი“ რომის კათოლიკურმა ეკლესიამ მიანიჭა პაპს, როგორც მთავარ ეპისკოპოსს. იგი არ შედის პაპის ოფიციალურ ტიტულატურაში, თუმცა გვხვდება რენესანსისა და თანამედროვე პერიოდის პაპების შენობებზე, მონუმენტებსა და მონეტებზე.