iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ალექსანდრე ლომაია

ალექსანდრე (კახა) ლომაია (დ. 27 ივლისი, 1963, თბილისი, საქართველოს სსრ) — ქართველი პოლიტიკოსი, დიპლომატი და სახელმწიფო მოხელე. საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების მინისტრი 2004–2007 წლებში.

ბიოგრაფია
1985 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი ინჟინერ-ჰიდრომშენებლის სპეციალობით, ხოლო 1992 წელს — მოსკოვის საინჟინრო-სამშენებლო ინსტიტუტის ასპირანტურა. არის ტექნიკურ მეცნიერებათა კანდიდატი. 1985–1987 წლებში მუშაობდა „თბილჰიდროპროექტის“ ინსტიტუტში ინჟინრად; 1989-1992 წლებში იყო მოსკოვის ქართული სათვისტომოს დარბაზის წევრი. 1991 წელს მოსკოვში დაინიშნა საქართველოს მთავრობის წარმომადგენლის მოადგილედ, შემდეგ წარმომადგენლის მოვალეობის შემსრულებლად. 1995–2000 წლებში მუშაობდა ევრაზიის ფონდის სამოქალაქო საზოგადოებისა და მედიის პროგრამის კოორდინატორად, ხოლო 2000-2002 წლებში ამავე ფონდის საქართველოს წარმომადგენლობის დირექტორად.

2002-2003 წლებში იყო საერთაშორისო ორგანიზაციის „დიმოკრასი ქოალიშნის“ რეგიონული დირექტორი ყოფილი საბჭოთა კავშირის ქვეყნებში;

2003-2004 წლებში — ფონდი „ღია საზოგადოება-საქართველოს“ აღმასრულებელი დირექტორი. 2004 წლის 17 თებერვალს დაინიშნა საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების მინისტრად, ხოლო 2007 წლის 19 ნოემბერს — ეროვნული უშიშროების საბჭოს მდივნად. 2009 წლის 1 იანვრიდან 2012 წლის 27 ოქტომბრამდე იყო გაერთიანებული ერების ორგანიზაციაში საქართველოს მუდმივი და სრულუფლებიან წარმომადგენელი.

როგორც საქართველოს მუდმივმა წარმომადგენელმა გაერთიანებული ერების ორგანიზაციაში, ალექსანდრე ლომაიამ 50-ზე მეტ სახელმწიფოსთან დაამყარა დიპლომატიური ურთიერთობები.

2011 წელს, საქართველოს მესამე პრეზიდენტმა მიხეილ სააკაშვილმა ალექსანდრე ლომაია წმინდა გიორგის სახელობის გამარჯვების ორდენით დააჯილდოვა.
კონსტანტინე კემულარია

კონსტანტინე (კოტე) კემულარია (დ. 20 მარტი, 1954, ხობი) — ქართველი პოლიტიკოსი, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს თავმჯდომარე 2004-2005 წლებში.

ბიოგრაფია
კონსტანტინე კემულარია დაიბადა 1954 წლის 20 მარტს, ქალაქ ხობში. 1975 წელს დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი; 1979—1980 წლებში მუშაობდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის სამართლის ინსტიტუტში უმცროს მეცნიერ თანამშრომლად; 1980 წელს ჩაირიცხა საკავშირო მეცნიერებათა აკადემიის სახელმწიფოსა და სამართლის ინსტიტუტის ასპირანტურაში (ქ. მოსკოვი); 1980—1983 წლებში ამავე ინსტიტუტის მეცნიერ თანამშრომელია; 1983 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია სისხლის სამართლის პროცესში; 1983—1987 წლებში მუშაობდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის სამართლის ინსტიტუტის უფროს მეცნიერ თანამშრომელად; 1975 წელს, უნივერსიტეტის დამთავრების შემდეგ, მუშაობდა ქ. სოხუმის პროკურატურაში გამომძიებლად; 1976—1979 წლებში ქ. ქუთაისის პროკურატურის უფროსი გამომძიებელია; 1987—1992 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის პროკურატურის სამმართველოს პროკურორი, ქ. ჭიათურის პროკურორი, საქართველოს რესპუბლიკის პროკურატურის განყოფილების გამგის მოადგილე, სამმართველოს უფროსი, არჩეული იყო პროკურატურის კოლეგიის წევრად. ამავე პერიოდში იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის დოცენტი.

კონსტანტინე კემულარია 1992—1993 წლებში იყო საქართველოს იუსტიციის მინისტრი; 1994—1995 წლებში ქ. მოსკოვის იურიდიული სამსახურის „ინიურკონსალტინგის“ ხელმძღვანელი; 1995წელს თბილისში ჩამოაყალიბა საერთაშორისო იურიდიული კომპანია „ინიურსერვისი“; 1998 წელს არჩეულ იქნა ქ. თბილისის საკრებულოს წევრად, ხელმძღვანელობდა იურიდიულ კომისიას; 1999-2004 წლებში იყო საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი (ხობის მაჟორიტარი) ფრაქცია „ნაციონალური მოძრაობის“ თავმჯდომარე; 2004 წლის თებერვლიდან ივნისამდე იყო საქართველოს საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი რუსეთის ფედერაციაში; 2004 წლის ივნისიდან 2005 წლის თებერვლამდე იყო საქართველოს უზენაესი სასამართლოს თავმჯდომარე.
გიორგი გაბაშვილი

გიორგი (გოკა) კონსტანტინეს ძე გაბაშვილი (დ. 9 იანვარი, 1973, თბილისი) — ქართველი პოლიტიკოსი, ფილოლოგი, 2004-2008 წლებში იყო საქართველოს კულტურის, ძეგლთა დაცვისა და სპორტის მინისტრი.

ბიოგრაფია
1991-1994 წლებში სწავლობდა გერმანიაში, ზაარბრიუკენის უნივერსიტეტში — გერმანისტიკისა და ფილოლოგიის ფაკულტეტზე. 1995 წელს დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის დასავლეთ ევროპის ენებისა და ლიტერატურის ფაკულტეტი.

1997 წელს მუშაობდა საქართველოს განათლების სამინისტროში საზოგადოებასთან ურთიერთობის განყოფილებაში. 1998 წელს მუშაობდა გერმანიაში, ბონის გერმანიის საგარეო პოლიტიკის ინსტიტუტში. 1998-2002 წლებში მუშაობდა ფონდ „ღია საზოგადოება-საქართველოში“, 2000-2002 წლებში უძღვებოდა საავტორო ტელეპროექტს „აზრი“, იყო პარტია „გაერთიანებული დემოკრატების“ გენერალური მდივანი. 2004 წლის 17 თებერვალს დაინიშნა საქართველოს კულტურის, ძეგლთა დაცვისა და სპორტის მინისტრად. 2008-2012 წლებში იყო საქართველოს მე-7 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა — გამარჯვებული საქართველოსთვის“. 2012-2016 წლებში — საქართველოს მე-8 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა — „მეტი სარგებელი ხალხს“. მე-8 მოწვევის პარლამენტში იყო ფრაქცია „ნაციონალური მოძრაობის“ თავმჯდომარე.
ვლადიმერ ჭიპაშვილი

ვლადიმერ (ლადო) ჭიპაშვილი (დ. 29 სექტემბერი, 1964, თბილისი, საქართველოს სსრ, სსრკ) — ქართველი სახელმწიფო პოლიტიკოსი, საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრი 2004 წლის მაისიდან 2007 წლამდე.

1987 წელს წარჩინებით დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი. 1987-1988 გაიარა ინტერნატურა სპეციალობით ქირურგია. 1992-1993 სწავლობდა ქ. მოსკოვში რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის ქირურგიის სამეცნიერო ცენტრის ასპირანტურაში. 1992 დაიცვა დისერტაცია თემაზე „ცოცხალი დონორიდან ღვიძლის წილის ორთოტოპიული ტრანსპლანტაციის ანატომიური დასაბუთება“. არის 30-ზე მეტი სამეცნიერო შრომის ავტორი 1988-1991 მუშაობდა დაბა ხარაგაულის და შემდეგ ქ. ხაშურის რაისაავადმყოფოების ქირურგად. 1993-დან მუშაობდა თბილისის სამედიცინო აკადემიაში უმცროს მეცნიერ თანამშრომლად, უფროს მეცნიერ თანამშრომლად, დოცენტად. 1998 დაინიშნა ქ. თბილისის #1 კლინიკური საავადმყოფოს შპს „თორაკოაბდომინური ქირურგიის კლინიკის“ დირექტორად. 1999-2004 წლებში იყო საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი (ხარაგაულის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი“. ჯანმრთელობის დაცვისა და სოციალურ საკითხთა კომიტეტი თავმჯდომარე. 2004 წლის 22 აპრილიდან 7 მაისამდე იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „ნაციონალური მოძრაობა - დემოკრატები “. 2004-2007 წლებში იყო საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრი.
მიხეილ სვიმონიშვილი

მიხეილ სვიმონიშვილი (დ. 1977, თბილისი) — ქართველი მეწარმე და პოლიტიკოსი.

განათლება
1993 წელს დაამთავრა თბილისის მე-6 საშუალო სკოლა. სწავლობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში, გერმანიის ქალაქ ბრუხზალის უმაღლეს ტექნიკურ სასწავლებელში, შვეიცარიაში, ციურიხის უნივერსიტეტში. მიღებული აქვს ასევე მუსიკალური განათლება და არის ფოლკლორული ანსამბლ „გეორგიკას“ წევრი.

საჯარო სამსახური
2004-2008 წლებში მუშაობდა საჯარო სამსახურში, 2004 წელს მცირე ხნის მანძილზე იყო თბილისის მერიის ქალაქგეგმარებისა და სივრცითი მოწყობის სამსახურის უფროსი. იმავე წელს დაინიშნა სოფლის მეურნეობის მინისტრად, 2006-2008 წლებში იყო სახელმწიფო რწმუნებული გურიის მხარეში.

ბიზნესი
2008 წლიდან კვლავ ბიზნესში მოღვაწეობს. ხელმძღვანელობს კომპანია შ.პ.ს. „წყალი მარგებელს“, რომელიც 1997 წელს შვეიცარეილ პარტნიორებთან ერთად დააფუძნა და აწარმოებს მინერალური წყალ - ნაბეღლავს და სუფრის წყალ „ბახმაროს“.
ალექსი ალექსიშვილი

ალექსი ალექსიშვილი (დ. 21 თებერვალი, 1974, თბილისი) — ქართველი ეკონომისტი და პოლიტიკოსი, საკონსულტაციო კომპანია -ის დამფუძნებელი. იყო საქართველოს ეკონომიკური განვითარების მინისტრი 2004-2005 წლებში და საქართველოს ფინანსთა მინისტრი 2005-2007 წლებში.

ბიოგრაფია
1995 წელს დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონომიკის ფაკულტეტი საერთაშორისო ეკონომიკური ურთიერთობების სპეციალობით.

2002 წლის აგვისტოდან მაისამდე სწავლობდა დიუკის უნივერსიტეტში (აშშ); 1996–1999 წლებში მუშაობდა თბილისის ეკონომიკურ ურთიერთობათა ინსტიტუტში, პარალელურად იყო საქართველოს პარლამენტის მთავარი სპეციალისტი; 1999–2001 წლებში საქართველოს პარლამენტის თავმჯდომარის თანაშემწე; 1994–2001 წლებში საქართველოს ახალგაზრდა ეკონომისტთა ასოციაციის თავმჯდომარე.

2001 წლის აპრილიდან 2002 წლის ივნისამდე მუშაობდა საქართველოს ფინანსთა მინისტრის მოადგილედ. 2004 წლის ივლისიდან დეკემბერამდე იყო საქართველოს ფინანსთა მინისტრის პირველი მოადგილე, საქართველოს ახალგაზრდა ეკონომისტთა ასოციაციის კონსულტანტი.

2004 წლის 17 დეკემბერში დაინიშნა საქართველოს ეკონომიკური განვითარების მინისტრად; 2005 წლის 30 ივნისიდან 2007 წლის 30 აგვისტომდე საქართველოს ფინანსთა მინისტრი.
ნიკოლოზ გილაური

ნიკოლოზ (ნიკა) გილაური (დ.14 თებერვალი, 1975, თბილისი) — ქართველი პოლიტიკოსი, საქართველოს პრემიერ-მინისტრი 2009 წლის იანვრიდან 2012 წლის 30 ივნისამდე.

ბიოგრაფია
გილაური სწავლობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის საერთაშორისო ეკონომიკური ურთიერთობების ფაკულტეტზე. 1998 წელს დაამთავრა ინგლისის ბიურნემოუტნის კოლეჯის ინგლისური ენის შემსწავლელი კურსები. 1999–2000 წლებში სწავლობდა ფილადელფიის ტემპლის უნივერსიტეტის მაგისტრატურაში საერთაშორისო ბიზნეს მენეჯმენტს.

გილაურის სამუშაო გამოცდილება იწყება 1999 წლიდან, როცა ის მუშაობდა დუბლინის საერთაშორისო საფინანსო ცენტრში. 2000 წელს იყო ფილადელფიის მცირე ბიზნესის განვითარების ცენტრის ფინანსური კონსულტანტი.

2001 წლიდან გილაური საქართველოში დაბრუნდა და დაინიშნა საქართველოს ტელეკომში ფინანსურ კონსულტანტად. 2002 წელს დაინიშნა ესპანური კონსორციუმის - იბერდროლას ფინანსურ კონსულტანტად. 2003 – 2004 წლებში მუშაობდა ირლანდიური კომპანია ი-ეს-ბი-იში საქართველოს სახელმწიფო ელექტროსისტემის მენეჯმენტ-კონტრაქტორად, ფინანსურ მაკონტროლებლად.

2004 წლის 17 თებერვალს დაინიშნა საქართველოს ენერგეტიკის მინისტრად. 2007-2009 წლებში იყო საქართველოს ფინანსთა მინისტრი. 2009 წლის 6 თებერვლიდან 2012 წლამდე იყო საქართველოს პრემიერ-მინისტრი. 2012 წელს ხელისუფლების ცვლილების შემდეგ გილაურმა დატოვა საჯარო სექტორი და დააფუძნა საკონსულტაციო კომპანია .

პირადი ცხოვრება
2010 წლის იანვარში გილაური დაქორწინდა ყოფილ მოდელსა და „მის საქართველო 2004“-ის მონაწილე მარინე შამუგიაზე.
გიორგი პაპუაშვილი

გიორგი პაპუაშვილი (დ. 26 დეკემბერი 1972, თბილისი, საქართველოს სსრ) — ქართველი იურისტი და პოლიტიკოსი. საქართველოს იუსტიციის მინისტრი 2004-2005 წლებში, საქართველოს გარემოსა და ბუნებრივი რესურსების დაცვის მინისტრი 2005-2006 წლებში, საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს თავმჯდომარე 2006-2016 წლებში.

ბიოგრაფია
1995 წელს დაამთავრა თბილისის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტის საერთაშორისო სამართლისა და საერთაშორისო ურთიერთობების ფაკულტეტი. მინიჭებული აქვს იურიდიულ მეცნიერებათა და პოლიტიკურ მეცნიერებათა მაგისტრის ხარისხი. 1996-1997 წლებში სწავლობდა ცენტრალური ევროპის უნივერსიტეტში (ქ. ბუდაპეშტი) პოლიტოლოგიის ფაკულტეტზე, რომლის დამთავრების შემდეგ მას მიენიჭა მაგისტრის ხარისხი. 1999 წელს ჩაირიცხა ამერიკის უნივერსიტეტის (ქ. ვაშინგტონი) იურიდიულ მეცნიერებათა მაგისტრატურაში, რომელიც დაამთავრა 2000 წელს მაგისტრის ხარისხით. სხვადასხვა დროს გავლილი აქვს სტაჟირება ევროპის საბჭოს, ევროპის კავშირსა და აშშ განვითარების სააგენტოს ინსტიტუტებში (აშშ, საფრანგეთი, ბელგია). 1996-1999 წლებში მუშაობდა საქართველოს პარლამენტის იურიდიული კომიტეტის აპარატში ჯერ უფროს სპეციალისტად, შემდეგ წამყვან სპეციალისტად და აპარატის უფროსად. პარალელურად, 1995-2004 წლებში იგი იყო ფონდ „ღია საზოგადოება-საქართველოს“ კანონის უზენაესობის პროგრამის დირექტორი. 2004, იანვარი — დაინიშნა საქართველოს პრეზიდენტთან არსებული საჯარო სამართლის იურიდიული პირის - განვითარებისა და რეფორმების ფონდის დირექტორად. 2004-2005 წლებში იყო საქართველოს იუსტიციის მინისტრი, ხოლო 2005-2006 წლებში საქართველოს გარემოსა და ბუნებრივი რესურსების დაცვის მინისტრი. 2006-2016 წლებში იყო საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს თავმჯდომარე.
ზინაიდა ბესტაევა

ზინაიდა ბესტაევა (დ. 1967, ცხინვალი) — ქართველი პოლიტიკოსი, იყო საქართველოს სახელმწიფო მინისტრი.

ბიოგრაფია
ზინაიდა ბესტაევამ 1984 წელს დაამთავრა ცხინვალის მე-7 საშუალო სკოლა. იმავე წელს ჩააბარა მსუბუქი მრაწველობის საბუღალტრო კურსებზე. 1985 წელს ჩაირიცხა ქალაქ რიაზანის სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტში. ინსტიტუტის დამთავრების შემდეგ მუშაობა დაიწყო დაბა ბაკურიანში მდებარე ამიერკავკასიის სამხედრო ოლქის სამხედრო ტურბაზაში საქმისმწარმოებლად. 1991 წელს დატოვა საქართველოს ტერიტორია და დასახლდა ჩრდილოეთ ოსეთში. 1996 წელს მუშაობა დაიწყო ლტოლვილთა საქმეების გაეროს უმაღლესი კომისრის სამმართველოსთან არსებულ საბავშვო ფონდის ჩრდილოეთ ოსეთის განყოფილებაში სოციალური მუშაკის თანამდებობაზე. 2001-2004 წლებში მუშაობდა საემიგრაციო სამსახურში. 2004 წლის აგვისტო — დეკემბერში იყო რეგიონალური პოლიტიკისა და ადგილობრივი თვითმმართველობისა და მმართველობის ორგანოებთან ურთიერთობის საკითხებში საქართველოს სახელმწიფო მინისტრის მოადგილე. 2004 წლის 17 დეკემბერს დაინიშნა საქართველოს სახელმწიფო მინისტრად სამოქალაქო ინტეგრაციის საკითხებში.
ეთერ ასტემიროვა

ეთერ ასტემიროვა (დ. 1943, გულრიფშის მუნიციპალიტეტი, სოფელი განახლება) — ქართველი პოლიტიკოსი, იყო საქართველოს ლტოლვილთა და განსახლების მინისტრი.

ბიოგრაფია
1976 წელს დაამთავრა ლენინგრადის ჰიდრომეტეოროლოგიური ინსტიტუტი ხმელეთის ჰიდროლოგიის სპეციალობით და მიენიჭა ინჟინერ-ჰიდროლოგის კვალიფიკაცია. 1961 წელს დაიწყო მუშაობა საქართველოს ჰიდრომეტეოროლოგიურ სამმართველოში ტექნიკოს-ჰიდროლოგად. სადაც მუშაობდა 1967 წლამდე. 1967-1970 წლებში მუშაობდა ჩეჩნეთ-ინგუშეთის მელიორაციის სამინისტროში ჯერ ტექნიკოსად, შემდეგ ინჟინრად, უფროს ინჟინრად. 1977-1978 წლებში მუშაობდა კალუგაში სამშენებლო-კვლევით ინსტიტუტში ინჟინრად. 1978-1985 წლებში მუშაობდა კარელიის ჩრდილო-დასავლეთის ჰიდრომეტეოროლოგიისა და გარემოს კონტროლის სახელმწიფო კომიტეტში უფროს ინჟინრად. 1985 წელს გადაყვანილ იქნა აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის ჰიდრომეტეოროლოგიურ ცენტრში განყოფილების უფროსად. პარალელურად იგი კითხულობდა ლექციების კურსს ზოგად ჰიდროლოგიაში აფხაზეთის უნივერსიტეტში, თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სოხუმის ფილიალში. 1991 წელს არჩეულ იქნა აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატად და საპროცედურო საკითხების, დეპუტატთა უფლებამოსილებისა და ეთიკის მუდმივმოქმედი კომისიის თავმჯდომარედ. 1992-1995 წლებში აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის მინისტრთა საბჭოსთან არსებული ადამიანის უფლებათა დაცვისა და ეროვნებათაშორისო ურთიერთობების კომიტეტის თავმჯდომარე. 1995-2000 წლებში აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის უმაღლესი საბჭოს ადამიანის უფლებათა დაცვისა და ეროვნებათაშორისო ურთიერთობების კომიტეტის თავმჯდომარე. 2003 წლის 23 დეკემბერს დაინიშნა საქართველოს ლტოლვილთა და განსახლების მინისტრად.
გოგა ხაინდრავა

გიორგი (გოგა) ლევანის ძე ხაინდრავა (დ. 7 ივლისი, 1956, თბილისი) — ქართველი თანამდებობის პირი, პოლიტიკოსი, რეჟისორი, საქართველოს სახელმწიფო მინისტრი კონფლიქტების მოგვარების საკითხებში 2004 წლის თებერვლიდან 2006 წლის ივლისამდე.

ბიოგრაფია
დაიბადა 1956 წელს მწერალ ლევან ხაინდრავას ოჯახში. 1979 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის გეოლოგიის ფაკულტეტი. მოგვიანებით, 1986 წელს დაამთავრა საქართველოს სახელმწიფო თეატრალური ინსტიტუტის კინემატოგრაფიის ფაკულტეტი. 1988 წლიდან იყო თეატრალური ინსტიტუტის სახელოსნოს, 1991 წლიდან კი — შემოქმედებით სახელოსნო „ტმს“-ის გენერალური დირექტორი.

1991–1992 წლებში ჩაერთო პოლიტიკურ მოვლენებში. დაპატიმრებული იქნა იმდროინდელი ხელისუფლების მიერ.

1992 წელს საქართველოს რესპუბლიკის სახელმწიფო საბჭოს წევრი იყო. იმავე პერიოდში იყო სახელმწიფო მინისტრი აფხაზეთის საკითხებში.

2004 წლის თებერვალში დაინიშნა საქართველოს სახელმწიფო მინისტრად და გათავისუფლებული იქნა 2006 წლის ივლისში. განაგრძობდა პოლიტიკურ პარტიებთან თანამშრომლობას. 2008 წლის 7 ივნისიდან 20 ივნისიდან იყო საქართველოს მე-7 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „გაერთიანებული ოპოზიცია (ეროვნული საბჭო, მემარჯვენეები)“.

სხვადასხვა წლებში მუშაობდა დოკუმენტურ და მხატვრულ ფილმებზე: „საქართველოს სინამდვილე“, „ქართული მართლმადიდებელი ეკლესია“, „ავტოპორტრეტი“, „ზარი“, „სიკეთის ტელეფონი“, „ნეილონის ნაძვის ხე“, „რობინსონიადა“, „შავი თვალები“, „ურგა“ და სხვა, რომლებიც აღინიშნენ მნიშვნელოვანი პრიზებით.

მისი ძმა ივლიანე ხაინდრავა, არის აგრეთვე პოლიტიკური მოღვაწე.

ფილმოგრაფია
ფილმების დამდგმელი რეჟისორი
1997: „ოცნებების სასაფლაო“
2012: „დემოკრატიის შუქურა“
2015: „კართაგენი უნდა დაინგრას“ (მერაბ კოსტავაზე)
2016: „ჰეროკრატია“ (სატელევიზიო სერიალი)
სცენარის ავტორი ფილმებისა
1997: „ოცნებების სასაფლაო“
დამდგმელი ოპერატორი ფილმებისა
1985: „ქართული მართლმადიდებელი ეკლესია“ რეჟისორები ნუგზარ ყიფიანი, ირაკლი ტრიპოლსკი
1986: „სიკეთის ტელეფონი“ რეჟ. ანდრო ჭიაურელი
1987: „ორშაბათი“ რეჟ. ნარგიზა გარდაფხაძე
1987: „ავტოპორტრეტი“ რეჟ. ერეკლე ბადურაშვილი
1988: „ზეიმი“ რეჟ. ირაკლი შავლიაშვილი

გადაღებულია ფილმებში
1986: „რობინზონიადა ანუ ჩემი ინგლისელი პაპა“ რეჟ. ნანა ჯორჯაძე
1987: „ავტოპორტრეტი“ რეჟ. ერეკლე ბადურაშვილი

ჯილდოები, პრემიები და პრიზები
1997: შავი ზღვის ქვეყნების საერთაშორისო კინოფესტივალის „ოქროს არწივის“ გრანპრი და კინოკრიტიკოსთა პრემია ფილმისთვის „ოცნებების სასაფლაო“
1997: სოჭის საერთაშორისო კინოფესტივალის „კინოტავრის“ გრანპრი და ჟიურის პრიზი „ფიპრესი“ ფილმისთვის „ოცნებების სასაფლაო“
1997: სან-ფრანცისკოს ღვინის მწარმოებელი ქვეყნების საერთაშორისო კინოფესტივალის უმაღლესი ჯილდო „მსოფლიო კულტურები და ურთიერთგაგება“ ფილმისთვის „ოცნებების სასაფლაო“
რუსეთის საერთაშორისო კინოფორუმის გრან-პრი და ჟიურის სპეციალური პრიზი, წლის საუკეთესო დოკუმენტური ფილმის პრიზი ფილმისთვის „ქართული მართლმადიდებლური ეკლესია“
კიევის საერთაშორისო კონოფესტივალის პრიზი საუკეთესო გამოსახულებისთვის ფილმისთვის „ავტოპორტრეტი“
რომის პაპი

რომის პაპი (ლათ. < ბერძ. — მამა) — კათოლიკური ეკლესიისა და ვატიკანის სახელმწიფოს მეთაური. რელიგიური ტრადიციის მიხედვით რომის პაპი ითვლება მოციქულ პეტრეს მემკვიდრედ, ქრისტეს წარმომადგენლად („ქრისტეს ვიკარად“) და ეკლესიის ხილულ წინამძღვრად. ამჟამინდელი პაპი ლეო არის პეტრე მოციქულის 266-ე მემკვიდრე. კარდინალთაგან რომის პაპს კონკლავი ირჩევს მთელი სიცოცხლის ვადით, 1523 წლიდან (კლიმენტ ) 1978 წლამდე (იოანე-პავლე ) რომის პაპად პრაქტიკულად მხოლოდ იტალიელებს ირჩევდნენ. იტალიელთა გარდა მთელი ისტორიის მანძილზე არსებობდნენ ფრანგი (19-ჯერ), ბერძენი (15-ჯერ), სირიელი (7-ჯერ), ესპანელი (7-ჯერ), გერმანელი (6-ჯერ), ეგვიპტელი (ალექსანდრიიდან, 2-ჯერ), ამერიკელი, ინგლისელი, პოლონელი, პორტუგალიელი და ჰოლანდიელი პაპები.

რომის პაპის ხელისუფლება შეუზღუდავია, მისი საეკლესიო პრიმატი ემყარება ვატიკანის საეკლესიო კრების (1869-1870) გადაწყვეტილებას, ხოლო ეკლესიის მმართველობაში ნომინალურად მონაწილეობს ვატიკანის საეკლესიო კრების (1962-1965) დადგენილების შესაბამისად (ეპისკოპოსთა კოლეგია). 1965 წელს შექმნილ ეპისკოპოსთა სინოდს მხოლოდ სათათბირო ხმის უფლება აქვს. რომის პაპი იწვევს მსოფლიო საეკლესიო კრებებს, ამტკიცებს მათ დადგენილებებს, ანიჭებს კარდინალის წოდებას; ამტკიცებს ეპისკოპოსებს, მას ექვემდებარებიან მონაზვნური ორდენების გენერლები.

რომის პაპის რეზიდენცია ვატიკანშია. იგი ვატიკანის შეუზღუდავი გამგებელია, ატარებს საკუთარ საშინაო და საგარეო პოლიტიკას თავისი ლეგატების, ენციკლიკებისა და ეპისკოპოსთა მეშვეობით. სხვადასხვა ქვეყნებში რომის პაპი გავლენას ახდენს კათოლიკური პარტიების, პროფკავშირების და საერო ორგანიზაციების მოღვაწეობაზე.

რომის პაპები (- საუკუნეებში)
ნუნცია

ნუნცია, ნუნციუსი (, - წარგზავნილი) — რომის პაპის დიპლომატიური წარმომადგენელი იმ სახელმწიფოში, რომლებთანაც ვატიკანს დამყარებული აქვს დიპლომატიური ურთიერთობები. თანახმად ვენის კონვენციისა დიპლომატიური ურთიერთობების შესახებ (1961) ნუნცია, ისევე როგორც ელჩი, მიეკუთვნება საოქმო ურთიერთობებში ყველაზე მაღალი დონის დიპლომატიური წარმომადგენლობის მეთაურის კატეგორიას. უმრავლეს კათოლიკურ ქვეყნებში ნუნციუსი წარმოადგენს დიპლომატიური კორპუსის დუაინეს რწმუნების სიგელის გადაცემის თარიღის მიუხედავად.
იოსებ ოცხელი

იოსებ ოცხელი (დ. 28 სექტემბერი [ძვ. სტ. 16 სექტემბერი], 1865, ქუთაისი ― გ. 9 აპრილი [ძვ. სტ. 27 მარტი], 1919, ქუთაისი) — ქართველი პედაგოგი და საზოგადო მოღვაწე.

ბიოგრაფია
აღმსარებლობით კათოლიკემ დაწყებითი სწავლა კათოლიკურ სასწავლებელში მიიღო, საშუალო განათლება ვაჟთა გიმნაზიაში. ოდესის უნივერსიტეტის ფიზიკა-მათემატიკის ფაკულტეტი მან პირველი ხარისხის დიპლომით დაამთავრა 1885 წელს. შემდეგ მუშაობდა ქუთაისის გუბერნიის კანცელარიის მმართველად და თბილისის სახელმწიფო ბანკის თანამშრომლად. 1900 წლიდან იგი შეუდგა აქტიურ პედაგოგიურ მოღვაწეობას. 1901 წელს ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელმა საზოგადოებამ ილია ჭავჭავაძის თაოსნობით იგი დაამტკიცა ქუთაისის პირველი ქართული სათავადაზნაურო სკოლის ინსპექტორად. 1905 წელს ოცხელის და სილოვან ხუნდაძის თაოსნობით ეს სკოლა გადაკეთდა ქართულ კერძო სათავადაზნაურო გიმნაზიად. ეს იყო პირველი ქართული საშუალო სასწავლებელი დასავლეთ საქართველოში.

1908 წლის 16 ნოემბერს ქ. შ. წ. კ. გ. საზოგადოების ქუთაისის განყოფილების დამფუძნებელთა კრებამ (თავმჯდომარე – დავით ლორთქიფანიძე, მდივანი – პეტრე ყიფიანი) გამგეობის თავმჯდომარედ აირჩია გიორგი ზდანოვიჩი, მოადგილედ იოსებ ოცხელი.

ოცხელის ინიციატივითა და გულმოდგინებით დაარსდა ქუთაისის სახალხო უნივერსიტეტი, სადაც არაერთი მოღვაწე (გრიგოლ რობაქიძე, სილოვან ხუნდაძე, ალექსანდრე წერეთელი, ვასილ წერეთელი, დიმიტრი უზნაძე და სხვანი) კითხულობდა ლექციებს. იოსებ ოცხელის პედაგოგიურმა მოღვაწეობამ სახელი გაუთქვა ქუთაისის ქართულ გიმნაზიას. 1919 წელს საქართველოს დამფუძნებელი კრების არჩევნებში კენჭს იყრიდა ეროვნულ-დემოკრატიული პარტიის სიით, იყო სიის 29-ე ნომერი, თუმცა ვერ გახდა დამფუძნებელი კრების წევრი.

იოსებ ოცხელის აღზრდილთა რიგებს ეკუთვნიან: აკადემიკოსები დიმიტრი უზნაძე, კონსტანტინე ერისთავი და ალექსანდრე ჯანელიძე, პროფესორი სევერიან ბუაძე, პროფესორი ვიქტორ ნოზაძე, მწერალი-აკადემიკოსი კონსტანტინე გამსახურდია და სხვა მოღვაწენი.
კავსაძე

საკუთარი სახელი კავსაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

ალექსანდრე კავსაძე — ქართული ხალხური სიმღერების შემსრულებელი
ალექსანდრე კავსაძე — პოლიტიკოსი
ანზორ კავსაძე — საგუნდო დირიჟორი
დავით კავსაძე — მომღერალი, ლოტბარი
ვლადიმერ კავსაძე — მომღერალი
იმერ კავსაძე — ოპერის მომღერალი
კახი კავსაძე — მსახიობი
მიხეილ კავსაძე — ლოტბარი
კაკაბაძე

საკუთარი სახელი კაკაბაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

ალდე კაკაბაძე — მხატვარ-კერამიკოსი
ამირ კაკაბაძე — ფერმწერი, გრაფიკოსი, სცენოგრაფი
დავით კაკაბაძე — ფერმწერი, გრაფიკოსი, თეატრისა და კინოს მხატვარი
დავით კაკაბაძე — ჟურნალისტი, მთარგმნელი
ედუარდ კაკაბაძე — სპორტსმენი (ძალოსნობა)
ეთერ კაკაბაძე — მოქანდაკე
ელისო კაკაბაძე — მოჭადრაკე
ვანო (ივანე) კაკაბაძე — მსახიობი
ვასილ კაკაბაძე — ქიმიკოსი
ვიტალი კაკაბაძე — ფსიქოლოგი და ფილოსოფოსი
ზაალ კაკაბაძე — კინორეჟისორი
ზურაბ კაკაბაძე — ფილოსოფოსი
ზურაბ კაკაბაძე — ქირურგი
ილია კაკაბაძე — რევოლუციური მოძრაობის მონაწილე საქართველოში
იოლანდა კაკაბაძე — ქართული წარმოშობის ეკვადორელი ბუნებისდამცველი
იოსებ კაკაბაძე — რევოლუციური მოძრაობის მონაწილე საქართველოში
ირაკლი კაკაბაძე — მწერალი, აქტივისტი
კაკაჩა კაკაბაძე — მხატვარი
კირილე კაკაბაძე — საბჭოთა პარტიული და სახელმწიფო მოხელე
კონსტანტინე კაკაბაძე — სამხედრო პირი
მანანა კაკაბაძე — ლიტერატურათმცოდნე
მარგალიტა კაკაბაძე-ღუდუშაური — ექიმი, სოციალისტური შრომის გმირი
მართა კაკაბაძე — არქიტექტორი
მიხეილ კაკაბაძე — სპორტული ჟურნალისტი, მწერალი
მიხეილ კაკაბაძე — გეოლოგი
ნინია კაკაბაძე — ჟურნალისტი
ნინო კაკაბაძე — მსახიობი
ნოდარ კაკაბაძე — ლიტერატურათმცოდნე
ოთარ კაკაბაძე — ფეხბურთელი
პლატონ კაკაბაძე — საოპერო მომღერალი
პოლიკარპე კაკაბაძე — დრამატურგი
რევაზ კაკაბაძე — მომღერალი
რეზო კაკაბაძე — ფერმწერი
სარგის კაკაბაძე — ისტორიკოსი და ფილოლოგი
საურმაგ კაკაბაძე — ისტორიკოსი და ფილოლოგი
სილოვან კაკაბაძე — მოქანდაკე
კალანდარიშვილი

საკუთარი სახელი კალანდარიშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

არნოლდ კალანდარიშვილი — ფიზიკოსი
გერასიმე კალანდარიშვილი — პუბლიცისტი, პედაგოგი
გრიგოლ კალანდარიშვილი — ფილოსოფოსი, პედაგოგი
დიმიტრი კალანდარიშვილი — იურისტი
ერმოლე კალანდარიშვილი — რუსეთის არმიის პრაპორშჩიკი, წმ. გიორგის ორდენის კავალერი
ვახტანგ კალანდარიშვილი — ფილოსოფოსი, პედაგოგი
მიხეილ კალანდარიშვილი — თეატრმცოდნე, თეატრის კრიტიკოსი
მოსე კალანდარიშვილი — ექიმი, საზოგადო მოღვაწე
ნესტორ კალანდარიშვილი — რუსეთის სამოქალაქო ომის მონაწილე
ოთარ კალანდარიშვილი — არქიტექტორი
ფელიქს კალანდარიშვილი — ბიოლოგი
კალანდაძე

საკუთარი სახელი კალანდაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

ალექსანდრე კალანდაძე — არქეოლოგი
ალექსანდრე კალანდაძე — მწერალი, ლიტერატურათმცოდნე
ანა კალანდაძე — პოეტი
ანტიფორე კალანდაძე — სამთო ინჟინერ-გეოლოგი
არსენ კალანდაძე — მესტამბე, გამომცემელი
ბეჟან კალანდაძე — პოლიტიკოსი
ბესარიონ კალანდაძე — რევოლუციონერი
ბესო კალანდაძე — მომღერალი
ბონდო კალანდაძე — მეღვინე
გიორგი კალანდაძე — პოეტი, ლიტერატურათმცოდნე
გიორგი კალანდაძე — სამხედრო პირი
გოგოლა კალანდაძე — მსახიობი
დიმიტრი კალანდაძე — ფილოსოფოსი
ედმუნდ კალანდაძე — ფერმწერი
ვანო კალანდაძე — რევოლუციური მოძრაობის მონაწილე საქართველოში
ვლადიმერ კალანდაძე — სამთო ინჟინერი
ზურაბ კალანდაძე — თორაკო-ქირურგი
თევდორე კალანდაძე — ბოლშევიკი პოლიტიკოსი
თენგიზ კალანდაძე — პოლიტიკოსი
ილია კალანდაძე — ეკონომისტი, პოლიტიკოსი
იუსტინე კალანდაძე — პედაგოგი, მომღერალი
ლავროსი კალანდაძე — კრიტიკოსი
ლეონიდე კალანდაძე — აგრონომ-ენტომოლოგი
მარიამ კალანდაძე — პედაგოგი, პოლიტიკური აქტივისტი
მურმან კალანდაძე — გენერალ-მაიორი
ნესტორ კალანდაძე — კარიკატურისტი
ნინო კალანდაძე — ერთ-ერთი პირველი ქართველი მეზღვაური ქალი
ნინო კალანდაძე — პოლიტიკოსი
პავლე კალანდაძე — მწე­რა­ლი, ჟურნალისტი
პოლიევქტოს კალანდაძე (პოლიო ირეთელი) — მწე­რა­ლი
შოთა კალანდაძე — რეჟისორი
ცეცილია კალანდაძე — ისტორიკოსი