iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ტაგანროგის კულტურისა და დასვენების პარკი

ტაგანროგის კულტურისა და დასვენების პარკი — ქალაქის პარკი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. მდებარეობს პეტროვის ქუჩაზე.

ისტორია
1806 წლის 2 აპრილს, ტაგანროგის ხელმძღვანელმა ბარონ ბალთაზარ კამპენჰაუზენს ნება დართო ქალაქში გაეშენებინა პარკი. 1806 წლის 30 ივნისს ინჟინერმა შარჟინმა წარმოადგინა პარკის გეგმა, რომლის ნაწილში განთავსებული უნდა ყოფილიყო სამკურნალო მცენარეები, ხოლო ნაწილში ხილი და დეკორატიული მცენარეები. გაზაფხულზე და შემოდგომაზე მიმდინარეობდა მიწის სამუშაოები, რომლისთვისაც იყენებდნენ ციხის პატიმრებს. დაიგეგმა პლანტაცია, რამდენიმე ხეივანი და ბილიკები, გათხარეს ჭაბურღილები, ააშენეს შენობა დარაჯებისთვის და ინსტრუმენტების შესანახად, ჩატარდა პირველი გამწვანების ეტაპი.

2012 წლის ოქტომბერში პარკში გასტროლებით იყო ვორონეჟის ოკენარიუმის მოძრავი დელფინარიუმი.

ჭადრაკის პავილიონი
პირველად პარკში ჭადრაკისა და შაშის პავილიონმა მუშაობა დაიწყო 1928 წლის მაისში ერთსართულიან სამკითხველო პავილიონში, რომელიც ააგეს 1927 წელს. 1992 წელს პავილიონი გადააკეთეს და გადაეცა კაფეს. 2012 წლის 4 აგვისტოს მოახდინეს პავილიონის რეკონსტრუქცია და საზეიმოდ, მეორედ გაიხსნა ჭადრაკის პავილიონი. მისი გახსნის ცერემონიალში მონაწილეობდა რუსეთის მთავრობის ვიცე-პრემიერი არკადი დვორკოვიჩი და როსტოვის ოლქის გუბერნატორი ვასილი გოლუბევი. გახსნის ცერემონიაზე გუბერნატორი გამოვიდა წინადადებით, ამავე პავილიონში მოეწყოთ საჭადრაკო ტურნირი გუბერნატორის თასზე.

ჭადრაკის პავილიონში გარდა ჭადრაკის ტურნირებისა იმართება სამხატვრო და ფოტო გამოფენები.
ერდის პლატო

ერდის პლატო — კლდოვანი პლატო აფრიკაში. მდებარეობს ჩადის ჩრდილო-აღმოსავლეთში, ლიბიასთან და სუდანთან სახელმწიფო საზღვრის სიახლოვეს.

მთიანი პლატო აგებულია ქვიშაქვებით, მისი სიმაღლე ზღვის დონიდან აღწევს 1115 მეტრს. ერდის პლატოზე იზრდება ქსეროფილური მარცვლოვნები და ბუჩქები. ერდის პლატოსა და ენედის პლატოს შორის მდებარეობს მურდის უდაბნო.

2005 წლამდე პირველი და ერთადერთი სამეცნიერო ექსპედიცია ამ შორეულ რეგიონში განხორციელდა 1923 წელს ოქსფორდის უნივერსიტეტის სტუდენტის აჰმედ ფაშა ჰასანეინის მიერ. 2005 წლის ბოლოს პლატოს კვლევას აწარმოებდა გერმანელმა გეოგრაფმა და კლიმატოლოგმა შტეფან კროპელინმა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1524

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1524 მიიღეს ერთხმად 2004 წლის 30 იანვარს, მას შემდეგ, რაც კიდევ ერთხელ დაადასტურეს ყველა რეზოლუცია საქართველოსა და აფხაზეთის შესახებ, კერძოდ გაეროს რეზოლუცია 1462 (2003), საბჭომ გადაავადა გაეროს დამკვირვებელთა მისიის მანდატი საქართველოში, 2004 წლის 31 ივლისამდე.

რეზოლუცია
დაკვირვება
რეზოლუციის პრეამბულაში, საბჭომ ხაზი გაუსვა, რომ მიუღებელია მხარეებს შორის მოლაპარაკებებში პროგრესის არარსებობა. საბჭომ დაგმო გაეროს დამკვირვებელთა მისიის შვეულმფრენის ჩამოგდება 2001 წლის ოქტომბერში, რის შედეგადაც ცხრა ადამიანი დაიღუპა, ასევე სინანულით აღინიშნა ისიც, რომ დამნაშავეები თავდასხმაში ვერ დადგინდა. საბჭომ მიესალმა დსთ-სა და გაეროს დამკვირვებელთა მისიის სამშვიდობო ძალების წვლილს სამშვიდობო პროცესში. 2004 წლის იანვარში, საქართველოში ჩატარდა საპრეზიდენტო არჩევნები, რის შედეგად, საბჭომ ახალ მთავრობას შესთავაზა სამშვიდობო მოლაპარაკებების გაგრძელება.

გადაწყვეტილებები
უშიშროების საბჭომ მიესალმა სიტუაციის მოსაგვარებლად პოლიტიკური ძალისხმევას, კერძოდ, „უფლებამოსილებათა ძირითადი პრინციპების განაწილებას თბილისსა და სოხუმს შორის“, რომელიც ხელი უნდა შეეწყო მოლაპარაკებებს. რეზოლუციაში გამოხატულია სინანული, რომ არ არსებობს პროგრესი, რეგიონის პოლიტიკური სტატუსის შესახებ მოლაპარაკებებში, შემდგომ მოუწოდა ორივე მხარეს, გადალახონ ორმხრივი უნდობლობა. დაგმეს 1994 წლის ცეცხლის შეწყვეტისა და ძალთა დაშორიშორების შესახებ შეთანხმების ყველა დარღვევა. საბჭომ, ასევე მიესალმა კოდორის ხეობაში დაძაბულობის კლებას და ორივე მხარის მიერ, 2002 წლის 2 აპრილს, პროტოკოლის ხელმოწერას. აღენიშნა სამოქალაქო მოსახლეობის შეშფოთება და ქართულ მხარეს ეთხოვა უზრუნველყო გაეროს სადამკვირვებლო მისიისა და დსთ-ს ჯარების უსაფრთხოება ხეობაში.

რეზოლუცია მოუწოდებს ორივე მხარეს განაახლონ სამშვიდობო პროცესი, მოუწოდებს მიიღონ სასწრაფო გადაწყვეტილებები ისეთ საკითხებზე, როგორიცაა ლტოლვილთა და იძულებით გადაადგილებულ პირთა დაბრუნება და კიდევ ერთხელ დაადასტურა დემოგრაფიული ცვლილებების დაუშვებლობა კონფლიქტის შედეგად. როგორც საქართველოს, ისე აფხაზეთს მოუწოდეს შეექმნათ ერთობლივი შეფასების მისია გალის რეგიონში, კერძოდ აფხაზეთს მოუწოდეს, გაუმჯობესა სამართალდამცავი მექანიზმები, აღმოეფხვრა ეთნიკური ქართველების დედაენაზე სწავლის პრობლემა და უზრუნველყო დევნილთა უსაფრთხოება დაბრუნებისას.

საბჭომ კიდევ ერთხელ მოუწოდა ორივე მხარეს, მიიღონ ზომები 2001 წლის ოქტომბერში გაეროს მისიის შვეულმფრენის ჩამოგდებაში პასუხისმგებელი პირების მიმართ, ასევე მიესალმა უსაფრთხოების იმ ზომებისთვის, რომელიც შვეულმფრენის ჩამოგდების შემდეგ მიიღეს. ასევე, ორივე მხარე მოსთხოვეს შეეცვალათ სამხედრო რიტორიკა და უკანონო შეიარაღებული დაჯგუფები, აგრეთვე უზრუნველყოთ გაეროს პერსონალის უსაფრთხოება. გარდა ამისა, გამოხატული იყო შეშფოთება გალის რაიონში არსებული უსაფრთხოებათან დაკავშირებული ვითარების გამო, სადაც დაფიქსირდა ხელახალი მკვლელობები და ასევე დაფიქსირდა გაეროს სადამკვირვებლო მისიის და დსთ-ს სამშვიდობო პერსონალის გატაცების ფაქტები, რომელიც საბჭომ დაგმო.
ლექართის შვიდი ეკლესიის მონასტერი

ლექართის შვიდი ეკლესიის მონასტერი — კავკასიის რეგიონის ერთ-ერთი უძველესი სამონასტრო კომპლექსი დღევანდელი აზერბაიჯანის რესპუბლიკის შემადგენლობაში. მდებარეობს ისტორიულ ჰერეთში, კახის რაიონის სოფლების, ლექითსა და ლექით ქოთოქლუს შორის.

მონასტერი განთავსებულია ლექართიდან ჩრდილოეთით 2-ოდე კმ-ში, კავკასიონის ქედის სამხრეთ დამრეც კალთებს შუა, ერთ-ერთ შედარებით მოვაკებულ ადგილზე. დღევანდელი იქაური მუსლიმი მოსახლეობა (ლეკები) ამ ადგილებს „ქილისალარს“ ეძახის, რაც მათ ენაზე ნიშნავს ეკლესიებს. სხვადასხვა სახის სამონასტრო დანიშნულების ნაგებობათა შორის თორმეტამდე ეკლესიაა. მათგან ორი დიდ ტაძარს წარმოადგენს. დასავლეთით მდებარე – შვერილ აფსიდიანი გუმბათიანი შენობაა, დღეს უკვე ნანგრევებად ქცეული.

ლექართის სამონასტრო ანსამბლი ძველად გალავნით ყოფილა შემოზღუდული, რომლის ფრაგმენტები და ნანგრევების ნაშთები დღემდე კიდევ არსებობს.
უადაის პლატო

უადაის პლატო — პლატო ჩადის აღმოსავლეთ ნაწილში, სუდანთან სახელმწიფო საზღვრის გასწვრივ. ჩადის აღმოსავლეთში ენედის და უადაის პლატოები ქმნიან აუზისკენ თანდათანობითი დაფერდების სახეს, რომელიც ეშვება ჩადის ტბაში. პლატოს ცენტრალურ მთიანეთში აღმართულია გუერას მთა, რომლის სიმაღლე ზღვის დონიდან შეადგენს 1790 მეტრს.

მდინარე ბათა მთავარი დამშრალი მდინარეა ამ რეგიონში, რომელშიც პლატოს დასავლეთით, წვიმების სეზონის პერიოდში, დინებას წყალი მოაქვს მოკლე წყალმოვარდნების დროს.
დიდი ალათემურის ეკლესია

დიდი ალათემურის ბაზილიკა — აწ უკვე ნანგრევების სახით შემორჩენილი ბაზილიკური ეკლესია ისტორიულ საინგილოში, ქართულ სოფელ დიდ ალათემურში (იგ. ბინა, დიდბინა, დიდი ბინა), რომელიც დღევანდელი აზერბაიჯანის კახის რაიონში, სხვა ქართული სოფლის - მეშებაშის მეზობლად მდებარეობს. შენობის ნაშთები ჩამალულია თხილნარებში. საყდარი - საუკუნეებს უნდა განეკუთვნებოდეს.

ტაძრის აღდგენას ითხოვს სოფლის 900-კომლიანი მოსახლეობა, რომელთაც ძირითადად ქრისტიანი ინგილოები შეადგენენ, რადგან მათ წირვაზე დასასწრებად კახის მოქმედ ტაძარში უხდებათ წასვლა. რესტავრაციისათვის საჭირო თანხის ნაწილის გამონახვას სოფელი თავადვე აპირებს, თუმცა სამუშაოების დაწყებისათვის საჭირო ნებართვას არ იძლევა აზერბაიჯანის სათანადო უწყება.
ბოდელე

ბოდელე — ვრცელი ღრმული საჰარის აღმოსავლეთ ნაწილში, ჩრდილოეთიდან შემოფარგლულია ტიბესტის და ენედის პლატოს მთიანეთით. ღრმული მდებარეობს ბორკუს რეგიონში, რომელიც ჩადის ყველაზე უფრო დაბალი წერტილია და რომლის სიმაღლე ზღვის დონიდან 155 მეტრზე იმყოფება.

ბოდელე წარმოადგენს ჰოლოცენის ეპოქაში არსებული დიდი ტბის ნარჩენს, დაახლოებით 400 ათასი კმ² ფართობით, რომლის ნაწილი იყო ჩადის ტბა. დღეისათვის მხოლოდ ჩადის ტბის წყლის მაქსიმალური დონის პერიოდში მდინარე ბაჰრ-ელ-გაზალის საშუალებით წყალი გადმოედინება ბოდელეში და იქმნება პატარა სწრაფად დაშრობადი წყალსატევი. დანარჩენ დროს არსებობს ღრმულამდე მიუღწევადი მიწისქვეშა ჩამონადენები. მტვრიანი ქარიშხლების დროს, რომლის რაოდენობა წელიწადში ასამდეა, ყოფილი ტბის ფსკერზე არსებული ნალექები მუდამ ჰაერში იწევს. ქარიშხლები სამხრეთ ამერიკამდე აღწევს.
ვოროშილკინის სახლი

ვოროშილკინის სახლი — ძველი ორსართულიანი სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია საუკუნის პირველ ნახევარში. 1992 წლის 18 ნოემბრის № 301 ბრძანების შესაბამისად სახლს გააჩნია რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი.

მისამართი: ტაგანროგი, შმიდტის ქუჩა № 21.

ისტორია
1830 წელს ტაგანროგში, შმიდტის ქუჩა ნომერ 21-ში მეორე გილდიის ვაჭარმა ტიმოთე მიხეილის ძე ვოროშილკინმა ააშენა ორსართულიანი სახლი. ცნობილია, რომ 1874 წლის 1 იანვარს მასში დაარსდა „ტაგანროგში საქარხნო მრეწველობის საზოგადოება“. შმიდტის ქუჩაზე მდებარე შენობა 1915 წლამდე რჩებოდა ვოროშილკინის მემკვიდრეების საკუთრებაში. შემდეგ მასში განთავსდა იანოვიჩის გიმნაზია, რომელიც შემდეგ გარდაიქმნა და ეწოდა მუშათა სკოლა № 1. 1992 წლიდან ობიექტი სახელმწიფოს დაცვის ქვეშაა, რადგანაც ძეგლს მიენიჭა არქიტექტურის ძეგლის სტატუსი.

აღწერა
ვოროშილკინის სახლი აგებულია ადრეული უორდენო რუსული პროვინციული კლასიციზმის არქიტექტურულ სტილში. ნაგებობის ფანჯრები შექმნილია ეკლექტიკის სტილში - დამახასიათებელია შესასვლელი, რომელიც ნახევრი სვეტებითაა გაფორმებული. პირველი სართულის ფასადი მთლიანად, მათ შორის ფანჯრებს შორისი სივრცეებიც, რუსტირებულია. ფანჯრებს ზემო ნაწილი ციხესიმაგრის ქვებით არის გაფორმებული. კარნიზის დენტიკულები მორთულია მართკუთხა ფიგურებით. ვაჭრის სახლის ტერიტორიაზე შემორჩენილია ადრინდელი ნაგებობების ნაშთები.
მიხეილ ბუდიკო

მიხეილ ბუდიკო ( დ. 20 იანვარი 1920, გომელი — გ. 10 დეკემბერი 2001, სანქტ-პეტერბურგი) — რუსი გეოფიზიკოსი და კლიმატოლოგი. სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი (1964), რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1992). საუკუნის ერთ-ერთი ყველაზე სახელოვანი კლიმატოლოგი. რუსეთის გეოგრაფიული საზოგადოების საპატიო წევრი, ამერიკის მეტეოროლოგიური საზოგადოების საპატიო წევრი. სკკპ წევრი 1956 წლიდან.

ლენინგრადის პოლიტექნიკური ინსტიტუტის დამთავრების (1942) შემდეგ მუშაობდა ალექსანდრე ვოეიკოვის სახელობის მთავარ გეოფიზიკურ ობსერვატორიაში (1954–1972 დირექტორი). მისი ძირითადი შრომები შეეხება ფიზიკურ კლიმატოლოგიას, ბიოკლიმატოლოგიასა და ეკოლოგიას. აკადემიკოს ანდრია გრიგორიევთან (1956) ერთად ჩამოაყალიბა გეოგრაფიული ზონალობის პერიოდულობის კანონი. გამოავლინა კლიმატის ცვლილების თანამედროვე ტენდენცია სსრკ-ისა და მთელი ჩრდილოეთ ნახევარსფეროს ტერიტორიაზე. დიდი წვლილი შეიტანა დედამიწის სითბური ბალანსის შესწავლის საქმეში. 1998 წელს ქალაქ ტოკიოში მიენიჭა საპატიო პრემია „ლურჯი პლანეტა“.
ბარბი

ბარბი — მოდური თოჯინა, რომლის მწარმოებელია ამერიკული კომპანია , .. იგი პირველად 1959 წელს გამოვიდა. თოჯინის შექმნის იდეა ეკუთვნის ამერიკელ რუთ ჰენდლერს.

ისტორია
რუთ ჰენდლერმა და მისმა მეუღლემ ელიოტმა გასული საუკუნის 40–იან წლებში გახსნეს ფირმა, რომელიც აწარმოებდა სურათებისთვის ხის ჩარჩოებს. ელიოტი ამზადებდა ჩარჩოებს, ხოლო რუთი დაკავებული იყო მისი რეკლამით და რეალიზაციით.

იდეა პატარა გოგონებისათვის "დიდი გოგონას" თოჯინის შექმნის შესახებ რუთს მოუვიდა მაშინ, როდესაც მან დაინახა, რომ მისი გოგონას – ბარბარას და მის მეგობრებს შორის "ბავშვი თოჯინებზე" უფრო მეტი პოპულარობით სარგებლობდნენ სწორედ "დიდი გოგონას" თოჯინები.

თავიდან მან გადაწყვიტა წარმოებიდან მორჩენილი ხის მასალიდან თოჯინებისათვის პატარა ავეჯის დამზადება. სულ ცოტა ხანში ეს ბიზნესი გაცილებით მომგებიანი აღმოჩნდა, ვიდრე ჩარჩოების. მაგრამ ჰენდლერებს არ ყოფნიდათ საკუთარი თანხები ბიზნესის განვითარებისთვის. ამიტომ მათ გადაწყვიტეს ბიზნესში ჩაერთოთ თავიანთი მეგობარი – ჰერალდ მეტსონი.

1956 წელს შვეიცარიაში დასვენების დროს რუთ ჰენდლერმა ერთ–ერთი მაღაზიის ვიტრინაში დაინახა თოჯინა, რომელსაც ეძახდნენ "ლილის". და მან გადაწყვიტა, თავისი იდეა თოჯინებთან დაკავშირებით რეალობად ექცია – შეექმნა ბავშვებისთვის თოჯინა, რომელიც იქნებოდა მათთვის ნამდვილი მოდელი, ოცნების გოგონა. სამშობლოში დაბრუნებამდე რუთმა მოახერხა შეესყიდა "ლილიზე" საავტორო უფლება.

ამერიკაში დაბრუნების შემდეგ ჰენდლერებმა დაიწყეს ლილის ამერიკული ანალოგის შექმნა.

1958 წელს რუთ ჰენდლერმა ოფიციალურად დააპატენტა თოჯინა – ბარბი . მისი სახელი შერჩეული იქნა ქალიშვილის – ბარბარას პატივსაცემად.

დებიუტი შედგა 1959 წელს ნიუ–იორკის ყოველწლიურ სათამაშოების გამოფენა – გაყიდვაზე. კომპანიამ პირველად წარმოადგინა თავისი ახალი სათამაშო – გრძელფეხებიანი, ლამაზი, მოდურად ჩაცმული, მაკიაჟით, ფრჩხილებზე მკვეთრი ფერის ლაქით და პერლამუტრის საყურეებით მორთული თოჯინა. ბარბი წარმოდგენილი იყო ორ ვარიანტში: ქერა და შევგვრემანი.

1961 წლისთვის ბარბი უკვე იყო ყველა დროის ყველაზე ცნობილი თოჯინა–მოდელი მსოფლიოში.
ტუსიდე

ტუსიდე — პოტენციურად აქტიური ვულკანი ჩადის რესპუბლიკაში, ტიბესტის მთიანეთზე. სიმაღლე ზღვის დონიდან 3315 მეტრი.

ტუსიდე ტიბესტის დასავლეთი მთიანეთის ვულკანია. მისი პიკი მდებარეობს მთიანეთის თითქმის ცენტრში და შავი ფორმისაა, რომელსაც აქვს ულვაშის მსგავსი ლავის დინება, რომელიც ეშვება დასავლეთის ფერდოზე. ვულკანის ფუნდამენტის დიამეტრის ზომა დაახლოებით 90 კმ-ია. პიკის ნათელი-რუხი შემოგარენი ადასტურებს დრენაჟისთვის არსებულ რადიანულ სქემას, რაც დამახასიათებელია ვულკანებისათვის. ვულკანიდან სამხრეთ- აღმოსავლეთით არსებული დეპრესიის დიამეტრია დაახლოებით 8 კმ, ხოლო სიღრმე 1000 მეტრი. თეთრი საფუძველი გამოწვეულია კარბონატული მარილების დაგროვებით, რომელიც წარმოქმნილია ტიბესტის მთიანეთში არსებული ტბების სოდით. მცირე ვულკანურ აქტიურობას დღეისათვის ადგილი აქვს ამ რეგიონში.
ფიტრის ტბა

ფიტრის ტბა — ცენტრალურ აფრიკაში, ჩადის ტერიტორიაზე, დედაქალაქ ნჯამენიდან 278 კმ-ით აღმოსავლეთით მდებარე გაუდინარი რელიქტური ტბა. ჩვეულებრივ ტბას აქვს დაახლოებით 50 000 ჰა ფართობი, მაგრამ წვიმიან სეზონებში იგი შეიძლება გასამმაგდეს. ამ მტკნარწყლიანი ტბის სიღრმე მცირეა, იგი იკვებება სეზონური ნალექების და საკუთარი აუზის მდინარეული ჩამონადენის ხარჯზე, რომლის ფართობი დაახლოებით 70 000 კმ²-ია. წვიმებიან სეზონზე ტბა ასევე იკვებება მდინარე ბათის ჩამონადენით, რომელსაც თავისი წყალი მოაქვს უადაის პლატოს მასივიდან აღმოსავლეთისკენ.

ძველად ფიტრის ტბის ფართობი, ისევე როგორც ქვეყნის მეორე უდიდესი ჩადის ტბის ფართობი, იყო გაცილებით დიდი, ვიდრე დღეს. რამსარის კონვენციის თანახმად, ტბა ვეთლენდის მხრივ მიჩნეულია საერთაშორისო მნიშვნელობის მქონედ. საკმაოდ ძლიერი გვალვების დროს ტბა შესაძლებელია დაშრეს, როგორც ეს მოხდა საუკუნის დასაწყისში და კიდევ 1984–1985 წლებში.
ზოლოტარიოვის სახლი

ზოლოტარიოვის სახლი — ძველი სართულნახევრიანი სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია საუკუნის მეორე ნახევარში. გააჩნია არქიტექტურული ძეგლის სტატუსი.

მისამართი: ტაგანროგი, იტალიის შესახვევი № 20.

ისტორია
 საუკუნის მეორე ნახევარში, ტაგანროგში, იტალიის შესახვევში ააგეს სართულნახევრიანი სახლი ეკლექტიკის არქიტექტურულ სტილში, რომელმაც ათწლეულების განმავლობაში გამოიცვალა მთელი რიგი მფლობელებისა. 1860-იანი წლების ბოლოს სახლი ეკუთვნოდა ბერძენი დიმიტრი პაპანაგიოტის მემკვიდრეებს, 1873-1880 წლებში იგი იყო ტაგანროგელი ხაჯიევების კუთვნილება. 1880-იანი წლების ბოლოს სახლი იყოდა ელენა ჩანგლი-ჩაიკინამ, მსის ნატესავები სახლს ფლობდნენ 1890-იანი წლების შუა პერიოდამდე. შემდეგ მფლობელებზე ინფორმაციები განსხვავებულია. ერთი წყაროს მიხედვით 1890-იანი წლების მერე სახლის მფლობელიაპირველი გილდიის ვაჭარი თევდორე სიფნეო. სხვა მონაცემებით 1890-1898 წლებშ სახლს ფლობდა ნ. დივარისი.

 საუკუნიდან სახლის მფლობელია ალექსანდრე ზოლოტარიოვი, რომლის სახელიც ეწოდა შენობას. 1911 წლიდან შენობაში მუშაობდა მოდის ჟურნალებისა და მანეკენების კანტორა. ასწავლიდნენ კერვას.

1912 წელს სახლის ნაწილი არენდით აიღო კოლეჟის ასესორმა ალექსეი ბაკლემიშევმა. 1915 წელს სახლის ღირებულება იყო 12 ათასი რუბლი. 1920 წლიდან მუნიციპალური სახლია. 1992 წლიდან სახელმწიფოს დაცვის ქვეშაა, როგორც არქიტექტურული ძეგლი.

აღწერა
სახლი აგებულია ეკლექტიკის არქიტექტურულ სტილში, მაგრამ ასევე შეიცავს ბაროკოს, კლასიციზმის, მავრიტანიული და რომანული არქიტექტურების ელემენტებს.
იროს ტბა

იროს ტბა — ტბა, რომელიც მდებარეობს ჩადის სამხრეთ-აღმოსავლეთის შუა შარის რეგიონში. ზაფხულის და შემოდგომის თვეებში იკვებება აღმოსავლეთიდან მომდინარე მდინარე ბაჰრ-ელ-გაზალის წყლით, რომელიც იტოტება ტბიდან სამხრეთ-დასავლეთით 7 კმ-ში. ტბა მდებარეობს ჩადი-ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკის სახელმწიფო საზღვრიდან დაახლოებით 100 კმ-ით ჩრდილოეთით. ირო თითქმის წრიული ტბაა, სიგრძით 13 კმ და სიგანით 11 კმ. მშრალი სეზონის დროს იგი შეიძლება მთლიანად დაშრეს.

არსებობს ეჭვი, რომ ტბა დარტყმითი კრატერის ნარჩენია.
კერენის სახლი

კერენის სახლი — ძველი ერთსართულიანი სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია საუკუნის მეორე ნახევარში. გააჩნია არქიტექტურული და ისტორიული ძეგლის სტატუსი.

მისამართი: ტაგანროგი, შმიდტის ქუჩა № 12.

ისტორია
ტაგანროგში შმიდტის ქუჩა 12-ში კერენის სახლი აგებულია საუკუნის დასაწყისში არქიტექტორ დიუპონ დე ლარიუს პროექტის მიხედვით და შესრულებულია კლასიციზმის არქიტექტურულ სტილში. სახლის არსებობის ორასი წლის განმავლობაში მან რამდენიმეჯერ შეიცვალა მფლობელი და დანიშნულება. 1810 წელს შენობა გხადა პავლე დარო საკუთრება, რომელიც წყარობის მიხედვით ძირითადად ცხოვრობდა სხვა ქალაქში. 1890 წლიდან 1906 წლამდე უძრავი ქონება იყო იტალიის მოქალაქის ივან რუფოს კუთვნილება, ხოლო 1915 წლიდან უკვე ბელგიის მოქალაქეს ვიქტორ კერენს ეკუთვნოდა. მოგვიანებით რამდენიმე ხნის განმავლობაში აღნიშნულ სახლში ცხოვრობდა ბელგიის კონსული. 1992 წლიდან შენობა არქიტექტურის, ისტორიისა და კულტურის ადგილობრივი მნიშვნელობის ძეგლია.

აღწერა
კერენის სახლი ერთსართულიანია. იგი ისე იყო დაპროექტებული, რომ შენობის სარდაფში უნდა შენახულიყო ხორბალი. შენობის ფასადი იყოფა სამ ნაწილად, რომლებიც ერთმანეთისაგან განსხვავდება არქიტექტურული ტექნიკით. ოთხი ნახევრად კოლონა ამშვენებს ცენტრალურ ნაწილს. მათზე დგას ფრონტონი, კარნიზებით. ფანჯრები სწორკუთხა ფორმისაა. მთავარი შესასვლელი მდებარეობს არა ცენტრში, არამედ ფასადის მარცხენა მხარეს.
ბივრილი

ბივრილი, ბერილი — სილიკატების ჯგუფის მინერალი ქიმიური ფორმულით 32(3)6. შეიცავს -ს 14,1%-ის პროპორციით, 23 — 19,0%, — 66,9%, ხშირად შეიცავს ნატრიუმს, კალიუმს, ლითიუმს, რუბიდიუმს, ცეზიუმს, სკანდიუმს, ^3+, ^2+, ^3+, მანგანუმს, ჰელიუმს, ვერცხლისწყალს, წყალსა და სხვა მინარევებს. კრისტალდება ჰექსაგონურ სინგონიაში. ქმნის პროზმულ, ნემსისებრ, ფირფიტისებრ კრისტალებს ან მთლიან მარცვლოვან მასებს. სიმაგრე მინერალური სკალით არის 7,5, სიმკვრივე 2650—2800 კგ/მ3. ფერის, გამჭვირვალობისა და მინარევების მიხედვით განარჩევენ ბევრილის სხვადასხვა სახეობას: საკუთრივ ბევრილი — მწვანე, მოყვითალო თეთრი მღვრიე კრისტალები; აკვამარინი — ^3+ მინარევით მომწვანო ცისფრად ან მუქ ცისფრად შეფერილი გამჭვირვალე კრისტალები; ჰელიოდორი — ^3+ მინარევით ყვითლად შეფერილი კრისტალები; ზურმუხტი — ^3+ მინარევით მუქ ბალახისფერ მწვანედ შეფერილი გამჭვირვალე კრისტალები; როსტერიტი — უფერო ან ^1+ და ^1+ 15%-მდე მინარევებით მოვარდისფროდ შეფერილი კრისტალები; ვორობიოვიტი (მორგანიტი) — ^3+ მინარევების გამო ვარდისფერი.

წარმოქმნა და გამოყენება
ბივრილი წარმოიქმნება გრანიტულ პეგმატიტებში, გრაიზენებში, სკარნებში, მეტასომატური ტიპის პნევმატოლითურ ჰიდროთერმულ საბადოებში. ბივრილი ბერილიუმის მადნების ერთ-ერთი მთავარი მინერალია, რომლებიდანაც ბერილიუმს ადნობენ. გამჭვირვალე, ლამაზად შეფერილ კრისტალებს აწახნაგებენ და იყენებენ მაღალხარისხოვან ძვირფას ქვად.
გალერეა
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1554

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1554 მიიღეს ერთხმად 2004 წლის 29 ივლისს, მას შემდეგ, რაც კიდევ ერთხელ დაადასტურეს ყველა რეზოლუცია საქართველოსა და აფხაზეთის შესახებ, კერძოდ გაეროს რეზოლუცია 1524 (2004), საბჭომ გადაავადა გაეროს დამკვირვებელთა მისიის მანდატი საქართველოში, 2005 წლის 31 იანვრამდე.

რეზოლუცია
დაკვირვება
რეზოლუციის პრეამბულაში, საბჭომ ხაზი გაუსვა, რომ მიუღებელია მხარეებს შორის მოლაპარაკებებში პროგრესის არარსებობა. საბჭომ დაგმო გაეროს დამკვირვებელთა მისიის შვეულმფრენის ჩამოგდება 2001 წლის ოქტომბერში, რის შედეგადაც ცხრა ადამიანი დაიღუპა, ასევე სინანულით აღინიშნა ისიც, რომ დამნაშავეები თავდასხმაში ვერ დადგინდა. საბჭომ მიესალმა დსთ-სა და გაეროს დამკვირვებელთა მისიის სამშვიდობო ძალების წვლილს სამშვიდობო პროცესში.

გადაწყვეტილებები
უშიშროების საბჭომ მიესალმა სიტუაციის მოსაგვარებლად პოლიტიკური ძალისხმევას, კერძოდ, „უფლებამოსილებათა ძირითადი პრინციპების განაწილებას თბილისსა და სოხუმს შორის“, რომელიც ხელი უნდა შეეწყო მოლაპარაკებებს. რეზოლუციაში გამოხატულია სინანული, რომ არ არსებობს პროგრესი, რეგიონის პოლიტიკური სტატუსის შესახებ მოლაპარაკებებში, შემდგომ მოუწოდა ორივე მხარეს, გადალახონ ორმხრივი უნდობლობა. დაგმეს 1994 წლის ცეცხლის შეწყვეტისა და ძალთა დაშორიშორების შესახებ შეთანხმების ყველა დარღვევა. საბჭომ, ასევე მიესალმა კოდორის ხეობაში დაძაბულობის კლებას და ორივე მხარის მიერ, 2002 წლის 2 აპრილს, პროტოკოლის ხელმოწერას. აღენიშნა სამოქალაქო მოსახლეობის შეშფოთება და ქართულ მხარეს ეთხოვა უზრუნველყო გაეროს სადამკვირვებლო მისიისა და დსთ-ს ჯარების უსაფრთხოება ხეობაში.

რეზოლუცია მოუწოდებს ორივე მხარეს განაახლონ სამშვიდობო პროცესი, მოუწოდებს მიიღონ სასწრაფო გადაწყვეტილებები ისეთ საკითხებზე, როგორიცაა ლტოლვილთა და იძულებით გადაადგილებულ პირთა დაბრუნება და კიდევ ერთხელ დაადასტურა დემოგრაფიული ცვლილებების დაუშვებლობა კონფლიქტის შედეგად. როგორც საქართველოს, ისე აფხაზეთს მოუწოდეს შეექმნათ ერთობლივი შეფასების მისია გალის რეგიონში, კერძოდ აფხაზეთს მოუწოდეს, გაუმჯობესა სამართალდამცავი მექანიზმები, აღმოეფხვრა ეთნიკური ქართველების დედაენაზე სწავლის პრობლემა და უზრუნველყო დევნილთა უსაფრთხოება დაბრუნებისას. აღენიშნა გაეროს დამკვირვებელთა მისიის საპოლიციო კომპონენტი განლაგების პროცესი, თუმცა, არსებობს მოსაზრება, რომ იგი არ განლაგდება გალის რაიონში.

საბჭომ კიდევ ერთხელ მოუწოდა ორივე მხარეს, მიიღონ ზომები 2001 წლის ოქტომბერში გაეროს მისიის შვეულმფრენის ჩამოგდებაში პასუხისმგებელი პირების მიმართ, ასევე მიესალმა უსაფრთხოების იმ ზომებისთვის, რომელიც შვეულმფრენის ჩამოგდების შემდეგ მიიღეს. ასევე, ორივე მხარე მოსთხოვეს შეეცვალათ სამხედრო რიტორიკა და უკანონო შეიარაღებული დაჯგუფები, აგრეთვე უზრუნველყოთ გაეროს პერსონალის უსაფრთხოება. გარდა ამისა, გამოხატული იყო შეშფოთება გალის რაიონში არსებული უსაფრთხოებასთან დაკავშირებული ვითარების გამო, სადაც დაფიქსირდა ხელახალი მკვლელობები და ასევე დაფიქსირდა გაეროს სადამკვირვებლო მისიის და დსთ-ს სამშვიდობო პერსონალის გატაცების ფაქტები, რომელიც საბჭომ დაგმო.
მოგოლ-სეფიანთა ომი (1622-1623)

პირველი მოგოლ-სეფიანთა ომი, იგივე მოგოლ-სეფიანთა ომი (1622-1623) — დაპირისპირება ირანში გაბატონებულ სეფიანთა იმპერიასა და ინდოეთის დიდ მოგოლთა იმპერიას შორის. გამოწვეული იყო ყანდაარის საკითხის გამო, რომელიც ჯერ კიდევ, 1525 წლიდან სადავო ქალაქად ითვლებოდა.

წინარეისტორია
1555 წელს დიდ მოგოლთა იმპერიის ტახტი ჰუმაიონმა დაიბრუნა სეფიანი შაჰის, თამაზ -ის დახმარებით. იმპერატორმა შაჰს მადლობის ნიშნად ყანდაარი და ავღანეთის ტერიტორიის ნაწილი უბოძა. ამის შემდეგ ორ იმპერიას შორის დაისადგურა მშვიდობამ, რომელიც 1595 წელს შაჰ-აბას -მა დაარღვია, რის შედეგადაც ყანდაარი დაკარგა.

1605 წელს შაჰ-აბასმა დაძრა ირანის არმია დიდ მოგოლთა იმპერიის მფლობელობაში მყოფ ავღანეთის დასალაშქრად, თუმცა ამ შემთხვევაში ლაშქარს თვითონ არ ჩადგომია სათავეში. მისმა ერთ-ერთმა ვეზირმა, ჰუსეინ-ხანმა 1605 წლის ოქტომბერში დაიწყო ყანდაარის ალყა, რომელიც 8 თვემდე გაიწელა და სეფიანთა სრული დამარცხებით დასრულდა. ამის შემდეგ ირანმა ახლად დაწყებული ირან-ოსმალეთის ომის გამო ვეღარ მოიცალა აღმოსავლეთისთვის და მთელი სამხედრო ძალები კავკასიაში შეიყვანა.

მიმდინარეობა
ირან-ოსმალეთის ომის წარმატებით დასრულების შემდეგ შაჰ-აბას -მა განიზრახა ზარალი მიეყენებინა დიდ მოგოლთა იმპერიისათვისაც. 1621 წელს მან რამდენიმე მარბიელი ლაშქრობა განახორციელა პაკისტანში, რითაც იმპერატორ ჯაჰანგირის განრისხება გამოიწვია. ირანს იმდროინდელი სიტუაციაც უწყობდა ხელს. მისი მთავარი მეტოქე, ოსმალეთის იმპერია პოლონეთის წინააღმდეგ იბრძოდა, ხოლო დიდ მოგოლთა იმპერია ინდოსტანის ნახევარკუნძულის პროვინციებს უტევდა. შაჰ-აბასი მაცდურად მოქმედებდა, მან ჯერ საჩუქრებით დატვირთული ელჩები გააგზავნა აგრაში, ხოლო შემდეგ ჯაჰანგირს ყანდაარისა და ავღანეთის ტერიტორიის სანაცვლოდ 600 ათასი ყრანი (სპარსული ფულის ერთეული) შესთავაზა. იმპერატორმა მტკიცე უარი განაცხადა და მისი მეუღლის, ნურ-ჯაჰანის გავლენით სეფიანთა საზღვარზე მცხოვრები სპარსელების ხოცვა-ჟლეტა დაიწყო. იმპერიებს შორის პირველი მასშტაბური ომი უკვე გარდაუვალი იყო.

1622 წლის იანვარში, ახალი წლის პირველ დღეებში, შაჰ-აბასი მოულოდნელად დაესხა თავს ავღანეთს. მოგოლთა ვეზირებმა საგანგებო მდგომარეობა გამოაცხადეს. ჯაჰანგირმა თავის მემკვიდრეს, ხურამს(შაჰ-ჯაჰანს) უბრძანა არმიის სათავეში ჩადგმოა და ავღანეთში სასწრაფოდ გადასვლა, თუმცა ვაჟისგან მტკიცე უარი მიიღო. წარმატებების შემდეგ ირანელებმა ყანდაარს შეუტიეს. ქალაქს მხოლოდ 3000 მებრძოლი იცავდა. მოგოლმა სარდალმა, აზაფ ხანმა დახმარების წერილი გაუგზავნა ჯაჰანგირს, თუმცა ინდოეთში დაიწყო ხურამის აჯანყება და მოგოლებს ქალაქის დათმობა მოუწიათ. 45 დღიანი ალყის შემდეგ ყანდაარი დაეცა. მის აღებაში თავი გამოიჩინა გიორგი სააკაძემ, რომელიც 1500 მხედარს სარდლობდა. გამარჯვებულმა შაჰ-აბასმა ქალაქის მმართველად განჯ ალი ხანი დანიშნა და გააგრძელა ლაშქრობა. 4 თვიანი ალყის შემდეგ მან მოახერხა ჩაღჯარანის ციხის აღება, ხოლო მისმა ერთ-ერთმა რჩეულმა სარდალმა, ყარჩიხა ხანმა 1622 წლის ნოემბრისთვის ღარჯისტანის პროვინცია დაიკავა.

საბოლოოდ, 1623 წელს ჯაჰანგირმა ისპაჰანში გააგზავნა ელჩები, რომლებმაც ომის დასრულება და მოგოლთათვის არასახარბიელო ზავის დადება გადაწყვიტეს. ხელშეკრულების თანახმად ყანდაარი და ავღანეთის ტერიტორიის უმეტესი ნაწილი შევიდა სეფიანთა იმპერიის შემადგენლობაში.