iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
მიხეილ სუმბათაშვილი

მიხეილი სუმბათაშვილი (დ. 3 მაისი, 1885, თბილისი — გ. აგვისტო, 1954) — ქართველი პოლიტიკური და საზოგადო მოღვაწე, დიპლომატი. საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ელჩი შვეიცარიასა და დიდ ბრიტანეთში.

ბიოგრაფია
მიხეილ სუმბათაშვილი 1885 წლის 3 მაისს დაიბადა, თბილისში. სწავლობდა თბილისის სათავადაზნაურო გიმნაზიაში. 1902 წლიდან კი - მოსკოვის საიმპერატორი ტექნიკურ ინსტიტუტში, სადაც ქიმიას ეუფლებოდა.

1905 წელს, როდესაც რევოლუციის გამო სასწავლებელი დროებით დაიხურა, მიხეილ სუმბათაშვილი შევიდა პარიზის უნივერსიტეტში, სადაც სხვა საგნებთან ერთად გაიარა თეორიული და პრაქტიკული კურსები ცნობილ პროფესორ მოისანთან.

1906 წელს ჩააბარა გამოცდები ქალაქ ფრაიბურგში, საქსონიის სამთო-საინჟინრო სამეფო სკოლაში, რომელიც 1909 წელს დაამთავრა და სამთო-ინჟინრის დიპლომი აიღო. 1909-1910 წლებში მუშაობდა ალჟირში, მრეწველ საკამოდის თუთიის საბადოების დირექტორად. საქართველოში დაბრუნების შემდეგ, წიაღისეულისა და სასოფლო-სამეურნეო კვლევით სამუშაოებს თავის მამულებში ეწეოდა.

1912 წელს აირჩიეს თბილისის მუნიციპალური მთავრობის საპატიო მომრიგებელ მოსამართლედ, ხოლო 1913 წელს - თბილისის თავადაზნაურობის მარშლად. 1915 წელს კი - კავკასიის სოფლის მეურნეობის საიმპერატორო საზოგადოების თავმჯდომარედ.

პირველი მსოფლიო ომის დროს მიხეილ სუმბათაშვილი კავკასიისა და სპარსეთის ფრონტებზე მძლავრი რუსული კომპანიის - „ზემსტვოს“ სრულუფლებიან წარმომადგენლად მუშაობდა. 1918 წლის ოქტომბრიდან საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის წარმომადგენელი იყო შვეიცარიის ქალაქ ბერნში. ამას გარდა, იგი იმდროინდელი საქართველოს საგარეო პოლიტიკური ცხოვრების უმნიშვნელოვანესი მოვლენების ერთ-ერთი მთავარი შემოქმედი იყო.

მიხეილი სუმბათაშვილი ზურაბ ავალიშვილთან ერთად აწარმოებდა მოლაპარაკებებს ჟენევაში 1920 წლის ნოემბერ-დეკემბერში საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ერთა ლიგაში გაწევრიანების თაობაზე.

იმავე წლის ბოლოს მიხეილი მთავრობის გადაწყვეტილებით, დიდ ბრიტანეთში ელჩის მოვალეობის შემსრულებლად დანიშნეს. მოგვიანებით, პარიზში გადაიყვანეს საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის საელჩოს დესპანის თანამდებობაზე.

1921 წლის 25 თებერვალს, აკაკი ჩხენკელთან და სოსიპატრე ასათიანთან ერთად, მიხეილი სუმბათაშვილიც მონაწილეობდა ელისეს სასახლეში საფრანგეთის მთავრობის მეთაურ მილიერანისათვის რწმუნებათა სიგელების გადაცემის ცერემონიალში.

საქართველოს გასაბჭოების შემდეგ მან მოღვაწეობა გააგრძელა დიდ ბრიტანეთში საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის დევნილი მთავრობის დიპლომატიურ წარმომადგენლად და, ამავე დროს, იყო საფრანგეთში საქართველოს ლეგაციის (ყოფილი საელჩოს) ხელმძღვანელის აკაკი ჩხენკელის მრჩევლი.

მიხეილ სუმბათაშვილი მოულოდნელად გარდაიცვალა 1954 წლის აგვისტოში.
იოსებ ვაწაძე

იოსებ სპირიდონის ძე ვაწაძე (დ. 4 სექტემბერი, 1885, თბილისი, — გ. 16 იანვარი, 1948, იქვე) — ქართველი ინჟინერ-მანქანათმშენებელი. პროფესორი (1936).

დაიბადა ექიმ სპირიდონ ვაწაძის ოჯახში. დაამთავრა ბრაუნშვაიგის (გერმანია) უმაღლესი ტექნიკური სასწავლებელი და მიიღო ინჟინერ-მანქანათმშენებლის წოდება (1906). 1909–1912 წლებში მუშაობდა გერმანიაში მანქანათმშენებელი ქარხნის ინჟინერ-კონსტრუქტორად. საქართველოში დაბრუნების შემდეგ, 1912–1918 წლებში იყო თბილისის წყალსადენის სახელოსნოების გამგე, ავჭალის სატუმბო სადგურის უფროსი, 1918–1924 წლებში — თბილისის ტრამვაის პარკის მთავარი ინჟინერი. ვაწაძემ შეისწავლა დასავლეთ საქართველოს წყლის რესურსები, მისი ინიციატივით დაიწყო რიონჰესის მშენებლობა.

ვაწაძის კონსულტაციითა და უშუალო მონაწილეობით საქართველოში განხორციელდა იმდროინდელი უმნიშვნელოვანესი სამშენებელო პროექტები: რიონჰესი; ზესტაფონის ფეროშენადნობთა, კასპის ცემენტის, გორის საკონსერვო და სხვა ქარხნები; თბილისის მაუდის ფაბრიკა; თბილისის თბოელექტროცენტრალი; სამი მსხვილი აბრეშუმსახვევი ფაბრიკა ქუთაისში, ხონსა და ოზურგეთში; ნატახტრის წყალსადენის ქსელი თბილისში; ფოთის წყალსადენი და სხვ. იყო თბილისის უნივერსიტეტის პოლიტექნიკური ფაკულტეტის ერთ-ერთი დამაარსებელი (1922) და მანქანათმცოდნეობის კათედრის გამგე, საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ლექტორი და მექანიკის და მანქანათა ნაწილების კათედრის გამგე, ამიერკავკასიის სატყეო ინსტიტუტის ლექტორი (1930) და მექანიზაციის ფაკულტეტის დეკანი (1936 წლიდან). 1938 წლიდან მოღვაწეობდა საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტში.
ეშმაკი და ათი მცნება

„ეშმაკი და ათი მცნება“ — 1962 წლის ფრანგულ-იტალიური კომედიური ფილმი, რომელიც გადაიღო რეჟისორმა ჟიულიენ დუვივიემ.

სიუჟეტი
ეს არის კომედიური, დრამატული, ტრაგიკომიკური, დეტექტიური ნოველების კრებული, რომელიც კინემატოგრაფიულ მოზაიკას ქმნის რელიგიურ თემაზე - ათ მცნებასა და ეშმაკის ცდუნებებზე. ნოველებს კომენტირებას უკეთებს გველის სახით განსახიერებული ეშმაკი (კლოდ რიშის ხმით).

როლებში
ალენ დელონი — პიერ მესაჟე
მიშელ სიმონი — ჟერომ შამბარი
მელ ფერერი — ფილიპ ალანი
შარლ აზნავური — დენის მოქსი
ლინო ვენტურა — გარინი
ფერნანდელი — „ღმერთი“
დანიელ დარიე — კლარისა არდანი
ლუი დე ფიუნესი — ანტუან ვილანი
ჟან-კლოდ ბრიალი — დიდიე მარენი
სპირიდონ ვაწაძე

სპირიდონ იოსების ძე ვაწაძე (დ. 24 ოქტომბერი, 1857, სოფ. ღვარდია, ახლანდ. ამბროლაურის მუნიციპალიტეტი, — გ. 4 მარტი, 1923, თბილისი) — ქართველი სამხედრო ექიმი, ინფექციონისტი. მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი (1891). სამედიცინო სამსახურის გენერალ-მაიორი (1898).

დაამთავრა პეტერბურგის სამხედრო-სამედიცინო აკადემია (1883). 1883–1891 წლებში იყო თბილისის ნიჟნეგოროდის პოლკის ჰოსპიტლის ექიმ-ორდინატორი, ხოლო 1891 წლიდან — მთავარი ექიმი. ვაწაძემ პირველმა შეისწავლა მეცნიერულად ბორჯომის წყლის სამკურნალო თვისებები. მისი თაოსნობით ავლაბარში (ქალაქის საავადმყოფოს ტერიტორიაზე) გაიხსნა 20-საწოლიანი ინფექციური ბარაკი. 1904 ვაწაძემ თბილისში პირველმა ჩამოაყალიბა ტუბერკულოზთან მებრძოლი მრავალპროფილური 53-კაციანი კომისია. ვაწაძის უშუალო ინიციატივით ქალაქის საბჭოში დაისვა საკითხი სასწრაფო დახმარების სამსახურის შექმნის თაობაზე (1908), რასაც მოჰყვა 1911 წელს თბილისის სასწრაფო დახმარების სამსახურის გახსნა. ჰქონდა კოლეგიის მრჩევლის („კოლეჟსკი სოვეტნიკ“), 1913 წლიდან — სახელმწიფო მრჩევლის („სტატსკი სოვეტნიკ“) წოდება. 1914 წლისთვის იყო 39-ე ქვეითი დივიზიის (შტაბი ალექსანდროპოლში) მთავარი ექიმი. სპირიდონ ვაწაძის შვილები იყვნენ ექიმი გიორგი და ინჟინერი იოსებ ვაწაძეები.
მაგდალენა-ტეიტიპაკი

მაგდალენა-ტეიტიპაკი ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის სამხრეთ ნაწილში, ოახაკის შტატში. შედის ტლაკოლულის რაიონში, ცენტრალური ხეობის რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 4 764 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 9.1%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 39.4 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 120.9 ადამიანი კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტი ოახაკის შტატის შემადგენლობაში 1825 წლის 15 მარტს შევიდა.
როხას-დე-კუაუტემოკი

როხას-დე-კუაუტემოკი ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის სამხრეთ ნაწილში, ოახაკის შტატში. შედის ტლაკოლულის რაიონში, ცენტრალური ხეობის რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 1 301 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 19.1%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 12.5 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 104.1 ადამიანი კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტი ოახაკის შტატის შემადგენლობაში 1891 წლის 23 ოქტომბერს შევიდა.
სან-ბარტოლომე-კიალანა

სან-ბარტოლომე-კიალანა ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის სამხრეთ ნაწილში, ოახაკის შტატში. შედის ტლაკოლულის რაიონში, ცენტრალური ხეობის რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 2 389 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 3.3%-ით ნაკლებია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 23.9 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 100 ადამიანი კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტი ოახაკის შტატის შემადგენლობაში 1825 წლის 15 მარტს შევიდა.
სან-დიონისიო-ოკოტეპეკი

სან-დიონისიო-ოკოტეპეკი ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის სამხრეთ ნაწილში, ოახაკის შტატში. შედის ტლაკოლულის რაიონში, ცენტრალური ხეობის რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 11 411 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 8.7%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 310.4 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 36.8 ადამიანი კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტი ოახაკის შტატის შემადგენლობაში 1825 წლის 15 მარტს შევიდა.
სან-ფრანსისკო-ლაჩიგოლო

სან-ფრანსისკო-ლაჩიგოლო ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის სამხრეთ ნაწილში, ოახაკის შტატში. შედის ტლაკოლულის რაიონში, ცენტრალური ხეობის რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 5 215 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 50.1%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 11.5 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 453.5 ადამიანი კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტი ოახაკის შტატის შემადგენლობაში 1825 წლის 15 მარტს შევიდა.
ჯოვანი ვეფხვაძე

ივანე (ჯოვანი) ვეფხვაძე (დ. 13 მარტი, 1949, თბილისი — გ. 3 მაისი, 2016, იქვე) — ქართველი ფერმწერი.

ბიოგრაფია
დაიბადა მხატვარ ალექსი ვეფხვაძის ოჯახში. 1967 წელს იგი ჩაირიცხა თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის ფერწერის ფაკულტეტზე, რომელიც დაამთავრა 1973 წელს. მისი სადიპლომო ნამუშევარი გახდა „ბექა ოპიზრის სახელოსნოში“ რომელიც შექმნა ცნობილი ქართველი მხატვრის კოკი მახარაძის ხელმძღვანელობით. 1973 წელს ჩაირიცხა სსრკ-ს სამხატვრო აკადემიის შემოქმედებით სახელოსნოში, სსრკ-ს სახალხო მხატვრის უჩა ჯაფარიძის კლასში, რომელიც დაამთავრა 1977 წელს საანგარიშო ნამუშევრით „გელათის ტაძრის რესტავრაცია“.

ახალგაზრდობის პერიოდში მუშაობდა კინოთეატრ „გაზაფხულში“, სადაც სინქრონულად თარგმნიდა იტალიურ ფილმებს. 1973 წლიდან მონაწილეობდა რესპუბლიკურ, საკავშირო და საერთაშორისო გამოფენებში. 1977 წლიდან იყო სსრკ-ის მხატვართა კავშირის წევრი. მის შემოქმედებაში წარმოდგენილია სხვადასხვა ჟანრი — პეიზაჟი, პორტრეტი, თემატური სურათი, ნატურმორტი, ქალაქის ხედი (ძველი თბილისის ხედები, უბნები, სახელოსნოები, ეზოები). 1981–2007 წლებში ასწავლიდა იაკობ ნიკოლაძის სახელობის სამხატვრო სასწავლებელში. მისი ნამუშევრები დაცულია ტრეტიაკოვის სახელმწიფო გალერეაში (რუსეთი) და სხვადასხვა ქვეყნის კერძო კოლექციებში.

გარდაიცვალა 2016 წლის 3 მაისს, გულის შეტევით, ქუჩაში.

თავისი ისტორიები გამოსცა ორ წიგნად: „მხატვრის ჩანაწერები“ და „ჯოვანი მოგვითხრობს“.
ორომტრიალი

ორომტრიალი — ქართული მხატვრული ფილმი, რეჟისორი - ლანა ღოღობერიძე, სცენარის ავტორი - ზაირა არსენიშვილი.

შინაარსი
80-იანი წლების დასაწყისის თბილისში გარეგნულად ყველაფერი მშვიდადაა — დაჰქრიან მანქანები, ძველი უბნის მაგიერ ახალი შენდება, ქუჩაში ხალხი თავ-თავის საქმეზე მიიჩქარის, მაგრამ, ამ სიმშვიდის მიღმა, აფორიაქება იმალება: თითოეულ პერსონაჟს თავისი გულისტკივილი და გადაუჭრელი პრობლემა აქვს, ყველა მათგანი თავისებურად უბედურია. შუახანს გადაცილებული მანანა, რომელიც წარსულში კინოვარსკვლავი იყო, აღარცერთ რეჟისორს აღარ ახსოვს, ახალგაზრდა მსახიობები კი ჩუმად დასცინიან. უროლოდ ყოფნას მატერიალური პრობლემებიც მოსდევს, რასაც ხელგაშლილ ცხოვრებას შეჩვეული მანანა მტკივნეულად განიცდის. მისი ბავშვობის მეგობარს — რუსუდანს, წარმატებული სამეცნიერო კარიერის მიუხედავად, მარტოობა აწუხებს, მანანას მამიდა — მათიკო გარდაცვლილ მეუღლეს და დანგრეულ ბუდეს მისტირის, ქალიშვილს — 19 წლის სალომეს და მის მეგობრებსაც უკვე უწევთ შეჯახება ცხოვრებისეულ სირთულეებთან და სჭირდებათ მორალური არჩევნის გაკეთება. ფილმის პერსონაჟების ცხოვრება უცნაური დამთხვევების წყალობით გადაეჯაჭვება ერთმანეთს, ბოლოს კი ყველა ერთდროულად დგება პრობლემის წინაშე - რა უყონ პატარა გოგონას, რომელსაც დედა ეღუპება და არც მამის ოჯახის კარია მისთვის ღია...

როლებში
ლეილა აბაშიძე (მანანა, მსახიობი)
ლია ელიავა (რუსუდანი, მანანას ბავშვობის მეგობარი)
გურამ ფირცხალავა (ანდრო, სამშენებლო სამმართველოს უფროსი)
ოთარ მეღვინეთუხუცესი (დიმიტრი, აკადემიკოსი)
მეგი წულუკიძე (მათიკო, მანანას მამიდა)
დოდო ჭიჭინაძე (ქეთევანი, დიმიტრის მეუღლე)
ნინელი ჭანკვეტაძე (ნანა, ანდროს მეგობარი ქალი)
ნინო ცეცხლაძე (ანა, ნანას და ანდროს ქალიშვილი)
სალომე ალექსი-მესხიშვილი (სალომე, მანანას ქალიშვილი)
მერაბ ნინიძე (ერეკლე, სალომეს მეგობარი)
ლევან აბაშიძე (ბადრი, სალომეს მეგობარი)
გურანდა გაბუნია (ლაურა, ანდროს მეუღლე)
დარეჯან ხარშილაძე (ნინო, ბადრის დედა)
მიხეილ იოფე (ბორისი, ექიმი)
თამარ სხირტლაძე
თინათინ მენაბდე
რევაზ თავართქილაძე
რუსუდან ქვლივიძე
გივი თოხაძე
დალი მაცაბერიძე
ც. დადიანი
ალეკო ალავიძე
ვახტანგ თანდილაშვილი
ზვიად სიხარულიძე
ნუგზარ ხიდურელი
გიორგი თოლორდავა
ნათელა მაჭავარიანი
ალფეზ ხელაძე

ალფეზ სიმონის ძე ხელაძე (დ. 15 თებერვალი, 1886, ოზურგეთში — გ. უცნობია) — ქართველი პოლიტიკოსი, ჟურნალისტი, საზოგადო მოღვაწე.

ბიოგრაფია
ალფეზ ხელაძე დაიბადა 1886 წლის 15 თებერვალს, ოზურგეთის მაზრის სოფელ მამადში გლეხის ოჯახში. დაამთავრა მამადის ორკლასიანი სკოლა და ქუთაისში ბიძასთან, მესტამბე იოსებ ხელაძესთან გაემგზავრა, სადაც შეისწავლა მანქანაზე მუშაობა.

1903 წელს ჩააბარა ქუთაისის სამეურნეო სასწავლებელში, საიდანაც არეულობის გამო მე-2 კლასის მოსწავლე დაითხოვეს. 1904 წლიდან სოციალ-დემოკრატიული პარტიის მუშაობაში ჩაერთო, როგორც პროპაგანდისტი.

1908 წელს ალფეზი ქუთაისში დააპატიმრეს და 1 წლით პატიმრობა მიუსაჯეს, ხოლო შემდეგ ციმბირში, ვიატკის მაზრაში 5 წლით გადაასახლეს, საიდანაც 1910 წელს გამოიპარა და გურია-აჭარაში არალეგალურად დაიწყო მუშაობა. 1917 წლიდან პროფმოძრაობაში ჩაება, ჯერ ხელზე მოსამსახურეთა კავშირის მდივნად მუშაობდა, შემდეგ – მეთამბაქოეთა, ხოლო ამის შემდეგ თბილისის პროფკავშირების ბიუროს თავმჯდომარედ დაიწყო მუშაობა. მალევე, გადაიყვანეს საქართველოს პროფკავშირთა თავმჯდომარის, სეით დევდარიანის მოადგილედ.

1921-1922 წლებში, საბჭოთა ხელისუფლების დროს, არალეგალურ მუშაობას აწარმოებდა გურიაში, სადაც დააკავეს, მცირე ხნით საპყრობილეში ჩასვეს და შემდეგ გერმანიაში გადაასახლეს. გერმანიიდან ჩეხეთში წავიდა, სადაც რუსულ უნივერსიტეტში იურიდიულ ფაკულტეტზე ჩააბარა. ჩეხეთში ყოფნის პერიოდში მსოფლმხედველობა შეიცვალა, საჯაროდ აღიარა საბჭოთა ხელისუფლებასთან შერიგება და სამშობლოში დაბრუნდა. სამშობლოში დაბრუნებისთანავე თანამშრომლობა დაიწყო გაზეთ „ახალ გზაში“. პუბლიკაციებს უმეტესად პარტიულ-პოლიტიკურ საკითხებზე წერდა. ამავე დროს მუშაობა დაიწყო ცეკავშირის გამგეობის წევრად. ამის შემდეგ, საქართველოს ცენტრალურ კომიტეტთან არსებულ მენშევიკთა შორის მომუშავე განყოფილების პასუხისმგებელი მდივანი იყო.

ალფეზ ხელაძის გარდაცვალების თარიღი უცნობია.
ივანე (ვანო) საათაშვილი

ივანე (ვანო) გიორგის ძე საათაშვილი (დ. 4 ოქტომბერი, 1887, დუშეთი — გ. 1920) — ქართველი მწერალი, საზოგადო მოღვაწე, ხელოვნების მუშაკი.

ბიოგრაფია
ივანე საათაშვილი დაიბადა 1887 წლის 4 ოქტომბერს, დუშეთში, გლეხის ოჯახში.

ივანე საათაშვილი დუშეთის მაზრის გლეხებში რევოლუციურ მუშაობას აწარმოებდა. ექვსი წლის განმავლობაში, სოფლად სამსახურის დროს, ხალხში თვითცნობიერება პროპაგანდით, მწერლობითა და წარმოდგენების მართვით შეჰქონდა. ეწეოდა მთარგმნელობით საქმიანობას. თარგმნილი აქვს ბრიესის სამმოქმედებიანი პიესა „დასჯილნი“, რომელიც 1913 წელს დაიბეჭდა. ვანო საათაშვილი არალეგალური წიგნების გავრცელებისათვის მეფის რეჟიმის დროს რამდენჯერმე იყო დაპატიმრებული.

ეროვნული სოციალ-დემოკრატი, ქვეყნის დასაწინაურებლად საჭიროდ თვლიდა სოფლიდან გამოსული და ქალაქში ნასწავლი ადამიანების სოფელში სამოღვაწეოდ დაბრუნებას, ხალხის გონებრივ-ზნეობრივ და სხეულებრივად განვითარებისთვის.

1915 წლიდან ივანე საათაშვილი იყო „ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების“ ნამდვილი წევრი და აქტიურად იყო ჩაბმული საზოგადოების საქმიანობაში.

ივანე საათაშვილი გარდაიცვალა 1920 წელს.
ნიკოლოზ ყაზბეგი

ნიკოლოზ დიმიტრის ძე ყაზბეგი (დ. 1868, სტეფანწმინდა — გ. 1924) — ქართველი მთარგმნელი, პედაგოგი, საზოგადო მოღვაწე.

ბიოგრაფია
ნიკოლოზ ყაზბეგი დაიბადა 1868, წელს სოფელ სტეფანწმინდაში.

1887 წლიდან მუშაობდა მასწავლებლად. 1896 წლიდან სრულიად უფასოდ ემსახურებოდა სახალხო თეატრს. ნიკოლოზ ყაზბეგი იყო ერთ-ერთი დამაარსებელი კავკავის მუდმივი სცენისა და სიღნაღის თეატრისა. ორივე ადგილზე რეჟისორად მუშაობდა. იგი ასევე იყო მუსიკალური საზოგადოების, „შევარდენის“, მონადირეთა კავშირისა და მასწავლებელთა კავშირის თავმჯდომარე. მისი ინიციატივით დაარსდა სიღნაღის საშუალო სასწავლებელი. მუშაობდა ტექნიკუმის გამგის მოადგილედ და მუშათა კლუბის დრამატული სექციის ხელმძღვანელად.

1914 წლიდან ნიკოლოზ ყაზბეგი იყო „ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების“ სიღნაღის განყოფილების ნამდვილი წევრი და აქტიურად იყო ჩაბმული საზოგადოების მუშაობაში. იგი რუსულად თარგმნა ეგნატე ნინოშვილის „სიმონა“ და ალექსანდრე ყაზბეგის „მოძღვარი“, რომელიც დაიბეჭდა რუსულ გაზეთ „“-ში.

ნიკოლოზ ყაზბეგი გარდაიცვალა 1924 წელს.
ქვიშის ქალები (1993 ბრაზილიური სერიალი)

ქვიშის ქალები (პორტ. " ") — არის ბრაზილიური ტელესერიალი, რომელიც სამაუწყებლო კომპანია გლობუმ გადაიღო 1993 წელს, სერიალი ეფუძვნება 1973 წელს, სამაუწყებლო კომპანია "რედე ტუპის" (ლათ. ) მიერ ცნობილი მწერლის ივანი რიბეიროს სცენარის მიხედვით გადაღებულ იმავე სახელწოდების საპნის ოპერას.

სერიალში მონაწილეობენ ცნობილი ბრაზილიელი მსახიობები გლორია პირესი, გილერმე ფონტესი, მარკოს ფროტა, რაულ კორტესი, სუზანა ვიეირა, ვივიან პასმანტერი, უმბერტო მარტინსი და სებასტიაო ვასკონსელოსი .

მონაწილეობენ
საერთაშორისო ჩვენება
პრემიერა საქართველოში
ტელესერიალის პრემიერა საქართველოში 2024 წლის 29 ივლისს სამაუწყებლო კომპანია რუსთავი 2-ის ეთერში შედგა და ის ყოველდღე შაბათ-კვირის გარდა 12:30 წუთზე გადიოდა.
სან-ხერონიმო-ტლაკოჩაუაია

სან-ხერონიმო-ტლაკოჩაუაია ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის სამხრეთ ნაწილში, ოახაკის შტატში. შედის ტლაკოლულის რაიონში, ცენტრალური ხეობის რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 5 764 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 13.6%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 36.7 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 157.1 ადამიანი კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტი ოახაკის შტატის შემადგენლობაში 1825 წლის 15 მარტს შევიდა.
სან-ხუან-დელ-რიო (ოახაკა)

სან-ხუან-დელ-რიო ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის სამხრეთ ნაწილში, ოახაკის შტატში. შედის ტლაკოლულის რაიონში, ცენტრალური ხეობის რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 1 372 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 11.5%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 71.3 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 19.2 ადამიანი კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტი ოახაკის შტატის შემადგენლობაში 1826 წლის 6 მაისს შევიდა.
სან-ხუან-გელავია

სან-ხუან-გელავია ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის სამხრეთ ნაწილში, ოახაკის შტატში. შედის ტლაკოლულის რაიონში, ცენტრალური ხეობის რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 3 288 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 7.9%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 31.8 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 103.4 ადამიანი კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტი ოახაკის შტატის შემადგენლობაში 1825 წლის 15 მარტს შევიდა.
სან-ხუან-ტეიტიპაკი

სან-ხუან-ტეიტიპაკი ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის სამხრეთ ნაწილში, ოახაკის შტატში. შედის ტლაკოლულის რაიონში, ცენტრალური ხეობის რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 2 668 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 4%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 41.3 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 64.6 ადამიანი კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტი ოახაკის შტატის შემადგენლობაში 1825 წლის 15 მარტს შევიდა.
სან-ლორენსო-ალბარადასი

სან-ლორენსო-ალბარადასი ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის სამხრეთ ნაწილში, ოახაკის შტატში. შედის ტლაკოლულის რაიონში, ცენტრალური ხეობის რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 2 971 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 9.7%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 134.4 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 22.1 ადამიანი კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტი ოახაკის შტატის შემადგენლობაში 1826 წლის 6 მაისს შევიდა.
სან-ლუკას-კიავინი

სან-ლუკას-კიავინი ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის სამხრეთ ნაწილში, ოახაკის შტატში. შედის ტლაკოლულის რაიონში, ცენტრალური ხეობის რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 1 720 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 1.4%-ით ნაკლებია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 51.8 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 33.2 ადამიანი კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტი ოახაკის შტატის შემადგენლობაში 1825 წლის 15 მარტს შევიდა.
ისტლაუაკანის მუნიციპალიტეტი

ისტლაუაკანის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი კოლიმის შტატში, მექსიკის დასავლეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 5 623 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 6.1%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 376.08 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 15 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია ხალისკოს შტატის შემადგენლობაში 1867 წლის 13 ივლისს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ისტლაუაკანი.
მანსანილიოს მუნიციპალიტეტი

მანსანილიოს მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი კოლიმის შტატში, მექსიკის დასავლეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 191 031 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 18.3%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 1 361.29 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 140.3 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია ხალისკოს შტატის შემადგენლობაში 1873 წლის 20 ივნისს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია მანსანილიო.
მინატიტლანის მუნიციპალიტეტი

მინატიტლანის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი კოლიმის შტატში, მექსიკის დასავლეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 10 231 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 25.2%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 416.15 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 24.6 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია ხალისკოს შტატის შემადგენლობაში 1912 წლის 17 აგვისტოს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია მინატიტლანი.
ტეკომანის მუნიციპალიტეტი

ტეკომანის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი კოლიმის შტატში, მექსიკის დასავლეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 116 305 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 3.2%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 943.67 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 123.2 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია ხალისკოს შტატის შემადგენლობაში 1823 წლის 15 აგვისტოს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ტეკომანი.
ვილია-დე-ალვარესის მუნიციპალიტეტი

ვილია-დე-ალვარესის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი კოლიმის შტატში, მექსიკის დასავლეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 149 762 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 24.8%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 288.69 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 518.8 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია ხალისკოს შტატის შემადგენლობაში 1823 წლის 15 აგვისტოს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ვილია-დე-ალვარესი.
ბალანკანის მუნიციპალიტეტი

ბალანკანის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი ტაბასკოს შტატში, მექსიკის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 58 524 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 3.1%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 3 588.92 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 16.3 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია ხალისკოს შტატის შემადგენლობაში 1837 წლის 26 აპრილს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ბალანკანი.
კარდენასის მუნიციპალიტეტი (ტაბასკო)

კარდენასის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი ტაბასკოს შტატში, მექსიკის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 243 229 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 2.1%-ით ნაკლებია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 2 055.61 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 118.3 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია ხალისკოს შტატის შემადგენლობაში 1883 წლის 18 დეკემბერს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია კარდენასი.
ლუი-მარი დე ლარეველერ-ლეპო

ლუი-მარი დე ლარეველერ-ლეპო (დ. 24 აგვისტო, 1753 — გ. 24 მარტი, 1824) — საფრანგეთის რევოლუციის დროინდელი პოლიტიკოსი, ეროვნული კონვენტის დეპუტატი და შემდგომში დირექტორიის წევრი.

დაიბადა ვანდეიაში. სწავლობდა სამართალს ანჟესა და პარიზში. რევოლუციის მიმდინარეობისას, დე ლარეველერ-ლეპომ მართალია ხმა მისცა ლუი -ის სიკვდილით დასჯას, მაგრამ ბოლომდე არ ეთანხმებოდა ექსტრემისტებს. ზოგიერთი ჟირონდისტის მსგავსად, 1793 წელს, მასაც მოუწია დროებით მიმალვაში ყოფნა, 9 თერმიდორის გადატრიალებამდე (1794 წლის 27 ივლისი).

მოგვიანებით, დე ლარეველერ-ლეპო მონაწილეობას იღებდა საფრანგეთის რესპუბლიკის ახალი კონსტიტუციის მომზადებაში, 1795 წლის ივლისში იგი გახდა ანსამბლეის პრეზიდენტი, ცოტა ხნის შემდეგ კი საზოგადოებრივი უსაფრთხოების კომიტეტის წევრი. 1795 წლის ნოემბერში, დირექტორიის წევრების არჩევისას, მისი სახელი სიაში პირველი იყო ამიტომ იგი დირექტორიის პრეზიდენტადაც დაინიშნა.

დირექტორიის სხვა წევრებთან მიმართებაში, მას კარგი ურთიერთობა ჰქონდა ჟან ფრანსუა რებელთან და პოლ ბარასთან, მაგრამ კონკურენტად თვლიდა ლაზარ კარნოს.

1799 წლის 18 ივნისს მან დატოვა დირექტორის თანამდებობა, ამის შემდეგ მონაწილეობას აღარ იღებდა ქვეყნის საზოგადოებრივ საქმიანობაში.
სენტლის მუნიციპალიტეტი

სენტლის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი ტაბასკოს შტატში, მექსიკის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 107 731 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 5.5%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 2 701.85 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 39.9 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია ხალისკოს შტატის შემადგენლობაში 1883 წლის 18 დეკემბერს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ფრონტერა.
ცენტრალური მუნიციპალიტეტი (ტაბასკო)

ცენტრალური მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი ტაბასკოს შტატში, მექსიკის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 683 607 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 6.8%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 1 723.38 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 396.7 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია ხალისკოს შტატის შემადგენლობაში 1825 წლის 5 თებერვალს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ვილიაერმოსა.
კომალკალკოს მუნიციპალიტეტი

კომალკალკოს მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი ტაბასკოს შტატში, მექსიკის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 214 877 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 110.4%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 770.67 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 278.8 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია ხალისკოს შტატის შემადგენლობაში 1834 წლის 14 ნოემბერს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია კომალკალკო.