iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ლუის ადრიანო

ლუის ადრიანო დე სოუზა და სილვა (; დ. 12 აპრილი, 1987, პორტუ-ალეგრი, ბრაზილია) — ბრაზილიელი ფეხბურთელი. ამპლუით თავდამსხმელი, თამაშობს მოსკოვის სპარტაკში. ყველაზე მეტად ცნობილია დონეცკის შახტარში მონაწილეობით, სადაც გატარებული აქვს ცხრა სეზონი. მან კლუბთან ერთად ექვსჯერ მოიგო უკრაინის ჩემპიონატი და უეფას თასი 2008/09. ის არის შახტარის ყველა დროის საუკეთესო ბომბარდირი.

მიღწევები
საკლუბო
ინტერნასიონალი
ფიფა-ს მსოფლიო საკლუბო ჩემპიონატი: 2006

შახტარი დონეცკი
უკრაინის პრემიერლიგა (6): 2007–08, 2009–10, 2010–11, 2011–12, 2012–13, 2013–14
უკრაინის თასი (4): 2007–08, 2010–11, 2011–12, 2012–13
უკრაინის სუპერთასი (5): 2008, 2010, 2012, 2013, 2014
უეფა-ს თასი: 2008–09

მილანი
იტალიის სუპერთასი: 2016

სპარტაკი მოსკოვი
რუსეთის პრემიერლიგა: 2016–17
რუსეთის სუპერთასი: 2017

პალმეირასი
პაულისტას ჩემპიონატი: 2020
ბრაზილიის თასი: 2020
ლიბერტადორესის თასი: 2020, 2021

ინდივიდუალური
უკრაინის თასის საუკეთესო ბომბარდირი: 2012–13
უკრაინის პრემიერლიგის საუკეთესო ბომბარდირი: 2013–14
ოლეგ ბლოხინის ბომბარდირთა კლუბის წევრი: 128 გოლი
მაქსიმ შაცკიხის ბომბარდირთა კლუბის წევრი: 128 გოლი
დონეცკის „შახტარის“ ყველა დროის საუკეთესო ბომბარდირი: 128 გოლი
ფილიპ მექსესი

ფილიპ მექსესი (; დ. 30 მარტი, 1982, ტულუზა, საფრანგეთი) — ფრანგი ფეხბურთელი.

= საკლუბო კარიერა =

ოსერი
მექსესმა საფეხბურთო კარიერა დაიწყო ოსერის შემადგენლობაში 12 წლის ასაკში. ძირითად გუნდში ის 1999 წელს გამოჩნდა და 2004 წლამდე ასპარეზობდა.

რომა
2004 წელს მექსესმა გააფორმა კონტრაქტი რომა (საფეხბურთო კლუბი)-სთან სადაც 7 წელი თამაშობდა.

მილანი
2011 წელს ადრიანო გალიანიმ განაცხადა რომ მექსესი ითამაშებდა მილანში ცოტა ხნის შემდეგ ტრანსფერი დადასტურდა, მექსესმა 5 ნომრიანი მაისური აიღო რითაც აქამდე რომაში ასპარეზობდა თავდაპირველად იგი მოიაზრებოდა როგორც ალესანდრო ნესტას ან ტიაგო სილვას შემცვლელი.

2012 წელს როდესაც ორივე ფეხბურთელმა მილანი დატობა მექსესს ძირითადში თავის გამოჩენის შანსიც მიეცა.

სანაკრებო სტატისტიკა
ჯაკომო ბონავენტურა

ჯაკომო ბონავენტურა (; დ. 22 აგვისტო, 1989, სან სევერინო მარჩე, იტალია) — იტალიელი ფეხბურთელი. ამპლუით ნახევარმცველი, თამაშობს მილანში.

ბონავენტურამ კარიერა დაიწყო „ატალანტაში“ 2007 წელს. 2014 წელს 7 მილიონი ევროს სანაცვლოდ შეუერთდა „მილანს“. მისი დებიუტი იტალიის ნაკრებში შედგა სან-მარინოს წინააღმდეგ ამხანაგურ მატჩში 2013 წლის 31 მაისს.

ჯილდოები
კლუბი
ატალანტა

სერია : 2010–11

მილანი
სოციალური რომანი

სოციალური რომანი — ლიტერატურული ჟანრი, რომელშიც ყურადღება გამახვილებულია საზოგადოების, ხალხის პრობლემებზე. სოციალური რომანის გმირი შეიძლება იყოს ჩვეულებრივი მუშა, გლეხი და დაბალი საზოგადოებრივი ფენის წარმომადგენელი.
სოციალური რომანი წარმოიშვა მეცხრამეტე საუკუნის ბოლოს და მეოცე საუკუნის დასაწყისში, როდესაც ხალხში სოციალიზმის იდეები გავრცელდა.

სოციალური ნაწარმობებია:
რუსეთში - ლევ ტოლსტოის „ანა კარენინა“, „ომი და მშვიდობა“, „აღდგომა“, დოსტოევსკის „ეშმაკნი“, გორკის უმეტესი ნაშრომები;
ამერიკაში - თეოდორ დრაიზერის - „კერი“, „ჯენი გერჰარდტი“, „ამერიკული ტრაგედია“, ნათანიელ ჰოთორნის „მეწამული სიმბოლო“, რალფ ელისონის „უჩინარი კაცი“, ჯეკ ლონდონის ნაშრომები, ჯონ სტეინბეკის „მრისხანების მტევნები“, ჰარიეტ ბიჩერ სტოუს „ბიძია ტომის ქოხი“;
ინგლისში - ჩარლზ დიკენსის - ოლივერ ტვისტი, „პიკვიკის კლუბის ჩანაწერები“;
პოლონეთში - ბოლესლავ პრუსის - „თოჯინა“;
საქართველოში - ლეო ქიაჩელის „ტარიელ გოლუა“, „გვადი ბიგვა“, „ჰაკი აძბა“, მიხეილ ჯავახიშვილის „ჯაყოს ხიზნები“; ანტონ ფურცელაძის „მაცი ხვიტია“.
საქართველო-იმერეთის გუბერნია

საქართველო-იმერეთის გუბერნია — რუსეთის იმპერიის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული 1841-1846 წლებში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ტფილისი.

ისტორია
შეიქმნა საქართველოს გუბერნიის, სომხეთის ოლქისა და იმერეთის ოლქის გაერთიანების შედეგად ნიკოლოზ -ის ბრძანებით 1840 წლის 10 აპრილს, ხოლო ძალაში შევიდა 1841 წლის 1 იანვარს.
1841 წელს რუსეთის იმპერიის შემადგენლობაში მყოფი ამიერკავკასიის მხარე შედგებოდა შემდეგი მიწებისაგან: 1) ქართლი; 2) იმერეთი, გურია, სამეგრელო, სვანეთი, აფხაზეთი; 3) სომხეთის ოქი; 4) ჯარ-ბელქანის ოლქი; 5) შირვანის პროვინცია; 6) ყარაბაღის პროვინცია; 7) შაქის პროვინცია; 8) ტალიშის სახანო; 9) ბაქოს პროვინცია; 10) დარუბანდის პროვინცია; 11) ყუბანის პროვინცია; 12) სამურის ოკრუგი; 13) ტარკის საშამხლო; სახანოები: ავარიის, კიურა-კაზი-კუმის, მეხთულინის და ლეზგინთა მიწებისაგან. აღნიშნული ტერიტორია დაიყო საქართველო-იმერეთის გუბერნიად და კასპიის ოლქად.

1841 წელს ახლადშექმნილი საქართველო-იმერეთის გუბერნია დაიყო 11 მაზრად (სამეგრელო, სვანეთი და აფხაზეთი კვლავინდებურად დამოუკიდებელ ერთეულებს წარმოადგენდა):

1842-1843 წლებში თელავის, თბილისის და გორის მაზრებს გამოეყოთ მთიანი რეგიონები და ჩამოყალიბდა შემდეგი ოკრუგები:
თუშ-ფშავ-ხევსურეთის ოკრუგი - შედგებოდა თუშეთისა და ფშავ-ხევსურეთის უბნებისაგან;
მთიულეთის ოკრუგი - შედგებოდა ხევის, მთიულეთისა და ქსნის უბნებისაგან; ცენტრი — ქვეშეთი
ოსეთის ოკრუგი - შედგებოდა ჯავის, პატარა ლიახვის და ნარის უბნებისაგან (ნარის უბანი ტფილისის გუბერნიას 1859 წლის 19 ივნისს ჩამოეჭრა იხ. ბრძ. 34641). ცენტრი — ჯავა.

სამივე უკრუგს ჰყავდა თავთავისი სპეციალური მმართველი, ხოლო ამის გარდა სამივეს ერთად დაენიშნა სპეციალური მეთვალყურე - მთავარი ნაჩალნიკი საქართველო-იმერეთის გუბერნიის მთიელი ტომებისა, რეზიდენციით ქვიშეთში.

1842 წელსვე ბელაქანის მაზრას შეეცვალა სახელი ბელაქნის ოკრუგით, ხოლო 1844 წლის აპრილის თვეში საერთოდ ჩამოშორდა საქართველო-იმერეთის გუბერნიას და დაექვემდებარა ჭარ-ბელაქნის ოკრუგის სამხედრო მეთაურს, რომელსაც მიენიჭა უფლებები: სამოქალაქო საქმეებში გუბერნატორის, ხოლო სამხედრო სამეებში დივიზიის მეთაურს.

1844 წლის 29 ნოემბერს თელავის მაზრას გამოეყო სიღნაღის მაზრა.

საქართველო-იმერეთის გუბერნია გაუქმდა 1846 წლის 14 დეკემბერს, მის ადგილას ჩამოყალიბდა თბილისის, ქუთაისის, შემახისა და დერბენტის გუბერნიები.

კომენტარები
ანის რაიონი

ანის რაიონი  — ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული სომხეთის სსრ-ისა და სომხეთის შემადგენლობაში, არსებობდა 1937—1995 წლებში. ცენტრი — ქალაქი მარალიკი.

ისტორია
ანის რაიონი შეიქმნა 1937 წელს აგინის რაიონის სახელწოდებით.

1953 წელს რაიონი გაუქმდა, მაგრამ 1950-იანი წლების მეორე ნახევარში კვლავ აღდგა. 1962 წელს ეწოდა ანის რაიონი.

1995 წელს სომხეთში ახალი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფის შემოღების შემდეგ რაიონი გაუქმდა და შირაკის პროვინციის ნაწილი გახდა.

გეოგრაფია
1948 წლის 1 იანვრის მდგომარეობით, რაიონის ტერიტორია 405 კმ²-ს შეადგენდა.

ადმინისტრაციული დაყოფა
1948 წლის მდგომარეობით, რაიონი მოიცავდა 1 დაბასა და 17 სოფსაბჭოს: აგინის, ბაგრავანის, ბარწრაშენის, ვერინ-ჯარპინის, გუსანაგიუღის, ძორაკაპის, ძორაშენის, ისაჰაკიანის, ქარაბერდის, ქოშავანქის, ლანჯიკის, ლუსაღბიური, მარალიკის, სარაკაპის, სარვაღფიურის, თავშანკიშლაღის, ხარკოვის.
აპარანის რაიონი

აპარანის რაიონი  — ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული სომხეთის სსრ-ისა და სომხეთის შემადგენლობაში, არსებობდა 1930—1995 წლებში. ცენტრი — ქალაქი აპარანი.

ისტორია
აპარანის რაიონი შეიქმნა 1930 წელს.

1951 წლის 19 მარტს აპარანის რაიონს შეუერთდა გაუქმებული ალაგიოზის რაიონის ტერიტორია, მაგრამ 1972 წელს რაიონი კვლავ აღდგა.

1995 წელს სომხეთში ახალი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფის შემოღების შემდეგ რაიონი გაუქმდა და არაგაწოტნის პროვინციის ნაწილი გახდა.

გეოგრაფია
1948 წლის 1 იანვრის მდგომარეობით, რაიონის ტერიტორია 631 კმ²-ს შეადგენდა.

ადმინისტრაციული დაყოფა
1948 წლის მდგომარეობით, რაიონი მოიცავდა 19 სოფსაბჭოს: აპარანის, აფნაგიუღის, ბლღერის, ბუჟაკავის, ვარდენისის, ძორაგლუხის, ერნჯატაფის, ზოვუნინის, იმრლის, კაზნაფარის, კარაკილისის, კარანლუღის, ქასახის, ქუჩაკის, მრავიანის, მულკინის, ნიგატუნის, ოვიტის.
არაგაწის რაიონი

არაგაწის რაიონი — ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული სომხეთის სსრ-ისა და სომხეთის შემადგენლობაში, არსებობდა 1972—1995 წლებში. ცენტრი — სოფელი წაღკაჰოვიტი.

ისტორია
რაიონი შეიქმნა 1937 წელს, სახელწოდებით ალაგიაზის რაიონი. ცენტრი — ალაგიაზი. 1972 წელს, რაიონის სახელწოდება გადაკეთდა, როგორც არაგაწის რაიონი, ცენტრით — სოფელი წაღკაჰოვიტი.

1995 წელს სომხეთში ახალი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფის შემოღების შემდეგ, არაგაწის რაიონი გაუქმდა.

ადმინისტრაციული დაყოფა
არაგაწის რაიონი მოიცავდა 17 სოფსაბჭოს: ალაგიაზის, აჰულინის, გეღაძორის, ჯანგის, ჯარჯარის, კარვანსარის, კონდაჰსაზის, კურუბოღის, მელიქგიუღის, მირაქის, პამბაკის, სანღიარის, წაღკაჰოვიტის, ციპკარის, ჩობანმაზის, ჰნაბერდის.
არტაშატის რაიონი

არტაშატის რაიონი — ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული სომხეთის სსრ-ისა და სომხეთის შემადგენლობაში, არსებობდა 1930-1995 წლებში. ცენტრი - არტაშატი.

ისტორია
რაიონი შეიქმნა 1930 წელს, სახელწოდებით კამარლინის რაიონი. 1945 წელს, რაიონს სახელი შეეცვალა და არტაშატის რაიონი ეწოდა.

1995 წელს სომხეთში ახალი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფის შემოღების შემდეგ რაიონი გაუქმდა.

გეოგრაფია
1948 წლის 1 იანვარს, რაიონის ფართობი 378 კმ²-ს შეადგენდა.

ადმინისტრაციული დაყოფა
1948 წელს, რაიონში შედიოდა 1 დაბა (არტაშატი) და 22 სასოფლო საბჭო: აზატავანის, აიღესტანის, არევშატის, ბაშპალინის, ვერინ-არტაშატის, ვერინ-დვინსკის, ვერინ-ნოვრუზლინის, ვოსტანის, დალარის, დარღალინის, ჯარშენის, ზოვაშენის, ლუსაკერტის, მასისის, მრგანუშის, მხჩიანის, ნერქინ-დვინსკის, ნერქინ-კამარლინის, ნორაშენის, საბუნჩინის, ტორპახკალინის, ჩილახანლინის, იუვინის.
არარატის რაიონი

არარატის რაიონი — ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული სომხეთის სსრ-ისა და სომხეთის შემადგენლობაში, არსებობდა 1930—1995 წლებში. ცენტრი — ვედი.

ისტორია
რაიონი შეიქმნა 1930 წელს, სახელწოდებით — ვედის რაიონი.
1962 წელს, ვედის რაიონი გაუქმდა და აღდგა 1964 წელს.

1960 წელს, რაიონს სახელი შეეცვალა და ეწოდა არარატის რაიონი.

1995 წელს სომხეთში ახალი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფის შემოღების შემდეგ რაიონი გაუქმდა.

გეოგრაფია
1948 წლის 1 იანვარს, რაიონის ტერიტორიის ფართობი 495კმ²-ს შეადგენდა.

ადმინისტრაციული დაყოფა
1948 წელს, რაიონში შედიოდა 1 დაბა (არარატი), 1 მუშათა დასახლება და 15 სოფსაბჭო: ავშარის, აიღავანის, ალმაძედის, არარატის, არმაშის, ვედინის, ენჰიჯინის, ენიკენდის, კარალარის, კეჩიკ-ვედინის, ნორ-კიანკის, ტაიტანის, ჰალისენის, შიდლუნის, შირალინის.
მასისის რაიონი

მასისის რაიონი — ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული სომხეთის სსრ-ისა და სომხეთის შემადგენლობაში, არსებობდა 1937—1995 წლებში. ცენტრი - მასისი.

ისტორია
რაიონი შეიქმნა 1937 წელს, სახელწოდებით - ზანგიბასარის რაიონი.
1969 წელს, რაიონს სახელი შეეცვალა და ეწოდა მასისის რაიონი.

1995 წელს სომხეთში ახალი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფის შემოღების შემდეგ რაიონი გაუქმდა.
მარტუნის რაიონი (სომხეთის სსრ)

მარტუნის რაიონი — ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული სომხეთის სსრ-ისა და სომხეთის შემადგენლობაში, არსებობდა 1930—1995 წლებში. ცენტრი — ქალაქი მარტუნი.

ისტორია
მარტუნის რაიონი დაარსდა 1930 წელს.

1995 წელს სომხეთში ახალი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფის შემოღების შემდეგ რაიონი გაუქმდა და გეღარქუნიქის პროვინციის ნაწილი გახდა.

გეოგრაფია
1948 წლის 1 იანვრისათვის რაიონის ფართობი იყო 135 კმ².

ადმინისტრაციული დაყოფა
1948 წლისათვის რაიონი მოიცავდა 20 სასოფლო საბჭოს: ადამხანი, ასტღაძორი, ვაგაშენი, ვარდენიკი, ვერიბ-ალუჩალი, ვერინ-გეტაშენი, გეზალდარი, ძორაგიუღი, ერანოსი, ზოლაქარი, კარადაი, კარანლუხი, ლიჭი, მადიდნინი, მარტუნი, ნერქინ-ალუჩალი, ნერქინ-გეტაშენი, ტაზაგიუღი, წაქარი, წოვინარი.
სევანის რაიონი

სევანის რაიონი — ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული სომხეთის სსრ-ისა და სომხეთის შემადგენლობაში, არსებობდა 1937—1995 წლებში. ცენტრი - სევანი.

ისტორია
სევანის რაიონი შეიქმნა 1937 წელს.

1995 წელს სომხეთში ახალი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფის შემოღების შემდეგ რაიონი გაუქმდა.

გეოგრაფია
1948 წლის 1 იანვარს, რაიონის ტერიტორიის ფართობი 374კმ²-ს შეადგენდა.

ადმინისტრაციული დაყოფა
1948 წელს, რაიონში შედიოდა 1 დაბა (სევანი) და 9 სასოფლო საბჭო: ვარსერის, გეღამავანის, გომაძორის, დმაშენის, ლჭაშენის, წახკუნის, წოვაგიუღის, ჩკალოვის, იაიჯის.
ნოემბერიანის რაიონი

ნოემბერიანის რაიონი — ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული სომხეთის სსრ-ისა და სომხეთის შემადგენლობაში, არსებობდა 1937–1995 წლებში. ცენტრი — ქალაქი ნოემბერიანი.

ისტორია
ნოემბერიანის რაიონი დაარსდა 1937 წელს. 1953 წელს რაიონი გაუქმდა, ისევ აღდგა 1950-იანი წლების მეორე ნახევარში.

1995 წელს სომხეთში ახალი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფის შემოღების შემდეგ რაიონი გაუქმდა და ტავუშის პროვინციის ნაწილი გახდა.

გეოგრაფია
1948 წლის 1 იანვრისათვის რაიონის ფართობი იყო 538 კმ².

ადმინისტრაციული დაყოფა
1948 წლისათვის რაიონი მოიცავდა 11 სასოფლო საბჭოს: არჭისი, ბაღანისი, ვერინ-ქიორფილინი, ვოსკეპარი, დოსტლინი, კალაჩინი, კოტიღეხი, კოღბი, კოშკოტანი, ლამბალინი, ნოემბერიანი.
სანდრო კავსაძე

ალექსანდრე (სანდრო) კავსაძე (დ. 5 მაისი, 1944, ქუთაისი, საქართველოს სსრ) — ქართველი პოლიტიკოსი, მილიციის გენერალ-მაიორი, საქართველოს შსს მინისტრის მოადგილე (1976-1982), საქართველოს პარლამენტის წევრი, საქართველოს მთავრობის ვიცე-პრემიერი (1992-1993), საქართველოს წარმომადგენელი საერთაშორისო ორგანიზაციებში (1994), საქართველოს ადამიანის უფლებათა დაცვისა და ეროვნებათაშორის ურთიერთობების კომიტეტის თავმჯდომარე. დაჯილდოებულია 2 ორდენით და 3 მედლით.

1976 წელს დაამთავრა საქართველოს ფიზიკური კულტურის სახელმწიფო ინსტიტუტი და თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი.

მუშაობდა სხვადასხვა პარტიულ თანამდებობაზე: 1966-1970 წლებში თბილისის ვაკის რაიონის 70 სახლმმართველობის პედაგოგ-ორგანიზატორი, კომკავშირის რაიკომის საორგანიზაციო განყოფილების გამგე, საქართველოს რესპუბლიკის შინაგან საქმეთა სამინისტროს პოლიტიკური განყოფილების ინსტრუქტორი. 1970-1976 წლებში იყო საქართველოს კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის ინსტრუქტორი, გორის რაიკომის მდივანი, პირველი მდივანი, 1976-1990 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის შინაგან საქმეთა მინისტრის მოადგილე, საქართველოს კპ ცენტრალური კომიტეტის განყოფილების გამგე, საქართველოს რესპუბლიკის მთავარი სახელმწიფო არბიტრი, საქართველოს კომუნისტური პარტიის გორის გაერთიანებული პარტიული კომიტეტის პირველი მდივანი და სახალხო დეპუტატთა საბჭოების გაერთიანებული პრეზიდიუმის თავმჯდომარე. 1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს წევრი . ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი). სახელმწიფო საბჭოს წევრი (1992); 1992-1993 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი პროპორციული სიით, № 5 მრავალმანდატიანი საარჩევნო ოლქი, ბლოკი „ერთობა“. 1992-1993 წლებში იყო საქართველოს მთავრობის ვიცე-პრემიერი, ხოლო 1992-1997 წლებში ადამიანის უფლებათა და ეროვნებათშორის ურთიერთობათა კომიტეტის თავმჯდომარე, საქართველოს წარმომადგენელი საერთაშორისო ორგანიზაციებში (1994). 2004 წლამდე მუშაობდა გაეროში. 2010 წლის 20 სექტემბერს მარტყოფის მამათა მონასტერში ბერად აღიკვეცა. სვეტიცხოვლის მამათა მონასტრის იღუმენი, არქიმანდრიტი ილია.
კალენდარი (1993 წლის ფილმი)

კალენდარი — ათომ ეგოიანის 1993 წლის დრამა.
სიუჟეტი
ფილმის გმირი ფოტოგრაფი გაგზავნილია სომხეთში, რათა ფოტოები გადაუღოს სომხურ ტაძრებს, ახალი კალენდარისათვის. ის ნელ-ნელა ხვდება, რომ მის ცოლს შეუყვარდა მათივე მძღოლი და აროფიციალური ექსკურსიამძღოლი, აშოტი. მათ შორის მანძილი იზრდება, ბოლოს კი მთლიანად შორდებიან.

მოგვიანებით, ის შეხვედრების სააგენტოდან რამდენიმე ქალბატონს მიიყვაბს სახლში სადილად. ის ადამიანი, ვისი ხმაც და ვიზუალიც ფოტოგრაფს ყველაზე მეტად მოეწონება, მისი ცოლი აღმოჩნდება.
სტილი
ფილმს ფოტოგრაფი ჰყვება. ურთიერთობები მას, მის ცოლსა და მძღოლს შორის გამოგონილია.
მოქმედების არეალი
მოქმედება ძირითადად ვითარდება სომხეთში, ფოტოგრაფის სასადილო ოთახში (ტორონტო) და ფოტოგრაფის მანქანაში.
ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატი 2008: ჯგუფი C

ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატი 2008: ჯგუფი — ევრო 2008-ის ერთ-ერთი ჯგუფი. თამაშები გაიმართა 9-დან 17 ივნისის ჩათვლით ციურიხსა და ბერნში.

მიჩნეული იყო „სიკვდილის ჯგუფად“, რადგან მასში მუნდიალი 2006-ის ფინალისტები, იტალიისა და საფრანგეთის ნაკრებები გამოდიოდნენ. მიუხედავად ამისა, ჯგუფიდან გასულმა ვერცერთმა გუნდმა ვერ მიაღწია ნახევარფინალურ ეტაპს. ნიდერლანდებიცა და იტალიაც მეოთხედფინალში დამარცხდნენ.

ნიდერლანდმა გაიმარჯვა სამივე მატჩში. პირველ თამაშში მათ იტალია დაამარცხეს კონტრშეტევებზე აგებული თამაშით — 3-0. შემდეგ მატჩი კი 4-1 გაანადგურეს საფრანგეთი. საფრანგეთი და იტალია მესამე ტურში ერთმანეთს ისე დაუპირისპირდნენ, რომ მოგება არ ჰქონდათ, ორთავემ წააგო ნიდერლანდებთან და ვერ მოუგო რუმინეთს. იტალია გავიდა მეორე ადგილზე. მათ ფრედ ითამაშეს რუმინეთთან და გადამწყვეტ მატჩში მოუგეს საფრანგეთს 2-0. ერიკ აბიდალი გააგდეს ლუკა ტონის წინააღმდეგ უხეშობისთვის და ანდრეა პირლომ გაიტანა პენალტი. დანიელე დე როსიმ საჯარიმოდან გატანილი გოლით საბოლოო ანგარიში დააფიქსირა. იტალიის მოგების გამო რუმინეთს უნდა მოეგო ნიდერლანდებთან, რათა გასულიყო მეორე ადგილზე. ნიდერლანდებს უკვე განაღდებული ჰქონდათ პირველი ადგილი, მიუხედავად ამისა, მათ ჰუნტელაარის და ვან პერსის გოლებით მოიგეს 2-0.

ცხრილი
რუმინეთი საფრანგეთი
ნიდერლანდები იტალია
იტალია რუმინეთი
ნიდერლანდები საფრანგეთი
ნიდერლანდები რუმინეთი
საფრანგეთი იტალია
ართიკის რაიონი

ართიკის რაიონი  — ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული სომხეთის სსრ-ისა და სომხეთის შემადგენლობაში, არსებობდა 1930—1995 წლებში. ცენტრი — ქალაქი ართიკი.

ისტორია
ართიკის რაიონი შეიქმნა 1930 წელს.

1962 წელს რაიონი გაუქმდა, მაგრამ 1964 წელს კვლავ აღდგა.

1995 წელს სომხეთში ახალი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფის შემოღების შემდეგ რაიონი გაუქმდა და შირაკის პროვინციის ნაწილი გახდა.

გეოგრაფია
1948 წლის 1 იანვრის მდგომარეობით, რაიონის ტერიტორია 533 კმ²-ს შეადგენდა.

ადმინისტრაციული დაყოფა
1948 წლის მდგომარეობით, რაიონი მოიცავდა 1 ქალაქსა და 17 სოფსაბჭოს: აირენიაცის, არიჭის, გოლკატის, ეკანლარის, მეწ-მანთაშის, მეღრაშენის, ნორაშენის, ნორ-კიანქის, ორომის, ფანიკის, პემზაშენის, ფოქრ-პარნინის, სარალანჯის, სარატაკის, სპანდარიანის, ტუფაშენის, შირვანჯუღის.
კოტე გაბაშვილი

კონსტანტინე ვლადიმერის ძე გაბაშვილი (დ. 26 სექტემბერი, 1948, თბილისი) — ქართველი დიპლომატი, მეცნიერი, პედაგოგი, პოლიტიკოსი, ფილოლოგი. გოკა გაბაშვილის მამა.

ბიოგრაფია
1971 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის აღმოსავლეთმცოდნეობის ფაკულტეტის სემიტოლოგიის განყოფილება. 1971-1993 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტის ასპირანტი, უმცროსი და უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი, უფროსი მასწავლებელი, დოცენტი. 1989-1991 წლებში იყო განათლების მინისტრის მოადგილე. 1992-1993 წლებში — განათლების მინისტრი. 1993 წელს თბილისის მერი. 1993-2004 წლებში საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი გერმანიაში. 2001-2004 წლებში საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი პოლონეთში. 2008-2012 წლებში საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი იტალიაში, მალტასა და სან-მარინოში. გამოქვეყნებული აქვს სამეცნიერო და პუბლიცისტური წერილები. 1975 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია თემაზე „სემანტიკური კვლევის საკითხები“. პოლიტიკური პარტია ერთიანი ნაციონალური მოძრაობის წევრი.

1992 წლის 4 ნოემბრიდან 10 დეკემბრამდე იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ერთობა“. 2004-2008 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ნაციონალური მოძრაობა — დემოკრატები“.
ოჰან დურიანი

ოჰან დურიანი (, დ. 8 სექტემბერი, 1922, იერუსალიმი — გ. 6 იანვარი, 2011, ერევანი) — სომეხი დირიჟორი და კომპოზიტორი. სომხეთის სსრ-ის სახალხო არტისტი (1967 წ.).

ბიოგრაფია
ოჰან დურიანი დაიბადა იერუსალიმში, 1922 წლის 8 სექტემბერს, იგი იერუსალიმის კონსერვატორიაში სადირიჟორო ხელოვნებასა და კომპოზიციას შეისწავლიდა, ვ.პფეფერისა და ი.გრინტალის კლასებში. 1945 წელს კონსერვატორიის დამთავრების თანავე ოჰან დურიანი ევროპაში სამოგზაუროდ წავიდა. იგი თავის სადირიჟირო ცოდნას რ.დეზორმერთან და ჟ. მარტინონთან პარიზში ყოფნის პერიოდში სრულყოფდა. 1957 წელს, საერთაშორისო ტელე და რადიო სიმფონიურ ორკესტრთან ერთად მონაწილეობა მიიღო ახალგაზრდობის მეექვსე მსოფლიო ფესიტივალში. იმავე წელს დაბრუნდა ერევანში.

1960-1965 წლებში დურიანი იყო სომხეთის ფილარმონიის, ხოლო 1971 წელს სომხეთის ოპერისა და ბალეტის მთავარი დირექტორი. 1967 წელს მისი ხელმძღვანელობით დაარსდა სომხეთის ტელე და რადიო სიმფონიური ორკესტრი. ოჰან დურიანი ასრულებდა მრავალი სომეხი კომპოზიტორის სიმფონიურ მუსიკას:
ალექსანდრე სპენდიარიანი (სუიტებს)
არამ ხაჩატურიანი (მე-2 სიმფონია)
ედუარდ მირზოიანი
ედგარ ოგანესიანი
კონსტანტინ ორბელიანი

1965-1969 წლებში ოჰან დურიანი მოღვაწეობდა ლაიფციგის საოპერო თეატრში დირიჟორად, სადაც დადგა ოპერები „დონ კარლოსი“ და „თავადი იგორი“. კომპოზიტორი დირიჟორობდა სიმფონიურ კონცერტებს ბერლინში, დრეზდენში, ლაიფციგში.
2001 წელს კულტურის მინისტრმა ოჰან დურიანი გაათავისუფლა სომხეთის ოპერისა და ბალეტის თეატრის დირიჟორის თანამდებობიდან. გათავისუფლებით შეურაწყოფილმა დატოვა სომხეთი და მოსკოვის სიმფონიურ ორკესტრს ჩაუდგა სათავეში, მიიღო საფრანგეთის მოქალაქეობა.

შემოქმედება
ოჰან დურიანი იყო პირველი პროპაგანდისტი და ინტერპრუტატორი საბჭოთა სომხეთის კომპოზიტორების მრავალი სიმფონიური ნაწარმოებისა.
დურიანის ნაწარმოები „ოდა სამშობლოს“(1945) შექმნილია გუნდისათვის, სოლისტებისა და ორკესტრისთვის. ორატორია კომიტასის თემაზე (1955) შექმნილია გუნდისათვის სოლისტებისათვის კამერული ორკესტრისა და ორღანისთის. სიმფონიეტა (1955) შექმნილი სიმებიანი ორკესტრისთვის, ფორტეპიანოსთის და ფლეიტასათვის. 4 პასტორალი (1952-1953) — კამერული ორკესტრისთვის. 2 სუიტა სიმფონიური ორკესტრისთვის (1962,1971) — ერთი მთლიანი დასახელებით „კომიტასიანა“.

საინტერესო ფაქტები
2007 წელს გადაღებულ იქნა დოკუმენტური ფილმი „ღრმა გრძნობების პროფესია. ოჰან დურიანი “ სტას ნამინის თანაავტორობით .

გარდაცვალება
ოჰან დურიანი, გარდაიცვალა ერევანში, 2011 წლის 6 იანვარს, 88 წლის ასაკში. კომპოზიტორი დაკრძალულია კომიტასის პანთეონში.
ჰრანტ მათევოსიანი

ჰრანტ მათევოსიანი ( დ. 12 თებერვალი, 1935 — გ. 19 დეკემბერი, 2002) — სომეხი მწერალი, იგი მრავალი ნოველის, თხზულების და კინოსცენარის ავტორია.

ნოველები და თხზულებები
„ჩვენ და ჩვენი მთები“ (1962)
„აგვისტო“ (1967)
„ალხო“ (1967)
„ხარი“ (1968)
„დედა მოდის შვილის დასაქორწინებლად“ (1973)
„ნარინჯისფერი ნახირი“ (1974)
„ტაშკენტი“ (1982)
„შენი გენი“ (1982)
„მოხუცები“ (1984)
„როგორ ხარ სასომხეთო?“ (1989)

ფილმოგრაფია
„ჩვენ და ჩვენი მთები“ (1969)
„ღარიბის ხვედრი“ (1969)
„ეს მწვანე, წითელი მსოფლიო“ (1975)
„შემოდგომის მზე“ (1974)
„მასპინძელი“ (1983)
„ნაციონალური არმია“ (1992)
აშტარაკის რაიონი

აშტარაკის რაიონი  — ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული სომხეთის სსრ-ისა და სომხეთის შემადგენლობაში, არსებობდა 1930—1995 წლებში. ცენტრი — ქალაქი აშტარაკი.

ისტორია
აშტარაკის რაიონი შეიქმნა 1930 წელს.

1995 წელს სომხეთში ახალი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფის შემოღების შემდეგ რაიონი გაუქმდა და არაგაწოტნის პროვინციის ნაწილი გახდა.

გეოგრაფია
1948 წლის 1 იანვრის მდგომარეობით, რაიონის ტერიტორია 937 კმ²-ს შეადგენდა.

ადმინისტრაციული დაყოფა
1948 წლის მდგომარეობით, რაიონი მოიცავდა 25 სოფსაბჭოს: ავანის, აგარაკი, არაგაწოტნი, არაგიუღის, არგელის, არტაშავანის, ახსის, აშტარაკის, ბიურაკანის, ვოსკევაზი, დოვრინის, ეღვარდის, კარაშამბის, კარბის, კოშის, ნაზირვანის, ფარპის, ოჰანავანის, ოშაკანის, სასუნიკის, ტალიშის, ტაკიის, ტეღერის, უჯანის, შამირამის.
ახურიანის რაიონი

ახურიანის რაიონი  — ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული სომხეთის სსრ-ისა და სომხეთის შემადგენლობაში, არსებობდა 1937—1995 წლებში. ცენტრი — სოფელი ახურიანი.

ისტორია
რაიონი შეიქმნა 1937 წელს დუზქენდის რაიონის სახელით. 1945 წელს რაიონს სახელი გადაერქვა და ეწოდა ახურიანის რაიონი.

1995 წელს სომხეთში ახალი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფის შემოღების შემდეგ რაიონი გაუქმდა და შირაკის პროვინციის ნაწილი გახდა.

გეოგრაფია
1948 წლის 1 იანვრის მდგომარეობით, რაიონის ტერიტორია 577 კმ²-ს შეადგენდა.

ადმინისტრაციული დაყოფა
1948 წლის მდგომარეობით, რაიონი მოიცავდა 28 სოფსაბჭოს: აზატანის, აიგაბაცის, აიკავანის, არაფის, არევიკის, არიხვალის, ახურიკის, ახურიანის, აციკის, ბაიანდურის, ბენიამინის, ვაღრამაბერდის, ვოსკეჰასკის, გეტქის, ჯაჯურის, ერაზგავორსის, კამოს, კაპსის, კარიბჯანის, კარნუტის, ქეთის, მანსიის, მარმაშენის, მეწ-სარიარის, მუსაიელიანის, ოვიტის, შირაკი.
ანდრეა დელ ვეროკიო

ანდრეა დელ ვეროკიო (; დ. 1435, ფლორენცია, იტალია — გ. 7 ოქტომბერი, 1488, ვენეცია, იტალია) — აღორძინების ხანის იტალიელი მოქანდაკე და ფერმწერი. მისი ერთ-ერთი მოსწავლე იყო ლეონარდო და ვინჩი. მხატვარი დაიბადა და დიდი ხნის მანძილზე მოღვაწეობდა ფლორენციაში. 1465 წელს შექმნა კოზიმო მედიჩის საფლავი. 1463-1487 წლებში მუშაობდა ნახატზე „ჭრილობათა შემოწმება“. 1476 წელს შექმნა დავითის ქანდაკება, რომელიც გახდა რენესანსის პერიოდის სიმბოლოც. დავითის ქანდაკება შეიქმნა სპეციალურად ლორენცო და ჯულიანო მედიჩის ვილისათვის.

მიღწევები
ადრეულ აღორძინების ხანაში მხატვრები ძირითადად მუშაობდნენ შეკეთებით. სწორედ ამ ეპოქაში ძალიან დიდი როლი მიუძღვით მეცენატებს, რომლებიც აფინანსებდნენ მხატვართა სახელოსნოებს, რომლებიც ქმნიდნენ ფაქტობრივად ყველაფერს დაწყებული ჭურჭლიდან — დამთავრებული დიდი არქიტექტურული ძეგლებით. განსაკუთრებით გავრცელებული იყო საუკუნის ფლორენციაში. მოსწავლეს, რომელსაც სურვილი ჰქონდა გამხდარიყო ხელოვანი და გაეხსნა საკუთარი სახელოსნო ვალდებული იყო მინიმუმ 6 წელი ესწავლა და მხოლოდ ამის შემდებგ გაეხსნა საკუთარი სახელოსნო. ასე მოიქცა ანდრეა ვეროკიოც, რომელიც თავიდან მოქანდაკე იყო ხოლო მოგვიანებით ფერწერასაც დაეუფლა. მისი მოსწავლეები იყვნენ: ლეონარდო და ვინჩი , პეტრო პერუჯინო და სანდრო ბოტიჩელი. ეროკიო ასევე იყო რეჟისორი სხვადასხვა სასცენო დადგმებში, რაც მომავალში და ვინჩიმაც შესანიშნავად გამოიყენა. წყაროების თანახმად, მოსწავლესა და მასწავლებელს შორის ყველაზე დიდი სულიერი კავშირი შედგა დავითის ქანდაკების შექმნისას. სწორედ მისი შექმნისას იპოზიორა ახალგაზრდა ლეონარდომ. სწორედ დავითის ქანდაკებას დაჰკრავს სახეზე „ჩუმი ღიმილი“ რომელსაც შემდგომში ასე ხშირად იყენებს ლეონარდოც.