iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ფეანორი

ფეანორი (.) — გამოგონილი პერსონაჟი ჯ.რ.რ. ტოლკინის ლეგენდარიუმში. იგი „სილმარილიონის“ ერთ-ერთი მთავარი პერსონაჟია.

ფეანორი იყო ნოლდორთა დიდი მეფე, ფინვეს ყველაზე უფროსი და საყვარელი ვაჟი. იგი დიდი ოსტატი იყო, რომელიც სამკაულებსა და ძვირფას ქვებს ამუშავებდა. მისი ყველაზე ცნობილ ნამუშევარს სილმარილები წარმოადგენდნენ. მას შემდეგ, რაც ისინი მელკორის მიერ იქნა მოპარული, ფეანორმა საზარელი ფიცი დადო. ილუვატარის სახელით მან და შვილებმა დაიფიცეს, რომ არ მოისვენებდნენ, სანამ სილმარილებს არ დაიბრუნებდნენ. რისხვის ომის ბოლო დარჩენილი ორი მელკორს საბოლოოდ წაართვეს, მაგრამ ფეანორის ფიცით შეკრულმა ფეანორის ორმა ვაჟმა, მაედროსმა და მაგლორმა ისინი გაიტაცეს. მაგრამ ქვების მხურვალების გამო მაედროსმა თავი ცეცხლში დაიწვა, რასაც შეეწირა სილმარილიც. ხოლო მაგლორმა საკუთარი სილმარილი ზღვაში გადააგდო

სწორედ ფეანორმა შეარქვა მელკორს მორგოთი.
ხმელნიკის რაიონი (1923-2020)

ხმელნიკის რაიონი — გაუქმებული რაიონი უკრაინაში, ვინიციის ოლქში. მისი ფართობია 1250 კმ² იყო. 2015 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 37 217 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 31 კაცს კმ²-ზე. ხმელნიკის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი იყო ქალაქი ხმელნიკი.

2020 წლის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული რეფორმის შედეგად რაიონს შეუერთდა კაზატინის რაიონი, ასევე, ნაწილობრივ კალინოვკის რაიონი, რის შედეგადაც ჩამოყალიბდა ხმელნიკის რაიონი.
კოზიატინის რაიონი

კოზიატინის რაიონი — გაუქმებული რაიონი უკრაინაში, ვინიციის ოლქში. მისი ფართობი 1120 კმ² იყო. 2015 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 40 537 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 37 კაცს კმ²-ზე. კოზიატინის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი იყო ქალაქი კოზიატინი.

2020 წლის 17 ივლისს შეუერთდა ხმილნიკის რაიონს.
კრიჟოპილის რაიონი

კრიჟოპილის რაიონი — გაუქმებული რაიონი უკრაინაში, ვინიციის ოლქში. მისი ფართობი 880 კმ² იყო. 2015 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 34 074 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 40 კაცს კმ²-ზე. კრიჟოპილის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი იყო ქალაქი კრიჟოპილი.

2020 წლის 17 ივლისს შეუერთდა ტულჩინის რაიონს.
ლიტინის რაიონი

ლიტინის რაიონი — გაუქმებული რაიონი უკრაინაში, ვინიციის ოლქში. მისი ფართობი 960 კმ² იყო. 2015 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 36 000 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 39 კაცს კმ²-ზე. ლიტინის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი იყო ქალაქი ლიტინი.

2020 წლის 17 ივლისს შეუერთდა ვინიციის რაიონს.
ლიპოვეცის რაიონი

ლიპოვეცის რაიონი — გაუქმებული რაიონი უკრაინაში, ვინიციის ოლქში. მისი ფართობი 970 კმ² იყო. 2015 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 38 352 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 46 კაცს კმ²-ზე. ლიპოვეცის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი იყო ქალაქი ლიპოვეცი.

2020 წლის 17 ივლისს შეუერთდა ვინიციის რაიონს.
მოჰილივ-პოდილსკის რაიონი (1923-2020)

მოჰილივ-პოდილსკის რაიონი — გაუქმებული რაიონი უკრაინაში, ვინიციის ოლქში. მისი ფართობი 930 კმ² იყო. 2015 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 33 491 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 37 კაცს კმ²-ზე. მოჰილივ-პოდილსკის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი იყო ქალაქი მოჰილივ-პოდილსკი.

2020 წლის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული რეფორმის შედეგად რაიონს შეუერთდა იამპილის, ჩერნევცისა და მუროვანიე-კურილოვცის რაიონები, რის შედეგადაც ჩამოყალიბდა მოჰილივ-პოდილსკის რაიონი.
მუროვანიე-კურილოვცის რაიონი

მუროვანიე-კურილოვცის რაიონი — გაუქმებული რაიონი უკრაინაში, ვინიციის ოლქში. მისი ფართობი 890 კმ² იყო. 2015 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 26 049 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 31 კაცს კმ²-ზე. მუროვანიე-კურილოვცის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი იყო ქალაქი მუროვანიე-კურილოვცი.

2020 წლის 17 ივლისს შეუერთდა მოგილიოვ-პოდოლსკის რაიონს.
ნემირივის რაიონი

ნემირივის რაიონი — გაუქმებული რაიონი უკრაინაში, ვინიციის ოლქში. მისი ფართობი 1290 კმ² იყო. 2015 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 59 554 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 40 კაცს კმ²-ზე. ნემირივის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი იყო ქალაქი ნემირივი.

2020 წლის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული რეფორმის შედეგად რაიონის ტერიტორია გადანაწილდა ახლადშექმნილ ვინიციის, ტულჩინისა და ჰაისინის რაიონებს შორის.
ორატივის რაიონი

ორატივის რაიონი — გაუქმებული რაიონი უკრაინაში, ვინიციის ოლქში. მისი ფართობი 870 კმ² იყო. 2015 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 21 722 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 26 კაცს კმ²-ზე. ორატივის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი იყო ქალაქი ორატივი.

2020 წლის 17 ივლისს შეუერთდა ვინიციის რაიონს.
პესჩანკის რაიონი

პესჩანკის რაიონი — გაუქმებული რაიონი უკრაინაში, ვინიციის ოლქში. მისი ფართობი 600 კმ² იყო. 2015 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 21 231 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 37 კაცს კმ²-ზე. პესჩანკის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი იყო ქალაქი პესჩანკა.

2020 წლის 17 ივლისს შეუერთდა ტულჩინის რაიონს.
პოჰრებიშჩეს რაიონი

პოჰრებიშჩეს რაიონი — გაუქმებული რაიონი უკრაინაში, ვინიციის ოლქში. მისი ფართობი 1199 კმ² იყო. 2015 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 30 655 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 27 კაცს კმ²-ზე. პოჰრებიშჩეს რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი იყო ქალაქი პოჰრებიშჩე.

2020 წლის 17 ივლისს შეუერთდა ვინიციის რაიონს.
შარჰოროდის რაიონი

შარჰოროდის რაიონი — გაუქმებული რაიონი უკრაინაში, ვინიციის ოლქში. მისი ფართობია 1140 კმ² იყო. 2015 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 57 787 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 52 კაცს კმ²-ზე. შარჰოროდის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი იყო ქალაქი შარჰოროდი.

2020 წლის 17 ივლისს შეუერთდა ჟმერინკის რაიონს.
ტეპლიკის რაიონი

ტეპლიკის რაიონი — გაუქმებული რაიონი უკრაინაში, ვინიციის ოლქში. მისი ფართობი 810 კმ² იყო. 2015 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 28 890 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 37 კაცს კმ²-ზე. ტეპლიკის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი იყო ქალაქი ტეპლიკი.

2020 წლის 17 ივლისს შეუერთდა ჰაისინის რაიონს.
ტომაშპილის რაიონი

ტომაშპილის რაიონი — გაუქმებული რაიონი უკრაინაში, ვინიციის ოლქში. მისი ფართობი 780 კმ² იყო. 2015 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 33 833 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 45 კაცს კმ²-ზე. ტომაშპილის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი იყო ქალაქი ტომაშპილი.

2020 წლის 17 ივლისს შეუერთდა ტულჩინის რაიონს.
ტროსტიანეცის რაიონი (ვინიციის ოლქი)

ტროსტიანეცის რაიონი — გაუქმებული რაიონი უკრაინაში, ვინიციის ოლქში. მისი ფართობი 860 კმ² იყო. 2015 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 36 170 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 43 კაცს კმ²-ზე. ტროსტიანეცის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი იყო ქალაქი ტროსტიანეცი.

2020 წლის 17 ივლისს შეუერთდა გაისინის რაიონს.
ტულჩინის რაიონი (1923-2020)

ტულჩინის რაიონი — გაუქმებული რაიონი უკრაინაში, ვინიციის ოლქში. მისი ფართობი 1120 კმ² იყო. 2015 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 56 352 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 52 კაცს კმ²-ზე. ტულჩინის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი იყო ქალაქი ტულჩინი.

2020 წლის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული რეფორმის შედეგად რაიონს შეუერთდა კრიჟოპოლის, პესჩანკისა და ტომაშპოლის რაიონები, ასევე, ნაწილობრივ ნემიროვის რაიონი, რის შედეგადაც ჩამოყალიბდა ტულჩინის რაიონი.
ტივრივის რაიონი

ტივრივის რაიონი — გაუქმებული რაიონი უკრაინაში, ვინიციის ოლქში. მისი ფართობი 880 კმ² იყო. 2015 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 42 895 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 50 კაცს კმ²-ზე. ტივრივის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი იყო ქალაქი ტივრივი.

2020 წლის 17 ივლისს შეუერთდა ვინიციის რაიონს.
ვინიციის რაიონი (1923-2020)

ვინიციის რაიონი — გაუქმებული რაიონი უკრაინაში, ვინიციის ოლქში. მისი ფართობი 950 კმ² იყო. 2015 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 79 369 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 81 კაცს კმ²-ზე. ვინიციის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი იყო ქალაქი ვინიცია.

2020 წლის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული რეფორმის შედეგად რაიონს შეუერთდა ტივროვის, ლიპოვეცის, ლიტინის, ორატოვის და პოგრებიშჩეს რაიონები, ასევე, ნაწილობრივ ჟმერინკის, ილინცის, კალინოვკის და ნემიროვის რაიონები, რის შედეგადაც ჩამოყალიბდა ვინიციის რაიონი.
იამპილის რაიონი (ვინიციის ოლქი)

იამპილის რაიონი — გაუქმებული რაიონი უკრაინაში, ვინიციის ოლქში. მისი ფართობი 790 კმ² იყო. 2015 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 40 926 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 53 კაცს კმ²-ზე. იამპილის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი იყო ქალაქი იამპილი.

2020 წლის 17 ივლისს შეუერთდა მოჰილივ-პოდილსკის რაიონს.
ჟმერინკის რაიონი (1923-2020)

ჟმერინკის რაიონი — რაიონი უკრაინაში, ვინიციის ოლქში. მისი ფართობი 1 130 კმ² იყო. 2015 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 34 886 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 32 კაცს კმ²-ზე. ჟმერინკის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი იყო ქალაქი ჟმერინკა.

2020 წლის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული რეფორმის შედეგად რაიონის ტერიტორია გადანაწილდა ახლადშექმნილ ვინიციისა და ჟმერინკის რაიონებს შორის.
სუმი იო

სუმი იო (კორ. ; ჩინ. ; დ. 22 ნოემბერი, 1962, სეული, კორეის რესპუბლიკა) — კორეელი ოპერის მომღერალი (სოპრანო); გრემის ჯილდოს ლაურეატი (1992)..

ოპერის სცენაზე პირველად სეულში გამოვიდა (სუზანას პარტია ოპერიდან ფიგაროს ქორწინება, მოცარტი). ევროპაში დებიუტი 1986 წელს ჰქონდა, ტრიესტში (ჯილდას პარტია ოპერიდან რიგოლეტო, ვერდი). 1988 წლიდან გამოდის მეტროპოლიტენის ოპერაში, 1989 წლიდან ვენის სახელმწიფო ოპერის თეატრში.

ასევე მღეროდა ზალცბურგის ფესტივალზე, ლა სკალაში, ჩიკაგოს ოპერის თეატრში.
აღმოსავლეთი პრუსია

} , პოლ. , ლიეტ. ) — პრუსიის პროვინცია. ჩრდილოეთ გერმანიის კავშირის ყოფილი წევრი, რომელიც გერმანიის იმპერიის ბეღლად (გერმ. ) ითვლებოდა. აღმოსავლეთი პრუსიის დედაქალაქი და მთავარი ბირთვი კენიგსბერგი იყო. პრუსიის განაპირა ტერიტორიები პოსტდამის კონფერენციის გადაწყვეტილებით ლიტვისა და პოლონეთის სახელმწიფოების ფარგლებში მოექცა.
ისტორია
— საუკუნეები
51—63 წწ. — ბალტიის ზღვის ქარვის ნაპირზე რომაელი ლეგიონერების გამოჩენა, ანტიკურ ლიტერატურაში ესტების პირველი ხსენება (პლინიუს უფროსი);
180—440 წწ. — სამბიაზე ჩრდილოგერმანელთა ეთნიკური ჯგუფის, კიმბრიელების, გამოჩენა;
425—455 წწ. — ვისლის ყურეში ჰუნთა სახელმწიფოს წარმომადგენელთა გამოჩენა, ესტების ჰუნთა ლაშქრობებში მონაწილეობა, ატილას სახელმწიფოს დაშლა და ესტების ნაწილის სამშობლოში დაბრუნება;
450—475 წწ. — პრუსიული კულტურის ჩამოყალიბება;

— საუკუნეები
 საუკუნემდე აღმოსავლეთი პრუსიის ტერიტორიაზე პრუსები ცხოვრობდნენ. ამ ადგილებში მათ გამოჩენას — საუკუნეებს აკუთვნებენ. პრუსთა პირველი სამოსახლოები ამჟამინდელი კალინინგრადის ყურის ირგვლივ გაჩნდა. ხალხთა დიდი გადასახლების პერიოდში, საუკუნემდეც კი, პრუსებმა დასავლეთით, ვისლის ქვემო დინებისკენ, გადაინაცვლეს.

 საუკუნეში ეს ტერიტორია ტევტონთა ორდენმა დაიპყრო.

1232—1525 წლები: ტევტონთა ორდენი
1225 წელს პოლონეთის მთავარმა კონრად მაზოვეცკიმ ტევტონ რაიდენბს დახმარება სთხოვა პრუსების წინააღმდეგ ბრძოლაში და დაპყრობილი ტერიტორიების შენარჩუნება აღუთქვა.1232 წელს ტევტონი რაინდები პოლონეთში ჩავიდნენ.
ჯვაროსნები აღმოსავლეთით ექსპანსიის კვალდაკვალ წარმატებას ციხესიმაგრეებისა და გალავნების აგებით აგვირგვინებდნენ. 1239 წელს აღმოსავლეთი პრუსიის ტერიტორიაზე პირველად დაარსდა სიმაგრე ბალგა.

1255 წლის 4 ივლისს ტევტონთა ორდენის მაგისტრმა პოპო ფონ ოსტერნამ დააარსა კენიგსბერგი.

— საუკუნეები ორდენის აღზევების ხანად სახელდება, რადგან მისი ხაზინა მსოფლიოში უმდიდრესად მიიჩნეოდა. ამ დროს ორდენი პრუსიის ყველაზე დაუსახლებელ ტერიტორიებზე გერმანელების ჩასახლებით იყო დაკავებული და ქალაქებსა და სოფლებს ქმნიდა.

— საუკუნეებში ორდენმა რამდენიმე ომში მიიღო მონაწილეობა პოლონეთ-ლიტვის თანამეგობრობასთან ერთად, რომელიც 1386 წელს წარმოიქმნა. 1410 წელს, ე. წ. დიდი ომის (1409—1411) დროს ორდენის ჯარებმა მძიმე მარცხი იგემა გრიუნვალდთან ბრძოლაში. 1412 წლის თებერვალში ტორუნში ხელი მოეწერა სამშვიდობო შეთანხმებას, რომლის თანახმადაც, მხარეებმა ტერიტორიების გაყოფის თვალსაზრისით ომამდელ მდგომარეობაში დაბრუნება ამჯობინეს. თუმცა მეორე ტევტონური ზავის შემდეგ 1466 წელს ორდენმა დაკარგა ტერიტორია, რომელსაც მოგვიანებით დასავლეთი პრუსია და ერმლანდია ეწოდა. მესამე ომი ბოლომდე არც დასრულებულა, მაგრამ ორდენი საკმაოდ დაასუსტა და წყალი შეუყენა მის სახელმწიფოებრივ გაერთიანებას.

1525—1701 წლები: პრუსიის საჰერცოგო
გივი შადური

გივი შადური — ქართველი რეალისტი მწერლის მიხეილ ჯავახიშვილის რიგით მეოთხე, 1928 წლის რომანი.

რომანის შესახებ
გივი შადური მიხეილ ჯავახიშვილმა 1928 წელს დაწერა. რომანი სათავგადასავლო ჟანრს განეკუთვნება. შედგება ხუთი დამოუკიდებელი მოთხრობისაგან, რომელთაც ერთი საერთო გმირი ჰყავთ — ამბის მთხრობელი, სათაურშივე დასახელებული გივი შადური.
რომანის სიუჟეტი და სტრუქტურა
რომანის მთხრობელი — გივი შადური ამბის მოყოლისას მკითხველს სუფრიდან ესაუბრება. შადური უკვე ხანში შესული და ცხოვრებისგან გამობრძმედილი ადამიანია. თითოეულ მოთხრობაში ის თავის მძიმე და მრავალ თავგადასავალ გამოვლილი ცხოვრებიდან ეპიზოდს იხსენებს.
პირველ ეპიზოდ — ესპანურ სისხლში — შადური თავის ოჯახზე და ცხოვრებაზე მოგვითხრობს.
მეორე ეპიზოდ — დაბრუნებულში — ის თავისი ბიძაშვილების — დათოსა და პეტრეს შესახებ ყვება. თუ როგორ სწავლობდნენ ადესაში და პეტრეს როგორ მოუწია ცხოვრების და კარიერის რუსეთში გაგრძელება.
მესამე ეპიზოდ — შავ კლდეში გივი თავის ახალგაზრდობას იხსენებს. ყვება იმ დროზე, როცა ჯერ კიდევ „შოფერი“ იყო და თავის ყმაწვილობაში გაცნობილ რუსიკოზე. შავ კლდესთან მან ავტოკატასტროფა გადაიტანა.
მეოთხე ეპიზოდი — წითელი ღილი — გივი შადური თავის მეორე სიყვარულზე და უკანონო ვაჟზე ჰყვება.
მეხუთე ეპიზოდი — ბედი მდევარი — ეს მოთხრობა რევოლუციის ფონზე მიმდინარეობს. შადური ციხეში აღმოჩნდება.

პერსონაჟები
გივი შადური — მთავარი პერსონაჟი.მთხრობელი.
რუსიკო — გივის ცოლი.
დათიკო — გივის ბიძაშვილი.
პეტრე — გივის ბიძაშვილი.

ფაქტები
რომანის ავტორმა ჯავახიშვილმა ნაწარმოებში საკუთარი თავი გამოაჩინა. თანაც მას მეორე პირში თავად შადური მიმართავს.
თეთრი ბაირაღები

„თეთრი ბაირაღები“, იგივე „საბრალდებო დასკვნა“ — ქართველი ჰუმანისტი მწერლის, ნოდარ დუმბაძის რიგით მეხუთე, 1973 წლის რომანი. ნაწარმოები მოგვითხრობს ციხეში უმიზეზოდ მოხვედრილ ზაზა ნაკაშიძეზე, რომელსაც იქ სრულიად სხვადასხვა ხასიათის და ტიპის ადამიანები დახვდებიან.

რომანის შესახებ
სტუდენტ ზაზა ნაკაშიძეს, ჩხუბში მონაწილეობისთვის დააპატიმრებენ, უდანაშაულობის დამტკიცების იმედი არ აქვს. ციხის საკანში სხვადასხვა ეროვნებისა და მრწამსის დამნაშავეები შეყრილან. დროს განვლილ ცხოვრებაზე და დანაშაულის ჩადენის მიზეზებზე კამათში კლავენ. ქურდის, მკვლელის, სახელმწიფო ქონების გამფლანგველის, ყველაზე საშიში ბოროტმოქმედის სულშიც კი შეიძლება სათუთი გრძნობები იმალებოდეს.
საბჭოთა სისტემის, როგორც დახშული და უღმერთო სივრცის წინააღმდეგ მიმართული პროტესტი ნოდარ დუმბაძის თეთრ ბაირაღებში ისეთ ადამიანურ პლასტებში ვლინდება, რომელიც არც სისტემას და არც მკითხველს შეუმჩნეველი არ დარჩებოდა.ავტობიოგრაფიულ რომანში თავისუფლებააღკვეთილი ადამიანი, დრო და სივრცე დღემდე ცოცხალ მხატვრულ მეტაფორას ქმნის და თავის აქტუალობას არ კარგავს.

პერსონაჟები
ზაზა ნაკაშიძე — მთხრობელი, სტუდენტი
შოშია — პატიმარი
ლიმონა (დევდარიანი) — პატიმარი, „კანონიერი ქურდი“
ტიგრანა (გულოიანი) — პატიმარი, „კანონიერი ქურდი“
ნუნუ ექიმი — ციხის ექიმი.
ჭიჭიკო გოგოლი — საკნის მამასახლისი.
ისიდორე — პატიმარი
ჭეიშვილი - პატიმარი
გამცემლიძე - პატიმარი
მებურიშვილი - პატიმარი
მოშიაშვილი - პატიმარი
ხელაძე - გამომძიებელი
გაგუა - გამომძიებელი

ეკრანიზაცია
1990 წელს ტელეეკრანებზე გამოვიდა რომანის ამავე სახელწოდების 3-სერიიანი ეკრანიზაცია. მთავარ როლებში არიან: ოთარ მეღვინეთუხუცესი, რამაზ ჩხიკვაძე, გურამ ფირცხალავა, გივი ბერიკაშვილი.
საქართველოს იძულებით გადაადგილებულ პირთა, განსახლებისა და ლტოლვილთა სამინისტრო

საქართველოს ოკუპირებული ტერიტორიებიდან იძულებით გადაადგილებულ პირთა, განსახლებისა და ლტოლვილთა სამინისტრო — წარსულში ცნობილი, როგორც საქართველოს ლტოლვილთა და განსახლების სამინისტრო, საქართველოს სამინისტრო, რომლის ხელმძღვანელი (მინისტრი) საქართველოს მთავრობის წევრია. სამინისტრო პასუხისმგებელია სახელმწიფო პოლიტიკის რეგულირების ლტოლვილთა და თავშესაფრის მაძიებელთა, იძულებით გადაადგილებულ პირთა, რეპატრიანტთა, სტიქიით დაზარალებულთა და მათი განსახლების საკითხებში, ასევე მიგრაციულ კონტროლზე ქვეყანაში.

სტრუქტურა
სამინისტროს ხელმძღვანელობს მინისტრი, რომელსაც ეხმარება პირველი მოადგილე და სამი მინისტრის მოადგილე. სამინისტრო მეთვალყურეობას უწევს სახელმწიფო პოლიტიკის განხორციელებას შესაბამისად 1-ლი მუხლის მე-17 კანონისა, საქართველოს "მთავრობის სტრუქტურის, მისი უფლებამოსილებისა და საქმიანობის წესის განსაზღვრის შესახებ". მას აქვს ოთხი ფუნქციონირების თავები:
აჭარა და სამეგრელო-ზემო სვანეთი;
იმერეთი, გურია, რაჭა-ლეჩხუმი და ქვემო სვანეთი;
ქვემო ქართლი, მცხეთა-მთიანეთი და კახეთი;
შიდა ქართლი და სამცხე-ჯავახეთი.

ხელისუფლების მოსაზრებით, საქართველოში იყო დაახლოებით 251 000 იძულებით გადაადგილებული პირი ქართულ-აფხაზური და ქართულ-ოსური კონფლიქტების შემდეგ, რიცხობრიობა გაიზარდა თითქმის 26 000-ით 2008 წლის აგვისტოს რუსეთ-საქართველოს კონფლიქტის შემდეგ. სამინისტროს აღმოჩნდა მედიის ყურადღების ცენტრში, როდესაც მან სცადა თბილისიდან გასახლება 1500 იძულებით გადაადგილებულ პირთა სოფლად, შესთავაზა რა 10 000 აშშ დოლარი ან ალტერნატიული საცხოვრებელი სახლი კონფლიქტის შედეგად დაზარალებულ თითოეულ ოჯახს.

მინისტრები
საქართველოს კანონში ცვლილების შეტანის თაობაზე (2018 წლის 14 ივლისი #3141–რს) საქართველოს კანონის შესაბამისად, უწყება გაუქმდა და მისი ფუნქციები სამ სამინისტროზე გადანაწილდა. დევნილთათვის განსახლების ფუნქცია რეგიონული განვითარებისა და ინფრასტრუქტურის სამინისტროში გადავიდა, მიგრაციის კომპონენტი შსს-მ შეითავსა, ხოლო სოციალური პოლიტიკა შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს გადაეცა.
პაროვ სტელარი

მარკუს ფიურედერი ცნობილი როგორც პაროვ სტელარი (დ. 27 ნოემბერი, 1974) — ავსტრიელი მუსიკოსი, პროდიუსერი და დიჯეი. მისი მუსიკალური სტილი არის ჯაზის, ჰაუსის, ელექტრო და ბრეიქბითის კომბინაცია. პაროვი ერთ-ერთი პირველი პიონერია ელექტრო სვინგის სფეროში. იგი თანამშრომლობდა ლანა დელ რეისთან, ბრაიან ფერისთან და ლედი გაგასთან. გამოცემული აქვს ექვსი ალბომი.
ნინო მაჩაიძე

ნინო მაჩაიძე (დ. 8 მარტი 1983, თბილისი, საქართველო) — ქართველი საოპერო მომღერალი (კოლორატურული სოპრანო).

ბიოგრაფია
8 წლის ასაკში ესწრებოდა ფორტეპიანოს გაკვეთილებს. ვოკალური განათლება მიიღო თბილისის ვანო სარაჯიშვილის სახელობის სახელმწიფო კონსერვატორიაში პედაგოგ დოდო დიასამიძესათან. ნინო მაჩაიძე გულმოდგინედ უსმენდა თავის მასწავლებლებს, მიუხედავად იმისა, რომ ის სულ მთლად ახალგაზრდა იყო, მან დაიწყო ოპერაში სიმღერა.
17 წლის ასაკში ნინომ მოიპოვა თავისი პირველი პრიზი საქართველოში.

2000 — 2005 წლებში ნინოს თბილისის ზაქარია ფალიაშვილის სახელობის ოპერისა და ბალეტის სახელმწიფო აკადემიურ თეატრში არაერთხელ შეუსრულებია ცერლინის („დონ ჟუანი“), ნორინის („დონ პასკუალე“), ჯილდას („რიგოლეტო“) პარტიები.

2005 წელს მან 400 პრეტენდენტთა შორის გაიმარჯვა კონკურსი ლა სკალას ახალგაზრდა ვოკალისტთა აკადემიაში და მაშინვე მიიღეს. აქვე, თეატრ ლა სკალაში.. 2006 წელს წარმატებულად შედგა მისი დებიუტი დაიადას როლში რიხარდ შტრაუსის ოპერა -ში (დირიჟორი ჯეფრი ტეიტი) და ამას მოჰყვა შეთავაზებები სხვა როლებზე.

2007 წლის თებერვალში ლა სკალას თეატრში შედგა მისი ბრწყინვალე დებიუტი სილვიას როლში ოპერა „ “ ვოლფგანგ ამადეუს მოცარტი და იმავე წლის მაისში რომის ოპერაში ( ’ ) მარიას როლი ოპერა „ “ გაეტანო დონიცეტი, ამის შემდეგ მომღერალმა იდღესასწაულა თავისი წარატება, სადაც აღინიშნა მისი ინტერნაციონალური კარიერის დასაწყისი. იქვე, მილანის ლა სკალას თეატრში 2008 წლის მარტში იმღერა ლაურეტას პარტია ოპერა „ “ ჯაკომო პუჩინი და მუზეტას პარტია ოპერა „ “.

2008 წლის ზაფხულში ევროპაში მსხვილ და პრესტიჟულ ფესტივალ ზალცბურგის მუსიკალურ ფესტივალში ნინო მაჩაიძემ როლანდო ვილასონთან წყვილში, შეასრულა ჯულიეტას როლი ოპერა „რომეო და ჯულიეტა“ შარლ გუნო (ამერიკელი რეაჟისორის ბარტლეტ შერის დადგმა, ზალცბურგის ორკესრტი „მოცარტეუმი“ ფრანგ-კანადელი დირიჟორის იანიკ ნეზე-სერგინის ხელმძღვანელობით). ნინო მაჩაიძის გამოჩენა ამ როლზე დიდი სიურპრიზი იყო და დასაბამი მისცა დიდ მოლოდინს, რადგან ავსტრიელი პუბლიკა ბოლო წლების განმავლობაში ამ სპეკტაკლში მიჩვეული იყო „ვარსკვლავური წყვილის“ ნეტრებკო-ვილასონის ნახვას. თუმცა 2008 წელს ნეტრებკოსა და ვილსონის პროფესიული გზები გაიყო. ნაწილობრივ ანა ნეტრებკოს ოჯახური გამემოებების (ქორწინება და შვილის დაბადება), ასევე ვილსონის ნახევარ წელიწადიანი ტაიმ-აუტი ყელთან დაკავშირებული პრობლების გამო.
ამიტომ 2008 წელს ზალცბურგში „რომეო და ჯულიეტა“ ორივე პარტნიორისთვის სერიოზული გამოცდა იყო, ნინო მაჩაიძის მიერ შესრულებულ ჯულიეტას მოჰყვა დარბაზის ოვაცია და დადებითი რეაქცია, კრიტიკოსებისებმა გვიჩვენეს, რომ პრემიერა წყვილში მაჩაიძე-ვილასონმა უფრო წარმატებით და ახალგაზრდა ქართველი მომღერალი საკმაოდ ღირსეულად წარდგა, ვიდრე მისი გამოცდილი და ცნობილი პარტნიორი.
ამ მომენტისთვის მომღერალი ცხოვრობს მილანში, თავისუფლად საუბრობს იტალიურად.

2011 წლის 26 სექტემბერს ნინო მაჩაიძე დაქორწინდა იტალიელ მომღერალზე (ბარიტონი) გვიდო ლოკონსოლოზე. ჰყავთ ერთი ვაჟიშვილი — ალესანდრო ლოკონსოლო.
კაცი, რომელსაც ლიტერატურა ძლიერ უყვარდა

„კაცი, რომელსაც ლიტერატურა ძლიერ უყვარდა“ — გურამ დოჩანაშვილის მოთხრობა. სხვადასხვა დროს გამოქვეყნდა მწერლის მოთხრობების კრებულებში (პირველად 1973 წელს).

მოთხრობის შესახებ
ვასიკო კეჟერაძე ლიტერატურის სიყვარულის გზით წავიდა. კარგად იცოდა, რომ “იყო მკითხველი, ეს თავისთავად სასწაულია, მკითხველი – ეს სწორედ ისაა, ვისაც შეგიძლია ისედაც ვიწრო საძილე ტომარაში შეყვარებულებს შორის იწვე და სულაც არ იყო ზედმეტი, ეს – სასწაულია და მეტსაც გეტყვით, ზედმეტი კი არა, აუცილებელი ხარ, რადგან ავტორმა ასე ინება”. ამიტომაც პროფესიით ფოტოგრაფმა ატელიედან გასვლის გარეშე მოიარა მთელი მსოფლიო, გადახდა უამრავი თავგადასავალი, შეიყვარა უამრავი ქალი, მიაღწია პიროვნულ თავისუფლებას. ვასიკოსაც ჩხვლეტდა სიყვარულის კაქტუსი, ლიტერატურის სიყვარულისა. სწორედ ამ დროს შეხვდა მასა ერთ-ერთი "ჟურნალ-გაზეთის" კორესპონდენტი და დაიწყო ძალიან უცნაური ინტერვიუ.

პერსონაჟები
ვასიკო კეჟერაძე — მთავარი პერსონაჟი, კაცი, რომელსაც ლიტერატურა ძლიერ უყვარდა, ფოტოგრაფი.
კლიმი — ვასიკოს თანაშემწე.
კორესპონდენტი — მთხრობელი.
ხელმძღვანელი — გაზეთის რედაქტორი.

ეკრანიზაცია
გადაღებულია ნაწარმოების სატელევიზიო ვერსია (1975, რეჟ. ზურაბ კანდელაკი). მთავარ როლებში არიან: ეროსი მანჯგალაძე, ჟანრი ლოლაშვილი.
ნოდარ მანაგაძე

ნოდარ მანაგაძე (დ. 19 მარტი, 1943, თბილისი, საქართველოს სსრ — გ. 27 ნოემბერი, 2006, თბილისი, საქართველო) — ქართველი კინორეჟისორი, სცენარისტი, მსახიობი და პროდიუსერი. საქართველოს ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1980).

1965 წელს დაამთავრა შოთა რუსთაველის სახელობის თბილისის თეატრალური ინსტიტუტის სარეჟისორო ფაკულტეტი. 1988–1991 წლებში თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ლექტორი; 1990 წლიდან შოთა რუსთაველის თეატრისა და კინოს უნივერსიტეტის დოცენტი. შოთა მანაგაძესთან ერთად გადაიღო ფილმები: „მოლოდინი“ (1969) და „წუთისოფელი“ (1971). დამოუკიდებლად გადაიღო ფილმები: „ივანე კოტორაშვილის ამბავი“ (1974), „ამაღლება“, (1976), „საერთო კედელი“ (1978), „კაშხალი მთაში“ (1978), „გაზაფხული გადის“ (1983), „ეი, მაესტრო“ (1986), „ნოე“ (1991), „ნათლისღება“ (1994), „ანგელოზის გადაფრენა“ (2001). როგორც მსახიობი გამოჩნდა ფილმებში: „თვალი პატიოსანი“ (1976), „რაჭა, ჩემო სიყვარულო“ (1977), „კაშხალი მთაში“ (1978). მინიჭებული ჰქონდა კომკავშირის პრემია და საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის პრიზი.

ფილმოგრაფია
ფილმების დამდგმელი რეჟისორი
1969: „მოლოდინი“ რეჟ. შოთა მანაგაძესთან ერთად.
1971: „წუთისოფელი“ რეჟ. შოთა მანაგაძესთან ერთად
1972: „საერთო კედელი“
1974: „ივანე კოტორაშვილის ამბავი“
1977: „ამაღლება“
1979: „კაშხალი მთაში“
1983: „გაზაფხული გადის“
1987: „ეი, მაესტრო!“
1991: „ნოე“
1994: „ნათლისღება“
2000: „ანგელოზის გადაფრენა“

სცენარის ავტორი ფილმებისა
1977: „ამაღლება“ რეჟ. ნოდარ მანაგაძე
1979: „კაშხალი მთაში“ რეჟ. ნოდარ მანაგაძე
1983: „გაზაფხული გადის“ რეჟ. ნოდარ მანაგაძე
1987: „ეი, მაესტრო!“ რეჟ. ნოდარ მანაგაძე
1991: „ნოე“ რეჟ. ნოდარ მანაგაძე
1994: „ნათლისღება“ რეჟ. ნოდარ მანაგაძე
2000: „ანგელოზის გადაფრენა“ რეჟ. ნოდარ მანაგაძე

პროდიუსერი ფილმებისა
1994: „ნათლისღება“ მარკ რიუსკართან ერთად რეჟ. ნოდარ მანაგაძე
2000: „ანგელოზის გადაფრენა“ რეჟ. ნოდარ მანაგაძე

გადაღებულია ფილმებში
1976: „თვალი პატიოსანი“ რეჟ. შოთა მანაგაძე
1977: „რაჭა, ჩემო სიყვარულო“ რეჟისორები თემურ ფალავანდიშვილი, იოზეფ მედვედი
1979: „კაშხალი მთაში“ (ლევანი) რეჟ. ნოდარ მანაგაძე

ჯილდოები, პრემიები და პრიზები
1980: საქართველოს ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე
საქართველოს კომკავშირის პრემია
საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის პრიზი
საქართველოს, საკავშირო და საერთაშორისო პრემიები