iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ჯაკომო დელა პორტა

ჯაკომო დელა პორტა (; დ. 1533, პორლეცა — გ. 1602, რომი) — იტალიელი არქიტექტორი და მოქანდაკე, ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი წარმომადგენელი მანიერიზმის. იგი ცხოვრობდა და მოღვაწეობდა ძირითადად რომში.

მის მიერ შექმნილი საკვანძო ნაგებობებია: რომში შექმნილი მიქელანჯელოს წმინდა პეტრეს ბაზილიკის გუმბათის მშენებლობა, ილ ჯეზუს ეკლესიის ფასადი, სანტა მარია დეი მონტის ეკლესია, ვილა ალდობრანდინის ფრასკატში და ა.შ.

ბიოგრაფია და შემოქმედება
ცნობილია, რომ ჯაკომო დელა პორტა დაიბადა ჩრდილოეთ იტალიაში, ქალაქ პორლეცაში, სწავლობდა მიქელანჯელოსა და ვინიოლასთან, რომელიც ძირითადად რომში აშენებდა. მიქელანჯელოს გარდაცვალების შემდეგ, 1564 წელს, ვინიოლასთან ერთად მუშაობდა რომში და დაასრულა წმინდა პეტრეს ტაძრის მთავარი გუმბათის მშენებლობა, რამაც ცვლილებები შეიტანა მიქელანჯელოს პროექტში. ჯაკომო დელა პორტამ გარე კონსტრუქცია აამაღლა, უფრო ელიფსური გახადა, რამაც საბოლოოდ განსაზღვრა ტაძრის საერთო სილუეტი.1575 წელს ჯაკომომ დაასრულა ილ ჯეზუს ეკლესია და დააპროექტა მისი ფასადი, რომელიც ნიმუშად იყო მსოფლიოს მრავალ ბაროკოს ხანის ეკლესიებისთვის. 1590-იან წლებში მონაწილეობა მიიღო მიქელანჯელოს მიერ დაწყებულ კაპიტოლის მოედნის ანსამბლის მშენებლობაში, მათ შორის კონსერვატორთა ახალი სასახლის მშენებლობაში.

ოსტატმა დამოუკიდებლად ააგო მრავალი საერო და საეკლესიო ნაგებობა, რამდენიმე რომაული შადრევანი, საპიენცას უნივერსიტეტის შენობა რომში, აგრეთვე ვილა ალდობრანდინი ფრასკატში და სანტა მარიას სოპრა მინერას რომაული ბაზილიკის სამლოცველო, რომლის მშენებლობაც შეაჩერა მისმა გარდაცვალებამ 1602 წელს.
პიეტრო რავა

პიეტრო რავა (; დ. 21 იანვარი, 1916, კასინე, , ალესანდრია, პიემონტი, იტალია — გ. 5 ნოემბერი, 2006, ტურინი, იტალია) — იტალიელი ფეხბურთელი, მცველი. იცავდა „იუვენტუსის“, „ალესანდრიას“, „ნოვარას“ და იტალიის ეროვნული ნაკრების ღირსებას. იტალიის ჩემპიონი, ორგზის ვიცე-ჩემპიონი და იტალიის თასის ორგზის მფლობელი „იუვენტუსის“ შემადგენლობაში. 1936 წლის ოლიმპიური ჩემპიონი და 1938 წლის მსოფლიო ჩემპიონი იტალიის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში. სათამაშო კარიერის დასრულების შემდეგ მუშაობდა საფეხბურთო მწვრთნელად.

კარიერა
საკლუბო კარიერა
პიეტრო რავა „იუვენტუსის“ შემადგენლობაში პირველად 1935 წლის 3 ნოემბერს, „ფიორენტინას“ წინააღმდეგ გამართულ შეხვედრაში გამოვიდა მოედანზე. მატჩი ფრედ 1:1 დამთავრდა. მომდევნო შეხვედრა, რომელშიც მან მიიღო მონაწილეობა 1936 წლის თებერვალში გაიმართა. ამის შემდეგ მან კლუბის ძირითად შემადგენლობაში დაიმკვიდრა ადგილი. იმავე წელს იგი მოწვევას იღებს იტალიის ნაკრების მთავარი მწვრთნელის — ვიტორიო პოცოსგან 1936 წლის ბერლინის ოლიმპიადაზე მონაწილეობის მისაღებად.

საკლუბო სტატისტიკა
სანაკრებო კარიერა
1935–1946 წლებში იტალიის ეროვნული ნაკრების ღირსებას იცავს, რომლის შემადგენლობაში 31 შეხვედრას ატარებს.
სტატისტიკა
მსოფლიო ჩემპიონატზე
პიეტრო რავამ 1938 წლის მსოფლიო ჩემპიონატის 4 შეხვედრაში მიიღო მონაწილეობა.

მიღწევები
საკლუბო
იუვენტუსი
სერია 
ჩემპიონი: 1949–50
ვიცე-ჩემპიონი: 1937–38, 1946–47
იტალიის თასი
თასის მფლობელი: 1937–38, 1941–42
სანაკრებო
იტალია
ოლიმპიური ჩემპიონი: 1936
მსოფლიო ჩემპიონი: 1938

ინდივიდუალური
მსოფლიო ჩემპიონატის სიმბოლური ნაკრების წევრი: 1938
კლაუდიო სალა

კლაუდიო სალა (; დ. 8 სექტემბერი, 1947, მაკერიო, ლომბარდია, იტალია) — იტალიელი ფეხბურთელი, ნახევარმცველი. იცავდა „მონცას“, „ნაპოლის“, „ტორინოს“, „ჯენოასა“ და იტალიის ეროვნული ნაკრების ღირსებას. იტალიის ჩემპიონი, ვიცე-ჩემპიონი, სამგზის ბრინჯაოს პრიზიორი და იტალიის თასის მფლობელი „ტორინოს“ შემადგენლობაში. 1978 წლის არგენტინის მსოფლიო ჩემპიონატის მონაწილე იტალიის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში. სათამაშო კარიერის დასრულების შემდეგ მუშაობდა საფეხბურთო მწვრთნელად.

სანაკრებო კარიერა
1971–1978 წლებში იტალიის ეროვნული ნაკრების ღირსებას იცავს, რომლის შემადგენლობაში 18 შეხვედრას ატარებს.
სტატისტიკა
მსოფლიო ჩემპიონატზე
კლაუდიო სალამ 1978 წლის მსოფლიო ჩემპიონატის ორ შეხვედრაში მიიღო მონაწილეობა.

მიღწევები
საკლუბო
ტორინო
სერია 
ჩემპიონი: 1975–76
ვიცე-ჩემპიონი: 1976–77
ბრინჯაოს პრიზიორი: 1971–72, 1977–78, 1979–80
იტალიის თასი
თასის მფლობელი: 1970–71
ინდივიდუალური
იტალიის წლის საუკეთესო ფეხბურთელი -ს ვერსიით: 1976, 1977
პატრიციო სალა

პატრიციო სალა (; დ. 16 ივნისი, 1955, ბელუსკო, ლომბარდია, იტალია) — იტალიელი ფეხბურთელი, ნახევარმცველი. იცავდა „მონცას“, „ტორინოს“, „სამპდორიას“, „ფიორენტინას“, „პიზას“, „ჩეზენას“, „პარმას“, „სოლბიატეზეს“ და იტალიის ეროვნული ნაკრების ღირსებას. იტალიის ჩემპიონი, ვიცე-ჩემპიონი და ორგზის ბრინჯაოს პრიზიორი „ტორინოს“ შემადგენლობაში. 1978 წლის არგენტინის მსოფლიო ჩემპიონატის მონაწილე იტალიის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში. სათამაშო კარიერის დასრულების შემდეგ მუშაობდა საფეხბურთო მწვრთნელად.

სანაკრებო კარიერა
1976–1980 წლებში იტალიის ეროვნული ნაკრების ღირსებას იცავს, რომლის შემადგენლობაში 8 შეხვედრას ატარებს.

სტატისტიკა
მსოფლიო ჩემპიონატზე
პატრიციო სალამ 1978 წლის მსოფლიო ჩემპიონატის ერთ შეხვედრაში მიიღო მონაწილეობა.

მიღწევები
საკლუბო
ტორინო
სერია 
ჩემპიონი: 1975–76
ვიცე-ჩემპიონი: 1976–77
ბრინჯაოს პრიზიორი: 1977–78, 1979–80
პლუმების ტექტონიკა

პლუმების ტექტონიკა, პლუმ-ტექტონიკა — გეომეცნიერების თეორია, რომლის თანახმად დედამიწის მანტიაში არსებობს პლუმები — ცხელი მანტიური ნაკადები, რომლებიც დედამიწის ზედაპირთან მიახლოებისას, კერძოდ, დედამიწის ქერქსა და ზედა მანტიაში ქმნიან ლღობის კერებსა და განსაზღვრული გეოქიმიური ტიპების ვულკანიზმს, რასაც თან სდევს ბაზალტების ხანმოკლე ამონთხევა ან ვულკანთა ჯაჭვების წარმოქმნა. პლუმების ტექტონიკა წარმოადგენს დედამიწის ლითოსფეროში არსებული მაგმური და ტექტონიკური პროცესების ერთობლიობას, რომელიც განპირობებულია მასზე მანტიური პლუმების ზემოქმედებითა და აგრეთვე გეოლოგიური კონცეფციით, რომელიც ხსნის ამ პროცესებს. პლუმების ტექტონიკის მნიშვნელოვანი შემადგენელი ნაწილია ეგრეთ წოდებული პლუმური მაგმატიზმი, რომელიც შეიცავს ინტრუზიას დედამიწის ქერქისა და მანტიის საზღვრის გასწვრივ და დედამიწის ქერქში, ბაზალტების (ხშირად ტუტე შედგენილობის) ამონთხევას ზედაპირზე.

ლითოსფერული ფილების კონტინენტური ნაწილის ფარგლებში მანტიური პლუმის თავზე წარმოიქმნება ტრაპული პროვინციები; ფილების ოკეანურ ნაწილში — შიდაფილური ოკეანური ბაზალტური პლატო დედამიწის ქერქის გაზრდილი სიმძლავრით ან წყალქვეშა ვულკანებისა და ვულკანური კუნძულების ჯაჭვებით. მანტიური პლუმების აზევებას უკავშირებენ კონტინენტის პასიური კიდის წარმოქმნას. პლუმების ტექტონიკის გამოვლინება დიდ როლს თამაშობს კონტინენტური და ოკეანური ლითოსფეროს მასების შეზრდაში. გარდა ამისა, პლუმების ტექტონიკას მიაკუთვნებენ ზოგიერთ შიდაფილურ ტექტონიკურ პროცესს, მათ შორის დედამიწის ქერქის შიდაფილურ აზევებებსა და კონტინენტურ რიფტულ სისტემებს.

მანტიური პლუმების აზევება საბოლოო ჯამში ხელს უწყობს ლითოსფერული ფილების გაპობასა და სპრედინგის ღერძის წარმოქმნას. შესაძლოა, რომ მანტიური პლუმები არსებით გავლენას ახდენენ კონვექციური უჯრედების გარდაქმნაზე დედამიწის მანტიაში. პლუმების ტექტონიკა მნიშვნელოვან როლს თამაშობს დედამიწის გეოდინამიკაში პალეოარქეულიდან მოყოლებული, შესაძლოა, უფრო ადრეული დროიდანაც. ჩვეულებრივ, ითვლება, რომ გლობალური მანტიური კონვექცია, რომელიც წარმოადგენს ლითოსფერული ფილების მოძრაობის მთავარ მექანიზმს და მანტიური პლუმების აზევება არსებობს ერთდროულად და პლუმების ტექტონიკა ავსებს ფილების ტექტონიკას. რიგი მკვლევრის აზრით, ფილების ტექტონიკა და პლუმების ტექტონიკა დროში ცვლიან ერთმანეთს.
გივი გოგიჩაიშვილი

გივი სიმონის ძე გოგიჩაიშვილი (დ. 23 ივნისი, 1918, ზუგდიდი — გ. 17 იანვარი, 1977, თბილისი) — ქართველი მწერალი.

პირველი მოთხრობა „გადამწყვეტი შამათი“ 1944 წელს გამოაქვეყნა, მოთხრობების პირველი კრებული „ცისარტყელა“ – 1953 წელს. ავტორია რომანებისა: „პირველი დღეები“, (1959); „გაზაფხულიდან გაზაფხულამდე“, (1965); „სამაია“, (1975) და მოთხრობათა კრებულებისა. მარტინა მინტეგი-ბილბაოსთან ერთად თარგმნა ბ. პერეს გალდოსის, რ. პანილიას თხუზულებები. გოგიჩაიშვილის რამდენიმე რომანი და მოთხრობა თარგმნილია რუსულ, უკრაინულ, აზერბაიჯანულ და სხვა ენებზე.
მსხლები (ახალგორის მუნიციპალიტეტი)

მსხლები — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, სამხრეთ ოსეთის დროებითი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულის ახალგორის მუნიციპალიტეტში, წინაგრის თემში. მდებარეობს მდინარე ლეხურის (მტკვრის მარცხენა შენაკადი) მარჯვენა მხარეს. ზღვის დონიდან 920 მეტრი, ახალგორიდან 54 კმ, კასპიდან (უახლოესი რკინიგზის სადგური) 21 კმ.

ისტორია
რუსეთის იმპერიის შემადგენლობაში ყოფნის დროს შედიოდა თბილისის გუბერნიის გორის მაზრაში. საქართველოს სსრ ადმინისტრაციული დაყოფით — სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის ლენინგორის რაიონის წინაგრის სოფსაბჭოში. ქართულ-ოსური კონფლიქტის დაწყების შემდეგ, 1992 წლიდან, სოფელს ვერ აკონტროლებდა საქართველოს ცენტრალური ხელისუფლება. 2008 წლის აგვისტოს ომის შემდეგ ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ და დე ფაქტოდ შედის არაღიარებული ე. წ. „სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკის“ ლენინგორის რაიონის შემადგენლობაში. 1959 წელს (ამ დროს შედიოდა ცხილონის სოფსაბჭოში) სოფელში ცხოვრობდა 181 კაცი, რომელთაგან უმრავლესობა იყო ოსი. დე ფაქტო სამხრეთ ოსეთის მიერ 2015 წელს ჩატარებული აღწერის მიხედვით მსხლების მოსახლეობას 9 კაცი (3 მამაკაცი და 6 ქალი) შეადგენდა.

ღირსშესანიშნაობები
კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლებიდან აღსანიშნავია მსხლების წმინდა გიორგის ეკლესია და კვირაცხოვლის ნაეკლესიარი.
გიორგი გოგიჩაიშვილი (ტელემექანიკოსი)

გიორგი გიორგის ძე გოგიჩაიშვილი (დ. 20 იანვარი, 1941, ბათუმი) — ქართველი ავტომატიკისა და ტელემექანიკის სპეციალისტი. საქართველოს მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი (2009). ტექნიკურ მეცნიერებათა დოქტორი (1983), პროფესორი (1985).

ბიოგრაფია
1963 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი ავტომატიკისა და ტელემექანიკის სპეციალობით. 1971 წელს მუშაობა დაიწყო ინსტიტუტის ინფორმატიკისა და მართვის სისტემების ლაბორატორიაში, შემდგომ – საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის ახალდაარსებულ ინფორმატიკისა და მართვის ავტომატიზებული სისტემების კათედრაზე. გოგიჩაიშვილი არის ამ კათედრის ერთ-ერთი დამაარსებელი. 1991-2007 წლებში იყო ამავე კათედრის გამგე. 2007 წლიდან არის საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის ორგანიზაციული მართვის დეპარტამენტის უფროსი. გოგიჩაიშვილის სამეცნიერო კვლევის ძირითადი მიმართულებაა მართვის ავტომატიზებული სისტემების, მ. შ. ინტელექტუალური სისტემების დაპროექტების მეთოდოლოგიისა და ტექნოლოგიის სრულყოფა სრულიად ახალი პრინციპების გამოყენებით. ეს პრინციპები საფუძვლად დაედო მისი ხელმძღვანელობით დამუშავებულ და დანერგილ მართვის ავტომატიზებულ სისტემას ქიმიური ბოჭკოების ექსტრაქციის პროცესების მართვისათვის, ასევე რობოტტექნიკურ კომპლექსს ანოდირებული ფირფიტების წარმოებაში. გოგიჩაიშვილი ასევე იკვლევს გადაწყვეტილებათა მიღების ინტელექტუალური სისტემების დამუშავების ახალ მეთოდებსა და მოდელებს, რომლებიც საფუძვლად დაედო მეურნეობის სხვადასხვა დარგში მართვის ავტომატიზებულ და ექსპერტულ სისტემებს. გამოქვეყნებული აქვს მრავალი სამეცნ. ნაშრომი, 17 სახელმძღვანელო, 5 მონოგრაფია, მიღებული აქვს რამდენიმე საავტორო მოწმობა და პატენტი გამოგონებებზე. დაჯილდოებულია ღირსების ორდენითა (2002) და გ. ნიკოლაძის მედლით (2006).
კარლო მადერნა

კარლო მადერნა (მოდერნო) იტალ. , ; დ. 1556— გ. 1629) — შვეიცარიელ-იტალიელი არქიტექტორი,
სწავლობდა ბიძებთან - ჯერ დომენიკო, შემდეგ ჯოვანი ფონტანასთან.

მოდერნო რომში ჩამოვიდა ლომბარდიიდან საუკუნის 80-წლებში, დაიწყო მუშაობა ქვისმთლელად თავის ბიძასთან, ჯოვანისთან ერთად, აშენებდა წყილსგაყვანილობას და შადრევნებს. ერთ-ერთი მათ განი არის მარჯვენა შადრევანი წმინდა პეტრეს მოედანზე 1613წ. მადერნამ ასევე დაასრულა კონსტრუქციების მთელი რიგი , რომელთა მშენებლობა დაიწყეს სხვა ხუროთმოძღვრებმა: მაგალითად, პალაცო კიჯი ჯაკომო დელა პორტას შემდეგ - მშენებლობა დასრულდა 1630 წლისთვის.

კარლო მადერნას პირველი დამოუკიდებელი ნამუშევარია სანტა-სუსანას ეკლესიის ფასადის შექმნა. ტაძრის ფასადი იყოფა ორ რიგად. ქვედა იარუსი ნახევარ სვეტებით არის გაფორმებული. არქიტექტორმა აქ პირველად გამოიყენა ბალუსტრადები. ნახევარ-სვეტები ხაზს უსვამენ შენობის ვერტიკალურ ღერძს. დეკორატიული ელემენტები და ქანდაკებები გამოხატავენ ფორმებს. შემდეგ მადერნომ 1605 წელს იმუშავა სანტა მარია დელა ვიტორიას ეკლესიის ინტერიერზე. ასევე არქიტექტორმა დაამთავრა წმინდა პეტრეს ბაზილიკა 1605-1613წწ. მან შეცვალა ტაძრის ცენტრალური გეგმის იერსახე, გააფართოვა მისი ნავი და სამლოცველო, ბერძნულიდან გააკეთა ლათინური ჯვარი. ფასადი გახდა დომინანტი ტაძრის სხვა არქიტექტურულ ელემენტებთან შედარებით. სადაც შემდგომ განათავსეს კურთხევის ლოჟა პაპისთვის.
ნიკოლოზ გოგიჩაიშვილი

ნიკოლოზ ივანეს ძე გოგიჩაიშვილი (დ. 7 მაისი, 1903, სოფ. ნიგვზიანი, ოზურგეთის მაზრა — გ. 14 აპრილი, 1945, ჩეხოსლოვაკია, დაკრძალულია კიევში) — საბჭოთა კავშირის გმირი (13 დეკემბერი, 1942). წოდება მიენიჭა მსოფლიო ომში კავკასიის დაცვის დროს გამოჩენილი მამაცობისათვის. 1944 წელს კარპატებში იბრძოდა, დაიღუპა პრაღის მისადგომებთან. დაჯილდოებულია დიდების ორდენით და სხვა საბრძოლო ორდენებით.
გიორგი გოგიჩაძე

გიორგი კონსტანტინეს ძე გოგიჩაძე (დ. 28 ოქტომბერი, 1941, თბილისი) — ქართველი ბიოლოგი. ბიოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი (1983), პროფესორი (1991), ევროპის სამედიცინო ონკოლოგიის საზოგადოების საპატიო წევრი.

ბიოგრაფია
1964 წელს დაამთავრა თსუ-ის ბიოლოგიის ფაკულტეტი. 1964-1966 წლებში მუშაობდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ბოტანიკისა და თბილისის ონკოლოგიის სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტებში სხვადასხვა სამეცნიერო თანამდებობაზე, 1970-1994 წლებში – ჰემატოლოგიისა და სისხლის გადასხმის სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტში ელექტრონული მიკროსკოპიის ლაბორატორიის ხელმძღვანელად. გოგიჩაძე იკვლევს სიმსივნური ზრდის უჯრედულ მექანიზმებს, ისევე როგორც შეძენილი იმუნოდეფიციტის სინდრომის (შიდსის) განვითარების შესაძლებლობებს. 2005-2007 იყო თსსუ-ის ფსიქოთერაპიისა და ფსიქოსომატური მედიცინის ფაკულტეტის დეკანის მოადგილე. 2007 წლიდან ამავე ინსტიტუტის მიკრობიოლოგიისა და იმუნოლოგიის დეპარტამენტის ხელმძღვანელია. ეწევა აგრეთვე პედაგოგიურ საქმიანობას, არის თსსუ-ის ბიოლოგიის, სამედიცინო გენეტიკისა და მიკრობიოლოგიის კათედრის პროფესორი. გოგიჩაძე ავტორია სამედიცინო ტერმინოლოგიის ქართულ-ინგლისურ- რუსულლათინური ლექსიკონის და 4 გამოგონებისა.
გულადი გოგმაჩაძე

გულადი ჯემალის ძე გოგმაჩაძე (დ. 17 თებერვალი, 1962, სოფ. გვარა, ახლანდ. ქობულეთის მუნიციპალიტეტი) — ქართველი აგროინჟინერი. სოფლის მეურნეობის მეცნიერებათა დოქტორი (1997), პროფესორი (2005).

ბიოგრაფია
1987 წელს დაამთავრა საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტი, 1987-1992 წლებში მუშაობდა ქობულეთის აგროსამრეწველო გაერთიანებაში, ეწეოდა სამეცნიერო-პედაგოგიურ მოღვაწეობას ბათუმის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ბიოლოგიის ფაკულტეტზე; 1993-1999 წლებში მუშაობდა კომერციულ სტრუქტურებში. 2000 წლიდან იყო რუსეთის ფედერაციის სახელმწიფო დუმის ექსპერტი სურსათის უსაფრთხოების საკითხებში. 2002 წლიდან სახელმწიფო ფედერალურ უნიტარული საწარმოს – „სრულიად რუსეთის ინფორმატიზაციის, აგრონომიისა და ეკოლოგიის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის“ გენერალური დირექტორია. 2004 წლიდან მოღვაწეობს მ. ლომონოსოვის სახელობის მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ნიადაგმცოდნეობის ფაკულტეტზე. გოგმაჩაძის სამეცნიერო ინტერესების სფეროა: სიმინდის მოყვანის ტექნოლოგიის შემუშავება საქართველოს ტყის მურა და მდელო-ჭაობის ნიადაგებზე, გამოკვლევები სასოფლო-სამეურნეო სავარგულების ეკოლოგიურ მდგომარეობის აგრომონიტორინგის პრობლემებზე, ადაპტურლანდშაფტური მიწათმოქმედების ბიოლოგიზაციის მოქმედების შეფასება ნიადაგის ნაყოფიერებასა და სხვადასხვა აგროფიტოცენოზებზე, მიწის ნაყოფიერების შეფასების ახალი მეთოდების დანერგვა. ავტორია მრავალი სამეცნიერო ნაშრომისა (მ.შ. 5 მონოგრაფია). გოგმაჩაძე შეყანილია ენციკლოპედიაში „რუსეთის თვალსაჩინო მოღვაწეები“ (2007).
გოგოლაძე

საკუთარი სახელი გოგოლაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

დერმიშა გოგოლაძე — ისტორიკოსი
ვაჟა გოგოლაძე — ლოტბარი
ვასილ გოგოლაძე — ბიბლიოგრაფი, პუბლიცისტი
ვახტანგ გოგოლაძე — მათემატიკოსი
ვლადიმერ გოგოლაძე — სპორტსმენი (სპორტული ტანვარჯიში)
თენგიზ გოგოლაძე — მწერალი
კაპიტონ გოგოლაძე — ჟურნალისტი
კობა გოგოლაძე — სპორტსმენი (კრივი)
ლერი გოგოლაძე — მათემატიკოსი, სპორტსმენი (წყალბურთი)
ლიანა გოგოლაძე — მეცნიერი, მუსიკოსი, პედაგოგი და ხელოვნებათმცოდნე
ვახტანგ გოგოლაძე

ვახტანგ გიორგის ძე გოგოლაძე (დ. 31 მარტი, 1909, ქ. რკვია, ახლანდ. აზერბაიჯანის რესპუბლიკა — გ. 17 ივნისი, 1961, დაბა წაღვერი, ბორჯომის რაიონი) — ქართველი მათემატიკოსი. ფიზიკა-მათემატიკის მეცნიერებათა დოქტორი (1945), პროფესორი (1947).

ბიოგრაფია
1929 წელს დაამთავრა თსუ. 1947 წლიდან იყო მოსკოვის ჩარხსაშენი ინსტიტუტის უმაღლესი მათემატიკის კათედრის გამგე. იკვლევდა ჰიპერბოლური ტიპის კერძოწარმოებულიან განტოლებათა თეორიის, თეორიულ სეისმოლოგიისა და სხვ. საკითხებს.
სერჯო ბრიო

სერჯო ბრიო (; დ. 19 აგვისტო, 1956, ლეჩე, იტალია) — იტალიელი ფეხბურთელი, მცველი. იცავდა „ლეჩეს“, „პისტოიეზეს“ და „იუვენტუსის“ ღირსებას. იტალიის ოთხგზის ჩემპიონი და იტალიის თასის სამგზის მფლობელი, თასების მფლობელთა თასისა (1984) და უეფა-ს სუპერთასის მფლობელი (1984), ევროპის ჩემპიონთა თასის მფლობელი (1985) და ფინალისტი (1983), საკონტინენტთაშორისო თასისა (1985) და უეფა-ს თასის (1990) მფლობელი „იუვენტუსის“ შემადგენლობაში. ფეხბურთის ისტორიაში იგი ერთ-ერთია იმ ექვსი ფეხბურთელიდან, რომელთაც ევროპული კლუბებისთვის არსებული ყველა ოფიციალური საერთაშორისო საფეხბურთო ტურნირი აქვთ მოგებული.

კარიერა
სერჯო ბრიოს საფეხბურთო კარიერის დასაწყისი მშობლიური ქალაქის, იმავე სახელწოდების საფეხბურთო კლუბ „ლეჩეს“ უკავშირდება.

„ლეჩეს“ შემდეგ იგი „იუვენტუსში“ გადადის, თუმცა ძირითად შემადგენლობაში ადგილის დამკვიდრებას ვერ ახერხებს და 1975–1978 წლებში იჯარით „პისტოიეზეს“ რიგებში აგრძელებს თამაშს.

1978 წლიდან „იუვენტუსში“ ბრუნდება, სადაც კარიერის დასასრულამდე თამაშობს. სწორედ ამ კლუბის სახელს უკავშირდება მისი გამორჩეული საფეხბურთო კარიერა, რომლის განმავლობაშიც თანაგუნდელებთან ერთად ყველა ეროვნულ და საერთაშორისო საფეხბურთო ტიტულს ისაკუთრებს.

წლების განმავლობაში იგი კლუბის ყველა დროის უდიდესი მცველების — გაეტანო შირეას, კლაუდიო ჯენტილეს და ანტონიო კაბრინის მხარდამხარ იცავდა „იუვენტუსის“ ღირსებას და მის ერთ-ერთ საუკეთესო მცველად ითვლებოდა. თორმეტი სეზონის მანძილზე სერჯო ბრიომ ტურინელთა მაისურით 378 შეხვედრაში მიიღო მონაწილეობა და 24 ბურთი გაიტანა.

სათამაშო კარიერის დასრულების შემდეგ მუშაობდა საფეხბურთო მწვრთნელად. 1991–1994 წლებში იყო „იუვენტუსის“ მთავარი მწვრთნელის თანაშემწე, 1995–1996 წლებში კი „კალიარის“ მთავარი მწვრთნელის თანაშემწე. 2003–2004 წლებში ბელგიური საფეხბურთო კლუბის „მონსის“ მთავარ მწვრთნელად მუშაობდა.

მიღწევები
საკლუბო
იუვენტუსი
სერია : 1980–81, 1981–82, 1983–84, 1985–86
იტალიის თასი: 1978–79, 1982–83, 1989–90
თასების მფლობელთა თასი: 1983–84
უეფა-ს სუპერთასი: 1984
ევროპის ჩემპიონთა თასი: 1984–85
საკონტინენტთაშორისო თასი: 1985
უეფა-ს თასი: 1989–90
გიული გოგოლი

გიული ივლიანეს ძე გოგოლი (დ. 23 თებერვალი, 1945, სენაკი) — ქართველი ზოოტექნიკოსი. სოფლის მეურნეობის მეცნიერების დოქტორი (1992), პროფესორი (2000).

ბიოგრაფია
1972 წელს დაამთავრა საქართველოს ზოოტექნიკურ-სავეტერინარო სასწავლო-კვლევითი ინსტიტუტი. 1976-1991 წლებში იყო საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ზოოლოგიის ინსტიტუტში მეძროხეობის განყოფილების გამგე, 1991-2006 წლებში – საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის მეცხოველეობის ბიოლოგიის საფუძვლების სამეცნიერო-კვლევითი სექტორის ხელმძღვანელის მოადგილე სამეცნიერო დარგში. 1994-2006 წლებში ეწეოდა სამეცნიერო-პედაგოგიურ მოღვაწეობას საქართველოს ზოოტექნიკურ-სავეტერინარო სასწავლო-კვლევით ინსტიტუტში. 1995-2005 წლებში ხელმძღვანელობდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის გრანტების პროექტს. 2006 წლიდან საქართველოს სახელმწიფო აგრარული უნივერსიტეტის ასოცირებული პროფესორია, 2007 წლიდან – მ. რჩეულიშვილის სახელობის მეცხოველეობის ბიოლოგიურ საფუძვლების ინსტიტუტის დირექტორი. გოგოლი მუშაობს ძროხის ადაპტაცია-აკლიმატიზაციის, ჯიშთაშორისი და სახეობათაშორისი ჰიბრიდიზაციის პრობლემებზე, ასევე სწავლობს მეცხოველეობის პროდუქტების წარმოებისა და გადამუშავების ტექნოლოგიურ საკითხებს. ავტორია მრავალი სამეცნიერო ნაშრომის (მ. შ. 12 მონოგრაფია და 3 სახელმძღვანელო). მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები.
მამია გოგოლიშვილი

მამია ალექსის ძე გოგოლიშვილი (დ. 16 სექტემბერი, 1914, სოფ. ბობოყვათი, ახლანდ. ქობულეთის მუნიციპალიტეტი — გ. 6 აგვისტო, 2006, თბილისი) — ქართველი აგრონომი. საქართველოს სოფლის მეურნეობის მეცნიერებათა აკადემიის ნამდვილი წევრი (1992). სოფლის მეურნეობის მეცნიერებათა დოქტორი (1961), პროფესორი (1962), საქართველოს მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე (1979).

ბიოგრაფია
1938 წელს დაამთავრა საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტის სუბტროპიკული ფაკულტეტი. 1938-1954 წლებში ეკავა სხვადასხვა საპასუხისმგებლო თანამდებობა, მ.შ. 1947-1953 წლებში იყო აჭარის ასსრ მინისტრთა საბჭოს თავმჯდომარე. 1953-1989 წლებში იყო საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ცენტრის ბოტანიკური ბაღის დირექტორი და ამიერკავკასიის ბოტანიკური ბაღების საბჭოს თავმჯდომარე, 1989-1994 წლებში – ბოტანანიკური ბაღის დირექციის მრჩეველი, 1958-1989 წლებში – ბოტანიკური ბაღების მსოფლიო ასოციაციის წევრი, 1962-1994 წლებში – საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტის მეხილეობის კათედრის გამგე, 1994-1998 წლებში – საქართველოს სოფლის მეურნეობის მეცნიერებათა აკადადემიის აჭარის რეგიონული სამეცნიერო ცენტრის თავმჯდომარე. 1994-2004 წლებში იყო საქართველოს აგრარული უნივერსიტეტის ბათუმის სახელმწიფო სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტის აგრობიოლოგიის ფაკულტეტის სუბტროპიკული და მრავალწლოვანი კულტურების კათედრის გამგე. გოგოლაშვილმა გამოიკვლია მულჩის გავლენა ციტრუსებისა და ყურძნის მოსავლიანობაზე. ავტორია რამდენიმე მონოგრაფიული ნაშრომისა. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები, მ. შ. ღირსების ორდენი (1999).
პლატონ გოგორიშვილი

პლატონ ვლადიმერის ძე გოგორიშვილი (დ. 25 აგვისტო, 1899, სოფ. ბზვანი, ახლანდ. ვანის მუნიციპალიტეტი — გ. 20 მაისი, 1977, თბილისი) — ქართველი ქიმიკოსი. ტექნიკურ მეცნიერებათა დოქტორი (1954), პროფესორი (1956), საქართველოს მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე (1961), საქართველოს სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი (1980, გარდაცვალების შემდეგ; სხვებთან ერთად).

ბიოგრაფია
1928 წელს დაამთავრა თსუ. 1930 წელს მუშაობა დაიწყო საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის პ. მელიქიშვილის სახ. ფიზიკისა და ორგანული ქიმიის ინსტიტუტში (1934 წლიდან – ლაბორატორიის გამგე). 1929-1972 წლებში პედაგოგიურ მოღვაწეობას ეწეოდა საქართველოს პოლიტექნიკურ ინსტიტუტში. იყო თბილისის სტომატოლოგიური ინტსტიტუტის არაორგანული ქიმიის კათედრის გამგე (1935-1948). საფუძველი ჩაუყარა საქართველოში კომპლექსნაერთთა კვლევას, დაამუშავა და წარმოებაში დანერგა ნაბურღი წყლებიდან იოდის მიღების ახალი მეთოდი, შეიმუშავა მადნეულის სპილენძის სულფიდური მადნების გადამუშავების ავტოკლავურ-ჰიდრომეტალურგიული მეთოდი. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები.
კარლო გოგოძე

კარლო იოსების ძე გოგოძე (დ. 8 მაისი, 1909, სამტრედია — გ. 3 იანვარი, 1977, თბილისი) — ქართველი კინოკრიტიკოსი, დრამატურგი, პედაგოგი. საქართველოს ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1966).

ბიოგრაფია
1929-1930 წლებში სწავლობდა სახკინმრეწვის კინომსახიობთა სკოლაში. 1935 წელს დაამთავრა საკავშირო კინემატოგრაფიის სახელმწიფო ინსტიტუტის სასცენო ფაკულტეტი. გოგოძე ავტორი და თანაავტორია მხატვრული ფილმების სცენარებისა: „დაკარგული სამოთხე“ (1940, ვ. კარსანიძესთან ერთად), „დაგვიანებული სასიძო“ (1939), „ქაჯანა“ (1941 ნ. ლომოურის მოთხრობის მიხედვით), „მაგდანას ლურჯა“ (1955, ე. გაბაშვილის მოთხრობის მიხედვით), „მაიაკოვსკი იწყებოდა ასე...“ (1958, კ. პიპინაშვილთან ერთად) და სხვ. მისივე სცენარებით გადაიღეს მულტფილმები: „ვეფხვი და ვირი“ (1960), „ლურჯა“ (1970); დოკუმენტური ფილმები: „გენერალ-პოლკოვნიკი ლესელიძე“ (1944), „საქართველოს მზიური სანაპიროები“ (1949), „ვლადიმერ მაიაკოვსკი საქართველოში“, „ალაზნის ველი“ (1954), „ქართული ფოლადი“ (1961), „იყალთოს ნაფუძვარზე“ (1970) და სხვ. 1971-1977 წლებში ხელმძღვანელობდა თავისსავე ინიციატივით დაარსებულ კინომუზეუმს.