იოჰანეს ბაუმანი

იოჰანეს ბაუმანი (დ. 27 ნოემბერი, 1874 – გ. 8 სექტემბერი, 1953) — შვეიცარიელი პოლიტიკოსი, თავისუფალი დემოკრატიული პარტიის წევრი.

1901 წელს იგი შევიდა აპენცელ-აუსეროდენის კანტონალურ საბჭოში, ხოლო 1905-1931 წლებში იყო კანტონის მთავრობის წევრი. კანტონალურ მთავრობაში ყოფნის 26 წლის განმავლობაში იგი ხელმძღვანელობდა სამხედრო და პოლიციის სამმართველოს. 1911 წლიდან წარმოადგენდა თავის კანტონს კანტონთა საბჭოში (ზედა პალატა), რომელსაც თავმჯდომარეობდა 1920-1921 წლებში. 1934 წელს იგი გახდა აპენცელის პირველი მოქალაქე, რომელიც აირჩიეს ფედერალურ მრჩევლად; იგი ხელმძღვანელობდა იუსტიციისა და პოლიციის დეპარტამენტს 1940 წელს გადადგომამდე. ამ პერიოდში მან ხელი შეუწყო რამდენიმე მნიშვნელოვან საკანონმდებლო პროექტს, როგორიცაა სისხლის სამართლის კოდექსის უნიფიკაცია. მან ასევე მნიშვნელოვნად გააძლიერა სახელმწიფო უსაფრთხოება ნაცისტური და ფაშისტური საფრთხეების წინააღმდეგ. მეორე მხრივ, საკამათო აღმოჩნდა მისი გადაწყვეტილებები თავშესაფრის გაცემის საკითხებში მეორე მსოფლიო ომის გამო დაწყებული ლტოლვილთა კრიზისის დროს.

ბიოგრაფი
ოჯახი, სწავლა და პროფესია
იგი იყო საქარგავი მასალების მწარმოებლისა და მოგვიანებით სადაზღვევო კომპანიის ხაზინადარის, იოჰანეს ბაუმანის და ანა ალტერის ვაჟი. მისი დები, იდა და ანა ბაუმანები, მხატვრები იყვნენ. მან მკაცრი პროტესტანტული აღზრდა მიიღო. ჰერიზაუში დაწყებითი სწავლის შემდეგ, ბერნში დაამთავრა გიმნაზია. მშობლების სურვილით ბაზელის უნივერსიტეტში თეოლოგიის სწავლა დაიწყო, თუმცა ერთი სემესტრის შემდეგ სამართალზე გადავიდა. სწავლობდა ბერნის, ლაიფციგისა და ციურიხის უნივერსიტეტებში. მისი ერთ-ერთი პროფესორი იყო ოიგენ ჰუბერი, შვეიცარიის სამოქალაქო კოდექსის ავტორი. 1897 წელს ბერნში დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია რეფორმირებული ეკლესიის სამართლებრივ ისტორიაზე.

1898 წელს დაინიშნა სასამართლო მდივნად, ხოლო მომდევნო წელს ტროგენის საგამოძიებო მოსამართლედ და პოლიციის დირექტორად. 1905 წელს დაქორწინდა ჰანა ბიშოფბერგერზე, რომელთანაც ორი ქალიშვილი შეეძინა. შვეიცარიის არმიაში პირველი მსოფლიო ომის დროს მეთაურობდა ბატალიონს მაიორის ჩინით, მოგვიანებით კი პოლკოვნიკის წოდება მიიღო.

კანტონალური და ფედერალური პოლიტიკა
1905 წელს აირჩიეს აპენცელ-აუსეროდენის მთავრობაში, რის გამოც საცხოვრებლად ჰერიზაუში გადავიდა. იგი 1931 წლამდე უწყვეტად ხელმძღვანელობდა სამხედრო და პოლიციის სამმართველოს. რამდენჯერმე ეკავა ლანდამანის (კანტონის მეთაურის) პოსტი. მისი ინიციატივით შეიქმნა სიბერის დაზღვევის კანტონალური სისტემა (რომელიც 1951 წელს ეროვნულ / სისტემას შეუერთდა), რითაც მისმა კანტონმა პიონერის როლი შეასრულა შვეიცარიაში.

1911 წელს აირჩიეს კანტონთა საბჭოში, სადაც გამოირჩეოდა სისხლის სამართლის კოდექსის გაერთიანების იდეის დაცვით. 1934 წელს, ჰაინრიხ ჰებერლინისა და ჟან-მარი მიუზის გადადგომის შემდეგ, ბაუმანი ფედერალურ მრჩევლად აირჩიეს (მესამე ტურში 141 ხმით).

ფედერალური მრჩეველი
1934 წლის 1 მაისს ბაუმანმა ჩაიბარა იუსტიციისა და პოლიციის დეპარტამენტი. ნაცისტური გერმანიის მზარდი საფრთხის ფონზე, მან გააძლიერა სახელმწიფო უსაფრთხოება. 1935 წელს შეიქმნა ფედერალური პოლიციის ოფისი. 1936 წლის თებერვალში, დავოსში ვილჰელმ გუსტლოფის მკვლელობის შემდეგ, ბაუმანის მოთხოვნით ფედერალურმა საბჭომ აკრძალა ნაცისტური პარტიის საგარეო სექცია შვეიცარიაში.

ბაუმანმა აქტიური საკანონმდებლო საქმიანობა გასწია: მოხდა ალკოჰოლის შესახებ კანონისა და ვალდებულებითი სამართლის კოდექსის რეფორმა. 1938 წელს, მისი პრეზიდენტობის წელს, რეფერენდუმზე ხალხმა დაამტკიცა ერთიანი სისხლის სამართლის კოდექსი, რაც მისი კარიერის უდიდეს წარმატებად ითვლება.

თუმცა, მისი მოღვაწეობის ანალიზი ჩრდილს აყენებს მის პოლიტიკას თავშესაფრის საკითხებში. იგი ზედმეტად ენდობოდა თავის ჩინოვნიკებს და ეთანხმებოდა საგარეო საქმეთა დეპარტამენტის ხისტ პოზიციას. მაგალითად, 1938 წლის მარტში ავსტრიის ანექსიის შემდეგ, მან აღადგინა სავიზო რეჟიმი ავსტრიული პასპორტების მქონე პირთათვის, რასაც „უცხოელებით გადატვირთვის“ შიშით ამართლებდა. იმავე წლის 4 ოქტომბერს მან მხარი დაუჭირა გერმანელი ებრაელების პასპორტებში სპეციალური ნიშნის „“ შტამპის დასმას. მისი დეპარტამენტი პასუხისმგებელი იყო ომის დროს ლტოლვილთა მიღების შეზღუდვაზე, რასაც ხშირად თან ახლდა ქსენოფობიური და ანტისემიტური განწყობები პოლიციის სამმართველოს მხრიდან.

ბოლო წლები
1940 წლის 8 ნოემბერს რუდოლფ მინგერთან ერთად გამოაცხადა გადადგომის შესახებ. პენსიაზე გასვლის შემდეგ ხელმძღვანელობდა ელექტროსადგურის დირექტორთა საბჭოს და კეთილშობილური ლიტერატურის გავრცელების ასოციაციას. ცხოვრობდა ბერნში საკმაოდ განმარტოებულად. 1953 წელს მშობლიურ ჰერიზაუში დასასვენებლად დაბრუნებული, 78 წლის ასაკში ინფაქტით გარდაიცვალა.