iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
პროკლე (კონსტანტინოპოლის პატრიარქი)

პროკლე (დ. 390 ან 395 ან 370 — გ. 24 ივლისი, 447) — კონსტანტინოპოლის არქიეპისკოპოსი 434–447 წლებში. წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 20 ნოემბერი, ახალი სტილით — 3 დეკემბერი. წმიდა იოანე ოქროპირის (+407; ხს. 26 ნოემბერს) მოწაფეობისა, რომელმაც ნეტარი ჯერ დიაკვნად აკურთხა, შემდეგ კი - მღვდლად.

წმინდა პრკოლემ საკუთარი თვალებით იხილა, თუ როგორ ეცხადებოდა პავლე მოციქული წმინდა იოანე ოქროპირს მისი ეპისტოლეების თარგმანების წერისას. თავისი წმინდა მოძღვრის დახმარებით პროკლემ საოცრად გაიღრმავა საღვთო წერილის ცოდნა და ნააზრევის სრულყოფილი ფორმით გადმოცემის უნარიც შეიძინა.

იოანე ოქროპირის გადასახლებისა და მიცვალების შემდეგ კონსტანტინოპოლის წმინდა პატრიარქმა სისინიუსმა (426-427) პროკლეს ქალაქ კვიზიკის ეპისკოპოსად დაასხა ხელი, მაგრამ ერეტიკოს ნესტორიანელების გავლენით იგი ეპარქიიდან განდევეს და პროკლე დედაქალაქში დაბრუნდა. წმინდა მწყემსმთავარი კონსტანტინოპოლის ტაძრებში ქადაგებდა, მრევლს მართლმადიდებლურ სარწმუნოებაში განამტკიცებდა და უშიშრად ამხელდა უსჯულო მწვალებლობას.

პატრიარქ სისინიუსის გარდაცვალების შემდეგ კონსტანტინოპოლის საპატრიარქო ტახტზე პროკლე აღასაყდრეს. ნეტარი მამა თორმეტი წლის მანძილზე (434-447) მესაჭეობდა კონსტანტინოპოლის ეკლესიას. მისი ძალისხმევით წმინდა მეფის, თეოდოსი -ის (408-450) ზეობის ჟამს იოანე ოქროპირის წმინდა ნაწილები კომანიდან კონსტანტინოპოლში გადააბრძანეს.

პროკლეს პატრიარქობისას იმპერიას თავს დაატყდა გამანადგურებელი მიწისძვრა, რომელიც რამდენიმე თვე გრძელდებოდა. ბითვინიაში, ჰელესპონტში, ფრიგიაში მთელი ქალაქები ინგრეოდა, მდინარეები მიწის ქვეშ იკარგებოდა, ოდესღაც უწყლო ადგილებში კი დამღუპველი წყალდიდობები ხდებოდა. კონსტანტინოპოლელები პატრიარქისა და იმპერატორის წინამძღვრობით გადიოდნენ ხოლმე ქალაქიდან, პარაკლისებს აღასრულებდნენ და უფლისგან ამ არნახული უბედურების შეწყვეტას ითხოვდნენ. ერთ-ერთი ასეთი პარაკლისის დროს უჩინარმა ძალამ ერთი ბიჭუნა ჰაერში აიტაცა. შემდგომ ყმაწვილი სრულიად უვნებელი დაბრუნდა მიწაზე და შემოკრებილებს ამცნო, რომ იქ, მაღლა, მან ნახა და გაიგონა ანგელოზებრივი საგალობელი: „წმიდაო ღმერთო, წმიდაო ძლიერო, წმიდაო უკვდავო“. სამწმიდას საგალობელი მთელმა ხალხმა აიტაცა, თან დაამატა: „შეგვიწყალენ ჩუენ“ და მიწისძვრაც შეწყდა. აქედან მიეცა დასაბამი ამ ლოცვას, რომელიც ყველა ღვთისმსახურების განუყოფელ ნაწილად იქცა.

საყოველთაო სიყვარულითა და პატივისცემით მოსილი პატრიარქი ღრმად მოხუცებული მიიცვალა 447 წელს.
იოანე IV (კონსტანტინოპოლის პატრიარქი)

იოანე (გ. 595) — კონსტანტინოპოლის პატრიარქი 582-595 წლებში და მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 2 სექტემბერი, ახალი სტილით — 15 სექტემბერი.

ბავშვობიდანვე საოცარ ლტოლვას გრძნობდა მონაზვნობისკენ. კეთილმსახური ცხოვრებისთვის იგი დიაკვნად აკურთხეს, რამდენიმე ხანში კი კონსტანტინოპოლის მთავარეპისკოპოსადაც დაადგინეს. მღვდელმთავრობის წლების მანძილზე წმიდანს არ დაუგდია ცხოვრების ის წესი, რომელიც ყველაზე ასკეტი მეუდაბნოე მამებისთვის იყო დამახასიათებელი, ამიტომაც ეწოდა „მმარხველი“.

წმიდა მამა საკუთარი ცხოვრებისეული მაგალითით ასწავლიდა მორწმუნეებს ვნებების მოთოკვასა და თავის ფლობას. როდესაც კონსტანტინოპოლის მცხოვრებლებმა გადაწყვიტეს, სულთმოფენობის დღესასწაულის მიმწუხრზე დოღის ცქერით დამტკბარიყვნენ, რაც შეამცირებდა დღესასწაულის აღქმას, ნეტარი მღვდელმთავარი მუხლებზე დაეცა და მხურვალედ ილოცა, რომ უფალს მისი სამწყსოს ეს უსჯულო განზრახვა განექარვებინა. და, აი, როგორც კი კონსტანტინოპოლელებმა ასპარეზზე თავი მოიყარეს, უეცრად საშინელი ქარიშხალი ამოვარდა, ატყდა ჭექა-ქუხილი, ძლიერ წვიმას სეტყვა მოჰყვა და სანახაობაც ჩაიშალა. წმიდა იოანეს ისე უყვარდა გლახაკები, რომ უშურველად ურიგებდა მათ ყველაფერს, რაც გააჩნდა და, როდესაც მიიცვალა, ძველი სამოსლის გარდა არაფერი დარჩენია. ნეტარმა მამამ სიცოცხლეშივე მრავალი სასწაული აღასრულა. იგი ცნობილია, როგორც საეკლესიო მწერალი.
სტეფანე I (კონსტანტინოპოლის პატრიარქი)

სტეფანე (; დ. 867, კონსტანტინოპოლი — გ. 18 მაისი, 893, იქვე) — კონსტანტინოპოლის პატრიარქი 886–893 წლებში და მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღეა ძველი სტილით 17 მაისი, ახალი სტილით — 30 მაისი.

იგი იყო უმცროსი ვაჟი იმპერატორ ბასილი მაკედონელისა და ძმა იმპერატორ ლეონ ბრძენისა, მღვდლად ეკურთხა პატრიარქ ფოტიოს -ის დროს. 886 წელს პატრიარქი ფოტიოსი იძულებული გახდა მღვდელმთავრის ტახტი დაეტოვებინა. კონსტანტინოპოლის კათედრაზე არჩეულ იქნა წმინდა სტეფანე. მღვდელმთავარი აქტიურად იცავდა სამწყსოს, იყო მოწყალე, ქომაგი გაჭირვებულთა, ზრუნავდა ქვრივებზე და ობლებზე. გარდაიცვალა 893 წელს. დაასაფლავეს სიკელიის მონასტერში.
სტეფანე ახალგაბრწყინებული

ღირსი სტეფანე ახალგაბრწყინებული (გ. 912) — მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 9 დეკემბერი, ახალი სტილით - 22 დეკემბერი. კეთილმსახური კონსტანტინოპოლელი მღვდლის, ზაქარიას ძე იყო. იგი სიყრმიდანვე მოღვაწეობდა კონსტანტინოპოლის დიდი ტაძრის ღვთისმსახურთა დასში. მამის გარდაცვალების შემდეგ ღირსმა სტეფანემ დაყუდებული ცხოვრება იტვირთა და სულ უფრო და უფრო ამკაცრებდა ღვაწლს. ნეტარმა სრულყოფილების ისეთ საფეხურს მიაღწია, რომ უფალმა წმინდა მოციქულ პეტრეს და წმინდა ანტიპას (მოიხსენიება 24 აპრილს) ხილვის ღირსი გახადა. წმიდა მამა სქიმაში აღესრულა 912 წელს (სხვა ცნობით, საუკუნეში). მას „ახლადგაბრწყინებულს“ უწოდებენ, რადგან ფიცხელი ღვაწლით ძველ მოსაგრეებს მიმსგავსებულმა, დიდი მადლი მოიგო და მათ ბრწყინვალე დასს შეერთო.
დიმიტრი პოჟარსკი

დიმიტრი მიხეილის ძე პოჟარსკი (1 ნოემბერი, 1578 - 20 აპრილი (?), 1642) რიურიკების დინასტიის წარმომადგენელი.

ადრეული კარიერა
ბრძოლა ინტერვენტთა წინააღმდეგ
დიმიტრი პოჟარსკი ებრძვოდა რუსეთში შექმოჭრილ პოლონელ და შვედ ინტერვენტებს , პოჟარსკმა ნიჟნი ნოვგოროდის ერობის მმართველთან კუზმა მინინთან ერთად შექმნა სახალხო ლაშქარი. აჯანყების მონაწილეებმა მიზნად დაისახეს რუსეთის გათავისუფლება ინტერვენტებისაგან და ხელისუფლების სათავეში მყოფი ბოიარებისაგან .სახალხო ლაშქარი თანდათანობით იზრდებოდა. 1612 წელს მოლაშქრეებმა გაათავისუფლეს რუსეთის ჩრდილოეთი და მოსკოვისკენ დაიძრნენ. გააფთრებული ბრძოლების შემდეგ ინტერვენტები დამარცხდნენ.
მოსკოვის გათავისუფლება
ომის შემდგომ
ოჯახი
დიმიტრი პოჟარსკის პირველი ცოლ იყო პრასკოვია ვარფოლოვენა რომლისგანაც ჰყავდა 3 ბიჭი და 3 გოგო.
პეტრე (გარდაიცვალა 1647 წელს),
თეოდორე (გარდაიცვალა 1632 წლის 27 დეკემბერს),
ივანე (გარდაიცვალა 1668 წლის 15 თებერვალს),
ქსენია (გარდაიცვალა 1625 წლის 22 აგვისტოს. იყო მთავარ კურაკინის ცოლი)
ალექსანდრა (გარდაცვალების დრო უცნობია. იყო მთავარ პრონსკის ცოლი)
ელენე (გარდაცვალების დრო უცნობია.იყო მთავარ ლიკოვის ცოლი)

პრასკოვია ვარფოლოვენა გარდაიცვალა 1635 წლის 28 აგვისტოს. ამის შემდეგ პოჟარსკიმ ცოლად შეირთო მთავრის ასული ფეოდორა ადრეის ასული გოლიცინი .
ფოტო გალერეა
მუხაესტატე

მუხაესტატე — სოფელი საქართველოში, აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის ქობულეთის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფელი მუხაესტატე). მდებარეობს მესხეთის ქედის მთისწინეთში, მდინარე აჭყვის მარცხნივ, ზღვის დონიდან 80 მ., ქობულეთიდან 7 კმ. სოფელში გადის ქობულეთი-ოზურგეთი-საჯავახოს საავტომობილო გზა.

სახელწოდება
გადმოცემის თანახმად სოფლის სახელწოდება დაკავშირებულია ტყვეთა სყიდვასთან. ჭანიეთელი გლეხი ესტატე ბავშვებს იტაცებდა და ოსმალეთში ჰყიდდა. ერთხელ, როდესაც მუშტარი დათქმულ ადგილას არ დახვდა, მან ბავშვი მუხაზე მიაბა და ხეზე კი სახელი ესტატე ამოკაწრა, რათა მყიდველს გაეგო ბავშვი ვინ მიუყვანა და ფული ხის ფუღუროში დაეტოვებინა. წლების შემდეგ ესტატეს მღვდლისთვის აღსარებაში გაუნდია ეს ამბავი და ადგილიც დაუსახელებია. ხალხში ეს ამბავი გავრცელდა და ადგილს მუხაესტატე დაერქვა.

ისტორია
1877-1878 წლების რუსეთ-ოსმალეთის ომის დროს აქ გაჩნდა ვაჭარ-მიკიტანთა დასახლება დუქნებით და ფარდულებით.

საბჭოთა პერიოდში მუხაესტატეს სასოფლო საბჭოში შედიოდა ასევე სოფლები ზენითი, ალამბარი და ზედა კონდიდი. განვითარებული იყო მეჩაიეობა და მეციტრუსეობა, მოქმედებდა ჩაის ფაბრიკა.

დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 2045 კაცი.
ზენითი

ზენითი — სოფელი სამხრეთ-დასავლეთ საქართველოში, აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკაში, ქობულეთის მუნიციპალიტეტის ერთ-ერთი ადმინისტრაციული ერთეული.

მდებარეობს მესხეთის ქედის დასავლეთ მთისწინეთში, ზღვის დონიდან 160 მ-ზე, ქობულეთიდან 16 კმ-ში. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 764 კაცი.

ისტორია
ზენითის ტერიტორიაზე აღმოჩენილია ბრინჯაოს ხანის კოლხური კულტურის მატერიალური ძეგლები — ზენითის განძები, ასევე ელინისტური ეპოქის, დაახლ. ძვ. წ. საუკუნის ქვაში ნაკვეთი დიდი ზომის მონოლითური საწნახელი (8 × 3 მ), რაც ამ რეგიონში მევენახეობა-მეღვინეობის უძველეს ტრადიციებს ადასტურებს.

რუსეთ-ოსმალეთის 1877-1878 წლების ომის დროს, 1877 წლის მაისში მიმდინარეობდა ბრძოლები ზენითის სტრატეგიული პოზიციების ფლობისთვის. ომის შემდეგ, უკვე რუსეთის იმპერიის შემადგენლობაში მყოფი ზენითის მოსახლეობა შეადგენდა 67 ადამიანს.

საბჭოთა პერიოდში შედიოდა ქობულეთის რაიონის მუხაესტატეს სასოფლო საბჭოში, განვითარებული იყო მეჩაიეობა და მეციტრუსეობა.

დემოგრაფია
ჯიხანჯური

ჯიხანჯური — სოფელი საქართველოში, აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის ქობულეთის მუნიციპალიტეტში, ოჩხამურის თემში. მდებარეობს აჭარის მთისწინეთში, მდინარეების ჩოლოქისა და ოჩხამურის წყალგამყოფზე, ზღვის დონიდან 100 მ. ქობულეთიდან 16 კმ. ოჩხამურიდან 6 კმ. საუკუნის 70-იანი წლებიდან ჯიხანჯურიდან წაღებული ღვთისმშობლის ხატი ინახებოდა ძიმითის ეკლესიაში. 1983 წლისთვის შედიოდა ლეღვას სასოფლო საბჭოში, 1987 წლისთვის კი ოჩხამურის სადაბო საბჭოში. 2002 და 2014 წლის აღწერებით ჯიხანჯური ცალკე აღწერილი არ არის.
სკურა

სკურა — სოფელი საქართველოში, აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის ქობულეთის მუნიციპალიტეტში, ლეღვას თემში (სოფლები: ლეღვა, სკურა, ცხრაფონა). მდებარეობს მესხეთის ქედის მთისწინეთში, მდინარე ოჩხამურის ნაპირებზე, ზღვის დონიდან 160 მ., ქობულეთიდან 20 კმ., ოჩხამურიდან 10 კმ. საბჭოთა პერიოდში განვითარებული იყო მეჩაიეობა და მეციტრუსეობა. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 403 კაცი.

დემოგრაფია
ცხრაფონა

ცხრაფონა — სოფელი საქართველოში, აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის ქობულეთის მუნიციპალიტეტში, ლეღვის თემში (სოფლები: ლეღვა, სკურა, ცხრაფონა). მდებარეობს მესხეთის ქედის მთისწინეთში, მდინარე ცხრაფონის (ჩოლოქის აუზი) ხეობაში, ზღვის დონიდან 230 მ. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 698 კაცი.

დემოგრაფია
ისტორიული ძეგლები
სოფელში დგას მცირე ზომის დარბაზული ეკლესია, რომელიც 1600-1625 წლებში ააშენა მამია გურიელმა და ის ბაილეთისა და მამათის ეკლესიებთან ერთად შესწირა იერუსალიმში უფლის საფლავს.

მთლიანად დანგრეული ეკლესია ძველის საძირკველზე ხელახლა ააშენეს საუკუნის 90-იან წლებში. ეკლესიასთან ფუნქციონირებს მამათა მონასტერი.
აჭი (ქობულეთის მუნიციპალიტეტი)

აჭი — სოფელი საქართველოში, აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის ქობულეთის მუნიციპალიტეტში, ქაქუთის თემში (სოფლები: აჭი, გოგმაჩაური, ნაცხავატევი, ქაქუთი). მდებარეობს მესხეთის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე, მდინარე აჭისწყლის მარჯვენა ნაპირას, ზღვის დონიდან 300 მ., ქობულეთიდან 38 კილომეტრის დაშორებით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 253 კაცი.

დემოგრაფია
ისტორია
ისტორიულად სოფელს ზედა აჭი ეწოდებოდა და სოფელ აჭთან ერთად ოზურგეთის მაზრის ლიხაურის სასოფლო საოგადოებაში შედიოდა. 1930-იან წლებში სოფელი ქობულეთის რაიონის ნაწილი გახდა. საბჭოთა პერიოდში სოფელში განვითარებული იყო მეჩაიეობა.
თხუნელა (1962 წლის ფილმი)

თხუნელა — 1962 წლის ქართული საბჭოთა ფილმი, გადაღებული რეჟისორის შალვა მარტაშვილის მიერ. პირველი ჩვენება საკავშორო ეკრანებზე შედგა 1963 წელს. გადაღებულია ოთარ ჩიჯავაძის ამავე სახელწოდების პიესის მიხედვით.

როლებში
იპოლიტე ხვიჩია — სანდრო ქორიძე
მარინა თბილელი — ანა, სანდროს ცოლი
თინათინ სეფერთელაძე — ლიანა-ქალიშვილი
მედეა ჩახავა — ქეთო, ანას მეგობარი
ელენე ჩოხელი — ვარო
რამაზ ჩხიკვაძე — ადამიანი
არჩილ გომიაშვილი — ზურაბი
თამარ თეთრაძე — თეკლე
კოტე დაუშვილი — კოლ-ბის თავმჯდომარე
რევაზ ხობუა — მილიციელი
ელისაბედ ბავარიელი

ელისაბედ ბავარიელი , სრული სახელია ელისაბედ ამალია ევგენია ფონ ვიტელსბახი, ბავარიის პრინცესა , აგრეთვე ცნობილია, როგორც ავსტრიის იმპერატრიცა ელისაბედი , მეტსახელად იმპერატრიცა სისი (; დ. 24 დეკემბერი, 1837, მიუნხენი, ბავარია ― გ. 10 სექტემბერი, 1898, ჟენევა, შვეიცარია) ― ბავარიელი პრინცესა ვიტელსბახების დინასტიიდან, პრინც მაქსიმილიან იოზეფის ასული და ბავარიის მეფე მაქსიმილიან -ის შვილიშვილი. ავსტრია-უნგრეთის იმპერატრიცა 1854-1898 წლებში და ასევე ლომბარდო-ვენეციის უკანასკნელი დედოფალი 1854-1866 წლებში. იმპერატორ ფრანც იოზეფ -ის მეუღლე.

იგი ბავარიის სამეფო კარზე იზრდებოდა, სანამ თექვსმეტი წლის ასაკში არ დაქორწინდა იმპერატორ ფრანც იოზეფზე. ქორწინების შემდეგ იგი ჰაბსბურგთა კონსერვატიულ სამეფო კარზე აღმოჩნდა, რისთვისაც მოუმზადებელი იყო და ბევრი ამისთვის შეუფერებლად მიიჩნევდა. ქორწინების დასაწყისი ხასიათდებოდა მისი უთანხმოებით დედამთილთან, ერცჰერცოგინია სოფიასთან, რომელმაც მისი უფროსი ქალიშვილების აღზრდა თავის თავზე იკისრა, მათგან უფროსი კი გარდაიცვალა. სამეფო კარზე მისი მდგომარეობა მხოლოდ მემკვიდრის, კრონპრინც რუდოლფის გაჩენამ გააუმჯობესა, თუმცა მისი ჯანმრთელობა დამძიმდა, გამოსაჯანმრთელებლად კი უნგრეთში გაემგზავრა. ამ პერიოდში მან მნიშვნელოვანი კავშირები შექმნა უნგრეთში, რაც შემდეგ დაეხმარა მის მეუღლეს ავსტრია-უნგრეთის იმპერიის შექმნაში.

1889 წელს მისმა ერთადერთმა ვაჟმა თავის საყვარელთან ერთად მოიკლა თავი მაიერლინგში, რაც დიდი დარტყმა იყო ელისაბედისათვის. ამის შემდეგ იგი ცხოვრების ჩვეულ რიტმს აღარც დაბრუნებია. მან თავი დაანება იმპერატრიცას მოვალეობების შესრულებას და უმეტესად ევროპაში მოგზაურობდა ხოლმე, ოღონდ ოჯახის გარეშე. 1890 წელს საბერძნეთში, კუნძულ კორფუზე ააშენა სასახლე, რომელსაც ხშირად სტუმრობდა. ამასთან ერთად, ასაკის გამო იგი სულ უფრო აკვიატებულად ზრუნავდა ახალგაზრდული ფიგურისა და სილამაზის შენარჩუნებაზე, რის გამოც მის სიცოცხლეშივე გაჩნდა მრავალი ლეგენდა. ის მუდამ აკონტროლებდა საკუთარ წონას, რის გამოც მიყვებოდა ექსტრემალურ დიეტებს. მისი კვების რაციონი მოიცავდა სალათებს, თევზს. არასდროს ჭამდა ხორცს და ტკბილეულს. ფიზიკური აქტივობით კი მუდამ დაკავებული იყო, ცხენზე ჯირითი, დილით ყოველთვის ბევრს სეირნობდა ფეხით.1897 წელს მისი და, ჰერცოგინია სოფია ბავარიელი პარიზში, საქველმოქმედო ღონისძიებაზე გაჩენილ ხანძარს ემსხვერპლა. მომდევნო, 1898 წელს კი შვეიცარიის ქალაქ ჟენევაში მოგზაურობისას იმპერატრიცა ელისაბედ ბავარიელი იტალიელმა ანარქისტმა ლუიჯი ლუჩენმა სასიკვდილოდ დაჭრა. აღსანიშნავია, რომ ელისაბედი ავსტრიის ისტორიაში ყველაზე ხანგრძლივად მოქმედი კონსორტი იყო და 44 წლის განმავლობაში უწყვეტად ეკავა იმპერატრიცის თანამდებობა.

ბიოგრაფია
ბავარიის ჰერცოგინია
ავსტრიის იმპერატრიცა
ფიზიკური რეჟიმი
სილამაზე
ქორწინება
ვაჟის გაჩენა
კორონაცია უნგრეთში
მოგზაურობა
მაიერლინგის ინციდენტი
მკვლელობა
მას შემდეგ
მემკვიდრეობა
შვილები
წინაპრები
პიერი მილიციის თანამშრომელი

პიერი მილიციის თანამშრომელი — 1965 წლის ქართული საბჭოთა ფილმი. გადაღებულია რეჟისორ დავით რონდელის მიერ. პირველი ჩვენება საკავშორო ეკრანებზე შედგა 1966 წელს.

სიუჟეტი
ჯარიდან დაბრუნებული პიერი პოლიციაში იწყებს მუშაობას, იგი მთელ ქალაქს შეუყვარდა. ჯარში წასვლამდე მას მეზობლად მცხოვრები თინა უყვარდა, რომელიც სხვა ქალაქში გადავიდა. ერთხელ სახლის ქურდობა მოხდა, პიერი დამნაშავეებმა დაჭრეს, მას საავადმყოფოში უამრავმა გულშემატკივარმა, მათ შორის თინამაც მიაკითხა, რომელიც ცნობილი მომღერალი გამხდარიყო და თავის მშობლიურ ქალაქში გასტროლებზე იყო ჩამოსული.

როლებში
იმედა კახიანი — პიერი
ლალი მესხი — ნანა
სესილია თაყაიშვილი — ლიზა
აკაკი კვანტალიანი
დოდო აბაშიძე
ალექსანდრე ჟორჟოლიანი
ბუხუტი ზაქარიაძე
იპოლიტე ხვიჩია
ვახტანგ ნინუა
კოტე თოლორაია
მაღაროულა

მაღაროულა ან მაღარაულა (მაღაროსხევი) — მდინარე საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარის დუშეთის მუნიციპალიტეტში. წარმოადგენს მდინარე ფშავის არაგვის მარჯვენა შენაკადს. მაღაროულასა და ფშავის არაგვის შესართავთან მდებარეობს სოფელი მაღაროსკარი. მაღაროულას სათავესთან, სადაც მას გომეწრულა (გომეწრის ხევი, რომელიც სოფელ გომეწარის ბოლოში უერთდება "სიმაგრეულას" – სიმაგრეულის ხევს და იქმნება მაღარაულა) ჰქვია, ორივე ნაპირზე განლაგებულია სოფელი გომეწარი.
ნორბერტო რამირეს არეასი

ნორბერტო რამირეს არეასი (; დ. 1800, ლეონი, ნიკარაგუა — გ. 11 ივლისი, 1856, იქვე) — ნიკარაგუელი პოლიტიკოსი და იურისტი. 1840 წლის 20/23 სექტემბრიდან 1841 წლის 7 იანვრამდე იყო სალვადორის პრეზიდენტი, 1849 წლის 1 აპრილიდან 1851 წლის 1 აპრილამდე — ნიკარაგუის 24-ე უმაღლესი დირექტორი.

1840 წლის 20 წექტემბერს სალვადორში, ფრანსისკო მალესპინის წინამძღოლობით აჯანყება მოეწყო პრეზიდენტ ანტონიო ხოსე კანიასის გადასაყენებლად. მას შემდეგ, რაც ხოსე დამიან ვილაკორტამ უარი თქვა თანამდებობაზე, რამირესმა სალვადორის მთავრობის წინამძღოლობა ითავა. 1840 წლის დეკემბერში, სან-სალვადორის ახლოს მდებარე ქალაქ სანტიაგო ნონუალკოში იფეთქა მთავრობის საწინააღმდეგო აჯანყება პეტრონილო კასტროს ხელმძღვანელობით. თუმცა, ეს ამბოხი მთავრობამ ჩაახშო, 1841 წლის 7 იანვარს რამირესმა ძალაუფლება დაუთმო ხუან ლინდოს.

1849 წლიდან 1851 წლამდე რამირესი იყო ნიკარაგუის უმაღლესი დირექტორი. მან 1849 წელს დადო შეთანხმება, რომელიც შემდგომში საფუძვლად დაედო კლეიტონ-ბულუერის შეთანხმებას. კლეიტონ-ბულუერის შეთანხმების ძალით აშშ-ს უფლება ეძლეოდა ჩარეულიყო ნიკარაგუის საშინაო საქმეებში.

ნორბერტო რამირეს არეასი იყო მერსედეს რამირეს დე მელენდესის მამა. თავად მერსედეს რამირესი იყო დედა კარლოს და ხორხე მელენდესებისა, რომლებიც გახდნენ სალვადორის პრეზიდენტები.
არაჟანი

არაჟანი — რძის პროდუქტი, რომელიც რძემჟავური დუღილის შედეგად მიიღება. ამზადებენ რძის ნაღებისაგან, რომელსაც პასტერიზაციის შემდეგ 18-20° აცივებენ და რძემჟავა ბაქტერიების წმინდა კულტურით ადედებენ. შედედებულსა და გაცივებულ ნაღებს ერთიდან ორ დღემდე აყოვნებენ სპეციალურ სათავსში, 2-6° ტემპერატურაზე. არაჟნის დამზადება შეიძლება აგრეთვე ახალი კარაქისა და ცხიმგაცლილი რძის ემულსიისაგან, რომელიც ხარისხით ნაღებს უახლოვდება.

არაჟანი შეიცავს ცხიმს, ცილას, ნახშირწყლებს, ვიტამინსა და თიამინს. არაჟნის ხარისხი დამოკიდებულია მის ცხიმიანობაზე. უმაღლესი ხარისხის არაჟანი 36% ცხიმს შეიცავს, პირველი ხარისხისა კი — 30%-ს. რაც უფრო ცხიმიანია არაჟანი, მით უფრო დაბალია მისი მჟავიანობა.

ამ სახით, არაჟანი გავრცელებულია ცენტრალურ და აღმოსავლეთ ევროპაში. მსგავსია დასავლეთ ევროპული კრემ ფრეშის , მაგრამ გაცილებით მსუყე და სქელია ცხიმის შემცველობის გამო და უფრო მჟავეა გემოთი. არ იჭრება ცხელ კერძში დამატებისას.
ნაგარევი

ნაგარევი — სოფელი დასავლეთ საქართველოში, იმერეთის მხარის თერჯოლის მუნიციპალიტეტში, გოდოგნის თემში. მდებარეობს იმერეთის ჩრდილოეთ მთისწინეთში. ზღვის დონიდან 100 მეტრი, თერჯოლიდან 25 კილომეტრი.

დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 279 ადამიანი.

განათლება
სოფელში არის საჯარო სკოლა. მოსწავლეების საერთო რაოდენობაა 73, მასწავლებლებისა — 18. შენობის საერთო ფართობია 934 კვ.მ. სოფელში არის საბავშვო ბაღი

ღირსშესანიშნაობები
სოფლის მიდამოებშია ნაგარევის ეხი, 1667 წელს გელათის ეპისკოპოსის გედეონის მიერ აგებული ხიდი მდინარე ჭიშურაზე. სოფლის ერთი ნაწილი ე. წ. საბანელა, წყაროებში მოხსენიებულია საუკუნეში.
ნავენახევი

ნავენახევი — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის თერჯოლის მუნიციპალიტეტში (ნახშირღელის თემი), მდებარეობს იმერეთის ჩრდილოეთ მთისწინეთში. ზღვის დონიდან 130 მეტრი, თერჯოლიდან 25 კილომეტრი, ნახშირღელიდან 2 კმ.

დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 327 ადამიანი.

მღვიმე
სოფლის ტერიტორიაზეა კარსტული მღვიმე ზღვის დონიდან 235 მეტრზე. მღვიმე ორსართულიანია, მეორე სართულზე ვრცელი დარბაზია, რომლის სიმაღლე 15 მ-ია. მღვიმე კეთილმოწყობილია.

ტრანსპორტი
სოფელი საავტომობილო გზებით უკავშირდება სოფლებს ქვედა სიმონეთი და ნახშირღელე. 2010 წლიდან მიმდინარეობს ორივე გზის რეაბილიტაცია.
ნახშირღელე

ნახშირღელე — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის თერჯოლის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფელი: ნავენახევი). მდებარეობს მდინარე ყვირილის მარჯვენა მხარეს. ზღვის დონიდან 150 მეტრი, თერჯოლიდან 20 კილომეტრი. სოფლის მიდამოებშია ქალცედონის, კირქვისა და სპონგოლითის საბადოები. სოფელში არის საექიმო ამბულატორია.

დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1432 ადამიანი.

განათლება
სოფელში არის საჯარო სკოლა. სკოლაში 261 მოსწავლე და 32 მასწავლებელია. შენობის საერთო ფართობია 3575 კვ.მ. სოფელში არის საბავშვო ბაღი.

ტრანსპორტი
სოფელში გადის საქართველოს საავტომობილო მაგისტრალი ს1, ასევე ნახშირღელე-ნავენახევის საავტომობილო გზა.
ოქონა (თერჯოლის მუნიციპალიტეტი)

ოქონა — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის თერჯოლის მუნიციპალიტეტში (ძევრის თემი). მდებარეობს იმერეთის ჩრდილოეთ მთისწინეთში, მდინარე ძევრულის მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 220 მეტრი, თერჯოლიდან 12 კილომეტრი. სოფლის ტერიტორიაზეა ჰიდროელექტროსადგური ძევრულაჰესი, იგივე ტყიბულჰესი.

დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 743 ადამიანი.
ხოსე მარია ესტრადა

ხოსე მარია ესტრადა (ესპ. , დ. 1802, გრანადა, ნიკარაგუა — გ. 13 აგვისტო, 1856, ოკოტალი, ნიკარაგუა) — ნიკარაგუის მე-2 ნიკარაგუის პრეზიდენტი.

სამოქალაქო ომის დაწყების გამო 1855 წლის 12 მარტს ფრუტო ჩამორომ ძალაუფლება გადასცა ესტრადას, რათა გაძღოლოდა სამოქალაქო ომს და დაემარცხებინა გრანადას მომდგარი აჯანყებული ლიბერალები. 1855 წლის 10 აპრილიდან იგი გახდება ნიკარაგუის დროებითი პრეზიდენტი ფრუტო ჩამოროს გარდაცვალების შემდეგ. მიუხედავად იმისა, რომ სალვადორის პრეზიდენტი ცდილობდა შეესრულებინა მედიატორის როლი დაპირისპირებულ ნიკარაგუელებს შორის, სამოქალაქო ომი მაინც გრძელდებოდა. ლიბერალებმა ვერ აიღეს გრანადა, სამაგიეროდ ამერიკელმა ავანტურისტმა უილიამ უოლკერმა აიღო ქალაქი გრანადა 1855 წლის 13 ოქტომბერს. უოლკერმა პრეზიდენტად დანიშნა პატრისიო რივასი, რომელიც უოლკერის სრული მორჩილი იყო. ესტრადა იძულებული გახდა მიეტოვებინა პრეზიდენტობა და ნიკარაგუაც. თუმცა, 1856 წელს იგი დაბრუნდება ნიკარაგუაში და სოლოტილოში მოაწყობს საკუთარი მთავრობის რეზიდენციას. ტომას მარტინესს კი დანიშნავს არმიის მთავარსარდლად. საბოლოოდ, ესტრადა ნიკასიო დელ კასტოლოს დანიშნავს ნიკარაგუის პრეზიდენტად, თუმცა მისი მთავრობა ერთ თვეში დაიშლება.
მტერჩვეული

მტერჩვეული, ტერჩოული, ძველი ოფეთი — სოფელი სამტრედიის მუნიციპალიტეტში, ოფეთის თემში, მდებარეობს იმერეთის სამხრეთ მთისწინეთში. ზღვის დონიდან 260 მეტრი, სამტრედიიდან 19 კილომეტრი. სოფელში დგას მთავარანგელოზის სახელობის საუკუნის ტაძარი. ისტორიულად ოფეთი შედიოდა საჯავახოს მხარეში. მტერჩვეულის ტერიტორიაში შედის ასევე ყოფილი სოფელი ხართაული, რომელიც ამჟამად დაცლილია მოსახლეობისგან. სოფელში გავრცელებული გვარებია: ნიკოლეიშვილი, ზაქრაძე, ქანთარია, ცხვარაძე, ცინცაძე, კანდელაკი, თევზაძე, ნადირაძე. სოფლის მახლობელ ტერიტორიაზე რამდენიმე წყალსაცავში მოწყობილია სატბორე მეურნეობა და გაშენებულია სარეწაო ჯიშის თევზები. სოფელ მტერჩვეულიდან იყვნენ სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის, კალისტრატე ცინცაძის (1866–1952) მშობლები.

დემოგრაფია
ნაბაკევი (სამტრედიის მუნიციპალიტეტი)

ნაბაკევი — სოფელი სამტრედიის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფლები: კვირიკე, ნინუაკუთხე, ჩხენიში, ხუნჯულაური). მდებარეობს იმერეთის დაბლობზე, მდინარე ცხენისწყლის მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 35 მეტრი, სამტრედიიდან 5 კილომეტრი. სოფელში დგას საუკუნის ჯვარცმის ეკლესია. სოფელი შედიოდა მიქელაძეების სათავადოში.

განათლება
1882 წელს ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების თაოსნობით გაიხსნა ორკლასიანი სასწავლებელი, რომელიც მოთავსებული იყო ერთსართულიანი ხის ექვსოთახიან შენობაში, ახლად გახსნილ სკოლაში მუშაობდა 5 მასწავლებელი. 1931 წლიდან მიენიჭა რევოლუციონერის, ვანო სტურუას სახელი. 1937 წლიდან დაწყებითი სკოლა გადაკეთდა 7 წლიან სკოლად. 1942 წლიდან 7 წლიანი სკოლა გადაკეთდა საშუალო სკოლად. 1948 წლიდან საშუალო სკოლა კვლავ გადაკეთდა 8 წლიან სკოლად, ხოლო 1952 წლიდან ისევ საშუალო სკოლად.

დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 423 ადამიანი.
ნიგორზღვა

ნიგორზღვა — სოფელი სამტრედიის მუნიციპალიტეტში, საჯავახოს თემში. მდებარეობს იმერეთის სამხრეთ მთისწინეთში. ზღვის დონიდან 120 მეტრი, სამტრედიიდან 12 კილომეტრი. სოფელში დგას საუკუნის წმინდა გიორგის სახელობის ტაძარი.

ისტორია
ფეოდალურ ხანაში სოფელი შედიოდა საჯავახოს მხარეში. 1958 წელს ქუთაისის ნ. ბერძენიშვილის სახელობის ისტორიულ-ეთნოგრაფიული მუზეუმის ექსპედიციამ სოფელ ნიგორზღვაში ჩაატარა კვლევითი სამუშაოები, რის შედეგადაც არაერთი უძველესი საყოფაცხოვრებო ნივთი და საცხოვრებელი პალატა იქნა აღმოჩენილი. აქ მოპოვებული ნივთების ნაწილი ინახება ქუთაისის სახელმწიფო ისტორიულ მუზეუმში. სოფლის ტერიტორიაზე განსაკუთრებული ყურადღება მიიპყრო დარანის გამოქვაბულთა კომპლექსმა, სადაც აღმოჩენილმა დამბაჩამ და ხანჯალმა ვარაუდი გამოიწვია, რომ გამოქვაბულები შესაძლოა თავშესაფრად ან სამალავად გამოიყენებოდა. აღნიშნული მონაცემების საფუძველზე დგინდება, რომ სოფელი ნიგორზღვა საკმაოდ ადრეული პერიოდიდან იყო დასახლებული. დარანის გამოქვაბულებს მინიჭებული ჰქონდათ ადრეული შუა საუკუნეების კულტურული ძეგლის სტატუსი და მათი მეცნიერული შესწავლა აქტიურად მიმდინარეობდა. საუკუნის 90-იანი წლების განუკითხაობამ ეს ისტორიული ძეგლი შეიწირა. სოფელში გავრცელებული გვარებია: თარგამაძე, გაგუა, ქორიძე, ჩაჩუა, ჩხაიძე, ტონია, ზამთარაძე, შანიძე, კალოიანი, თევზაძე, არდიშვილი და სხვა.

ცნობილი ადამიანები
სოფელში დაიბადა გივი გაგუა და კონსტანტინე თარგამაძე.

მოსახლეობა
2014 წლის აღწერის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 325 ადამიანი.
პატარა ეწერი

პატარა ეწერი — სოფელი სამტრედიის მუნიციპალიტეტში, ეწერის თემის ცენტრი (სოფლები: ახალსოფელი, გვიმრალა, კეჭინარი, ოჭოფა, ჯიქთუბანი).

მდებარეობს იმერეთის დაბლობზე. ზღვის დონიდან 35 მეტრი, სამტრედიიდან 6 კილომეტრი. სოფელში მოქმედებს საბავშვო ბაღი.

დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 303 ადამიანი.
მოწამეთა (ტყიბულის მუნიციპალიტეტი)

მოწამეთა — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ტყიბულის მუნიციპალიტეტში (კურსების თემი). მდებარეობს იმერეთის ჩრდილოეთ მთისწინეთში. მდინარე წყალწითელის მარჯვენა მხარეს. ზღვის დონიდან 450 მეტრი, ტყიბულიდან 33 კილომეტრი.

სოფლის მიდამოებშია მოწამეთას სამონასტრო ანსამბლი. სოფელში პერიოდულად იმართება სახალხო დღესასწაული მოწამეთობა.

დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 187 ადამიანი.