ლიდია ბეკერი

ლიდია ბეკერი (; დ. 24 თებერვალი, 1827 — გ. 18 ივლისი, 1890) — დიდი ბრიტანეთისა და ირლანდიის გაერთიანებულ სამეფოში ქალთა საარჩევნო უფლებების ადრეული მოძრაობის ლიდერი. ასევე ცნობილია როგორც მოყვარული მეცნიერი, ბიოლოგიასა და ასტრონომიაში. მან დააარსა და 1870-1890 წლებში გამოსცემდა ჟურნალს — „' “.

ბიოგრაფია
დაიბადა მანჩესტერში, კოპერ-სტრიტზე. ის თიურინგიელი ემიგრანტის ერნსტ ბეკერის უფროსი ქალიშვილი იყო. ლიდიამ იმ დროის გოგონების მსგავსად განათლება სახლში მიიღო. 1850-იანებში შეისწავლა ასტრონომია და ბიოლოგია, 1862 წელს სამეცნიერო ჟურნალში მებაღეობაზე გამოქვეყნებული წერილისთვის ოქროს მედალი მიიღო. მის განათლებაში ბიძამისს უფრო დიდ წვლილი მიუძღვის, ვიდრე მშობლებს. ხუთი წლის შემდეგ მანჩესტერში დააარსა ქალთა ლიტერატურული საზოგადოება. მას მიმოწერა ჰქონდა ჩარლზ დარვინთან, რომელსაც წერილებთან ერთად მცენარეების ნიმუშებს უგზავნიდა. მან ასევე გაუგზავნა -ის ასლი. ლიდია იყო საუკუნის ქალთაგან ერთ-ერთი, რომელმაც დარვინის ნაშრომში წვლილი შეიტანა.

1860-იანებში მან მიიღო ეროვნული ჯილდო, მცენარეთა ნიმუშების გამოშრობის ახალი მეთოდის შემუშავებისთვის, რომელიც მცენარეებისთვის ბუნებრივი ფერების შენარჩუნების შესაძლებლობას იძლეოდა. 1869 წელს ბრიტანეთის მეცნიერებათა განვითარების ასოციაციის შეხვედრისთვის მოამზადა ნაშრომი მცენარეთა სახეობების სექსუალურ განვითარებაში სოკოვან დაავადებათა ეფექტის შესახებ. მიუხედავად ბოტანიკისადმი მისი ინტერესისა მის ცხოვრებაში მთავარი როლი ქალებისთვის ხმის უფლების მინიჭებისთვის ბრძოლას ეჭირა. აქტიურად იყო ჩართული გოგონებისა და ქალებისთვის სამეცნიერო განათლების მიღების შესაძლებლობების შექმნის საქმეში.

1866 წლის შემოდგომაზე ის ესწრებოდა სოციალური მეცნიერების განვითარების ეროვნული ასოციაციის ყოველწლიურ შეხვედრას, სადაც ის აღფრთოვანდა ბარბარა ბოდიშონის ნაშრომით — „ “ („ქალების დაფინანსების მიზეზები“). მან თავი მიუძღვნა ამ საკითხის ორგანიზებას და 1867 წელს მოიწვია მანჩესტერელ ქალთა ხმის უფლება კომიტეტის პირველი ყრილობა. მსგავსი ყრილობა პირველი იყო ინგლისის მასშტაბით.

რამდენიმე თვის შემდეგ, მაღაზიის მფლობელი ქვრივი ლილი მაქსველი შეცდომით აღმოჩნდა ხმის მიმცემთა სიაში. ეს არ იყო პირველი შემთხვევა, თუმცა ის აღმოჩნდა კარგი მაგალითი თემის საჯარო განხილვებისთვის. ბეკერი ესტუმრა ლილის და ხმის მისაცემ უბნამდე მიაცილა. ხმის მიცემის კომისარმა მაქსველი სიაში იპოვა და ხმის მიცემის უფლება დართო. ბეკერმა მაშინვე დაიწყო სხვა საკუთრების მქონე ქალების მოძიება და მათი მოტივირება ამომრჩეველთა სიაში მოხვედრილიყვნენ. მათი მოთხოვნები სასამართლოს ჯონ კოლერიჯმა და რიჩარდ პანხურსტმა წარადგინეს, მაგრამ მათი მოთხოვნა არ დაკმაყოფილდა.

1868 წლის 14 აპრილში,მანჩესტერში თავისუფალი ვაჭრობის დარბაზში პირველად მოეწყო ქალთა საარჩევნო უფლების ეროვნული საზოგადოების საჯარო შეხვედრა. სამი მთავარი გამომსვლელი იყო: აგნეს პოჩინი, ანე რობინსონი და ბეკერი. ბეკერმა წამოაყენა რეზოლუცია, რომლის მიხედვითაც ქალებს საარჩევნო უფლება ისევე უნდა ქონოდათ, როგორც მამაკაცებს.

ბეკერმა მოგვიანებით, საზოგადოების სახელით დაიწყო ჩრდილოეთ ინგლისის ქალაქებში ლექციების ჩატარება. 1869 წლის ივლისში, ბეკერმა და მისმა თანამოაზრეებმა ადგილობრივ არჩევნებში ქალებისთვის ხმის უფლების მოპოვებას მიაღწიეს. სასკოლო საბჭოში ქალების ჩართულობის კამპანიის ფარგლებში, 1870 წელს ის იყო იმ ოთხ ქალს შორის, რომელიც აირჩიეს საბჭოს წევრად, სადაც ის გარდაცვალებამდე მსახურობდა. იმავე წელს ბეკერმა და მისმა მეგობარმა ჯესი ბუჩერეტმა დააარსეს ჟურნალი ' . ჟურნალი ბრიტანეთში, ქალთა ხმის უფლებებს მიძღვნილი ყველაზე პოპულარული გამოცემა იყო.

1880 წელს ბეკერი მონაწილეობდა მენის კუნძულების პარლამენტის არჩევნებში და მოულოდნელად წარმატებას მიაღწია. ბეკერი გახდა ქალთა საარჩევნო უფლების ეროვნული საზოგადოების ცენტრალური კომიტეტის თავმჯდომარე.

ბეკერი ადრეული ფემინისტებისგან იმით განსხვავდებოდა, ქალებსა და მამაკაცებს შორის ინტელექტუალურ განსხვავებას არ აღიარებდა. ის არაგენდერული განათლების სისტემას უჭერდა მხარს. ასევე სხვებისგან განსხვავებით ის ასევე დაუქორწინებელი ქალებისთვისაც ითხოვდა ხმის უფლებას. მას სჯეროდა, რომ მარტოხელა ქალებს უფრო მეტად ჭირდებოდათ ხმის უფლება. ამ პოზიციის გამო ის ხშირად ხდებოდა საგაზეთო შარჟების სამიზნე.

1890 წელს, ბეკერი იმყოფებოდა საკურორტო ქალაქ ეკს-ლე-ბენში სადაც ის დიფტერიით დაავადდა და 63 წლის ასაკში გარდაიცვალა. მისი გარდაცვალების შემდეგ ' -ის გამოცემა შეწყდა.