iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გაბრიელ სუნდუკიანი

გაბრიელ მკრტიჩის ძე სუნდუკიანი (, დ. 11 ივლისი [ ძვ. სტ. 29 ივნისი], 1825, თბილისი — გ. 29 მარტი [ძვ. სტ. 16 მარტი], 1912, იქვე) — სომეხი მწერალი, დრამატურგი. კრიტიკული რეალიზმის ერთ-ერთი ფუძემდებელი სომხურ ლიტერატურაში.

ბიოგრაფია
დაიბადა ვაჭრის ოჯახში. 1838-1846 წლებში თბილისის სხვადასხვა პანსიონსა და გიმნაზიაში სწავლობდა. დაამთავრა პეტერბურგის უნივერსიტეტის ისტორია-ფილოლოგიის ფაკულტეტი (1850). სამსახური დაიწყო თბილისში, მეფისნაცვლის კანცელარიაში, შემდეგ მუშაობდა კავკასიის გზათა სამმართველოს სამეურნეო განყოფილების უფროსად და სამოქალაქო გენერლის ჩინს მიაღწია. სუნდუკიანი მხარში ამოუდგა თბილისის ამქრებს სოციალური უფლებებისათვის ბრძოლაში (1865), მონაწილეობდა ქალაქის საბჭოს მუშაობაშიც. ლიტერატურული საქმიანობა 60-იან წლებში დაიწყო. მისი მოღვაწეობა მჭიდროდაა დაკავშირებული სომხურ თეატრთან, რომლის ერთ-ერთი ორგანიზატორიც თვითონ იყო. სუნდუკიანის პირველი კომედია „საღამოს ცხვირი ხეირია“ დაიდგა 1863 წელს (გამოიცა 1866, ქართული თარგმანი 1911), „ხათაბალა“ — 1866 (გამოიცა 1881), „ოსკან პეტროვიჩი საიქიოში“ — 1866 (გამოიცა 1899, ქართული თარგმანი 1901, კრებული „ცხოვრების სარკე“), „კიდევ ერთი მსხვერპლი“ — 1870 (გამოიცა 1894), „პეპო“ — 1871, ქართულ სცენაზე — 1875 (გამოიცა 1876, ქართული თარგმანი 1876, გაზეთი „დროება“ №　2, ცალკე წიგნად 1880). სუნდუკიანი წერდა ძირითადად სომხური ენის თბილისურ დიალექტზე, რომელიც მრავლადშეიცავს ქართულ სიტყვებსა და გამოთქმებს, ფართოდ იყენებდა თბილისურ ფოლკლორს. ყოველივე ამან განაპირობა მისი ენის თავისებურება. სუნდუკიანის პიესები თარგმნილია მსოფლიოს ხალხთა მრავალ ენაზე. ქართულად თვითონ ავტორი თარგმნიდა.
მისი სახელი მინიჭებული აქვს ერევნის დრამატულ თეატრს.
გუგარაცის ქედი

გუგარაცის ქედი — მცირე კავკასიონის ქედი მდებარეობს ჩრდილო-აღმოსავლეთ სომხეთში. წარმოადგენს მდინარეების დებედისა და აღსტევის წყალგამყოფს. გადაჭიმულია კოზმანისა და ვოსკეპარის ქედებიდან მწვერვალ სოუხბულაკამდე (2072 მ). სიგრძე — 35 კილომეტრი. უმაღლესი მწვერვალია შატინი (2244 მ.). ფერდობები ძალზედ დახრილი და ეროზირებულია. ქედი დაფარულია ტყით (უპირატესად წიფელი და მუხა) და მდელოებით. ჩრდილოეთის 1/3 თითქმის მთლიანად დაფარულია ტყით, დარჩენილი ნაწილი კი — ალპური მდელოა. აღმოსავლეთი ფერდობები გამოირჩევა ტბების სიმრავლით. ქედის არეალში მოიპოვება სამშენებლო მასალები, რკინის მადანი, ოქრო, სპილენძი, ვერცხლისწყალი და მოლიბდენი.
სოფიერო

სოფიერო (შვედ. ) შვედეთის სამეფო ოჯახის ერთ-ერთი სასახლე იყო; მდებარეობს ჰელსინბორგიდან 5 კილომეტრში ჩრდილოეთით. თავდაპირველად ეს იყო ჰემანი სახელწოდებით სკაბელუკე, რომელიც 1864 წელს შვედეთის კრონპრინცმა ოსკარმა (მომავალმა მეფე ოსკარ -მ) და მისმა ცოლმა სოფია ნასაუმ შეიძინეს. სასახლის მშენებლობა 1865 წელს დაიწყო. თანამედროვე სახე 1876 წელს მიიღო, როდესაც მეფედ ოსკარი აკურთხეს.

ისტორია
1905 წელს ოსკარ მეორის შვილიშვილმა, უფლისწულმა ადოლფმა, შემდგომში გუსტავ ადოლფმა და მისმა მეუღლემ, კრონპრინცესა მარგარიტა კონაუტელმა ეს სასახლე საქორწილო საჩუქრად მიიღეს.
მათ განაახლეს სასახლე და როდოდენდრონების ბაღი გააშენეს, რამაც სოფიეროს მსოფლიო აღიარება მოუტანა. უფლისწული გუსტავ ადოლფი შვედეთის მეფე 1950 წელს გახდა და სასახლეც 1973 წლამდე მეფისა და მისი მეორე მეუღლის ლედი ლუიზა მაუნტბეტენის ოფიციალურ საზაფხულო რეზიდენციად ითვლებოდა. მიიჩნეოდა, რომ ეს მეფის უსაყვარლესი სასახლე იყო; ჰელსინბორგში მისი გარდაცვალების შემდეგ, სოფიერო, გვირგვინოსნის სურვილით, ქალაქს ეანდერძა, რათა როგორც ადგილობრივნი, ისე ქალაქის სტუმრები მამულის სილამაზით დამტკბარიყვნენ, როგორც ოდესრაც მეფე ტკბებოდა.

დღევანდელობა
ჰელსინბორგიდან სოფიერომდე ავტობუსი საათში რამდენიმეჯერ დადის. მთავარი ღირსშესანიშნაობა დღეისათვის დიდებული ბაღებია, სადაც წარმოდგენილია როგორც ადგილობრივი, ასევე სხვადასხვა ადგილებიდან შეტანილი ფლორა. პარკში თანამედროვე ხელოვნების მცირე გამოფენაა.
ზაფხულობით დიდი ბალახოვანი ველები ცოცხალი კონცერტების გასამართად გამოიყენება.
სასახლეში განთავსებულია რესტორანი და კაფე; დარბაზს კი ხანდახან საგამოფენო გალერეის სახითაც იყენებენ.
სტოკჰოლმის ობსერვატორია

სტოკჰოლმის ობსერვატორია (შვედ: ) — სტოკჰოლმში მდებარე ასტრონომიული ინსტიტუტი, დაარსებული მე-18 საუკუნეში და დღესდღეობით სტოკჰოლმის უნივერსიტეტის ნაწილი. მისი ისტორია უკავშირდება სტოკჰოლმში ორ აქტუალურ ობსერვატორიულ კომპლექსს.

პირველი ობსერვატორია შვედეთის მეცნიერებათა სამეფო აკადემიის მდივნის პერ ელვიუსის ინიციატივით დაარსდა. მშენებლობა, ხუროთმოძღვარ კარლ ჰარლემანის დიზაინით 1748 წელს დაიწყო და 1753 წელს დასრულდა.

ობსერვატორიის პირველი ხელმძღვანელი პერ ვილჰელმ ვარგენტინი იყო. მომდევნო ცნობილი ხელმძღვანელები ჰუგო გილდენი და ბერტილ ლინდბლადი იყვნენ.
გუსტავ ერიქსონ ვაზა

გუსტავ ვაზა ან გუსტავ (, ხანდახან გვხვდება როგორც გუსტავ ვასა; დ. 12 მაისი, 1496 — გ. 29 სექტემბერი, 1560), შვედეთის მეფე 1523-1560 წლებში. ტახტზე ასვლამდე გუსტავ ერიქსონი . დააარსა ვაზათა დინასტია.

ბიოგრაფია
გუსტავ ერიქსონი დაიბადა ლინდჰოლმენში 1496 წელს, სავარაუდოდ, 12 მაისს. მამამისი ერიკ იუჰანსონი გარდაცვლილ რეგენტს სტენ სტურე უფროსს ენათესავებოდა, რომელსაც საკუთარი შვილები არ ჰყოლია.

გუსტავის ბავშვობის შესახებ უამრავი ამბავია შემონახული, მაგალითად, როგორ უყვარდა უფროსობა და პირველობა. ჰანს დანიელს გუსტავის დანიაში ჩაყვანა და იქ აღზრდა ეწადა, მაგრამ სტენ სტურემ ბიჭი არ გაუშვა სამხრეთში. 13 წლიდან გუსტავის სასკოლო ცხოვრება იწყება უფსალაში.
ბაბკენ სარქისოვი

ბაბკენესაის ძე სარქისოვი (დ. 8 დეკემბერი, 1913, ქ. შუშა — გ. 4 თებერვალი, 1999, ერევანი) — წარმოშობით სომეხი საბჭოთა სახელმწიფო და პარტიული მოღვაწე. სკკპ-ის წევრი 1939 წლიდან.

ბიოგრაფია
1938 წელს დაამთავრა აზერბაიჯანის ინდუსტრიული ინსტიტუტი და სკკპ ცკ-თან არსებული უმაღლესი პარტსკოლა (1944). 1929 წლიდან მუშაობდა ბაქოში მექანიკურ სახელოსნოების ოსტატად. ნავთობგადამამუშავებელი ქარხნის უფროს ინჟინრად (1938–1939), მთავარი მექანიკოსის მოადგილედ (1939–1941), სკკპ ცკ-ის პარტორგად (1941–1943). 1944–1955 წლებში სკკპ ცკ-ის აპარატში იყო. 1955–1961 წლებში მუშაობდა სომხეთის კომპარტიის ცკ-ის მდივნად, სომხეთის სსრ მინისრთა საბჭოს სამეცნიერო-კვლევით სამუშაოთა კოორდინაციის სახელმწიფო კომიტეტის თავმჯდომარედ (1961–1966), სომხეთის სსრ ავტოტრანსპორტის მინისტრად (1966–1970), სომხეთის სსრ მინისტრთა საბჭოს ფასების სახელმწიფო კომიტეტის თავმჯდომარედ (1970–1975). 1975 წლის ივლისიდან 1985 წლამდე სომხეთის სსრ უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის თავმჯდომარე და სსრკ უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის თავმჯდომარის მოადგილე იყო. სკკპ ცკ-ის სარევიზიო კომისიის წევრი (1976), სსრკ - მოწვევების უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი. დაჯილდოებულია ლენინის ორდენით, ოქტომბრის რევოლუციის ორდენით, შრომის წითელი დროშის ორდენით, აგრეთვე მედლებით.
ბავარიის საბჭოთა რესპუბლიკა

ბავარიის საბჭოთა რესპუბლიკა, აგრეთვე ცნობილი როგორც მიუნხენის საბჭოთა რესპუბლიკა — 1918-1919 წლის გერმანიის რევოლუციის პერიოდში დაარსებული სოციალისტური ქვეყენა ბავარიის თავისუფალ მიწაზე. მან ასევე დამოუკიდებლობა გამოაცხადა მცირე ხნის წინ გამოცხადებული ვაიმარის რესპუბლიკისგან. რესპუბლიკის დედაქალაქი იყო მიუნხენი.
სასტუმრო რიცი

სასტუმრო რიცი (ინგლ. ), 133-ნომრიანი სასტუმრო პიკადილიზე, დიდი პარკის წინ, ლონდონში.

ისტორია
განთქმულმა შვეიცარიელმა ოტელიემ სეზარ რიცმა სასტუმრო 1906 წლის 24 მაისს გახსნა. შენობა ნეოკლასიკურია ლუი -ის სტილში, აგებული ე.წ. მშვენიერი ეპოქის პერიოდში რივოლის ქუჩის სტილიზებული პარიზული ბინების კვარტლების მსგავსად. შენობის არქიტექტორები იყვნენ შარლ მევზი, რომელმაც მანამდე რიცის პარიზის სასტუმრო დააპროექტა, და ართურ დეივისი, შვედ ინჟინერ სვენ ბილანდერთან თანამშრომლობით. ეს იყო პირველი მასშტაბური ლითონის კარკასიანი კონსტრუქცია ლონდონში.

რიცი პირადად მართავდა სასტუმროს მრავალი წლის მანძილზე. მან დაიქირავა მსოფლიოში განთქმული შეფი ოგუსტ ესკოფიე, რომელსაც სასტუმროს ფუფუნების შესადარი სამზარეულო უნდა შეექმნა. შესასვლელში მან სპეციალური ზარი დაამონტაჟებინა, რომელიც სასტუმროს პერსონალს სამეფო გვარის სტუმრების მოსვლას ატყობინებდა. პერსონალის მომსახურების უმაღლესი სტანდარტები და განსაკუთრებული ფუფუნება, რომლითაც ის სტუმრებს ანებივრებდა ვიქტორიანელი ლონდონელებისთვის უცხო იყო, რამაც სენსაცია მოახდინა მთელს სასტუმროს ინდუსტრიაში.

გარკვეული პერიოდი სასტუმროს ფლობდა ბრეიუელ-სმითის ოჯახი. თუმცა 1970-იანების ნავთობის კრიზისის გამო ოჯახი იძულებული გახდა საკუთარი წილი ტრაფალგარის სახლისთვის მიეყიდა 1976 წელს £2.75 მილიონად. კრიზისში მყოფი სასტუმრო ტრაფალგარის სახლისგან 1995 წლის ოქტომბერში დევიდ და ფრედერიკ ბარკლაიმ შეიძინეს £80 მილიონად. მათ რვა წელი და £40 მილიონი დასჭირდათ სასტუმროსთვის ყოფილი გრანდიოზულობის დასაბრუნებლად.
პოლონეთ-ლიტვის თანამეგობრობა

პოლონეთ-ლიტვის თანამეგობრობა, ასევე ცნობილი, როგორც ჟეჩპოსპოლიტა, რეჩპოსპოლიტა ან ორივე ხალხის რესპუბლიკა , ოფიციალური სახელწოდება პოლონეთის გვირგვინისა და ლიტვის დიდი სამთავროს რესპუბლიკა — 1569—1795 წწ. პოლონეთ-ლიეტუვის ფედერაციული სახელმწიფო, სამეფო რესპუბლიკის სპეციფიკური ფორმა, რომლის სათავეში იმყოფებოდა სეიმის მიერ არჩეული მონარქი, რომელიც ორ ტიტულს ატარებდა — პოლონეთის მეფისა და ლიტვის დიდი მთავრის.

სახელმწიფო გაფორმდა 1569 წელს, როდესაც მიიღეს ლუბლინის უნია. საუკუნეში დაიწყო პოლონეთ-ლიტვის დანაწილება პრუსიის, ავსტრია-უნგრეთის და რუსეთის იმპერიის მიერ სამ ეტაპად. 1795 წელს თანამეგობრობამ არსებობა შეწყვიტა.

გალერეა
საინტერესო ფაქტები
1791 წელს რეჩ-პოსპოლიტას სეიმმა მიიღო ევროპაში პირველი, მსოფლიოში კი მეორე კონსტიტუცია
ცოცხნარის კვირაცხოვლის ეკლესია

ცოცხნარის კვირაცხოვლის ეკლესია — არქეოლოგიური ძეგლი, მდებარეობს ხაშურის მუნიციპალიტეტის სოფელ ცოცხნარაში. თარიღდება ადრინდელი ფეოდალური ხანით. დაზიანებულია: დანგრეულია დასავლეთ ნაწილი, შემორჩენილია აფსიდის აღმოსავლეთ კედლის სამხრეთ ნაწილი 4-5 მეტრ სიმაღლეზე და სამხრეთ კედლის აღმოსავლეთ მონაკვეთი.

ეკლესია დარბაზულია (7,45,18 მეტრი), ნაგებია კარგად გათლილი ქვიშაქვის დიდი კვადრებით. შესასვლელი სამხრეთიდან ჰქონია (შემორჩენილია აღმოსავლეთ წირთხლის კვალი და დიდი ზომის ტიმპანის ქვა). ნახევარწრიულ აფსიდში ფართო და მაღალი თაღოვანი სარკმელია, რომლის ორივე გვერდზე თითო სწორკუთხა ნიშია. ეკლესიის დარბაზი დაახლოებით კვადრატული ფორმისაა. სამხრეთ კედელზე ერთსაფეხურიანი პილასტრის ფრაგმენტია.
ცოცხნარის წმინდა მარინეს ეკლესია

ცოცხნარის წმინდა მარინეს ეკლესია — არქეოლოგიური ძეგლი, მდებარეობს ხაშურის მუნიციპალიტეტის სოფელ ცოცხნარაში. აშენებულია საუკუნეში. დაზიანებულია: გადახურვა და ჩრდილოეთ კედლის ერთი მესამედი ჩამონგრეულია. ეკლესია დარბაზულია (137 მეტრი), ნაგებია ტლანქად დამუშავებული ქვიშაქვის კვადრებით. შესასვლელი დასავლეთითა და სამხრეთითაა. აფსიდი ნახევარწრიულია. აღმოსავლეთ, სამხრეთ და ჩრდილოეთ კედლებში ორ-ორი მოზრდილი სარკმელია. სამხრეთ შესასვლელის თავზე ჯვარია ამოკვეთილი. ეკლესიას ორფერდა სახურავი აქვს.
საბუღალტრო აღრიცხვა

საბუღალტრო აღრიცხვა — ასახავს და შეისწავლის სამეურნეო პროცესებს ურთიერთკავშირში და დროში უწყვეტად. აღწერს ორგანიზაციაში შემავალ საკუთრებას, მასში არსებულ მიმდინარე პროცესებს და ახდენს მის ლეგალიზაციას.
მას სხვანაირად დოკუმენტურ აღრიცხვასაც უწოდებენ, რადგან მისი მეშვეობით ვიგებთ თუ საიდან წარმოიშვა ორგანიზაცია, მასში შემავალი ქონება, პროდუქცია, მომსახურება და რა დანიშნულება აქვს მას.

საბუღალტრო აღრიცხვისათვის დამახასიათებელია სამეურნეო პროცესების განზოგადება მთლიანობაში (სინთეზური აღრიცხვა) და ამავე პროცესის დეტალური (ანალიზური) აღრიცხვა.

საბუღალტრო აღრიცხვის საბოლოო ჩანაწერები გვევლინება მხოლოდ ფულადი მაჩვენებლებით. იგი თავის
კვლევებს ასახავს (ჩაწერს) სპეციალურ ანგარიშებზე, რომლის პარამეტრებიც დადგენილია საქართველოს კანონმდებლობით. ბუღალტრული ანგარიშები, დანიშნულების მიხედვით, დაიყოფა შემდეგ ანგარიშებად:
ძირითადი ანგარიშები;
ანალიზური ანგარიშები;
საოპერაციო ანგარიშები;
საფინანსო ანგარიშები.

საბოლოოდ, ბუღალტერიამ დოკუმენტურად უნდა ასახოს და კონტროლს დაუქვემდებაროს საწარმოს კაპიტალის ტრანსფორმაციის მთელი პროცესი. რა საანგარიშგებო ვალდებულებები აქვს მწარმოებელს საფინანსო, საკრედიტო და სადაზღვეო ორგანოებისადმი, მომწოდებლების და მოიჯარეების, სახელმწიფოს, მუშა-მოსამსახურეების, სახელმწიფო ორგანოების, მყიდველების და სხვათა მიმართ. დააკვირდეს, თუ როგორ სრულდება ეს ვალდებულებები. ჯეროვნად ასახოს კომერციული საქმიანობა და დეტალურად სწორი ანალიზი გაუკეთოს მას, ასევე მიაწოდოს აუცილებელი ინფორმაცია აღრიცხვის მეთოდიკაში არსებული თანამედროვე სტანდარტებითა და ვალდებულებებით.
ნინოწმინდა (სოფელი)

ნინოწმინდა — სოფელი საქართველოში, საგარეჯოს მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს გომბორის ქედის სამხრეთ მთისწინეთზე, ზღვის დონიდან 800 მეტრი, საგარეჯოდან 2 კმ, თბილისიდან 45 კმ.

1900 წლისთვის მოსახლეობა შეადგენდა ორას კომლს. მოქმედებდა სამრევლო სასწავლებელი, სადაც 40 მოსწავლე სწავლობდა. სოფელში შემორჩენილია გალავანშემოვლებული სამონასტრო კომპლექსი.

ისტორია
ნინოწმინდა კახეთის ერთ-ერთი უძველესი დასახლებაა. აქ მოპოვებული არქეოლოგიური მასალა ნათელყოფს, რომ უკვე ძვ. წ. ათასწლეულის ბოლოს და ათასწლეულის დასაწყისისათვის ამ ტერიტორიაზე მცხოვრებ მოსახლეობას განვითარებული ჰქონია მეურნეობის მრავალი დარგი, მათ შორის მევენახეობა. ანტიკურ ეპოქაში ნინოწმინდიდან სოფელ მანავამდე ტერიტორია დაქსელილი იყო სარწყავი სისტემით, რომელშიც ნინოწმინდის რუც იყო ჩართული. ამ სარწყავ სისტემას თავისი მნიშვნელობა შუა საუკუნეების მანძილზე არ დაუკარგავს.

ქრისტიანობის გავრცელების შემდეგ, ნინოწმინდა საქართველოს ერთ-ერთ მნიშნველოვან საეკლესიო ცენტრად იქცა.

ნინოწმინდის საეპისკოპოსო კათედრის მნიშვნელობა დიდი იყო მთელი შუა საუკუნეების განმავლობაში. საუკუნეში, ჭერმის საეპისკოპოსოს გაუქმების შემდეგ, ეპარქიის მნიშვნელოვანი ნაწილი ნინოწმინდელის, კერძოდ კი, საბა ტუსისშვილის სამწყსოს მიუერთეს. ვახუშტი ბატონიშვილის თანახმად, ნინოწმინდელი ეპისკოპოსის „ხელქვეშე“ იყვნენ გარეჯის უდაბნოშიც. ნინოწმინდელს არქიმანდრიტიც ეწოდებოდა, რადგან გარეჯის უდაბნოთაგან ზოგი საარქიმანდრიტო, ხოლო ზოგი საწინამძღვროა. სოფელში, ნინოწმინდელის გარდა, საკუთარ ყმა-მამულს ფლობდა საქართველოს კათალიკოსიც.

გიორგი -ეს, რომელიც ქართლში ტახტის დაბრუნებისათვის იბრძოდა, იმავ დროს კახეთში არჩილის გამეფება სურდა. 1691 წელს, ბარძიმ მსაჯულთუხუცესის მეთაურობით, მან კახეთში ჯარი გაგზავნა. ბარძიმთან ერთად იყვნენ გივი ამილახორი და თამაზ სპასპეტი. ბარძიმი ჯარით ნინოწმინდაში დაბანაკდა. მას ნინოწმინდელი მასპინძლობდა. ქართველებს კახეთიდან რევაზ ჩოლოყაშვილი შეუერთდა თავისი მომხარეებით. ნინოწმინდაში ქიზიყის მოურავი დუშიაც მისულა. ბარძიმის თავშეუკავებელი ბუნებისა და სიმთვრალის გამო, ქიზიყის მოურავსა და ბარძიმს შორის შეტაკება მომხდარა. ბარძიმი დაჭრილა. ქართლის ჯარი კახეთიდან უშედეგოდ გაბრუნებულა. ვახუშტი ბატონიშვილის ცნობით, ნინოწმინდასთან დუშია მოურავის მიერ ქართლელთა დამარცხებით დიდად გაუხარია კახეთის მმართველს აბასყული-ხანს, რომელიც შაჰის დავალებით ცდილობდა ხელი შეეშალა ქართლის ტახტზე გიორგი -ის დაბრუნებისათვის.

- საუკუნეებში ნინოწმინდაში, როგორც ქართლიდან, ისე იმერეთიდან, მოსახლეობის ჩამოსახლების ინტენსიური პროცესები მიმდინარეობდა.

დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1904 ადამიანი.
ოთარაანი

ოთარაანი — სოფელი საქართველოში, საგარეჯოს მუნიციპალიტეტში (კოჭბაანის თემი). მდებარეობს მდინარე ივრის ხეობაში, თბილისი-გომბორის საავტომობილო გზაზე. ზღვის დონიდან 920 მეტრი, საგარეჯოდან 43 კილომეტრი.

სოფელში შემონახულია განვითარებული შუა საუკუნეების სამეკლესიიანი ბაზილიკა. აქედან ერთ-ერთი, ჩრდილოეთის ეკლესია, სწორკუთხედითაა დასრულებული; როგორც ჩანს, იგი თავდაპირველად სამსხვერპლოს დანიშნულებას ასრულებდა. ბაზილიკას დასავლეთ მხარეს ყრუ გარსშემოსავლელი აქვს.

დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 19 ადამიანი.
პატარა ჩაილური

პატარა ჩაილური — სოფელი საქართველოში, საგარეჯოს მუნიციპალიტეტში (ადმინისტრაციული ერთეული პატარა ჩაილური). მდებარეობს გომბორის ქედის სამხრეთ-დასავლეთ მთისწინეთზე. ზღვის დონიდან 750 მეტრი, საგარეჯოდან 18 კილომეტრი.

ისტორია
ადრე პატარა და დიდი ჩაილური ერთ სოფელს წარმოადგენდა და ჩერქეზიშვილების მფლობელობაში იყო. სოფელში მისდევდნენ მიწათმოქმედებას და მესაქონლეობას. მოჰყავდათ ხორბალი, ქერი. მესაქონლებაში უპირატესობა მსხვილფეხა რქოსან საქონელს ენიჭებოდა.

დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 890 ადამიანი.
სამეურნეო პროცესები

სამეურნეო საშუალებები არის ფირმების, კომერციული ორგანოების და სხვ. ორგანიზაციაში შემავალ შრომის საშუალებების და შრომის საგნების ერთობლიობა.

შრომის საშუალებებში იგულისხმება ის შრომის იარაღები, რომელთა მეშვეობითაც ხდება პროდქციის გადამუშავება, სახეცვლა ან დამუშავება. ესენია:
დაზგა–დანადგარები, ტრანსპორტის საშუალებები, ინვენტარი, შენობა–ნაგებობანი, რომეშიც ხდება მუშაობის შესრულება ან წარმოადგენს საწარმოს საკუთრებას.

შრომის იარაღებია ის ობიექტები, რომელზედაც უშუალოდ მიმართულია შრომა. ესაა ნედლეული:
ტყავი, რომელსაც გადაამუშავებს, მაგალითად, ფესაცმლის საამქრო; ცომი, ფქვილი, ძაფი და ა.შ.

სამეურნეო საქმიანობა, იმისათვის რომ ბუღალტრულ აღრიცხვაში ჰპოვოს ასახვა ზედმიწევნით ზუსტად და კონკრეტული მონაცემებით, დაიყოფა დანიშნულების მიხედვით:
ძირითად საშუალება;
საბრუნავი საშუალება;
დანახარჯები.

სამეურნეო აღრიცხვის პროცესში ვიყენებთ ნატურალური ზომის ერთეულის მქონე საგნების აღრიცხვას. მათი სხვადასხვაობის გამო ხდება ნატურალური ზომით ერთეულებს, მეტრი, ლიტრი, კილოგრამი და სხვა.
ვაიოცძორის პროვინცია

ვაიოცძორის პროვინცია (, ყოფილი ) — სომხეთის პროვინცია (მარზი). ის ქვეყნის სამხრეთ-აღმოსავლეთით მდებარეობს და მას დასავლეთიდან და აღმოსავლეთიდან აზერბაიჯანი ესაზღვრება. მოსახლეობის რაოდენობით 53,230 ადამიანი (2002 წლის აღწერით), ვაიოც ძორი ყველაზე მეჩხრად დასახლებული პროვინციაა ქვეყანაში. მისი დედაქალაქია ეღეგნაძორი (ყოფილი ქეშიშქენთი, ).

შუა საუკუნეების პერიოდში ვაიოცძორი სიუნიკის სამეფოს სამთავრო იყო. სახელი ითარგმნება როგორც „მწუხარების ველი“, რადგან ეს ადგილი რამდენიმეჯერ იქნა განადგურებული მიწისძვრისგან ისტორიის განმავლობაში. პროვინციაში მრავლადაა ისტორიული და არქიტექტორული ძეგლები, როგორიცაა ნორავანქის მონასტერი, სმბატაბერდის ციხესიმაგრე, და წახაც კარის მონასტერი. ვაიოცძორში მდებარეობს სპა დაბა ჯერმუკი, რომელიც საბჭოთა დროში სომხეთის მოწინავე ტურისტული ცენტრი იყო.

ვაიოცძორს ესაზღვრება შემდეგი მარზები:

არარატი - ჩრდილო-დასავლეთით
გეღარქუნიქი - ჩრდილოეთით
სიუნიქი - სამხრეთ-აღმოსავლეთით

გალერეა
კარლ ფილიპ ემანუელ ბახი

კარლ ფილიპ ემანუელ ბახი (გერმ. ); (დ. 8 მარტი, 1714 — გ. 14 დეკემბერი, 1788) — გერმანელი კომპოზიტორი. იოჰან სებასტიან ბახისა და მარია ბარბარა ბახის მეორე შვილი. კლასიკური მუსიკის სტილის ერთ-ერთი დამფუძნებელი. მუსიკას წერდა როკოკოსა და კლასიციზმის ეპოქაში.

სიცოცხლე და შემოქმედება
კარლ ფილიპ ემანუელ ბახი დაიბადა ვაიმარში. 10 წლის ჩააბარეს წმინდა თომას სახელობის სკოლას ლაიფციგში. სკოლის შემდეგ სწავლობდა იურისპუდენციას ლაიფციგისა (1731) და ოდერის ფრანკფურტის (1735) უნივერსიტეტებში. 1738 წელს, 24 წლის ჩააბარა უნივესიტეტებში, მაგრამ დაანება თავი იურისტობას და მუსიკოსი გახდა.

რამდენიმე თვის შემდეგ, სილვიუს ლეოპოლდ ვაისის რეკომენდაციით მუშაობა დაიწყო იმ დროისთვის კრონპრინც ფრიდრიხ დიდთან. ამ დროს ის გახდა განთქმული კლავესინისტი და მის შემოქმედებაში შედიოდა 30 საკლავესინო სონატები და კონცერტები. მან დაწერა სონატების ორი ციკლი, რომლების მიუძღვნა ფრიდრიხს და ვიურტემბერგის გრაფს რის შედეგადაც მიიღო მეფის კარის კომპოზიტორის წოდება.

ბერლინში ყოფნის დროს დაწერა მაგნიფიკატი (1749) რომელშიც აშკარად ჩანს მამამისის - იოჰან სებასტიანის მუსიკის გავლენა. იქვე დაწერა კანტატა, (1756) 10 სიმფონია ბევრი კონცერტი კლავესინისთვის, ჰობოისთვის, ფლეიტისთვის და ვიოლონჩელისთვის ორკესტრთან.
კამო (ბოლშევიკი)

კამო (სიმონ არშაკის ძე ტერ-პეტროსიანის პარტიული ფსევდონიმი) (დ. 27 მაისი [ ძვ. სტ. 15 მაისი], 1882, გორი — გ. 14 ივლისი, 1922, თბილისი) — პროფესიონალი რევოლუციონერი. კომპარტიის წევრი 1901 წლიდან.

ბიოგრაფია
დაიბადა ვაჭრის ოჯახში. 1901 წლიდან ავრცელებდა არალეგალურ ლიტერატურას თბილისში, ბაქოში, ბათუმში, ქუთაისში, გორსა და სხვა ქალაქებში. იყო არალეგალური სტამბების ერთ-ერთი ორგანიზატორი. 1903 წლის ნოემბერში დააპატიმრეს, 1904 წლის სექტემბერში ციხიდან გაიქცა. 1905 წელს მონაწილეობდა მუშათა საბრძოლო რაზმების ჩამოყალიბებაში. 1905 წლის დეკემბერში თბილისში სამხედრო ნაწილებთან შეიარაღებული შეტაკების დროს მეთაურობდა მუშათა მებრძოლ რაზმს. დააპატიმრეს და ჩასვეს მეტეხის ციხეში, საიდანაც მოახერხა გაქცევა. 1906 წელს ჩავიდა პეტერბურგში და პირველად შეხვდა ვ. ი. ლენინს. მისი დავალებით გაემგზავრა საზღვარგარეთ რუსეთში იარაღის შემოსატანად. ფულადი სახსრებით პარტიის უზრუნველსაყოფად 1905-1907 წლებში რამდენიმეჯერ მოახდინა მეფის ხაზინის ექსპროპრიაცია. 1907 წლის ნოემბერში ბერლინში დააპატიმრეს. ციხეში ყოფნისას კამო თავს სულით ავადმყოფად ასაღებდა, მაგრამ 1909 წლის ბოლოს მაინც გადასცეს რუსეთის პოლიციას, ჩასვეს მეტეხის ციხეში. 1911 წლის 15 აგვისტოს კამო ციხის საავადმყოფოდან გაიქცა და პარიზში გაემგზავრა, სადაც ვ. ი. ლენინის დავალებით მოაგვარა რუსეთში პარტიული ლიტერატურის შემოტანის საქმე. 1912 წელს რუსეთში დაბრუნდა. დააპატიმრეს და სასიკვდილო განაჩენი გამოუტანეს, რაც 1913 წელს, ამნისტიით, 20 წლის კატორღით შეუცვალეს. 1917 წლის მარტში გაათავისუფლეს. 1919 წლის ზაფხულში, ლენინის დავალებით, კამომ მტრის ზურგში ჩამოაყალიბა პარტიზანული რაზმი, რომელიც იბრძოდა კურსკსა და ორიოლთან, შემდეგ კი გენერალ დენიკინის ჯარების ზურგში სამხრეთ ფრონტზე. ასტრახანის გავლით კამომ მეთევზეთა ნავით ბაქოში ჩაიტანა იარაღი და ფული იატაკქვეშა პარტიის ორგანიზაციისა და ჩრდილოეთ კავკასიის პარტიზანებისათვის. 1920 წლის იანვარში თბილისში დააპატიმრეს და ქალაქიდან გაასახლეს. 1920 წელის აპრილში მონაწილეობდა ბაქოში საბჭოთა ხელისუფლების დასამყარებლად შეიარაღებული აჯანყების მომზადებაში. 1920 წლის მაისიდან სწავლობდა მოსკოვის სამხედრო აკადემიაში. 1921 წელს მუშაობდა საგარეო ვაჭრობის სისტემაში.

1922 წელს თბილისში დაიღუპა - ველოსიპედით მიმავალი ავტომობილს შეეჯახა. ერთ-ერთი გავრცელებული ვერსიის თანახმად, კამოს სიკვდილი შემთხვევითი არ ყოფილა და ის სტალინის ბრძანებით იქნა მოკლული.

დაკრძალული იყო თბილისში, პუშკინის ბაღში.
ვანაძორი

ვანაძორი — ქალაქი სომხეთში. იგი სიდიდით მესამეა ერევნისა და გიუმრის შემდეგ, ლორის პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრი. მდებარეობს თბილისი-გიუმრის სარკინიგზო ხაზზე, ბაზუმისა და პამბაკის ქედებს შორის არსებულ მთათაშორის ქვაბულში. მოსახლეობა 116 929 ადამიანი (2008). ძირითადად ცხოვრობენ სომხები, მცირე რაოდენობით რუსი, ბერძენი და უკრაინელი. განვითარებულია მანქანათმშენებლობა, ქიმიური და მსუბუქი მრეწველობა. მოქმედებს თბოელექტროსადგური.

ქალაქის წინა სახელია ყარაქილისი (თურქულად "შავი ეკლესია"). 1935 წელს სერგეი კიროვის გარდაცვალების შემდეგ მის პატივსაცემად ეწოდა კიროვაკანი. ქალაქმა თანამედროვე სახელწოდება მიიღო 1993 წელს. ვანაძორში მდებარეობს ოვანეს თუმანიანის სახელობის სახელმწიფო პედაგოგიური ინსტიტუტი, ერევნის არქიტექტურის უნივერსიტეტის ფილიალი, სახელმწიფო აგრარული აკადემია, ჰოვანეს აბელიანის სახელობის დრამატული თეატრი და თოჯინების თეატრი.

დაძმობილებული ქალაქები
ბათუმი,
ბანო,
პასადენა,
პოდოლსკი,

ფოტოგალერეა
ძირითადი ანგარიშები

ძირითადი ანგარიშები არის ისეთი ანგარიშები, რომლისგანაც ყალიბდება ბუღალტრული ბალანსი. თავად სიტყვა გვამცნობს, რომ ეს ანგარიშები არის არსებითი, რომლისაგანაც შედგება საწარმო ან ორგანიზაცია, რადგან ისინი აქტიურად მონაწილეობენ მიმდინარე პროცესებში და წარმოადგენენ ფირმის,ან ორგანიზაციის საკუთრებას.
იგი იყოფა ოთხ ძირითად ჯუფად:

ინფორმაციული ანგარიშები, სხვანაირად ინვენტარული ანგარიშები;
ფონდების;
ანგარიშწორებათა ანგარიშები;
საოპერაციო ანგარიშები.

ინფორმაციულ ანგარიშებზე აისახება ფულად–მატერიალური საშუალებები. ისინი, რომელიც შეიძლება დავითვალოთ, გავზომოთ, ავწონოთ და ა.შ., როგორიცაა მასალები, მცირეფასიანი და სწრაფცვეთადი საგნები, მზა პროდუქცია და სხვა. ეს ანგარიშები აქტიური ანგარიშები არიან.

ფონდების ანგარიშების ამსახველია ქონების და სოციალური დანიშნულების ფონდები, როგორიცაა საწესდებო ფონდები და სპეციალური ფონდები. ისინი მიუთითებენ საწარმოს საკუთარი საშუალების წარმომქმნელ წყაროებზე: დამფუძვნებელთა მიერ ქონების შემოტანაზე ორგანიზაციაში, მიღებული მოგების სხვადასხვა სპეციალური დანიშნულებით გამოყოფაზე და სხვა. ეს პასიური ანგარიშია.

ანგარიშწორებათა ანგარიშები ასახავენ ორგანიზაციის ნებისმიერი სახის ფინანსურ ურთიერთობას,როგორიცაა ბიუჯეტთან, დაზღვევის ორგანოებთან, ანგარიშვალდებულ პირებთან, თანამშრომელთა ხელფასი, ბანკებთან და სხვა დებიტორებთან და კრედიტორებთან. ისინი წარმადგნენენ პასიურ ანგარიშებს.

საოპერაციო ანგარიშებია ის ანგარიშები, რომელზეც აისახება გარკვეული სამეურნეო ოპერაციები და მათი შედეგები. ამ ანგარიშებს საკალკულაციო ანგარიშებს უწოდებენ, რადგან აქ თავს იყრის წარმოებაზე გაწეული ხარჯები და მათი გადანაწილება სხვადასხვა მიმართულებით, დანიშნულებისამებრ.
სანიორე

სანიორე — სოფელი საქართველოში, თელავის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფელი: ჯუღაანი). მდებარეობს ალაზნის ვაკეზე მდინარე ლოპოტის მარჯვენა მხარეს, ყვარელი-ახმეტის საავტომობილო გზაზე. ზღვის დონიდან 420 მეტრი, თელავიდან 21 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 735 კაცი.

დემოგრაფია