iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ცნობის ფურცელი

„ცნობის ფურცელი“ — ქართული საზოგადოებრივ-პოლიტიკური პერიოდული გამოცემა, გამოდიოდა თბილისში 1896 წლის 20 ოქტომბრიდან 1906 წლის 25 მარტამდე. 1901 წლიდან ჰქონდა ყოველკვირეული სურათებიანი დამატება იმავე სახელწოდებით. 1904 წლიდან გაზეთი გახდა საქართველოს სოციალისტ-ფედერალისტთა პარტიის ორგანო. უმთავრესი თანამშრომლები: არჩილ ჯორჯაძე, გ. ზდანოვიჩი, გ. ლასხიშვილი, სამს. ფირცხალავა, გრ. რცხილაძე, გრ. გველესიანი, კიტა აბაშიძე და სხვ.

რედაქტორ-გამომცემლები
ვალერიან გუნია (1896–1899);
ალექსანდრე ჭყონია (1899 10 დეკემბრიდან – 1900 4 ნოემბრამდე);
ალექსანდრე ჯაბადარი (1901–1906).
საქართველოს მუსულმანთა ეროვნული საბჭო

საქართველოს მუსულმანთა ეროვნული საბჭო — საარჩევნო სუბიექტი, რომელიც 1919 წლის თებერვალში საქართველოს დამფუძნებელი კრების არჩევნებში მე-6 ნომრად იღებდა მონაწილეობას. საარჩევნო სუბიექტმა საარჩევნო კომისიას ქართულ და რუსულ ენაზე შედგენილი 5 კაციანი საკანდიდატო სია წარუდგინა. საარჩევნო სუბიექტმა დაწესებული ზღვარი ვერ გადალახა და შესაბამისად მისი წევრები ვერ მოხვდნენ დამფუძნებელ კრებაში.
საქართველოს რადიკალ-დემოკრატიულ გლეხთა პარტია

საქართველოს რადიკალ-დემოკრატიულ გლეხთა პარტია — პოლიტიკური პარტია საქართველოში, საარჩევნო სუბიექტი. პარტია გამოეყო ეროვნულ-დემოკრატიულ პარტიას 1917 წლის ოქტომბერში. პარტია გამოსცემდა გაზეთს „ჩვენი რესპუბლიკა.“ პარტია მემარჯვენე იდეოლოგიის პოლიტიკურ სუბიექტს წარმოადგენდა და ამომრჩეველთა ძლიერი ბაზა გააჩნდა სიღნაღის მაზრაში.
ისტორია
რადიკალ-დემოკრატიული გლეხთა პარტია - დაარსდა 1917 წლის ოქტომბერში იმ ჯგუფის ბაზაზე, რომელიც დავით ჩიქოვანის ხელმძღვანელობით საქართველოს ეროვნულ-დემოკრატიულ პარტიას გამოეყო. ძირითად პარტიასთან ამ ჯგუფის დაპირისპირების ნიშნები ჯერ კიდევ 1917 წლის ივნისში, ედპ-ის დამფუძნებელ ყრილობაზე გამოიკვეთა. მაშინ უმრავლესობამ არ გაიზიარა დავით ჩიქოვანის თვალსაზრისი და პროგრამაში არ შეიტანა მუხლი საქართველოს დამოუკიდებლობის დაუყოვნებლივ მოთხოვნის შესახებ.

1917 წლის 19-23 ნოემბერს გაიმართა საქართველოს რადიკალ-დემოკრატიულ გლეხთა პარტიის ორგანიზაციების წარმომადგენელთა კრება. კრებამ აირჩია სამი კომიტეტი: მთავარი, თბილისისა და სიღნაღის სამაზრო. მთავარ კომიტეტში აირჩიეს: თედო სახოკია (თავმჯდომარე), ალექსანდრე (სანდრო) ახმეტელი და დიმიტრი დეკანოზიშვილი. თბილისის კომიტეტში შევიდნენ: ქრისტეფორე კაპანაძე (თავმჯდომარე), ალექსანდრე გველესიანი, ნიკო კურდღელაშვილი, ივანე ბაქრაძე, გობრონ ციცქიშვილი, ვასილ ბარნოვი და ივანე არონიშიძე; სიღნაღის სამაზრო კომიტეტი შეადგინეს: კოტე ტყავაძემ (თავმჯდომარე), დავით სამადაშვილმა, ილო მოსაშვილმა, ნიკო ტურიაშვილმა და ალექსანდრე( სანდრო) შანშიაშვილმა. კრებამ გაზეთი „ჩვენი რესპუბლიკა“ პარტიის პერიოდულ ორგანოდ დაადგინა და იგი ყოველკვირეულიდან ყოველდღიურ გამოცემად გადააკეთა. გაზეთის რედაქტორად დავით ჩიქოვანი დაამტკიცეს.1917 წელს რუსეთის დამფუძნებელი კრების არჩევნებზე პარტიამ კანდიდატად დაასახელა მიხეილ წერეთელი, მაგრამ ამ უკანასკნელმა უარი თქვა კანდიდატობაზე. 1919 წლის 12 თებერვალს პარტიამ ეროვნულ-დემოკრატიულ პარტიასთან ერთად საერთო სიით მიიღო მონაწილეობა ადგილობრივ არჩევნებში. იმავე თვეში დამფუძნებელი კრების არჩევნებში პარტია მე-7 ნომრით იღებდა მონაწილეობას. 1919 წელს საქართველოს რადიკალ-დემოკრატიულ გლეხთა პარტიის საარჩევნო სიაში 50 კანდიდატი იყო შეყვანილი, მათ შორის იყვნენ დავით ჩიქოვანი, თედო სახოკია, სანდრო ახმეტელი, შიო არაგვისპირელი, კონსტანტინე ტყავაძე, სანდრო შანშიაშვილი და სხვ. საარჩევნო სიაში 1 ქალი კანდიდატიც იყო. არჩევნებში პარტიამ 3 000-ზე მეტი ხმა მიიღო, მაგრამ დაწესებული ზღვარი ვერ გადალახა და შესაბამისად მისი წევრები ვერ მოხვდნენ დამფუძნებელ კრებაში. 1921 წელს ეროვნულ-დემოკრატებთან და ეროვნულ (ნაციონალისტურ) პარტიასთან ერთად ჩამოაყალიბა კოალიციური ტიპის „საქართველოს დემოკრატიული პარტია“.
საქართველოს სოციალისტ-ფედერალისტთა მაშვრალთა პარტია

საქართველოს მემარცხენე სოციალისტ-ფედერალისტთა მაშვრალთა პარტია — პარტია, პოლიტიკური სუბიექტი, რომელიც 1919 წლის თებერვალში საქართველოს დამფუძნებელი კრების არჩევნებში მე-9 ნომრად იღებდა მონაწილეობას. პოლიტიკური სუბიექტი 1918 წელს გამოეყო სოციალისტ-ფედერალისტთა ჯგუფს. პარტიას ჰქონდა რადიკალური მემარცხენე იდეოლოგიის შეხედულებები. პარტიის 38 კაციანი საარჩევნო სიიდან 3 ქალი კანდიდატი იყო. პოლიტიკურმა სუბიექტმა დაწესებული ზღვარი ვერ გადალახა და შესაბამისად მისი წევრები ვერ მოხვდნენ დამფუძნებელ კრებაში.
შოთა რუსთაველის ჯგუფი

შოთა რუსთაველის ჯგუფ-პარტია — პოლიტიკური სუბიექტი, რომელიც 1919 წლის თებერვალში საქართველოს დამფუძნებელი კრების არჩევნებში მე-10 ნომრად იღებდა მონაწილეობას. პოლიტიკურ სუბიექტს მხოლოდ ერთი კანდიდატი ჰყავდა ქართველი მწერლის - ევგენი დვალის სახით. პოლიტიკურმა სუბიექტმა დაწესებული ზღვარი ვერ გადალახა და შესაბამისად მისი წევრები ვერ მოხვდნენ დამფუძნებელ კრებაში.
დამოუკიდებელთა (უპარტიოთა) კავშირი

დამოუკიდებელთა (უპარტიოთა) კავშირი, პარტიათა გარეშე მყოფი ქართველების დამოუკიდებელი პოლიტიკური კავშირი — საარჩევნო სუბიექტი, რომელიც 1919 წლის თებერვალში საქართველოს დამფუძნებელი კრების არჩევნებში მე-11 ნომრად იღებდა მონაწილეობას.

ისტორია
„დამოუკიდებელთა (უპარტიოთა) პოლიტიკური კავშირი“ დაარსდა 1918 წლის ივლისში. ის ქართული ინტელიგენციის თვალსაჩინო წარმომადგენლებს - მეცნიერებს, პოეტებს, სამხედროებსა და სხვებს აერთიანებდა. კავშირი მიზნად ისახავდა საქართველოს სუვერენიტეტის დაცვას და მისი სახელმწიფოებრიობის განმტკიცებას. უპარტიოთა კავშირი არ ყოფილა წმინდა პოლიტიკური პარტია თავისი მკაფიოდ ჩამოყალიბებული წესდებითა და პროგრამული დოქტრინით, მაგრამ გააჩნდა პოლიტიკური პლატფორმა, რომლის უმთავრესი მუხლები იყო:
საქართველოში დამოუკიდებელი დემოკრატიული სახელმწიფოებრიობის შენარჩუნება და გაძლიერება;
საქართველოს პოლიტიკური სოციალური და ეკონომიკური განვითარება დემოკრატიულ ნიადაგზე;
შემოქმედებითი თეორიული და პრაქტიკული მუშაობა.
კავშირის ხელმძღვანელი ორგანო იყო საბჭო, რომელიც შედგებოდა 12 წევრისაგან: ირაკლი გუნცაძე, პროფ. ივანე ჯავახიშვილი, კონსტანტინე აფხაზი, დუტუ მეგრელი, ივანე აფხაზი, კონსტანტინე ამირაჯიბი, ესტატე მაჩაბელი, გიორგი ჯაფარიძე, გრიგოლ გაბაშვილი, ვახტანგ ღამბაშიძე, კონსტანტინე მაყაშვილი და დავით კარიჭაშვილი.

საქართველოს ეროვნულ საბჭოში უპარტიოთა კავშირის წარმომადგენლები იყვნენ გენერალ-მაიორი კოტე აფხაზი და მწერალთა კავშირის თავმჯდომარე კოტე მაყაშვილი.

1919 წლის თებერვალში გაიმართა დამფუძნებელი კრების არჩევნები, სადაც დამოუკიდებელ (უპარტიოთა) კავშირმა ვერ გადალახა ბარიერი.
დამოუკიდებელ (უპარტიოთა) კავშირის სია დამფუძნებელი კრების 1919 წლის არჩევნებისთვის
ავალიშვილი ზურაბ დავითის ძე
ჯავახიშვილი ივანე ალექსანდრეს ძე
აფხაზი კონსტანტინე ნიკოლოზის ძე
მაყაშვილი კონსტანტინე ზაქარიას ძე
მღვდლიშვილი მიხეილ მოსეს ძე
ამირაჯიბი კონსტანტინე მიხეილის ძე
ღამბაშიძე ვახტანგ დავითის ძე
გედევანიშვილი ალექსანდრე კონსტანტინეს ძე
დარახველიძე (კრინიცკი) ალექსანდრე მიხეილის ძე
ზედგინიძე ივანე ბესარიონის ძე.
ბორჩალოს მაზრის მუსულმანები

ბორჩალოს მაზრის მუსულმანები — საარჩევნო სუბიექტი, რომელიც 1919 წლის თებერვალში საქართველოს დამფუძნებელი კრების არჩევნებში მე-12 ნომრად იღებდა მონაწილეობას. მათ ცენტრალურ საარჩევნო კომისიას ხუთკაციანი საკანდიდატო სია წარუდგინეს. საარჩევნო სუბიექტის საკანდიდატო სია და ბიულეტენები ძირითადად აზერბაიჯანულ და რუსულ ენაზე იყო შედგენილი, გარკვეული ნაწილი იყო ქართულადაც. საარჩევნო სუბიექტმა დაწესებული ზღვარი ვერ გადალახა და შესაბამისად მისი წევრები ვერ მოხვდნენ დამფუძნებელ კრებაში.
გამარჯვების გზა

„გამარჯვების გზა“ — ქართული საზოგადოებრივ-პოლიტიკური პერიოდული გამოცემა, რომელიც საბჭოთა პერიოდში გამოდიოდა ხაშურის რაიონში 1966 წლიდან 1990 წლამდე. რედაქტორი — ლევან კაკიაშვილი. გამოცემა ყოველდღიური იყო და ბეჭდავდა, როგორც ადგილობრივ სიახლეებს, ისე სრულიად საქართველოს სიახლეებს. 1966 წლამდე ერქვა „გამარჯვება“, ხოლო 1990 წლიდან, საქართველოს დამოუკიდებლობის აღდგენიდან დღემდე გამოცემას ჰქვია „ხაშურის მოამბე“.

1990 წლიდან გაზათი „გამარჯვების გზა“ შეიცვალა სახელწოდებით „ალიონი“ და 1990—1992 წლებში გამოდიოდა.
ჰერიფორდული ჯიში

ჰერიფორდული ჯიში — სახორცე მიმართულების მსხვილი რქოსანი საქონლის ჯიში. გამოყვანილია საუკუნეში, ინგლისში, ჰერიფორდშირის საგრაფოში, ადგილობრივი საქონლის გადარჩევისა და შერჩევის გზით. ტიპური სახორცე აგებულებისაა, ფერად მუქიწითელია, ხოლო თავი, მინდაო, ღაბაბი, მუცელი, კიდურების ქვედდა ნაწილი და კუდის ფუნჯი თეთრი აქვს. კუროს მასაა 850-1000 კგ, ფურისა 550-560 კგ. ნაკლავის გამოსავალი 58-62%, უდიდესი 70%-მდე. ჰერიფორდული ჯიში გავრცელებულია ამერიკის, ევროპის ქვეყნებში, ახალ ზელანდიაში და სხვ. ყოფილ სსრკ-შიშეიყვანეს 1928 წელს. იყენებენ სამრეწველო შეჯვარებისთვის სარძეო და სახორცე ჯიშებთან.
ჰოლანდიური შავ-ჭრელი ჯიში

ჰოლანდიური შავ-ჭრელი ჯიში — მსხვილი რქოსანი საქონლისა, სარძევე მიმართულების ჯიში, გამოყვანილია ნიდერლანდებში. ფერად შავ-ჭრელია. ცოცხალი მასა კუროსი 900-1000 კგ-ია, ფურისა — 550-600 კგ. ფურის მონაწველი 4500 კგ, სარეკორდოა 13 000 კგ. რძის ცხიმიანობა 3,9-4,0 %. ჯიში გავრცელებულია ნიდერლანდებში (ქვეყნის მსხვილი რქოსანი საქონლის მთელი სულადობის დაახლოებით 70 %), გერმანიაში, აშშ-ში, დიდ ბრიტანეთში, შვეიცარიაში, იტალიაში, ყოფილ იუგოსლავიის ქვეყნებსა და სხვ. ჰოლანდიური ჯიში გამოიყენება ხოლმოგორული, შავ-ჭრელი, ტალიგური, აულიეატური, ბესტუჟევისა და სხვა ჯიშების გამოყვანისას.
რაიო ვალიეკანო (საფეხბურთო კლუბი)

„რაიო ვალიეკანო“, ან უბრალოდ „რაიო“ — ესპანური საფეხბურთო კლუბი ქალაქ მადრიდიდან. დაარსდა 1924 წლის 29 მაისს. ასპარეზობს ესპანეთის სეგუნდა დივიზიონში. საშინაო მატჩებს ატარებს სტადიონ კამპო-დე-ვალიეკასზე, რომელიც 15 500 მაყურებელს იტევს.

ევროტურნირებზე კლუბს მონაწილეობა მიღებული აქვს ერთხე, 2000-01 წლების სეზონში. უეფა-ს თასის გათამაშებაში შეძლო 1/4 ფინალში გასვლა, სადაც დამარცხდა თანამემამულე „ალავესთან“, 2 მატჩის ჯამში 4-2.

ისტორია
კლუბი ჩამოყალიბდა 1924 წლის 29 მაისს, მადრიდში. პირველი პრეზიდენტი იყო ხულიან უერტა. კლუბის სიმბოლოების ინსპირაცია მომდინარეობს არგენტინული გრანდის, „რივერ პლეიტისგან“. 1949 წელს, „ატლეტიკო მადრიდთან“ შეთანხმების საფუძველზე კლუბის ლოგოს დაემატა დიაგონალური წითელი ზოლი, რომელიც ასევე საშინაო ფორმასაც დაემატა. პირველი გამოსვლა კლუბს ჰქონდა ტერსერა დივიზიონში.

„რაიო“ ყოველთვის იყო თანაქალაქელი უდიდესი კლუბების, „რეალის“ და „ატლეტიკოს“ ჩრდილში. 1980-იან და 1990-იან წლებში კლუბი ხშირად ქვეითდებოდა სეგუნდა დივიზიონში, თუმცა პრიმერა დივიზიონში ამოსვლასაც ახერხებდა. უმაღლეს დივიზიონში ადგილი ყველაზე მეტ ხანს შეინარჩუნეს 1999 წელს აღზევების შემდეგ, ხოლო საუკეთესო სეზონი „რაიო ვალიეკანომ“ ჩაატარა 2000-01 წლებში, როდესაც კლუბმა უეფა-ს თასის 1/4 ფინალში გააღწია, სადაც მომავალ ფინალისტ „ალავესთან“ დამარცხდა. წინა სეზონში „რაიო“ გავიდა მე-9 ადგილზე, მაგრამ უეფა-ს გათამაშებაში მოხვდა ფაირ ფლეის რეიტინგის მიხედვით .

2002-03 წლების სეზონი კლუბმა მე-20 ადგილზე დაასრულა და დაქვეითდა სეგუნდა დივიზიონში. მომავალ სეზონში კი მესამე დივიზიონში დაქვეითდა. 2005 წლიდან კლუბის მწვრთნელად „რეალ მადრიდის“ ყოფილი ფეხბურთელი და ლეგენდა, მიჩელი დაინიშნა.

სეგუნდა დივიზიონი ბ-ს 2006-07 წლების გათამაშებაში „რაიო ვალიეკანომ“ დაიკავა მე-3 ადგილი, აღსაზევებელი პლეი-ოფის ნახევარფინალი დაძლია, მაგრამ ფინალში „ეიბართან“ დამარცხდა. მომავალ სეზონში, 4 წლიანი პაუზის შემდეგ კლუბი დაბრუნდა მეორე დივიზიონში, აღსაზევებელი პლეი-ოფის ნახევარფინალში „ბენიდორმის“ განადგურების შემდეგ მოუგო „სამორას“, 2 მატჩის ჯამში 2-1.

2009-10 წლების სეზონი კლუბმა დაამთავრა გასავარდნი ზონისგან შორს, თუმცა არც ლიდერთა შორის ყოფილა. მომავალ სეზონში „რაიომ“ დაიკავა მე-2 ადგილი სეგუნდა დივიზიონში და 8-წლიანი განშორების შემდეგ დაუბრუნდა პრიმერა დივიზიონს, სერიოზული ეკონომიკური პრობლემების მიუხედავად ჩამორჩა მხოლოდ ჩემპიონ „რეალ ბეტისს“. 2012 წლის მარტში, კლუბის ფეხბურთელები შეუერთდნენ მადრიდში გამართულ დემონსრაციებს (- ).

2015 წლის აგვისტოში, „რაიო ვალიეკანომ“ შეიძინა ამერიკული საფეხბურთო კლუბი „ოკლაჰომა სიტი“, შედეგად კლუბს დაერქვა „რაიო ოკც“ . ეს იყო პირველი შემთხვევა, როდესაც ესპანური კლუბი გამოჩნდა ამერიკულ ფეხბურთში.

2016 წლის მაისში, „რაიო“ პრიმერა დივიზიონის გათამაშებაში დაკავებული მე-18 ადგილის შემდეგ დაქვეითდა სეგუნდა დივიზიონში. ამითი დასრულდა მათი ყველაზე დიდხნიანი, 5 წლიანი გამოსვლა უმაღლეს დივიზიონში.

ევროტურნირების სტატისტიკა
რეუს დეპორტიუ (საფეხბურთო კლუბი)

„რეუს დეპორტიუ“ — ესპანური საფეხბურთო კლუბი. დაარსდა 1909 წელს, კატალონიის ავტონომიური გაერთიანების ქალაქ რეუსში. ასპარეზობს ესპანეთის სეგუნდა დივიზიონში. საშინაო მატჩებს ატარებს სტადიონ კამპ ნოუ მუნისიპალზე, რომელიც 4 700 მაყურებელს იტევს.

პრიმერა დივიზიონის გათამაშებაში კლუბს მონაწილეობა არასდროს მიუღია. სეგუნდა დივიზიონში პირველად აღზევდა 2016 წელს.

ისტორია
კლუბი დაარსდა 1909 წლის 23 ნოემბერს, „რეუს სპორტ კლუბის“ დაშლის შედეგად. 1917 წლის 29 სექტემბერს კლუბი შეერწყა „ველოსიპედისტას“ და „ოლიმპიას“, შედეგად გახდა მულტი-სპორტული კლუბი „რეუს დეპორტიუ“.

1951 წელს კლუბი დაიყო 2 დამოუკიდებელ ნაწილად, ერთი ნაწილი არის „საფეხბურთო კლუბი რეუს დეპორტიუ“, მეორე სექცია კი ჰოკეის დაეთმო.

სეგუნდა დივიზიონ ბ-ში გატარებული მრავალი სეზონის შემდეგ, 2015 წელს, „რეუს დეპორტიუმ“ სცადა სეგუნდა დივიზიონში აღზევება. ჩემპიონატში მე-3 ადგილის დაკავების შემდეგ, აღსაზევებელი პლეი-ოფის მე-2 ეტაპზე დამარცხდა ფეროლის „რასინგთან“.

2015 წელს, კლუბმა შეძლო ესპანეთის თასის 1/32 ეტაპზე გასვლა, სადაც „ატლეტიკო მადრიდთან“ დამარცხდა. ამ სეზონში „რეუსმა“ ასევე ითამაშა სეგუნდაში აღსაზევებელ პლეი-ოფში, ამჯერად შეძლო მეტოქის, სანტადერის „რასინგის“ დამარცხება, გასვლაზე 3-0 გამარჯვების შემდეგ, საშინაო მატჩშიც მოიგო, ანგარიშით 1-0 და ისტორიაში პირველად აღზევდა მეორე დივიზიონში.
უჩალის მეჩეთი

უჩალის მეჩეთი — მეჩეთი ბაშკირეთის რესპუბლიკის ქალაქ უჩალში, რუსეთის ფედერაცია.

ისტორია
1994 წელს ქალაქ უჩალის მუსულმანური რელიგიური ორგანიზაციის ინიციატივითა და უჩალის სამთო-გადამამუშავებელი კომბინატისა და კერძო პირების შემოწირულობით ააგეს უჩალის მეჩეთი. მეჩეთი იმყოფება ბაშკირეთის რესპუბლიკის მუსულმანთა სასულიერო ადმინისტრაციის დაქვემდებარებაში და მდებარეობს ქალაქის ცენტრალურ ნაწილში.

არქიტექტურული თვალსაზრისით მეჩეთი რთული დაგეგმარების ორსართულიანი ნაგებობაა, რომლის ერთი მინარეთის სიმაღლეც შეადგენს 27 მეტრს. მინარეთი ერთიარუსიანია და მიშენებულია მეჩეთის შენობაზე.

მეჩეთში ორი სამლოცველო დარბაზია. მისი კედლები დაფარულია გამონათქვამებით ყურანიდან და გაფორმებულია ბაშკირული ორნამენტებით.

უჩალის მეჩეთში მუშაობს არაბული ენის შემსწავლელი კურსები. ასწავლიან ისლამის საფუძვლებს ბავშვებსა და მოზარდებს.

ქალაქ უჩალის მოსახლეობის უდიდეს ნაწილს შეადგენენ ბაშკირები, რის გამოც ქალაქში აგებულია სხვა მეჩეთიც. მეორე მეჩეთი აგებულია ქალაქის გარეუბანში. აღნიშნული მეჩეთი ატარებს ზაინულა იშანის სახელს. ზაინულა იშანის სახელობის მეჩეთს აქვს სამი მინარეთი, რომელთაგანაც ერთ-ერთის სიმაღლე 20 მეტრს შეადგენს.

იმამ-ხათიბები
1994-1997 — ი. მუჰამედიანოვი.
1997-2006 — ვ. ტაჯეტდინოვი.
2006-2010 — დ. აჰმადიევი.
2010-დან — ი. მაზიტოვი.
მემენტო მორი (მუსიკალური ჯგუფი)

„მემენტო მორი“ ( — „გახსოვდეს, რომ სიკვდილი გელის“) — ქართული მძიმე როკ-ჯგუფი. „მემენტო მორი“ მღეროდა ტერენტი გრანელის ლექსებს. ჯგუფს გამოცემული აქვთ ერთი ალბომი — „ექსკურსია ცისკენ“, რომელშიც შედის ტერენტი გრანელის ისეთ ცნობილ ლექსებზე დაწერილი სიმღერები, როგორებიცაა: „მემენტო მორი“, „ექსკურსია ცისკენ“, „გარდაცვალება“, „ცისფერი სინათლე“.

ისტორია
„მემენტო მორი“ დაარსდა 1987 წელს. თავდაპირველად მასში შედიოდნენ მალხაზ კობერიძე (ვოკალი და სოლო-გიტარა), ალეკო ჩერქეზიშვილი (დრამი) და მამუკა გაბრიჭიძე (ბასი). ამ შემადგენლობით ჯგუფმა იარსება 1991 წლამდე. ამ დროის განმავლობაში დაიწერა და ჩაიწერა ჯგუფის სიმღერების დიდი ნაწილი. მოგვიანებით, 90-იანი წლების მიწურულს, ჯგუფი აღორძინდა მალხაზ კობერიძის მეთაურობით: დრამზე პაატა ჯავახიშვილით, ბასზე კი — გია გრიგოლიათი. 1997 წელს გამოიცა ალბომი „ექსკურსია ცისკენ“, რომელიც ძველ ჩანაწერებსაც მოიცავდა. 2000-იან წლებში ჯგუფმა დაუკრა ლადო ბურდულის მიერ ორგანიზებულ რამდენიმე როკ-ფესტივალზე.
სტალინისის საყვირი (გაზეთი)

„სტალინისის საყვირი“ — ქართული საზოგადოებრივ-პოლიტიკური პერიოდული გამოცემა, რომელიც საბჭოთა პერიოდში ხაშურის რაიონში 1931 წლიდან 1934 წლამდე გამოდიოდა. გაზეთის გამოცემის პერიოდულობა იყო ხუთ დღეში ერთხელ. მისი რედაქტორი იყო მოსე გვალია. გაზეთს საქართველოს კომუნისტური პარტიის (ბ) სტალინისის რაიკომის, რაიაღმასკომის და პეოფსაბჭოს ორგანო გამოსცემდა. სწორედ ამ პერიოდში (1931–1932 წლებში) ხაშურს სტალინისი ერქვა. თითოეული ნომერი შეადგენდა 4 გვერდს, ხოლო ტირაჟი შეადგენდა 5000 ცალს.

1934 წლიდან ხაშურის პერიოდულ გამოცემას „სტალინისის საყვირს“ „ბოლშევიკური სიტყვა“ ეწოდა და ამ სახელწოდებით გამოდიოდა 1934–1953 წლებში.
ბოლშევიკური სიტყვა (გაზეთი)

„ბოლშევიკური სიტყვა“ — ქართული საზოგადოებრივ-პოლიტიკური პერიოდული გამოცემა, რომელიც საბჭოთა პერიოდში ხაშურის რაიონში 1934 წლიდან 1953 წლამდე გამოდიოდა. მისი რედაქტორი აკაკი ლომიძე იყო. გაზეთი ექვს დღეში ერთხელ გამოდიოდა. მას საქართველოს კომუნისტური პარტიის (ბ) ხაშურის რაიკომის და რაიაღმასკომის ორგანო გამოსცემდა. თითოეული ნომერი შეადგენდა 4 გვერდს, ხოლო ტირაჟი შეადგენდა 4000 ცალს.

1953 წლიდან ხაშურის პერიოდულ გამოცემას „ბოლშევიკურ სიტყვას“ „გამარჯვების გზით“ ეწოდა და ამ სახელწოდებით გამოდიოდა 1953-1962 წლებში.
გამარჯვების გზით (გაზეთი)

„გამარჯვების გზით“ — ქართული საზოგადოებრივ-პოლიტიკური პერიოდული გამოცემა, რომელიც საბჭოთა პერიოდში ხაშურის რაიონში 1953 წლიდან 1962 წლამდე გამოდიოდა. მისი რედაქტორი აკაკი ლომიძე იყო. გაზეთი კვირაში სამჯერ გამოდიოდა. მას საქართველოს კომპარტიის ხაშურის რაიკომისა და ხაშურის რაიონის მშრომელთა დეპუტატების საბჭოს ორგანო გამოსცემდა.

1962 წლიდან ხაშურის პერიოდულ გამოცემას „გამარჯვების გზით“ „გამარჯვება“ ეწოდა და ამ სახელწოდებით გამოდიოდა 1962—1990 წლებში.
გამარჯვება (გაზეთი)

„გამარჯვება“ — ქართული საზოგადოებრივ-პოლიტიკური პერიოდული გამოცემა. საქართველოს კპ ცენტრალური კომიტეტისა და საქართველოს სსრ მინისტრთა საბჭოს გორის კოლმეურნეობებისა და საბჭოთა მეურნეობების საწარმოო სამმართველოსთან არსებული გაზეთი. გამოდიოდა საბჭოთა პერიოდში გორში, 1962 წლიდან 1990 წლამდე. ამ გაზეთის სახელწოდების ქვეშ 1962 წლის 29 აპრილიდან გაერთიანდა შემდეგი სახელწოდების გაზეთები: „გამარჯვების გზით“ — ხაშური, „კომუნიზმისაკენ“ — კასპი, „სოციალისტური სოფელი“ — გორი, „ქარელის კოლმეურნე“ — ქარელი. რედაქტორი — შ. მახარობლიძე. გამოსცემდა საქართველოს კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტისა და საქართველოს სსრ მინისტრთა საბჭო გორში.

1966 წლიდან ხაშურს კვლავ თავისი პერიოდული გამოცემა აქვს სახელწოდებით — „გამარჯვების გზა“. საკუთრივ გაზეთ „გამარჯვებას“ 1990–1997 წლებში გაზეთი „გორი“ ერქვა, 1990 წლის №142-დან აგრძელებდა ნუმერაციას.
ალიონი (გაზეთი ხაშურში)

„ალიონი“ — ქართული საზოგადოებრივ-პოლიტიკური პერიოდული გამოცემა, რომელიც საქართველოს დამოუკიდებლობის აღდგენის შემდეგ ხაშურის რაიონში 1990 წლიდან 1992 წლამდე გამოდიოდა. მისი რედაქტორი რობერტ სუხიაშვილი იყო. გაზეთი კვირაში სამჯერ გამოდიოდა.

1992 წლიდან ხაშურის პერიოდულ გამოცემას „ხაშურის მოამბე“ ეწოდება.
ხაშურის მოამბე (გაზეთი)

„ხაშურის მოამბე“ — ქართული საზოგადოებრივ-პოლიტიკური პერიოდული გამოცემა, რომელიც ხაშურის მუნიციპალიტეტში 1993 წლიდან დღემდე გამოდის. მისი მთავარი რედაქტორია რობერტ სუხიაშვილი, ხოლო დირექტორი გოგი გოგოლაძე. გაზეთი კვირაში ერთხელ გამოდის. 2015 წლიდან გაზეთში ჩართულია ყოველთვიური ლიტერატურული ჩანართი „ლიტერატურული ხაშური“. იბეჭდება თბილისში.
სევილია ატლეტიკო

„სევილია ატლეტიკო“ — ესპანური საფეხბურთო კლუბი. დაარსდა 1909 წელს, ანდალუსიის ავტონომიური გაერთიანების ქალაქ სევილიაში. ასპარეზობს ესპანეთის სეგუნდა დივიზიონში. საშინაო მატჩებს ატარებს სტადიონ ხოსე რამონ სისნეროს პალასიოსზე, რომელიც 6 000 მაყურებელს იტევს.

კლუბი თამაშობს, როგორც „სევილიის“ სარეზერვო გუნდი. პრიმერა დივიზიონის გათამაშებაში „სევილია ატლეტიკოს“ მონაწილეობა არასდროს მიუღია. სეგუნდა დივიზიონში საუკეთესო შედეგი დააფიქსირა 2007-08 წლების სეზონში, როდესაც მე-9 ადგილი დაიკავა.

ისტორია
დაარსდა 1958 წელს. მალევე დაიწყო ასპარეზობა ტერსერა დივიზიონში, 1961 და 1962 წლებში შეძლო ამ ჩემპიონატის მოგება, ხოლო 1962-63 წლების სეზონი სეგუნდა დივიზიონში გაატარა. რეგიონულ ლიგაში გატარებული 3 წლის შემდეგ, ადრეულ 1970-იან წლებში, კლუბი დაბრუნდა მესამე დივიზიონში 1976 წელს.

1977 წელს, შეიქმნა ახალი მესამე დივიზიონი - სეგუნდა დივიზიონი ბ, კლუბმა დიდი დრო გაატარა ამ და დონით მე-4 ჩემპიონატში. 1998-99 წლების სეზონის მე-2 ადგილის დასრულების შემდეგ, მონაწილეობა მიიღო აღსაზევებელ პლეი-ოფში, სადაც დამარცხდა. მანამდე, 1991 წელს კლუბმა სახელი შეიცვალა და დაერქვა „სევილია ბ“. 2000-იანი წლების დასაწყისში კლუბმა ზედიზედ 3 სეზონში გავიდა მოწინავეთა შორის ცხრილში, მაგრამ პლეი-ოფში დამარცხდა. საბოლოოდ, 2006-07 წლების სეზონში, მას შემდეგ, რაც დაიაკავა 1-ლი ადგილი, 2 მატჩის ჯამში დაამარცხა „ბურგოსი“, ანგარიშით 1-0 და 40 წლიანი პაუზის შემდეგ აღზევდა სეგუნდა დივიზიონში. 2006 წელს კლუბს ისევ ძველი სახელი, „სევილია ატლეტიკო“ დაერქვა.

სეგუნდა დივიზიონში გატარებული 2 წლის შემდეგ, მთავარი მწვრთნელი მანუელ ხიმენესი ძირითადი გუნდის, „სევილიის“ მწვრთნელი გახდა, რასაც „სევილია ატლეტიკოს“ მესამე დივიზიონში დაქვეითება მოყვა.

კლუბმა 2015-16 წლების სეზონში, მესამე დივიზიონის ჯგუფ 4-ში დაიკავა მე-3 ადგილი და აღსაზევებელ პლეი-ოფში დაამარცხა „ლიეიდა“, პენალტების სერიაში ანგარიშით 5-4 და 7 წლიანი პაუზის შემდეგ აღზევდა მეორე დივიზიონში.

სახელწოდება
1958-1960 — „დეპორტივო პუერტო“
1960-1991 — „სევილია ატლეტიკო“
1991-2006 — „სევილია ბ“
2006- — „სევილია ატლეტიკო“

მიღწევები
სეგუნდა დივიზიონი ბ
ჩემპიონი : 2006/07
ტერსერა დივიზიონი
ჩემპიონი (8): 1960/61, 1961/62, 1980/81, 1982/83, 1983/84, 1985/86, 1986/87, 2000/01

მიმდინარე შემადგენლობა
ლორენცო ვალა

ლორენცო ვალა (, დ. 1407, რომი ან პიაჩენცა — გ. 1 აგვისტო, 1457, რომი, პაპის რეგიონი) — იტალიელი ჰუმანისტი, ისტორია-ფილოლოგიის კრიტიკის მამა, იტალიური ერუდიტული სკოლის წარმომადგენელი. ბუნებრივად თვლიდა ყველაფერს, რაც ემსახურებოდა ადამიანის თვითგადარჩენას, კმაყოფილებას, ბედნიერებას.

ლორენცო ვალამ კონსტანტინეს ნაბოძების ტექსტის ფილოლოგიური შესწავლისა და მისი სხვა ძველ ტექსტებთან შედარების გზით ამ ისტორიულ საბუთში ბევრი ენობრივი ანაქრონიზმი აღმოაჩინა და დაამტკიცა, რომ ის ვერ შეიქმნებოდა საუკუნეში. ლორენცო ვალას კვლევამ აჩვენა, რომ „კონსტანტინეს ნაბოძები“ პაპობის შეუზღუდავი ამქვეყნიური პოლიტიკური ძალაუფლების ლეგიტიმაციის მიზნით საუკუნეში პაპის კურიაში შედგენილი ყალბი დოკუმენტია (სავარაუდოდ 750 წ.)

ლორენცო ვალას სამეცნიერო თვისებაზე საუბრისას ხშირად შენიშნავენ, რომ ამ სახელგანთქმულმა ჰუმანისტმა ცუდად იცოდა ბერძნული ენა და ძალიან ცუდად თარგმნა თუკიდიდე ლათინურად.
აზერბაიჯანული კამეჩი

მეკამეჩეობა აზერბაიჯანში მეცხოველეობის მნიშვნელოვანი დარგია. 1990 წელს სსრკ-ში არსებული კამეჩების 70% აზერბაიჯანში იყო აღრიცხული. აზერბაიჯანის კამეჩების მთლიანი რაოდენობის 63% იმყოფებოდა კოლმეურნეთა, მუშებისა და მოსამსახურეთა კერძო მეურნეობების საკუთრებაში. პოსტსაბჭოთა პერიოდში აზერბაიჯანში კამეჩების რაოდეობამ კლება დაიწყო. 2013 წელს ქვეყანაში 265 ათასი კამეჩი აღირიცხა.

პოპულაციის დახასიათება
აზერბაიჯანული კამეჩის საშუალო სიმაღლე მინდაოში არის 130–132 სანტიმეტრი, სხეულის ირიბი სიგრძე 138–142 სანტიმეტრი, გულმკერდის გარშემოწერილობა 187–191 სანტიმეტრი. თავი უხეში და შედარებით პატარაა. კამეჩის შუბლი მოკლე, საკმაოდ ფართო და ამოზნექილია. კეფა და თავის წინა ნაწილი წაგრძელებულია. აქვს დიდი რქები, რომელიც ძირითადად მიმართულია უკან, ხოლო რქების ზედა ზედაპირი წიბოვანია, ქვედა — მომრგვალებული; რქების დასაწყისში — რგოლებია. კამეჩის რქებზე რგოლების რაოდენობის მიხედვით, შეგვიძლია განსაზღვროთ შობადობის რაოდენობა. კბილების რაოდენობა იგივეა, რაც საქონლისა. კისერი გრძელი, ვიწრო და წვრილი აქვს. ზურგი მოკლე და ფართოა. წელი გრძელი, ფართო და ბრტყელია. მკერდი ღრმაა, საშუალო სიგანის. მუცელი დიდი მოცულობისაა. კუდი შეიძლება იყოს სხვადასხვა სიგრძის. ჯიქანი საშუალო ჯამისებრი ფორმისაა, ოთხი ცურით.

კამეჩებს აზერბაიჯანში ძირითადად სარძეოდ აშენებენ. 1940 წლის ბოლოსთვის, აზერბაიჯანის საცდელი სადგურის მონაცემებით, ფურკამეჩების წლიური მონაწველი 543–2048 კგ იყო; რეკორდული აღწევდა 3187 კგ-ს და უფრო მეტს.

გალერეა
უგაბი

უგაბი — სეზონური მდინარე ნამიბიაში, რომელიც თავის ქვიშიან კალაპოტში წელიწადში მხოლოდ რამდენიმე დღე მიედინება. თუმცა, მშრალ სეზონშიც კი, გაედინება მიწისქვეშა წყალი, რომელიც მნიშვნელოვან რესურსს წარმოადგენს დამარალანდის რეგიონის ფლორისა და ფაუნისთვის. საშუალო წლიური ხარჯი დაახლოებით 20 მილიონ კუბურ მეტრს შეადგენს.

მიწისქვეშა წყლის ოდენობის გამო, უგაბი ნამიბიის ერთ-ერთი უმთავრესი მდინარეა. დაახლოებით 500 კმ სიგრძის მდინარე წყლით ასაზრდოებს ისეთ უიშვიათეს სახეობებს, როგორებიცაა უდაბნოს სპილო, ჟირაფი, მთის ზებრა და შავი მარტორქის მსოფლიოში უდიდესი პოპულაცია. ამ უიშვიათეს ცხოველთა დასაცავად, შეიქმნა უგაბის ველური ზონა.

რეგიონში უხვადაა ვარდისფერ გრანიტიანი ინზელბერგები. ამ უცნაურმა ქვებმა წლების მანძლზე სხვადასხვა ფორმა მიიღო, ზოგიერთი მათგანი სოკოს წააგავს.

მდინარის მიდამოებში მცენარეულობა საკმაოდ ცოტაა. ხილვად სახეობებს შორისაა ეგზოტიკური ველური თამბაქო . ასევე წარმოდგენილია გარკვეული ჯუჯა ხეები და ბუჩქები.