გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1441

გაეროს უშიშროების საბჭოს 1441-ე რეზოლუცია გაეროს უშიშროების საბჭოს მიერ 2002 წლის 8 ნოემბერს ერთხმად მიღებული რეზოლუციაა, რომელიც სადამ ჰუსეინის მმართველობის დროს ერაყს „ბოლო შესაძლებლობას“ სთავაზობდა, შეესრულებინა განიარაღების ვალდებულებები, რომლებიც რამდენიმე წინა რეზოლუციაში იყო ასახული (რეზოლუციები 660, 661, 678, 686, 687, 688, 707, 715, 986 და 1284).შეერთებულმა შტატებმა ის გამოიყენა, როგორც აშშ-ის ხელმძღვანელობით ერაყში შემდგომი შეჭრის სამართლებრივი გამართლების ნაწილი.

რეზოლუცია 1441-ში ნათქვამი იყო, რომ ერაყი არსებითად არღვევდა 687-ე რეზოლუციით წარმოდგენილი ცეცხლის შეწყვეტის პირობებს. ერაყის მიერ დარღვევები ეხებოდა არა მხოლოდ მასობრივი განადგურების იარაღს , არამედ აკრძალული ტიპის რაკეტების ცნობილ წარმოებას, აკრძალული შეიარაღების შეძენასა და იმპორტს და ერაყის მიერ ქუვეითისთვის კომპენსაციის გადახდას 1990-1991 წლების შეჭრისა და ოკუპაციის დროს მისი ჯარების მიერ განხორციელებული ფართომასშტაბიანი ძარცვისთვის. რეზოლუციაში ასევე ნათქვამი იყო, რომ „ერაყის მიერ ამ რეზოლუციის შესაბამისად წარდგენილ დეკლარაციებში ცრუ განცხადებები ან გამოტოვებები და ერაყის მიერ ამ რეზოლუციის ნებისმიერ დროს შეუსრულებლობა და მისი განხორციელების პროცესში სრულად თანამშრომლობის შეუძლებლობა წარმოადგენს ერაყის ვალდებულებების კიდევ ერთ არსებით დარღვევას“.

რეზოლუციის მიღება
ჯორჯ ბუშმა გენერალურ ასამბლეას 2002 წლის 12 სექტემბერს მიმართა, რათა ერაყის მთავრობის მიმართ შეერთებული შტატების პრეტენზიები გამოეთქვა.
თავად რეზოლუციაში არასდროს იყო ნახსენები ომი და ერაყს მხოლოდ -ისა და -ს მიერ ინსპექტირების მხარდაჭერა მოეთხოვა.

2002 წლის 12 სექტემბერს აშშ-ის პრეზიდენტმა ჯორჯ ბუშმა გენერალურ ასამბლეას სიტყვით მიმართა და ერაყის მთავრობის წინააღმდეგ პრეტენზიების კატალოგი ჩამოაყალიბა. ესენია:
„უშიშროების საბჭოს 1373-ე რეზოლუციის დარღვევით, ერაყი მხარს უჭერს ტერორისტულ ორგანიზაციებს, რომლებიც ძალადობას მიმართავენ ირანის, ისრაელის და დასავლეთის მთავრობების წინააღმდეგ და ცნობილია, რომ ავღანეთიდან გაქცეული ალ-ქაიდას ტერორისტები ერაყში იმყოფებიან.“
გაეროს ადამიანის უფლებათა კომისიამ 2001 წელს ადამიანის უფლებების „უკიდურესად მძიმე“ დარღვევები დაადგინა.
ერაყის მიერ მასობრივი განადგურების იარაღის (ბიოლოგიური იარაღი, ქიმიური იარაღი და შორი მოქმედების რაკეტები) წარმოება და გამოყენება, რაც გაეროს რეზოლუციების დარღვევაა.
ერაყმა გაეროს პროგრამიდან „ნავთობი საკვების სანაცვლოდ“ მიღებული შემოსავალი თავისი ხალხისთვის საკვების ნაცვლად იარაღის შესაძენად გამოიყენა.
ერაყმა გაეროს პროგრამიდან „ნავთობი საკვების სანაცვლოდ“ მოიპოვება შემოსავალი ხალხისთვის განკუთვნილი საკვების ნაცვლად იარაღის შესაძენად გამოყენებულია.

გამოსვლის შემდეგ ინტენსიური მოლაპარაკებები დაიწყო უშიშროების საბჭოს სხვა წევრებთან. კერძოდ, ცნობილია, რომ საბჭოს სამ მუდმივ წევრს (ვეტოს უფლების მქონე) ერაყში შეჭრასთან დაკავშირებით ეჭვი ჰქონდათ: რუსეთს, ჩინეთსა და საფრანგეთს.

რეზოლუციის ტექსტი ერთობლივად შეიმუშავეს შეერთებულმა შტატებმა და გაერთიანებულმა სამეფომ, რაც რვაკვირიანი ხმაურიანი მოლაპარაკებების შედეგი იყო, განსაკუთრებით რუსეთთან და საფრანგეთთან. საფრანგეთმა ეჭვქვეშ დააყენა ფრაზა „სერიოზული შედეგები“ და არაერთხელ განაცხადა, რომ ინსპექტორების მიერ აღმოჩენილი ნებისმიერი „მნიშვნელოვანი დარღვევა“ ავტომატურად არ უნდა იწვევდეს ომს; ამის ნაცვლად, გაერომ უნდა მიეღო სხვა რეზოლუცია, რომელიც გადაწყვეტდა მოქმედების მიმდინარეობას. ამ მოსაზრებას ადასტურებს ის ფაქტი, რომ წინა რეზოლუციებში, რომლებიც ომის ლეგიტიმაციას ახდენდნენ თავის მიხედვით, გამოყენებული იყო გაცილებით მკაცრი ტერმინები, როგორიცაა „ყველა საჭირო საშუალება“ 1990 წლის 678-ე რეზოლუციაში და რომ 1441-ე რეზოლუციაში ნათქვამი იყო, რომ უშიშროების საბჭო „საკითხს ყურადღებით დააკვირდება“.

უშიშროების საბჭოს კენჭისყრა
2002 წლის 8 ნოემბერს უშიშროების საბჭომ ერთხმად, 15-0 ხმით მიიღო 1441-ე რეზოლუცია; რუსეთმა, ჩინეთმა, საფრანგეთმა და სირიამ, ერთადერთმა არაბულმა სახელმწიფომ, მისცეს მას ხმა, რამაც 1441-ე რეზოლუციას უფრო ფართო მხარდაჭერა მისცა, ვიდრე 1990 წლის სპარსეთის ყურის ომის რეზოლუციასაც კი.

მიუხედავად იმისა, რომ ზოგიერთი პოლიტიკოსი ამტკიცებდა, რომ რეზოლუციას გარკვეულ გარემოებებში შეეძლო ომის ავტორიზაცია, შეხვედრაზე დამსწრე წარმომადგენლები ცხადად ამბობდნენ, რომ ეს ასე არ იყო. შეერთებული შტატების ელჩმა გაეროში, ჯონ ნეგროპონტემ, განაცხადა:

ეს რეზოლუცია არ შეიცავს „ფარულ გამშვებ მექანიზმებს“ და არც „ავტომატიზმს“ ძალის გამოყენებასთან დაკავშირებით. თუ ერაყის მხრიდან კიდევ ერთი დარღვევა მოხდება, რომლის შესახებაც საბჭოს -მა, -მ ან წევრმა სახელმწიფომ შეატყობინა, საკითხი დაუბრუნდება საბჭოს განსახილველად, როგორც ეს მოთხოვნილია მე-12 პუნქტში. რეზოლუცია ნათლად აცხადებს, რომ ერაყის მიერ ნებისმიერი შეუსრულებლობა მიუღებელია და რომ ერაყი უნდა განიარაღდეს. და, ასე თუ ისე, ერაყი განიარაღდება. თუ უშიშროების საბჭო ვერ შეძლებს გადამწყვეტი ზომების მიღებას ერაყის მხრიდან შემდგომი დარღვევების შემთხვევაში, ეს რეზოლუცია არ ზღუდავს არცერთ წევრ სახელმწიფოს, იმოქმედოს ერაყის მიერ წარმოებული საფრთხისგან თავის დასაცავად ან გაეროს შესაბამისი რეზოლუციების აღსასრულებლად და მსოფლიო მშვიდობისა და უსაფრთხოების დასაცავად.

რეზოლუციის თანაავტორმა, გაერთიანებული სამეფოს ელჩმა განაცხადა:

მოლაპარაკებების დროს ხმამაღლა და ნათლად მოვისმინეთ შეშფოთება „ავტომატურობისა“ და „ფარული გამშვები ფაქტორების“ შესახებ - შეშფოთება იმისა, რომ ასეთი მნიშვნელოვანი გადაწყვეტილების მიღებისას არ უნდა ვიჩქაროთ სამხედრო მოქმედებების დაწყება; რომ ასეთი მნიშვნელოვანი გადაწყვეტილების მიღებისას ერაყის მხრიდან ნებისმიერი დარღვევა უნდა განიხილებოდეს საბჭოს მიერ. მოდით, ასევე ნათლად ვუპასუხო ამ რეზოლუციაში არ არის „ავტომატურობა“. თუ ერაყის მიერ განიარაღების ვალდებულებების კიდევ ერთი დარღვევა მოხდება, საკითხი განსახილველად დაუბრუნდება საბჭოს, როგორც ეს მოთხოვნილია მე-12 პუნქტში. ჩვენ ველით, რომ უშიშროების საბჭო შეასრულებს თავის ვალდებულებებს.

ეს შეტყობინება სირიის ელჩმაც დაადასტურა:

სირიამ რეზოლუციას მხარი დაუჭირა, მას შემდეგ, რაც მისი სპონსორების, ამერიკის შეერთებული შტატებისა და გაერთიანებული სამეფოს, ასევე საფრანგეთისა და რუსეთისგან მაღალი დონის კონტაქტების გზით მიიღო გარანტიები, რომ ის არ გამოიყენებოდა ერაყზე თავდასხმის საბაბად და არ წარმოადგენს ერაყზე ავტომატური თავდასხმის საფუძველს. რეზოლუცია, გარკვეული პუნქტების მეშვეობით, არ უნდა იქნას განმარტებული, როგორც რომელიმე სახელმწიფოს ძალის გამოყენების უფლებამოსილების მინიჭება. ის კიდევ ერთხელ ადასტურებს უშიშროების საბჭოს ცენტრალურ როლს ერაყის საკითხის ყველა ფაზის მოგვარებაში.

განხორციელება
ერაყი რეზოლუციას 13 ნოემბერს დაეთანხმა.იარაღის ინსპექტორები 27 ნოემბერს დაბრუნდნენ, -ის წარმომადგენელი ჰანს ბლიქსის და ატომური ენერგიის საერთაშორისო სააგენტოს წარმომადგენელი მოჰამედ ელბარადეის ხელმძღვანელობით. ინსპექტორები ერაყიდან 1998 წლის დეკემბრიდან არ იმყოფებოდნენ, როდესაც ოპერაცია „უდაბნოს მელას“ წინ გაიყვანა.

ინსპექტორებმა დაიწყეს იმ ადგილების მონახულება, სადაც მასობრივი განადგურების იარაღის წარმოება იყო საეჭვო, მაგრამ ასეთი საქმიანობის დამადასტურებელი საბუთი ვერ აღმოაჩინეს, გარდა 18 გამოუცხადებელი 122 მმ-იანი ქიმიური რაკეტისა, რომლებიც -ის ზედამხედველობის ქვეშ განადგურდა.როგორც ერაყში შეჭრის შემდეგ გაირკვა, მასობრივი განადგურების იარაღის წარმოება არ ხდებოდა და მარაგი არ არსებობდა. გაეროს ინსპექტორებმა ასევე დაადგინეს, რომ „ალ-სამუდ 2“ და „ალ-ფატაჰ“ რაკეტები გაეროს მოქმედების რადიუსის შეზღუდვებს არღვევდნენ, პირველიც ნაწილობრივ განადგურდა -ის ზედამხედველობის ქვეშ. შესაბამისად, 1441 რეზოლუციის შესახებ დებატები იმაზეა დამოკიდებული, არ შეასრულა თუ არა ერაყმა მასობრივი განადგურების იარაღის არარსებობისა და ინსპექტირების მიღების მიუხედავად რეზოლუციის პირობები და გამართლებული იყო თუ არა შეჭრა ამ საკითხთან დაკავშირებით გაეროს უსაფრთხოების სხვა რეზოლუციების არარსებობის შემთხვევაში.

2002 წლის 7 დეკემბერს, ერაყმა გაეროს წარუდგინა 12 000 გვერდიანი იარაღის დეკლარაცია, რათა დაკმაყოფილებულიყო ამ რეზოლუციის მოთხოვნები. უშიშროების საბჭოს ხუთმა მუდმივმა წევრმა მიიღო ანგარიშის დაურედაქტირებელი ვერსიები, ხოლო რედაქტირებული ვერსია გაეროს სხვა წევრი სახელმწიფოებისთვის ხელმისაწვდომი გახდა. 19 დეკემბერს, ჰანს ბლიქსმა გაეროს წინაშე წარადგინა მოხსენება და ერაყის 7 დეკემბრის ანგარიშთან (დაურედაქტირებელი ვერსია) დაკავშირებით განაცხადა: „1991-1998 წლების პერიოდში ერაყმა წარადგინა მრავალი დეკლარაცია, რომლებსაც სრული, საბოლოო და სრული უწოდეს. სამწუხაროდ, ამ დეკლარაციების დიდი ნაწილი არაზუსტი ან არასრული აღმოჩნდა, ან არ იყო დადასტურებული ან ეწინააღმდეგებოდა მტკიცებულებებს. ასეთ შემთხვევებში, არ არსებობს ნდობა, რომ აკრძალული პროგრამები ან ნივთები აღმოიფხვრა“. მარტისთვის ბლიქსმა განაცხადა, რომ 7 დეკემბრის ანგარიშში არ იყო გამოტანილი რაიმე ახალი დოკუმენტური მტკიცებულება.

ერაყი კვლავ ვერ ახერხებდა მნიშვნელოვანი ქიმიური და ბიოლოგიური მარაგების შესახებ ინფორმაციის მიწოდებას, რომელთა არსებობაც -ის ინსპექტორებმა 1998 წელს დაადასტურეს. ერაყმა განაცხადა, რომ მან ჯილეხის წყლულის მარაგი კონკრეტულ ადგილას გაანადგურა, თუმცა -მა ამის დადასტურება შეუძლებელი მიიჩნია, რადგან ერაყმა არ დაუშვა ინსპექტორებისთვის განადგურების დაკვირვება, როგორც ეს შესაბამისი რეზოლუციებით იყო მოთხოვნილი. ადგილზე ჩატარებულმა ქიმიურმა ტესტირებამ ვერ აჩვენა, რომ იქ ჯილეხი განადგურებული იყო.

ჰანს ბლიქსმა და მოჰამედ ელბარადეიმ გაეროს წარუდგინეს რამდენიმე ანგარიში, რომელშიც დეტალურად იყო აღწერილი ერაყის მიერ 1441 რეზოლუციის დაცვის დონე.2003 წლის 27 იანვარს გაეროს შეიარაღების მთავარმა ინსპექტორმა ბლიქსმა გაეროს უშიშროების საბჭოს წინაშე სიტყვით გამოსვლისას განაცხადა, რომ „როგორც ჩანს, ერაყმა გულწრფელად არ მიიღო - დღესაც კი არა - განიარაღება, რომელიც მისგან მოითხოვეს და რომლის განხორციელებაც მან მსოფლიოს ნდობის მოსაპოვებლად და მშვიდობიანად ცხოვრებისთვის უნდა განახორციელოს“.ბლიქსმა განაგრძო და განაცხადა, რომ ერაყის რეჟიმმა, სავარაუდოდ, დაკარგა „1000 ტონა“ ნერვული აგენტი - ერთ-ერთი ყველაზე ტოქსიკური, რაც კი ოდესმე შემუშავებულა.

თებერვლის შუა რიცხვებისთვის ჯილეხის, ნერვული აგენტის და შორი მოქმედების რაკეტების საკითხები გადაუჭრელი რჩებოდა. ბლიქსის 7 მარტის ანგარიშში ნათქვამია, რომ „ერაყს, მაღალგანვითარებული ადმინისტრაციული სისტემით, უნდა შეეძლოს მეტი დოკუმენტური მტკიცებულების წარდგენა მისი აკრძალული იარაღის პროგრამების შესახებ. ინსპექტირების დაწყების შემდეგ, ჯერჯერობით მხოლოდ რამდენიმე ახალი ასეთი დოკუმენტი გახდა ცნობილი და წარდგენილია“.

ბლიქსის ანგარიშში ასევე ნათქვამია:
რა უნდა გავაკეთოთ ამ აქტივობების შესახებ? ძნელად თუ შეიძლება თავი აარიდოთ შთაბეჭდილებას, რომ გარკვეულწილად უხალისო თანამშრომლობის შემდეგ, იანვრის ბოლოდან ერაყის მხრიდან ინიციატივები დაჩქარდა. ეს მისასალმებელია, მაგრამ ამ ზომების ღირებულება ფხიზლად უნდა შეფასდეს იმით, თუ რამდენი კითხვის ნიშნის გასწორება მოახერხეს მათ რეალურად. ეს ჯერ კიდევ არ არის ნათელი. ამ ფონზე, ახლა ისმის კითხვა, ითანამშრომლა თუ არა ერაყმა „დაუყოვნებლივ, უპირობოდ და აქტიურად“ -თან, როგორც ეს მოითხოვება 1441 (2002) რეზოლუციის მე-9 პუნქტით. პასუხები ჩანს ჩემს მიერ მოწოდებული ფაქტობრივი აღწერილობებიდან. თუმცა, თუ უფრო პირდაპირი პასუხებია საჭირო, შემდეგს ვიტყოდი:

ერაყის მხარემ ზოგჯერ სცადა პირობების დაწესება, როგორც ეს გააკეთა ვერტმფრენებთან და -2 თვითმფრინავებთან დაკავშირებით. თუმცა, ერაყი ჯერჯერობით არ დაჟინებით მოითხოვს ამ ან სხვა პირობებს ჩვენი ინსპექტირების უფლებების განხორციელებისთვის. თუ ასე მოიქცეოდა, ჩვენ ამის შესახებ შეგვატყობინებდით.

აშკარაა, რომ მიუხედავად იმისა, რომ ერაყის მხარის მიერ განხორციელებული მრავალი ინიციატივა, რომელიც დიდი ხნის განმავლობაში არსებული ღია განიარაღების საკითხების გადაჭრის მიზნით ხორციელდება, შეიძლება „აქტიურად“ ან თუნდაც „პროაქტიულად“ ჩაითვალოს, ახალი რეზოლუციის მიღებიდან 3-4 თვის შემდეგ ეს ინიციატივები არ შეიძლება ჩაითვალოს „დაუყოვნებლივ“ თანამშრომლობად. ისინი ასევე არ მოიცავს აუცილებლად ყველა შესაბამის სფეროს. მიუხედავად ამისა, ისინი მისასალმებელია და რეაგირებს მათზე იმ იმედით, რომ გადაჭრის ამჟამად გადაუჭრელი განიარაღების საკითხებს.

ამ ეტაპზე აშშ-ის ადმინისტრაციამ განაცხადა, რომ ერაყი კვლავ არსებითად არღვევდა გაეროს რეზოლუციებს და რომ 1441-ე მუხლის თანახმად, ეს ნიშნავდა, რომ უშიშროების საბჭო დაუყოვნებლივ უნდა შეიკრიბოს „სიტუაციის განსახილველად და საბჭოს ყველა შესაბამისი რეზოლუციის სრული შესრულების აუცილებლობისთვის, რათა უზრუნველყოფილიყო საერთაშორისო მშვიდობა და უსაფრთხოება“.

შეხვედრის დაწყებამდე, საფრანგეთის პრეზიდენტმა ჟაკ შირაკმა 10 მარტს განაცხადა, რომ საფრანგეთი ვეტოს დაადებდა ნებისმიერ რეზოლუციას, რომელიც ავტომატურად გამოიწვევდა ომს. ამან გამოიწვია აშშ-სა და ბრიტანეთის მთავრობების მხრიდან შეშფოთების ღია გამოხატვა. ბრიტანეთის მიერ ერთსულოვნებისა და „მეორე რეზოლუციის“კენ სწრაფვა ამ ეტაპზე ფაქტობრივად შეწყდა.

შეხვედრის დაწყებამდე გაირკვა, რომ გაეროს უშიშროების საბჭოს წევრების უმრავლესობა წინააღმდეგი იქნებოდა ომისკენ მიმავალი ნებისმიერი რეზოლუციის. შედეგად, საბჭოსთვის ასეთი რეზოლუცია არ წარუდგენიათ.

16 მარტს, აზორის კუნძულების სამიტზე, ტონი ბლერმა, ჯორჯ ბუშმა, ესპანეთის პრემიერ-მინისტრმა ხოსე მარია ასნარმა, ასევე პორტუგალიის პრემიერ-მინისტრმა ჟოზე მანუელ ბაროზუმ, რომელიც შეხვედრის მასპინძელი იყო, გამოაცხადეს ერაყის მიერ ვალდებულებების სრული შესრულების ვადა - 17 მარტი, ისეთი განცხადებებით, როგორიცაა „ხვალ მსოფლიოსთვის სიმართლის მომენტია“. 17-ში, ბუშისა და დიდი ბრიტანეთის საგარეო საქმეთა მდივნის, ჯეკ სტროუს გამოსვლებში აშკარად გამოცხადდა დიპლომატიის პერიოდის დასრულება, როგორც ეს გამოცხადდა 1441 რეზოლუციის აკრძალვით ერაყისთვის შესრულების ახალი შესაძლებლობების მიცემის შესახებ და რომ ერაყში შეჭრამდე გაეროს შემდგომი ნებართვა არ იქნებოდა მოთხოვნილი (იხ. ერაყში 2003 წლის შეჭრა). აშშ-მ და ბრიტანეთმა, მიუხედავად იმისა, რომ აღიარეს, რომ ასეთი რეზოლუცია დიპლომატიურად სასურველი იყო, დაჟინებით მოითხოვეს, რომ ერაყს ახლა საკმარისი დრო მიეცა (ასევე აღნიშნავდნენ 1991 წლის პირველი განიარაღების რეზოლუციების შემდეგ მიღებულ დროს) განიარაღებისთვის ან ამის დამადასტურებელი საბუთების წარმოსადგენად და რომ ომი ლეგიტიმირებული იყო 1441 რეზოლუციით და გაეროს წინა რეზოლუციებით. უშიშროების საბჭოს არამუდმივმა წევრმა ესპანეთმა გამოაცხადა საკუთარი თავი აშშ-სა და ბრიტანეთთან ერთად. მიუხედავად ამისა, ბუშის ადმინისტრაციისა და მისი მხარდამჭერების მიერ დაკავებულ ამ პოზიციას მრავალი იურიდიული ექსპერტი ეჭვქვეშ აყენებს და დღემდე აპროტესტებს. უშიშროების საბჭოს წევრების უმეტესობის აზრით, თავად საბჭოზეა დამოკიდებული და არა ცალკეულ წევრებზე, თუ როგორ უნდა განხორციელდეს ამ ორგანოს რეზოლუციები.

შემდგომი მოვლენები
შეჭრის შემდეგ, ბუშის ადმინისტრაციამ ერაყის საგამოძიებო ჯგუფს დაავალა იმის დადგენა, რეალურად არსებობდა თუ არა ერაყში რაიმე მასობრივი განადგურების იარაღი. ქვეყნის წელიწადნახევრის საგულდაგულო ​​ჩხრეკის შემდეგ, ინსპექტორებმა განაცხადეს:

მიუხედავად იმისა, რომ ძველი, მიტოვებული ქიმიური საბრძოლო მასალის მცირე რაოდენობა აღმოაჩინეს, ამტკიცებს, რომ ერაყმა ცალმხრივად გაანადგურა თავისი გამოუცხადებელი ქიმიური იარაღის მარაგი 1991 წელს. არ არსებობს სანდო ნიშნები იმისა, რომ ბაღდადმა ამის შემდეგ განაახლა ქიმიური საბრძოლო მასალის წარმოება, პოლიტიკას მიაწერს ბაღდადის სურვილს, მოეხსნას სანქციები ან გახდომა არაეფექტური, ან მის წინააღმდეგ ძალის გამოყენების შიშს, თუ მასობრივი განადგურების იარაღი აღმოჩენილი იქნებოდა.

მიმოხილვა ჩაატარეს ჩარლზ ა. დუელფერმა და ერაყის საგამოძიებო ჯგუფმა. 2004 წლის ოქტომბერში ბუშმა დუელფერის ანალიზის შესახებ თქვა: „მთავარმა იარაღის ინსპექტორმა, ჩარლზ დუელფერმა, გამოაქვეყნა ყოვლისმომცველი ანგარიში, რომელიც ადასტურებს დევიდ კეის ადრინდელ დასკვნას, რომ ერაყს არ ჰქონდა ის იარაღი, რომელიც ჩვენი დაზვერვის აზრით, იქ იყო“.