iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ოფეთი

ოფეთი — სამტრედიის მუნიციპალიტეტის სოფლების დიდი ოფეთის, პატარა ოფეთის და ნაწილოფეთის ძველი სახელწოდება. სოფელი ოფეთი შედიოდა საჯავახოს მხარეში. ოფეთში იდგა წმინდა მთავარანგელოზთა ეკლესია. ოფეთს ეკუთვნოდა ასევე სოფლები ძველი ოფეთი და მთავარანგელოზი. ოფეთის ადმინისტრაციული ერთეული ამჟამად მოიცავს სოფლებს: დიდი ოფეთი, პატარა ოფეთი, ნაწილოფეთი, თხილაგანი, მტერჩვეული, წიაღუბანი.
ოფი

ოფი — ფოთოლმცვივანი ხე ტირიფისებრთა ოჯახისა. მისი სიმაღლე 30 მ, დიამეტრი 4 მ აღწევს.

გვხვდება ევრაზიაში, უმთავრესად ზომიერ სარტყელში. კავკასიაში, შუა აზიაში, სამხრეთ ციმბირში (ენისეიმდე). საქართველოში საკმაოდ გავრცელებული მცენარეა. იზრდება მდინარეთა გაყოლებაზე, ხევებსა და ტყის პირებზე, მთის ქვედა და შუა სარტყელში, ზღვის დონიდან 1400 მ-დე. კარგად ხარობს ტენიან ნიადაგზე.

სწრაფმზარდია, იყენებენ ქალაქების გასამწვანებლად. რბილი და მსუბუქი მერქანი აქვს. მისგან აკეთებენ კოვზებს, ფინჯნებსა და სხვა ნივთებს. კვირტი შეიცავს ეთერზეთებს, ვაშლის მჟავას, სალიცინს და სხვა ნივთიერებებს, ქერქი — მთრიმლავ ნივთიერებებს. კვირტისაგან დამზადებულ ნაყენს და მალამოს ხალხურ მედიცინაში ხმარობენ. აშენებენ ქარსაფარ ზოლებში, ჭალებში.
ოფრეთის ციხე

ოფრეთის ციხე — შუა საუკუნეების ციხესიმაგრე სომხეთში, საქართველოს ისტორიულ მხარე ქვემო ქართლში, შულავერის ხეობის ზემო წელზე, მდინარის მარჯვენა ნაპირზე, სოფელ ოფრეთის სამხრეთ-აღმოსავლეთით, სოფელ ჯილიზას აღმოსავლეთით.

წყაროებში პირველად მოხსენიებულია საუკუნეში. ოფრეთის ციხე მდებარეობდა 4 ხეობის გზასაყარზე, რომელიც მგლისკარის უღელტეხილით ტაშირში, გადადიოდა. მატიანის ცნობით, საუკუნეში ქართლის პიტიახშ ვარსქენს ოფრეთის ციხეში ჰყავდა დაპატიმრებული თავისი მეუღლე შუშანიკი. ოფრეთის ციხე ადრინდელი ფეოდალური ხანის ნაგებობაა, რომელიც შემოზღუდულია ფართო კედლებით, დაყოლებული აქვს მრგვალი კოშკები. ზღუდის შიგნით სხვადასხვა ნაგებობათა ნაშთებია, აქვეა მცირე ეკლესია ნალისებური აფსიდით. ციხე ნაგებია საშუალო ზომის კვადრებით. ეს არის დიდი ფეოდალის ტიპური რეზიდენცია. აქვეა ნასოფლარი. ამჟამად ციხე სომხეთის საზღვრებშია.
ბივისი და ბატ-ჰედი

ბივისი და ბატ-ჰედი — ამერიკული ანიმაციური სერიალი, შექმნილი მაიკ ჯაჯის მიერ. პირველი წარმატებული სერიის ბეისბოლი ბაყაყით შემდეგ ბივისისა და ბატ-ჰედის თავგადასავლები რეგულარულად გადიოდა ტელეარხის ეთერში, 1993 წლის 8 მარტიდან 1997 წლის 28 ნოემბრამდე. ორიგინალური სერიების განმეორებითი ჩვენება ასევე მიმდინარეობდა ტელეარხზე 2.

სერიალის მთავარი გმირები არიან ბივისი და ბატ-ჰედი, რომლებიც ცხოვრობენ ტეხასის შტატის გამოგონილ ქალაქ ჰაილენდში. მათი დიალოგები სარკაზმით არის სავსე, შეიცავს სექსუალურ ფანტაზიებს, მიუხედავად იმისა, რომ თავად სექსუალური გამოცდილება არ ჰქონიათ. ისინი დადიან ჰაილენდის სკოლაში (რომლის პროტოტიპად იქცა ნიუ მეხიკოს სჯოლა, რომელშიც ჯაჯი სწავლობდა), ხანდახან მუშაობენ, მაგრამ ყველაფერში მცირეოდენი წვლილი შეაქვთ. მათი საყვარელი საქმიანობაა ტელევიზორთან ჯდომა და მუსიკალური არხების ყურება - თითოეული ეპიზოდის მსვლელობისას ორეული დასცინის/განიხილავს 2-3 მუსიკალურ ვიდეოს. ბივისი და ბატ-ჰედი ხშირად სხვადასხვა უცნაურ თავგადასავალში ამოჰყოფენ თავს. 1996 წელს სერიალის პოპულარობის გამო გამოვიდა სრულმეტრაჟიანი ანიმაციური ფილმიც - - , რომელშიც პერსონაჟები აშშ-ის ტერიტორიაზე მოგზაურობენ.

2011 წელს სერიალის ჩვენება დროებით აღდგა და -ს ეთერში გავიდა მისი მერვე სეზონი. მეცხრე სეზონი გამოვიდა 2022 წელს, ხოლო მეათე — 2023 წელს.

პერსონაჟები
ტელევიზორთან ჯდომის დროს ორივე, როგორც წესი, ნაჩოს, ლუდის მსგავს სასმელებს შეექცევა, აგრეთვე უსმენს მძიმე მეტალს. როგორც წესი, ბივისს აცვია ჯგუფ მეტალიკის სიმბოლიკის მქონე მაისური (პირველ ეპიზოდებში - ჯგუფ სლეიერის სიმბოლიკით), ხოლო ბატ-ჰედს - ჯგუფის / სიმბოლიკის მქონე მაისური. თუმცა, მოგვიანებით, სხვადასხვა პროდუქციაზე, საავტორო უფლებებთან პრობლემების გამო, მაისურებზე ეწერა „“ და „ “.

პერსონაჟების წარმომავლობა და გვარები უცნობია, თუმცა ფილმში - ბატ-ჰედი ამტკიცებს, რომ მისი სახელია ბატ, ხოლო გვარი - ჰედი. ასევე არაფერია ცნობილი მათ მშობლებზე, თუმცა ბატ-ჰედი ბივისის დედას ხშირად ძუკნად მოიხსენიებს. სრულმეტრაჟიან ფილმში აგრეთვე არის სცენა, რომელშიც ორივე უდაბნოში უცნობ მამაკაცებს ხვდება. ეს ორი უკანასკნელი იხსენებს, თუ როგორც გაატარეს ღამე ორ ჰაილენდელ კახპასთან. სავარაუდოდ, სწორედ ისინი არიან ბიჭების მამები.

ეპიზოდები
ოქონა (მრავალმნიშვნელოვანი)

საკუთარი სახელი ოქონა შეიძლება აღნიშნავდეს:

ოქონა — ქარელის მუნიციპალიტეტის სოფლების ძველი სახელწოდება
ოქონა — სოფელი თერჯოლის მუნიციპალიტეტში
ოქონა — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში სამეგრელოდან.

აგრეთვე:

ოქონის მონასტერი — ტაძარი ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტში
ოქონის ხატი — ქართული ხატი
ოქონა

ოქონა — ისტორიული სოფელი შიდა ქართლში, თიღვის მუნიციპალიტეტის სოფლების ზემო ოქონისა და ქვემო ოქონის ძველი საერთო სახელწოდება; საქართველოს თანამედროვე ტერიტორიული მოწყობით — თიღვის მუნიციპალიტეტის ერთ-ერთი ადმინისტრაციული ერთეული (სოფლები: ზემო ოქონა, მუღრისი, სუნისი, ტყისუბანი, ქვემო ოქონა.

წერილობით წყაროებში სოფელი ოქონა ცნობილია საუკუნიდან. იხსენიება ვახუშტი ბატონიშვილის თხზულებაში „აღწერა სამეფოსა საქართველოსა“ და იოანე ბატონიშვილის „ქართლ-კახეთის აღწერაში“ ( საუკუნე). ოქონის ეკლესიაში 1924 წლამდე ინახებოდა ბიზანტიური სპილოსძვლის ხატი (- საუკუნეები) დეისუსის (ვედრების) გამოსახულებით — „ოქონის ხატი“. სახელწოდება „ოქონის“ ეტიმოლოგიის შესახებ სხვადასხვა მოსაზრება არსებობს. ტრადიციულად მას ხატის წარმოშობის ადგილთან — ბიზანტიის ქალაქ იკონიასთან აკავშირებდნენ, ბიზანტინისტ თამარ მესხის მოსაზრებით კი ხატის და სოფლის სახელწოდება უნდა მომდინარეობდეს მიქაელ მთავარანგელოზის ერთ-ერთ ბერძნული ზედწოდებიდან — „ო–ხონიატი“ („დანმთქმელი“).

საბჭოთა პერიოდში, 1922–1990 წლებში ოქონა სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის შემადგენლობაში შეიყვანეს. სოფელი დაიყო ზემო ოქონად და ქვემო ოქონად. ამჟამად რუსეთის მიერ ოკუპირებული ტერიტორიაა.
ოქროკუდა

ოქროკუდა  — პეპელა ტალღურების ოჯახისა. ხეხილისა და ტყის ფოთლოვანი ჯიშების საშიში მავნებელია. პეპლის ფრთების შლილი 35 მმ აღწევს. ოქროკუდა თეთრია, წინა ფრთებზე ბოლოში ოთხი პატარა შავი წერტილი აქვს. დედალი ოქროკუდას მუცელი ოქროსფერი ბეწვების კონით ბოლოვდება (აქედან სახელწოდება). მატლი მონაცრისფრო შავია, მეჭეჭებზე აქვს ოქროსფერი ბეწვები. იკვებება ფოთლებით. მავნებლის მასობრივი გამრავლებისას მცენარე უფოთლოდ რჩება. ოქროკუდა ყველგანაა გავრცელებული; საქართველოში უმეტესად ქართლში, მესხეთსა და იმერეთში

ახასიათებს ერთწლიანი გენერაცია.

გალერეა
ყემულთა

ყემულთა — სოფელი საქართველოში, ჯავის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს მდინარეების ქეშელთისა და ფაწის (დიდი ლიახვის აუზი) შესართავთან, ცხინვალი–ონის საავტომობილო გზაზე. ზღვის დონიდან 1600 მეტრი, ჯავიდან 12 კილომეტრი.

ისტორია
1921 წელს ყემულთის თემის 20 სოფელი მიეკუთვნა სამხრეთ ოსეთის რევკომს. 1922-90 წლებში შედიოდა ჯავის რაიონის შემადგენლობაში და იყო სასოფლო საბჭოს ცენტრი (სოფლები: აბანო, თლია, ნაზიგინა, სარიტათა, სოხთა, ქვემო მაჩხარა, ქოთანთო, ყემულთა, შიბოითა, ხიხათა). ამჟამად ოკუპირებულია რუსეთის მიერ.
ბუენოს-აირესის მეტროპოლიტენი

ბუენოს-აირესის მეტროპოლიტენი — არგენტინის დედაქალაქ ბუენოს-აირესის მიწისქვეშა ტრანსპორტის სისტემა. პირველი მეტროსადგურის გახსნა 1913 წელს მოხდა, რაც თავის მხრივ პირველი იყო არა მხოლოდ არგენტინაში, არამედ მთელს სამხრეთ ნახევარსფეროში. მეტროს პირველი განვითარება 20-იანი წლებიდან დაიწყო და მეორე მსოფლიო ომამდე გასტანა, ამის შემდეგ მეტროს განვითარება წყდება და მხოლოდ 1990-იან წლებშიღა განახლდება გაფართოებითი სამუშაოები, როდესაც 4 ხაზი ემატება.
ბუენოს-აირესის მეტროპოლიტენი ქვეყანაში ერთად-ერთი მეტროსისტემაა, მიუხედავად ამისა, ქალაქ კარდობას მეტროს პროექტი უკვე დამუშავებულია და მომავალში არგენტინას მეორე მეტროპოლიტენი შეემატება.

ისტორია
პირველი ხაზი 1913 წლის 1 დეკემბერს გაიხსნა - რაც თავის მხრივ პირველია არა მხოლოდ სამხრეთ ამერიკაში, არამედ, მთელს ესპანურად მოლაპარაკე სამხრეთ ნახევარსფეროში. პირველი ოციოდე წლის განმავლობაში მეტროსისტემა დიდი სისწრაფით ვითარდებოდა, მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ კი მეტროს განვითარება თითქმის შეწყდა. თავდაპირველად მეტროს ხაზებს სხვადასხვა კომპანია ფლობდა; მეტროს სრული ნაციონალიზება 1930-იანების ბოლოსღა მოხდა ბუენოს-აირესის სატრანსპორტო კორპორაციის მიერ, რომელიც 1952 წელს ბუენოს-აირესის გენერალურ ადმინისტრაციად გადაკეთდა. 1963 წელს ადმინისტრაცია კომპანია მფლობელობაში გადავიდა, ხოლო 1994 წელს კომპანია .-მ მოახდინა მეტროს საკუთრებაში მოქცევა.

ხაზები
თანამედროვე მეტროპოლიტენი ექვს ხაზს მოიცავს, რომელთაც " "", "", "" "" და "" ეწოდება. ხაზები სქემაზე სხვადასხვა ფერით არის მოცემული. ხაზების საერთო სიგრძეა 52 კმ. ქალაქს მსუბუქი მეტროს ერთი ხაზიც ემსახურება 2. დღიური მგზავრთა ნაკადი 1.3 მლნ ადამიანია. უქმეებზე მეტროპოლიტენს ხშირად მატარებლების რაოდენობა არც კი ყოფნის. მეტროს გაფართოებაზე მუშაობა უკვე მიმდინარეობს და 2011 წლისთვის ხაზების საერთო სიგრძე 97 კმ-ს მიაღწევს.
მგზავრობის ღირებულება 0.31 აშშ დოლარის ექვივალენტია, რაც უფრო იაფია, ვიდრე საქალაქო ავტობუსის ბილეთი. მეტროში გამოიყენება ბარათები, სადაც თანხაა დარიცხული.
მეტრო მუშაობს 5:00-დან 22:45-მდე, და ყოველ 3-6 მოძრაობს.
პაისი დიდი

ღირსი პაისი დიდი — საუკუნეში მოღვაწე წმინდანად წოდებული ქრისტიანი განდეგილი. დაიბადა ეგვიპტეში, მდიდარი და კეთილმსახური ქრისტიანების ოჯახში. წმინდანის მამა ადრე გარდაიცვალა, დედამ კი ანგელოზის შეგონებით უმცროსი შვილი - პაისი ღვთისმსახურებს მიაბარა აღსაზრდელად. პაისიმ სიყრმეშივე შეიყვარა მონაზვნური ცხოვრება და, როდესაც წამოიზარდა, ეგვიპტის ერთ-ერთ სკიტს მიაშურა. აქ ნეტარმა სრულიად მოიკვეთა საკუთარი ნება და ყველაფერში მოძღვარს, წმინდა პამვას (ხს. 18 ივლისს) ემორჩილებოდა. მოსაგრე გულმოდგინედ კითხულობდა წმინდა წერილს, მოუკლებლად ლოცულობდა, მკაცრად მარხულობდა, თავდაპირველად იგი კვირაში ერთხელ იღებდა საზრდელს, შემდეგ - ორ კვირაში ერთხელ, ზოგჯერ კი, წმიდა ზიარების მიღების შემდეგ, მთელი სამოცდაათი დღის მანძილზე რჩებოდა უსმელ-უჭმელი. პაისი წმინდა პამვას სიკვდილამდე ამ სავანეში ცხოვრობდა, შემდეგ კი, ღვთის ნებით, ნიტრიის უდაბნოს სიღრმეში შევიდა და საკუთარი ხელით გამოკვეთილ მღვიმეში დაეყუდა. აქ ნეტარი მამა საოცარი ჩვენების ხილვის ღირსი შეიქმნა: თავად უფალმა იესო ქრისტემ განუცხადა, რომ მისი ღვაწლის მეოხებით მთელი უდაბნო სულიერ მოღვაწეთა სამკვიდრებლებით მოიფინებოდა. პაისი გაკადნიერდა ეკითხა, როგორ შეძლებენო ისინი არსებობას ამ უსიცოცხლო გარემოში. უფალმა მიუგო: „თუ ჩემს მცნებებს დაიცავენ, მე თვითონ მივაწვდი მათ ყველაფერ აუცილებელს და ბოროტის საცთურთა მახესაც განვარიდებ!“

თანდათან წმიდა მამის ირგვლივ მისი ხელმძღვანელობით მოღვაწეობის მსურველები შემოიკრიბნენ და მონასტრებიც დაარსდა. წმიდა მამას სული დაუმძიმა მდუმარების აღთქმის დარღვევამ და უფრო შორეულ მღვიმეში გადასახლდა.

დაუცხრომელი მოღვაწეობისათვის წმიდანს სულიერ სნეულებათა კურნების ნიჭი მიემადლა: ერთხელ, მისი კურთხევით ეგვიპტეში ხელსაქმის გასაყიდად წასულ ბერს გზად ერთი ებრაელი დაემგზავრა. იგი გულმართალ მონაზონს ჩასჩიჩინებდა, ქრისტე მაცხოვარი არ არის მესია, სხვა, ჭეშმარიტ მხსნელს უნდა მოველოდეთო. ბოლოს მოწესემ დაეჭვებით თქვა: „შესაძლოა მართალიცაა, რასაც ლაპარაკობ“, მაგრამ თავისი სიტყვებისთვის დიდი მნიშვნელობა არ მიუნიჭებია. სავანეში დაბრუნებულ ბერს წმიდა პაისიმ მწუხარებით მიმართა: „ჩემი მოწაფე ქრისტიანი იყო, შენ კი ქრისტიანი აღარა ხარ - ნათლისღების მადლი განგეშორა“. მონაზონი სინანულში ჩავარდა და მწარედ აცრემლებულმა შენდობა ითხოვა. მხოლოდ მაშინ დადგა წმიდა მამა ლოცვად და უფლისგან სულიერი შვილისათვის ცოდვის ახსნა გამოითხოვა.

ღირსი პაისი საოცარი თავმდაბლობით გამოირჩეოდა. იგი ცდილობდა, შეძლებისდაგვარად დაეფარა თავისი ღვაწლი. ძმების შეკითხვაზე, რომელი სათნოებააო ყველაზე აღმატებული, წმინდანი პასუხობდა: „ის, რომელიც ფარულად აღესრულება და რომლის შესახებაც არავინ უწყის“.

ღირსი პაისი საუკუნეში მიიცვალა ღრმა მოხუცებულობაში. ბერებმა იგი პატივით მიაბარეს მიწას. რამდენიმე ხნის შემდეგ წმიდა ისიდორე პელუსიოტელმა (ხს. 4 თებერვალს) ნეტარი მამის უხრწნელი ნაწილები თავის მონასტერში გადაასვენა და მისი სულიერი მეგობრის, ღირსი პავლე მეუდაბნოეს ნეშტის გვერდით დააბრძანა. წმინდანის ხსენების დღეა 19 (2.07) ივნისი.
სვიმეონ ღვთისმიმრქმელი

მართალი სვიმეონ ღვთისმიმრქმელი იერუსალიმში ცხოვრობდა. ეგვიპტის მეფემ პტოლემე -მ 258-247 ქრისტეს შობამდე იგი სხვა სწავლულებთან ერთად მიიწვია ალექსანდრიაში წმინდა წერილის წიგნების ბერძნულ ენაზე სათარგმნელად. მართალი სვიმეონი ესაია წინასწარმეტყველის წიგნს თარგმნიდა. როდესაც მივიდა ადგილამდე: „აჰა, მუცლადიღებს ქალწული და შობს ძეს, და უწოდებს საბელად ემანუელს.“ (ესაია 7,14) მან ჩათვალა, რომ დედანში შეცდომა იყო გაპარული და აპირებდა „ქალწულის“ ნაცვლად „დედაკაცი“ ჩაეწერა. მაგრამ ამ დროს გამოეცხადა ანგელოზი, ხელი დაუჭირა და უთხრა: „ირწმუნე ამ სიტყვების და თავად დარწმუნდები მაგ ჭეშმარიტებაში. არ მოკვდები მანამ, სანამ არ იხილავ ყოვლადწმინდა ქალწულისაგან შობილ ქრისტე მაცხოვარს“. ამ დღიდან მოყოლებული, სვიმეონი მესიის მოლოდინით ცხოვრობდა.

და ეს დღეც დადგა. სულიწმინდამ აუწყა სვიმეონს: „აღდეგ და მირბიოდე ტაძრად, რამეთუ მოვიდა განმტევებელი შენი!“ და ისიც „მადლითა ქრისტიანე, მწიგნობარ კითხვით და ანგელოზ ცნობით“ ტაძრისკენ გაეშურა. მრავალ დედათა შორის მან გამოარჩია ყოვლადწმინდა ღვთისმშობელი, ხელში აიყვანა ყმა იესო და შეჰღაღადა: „აწ განუტევებ მონას შენსას, მეუფეო, თანახმად შენი სიტყვისა, მშვიდობით. რადგანაც იხილეს თვალთა ჩემთა მაცხოვარი შენი, რომელიც განამზადე ყველა ხალხის წინაშე, ნათელი წარმართთა გასანათლებლად და შენი ხალხის, ისრაელის სადიდებლად.“ (ლუკა 2,29-32). შემდეგ მან აკურთხა მართალი იოსები და ღვთისმშობელს წინასწარმეტყველურად მიმართა: „აჰა, წევს იგი მრავალთა დამამხობლად და აღმადგინებლად ისრაელში, და განხეთქილების ნიშნად. და თვით შენც სულში გაგივლის მახვილი, რათა გამჟღავნდეს მრავალი გულის ზრახვანი.“ (ლუკა 2,34-35)

შემდგომ ამისა, აღესრულა ღირსი სვიმეონი. მან 360 წელი იცოცხლა. ლუკა მახარებლის მოწმობით, „კაცი ესე მართალი იყო და მოშიში უფლისაი და მოელოდა ნუგეშინისცემასა ისრაელისასა; და სული წმიდაი იყო მის ზედა.“ საუკუნეში მისი უხრწნელი ნაწილები კონსტანტინოპოლში დაასვენეს.
ასკეტიზმი

ასკეტიზმი (ბერძნ. — ვარჯიში, წვრთნა) — ადამიანთა რელიგიური ცხოვრების წესი, რომელიც ზნეობრივი სრულყოფის მისაღწევად ამ ქვეყნისაგან განდგომას, მიწიერი სურვილებისაგან უკიდურეს თავშეკავებას, სხეულის დართგუნვას გულისხმობს. თითქმის ყველა რელიგია ასკეტიზმს ადამიანის ზნეობრივ იდეალად აცხადებს. ეკლესია აკანონებს ასკეტიზმს, ადამიანის თვითგვემას სისტემურ ხასიათს აძლევს. „ტანჯვა არის ქრისტიანობის უმაღლესი მცნება, თვითონ ისტორია ქრისტიანობისა კაცობრიობის ტანჯვის ისტორიაა“, წერდა ლუდვიგ ფოიერბახი. რელიგიური ასკეტიზმი არის უარის თქმა არა მარტო ამქვეყნიურ სიამოვნებაზე, არამედ ყოველგვარი ბოროტების წინააღმდეგ ბრძოლაზეც. იგი ადამიანს ზრდის მონური მორჩილებისა და მოთმინების სულისკვეთებით.
ვაშინგტონის მეტროპოლიტენი

ვაშინგტონის მეტროპოლიტენი — აშშ-ში სიდიდით მეორე მეტროსისტემა ნიუ-იორკის მეტროპოლიტენის შემდეგ. ვაშინგტონის მეტრო მოიცავს როკვილიდან (ჩრდილოეთი) ალექსანდრიამდე (სამხრეთი) მთელ „დიდ ვაშინგტონს“.

ზოგადი მონაცემები
მეტროპოლიტენის ხაზები ორ შტატში გადის (ვირჯინია და მერილენდი) და კოლუმბიის ფედერალურ ოლქში. ყოველდღიური მგზავრთანაკადი 520 ათასი ადამიანია (2004). სავაგონო პარკი 950 ვაგონით არის წარმოდგენილი. ვაგონებსა და სადგურებში სამაგალითო სისუფთავე და წესრიგი სუფევს.

ისტორია
მეტროს გახსნა 1976 წელს მოხდა. ამხნიდან მოყოლებული ქალაქში ხუთი ხაზი აშენდა:
წითელი: მონტგომერის ოლქიდან , მერილენდი, ქალაქის საქმიანი უბნების გავლით ისევ უკან მონტგომერიში — ყველაზე დატვირთული ხაზი.
ნარინჯისფერი: ფერფაქსის ოლქიდან , ვირჯინია, არლიგტონის ოლქისკენ , ვირჯინია, ქალაქის ცენტრის გავლით და ბოლო სადგურით პრინც ჯონსის ოლქში ( ’ ), მერილენდი.
ლურჯი: ფერფაქსის ოლქიდან ალექსანდრიისა და არლინგტონის გავლით (ვირჯინია), ნარინჯისფერი ხაზის გასწვრივ ვაშინგტონზე გადის პრინც ჯონსის მიმართულებით.
ყვითელი: ლურჯი ხაზის გასწვრივ პენტაგონის მიმართულებით მდინარე პოტომაკის მეორე ნაპირზე, ხაზი ქალაქის საქმიან ნაწილში სრულდება.
მწვანე: პრინს ჯონსიდან ქალაქის აღმოსავლეთ ნაწილის გადაკვეთით და უკან პრინს ჯონსში.

სულ 86 სადგურია, ხაზების საერთო სიგრძე 170,5 კმ. თავდაპირველი პროექტით 83 სადგური და 165,5 კმ გზა იყო, რომელიც 2001 წლის 13 იანვარს დასრულდა.

„დიდი ვაშინგტონი“ ფხვიერ, ჭაობიან ნიადაგზეა გაშენებული, ამიტომ ღრმა სადგურები მხოლოდ ქალაქის ცენტრში აშენდა. ქალაქის მეტროხაზების დიდი ნაწილი მიწისპირის ან მიწისზედაა. გარეუბნებში მიწისპირის გადასარბენები საკმაოდ გრძელია და პრაქტიკულად დაუცველია. ლიანდაგები მავთულიანი მესრით არის შემოზღუდული. მატარებლები საკმაოდ ნელა მოძრაობს — საშუალო სიჩქარით 40 კმ/ს.

ყველაზე ღრმა სადგურები წითელი ხაზის ჩრდილო-აღმოსავლეთით მდებარეობს: (აქ დასავლეთ ნახევარსფეროში ყველაზე გრძელი ესკალატორია ჩაყენებული - 70 მ) და სადგური (60 მ სიღრმეზე), სადაც ესკალატორების ნაცვლად მაღალჩქაროსნული ლიფტები გამოიყენება.
ოქრომკედი

ოქრომკედი — აბრეშუმის ან ბამბის ძაფთან შეგრეხილი ოქროს ან ვერცხლის ძაფი, რომელსაც ძველთაგანვე ძვირფასი ქსოვილებისა და სამოსელის საქარგავად იყენებდნენ. ადრინდელ ქართულ წერილობით წყაროებში მოხსენიებულ ტერმინს – „ოქრონემსულს“ (ოქროს ძაფით ნაკერი) გვიანდელი ხანის ძეგლებში „ოქრომკედით ნაკერი“ შეესატყვისება. ოქრომკედით ქარგვის ძველი ქართული ტრადიციები (მდიდარი ორნამენტი, მხატვრული სიმბოლიკა, სიუჟეტური კომპოზიცია, შესრულების მანერა) კარგად იყო შემონახული საუკუნის ეთნოგრაფიულ ყოფაში. ქარგავდნენ უმთავრესად ხავერდზე, ატლასზე და სხვა ძვირფას ქსოვილებზე.

ოქრომკედით ნაქარგ სახეებში ხშირად ურთავდნენ მარგალიტს, ფერად მძივებსა და ზოგჯერ პატიოსან თვლებსაც. ოქრომკედით ნაქარგობა ძველთაგანვე საექსპორტო საგანი იყო. საუკუნის ერთ-ერთი რუსული წყაროს მიხედვით ირანსა და ოსმალეთში გატანილი ქართული ოქრომკედით ნაქარგობა საუკეთესო ნახელავად ითვლებოდა მთელს აზიაში და ყველაზე ძვირად ფასობდა. მუზეუმის ფონდებში დაცული ოქრომკედით ნაქარგობის უძველესი ნიმუშები უმთავრესად საეკლესიო ნივთების სახითაა შემონახული (სამღვდელოების ტანსაცმლის და თავსაბურავის ელემენტები, ქართული წარწერით შემკული შესაწირავი ქსოვილები და სხვა). ოქრომკედის ნაქარგობის მთავარი მოტივებია უმთავრესად ნაყოფიერებასთან დაკავშირებული მცენარეული ორნამენტი (ვაზის ფოთლები და მტევნები, ხორბლის თავთავები და სხვა), ანთროპომორფული და ზოომორფული გამოსახულებანი.
ივანე ოქრომჭედლიშვილი

ივანე ლაზარეს ძე ოქრომჭედლიშვილი (სერებრიაკოვი), (დ. 1833, სიღნაღი — გ. 10 აგვისტო, 1868, თბილისი) — ერთ-ერთი პირველი ქართველი აგრონომი. დაწყებითი განათლება სიღნაღის სასწავლებელში მიიღო. 1855 წელს დაამთავრა თბილისის გიმნაზია, 1859 წელს გორიგორეცკის (მოგილიოვის გუბერნია, ორშის მაზრა) სამიწათმოქმედო ინსტიტუტი. ნაშრომისათვის „თამბაქოს მოყვანის შესახებ“ მიენიჭა ჯერ მეცნიერებათა კანდიდატის ხარისხი, შემდეგ მაგისტრის წოდება. საქართველოში დაბრუნებისთანავე სათავეში ჩაუდგა (1861) ჟურნალ „ცისკრის“ დამატება „გუთნის დედას“, რომელშიც ქვეყნდებოდა სტატიები აგრონომიის აქტუალურ საკითხებზე.
წონა (ჯავის მუნიციპალიტეტი)

წონა — სოფელი საქართველოში, ჯავის მუნიციპალიტეტში, მდებარეობს რაჭის ქედის სამხრეთ კალთაზე. მდინარე ყვირილის მარცხენა მხარეს. თემის ცენტრი (სოფლები:ბითეთა, დოდოთი, ელყანთა, ერწო, ცადიყაუ, ხალივდონი, ხამფალგომი, ხუგათა). ზღვის დონიდან 1780 მეტრი, ჯავიდან 28 კილომეტრი.

ვახუშტი ბაგრატიონი წონის შესახებ წერს:
ჩიმასი

ჩიმასი — სოფელი საქართველოში, ჯავის მუნიციპალიტეტში (ხვწის თემი). მდებარეობს მდინარე გუდისისწყლის მარჯვენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 1520 მეტრი, ჯავიდან 8 კილომეტრი, ცხინვალიდან 28 კმ., ქვემო ხვწედან 6 კმ. საბჭოთა პერიოდში შედიოდა ჯავის რაიონის ხვწის სასოფლო საბჭოში, მოქმედებდა ჯავის მეცხოველეობის მეურნეობა.

სოფელი ამჟამად ოკუპირებულია რუსეთის მიერ.
ოქროს ბულა

ოქროს ბულა (; , „ხრისოვულონ“) — შუა საუკუნეების მნიშვნელოვან სახელმწიფოებრივ სიგელთა სახელი, რომელიც სიგელზე შეკიდებულ ოქროს ბეჭდისაგან წარმოდგება. თავდაპირველად გამოიყენებოდა ბიზანტიის იმპერიაში. ცნობილია უნგრეთის მეფის ანდრაშ -ის 1222 წლის ოქროს ბულა, რომელმაც შეზღუდა სამეფო ხელისუფლება და განამტკიცა თავადაზნაურობის პრივილეგიები. განსაკუთრებით აღსანიშნავია იმპერატორ კარლ -ის 1356 წელს ოქროს ბულა, რომელიც საღვთო რომის იმპერიის ძირითადი საკანონმდებლო აქტი იყო და 1806-მდე მოქმედებდა. შუა საუკუნეების საქართველოში მას „ოქრობეჭედის“ სახელით იცნობდნენ. ოქრობეჭდებზე ბევრგან არის საუბარი პეტრიწონის მონასტრის წესდებაში ( ს.), რომელიც გრიგოლ ბაკურიანის ძემ შეადგინა.
ხალიფაური

ხალიფაური (ყოფ. ხალიბაური) — სოფელი ჭიათურის მუნიციპალიტეტში (წირქვალის თემი). მდებარეობს ჭიათურის პლატოზე. ზღვის დონიდან 450 მეტრი, ჭიათურიდან 4,5 კილომეტრი. სოფელში არის კვატიისა და ხალიფაურის მღვიმეები. სოფელში არის მანგანუმის საბადო. სოფელში არის საჯარო სკოლა. სოფელში დგას დარბაზული ეკლესია.

დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 402 ადამიანი.
ოქროს ვერძი

„ოქროს ვერძი“ — ყოველკვირეული ქართული ლიტერატურული ჟურნალი. გამოვიდა 1913 წელს ქუთაისში (სულ 5 ნომერი, 19 მაისი — 30 ივნისი). რედაქტორ-გამომცემელი — ბესარიონ ჯაიანი, ფაქტობრივი რედაქტორი — პაოლო იაშვილი. თანამშრომლობდნენ ალექსანდრე აბაშელი, კონსტანტინე გამსახურდია, იოსებ გრიშაშვილი, შალვა დადიანი, პაოლო იაშვილი, სერგო კლდიაშვილი, ნიკო ლორთქიფანიძე, გალაკტიონ ტაბიძე, ტიციან ტაბიძე, ლეო ქიაჩელი, სანდრო შანშიაშვილი და სხვები. დაიბეჭდა ჰაინრიხ ჰაინეს, გოეთეს, ანდრეევის, სევერიანინის ნაწარმოებების თარგმანები. აქვე გამოქვეყნდა გალაკტიონის მე და ღამე. „ოქროს ვერძის სარედაქციო სტატიებში“ გამოვლენილია პატრიოტული სულისკვეთება, ქართული კულტურის აღორძინების სურვილი და წარსულის დიდ ქართველთა მოღვაწეთა წინაშე ქედის მოხრა. ამასთან შეინიშნება რედაქციის სწრაფვა — შექმნას ახალი, ნოვატორული მიმართულების ჟურნალი. „ჟურნალი შეიძლება ჩაითვალოს სიმბოლიძმისკენ მიდრეკილ გამოცემად“. ამავე სახელწოდებითმოსკოვში გამოიცემოდა სიმბოლისტური ჟურნალი. „ოქროს ვერძი“ „ცისფერყანწელების“ პერიოდულ ორგანოთა წინამორბედად უნდა მივიჩნიოთ.
ოქროს თევზი

ოქროს თევზი — ვერცხლისფერი კარასის მოშინაურებული ფორმა. ერთ-ერთი გავრცელებული სააკვარიუმო დეკორატიული თევზია. ჰიბრიდიზეციისა და სელექციის გზით მისგან გამოყვანილია მრავალი ჯიში: კომეტა, ბოლოლეჩაქა, ტელესკოპი, ვარსკვლავთმრიცხველი, ლომთავა, ორანდა და სხვა, რომელთაც აქვთ ლამაზი შეფერილობა, დიდი გრძელი ფარფლები, ტელესკოპური თვალები და სხვა. კარგ პირობებში ოქროს თევზი სქესობრივად მწიფდება 1 წლისა. დედალი ყრის 2-3 ათას ქვირითს. აკვარიუმში ცოცხლობს 13-35 წლამდე. იკვებება დაფნიებით, პეპლებით, ჭიაყელებით, პურით, დაკეპილი ხორცით და სხვა.
მანდაეთი

მანდაეთი — სოფელი ჭიათურის მუნიციპალიტეტში. თემის ცენტრი (სოფლები: მეჩხეთური, პატარა ჩხირაული, ტყემლოვანა, ქბილარი). მდებარეობს ჭიათურის პლატოზე, მდინარე დუმალის ხეობაში. ზღვის დონიდან 760 მეტრი, ჭიათურიდან 22 კილომეტრი. წყაროებში პირველად მოხსენიებულია საუკუნეში. სოფელში არის საჯარო სკოლა.

დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 818 ადამიანი.
მეჩხეთური

მეჩხეთური — სოფელი ჭიათურის მუნიციპალიტეტში (მანდაეთის თემი). მდებარეობს ჭიათურის პლატოზე, მდინარეების დუმალისა და მეჩხეთურას (ძირულის მარჯვენა შენაკადები) შუამდინარეთში. ზღვის დონიდან 830 მეტრი, ჭიათურიდან 23 კილომეტრი. წყაროებში პირველად მოიხსენიება საუკუნეში. სოფელში არის საბაზო სკოლა. სოფელში არის ფეოდალური ხანის ეკლესია.

დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 268 ადამიანი.
ლა-კორუნია

ლა-კორუნია — ქალაქი და ნავსადგური ესპანეთში, გალისიაში, ატლანტის ოკეანის ნაპირზე, ლა-კორუნიის ყურეში. ლა-კორუნიის პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრი. დაარსდა 1208 წელს, თუმცა ნავსადგურის არსებობა ამ ადგილებში რომის იმპერიის ეპოქაშიც ივარაუდება. საუკუნიდან გალისიის ერთ-ერთი პოლიტიკური ცენტრი იყო. 1588 წელს იყო ესპანეთის უძლეველი არმადის გამგზავრების ადგილი, მომდევნო წელს კი ქალაქი ინგლისელი მეზღვაურის, ფრენსის დრეიკის თავდასხმამ დააზიანა. ნაპოლეონის ომების დროს, 1809 წელს აქ გაიმართა ბრძოლა საფრანგეთის და ინგლისის ჯარებს შორის (კორუნიას ბრძოლა). ამჟამად ჩრდილოეთ ესპანეთის მნიშვნელოვანი სანაოსნო და თევზსაჭერი პორტია.

დამეგობრებული ქალაქები
ლიმერიკი, ირლანდია
ბრესტი, საფრანგეთი
ტურკუ, ფინეთი
მოლდოვის პარლამენტი

მოლდოვის რესპუბლიკის პარლამენტი — მოლდოვის ერთპალატიანი საკანონმდებლო ორგანო 101 დეპუტატით. მისი წევრების არჩევა ხდება საყოველთაო არჩევნებში ოთხ წელიწადში ერთხელ. პარლამენტი შემდეგ ირჩევს პრეზიდენტს, რომელიც სახელმწიფოს მეთაურის ფუნქციას ასრულებს. პრეზიდენტი ნიშნავს პრემიერ-მინისტრს, როგორც მთვრობის მეთაურს, რომელიც, თავის მხრივ, ნიშნავს კაბინეტის წევრებს, რომლებსაც შემდეგ პარლამენტი ამტკიცებს.