მარია სამბრანო

მარია სამბრანო ალაკრონი (დ. 22 აპრილი 1904, ველეს-მალაგა – გ. 19 თებერვალი, 1991, მადრიდი) — ესპანელი ესეისტი და ფილოსოფოსი. 36-იანელთა თაობის მოძრაობის ერთ-ერთი წევრი. ესპანეთში მისი შრომის აღიარება სამოქალაქო აქტივობაში და პოეზიაში დაიწყო მისი მრავალწლიანი გადასახლების შემდეგ, მეოცე საუკუნის უკანასკნელ მეოთხედში. იგი დაჯილდოვებულია ასტურიის პრინცესის ჯილდოთი (1981) და მიგელ დე სერვანტესის პრიზით (1988).

ბიოგრაფია
მარია სამბრანო ალაკრონი დაიბადა 1904 წლის 22 აპრილს ესპანეთში, ველეს-მალაგაში. მამამისი, ხოსე სამბრანო გარსია დე კარაბანტე ანტონიო მაჩადოს და არასელი ალარკონ დელგადოს თანამშრომელი იყო. 1905 წელს, მარიას ოჯახი მადრიდში გადავიდა საცხოვრებლად, ერთი წლის შემდეგ კი - სერგოვიაში, სადაც მამამისმა ესპანური გრამატიკის პროფესორად დაიწყო მუშაობა. მარიამ აქ თავისი მოზარდობის წლები გაატარა.

სამბრანოს ასწავლიდა ხოსე ორტეგა ი გასეტი, რომელმაც მასზე დიდი გავლენა მოახდინა. მოგვიანებით, 1931-1936 წლებში მან მეტაფიზიკის სწავლა გააგრძელა მადრიდისა და სერვანტესის უნივერსიტეტებში. 20-იან და 30-იან წლებში მარია სამბრანო მეორე ესპანური რესპუბლიკის დაარსებასთან დაკავშირებით აქტიურად ატარებდა კამპანიას. მაგრამ, იმის შემდეგ, რაც ესპანეთი კიდევ ერთხელ გახდა რესპუბლიკა, პარტიული პოლიტიკის რეალობის გამო იმედგაცრუებულმა, უარი თქვა პარლამენტის წევრობასა და პარტიულ პოლიტიკაში ჩართულობაზე. ამის მიუხედავად, 1936 წელს, როდესაც ესპანეთის სამოქალაქო ომი დაიწყო, ის ღიად მიემხრო რესპუბლიკას და შედეგად, მას 1939 წლის მარცხის შემდეგ გადასახლებაში წასვლა მოუწია.

საფრანგეთში, მექსიკაში, კუბაში, პუერტო-რიკოში, იტალიაში ისევ საფრანგეთსა და შვეიცარიაში ცხოვრების შემდეგ სამბრანო, 1984 წელს, როდესაც ფრანკო უკვე გარდაცვლილი იყო, საბოლოოდ დაბრუნდა მადრიდში.

აღიარება
თანამოაზრეთაგან აღიარებულმა, მარია სამბრანომ გადასახლებისას შეინარჩუნა კონტაქტი, როგორც იტალიელ ინტელექტუალებთან, ისე მის თანამემამულეებთან რაფაელ ალბერტისთან და ხორხე გუილენთან.

მისი შრომის აღიარების ნელი პროცესი დაიწყო ესპანეთში 1966 წელს ჯ. ლ. არანგურენის სტატიის „ “ (მარია სამბარნოს სიზმრები) მნიშვნელოვან კულტურულ და მეცნიერულ ჟურნალში გამოქვეყნებით. ჟურნალი დაარსებული იყო ორტეგა ი გასეტის მიერ, სტატიის მიმოხილვაში კი წვლილი შეიტანეს იმ დროის მოწინავე ფილოსოფოსებმა, როგორებიც არიან ბერტრან რასელი და ედმუნდ ჰუსერლი.

1981 წელს მას მიენიჭა ასტურიის პრინცესის ჯილდო. 1983 წელს მალაგის უნივერსიტეტმა მიანიჭა საპატიო ხარისხი.

1988 წელს ის გახდა პირველი ქალი, რომელიც დაჯილდოვდა მიგელ დე სერვანტესის პრიზით.

2004 წელს, ხოსე ლუის გარსია სანჩეზმა გადაიღო ფილმი , მარია სამბრანოს ცხოვრების შესახებ.

2007 წლის დეკემბერში, როდესაც მადრიდსა და მალაგას შორის რკინიგზის ჩქაროსნული მარშრუტი გაიხსნა, სარკინიგზო კოპანიამ „“ მალაგის რკინიგზის სადგურს მარია სამბრანო დაარქვა. ასევე მადრიდის უნივერსიტეტმა ცენტრალურ ბიბლიოთეკას მისი სახელი უწოდა. 2017 წელს სერგოვიის საქალაქო საბჭომ მარია სამბრანო ქალაქის ნაშვილებ ქალიშვილად გამოაცხადა.

ფილოსოფია
სამბრანოსთვის ცხოვრების მიმართ არსეობობს ორი მთავარი მიდგომა: ფილოსოფიური და პოეტური. ფილოსოფიური იწყება ღვთაებრივით: ყოველდღიური რაღაცები აიხსნებიან ღმერთებთან მიმართებაში, მანამ, სანამ ვინმე თავის თავს არ ჰკითხავს: რა არის საგნები? მაშაასადამე, ფილოსოფიური მიდგომა წარმოიშვება მაშინ, როდესაც ადამიანები იწყებენ გაოცებას უმეცრების გამო. პოეტური მიდგომა კი არის პასუხი. ის წარმოადგენს სიმშვიდეს, რომელშიც ვეძებთ ყველაფრის პასუხს. ის მართულია არა გაოცებით, რომელიც დაბადა უვიცობამ, არამედ ადამიანური ინტერესით და სურვილით: იცოდე, გაიგო, გააზიარო და გამოხატო.

მარია სამბრანოს ფილოსოფიური მიდგომა გადმოცემულია უჩვეულო ენით და ფიქრების კრეატიული გამოხატვით, რაც განსაზღვრავს მის ლიტერატურულ სტილს და არის მისი „მეთოდის" მთავარი საფუძველი.

პოლიტიკა
სამბრანო ყველა ნაშრომში სხვადასხვა გზით გადმოსცემს მის აზროვნებაში არსებულ პოლიტიკურ სულს. მისი პოლიტიკური ქმედებები იყო განსაკუთრებით პირდაპირი მეორე რესპუბლიკის დაარსებამდე და სამოქალაქო ომის დროსაც. მიუხედავად ამისა, იგი უარს ამბობდა პოლიტიკურ პარტიებში გაწევრიანებაზე. მან ასევე უარი განაცხადა ხიმენეზე დე ასუას მიერ შემოთავაზებულ თანამდებობაზე გენერალურ სასამართლოში. იმის მიუხედავად, რომ მარიამ პროფესიად ფილოსოფია აირჩია, თავი არ დაუნებებია პოლიტიკისთვის, უფრო მეტიც, მის ფილოსოფიურ იდეათა ცენტრს სწორედ პოლიტიკა წარმოადგენდა. მან თავის პირველ წიგნში „ “ (1930) განმარტა, რომ „პოლიტიკა ხორციელდება მაშინ, როდესაც არსებობს ცხოვრების შეცვლის ჩანაფიქრი.“ სწორედ ამის მიღწევას ცდილობდა თავისი პოეტური აქტივობით, ფაშისტური მოძრაობების, არათანმიმდევრული მოსაზრებების და რაციონალიზმის კრიტიკით.