Forty Elephants

ბანდა (ქართ. ორმოცი სპილო, ასევე ცნობილია, როგორც   (ქართ.  ორმოცი ქურდი)) — ქალთა დანაშაულებრივი სინდიკატი  დიდ ბრიტანეთში, რომელიც  ძირითადად მაღაზიების ძარცვით  იყო დაკავებული.  ბანდა მოქმედებდა  ხანგრძლივი დროის განმავლობაში  (მე-19 და მე-20 საუკუნეებში)  და ახერხებდა პოლიციისგან თავის დაღწევას.

ისტორია
ქურდი ქალების დანაშაულებრივი ჯგუფი მაღაზიებს ძირითადად  ლონდონის ცენტრალურ   უბანში ქურდავდა. არსებობდა მინიმუმ 1873 წლიდან 1950 წლამდე. ბანდის წევრები კავშირში იყვნენ  ქუჩის  ბანდასთან , რომელსაც მეთაურობდნენ ძმები მაკდონალდები. დაჯგუფება თავიდან ლონდონის ძვირადღირებულ მაღაზიებს ძარცვავდა, შემდეგ ინგლისის სხვა ქალაქებში გააგრძელა კრიმინალური საქმიანობა. მე-20 საუკუნის დასაწყისში ბანდას ხელმძღვანელობდა ელის დაიმონდი, რომელიც ცნობილი იყო  როგორც და (იგი გახლდათ განგსტერ ბილი ჰილის დის, მეგი ჰილის მეგობარი).

ბანდის „ოქროს ხანა“ ომების შუალედს დაემთხვა (პირველი და მეორე მსოფლიო ომები), როდესაც მისმა წევრებმა დაარბიეს დიდი სავაჭრო ცენტრები არა მხოლოდ ლონდონში, არამედ მთელ ქვეყანაში. ბანდის შიგნით არსებობდა წესები მისი წევრების ერთგულებასა და ნაძარცვის განაწილებასთან დაკავშირებით. მიუხედავად იმისა, რომ დაჯგუფების სახელი იყო   —"ორმოცი სპილო", გამოვლენილი იქნა  ბანდის სამოცდაათზე მეტი წევრი, რომელიც მოქმედებდა 1920-1930-იან წლებში. ცნობები იმის შესახებ, რომ ბანდა დაიშალა, როდესაც 1925 წელს  მისი  ლიდერები დააპატიმრეს, არასწორია  —  მან განაგრძო მოქმედება მეორე მსოფლიო ომის შემდეგაც.

ბანდის მოქმედების დაწყების ზუსტი თარიღი უცნობია. პირველი ინფორმაცია გაზეთებში მის შესახებ 1873 წლით თარიღდება. ლონდონის პოლიციის ჩანაწერები მიუთითებს, რომ ქურდი ქალები აქტიურობდნენ ქალაქში მე-18 საუკუნის ბოლოდან. ბანდის წევრების სამოსს კალთის ქვეშ ფარული ჯიბეები ჰქონდა დატანებული, ასევე ქალები   ატარებდნენ დიდ პანტალონებს.  სავარაუდოდ, სამართალდამცავებს თვალში არ მოსდიოდათ  მათი საეჭვო ჩაცმულობა, მაგრამ ქალბატონების ჩხრეკა აკრძალული იყო. მათ შეეძლოთ თავიანთი ნაძრცვის დამალვა ქურთუკებში, მუფთებში,  ბოლოკაბებსა და ქუდებში. ხანდახან პირდაპირ  არბევდნენ  რამდენიმე შესასვლელის მქონე  დიდ მაღაზიებს, რომლებიც ვაჭრობდნენ ძვირადღირებული ნივთებით და ძვირფასეულობით, ამტვრევდნენ მაღაზიის ვიტრინებს,  იტაცებდნენ  ძვირფასეულობას,  მანეკენებიდან ხსნიდნენ ძვირადღირებულ კაბებს .

ბანდის წევრების მიერ  მოპარული საქონლის ღირებულება  ათასობით ფუნტს აღემატებოდა. მათ საკმარისი შესაძლებლობა გააჩნდათ მეუღლეების ფინანსური მხარდაჭერისთვის. მე-20 საუკუნეში  შეიძინეს მანქანები ნადავლის გადასატანად  და პოლიციის დევნისგან  თავის დასაღწევად. ტრადიციული მაღაზიების გაქურდვის გარდა, დანაშაულებრივმა სინდიკატმა  გააფართოვა  საქმიანობა: ქალები  ძარცვავდნენ სახლებს, აშანტაჟებდნენ ხალხს. კრიმინალური დაჯგუფების წევრები იყენებდნენ ყალბ სარეკომენდაციო წერილებს, რათა მდიდარ ოჯახებში მოახლეებად  დაეწყოთ მუშაობა. შემდეგ კი დამსაქმებელთა სახლებს ძარცვავდნენ. ისინი ასევე დაკავებულები იყვნენ მამაკაცების ცდუნებით,  რომლებსაც აშანტაჟებდნენ რეპუტაციის შელახვის მუქარით.

ბანდის ზოგიერთ წევრს დროდადრო აპატიმრებდნენ, მაგრამ მათი პატიმრობა ჩვეულებრივ ხანმოკლე იყო. სასჯელი შემოიფარგლებოდა 12 თვიანი მძიმე შრომით ან სამი წლით თავისუფლების აღკვეთით. გათავისუფლების შემდეგ კვლავ ბრუნდებოდნენ ბანდაში. მიუხედავად იმისა, რომ  დაჯგუფების წევრები დაკავებულები იყვნენ  ტანსაცმლის და ნივთების ქურდობით, თავად არ ატარებდნენ  ნაძარცვ საქონელს, არამედ ყიდდნენ ქუჩის მოვაჭრეებზე  ან ლომბარდებში მიჰქონდათ.  ტანსაცმლის ნაწილს  მაღაზიებში აბარებდნენ, რომლებიც ეტიკეტებს უცვლიდნენ და ისე  ყიდდნენ.  პოლიცია ზოგჯერ გადამყიდველებსაც  აკავებდა, მაგრამ ნაფიცი მსაჯულები მათ ხშირად ამართლებდნენ  არასაკმარისი მტკიცებულებების გამო.