iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
კავალეჯერის კარიბჭე

კავალეჯერის კარიბჭე — ერთ-ერთი კარიბჭე ლეონინეს კედელში რომში (იტალია).

კარიბჭე
მისი ნაშთები ახლა ჩაშენებულია კედლის მონაკვეთში, რომელიც გადმოჰყურებს მოედანს, რომელიც მის სახელს ატარებს: თუმცა ეს რეკონსტრუქციაა, რადგან კარიბჭის თავდაპირველი მდებარეობა, 1904 წლამდე, იყო რამდენიმე მეტრის მოშორებით, პიაცა დელ სანტ'უფიციოს მეორე მხარეს.

მისი ადრინდელი სახელი იყო პორტა ად სქოლამ ლონგობარდორუმ, რაც განპირობებული იყო მის სიახლოვე ლანგობარდების თემთან, რომელიც მის სიახლოვეს დასახლდა. მოგვიანებით მას პორტა ტურიონი დაერქვა, რადგან ის იდგა კოშკის გვერდით (რომლის მშენებლობის თარიღი გაურკვეველია, მაგრამ უდავოდ აღადგინა ანტონიო და სანგალო უმცროსმა პავლე -ის პაპობის დროს), რომელიც დღესაც ჩანს გალერია პრინციპე ამედეოს შესასვლელთან. როცა პაპმა პიუს -მ სიახლოვეს ააშენა ცხენოსანი გვარდიის პოლკის ყაზარმები, კარიბჭემ მიიღო სახელი, რომელსაც ის დღემდე ატარებს.

მისი მშენებლობის თარიღი საკმაოდ საკამათოა (ისევე როგორც პორტა პერტუზასი). ნიბის მიხედვით, ის აშენდა პაპების ავინიონის პაპობიდან დაბრუნების შემდეგ, ანუ მე-14 საუკუნის ბოლოს, როდესაც პონტიფებმა, ავინიონიდან რომში დიდი ამალით დაბრუნების შემდეგ, საბოლოოდ დაიდეს რეზიდენცია ვატიკანში (და დატოვეს თავიანთი წინა რეზიდენცია ლატერანში). ლეონის კედლის სამი კარიბჭე. ძალიან ცოტა აღმოჩნდა მოსახლეობის ზრდისა და შენობების მატების საჭიროებებისთვის. მეორე მხრივ, სტეფანო პიალე, 1590 წლის დოკუმენტისა და ზოგიერთი წინა ციტატის საფუძველზე, ამტკიცებს, რომ ის ააშენა პაპმა ნიკოლოზ -მ, რაც მას მე-14 საუკუნის შუა პერიოდს მიაკუთვნებს. სხვა ციტატები მას კიდევ უფრო ადრეულ პერიოდს - პაპ ლეო -ის კედლების მშენებლობის დროს, დაახლოებით 850 წელს მიაკუთვნებს, მაგრამ ისინი ნაკლებად სანდოდ ჩანს, რადგან ეწინააღმდეგება ტექსტების უმეტესობას, რომელთაგან ზოგიერთი აბსოლუტურად აკრედიტებულია. გარდა ამისა, მითითებები პორტა ტურიონისზე ჩნდება მხოლოდ მე-14 საუკუნის ბოლოს შემდგომ ანგარიშებსა და ქრონიკებში.

თაღის თავზე კვლავ ჩანს ბორჯიების სახლის ორი გერბი, რომლებიც განათავსა პაპმა ალექსანდრე -მ კარიბჭისა და მიმდებარე კედლის მონაკვეთის სარესტავრაციო სამუშაოების ხსოვნის აღსანიშნავად, რომელიც დაახლოებით 1500 წელს განხორციელდა. კარიბჭისა და რესტავრაციის იერსახე არის ის, რაც დღესაც ჩანს.

ამ ადგილას, 1849 წლის 30 აპრილს, გენერალ პიერ ალექსანდრ ჟან მოლიერის ბრიგადამ (რომელიც მიეკუთვნებოდა გენერალ ნიკოლა შარლ ვიქტორ უდინოს მეთაურობით მყოფ ფრანგულ არმიას) განახორციელა პირველი თავდასხმა რომის რესპუბლიკის წინააღმდეგ. კარიბჭეს იცავდა მე-8 ბატალიონის მე-2 ბრიგადა, გენერალ ლუიჯი მაზის ხელმძღვანელობით, რომელიც შედგებოდა ეროვნული გვარდიის 1000 კაცისგან და პაპის ჯარების 1700 კაცისგან, რომელთა შორის იყო მსახიობი ტომაზო სალვინი. იმ შემთხვევაში ფრანგები უკუაგდეს.

მემკვიდრეობა
კარიბჭის მიხედვით სახელი დაერქვა სანტა მარია დელე გრაციე ალე ფორნაჩი ფუორი პორტა კავალეჯერის ეკლესიას.
აპის შადრევანი

აპის შადრევანი ( /ფუტკრების შადრევანი) — შადრევანი, რომელიც მდებარეობს რომში, პიაცა ბარბერინის მოედანზე, ქუჩა ვია ვენეტოსა და პიაცას გადაკვეთაზე. ის ჯოვანი ლორენცო ბერნინის მიერ არის გამოქანდაკებული და 1644 წლის აპრილში გაიხსნა.

ისტორია
ტრიტონის შადრევნის დასრულებიდან რამდენიმე თვეში, პაპმა ურბან -მ ჯოვანი ლორენცო ბერნინის საზოგადოებრივი გამოყენებისთვის პატარა შადრევნის აშენება დაავალა, რომელიც „ “-ს (ცხენების დამარწყულებლის) ფუნქციას შეასრულებდა. სამუშაო იმავე წელს დასრულდა და პაპის პატივსაცემად მხატვარმა შადრევანზე ფუტკრები, ბარბერინის ოჯახის სიმბოლო გამოსახა.

თავდაპირველად პალაცო სოდერინის კუთხეში, პიაცა ბარბერინისა და ვია სისტინას შორის განთავსებული შადრევანი 1880 წელს მოძრაობის შეფერხების გამო დაშალეს და ტესტაჩოს მუნიციპალურ დეპოში მოათავსეს. 1915 წელს, როდესაც მისი აღდგენა გადაწყდა, ნაწილების უმეტესობა ვეღარ იპოვეს და ასლი ადოლფო აპოლონის შეუკვეთეს, რომელმაც პირველადი მასალის - ლუნას მარმარილოს ნაცვლად, დანგრეული პორტა სალარიიდან გამოტანილი ტრავერტინი გამოიყენა. ამგვარად, გარემონტებული შადრევანი 1916 წლის 28 იანვარს მის ამჟამინდელ ადგილას, პიაცა ბარბერინის მხრიდან ვია ვენეტოს შესასვლელთან გაიხსნა.

აღწერა
შადრევანი შედგება მარმარილოს ორსარქველიანი გარსისგან, რომელზეც იმავე მასალის სამი ფუტკარია დაყრდნობილი. შადრევანი განკუთვნილი იყო ცხენების დასარწყულებლად. ვხვდებით ზედ დატანილ წარწერას: „ურბან პონტ მაქს., რომელმაც ააშენა შადრევანი ქალაქის საზოგადოებრივი დეკორაციისთვის, ასევე ააშენა ეს პატარა შადრევანი კერძო მოქალაქეების სამსახურში. მისი პონტიფიკატის წელს, 1644 წელს“. წარწერაში მოხსენიებული „საზოგადოებრივი დეკორაცია“ არის შადრევანი დელ ტრიტონე (ტრიტონის შადრევანი), რომელიც ბერნინიმ 1643 წელს დაასრულა.
თენგიზ სამსონაძე

თენგიზ მიხეილის ძე სამსონაძე (დ. 15 თებერვალი, 1928, საჩხერე — გ. 2008) — ქართველი მხატვარი, გრაფიკოსი, სცენოგრაფი, თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის ზოგადი ფერწერის კათედრის გამგე, პროფესორი.

ბიოგრაფია
თენგიზ სამსონაძემ 1949 წელს დაამთავრა იაკობ ნიკოლაძის სამხატვრო სკოლა. სწავლა გააგრძელა თბილისის სამხატვრო აკადემიაში სახვითი ხელოვნების ფაკულტეტზე, რომელიც 1955 წელს დაამთავრა. მისი სპეციალობები იყო ფერწერა, გრაფიკა, თეატრალური და კინო-სატელევიზიო მხატვრობა. იგი სისტემატურად მონაწილეობდა გამოფენებში.

თენგიზ სამსონაძე 1971 წლიდან იყო სამხატვრო აკადემიის ზოგადი ფერწერის კათედრის გამგე.

მუშაობდა ტელევიზიაში სცენოგრაფად. პირველი საზოგადოებრივი არხის პირველი გადაცემების ყველა ტიხარი, მოძრავი ქუდი მის შემოქმედებას წარმოადგენს. მისი ესკიზებით მზადდებოდა სტუდიები, ამ სტუდიებში იღებდნენ სატელევიზიო სპექტაკლებს, ფილმებს და მუსიკალურ გადაცემებს.

მხატვრის შემოქმედებაში გამოირჩევა პირველი სატელევიზიო სპექტაკლი, 1957 წელს რეჟისორ მერაბ ჯალიაშვილის მიერ დადგმული ნიკო ლორთქიფანიძის ნოველა – ბებრები, სადაც სულ რამდენიმე საგნით – ღობითა და ტახტით – საოცარი სიზუსტით გადმოსცა ერთიანი ატმოსფერო. მისი მთავარი დამსახურებაა სატელევიზიო სცენოგრაფიის ახალი ტიპის შექმნა, რომელიც შემდგომ წლებში განვითარდა სხვა მხატვრებში.

თენგიზ სამსონაძე დამდგმელი მხატვარი იყო შემდეგი სატელევიზიო ფილმებისა: ფუნჯით ნათქვამი (1960), ექიმი მიდის ფეხბურთზე (1962), ციმბირის პაპა (დოკუმენტური. 1968), დილა მშვიდობისა (დოკუმენტური. 1974), კუჩხი ბედინერი (1978), სუფთა დაფა (1981) და სხვ. ასევე გაფორმებული აქვს კოტე მარჯანიშვილის სახელმწიფო დრამატული თეატრის სპექტაკლი კონსტანტინე ლორთქიფანიძის კოლხეთის ცისკარი (1965).

გაფორმებული აქვს წიგნები: შოთა რუსთაველის აფორიზმები (1966), ვაჟა-ფშაველას სათაგური (1975), ნოდარ დუმბაძის მე, ბებია, ილიკო და ილარიონი, ნიკოლოზ ბარათაშვილის მერანი (1968), ქართული ხალხური ზღაპარი სიზმარა (1980) და სხვ.

მისი ნამუშევრები დაცულია თბილისის სამხატვრო აკადემიის მუზეუმში და დიმიტრი შევარდნაძის სახელობის ეროვნულ გალერეაში.

თავისი კარიერის განმავლობაში თენგიზ სამსონაძეს რამდენიმე მნიშვნელოვანი ჯილდო და წოდება აქვს მიღებული, მათ შორის, 1980 წელს მიენიჭა საქართველოს სახალხო მხატვრის წოდება, ხოლო 1998 წელს დაჯილდოვდა ღირსების ორდენით.
პერიტექსტი

პერიტექსტი — პარატექსტის ის ელემენტები, რომლებიც უშუალო კავშირშია ტექსტთან. მოიცავს: სათაურს, ავტორის სახელს, ჟანრის მითითებას, მიძღვნას, ეპიგრაფს, თარიღს, წინასიტყვაობას, შენიშვნებს, კომენტარებს, წიგნის გამოცემის შესახებ მონაცემებს, პუბლიკაციის დიზაინის ელემენტებს (ყდა, კოლოფონი, ილუსტრაციები, შრიფტი).
ეპიტექსტი

ეპიტექსტი — პარატექსტის ის ელემენტები, რომლებიც ტექსტისგან დამოუკიდებლად არსებობს. მოიცავს: კრიტიკულ სტატიებს, ლიტერატურულ მიმოხილვას, ინტერვიუბს, სარეკლამო მასალებს, ავტორის, რედაქტორის/მთარგმნელის/გამოცემლის მიერ ტექსტთან დაკავშირებით გაკეთებულ საჯარო განცხადებებს და სხვ. უმეტესწილად, პარატექსტი არის სიტყვიერი, მაგრამ მისი ზოგიერთი ელემენტი შეიძლება იყოს ვიზუალურიც.
მარკოს მოშინსკი

მარკოს მოშინსკი ბოროდიანსკი (დ. 20 აპრილი, 1921 კიევი — გ. 1 აპრილი, 2009, მეხიკო) — მექსიკელი ფიზიკოსი . 1988 წელს დაჯილდოვდა ასტურიის პრინცის პრიზით ნაშრომებისთვის ელემენტარული ნაწილაკების ფიზიკის სფეროში. 1997 წელს მიიღო იუნესკოს პრემია მეცნიერებაში.

ბიოგრაფია
დაიბადა ებრაულ ოჯახში კიევში. სამი წლის ასაკში მშობლბთან ერთად სუნია მოშინსკის (1890-1973) და მანია ბოროდიანსკაიასთან (1897-1984) ერთად გაემგზავრა პალესტინის სამანდატო ტერიტორიაზე. იქიდან ოჯახი მექსიკაში გადავიდა. 1942 წელს მიიღო მექსიკის მოქალაქეობა.

სწავლობდა მექსიკის ეროვნულ ავტონომიურ უნივერსიტეტის ფიზიკის ფაკულტეტზე. სწავლის დასრულების შემდეგ მიიღო ბაკალავრის ხარისხი ფიზიკაში. სადოქტორო დისერტაცია დაიცვა პრინსტონის უნივერსიტეტში, სადაც მისი ხელმძღვანელი იყო ნობელის პრემიის ლაურეატი ევგენი ვიგნერი.

1950-იან წლებში სწავლობდა ბირთვულ რეაქციებს, ატომის ბირთვის სტრუქტურას და სხვა ფიზიკურ მოვლენებს, თანამშრომლობდა თავისი დროის ბევრ გამოჩენილ ფიზიკოსთან. მუშაობდა პარიზის პუანკარეს ინსტიტუტში. შემდეგ დაბრუნდა მეხიკოში, სადაც ეროვნულ უნივერსიტეტში დაიკავა პროფესორის თანამდებობა.

1967 წელს მარკოს მოშინსკი აირჩიეს მექსიკის ფიზიკურ საზოგადოების პრეზიდენტად. იყო არაერთი საერთაშორისო სამეცნიერო მიმოხილვის რედაქტორი, ოთხი წიგნისა და მნიშვნელოვანი მონოგრაფიის ავტორი. მიყავდა ყოველკვირეული რუბრიკა გაზეთ - ში მექსიკის პოლიტიკაზე.

დაჯილდოვდა მექსიკის ეროვნული პრემიით მეცნიერებაში შეტანილი წვლილისთვის (1968), ლუის ელიზონდოს პრემიით (1971), ასტურიის პრინცის პრემიით (1988), იუნესკოს პრემიით მეცნიერებაში (1997) და იუხიმანის და პლატას პრემიით (1997). მიენიჭა ფრანკფურტის იოჰან ვოლფგანგ გოეთეს უნივერსიტეტის საპატიო დოქტორის წოდება.

მეცნიერის საპატივსაცემოდ დაარსდა მარკოს მოშინსკის სახელობის მედალი, რომელიც ენიჭებათ მექსიკაში მოღვაწე მეცნიერებს თეორიულ ფიზიკაში ორიგინალური შედეგებისთვის.

1992 წელს ხელი მოაწერა მანიფესტს „ გაფრთხილება კაცორიობისადმი. “
კოპაინალა

კოპაინალის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი ჩიაპასის შტატში, მექსიკის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 22 192 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 5.4%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 347.56 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 63.8 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია შტატის შემადგენლობაში 1882 წლის 11 დეკემბერს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია კოპაინალა. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 07021.
ემილიანო-საპატა (ჩიაპასი)

ემილიანო-საპატას მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი ჩიაპასის შტატში, მექსიკის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 10 783 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 8.8%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 179.14 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 60.2 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია შტატის შემადგენლობაში 2011 წლის 23 ნოემბერს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ემილიანო-საპატა. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 07123.
ესკუინტლა (ჩიაპასი)

ესკუინტლის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი ჩიაპასის შტატში, მექსიკის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 30 896 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 2.8%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 418.36 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 73.9 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია შტატის შემადგენლობაში 1882 წლის 11 დეკემბერს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ესკუინტლა. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 07032.
ფრანსისკო-ლეონი (ჩიაპასი)

ფრანსისკო-ლეონის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი ჩიაპასის შტატში, მექსიკის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 7 245 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 3.5%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 210.79 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 34.4 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია შტატის შემადგენლობაში 1882 წლის 11 დეკემბერს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ფრანსისკო-ლეონი. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 07033.
იმედის ხიდი

იმედის ხიდი , ისტორიულად ცნობილია, როგორც ბორალთანის ხიდი — თაღოვანი ხიდი აზერბაიჯან-თურქეთის საზღვარზე, რომელიც კვეთს მდინარე არაქსს და რომლის სიმაღლე შეადგენს 286 მეტრს. მიმდინარე ხიდი 1991-1992 წლებში აშენდა და ოფიციალურად გაიხსნა 1992 წლის 25 მაისს, „დილუჯუს“ საბაჟო-გამშვებ პუნქთან ერთად.

ისტორია
ისტორიულად ხიდი ცნობილია 1945 წელს საბჭოთა კავშირსა და თურქეთს შორის მომხდარი ინციდენტით, რომელიც ცნობილია როგორც ბორალთანის ხოცვა-ჟლეტა . ხოცვა-ჟლეტის დროს 195 საბჭოთა ჯარისკაცის ექსტრადიცია მიმდინარეობდა თურქეთის მთავრობის მიერ საბჭოთა კავშირში, რომლებიც მსჯავრდებულნი იყვნენ მეორე მსოფლიო ომის დროს გერმანიის მხარეს ბრძოლისთვის. თუმცა, მათგან 146 აზერბაიჯანელმა ჯარისკაცმა ჯერ კიდევ 1944 წელს თავი შეაფარა სტალინური დევნისგან თავის დაღწევის გამო. სსრკ-სა და თურქეთს შორის მზარდი დაძაბულობის გამო, თურქეთის მთავრობამ გადაწყვიტა მსჯავრდებული ჯარისკაცები გადაეცათ სსრკ-ის, შემდგომი ესკალაციის თავიდან ასაცილებლად. ჯარისკაცების ექსტრადიციის და მათ მიერ საზღვრის გადაკვეთის შემდეგ, ისინი მალევე დახვრიტეს ღალატის ბრალდებით.

სამომავლო გეგმები
თურქეთმა განაცხადა, რომ აპირებს ააშენოს სარკინიგზო ხიდი თითქმის ამავე ხიდთან, როგორც ნაწილი ყარსი-ნახიჩევანის დამაკავშირებელი მარშრუტის, იღდირის გავლით (რაც წარმოადგენს ბაქო-თბილისი-ახალქალაქი-ყარსის სარკინიგზო მაგისტრალის გაფართოების გეგმას), რათა უზრუნველყოს ბაქო-ნახიჩევანის სარკინიგზო მარშრუტი. თუმცა, ყარაბაღის მეორე ომის შემდეგ ზანგეზურის დერეფნის (ჰორადიზი-აღბანდი-ორდუბადი) გეგმებმა ამ სარკინიგზო მაგისტრალის მნიშვნელობა შეამცირა.
ტრაიანეს მარკეტი

ტრაიანეს ბაზრობა — ნანგრევების დიდი კომპლექსი ქალაქ რომში, იტალია, მდებარეობს ფორი-იმპერიალის ქუჩაზე, კოლიზეუმის მოპირდაპირე მხარეს. შემორჩენილი შენობები და სტრუქტურები აშენებულია ტრაიანეს ფორუმის განუყოფელ ნაწილად. ეს სტრუქტურა წარმოადგენს რომში ცხოვრების ცოცხალ მოდელს და გვაძლევს წარმოდგენას ქალაქის რესტავრაციაზე, რომელიც გვიმხელს ახალ საგანძურს და ცოდნას ძველი რომაული არქიტექტურის შესახებ.

მიჩნეულია, რომ ეს არის მსოფლიოში უძველესი სავაჭრო ცენტრი, თუმცა დღესდღეობით ბევრი მიიჩნევს, რომ ტრაიანეს ბაზრობის თაღები სინამდვილეში იმპერატორ ტრაიანეს ადმინისტრაციული ოფისები იყო. მაღაზიები და ბინები აშენებულია მრავალდონიან სტრუქტურაში და დღესაც შესაძლებელია რამდენიმე დონის დათვალიერება. ღირსშესანიშნაობებს შორისაა ნატიფი მარმარილოს იატაკები და ბიბლიოთეკის ნაშთები.

მშენებლობა
ტრაიანეს ბაზრობა სავარაუდოდ ააგეს 100-110 წლებში დამასკოელი აპოლოდორუსის მიერ, არქიტექტორის, რომელიც მუდმივად თან ახლდა ტრაიანეს ლაშქრობებში და რომელსაც ტრაიანემ მიანდო თავისი ფორუმის დაგეგმარება. ის გაიხსნა 113 წელს. შუა საუკუნეებში კომპლექსს დაემატა სართულები, რაც დღესაცაა შემორჩენილი, ასევე დაემატა თავდაცვითი ელემენტები, როგორიცაა ტორე დელე მილიციე, „მილიციის კოშკი“, აშენებული 1300 წელს. საუკუნეში ამ ტერიტორიაზე აშენდა მონასტერი, რომელიც მოგვიანმებით 1885 წელს სახელმწიფომ შეიძინა და გახდა გოფრედო მამელის სამხედრო ბაზა. ეს ბაზა დააანგრიეს საუკუნის დასაწყისში ტრაიანეს ბაზრობის აღსადგენად.

იმპერატორების ფორუმის მუზეუმი
იმპერატორების ფორუმის მუზეუმი , რომელიც გაიხსნა 2007 წელს, ინახავს უამრავ არტეფაქტს ძველი რომის ყველა ფორუმიდან. ტრაიანეს ბაზრობის თანამედროვე შესასვლელები მდებარეობს ვია კვატრო ნოვემბრე 94-ში და პიაცა მადონა დი ლორეტოზე. შესვლისთანავე ვიზიტორი ხვდება სავაჭრო ზონაში, რომელიც განლაგებულია ორ სხვადასხვა მხარეს, აქ ოდესღაც რომის მოსახლეობას უფასო ხორბალი ურიგდებოდა.

ამ დარბაზის ბოლოს, გავდივართ დიდი აივანზე საიდანაც მოჩანს ხედი ბაზრობაზე, ტრაიანეს ფორუმზე და ვიტორიანოზე. ეს სინამდვილეში ვია ბიბერატიკას ნაწილია ( სიტყვიდან, რაც ნიშნავს „დალევას“; ქუჩა იყო რამდენიმე რომაული ტავერნისა და საკვები მაღაზიების ადგილმდებარეობა ამ რაიონში). გზა გადის ტრაიანეს ბაზრობის გავლით.

ქვედა ნაწილში ასევე არის ორი დიდი დარბაზი, რომლებიც სავარაუდოდ გამოიყენებოდა აუდიენციების ან კონცერტებისთვის. ბაზრობაში ასევე განთავსებულია მაღაზია ცნობილი როგორც „“. ბაზრობის სტრუქტურით შექმნილი გიგანტური ექსედრა თავდაპირველად სარკისებური იყო შესაბამისი ექსედრალური საზღვრის სივრცესთან ტრაიანეს ფორუმის სამხრეთ მხარეს.

ბაზრობის დიდი დარბაზი გადახურულია ბეტონის კამარით, რომელიც დგას ბურჯებზე, რაც როგორც ფარავს, ასევე საშუალებას აძლევს ჰაერსა და სინათლეს, შეაღწიოს ცენტრალურ სივრცეში. თავად ბაზრობა აშენებულია ძირითადად აგურისა და ბეტონისგან.
G8-ის 37-ე სამიტი

8-ის 37-ე სამიტი, დიდი რვიანის ოცდამეჩვიდმეტე სამიტი (; 26-27 მაისი, 2011) — რვა უდიდესი ინდუსტრიული სახელმწიფოს არაოფიციალური შეხვედრა საფრანგეთის ქალაქ დოვილში, სასტუმრო როიალ ბარიერში.

დიდი შვიდიანის (7) სამიტი იყო არაოფიციალური ფორუმი, რომელიც აერთიანებდა უდიდესი ინდუსტრიული ქვეყნების ხელმძღვანელებს: საფრანგეთი, დასავლეთ გერმანია, იტალია, იაპონია, დიდი ბრიტანეთი, შეერთებული შტატები, კანადა, და ევროკომისიის პრეზიდენტი (ოფიციალურად შეუერთდა 1981 წელს). 1997 წელს ჯგუფს დაემატა ახალი წევრი რუსეთის სახით, რის გამოც მან მიიღო ახალი სახელი — დიდი რვიანი (8). ეს და მომდევნო სამიტები, არ იყო თავდაპირველად ჩაფიქრებული, როგორც მისი უფრო ფართო საერთაშორისო ინსტიტუტებთან დაკავშირების მცდელობა. აღნიშნული სამიტები მოიტანა აუცილებლობამ, რომელთა ინიციატორები იყვნენ საფრანგეთის პრეზიდენტი — ვალერი ჟისკარ-დ’ესტენი და დასავლეთ გერმანიის კანცლერი — ჰელმუტ შმიდტი. სწორედ მათი ინიციატივით შედგა დიდი ექვსიანის (6) პირველი არაოფიციალური შეხვედრა 1975 წელს.

ლიდერები სამიტზე
8 არის არაოფიციალური ყოველწლიური ფორუმი კანადის, ევროკომისიის, საფრანგეთის, გერმანიის, იტალიის, იაპონიის, რუსეთის, გაერთიანებული სამეფოსა და შეერთებული შტატების ლიდერებისთვის.

განხილული საკითხები
სამიტი ჩაფიქრებული იყო, როგორც მის წევრებს შორის არსებული უთანხმოების მოგვარების საშუალება. წმინდა პრაქტიკული თვალსაზრისით, სამიტის წევრებს მიეცათ საშუალება გაეწიათ ერთმანეთისთვის დახმარება რთული ეკონომიკური პრობლემების მოსაგვარებლად.

გალერეა
მოწვეული სტუმრები (სახელმწიფოები)

მოწვეული სტუმრები (საერთაშორისო ორგანიზაციები)
ფრონტერა-კომალაპა

ფრონტერა-კომალაპის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი ჩიაპასის შტატში, მექსიკის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 80 897 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 20.7%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 767.14 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 105.5 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია შტატის შემადგენლობაში 1930 წლის 28 თებერვალს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ფრონტერა-კომალაპა. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 07034.
ფრონტერა-იდალგო

ფრონტერა-იდალგოს მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი ჩიაპასის შტატში, მექსიკის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 14 556 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 14.9%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 94.38 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 154.2 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია შტატის შემადგენლობაში 1929 წლის 28 აგვისტოს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ფრონტერა-იდალგო. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 07035.
ლა-გრანდესა

ლა-გრანდესის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი ჩიაპასის შტატში, მექსიკის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 7 701 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 5.9%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 48.86 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 157.6 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია შტატის შემადგენლობაში 1921 წლის 5 თებერვალს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ლა-გრანდესა. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 07036.
ივო ბობული

ივო ბობული (ნამდვილი სახელი — ივან ვასილიევიჩ ბობული ; ; დ. 17 ივნისი, 1953, ტერებლეჩე, ჩერნივცის რაიონი ) — საბჭოთა და უკრაინელი მომღერალი. უკრაინის სახალხო არტისტი (1998).

ბიოგრაფია
ივო ბობული პროფესიონალურ სცენაზე 1980 წელს გამოჩნდა, როგორც ვოკალურ-ინსტრუმენტული ანსამბლ „ჩერემოშის“ წევრი ჩერნოვცის ფილარმონიის სცენაზე (მანამდე მღეროდა რესტორანში), ერთი წლის შემდეგ გადავიდა „ჟივა ვოდაში“ (სადაც სცენაზე შეცვალა მისი მომავალი მეუღლე ლილია სანდულესა). 1983 წელს მომღერლით დაინტერესდა ფილარმონიის ახალი დირექტორი ლევკო დუტკივსკი და მისთვის სიმღერების ციკლი დაწერა („ვარსკვლავური ღამე “, „თუ გიყვარს, გიყვარს“, „მე ვხედავ მთებს“, „ჩემი მიწა“). ეს სიმღერები მალევე გამოუშვა ფირმა „ მელოდიამ“.

ამის შემდეგ დიდი ხნის განმავლობაში ივო ბობულის შესახებ არაფერი ისმოდა — მომღერალი მუშაობდა ტერნოპოლის ფილარმონიაში და მხოლოდ რეგიონალური პოპულარობით სარგებლობდა. იგი უკრაინულ აუდიტორიას მხოლოდ 1990 წელს დაუბრუნდა ოსტაპ გავრიშის პოპულარული სიმღერით . ივო ბობული კომპოზიტორმა ალექსანდრე მოროზოვმა მიიწვია ჩერკასში საკუთარ მუსიკალურ ცენტრში. ივო ბობული ტრადიციულ პოპ შემსრულებლებს შორის წინა პლანზე წამოწია სიმღერებმა: „ძველი წყარო“, „მშობლიური სახლი“, „ლურჯი წყალი“, „მთვარის ბორბალი.“ შემსრულებლის პირველი ვიდეო ალბომი „გაზაფხულის სულები“ გადაიღეს ჩერკასში. 1991 წელს ივო დაბრუნდა ჩერნივციში. იქ უკვე გამოდიოდა დუეტში ლილია სანდულესთან ერთდ.1998 წლის დასაწყისში ივო ბობულს მიენიჭა უკრაინის სახალხო არტისტის წოდება.

ივო ბობული პოპულარული გახდა ახალგაზრდებში, როდესაც ჯგუფმა შექმნა სარკასტული სიმღერა , სადაც მომღერალი სუპერგმირად არის წარმოდგენილი. 2015 წელს მათ სიმღერა ერთად შეასრულეს კონცერტზე ჯგუფის დაბადების დღის აღსანიშნავად. 2010 წლიდან უჩანის ინტერნეტ-საზოგადოებამ აირჩია ბობული თავის თილისმად.

2016 წლიდან ის იყო უკრაინის უმაღლესი რადის სახალხო დეპუტატის მიკოლა ფედორუკის (ფრაქცია „სახალხო ფრონტი“) თანაშემწე საზოგადოებრივ საწყისებზე.

2016 წლის გაზაფხულზე ის შეუერთდა პატრიოტულ ფლეშმობს #, სადაც ვიდეო მესიჯში ყვებოდა, რატომ უყვარს უკრაინა.

2019 წლის საპარლამენტო არჩევნებში წარდგენილი იყო სახალხო დეპუტატობის კანდიდატად პოლიტიკური პარტია „პატრიოტიდან“ სიის მე-5 ნომერად. .2020 წლის კიევის მერისარჩევნებში მან მხარი დაუჭირა ალექსანდრე პოპოვის კანდიდატურას.

წოდებები და ჯილდოები
უკრაინის დამსახურებული არტისტი (1995)
უკრაინის სახალხო არტისტი (1998)
პრინც იაროსლავ ბრძენის ორდენი, ხარისხი (2003)
ღირსების ორდენი ხარისხის (2013)
ზეტის ბანოვინა

ზეტის ბანოვინა — იუგოსლავიის სამეფოს პროვინცია (ბანოვინა) 1929-1941 წლებს შორის. ეს პროვინცია შედგებოდა დღევანდელი მონტენეგროს მთელი ტერიტორიისგან, ასევე ცენტრალური სერბეთის, ხორვატიის, კოსოვოსა და ბოსნია და ჰერცეგოვინის მომიჯნავე ნაწილებისგან. მას სახელი დაერქვა მდინარე ზეტის მიხედვით, რომელმაც ასევე მისცა სახელი შუა საუკუნეების სახელმწიფო ზეტას, რომელიც დაახლოებით შეესაბამება თანამედროვე მონტენეგროს. ბანოვინას დედაქალაქი იყო ცეტინიე.

ისტორია
1939 წელს ზეტის ბანოვინას უპირატესად კათოლიკური ტერიტორიები კონავლედან პელიეშაცამდე, დუბროვნიკის ჩათვლით, შეუერთდა ახალ ხორვატიის ბანოვინას.

მეორე მსოფლიო ომი
1941 წელს, მეორე მსოფლიო ომის ღერძის სახელმწიფოებმა დაიკავეს ზეტის ბანოვინის დარჩენილი ტერიტორია. კოტორის ყურის გარშემო მცირე ტერიტორია მიიერთა ფაშისტურმა იტალიამ, ხოლო დანარჩენი ნაწილის დიდი ნაწილი შეუერთდა იტალიის მიერ ოკუპირებულ მონტენეგროსა და ალბანეთს. აღმოსავლეთი ტერიტორიები გახდა გერმანიის მიერ ოკუპირებული სერბეთის ნაწილი, ხოლო დასავლეთის ტერიტორიები — ხორვატიის დამოუკიდებელი სახელმწიფოს ნაწილი.

მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ, რეგიონი გადანაწილდა მონტენეგროს, ბოსნია და ჰერცეგოვინას, სერბეთსა და ხორვატიას შორის იუგოსლავიის სოციალისტური ფედერაციული რესპუბლიკის ფარგლებში.
კურბინოვოს წმინდა გიორგის ეკლესია

კურბინოვოს წმინდა გიორგის ეკლესია — საუკუნის მაკედონიური მართლმადიდებლური ეკლესია, რომელიც მდებარეობს სოფელ კურბინოვოდან 2 კმ-ის დაშორებით ჩრდილოეთ მაკედონიაში. გათხრებმა აჩვენა, რომ შენობა ოდესღაც ეკუთვნოდა დასახლებას, რომელიც მიატოვეს საუკუნის ბოლოს და დასახლდნენ სოფელ კურბინოვოში. ეკლესიის ფრესკებზე ჩატარებული კვლევების თანახმად, სავარაუდოდ ეკლესია აშენდა 1191 წელს ბიზანტიელების მიერ. ეკლესია არის „კულტურის ძეგლი“ ჩრდილოეთ მაკედონიის რესპუბლიკაში და დაცულია კანონით. ის ასევე არის მაკედონიის მართლმადიდებლური ეკლესიის პრესპა-პელაგონიის ეპარქიის ნაწილი.