iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ბონგ ჯუნ ჰო

ბონგ ჯუნ ჰო (; დ. 14 სექტემბერი, 1969) — სამხრეთ კორეელი კინორეჟისორი, პროდიუსერი და სცენარისტი.

ბონგის სარეჟისორო დებიუტი 2000 წელს ფილმით „მყეფარე ძაღლები არასოდეს იკბინებიან“ შედგა. კრიტიკული და კომერციული წარმატება მას მომდევნო ფილმებმა მოუტანა, ესენია: კრიმინალური თრილერი „მოგონებები სიკვდილზე“, „მასპინძელი“ (2006), მძაფრსიუჟეტიანი სამეცნიერო ფანტასტიკა „თოვლისმჭრელი“ (2013) და ოსკაროსანი სოციალური თრილერი „პარაზიტი“ (2019). ჩამოთვლილი ფილმები სამხრეთ კორეის ყველაზე მაღალშემოსავლიანი კინოსურათების რიგებში იკავებს ადგილს, ხოლო „პარაზიტი“ სამხრეთ კორეის ისტორიაში ყველაზე მაღალშემოსავლიანი ფილმია.

„პარაზიტმა“ 2019 წლის ოსკარის დაჯილდოებაზე გამარჯვება მოიპოვა სამ ნომინაციაში: საუკეთესო სურათი, საუკეთესო რეჟისორი და საუკეთესო ორიგინალური სცენარი, რითაც პირველი ოსკაროსანი სამხრეთ კორეული ფილმი გახდა. ამასთანავე „პარაზიტი“ პირველი უცხოური ფილმია, რომელმაც საუკეთესო სურათის ნომინაციაში გაიმარჯვა. კანის კინოფესტივალზე კინოსურათმა ოქროს პალმის რტო მოიპოვა, რითაც ამ ჯილდოს მფლობელი პირველი სამხრეთ კორეული ფილმი გახდა.

2017 წელს ბონგი -ის სიაში საუკუნის 25 საუკეთესო რეჟისორს შორის დასახელდა, ხოლო 2020 წელს მოხვდა ტაიმის ყოველწლიურ სიაში – 100 ყველაზე გავლენიანი ადამიანი.

ადრეული ცხოვრება
ბონგ ჯუნ ჰო სამხრეთ კორეის ქალაქ დეგუში დაიბადა. იგი ოთხ დედმამიშვილს შორის ყველაზე უმცროსი იყო. მისი მამა, ბონგ სან-იუნი, პირველი თაობის გრაფიკული დიზაინერი, ინდუსტრიული დიზაინერი, იონამის უნივერსიტეტის ხელოვნების პროფესორი და ეროვნული ფილმის ინსტიტუტში ხელოვნების განყოფილების ხელმძღვანელი იყო, ხოლო დედა, პარკ სო-იუნგი – დიასახლისი. ბონგის უფროსი ძმა, ბონგ ჯუნ სო, ინგლისურის პროფესორია სეულის ეროვნულ უნივერსიტეტში, ხოლო უფროსი და, ბონგ ჯი ჰი, ანიანის უნივერსიტეტში მოდის დიზიანს ასწავლის.

ბონგმა კინორეჟისორობა თოთხმეტი წლის ასაკში გადაწყვიტა. მის პროფესიულ არჩევანზე გავლენა მამამისმა მოახდინა.იგი ადრეული ასაკიდანვე ცდილობა მამის მიბაძვით ეხატა. დაწყებითი სკოლის პერიოდში, ბონგის ოჯახი სეულში გადავიდა. ბონგმა ორი წელი სავალდებული სამხედრო სამსახურში გაატარა. იგი სწავლას 1992 წელს დაუბრუნდა. ბონგი ასევე შეისწავლიდა მარტინ სკორსეზეს შემოქმედებას. ოსკარის დაჯილდოების ცერემონიაზე წარმოთქმულ სიტყვაში მან აღნიშნა, რომ სკორსეზე მისთვის ერთ-ერთი მთავარი შთაგონების წყაროა.

გადაღებებზე ბონგი ცდილობს მსახიობებს თავი კომფორტულად აგრძნობინოს, იგი მათ აძლევს თავისუფლებას, ასევე რთავს იმპროვიზაციის ნებას. მან აღნიშნა, რომ არ უყვარს ტერმინი „მსახიობების ხელმძღვანელობა“, რადგანაც თვლის, რომ „თამაში მსახიობის საქმეა, ის, რისი ხელმძღვანელობაც მას არ შეუძლია.“

2012 წელს ბონგმა მონაწილეობა მიიღო ბრიტანულ ჟურნალ & -ის გამოკითხვაში, რომელიც ყველა დროის საუკეთესო ფილმების გამოსავლენად ყოველ ათ წელიწადში ერთხელ ტარდება. გამოკითხვაში თანამედროვე რეჟისორები მათთვის გამორჩეულ 10 საუკეთესო ფილმს ასახელებენ. ბონგმა აღნიშნა, რომ არჩეულმა ფილმებმა მის კინოხედვაზე უდიდესი ზეგავლენა მოახდინა. წარმოგიდგენთ ფილმების ჩამონათვალს:
„სევდის ქალაქი“ (ტაივანი, 1989)
„წამალი“ (იაპონია, 1997)
„ფარგო“ (აშშ, 1996)
„დიასახლისი“ (სამხრეთი კორეა, 1960)
„ფსიქო“ (აშშ, 1960)
„ცოფიანი ხარი“ (აშშ, 1980)
„ბოროტების კვალი“ (აშშ, 1958)
„შურისძიება ჩემია“ (იაპონია, 1979)
„შიშის საზღაური“ (საფრანგეთი, 1953)
„ზოდიაქო“ (აშშ, 2007)
არისტონიკე

არისტონიკე — პერგამონის სამეფოს ტახტის პრეტენდენტი, მეამბოხე, მონებისა და ღარიბების სოციალურ მოძრაობის ბელადი.

ბიოგრაფია
იყო პერგამონის მეფე ევმენე -ის ძე, შეძნილი მხევლისაგან. ძვ. წ. 133 წელს გარდაიცვალა მეფე ატალე , არისტონიკეს ნახევარძმა. ატალე -მ პერგამონის სამეფო უანდერძა რომის რესპუბლიკას. აისტონიკემ დაიწყო აჯანყება, რომელმაც გარდა ანტირომაულისა, შეიძინა სოციალური ხასიათიც.

არისტონიკეს აჯანყების მონაწილეები საკუთარ თავს ჰელიოპოლიტებს, ანუ მზის სახელმწიფოს მოქალაქეებს უწოდებდნენ, რადგან აჯანყების ხელმძღვანელთა შორის გავრცელებული იყო იამბულესა და ევჰემერეს ელინისტური უტოპიური მოძღვრება. ისინი მიზნად ისახავდნენ თავისუფალ და თანასწორ მოქალაქეთა სახელმწიფოს შექმნას. აჯანყებაში მონაწილეობდნენ მონებიც და ღარიბი თავისუფალი ადამიანებიც.

ძვ. წ. 131 წელს არისტონიკემ ლევკადასთან გაანადგურა რომაული ლეგონები, რომელთა სარდალი კონსული პ. ლიცინიუს კრასუსი მოკლეს ბრძოლაში. ძვ. წ. 130 წელს არისტონიკე დაამარცხა რომაელმა სარდალმა მარკუს პერპერნამ. ძვ. წ. 129 წელს არისტონიკე ტყვედ ჩავარდა, ის რომში გაგზავნეს და სიკვდილით დასაჯეს. მისი მომხრეები დიდხანს განაგრძობდნენ ბრძოლას რომის წინააღმდეგ.
აბასთუმნის წყარო

აბასთუმნის წყარო — არქიტექტურული ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის დაბა აბასთუმანში. მდებარეობს სანატორიუმ „ზეკარის“ უკიდურესი მარჯვენა ფლიგელის უკან მდებარე სახლის ამოყვანილი ტერასის კედელზე. აღსანიშნავია, რომ სანატორიუმ ზეკარის ეს ნაწილი ქსენიას სასახლის სახელითაა ცნობილი, ხოლო მის უკან მდებარე სახლი სასახლის მოსამსახურე პერსონალისთვის აუგიათ. სწორედ ამ კომპლექსის ნაწილს წარმოადგენს გათლილი ქვის ფილებით ამოყვანილი წყარო, რომელსაც თაღოვანი შიდა სივრცე და ქვით შემოსაზღვრული წყლის ავზი აქვს. წყაროს ნაგებობა საკმაოდ სადაა და შესრულების მაღალი ტექნიკით გამოირჩევა. აღნიშნული წყარო ერთიან არქიტექტურულ კომპლექსს წარმოადგენს.
გრიგოლ ხარჭაშნელი

გრიგოლ ხარჭაშნელი გრიგოლ სეფაშვილი (დ. 1736 — გ. 1797) — ქართველი საეკლესიო მოღვაწე, ხარჭაშნის ეპისკოპოსი, მწიგნობარი.

ბიოგრაფია
1759 წელს რუსეთში გაჰყვა ნიკოლოზ ალავერდელს. 1783 წელს დაბრუნდა სამშობლოში და აკურთხეს მღვდელმთავრად. 1784 წელს ერეკლე -ის დავალებით კვლავ რუსეთში გაემგზავრა, სავარაუდოდ, საიდუმლო დიპლომატიური მისიით. დროდადრო ჩამოდიოდა საქართველოში.

იყო ბიბლიოფილი. გადანუსხა და სქოლიოებით გაამდიდრა ბევრი ხელნაწერი, ავსებდა და აგრძელებდა ძველ ქრონიკებს, კინკლოსებს, პასხალიებს. ავტორია ავტობიოგრაფიულ-მემუარისტული ნაშრომისა. მან წაიღო ურბნისის ოთხთავი -28 ასტრახანის ტაძრის წიგნთსაცავში.
ავთანდილ ლეკაშვილი

ავთანდილ ლეკაშვილი (დ. 4 აგვისტო, 1955, სოფ. ჯაფარიძე, წითელწყაროს რაიონი (ამჟამად დედოფლისწყაროს მუნიციპალიტეტი)) — ქართველი ეკონომისტი, პოლიტიკოსი.

1980 წელს დაამთავრა საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტი სპეციალობით ბუღალტრული აღრიცხვა სოფლის მეურნეობაში. 2008-2012 წლებში იყო საქართველოს მე-7 მოწვევის პარლამენტის წევრი (დედოფლისწყაროს მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა — გამარჯვებული საქართველოსთვის“.
ჩაინატის პროვინცია

ჩაინატი — ტაილანდის ცენტრალური პროვინციებიდან (ჩანვატი) ერთ- ერთი. მეზობელი პროვინციებია (ჩრდილოეთიდან საათის ისრის მიმართულებით) ნახონ სავანი, სინგ ბური, სუფჰან ბური და უთაი თანი. ქალაქი ჩაინატი ტაილანდის დედაქალაქ ბანგკოკიდან 188 კილომეტრით ჩრდილოეთით მდებარეობს.

გეოგრაფია
ჩაინატი მდებარეობს ტაილანდის ცენტრალურ ნაწილში, მდინარე ჩაო ფრაიას ხეობაში. პროვინციის სამხრეთით მდებარეობს ჩაო ფრაიას კაშხალი (ყოფილი ჩაინატის კაშხალი), რომელიც მდინარე ჩაო ფრაიაზე მდებარეობს. კაშხალს ორი დანიშნულება აქვს: მისი საშუალებით თავიდან იცილებენ ბუნებრივ სტიქიებს, როგორიცაა წყალდიდობა და მეორე, მდინარე ბრინჯის პლანტაციების მორწყვისთვის ერთ- ერთ ყველაზე ეფექტურ ხერხს წარმოადგენს. კაშხალი, დიდი ჩაო ფრაიას პროექტის ნაწილია, რომელიც დასრულდა 1957 წელს. ჩაო ფრაიას კაშხალი ტაილანდისთვის პირველი კაშხალია.

ისტორია
ჩაინატი პირველად აიუტაიას პერიოდში შეიქმნა და ის ბირმელი არმიის წინააღმდეგ ბაზას წარმოადგენდა. ბაზის სტრატეგიული მდებარეობის წყალობით ყოველ ბრძოლაში რომელიც აქ გაიმართა, ტაილანდელებმა მოიგეს და შესაბამისად აგილს ჩაინატი ანუ ,,გამარჯვების ადგილი" ეწოდა.

ცნობილი ადგილები
ჩაო ფრაიას კაშხლის გარდა, ჩაინატსს ასევე აქვს სხვადასხვა მნიშვნელოვანი ადგილები, როგორიცაა ჩაი ნატის ფრინველების პარკი. ეს არის ყველაზე დიდი ჩიტების პარკი ჩაინატსა და ტაილანდში, რომელიც მოიცავს 248 რაი ფართობს. აქ განთავსებულია აზიის უდიდესი ვოლიერები და ამასთანავე ფრინველებისთვის შექმნილია ბუნებრივი გარემო. გარდა ამისა, აქ არის საზოგადოებრივი აკვარიუმი, სადაც ბინადრობენ მდინარე ჩაო ფრაიას მტკნარი წყლის თევზების სახეობები.ვატ პაკ ხლონგ მახამ თაო: ტაილანდური ტაძარი ვატ სინგის რაიონში, მთა ხლონგ მახამ თაოს გვერდით . ეს ტაძარი ადრე ლუანგ პუ სუკის რეზიდენცია იყო. ის იყო ბერი, რომელიც ცნობილი იყო თავისი მაგიით. მას ბევრი მოწაფე ჰყავს. მოწაფეებს შორის ერთ- ერთი არის პრინცი აბჰაკარა კიარტივონგსე, ჩუმფონის პრინცი.

საპფაიას ძველი პოლიციის განყოფილება: საპფაიას რაიონის უძველესი პოლიციის განყოფილებაა, რომელიც აშენდა მეფე რამა - ის პარიოდში. ამ შენობის ასაკი 100 წელზე მეტია.

ჩაინატის პროვინციული სტადიონი, ასევე ცნობილი როგორც ხაო პლონგის სტადიონი: არის ჩაინატის პროვინციული სტადიონი და -ის მშობლიური სტადიონი.

ცნობილი პიროვნებები
ჩაინატში დაბადებულები
პუმპუანგ დუანჯგანი (დ. 1961–1992): ლუკ ტუნგის მომღერალი

კაპოლ თონგპლუბი (დ. 1967): დიჯეი, ტელეწამყვანი

მუანგჩაი კიტტაკასემი (დ. 1968): მსოფლიო კლასის პროფესიონალი მოკრივე

2017 წლის ადამიანის განვითარების ინდექსი
2003 წლიდან, გაეროს განვითარების პროგრამამ ტაილანდში პროგრესი განიცადა. აქ ადამიანის გავითარება ქვე-ეროვნულ დონეზე ხდება, რომელიც მოიცავს ადამიანის განვითარების რვავე ძირითად სფეროს. ეკონომიკური და სოციალური განვითარების ეროვნულმა საბჭომ ცალკეულ პროვინციების განვითარებაზე პასუხისმგებლობა 2017 წლიდან აიღო.
ჯილ ბაიდენი

ჯილ ტრეისი ბაიდენი (დაბადების გვარი: ჯეიკობსი; დ. 3 ივნისი, 1951, ჰემონტონი, ნიუ-ჯერსი) — აშშ-ის პირველი ლედი. თანამდებობა დაიკავა 2021 წლის 20 იანვარს, ჯო ბაიდენის ინაუგურაციის დღეს. 2009-2017 წლებში იყო აშშ-ს მეორე ლედი (ტიტული რომელსაც ვიცე-პრეზიდენტის მეუღლეს ანიჭებენ). ჰყავს 1 შვილი, ეშლი ბაიდენი (საერთო შვილი ჯო ბაიდენთან).
ფერღანის ოლქი

ფერღანის ოლქი (ვილაეთი) — უზბეკეთის რესპუბლიკის ადმინისტრაციული ერთეული. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ფერღანა.

ზოგადი მიმოხილვა
შეიქმნა 1938 წლის 15 იანვარს. მდებარეობს რესპუბლიკის აღმოსავლეთ ნაწილში, ფერღანის ქვაბულის სამხრეთში. ფართობი 6.8 ათასი კმ². ოლქის ჩრდილოეთ ნაწილშია ქუშთეფეს მასივი და იაზიავანის სტეპი (ცენტრალური ფერღანა), რომლებიც სამხრეთიდან შემოფარგლულია ალაის ქედიდან ჩამონადენი მდინარეების გამოზიდვის კონუსებით. ჰავა კონტინენტურია. ოლქის ჩრდილო-დასავლეთ საზღვარზე მიედინება მდინარე სირდარია. მდინარეები ფართოდაა გამოყენებული სარწყავად. ფერღანის ოლქი მებამბეობისა და მეაბრეშუმეობის მთავარი რაიონია. მთელი სათესი ფართობი სარწყავია. გაყვანილია საირიგაციო არხები და შექმნილია წყალსაცავები (ქარიდონის, ყურღანთეფეს). ნათესების 67% უკავია ტექნიკურ კულტურებს (ბამბა). მოჰყავთ სიმინდი, ხორბალი, ბრინჯი, სუბტროპიკული კულტურები (ბროწეული, ლეღვი), ვაშლი, გარგარი, ყურძენი და სხვა. კარტოფილი და ბოსტნეულ-ბაღჩეული კულტურები — ქალაქის გარეუბნებში. მებამბეობის რაიონებში განვითარებულია მეაბრეშუმეობა. მეცხოველეობა სახორცო-სარძეო მიმართულებისაა. მცხვილ რქოსანი საქონელი სარწყავ ზონაშია, ბუნებრივ საძოვრებზე მისდევენ მეცხვარეობას. ქალაქი ფერღანა ავიახაზებით უკავშირდება ქვეყნისა და აზიის მრავალ ქალაქს.

ჯილდოები და მედლები
ოლქი დაჯილდოებულია ლენინის ორდენით (1964).
ნაქონპათომის პროვინცია

ნაქონპათომი ( ( გამოთქმა )) —ტაილანდის ცენტრალური პროვინციებიდან ( ჩანგვატი) ერთ-ერთი. მისი მეზობელი პროვინციებია (ჩრდილოეთიდან საათის ისრის მიმართულებით) სუფჰან ბური, აიუთჰაია, ნონთაბური, ბანგკოკი, სამუთ სახონი, რატჩაბური და კანჩანაბური . ნაქოპათომის პროვინციის დედაქალაქია ნახონ პათომი

ნაქონპათომის ორივინცია ფრა პათომ ჩედის სამშიბლია, რომელიც მეფე მონგკუტის (რამა ) დაკვეთით შესრულებული სტუპაა. მისი შექმნა 1870 წელს მეფე ჩულალონკორნის (რამა ) მმართველობის პერიოდში დასრულდა. სტუპა არის დიდი ხნის წინანდელი დვარავატის ცივილიზაციის სახსოვარი, რომელიც აქ ოდესღაც აყვავებულა. ტრადიციულად ნაქონპათონი ტაილანდში ბუდიზმის პირველ კერას წარმოადგენს. პროვინცია ცნობილია ხილის ბაღებით.

გეოგრაფია
ნახონ პათომი პატარა პროვინციაა, რომელიც ბანგკოკიდან 56 კილომეტრითაა დაშორებული . ის მდებარეობს შუა ტაილანდის ალუვიურ ვაკეში და მდინარე ჩაო ფრაიას შენაკად მდინარე თა ჩინზე (რომელსაც ზოგჯერ ნახონ ჩაი სის უწოდებენ). პროვინციაში სოფლის მეურნებისთვის დიდი რაოდენობით არხია გაყვანილი. თავდაპირველად დედაქალაქი ბანგკოკი ნაქონპათომს არ ესაზღვრებოდა, თუმცა ის გაიზარდა და შესაბამისად, პროვინციის მეზობელიც გახდა.

კლიმატი
ნაქონ პათომის პროვინციაში ტროპიკული სავანის კლიმატია (კიპპენის კლიმატის კლასიფიკაციის კატეგორია ). ზამთარი მშრალი და თბილია. ტემპერატურა მაისამდე მზარდია. მუსონების სეზონი მაისიდან- ოქტომბრამდეა, რასაც ახასიათებს ხშირი, ძლიერი წვიმები, ცივი დღეები და შედარებით თბილი ღამეები. საშუალო ფარდობითი ტენიანობა 75%-ია. წლიური ნალექების რაოდენობა არის 1,095 მილიმეტრი. 2013 წლის მონაცემებით, წვიმიანი დღეების რაოდენობა 134 იყო.

სახელწოდება
სახელწოდება მომდინარეობს პალიური სიტყვებიდან ნაგარა პათამა, რაც ნიშნავს „პირველ ქალაქს“. ნაქონ პათომი ხშირად მოიხსენიება როგორც ტაილანდის უძველესი ქალაქი. არქეოლოგიური ნაშთები დვარავატის სამეფოს დროინდელია, რომელიც თარიღდება მე -6 და მე -11 საუკუნეებით. საბოლოო ჯამში, აეროპორტში განთავსდება 80-100 ადგილიანი თვითმფრინავი, რომლებიც ფრენებს ბანგკოკსა და მეორე დონის პროვინციებს შორის, სუვარნაბჰუმისა და დონ მუეანგის აეროპორტების მიმართულებით შეასრულებს. აეროპორტის მშენებლობას ხელს უწყობს ის ფაქტი, რომ ამ ტერიტორიაზე მოსახლეობა ნაკლბად მჭიდროდაა დასახლებული.

სიმბოლოები
პროვინციულ ბეჭედზე გამოსახულია ფრა პათომ ჩედი, რომელიც არის 127 მეტრის სიმაღლის და უდიდესი სტუპაა მთელს მსოფლიოში. ის მდებარეობს ქალაქ ნაქონ პათუმის ცენტრში და მე -6 საუკუნიდან წარმოადგენს მნიშვნელოვან ბუდისტურ ცენტრს. ახლანდელი შენობა მეფე მონგკუტმა შექმნა 1860 წელს. სტუპაზე გამოსახულია სამეფო გვირგვინი, მეფე მონგკუტის ბრძანების სიმბოლო, რომელმაც სტუპას რეკონსტუქცია ბრძანა. პროვინციის დროშა ლურჯი ფერისაა, რომლის შუა ნაწილში არის ყვითელი პროვინციის გერბი გამოსახული.
ადმინისტრაციული დაყოფა
პროვინციის მთავრობა
პროვინცია დაყოფილია შვიდ ოლქად ( ამფოები ). ოლქები კი იყოფა 106 ქვედანაყოფად ( ტამბონებად ) და 904 სოფლად ( მუბანებად ).

დგილობრივი მმართველობა
2017 წლის ადამიანის განვითარების ინდექსი
2003 წლიდან, გაეროს განვითარების პროგრამამ ტაილანდში პროგრესი განიცადა. აქ ადამიანის გავითარება ქვე-ეროვნულ დონეზე ხდება, რომელიც მოიცავს ადამიანის განვითარების რვავე ძირითად სფეროს. ეკონომიკური და სოციალური განვითარების ეროვნულმა საბჭომ ცალკეულ პროვინციების განვითარებაზე პასუხისმგებლობა 2017 წლიდან აიღო.
ვასილ ჩალაძე

ვასილ დიანოსის ძე ჩალაძე (დ. 9 სექტემბერი, 1913, სოფ. ნაკიეთი, ახლანდ. ონის მუნიციპალიტეტი — გ. 2010 რუსთავი) — ქართველი სახელმწიფო და საზოგადო მოღვაწე, პოლკოვნიკი, თბილისის ომის, შრომისა და შეიარაღებული ძალების ვეტერანთა საბჭოს თავმჯდომარე.

ბიოგრაფია
1939 წელს წარჩინებით დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტი. მალევე დაინიშნა ამავე ფაკულტეტის დეკანის მოადგილედ. 1941 წელს დაამთავრა მოსკოვის უმაღლესი პარტიული სკოლა. დიდი სამამულო ომის დროს, 1941-1942 წლებში, მონაწილეობა მიიღო კარელიის ფრონტზე გერმანელი ფაშისტების წინააღმდეგ.

1942 წლის ივლისში საქართველოს კპ ცენტრალური კომიტეტის გადაწყვეტილებით კარელიის ფრონტიდან იგი გადმოიყვანეს ამიერკავკასიის ფრონტის განკარგულებაში ახალჩამოყალიბებულ ქართულ სამხედრო შენაერთებში, სადაც მონაწილეობა მიიღო ჩრდილოეთ კავკასიის ფრონტის ბრძოლებში — დივიზიის პოლიტგანყოფილების უფროსი ინსტრუქტორის, პოლკის კომისრის, პოლკის მეთაურის მოადგილის თანამდებობებზე.

დიდი სამამულო ომის დამთავრების შემდეგ, 1946 წელს გადაიყვანეს რუსთავის ველზე ამიერკავკასიის მეტალურგიული კომბინატისა და ქიმიური ქარხნის მშენებლობასთან დაკავშირებით დანიშნეს ჯერ რუსთავის ქალაქკომის პროპაგანდისა და აგიტაციის განყოფილების გამგედ, 1951 წელს — ქალაქკომის მეორე მდივნად, ხოლო 1952 წლიდან 1957 წლამდე — პირველ მდივნად.

მალე ვასილ ჩალაძე დაწინაურდა საქართველოს კომპარტიის ცენტრალური კომიტეტის პასუხსაგებ თანამდებობაზე. ერთხანს იმუშავა შინაგან საქმეთა მინისტრის მოადგილედ, ხოლო ათეული წლების განმავლობაში — თბილისის საქალაქო საბჭოს აღმასკომის მდივნად. ბოლოს თბილისის ომის, შრომისა და შეიარაღებული ძალების ვეტერანთა საბჭოს ჩაუდგა სათავეში.

ჯილდოები
1970 — რუსთავის საპატიო მოქალაქე
1997 — ვახტანგ გორგასლის ხარისხის ორდენი
მედალი „1941-1945 წლების დიდ სამამულო ომში გერმანიაზე გამარჯვებისთვის“
მედალი „კავკასიის დაცვისთვის“
კატარის კულტურა

კატარის კულტურა — კატარის ტერიტორიაზე არსებული კულტურა, რომელზეც ძლიერი გავლენა აქვს ტრადიციულ ბედუინურ კულტურას, ნაკლებად მწვავე გავლენა მოდის ინდოეთიდან, აღმოსავლეთ აფრიკიდან და სპარსეთის ყურის სხვა ნაწილებიდან. ნახევარკუნძულის მკაცრი კლიმატური პირობები აიძულებდა მის მცხოვრებლებს, საარსებო წყარო მოეპოვებინათ ზღვაში. ამრიგად, ადგილობრივ კულტურაში განსაკუთრებული ყურადღება ეთმობა ზღვას. ლიტერატურისა და ფოლკლორის თემები ხშირად დაკავშირებულია საზღვაო საქმიანობასთან.

ზეპირსიტყვიერი ხელოვნება, როგორიცაა პოეზია და სიმღერა, ისტორიულად უფრო მეტად ჭარბობდა, ვიდრე ფიგურალური ხელოვნება, ისლამის შეზღუდვების გამო. ამასთან, ფართოდ გავრცელდა სახვითი ხელოვნების გარკვეული დარგები, როგორიცაა კალიგრაფია, არქიტექტურა და ტექსტილი. ფიგურალური ხელოვნება ნავთობის ეპოქაში აითვისეს.

2016 წლიდან სალაჰ ბინ განიმ ალ ალი კატარის კულტურისა და სპორტის მინისტრია.

სახვითი ხელოვნება
ფიგურალური ხელოვნებისადმი ისლამის პოზიციის გამო, ნახატებმა და პლასტიკურმა ხელოვნებამ შედარებით უმნიშვნელო როლი ითამაშა კატარის კულტურაში, თუმცა ვითარება შეიცვალა საუკუნის შუა ხანებში ნავთობის აღმოჩენისას. კალიგრაფია და არქიტექტურა, ისლამური ხელოვნების ყველაზე დომინირებადი ფორმა იყო. კალიგრაფია ყველაზე მეტად დაფასდა საზოგადოებაში, ისლამთან მჭიდრო კავშირის გამო.

ფოლკლორი
ადგილობრივი ხალხური მოთხრობები იშვიათად იყო დოკუმენტირებული, რადგან ისტორიები ზეპირად გადაეცემოდა თაობიდან თაობას. მას შემდეგ, რაც კატარმა ნავთობის მოპოვებით დაიწყო სარგებლის მიღება, ამ ამბების გადაცემის ტრადიცია თანდათან შეწყდა. მთავრობის კულტურისა და სპორტის სამინისტრომ და ადგილობრივმა უნივერსიტეტებმა შეინარჩუნეს და გამოაქვეყნეს ადგილობრივი ლეგენდები.
პალმ-ჯუმეირა

პალმ ჯუმეირა — ხელოვნური კუნძულები არაბთა გაერთიანებულ საამიროებში, დუბაის სანაპიროებზე. ხმელეთის ათვისების უდიდესი პროექტი, რომელიც  შექმნილი დეველოპერული კომპანიის -ის მიერ.

აღწერა
პროექტის განხორციელება  2001 წლის ივნისში დაიწყო. სამი კუნძულის მშენებლობას საფუძველი სპარსეთის ყურის დუბაის სანაპიროსთან ჩაეყარა. 2006 წლის ბოლოს კუნძულზე დაიწყო განაშენიანება.

კონსტრუქცია
კუნძულებზე მშენებლობა დაიწყო 2001 წლის ივნისში. დეველოპერებმა განაცხადეს, რომ 2006 წელს პირველი საცხოვრებელი სახლების გადაცემა მოხდებოდა. მშენებლობის გარკვეული პრობლემა შეიქმნა 2008 წლის გლობალური საკრედიტო კრიზისის გამო. პროექტის დასრულების ვადა რამდენჯერმე გადაიდო.

სამი კუნძული პალმა-ჯუმეირა, ჯებელ-ალი და დეირა ხელოვნური კუნძულებია პალმის ხის სახით. ისინი შედგება კუნძულის 16 ფოთლისაგან. გარს ერტყმის ნახევარმთვარის ფორმის ტალღამჭრელები. ყველაზე პატარა ზომის ჯუმეირაა. პალმის ასაგებად ზღვის ფსკერზე 94 მილიონი კუბური მეტრის მოცულობის ქვიშა ჩაიყარა, ხოლო 11 კილომეტრის სიგრძის ნახევარმთვარის ფორმის ტალღამჭრელის გარეთა კიდე აიგო 6,3 მილიონი ტონა ქვისაგან. იმისათვის, რომ კუნძულის გარშემო წყალმა იმოძრაოს, ტალღამჭრელში ნაპრალებია დატოვებული, რაც ხელს შეუწყობს ამ არეალში ზღვის ცხოველებისა და თევზების გავრცელებას, ასევე რიფების წარმოქმნას.

პალმის „ტანისა“ და „ფოთლების“ ფართობია 5 კმ². დაგებულია ასფალტის გზები. მატერიკს კუნძული უკავშირდება 300 მეტრიანი ხიდით. ქვიშის პლაჟების გასწვრივ მდიდრული ვილები, საცხოვრებლები, მდიდრული სასტუმროები, სავაჭრო კომპლექსები და კურორტებია განლაგებული. ყველაზე პოპულარულია პალმ-ატლანტისი, სადაც დამსვენებლებს დელფინებთან ერთად შეუძლიათ აუზში ცურვა.

კუნძულებიდან ყველაზე დიდია დეირა. მისი ფართობი ნიუ-იორკის მანჰეტენზე უფრო დიდია. ჯუმეირაზე მოსახლეობა პირველად 2009 წლის აპრილში გამოჩნდა. კუნძულზე ცხოვრობს რამდენიმე ცნობილი პიროვნება.

ჯებელ-ალი ჯუმეირაზე ორჯერ დიდი ზომისაა. მისი მშენებლობა დაიწყო 2002 წლის ოქტომბერში.  წინასწარი გათვლებით, მშენებლობის დასრულების შემდეგ, კუნძულზე  250000 ადამიანის დასახლება იგეგმება. მასზე რამდენიმე თემატური პარკი და სხვადასხვა გასართობებია განთავსებული.

ტრანსპორტი
 არის 5,4 კილომეტრიანი სარკინიგზო ხაზი, რომელიც პალმ-ჯუმეირას აკავშირებს მატერიკთან. დაგეგმილია შემდგომი გაფართოება დუბაის მეტროს წითელ ხაზამდე. ხაზმა ექსპლუატაცია დაიწყო 2009 წლის 30 აპრილს. ეს არის პირველი მონორეალი შუა აღმოსავლეთში.

ველური ბუნება
2020 წლის დასაწყისში, -19 პანდემიის დროს ადამიანის აქტივობის შემცირების გამო, შეინიშნებოდა ველური ბუნების წარმომადგენელთა რაოდენობის ზრდა, მაგალითად, დელფინები საკმაოდ მომრავლდნენ პალმ-ჯუმეირას გარშემო.

2009 წელს -მა გამოაქვეყნა ინფორმაცია, რომ -ს თანამგზავრებმა ლაზერული ალტიმეტრით დაადგინეს, რომ პალმ-ჯუმეირა იძირებოდა წელიწადში 5 მმ-ით (0,20 დუიმი). საპასუხოდ, -მა თქვა, რომ მათ არ მიუღიათ ანგარიშები ასეთი ტიპის სტრუქტურული პრობლემების შესახებ და მიუთითა, რომ ლაზერულ თანამგზავრების გაზომვის გარჩევადობა მხოლოდ 50 მმ-ია (2.0 ინჩი).

გალერეა
ვალერიან ოსინსკი

ვალერიან ოსინსკი (დ. 25 მარტი, 1887 — გ. 1 სექტემბერი, 1938) — საბჭოთა პარტიული მოღვაწე, ეკონომისტი.

ბიოგრაფია
1905 წელს სწავლობდა მოსკოვის უნივერსიტეტში. 1905-1917 წლებში პარტიულ მოღვაწეობას ეწეოდა მოსკოვში, ტვერსა და ხარკოვში. არაერთხელ იყო დაპატიმრებული. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ იყო რსფსრ-ის სახელმწიფო ბანკის მმართველი, სახალხო მეურნეობის უმაღლესი საბჭოს თავმდჯომარე. 1918 წლის გაზაფხულზე იყო „მემარცხენე კომუნისტების“ პლატფორმის ავტორი. 1920-1921 წლებშიი ყო ჯგუფ „დემოკრატიული ცენტრალიზმის“ წევრი. 1921-1923 წლებში იყო მიწათმოქმედების კომისრის მოადგილე. 1923-1924 წლებში იყო სსრკ-ის წარმომადგენელი შვედეთში.
პოლინა ოსიპენკო

პოლინა ოსიპენკო (დ. 25 სექტემბერი, 1907 — გ. 11 მაისი, 1939) — საბჭოთა სამხედრო მფრინავი, საბჭოთა კავშირის გმირი (1938), მაიორი (1939). 1932 წელს დაამთავრა კაჩის საავიაციო სკოლა. მსახურობდა გამანადგურებელ ავიაციაში. დაამყარა ხუთი საერთაშორისო რეკორდი ქალთა შორის. დაიღუპა სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულების დროს.
ოსლოს უნივერსიტეტი

ოსლოს უნივერსიტეტი — პირველი უნივერსიტეტი ნორვეგიაში. დაარსდა 1811 წელს. მის შემადგენლობაშია თეოლოგიის, სამართლის, მედიცინის, საზოგადოებრივი მეცნიერებების, მათემატიკის და საბუნებისმეტყველო მეცნიერებების, სტომატოლოგიის, , ისტორიის და ფილოსოფიის, განათლების ფაკულტეტები.

ოსლოს უნივერსიტეტში სხვადასხვა დროს მოღვაწეობდნენ რაგნარ ფრიში, იუჰან ჰერმან ლი ფოგტი, თურ ჰეიერდალი.
ოსმალეთის ბანკი

ოსმალეთის ბანკი — ბანკი ოსმალეთის იმპერიაში, დაარსდა 1856 წელს. ბანკი დაარსდა საფრანგეთის და გაერთიანებული სამეფოს ბანკების კონსორციუმის მიერ ოსმალეთის იმპერიის მთავრობასთან დადებული ხელშეკრულების საფუძველზე. ბანკი ახორციელებდა გაერთიანებული სამეფოს და საფრაგნეთის კაპიტალის პოლიტიკას ახლო აღმოსავლეთში. 1925 წელს თურქეთის რესპუბლიკის გამოცხადების შემდეგ მას ეწოდა „ოტომანთა ბანკი“. თურქეთის რესპუბლიკის ცენტრალური ბანკის დაარსებამდე ის ითავსებდა ცენტრალური ბანკის ფუნქციას, ჰქონდა ბანკნოტების ემისიაზე მონოპოლია, ატარებდა ხაზინის საკასო ოპერაციებს, მისი მეშვეობით ხდებოდა საგარეო ვალების გასტუმრება. საუკუნის 60-70-იან წლებში ბანკმა მისი განყოფილებები საფრანგეთსა და გაერთიანებულ სამეფოში მიჰყიდა „გრინდლეიზ ბანკს“. 2001 წლიდან ბანკის მესაკუთრეა .
ანდიჯანის ოლქი

ანდიჯანის ოლქი (ვილაეთი) — უზბეკეთის რესპუბლიკის ადმინისტრაციული ერთეული. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ანდიჯანი.

ზოგადი მიმოხილვა
შეიქმნა 1941 წლის 6 მარტს. მდებარეობს რესპუბლიკის აღმოსავლეთ ნაწილში, ფერღანის ველის აღმოსავლეთით. ფართობი 4.2 ათასი კმ². ზედაპირი ვაკეა, რომელიც ფერღანისა და ალაის ქედის მთისწინეთში გადადის. მთავარი მდინარეა ყარადარია (სირდარიის ერთ-ერთი სათავე). ანდიჯანის ოლქი უზბეკეთის მებამბეობისა და ნავთობის მოპოვების ერთ-ერთი მთავარი რაიონია. გაყვანილია დიდი ფერღანის, სამხრეთ ფერღანის, დიდი ანდინჯანისა და სხვა მაგისტრალური არხები. ნათესი ფართობი დაახლოებით 3/4 ბამბას უჭირავს. განვითარებულია მებაღეობა, მევენახეობა, სახორცე-სარძევე და სახორცე-საცხიმე მეცხოველეობა.
ოსმანიზმი

ოსმანიზმი — პოლიტიკური დოქტრინა ოსმალეთის იმპერიაში. წამოაყენეს ახალგაზრდა თურქებმა საუკუნის დასასრულს. თავდაპირველად აცხადებდა იმპერიის ყველა ქვეშევრდომის თანასწორუფლებიანობას, მიუხედავად მათი ეთნიკური წარმომავლობისა და რელიგიისა. ოსმანიზმი თანდათანობით გახდა არათურქი ხალხების გათურქების საშუალება. ოსმანიზმის მეშვეობით „ახალგაზრდა თურქებს“ სურდათ ერთიანი ოსმალური ერის შექმნა, არათურქულ ბურჟუაზიასთან მეტოქეობაში თურქული ბურჟუაზიის პოზიციების განმტკიცება, დაპყრობილი ხალხების ეროვნული წინააღმდეგობის დასუსტება. ტრიპოლიტანიის ომმა (1911-1912) და ბალკანეთის ომებმა (1912-1913) ნიადაგი გამოაცალა ოსმანიზმს და მან ადგილი დაუთმო პანთურქიზმსა და პანისლამიზმს.
ხორეზმის ოლქი

ხორეზმის ოლქი (ვილაეთი) — უზბეკეთის რესპუბლიკის ადმინისტრაციული ერთეული. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ურგენჩი.

ზოგადი მიმოხილვა
შეიქმნა 1938 წლის 15 იანვარს. მდებარეობს რესპუბლიკის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში, ამურდარიის ქვემო დინების მარცხენა ნაპირეთში. ფართობი 6.3 ათასი კმ². ხორეზმის ოლქის ტერიტორია დაბლობი ვაკეა (სიმაღლე 100 მეტრამდე), მდინარე ამუდარიის ძველი დელტის ნაწილი. დასავლეთით და სამხრეთ-დასავლეთით ეკვრის ყარაყუმის უდაბნო. მთავარი მდინარეა ამუდარია, რომელსაც ფართოდ იყენებენ სარწყავად. ბევრია პატარა მლაშე ტბა. ხორეზმის ოლქი უზბეკეთის რესპუბლიკის ერთ-ერთი მთავარი რაიონია. მრეწველობის დარგებიდან მთავარია მსუბუქი და კვების მრეწველობა. ნათესი ფართობი მთლიანად სარწყავია. ფართობის 62.7% უკავია ბამბის ნათესებს. მოჰყავთ მარცვლეული, საკვები კულტურები, კარტოფილი, ბოსტნეულ-ბაღჩეული, ხილი და სხვა. მეცხოველეობა სახორცე-სარძეო მიმართულებისაა. მისდევენ მეაბრეშუმეობას. განვითარებულია სარკინიგზო, საავტომობილო და საჰაერო ტრანსპორტი.

ჯილდოები და მედლები
ოლქი დაჯილდოებულია ლენინის (1963) და შრომის წითელი დროშის (1971) ორდენებით.