iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
როგოვსკოე

როგოვსკოე — რეგიონალური მნიშვნელობის კომპლექსური ბუნების ძეგლი. მდებარეობს როსტოვის ოლქის კაშარის რაიონში. ადგილმა ბუნების ძეგლის სტატუსი მიიღო კაშარის რაიონის აღმასკომის 1979 წლის 14 სექტემბრის № 233 დადგენილების შესაბამისად. ბუნების ძეგლ როგოვსკოეს აქვს უდიდესი ბუნებისდაცვითი, სასწავლო და საგანმანათლებლო მნიშვნელობა.

აღწერა
ბუნების ძეგლი როგოვსკოე წარმოადგენს ბუნებრივ ტყის მასივს ხელოვნური ჭალის მუხნარით. ხეების ნაწილი როგოვსკოეში დარგეს საუკუნის 50-იან წლებში. ბუნების ძეგლის საერთო ფართობი შეადგენს 386 ჰა-ს.

ბუნების ძეგლი როგოვსკოე მდებარეობს სოფელ სარინოვკასა და ხუტორ მიხაილოვკას შორის, მდინარე ბოლშაიას სანაპიროდან, მისი და მდინარე ნაგოლნაიას შეერთების ადგილამდე. ბუნების ძეგლს უკავია კიევის სატყეო მეურნეობის კაშარის ტერიტორიული სატყეოს 19, 22, 25 და 26 კვარტალი.

ბუნების ძეგლი შეიქმნა 1979 წელს კაშარის რაიონის აღმასკომის 1979 წლის 19 სექტემბრის № 233, საოლქო აღმასკომის 1985 წლის 23 აგვისტოს № 313, საოლქო საბჭოს 1992 წლის 22 აპრილის № 87 დადგენილებების და როსტოვის სატყეო მეურნეობის სამმართველოს 1985 წლის 17 სექტემბრის № 111 ბრძანების შესაბამისად. ბუნებრივი ძეგლის მდგომარეობა დამაკმაყოფილებელია.

ბუნების ძეგლის ლანდშაფტის ფორმირებაში მნიშვნელოვანი წვლილი შეაქვს ჭალის ტყეებს, რომელიც წარმოდგენილია ბუნებრივი ტყით. მცენარეთა ძირითადი სახეობებია: მუხა, თელა, იფანი და მასთან დაკავშირებული ჯიშები — მთრთოლავი ვერხვი, ნეკერჩხალი, აკაცია, კვრინჩხი, ჭანჭყატი.

როგოვსკოეში ბინადრობს მრავალი მცირე ზომის ძუძუმწოვარი ცხოველები, რაც თავის მხრივ იზიდავს მტაცებლებს.

ბუნების ძეგლ როგოვსკოეს აქვს უდიდესი ბუნებისდაცვითი, სასწავლო და საგანმანათლებლო მნიშვნელობა.
პაკისტანის ჰიმნი

ყაუმი ტარანაჰ , ასევე ცნობილია, როგორც პაკ სარზამინი (; წმინდა მიწა) — პაკისტანის ისლამური რესპუბლიკის ეროვნული ჰიმნი. ჰიმნის მუსიკა 1949 წელს აჰმედ ჩაგლამ შეადგინა, ხოლო ჰიმნის ტექსტი 1952 წელს ჰაფეზ ჯულუნდჰრი დაწერა. ოფიციალურად ჰიმნი 1954 წლის აგვისტოში მიიღეს და იმავე წელს პაკისტანის 11 ცნობილმა მომღერალმა ჩაწერა, მათ შორის იყვნენ: აჰმად რუშდი, კაუკაბ ჯაჰანი, რაშედა ბეგუმი, ნაჯამ არა, ნასემა შაჰენი, ზავარ ჰუსაინი, ახტარ აბასი, გჰულამ დასტაგირი, ანვარ ზაჰირი და ახტარ ვასი ალი.

მუსიკა
ყაუმი ტარანაჰი — მელოდიური და ჰარმონიული კომპოზიციაა, რომელიც ეფუძნება აღმოსავლურ მუსიკას, მაგრამ ისეა მოწყობილია, რომ მას ადვილად შეუძლიათ შეასრულონ უცხოური შემსრულებლები.

მუსიკა, რომელიც შეადგინა პაკისტანელმა მუსიკოსმა და კომპოზიტორმა აჰმედ ჩაგლამ 1949 წელს, ასახავს მის ცოდნას, როგორც აღმოსავლურ, ისე დასავლურ მუსიკაში. ყაუმი ტარანაჰის დაკვრაში გამოყენებულია 21 მუსიკალური ინსტრუმენტი და 38 სხვადასხვა ტონი, რომელთა ხანგრძლივობაა 80 წამი.

ტექსტი
ურდუს ტექსტი, რომელსაც პაკისტანელი პოეტი ჰაფეზ ჯულუნდჰრიმ 1952 წელს დაწერა, აქვს ბევრი საერთო სპარსულთან, ამიტომ ჰიმნის ტექსტი ორივე ენაზე გასაგებია. ტექსტში არცერთი სტროფი არ მეორდება.
პაკისტანის პოლიტიკური სისტემა

პაკისტანის პოლიტიკა ხორციელდება კონსტიტუციის მიერ დადგენილი წესით. ქვეყანა ფედერალური საპარლამენტო რესპუბლიკაა, სადაც პროვინციული მთავრობები სარგებლობენ საკმარისი ავტონომიით და აქვთ სათანადო უფლებამოსილება. თუმცა, რეალური ძალაუფლება ეროვნული კაბინეტის ხელშია, რომელსაც ხელმძღვანელობს პრემიერ-მინისტრი, რომელიც ერთობლივად ახორციელებს საქმიანობას ორპარტიულ პარლამეტიანთან და უმაღლესს მოსამართლესთან ერთად. კონსტიტუციით გათვალისწინებული პირობები უზრუნველყოფს აღმასრულებელ, საკანონმდებლო და სასამართლო ხელისუფლებას შორის საქმიანობის დელიკატურ შემოწმებას და ბალანსს.

სახელმწიფოს მეთაური არის პრეზიდენტი, რომელიც აირჩევა საარჩევნო კოლეგიის მიერ ხუთი წლის ვადით. პრეზიდენტს მნიშვნელოვანი უფლებამოსილება ჰქონდა, სანამ 2010 წელს არ შეიტანეს კონსტიტუციაში მე-18 შესწორება, რომელმაც ჩამოართვა მას ძირითადი ძალაუფლება. მას შემდეგ, პაკისტანი ნახევრად საპრეზიდენტო სისტემიდან, მთლიანად გადავიდა საპარლამენტო სისტემაზე.

მთავრობა შედგება სამი შტოსგან: აღმასრულებელი, საკანონმდებლო და სასამართლო. აღმასრულებელი შტო შედგება მინისტრთა კაბინეტისგან, რომელსაც ხელმძღვანელობს პრემიერ-მინისტრი. აღმასრულებელი შტო სრულიად დამოუკიდებელია საკანონმდებლო შტოსგან, რომელიც შედგება ორპალატიანი პარლამენტისგან. ზემო პალატაა სენატი, ხოლო ქვედა ეროვნული ასამბლეა. სასამართლო შტო ფორმირდება უზენაესი სასამართლოს მიერ, როგორც უმაღლესი სასამართლო. სასამართლოების ფუნქცია არის კონსტიტუციისა და ფედერალური კანონებისა და წესების ინტერპრეტაცია.

პაკისტანი მრავალპარტიული დემოკრატიაა, სადაც რამდენიმე პოლიტიკური პარტიაა წარმოდგენილი ეროვნულ და პროვინციულ ასამბლეებში. თუმცა, 1971 წელს ბანგლადეშის გამოყოფის შემდეგ, დამყარდა ორპარტიული სისტემა, სადაც ჩართული იყო „ხალხის პარტია“ და „მუსლიმური ლიგა“. ასევე დაიწყო ცენტრისტული პარტიების პოპულარობის ზრდაც, მაგალითად „-“-სა და „“-ის. სამხედროებმა ქვეყნის პოლიტიკაში დიდი როლი შეასრულეს. 1950-დან 2000 წლამდე რამდენიმე სამხედრო გადატრიალება განხორციელდა, როდესაც დემოკრატიული რეჟიმები დაამხეს. თუმცა, 2008 წელს პრეზიდენტ მუშარაფის გადადგომის შემდეგ, სამხედროებსა და პოლიტიკოსებს შორის მკვეთრი ხაზი გაისვა და პაკისტანი უფრო ახლოსაა ლიბერალ დემოკრატიად გადაქცევისთვის.
ბარსელონა (რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი)

ბარსელონა — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 124 მეტრზე. მიეკუთვნება აგრესტი-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ბორბორემა-პოტიგუარის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 950 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 25,88 კმ²-ზე. ფართობი 152 626 კმ²-ია.
კამპუ-რედონდუ

კამპუ-რედონდუ — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 471 მეტრზე. მიეკუთვნება აგრესტი-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ბორბორემა-პოტიგუარის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 10 266 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 48,03 კმ²-ზე. ფართობი 213 727 კმ²-ია.
კორონელ-ეზეკიელი

კორონელ-ეზეკიელი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მიეკუთვნება აგრესტი-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ბორბორემა-პოტიგუარის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 405 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 29,1 კმ²-ზე. ფართობი 185 748 კმ²-ია.
ჟასანანი (რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი)

ჟასანანი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 724 მეტრზე. მიეკუთვნება აგრესტი-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ბორბორემა-პოტიგუარის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 925 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 145,25 კმ²-ზე. ფართობი 54 561 კმ²-ია.
ჟაპი

ჟაპი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მიეკუთვნება აგრესტი-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ბორბორემა-პოტიგუარის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 522 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 29,22 კმ²-ზე. ფართობი 188 989 კმ²-ია.
ლაგოა-დი-ველიუსი

ლაგოა-დი-ველიუსი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 181 მეტრზე. მიეკუთვნება აგრესტი-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ბორბორემა-პოტიგუარის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 668 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 23,64 კმ²-ზე. ფართობი 112 845 კმ²-ია.
ლაჟის-პინტადასი

ლაჟის-პინტადასი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 315 მეტრზე. მიეკუთვნება აგრესტი-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ბორბორემა-პოტიგუარის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 612 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 35,42 კმ²-ზე. ფართობი 130 211 კმ²-ია.
მონტი-დას-გამელეირასი

მონტი-დას-გამელეირასი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მიეკუთვნება აგრესტი-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ბორბორემა-პოტიგუარის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 261 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 31,43 კმ²-ზე. ფართობი 71 946 კმ²-ია.
რუი-ბარბოზა (რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი)

რუი-ბარბოზა — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მიეკუთვნება აგრესტი-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ბორბორემა-პოტიგუარის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 595 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 28,58 კმ²-ზე. ფართობი 125 809 კმ²-ია.
სანტა-კრუსი (რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი)

სანტა-კრუსი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მიეკუთვნება აგრესტი-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ბორბორემა-პოტიგუარის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 35 797 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 57,33 კმ²-ზე. ფართობი 624 356 კმ²-ია.
შიროკოე და ჟუკოვო

შიროკოე და ჟუკოვო — რეგიონალური მნიშვნელობის კომპლექსური ბუნების ძეგლი. მდებარეობს როსტოვის ოლქის კაშარის რაიონში. ადგილმა ბუნების ძეგლის სტატუსი მიიღო კაშარის რაიონის აღმასკომის 1979 წლის 14 სექტემბრის № 233 დადგენილების შესაბამისად. ბუნების ძეგლ როგოვსკოეს აქვს უდიდესი ბუნებისდაცვითი, სასწავლო და საგანმანათლებლო მნიშვნელობა.

აღწერა
კომპლექსური ბუნების ძეგლი შიროკოე და ჟუკოვო არის ღრანტოვან-ჭაობიანი ხებების ფერდობებზე მდებარე ტერიტორია ტყის მასივებით. ბუნების ძეგლის საერთო ფართობი შეადგენს 254ჰა-ს.

ადგილობრივი მნიშვნელობის ბუნების ძეგლი შეიქმნა 1979 წელს კაშარის რაიონის აღმასკომის 1979 წლის 19 სექტემბრის № 233, საოლქო აღმასკომის 1985 წლის 23 აგვისტოს № 313, საოლქო საბჭოს 1992 წლის 22 აპრილის № 87 დადგენილებების და როსტოვის სატყეო მეურნეობის სამმართველოს 1985 წლის 17 სექტემბრის № 111 ბრძანების შესაბამისად. ბუნებრივი ძეგლის მდგომარეობა დამაკმაყოფილებელია.

ბუნების ძეგლი შიროკოე და ჟუკოვო მდებარეობს როსტოვის ოლქის კაშარის რაიონის სოფელ ნოვოპავლოვკის ჩრდილო-დასავლეთით. ბუნების ძეგლს უკავია კაშარის სატყეო მეურნეობის კაშარის ტერიტორიული სატყეოს 10 და 13 კვარტალი.

შიროკოე და ჟუკოვო ხასიათდება მდიდარი ფლორითა და ფაუნით. აქ გავრცელებულია რუსეთის ფედერაციის წიგნში შეტანილი პეპელა მაქაონი, ირემახოჭო გიგანტური და მცირე ღამურა და სხვა.

კომპლექსური ბუნების ძეგლის დაცვაზე და ფუქნციონირებაზე პასუხისმგებელია როსტოვის ოლქის ბუნებრივი რესურსებისა და ეკოლოგიის სამინისტრო.
ნაცნობი მამაკაცი

ნაცნობი მამაკაცი — ანტონ ჩეხოვის მოთხრობა, რომელიც 1886 წელს დაიწერა. პირველად, 1886 წლის 20 აპრილს, კრებულ „“-ში გამოქვეყნდა.

ისტორია
ანტონ ჩეხოვის მოთხრობა „ნაცნობი მამაკაცი“ 1886 წელს დაიწერა, ხოლო თავდაპირველად 1886 წლის 20 აპრილს, იუმორისტულ ლიტერატურულ-მხატვრულ ყოველკვირეულ ჟურნალ „“-ს მე-18 ნომერში გამოქვეყნდა, სათაურით „მცირედი ტკივილი“ და ხელმოწერით ა. ჩეხონტე. იმავე წლის 6 ივლისს მოთხრობა უცვლელად დაიბეჭდა ყოველდღურ ამბებში. ჩეხოვმა მოთხრობა ახალი სახელწოდებით ადოლფ მარქსის 1899-1901 თხზულებების კრებულის პირველ ტომში.

ჩეხოვის სიცოცხლეშივე მოთხრობა ბულგარულ, უნგრულ, გერმანულ, პოლონურ, რუმინულ, სერბო-ხორვატულ და ჩეხურ ენებზე ითარგმნა.

ფონი
მოთხრობის სიუჟეტი ჩეხოვს ვიქტორ ბიბლინის წერილის შემდეგ დაებადა. 1886 წლის 6 აპრილით დათარიღებულ წერილში ვ. ბიბლინმა ჩეხოვს შემდეგი თემა შესთავაზა: „ეჩვენებინა პატიოსანი, მაგრამ ბედისგან მიტოვებული ადამიანი, რომელიც მეგობართან ფულის სასესხებლად მივიდა. თითქოს რა არის აქ სასირცხვილო? მას კი ენა არ უბრუნდება და სულ სხვა რამეზე საუბრობს; საბოლოოდ ისე წავა, თხოვნას ვერ შეძლებს“.

სიუჟეტი
ახალგაზრდა ქალი სახელად ვანდა საავადმყოფოდან გამოსვლის შემდეგ უფულოდ რჩება. ის გადაწყვეტს, ფულის სათხოვნელად ცოტა ხნის წინ კაფეში გაცნობილ ადამიანს ესტუმროს. ადამიანი სახელად ფინკელი სტომატოლოგი აღმოჩნდება და მისი კბილების მდგომარეობის შესაფასებლად ქალს სავარძელში ჩაჯდომას თხოვს. მის მიმართ ყურადღების არარსებობისა და სარკეში თავისი შეუხედავი ანარეკლის დანახვის გამო, ფულის თხოვნას გადაიფიქრებს, ხოლო მტკივნეული კბილის ამოღებისთვის სტომატოლოგს უკანასკნელ მანეთს აძლევს, რომელიც ბეჭდის გაყიდვით მიიღო. საბედნიეროდ, მეორე დღეს, იმავე კაფეში სხვა მდიდარ ჯენტლმენს ხვდება.
გრიშა

გრიშა — ანტონ ჩეხოვის მოთხრობა, რომელიც 1886 წელს დაიწერა. პირველად, 1886 წლის 18 აპრილს, ჟურნალ „“-ს მეთოთხმეტე ნომერში გამოქვეყნდა.

გამოქვეყნება
მოთხრობის სიუჟეტი ანტონ ჩეხოვს ვიქტორ ბიბლინმა შესთავაზა. 1886 წლის 14 მარტით დათარიღებულ წერილში ვ. ბიბლინი წერდა: „მე პერიოდულად მოგაწვდით ხოლმე სტატიების თემებს...“. 1886 წლის 14 მარტით დათარიღებულ წერილში ის ერთ-ერთ დაპრებულ თემას უწევს რეკომენდაციას: „პატარა (2—3—4 წლის) ბავშვის ფსიქოლოგია. ფედია?“.

მოტხრობა თავდაპირველად 1886 წლის 18 აპრილს, იუმორისტულ ლიტერატურულ-მხატვრულ ყოველკვირეულ ჟურნალ „“-ს მეთოთხმეტე ნომერში გამოქვეყნდა. მოთხრობის მცირედ შეცვლილი ვერსია ჩეხოვმა ადოლფ მარქსის 1899—1901 წლებში გამოცემულ თხზულებათა კრებულის პირველ ტომში შეიტანა..

ჩეხოვის სიცოხლეშივე მოთხრობა უნგრულ, გერმანულ, სერბო-ხორვატულ და ჩეხურ ენებზე ითარგმნა.

სიუჟეტი
ორი წლისა და რვა თვის ბიჭი გრიშა, ცოტა თავისებური ძიძის თანხლებით სამყაროში თავის პირველ ნაბიჯებს დგამს. მისი დახმარებით იღებს პირველ ყლუპ ალკოჰოლსაც კი. სარამოს გრიშა დედას უყვება სად იყო და რა ნახა. მას ჯანმრთელობასთან დაკავშირებით უმნიშვნელო პრობლემები ექმნება, რომელსაც დედა აბუსალათინის ზეთით მკურნალობს.

პატარა ბიჭის, გრიშას სახის პროტოტიპი მწერალმა ნიკოლოზ ლეიკინის ნაშვილები ბავშვისგან, ფედიასგან აიღო, რომელიც მას 1884 წელს მიუგდეს და მწერალმა ის 1886 წელს იშვილა. ლეიკინმა ჩეხოვს რამდენიმეჯერ მიწერა ბიჭის ცხოვრების შესახებ. ცეხოვი ლეიკინთან 1885 წელს იმყოფებოდა და არაერთხელ იხსენებდა ბიჭს.
გუსევი

გუსევი — ანტონ ჩეხოვის მოთხრობა, რომელიც 1890 წელს დაიწერა. პირველად, 1890 წლის 25 დეკემბერს, გაზეთ „ახალი დრო“-ში გამოქვეყნდა.

გამოქვეყნება
ანტონ ჩეხოვი ალექსეი სუვორინისთვის 9 დეკემბერს გაგზავნილ წერილში რეალური ცხოვრების სიუჟეტს აღწერს — ზღვაში დაკრძალვას, რომელიც მან სახალინიდან დაბრუნებისას გემის ბორტზე იხილა.
მოთხრობა თავდაპირველად 1890 წლის 25 დეკემბერს, გაზეთ „ახალი დრო“-ს საშობაო 5326-ე ნომერში გამოქვეყნდა, მინიშნებით: „კოლომბო, 12 ნოემბერი“.

მოთხრობა ხუთ თავად არის დაყოფილი. რამდენიმე სტილისტური შესწორების შემდეგ ის 1893 წელს გამოცემული მოთხრობების კრებულში „პალატა № 6“ შევიდა. მოთხრობა კრებულის შემადგენლობაში ზედიზედ შვიდჯერ უცვლელად გამოიცემოდა (1893—1899). მოტხრობა მცირედი ცვლილებებით შევიდა ადოლფ მარქსის მიერ 1899—1901 წლებში გამოცემულ ჩეხოვის თხზულებათა კრებულის მეექვსე ტომში.

ანტონ ჩეხოვის სიცოცხლეშივე მოთხრობა ბულგარულ, უნგრულ, გერმანულ, ნორვეგიულ, პოლონურ და ფრანგულ ენებზე ითარგმნა.

სიუჟეტი
რამდენიმე დემობილიზებული ჯარისკაცი, მათ შორის რიგითი გუსევი და პავლე ივანოვიჩი, რომელზეც არავინ არაფერი არ იცის და თავის თავში მღვდელს აღმოაჩენს, შორეული აღმოსავლეთიდან, გემით სახლში ბრუნდებიან. ხომალდის ლაზარეთში, რიგითი გუსევი ძილში ჭლექით იღუპება. მის სხეულს აფრის ტომარაში ახვევენ და მოკლე ლოცვის შემდეგ ზღვაში აგდებენ.

მწერალი დეტალურად აღწერს თუ როგორც ეშვება სხეული ფსკერისაკენ თევზების გუნდის სიახლოვეს, როგორ გლეჯს მას ზვიგენი.

კრიტიკა
მათ შორის, ვისაც მოთხრობა მოეწონა, იყვნენ პეტრე ჩაიკოვსკი და ალექსი პლეშჩეევი, რომელიც 1891 წლის 12 იანვარს წერდა: „ახალ დროში“ გამოქვეყნებული მოთხრობისთვის მადლობა: სიამოვნებით წავიკითხე“.

ვ. ალბოვი მოთხრობა „გუსევს“ იმ ნაწარმოებებს მიაკუთვნებდა, რომელშიც „ჩეხოვის ყურადღება მიმართულია გარეგან პირობებზე, როგორც ოცნებისა და მეოცნებეების კვდომის მიზეზზე“.
დედაკაცები

დედაკაცები — ანტონ ჩეხოვის მოთხრობა, რომელიც 1891 წელს დაიწერა. პირველად, 1891 წლის 25 ივნისს, გაზეთ „ახალი დრო“-ში გამოქვეყნდა.

გამოქვეყნება
მოთხრობა თავდაპირველად 1891 წლის 25 ივნისს (ძველი სტილით), გაზეთ „ახალი დრო“-ს 5502-ე ნომერში გამოქვეყნდა. მცირე ცვლილებების შემდეგ, მოთხრობა 1893 წელს სანქტ-პეტერბურგში გამოცემულ კრებულში „პალატა № 6“ და კრებულის 1893-1899 წლებში გამოცემულ 2-7 გამოცემებში შევიდა.

1891 წელს ივანე გორბუნოვ-პოსადოვი ჩეხოვთან თხოვნით მივიდა: ცალკე გამოცემით გამოექვეყნებინა "...ეს ბრწყინვალე მოთხრობა ადგილობრივ ტარტიუფებზე, საზიზღარ, გარყვნილ, ღვთისმოშიშ წმინდანებზე". რამდენიმე სტილისტური დამუშავების შემდეგ ჩეხოვმა ის ადოლფ მარქსის მიერ 1889-1901 წლებში გამოცემულ თხზულებათა კრებულის მეექვსე ტომში შეიტანა.

მოთხრობის გამოსვლის შემდეგ, ის სკოლებსა და საჯარო ბიბლიოთეკებში შესასწავლად აიკრძალა. განათლების სამინისტროსთან არსებული სამეცნიერო კომიტეტის წევრმა დიმიტრი ავერკიევმა მოთხრობა „დედაკაცებს“ შემდეგი განაჩენი გამოუტანა: „ისტორია კარგადაა დაწერილი, მაგრამ მისი მორალური საფუძველი ძალიან მერყევია იმისათვის, რომ ის საჯარო ბიბლიოთეკებისთვის ვარგისად ჩაითვალოს“.

ლევ ტოლსტოიმ ნოთხრობა „დედაკაცები“ შეტანა ჩეხოვის საუკეთესო მოთხრობების პირად სიაში. ჩეხოვის სიცოცხლეშივე მოთხრობა უნგრულ, გერმანულ და სერბო-ხორვატულ ენებზე ითარგმნა.
ქირურგია (მოთხრობა)

ქირურგია — ანტონ ჩეხოვის მოთხრობა, რომელიც 1884 წელს დაიწერა. პირველად, 1884 წლის 11 აგვისტოს, ჟურნალ „“-ში გამოქვეყნდა.

გამოქვეყნება
ანტონ ჩეხოვის მოთხრობა „ქირურგია“ 1884 წლის აგვისტოში დაიწერა. თავდაპირველად, 1884 წლის 11 აგვისტოს, იუმორისტულ ლიტერატურულ-მხატვრულ ყოველკვირეულ ჟურნალ „“-ის 32-ე ნომერში გამოქვეყნდა ქვესათაურით „“ და ხელმოწერით ა. ჩეხონტე.

1886 წელს მოთხრობა შევიდა კრებულში „ჭრელი მოთხრობები“. შემდგომი სტილისტური შესწორებების შემდეგ შევიდა ადოლფ მარქსის მიერ გამოცემული ჩეხოვის თხზულებათა კრებულში. თხზულებათა კრებულისთვის, ჩეხოვმა მოთხრობაში სასაუბრო სიტყვების ნაწილი ლიტერატურულით ჩაანაცვლა.

ჩეხოვის სიცოცხლეშივე მოთხრობა ბულგარულ, პოლონურ და სერბო-ხორვატულ ენებზე ითარგმნა.

სიუჟეტი
მოთხრობა ჩეხოვის სამედიცინო განათლების მიღების გამო არსებული შთაბეჭდილებების მიხედვითაა დაწერილი. მიხეილ ჩეხოვი მოთხრობის სიუჟეტის გამოჩენას 1884 წლის ზაფხულში ჩეხოვის ქალაქ ვოსკრესენსკში ცხოვრებასა და ჩიკინსკ ზემსკის საავადმყოფოში ექიმად მუშაობას უკავშირებს. მწერალი პეტრე სერგეენკო სიუჟეტის შექმნას ძმების ანტონ და ალექსანდრე ჩეხოვების სამსახიობო იმპროვიზაციას უკავშირებს.

მოთხრობის სიუჟეტი ზემსკის საავადმყოფოში ვითარდება. ერთხელ საავადმყოფოს ექიმი ცოლის მოსაყვანად წავიდა და ავადმყოფების მიღება ფერშალმა კურიატინმა დაიწყო. ამ დღეებში საავადმყოფოში საეკლესიო მედავითნე ვონმიგლასოვი მიდის. მას კბილის ტკივილი აწუხებს რამაც საავადმყოფოში მისვლა აიძულა. კბილის შემოწმების შემდეგ კრიატინი მის ამოღებას გადაწყვეტს. მედავითნის წკმუტუნის თანხლებით ის დიდხანს ცდილობდა კბილის ამოღებას, ხოლო შემდეგ ის გადატეხა. ამ პროცედურის დროს თავაზიანმა ფერშალმა და პაციენტმა კარგად იჩხუბეს.
ჩინჩოროს მუმიები

ჩინჩოროს მუმიები — სამხრეთ ამერიკული ჩინჩოროს კულტურის წარმომადგენლების მუმიფიცირებული ნარჩენები რომლებიც ნაპოვნია დღევანდელი ჩილეს ტერიტორიაზე. ეს მუმიები ადამიანის მიერ მუმიფიცირების ყველაზე ძველი შემორჩენილი ნიმუშებია, რომლებიც ეგვიპტურ მუმიებზე დაახლოებით 2000 წლით ძველია. ეგვიპტეში აღმოჩენილი უძველესი მუმია თარიღდება ძვ. წ. 3000 წლით, ხოლო ჩინჩოროს მუმიები დაახლოებით ძვ. წ. 5050 წლით. მუმიების 29% მუმიფიცირებულია ბუნებრივი პროცესით, მათგან უძველესი არის ეგრეთ წოდებული აჩა მენი რომელიც აღმოჩენილია ატაკამას უდაბნოში და ძვ. წ. 7020 წლით თარიღდება. ძვლის ქიმიურმა ანალიზმა აჩვენა, რომ ამ ადამიანების საკვების 90% შეადგენდა ზღვის პროდუქტებს. ერთ მუმიაზე აღმოჩენილია ტატუირების ნიმუში, რომელიც გაკეთებული აქვს ზედა ტუჩზე ულვაშის ფორმაზე შავი წერტილები. ეს წარმოადგენს ტატუირების დღემდე ნაპოვნ უძველეს ნიმუშს.
ობშჩი-სირტი

ობშჩი-სირტი — ბორცვიანი მაღლობი რუსეთის ევროპული ნაწილის სამხრეთ-აღმოსავლეთსა და ყაზახეთში. განედური მიმართულებით გადაჭიმულია დაახლოებით 500 კმ-ზე. აღმოსავლეთით ებჯინება სამხრეთი ურალის მთებს. სიმაღლე 405 მ-მდე (მედვეჟი-ლობი). იყოფა აღმოსავლეთ და დასავლეთ ტერიტორიებად. ობშჩი-სირტზე გადის მდინარეების ვოლგისა და ურალის აუზების წყალგამყოფი.

აგებულია ქვიშაქვებით, თიხებით, პერმული და მეზოზოური ასაკის კირქვებით. დამახასიათებელია პლატოსებრი წყალგამყოფები და საფეხურებიანი კალთები. ადგილ-ადგილ გვხვდება გუმბათისებური შთენილები — შიხანები. განვითარებულია კარსტი. ჭარბობს კორდიან-მარცვლოვანი სტეპები.
სარვათ ალ-ჰასანი

პრინცესა სარვათ ალ-ჰასანი (; დაბადებული სარვათ იქრამულაჰი დ. 24 ივლისი 1947, კოლკატა, ბრიტანეთის ინდოეთი) — პაკისტან-იორდანელი პრიცესა და პრინც ჰასან ბინ თალალის მეუღლე. დაიბადა 1947 წლის 24 ივლისს კოლკატაში,

ოჯახი
მამამისი, ბჰოპალიში დაბადებული მოჰამედ იქრამულაჰია, რომელიც ბრიტანეთის ინდოეთის გაყოფამდე ინდოეთის სამოქალაქო სამსახურის უფროსი წევრი იყო. შემდეგ ის შეუერთდა მუჰამედ ალი ჯინას გაყოფის კომიტეტს, მოგვიანებით კი კანადის, საფრანგეთის, პორტუგალიისა და გაერთიანებული სამეფოს ელჩად მუშაობდა. მისი ბოლო პოსტი იყო თანამეგობრობის ეკონომიკური კომიტეტის თავმჯდომარეობა. სარვათის ბენგალური დედა, კოლკატაში დაბადებული ბეგუმ შაისტა სუჰრავარდი იქრამულაჰია, რომელიც მწერალი იყო და ერთ-ერთი პირველი პაკისტანის პარლამენტის ქალი წევრი. ბეგუმ იქრამულაჰი ასევე მუშაობდა ელჩად მაროკოში და რამდენიმეჯერ გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის დელეგატიც იყო. პრინცესა სარვათს სამი და ჰყავს, მათ შორის ბანგლადეშელი ადვოკატი სალმა სობჰანი და ბრიტანელ-კანადელი კინორეჟისორი ნაზ იქრამულაჰი.

ქორწინება და შვილები
პრინცესა სარვათი და იორდანიის პრინცი თალალი 1968 წლის 28 აგვისტოს, პაკისტანის ქალაქ კარაჩიში დაქორწინდნენ. ისინი ამანის ერთ-ერთ უძველეს სახლში, ოთხ შვილთან ერთად ცხოვრობენ:

პრინცესა რაჰმა (დ. 13 აგვისტო 1969)
პრინცესა სუმაია (დ. 14 მაისი 1971)
პრინცესა ბადია (დ. 28 მარტი 1974)
პრინცი რაშიდი (დ. 20 მაისი 1979)
სამოილოვიჩის მუზეუმი

სამოილოვიჩის მუზეუმი — პოლარული სივრცის საბჭოთა მკვლევრის, პროფესორ (1928), გეოგრაფიის მეცნიერებათ დოქტორის (1934) რუდოლფ სამოილოვიჩის მემორიალური მუზეუმი. მუზეუმი გაიხსნა 1981 წლის 11-12 სექტემბერს. ამჟამად მუზეუმი არის ერთადერთი ქვეყანაში, რომელიც ეძღვნება არქტიკისა და ანტარქტიკის მკვლევარს.

მუზეუმის მისამართი: რუსეთის ფედერაცია, როსტოვის ოლქი, ქალაქი აზოვი, ლენინგრადის ქ. № 46

ისტორია
პოლარეთის საბჭოთ მკვლევრის, გეოგრაფიის მეცნიერებათა დოქტორის, პროფესორ რუდოლფ სამოილოვიჩის მუზეუმი გაიხსნა 1981 წლის 12 სექტემბერს. იგი ერთადერთია ქვეყანაში, რომელიც ეძღვნება არქტიკისა და ანტარქტიკის მკვლევარს.

მუზეუმში, მკვლევრის 130 წლისთავთან დაკავშირებით გაიხსნა მულტიმედიური ექსპოზიცია.

რ. სამოილოვიჩის სახელი დგას ისეთი მკვლევარების გვერდით, როგორიცა რუალ ამუნდსენი, ფრიტიოფ ნანსენი, სკოტი, რუსანოვი და სხვა. სამოილოვიჩმა დიდი წვლილი შეიტანა არქტიკის გამოკვლევაში. 1938 წელს სამოილოვიჩი რეპრესიების მსხვერპლი გახდა. 1939 წლის 4 მარტს კი დახვრიტეს.

გეოგრაფიის მეცნიერებათა კანდიდატი, პროფესორი, ლენინის ორდენისა და შრომის წითელი დროშის ორდენის კავალერი, სსრკ-ის გეოგრაფიული საზოგადოებისა და საერთაშორისო საზოგადოების „აერო-არქტიკის“ ხელმძღვანელი, აშშ-ის, შვედეთისა და ავსტრიის გეოგრაფიული საზოგადოებების საპატიო წევრი რუდოლფ სამოილოვიჩი დაიბადა და აღიზარდა ქალაქ აზოვში. იგი იყო არქტიკაში 20-მდე სამეცნიერო-კვლევითი ექსპედიციის ორგანიზატორი.

ამჟამად მკვლევრის მუზეუმი განთავსებულია ერთსართულიან აგურის შენობაში, რომელიც სამოილოვიჩის მამის კუთვნილება იყო. ამ სახლში ცხოვრობდა მისი ოჯახი. აქვე დაასრულა ოთხკლასიანი ვაჟთა გიმნაზია და შემდეგ სწავლა გააგრძელა მარიუპოლის ალექსანდრეს გიმნაზიაში. გიმნაზიის დასრულების შემდეგ სწავლობდა გერმანიის ქალაქ ფრაიბურგის აკადემიაში.

მუზეუმის გამოფენა წარმოდგენილია აზოვის ვაჟთა გომნაზიის მოსწავლის ოთახის სახით. კედლებზე ჩამოკიდებულია ფოტოები და პირადი ნივთები. გამოფენაშია წარმოდგენილი ასევე საწერი მაგიდა და სკამი, საწერი მოწყობილობა, გიმნაზიის დროინდელი წიგნები. მუზეუმის დარბაზში დგას მკვლევრის ბიუსტი, რომლის ავტორიცაა მოქანდაკე ი. შიცბურგი.
სან-ბენტუ-დუ-ტრაირი

სან-ბენტუ-დუ-ტრაირი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მიეკუთვნება აგრესტი-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ბორბორემა-პოტიგუარის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 905 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 20,46 კმ²-ზე. ფართობი 190 818 კმ²-ია.
სან-ჟოზე-დუ-კამპესტრი

სან-ჟოზე-დუ-კამპესტრი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მიეკუთვნება აგრესტი-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ბორბორემა-პოტიგუარის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 12 356 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 36,22 კმ²-ზე. ფართობი 341 115 კმ²-ია.
სან-ტომე (რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი)

სან-ტომე — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მიეკუთვნება აგრესტი-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ბორბორემა-პოტიგუარის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 10 827 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 12,55 კმ²-ზე. ფართობი 862 585 კმ²-ია.
სერა-დი-სან-ბენტუ

სერა-დი-სან-ბენტუ — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მიეკუთვნება აგრესტი-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ბორბორემა-პოტიგუარის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 743 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 59,43 კმ²-ზე. ფართობი 96 627 კმ²-ია.
სიტიუ-ნოვუ (რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი)

სიტიუ-ნოვუ — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 175 მეტრზე. მიეკუთვნება აგრესტი-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ბორბორემა-პოტიგუარის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 020 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 23,52 კმ²-ზე. ფართობი 213 459 კმ²-ია.
ტანგარა (რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი)

ტანგარა — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 181 მეტრზე. მიეკუთვნება აგრესტი-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ბორბორემა-პოტიგუარის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 14 175 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 39,72 კმ²-ზე. ფართობი 356 834 კმ²-ია.