iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ფლორენციული ტრაგედია

ფლორენციული ტრაგედია — ოსკარ უაილდის დაუმთავრებელი პიესა. მასში ასახულია ვაჭართა კლასის აღზევება ფეოდალურ არისტოკრატიაზე.

სიუჟეტი
სიმონე ვაჭარს ფულით ჰყავს შეძენილი მეუღლე ბიანკა. ბიანკა მოეწონება მდიდარ რაინდ გვიდოს. ბიანკასაც საპასუხო გრძნობა უჩნდება გვიდოს მიმართ. სავაჭროდ წასული სიმონე მოულოდნელად დაბრუნდება შინ და ნახავს გვიდოსა და ბიანკას. სიმონე გარეგნული სტუმართმოყვარეობით ხვდება გვიდოს, რომელიც არ მალავს, რომ ბიანკა მოეწონა. ვაჭარი თითქოს ხუმრობით გამოიწვევს გვიდოს ხმალში. ბიანკას სურს, რომ გვიდომ მოკლას სიმონე, მაგრამ ვაჭარი აჯობებს რაინდს. ბიანკა გაოცებულია ქმრის სიძლიერით, სიმონე კი თითქოს ხელახლა აღმოაჩენს ცოლის სილამაზეს.
კომედი არხი

კომედი არხი — ქართული იუმორისტული სატელევიზიო არხი. დაარსდა 2012 წლის 1 დეკემბერს. არხი დააფუძნა სატელევიზიო კომპანია რუსთავი 2-მა, რომელიც დღემდე კომედი არხის მფლობელია. თავდაპირველად არხი დაარსდა 2011 წლის მარტში ახალი არხის სახელწოდებით, თუმცა მოგვიანებით 2012 წლის 1 დეკემბრიდან რეკონსტრუქციის შემდეგ არხი განახლდა, არხს შეეცვალა სახელიც და ფორმატიც. 2018 წელს არხი დაიხურა, მაგრამ 2019 წლის 6 მაისს მაუწყებლობა განაახლა. თუმცა, არხმა მაუწყებლობის ფორმატი 2025 წლის 1 სექტემბერს სრულიად შეცვალა და არხზე ფილმები და რუსთავი 2 ის გადაცემები ჩაეშვა.

გადაცემები
ნიკა არაბიძის ანეკდოტები
1ბექაბაიტი — გასართობი გადაცემა, რომელიც ეთერში იყო ყოველ ორშაბათს 20:30 წუთზე
 — საბავშვო გადაცემა, რომელშიც ძირითადად მონაწილეობდნენ 6-14 წლის ასაკის ბავშვები. ეს ტელეპროექტი ეთერში იყო ყოველ შაბათ-კვირას.
სიცილის ზონა
პური ჭამა
 
მახე
ქალთა სახეები
 შოუ
სიცილი.ჯი
 შოუ
გააცინე და მოიგე
თენგიზ არაბული

თენგიზ ივანეს ძე არაბული (დ. 15 ივნისი, 1936, ნადოკრა, თიანეთის რაიონი — გ. 12 აგვისტო, 2014, თბილისი) — ქართველი სპორტსმენი, მოჭიდავე, საბჭოთა კავშირის და საქართველოს დამსახურებული სპორტის ოსტატი.

დაწყებითი განათლება სოფელ ნადოკრაში მიიღო. 1953 წელს თბილისში ჩამოვიდა და სწავლა საზეინკლო სასწავლებელში გაგრძელა. შემდეგ დაამთავრა ინდუსტრიულ-პედაგოგიური, პოლიტექნიკური და ფიზკულტურის ინსტიტუტები. 1956-1965 წლებში — 3 გზის საქართველოს ჩემპიონი ქართულ ჭიდაობაში, 4 გზის ჩემპიონი ჭიდაობა სამბოში, მრავალგზის პრიზიორი. ამიერკავკასიის სამხედრო ოლქის 5 გზის ჩემპიონი სამბოში. საკავშირო „შრომითი რეზერვები“-ს 3 გზის ჩემპიონი სამბოში. დინამოს საკავშირო პირველობის გუნდური მეორე პრიზიორი. 1961 წელს სსრკ ჩემპიონი (64 კგ) სამბოში.

საკავშირო „შრომითი რეზერვები“-ს სპარტაკიადის ჩემპიონი და 2 გზის პრიზიორი თავისუფალ ჭიდაობაში, საბჭოთა შეიარაღებული ძალების 2 გზის პრიზიორი. საქართველოში ძიუდოს დაფუძნების წლებში (1961-1963) საბჭოთა კავშირის ნაკრების წევრი. ჩატარებული აქვს საერთაშორისო გუნდური შეხვედრები პოლონეთის, უნგრეთის, ჩეხოსლოვაკიის, მონღოლეთის ეროვნულ ნაკრებებთან. არის ჭიდაობის 4 სახეობის სპორტის ოსტატი: ქართული, სამბო, თავისუფალი და ძიუდო.

1966-74 წლებში სპორტკლუბ „სპარტაკი“-ს უფროსი მწვრთნელი ძიუდოში; 1974-86 წლებში სპორტკლუბ „ლოკომოტივი“-ს უფროსი მწვრთნელი ძიუდოში
1987-92 წლებში საქართველოს მოსწავლე-ახალგაზრდების ნაკრების უფროსი მწვრთნელი სამბოში; 1992-94 წლებში სამბოს ფედერაციის მენეჯერი.
1994-2004 წლებში სამბოს ფედერაციის გენერალური მდივანი; 2004-2011 წლებში სამბოს ფედერაციის მენეჯერი.

თენგიზ არაბულს აღზრდილი ჰყავს საბჭოთა კავშირის, ევროპის, მსოფლიოს ჩემპიონები და პრიზიორები, არის საქართველოს დამსახურებული მწვრთნელი, სპორტის დამსახურებული მუშაკი და ღირსების ორდენის კავალერი.
ვოლფგანგ ვილჰელმი (ნოიბურგის პფალცგრაფი)

ვოლფგანგ ვილჰელმი (; დ. 4 ნოემბერი, 1578, ნოიბურგი — გ. 20 მარტი, 1653, დიუსელდორფი) — ნოიბურგის პფაცლგრაფი და იულიხ-ბერგის ჰერცოგი. ფილიპ ლუდვიგ ფონ პფალც-ნოიბურგისა და ანა ფონ იულიხ-კლევ-ბერგის შვილი.

ვოფლგანგმა კათოლიკობა მიიღო და კათოლიკური ლიგისა და ესპანეთის დახმარებით გახდა იულიხ-ბერგის მემკვიდრეობისთვის ომის (1609—1614) გამარჯვებული, რის შემდეგაც იულიხისა და ბერგის ჰერცოგის ტიტული მოიპოვა.

1615 წელს გახდა ოქროს საწმისის ორდენის კავალერი.

ოცდაათწლიანი ომის დროს ვოლფგანგმა მკაცრი ნეიტრალიტეტის პოლიტიკა გაატარა, რისი წყალობითაც მისი სამფლობელოები არ დაუსუსტებია საომარ მოქმედებებს.

1636 წელს ვოლფგანგ ვილჰელმმა დედაქალაქი დიუსელდორფში გადაიტანა.

ოჯახი
ვოლფგანგი სამჯერ იყო დაქორწინებული.
მისი პირველი ცოლი იყო (1613) მაგდალენა ბავარიელი.
ვაჟი — ფილიპ ვილჰელმი, მომავალი ჰერცოგი და პფალცგრაფი.

მეორე ცოლი (1631) — ეკატერინა ელიზაბეტა შარლოტ ფონ პფალც-ცვაიბრიუკენი, პფაცლგრაფ იოჰან -ის ქალიშვილი. მათი ორივე შვილი ახალგაზრდობაში დაიღუპა.

მესამე ცოლი (1651) — მარია ფრანცისკა, გრაფ ეჰონ ფონ ფიურსტენბერგ-ჰაილიგენბერგის ქალიშვილი. შვილები არ ჰყოლიათ.
პეფსინი

პეფსინი ( — საჭმლის მონელება) — ჰიდროლაზების კლასის (ფკ 3.4.23.1) პროტეოლიტური ფერმენტი, რომელსაც გამოიმუშავებს კუჭის ლორწოვანი გარსის მთავარი უჯრედები, ახორციელებს საკვების ცილების დაშლას პეპტიდებამდე. პეფსინი არსებობს თევზების უმეტესობის, ძუძუმწოვრების, ფრინველების და ქვეწარმავლების კუჭის წვენში.

აღმოაჩინა თეოდორ შვანმა 1836 წელს. ჯონ ნორტროპმა 1930 წელს იგი კრისტალური სახით მიიღო.
ფილოსტრატო

ფილოსტრატო — ჯოვანი ბოკაჩოს პოემა. დაწერილია ხალხური ოქტავით და მიძღვნილია ბოკაჩოს სატრფო ფიამეტასადმი. შინაარსად აღებულია ტროას ომის ერთი ეპიზოდი. მასში ბევრია ავტობიოგრაფიული მომენტი. მთავარი გმირებიდან ტროილი განასახიერებს ბოკაჩოს, ხოლო გრიზეიდა — ფიამეტას. პოემა შემდეგ დაამუშავეს ჩოსერმა და შექსპირმა „ტროილი და კრესიდას“ სახელით.

სიუჟეტი
პრიამოსის შვილი ტროილი გრიზეიდას მიჯნურია. გრიზეიდა ახალგაზრდა, ლამაზი, წარჩინებული და უშვილო ქვრივია. ის ასე მსჯელობს: რად არ შევიყვარო ვინმე, თუ ვინმეს შევუყვარდებიო? თუ ეს ეწინააღმდეგება პატიოსნებას, არ გავამჟღავნებ, აბა ვის რად ვუნდივარ ბებრუცუნაო. გრიზეიდას მამა კალხანტი ბერძნების ბანაკშია და მოითხოვს ტროელთაგან თავისი ქალის დაბრუნებას. გრიზეიდა ბერძენთა ბანაკში მიჰყვას დიომედეს, რომელსაც ქალი შეუყვარდება. გრიზეიდა დანებდება მას. გრიზეიდა აღარ ნახულობს ტროილს, რომელიც მიხვდება ღალატს და ეძებს შემთხვევას შურისძიებისთვის. ტროილი რამდენიმეჯერ შეებრძოლება კიდეც დიომიდეს, მაგრამ აქილევსი კლავს ტროილს.
როზალინდ ფრანკლინი

როზალინდ ფრანკლინი (დ. 25 ივლისი 1920 — გ. 16 აპრილი 1958) — ინგლისელი ბიოფიზიკოსი და მეცნიერი-რენტგენოგრაფი, შეისწავლიდა დნმ-ის სტრუქტურას.

როზალინდ ფრანკლინი უმეტესწილად ცნობილია დნმ-ის სტრუქტურის რენტგენოგრამების მიღებაზე მუშაობით. მის მიერ გაკეთებული სურათები გამოირჩეოდა განსაკუთრებული სიმკვეთრით. ზოგიერთი ცნობით, ამ რენტგენოგრამებმა მნიშვნელოვანი როლი ითამაშეს დნმ-ის სტრუქტურის შესახებ დასკვნების გაკეთებაზე, რაც მოახერხეს კემბრიჯის უნივერსიტეტის კავენდიშის ლაბორატორიაში მომუშავე ჯეიმზ უოტსონმა და ფრენსის კრიკმა. ეს ნამუშევრები მოგვიანებით გამოქვეყნდა ჟურნალში „“.
რადიონუკლიდი

რადიონუკლიდი, რადიოაქტიური ნუკლიდი (ნაკლებად ზუსტად რადიოაქტიური ელემენტი, რადიოაქტიური იზოტოპი) — ნუკლიდი, რომლის ბირთვიც არასტაბილურია და განიცდის რადიოაქტიურ დაშლას. ცნობილი ნუკლიდების უმრავლესობა რადიოაქტიურია (მეცნიერებისთვის ცნობილი 3000 ნუკლიდიდან დაახლოებით 300 არის სტაბილური). ყველა ნუკლიდი, რომელთა ატომური ნომერია 43 ან 61 ან 82-ზე მეტი, რადიოაქტიურია; შესაბამის ელემენტებს ეწოდებათ რადიოაქტიური ელემენტები. არსებობს აგრეთვე სხვა ატომური ნომრების (1-დან 42-მდე, 44-დან 60-მდე და 62-დან 82-მდე) მქონე რადიონუკლიდები (უმეტესწილად ბეტა-არამდგრადი).

რადიოაქტიური ელემენტი
რადიოაქტიური ელემენტი — ქიმიური ელემენტი, რომლის ყველა იზოტოპი რადიოაქტიურია. რადიოაქტიურ ელემენტებს მიეკუთვნება ტექნეციუმი (_{43}), პრომეთიუმი (_{61}), პოლონიუმი (_{84}) და ელემენტთა პერიოდული სისტემის ყველა მომდევნო ელემენტი. იმ ელემენტებს, რომლებიც პერიოდულ სისტემაში განლაგებულნი არიან ურანის შემდეგ, ეწოდებათ ტრანსურანული ელემენტები. ბუნებრივი რადიოაქტიური ელემენტებიდან მხოლოდ ორს — თორიუმსა და ურანს აქვს ისეთი დიდი ნახევრადდაშლის პერიოდის (1/2) იზოტოპები, რომლებიც დედამიწის ასაკის თანაზომადნი არიან. ამიტომ ესენი არიან პირველადი რადიოაქტიური ელემენტები. _{232}, _{235} და _{238} იზოტოპები ქმნიან ბუნებრივ რადიოაქტიურ მწკრივებს.

რადიოაქტიური ელემენტები ატომური ნომრებით 43, 61, 93 და ყველა მომდევნო რადიოაქტიური ელემენტები ხელოვნურად იქნენ მიღებულნი ბირთვული რეაქციების გზით. რადიოაქტიური ელემენტების დაყოფა ბუნებრივ და ხელოვნურ რადიოაქტიურ ელემენტებად პირობითია. ბუნებაში ნაპოვნია ტექნეციუმის, პრომეთიუმის, ნეპტუნიუმის და პლუტონიუმის მცირე რაოდენობა. ბუნებაში მოიპოვება თორიუმისა და ურანის მინერალების დიდი რაოდენობა, რომელთა გადამუშავებითაც მიიღება თვით ელემენტები. რადიოაქტიურ ელემენტებს დიდი პრაქტიკული მნიშვნელობა აქვთ. მათ იყენებენ ბირთვულ რეაქტორებსა და ბირთვულ იარაღებში და სხვა.
თურქული ანგორა

თურქული ანგორა (, ანკარის კატა) — შინაური კატის ჯიში. თურქული ანგორა წარმოადგენს კატის ერთ-ერთ უძველეს ბუნებრივ ჯიშს. წარმოშობის ადგილია ცენტრალური თურქეთი, ანკარას რეგიონი (ისტორიულად ცნობილი, როგორც ანგორა).

ჯიშის შესახებ ცნობები ჯერ კიდევ 1600-იან წლებში არსებობდა. ზოგჯერ მას უბრალოდ ანგორას ან ანკარის კატას უწოდებენ.
მადონა ფიამეტას ელეგია

მადონა ფიამეტას ელეგია — ჯოვანი ბოკაჩოს რომანი. დაწერილია 1343 წელს, გამოქვეყნდა 1472 წელს. ამ რომანით ბოკაჩომ საფუძველი ჩაუყარა ფსიქოლოგიურ რომანს. ის წარმოადგენს შეყვარებულის მიერ მიტოვებული ქალის აღსარებას. რომანში როლები შებრუნებულია. თავად ბოკაჩო იყო მიტოვებული მარია აქვინელის მიერ. შესაბამისად, რომანი ავტობიოგრაფიულია, მაგრამ მასში ასევე არის ვერგილიუსის „დიდონასა“ და ოვიდიუსის „შეყვარებულების“ გავლენა.

სიუჟეტი
მთხრობელია ქალი ფიამეტა, რომელიც შეყვარებულმა პამფილომ მიატოვა. ფიამეტა მოგვითხრობს საკუთარ თავზე, თუ როგორი მდიდარი და სახელოვანი მშობლებისგან წარმოიშვა, როგორი ლამაზი და მშვენიერი იყო და ბევრი ეძებდა მის სიყვარულს, მაგრამ ჩამოსცილდნენ მას შემდეგ, რაც გათხოვდა შესაფერის ვაჟზე. ბედნიერმა და კმაყოფილმა ფიამეტამ სიზმარში იხილა თავისი უბედურება: მას გველმა უკბინა მარცხენა ძუძუზე. ფიამეტას მწარედ ეტკინა, მაგრამ გველი მიიკრა გულზე და დამალა. გველი გაძღა ფიამეტას სისხლით და მიიმალა ბალახებში.

აღდგომა დღეს ფიამეტამ პირველად იხილა პამფილო და მაშინვე შეუყვარდა. გამდელი მიუხვდება ფიამეტას და ურჩევს, არ დანებდეს გრძნობას, მაგრამ როცა დაინახავს, რომ გვიანაა, თავადაც ხელს უწყობს მას. ვაჟი დაუმეგობრდება ფიამეტას ქმარს და ასე შეძლებს ქალთან დაახლოებას. მათი რომანი ხანგრძლივი არ აღმოჩნდება, პამფილო ეუბნება ფიამეტას, რომ ნეაპოლი უნდა დატოვოს მამის მოთხოვნით. ფიამეტა თხოვს პამფილოს, არ წავიდეს, მაგრამ პამფილო მიდის და დათქმულ დროს უკან არ ბრუნდება. მოდის ცნობა, რომ პამფილომ ცოლი მოიყვანა. ფიამეტა გახდა, მისი სილამაზე დაჭკნა. ქმარეს ეს კუჭის ტკივილის ბრალი ჰგონია და ფიამეტა სამკურნალოდ მიჰყავს, თუმცა უშედეგოდ. პამფილოს წასვლიდან ერთი წლის შემდეგ ფიამეტა იგებს, რომ პამფილოს საყვარელი ჰყოლია და არა ცოლი. ფიამეტას ტანჯვა განუახლდება და თვითმკვლელობას სცდის — სახლის კოშკიდან გადავარდება. ფიამეტას გადაარჩენენ
ბელგიის მონარქი

ბელგიის მონარქი — ბელგიის უმაღლესი აღმასრულებელი პირი. მას ეკუთვნის, აგრეთვე, ქვეყნის ფედერალური საკანონმდებლო ხელისუფლება ბელგიის ორპალატიან პარლამენტთან ერთად.

მისი ოფიციალური ტიტულია „ბელგიელთა მეფე“ , რაც აძლიერებს „სახალხო მეფის“ კონცეფციას (საფრანგეთის მეფის ლუი-ფილიპე –ის ტიტულის ანალოგიურად (« »)).

ისტორია
1830 წლის ბელგიის რევოლუციის შემდეგ, მანამდე ნიდერლანდების შემადგენლობაში მყოფმა ბელგიამ მიიღო დამოუკიდებლობა. 1830 წლის 25 ნოემბერს ბელგიის დროებითმა ხელისუფლებამ მოამზადა ახალი სახელმწიფოს კონსტიტუციის შავი ვარიანტი და განსახილველად გადასცა ნაციონალურ კონგრესს — დროებით საკანონმდებლო ორგანოს, რომელიც შეიქმნა სპეციალურად ახალი კონსტიტუციის მისაღებად. კონგრესმა განხილვის შემდგომ 1831 წლის 7 თებერვალს მიიღო დროებითი ხელისუფლების პროექტი.

უკვე 1831 წლის 26 ივლისს კონსტიტუცია შევიდა ძალაში, რომლის თანახმად, ბელგიაში გამოცხადდა კონსტიტუციური მონარქია.

კონსტიტუციის 33 მუხლის თანახმად, სამეფო ტახტზე მოწვეული იქნა ლეოპოლდ საქსენ-კობურგ-გოთის დინასტიიდან.

კონსტიტუციური უფლებები
კონსტიტუციის 85 მუხლის თანახმად, ბელგიის სამეფო ტახტი მემკვიდრეობითი უფლებით ეკუთვნით ლეოპოლდ საქსენ-კობურგ-გოთის დინასტიის პირდაპირ მემკვიდრეებს. პირდაპირი მემკვიდრის არარსებობის შემთხვევაში, მეფეს აქვს უფლება, დამოუკიდებლად დანიშნოს თავისი მემკვიდრე.

კონსტიტუციის 87 მუხლის თანახმად, მონარქს უფლება არ აქვს, პარლამენტის ორივე პალატის თანხმობის გარეშე გახდეს სხვა სახელმწიფოს მეთაური. ეს წესი დაირღვა ერთადერთხელ, როცა 1885 წელს მეფე ლეოპოლდ გახდა კონგოს თავისუფალი სახელმწიფოს მონარქი.

მონარქთა სია
ვია არტმანე

ვია არტმანე ( დ. 21 აგვისტო, 1929 — გ. 11 ოქტომბერი, 2008) — ლატვიელი თეატრისა და კინოს მსახიობი ქალი. საბჭოთა კავშირის სახალხო არტისტი (1969).

ბიოგრაფია
1949 წელს დაამთავრა რიგის რაინისის სახელობის სამხატვრო თეატრთან არსებული სტუდია და ჩაირიცხა ამავე თეატრის დასში. ითამაშა ოფელიას, ჯულიეტას (შექსპირის „ჰამლეტი“, „რომეო და ჯულიეტა“), ლაიმდოტას (რაინისის „ცეცხლი და ღამე“) და სხვა როლები.

კინოში შეასრულა დაცეს („ღრუბლის ქულების მიღმა“, 1957), სონიას („მშობლიური სისხლი“, 1964), ქალის („სიკვდილი არავის არ უნდა“, 1966), კრისტინას („ედგარი და კრისტინა“, 1967) და სხვა როლები. აღსანიშნავია ჯულია ლამბერტის როლი ფილმში „თეატრი“. 1971 წელს მონაწილეობა მიიღო გიორგი კალატოზიშვილის ფილმში „მე, გამომძიებელი“. 1993 წელს რესტიტუციის პროცესში დაკარგა ბინა. სიცოცხლის უკანასკნელ წლებში ცხოვრობდა აგარაკზე სოფელ მურიანში. ბევრს ავადმყოფობდა; გადატანილი ჰქონდა ინსულტი და ინფარქტი. დასაფლავებულია რიგის პოკროვის სასაფლაოზე.

მისი მეუღლე იყო თეატრის მსახიობი არტურ დიმიტერსი. არტმანეს შესახებ გადაღებულია რამდენიმე დოკუმენტური ფილმი. ბალტიის მარგალიტის კინოფესტივალზე დაწესებულია ვია არტმანეს სახელობის ჯილდო. დაჯილდოებულია საპატიო ნიშნის ორდენით. ლატვიის სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი (1980). ვია არტმანეს სახელს ატარებს ასტეროიდი.

ჯილდოები და აღიარება
1956 — საპატიო ნიშნის ორდენი
1956 — ლატვიის სსრ-ის დამსახურებული არტისტი
1965 — ლატვიის სსრ-ის სახალხო არტისტი
1969 — სსრკ სახალხო არტისტი
1979 — ლენინის ორდენი
1980 — ლატვიის სსრ-ის სახელმწიფო პრემია
1999 — რუსეთის მეგობრობის ორდენი
2007 — სამი ვარსკვლავის ორდენი
ძიუდოს მსოფლიო ჩემპიონატი 2014

ძიუდოს მსოფლიო ჩემპიონატი 2014 — 2014 წლის ძიუდოს მსოფლიო ჩემპიონატი, რომელიც ტარდება ჩელიაბინსკში, რუსეთში. ჩემპიონატი ტარდება 2014 წლის 25 აგვისტოდან 31 აგვისტომდე. თითოეულმა ქვეყანამ უნდა წარმოადგინოს ჩემპიონატში მონაწილე 18 ძიუდოისტი, რომლებიც მონაწილეობას მიიღებენ და იასპარეზებენ 14 კატეგორიაში (7 ვაჟთა და 7 ქალთა), თუმცა თითოეულ კატეგორიაში დასაშვებია ერთი ქვეყნიდან მაქსიმუმ ორი მონაწილე.
ადგილი
ჩემპიონატი ტარდება ტრაქტორის ყინულის არენაზე, რომელიც ყინულის ჰოკეის არენაა. თუმცა სპეციალურად ამ ჩემპიონატისთვის საგულდაგულოდ გაადააკეთეს. არენა გათვლილია 7.500 მაყურებელზე. სარემონტო სამუშაობი 2014 წლის აგვისტოს პირველი ნახევრიდან დაიწყო. სპორტის დარბაზი "ახალგაზრდული" კი გამოყენებული იქნება მონაწილეთა მომზადებისთვის.
ლოგო
ძიუდოს 2014 წლის მსოფლიო ჩემპიონატის ლოგო შედგება ლურჯი და თეთრი ფერის მართკუთხედებისგან, რომელსაც ქვევიდან გარს ეკვრის წითელი ფერის ქამარი (მეორე ვარიანტში გამოყენებულია წითელი ფერის მართკუთხედი). ლოგოში გამოყენებული ფერები აღნიშნავს რუსეთის დროშის ფერებს. ლოგოზე გამოსახულია თეთრი ფერის სილუეტით ვლადიმერ პუტინი. სურათი აღებული წიგნიდან "ისწავლე ძიუდო ვლადიმერ პუტინთან ერთად".
საპრიზო ფონდი
ჩემპიონატის საპრიზო ფონდი შეადგენს 300.000 $. პირველ ადგილზე გასული ყოველი მონაწილე მიიღებს 6.000 $ (4.800 ძიუდოისტს და 1.200 მწვრთნელს). მეორე ადგილზე გასული მონაწილე მიიღებს 4.000 $ (3.200 ძიუდოისტს და 800 მწვრთნელს), მესამე ადგილზე გასულებს კი 2.000 $ (1.600 ძიუდოისტს და 400 მწვრთნელს). ხოლო ჩემპიონატის საუკეთესო ძიუდოისტს (1 კაცთა და 1 ქალთა შორის) დამატებით გადაეცემა 2.000 $.

გუნდურ შეჯიბრებაში გამარჯვებული გუნდი მიიღებს 25.000 $ (20.000 ძიუდოისტებს და 5.000 მწვრთნელს), მეორე ადგილზე გასული გუნდი 15.000 $ (12.000 ძიუდოისტებს და 3.000 მწვრთნელს), ხოლო მესამე ადგილზე გასული გუნდები კი 5.000 $ (4.000 ძიუდოისტებს და 1.000 მწვრთნელს).
ცხრილი
ყველა დრო არის ადგილობრივი.

საპრიზო ადგილები
მედლის მფლობელები
კაცები
ქალები
იოჰან III (ჰერცოგი ფონ კლევი)

იოჰან მშვიდობისმოყვარე (, დ. 10 ნოემბერი, 1490 — გ. 6 თებერვალი, 1539) — იულიხ-ბერგის ჰერცოგი 1511 წლიდან, კლევის ჰერცოგი და მარკის გრაფი 1521 წლიდან. მარკის გრაფების საგვარეულო სახლის წარმომადგენელი.

ბიოგრაფია
კელვის ჰერცოგის, იოჰან -ისა და მატილდა ფონ ჰესენის შვილი. მისი წინაპარი იყო ჟან უშიშარი.

ოჯახი
1509 წელს, მომავალი პრინცი იოჰანი დაქორწინდა მარია ფონ იულიხ-ბერგზე, იულიხ-ბერგის ჰერცოგ ვილჰელმის ქალიშვილსა და მემკვიდრეზე. ქორწილი შედგა ბურგის ციხესიმაგრეში.

მათ ოთხი შვილი ეყოლათ:
სიბილა (1512—1554), საქსონიის კურფიურსტის, იოჰან ფრიდრიხის ცოლი;
ანა (1515—1557), ინგლისის მეფის, ჰენრი -ის მეოთხე ცოლი;
ვილჰელმი (1516—1592), იულიხ-კლევ-ბერგის ჰერცოგი, დაქორწინდა მარია ავსტრიელზე;
ამალია (1517—1586), გარდაიცვალა გაუთხოვარი.

მამის გარდაცვალების შემდეგ მან მიიღო კლევის ჰერცოგისა და მარკის გრაფის ტიტული.

იოჰანმა ჩამოაყალიბა იულიხ-კლევ-ბერგის საჰერცოგო და გახდა ევროპული პოლიტიკის მთავარი მოთამაშე.
ტრანსკრიფცია (ბიოლოგია)

ტრანსკრიფცია (-დან — გადაწერა) — მატრიცის როლში დნმ-ის გამოყენებით რნმ-ის სინთეზის პროცესი, რომელიც ხორციელდება ყველა ცოცხალი ორგანიზმის უჯრედებში. სხვა სიტყვებით, ტრანსკრიფცია არის გენეტიკური ინფორმაციის გადატანა დნმ-დან რნმ-ზე.

ტრანსკრიფციისას კატალიზატორს წარმოადგენს დნმ-დამოკიდებული ფერმენტი რნმ-პოლიმერაზა. რნმ-ის სინთეზი მიმდინარეობს 5'-დან 3'-ბოლოს მიმართულებით, ანუ დნმ-ის მატრიცულ ჯაჭვზე რნმ-პოლიმერაზა მოძრაობს 3' → 5' მიმართულებით.

ტრანსკრიფცია შედგება სამი სტადიისგან. ესენია: ინიციაცია, ელონგაცია და ტერმინაცია.
ფრენსის კრიკი

ფრენსის კრიკი (; დ. 8 ივნისი 1916, ნორტჰემპტონი, ინგლისი — გ. 28 ივლისი 2004, სან-დიეგო, კალიფორნია, აშშ) — ბრიტანელი მოლეკულური ბიოლოგი, ბიოფიზიკოსი და ნეირობიოლოგი. 1962 წლის ნობელის პრემიის ლაურეატი მედიცინაში ჯეიმზ უოტსონსა და მორის უილკინსთან ერთად „ნუკლეინის მჟავების მოლეკულური სტრუქტურისა და ცოცხალ ორგანიზმში მათი ინფორმაციის გადაცემის ფუნქციის აღმოჩენისთვის“.

კრიკი აგრეთვე ცნობილია მოლეკულური ბიოლოგიის ცენტრალური დოგმის ჩამოყალიბებით.
ჯეიმზ უოტსონი

ჯეიმზ დიუი უოტსონი (, დ. 6 აპრილი 1928, ჩიკაგო, ილინოისი) — ამერიკელი მოლეკულური ბიოლოგი, გენეტიკოსი და ბიოლოგი. 1953 წელს ფრენსის კრიკთან თანაავტორობით გამოაქვეყნა აკადემიური ნაშრომი დნმ-ის მოლეკულის ორმაგი სპირალური სტრუქტურის შესახებ. 1962 წელს უოტსონი, კრიკი და მორის უილკინსი დაჯილდოვდნენ ფიზიოლოგიასა და მედიცინაში ნობელის პრემიით „ნუკლეინის მჟავების მოლეკულური სტრუქტურისა და ცოცხალ ორგანიზმში ინფორმაციის გადატანის საკითხში მისი მნიშვნელობის აღმოჩენისთვის“. მომდევნო წლებში გაირკვა, რომ უოტსონმა და მისმა კოლეგებმა შეგნებულად დამალეს მეცნიერ როზალინდ ფრანკლინის წვლილი ორმაგი სპირალური სტრუქტურის აღმოჩენაში.

უოტსონი არის ჩიკაგოს უნივერსიტეტის ბაკალავრი (1947) და ინდიანას უნივერსიტეტის დოქტორანტი (1950). დოქტორანტურის შემდეგ „კოპენჰაგენის უნივერსიტეტში“ ჰერმან კალკართან და ოლე მაალოესთან ერთად მუშაობდა ინგლისში, კემბრიჯის უნივერსიტეტის „კავენდიშის ლაბორატორიაში“, სადაც იგი პირველად შეხვდა თავის მომავალ თანამშრომელს ფრენსის კრიკს. 1956 წლიდან 1976 წლამდე უოტსონი მუშაობდა ჰარვარდის უნივერსიტეტის ბიოლოგიის დეპარტამენტში, რაც მას ხელს უწყობდა რომ მოლეკულური ბიოლოგიის კვლევები ჩაეტარებინა.

1968 წლიდან მოღვაწეობდა „ “. ამ ლაბორატორიაში მუშაობისას იგი დიდ ყურადღებას უთმობდა სიმსივნის შესწავლას, ამასთან ერთად ლაბორატორია გახდა მსოფლიოს წამყვანი კვლევითი ცენტრი მოლეკულური ბიოლოგიის სფეროში. 1994 წლიდან 10 წლის განმავლობაში იყო ლაბორატორიის პრეზიდენტი, შემდეგ კი დაინიშნა კანცლერად. ამ თანამდებობაზე მუშაობდა 2007 წლამდე. ამ დროს დაიწყო მტკიცება, რომ ინტელექტსა და რასას შორის გენეტიკური კავშირი არსებობდა, რის გამოც თანამდებობიდან გადადგომა მოუწია. 2019 წელს ეს აზრები გაახმოვანა დოკუმენტურ ფილმში, რის შემდეგაც „ “-ამ მას გაუუქმა ყველა საპატიო ტიტული და გაწყვიტა მასთან ყველა ტიპის ურთიერთობა.

უოტსონს დაწერილი აქვს მრავალი სამეცნიერო წიგნი, მათ შორისაა „გენის მოლეკულური ბიოლოგია“ (1965) და ბესტსელერი „ორმაგი სპირალი“ (1968).

ადრეული ცხოვრება და განათლება
ჯეიმზ დიუი უოტსონი დაიბადა 1928 წლის 6 აპრილს, ჩიკაგოში. არის ჯინ (მიშელი) და ჯეიმზ უოტსონის ერთადერთი ვაჟი. დედამისის მამა მკერავი ლაუჩლინ მიშელი, იყო სკოტლანდიიდან ხოლო დედამისი ლიზი გლისონი იყო ირლანდიური ოჯახის შვილი. გაიზარდა როგორც კათოლიკე, თუმცა მოგვიანებით თავისი თავი მან ასე დაახასიათა „კათოლიკური რელიგიისგან გაქცევა“. უოტსონმა თქვა: „ყველაზე ბედნიერი, რაც ოდესმე მომხდარა, იყო ის, რომ მამაჩემს ღმერთის არ სწამდა.“

უოტსონი გაიზარდა ჩიკაგოს სამხრეთ ნაწილში და დაამთავრა საჯარო სკოლები, მათ შორისაა „ “ და „სამხრეთის სანაპიროს საშუალო სკოლა“. იგი მოხიბლული იყო ფრინველების ყურებით, ეს იყო ჰობი რომელსაც იგი მამამისსაც უზიარებდა. უოტსონი გამოჩნდა პოპულარულ რადიო შოუში „ვიქტორინას ბავშვებში“. უნივერსიტეტის პრეზიდენტის რობერტ ჰაჩინსის წყალობით, იგი 15 წლის ასაკში გახდა ჩიკაგოს უნივერსიტეტის სტუდენტი.

მას შემდეგ რაც უოტსონმა ერვინ შრედინგერის სამეცნიერო წიგნი „რა არის ცხოვრება“ წაიკითხა, მისი კარიერული ამბიციები შეიცვალა და გენეტიკის შესწავლა დაიწყო. 1947 წელს გახდა ჩიკაგოს უნივერსიტეტის ბაკალავრი ზოოლოგიაში. 1947 წელს მან ჩიკაგოს უნივერსიტეტი დატოვა და მაგისტრატურის სწავლა „ინდიანას უნივერსიტეტში“ დაიწყო. 1950 წელს გახდა ინდიანას უნივერსიტეტის დოქტორანტი; სალვადორ ლურია დოქტორანტურაზე იყო მისი მრჩეველი.
ჰერში-ჩეიზის ექსპერიმენტი

ჰერში-ჩეიზის ექსპერიმენტი — კლასიკური ექსპერიმენტი ბიოლოგიის ისტორიაში. ექსპერიმენტმა დაამტკიცა, რომ გენეტიკური ინფორმაცია დნმ-ში მდებარეობს. ექსპერიმენტი შედგებოდა სერიისგან ცდებისა, რომლებიც 1952 წელს ჩაატარეს ამერიკელმა გენეტიკოსებმა ალფრედ ჰერშიმ და მართა ჩეიზმა. მიუხედავად იმისა, რომ დნმ 1869 წლიდან იყო აღმოჩენილი, ექსპერიმენტის ჩატარების დროს თანამედროვე მეცნიერები თვლიდნენ, რომ მემკვიდრული ინფორმაცია ცილებში ინახებოდა.
ჩარგაფის კანონები

ჩარგაფის კანონები — სისტემა ემპირიულად აღმოჩენილი კანონებისა, რომლებიც აღწერენ დნმ-ში აზოტოვანი ფუძეების განსხვავებულ ტიპებს შორის არსებულ რაოდენობრივ შესაბამისობებს. კანონები ჩამოყალიბდა 1949—1951 წლებში ბიოქიმიკოს ერვინ ჩარგაფის ჯგუფის ნამუშევრების შედეგად.

ჩარგაფის ჯგუფის ნამუშევრებამდე ბატონობდა ეგრეთ წოდებული „ტეტრანუკლეოტიდური“ თეორია, რომლის თანახმადაც დნმ შედგება ოთხი სხვადასხვა აზოტოვანი ფუძის (ადენინი, თიმინი, გუანინი და ციტოზინი) განმეორებადი ბლოკებისგან. ჩარგაფმა და მისმა მეწყვილეებმა ქაღალდის ქრომატოგრაფიის მეშვეობით მოახერხეს დნმ-ის ნუკლეოტიდების დაშორება და სხვადასხვა ტიპის ნუკლეოტიდების ზუსტი რაოდენობრივი შესაბამისობის დადგენა. ჩარგაფის მიერ გამოვლენილი შესაბამისობები ადენინის , თიმინის , გუანინისა და ციტოზინისთვის შემდეგნაირი აღმოჩნდა:

ადენინის რაოდენობა ტოლია თიმინის რაოდენობისა, ხოლო გუანინის რაოდენობა — ციტოზინისა: =, =.
პურინების რაოდენობა ტოლია პირიმიდინების რაოდენობისა: +=+.
6 მდგომარეობაში ამინოჯგუფის მქონე ფუძეების რაოდენობა ტოლია 6 მდგომარეობაში კეტოჯგუფის მქონე ფუძეების რაოდენობისა: +=+.

ამასთან ერთად, შესაბამისობა (+):(+) სხვადასხვაგვარი შეიძლება იყოს სხვადასხვა სახეობის დნმ-ისთვის. ერთში შესაძლოა დომინირებდეს წყვილი , სხვებში — .

ჩარგაფის კანონებმა, რენტგენოსტრუქტურული ანალიზის მონაცემებთან ერთად, გადამწყვეტი როლი ითამაშეს დნმ-ის სტრუქტურის გაშიფვრაში, რაც მოახერხეს ჯეიმზ უოტსონმა და ფრენსის კრიკმა.
პოლიელექტროლიტი

პოლიელექტროლიტი — პოლიმერი, რომლის მოლეკულების შემადგენლობაშის შედის ჯგუფები, რომლებსაც გამხსნელში იონიზაცია შეუძლიათ. პოლიელექტროლიტები გამოიყენება ტექნიკაში კოაგულანტების სახით ანთროპოგენურ მოვლენებზე მავნებლურად მოქმედი წყლების გასაწმენდად, დისპერგატორების სახით მაღალკონცენტრირებული დისპერსიული სისტემების სიბლანტის შესამცირებლად. პოლიელექტროლიტებს განეკუთვნება უმნიშვნელოვანესი ბიოლოგიური პოლიმერები (ბიოპოლიმერები) — ცილები, ნუკლეინის მჟავები. ისინი მნიშვნელოვან როლს ასრულებენ სისხლის სიბლანტის რეგულირებაში. დიდი პრაქტიკული მნიშვნელობა აქვთ იონიტებს.
პენტოზები

პენტოზები (ბერძ. -დან — ხუთი და ფრანგ. - — სუფიქსი, რომელიც აღნიშნავს შაქარს) — საერთო ქიმიური სახელწოდება ხუთნახშირბადიანი მონოსაქარიდების კლასისა, ანუ შაქრების, რომელთა ზოგად ფორმულასაც წარმოადგენს 5(2)5, ან 5105.

მოლეკულების აგებულება
კეტო- ან ალდოჯგუფის არსებობის მიხედვით განასხვავებენ კეტოპენტოზებს (რიბულოზა, ქსილულოზა და ორი 3-კეტოპენტოზა) და ალდოპენტოზებს (რიბოზა, არაბინოზა, ქსილოზა, ლიქსოზა).

ალდოპენტოზებს სამი კირალური ცენტრი აქვთ და, შესაბამისად, შესაძლებელია რვა სხვადასხვა სტერეოიზომერის არსებობა.

2-კეტოპენტოზებს ორ-ორი კირალური ცენტრი აქვთ და, შესაბამისად, შესაძლებელია ოთხი სხვადასხვა სტერეოიზომერის არსებობა.

3-კეტოპენტოზების მოლეკულებში ერთი კირალური ცენტრია, ამიტომ არსებობს მხოლოდ ორი სტერეოიზომერი.