ალფრედ შულერი

ალფრედ შულერი (; დ. 22 ნოემბერი, 1865, მაინცი — გ. 8 აპრილი, 1923, მიუნხენი) — გერმანელი პოეტი, მისტიკოსი, გნოსტიკოსი და ვიზიონერი. თავს გვიანი იმპერიის პერიოდის რეინკარნირებულ რომაელად მიიჩნევდა. ქადაგებდა გნოსტიკურ ნეოწარმართობას, იყო მიუნხენის „კოსმიური წრის“ წევრი; მისი იდეები შთაგონების წყაროდ იქცა შტეფან გეორგესა და ლუდვიგ კლაგესისთვის. მიუხედავად იმისა, რომ სიცოცხლეში არცერთი წიგნი არ გამოუქვეყნებია, იგი მნიშვნელოვან ინტელექტუალურ გავლენას ახდენდა.

იყო ავსტრიელი არიოსოფოსის, გვიდო ფონ ლისტის მიმდევარი. მნიშვნელოვანი წვლილი მიუძღვის გერმანიაში სვასტიკის პოპულარიზაციაში.

ბიოგრაფია
ალფრედ შულერი დაიბადა მაინცში, 1865 წელს. თავის „გარდასახვას“ „შეშფოთებულ“ დროებაში შულერი „ბოროტ დემონს“ მიაწერდა. მიუნხენში შულერმა სამართლისა და არქეოლოგიის შესწავლა დაიწყო. თუმცა, მალევე მიატოვა სწავლა, რადგან არქეოლოგებს „საფლავების მძარცველებად“ მიიჩნევდა, „რომლებსაც მიწიდან ამოჰქონდათ ის, რაც „წმინდად“ იყო დამარხული და რომლის ბრწყინვალებაც მუზეუმის დამხრჩვალ ატმოსფეროზე უფრო ძლიერად გამოსჭვიოდა წყვდიადიდან“. სწავლის დასრულების შემდეგ შულერი დამოუკიდებელი მკვლევარი იყო; ცხოვრობდა მიუნხენში და ქალაქს მხოლოდ ხანმოკლე მგზავრობების გამო ტოვებდა.

1899 წლიდან დაწყებული, შულერი რამდენიმე წლის განმავლობაში მიმოწერაში იყო პაპიუსთან, რომელსაც იგი „ბატონსა და მასწავლებელს“ უწოდებდა. შულერის მემკვიდრეობას შორის არის გნოსტიკური ტრაქტატი გველის ფორმის ყოვლისმცოდნე მასწავლებელზე, რომელიც დაფუძნებულია ოფიტების (გველთა თაყვანისმცემლების) ბიბლიურ ეგზეგეტიკაზე. ბალ მიულერი აღნიშნავს, რომ შულერის ცოდნა გნოსტიციზმის შესახებ ძირითადად მომდინარეობდა პაპიუსის „მწვანე რვეულებიდან“, რომლებიც შეიცავდა მასალებს მაღალი რანგის მასონობიდან და ელენა ბლავატსკაიას თეოსოფიიდან, რასაც იგი ზოგჯერ სიტყვასიტყვითაც კი ციტირებდა. მიუხედავად ამისა, შულერი საკმაოდ მტრულად იყო განწყობილი მასონობის მიმართ.

შულერი მიუნხენში ავრცელებდა გვიდო ფონ ლისტის მოძღვრებას და მას საფუძვლად უდებდა საკუთარ ლექციებს, რომლებშიც გადმოსცემდა საკუთარ სწავლებას, რომელიც აერთიანებდა ეროვნული გამოღვიძების, კონსპიროლოგიისა და ანტისემიტიზმის იდეებს. ბაალ მიულერის აზრით, შულერის პოეტიკისა და ფსიქოლინგვისტიკის თეორიები ლაზარ გეიგერის იდეებთან არის დაკავშირებული.

ლუდვიგ კლაგესის დაჟინებული თხოვნით, 1915 წელს შულერმა წაიკითხა სამი ლექცია სათაურით: „რომის იმპერიის ბიოლოგიური წინაპირობების შესახებ“. მსმენელთა შორის იყო პოეტი რაინერ მარია რილკეც, რომელზეც შულერის მანამდე უცნობმა პიროვნებამ უღრმესი შთაბეჭდილება მოახდინა. ამან გამოიწვია შულერისა და რილკეს პირადი გაცნობა. რილკეს მეუღლემ, მოქანდაკე კლარა რილკემ, შულერის ბიუსტი შექმნა. 1915 წლის აგვისტოში კლაგესი შვეიცარიაში გაიქცა. მარია გუნდრუმი 1916 წლის დეკემბერში გაჰყვა მას შულერის ნაცვლად, რათა შულერსა და კლაგესს შორის ესოდენ საჭირო „კავშირი“ დაემყარებინა

შულერი გარდაიცვალა 1923 წელს, მიუნხენში, ნაწლავებზე ჩატარებული ოპერაციის გართულებების შედეგად, თავისი მეგობრის, ანთროპოსოფ ჰანს ჰასო ფონ ველთჰაიმის ხელებში.

თეოდორ ლესინგი შულერს ახასიათებდა, როგორც „ექსცენტრიკოსს, შარლატანისა და გენიოსის, ტრაბახა და ვიზიონერის უცნაურ ნაზავს“.

გავლენა
შულერმა გერმანიაში შემოიტანა არიოსოფური იდეა სვასტიკის შესახებ, რომელიც თავისი ანტისემიტური პოემის, „იაჰვე-მოლოხის ეპილოგის“ მთავარ ღერძად აქცია. ამ ნაწარმოებში სვასტიკა წარმოდგენილი იყო, როგორც ტევტონური მზის სიმბოლო, რომელიც გერმანელი ხალხის შინაგან არსს გამოხატავდა. სვასტიკა აიტაცეს არაერთი გერმანული ულტრანაციონალისტური ორგანიზაციის ლიდერებმა, მაგალითად, 1912 წელს დაარსებულმა „ტევტონთა და ვოლსუნგთა ორდენმა“, რომელმაც ის თავის ემბლემად აქცია. იმავე პერიოდში, „გერმანული ორდენის“ ეგიდით დაიწყო ჟურნალ „რუნების“ გამოცემა, რომლის გარეკანზეც სვასტიკა იყო გამოსახული. პირველი მსოფლიო ომის დასრულების შემდეგ სვასტიკამ დიდი პოპულარობა მოიპოვა გერმანელ ახალგაზრდობაში, რომლებიც ანტისემიტურ განწყობებს იზიარებდნენ. ამ დროს შულერის ლექციებით გატაცებული იყო ახალგაზრდა ადოლფ ჰიტლერი. 1919 წლის აგვისტოში ნაცისტურმა პარტიამ სვასტიკა თავის სიმბოლოდ გამოაცხადა.