iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
იავოროვის ღვეზელი

იავოროვის ღვეზელი — იავორივის და გალიციის სამზარეულოს ტრადიციული სადღესასწაულო, საკვირაო და საქორწილო კერძი, რომელიც შეტანილია უკრაინის არამატერიალური კულტურული მემკვიდრეობის ელემენტების ეროვნულ სიაში.

ცომს ამზადებენ ფქვილით, საფუარით, მარილით, შაქარით, კვერცხით, რძით და წყლით 1:1 თანაფარდობით. შიგთავსის ძირითადი ინგრედიენტებია კარტოფილი, წიწიბურა და ხახვი. ღვეზელი შეიძლება იყოს სხვადასხვა ფორმის: მრგვალი, ოვალური ან მართკუთხა. არსებობს ტრადიციული რეცეპტის სხვადასხვა ვარიაციები: ფენოვანი ცომით, რომლის შიგთავსი შეიცავს ყველს და კრეკერებს. თუმცა, ღვეზელის მთავარი მახასიათებელია შიგთავსში კარტოფილისა და წიწიბურას კომბინაცია. იავოროვის სამარხვო ღვეზელი მზადდებოდა კვერცხისა და კრეკერების გარეშე.

ახლად გამომცხვარ ღვეზელს, როგორც წესი, მაჩანკასთან (გამომშრალი თეთრი სოკო) ერთად მიირთმევდნენ. ხოლო თუ ღვეზელი უკვე მოძველებული იყო, მას ორივე მხრიდან წვავდნენ გამდნარ კარაქში, ან მიირთმევდნენ ჭარხლის ბურახით მომზადებულ ბორშჩთან ან სოკოს თხელ წვნიანთან ერთად.

მსგავსი ღვეზელი ასევე ცხვება პოლონეთში და ცნობილია ბელგორაისკის სახელით. ისიც მზადდება წიწიბურათი და კარტოფილით, მაგრამ ცხვება ცომის გარეშე და შიგთავსისთვის იყენებენ ხაჭოს, არაჟანს, ზოგჯერ კი — კრეკერებსა და პიტნას.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 837

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 837, რომელიც ერთხმად მიიღეს 1993 წლის 6 ივნისს, ადასტურებს მანამდე მიღებულ რეზოლუციებს: 733 (1992), 746 (1992), 751 (1992), 767 (1992), 775 (1992), 794 (1992) და 814 (1993). საბჭომ დაგმო თავდასხმები სომალიში გაეროს მეორე ოპერაციის ძალებზე, რის შედეგადაც დაიღუპა 24 პაკისტანელი სამხედრო პირი, ხოლო 56 დაშავდა, მათ შორის 1 იტალიელი და 3 ამერიკელი ჯარისკაცი.

გაეროს წესდების მეშვიდე თავის საფუძველზე მოქმედმა საბჭომ კვლავ გაუსვა ხაზი სომალის ყველა მხარის, ფრაქციისა და მოძრაობის დროული განიარაღების მნიშვნელობას, ისევე როგორც იმ რადიოსამაუწყებლო სისტემების ნეიტრალიზაციას, რომლებიც გაეროს ძალებზე თავდასხმებს უწყობდნენ ხელს. საბჭომ ასევე მოითხოვა, რომ სომალიში არსებულ ყველა მხარეს შეესრულებინა ის ვალდებულებები, რომლებიც მათ აიღეს ადის-აბებაში (ეთიოპია) სომალის პოლიტიკური შერიგების მოსამზადებელ არაფორმალურ შეხვედრაზე. რეზოლუციამ დაადასტურა, რომ გაეროს გენერალურ მდივანს, ბუტროს ბუტროს-გალის, ჰქონდა უფლებამოსილება მიეღო ზომები -ზე შეიარაღებულ თავდასხმებზე პასუხისმგებელი პირების წინააღმდეგ, რათა განემტკიცებინა საკუთარი გავლენა მთელ სომალიში.

უშიშროების საბჭოს დახურული კონსულტაციების დროს, რუსეთმა წამოაყენა წინადადება საერთაშორისო ტრიბუნალის შექმნის შესახებ იმ პირთა გასასამართლებლად, რომლებიც გაეროს პერსონალს დაესხნენ თავს. რუსეთის ელჩი იული ვორონცოვი ამტკიცებდა, რომ თავდამსხმელები სამართლებრივი ან სამხედრო გზით უნდა დასჯილიყვნენ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 882

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 882 მიღებულია ერთხმად 1993 წლის 5 ნოემბერს. მოზამბიკის შესახებ 782 (1992) რეზოლუციისა და შემდგომი რეზოლუციების დადასტურების შემდეგ, გაეროს უშიშროების საბჭომ აღნიშნა, რომ ქვეყანაში დადებითი მოვლენების გარდა, რომის საყოველთაო სამშვიდობო შეთანხმების ზოგიერთი ასპექტი შეუსრულებელი დარჩა.

გაეროს უშიშროების საბჭომ მოზამბიკის მთავრობასა და რენამოს სამშვიდობო შეთანხმებების სრულად შესრულებისკენ მოუწოდა, რაც რეგიონში მშვიდობასა და სტაბილურობას შეუწყობს ხელს. ორივე მხარის პრეზიდენტების მიერ გამართული არაპირდაპირი მოლაპარაკებები გაეროს უშიშროების საბჭოსთვის მისაღები აღმოჩნდა. გაეროს გენერალური მდივნის ბუტროს ბუტროს-გალის, გაეროს გენერალური მდივნის სპეციალური წარმომადგენლის და მოზამბიკში გაეროს ოპერაციის პერსონალის ძალისხმევა მისასალმებელია. ამავდროულად, შეთანხმებების შესრულების შეფერხებები შეშფოთებას იწვევს, ისევე როგორც რომელიმე მხარის მიერ დამატებითი დროის მოპოვების ან შემდგომი დათმობების მიღწევის მცდელობები.

დიდი მნიშვნელობა მიენიჭა 1994 წლის ოქტომბრამდე დაგეგმილ არჩევნებს, მოზამბიკური მხარეების მიერ სამშვიდობო შეთანხმებების განხორციელების გადახედილი ვადების დამტკიცება მისასალმებელია. მხარეებს მოუწოდეს 1993 წლის ნოემბერში ჯარების შეკრების დაწყებისკენ და 1994 წლის იანვრისთვის დემობილიზაციის პროცესის დაწყებისკენ, რათა 1994 წლის მაისისთვის დასრულდეს აღნიშნული პროცესი. დაგეგმილია მოზამბიკის თავდაცვის ძალების ფორმირება და ზიმბაბვეში, ნიანგაში მთავრობისა და რენამოს ჯარების სრულმასშტაბიანი წვრთნა. დამტკიცდა ცეცხლის შეწყვეტის კომისიის სახელმძღვანელო პრინციპები, რომლებიც არეგულირებს ჯარების გადაადგილებას სამშვიდობო შეთანხმებაზე ხელმოწერის შემდეგ, რაც ხაზს უსვამს ადმინისტრირების ეროვნული კომისიის, პოლიციის საქმეთა ეროვნული კომისიის და ინფორმაციის კომისიის შექმნის აუცილებლობას.

გაეროს გენერალურ მდივანს მიენიჭა უფლებამოსილება, განათავსოს 128 გაეროს პოლიციის დამკვირვებელი, რაც დამტკიცებული იქნა 797 (1992) რეზოლუციით. ამასთან, მნიშვნელოვანია, რომ მხარეებმა:

(ა) 1993 წლის 30 ნოემბრამდე დაამტკიცონ საარჩევნო კანონი და შექმნან საარჩევნო კომისია;
(ბ) მოახდინონ ჯარების კონცენტრაცია შეკრების ადგილებში;
(გ) 1994 წლის 31 მარტამდე განახორციელონ ჯარების ნახევრის დემობილიზაცია;
(დ) 1994 წლის აგვისტომდე დაასრულონ ძალების ინტეგრაცია.

მოზამბიკში გაეროს ოპერაციის მანდატი კიდევ ექვსი თვით, 1994 წლის 5 მაისამდე გახანგრძლივდა. მანდატი გადაიხედება 90 დღის შემდეგ, გაეროს გენერალური მდივნის მიერ 1994 წლის 31 იანვრისთვის წარდგენილი ანგარიშის საფუძველზე, ხოლო შემდგომში ყოველ სამ თვეში, რაც მშვიდობიანი პროცესის განვითარებას შეეხება. დასასრულს, საერთაშორისო საზოგადოებას მოუწოდეს, გაუწიოს შესაბამისი და ოპერატიული დახმარება სამშვიდობო შეთანხმებებით გათვალისწინებული ჰუმანიტარული პროგრამის განხორციელებას. მხარეებს მოუწოდეს, ხელი არ შეუშალონ აღნიშნულ პროცესს, ასევე ითანამშრომლონ ლტოლვილთა უმაღლეს კომისარიატთან და განახორციელონ ლტოლვილთა და იძულებით გადაადგილებულ პირთა განსახლება.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1738

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1738 მიიღეს ერთხმად 2006 წლის 23 დეკემბერს. შეიარაღებული კონფლიქტების დროს სამოქალაქო პირთა დაცვის შესახებ რეზოლუციების 1265 (1999), 1296 (2000), 1502 (2003) და 1674 (2006) ხელახალი დადასტურების შემდეგ, საბჭომ დაგმო თავდასხმები ჟურნალისტებზე კონფლიქტურ სიტუაციებში. ეს იყო უშიშროების საბჭოს მიერ 2006 წელს მიღებული ბოლო რეზოლუცია.

ტექსტის ინიციატორები იყვნენ საფრანგეთი და საბერძნეთი. რეზოლუცია 1738 მიღებას მიესალმნენ მედიის თავისუფლების დამცველი ჯგუფები, მათ შორის რეპორტიორები საზღვრებს გარეშე.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
რეზოლუციის პრეამბულაში უშიშროების საბჭომ ხელახლა დაადასტურა პასუხისმგებლობა საერთაშორისო მშვიდობისა და უსაფრთხოების შენარჩუნებაზე გაეროს ქარტიის შესაბამისად; საბჭომ კიდევ ერთხელ ხაზგასმით აღნიშნა, რომ შეიარაღებული კონფლიქტის მონაწილე მხარეები თავად იყვნენ პასუხისმგებელნი სამოქალაქო პირთა დასაცავად საჭირო ზომების მიღებაზე. საბჭომ გაიხსენა ჟენევის კონვენციები და და დამატებითი ოქმები, განსაკუთრებული ყურადღება კი ჟურნალისტების დაცვასთან დაკავშირებულ მითითებებს დაუთმო. საერთაშორისო სამართალში ასევე არსებობდა მოქმედი აკრძალვები შეიარაღებული კონფლიქტების დროს სამოქალაქო პირების განზრახ მიზანში ამოღების წინააღმდეგ და საბჭოს წევრებმა მოითხოვეს თავდასხმებზე პასუხისმგებელი პირების მართლმსაჯულების წინაშე წარდგენა.

რეზოლუციამ კვლავ დაადასტურა კონფლიქტების პრევენციის ფართო სტრატეგიის საჭიროება, რომელიც მიმართული იქნებოდა კონფლიქტის გამომწვევი მიზეზების აღმოფხვრისკენ სამოქალაქო პირთა დასაცავად. საბჭომ შეშფოთება გამოთქვა ჟურნალისტების, მედიის პროფესიონალებისა და მათთან დაკავშირებული პერსონალის მიმართ განხორციელებული ძალადობის გამო, რაც საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის დარღვევას წარმოადგენს. გარდა ამისა, საბჭომ აღიარა, რომ შეიარაღებული კონფლიქტების დროს ჟურნალისტების დაცვის საკითხი არის „გადაუდებელი და მნიშვნელოვანი“.

ქმედებები
რეზოლუცია 1738-მა დაგმო თავდასხმები ჟურნალისტებზე, მედიასა და მასთან დაკავშირებულ პერსონალზე და მოუწოდა ამგვარი პრაქტიკის შეწყვეტისკენ. დოკუმენტში აღნიშნული იყო, რომ პერსონალი უნდა განიხილებოდეს როგორც სამოქალაქო პირი და მათ პატივი უნდა სცენ და დაიცვან. გარდა ამისა, მედიის მიერ გამოყენებული აღჭურვილობა და დანადგარები განიხილებოდა სამოქალაქო ობიექტებად და შესაბამისად, არ უნდა გამხდარიყვნენ სამხედრო მოქმედების სამიზნე.

საბჭომ ასევე გამოხატა სინანული მედიაში ძალადობის წაქეზების გამო და განაცხადა, რომ მიიღებდა შემდგომ ზომებს იმ მედიამაუწყებლობების წინააღმდეგ, რომლებიც ახდენდნენ გენოციდის, კაცობრიობის წინაშე ჩადენილი დანაშაულებისა და საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის დარღვევების პროვოცირებას. კონფლიქტში ჩართულ ყველა მხარეს უნდა შეესრულებინა თავისი ვალდებულებები შეიარაღებული კონფლიქტის დროს სამოქალაქო პირების, მათ შორის მედიის პერსონალის დაცვასთან დაკავშირებით.

საბჭოს წევრებმა კონფლიქტის დროს სამოქალაქო პირებისა და სხვა დაცული პირების განზრახ მიზანში ამოღება საერთაშორისო მშვიდობისა და უსაფრთხოების საფრთხედ მიიჩნიეს და გამოთქვეს მზადყოფნა, აუცილებლობის შემთხვევაში, განეხილათ შემდგომი ზომები. სახელმწიფოებს, რომლებიც ჯერ არ იყვნენ ჟენევის კონვენციების დამატებითი ოქმების მონაწილე მხარეები, მოუწოდეს შეერთებოდნენ მათ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 859

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 859 მიღებულია 1993 წლის 24 აგვისტოს. ბოსნია და ჰერცეგოვინაში არსებულ ვითარებაზე მანამდე მიღებული ყველა რეზოლუციის (713-ე რეზოლუციიდან მოყოლებული) განხილვის შემდეგ, საბჭომ აღნიშნა, რომ რეგიონში კვლავ მიმდინარეობდა საომარი მოქმედებები, ხოლო წინა გადაწყვეტილებების შესრულება, განსაკუთრებით ბოსნიელი სერბების მხრიდან, იყო მინიმალური.

საბჭომ დაგმო ყველა ომის დანაშაული და საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის დარღვევა, განსაკუთრებული შეშფოთება კი ქალაქ მოსტარში გაუარესებული მდგომარეობის გამო გამოხატა. საბჭომ განაცხადა, რომ მხარს დაუჭერდა გაეროს დამცავი ძალებისა და გაეროს ლტოლვილთა უმაღლესი კომისარიატის ძალისხმევას სამოქალაქო მოსახლეობისთვის ჰუმანიტარული დახმარების მიწოდების პროცესში.

საბჭომ შეშფოთებით აღნიშნა სარაევოს, მოსტარისა და სხვა ქალაქების ალყა. დაგმობილ იქნა კომუნალური ინფრასტრუქტურის განზრახ დაზიანება, განსაკუთრებით ბოსნიელი სერბების მხრიდან და ყველა მხარეს მოუწოდეს მათი აღდგენისკენ. უშიშროების საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა, რომ ტერიტორიების ძალისმიერი გზით მითვისება და ეთნიკური წმენდა მიუღებელია. ხაზი გაესვა, რომ მშვიდობიანი პროცესის წინსვლისთვის აუცილებელი იყო საომარი მოქმედებების შეწყვეტა, რადგან ვითარება საფრთხეს უქმნიდა საერთაშორისო მშვიდობასა და უსაფრთხოებას, რეზოლუცია მიღებულ იქნა გაეროს წესდების თავის საფუძველზე.

საბჭომ მოუწოდა მხარეებს, ჟენევაში (შვეიცარია) მიმდინარე მოლაპარაკებებისას ეპოვათ გამოსავალი და ბოსნია-ჰერცეგოვინაში დაუყოვნებლივ შეეწყვიტათ ცეცხლი. მოთხოვნილ იქნა ჰუმანიტარული ტვირთის, საკვების, წყლის, ელექტროენერგიის, საწვავისა და კომუნიკაციების შეუზღუდავი მიწოდება, აგრეთვე -ისა და -ის პერსონალის უსაფრთხოების დაცვა. ამავდროულად, გენერალურმა მდივანმა ბუტროს ბუტროს-გალიმ მიუთითა, რომ -ის მხარდასაჭერად საჰაერო ძალები უკვე მზადყოფნაში იყო.

საბჭომ ხაზგასმით აღნიშნა, რომ კონფლიქტის მოგვარება უნდა შეესაბამებოდეს გაეროს წესდებასა და საერთაშორისო სამართლის პრინციპებს და ამ კონტექსტში დაადასტურა შემდეგი:

(ა) ბოსნია-ჰერცეგოვინის სუვერენიტეტი, ტერიტორიული მთლიანობა და პოლიტიკური დამოუკიდებლობა;

(ბ) ის ფაქტი, რომ ქვეყნის სახელწოდების ან მისი შიდა ორგანიზაციული სტრუქტურის ცვლილება არ ახდენს გავლენას მის წევრობაზე გაეროში;

(გ) ყოფილი იუგოსლავიის საკითხზე ლონდონის საერთაშორისო კონფერენციის მიერ მიღებული პრინციპები საომარი მოქმედებების შეწყვეტის, ლტოლვილთა დაბრუნებისა და კომპენსაციების შესახებ;

(დ) ყველა იძულებით გადაადგილებული პირის უფლება, დაუბრუნდეს საკუთარ სახლს;

(ე) სარაევოს, როგორც მულტიკულტურული, მულტიეთნიკური და მრავალრელიგიური ცენტრის შენარჩუნება.

უშიშროების საბჭომ შეახსენა მხარეებს, რომ ინდივიდუალური პირები პასუხს აგებდნენ ომის დანაშაულებზე და გაიხსენა 827-ე რეზოლუციით მიღებული გადაწყვეტილება ყოფილი იუგოსლავიის საერთაშორისო სისხლის სამართლის ტრიბუნალის შექმნის შესახებ. საბჭომ გამოხატა მზადყოფნა, დახმარებოდა მხარეებს სამშვიდობო შეთანხმების იმპლემენტაციაში მისი მიღწევისთანავე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 834

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 834, რომელიც ერთხმად მიიღეს 1993 წლის 1 ივნისს, ადასტურებს მანამდე მიღებულ რეზოლუციებს: 696 (1991), 747 (1992), 785 (1992), 793 (1992), 804 (1993), 811 (1993) და 823 (1993). საბჭო შეშფოთდა ანგოლაში პოლიტიკური, სამხედრო და ჰუმანიტარული ვითარების გაუარესების გამო და 45 დღით, 1993 წლის 15 ივლისამდე, გააგრძელა ანგოლაში გაეროს მეორე სამეთვალყურეო მისიის მანდატი.

ქვეყნის ხელისუფლებასა და მეამბოხე დაჯგუფება „უნიტას“ შორის აბიჯანში (კოტ-დ’ივუარი) გამართული მოლაპარაკებები წარუმატებლად დასრულდა და ცეცხლის შეწყვეტის შესახებ შეთანხმება ვერ შედგა. საბჭომ მხარი დაუჭირა გენერალური მდივნის, ბუტროს ბუტროს-გალის ძალისხმევას კრიზისის დასასრულებლად და ხაზი გაუსვა გაეროს წარმომადგენლობის მნიშვნელობას სამშვიდობო პროცესის წინსვლისთვის.

 -ის მანდატის 1993 წლის 15 ივლისამდე გაგრძელებასთან ერთად, რეზოლუციამ მოითხოვა, რომ „უნიტას“ ეცნო 1992 წლის არჩევნების შედეგები და დაეცვა სამშვიდობო შეთანხმებები. საბჭომ დაგმო „უნიტას“ ქმედებები და თავდასხმები, ხოლო ორივე მხარეს მოუწოდა მოლაპარაკებების რაც შეიძლება მალე განახლებისკენ. აქვე აღინიშნა, რომ მოლაპარაკებების ნებისმიერ ჩაშლაზე პასუხისმგებლობა „უნიტას“ დაეკისრებოდა. საბჭომ ასევე მოუწოდა ყველა ქვეყანას, არ აღმოეჩინათ „უნიტასთვის“ პირდაპირი თუ ირიბი სამხედრო მხარდაჭერა.

უშიშროების საბჭო მიესალმა გენერალური მდივნის ნაბიჯებს ანგოლაში ჰუმანიტარული ძალისხმევის გასაძლიერებლად და მოუწოდა ყველა სახელმწიფოს, სპეციალიზებულ სააგენტოსა და არასამთავრობო ორგანიზაციას, შეეტანათ საკუთარი წვლილი ამ საქმეში. მხარეებს მოეთხოვათ საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის დაცვა, რაც გულისხმობდა მოსახლეობისთვის ჰუმანიტარული დახმარების მიწოდების შეფერხების აღკვეთას და ჰუმანიტარული პერსონალის უსაფრთხოების უზრუნველყოფას. საბჭომ დადებითად შეაფასა გენერალური მდივნისა და მისი სპეციალური წარმომადგენლის მუშაობა ქვეყანაში შეთანხმებული ჰუმანიტარული დერეფნების შექმნის შემდეგ.

დასასრულს, ბუტროს ბუტროს-გალის სთხოვეს 1993 წლის 15 ივლისამდე წარედგინა ანგარიში არსებული ვითარების შესახებ და შეემუშავებინა რეკომენდაციები სამშვიდობო პროცესში გაეროს შემდგომი როლის თაობაზე. უშიშროების საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა მზადყოფნა, რომ ოპერატიულად იმოქმედებდა გენერალური მდივნის რეკომენდაციის საფუძველზე ანგოლაში გაეროს წარმომადგენლობის გაფართოების მიზნით.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1062

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1062 ერთხმად მიიღეს 1996 წლის 28 ივნისს, კვიპროსის შესახებ ყველა წინა რეზოლუციის, განსაკუთრებით კი 186-ე (1964), 939-ე (1994) და 1032-ე (1995) რეზოლუციების გათვალისწინებით. საბჭომ გამოხატა შეშფოთება კვიპროსის პოლიტიკურ დავაში პროგრესის არარსებობის გამო და კვიპროსში გაეროს სამშვიდობო ძალების მანდატი 1996 წლის 31 დეკემბრამდე გაახანგრძლივა.

უშიშროების საბჭომ აღნიშნა, რომ არანაირი წინსვლა არ ყოფილა პოლიტიკური გადაწყვეტისკენ, არ დანერგილა ზომები ბუფერული ზონის მახლობლად ცეცხლსასროლი იარაღის გამოყენების აკრძალვის მიზნით და რომ ჩრდილოეთ კვიპროსში იზღუდებოდა გაეროს სამშვიდობო ძალების გადაადგილების თავისუფლება.

გაეროს სამშვიდობო ძალების მანდატის გახანგრძლივების შემდეგ, საბჭო მიესალმა კვიპროსში გენერალური მდივნის სპეციალურ წარმომადგენლად ჰან სუნ-ჯუს დანიშვნას. საბჭომ მკაცრად დაგმო 1996 წლის 3 ივნისის ინციდენტი, როდესაც ბუფერულ ზონაში მოკლეს ბერძენი კვიპროსელი გუშაგი, ხოლო თურქმა კვიპროსელმა ჯარისკაცებმა გაეროს სამშვიდობოებს ხელი შეუშალეს დაჭრილის დახმარებასა და შემთხვევის გამოძიებაში. ასევე, გამოიხატა შეშფოთება კვიპროსის რესპუბლიკაში სამხედრო ძალებისა და შეიარაღების დაგროვების გამო. დაძაბულობას კიდევ უფრო ზრდიდა სამხედრო-საწვრთნელი ფრენებიც. საბოლოო მიზანს კუნძულის სრული დემილიტარიზაცია წარმოადგენდა.

ორივე მხარის სამხედრო ხელმძღვანელობას მოეთხოვა:
ა) პატივი ეცათ ბუფერული ზონის მთლიანობისათვის და უზრუნველეყოთ გაეროს სამშვიდობო ძალების გადაადგილების სრული თავისუფლება;

ბ) 839-ე (1993) რეზოლუციის შესაბამისად, დაეწყოთ მოლაპარაკებები გაეროს სამშვიდობო ძალებთან ცეცხლსასროლი იარაღის გამოყენების აკრძალვასთან დაკავშირებით;

გ) დახმარება გაეწიათ განაღმვით სამუშაოებში და დანაღმული ტერიტორიების გაწმენდაში;

დ) შეეწყვიტათ სამხედრო მშენებლობები ბუფერული ზონის სიახლოვეს;

ე) გაევრცელებინათ 1989 წლის შეთანხმება პოზიციების დაცლის შესახებ ბუფერული ზონის სხვა რაიონებზეც.

თურქ კვიპროსელებს ასევე მოუწოდეს, რომ მეტი გაეკეთებინათ თავიანთ ტერიტორიებზე მცხოვრები ბერძენი კვიპროსელებისა და მარონიტების საცხოვრებელი პირობების გასაუმჯობესებლად. ბერძენ კვიპროსელებს კი მოეთხოვათ თურქი კვიპროსელების მიმართ დისკრიმინაციის დასრულება. ორივე მხარეს მოუწოდეს, წერტილი დაესვათ არსებული ჩიხისთვის და განეახლებინათ პირდაპირი მოლაპარაკებები. აღინიშნა, რომ ევროკავშირის გადაწყვეტილება კვიპროსთან გაწევრიანების შესახებ მოლაპარაკებების დაწყების თაობაზე იყო მნიშვნელოვანი ახალი გარემოება, რომელსაც შეეძლო ხელი შეეწყო ყოვლისმომცველი შეთანხმების მიღწევისათვის.

გენერალურ მდივანს, ბუტროს ბუტროს-გალის, დაევალა 1996 წლის 10 დეკემბრისთვის საბჭოსთვის წარედგინა ანგარიში კუნძულზე მიმდინარე მოვლენების შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1649

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1649 მიღებულია 2005 წლის 21 დეკემბერს, მას შემდეგ, რაც გაიხსენა ყველა წინა რეზოლუცია კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკაში არსებული ვითარების შესახებ, მათ შორის 1533 (2004), 1565 (2004), 1592 (2005), 1596 (2005), 1616 (2005), 1621 (2005) და 1628 (2005), საბჭომ გაახანგრძლივა და გააფართოვა სანქციები ქვეყნის მიმართ 2006 წლის 31 ივლისამდე და მოითხოვა, რომ უცხოელმა მებრძოლებმა განიარაღდნენ ან სანქციებს დაქვემდებარებოდნენ.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
რეზოლუციის პრეამბულაში საბჭომ კიდევ ერთხელ გამოხატა შეშფოთება შეიარაღებული ჯგუფების არსებობისა და მათ შორის საომარი მოქმედებების გამო კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის აღმოსავლეთში. რეზოლუციამ ხაზი გაუსვა არჩევნების მნიშვნელობას ქვეყნის გრძელვადიანი სტაბილურობის, მშვიდობისა და ეროვნული შერიგებისთვის. საბჭომ გააკრიტიკა შეიარაღებული მილიციების მიერ ადამიანის უფლებებისა და საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის დარღვევები, მოუწოდა დამნაშავე პირების მართლმსაჯულების წინაშე წარდგენას და მიესალმა მათ წინააღმდეგ გატარებულ ზომებს გაერთიანებული ერების მისია კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკის მიერ.

რეზოლუციამ მოუწოდა აფრიკის დიდი ტბების რეგიონში მოქმედ ყველა შეიარაღებულ ჯგუფს — მათ შორის რუანდის გათავისუფლების დემოკრატიული ძალებს, პალიპეჰუტუს და ლორდის წინააღმდეგობის არმიას — დაუყოვნებლივ დაეყარათ იარაღი და ჩართულიყვნენ დემობილიზაციის პროგრამებში.

ტექსტში აღინიშნა კავშირი ბუნებრივი რესურსების უკანონო ექსპლუატაციასა და ვაჭრობასა და იარაღის ტრეფიკინგს შორის, როგორც ერთ-ერთ ფაქტორს, რომელიც აძლიერებს კონფლიქტებს აფრიკის დიდი ტბების რეგიონში. რეზოლუციამ მოუწოდა კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკას, ბურუნდის, რუანდას და უგანდას უკეთ ითანამშრომლონ არალეგალური შეიარაღებული ჯგუფების განიარაღებისთვის.

ქმედებები
გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის ქარტიის თავის საფუძველზე მოქმედებით, საბჭომ სინანული გამოხატა, რომ აღმოსავლეთ კონგოში მოქმედი შეიარაღებული ჯგუფები კვლავ შეიარაღებულნი იყვნენ და მოითხოვა მათი დაუყოვნებლივი განიარაღება. გადაწყდა, რომ 1596 რეზოლუციით (2005) განსაზღვრული ზომები — იარაღის ემბარგო, ფინანსური და მოგზაურობის სანქციები — გავრცელდებოდა უცხოური შეიარაღებული ჯგუფების პოლიტიკურ და სამხედრო ლიდერებზე, რომლებიც მოქმედებდნენ კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში, ასევე იმ ლიდერებზე, რომლებიც მხარდაჭერას იღებდნენ ქვეყნის გარედან. აღნიშნული ზომები გადაიხედებოდა 2006 წლის 31 ივლისამდე.

რეზოლუციამ ასევე მოუწოდა კონგოს გარდამავალ მთავრობას დაეცვა მშვიდობიანი მოსახლეობა და ჰუმანიტარული პერსონალი და კიდევ ერთხელ დაადასტურა, რომ -ს ჰქონდა სამართლებრივი საფუძველი მილიციების განიარაღებისა და მშვიდობიანი მოსახლეობის დაცვისათვის „ყველა აუცილებელი საშუალების“ გამოყენებით. გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს სთხოვეს 2006 წლის 15 მარტამდე წარმოედგინა ანგარიში ყოფილი მებრძოლების განიარაღების, რეპატრიაციისა და რეინტეგრაციის შესახებ.

ტექსტში ასევე გაგრძელდა მოწოდება გარდამავალი მთავრობისადმი უსაფრთხოების სექტორის რეფორმების განხორციელების შესახებ, საერთაშორისო დონორებისადმი — დახმარების გაგრძელებისკენ, ხოლო მეზობელი ქვეყნებისადმი — კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის მიმართ დაწესებული სანქციების განხორციელებაში დახმარებისკენ, განსაკუთრებით იარაღისა და უცხოელი მებრძოლების საზღვრებს შორის გადაადგილებასთან დაკავშირებით.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 836

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 836 მიღებულია 1993 წლის 4 ივნისს. 713-ე (1991) და ყოფილი იუგოსლავიის შესახებ ყველა შემდგომი რეზოლუციის დადასტურების შემდეგ, საბჭომ გამოხატა განგაში ბოსნია და ჰერცეგოვინაში არსებული ვითარების გამო და გადაწყვიტა გაეროს დამცავი ძალების მანდატის გაფართოება, რაც მათ საშუალებას აძლევდა გამოეყენებინათ ძალა „უსაფრთხო ზონების“ დასაცავად. საბჭომ დაადასტურა 819-ე (1993) რეზოლუცია, რომელიც მოითხოვდა ბოსნია და ჰერცეგოვინის რამდენიმე ქალაქის „უსაფრთხო ზონად“ გამოცხადებას, მხარი დაუჭირა ქვეყნის სუვერენიტეტს, ტერიტორიულ მთლიანობასა და დამოუკიდებლობას და დაგმო ყოველგვარი სამხედრო თავდასხმა მის წინააღმდეგ. საბჭომ ასევე გამოხატა შეშფოთება საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის სერიოზული დარღვევების, მათ შორის ტერიტორიების ძალისმიერი გზით მითვისებისა და ეთნიკური წმენდის გამო.

რეზოლუციამ კიდევ ერთხელ დაადასტურა ბოსნია და ჰერცეგოვინის საჰაერო სივრცეში სამხედრო ფრენების აკრძალვა და განმარტა, რომ „უსაფრთხო ზონების“ კონცეფცია იყო საგანგებო რეაგირება არსებულ კრიზისზე, რაც მიზნად ისახავდა პოლიტიკური გადაწყვეტის ხელშეწყობას და არა თავად საბოლოო მიზანს. ხაზი გაესვა, რომ კონფლიქტის გრძელვადიანი მოგვარება მოითხოვდა საომარი მოქმედებების შეწყვეტას, ძალისმიერად დაკავებული ტერიტორიებიდან გასვლას, ლტოლვილთა დაბრუნების უფლების დაცვას და ბოსნია-ჰერცეგოვინის ტერიტორიის პატივისცემას. გაეროს წესდების თავის საფუძველზე, საბჭომ მოითხოვა წინა რეზოლუციების სრული იმპლემენტაცია და გადაწყვიტა -ის მანდატის გაფართოება, რათა მას შესძლებოდა უსაფრთხო ზონებზე თავდასხმების შეკავება, ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმის მონიტორინგი, ბოსნია და ჰერცეგოვინის სამთავრობო ძალების გარდა სხვა სამხედრო თუ პარამილიტარული დანაყოფების გაყვანის ხელშეწყობა, ადგილზე საკვანძო პუნქტების დაკავება და 776-ე (1992) რეზოლუციით გათვალისწინებული ჰუმანიტარული დახმარების მიწოდება.

საბჭომ მიუთითა, რომ ეს ზონები იყო დროებითი ზომა ძალადობის შედეგების აღმოსაფხვრელად და დევნილთა სახლებში დასაბრუნებლად. გენერალურ მდივან ბბუტროს ბუტროს-გალის სთხოვეს -ის გაძლიერება ამ რეზოლუციის შესასრულებლად და ჯარების გადაჯგუფება, ხოლო წევრ ქვეყნებს მოუწოდეს, წვლილი შეეტანათ სამშვიდობო ძალებში პერსონალითა და ლოჯისტიკით. -ს მიეცა უფლებამოსილება, გამოეყენებინა ძალა უსაფრთხო ზონებში დაბომბვების, თავდასხმების ან ჰუმანიტარული კონვოიების შეფერხების საპასუხოდ.

საბჭომ ასევე ნება დართო სახელმწიფოებს, გამოეყენებინათ ყველა საჭირო ზომა, მათ შორის საჰაერო ძალები, -ის მხარდასაჭერად უსაფრთხო ზონების გარშემო. გენერალურ მდივანს დაევალა 7 დღის ვადაში წარედგინა ანგარიში რეზოლუციის შესრულების გეგმებსა და ხარჯებზე, ხოლო 2 თვის ვადაში — ანგარიში იმპლემენტაციის პროცესზე. საბჭომ ხაზგასმით აღნიშნა, რომ საჭიროების შემთხვევაში შესაძლებელი იყო კიდევ უფრო მკაცრი ზომების მიღება.

რეზოლუცია 836 მიღებულ იქნა 13 ხმით, არცერთი წინააღმდეგით, ხოლო ორმა ქვეყანამ — პაკისტანმა და ვენესუელამ — თავი შეიკავა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 831

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 831 რომელიც მიიღეს 1993 წლის 27 მაისს, მას შემდეგ, რაც კიდევ ერთხელ დაადასტურეს რეზოლუცია 186 (1964) და ყველა შემდგომი რეზოლუცია კვიპროსის შესახებ, საბჭომ განიხილა კვიპროსში გაეროს სამშვიდობო ძალების გარშემო არსებული ფინანსური მდგომარეობა.

უშიშროების საბჭომ ხელახლა დაადასტურა, რომ კვიპროსში -ის სამშვიდობო ძალების მანდატის გაგრძელება გადაიხედებოდა ყოველ ექვს თვეში ერთხელ. მან ასევე ხაზი გაუსვა გაეროს სამშვიდობო ოპერაციებში ნებაყოფლობითი შენატანების მნიშვნელობას, განსაკუთრებით კი კვიპროსის დავის ადრეული მოგვარებისა და ნდობის აღდგენის ღონისძიებების გატარების მნიშვნელობას. ორივე მხარეს მიეცა მითითება, ეთანამშრომლათ -თან, რათა 1989 წლის შეთანხმება პერსონალის გაყვანის შესახებ გავრცელებულიყო გაეროს მიერ კონტროლირებადი ბუფერული ზონის ყველა იმ უბანზე, სადაც ორი მხარე ერთმანეთთან ახლოს იმყოფებოდა.

რეზოლუცია 831-ში გამოხატული იყო მადლიერება -ისთვის გაღებული ნებაყოფლობითი შენატანებისთვის და გაჟღერდა მოწოდება მომავალში მაქსიმალური ნებაყოფლობითი შენატანების გაგრძელებისკენ. სამშვიდობო ძალების მანდატის მომდევნო გაგრძელებიდან, რომელიც უნდა მომხდარიყო 1993 წლის 15 ივნისამდე, ის ხარჯები, რომლებიც არ დაიფარებოდა ნებაყოფლობითი შენატანებით, უნდა ანაზღაურებულიყო როგორც გაეროს ხარჯები. საბჭომ ასევე გადაწყვიტა, რომ -ის რესტრუქტურიზაცია უნდა მომხდარიყო დაზვერვისთვის დამკვირვებელთა დამატებითი რაოდენობის ჩართვით, რასთან ერთადაც ხაზი გაესვა მხარეების პასუხისმგებლობას დაძაბულობის მინიმუმამდე დაყვანასა და კუნძულზე -ის მუშაობის ხელშეწყობაზე. ეს გულისხმობდა კვიპროსში უცხოური ჯარებისა და თავდაცვის ხარჯების შემცირებას, ხოლო 1993 წლის დეკემბერში გენერალურ მდივან ბუტროს ბუტროს-გალის უნდა გადაეხედა -ის საქმიანობისთვის. ამ პერიოდის განმავლობაში სამშვიდობო ძალები 28%-ით შემცირდა.

რეზოლუცია მიიღეს 14 ხმით, არცერთის წინააღმდეგ, პაკისტანმა თავი შეიკავა ხმის მიცემისგან.