iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
სისტოს ხიდი

სისტოს ხიდი ― ხიდი რომის ისტორიულ ცენტრში, კვეთს მდინარე ტიბრს. ის აკავშირებს ვია დეი პეტინარის რეჯოლას რაიონს პიაცა ტრილუსასთან. თანამედროვე ხიდის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1473 წლიდან 1479 წლამდე და დაუკვეთა პაპ სიქსტუს -მ (პაპის თანამდებობაზე იყო 1471–84 წლებში), რომლის სახელსაც დღემდე ატარებს. ხიდი დააპროექტა არქიტექტორმა ბაჩო პონტელიმ, რომელმაც ხელახლა გამოიყენა ადრინდელი რომაული ხიდის, პონს აურელიუსის გეგმა. ხიდი ასევე ცნობილია, როგორც პონს ანტონინუსი და განადგურდა ადრეულ შუა საუკუნეებში. ამჟამად ხიდზე მოძრაობა შეზღუდულია მხოლოდ ფეხით მოსიარულეებისთვის. (მანდელ კრეიტონის "პაპობის ისტორიის" მიხედვით, სისტოს ხიდი აშენდა კოლიზეუმის ბლოკებისგან. გარდა ამისა, სისტოს ახსოვს უბედური შემთხვევა, რომელიც მოხდა 1450 წლის იუბილეზე ხიდზე ხალხის თავმოყრის გამო, რადგან ეს იყო წმინდა პეტრესთან კომუნიკაციის ხელმისაწვდომი საშუალება.)

წყაროები ინტერნეტში
..
..
ვილა-გორდიანი

გორდიანის ვილა — არქეოლოგიური პარკი რომში, რომელიც მდებარეობს პრენესტინის გზაზე და მოიცავს დიდი პატრიციული სახლის ნაშთებს, რომელიც ტრადიციულად ცნობილია როგორც გორდიანების იმპერატორული ოჯახის სახლი, კერძოდ, მესამე საუკუნის სამი რომაელი იმპერატორისა: გორდიან , გორდიან და გორდიან -ის.

გორდიანის სახელი ეწოდა მეზობელ ოფიციალურ სოფელს, რომელიც აშენდა 1928-1930 წლებში, ხოლო შემდეგ, 1977 წელს, საქალაქო დაგეგმარების 6 ზონას.

არქეოლოგიური კომპლექსი
ტრადიციულად, ნაგებობები და განსაკუთრებით, პატრიციული ვილა, ასოცირებულია-გორდიანების ოჯახის მესამე საუკუნის საკუთრებებთან. " "-ში (გორდიანები, 20.32) ნათქვამია, რომ ამ კომპლექსში აშენდა სამი, 100 ფუტის სიგრძის-"ბაზილიკა ცენტენარიუმი"

"პატრიციული ვილა", რომელიც ჩამარხულია პრეზერვაციული მიზეზების გამო, არქეოლოგიური პარკის უძველესი ბირთვია, რომელიც აღემატება იმპერიული გორდიანების ოჯახის დასახლებასაც კი. მოხერხდა ზუსტი თარიღის დადგენა ვერ მოხერხდა, ნაწილობრივ იმიტომ რომ შენობა დროთა განმავლობაში გადაკეთდა და გაფართოვდა, და ნაწილობრივ იმიტომ, რომ ვილის სისტემატური და ღრმა შესწავლა სრულად არასდროს ჩატარებულა .

კოლუმბარიუმი და დარბაზი ეკუთვნის ვილის გვიან პერიოდს, დათარიღებულია და საუკუნეებს შორის.

ვილას მონუმენტალური შესასვლელი, რომელიც -ს ქუჩაზეა, ოქტაგონალური დარბაზია, რომელიც სავარაუდოდ, ეკუთვნის დიოკლეტიანესა და კონსტანტინე -ს პერიოდს ( საუკუნის ბოლო - საუკუნის დასაწყისი), როდესაც ჩატარდა მონუმენტალური ნაწილების დამატების სამუშაოები.

 საუკუნის დარბაზი ორსართულიანია, ორი გუმბათოვანი აუზით.

პრენესტინას ქუჩის მარჯვენა მხარეს, -ს კუთხეში, მდებარეობს კოლუმბარიუმი, რომელიც დათარიღებულია ძვ. წ. საუკუნიდან ჩვენი წელთაღრიცხვის საუკუნემდე და აღმოჩენილია 1958 წელს
პაუ კუბარსი

პაუ კუბარსი პარედესი (; დ. 22 იანვარი, 2007) — ესპანელი ფეხბურთელი, რომელიც თამაშობს ლა ლიგის კლუბ ბარსელონასა და ესპანეთის ეროვნულ ნაკრებში ცენტრალურ მცველად . ცნობილია კარგი დაცვითი პოზიციონირებითა და თამაშის ინტელექტით, იგი ითვლება მსოფლიოში ერთ-ერთ საუკეთესო ახალგაზრდა მცველად.

ადრეული და პირადი ცხოვრება
პაუ კუბარსი დაიბადა 2007 წლის 22 იანვარს ბესკანოში, ჟირონაში (კატალონია) გლორია პარედესისა და რობერტ კუბარსის ოჯახში. ის 2018 წელს შეუერთდა ბარსელონას საფეხბურთო აკადემიას, რომელიც მდებარეობს ბესკანოში, მისი სახლიდან დაახლოებით საათნახევრის მოშორებით.

საკლუბო კარიერა
კუბარსიმ კარიერა ჟირონაში დაიწყო. 2018 წელს გადავიდა ბარსელონას აკადემიაში. ის გახდა ბარსელონას მესამე ყველაზე ახალგაზრდა მოთამაშე, რომელსაც დებიუტი ჰქონდა უეფას ახალგაზრდულ ლიგაში, ლამინ იამალისა და ილაიქს მორიბას შემდეგ. მან კლუბთან პირველ პროფესიონალურ კონტრაქტს მოაწერა ხელი სამი თვის შემდეგ, 8 ივლისს. ის მოხვდა ბარსელონას წინასასეზონო გუნდში 2023-24 წლების სეზონის წინ.

2024 წლის 18 იანვარს შედგა კუბარსის დებიუტი პირველ გუნდში „იუნიონისტას დე სალამანკას“ წინააღმდეგ კოპა დელ რეის მატჩში, სადაც 46-ე წუთზე შეცვალეს. მისი პირველი სასტარტო თამაში ლა ლიგაში „რეალ ბეტისის“ წინააღმდეგ მომდევნო მატჩში შედგა. ორი თვის შემდეგ, 12 მარტს, ის მატჩის საუკეთესო მოთამაშედ დასახელდა უეფას ჩემპიონთა ლიგაზე დებიუტის დროს, მერვედფინალის მეორე მატჩში, რომელშიც ბარსელონამ „ნაპოლისთან“ 3–1 მოიგო. ამ მატჩში ის გახდა ყველაზე ახალგაზრდა მოთამაშე, რომელმაც დებიუტი შეასრულა ტურნირის პლეი-ოფში 17 წლისა და 50 დღის ასაკში, რითაც მოხსნა „ბაიერნის“ ყოფილი მცველის, დავიდ ალაბას რეკორდი, რომელიც 17 წლისა და 258 დღის იყო. 10 აპრილს, კუბარსი გახდა ყველაზე ახალგაზრდა მცველი, რომელმაც ჩემპიონთა ლიგის მეოთხედფინალში სასტარტო შემადგენლობაში ითამაშა მხოლოდ 17 წლისა და 79 დღის ასაკში, რითაც მოხსნა მოსკოვის ცსკას ფეხბურთელის, გეორგი შჩენნიკოვის რეკორდი. 9 მაისს, „ბარსელონამ“ გამოაცხადა, რომ მათ კუბარსისთან კონტრაქტთან დაკავშირებით შეთანხმებას მიაღწიეს 2029 წლის 30 ივნისამდე გახანგრძლივების შესახებ, რომლის მიხედვითაც, ფეხბურთელის გამოსასყიდი თანხა 500 მილიონი ევროა.

სანაკრებო სტატისტიკა
მიღწევები
საკლუბო
ბარსელონა
ესპანეთის ლა ლიგა: 2024–25
ესპანეთის თასი: 2024–25
ესპანეთის სუპერთასი: 2024–25

სანაკრებო
ესპანეთი 23

ოლიმპიური ოქროს მედალი: 2024

ინდივიდუალური
ლა ლიგის 23 თვის საუკეთესო მოთამაშე: 2024 წლის მარტი
სანტა-მარია-ინ-ვია-ლატა

სანტა-მარია-ინ-ვია-ლატა — ეკლესია მდებარეობს ვია დელ კორსოზე (ძველი ვია ლატა), რომში, იტალიაში. იგი დიაგონალურად მდებარეობს სან მარჩელო ალ კორსოს ეკლესიის მოპირდაპირედ. ეს ეკლესია არის სადგუროვანი ეკლესია მეხუთე ლენტის კვირის სამშაბათისთვის.

ისტორია
პირველი ქრისტიანული სამლოცველო ამ ადგილზე იყო მე-5 საუკუნის ორატორიუმი (კაპელა სოციალური დახმარების ცენტრით), რომელიც მდებარეობდა დღევანდელი ეკლესიის ქვეშ არსებული რომაული ნაგებობის შიგნით. ეს ნაგებობა აშენდა დიდი რომაული საწყობის ნარჩენებში, რომლის სიგრძეც დაახლოებით 250 მეტრს (820 ფუტს) შეადგენდა და იგი ასევე გამოჩხრეკილია. მე-7-დან მე-9 საუკუნეებში ქვედა დონეზე დაემატა კედლის მხატვრობები (რომლებიც კონსერვაციის მიზნით მოხსნილია). ტიბრის ხშირი წყალდიდობების გამო, 1049 წელს ეკლესია ხელახლა აიგო და დაემატა ზედა დონე.

არქიტექტურა
არქუს ნოვუსი, ოკეიე ბიოკლეტიანეს მიერ 303–304 წლებში აშენებული არკი, რომელიც ამ ადგილზე იდგა, განადგურდა ეკლესიის რეკონსტრუქციისას 1491 წელს. ანტონიო ტებალდეო, პოეტი და რაფაელის მეგობარი, დაკრძალეს ეკლესიის ჩრდილოეთ დარბაზის ბოლოს 1537 წელს, თუმცა მისი საფლავი დაიგეგმა 1776 წელს. ზარი, რომლის დიზაინიც მორტინო ლონგი უფროსმა შექმნა, 1580 წელს აშენდა. ეკლესიაში სამი ზარი მდებარეობს, მათგან ორი შექმნილია: 1615 და 1465 წლები. ზარები 2017 წელს კვლავ დაიძრა, ავტომატური პროგრამებით.

წმინდა წლის 1650 წლის მოლოდინში, ეკლესია განახლდა 1639 წელს კოზიმო ფანზაგოს მიერ, მაგრამ ფასადი, თავისი კორინთული სვეტებით, რომლებიც ვერტიკალურ ხაზს უქმნიან თავს, დასრულდა (1658–1660) პიეტრო და კორტონას დიზაინის საფუძველზე მარჯვენა ნავში პირველი ალტარპიესია არის წმინდა ანდრია მტკიცე (1685) ჯაჩინტო ბრანდის მიერ, ხოლო მეორე ალტარპიესია არის წმინდანები ჯუზეპე, ნიკოლა და ბიაჯო ჯუზეპე გეცის მიერ. აფსიდის მარცხნივ განლაგებულ კაპელაში მდებარეობს მადონა ბავშვით და წმინდანები ცირია და კატერინა ჯოვანი ოდაზის მიერ. მარცხენა მხარეს მეორე ალტარპიესია არის წმინდა პავლე ნათლობს საბინესა და ბავშვებს პიერ ლეონე გეცის მიერ, ხოლო პირველი ალტარპიესია არის ქალწული და წმინდანები ლორენცი და ანტონი პიეტრო დე პიეტრის მიერ. მარჯვენა ნავში ექვსი ოვალური მხატვრული ნამუშევარი მოიცავს პიეტრო დე პიეტრისა და აგოსტინო მასუჩის ტილოებს. მარცხენა ნავში არის ხუთი ოვალი, რომლებზეც დახატულია პიეტრო დე პიეტრი, მასუჩი და ჯოვანი დონენიკო პიასტრინი. სამ საკრამენტოს კაპელაში, მარჯვენა დარბაზის ბოლოში, განთავსებულია კოსმატესკური სტილის პოლიქრომული მარმარილოს ნამუშევრები.

წმინდა პავლეს, როგორც ითქვა, ორი წელი გაატარა აქ, ეკლესიის იმ ნაწილში, რომელიც ახლა კრიპტაა, სახლში ყოფნის დროს, როდესაც მისი სასამართლო პროცესი ელის . ეს წინააღმდეგობაში მოდის ტრადიციასთან, რომელიც ეხება სან პაოლოს ალა რეგოლას. იგივე ითქვა წმინდა პეტრზე, პავლეს მდივან ლუკაზე და მარტინ მარშალზე.

ქვედა ეკლესიაში ერთ-ერთი ალტარი შეიცავს მარმარილოს ბას-რელიეფს კოზიმო ფანჩელის მიერ, რომელიც აღნიშნავს ეკლესიის პირველ გათხრებს. ნაპოლეონის დედის რომაულ რეზიდენციასთან სიახლოვის გამო, ბონაპარტების ოჯახის რამდენიმე წევრი დროებით დაკრძალული იყო ეკლესიაში.
სანტი-ჯოვანი-ე-პაოლო

სანტი-ჯოვანი-ე-პაოლო — უძველესი ბაზილიკური ეკლესია რომში, რომელიც მდებარეობს კაელიუმის მთაზე. იგი თავდაპირველად აშენდა 398 წელს.

ეკლესია არის პაასიონისტების სახლია და წმინდა პავლე ჯვრის მკვდრის საფლავია. გარდა ამისა, ეს არის პირველი პარასკევის სადგური მარხვის პერიოდში.

ისტორია
ეკლესია აშენდა 398 წელს, სენატორ პამმაჩიუსის მიერ, ორი რომაელი ჯარისკაცისთვის, იოანე და პავლე, რომელთა წამება მოხდა იმპერატორ იულიანეს დროს 362 წელს. ამით ეკლესიას ეწოდა ტიტულუს პამმაჩი და ეს ასე ჩაიწერა სინოდის აქტებში, რომელიც პაპმა სიმახუსმა 499 წელს მოაწყო.

ეკლესია დაზიანდა ალარიხ -ის მიერ განხორციელებული ძარცვის დროს (410) და მიწისძვრის შედეგად (442), აღდგენილი იყო პაპ პასკალ -ის მიერ (824), კვლავ დაექვემდებარა ნორმანთა ძარცვას (1084), და კვლავ აღდგა, მონასტრისა და სამრეკლოს დამატებით 1099 წელს.

საკრისტია მოიცავს ანტონიანცო რომანოს მიერ შექმნილ ტილოებს, რომელზეც გამოსახულია მარიამწმინდა და ბარტყი, წმინდა იოანე მახარებელი და წმინდა იოანე ნათლისმცემელი, ასევე წმინდა იერონი და წმინდა პავლე

გათხრები
მე-19 საუკუნეში ჩატარებული გათხრებით, ეკლესიის ნავის ქვეშ აღმოჩნდა ძველი რომაული ოთახების სერია. ეს ოთახები დათარიღებულია პირველი და მეოთხე საუკუნეებით ძვ. წ. მწერალი შარლოტა ანა ეტონის მიხედვით, ეს ოთახები იყო ბუნკერები, რომლებიც წარმოადგენდნენ სავივარიუმს, სადაც ველური ცხოველებს ინახავდნენ, სანამ ისინი გამოყენებულ იქნებოდნენ კოლოსეუმში გამართულ წარმოდგენებში. დაბალაშლილი ვოლის გვირაბი აკავშირებდა ამ სავივარიუმს კოლოსეუმთან.

ბაზილიკის მიწისქვეშა ადგილის აღმოჩენა მოხდა 1887 წელს მამა ჯერმანო და სან სტანისლაოს მიერ, რომელიც იმ დროს ბაზილიკის რექტორი იყვნენ და მოწამეების იოანე და პავლეს საფლავებს ეძებდნენ. მან აღმოაჩინა თორმეტი დეკორირებული ოთახი, რომლებიც ეკუთვნოდნენ მინიმუმ ხუთ განსხვავებულ შენობას, რომლებიც თარიღდება პირველი და მეოთხე საუკუნეებით ძვ. წ. ეს ხუთი შენობა შეადგენს ერთ-ერთ ყველაზე კარგად შემონახულ რომაული პერიოდის საცხოვრებელ კომპლექსს, რომელიც დღესაც არსებობენ, და წარმოადგენს საუკეთესო მაგალითს დომუს ეკლესიაზე ("სახლი ეკლესია"). ორიგინალური ფრესკები ჯერ კიდევ ჩანს, რომლებიც წამების სცენებს ასახავენ. სახლებში შესვლა ხდება ეკლესიის გარეთ, კლივუს სკაურის მხარეს.

ერთ-ერთ ოთახში, რომელიც ნიმფეუმის ეზო იყო, აღმოჩნდა ელეგანტური მესამე საუკუნის ძვ. წ. ფრესკა, რომელზეც პროზერპინა და სხვა ღვთაებები არიან გამოსახული ანგელოზების შუაში ნავით (3 მ × 5 მ (9.8 ფტ × 16.4 ფტ)), ასევე ჩანაწერები სხვა მორალური ფრესკებისა და მოზაიკების, რომლებიც ფანჯრის კამარებში მდებარეობდნენ. მესამე და მეოთხე საუკუნეებს შორის, ოთახებში შეიმჩნევა ზოგიერთი ცვლილება, და იქ შეიქმნა ერთგვარი ორატორია ქრისტიანული თემატიკით ფრესკებით, ხოლო სხვა ოთახებში, დეკორაციები არ შეიცავდა სპეციფიკურ ქრისტიანულ თემებს (მფრინავი ჯინები, გვირგვინები, ფრინველები და ა.შ.). მეოთხე საუკუნეში, კლივუს სკაურის უკან გამავალ გვირაბში, ასევე შეიქმნა კონფესიო. კონფესიოს კედლები იყვნენ ფრესკირებული ქრისტიანული თემებით (მაგალითად, წმინდა კრისპუსის, კრისპინუსისა და ბენედიქტას სიკვდილით თავის დასაჭერელი, ქალის ფიგურები და ორანტე ან "ლოცულობი ადამიანი").
ელა ლიბანოვა

ელა ლიბანოვა ( დ. 12 თებერვალი, 1950, კიევი) — უკრაინელი მეცნიერი სოციოეკონომიკის, დემოგრაფიისა და შრომის ეკონომიკის დარგში, უკრაინის მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის აკადემიკოსი (2009, 2002 წლიდან წევრ-კორესპონდენტი), ეკონომიკურ მეცნიერებათა დოქტორი (1992), უკრაინის საპატიო პროფესორი (2000). მ. პტუხის სახელობის უკრაინის მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის დემოგრაფიისა და სოციალური კვლევის ინსტიტუტის დირექტორი. -ს დაარსებიდან მისი პრეზიდიუმის პირველი ქალი წევრი.

ბიოგრაფია
1971 წელს დაამთავრა დ. კოროტჩენკოს სახელობის კიევის სახალხო მეურნეობის ინსტიტუტი. 1977 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია, ხოლო 1993 წელს — სადოქტორო დისერტაცია.

1971 წლის ივლისიდან 1977 წლის ივლისამდე დ. კოროტჩენკოს სახელობის კიევის სახალხო მეურნეობის ინსტიტუტში ჯერ ინჟინერი იყო, შემდეგ — უმცროსი მკვლევარი.

1977 წლის აგვისტოდან 2000 წლის ოქტომბრამდე მუშაობდა უკრაინის მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის უკრაინის მწარმოებელი ძალების შემსწავლელ საბჭოში ჯერ ინჟინრად, ხოლო შემდეგ გახდა განყოფილების ხელმძღვანელი.

2000 წლის ოქტომბრიდან 2005 წლის იანვრამდე — უკრაინის პრეზიდენტის სამეცნიერო კონსულტანტი.

2002 წელს აირჩიეს უკრაინის მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის წევრ-კორესპონდენტად სპეციალობით „შრომის ეკონომიკა“. ელა ლიბანოვა იყო პირველი ქალი, რომელიც აირჩიეს წევრ-კორესპონდენტად, შემდეგ კი — უკრაინის მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის ეკონომიკის განყოფილების აკადემიკოსად.

2003 წლის მაიში გახდა უკრაინის მეცნიერებათა აკადემიის მ. პტუხის სახელობის დემოგრაფიისა და სოციალური კვლევის ინსტიტუტის დირექტორის მოადგილე კვლევით საკითხებში.

2007 წლის 16 მარტიდან — უკრაინის მეცნიერებათა აკადემიის მ. პტუხის სახელობის დემოგრაფიისა და სოციალური კვლევის ინსტიტუტის ხელმძღვანელი.

2009 წელს აირჩიეს უკრაინის მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის აკადემიკოსად „სოციალური ეკონომიკის“ დარგში. 2009 წლის აპრილიდან — უკრაინის მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის ეკონომიკის დეპარტამენტის აკადემიკოსი-მდივანი.

ელა ლიბანოვა ასევე იკავებს კიევის ტარას შევჩენკოს ეროვნული უნივერსიტეტის პროფესორის თანამდებოას, ეკონომიკის ფაკულტეტზე კითხულობს კურსს „სოციალური სტატისტიკა.“

ის არის 200-ზე მეტი ნაშრომის ავტორი, რომელიც გამოქვეყნებულია უკრაინულ და საერთაშორისო სამეცნიერო ჟურნალებში, მათ შორის 30-ზე მეტი სამეცნიერო პუბლიკაცია — გაეროს, მსოფლიო ბანკის, - ის, - ის და ა.შ. საერთაშორისო გამომცემლობებში.

ჯილდოები
უკრაინის მინისტრთა კაბინეტის საპატიო დიპლომი (2003).
უკრაინის მინისტრთა კაბინეტის მადლობა (2004).
პრინცესა ოლღას ორდენი, ხარისხის (2009).
პრინცესა ოლღას ორდენი, ხარისხის (2013).
პრინცესა ოლღას ორდენი, ხარისხის (2021).
ვენანძო კროჩეტის მუზეუმი

ვენანცო კროჩეტის მუზეუმი — თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმი, რომელიც ეძღვნება იტალიელი მოქანდაკის ვენანძო კროჩეტის (1913–2003) შემოქმედებას.

მუზეუმი მდებარეობს რომში , 492.

ისტორია
მუზეუმი განთავსებულია შენობაში, რომელიც თავდაპირველად იყო მოქანდაკის მთავარი სახელოსნო, სადაც იგი დიდ დროს ატარებდა და სხვადასხვა მასალისგან ქმნიდა განსხვავებულ მონუმენტებს.

ორგანიზაცია
ვენანძო კროჩეტის მუზეუმში დაცულია ასზე მეტი ბრინჯაოსა და მარმარილოს ქანდაკება, ფერწერული ნამუშევარები ქაღალდზე და დოკუმენტები, რომლებიც მოიცავს 1930 წლიდან 1998 წლამდე პერიოდს და მის შემოქმედებას.

ვენანძო კროჩეტის ნამუშევრები არის რომში, ბრიუსელში, პარიზში, ბერნში, ციურიხში, ნიუ-იორკში, სან პაოლოშიბრაზილია, მონრეალში, ტოკიოსა და ოსაკაში. 1991 წელს, სანკტ-პეტერბურგში, ერმიტაჟის მუზეუმმა მიუძღვნა ვენანციო კროჩეტის ნამუშევრების მუდმივი გამოფენა.

ვენანძო კროჩეტის მუზეუმის გამოფენაზე განთავსებულია თანამედროვე ხელოვნების ფასდაუდებელი ნიმუშბი.
ჟურნალისტთა დაცვის კომიტეტი

ჟურნალისტთა დაცვის კომიტეტი — ამერიკული არასამთავრობო ორგანიზაცია, დაფუძნებულია ნიუ-იორკში, აერთიანებს ჟურნალისტებს მთელი მსოფლიოდან. მხარს უჭერს პრესის თავისუფლებას და იცავს ჟურნალისტების უფლებებს. ჟურნალმა ორგანიზაციას „ჟურალისტიკის წითელი ჯვარი“ უწოდა. 1980-იანების მიწურულიდან, კომიტეტი ყოველდღიურად აქვეყნებს ანგარიშებს პროფესიული საქმიანობის გამო მოკლული და დაპატიმრებული ჟურნალისტების შესახებ.

ისტორია
ჟურნალისტთა დაცვის კომიტეტი 1981 წელს პარაგვაელი ჟურალისტი ალკიბიადე დელვალეს დევნის საპასუხოდ შეიქმნა. 1991 წლიდან ორგანიზაცია მართავს ყოველწლიურ პრესის თავისუფლების დაჯილდოებას, რომლის ფარგლებშიც ჯილდოები გადაეცემათ იმ ჟურნალისტებს, რომლებმაც ყალბი ამბების გაშუქების ბრალდებით მუქარა, დაშინება, ფიზიკური ძალადობა და პატიმრობა გამოცადეს.

1992 წლიდან ორგანიზაცია ყოველწლიურად აქვეყნებს სამსახურეობრივი მოვალეობის შესრულებისას დაღუპული ჟურნალისტების სიას. 2017 წლის მონაცემებით, 46 დაღუპული ჟურნალისტიდან, 18 გამიზნულად იქნა მოკლული.
ეკატერინე შაკერბაია

ეკატერინე შაკერბაია (დ. 8 ივნისი, 1905, ბაღმარანი, გულრიფშის რაიონი, საქართველოს სსრ, სსრკ — გ. 1979) — ქართველი, საბჭოთა და აფხაზი თეატრის მსახიობი. აფხაზეთის ასსრ-ის (1955) და საქართველოს სსრ-ის (1961) სახალხო არტისტი.

ბიოგრაფია
1930 წელს სწავლა დაიწყო სოხუმის თეატრალურ სტუდიაში, რომლის წარმატებით დამთავრების შემდეგ გახდა თბილისის შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრალური ინსტიტუტის სტუდენტი.

თეატრალური ინსტიტუტის დამთავრების შემდეგ მსახიობად მუშაობდა სოხუმის თეატრში, რომლის სცენაზე განასახიერა სხვადასხვა როლები, რომელთა შორის აღსანიშნავია: შაზილა (ს. ჭანბას „მახაჯირი“), მინუცა (შ. ფაჩალიას „დიდი ქორწილი“), ლაურენსია (ლოპე დე ვეგას „ცხვრის წყარო“), კრუჩინინა, პოლინა (ა. ოსტროვსკის „უდანაშაულო დამნაშავენი“, „შემოსავლიანი ადგილი“), ემილია (შექსპირის „ოტელო“), ანა ანდრეევნა (ნ. გოგოლის „რევიზორი“), ნასტია (მ. კოვეს „კიახბა ხაჯარათი“), ლედი (შილერის „ვერაგობა და სიყვარული“), ბეატრიჩე (კ. გოლდონის „ორი ბატონის მსახური“) და სხვა.

ჯილდოები და აღიარება
1954 — საქართველოს სსრ დამსახურებული არტისტი
1955 — აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის სახალხო არტისტი
1961 — საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი
სასამართლოს მეგობარი

სასამართლოს მეგობარი — ინდივიდი ან ორგანიზაცია, რომელიც არ წარმოადგენს მხარეს სამართლებრივ საქმეში, მაგრამ უფლებამოსილია, საკუთარი ინიციატივით დაეხმაროს სასამართლოს საკუთარი წერილობითი მოსაზრების წარდგენის გზით. მოსაზრების წარდგენის მიზანია არა პროცესის რომელიმე მონაწილის მხარდაჭერა, არამედ სასამართლოს დახმარება, სათანადოდ შეაფასოს განსახილველი საკითხი სასამართლოს მეგობრის მიერ შეთავაზებული ინფორმაციის, ექსპერტიზის და გარემოებათა ანალიზის საფუძველზე. სასამართლოს მეგობრის მოსაზრების გათვალისწინების გადაწყვეტილებას სასამართლო იღებს. სასამართლოს მეგობრის მოსაზრების წარდგენა ძირითადად ხდება ისეთ საქმეებზე, რომელთა მიმართაც ფართო საზოგადოებრივი ინტერესი არსებობს.
სამართლიანი სასამართლოს უფლება

სამართლიანი სასამართლოს უფლება მოითხოვს, რომ სასამართლო ფუნქციონირებდეს კანონის საფუძველზე და მოსამართლეები იყვნენ დამოუკიდებელნი და მიუკერძოებელნი. სამართლიანი სასამართლო გულისხმობს, რომ სასამართლო სათანადოდ იცავს ყველა პროცედურას და თანაბრად ექცევა ყველა მხარეს, რათა იყოს სამართლიანი და ეფექტური, განურჩევლად გადაწყვეტილებისა და შედეგისა. სამართლიანი სასამართლოს უფლება მოიცავს რიგ პროცედურულ გარანტიებს, რომლებიც ხელს უწყობს სასამართლო პროცესის სამართლიანობის უზრუნველყოფას, მათ შორისაა: საჯარო მოსმენა, განხილვა გონივრულ ვადაში, ადვოკატთან წვდომა ან საკუთარი თავის წარმომადგენლობის შესაძლებლობა, დასაბუთებული გადაწყვეტილება.

განსაზღვრებები ადამიანის უფლებათა საერთაშორისო სამართალში
სამართლიანი სასამართლოს უფლების დამცავი ნორმები ჩამოყალიბდა მეორე მსოფლიო ომის დასრულების შემდეგ, როდესაც საერთაშორისო საზოგადოებამ გადაწყვიტა დაედგინა საერთო სტანდარტი ფუნდამენტური უფლებების დასაცავად. 1948 წელს მიღებულ იქნა ადამიანის უფლებათა საყოველთაო დეკლარაცია, რომელიც მე-10 მუხლში წერია:
ვოლოდიმირ სოსიურა

ვოლოდიმირ მიკოლაიოვიჩ სოსიურა (; დ. 6 იანვარი, 1898 — გ. 8 იანვარი, 1965) — უკრაინელი ლირიკული პოეტი, მწერალი, უკრაინულ-საბჭოთა ომის ვეტერანი.

მოკლე ბიოგრაფია
ვოლოდიმირ სოსიურა დაიბადა დებალცევეს რკინიგზის სადგურის დასახლება (დღევანდელი ქალაქი დებალცევე).

1909 წელს მან მუშაობა დაიწყო დონეცის სოდის ქარხანასთან ვერხნეეს დასახლებაში (დღევანდელი ლისიჩანსკის ნაწილი), სადაც იგი მუშაობდა რამდენიმე წლის განმავლობაში. 1918 წლის ზამთრიდან 1919 შემოდგომამდე პერიოდის განმავლობაში, სანამ დენიკინის მოხალისეთა არმია დაატყვევებდა. მას მიუსაჯეს სიკვდილი სროლის შედეგად, მაგრამ გადარჩა, რადგან ჭრილობა არასასიკვდილო გამოდგა და გაქცევა მოახერხა. მოგვიანებით, მას შემდეგ, რაც უკრაინის სახალხო რესპუბლიკა დაემხო, იგი შეუერთდა წითელ არმიას.

უკრაინაში რუსეთის სამოქალაქო ომის დასრულების შემდეგ (იხ. უკრაინა რუსეთის რევოლუციის შემდეგ), 1922-1923 წლებში სოსიურა სწავლობდა ხარკოვის არტემის კომუნისტურ უნივერსიტეტში, მოგვიანებით, 1923-1925 წლებში საჯარო განათლების ინსტიტუტის მუშათა ფაკულტეტზე (ხარკოვი). სოსიურა გაწევრიანებული იყო უკრაინულ ლიტერატურულ ორგანიზაციებში , , ვაპლიტე და პროლეტარ მწერალთა სრულიად უკრაინულ ასოციაცია.

1920-იან და 1030-იან წლებში სოსიურა ძალიან პოპულარული გახდა, მაგრამ მისი იდეოლოგიური ერთგულება გაიხლიჩა უკრაინისა და საბჭოთა კავშირის მიმართ პატრიოტულ გრძნობებსა და მის ხშირად ცვალებად იდეოლოგიებს შორის. მიუხედავად იმისა, რომ იგი დიდი ხნის განმავლობაში იყო უკრაინის კომუნისტური პარტიის წევრი, სოსიურა ხშირად იმყოფებოდა მასთან კონფლიქტში და ორჯერ გარიცხეს კიდეც „ნაციონალისტური ლოზუნგების“ გამო. იგი იძულებული გახდა, რომ გაევლო „ხელახალი განათლება“ ქარხანაში 1930-1931 წლებში. სოსიურას მრავალი პოემა არ გამოქვეყნებულა.

1948 წელს მას მიენიჭა სტალინის პრემიის უმაღლესი ჯილდოები, მაგრამ შემდეგ, იგი მწვავე კრიტიკის ქვეშ მოექცა მისი ლექსისთვის, სახელწოდებით „გიყვარდეს უკრაინა“ , რომელიც ზედმეტად ნაციონალისტურად მიიჩნიეს რამდენიმე საბჭოთა საინფორმაციო მედია საშუალებაში, მათ შორის, „პრავდაში“. ამის შემდეგ, მისი მეუღლე დააპატიმრეს და სოსიურამ ექვსი წელი გაატარა შინაგან საქმეთა სახალხო კომისარიატის ციხეებში. 1963 წელ, მან მოიპოვა შევჩენკოს პრემია პოემებისთვის მერცხლები მზეზე და მშრომელი ოჯახის ბედნიერებისთვის.

ვოლოდიმირ სოსიურა გარდაიცვალა კიევში 67 წლის ასაკში.

შემოქმედება
მისი ნამუშევრები მოიცავს უამრავ ლექსს, რომელიც განსხვავდება პატრიოტული ჟანრიდან სასიყვარულო ლექსებამდე, როგორიცაა გიყვარდეს უკრაინა, გვიანი ზაფხული , მარიასთვის, სტალინისთვის და მრავალი სხვა. დამატებითი წაკითხვისთვის იხილეთ აქ

მემკვიდრეობა
მისი პორტრეტი და ლექსის სათაური, „გიყვარდეს უკრაინა“, გამოსახულია ორი გრივნის საკოლექციო მონეტაზე.

უკრაინელმა კომპოზიტორმა იუდიფ გრიგორევნა როჟავსკაიამ თავისი სიმღერებისთვის სოსიურას ტექსტი გამოიყენა.
ვენეციის სასახლის ეროვნული მუზეუმი

ვენეციის სასახლის ეროვნული მუზეუმი — სახელმწიფო მუზეუმი რომში, იტალია, რომელიც განთავსებულია ამავე სახელწოდების სასახლეში არქეოლოგიისა და ხელოვნების ისტორიის უმნიშვნელოვანეს ბიბლიოთეკასთან ერთად.

2020 წლიდან, ვიტორიანოსთან ერთად, მას მართავს ინსტიტუტი, იტალიის კულტურის სამინისტროს მნიშვნელოვანი ზოგადი ინტერესის მქონე თერთმეტი ინსტიტუტიდან ერთ-ერთი.

კოლექციები
მუზეუმში დაცულია სხვადასხვა მხატვრის ნახატები მაგალითად როგორიცაა: ფრა ანჯელიკო, ჯორჯონე (ორმაგი პორტრეტი, დაახლოებით 1502 წ.), ჯოტო, ბენოცო გოცოლი, გუერჩინო, კარლო მარატა, პიზანელო (ქალის თავი), გვიდო რენი, ჯორჯო ვაზარი, ალესანდრო ალგარდი და სხვა... ასევე მუზეუმში განთავსებულია: ქანდაკებები, ბრინჯაო, მაჟოლიკა, ტერაკოტა, დასავლური და აღმოსავლური ფაიფური, მედლები, ბეჭდები, ავეჯი, იარაღი, სპილოს ძვლები, ვერცხლი, მინა, მინანქრები, ქსოვილები და გობელენები. მუზეუმში ასევე დაცულია დაახლოებით 3000 ნამუშევარი -ის კოლექციიდან, რომელიც ჩამოაყალიბეს ჯორჯ ვაშინგტონ ვურტსმა და ჰენრიეტა თაუერმა და ანდერძით მიანდეს იტალიის სახელმწიფოს მისი გარდაცვალების შემდეგ 1933 წელს.

გარე ლოჯიაში (პავლე - ის ბაღი) განთავსებულია ლაპიდარიუმი .

მუზეუმი ასევე მასპინძლობს დროებით გამოფენებს.

ტრანსპორტი
მეტროს გაჩერება (კოლოსეო, ხაზი )
ილ-ფაჩინო

ილ-ფაჩინო — რომის ერთ-ერთი „მოლაპარაკე ქანდაკება“. სხვა ხუთი „მოლაპარაკე ქანდაკების“ მსგავსად, მე-14 და მე-15 საუკუნეებში ილ-ფაჩინოს გვერდით განთავსებული იყო პასკვინადები - სატირები, რომლებიც დასცინოდნენ საზოგადო მოღვაწეებს.

ილ-ფაჩინო თავდაპირველად მდებარეობდა კორსოს ქუჩაზე, კაროლის სასახლის სიმონეტის მთავარ ფასადზე, პიაცა ვენეციასთან ახლოს. 1874 წელს ის გადაიტანეს მის ამჟამინდელ მდებარეობაზე, იმავე შენობის გვერდით, რომელიც ახლა ბანკო დი რომაა, ვია-ლატაზე.

სხვა მოლაპარაკე ქანდაკებებისგან განსხვავებით, რომლებიც ძველი რომის პერიოდს განეკუთვნებიან, ილ-ფაჩინო შედარებით თანამედროვეა. ქანდაკება შეიქმნა დაახლოებით 1580 წელს, ჯაკოპო დელ-კონტეს დიზაინით „ “-სთვის (წყლის გადამტანთა კორპორაციისთვის). ის გამოსახავს კაცს, რომელსაც ახურავს ქუდი და აცვია სახელოებიანი პერანგი, ატარებს კასრს - „აკვაროლო“ წყალს იღებდა ტიბრიდან რომის ქუჩებში გასაყიდად იმ პერიოდში, სანამ რომის აკვედუკები პაპების ბრძანებით აღდგებოდა და საჯარო შადრევნები კვლავ ამუშავდებოდა. წყალი გადმოდის კასრის საცობის ხვრელიდან, რაც შადრევანს ქმნის. კაცის სახე ძლიერ დაზიანებულია, რაც წლების განმავლობაში მისკენ ნასროლი ქვების შედეგია, რადგან არსებობდა გავრცელებული მცდარი შეხედულება, რომ რბილი ქუდის გამო, ქანდაკება მარტინ ლუთერს გამოსახავდა.