ეკოტონი

ეკოტონი — გარდამავალი არეალი ორ მცენარეულ თანასაზოგადოებას შორის, სადაც ეს თანასაზოგადოებები ხვდებიან და ინტეგრირდებიან. მაგალითებია ბალახსა და ტყეს, ესტუარსა და ლაგუნას, ასევე მტკნარ და ზღვის წყლებს

შორის არსებული ტერიტორიები. ეკოტონი შეიძლება იყოს ვიწრო ან ფართო და შეიძლება იყოს ლოკალური (ზონა მინდორსა და ტყეს შორის) ან რეგიონალური (გარდამავალი ტყესა და ბალახოვან ეკოსისტემებს შორის). ეკოტონი შეიძლება გამოჩნდეს მიწაზე, როგორც ორი თანასაზოგადოების თანდათანობითი შერწყმა ფართო ტერიტორიაზე, ან შეიძლება გამოვლინდეს მკვეთრი სასაზღვრო ხაზის სახით.

ეტიმოლოგია
სიტყვა „ეკოტონი“ 1904 წელს შეიქმნა (და მისი ეტიმოლოგია მოცემულია) ფრედერიკ ე. კლემენტსის წიგნში „მცენარეული საფარის განვითარება და სტრუქტურა“ (ლინკოლნი, ნებრასკა: ბოტანიკური სემინარი). ის წარმოიშობა ეკოლოგიისა და ტონის კომბინაციის სახით, ბერძნული სიტყვიდან „ტონოს“ ანუ დაძაბულობა - სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, ადგილი, სადაც ეკოლოგიები დაძაბულობაშია.

მახასიათებლები
ეკოტონს რამდენიმე განმასხვავებელი ნიშანი აქვს. პირველი, ეკოტონს შეიძლება ჰქონდეს მკვეთრი მცენარეული გადასვლა, ორ თანასაზოგადოებას შორის მკაფიო ხაზით. მაგალითად, ბალახების ან მცენარეული საფარის ფერის ცვლილება შეიძლება მიუთითებდეს ეკოტონზე. მეორე, ფიზიონომიის (მცენარეული სახეობის ფიზიკური გარეგნობის) ცვლილება შეიძლება იყოს მთავარი ინდიკატორი. წყლის ობიექტებს, როგორიცაა ესტუარები, ასევე შეიძლება ჰქონდეთ გარდამავალი რეგიონი და საზღვარი ხასიათდება მაკროფიტების ან მცენარეული სახეობების სიმაღლეების სხვაობით, რომლებიც არსებობს ამ ადგილებში, რადგან ეს განასხვავებს ორი ტერიტორიის სინათლის ხელმისაწვდომობას.მეცნიერები იკვლევენ ფერის ვარიაციებს და მცენარის სიმაღლის ცვლილებებს. მესამე, სახეობის ცვლილებამ შეიძლება მიუთითოს ეკოტონზე. ეკოტონის ერთ ან მეორე მხარეს იქნება კონკრეტული ორგანიზმები.

სხვა ფაქტორებმა შეიძლება ილუსტრირება ან დაფარვა მოახდინონ ეკოტონის, მაგალითად, მიგრაცია და ახალი მცენარეების დამკვიდრება. ეს ცნობილია როგორც სივრცითი მასის ეფექტები, რომლებიც შესამჩნევია, რადგან ზოგიერთი ორგანიზმი ვერ შეძლებს თვითშენარჩუნებადი პოპულაციების ფორმირებას, თუ ისინი გადაკვეთენ ეკოტონს. თუ სხვადასხვა სახეობას შეუძლია გადარჩენა ორი ბიომის ორივე თანასაზოგადოებაში, მაშინ ეკოტონს სახეობრივი სიმდიდრის მქონედ მიიჩნევენ; ეკოლოგები ამას ზომავენ ორგანიზმების კვებითი ჯაჭვისა და წარმატების შესწავლისას. და ბოლოს, ეკოტონში შეყვანილი სახეობების სიმრავლე შეიძლება ავლენდეს ბიომის ტიპს ან სივრცის გაზიარებისას ორი თანასაზოგადოების ეფექტურობას. რადგან ეკოტონი არის ზონა, რომელშიც ორი თანასაზოგადოება ინტეგრირდება, სიცოცხლის მრავალ სხვადასხვა ფორმას უწევს ერთად ცხოვრება და სივრცისთვის კონკურენცია. ამიტომ, ეკოტონს შეუძლია მრავალფეროვანი ეკოსისტემის შექმნა.

ფორმირება
ფიზიკურ გარემოში ცვლილებებმა შეიძლება გამოიწვიოს მკვეთრი საზღვარი, როგორც ტყიან და გაჩეხილ მიწებს შორის ინტერფეისის მაგალითში. სხვაგან, უფრო თანდათანობით შერეული ინტერფეისის არეალი გვხვდება, სადაც თითოეული საზოგადოების სახეობები ერთად გვხვდება, ასევე უნიკალური ადგილობრივი სახეობები. მთის ქედები ხშირად ქმნიან ასეთ ეკოტონებს, მათ ფერდობებზე არსებული კლიმატური პირობების ფართო მრავალფეროვნების გამო. მათ ასევე შეუძლიათ წარმოადგინონ საზღვარი სახეობებს შორის მათი რელიეფის დამაბრკოლებელი ბუნების გამო. საფრანგეთში მდებარე მონ ვენტუ კარგი მაგალითია, რომელიც აღნიშნავს საზღვარს ჩრდილოეთ და სამხრეთ საფრანგეთის ფლორასა და ფაუნას შორის. ჭარბტენიანი ტერიტორიების უმეტესობა ეკოტონებია. ეკოტონების სივრცითი ვარიაცია ხშირად წარმოიქმნება დარღვევების გამო, რაც ქმნის ლაქებს, რომლებიც მცენარეულობის ლაქებს ჰყოფს. დარღვევების სხვადასხვა ინტენსივობამ შეიძლება გამოიწვიოს მეწყერი, მიწის გადაადგილება ან ნალექის გადაადგილება, რამაც შეიძლება შექმნას ეს მცენარეული ლაქები და ეკოტონები.

კონკურენტი მცენარეები ეკოტონის ერთ მხარეს ვრცელდება იმდენად, რამდენადაც მათი თვითშენარჩუნების უნარი საშუალებას იძლევა. ამის მიღმა მიმდებარე საზოგადოების კონკურენტები იკავებენ ადგილს. შედეგად, ეკოტონი წარმოადგენს დომინირების ცვლილებას. ეკოტონები განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია მოძრავი ცხოველებისთვის, რადგან მათ შეუძლიათ მოკლე მანძილზე ერთზე მეტი ჰაბიტატის გამოყენება. ეკოტონი მოიცავს არა მხოლოდ ორივე მხარეს არსებული თემებისთვის საერთო სახეობებს, არამედ შეიძლება მოიცავდეს მაღალ ადაპტირებად სახეობებსაც, რომლებიც მიდრეკილნი არიან ასეთი გარდამავალი ზონების კოლონიზაციისკენ.თემების შეერთების ადგილას მცენარეებისა და ცხოველების მრავალფეროვნების გაზრდის ფენომენს კიდის ეფექტი ეწოდება და არსებითად განპირობებულია ადგილობრივად შესაფერისი გარემო პირობების ან ეკოლოგიური ნიშების უფრო ფართო სპექტრით.

ეკოტონები და ეკოკლინები
კოტონი ხშირად ასოცირდება ეკოკლინთან: ორ სისტემას შორის „ფიზიკური გარდამავალი ზონა“. ეკოტონისა და ეკოკლინის ცნებები ზოგჯერ ერთმანეთშია არეული: ეკოკლინი შეიძლება ქიმიურად (მაგ.: ან მარილიანობის გრადიენტი) ან მიკროკლიმატურად (ჰიდროთერმული გრადიენტი) ეკოტონზე მიუთითებდეს ორ ეკოსისტემას შორის.

ამის საპირისპიროდ:

ეკოკლინი არის ფიზიკურ-ქიმიური გარემოს ვარიაცია, რომელიც დამოკიდებულია სიცოცხლის ერთ ან ორ ფიზიკურ-ქიმიურ ფაქტორზე და, შესაბამისად, გარკვეული სახეობების არარსებობაზე. ეკოკლინი შეიძლება იყოს თერმოკლინი, ქემოკლინი (ქიმიური გრადიენტი), ჰალოკლინი (მარილიანობის გრადიენტი) ან პიკნოკლინი (წყლის სიმკვრივის ვარიაციები, რომლებიც გამოწვეულია ტემპერატურით ან მარილიანობით).
ეკოკლინის გადასვლები ნაკლებად განსხვავებულია (ნაკლებად მკაფიო), უფრო სტაბილური პირობები აქვთ შიგნით, შესაბამისად, მცენარეთა სახეობების უფრო მაღალი სიმდიდრე.
ეკოტონი აღწერს სახეობების გავრცელების ვარიაციას და ხშირად მკაცრად არ არის დამოკიდებული ერთ ეკოსისტემას მეორისგან გამომყოფ ძირითად ფიზიკურ ფაქტორზე, რაც იწვევს ჰაბიტატის ცვალებადობას. ეკოტონი ხშირად შეუმჩნეველია და მისი გაზომვა უფრო რთულია.
ეკოტონი არის ტერიტორია, სადაც ორი თანასაზოგადოება ურთიერთქმედებს. ეკოტონების იდენტიფიცირება ადვილად შესაძლებელია ნიადაგის გრადიენტისა და ნიადაგის შემადგენლობის მკვეთრი ცვლილებით ორ თანასაზოგადოებას შორის.
ეკოტონებს შორის გადასვლები უფრო მკაფიო (გამორჩეულია), პირობები ნაკლებად სტაბილურია, შესაბამისად, მათ დაბალი სახეობრივი სიმდიდრე აქვთ.

მაგალითები
კრას ეკოტონი კრას ისთმუსიდან ჩრდილოეთით, 11° და 13° განედებს შორის, რომელიც აკავშირებს ტაილანდ-მალაის ნახევარკუნძულს მატერიკულ აზიასთან, წარმოადგენს რეგიონალური მასშტაბის ეკოტონის მაგალითს. ის აღნიშნავს გარდამავალ ზონას სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიის მატერიკული ბიოგეოგრაფიული რეგიონის ნოტიო ფოთლოვან ტყესა და სამხრეთით, სუნდალენდის რეგიონში ნოტიო სეზონურ დიპტეროკარპულ ტყეს შორის.ნაჩვენებია, რომ ეს არის ბიოგეოგრაფიული გარდამავალი წერტილი ინდოჩინეთისა და სუნდას ფაუნებს შორის.დაახლოებით 152 სახეობის ფრინველს აღმოაჩნდა ჩრდილოეთის ან სამხრეთის არეალის საზღვრები ამ განედებს შორის.პოპულაციური გენეტიკის კვლევებმა ასევე აჩვენა, რომ კრას ეკოტონი არის მთავარი ფიზიკური ბარიერი, რომელიც ზღუდავს გენების ნაკადს თაფლის ფუტკრებში და და უნესტრო ფუტკრებში და .
უოლესის ხაზი, რომელიც გადის ლომბოკის სრუტეში ინდონეზიის კუნძულებს ბალისა და ლომბოკს შორის, არის ფაუნის საზღვარი, რომელიც ჰყოფს ინდომალაის სამეფოს უოლესისგან. მას სახელი ალფრედ რასელ უოლესის პატივსაცემად ჰქვია, რომელმაც პირველად 1859 წელს დააკვირდა ორ ბიომს შორის მკვეთრ საზღვარს. ბიოლოგები თვლიან, რომ სწორედ ლომბოკის სრუტის სიღრმე აძლევდა ორივე მხარეს მცხოვრებ ცხოველებს ერთმანეთისგან იზოლირებულად ყოფნის საშუალებას. თუმცა, აღმოჩნდა, რომ ზოგიერთი ფრენის არმქონე ცხოველი, როგორიცაა გარკვეული სახეობის ჭაღარა, წარსულში რამდენიმე ტრანსგრესიულ მოვლენაში მონაწილეობდა, რომლის დროსაც უოლესის ხაზის აღმოსავლეთით მდებარე ხმელეთიდან სახეობები ბალიზე გადავიდნენ. როდესაც პლეისტოცენის გამყინვარების პერიოდში ზღვის დონე დაეცა, ბალის, ჯავისა და სუმატრას კუნძულები ერთმანეთთან და აზიის მატერიკთან იყო დაკავშირებული. მათ აზიური ფაუნა ჰქონდათ. ლომბოკის სრუტის ღრმა წყლებმა ლომბოკი და მცირე სუნდას არქიპელაგი აზიის მატერიკიდან იზოლირებულად შეინარჩუნა. ამის ნაცვლად, ეს კუნძულები ავსტრალიური ფაუნით დასახლდა.
მბამ ჯერემის ეროვნული პარკის ეკოტონი კამერუნში ზოგან 1000 კმ-მდე სიგანისაა და სახეობებში არსებული განსხვავებები სახეობათა წარმოქმნის წინამორბედად ითვლება.[17]
ეკოტონების ზოგადი მაგალითებია მარილიანი ჭაობები და სანაპირო ზონები.