iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
მსხლები (ჯავის მუნიციპალიტეტი)

მსხლები — სოფელი საქართველოში, ჯავის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს ჯავის ქედის სამხრეთ კალთაზე, მდინარე დიდი ლიახვის მარჯვენა ნაპირზე. ცხინვალი–ჯავის საავტომობილო გზაზე. თემის ცენტრი (სოფლები: ბარსი, ბახუტა, ბუზალა, დიდი გუფთა, ზემო კორსევი, თანდელთა, ითრაფისი, კოდიბინა, კულუხთა, მორგო, ნინია, ნოგყაუ, პატარა გუფთა, რაგი, რარო, საკირე, სიუკათა, ტონტობეთი, უგარდანთა, უჩვარსი, ფაწა, ქვემო კორსევი, შიხანთური, ხუმსართა, ჯრია). ზღვის დონიდან 1140 მეტრი, ჯავიდან 2 კილომეტრი.
ბალიქესირი

ბალიქესირი — ქალაქი ჩრდილო-დასავლეთ თურქეთში, მარმარილოს ზღვასთან ახლოს. მდებარეობს მარმარილოს ზღვის რეგიონში, ბალიქესირის პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრი. 2007 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა 315,436 კაცს შედგენდა. საშუალო ზღვის დონე 70 მეტრი. ბალიქესირის მერი არის საბრი უღური.

დაძმობილებული ქალაქები
სიირთი (თურქეთი) 2007 წლიდან
შვებიშ-ჰალი (გერმანია) 2006 წლიდან
ყაზანი (რუსეთი) 1996 წლიდან
ბარტოლომე მიტრე

ბარტოლომე მიტრე მარტინესი ( ; დ. 26 ივნისი, 1821, ბუენოს-აირესი — გ. 19 იანვარი, 1906, იქვე) — არგენტინის პოლიტიკური, სამხედრო და სახელმწიფო მოღვაწე, ისტორიკოსი, პუბლიცისტი, არგენტინაში ლიბერალურ–პოზიტივისტური მიმართულების მამამთავარი. არგენტინის პრეზიდენტი 1862–1868 წლებში. მონაწილეობდა ქვეყნის ეროვნული გაერთიანებისათვის ბრძოლაში, ხელს უწყობდა არგენტინაში დიდი ბრიტანეთის პოზიციების განმტკიცებას. 1865 წელს წამოიწყო პარაგვაის წინააღმდეგ დამპყრობლური ომი.

ბარტოლომე მიტრე იყო არგენტინის პირველი პრეზიდენტი, რომელიც არგენტინაში დაიბადა.
ჩანაქკალეს პროვინცია

ჩანაქკალეს პროვინცია – პროვინცია (ილი) ჩრდილო-დასავლეთ თურქეთში, მარმარილოს ზღვის რეგიონში. მოიცავს 12 რაიონს.

გეოგრაფია
ჩანაქკალეს პროვინცია, ისევე როგორც სტამბოლის პროვინცია, ორ კონტინენტზეა განფენილი – აზიაში და ევროპაში. ადმინისტრაციული ცენტრი – ქალაქი ჩანაქკალე მდებარეობს პროვინციის აზიურ ნაწილში, დარდანელის სრუტის ნაპირზე. პროვინციის აზიური ნაწილი მდებარეობს გალიოპოლის ნახევარკუნძულზე. პროვინციას ესაზღვრება მარმარილოს და ეგეოსის ზღვები, ხოლო მის ევროპულ ნაწილს ედირნეს და თექირდაღის პროვინციები.

მოსახლეობა
მოსახლეობა 476 ათ. ადამიანი (2007), უდიდესი ქალაქებია: ჩანაქკალე (76 ათ. ადამიანი, 2000).
ოქტოიხოსი

ოქტოიხოსი (ბერძნ. — რვა ხმა), 8 ხმაზე გაწყობილი (ყოველ კვირას — თითო ხმა) კვირა დღის საგალობელთა ბერძნული კრებული (სადა დღის საგალობელთა კრებულია პარაკლიტონი). ცნობილია საუკუნიდან, მისი ჩამოყალიბება უკავშირდება იოანე დამასკელის სახელს. ოქტოიხოსის საგალობლები ქართულად საუკუნეში უნდა იყოს თარგმნილი მიქაელ მოდრეკილის „იადგარში“ (978-988).
ოქტომბერი (მრავალმნიშვნელოვანი)

ოქტომბერი შეიძლება აღნიშნავდეს:
ოქტომბერი — გრიგორიანული კალენდრის მეათე თვე;
ოქტომბერი — სოფელი გუდაუთის მუნიციპალიტეტში (1948-მდე ოქტიაბსკოე-სოვეტსკოე)
ოქტომბერი — სოფელი გულრიფშის მუნიციპალიტეტში (1943-მდე ოლგინსკოე)
ოქტომბერი — სოფელი ზუგდიდის მუნიციპალიტეტში (ყოფ. ცაიშის კახათი)
ოქტომბერი — სოფელი თერჯოლის მუნიციპალიტეტში (ყოფ. მაცხოვარი)
ოქტომბერი — სოფელი ქედის მუნიციპალიტეტში (1940-მდე ალიქოღლები)
ოქუმი

ოქუმი — მდინარე დასავლეთ საქართველოში, აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის გალის მუნიციპალიტეტში. სათავე აქვს კოდორის ქედის სამხრეთ კალთაზე, ზღვის დონიდან 1650 მ-ზე. ერთვის შავ ზღვას. სიგრძე 56 კმ, აუზის ფართობი 559 კმ². საზრდოობს წვიმის, თოვლისა და მიწისქვეშა წყლით. წყალდიდობა იცის გაზაფხულზე, წყალმცირობა ოქტომბერსა და იანვარში. ახასიათებს წყალმოვარდნა. საშუალო წლიური ხარჯი შესართავთან 26,5 მ³/წმ. უმთავრესი შენაკადებია: დიდი ერისწყალი (მარცხენა), ოხოჯა, წარჩე (მარჯვენა).
ოყნა

ოყნა — უკანა ტანიდან სწორ ნაწლავში წყლის, რაიმე ხსნარის, სამკურნალო სითხის ან დიაგნოსტიკური საშუალებების შეყვანა. განარჩევენ გამწმენდ, გამხსნელ, წამლეულისა და დიაგნოსტიკურ ოყნას.

გამწმენდი ოყნის დროს შეჰყავთ 25-30 ° ტემპერატურის 1—1,5 ლ წყალი (ან საპნიანი ხსნარი) პერისტალტიკის გასაძლიერებლად მაგარი განავლის დასარბილებლად; გამწმენდი ოყნის ნაირსახეობაა სიფონის ოყნა, რომლის დროსაც წყალი (0,5—1 ლ) შეჰყავთ მრავალჯერ და რიტმულად, სიფონის პრინციპით; იყენებენ ნაწლავთა პარეზის დროს დროს.

გამხსნელი ოყნის დროს შეჰყავთ 50—200 მლ მცენარეული ზეთი ან 50—100 მლ სუფრის მარილის, მაგნიუმსულფატის ან ნატრიუმსულფატის ჰიპერტონიული ხსნარი; იყენებენ ნაწლავების დაცლისას ჭინთვების თავიდან ასაცილებლად.

წამლეული ოყნით შეჰყავთ საწამლე ნივთიერებანი, რომლებიც შეიწოვება ნაწლავის კედლებიდან ან უშუალოდ მოქმედებს ნაწლავის ლორწოვანზე. ორგანიზმში სითხის დიდი რაოდენობით შეყვანის აუცილებლობის დროს იყენებენ წვეთოვან ოყნას (წვეთობით სითხე უკეთ შეიწოვება);

დიაგნოსტიკურ ოყნას მიმართავენ კონტრასტული ნივთიერებების შესაყვანად რენტგენოლოგიური გამოკვლევის დროს. ზოგჯერ ოყნით შეჰყავთ გლუკოზა ან ფიზიოლოგიური ხსნარი, რაც ხელოვნური კვების ერთ-ერთი სახეა.
ბერნარდო ო’ჰიგინსი

ბერნარდო ო’ჰიგინს რიკელმე (დ. 20 აგვისტო, 1776, ჩილიანი, ჩილე — გ. 24 ოქტომბერი, 1842, ლიმა, პერუ) — ჩილეს სახელმწიფო და პოლიტიკური მოღვაწე. ამერიკის ესპანურ კოლონიებში დამოუკიდებლობისათვის ომის (1810–1826 წწ.) ერთ–ერთი ხელმძღვანელი. ჩილეს გენერალ კაპიტნისა (1788–1796) და პერუს ვიცე–მეფის (1796–1801) ა. ო’ჰიგინსის შვილი. განათლება მიიღო პერუში, ესპანეთში, დიდ ბრიტანეთში. ჩილეში დაბრუნდა 1802 წელს და ჩაერთო ქვეყნის განმათავისუფლებელ ბრძოლაში. იყო ქალაქ ჩილიანის გუბერნატორი, ეროვნული კონგრესის დეპუტატი (1811). შედიოდა სამთავრობო ხუნტაში (1811–1814). 1813–1814 წწ. ჩილეს მთავრობის მეთაური. 1818 წელს ხელი მოაწერა ჩილეს დამოუკიდებლობის დეკლარაციას და გაატარა სახელმწიფო რეფორმები. რეაქციული კონსერვატიული წრეების ზეწოლის შედეგად იძულებული იყო გადამდგარიყო (1823 წ.). ემიგრაციაში იყო პერუში, სადაც სიღარიბეში გარდაიცვალა.
დანიელ არაპ მოი

დანიელ არაპ მოი (დ. 2 სექტემბერი, 1924 — გ. 4 თებერვალი, 2020) — კენიის სახელმწიფო და პოლიტიკური მოღვაწე. განათლება მიიღო მასწავლებელთა ადგილობრივ კოლეჯში. 1957 წელს ჩაება პოლიტიკურ მოღვაწეობაში, აირჩიეს საკანონმდებლო საბჭოში. 1960 წელს კენიის აფრიკელთა დემოკრატიული კავშირის პარტიის ერთ-ერთი დამაარსებელი და თავმჯდომარე. 1961–1962 . განათლების მინისტრი, 1962–1964. ადგილობრივი თვითმმართველობის მინისტრი. 1964 წელს კენიის აფრიკელთა დემოკრატიული კავშირის პარტიის დაშლის შემდეგ, შეუერთდა კენიის აფრიკელთა ეროვნულ კავშირს. 1967 წლის იანვრიდან – 1978 წლის ოქტომბრამდე კენიის რესპუბლიკის ვიცე–პრეზიდენტი. 1978 წლის ოქტომბრიდან 2002 წლის დეკემბრამდე პრეზიდენტი. 1978 წლიდან აირჩიეს მმართველი პარტიის კანუს თავმჯდომარედ.

გარდაიცვალა 2020 წლის 4 თებერვალს ნაირობის ჰოსპიტალში, 95 წლის ასაკში.
საჭადრაკო ოლიმპიადა 1937

მეშვიდე საჭადრაკო ოლიმპიადა ჩატარდა 1937 წლის 31 ივლისიდან 14 აგვისტომდე შვედეთის დედაქალაქ სტოკჰოლმში. მოჭადრაკეებს მასპინძლობდა „გრანდ ოტელ როიალი“. ტურნირში 19 ქვეყნის ნაკრები მონაწილეობდა.

ტურნირის მსვლელობა
ოლიმპიადაზე უძლიერესი შემადგენლობით ჩამოვიდა აშშ-ის ნაკრები (სამუელ რეშევსკი, როიბნ ფაინი, ისააკ კეჟდენი, ფრენკ ჯეიმზ მარშალი და ისრაელ ჰოროვიცი). მათ მთავარ კონკურენტებად მიიჩნეოდნენ პოლონეთისა და უნგრეთის გუნდები. ტურნირს ასევე ამშვენებდნენ მსოფლიო ჩემპიონი მაქს ეივე (ნიდერლანდები) და ამომავალი ვარსკვლავი პაულ კერესი (ესტონეთი).

ამერიკელებმა ტურნირი ზედიზედ ოთხი გამარჯვებით დაიწყეს, თუმცა მე-6 ტურის შემდეგ ლიდერობას პოლონეთი ინარჩუნებდა. გადამწყვეტი აღმოჩნდა მე-11 ტურის მატჩი ლიდერებს შორის, სადაც აშშ-მა პოლონეთი დიდი ანგარიშით, 3½:½ დაამარცხა. ამ გამარჯვების შემდეგ ამერიკელებმა ლიდერობა მყარად ჩაიგდეს ხელთ და მე-16 ტურისთვის ჩემპიონობა პრაქტიკულად გაინაღდეს.

პოლონეთის ნაკრები ამერიკელებთან მარცხის შემდეგ მძიმე ფსიქოლოგიურ მდგომარეობაში აღმოჩნდა და საბოლოოდ ვერცხლის მედალი უნგრელებს დაუთმო. აღსანიშნავია ვეტერან ფრენკ მარშალის გამოსვლა — ეს მისი მეხუთე და უკანასკნელი ოლიმპიადა იყო, რომელიც მან დაუმარცხებლად განვლო და მეოთხე ოქროს მედალი მოიპოვა.

ტექნიკური შედეგები
ტურნირი ჩატარდა წრიული სისტემით.

გუნდური შედეგები
ჩემპიონის და პრიზიორების შემადგენლობა
საუკეთესო შედეგები დაფების მიხედვით
ბუტე (არგონავტი)

ბუტე — ათენელი, არგონავტი, ტელეონტის ძე. როდესაც უკუქცეული არგონავტები სირინოზების კუნძულს მიუახლოვდნენ, სიმღერით მოხიბლულმა ბუტემ ზღვაში გადახტომა მოასწრო, მაგრამ აფროდიტემ ის დახრჩობას გადაარჩინა, იტალიაში ჩაიყვანა და ლილიბეის კონცხზე დასვა, მისი სილამაზით მოიხიბლა და შეიყვარა კიდეც. ამ სიყვარულის ნაყოფი იყო გმირი ერიქსი. როგორც აფროდიტეს შვილს, პოეტები მას ენეასის ძმას ეძახდნენ, თუმცა ენეასი ქალღმერთს ანქიზესგან ჰყავდა. ზოგი მხოლოდ სიცილიის მეფედ თვლის. უფრო სარწმუნოა, რომ სიცილიელი ბუტე – იგივე ათენელი არგონავტია, იქაური ბერძნების მიერ თავისებურად წარმოდგენილი.
ოშკის ბიბლია

ოშკის ბიბლია, ათონის ბიბლია — ქართული ხელნაწერი, რომელიც ძველი აღთქმის წიგნებს შეიცავს. გადაწერილია 978 წელს სამხრეთ საქართველოში, ოშკის ლავრაში, იოანე თორნიკ-ყოფილის დაკვეთით ათონის ქართველთა მონასტრისათვის. ნაწერია ეტრატზე, ნუსხური ხელით, დეკორისა და ილუსტრაციების გარეშე.

ხელნაწერი თავდაპირველად სამ ტომად ყოფილა აკინძული. მასში შედიოდა წიგნები: დაბადებისაჲ, გამოსვლათაჲ, ლევიტელთაჲ, რიცხუთაჲ, მეორე სჯულისაჲ, ისუ ნავესი, რუთისი, იობისი ( ტ.); მფეთაჲ ( — წგნ.), იგავნი სოლომონისნი, ეკლესიასტე, ქებათა-ქებაჲ, სიბრძნე სოლომონისი, ისუ ზირაქისი და 12 მცირე წინასწარმეტყველთა წიგნები ( ტ.), დიდ წინასწარმეტყველთა წიგნები (ესაიასი, იერემიასი, ივდითისი და ტობისი ( ტ.). ხელნაწერში არ ყოფილა შეტანილი ფსალმუნი, ნეშტთა და მაკაბელთა წიგნები. ხელნაწერის სამივე ტომი შეიცავდა 1300-მდე ფურცელს. ამჟამად აკლია თითქმის 300 ფურცელი (აკლია უმთავრესად ტომის ფურცლები; , , წიგნები მთლიანად დაკარგულია). საუკუნის შემდეგ ხელნაწერი ხელახლა აუკინძავთ, შეუერთებიათ ტომის დარჩენილი ნაწილი და ტომი. ოშკის ბიბლია მუდმივად ათონზე იყო დაცული. საუკუნის შუა წლებში იგი ცოტა ხნით საქართველოში ჩამოიტანეს და მისგან რამდენიმე პირი გადაწერეს (ეს პირები გამოიყენეს ძველი აღთქმის ტექსტის გამოსაცემად 1884 წელს). ამჟამად არსებობს მთლიანი ხელნაწერის ფოტოპირი, რომელიც 1913 წელს გაკეთდა რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიისათვის. ტექსტის ნაწილი გამოცემულია ცალკე (აკაკი შანიძე) ან სხვა, უფრო გვიანდელ ხელნაწერებათან ერთად (რობერტ ბლეიკი, ც. ქურციკიძე, თ. ცქიტიშვილი).

ჩვენამდე მოღწეულია ბიბლიის მთლიან ხელნაწერთაგან ოშკის ბიბლია უძველესია, მაგრამ ბიბლიის ტექსტები (როგორც ძველი, ისე ახალი აღთქმისა) უფრო ადრეც არსებობდა ქართულ ენაზე; ამას მოწმობს ხანმეტი ფრაგმენტები, რომლებიც — საუკუნეებს განეკუთვნება. ხანმეტი ტექსტები ზოგჯერ სულ სხვა რედაქციის ტექსტს გამოავლენენ, ვიდრე ოშკის ბიბლია; ამ უკანასკნელში შემავალი წიგნების მეტი წილი აგრეთვე შეიცავს ძველ თარგმნებს, რომლებიც უკვე შესწორებულია და რედაქტირებული. ოშკის ბიბლიას განსაკუთრებული მნიშვნელობა აქვს ქართულ მწერლობისა და ენის ისტორიის შესასწავლად.

ოშკის ბიბლია დღესაც ათონის მთის წიგნსაცავის ქართულ კოლექციაში ინახება.
2С19 Мста-С

219 (რუსულად ) — 152 მმ-იანი თვითმავალი საარტილერიო დანადგარი, რომელიც შეიქმნა საბჭოთა კავშირში (რუსეთი). შეიარაღებაში მიიღეს 1989 წელს. შასად გამოყენებულია -80, ხოლო ძრავად კი -72 750 ცხძლ. -12 ტიპის ძრავი არსებობს მისი ნატოს კალიბრის მქონე მოდიფიკაცია 230 , რომელსაც 155 მმ ქვემეხი აქვს, რომელიც განკუთვნილია ექსპორტისთვის რუსეთის მიერ.

შექმნის ისტორია
219 „-“ შეიქმნა მოძველებული ჰაუბიცის 23 „“-ის ჩასანაცვლებლად. 1980-იანი წლების დასაწყისში -მ დაავალა ურალის ქარხანას შეემუშავებინა ახალი 152.4 მმ-იანი თვითმავალი ჰაუბიცა იმ დროისთვის არმიაში შემავალი -72-ის და -80-ის შასიზე და აგრეგატებზე. მთავარი კონსტრუქტორი გახდა იური ვასილის ძე ტომაშოვი.

თვისებები
დანადგარი გამიზნულია გაანდაგუროს საარტილერიო და ნაღმსატყორცნი ბატარეები, ტანკები და სხვა ჯავშანტექნიკა, ტანკსაწინააღმდეგო საშუალებები, ქვეითები, ჰაერსაწინააღმდეგო და რაკეტსაწინააღმდეგო სისტემები, სამართავი ცენტრები, საფორტიფიკაციო ნაგებობები და ასევე დარტყმა მიაყენოს მოწინააღმდეგეს ღრმა ზურგში. მას შეუძლია გახსნას ცეცხლი ღია და დახურული პოზიციებიდან.

ოპერატორები
ბელარუსი - 13
ინდოეთი
უკრაინა - 40 219
ეთიოპია - 10 219
საქართველო - 1 219
მვაი კიბაკი

მვაი კიბაკი (; დ. 15 ნოემბერი, 1931, გატუიაინი, კენია — გ. 21 აპრილი, 2022) — კენიის პოლიტიკური მოღვაწე, კენიის პრეზიდენტი 2002 წლის 30 დეკემბრიდან 2013 წლის 9 აპრილამდე.

1978–1988 – კენიის ვიცე–პრეზიდენტი.
1978–1981 – ფინანსთა მინისტრი.
1982–1988 – შინაგან საქმეთა მინისტრი.
1988–1991 – ჯანდაცვის მინისტრი.

2007 წლის დეკემბრის საპრეზიდენტო არჩევნების შემდეგ ქვეყანაში პოლიტიკური კრიზისი დაიწყო, რომლის დარეგულირებაშიც დიდი როლი ითამაშეს აფრიკის კავშირის ხელმძღვანელმა ტანზანიის პრეზიდენტმა ჯაკაია კიკვეტემ და გაეროს ყოფილმა გენერალურმა მდივანმა კოფი ანანმა, შეიქმნა კოალიციური მთავრობა ოპოზიციონერ რაილა ოდინგას ხელმძღვანელობით.

მვაი კიბაკი გარდაიცვალა 2022 წლის 21 აპრილს 90 წლის ასაკში.
ორდუს პროვინცია

ორდუს პროვინცია — პროვინცია (ილი) ჩრდილო-აღმოსავლეთ თურქეთში, შავი ზღვის რეგიონში. ადმინისტრაციული ცენტრი – ქალაქი ორდუ. მოიცავს 19 რაიონს.

გეოგრაფია
პროვინციას ჩრდილოეთით ესაზღვრება შავი ზღვა აღმოსავლეთით გირესუნის პროვინცია, სამხრეთით – თოქათისა და სივასის, ხოლო დასავლეთით სამსუნის პროვინციები.

მოსახლეობა
მოსახლეობა 890 ათ. ადამიანი (2007), უდიდესი ქალაქებია: ორდუ (112 ათ. ადამიანი, 2000), უნიე. პროვინციაში ცხოვრობენ ქართველი მუსლიმანების ეროვნული უმცირესობა (ჩვენებურები).
კვარტბლოკი

კვარტბლოკი (, ოთხიანი + ბლოკი) — ფილატელისტურ საკოლექციო ერთეული, რომელიც წარმოადგენს ოთხი ერთნაირიმარკის ორ რიგად და ორ მწკირვად (2×2) განლაგებული გადაბმას. კვარტბლოკი შეიძლება განვიხილოთ, როგორც ბლოკი ველების გარეშე ან როგორც ფურცლის ნაწილი. კვარტბლოკი შეიძლება დეფისით იყოს დაწერილი — კვარტ-ბლოკი. კვარტბლოკისა და მისი ანალოგებისათვის დამახასიათებელია კიდეებზე სტამბიდან შეძენილი ნიშნები (საბეჭდი ფირფიტის ნომრების ან სეიების აღმნიშვნელი ციფრები, ასოები და ა.შ.). ასეთ გადაბმებს ინგლისურ ენაზე ანუ სტამბის ბლოკი ეწოდებათ.

აღწერა
მარკების განლაგების მიხედვით კვარტბლოკი შეიძლება იყოს:
კუთხის, ბლოკი ამოღებულია ფურცლის კუთხიდან და ორი მხრიდან აქვს ფურცლის კიდეები შერჩენილი (იხ. სურათი). აქედან გამომდინარე, ერთი ფურცლიდან შესაძლებელია გამოვიდეს 4 კვარტბლოკი.
კიდიანი, ბლოკის მხოლოდ ერთ მხარეზე ფურცლის კიდე შერჩენილი.
უკიდო, ბლოკს არც ერთ მხარეზე არ აქვს ფურცლის კიდე.

ანალოგები
კვარტბლოკის ანალოგებია:
სამმარკა ბლოკი — 3 მარკიანო ბლოკი (ერთ რიგად განლაგებული მარკებით);
ექვსმარკა ბლოკი — 6 მარკიანი ფურცელი (2×3 მარკების განლაგებით);
რვამარკა ბლოკი — 8 მარკიანი ფურცელი (4×4 მარკების განლაგებით);
ცხრამარკა ბლოკი — 9 მარკიანი ფურცელი (3×3 მარკების განლაგებით);
ათმარკა ბლოკი — 10 მარკიანი ფურცელი (2×5 მარკების განლაგებით) და ა.შ.

კოლექცია
კვარტბლოკი გავრცელებული ფილატელისტური ფორმაა. ფილატელისტები მას განიხილავენ, როგორც ცალკე ფილატელისტურ ერთეულს.
ერთი ფურცლისაგან მიღებული კვარტბლოკები შეიძლება განსხვავებულად საინტერესო იყოს კოლექციონერისათვის, მაგალითად, ფურცლის კიდეზე შეიძლება განთავსებული იყოს ფილიგრანი, საფოსტო, ტექნიკური ან ტიპოგრაფიული წარწერა ან რაიმე აღნიშვნა

ფილატელისტების ინტერესი კვარტბლოკისადმი განპირობებულია შემდეგით:
კვარტბლოკი ყველაზე მცირე ზომის ფურცელია
კარგად ჩანს დაკბილვის ან პერფორაციის თავისებურება
მარკის ნამდვილობის დადასტურების პრაქტიკულად 100%-იანი გარანტია არსებობს
გაყალბების დროს დაკბილვის და პერფორაციის სიზუსტე დაცული არ არის)
ექსპერტიზისათვის მნიშვნელოვან მახასიათებლებს შეიცავს, რაც მნიშვნელოვანია იშვიათი და ძირფასი მარკების შესწავლისას.

მხატვრული ლიტერატურა
„ვარდისფერი მერკურის“ იშვიათი კვარტბლოკის შესახებ ნაამბობია ჩეხოსლოვაკიელი მწერლის ფ. ლანგერის (1888—1965) ამავე სახელწოდების წიგნში..
გირესუნის პროვინცია

გირესუნის პროვინცია — პროვინცია (ილი) ჩრდილო-აღმოსავლეთ თურქეთში, შავი ზღვის რეგიონში. ადმინისტრაციული ცენტრი – ქალაქი გირესუნი. მოიცავს 16 რაიონს.

გეოგრაფია
პროვინციას ჩრდილოეთით ესაზღვრება შავი ზღვა, აღმოსავლეთით გუმუშჰანე და ტრაპიზონი, სამხრეთით – ერზინჯანისა, ხოლო დასავლეთით ორდუს და სივასის პროვინციები.

მოსახლეობა
მოსახლეობა 523 ათ. ადამიანი (2007), უდიდესი ქალაქებია: გირესუნი (83 ათ. ადამიანი, 2000), ბულანჯაქი.
ტრაპიზონის პროვინცია

ტრაპიზონის პროვინცია – პროვინცია (ილი) ჩრდილო-აღმოსავლეთ თურქეთში, შავი ზღვის რეგიონში. ადმინისტრაციული ცენტრი – ქალაქი ტრაბზონი. მოიცავს 18 რაიონს.

გეოგრაფია
ტრაპიზონის პროვინცია მოქცეულია ჩრდილოეთით შავ ზღვასა (114 კილომეტრიანი სანაპირო) და სამხრეთით ჭანეთის ქედს შორის. პროვინციას აღმოსავლეთით ესაზღვრება რიზე, სამხრეთით – გუმუშჰანესა და ბაიბურთის პროვინციები, ხოლო დასავლეთით გირესუნის პროვინცია. პროვინციის ფართობია 4685 კმ² მისი 22.4 % დაბლობია, ხოლო 77.6 % გორაკ-ბორცვიანი. პროვინციაში მიედინება მდინარეები დერიმენდერე, იანბოლუ, შურმენე, ფოლი, იიდერე, კოჰა, ბალთაჯი, სოლაკლი, კარადერე. პროვინციაში არის ტბები: უზუნგოლი, ჩაკირგოლი, სერა გოლუ.

მოსახლეობა
მოსახლეობა 763 714 ადამიანი (2010): ცხოვრობენ თურქები, ლაზები, პონტოელი ბერძნები. უდიდესი ქალაქებია: ტრაბზონი (215 ათ. ადამიანი, 2000), ქემალიე.

პროვინციის მოსახლეობა, გარდა ურბანულისა, ძლიერ ტრადიციულია, რაც გულისხმობს გენდერული როლების ტრადიციულ განაწილებას, სოციალურ კონსერვატიზმს, სტუმარმასპინძლობის ძლიერ ტრადიციას, შრომისმოყვარეობას, ძლიერ ოჯახურ და ნათესაურ კავშირებს. შავი ზღვის რეგიონის მოსახლეობა ასევე ცნობილია მახვილგონიერებითა და იუმორის გრძნობით.

ღირსშესანიშნაობები
ტრაპიზონის პროვინციის მთავარი ღირსშესანიშნაობები არის სუმელას მონასტერი და უზუნგელის ტბა. სუმელას მონასტერი მდებარეობს ქალაქ ტრაპიზონიდან სამხრეთით, 50 კილომეტრზე. ის აგებულია სალ კლდეზე ხედით მწვანე ტყისკენ.
რიზეს პროვინცია

რიზეს პროვინცია — პროვინცია (ილი) ჩრდილო-აღმოსავლეთ თურქეთში, შავი ზღვის რეგიონში. ადმინისტრაციული ცენტრი – ქალაქი რიზე. მოიცავს 12 რაიონს.

გეოგრაფია
რიზეს პროვინცია მოქცეულია შავ ზღვასა (ჩრდილოეთით) და ჭანეთის ქედს (სამხრეთით) შორის. პროვინციას აღმოსავლეთით ესაზღვრება ართვინის პროვინცია, სამხრეთით – ბაიბურთისა და ერზურუმის, ხოლო დასავლეთით ტრაპიზონის პროვინციები.

მოსახლეობა
მოსახლეობა 361 ათ. ადამიანი (2007): თურქები, ლაზები, ხემშინები. უდიდესი ქალაქებია: რიზე (78 ათ. ადამიანი, 2000), ჩაიბაში.
ბაიბურთის პროვინცია

ბაიბურთის პროვინცია — პროვინცია (ილი) ჩრდილო-აღმოსავლეთ თურქეთში, შავი ზღვის რეგიონში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ბაიბურთი. მოიცავს 3 რაიონს.

გეოგრაფია
ბაიბურთის პროვინცია მდებარეობს მდინარე ჭოროხის აუზში, ჭანეთის ქედის სამხრეთით. მას ესაზღვრება ერზურუმის, ერზინჯანის, გუმუშჰანეს, ტრაპიზონის და რიზეს პროვინციები.

მოსახლეობა
მოსახლეობა 85 ათ. ადამიანი (2007). უდიდესი ქალაქია: ბაიბურთი (32 ათ. ადამიანი, 2000).
ჯელალ ბაიარი

მაჰმუდ ჯელალ ბაიარი (დ. 16 მაისი, 1883 — გ. 22 აგვისტო, 1986) — თურქი პოლიტიკური და სახელმწიფო მოღვაწე. თურქეთის მე–3 პრეზიდენტი.

ბიოგრაფია
დაიბადა 1883 წელს სოფელ უმურბეიში (ბურსას პროვინცია), რელიგიური მოღვაწისა და მასწავლებლის ოჯახში, სკოლის დამთავრების შემდეგ ბაიარმა მუშაობა დაიწყო ქალაქ გემლიკის სასამართლოში კლერკად.

პოლიტიკური კარიერა
1908 — შეუერთდა ახალგაზრდა თურქების პოლიტიკურ ორგანიზაციას "პროგრესისა და ერთობის კომიტეტს" .
1919— აირჩიეს ოსმალეთის პარლამენტის დეპუტატად სარუხანიდან (ახლანდელი მანისა).
1920 — ბაიარი გადავიდა ანკარაში და შეუერთდა მუსტაფა ქემალ ათა თურქს და თურქეთის განმათავისუფლებელ მოძრაობას.
1921 — გახდა ეკონომიკის მინისტრი.
1922 — თურქეთის დელეგაციის წევრი ლოზანის კონფერენციაზე.
1923 — დეპუტატი იზმირიდან
1924 — დააარსა საქმიანი ბანკი და იყო მისი გენერალური დირექტორი 1932 წლამდე.
1937–1939 — თურქეთის პრემიერ–მინისტრი.
1945 — დატოვა თურქეთის სახალხო რესპუბლიკური პარტია.
1946 — ადნან მენდერესთან ერთად დააარსა თურქეთის დემოკრატიული პარტია , რომელმაც 1950 წლის არჩევნებში მიიღო 408 ადგილი 487–დან.
1950–1960 — თურქეთის პრეზიდენტი (მთელი ეს პერიოდი პრემიერ–მინისტრი იყო ადნან მენდერესი).
1960 — დაამხეს სამხედრო გადატრიალების შედეგად და დააპატიმრეს.
1966 — მოხდა მისი რეაბილიტაცია.
1986 — გარდაიცვალა 103 წლის ასაკში.
პერსეფონე

პერსეფონე , ზედწოდება — კორე ან კორა — ზევსისა და დემეტრას ასული, დედა-ბუნებისა და მიწის წიაღის დიდი ქალღმერთი, ჰადესის ცოლი, აჩრდილთა და ურჩხულთა მრისხანე დედოფალი, ჰადესთან ერთად ზის ბნელეთის ტახტზე, ისმენს სულთა საჩივრებს და აღასრულებს ქმრის განაჩენს. ასეა ჰომეროსთან. ამ თვალსაზრისით, უფრო აქტიურია, ვიდრე ზღვათა მეუფის პოსეიდონის ცოლი ამფიტრიტე. ოდისევსის, ორფევსის, ჰერაკლეს, პეირითოოსის ქვესკნელში მოგზაურობის დროს ქმარზე დიდ როლს ასრულებს. ბევრი ორეული ჰყავს, გაიგივებულია ქალწულ კორესთან, მოგვიანებით კიდევ — გეასთან, რეასთან, ჰეკატესთან, ისიდასთან, რომაელთა პროზერპინასთან და ლიბერასთან, — მაგრამ თავისი მტკიცე, ნათელი, ცოცხალი სახე შეინარჩუნა; დავიწყებულია ძველი ვერსია, რომლის მიხედვითაც ქვესკნელის მდინარის ღმერთის შტამომავალია და გულქვა მბრძანებელი.

პროზასა და ხელოვნებაში პერსეფონე ნაყოფიერების ლამაზი ქალღმერთია, დედამისთან ერთად, შუქისა და სიკეთის მაუწყებელი, შემდგომი დამატებაა რომაელ პოეტთა ცნობა, მოკვდავებს კულულს აჭრის და სიკვდილის ღმერთს გადასცემსო (ვერგილიუსი). მართალია, ჰომეროსთანაც ქუფრი პლუტონის ცოლია, მაგრამ კავშირს არ წყვეტს მწვანე ბუნების ქალღმერთ დედასთან, უფრო ნაზი და ალერსიანი სახე აქვს, ვიდრე შავეთის დედოფალს შეეფერება. ასე იყო დედამიწაზეც.

მის სახელს ატარებს იუპიტერის ერთ-ერთი თანამგზავრი კორე.
Led Zeppelin III

— ინგლისური მძიმე როკ-ჯგუფ ლედ ზეპელინის მესამე სტუდიური ალბომი. იგი ჩაწერილია 1970 წლის იანვარში-ივლისში. მუსიკალურად, ამ ნაშრომში უფრო გამოკვეთილია ფოლკური და აკუსტიკური ჟღერადობა. ამან ძალიან გააკვირვა მრავალი მსმენელი თუ კრიტიკოსი და რეაქციაც არაერთგვაროვანი იყო. დღესდღეობით ეს დისკი ითვლება ჯგუფში სტილისტური ცვლილებების ათვლის წერტილად.

გარეკანი
 თავისი დროისათვის იყო ნოვატორული შეფუთვა, რომელიც შექმნა დიზაინერმა ზაკრონმა.

გარეკანის გარე და შიდა მხარეზე წარმოდგენილი იყო სხვადასხვა ნივთისა თუ მოძრავი ობიექტის სიურეალისტური კოლაჟები. ყველა ობიექტი ერთმანეთს უკავშირდებოდა ფრენის თემით. გარეკანის შიდა მხარეს მიმაგრებული იყო დისკოს ფორმის კიდევ ერთი მუყაო, რომელზეც ასევე იყო გამოსახული მსგავსი თემატიკის მქონე ნივთები. მათი ხილვა შესაძლებელი იყო ამ, შიდა ფენის შემობრუნებით (შიდა მხრიდან მას სპეციალური სამაგრი ჰქონდა), წინა გარეკანზე ამოჭრილი ნახვრეტებიდან. ასეთი ჩანაფიქრის გადატანა კომპაქტ-დისკის გამოცემაში შეუძლებელი აჩმოჩნდა, თუმცა იაპონურ გამოცემებში სპეციალურად იქნა გამეორებული კონვერტის ზუსტი დიზაინი.

სიმღერების სია
დელუქს გამოცემის დამატებები
ჩარტები
ალბომი
ორიგინალური გამოცემა

2014 წლის გამოცემა

სინგლები
სერტიფიცირებები
დიანა (მითოლოგია)

დიანა — რომაელთა არტემიდე. პირველად ძველი იტალიური ღვთაება იყო და განთქმული ორსახოვანი იანუსის სახელიც „დიანუსიდან“ წარმოდგება, რაც ნიშნავს: ბუნების, სინათლის, მთათა და ტყეთა, წყაროთა, ნადირობის, საერთოდ, მცენარეთა და ცხოველთა სიცოცხლის, კერძოდ, მშობიარობის ქალღმერთია, როგორც ლუცინა (არა მთვარისა, როგორც ვარაუდობენ), ღარიბი პლებეების მფარველი უპირატესად. ამრიგად, ამ რომაულ ქალღმერთში უკვე იყო არტემიდეს მრავალი ფუქნცია, რამაც დროთა მანძილზე ხელი შეუწყო მის გაიგივებას არტემიდესთან და ჰეკატესთან, უფრო ქალები სცემდნენ თაყვანს „ღამით მანათობელ“ დიანას. ასე ეძახდნენ იმისათვის, რომ მის ტაძარს პალატინზე ღამ-ღამობით ანათებდნენ. ამ ტაძრის ახალი ქურუმი ორთაბრძოლაში კლავდა ძველს (მერე მას სცვლიდა ლტოლვილი მონა), რაც დიანას უფრო ანათესავებდა ტავრის არტემიდესთან, რომელიც აგრეთვე სისხლიან კულტთანაა დაკავშირებული. ჰქონდა ტაძარი და ჭალა ტაიფატის მთაზე.

დახასიათება
ამაყი, პირმშვენიერი, ტანსარო, ფეხმარდი, კაპარჭოსანი ქალწული არტემიდე-დიანა, ქართული დალის ანტიკური ორეული, პლეადის პოეტური სკოლის მგოსანთა საყვარელი სახეა. რონსარი ანტიკურ ღმერთებს ისე აღწერს, როგორც ფონტენებლოს სურათებზეა. მოგვიანებით მთავრის ქალღმერთადაც ცნობილი მომხიბლავი დიანა საერთოდ ნიმუშად იქცა მგოსანთა და მხატვართათვის. „ჩირაღდნოსან ღამეულ ლანდთა ასულსა და მემკვიდრეს“ ღრმააზროვანი სონეტები უძღვნეს პლეადის წევრებმა: რემი ბელომ, ლუიზა ლაბემ და სხვა. ქალის იდეალია ფრანჩესკო პრიმატიჩოს, ბოლონიელი ოსტატის შემოქმედებაში („დიანა და აქტეონი“, 1541-47, ნახატი, ლუვრი).

ხელოვნებაში
ხელოვნებაში კი დიანა ასახულია ლამაზი ქალის სახით, თავზე დიადემით (შუბლის ბაფთით ან ახალი მთვარით) ფართოსახელოებიანი პერანგი („ტუნიკა“) აცვია, ფეხზე სანდლები; მხარზე კაპარჭი ჰკიდია; ხელში ისარი ან ჩირაღდანი უჭირავს (დღისა და ღამის ქალღმერთის ატრიბუტები), ხშირტად მის გვერდით ირემიც წევს (ვერსალის დიანა, ლუვრი) ან ძაღლი ახლავს (ვატიკანის დიანა), ზოგჯერ ტახიც. ხშირად მოუსხამს ვეფხვის ტყავი (რუბენსი, „დიანა ნადირობიდან ბრუნდება“), ან ამაზონივითაა, ირმებზე ამხედრებულა. საერთოდ, ანტიკის შემდეგ დიანა-არტემიდეს სახე მხატვრებისათვის განურჩევველია. ეს ორივე, მშვენიერი მონადირე ქალწულის სახეში იყრის თავს. საქვეყნოდ ცნობილია ბრინჯაოს თავი (ბრიტანეთის მუზეუმი), კოლინისა, ნეაპოლიტანის დიანები, ერმიტაჟის სამი ბიუსტი (ძვ. წ. საუკუნე, ბერძნული დედნის რომაული ასლი; სხვა ასლი, მესამე საუკუნისა; ჯოვანი მარია ბენძონისა — მარმარილოში, საუკუნე);