დაყოვნებით დაწყებული კუნთის მტკივნეულობა

დაყოვნებით დაწყებული კუნთის მტკივნეულობა — ტკივილი და სიმძიმის შეგრძნება კუნთებში, რომელიც გაუვარჯიშებელი ან ინტენსიური ფიზიკური ვარჯიშის შემდეგ იგრძნობა რამდენიმე საათიდან რამდენიმე დღემდე.

ყველაზე ხშირად მტკივნეულობა იწყება ვარჯიშიდან 24-72 საათის განმავლობაში. ფიქრობენ, რომ ეს გამოწვეულია ექსცენტრული (გაჭიმვითი) ვარჯიშებით, რომელიც იწვევს მცირე ზომის დაზიანებებს ( მიკროტრავმა ) კუნთების ბოჭკოებში . ასეთი ვარჯიშის შემდეგ კუნთი სწრაფად ადაპტირდება შემდგომი დაზიანების თავიდან ასაცილებლად და, შესაბამისად, იწვევს ტკივილს, თუ ვარჯიში მეორდება. მომატებული მგრძნობელობა, რომელიც არის - ის დამახასიათებელი სიმპტომი, განიხილება, როგორც "კუნთების მექანიკური ჰიპერალგეზია ".

მტკივნეულობა, თუმცაღა ეს დამოკიდებულია ვარჯიშის სახეობასა და ინდივიდზე, ძირითადად მატულობს ინტენსიურად ვარჯიშიდან პირველ 24 საათში, პიკს აღწევს 24-72 საათში, იკლებს და ქრება 7 დღის განმავლობაში.

გამომწვევი მიზეზი
კუნთების მტკივნეულობა გამოწვეულია ექსცენტრული ვარჯიშით, ანუ ვარჯიშით, რომელიც შედგება კუნთის ექსცენტრიული (გაჭიმვით) შეკუმშვისგან. იზომეტრიული (სტატიკური) ვარჯიში გაცილებით ნაკლებ ტკივილს იწვევს, ხოლო კონცენტრული (შემოკლებითი) ვარჯიში საერთოდ არ იწვევს ტკივილს.

მექანიზმი
დაყოვნებით დაწყებული კუნთის მტკივნეულობის მექანიზმი ბოლომდე არ არის ცნობილი, თუმცა მტკივნეულობა მიჩნეულია, რომ მიკროტრავმის შედეგია - ძალიან მცირე მასშტაბის მექანიკური დაზიანებით.

-ის მექანიზმი პირველად 1902 წელს იქნა აღწერილი თეოდორ ჰაფის მიერ რომელმაც დაასკვნა, რომ ამგვარი ტკივილები "ძირეულად არის კუნთში რღვევების შედეგი". "კუნთების დაზიანების" ამ თეორიის თანახმად, ეს რღვევები არის მიკროსკოპული დაზიანება კუნთების სარკომერის - ხაზზე. მტკივნეულობას თან ახლავს დაძაბულობის ძალების მოქმედება და კუნთების დაგრძელება, რომელიც ექსცენტრულ ვარჯიშს მოჰყვება. ამან შეიძლება გამოიწვიოს აქტინისა და მიოზინის მოქმედების განცალკევება რელაქსაციამდე, რაც საბოლოოდ იწვევს დიდ დაძაბულობას დანარჩენ აქტიურ მოტორულ ერთეულებში. ეს ზრდის სარკომერის გაფართოების და შესაბამისად დაზიანების რისკს. როდესაც მოხდება ამ სტრუქტურების მიკროტრავმა, კუნთის შემაერთებელ ქსოვილებში განლაგებული ნოციცეპტორები (ტკივილის რეცეპტორები) სტიმულირდებიან და იწვევენ ტკივილის შეგრძნებას.

– სთან დაკავშირებული ტკივილის კიდევ ერთი ახსნა არის „ ენზიმების ემანაციის “ თეორია. მიკროტრავმის შემდეგ, კალციუმი, რომელიც ჩვეულებრივ ინახება სარკოპლაზმურ რეტიკულაში, იწყებს დაგროვებას დაზიანებულ კუნთის ქსოვილებში. უჯრედული სუნთქვა შეფერხებულია და -დამოკიდებული კალციუმის აქტიური ტრანსპორტირება სარკოპლაზმურ რეტიკულუმში, ასევე შენელებულია. კალციუმის ამ დაგროვებამ შეიძლება გაააქტიუროს პროტეაზა და ფოსფოლიპა, რომლებიც თავის მხრივ შლიან და გადააგვარებენ კუნთების პროტეინს. ეს იწვევს ანთებას, შესაბამისად, ტკივილს ჰისტამინების, პროსტაგლანდინების და კალიუმის დაგროვების გამო.

უფრო ადრეული თეორიით მიიჩნეოდა, რომ დაკავშირებული იყო სისხლში რძემჟავას მომატებასთან, რომელიც აგრძელებდა გამოყოფას ვარჯიშის დასრულების შემდეგაც. ეს გაზრდილი რძემჟავა მიიჩნეოდა ტოქსიკურ მეტაბოლურ დაშლის პროდუქტად, რომელიც იძლეოდა ტკივილის შეგრძნებას დაყოვნებულ სტადიაზე. ეს თეორია ფართოდ იქნა უარყოფილი, იქიდან გამომდინარე, რომ კონცენტრულმა შეკუმშვებმა, რომლის დროსაც ასევე გამოიყოფა რძემჟავა, შეუძლებელია გამოიწვიოს . ასევე, რძემჟავა, როგორც ცნობილია მრავალი კვლევებიდან, უბრუნდება საწყის ნორმას ვარჯიშიდან დაახლოებით 1 საათის განმავლობაში და შესაბამისად ვერ გამოიწვევს ტკივილს, რომელიც ბევრად მოგვიანებით ჩნდება.

სხვა ეფექტებთან დაკავშირებით
მიუხედავად იმისა, რომ დაყოვნებით დაწყებული კუნთების ტკივილი არის სიმპტომი, რომელიც დაკავშირებულია კუნთების დაზიანებასთან, მისი მასშტაბურობა ყოველთვის არ აღნიშნავს კუნთების დაზიანების იმავე მასშტაბს.

მტკივნეულობა არის ერთ – ერთი დროებითი ცვლილება კუნთებში, გამოწვეული უჩვეულო ექსცენტრული ვარჯიშის შედეგად. სხვა ცვლილებები ასევე მოიცავს დაქვეითებულ კუნთის ძალას, შემცირებულ მოძრაობის სიფართეს და კუნთების შეშუპებას. როგორც კვლევებმა აჩვენა, ეს ცვლილებები დროში ერთმანეთისგან დამოუკიდებლად ვითარდება და, შესაბამისად, მხოლოდ მტკივნეულობა არ არის კუნთის ფუნქციის დაქვეითების მიზეზი. გარდა ამისა, დაკვირვებებმა აჩვენა, რომ ექსცენტრული ვარჯიშები – ის დროს არ ზრდის კუნთების დაზიანებას და არ ახდენს უარყოფით გავლენას აღდგენაზე. ამის გათვალისწინებით, ტკივილის შეგრძნება არ არის აუცილებელი გამაფრთხილებელი ნიშანი, რათა შემცირდეს დაზიანებული კუნთის გამოყენების.

ამ ეფექტის შედეგად, არამარტო მტკივნეულობა იკლებს, არამედ კუნთის დაზიანების სხვა მაჩვენებლებიც, როგორიცაა შეშუპება, სისუსტე და შემცირებული მოძრაობის სიფართე, უფრო სწრაფად აღდგება. ეს ეფექტი არის უმეტესად, მაგრამ არა მთლიანად, სპეციფიკურად ნავარჯიშები კუნთისთვის. ექსპერიმენტებმა აჩვენა, რომ დამცველობითი ეფექტი, ზოგჯერ სხვა, დაუზიანებელ კუნთებზეც მოქმედებს.

ეფექტის მასშტაბურობას აქვს უამრავი ვარიანტი, რომელიც დამოკიდებულია, მაგალითად, განმეორებებს შორის დროზე, ექსცენტრიული შეკუმშვების რაოდენობასა და სიგრძესთან და ვარჯიშის ნაირსახეობაზე. ასევე დამოკიდებულია ინდივიდსა და კუნთების დაზიანების სიდიდეზე. ზოგადად, დამცავი ეფექტი გრძელდება მინიმუმ რამდენიმე კვირის განმავლობაში. როგორც წესი, თანდათანობით მცირდება ვარჯიშების ინტენსივობის მომატების შორის და დაახლოებით ერთი წლის შემდეგ სრულიად შეუმჩნეველია.

პირველი განმეორებითი ვარჯიში არ არის აუცილებელი იყოს მაღალ ინტენსიური, როგორც შემდგომი ვარჯიშები, იმისათვის რომ მინიმუმამდე დაიწიოს მტკივნეულობა. მაგალითად, ექსცენტრიული ვარჯიში, რომელიც შესრულებულია მაქსიმალური სიძლიერის 40% -ით, აჩვენებს 20-დან 60% -მდე დაცვას კუნთების დაზიანებისგან, რომელიც გამოწვეულია 100% -იანი ვარჯიშის შედეგად, ორიდან სამი კვირის შემდეგ. ასევე, განმეორებითი მოქმედების ეფექტი ჩნდება შედარებით მცირე რაოდენობის შეკუმშვების შემდეგაც, სულ მცირე ორი გამეორებით.

პრევენცია
დაყოვნებით დაწყებული კუნთის მტკივნეულობის შემცირება ან პრევენცია არის შესაძლებელი ახალი სავარჯიშო პროგრამის ინტენსივობის თანდათანობითი გაზრდით, ამრიგად, გააქტიურდება განმეორებით გამოწვეული ეფექტი. თუმცა ხანდახან შესაძლებელია თავიდან იქნას აცილებული კუნთების ექსცენტრული მოძრაობა. ვარჯიშის დროს კუნთების ექსცენტრული მოძრაობის ხანგრძლივობის შეზღუდვამ შესაძლოა გარკვეული დაცვა გამოიწვიოს ტკივილისგან, მაგრამ ეს შესაძლოა არ იყოს პრაქტიკული ვარჯიშის სახეობიდან გამომდინარე. კუნთების სტატიკური გაწელვა ან გახურება ვარჯიშის დაწყებამდე ან მის შემდეგ არ უზრუნველყოფს მტკივნეულობის პრევენციას.

მკურნალობა
მტკივნეულობა, ჩვეულებრივ, თავისით ქრება გამოვლენიდან 72 საათში. სამკურნალოდ გამოიყენება ყველა ის ღონისძიება, რომელიც კუნთში სისხლის ნაკადის ზრდას გამოიწვევს, როგორიცაა დაბალი ინტენსივობის აქტივობა, მასაჟი, ნერვის მობილიზაცია, ცხელი აბაზანა ან საუნა.

სხვადასხვა მოსაზრებაა ასევე ცივი ან ყინულიანი წყლის გამოყენება -ის შესამცირებლად. ასევე არასაკმარისი მტკიცებულებებია მთლიანი სხეულის კრიოთერაპიასთან (შედარებულია სრულ მოსვენებასა და არა მთელი სხეულის კრიოთერაპიასთან) დაკავშირებით, ამცირებს თუ არა ის - ს, ან აუმჯობესებს თუ არა ვარჯიშის შემდეგ აღდგენას.

საყურადღებოა, რომ ვარჯიშის გაგრძელებამ, შესაძლოა დროებით შეამციროს მტკივნეულობა. ვარჯიში ამაღლებს ტკივილის ზღურბლს და ტკივილისადმი ტოლერანტობას. ეს ეფექტი, ვარჯიშით გამოწვეული ანალგეზია, ცნობილია, რომ ვლინდება გამძლეობის ვარჯიშში (სირბილი, ველოსიპედით სიარული, ცურვა), მაგრამ ცოტა რამ არის ცნობილი იმის შესახებ, თუ რამდენად ხდება ეს ეფექტი რეზისტენტულ (წინააღმდეგობის) ვარჯიშებში . ლიტერატურაში არსებობს მოსაზრება, რომ მტკივნეული კუნთების ვარჯიში, როგორც ჩანს, არის საუკეთესო საშუალება ტკივილის შემცირების ან აღმოფხვრის მიზნით, მაგრამ ეს მოსაზრება ჯერ კიდევ არ არის სისტემურად გამოკვლეული.