iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
საქართველოს მორაგბეთა ეროვნული ნაკრები

საქართველოს მორაგბეთა ეროვნული ნაკრები წარმოადგენს საქართველოს რაგბის საერთაშორისო შეჯიბრებზე. არის რაგბის საერთაშორისო საბჭოს და ევროპის რაგბის ფედერაციის წევრი.

საქართველოს პირველი ეროვნული რაგბის გუნდი შეიქმნა 1989 წელს, რომელმაც 12 სექტემბერს ქუთაისში საერთაშორისო მატჩი გამართა ზიმბაბვეს ნაკრებთან – 16:3. გუნდის პირველი მწვრთნელი იყო დავით კილასონია, პირველი კაპიტანი – ოლეგ ლიპარტელიანი. 1990 წელს მოეწყო მორაგბეთა ნაკრების პირველი ტურნე ზიმბაბვეში. 1991 წელს, საქართველოს დამოუკიდებლობის აღდგენის შემდეგ, ქართულმა კლუბებმა სსრკ ჩემპიონატი დატოვეს. 1992 წლის თებერვალში რაგბის საერთაშორისო საბჭომ საქართველოს რაგბის კავშირი 52-ე წევრად მიიღო. ერთი წლის შემდეგ საქართველოს ნაკრები პირველად ჩაება მსოფლიოს თასის გათამაშების შესარჩევ ტურნირში. საქართველოს რაგბის კავშირის ახალმა ხელმძღვანელობამ (პრეზიდენტი — ბიძინა გეგიძე) მიზნად დაისახა ამ ასპარეზობის ფინალურ ეტაპზე გასვლა. 1997 წელს ეროვნული ნაკრების მწვრთნელად დაინიშნა ფრანგი კლოდ სორელი. 2001 წელს საქართველოს ნაკრებმა მოიგო ევროპის ერთა თასი, რითაც ოფიციალურად გახდა ევროპის მე-7 გუნდი. 2002 წლის 13 ოქტომბერს თბილისში, ეროვნულ სტადიონზე, საქართველოს ნაკრებმა დაამარცხა რუსეთის ნაკრები (17:13) და 2003 წლის მსოფლიოს თასის ფინალური ტურნირის საგზური მოიპოვა. მას შემდეგ საქართველოს მორაგბეთა ნაკრები 2003, 2007, 2011, 2015 და 2019 წლების მსოფლიო თასის გათამაშების ჯგუფურ ეტაპზე მოხვდა. მათ შორის 2019 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე საკვალიფიკაციო ეტაპის გარეშე. მორაგბეთა ნაკრები პირველი ქართული გუნდია, რომელმაც მსოფლიოს ჩემპიონატის ფინალურ ეტაპზე იასპარეზა. 2020 წლის თებერვლის მონაცემებით საქართველოს მორაგბეთა ეროვნული ნაკრები რეიტინგში მე-12 ადგილს იკავებს. 2019-ის მონაცემებით, საქართველომ რაგბის მსოფლიო ჩემპიონატზე 9-დან 5-ჯერ იასპარეზა და ხუთივეჯერ ჯგუფში ჩარჩა

მსოფლიო ჩემპიონატი
ქვემოთ ცხრილი საქართველოს მსოფლიო ჩემპიონატზე ასპარეზობის მონაცემებს გვიჩვენებს.

რაგბი ევროპის ჩემპიონატი
საქართველოს ეროვნული ნაკრები რაგბი ევროპის ჩემპიონატის გათამაშების უცვლელი წევრია. მათ ეს ტრუნირი მოგებული აქვთ 12-ჯერ.

სტატისტიკა
მწვრთნელები
კაპიტნები
ყველა დროის ინდივიდუალური რეკორდები
ყველაზე მეტი კეპი
ბოლო განახლება: ესპანეთი-საქართველო, 9 თებერვალი 2020. სტატისტიკა მოიცავს მხოლოდ ოფიციალურ მატჩებს.
ყველაზე მეტი ლელო
ბოლო განახლება: ესპანეთი-საქართველო, 9 თებერვალი 2020. სტატისტიკა მოიცავს მხოლოდ ოფიციალურ მატჩებს.
ყველაზე მეტი ქულა
ბოლო განახლება: ესპანეთი-საქართველო, 9 თებერვალი 2020. სტატისტიკა მოიცავს მხოლოდ ოფიციალურ მატჩებს.
ყველაზე მეტი ქულა თამაშში
ბოლო განახლება: ესპანეთი-საქართველო, 9 თებერვალი 2020. სტატისტიკა მოიცავს მხოლოდ ოფიციალურ მატჩებს.
ყველაზე მეტი ლელო თამაშში
ბოლო განახლება: საქართველო-ბელგია, 22 თებერვალი 2020. სტატისტიკა მოიცავს მხოლოდ ოფიციალურ მატჩებს.
ჩინური დამწერლობა

ჩინური დამწერლობა (ტრად. , გამარტ. , ფინ-ინზე ) — ლოგოგრამული დამწერლობა. დამწერლობა ეს ტიპი გამოიყენება არა მარტო ჩინურში, არამედ ნაწილობრივ იაპონურსა და კორეულშიც. წინათ მას ვიეტნამურ ენაშიც გამოიყენებდნენ.

ჩინური დამწერლობა წარმოიქმნა 3200 წლის წინ და სავარაუდოდ, დღესდღეობით არსებული და დღემდე შემორჩენილი დამწერლობებიდან უძველესია. მიუხედავად ამისა, ამ 3200 წლის მანძილზე ჩინურმა დამწერლობამ საკმაოდ მნიშვნელოვანი ცვლილებები განიცადა და მისი უძველესი ნიმუშების წაკითხვა მხოლოდ ენათმეცნიერებსა და არქეოლოგებს ძალ-უდევთ.

ჩინეთში აღმოჩენილი დამწერლობის უძველესი ნიმუშები, რომლებიც კუს ჯავშანზეა შესრულებული, დაახლოებით ძვ. წ. ათასწლეულს განეკუთვნება. ეს წარწერები წარმოადგენს დამწერლობის უძველეს ნიმუშებს საერთოდ, თუმცა მათი გაშიფვრა ჯერჯერობით ვერ მოხერხდა. ასევე უცნობია მათი კავშირი ჩინურ დამწერლობასთან.

ჩინურ დამწერლობაში სიმბოლოთა რაოდენობა რამდენიმე ათეული ათასია და თითოეულ სიმბოლოს აქვს არა მხოლოდ ფონეტიკური არამედ აზრობრივი მნიშვნელობაც.

ჩინურ სიმბოლოთა 4% არის პიქტოგრამებიდან წარმოებული, თუმცა უმეტეს შემთხვევაში თანამედროვე იეროგლიფებსა და პიქტოგრამებს შორის კავშირის შემჩნევა არც ისე ადვილია. დანარჩენები ლოგიკურად არის შედგენილი რამდენიმე მარტივი იეროგლიფისგან.

დიდ ლექსიკონებში 46 ათასზე მეტი იეროგლიფია შესული, თუმცა მათი უმეტესობა საკმაოდ იშვიათად გამოიყენება. საშუალოდ ჩინელმა ან ჩინურის მცოდნემ 3000-4000 იეროგლიფი იცის.

ტრადიციულად თითო იეროგლიფი აღნიშნავს თითო მარცვალს, ხოლო ბევრი ჩინური სიტყვა შედგენა ერთზე მეტი მარცვლისგან, რომელთა დასაწერად გამოიყენება ერთზე მეტი იეროგლიფი. ჩინური ენის სხვადასხვა დიალექტებში იეროგლიფის წარმოთმა განსხვავდება, მაგრამ მნიშვნელობა და დაწერის სახე ერთიანია ყველასთვის. ამის გარდა ბევრი სიმბოლო გადასულია იაპონურ და კორეულ ენებში, სადაც უკვე სულ სხვა მნიშვნელობა და გამოთმა აქვს შეძენილი.

კონტინენტურ ჩინეთში გამოიყენება 1956 წლიდან გამარტივებული დამწერლობა, ხოლო ტაივანზე და ჰონგკონგში ტრადიციული ჩინური დამწერლობა. გამარტივებული ჩინური ასევე გადაიღეს სინგაპურშიც.
საწყისი ხაზები

საზღვაო სამართალში საწყისი ხაზები სანაპიროსა და ზღვის გამყოფ წირს ნიშნავს, საიდანაც ტერიტორიული ზღვის, საგანგებო ეკონომიკური ზონისა და სხვა საზღვაო ზონების აზომვა ხდება. ამავე დროს საწყისი ხაზები წარმოადგენს საზღვარს სახელმწიფოს შიდა წყლებსა და ტერიტორიულ ზღვას შორის.

საწყისი ხაზების დადგენის ორი სხვადასხვა მეთოდი არსებობს. ჩვეულებრივი საწყისი ხაზები არის ზღვის უკიდურესი მიქცევის ხაზი სანაპიროზე. თუ სანაპირო ძალზედ დაწახნაგებულია, ან მის ახლოს მცირე კუნძულებია განთავსებული, სახელმწიფოს შეუძლია დაიდგინოს ე.წ. „სწორი საწყისი ხაზები“, ანუ სანაპიროს ან მიმდებარე კუნძულების უკიდურესი მიქცევის წერტილები სწორი ხაზებით შეაერთოს და ასე მოღებული წირი ჩათვალოს თავის საწყის ხაზებად. სწორი საწყისი ხაზები არ უნდა ცვლიდეს სანაპიროს საერთო მიმართულებას და ასეთი ხაზებით შემოზღუდული ზღვის არეალი მჭიდროდ უნდა იყოს დაკავშირებული ხმელეთთან. სწორი საწყისი ხაზები დატანილი უნდა იყოს რუკებზე.
შიდა წყლები

სახელმწიფოს შიდა წყლებს მიეკუთვნება სახელმწიფოს საზღვრებში მთლიანად მოქცეული ზღვები, ტბები, მდინარეები, აგრეთვე საერთაშორისო ზღვების ის ნაწილი, რომელიც ამ სახელმწიფოს საწყისი ხაზების შიგნით (ხმელეთისკენ) არის განლაგებული.

თავისი იურიდიული სტატუსით შიდა წყლები ფაქტობრივად სახელმწიფოს ტერიტორიაა და მათზე სახელმწიფოს აბსოლუტური იურისდიქცია ვრცელდება. როგორც წესი, უცხო სახელმწიფოს გემებს შიდა წყლებში უნებართვოდ ნავიგაციის უფლება არ აქვთ.
ტერიტორიული ზღვა

ტერიტორიული ზღვა, ან ტერიტორიული წყლები — სანაპიროს მიმდებარე ზოლი ზღვაში, რომლის სიგანე 12 საზღვაო მილს არ აღემატება (აითვლება საწყისი ხაზებიდან). ტერიტორიული ზღვა მიიჩნევა სანაპირო სახელმწიფოს სუვერენულ ტერიტორიად იმ განსხვავებით, რომ უცხო სახელმწიფოთა გემებს აქვთ მასში მშვიდობიანი გავლის უფლება.

სანაპირო სახელმწიფოს უფლება არ აქვს დააწესოს რაიმე მოსაკრებელი ან გადასახადი მის ტერიტორიულ ზღვაში გემების მშვიდობიანი გავლისათვის. თუმცა ნავიგაციის უსაფრთხოების, ზღვის გარემოს დაცვის ან სხვა პატივსადები მიზნით მას შეუძლია დააწესოს ტერიტორიულ წყლებში მშვიდობიანი გავლის წესები ან დაადგინოს გასავლელი დერეფნები.

რაც შეეხება ტერიტორიული ზღვის რესურსებს, სანაპირო სახელმწიფოს მათი გამოყენებისა და განკარგვის ექსკლუზიური უფლება აქვს. ეს ეხება აგრეთვე ფსკერს და ჩაძირულ გემებს.

ისტორია
– საუკუნეებში ტერიტორიული ზღვის სიგანედ 3 საზღვაო მილი (ან ერთი საზღვაო ლიგა) ოყო მიჩნეული, რაც ნაპირზე განთავსებული ქვემეხებიდან ქვემეხიდან ნაღმის სროლის მანძილს უდრიდა .
მშვიდობიანი გავლის უფლება

ნებისმიერ გემს აქვს მშვიდობიანი გავლის უფლება სხვა სახელმწიფოს ტერიტორიულ წყლებში. გავლა მშვიდობიანია, თუ დაცულია შემდეგი პირობები:

გავლა არის სწრაფი, უწყვეტი და გეზის შეუცვლელი. შეჩერება და ღუზის ჩამოშვება დაიშვება მხოლოდ მაშინ, თუ ეს ნავიგაციისათვის აუცილებელია, აგრეთვე ფორსაჟორულ სიტუაციაში, ან გასაჭირში მყოფი პირის, გემის ან თვითმფრინავის დასახმარებლად;
გავლა არ წარმოადგენს საფრთხეს სანაპირო სახელმწიფოს მშვიდობის, წესრიგისა და უსაფრთხოებისათვის. ანუ, არ ემუქრება სანაპირო სახელმწიფოს სუვერენიტეტს, ტერიტორიულ მთლიანობასა და პოლიტიკურ დამოუკიდებლობას;
გავლა არ არის დაკავშირებული რაიმე სახის იარაღის გამოცდასთან ან სანაპირო სახელმწიფოს თავდაცვისა და უსაფრთხოებისათვის ზიანის მიმყენებელი ინფორმაციის შეგროვებასთან ან პროპაგანდასთან;
გავლისას არ ხორციელდება თვითმფრინავების ან სამხედრო მოწყობილობის გაშვება ან მიღება;
არ ხორციელდება ტვირთის ან ფულის ჩამოტვირთვა ან მიღება, ადამიანთა გადმოსმა ან აყვანა სანაპირო სახელმწიფოს შესაბამისი კანონმდებლობის დარღვევით;
არ ხდება ზღვის განზრახი სერიოზული დაბინძურება;
არ ხორციელდება თევზჭერა;
არ ტარდება კვლევითი სამუშაოები;
გავლა არ უშლის ხელს სანაპირო სახელმწიფოს საკომუნიკაციო სისტემების ან სხვა დანადგარებისა თუ ობიექტების ფუნქციონირებას;

მშვიდობიანი გავლისას გემმა უნდა აჩვენოს დროშის სახელმწიფოს დროშა. თავზსაჭერ გემზე ბადეები და სხვა აღჭურვილობა შესანახად განკუთვნილ ადგილზე უნდა იყოს მოთავსებული; სამხედრო ან სპეციალური დანიშნულების გემზე საბორტო იარაღი უნდა იყოს გადასატან მდგომარეობაში, საგანგებო შალითებში; წყალქვეშა ნავი უნდა ამოვიდეს წყლის ზედაპირზე.
განსაკუთრებული ეკონომიკური ზონა

სახელმწიფოს უფლება აქვს მოითხოვოს თავისი ტერიტორიული ზღვის გარეთ და მის მიმდებარედ, საწყისი ხაზებიდან 200 საზღვაო მილით (370 კმ) დაშორებულ ხაზამდე განთავსებული ზღვის სივრცის მის განსაკუთრებულ ეკონომიკური ზონად გამოცხადება. ასეთ ზონაში სანაპირო სახელმწიფოს ზღვის ყველა ცოცხალი და არაცოცხალი ბუნებრივი რესურსების მოპოვების და გამოყენების უფლება ეკუთვნის. გარდა ამისა, იგი ადგენს ამ ზონაში ხელოვნური კუნძულების და ნაგებობების აგების, სამეცნიერო კვლევების და გარემოს დაცვის წესებს.

პირველი განაცხადი განსაკუთრებულ ეკონომიკურ ზონაზე 1971 წელს კენიამ გააკეთა. დღეს ყველაზე დიდი განსაკუთრებული ეკონომიკური ზონები ამერიკის შეერთებულ შტატებს, საფრანგეთს, ავსტრალიას და რუსეთის ფედერაციას აქვს.
ელენე გედევანიშვილი

ელენე გედევანიშვილი (დ. 7 იანვარი, 1990, თბილისი) — ქართველი მოციგურავე. ასპარეზობდა ერთეულთა თანრიგში. საქართველოს 2003 წლის ჩემპიონი ფიგურულ სრიალში. პირველი და ერთადერთი ქართველი მოციგურავე, რომელმაც ევროპის ჩემპიონატის ბრინჯაოს მედლები მოიპოვა — 2010 და 2012 წლებში. ტურინის 2006 წლის, ვანკუვერის 2010 წლის და სოჭის 2014 წლის ზამთრის ოლიმპიური თამაშების მონაწილე. არის ღირსების ორდენის კავალერი.

ბიოგრაფია
ელენე გედევანიშვილი დაიბადა 1990 წლის 7 იანვარს ქალაქ თბილისში. სპორტის ამ სახეობაში ვარჯიში ხუთი წლის ასაკში მწვრთნელ თამარ ანჯაფარიძის ხელმძღვანელობით დაიწყო. 2000 წლიდან ემზადებოდა მოსკოვში, ელენა ბუიანოვასა და ტატიანა ტარასოვასთან. 2006 წელს ესტონეთის გრან-პრის, ხოლო 2007 წელს კარლ შაფერის მემორიალის გამარჯვებული ხდება.

2006 წლის ევროპის ჩემპიონატზე შედგა მისი დებიუტი უფროსი ასაკის მოციგურავეებს შორის, სადაც მან მეხუთე ადგილი დაიკავა. 2006 წელს ტურინის ზამთრის ოლიმპიურ თამაშებზე იგი მეექვსე ადგილს იკავებს მოკლე პროგრამის შემდეგ და გამოსვლას მეათე ადგილზე ასრულებს. 2007 წლის ევროპის ჩემპიონატზე ვარშავაში მან მესამე (მოკლე პროგრამის შემდეგ) და შემდგომ მერვე ადგილზე დაამთავრა გამოსვლა. 2009, 2011 და 2012 წლების მსოფლიოს ჩემპიონატებზე ასპარეზობისას თავის გამოსვლებს იგი მეათე ადგილზე ამთავრებს. იგი ცნობილია ურთულესი ილეთის — „ბილმანის ორმაგი ბრუნის“ შესრულებით.
33ა

33ა — ქართული მუსიკალური ჯგუფი, რომელიც 1994 წელს დაარსდა. ასრულებს ძირითადად რეგის, პოპ- და ფოლკ-როკის ჟანრის მუსიკას.

სხვადასხვა დროს ჯგუფს წარმატება მოუტანა სიმღერებმა „ღამე და წვიმა“, „ამოვიდა“, „ნოეს კიდობანი“, „დრო“, „გალაქტიონი“ და სხვებმა.

სახელწოდება
სახელი 33ა მოდის ქუჩის სახელწოდებიდან, „ფალიაშვილის 33ა“-დან, სადაც ჯგუფის ლიდერი ნიაზ დიასამიძე ცხოვრობს.

თანამშრომლობა
33ა-ს აქვს ჩაწერილი ერთობლივი სიმღერები შემდეგ შემსრულებლებთან:

ოთარ რამიშვილი
მთვარის კლუბი
ნესტან ბაგრატიონ-დავითაშვილი
ზუმბა
პანჩო
ქართული იქსი
ნინო ქათამაძე

დისკოგრაფია
თბილისი (1997)
იჩქარე ნელა (1999)
გზა (2001)
ახალი ალბომი (2005)
საფერავი (2011)
უსახელოური (2013)
ქართული (2017)
ომი და თავისუფლება (2022)
რაინერ ავსტრიელი

ერჰჰერცოგი რაინერ ავსტრიელი (; დ. 30 სექტემბერი 1783, პიზა — გ. 16 იანვარი 1853, ბოლცანო) — ჰაბსბურგ-ლოთარინგიის დინასტიის წარმომადგენელი და ავსტრიის ერცჰერცოგი.

ბიოგრაფია
ერცჰერცოგი რაინერი უფროსი ძმის ანტონ ვიქტორის 1835 წელს გარდაცვალების შემდეგ ლომბარდია-ვენეციის ვიცე-მეფე გახდა. 1848 წლიდან მან რეზიდენცია ბოლცანოში გადაიტანა და სათავე დაუდო ჰაბსბურგ-ლოთარინგიის დინასტიის “ერჰჰერცოგ რაინერის შტოს”.

რაინერი გარდაიცვალა 1853 წლის 16 იანვარს.
ოჯახი
მშობლები:
მამა: ლეოპოლდ — იმპერატორი.
დედა: მარია ლუდოვიკა — ესპანეთის ინფანტა.

მეუღლე:
∞ 28 მაისი 1820 პრაღა — ელიზაბეთი (1800-1856, სავოია-კარინიანის პრინცის კარლო-ემანუელეს და მარია საქსონიელის ასული.

და-ძმები:
მარია თერეზია — საქსონიის დედოფალი.
ფრანც — იმპერატორი.
ფერდინანდ — ტოსკანას დიდი ჰერცოგი.
მარია ანა
კარლ ლუდვიგ იოჰანი — ტეშენის ჰერცოგი.
ლეოპოლდ ალექსანდერი.
ალბრეხტი
მაქსიმილიანი.
იოზეფი — უნგრეთის პალატინი.
კლემენტინე — ორივე სიცილის დედოფალი.
ანტონ ვიქტორი — ტევტონთა ორდენის დიდი მაგისტრი.
მარია ამალია.
იოჰანი.
ლუდვიგ იოზეფი.
რუდოლფი — ოლმიუცის ფიურსტ-არქიეპისკოპოსი და კარდინალი.
ლეოპოლდ II (სრი)

ლეოპოლდ (გერმ.: .; დ. 5 მაისი, 1747, ვენა — გ. 1 მარტი, 1792, ვენა) — საღვთო რომის იმპერიის იმპერატორი და ავსტრიის ერცჰერცოგი 1790–1792 წლებში, ასევე ტოსკანის დიდი ჰერცოგი 1765-1790 წლებში, ჰაბსბურგ-ლოტარინგიის დინასტიის წარმომადგენელი.

ბიოგრაფია
ლეოპოლდი იმპერატორ ფრანც შტეფანის და მისი მეუღლის მარია ტერეზიას მეცხრე შვილი იყო.

ტოსკანის დიდი ჰერცოგი
თავდაპირველად ლეოპოლდი მილანის ჰერცოგად იყო გამიზნული, თუმცა უფროსი ძმის, კარლის (1745–1761) ადრეული გარდაცვალების გამო ტაოსკანას დიდი ჰერცოგის მემკვიდრე გახდა. მამსი 1765 წელს გარდაცვალების შემდეგ იგი ტოსკანას მმართველი გახდა. ამ მიზეზის გამო ხშირად ტოსკანას ჰაბსბურგების სეკუნდოგენიტურსაც უწოდებენ.

ლეოპოლდმა თავისი მმართველობის დროს ტოსკანაში რამდენიმე რეფორმა გაატარა, რომლებსაც განმანათლებლობის შტრიხი დაჰყვებოდათ, თუმც თავის რეფორმებში ის ისეთი რადიკალური გადაყვეტილებებით არ გამოირჩეოდა როგორც მისი უფროსი ძმა იოზეფი.

იმპერატორი
იოზეფ -ის მოულოდნელი გარდაცვალების შემდეგ ლეოპოლდი 1790 წლის 9 ოქტომბერს მაინის ფრანკფურტში იმპერატორად იქნა არჩეული და მაინცის კურფიურტს-არქიეპისკოპოსმა ფრიდრიხ იოზეფ კარლ ფონ ერთალმა გვირგვინი დაადგა. მთელი თავისი მეფობა იგი ცდილობდა ძმის დაწყებული რეფორმების შეჩერებას და ძველი ყაიდის აღდგენას. განსაკუთრებით პრობლემატური იყო აჯანყებული უნგრელების და ბელგიელების დაშოშმინება. ლეოპოლდი ამისათვის სამხედრო ზალისმიერი მეთოდების გამოყენებასაც არ ერიდებოდა. 1790 წლის 15 ნოემბერს ლეოპოლდი პრესბურგში, სანქტ-მარტინის ტაძარში უნგრეთის აპოსტოლარულ მეფედ, ხოლო 1791 წლის 6 სექტემბერს პრაღაში სანქტ-ვეიტსის კათედრალში ბოჰემიის მეფედ ეკურთხა.

1791 წლის ზაფხულში მან პრუსიის მეფე ფრიდრიხ ვილჰელმ -სთან ერთად გამოაქვეყნა ე.წ. “პილნიცის დეკლარაცია”, რომელიც ფაქტობრივად საფრანგეთის რევოლუციური მტავრობისათვის ომის გამოცხადებას უდრიდა. მიუხედავად იმისა, რომ დეკლარაცია ოფიციალურად ომს არ უცხადებდა საფრანგეთს, თავისი რეაქციული სინაარსით მან მეფის ლუი -ის მდგომარეობა კიდევ უფრო გააუარესა.

გარდაცვალება და მემკვიდრე
1792 წელს ლეოპოლდ მოულოდნელად გარდაიცვალა და იმპერატორი მისი ვაჟი ფრანცი გახდა. ლეოპოლდ დასაფლავებულია ვენაში, იმპერატორთა საძვალეში (“ტოსკანას საძვალე”).

ოჯახი
მშობლები:
მამა: ფრანც შტეფანი — იმპერატორი.
დედა: მარია ტერეზია — ავსტრიის ერცჰერცოგინია.

მეუღლე:
5 აგვოსტო 1765, ინსბრუკი— მარია ლუისა ესპანელი (1745–1762).

შვილები:
მარია თერეზია - საქსონიის დედოფალი.
ფრანც - იმპერატორი.
ფერდინანდ - ტოსკანას დიდი ჰერცოგი.
მარია ანა
კარლ ლუდვიგ იოჰანი - ტეშენის ჰერცოგი.
ლეოპოლდ ალექსანდერი.
ალბრეხტი
მაქსიმილიანი.
იოზეფი - უნგრეთის პალატინი.
კლემენტინე - ორივე სიცილის დედოფალი.
ანტონ ვიქტორი - ტევტონთა ორდენის დიდი მაგისტრი.
მარია ამალია.
იოჰანი.
რაინერი - ლომბარდია-ვენეციის ვიცე-მეფე.
ლუდვიგ იოზეფი.
რუდოლფი - ოლმიუცის ფიურსტ-არქიეპისკოპოსი და კარდინალი.
რუდოლფ ავსტრიელი (1788-1831)

ერჰჰერცოგი რუდოლფ ავსტრიელი (გერმ.: ) (* 8 იანვარი 1788, ფლორენცია; † 24 ივლისი 1831, ოლმიუცი) - იყო ჰაბსბურგ-ლოტარინგიის დინასტიის წარმომადგენელი, ოლმიუცის ფიურსტ-არქიეპისკოპოსი და კარდინალი.

ბიოგრაფია
რუდოლფი 1805 წელს მღვდლად ეკურთხა. 1819 წელს ოლმიუცის ფიურსტ-არქიეპისკოპოსად იქნა დანიშნული, ხოლო 1820 წელს კარდინალის რანგში იქნა აყვანილი.

რუდოლფი ხელოვნების დიდი მოყვარული და მეცენი იყო. ის უკრავდა ფორტეპიანოზე და თვითონ წერდა კიდეც მუსიკალ ნაწარმოებებს. ის ლუდვიგ ვან ბეთჰოვენის მოსწავლე და დამფინანსებელი იყო. ბეთჰოვენის ვენაში ცხოვრების ხარჯებს, დაახ. 1500 ტალერს ის თავისი ხაზინიდან იხდიდა. რუდოლს ბეთჰოვენმა მიუძღვნა შემდეგი ნაწარმოებები: ოპუს 58, 73, 81ა, 96, 97, 106, 111, 133, 134 და “მისსა სოლემნის”, იგივე ოპუს 123, რომელიც რუდოლფის ოლმიუცის არქიეპისკოპოსად დანიშვნის დღისათვის იქნა დაწერილი.

ოჯახი
მშობლები:
მამა: ლეოპოლდ - იმპერატორი.
დედა: მარია ლუდოვიკა - ესპანეთის ინფანტა.

და-ძმები:
მარია თერეზია - საქსონიის დედოფალი.
ფრანც - იმპერატორი.
ფერდინანდ - ტოსკანას დიდი ჰერცოგი.
მარია ანა
კარლ ლუდვიგ იოჰანი - ტეშენის ჰერცოგი.
ლეოპოლდ ალექსანდერი.
ალბრეხტი
მაქსიმილიანი.
იოზეფი - უნგრეთის პალატინი.
კლემენტინე - ორივე სიცილის დედოფალი.
ანტონ ვიქტორი - ტევტონთა ორდენის დიდი მაგისტრი.
მარია ამალია.
იოჰანი.
რაინერი - ლომბარდია-ვენეციის ვიცე-მეფე.
ლუდვიგ იოზეფი.

რუდოლფი დასაფლავებულია ვენაში, იმპერატორთა საძვალეში (ახალი საძვალე - ეპისკოპოსთა მწკრივი)
ალბრეხტ II (ბრაუნშვაიგი)

ალბრეხტ (გერმ.: .) მეტსახელად "სქელი" (გერმ.: ) (* 1268; გ. 1318) - იყო ბრაუნშვაიგ-ლიუნებურგის ჰერცოგი და ბრაუნშვაიგ-ვოლფენბიუტელ-გეტინგენის ფიურსტი.

ალბრეხტის სამფლობელოები მოიცავდნენ საჰერცოგოს ყოფილი ნორტჰაიმის მიწებს. გარდა ამისა მას ეკუთვნოდა ობერვალდის მხარეც, რომელიც შედიოდნენ ქალაქები: გეტინგენი, მიუნხენი, გრონა, ნორტჰაიმი და მდინარეების დაისტერისა და ლაინეს შორის მდებარე მიწები.

1292 წელს ძმის, ვილჰელმის სიკვდილის შემდეგ ალბრეხტი მემკვიდრეობის გამო 7 წელი ეომებოდა უფროს ძმას ჰაინრიხს. ქალაქ გეტინგენის სამხედრო დახმარების შემდეგ ალბრეხტმა ძმა დაამარცხა და ჰაინრიხი 1291 წელს დაარსებული გრუბენჰაგენის ფიურსტობას დასჯერდა.
ალექსანდრე ჯავახიშვილი (არქეოლოგი)

ალექსანდრე ივანეს ძე ჯავახიშვილი (დ. 30 აგვისტო, 1917, სოფელი ხოვლე, ახლანდელი კასპის მუნიციპალიტეტი — გ. 24 ოქტომბერი, 1997) — ქართველი არქეოლოგი და ხელოვნებათმცოდნე, ისტორიულ მეცნიერებათა დოქტორი (1976), საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი (1983). დიდი ქართველი მეცნიერის, ივანე ჯავახიშვილის შვილი.

1939 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტი. 1942 წლიდან იყო ვარძიის ისტორიულ-არქიტექტურული მუზეუმ-ნაკრძალის მეცნიერ-თანამშრომელი. 1943 წლიდან იყო სიმონ ჯანაშიას სახელობის საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმის უმცროსი მეცნიერ-თანამშრომელი. ძირითადად იკვლევდა საქართველოსა და კავკასიის ადრესამიწათმოქმედო კულტურებს, განსაკუთრებით, მტკვარ-არაქსის კულტურას. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი“. უფლებამოსილება შეუწყდა გარდაცვალების გამო.
ემკეი

ემკეი ( დ. 7 ოქტომბერი, 1986, თბილისი, ნამდვილი სახელი მიხეილ კახიანი) — ქართველი პიანისტი.

ბიოგრაფია
დაამთავრა თბილისის ზურაბ ანჯაფარიძის სახელობის მუსიკალური ათლწლედის საფორტეპიანო ფაკულტეტი (1993-2003) ასევე თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიასთან არსებული ექსპერიმენტული მუსიკალური სკოლის ვოკალური ფაკულტეტი (1993-2003). სწავლობდა თბილისის ვ. სარაჯიშვილის სახელობის სახელმწიფო კონსერვატორიაში, საფორტეპიანო ფაკულტეტზე. არის რესპუბლიკური და საერთაშორისო საფორტეპიანო კონკურსების ლაურეატი, მათ შორის პინოს მუსიკალური საზოგადოების საერთაშორისო კონკურსის (ნიუ-იორკი, აშშ, 2000). გამოსულა კონცერტებით საქართველოს და მსოფლიოს მრავალ დარბაზებში, მათ შორის -ში, ნიუ-იორკი, აშშ.

2004 წლიდან მოღვაწეობდა, როგორც სიმღერების ავტორ-შემსრულებელი, სასცენო ფსევდონიმით „“ (აღებულია ინიციალებიდან .. — მიხეილ კახიანი, რომელიც ინგლისურად იკითხება როგორც „“).

აქვს საკუთარი ხმის ჩამწერი სტუდია, სადაც თავად აკეთებს საკუთარი სიმღერების ჩანაწერებს, თანამშრომლობს ისეთ მუსიკოსებთან როგორებიც არიან გიტარისტი ვაჩე ლალიაშვილი, ჯგუფი „სინათლის წელიწადი“, მუსიკოსი გიორგი გვარჯალაძე (გვაჯი) და სხვები.

აქვს გამოშვებული ქართულენოვანი ალბომი „მოუსმინეთ ხმას“ (2005), აგრეთვე მუსიკალური ვიდეოები.

მისმა სიმღერამ „“ სიმღერების ავტორების ამერიკულ კონკურსზე „ “ საპატიო პრემია მიიღო.
ბენაშვილი

საკუთარი სახელი ბენაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

ალექსი ბენაშვილი — ფეხბურთელი
ანდრია ბენაშვილი — ასტრონომ-გეოდეზისტი, სამხედრო პირი
ანდრია ბენაშვილი — პედაგოგი, გრამატიკოსი, მუსიკათმცოდნე
გია ბენაშვილი — ბიზნესმენი, პოლიტიკოსი
გურამ ბენაშვილი — კრიტიკოსი, ლიტერატურათმცოდნე
დიმიტრი ბენაშვილი — კრიტიკოსი, ლიტერატურათმცოდნე
რუსეთ-იაპონიის ომი

რუსეთ-იაპონიის ომი – ომი რუსეთის იმპერიასა და იაპონიას შორის. მიმდინარეობდა 1904 წლის 8 თებერვლიდან 1905 წლის 5 სექტემბრამდე. ომი დაიწყო მანჯურიის და კორეის ტერიტორიებზე ბატონობისთვის.

1894-1895 წლებში ჩინეთ-იაპონიის ომში გამარჯვებულმა იაპონიამ უარი თქვა დაპყრობილ ლიაოდუნის ნახევარკუნძულზე რუსეთის მოთხოვნის გამო. ამასთან რუსეთმა 1896 წელს მიიღო კონცესია მანჯურიაში რკინიგზის მშენებლობაზე. 1898 წელს რუსეთის იმპერიამ ჩინეთისგან იჯარით აიღო კვანტუნის ნახევარკუნძული და პორტ-არტურში ააგო სამხედრო-საზღვაო ბაზა. 1900 წელს რუსეთის იმპერიის არმიამ დაიკავა მანჯურია. ამას მოჰყვა იაპონიის ენერგიული მზადება რუსეთთან ომისთვის. საომარი მზადების პარალელურად, 1901 წლიდან სანქტ-პეტერბურგში დაიწყო მოლაპარაკებები იაპონიასა და რუსეთს შორის მანჯურიაში გავლენის სფეროებზე.

1904 წლის 24 იანვარს იაპონიამ გაწყვიტა დიპლომატიური ურთიერთობა რუსეთის იმპერიასთან. 27 იანვარს, ღამით, იაპონიის ესკადრა თავს დაესხა პორტ-არტურში მდგარ რუსეთის ხომალდებს და ჩაძირა 2 ჯავშნოსანი და ერთი კრეისერი. იმავე დღეს იაპონიის 6-მა კრეისერმა და 8 ნაღმოსანმა შეუტია ჩეპულპოს პორტში მდგარ რუსეთის კრეისერ „ვარიაგს“ და საკანონერო ნავ „კორეეცს“. რუსეთის ორივე ხომალდი დაიღუპა. რუსეთის ჯავშნოსან „პეტროპავლოვსკის“ ნაღმზე აფეთქების გამო დაიღუპა ადმირალი სტეფან მაკაროვი. ამის შემდეგ რუსული ესკადრა შემოიფარგლებოდა პორტ-არტურის დაცვით. ცუდი სარდლობის გამო რუსეთის იმპერიის არმია რამდენჯერმე დამარცხდა.

1905 წლის 2 იანვარს პორტ-არტურის რუსული ბაზა გენერალ ანატოლი სტესელის მეთაურობით დანებდა იაპონიის შეიარაღებულ ძალებს. თებერვლის ბოლოსა და მარტის დასაწყისში მუკდენის ბრძოლაში რუსეთი სასტიკად დამარცხდა. ომის ბოლო ბრძოლა იყო 1905 წლის მაისში ცუსიმის ბრძოლა, რომელშიც იაპონიის ფლოტმა გაანადგურა რუსეთის საზღვაო ძალები.

სამხედრო წარმატების მიუხედავად საომარმა მოქმედებებმა დაასუსტა იაპონია, ხოლო რუსეთის იმპერიაში გაძლიერდა რევოლუციური მოძრაობა. ზავი ორივე მხარეს უნდოდა. რუსეთის იმპერიამ შუამდგომლობა სთხოვა აშშ-ის პრეზიდენტს თეოდორ რუზველტს. 1905 წლის 9 აგვისტოს დაიწყო საზავო მოლაპარაკებები აშშ-ის ქალაქ პორტსმუთში. რუსეთის დელეგაციას ხელმძღვანელობდა გრაფი ვიტე. მოლაპარაკებები დასრულდა 5 სექტემბერს გაფორმებული ზავით. რუსეთის იმპერიამ სცნო კორეა იაპონიის გავლენის სფეროდ, გადასცა მას საიჯარო უფლებები კვანტუნის ოლქზე პორტ-არტურითურთ და კუნძულ სახალინის სამხრეთი ნაწილი.

რუსეთის იმპერიის დამარცხების მიზეზები იყო ცუდი სარდლობა, რუსეთის ტექნოლოგიური ჩამორჩენილობა, ხალხში ომის არაპოპულარობა, არმიის ცუდი მომზადება. დამარცხების გამო რუსეთის არმიაში გატარდა რეფორმები 1905-1912 წლებში. ომში დამარცხებამ გამოიწვია რევოლუცია 1905-1907 წლებში.