iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ფლეში (კომიქსები)

ფლეში — კომიქსების მსოფლიოში არსებული რამდენიმე გამოგონილი სუპერგმირის სახელი. შემქმნელები არიან სცენარისტი გარდნერ ფოქსი და მხატვარი ჰარი ლამპერტი, პირველი ფლეშის დებიუტი შედგა კომიქსში #1 (იანვარი 1940).

ყველა ფლეშს გააჩნია „სუპერსიჩქარე“, რომელიც მათ საშუალებას აძლევთ ირბინონ და იმოძრაონ დიდი სისწრაფით, ზეადამიანური რეფლექსების გამოყენებით. ყველა პერსონაჟმა რომელსაც გააჩნია „სუპერ-სისწრაფე“ აქვს აღებული მეტსახელი ფლეში: ჯეი გარიკი (1940), ბარი ალენი (1956-1985, 2008), უოლი ვესტი (1986–2006, 2007), და ბარტ ალენი (2006-2007).

ძალები და შესაძლებლობები
ყველა ფლეშს შეუძლია იმოძრაოს, იფიქროს, რეაგირება მოახდინოს ზეადამიანური სისწრაფით, შეუძლიათ ისეთი სწრაფი ვიბრირება, რომ გავიდნენ კედლებში, იმოგზაურონ დროში.

გამოგონილი ბიოგრაფიები
ფლეშის სახელის მატარებელი პერსონაჟების უმეტესობა ან მომავლიდან არის ან რომელიმე პარალელური სამყაროდან. მათგან ყველაზე ცნობილები არიან გარიკი, ალენი და ვესტი.

ჯეისონ გარიკი
ჯეისონ პიტერ „ჯეი“ გარიკი 1940 წლის იანვარში იყო კოლეჯის სტუდენტი, რომელმაც ლაბორატორიაში შემთხვევით შეისუნთქა მძიმე წყალი. შედეგად მან აღმოაჩინა რომ ჰქონდა ზეადამიანური რეფლექსები. კოლეჯის საფეხბურთო გუნდში მცირე კარიერის შემდეგ მან ჩაიცვა მეხის გამოსახულებიანი წითელი მაისური, მეტალის ფრთებიანი ჩაფხუტი და დაიწყო ბოროტებასთან ბრძოლა როგორც ფლეშმა. პირველად ის შეებრძოლა „უმწიკლო ოთხეულს“. ჯეისონი თავის ვინაობას დიდი ხნის მანძილზე მალავდა, თანაც უნიღბოდ, მისი სხეულის მუდმივი ვიბრირების გამო მისთვის გადაღებული ნებისმიერი ფოტო ბუნდოვანი იქნებოდა.

ბარი ალენი
ბართლომეო ჰენრი „ბარი“ ალენი იყო პოლიციის ასისტენტი, რომელმაც კარიერა დაიწყო ძალიან ნელა, აუჩქარებლად, და ჩვეულებრივზე გვიან, რამაც ის თავის შეყვარებულ ირის ვესტს დააშორა. ერთ ღამეს როდესაც მან სამსახურის მიტოვება გადაწყვიტა, დაეცა ქიმიკატებით სავსე მეხი. ალენმა მალე აღმოაჩინა რომ შეეძლო სწრაფად სირბილი და ჰქონდა შესაბამისი რეფლექსები. მან ჩაიცვა წითელი მჭიდრო სპორტული, ელვის გამოსახულებით გაფორმებული, კოსტიუმი. შეირქვა მეტსახელი ფლეში (ბავშვობაში მისი საყვარელი კომიქსების გმირის ჯეი გარიკის მსგავსად.) და გახდა ქალაქ ცენტრალ სითის მთავარი კრიმინალთან მებრძოლი. თავის სამოქალაქო ვინაობას ის მალავს კოსტიუმში რომელიც რომელიც მის ბეჭედშია შეკუმშული. ბეჭედი სპეციალური გაზის დახმარებით კუმშავს ქსოვილის ბოჩკოებს ძალიან პატარა ზომაში.

უოლი ვესტი
უოლას რულოლფ ვესტი არის ბარი ალენის ცოლის ირის ვესტის ძმისშვილი. მისი დებიუტი შედგა კომიქსში „ “ (. 1) #110 (1959წ.). როდესაც ვესტი დაახლოებით ათი წლის იყო, ის თავის ბიძას ესტუმრა პოლიციის ლაბორატორიაში. იქ მოულოდნელად უოლის გადაესხა ელეკტრულად დამუშავებული ქიმიკალები, ამან საშუალება მისცა ფლეშის ძალები თავის თავზე გამოეცადა. ბიძამისის ძალების მქონე ბიჭმა მიიღო ბიძის მსგავსი ბეჭედი, კოსტიუმი და გახდა დამნაშავეობასთან მებრძოლი ფლეშ ბიჭი. ხოლო ბიძამისის სიკვდილის შემდეგ გახდა დედამიწაზე ყველაზე სწრაფი ადამიანი. უსასრულო კრიზისის დასასრულს, უოლიმ, მისმა მეუღლე ლინდამ და მათმა ორეულებმა დედამიწა დატოვეს და გადავიდნენ უცნობ განზომილებაში.
სალამი, მეგობრებო

სალამი, მეგობრებო — 1942 წლის ანიმაციური ფილმი. მისი პროდიუსერია უოლტ დისნეი, ხოლო დისტრიბუტორი — . იგი არის დისნეის რიგით მეექვსე სრულმეტრაჟიანი ფილმი და პირველი, რომელიც ანთოლოგიური ჟანრის არის და შედგება რამდენიმე ნოველისგან (ასეთი უოლტ დისნეის სტუდიებმა 1940-იანებში სულ ექვსი გამოუშვეს). ფილმში მოთხრობილი ოთხი ამბავი მიმდინარეობს ლათინურ ამერიკაში, აქედან ორში მონაწილეობს დონალდ დაკი, ერთში კი — გუფი. ფილმში აგრეთვე პირველად ჩნდება ხოსე კარიოკა, ბრაზილიელი სიგარიანი თუთიყუში „სალამი, მეგობრებო“ იმდენად პოპულარული აღმოჩნდა, რომ დისნეიმ შექმნა კიდევ ერთი ფილმი ლათინურ ამერიკაზე, „სამი კაბალერო“.

ფილმის პრემიერა გაიმართა 1942 წლის 24 აგვისტოს, რიო-დე-ჟანეიროში. აშშ-ში იგი 1943 წლის 6 თებერვალს გამოვიდა. ფილმმა დადებითი შეფასებები მიიღო და 1949 წელს კინოგაქირავებაში გამოვიდა, ასევე განმეორებით გამოშვებულ „დამბოსთან“ ერთად.

ფილმი წარდგენილი იქნა ოსკარზე ნომინაციებში „საუკეთესო ხმა“, „საუკეთესო მუსიკა“ და „საუკეთესო სიმღერა“.
ზორია — მაშპროექტი

ზორია — მაშპროექტი წარმოადგენს მსოფლიო ტურბინამშენებლობის ერთ-ერთ ლიდერს. აქ პროექტირდება და მზადდება საზღვაო ხომალდებისა და გემებისათვის, ელექტროენერგეტიკისათვის და გაზოსატრანსპორტო მაგისტრალებისათვის, რაც უხსნის ახალ შესაძლებლობებს.

მათი პროდუქცია მიეწოდება: რუსეთს, ბელარუსს, ინდოეთს, ჩინეთს, ვიეტნამს, სინგაპურს, სამხრეთ კორეას, ირანს და სხვა ქვეყნებს.

ქარხანა მდებარეობს უკრაინის ქალაქ ნიკოლაევში.

ისტორია
1949 წელს მძიმე მანქანათმშენებლობის მინისტრის განკარგულებით ნიკოლაევში დაიწყო ორთქლის ტურბინების წარმოების ქარხნის მშენებლობა, რომელიც გამოიყენებოდა სამხედრო-საზღვაო ფლოტში.
1954 წლის მაისში სამხრეთ ტურბინის ქარხანა „ზორია“ შევიდა ექსპლუატაციაში. საწარმო გადაპროფილირებული იქნა გაზოტურბინული თექნიკის წარმოებაზე.
1955 წელს გამოშვებული იქნა პირველი ძრავა 1 ტორპედული კატარღისათვის.
1955—1964 წლებში დამუშავებული იქნა და გამოვიდა პირველი თაობის ძრავები 2, 2, 3, 8. დამზადებული იქნა პირველი მსოფლიოში მთავარი გაზოტურბინული აგრეგატი რევერსული რედუქტორით (236000 ც.ძ.) დიდი წყალქვეშანავ საწინააღმდეგო ხომალდისათვის.
1965—1969 წლებში შეიქმნა მეორე თაობის ძრავები 60, 62, 8, 8 მაღალი ეკონომიურობით.
1970 წელს ხდება გაზო-ტურბინული ძრავების დანერგვა სახალხო მეურნეობაში: კოგენერაციული მცურავი ელ. სადგურებისათვის გაზოტურბინული გენერატორები -1 (10 მვტ) და -12 (12 მვტ), რომლებიც მუშაობდნენ დიზელზე და ბუნერივ გაზზე; გაზოტურბინული ენერგომატარებელით «» 4000 (4 მვტ) და „ფაკელი“ -12 (12 მვტ); სტაციონალური ელექტრისადგურები 20 (18 მგვ) და 22 (18,5 მ).
გია ფერაძე

გიორგი (გია) ფერაძე (დ. 19 აპრილი, 1948, თბილისი — გ. 20 დეკემბერი, 1995) — ქართველი მსახიობი.

ბიოგრაფია
1970 წელს დაამთავრა შოთა რუსთაველის სახელობის თბილისის თეატრალური ინსტიტუტის სამსახიობო ფაკულტეტი. სხვადასხვა დროს მუშაობდა: რუსთავის და სოხუმის ქართულ თეატრებში, კინოსტუდია „ლენფილმში“ (1972–1974), ხოლო 1974 წლიდან იყო შოთა რუსთაველის სახელობის აკადემიური თეატრის მსახიობი.

1985 წლის 19 მარტს გია ფერაძემ ერთი ვერსიით შემთხვევით, ხოლო სხვა ვერსიით განზრახ, კალმის ფორმის ცეცხლსასროლი იარაღით მოკლა საკუთარი მეუღლე ირინა მიქატაძე, ცნობილი მოქანდაკის და სახალხო მხატვრის, ჯუნა მიქატაძის შვილი. მკვლელობის ბრალდებით ფერაძე სასჯელს იხდიდა ციმბირში, მკაცრი რეჟიმის კოლონიაში. გია ფერაძემ ბოლომდე მოიხადა სასჯელი და ციხიდან გამოსვლიდან (1993) ორიოდე წელში გარდაიცვალა.

გია ფერაძეს და ი. მიქატაძეს დარჩათ ქალიშვილი მარიკუნა, რომელიც მკვლელობის დროს 11 თვის იყო. მარიკუნა ამ ტრაგედიის მოხდენისთანავე ჯუნა მიქატაძემ და მისმა მეუღლემ მარიკა საყვარელიძემ შვილად აიყვანეს და გაზარდეს.

ფილმოგრაფია
1966: „კედელი“ რეჟ. ალექსანდრე (ალეკო) ნინუა
1968: „ქერათმიანი ქალიშვილი“ რეჟ. დიმიტრი ბათიაშვილი
1968: „ფერისცვალება“ რეჟ. ლანა ღოღობერიძე
1968:„განგაში“ (ოსიკო) რეჟ. ნიკოლოზ სანიშვილი
1971: „მე, გამომძიებელი“ რეჟ. გიორგი კალატოზიშვილი
1971: „მოიტაცეს თამარ ქალი“ (ნუგზარი) რეჟ. ლეილა გორდელაძე
1972: „გაზაფხულის საღამო“ რეჟ. გიული ჭოხონელიძე
1973: „წკიპურტები“ (ბიგო, ქურდი) რეჟ. რეზო ესაძე
1973: „ლევან ხიდაშელი“ (გოგია) რეჟ. ვახტანგ ტაბლიაშვილი
1975: „ივანიკა და სიმონიკა“ (სიმონიკა) რეჟ. პავლე ჩარკვიანი
1975: „ვალსი მთაწმინდაზე“ რეჟ. ბაადურ წულაძე
1977: „ “ (ანჟელო) რეჟ. ვადიმ გაუზნერი
1978: „შესვენება“ რეჟ. ბაადურ წულაძე
1979: „ზღარბი“ (გოგის მამა) რეჟ. ალექსანდრე (ალეკო) ნინუა
1979:„მეცამეტე გოჭი“ რეჟ. რევაზ ჭარხალაშვილი
1980: „არასერიოზული კაცი“ (ნიკო) რეჟ. დიმიტრი ბათიაშვილი
1980: „თბილისი, პარიზი, თბილისი“ (ჟორჟი) რეჟ. ლეილა აბაშიძე
1981: „ცხელი ზაფხულის სამი დღე“ (ლევანი) რეჟ. მერაბ კოკოჩაშვილი
1984: „ახალგაზრდა კომპოზიტორის მოგზაურობა“ (ლეკო თათაშელი) რეჟ. გიორგი შენგელაია
1993: „ზოზღნა“ რეჟ. მაია არჩვაძე
1995: „ძალიან პატარა ამბავი“ რეჟ. გიორგი ოვაშვილი
რამაზ გიორგობიანი

რამაზ დუტუს ძე გიორგობიანი (დ. 16 აპრილი, 1946, თბილისი, საქართველოს სსრ — გ. 25 დეკემბერი, 1995, იქვე) — ქართველი მსახიობი, რეჟისორი და სცენარის ავტორი. საქართველოს დამსახურებული არტისტი (1988).

1971 წელს დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ჟურნალისტიკის ფაკულტეტი, 1979 წელს შოთა რუსთაველის თეატრისა და კინოს უნივერსიტეტის კინოფაკულტეტი.

ფილმოგრაფია
ფილმების დამდგმელი რეჟისორი
1980: „თითქმის ორი თვე“
1986: „მოდი, ვილაპარაკოთ“
1991: „ლოლიტა“
1996: „მორევი“

სცენარის ავტორი ფილმებისა
1986: „მოდი, ვილაპარაკოთ“ რეჟ. რამაზ გიორგობიანი
1991: „ლოლიტა“ ბესარიონ მაღლაკელიძესთან ერთად. რეჟ. რამაზ გიორგობიანი
1996: „მორევი“ ბადრი ჭოხონელიძესთან ერთად. რეჟ. რამაზ გიორგობიანი

გადაღებულია ფილმებში
1966: „გიორგობისთვე“ (ნიკო) რეჟ. ოთარ იოსელიანი
1967: „ქოლგა“ (ქოლგის პატრონი) რეჟ. მიხეილ კობახიძე
1968: „სერენადა“ რეჟ. ქართლოს ხოტივარი
1968: „ფერისცვალება“ (ჭაბუკი) რეჟ. ლანა ღოღობერიძე
1969: „ფილატელისტის სიკვდილი“ (დათო კერესელიძე) რეჟ. გიორგი კალატოზიშვილი
1971: „სამკაული სატრფოსათვის“ (ბაჰადური) რეჟ. თენგიზ აბულაძე
1972: „გაზაფხულის საღამო“ რეჟ. გიული ჭოხონელიძე
1972: „მხიარული რომანი“ (დათო) რეჟ. ლევან ხოტივარი
1978: „ საუკუნის ქართული ქრონიკა“ (მაღალი) რეჟ. ალექსანდრე (საშა) რეხვიაშვილი
1983: „ცისფერი მთები ანუ დაუჯერებელი ამბავი“ (სოსო) რეჟ. ელდარ შენგელაია
1984: „ორშაბათი ჩვეულებრივი დღეა“ (შალამბერიძე) რეჟ. ვალერიან კვაჭაძე
1985: „ყველაზე სწრაფები მსოფლიოში“ (წამყვანი) რეჟ. გიორგი (გია) მატარაძე
1985: „ბატონი ავანტიურისტები“ (რევიზორი - ზუმბაძე) რეჟ. ბიძინა ჩხეიძე
1986: „მოდი, ვილაპარაკოთ“ (გოგი) რეჟ. რამაზ გიორგობიანი
1986: „საფეხური“ (გაგა) რეჟ. ალექსანდრე (საშა) რეხვიაშვილი
1988: „ქველი (კეთილისმყოფელი)“ რეჟ. ვალერიან კვაჭაძე
1988: „გამოცხადება“ (ჯიბო აბზიანიძე) რეჟ. გიორგი (გია) მატარაძე
1988: „ლუიზა“ რეჟ. ვალერიან კვაჭაძე
1990: „ამხანაგ სტალინის მოგზაურობა აფრიკაში“ რეჟ. ირაკლი კვირიკაძე
1991: „ლოლიტა“ (ვაჟა) რეჟ. რამაზ გიორგობიანი
1996: „მორევი“ რეჟ. რამაზ გიორგობიანი

ჯილდოები, პრემიები და პრიზები
1972 — დაღესტნის ავტონომიური რესპუბლიკის დამსახურებული არტისტი
1985 — სსრკ სახელმწიფო პრემია
1988 — საქართველოს სსრ დამსახურებული არტისტი
კასუბის საფლავი

კასუბის საფლავი – იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლი უგანდაში. ქვეყნის დედაქალაქ კამპალიდან აღმოსავლეთით 40 კმ-ზე. უჭირავს 30 ჰა ფართობი. აქ დაკრძალულია ბუგანდის მმართველები ("კაბაკა"):

მუტესა (1835—1884)
მვანგა (1867—1903)
დაუდი ჩვა (1896—1939)
ედუარდ მუტესა (1924—1969)

2010 წლის 16 მარტს გაჩენილმა ხანძარმა თითქმის მთლიანად გაანადგურა მსოფლიო მემკვიდრეობის ეს ძეგლი. სწორედ ამის გამო 2010 წლის ზაფხულში, იუნესკოს სესიაზე, რომელიც ბრაზილიაში გაიმართა, ძეგლი შეიყვანეს საფრთხის ქვეშ მყოფი ძეგლების სიაში. 2023 წლის 12 სექტემბერს ამოიღეს საფრთხის ქვეშ მყოფი ძეგლების სიიდან.
ნინო ბურდული

ნინო ბურდული (დ. 11 მარტი, 1958, თბილისი) — ქართველი მსახიობი. მიხეილ თუმანიშვილის სახელობის თეატრის მსახიობი (1982 წლიდან). 1976 წელს დაამთავრა ზაქარია ფალიაშვილის სახელობის მუსიკალური სკოლა ფორტეპიანოს განხრით, ხოლო 1982 წელს შოთა რუსთაველის სახელობის თბილისის თეატრალური ინსტიტუტის სამსახიობო ფაკულტეტი.

ფილმოგრაფია
1976: „იყო და არა იყო რა“ რეჟ. ნოდარ ომიაძე
1983: „3-1“ (დედა) რეჟ. მიხეილ ანთაძე
1984: „სკაპენის ოინები“ (გიაცინტა) რეჟისორები გიორგი კალატოზიშვილი, მიხეილ კალატოზიშვილი
1984: „სანამ წვიმა გადივლიდეს“ ( ნონა ) რეჟ. ქეთი დოლიძე
1985: „მეჯლისი გაყიდულ სახლში“ (თიკო) რეჟ. მიხეილ ანთაძე
1986: „სიკეთის ტელეფონი“ (რობოტი) რეჟ. ანდრო ჭიაურელი
1986: „საფეხური“ ( დედინაცვალი ) რეჟ. ალექსანდრე (საშა) რეხვიაშვილი
2004: „მთვარიანი ველის სერენადა“ რეჟ. ზაზა ბუაძე
2007: „ეს ერთჯერადი ნივთები“ რეჟ. ანდრო ჭიაურელი
2008: „სამი სახლი“ ( ელენე ) რეჟ. ზაზა ურუშაძე
ზაზა კოლელიშვილი

ზაქარია (ზაზა) კოლელიშვილი (დ. 11 იანვარი, 1957, თელავი) ― ქართველი მსახიობი, რეჟისორი, სცენარისტი, პროდიუსერი, დამდგმელი მხატვარი.

1997 წელს დაამთავრა თბილისის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი, 1981 წელს შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრალური ინსტიტუტის სამსახიობო ფაკულტეტი, ხოლო 1996 წელს ამავე ინსტიტუტის სარეჟისორო ფაკულტეტი. 1981–1984 წლებში მუშაობდა თელავის სახელმწიფო თეატრში, 1984–1991 წლებში რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო თეატრში. 1985 წლიდან მოღვაწეობს კინოსტუდია „ქართულ ფილმში“.

2014–2017 წლებში თბილისის საკრებულოს წევრი (ნაძალადევის რაიონის მაჟორიტარი (სანზონა), საარჩევნო ბლოკი — „ქართული ოცნება“).

ფილმოგრაფია
ფილმების დამდგმელი რეჟისორი
1993: „გარიგება“ რეჟ. ზაქარია (ზაზა) კოლელიშვილი
2003: „არჩევანი“ რეჟ. ზაქარია (ზაზა) კოლელიშვილი
2004: „საქართველო ჩემს გულში“ (დოკუმენტური) რეჟ. ზაქარია (ზაზა) კოლელიშვილი
2006: „ორი ხევსური“ რეჟ. ზაქარია (ზაზა) კოლელიშვილი
2007: „ქუთაისელი ბაბუა“ რეჟ. ზაქარია (ზაზა) კოლელიშვილი
2011: „გარიგება 2“ (მიტო) რეჟ. ზაქარია (ზაზა) კოლელიშვილი

სცენარის ავტორი ფილმებისა
2006: „ორი ხევსური“ რეჟ. ზაქარია (ზაზა) კოლელიშვილი
2010: „ომი და ქორწილი“ რეჟ. ზაქარია (ზაზა) კოლელიშვილი

პროდიუსერი ფილმებისა
2004: „საქართველო ჩემს გულში“ (დოკუმენტური) რეჟ. ზაქარია (ზაზა) კოლელიშვილი
2010: „ომი და ქორწილი“ რეჟ. ზაქარია (ზაზა) კოლელიშვილი

დამდგმელი მხატვარი ფილმებისა
2006: ორი ხევსური რეჟ. ზაქარია (ზაზა) კოლელიშვილი
2007: ქუთაისელი ბაბუა რეჟ. ზაქარია (ზაზა) კოლელიშვილი

გადაღებულია ფილმებში
1976: „ნატვრის ხე“ (შეთე) რეჟ. თენგიზ აბულაძე
1977: „მიმინო“ რეჟ. გიორგი დანელია
1979: „ქორწინება იმერულად“ რეჟისორები ნელი ნენოვა, გენო წულაია
1979: „კაშხალი მთაში“ (გიგო) რეჟ. ნოდარ მანაგაძე
1981: „შვიდი პატარა მოთხრობა პირველ სიყვარულზე“ რეჟ. გიორგი (გია) მატარაძე
1982: „კუკარაჩა“ (მურტალო) რეჟისორები სიკო დოლიძე, ქეთი დოლიძე
1983: „ბანდიტი აგურის ქარხნიდან“ (ჯანო) რეჟ. გიორგი (გია) მატარაძე
1984: „ათოვდა ზამთრის ბაღებს“ (აჩიკო) რეჟ. გიორგი ლევაშოვ-თუმანიშვილი
1984: „ახალგაზრდა კომპოზიტორის მოგზაურობა“ რეჟ. გიორგი შენგელაია
1985: „მამაკაცები და სხვები“ რეჟ. ვახტანგ (ბუბა) კიკაბიძე
1985: „ყველაზე სწრაფები მსოფლიოში“ რეჟ. გიორგი (გია) მატარაძე
1985: „დედუნა“ რეჟ. დავით ჯანელიძე
1987: „ხარება და გოგია“ (ჟორჟიკა ბერძენიშვილი) რეჟ. გიორგი შენგელაია
1987: „ბრავო, ალბერ ლოლიშ!“ რეჟ. მერაბ თავაძე
1988: „გამოცხადება“ რეჟ. გიორგი (გია) მატარაძე
1988: „მამა, შვილი და ნიავი“ რეჟ. გიორგი (გოგიტა) ჭყონია
1990: „ომი ყველასთვის ომია“ (იაკობ ჯუღაშვილი) რეჟ. დევი აბაშიძე
1992: „ისინი“ რეჟ. ლევან ზაქარეიშვილი
1998: „ტბა“ რეჟ. კახაბერ (კახა) კიკაბიძე
2007: „ქუთაისელი ბაბუა“ რეჟ. ზაქარია (ზაზა) კოლელიშვილი
2008: „მედიატორები“ რეჟ. (დიმიტრი (დიტო) ცინცაძე
2011: „გარიგება 2“ (მიტო) რეჟ. ზაქარია (ზაზა) კოლელიშვილი

ორგანიზაციის, ასოციაციის ან ჯგუფის წევრი
საქართველოს კინემატოგრაფისტთა შემოქმედებითი კავშირი, წევრი
ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულო, წევრი
ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს ადამიანის უფლებათა დაცვის და სამოქალაქო ინტეგრაციის კომისია, წევრი
ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს განათლებისა და კულტურის კომისია, წევრი
ხელოვანთა საერთაშორისო ფედერაცია , დირექტორთა საბჭოს წევრი (1996-1997)
კულონი

კულონი (აღნიშვნა: ', ') — ელექტრული მუხტის საზომი (წარმოებული) ერთეული ერთეულთა საერთაშორისო სისტემაში. მას სახელი ეწოდა ფრანგი ფიზიკოსის შარლ ოგიუსტენ კულონის პატივსაცემად.

განმარტება
ერთი კულონი არის ელექტრული მუხტის ის რაოდენობა, რომელსაც გადაიტანს ერთი წამის განმავლობაში ერთი ამპერი მუდმივი ელექტრული დენი.

1 კულ = 1 ა 1 წმ

ერთი კულონი არის აგრეთვე ელექტრული მუხტის ის რაოდენობა, რომელიც არის მოთავსებული ერთი ფარადი ტევადობის მქონე სხეულზე როდესაც პოტენციალთა სხვაობა 1 ვოლტის ტოლია.

1 კულ = 1 ფ 1 ვ

გადაყვანა სხვა ერთეულებში
ერთი მოლი ელექტრონების მუხტის ეწოდება ფარადეის მუდმივა. ერთი ფარადეი= 96485.3399 კულ.
ერთი ამპერ-საათი = 3600 კულ.
ელემენტარული მუხტი არის 1.602176487 10-19 კულ.
ერთი სტატაკულონი (გაუსის ერთეულთა სისტემაში მუხტის ერთეული) არის 3.3356 10-10 კულონი.
ერთი კულონი არის 6.241506 10 18 ელექტრონის მუხტი.
ოჩაკივი

ოჩაკივი, ოჩაკოვი — უკრაინის მიკოლაივის ოლქის ქალაქი, ოჩაკივის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. მდებარეობს შავი ზღვის სანაპიროზე.

მდებარეობა
მისი კოორდინატებია: 46°37’00’’ - განედი 31°33’00’’ გრძედი -/46.616667° განედი 31.55° გრძედი.
მდებარეობს შავი ზღვის სანაპიროზე დნეპრის შესართავში. საზღვაო პორტი დნეპრო-ბუგის ლიმანზე, წარმოადგენს ნიკოლაევის საზღვაო სავაჭრო პორტის საპორტო პუნქტს.

ოლვია
ოჩაკივის ტერიტორიაზე მდებარეობდა ბერძნული ქალაქ-სახელმწიფო ოლვია. დაარსდა ძვ. წ. საუკუნეში მილეტელების მიერ და იარსება ახ. წ. საუკუნემდე. გარშემორტყმული იყო ქვის ძლიერი კედლით, მაღალი კოშკებით და კარიბჭეებით.

ისტორია
ოჩაკოვი დაარსებულია 1492 წელს ყირიმის ხანის მენგლის გირეის მიერ ლიტვური ციხე-სიმაგრის „დაშევის“ ადგილზე და იწოდებოდა კარა კერმანი.
1493 წელს ჩერკასელმა კაზაკებმა ბოგდან თეოდორეს ძე გლინსკის მეთაურობით ხელში ჩაიგდეს ყირიმელი თათრების მიერ ახალ აშენებული ციხე - ოჩაკივი.
1526 წელს ციხე გადავიდა ოსმალების მფლობელობაში (სილისტრია) და იწოდებოდა (აჩი-ყალე).
1737 წელს რუსეთის იმპერიის არმიამ ალყაში მოაქცია ქალაქი ოჩაკოვი, ის განიხილებოდა როგორც მთავარი ფორპოსტი ჩრდილოეთ შავი ზღვისპირეთში. ოჩაკოვი აღებული იქნა მარშალ ქრისტეფორე მინიხომის მიერ, მაგრამ 1 წლის შემდეგ დასტოვეს და თურქეთს გადაეცა.
ოჩაკოვის მეორე ალყა 1788 წელს. ამ დროისთვის ქალაქის გარნიზონის რაოდენობა 20 ათასს შეადგენდა და იყო 300 ზარბაზანი. ქალაქის დასასავლეთით მდებარეობდა გასან-ფაშის ციხე.
2 დღიანი ბრძოლების შემდეგ 1788 წლის 17-18 ივნისს ოჩაკივი რუსეთის ფლოტილიის ხომალდებისა და სუვოროვის სახმელეთო ბატარეების მიერ იქნა ჩაძირული სამი 64 ზარბაზნიანი ხომალდი, ორი 40 ზარბაზნიანი და სამი 32 ზარბაზნიანი ფრეგატი, 5 პატარა გემი. ხელში ჩაიგდეს ერთი ხომალდი (გადარქმეულ იქნა „ლეონტი წამებული“, მონაწილეობდა კალიაკრიის ბრძოლაში 1791 წელს). ტყვედ იქნა აყვანილი 1673 ადამიანი. თურქებმა დაკარგეს 5 ათასზე მეტი ადამიანი. რუსებმა დაჰკარგეს: 2 ოფიცერი 16 დაბალი ჩინის გარდაცვლილნი და 10 ოფიცერი და 57 დაბალი ჩინის დაჭრილებით.
თურქული ესკადრის განადგურების შემდეგ ოჩაკივი შტურმით იქნა აღებული პოტიომკინი ს ჯარის მიერ.
1792 წლიდან ოჩაკივი გახდა რუსული ციხე-სიმაგრე.
1855 წელს ოჩაკივი ინგლისურ-ფრანგული ჯარებით იქნა აღებული, თუმცა შემდეგ ისევ რუსეთს დაუბრუნდა.
საბჭოთა პერიოდში ქალაქში მდებარეობდა სამხედრო-საზღვაო და სამხედრო-სავერტმფრენო ბაზები.
1991 წლიდან - უკრაინული ქალაქი, კურორტი და სამხედრო-საზღვაო ბაზა.
ნიკა-ტერა

საზღვაო სპეციალიზებული პორტი ნიკა-ტერა მდებარეობს მდინარე სამხრეთ ბუგის მარცხენა ნაპირზე, ზღვის შესართავიდან 38 მილის დაშორებით. ქალაქ მიკოლაივის ვიტოვკის რაიონში. ის არის უკრაინაში ერთადერთი კერძო საზღვაო პორტი, რომლის ანალოგი არ არსებობს.

პორტი აწარმოებს სხვა და სხვა მომსახურებას ტვირთების გადაზიდვებში: სატრანსპორტო-საექსპედიციო, სასაწყობო ოპერაციები, პორტში ჩატვირთვა-გადმოტვირთვის პროცესი მიმდინარეობს სამ ტერმინალზე, სპეციალიზაციით: *გენერალური ტვირთების ტერმინალი; *სასუქების ტერმინალი; *ხორბლეულის ტერმინალი.

ბოლო წლებში ქვეყანაში შექმნილი პოლიტიკური სიტუაციის გამო ამ პორტის დამაარსებელი და მფლობელი დენკოვიჩი 2011 წლის ბოლოს იძულებული იქნა მიეყიდა პორტი ახალი მფლობელისათვის ბატონ ფირტაშისათვის, რომლის მიმართ ახლანდელი ხელისუფლება ლოიალურ დამოკიდებულებაშია.

პორტის სპეციალიზაცია
პორტი სპეციალიზებულია შემდეგი ტვირთების გადასაზიდად:
სასუქების ნაყარი საწყ;
კალიუმის ქლორიდი,
ამონიუმის სულფატი, ამონიუმი,
კარბამიდი,
რთული მინერ. სასუქები 15-15-15,
რთული მინერ. სასუქები 16-16-16
კიროვანი სელიტრა,
ამიაკური სელიტრა,
დიამონიუმის ფოსფატი,
კალიუმის სულფატი ,
ხორბალი 4, 5, 6 კლასის
ბარდა,
შვრია,
სიმინდი,
გენერალური ტვირთები,
კონტეინერები,

ტექნიკური მაჩვენებლები
პორტში ერთდროულად შეიძლება ორი 40 000 ტონიანი ტვირთამწეობის გემის და ერთი 20 000 ტონიანი გემის მომსახურება, სიგრძით 215 მ, სიღრმე სრული დატვირთვის დროს 10.3 მ.
რკინიგზა, საავტომობილო გზები და ზღვა პორტს აკავშირებს მსოფლიოს სატრანსპორტო ქსელს. პორტში არის ვაგონების დასაცლელი ორი სადგური.დღეღამეში ისინი 200 ვაგონს ამუშავებენ. ავტომობილების დაცლის პუნქტი ერთ საათში 20 მანქანას ამუშავებს.
საწყობიდან სასუქების გადატვირთვა გემებზე ხდება 7000 ტ/24ს.
ხორბლეულის გადატვირთვის სიჩქარეა 10000 ტ/24ს.
პორტში არის 5 ნავმისადგომი საერთო სიგრძით - 1045 მ.

ნავმისადგომი № 1 და № 2 გამოიყენება ნაყარი სასუქების გადასატვირთად.
ნავმ. № 3 გენერალური ტვირთების გადასატვირთად.
ნავმ. № 0 და № 4 შეუძლია მიიღოს გემები რომელთა დედვეიტი 70000 ტ. ხორბლეულის გადასატვირთად.
პორტის ტერიტორიაზე 4 საწყობია 135000 ტ. ტევადობის და ასევე ღია 52 000 კვ.მ. სასაწყობო ფართი მინერალური სასუქებისათვის.ხორბლეულის ტერმინალის ტერიტორიაზე მდებარეობს იატაკიანსაწყობი საცავი ხორბლეულისათვის 40000 ტ. ტევადობის და ელევატორი 100000 ტ. მოცულობის. პორტს წელიწადში შეუძლია 4000000 ტ. გადამუშავება
2006 წ. ტვირთბრუნვა იყო 2500000 ტ.
პორტის წყლის ფონდის ფართობი (საოპერაციო აკვატორია და მისასვლელი არხი) შეადგენს 536485 კვ. მ.
პორტის სახმელეთო ნაწილის ფართობი შეადგენს 422718 კვ. მ.
სამი კაბალერო

სამი კაბალერო — 1944 წლის სრულმეტრაჟიანი ანიმაციური ფილმი. იგი გამოუშვა -მა, -ის დისტრიბუციით. ფილმის პრემიერა 1944 წლის 21 დეკემბერს, მეხიკოში გაიმართა, აშშ-ში — შემდეგი წლის 3 თებერვალს, ხოლო ბრიტანეთში — მარტში. ამ, რიგით მეშვიდე დისნეის სრულმეტრაჟიანი ანიმაციური ფილმების სერიაში, ისევე, როგორც ფილმში „სალამი, მეგობრებო“, მოქმედება კვლავ ლათინურ ამერიკაში მიმდინარეობს. მასში შერწყმულია მსახიობების და ანიმაციური პერსონაჟების მოქმედება. „სამი კაბალერო“ მეორეა დისნეის მიერ 1940-იანებში გადაღებულ ფილმებში, რომლებიც ნოველებისგან შედგება.

ფილმი შედგება სხვადასხვა ეპიზოდისგან, რომლებშიც დონალდ დაკი ხსნის საჩუქრებს მეგობრებისგან ლათინური ამერიკიდან. მასში მონაწილეობს იმ პერიოდის რამდენიმე ვარსკვლავი, მომღერლები აურორა მირანდა (კარმენ მირანდა და) და დორა ლუსი, ისევე, როგორც კარმენ მოლინა.

ფილმი კეთილი ნების გზავნილს ატარებს. დონალდის გარდა, მასში ჩნდება ხოსე კარიოკაც (ბრაზილია), მოგვიანებით კი — პანჩიტო პისტოლესი (მექსიკა).
დაუკარით ჩემი მუსიკა

დაუკარით ჩემი მუსიკა — 1946 წლის სრულმეტრაჟიანი ფილმი. მისი პროდიუსერია უოლტ დისნეი, ხოლო დისტრიბუტორი — . ფილმი კინოთეატრებში 1946 წლის 20 აპრილს გამოვიდა და დისნეის სტუდიების რიგით მერვე სრულმეტრაჟიანი ნამუშევარია.

მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში დისნეის სტუდიების პერსონალის ნაწილი აშშ-ის არმიაში გაწევრიანდა. დარჩენილებს აშშ-ის მთავრობამ მოუწოდა, ემუშავათ პროპაგანდისტული და შემეცნებითი ხასიათის ფილმებზე. შედეგად სტუდიაში ბევრი დაუსრულებელი სცენარი დაგროვდა. რთულ პერიოდში ფილმების განყოფილების შესანარჩუნებლად, გამოვიდა რამდენიმე ანთოლოგიური ფილმი, შედგენილი სხვადასხვა ეპიზოდისგან - ამ ფილმის ჩათვლით. ამრიგად, „დაუკარით ჩემი მუსიკა“ ასეთ სერიაში მესამეა

ფილმი ძირითადად შედგება სტუდიაში შემორჩენილი მასალისგან, რომელიც არც ერთ ფილმში არ იქნა გამოყენებული. ძირითადად ეს არის ვიზუალური იმპროვიზაციები მუსიკის თანხლებით.

ფილმის ჩვენება აგრეთვე 1946 წლის კანის ფესტივალზე გაიმართა
ჰაკამა

ჰაკამა — ტრადიციული იაპონური ტანსაცმელი. თავდაპირველად ჰაკამის ტარების უფლება ჰქონდა მარტო მამაკაცებს, თუმცა დღეისათვის მას ატარებენ როგორც კაცები, ასევე ქალები. ჰაკამა ასევე ხშირად გამოიყენება საბრძოლო ხელოვნებებში. არსებობს ჰაკამის 2 ტიპი - იმანორი და ანდონ ბაკამა. ჰაკამა არის ტანთან მიმაგრებული 4 ქამრის მეშვეობით (ქამრებს ჰქვია ჰიმო). წინა გრძელი ორი ქამარი მიმაგრებულია ჰაკამის წინა ნაწილზე, ხოლო 2 მოკლე ამაგრებს ჰაკამის უკანა ნაწილს.

ჰაკამას მნიშვნელობა აიკიდოში
ო-სენსეი მორიჰაი უეშიბას ერთ-ერთი უახლოესი მოსწავლე მიცუგი საოტომე ( დანი) იხსენებს, რომ ვარჯიშებზე, ტატამზე ასვლის პირველი დღეებიდან მოსწავლეებს უნდა ეტარებინათ ჰაკამა. მაშინ არ იყო რაიმე შეზღუდვა, რომელიც ეხებოდა ჰაკამის სახეობასა თუ ფერს. უეშიბას მოსწავლე იხსენებს იმ დღეს, როდესაც მას ჰაკამა სახლში დარჩა. მან დააპირა ტატამზე ასვლა სავარჯიშო "დოგის" ამარა. ო-სენსეიმ ის შეაჩერა და გაკიცხა ჰაკამის არქონის გამო: "რატომ აძლევ შენს თავს უფლებას ქვედა საცვლების ამარა მიიღო ინსტრუქციები? ნუთუ შენ არ გაგაჩნია მორიდების გრძნობა?" ო-სენსეიმ აიძულა მოსწავლე ჩამომჯდარიყო და ვარჯიშებისთვის გვერდიდან ედევნებინა თვალყური. უესიბა აბობდა, რომ ჰაკამა არის ტრადიციული ტანსაცმელი მათთვის, ვინც სამურაის საბრძოლო ხელოვნებას ეუფლება. ჰაკამის შვიდი ნაკეცი არის "ბუდოს" შვიდი კომპონენტის სიმბოლო.

ესენია: ჯინ - გულუხვობა; გი - ღირსება, სამართლიანობა. რეი - ზრდილობა, ეტიკეტი; ჩი - ჭკუა, ინტელექტი; შინ - გულახდილობა; ჩუ - ერთგულება; კონ - პატივმოყვარეობა. წარსულში, საუკეთესო სამურაები ყველა ამ თვისებით იყვნენ დაჯილდოებულნი. ჰაკამა ჩვენ გვაკავშირებს ნამდვილი "ბუსიდოს" (სამურაის ღირსების კოდექსი) ბუნებასთან. არის ტრადიციების სიმბოლოები, რომლებიც თაობებიდან მომდინარეობს. აიკიდო "ბუსიდოს" იაპონური სულისაგან იშვა და ვარჯიშებზე მოსწავლე ვალდებულია პატივი სცეს შვიდი ტრადიციული კომპონენტის მნიშვნელობას.

დღესდღეობით აიკიდოს დოჯოთა უმრავლესობა არ იზიარებს ო-სენსეის მითითებებს, რომლებიც ჰაკამას ეხება. მისი მნიშვნელობა ჩამოქვეითებულია სულიერი სიმდიდრეებიდან "იუდანშა" ოსტატობის დონემდე. აიკიდოს შემსწავლელ უმეტეს სექციებში თქვენ იხილავთ ისეთ სიტუაციას, სადაც ჰაკამას მხოლოდ "იუდანშა"-ს დონის მოვარჯიშეები ატარებენ, რომლებიც კარგავენ თავიანთ თავმდაბლობას. მიცუგი საოტომეს აზრით ჰაკამა უნდა ატაროს აიკიდოში მოვარჯიშე ყველა ადამიანმა, მიუხედავად მათი მომზადების დონისა. მისი აზრით ის, ვინც ვარჯიშისას ატარებს ჰაკამას და ესმის მისი მნიშვნელობა და არსი, მას უადვილდება უკეთ შეიგრძნოს ო-სენსეის სული. თუ ჩვენ დავუკარგავთ ჰაკამას თავის მნიშვნელობას, ეს იქნება აიკიდოს სულის მთავარი კომპონენტის დაკარგვის ტოლფასი. სხვა მხრივ, თუ დავითვალისწინებთ ო-სენსეის მითითებებს, რომლებიც შეეხება სავარჯიშო ფორმას, გაგიადვილებთ მისი ოცნებების სულიერ აღქმას, რომელსაც უეშიბამ მთელი ცხოვრება დაუკავშირა.