ოლანდის ხიდი

ოლანდის ხიდი — საავტომობილო ხიდი შვედეთში, რომელიც კვეთს კალმარის სრუტეს, იუტნაბენს შორის კალმარში მატერიკზე და მიოლსტორპს ალგუტსრუმის სამრევლოში, ფერესტადენის მახლობლად, ოლანდზე ბალტიის ზღვაში.

ეს არის 6,072 მ სიგრძის კოჭოვანი ხიდი, რომლის სავალი ნაწილის სიგანეა 13 მ. მაქსიმალური სიმაღლეა 41.69 მ, ხოლო მინიმალური სიმაღლე — 6.65 მ. ხიდი აგებულია რკინაბეტონისგან და შედგება 155 მალიანი კონსტრუქციისგან, მათ შორის მაღალი ხიდის მონაკვეთი მოიცავს 6 მალას 130 მ. სიგრძით. ხიდს დასავლეთ ბოლოში ახასიათებს ამაღლებული მონაკვეთი, რომელიც შექმნილია იმისათვის, რომ საზღვაო გადაზიდვებისთვის უზრუნველყოფილი იყოს 36 მ-იანი ვერტიკალური გასასვლელი.

ოლანდის ხიდი ევროპის ერთ-ერთი ყველაზე გრძელი ხიდია (1998 წელს ვასკო და გამას ხიდის დასრულებამდე ყველაზე გრძელი) და ამჟამად შვედეთის ყველაზე გრძელი ხიდია, თუ მხოლოდ შვედეთის ტერიტორიაზე მდებარე მონაკვეთებს შევადარებთ (უფრო გრძელი ერესუნის ხიდი ნაწილობრივ დანიის ტერიტორიაზეა აგებული).

ხიდის დასავლეთი ბოლოს სამხრეთით მდებარეობს პატარა ხის ქვეითი და ველოსიპედის ხიდი, რომლის სიგრძეა დაახლოებით 150 მ. და რომელიც სვინიოს კუნძულს მატერიკს აკავშირებს. ეს „ასლი“ ფორმით ოლანდის ხიდს იმეორებს. იგი კარგად ჩანს ყველასთვის, ვინც მთავარ ხიდზე გადადის ოლანდისკენ. ხიდზე გამავალი გზა არის საგრაფო გზა 137, რომელიც მატერიკზე 22-ს უკავშირდება, ხოლო ოლანდზე საგრაფო გზას 136.

მშენებლობა
ოლანდსა და შვედეთის მატერიკს შორის მუდმივი კავშირის პროექტი დიდი ხნის განმავლობაში არსებობდა და შვედეთის პარლამენტში არაერთი საპარლამენტო წინადადებისა და გამოკვლევის მიზეზი გახდა. პირველი კონკრეტული წინადადება 1932 წელს წარადგინეს, ხოლო 1950-იან წლებში ოლანდის ხიდის საკითხი კვლავ წამოიჭრა. პარლამენტარი ფრიც ბორიესონი კალმარსა და ოლანდს შორის მუდმივი კავშირის შექმნის ერთ-ერთი მთავარი მხარდამჭერი იყო. კიდევ ერთი მხარდამჭერი იყო უნო დანიელსონი, ოლანდელი მეტყევე.
1966 წლის 18 ნოემბერს შვედეთის მთავრობამ მიიღო დიდი ხიდების მშენებლობის გეგმა, რომელიც ოლანდის ხიდსაც მოიცავდა. მშენებლობის პირველი სიმბოლური სამუშაო სმოლანდის მხარეს 1967 წლის 30 დეკემბერს ჩაატარა იმდროინდელმა კომუნიკაციების მინისტრმა სვანტე ლუნდკვისტმა. ოლანდის მხარეს პირველი სამუშაოები 1968 წლის 4 იანვარს პარლამენტარმა ფრიც ბორიესონმა დაიწყო.

ოლანდის ხიდი ოფიციალურად გაიხსნა 1972 წლის 30 სექტემბერს. ცერემონიაზე, რომელიც ხიდის კუნძულის მხარეს გაიმართა, გამომსვლელებს შორის იყო მეფისნაცვალი კარლ გუსტავი. ხიდის მშენებლობა 80 მილიონი შვედური კრონა დაჯდა. მშენებლობა 4.5 წელი გაგრძელდა და გამოყენებული იქნა დაახლოებით 100 000 კუბური მ
9ბეტონი. ხიდი ასევე მომზადებული იყო მატერიკიდან ოლანდზე მტკნარი წყლის გადასატანად. პროექტს დიდი მხარდაჭერა ჰქონდა, თუმცა არსებობდა პროტესტებიც. მთავარი წინააღმდეგობა იყო შიში, რომ ხიდი გარემოს დააზიანებდა და შესაძლოა ტურისტების დიდი ნაკადი გამოეწვია ოლანდზე, რაც საფრთხეს შეუქმნიდა მის მოწყვლად და უნიკალურ ბუნებას.ოლანდის ხიდის მშენებლობის გადაწყვეტილების მიღებისთანავე ოლანდიდან ემიგრაცია შეჩერდა. ფერესტადენსა და მის შემოგარენში მრავალი საცხოვრებელი სახლის მშენებლობა დაიწყო. ოლანდის ხიდის მშენებლობა 80-130 მილიონი შვედური კრონა დაჯდა.

მოვლა
ხიდის მშენებლობისას გარკვეული კონსტრუქციული ნაწილებისთვის დაშვებული იყო ბეტონის შერევა კალმარის სრუტის მლაშე წყალთან, რამაც ხიდის არმატურის კოროზია გამოიწვია.
1972-დან 2017 წლამდე ოლანდის ხიდის მოვლა-შეკეთებასა და გაუმჯობესებაზე დაახლოებით 1.1 მილიარდი შვედური კრონა დაიხარჯა 2010 წლის ფასების მიხედვით. ინფლაციის გათვალისწინების შემდეგაც კი, ეს თანხა უფრო მეტია, ვიდრე ხიდის მშენებლობის ღირებულება.