iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
დინა რუბინა

დინა რუბინა ებრაული წარმოშობის რუსი მწერალი, რედაქტორი, სცენარისტი.

უზბეკეთის სსრ მწერალთა კავშირის წევრი (1978), სსრკ მწერალთა კავშირი (1979), საერთაშორისო -ის წარმომადგენელი, ისრაელის რუსულენოვან მწერალთა კავშირის თავმჯდომარე (1990).

ქართულად ნათარგმნია მისი 2011 წლის ნაწარმოები - პეტრუშკას სინდრომი, რომელზე დაყრდნობით გადაღებულ 2015 წლის ეკრანიზაციაში მონაწილეობას მერაბ ნინიძე და ზურა ყიფშიძე იღებენ.

ბიოგრაფია
რუბინა დაიბადა 1953 წელს, ქალაქ ტაშკენტში, მხატვარ ილია დავიდოვიჩ რუბინისა და ისტორიის მასწავლებლის, რიტა ალექსანდროვნა რუბინას ოჯახში. დიდი სამამულო ომის დროს 17 წლის დედამისი გადაიყვანეს ტაშკენტში, ხოლო მამამისი, ფრონტიდან დაბრუნების შემდეგ, აგრეთვე, ტაშკენტში დასახლდა. მას სახელი ცნობილი ამერიკელი მსახიობისა და 1940-იანი წლების ჰოლივუდის ვარსკვლავის, დინა დურბინის პატივსაცემად უწოდეს.

დაამთავრა ვიქტორ უსპენსკის სახელობის სპეციალიზებული მუსიკალური სკოლა ტაშკენტის კონსერვატორიაში. სკოლაში მიღებული შთაბეჭდილებები, მოგონებები და გამოცდილება მან საკუთარ ავტობიოგრაფიულ ნაშრომში - მუსიკის გაკვეთილები - აღწერა.

რუბინამ 1977 წელს დაამთავრა ტაშკენტის კონსერვატორია და ასწავლიდა ტაშკენტის კულტურის ინსტიტუტში. მისი რომანის - ქუჩის მზიან მხარეს - პერსონაჟების ქმედებები და ცხოვრება ნათლად ასახავს 1940-60-იანი წლების ტაშკენტის ყოფას.

დინა რუბინას პირველი ლიტერატურული ნაბიჯები ჟურნალ „ახალგაზრდობის“ გვერდებზე გამოქვეყნებული ნამუშევრებით დაიწყო. ჟურნალში გამოქვეყნებულ ჩვიდმეტი წლის მწერლის პირველ მოთხრობას ერქვა „მოუსვენარი ბუნება“ და დაიბეჭდა 1971 წელს. დინა რუბინამ 1977 წელს გამოაქვეყნა მოთხრობა "როდის იქნება თოვლი? ...". მასში გოგონა ხვდება თავის სიყვარულს სასიკვდილო ოპერაციის წინა დღეს. ამ ნაწარმოების საფუძველზე გადაიღეს ფილმი, დაიდგა სატელევიზიო და რადიო სპექტაკლი, დაიწერა პიესა, რომელიც მრავალი წლის განმავლობაში იყო მოსკოვის ახალგაზრდული თეატრის სცენაზე. იმავე წელს, 24 წლის ასაკში, იგი გახდა უზბეკეთის სსრ მწერალთა კავშირის წევრი - იმ დროს მსგავსი ორგანიზაციების ყველაზე ახალგაზრდა წევრი ქვეყანაში.

მწერალი ცხოვრობდა და მუშაობდა მოსკოვში 1990 წლის ბოლოს ისრაელში მუდმივ საცხოვრებლად გამგზავრებამდე. ისრაელში გადასვლის შემდეგ იგი მუშაობდა რედაქტორად ყოველკვირეულ ლიტერატურულ რუსულენოვანი გაზეთში - "ჩვენი ქვეყანა ". ამ წლებში რუბინას ნამუშევრების გამოცემა დაიწყეს სხვა რუსულმა ჟურნალებმა, როგორებიცაა " ახალი სამყარო ", " ზნამია ", " ხალხთა მეგობრობა ".

დიდი ხნის განმავლობაში დინა რუბინა ცხოვრობდა ქალაქ მალე ადუმიმში , რომელიც აღწერილია კიდეც მის ზოგიერთ ნამუშევარში. ამჟამად ცხოვრობს ქალაქ მევასერეთ სიონში.

ოჯახი
პირველი ქორწინებიდან შეეძინა ერთი ვაჟი.

მეორე ქმარი არის მხატვარი ბორის კარაფელოვი, რომელიც მისი ლიტერატურული ნაშრომების ილუსტრატორიცაა.
გრძელი გზა შინისკენ

გრძელი გზა შინისაკენ ინდოელ-ავსტრალიელი ბიზნესმენისა და მწერლის, სარუ ბრაიერლის არამხატვრული, 2013 წლის წიგნი, რომელიც მან ლარი ბატროსთან ერთად დაწერა. თავდაპირველად ის ავსტრალიაში, გამომცემლობა -ში გამოქვეყნდა, ხოლო სამი წლის შემდეგ, 2016 წელს, მისი ტელეადაპტაციაც ვიხილეთ. გადმოცემით, ავტორი ამჟამად მუშაობს ნაწარმოების პრიქველზე - „ამბავი მის ორ დედაზე, ბიოლოგიურსა და არაბიოლოგიურზე, ჯერ კიდევ მაშინ, სანამ ის დაიბადებოდა“.

2016 წელს ნაწარმოები, რეჟისორ გართ დევისის თაოსნობით, ადაპტირდა ეკრანიზაციაში, სახელწოდებით ლომი, რომელშიც მთავარ როლებს დევ პატელი, ნიკოლ კიდმანი და რუნი მარა ასრულებენ. ფილმის პრემიერა 2016 წლის ტორონტოს საერთაშორისო კინოფესტივალზე შედგა.

ფონი
ეს ავტობიოგრაფიული ნაშრომი მოიცავს ბრაიერლის ცხოვრების სამ ათწლეულს, აღწერს მის განსაცდელითა და თავგადასავლით აღსავსე ცხოვრებას მას შემდეგ, რაც ხუთი წლის ასაკში, ინდოეთის ერთ-ერთ პატარა სოფელში, დაიკარგა, მასზე მეურვეობა კი საშუალო კლასის ავსტრალიურმა ოჯახმა ითავა. წიგნში აღწერილია ის 25-წლიანი, ავტორისთვის საკმაოდ მძიმე, პერიოდი, რომლის დროსაც იგი ცდილობდა, დაბრუნებოდა ფესვებს და საკუთარ ოჯახს.

საკუთარ -სთან მიცემულ ინტერვიუში ბატროსი ამბობდა:„იმ მომენტიდან, როცა ნაწარმოებზე მუშაობა დავიწყე, მივხვდი, რომ ბრწყინვალე ნამუშევარი გამოვიდოდა“ნაწარმოებზე მუშაობისას ბატროსი საათობით ინტერვიუს იწერდა როგორც სარუსთან, ისე მის მშვილებელ დედასთან, საბოლოოდ, 70 ათასიანი ხელნაწერი კი კალკუტაში ყოფნისას დაასრულა, სასტუმროს ნომერში, რათა გამომცემლის მიერ დაწესებული მკაცრი სამთვიანი ვადა სრულად ამოწურულიყო.

გამოხმაურება
კარინა ვეტერბიმ -ში თქვა: „მკითხველს ნამდვილი კათარზისი გრძნობა ეუფლება, როცა ბრაიერლის გასაოცარ ამბავს ეცნობა, ბედნიერი დასასრულის კლასიკური გაგებით, რადგან ავტორის მოგზაურობა, როგორც ბიჭი და შემდეგში მამაკაცი, სითამამის გრძნობას აღვივებს მკითხველში“. დაიანა დემპსიმ -ში კომენტარი გააკეთა ნაწარმოებზე: „ბრაიერლი პირდაპირ წერს და არ ცდილობს, რაიმე განსაკუთრებული ან მომხიბვლელი გააკეთოს, გარდა ღირსშესანიშნავი ამბის მოყოლისა“. ტეილორ რობერტი -ში წერს:“ძნელი არ არის იმის გაგება, თუ რატომ მიიღო აღნიშნულმა ნაწარმოებმა მსგავსი მაღალი შეფასება. ეს არის გულწრფელი ისტორია ტკივილისა, ბრძოლისა, იმედისა და სიყვარულისა. ნაწარმოები ბედნიერ ნოტაზე მთავრდება. ბრაიერლის მოგზაურობა შთამაგონებელი და ღრმა იდეის მატარებელია, მოძრავი, სიცოცხლით სავსე; ეს კვლავაც გვახსენებს იმ ფაქტს, თუ რა ძლიერია ადამიანის მიწიერი ვნებები, თუ როგორ მიისწრაფვის ადამიანის სული მისკენ და, ზოგადად, ამქვეყნიურობისკენ“.
კნორი

კნორი — ვიკინგების ხის გემების ერთ-ერთი ტიპი,რომელსაც ს-მდე იყენებდნენ. კნორის ასაგებად გამოიყენებოდა ფიჭვი, კოპიტი და, იშვიათად, მუხა. მაქსიმალური ზომები 15×5×2 მ. მოქმედებაში მოჰყავდა ნიჩბებს ან სწორ იალქნებს.

კონსტრუქცია
კნორი ძალიან ჰგავდა დრაკარს, თუმცა, მისგან განსხვავებით, ჰქონდა არა საბრძოლო, არამედ სატვირთო და სავაჭრო დანიშნულება. მას იყენებდნენ მარაგ-ნაწილების, აღჭურვილობის გადასატანად, ასევე, ცხენების გადასაყვანად, ამიტომ ის უფრო ღრმა და განიერი იყო და ნაკლებ სიჩქარეს ანვითარებდა. იტევდა 30–40 ადამიანს. გემის შუაში დიდი თავისუფალი ადგილი იყო, საქონლის განსათავსებლად.

ასევე,ცნობილია, რომ დიდი ტევადობის წყალობით,მას იყენებდნენ შორეულ ნაოსნობაში. მაგალითად, ერიკ წითური, რომელიც ჰარალდ -ის მმართველობის პერიოდში, მკვლელობის გამო იძულებული გახდა ნორვეგიიდან გაქცეულიყო, სწორედ კნორით გაემგზავრა დასავლეთისკენ და გრენლანდია აღმოაჩინა. იგივე ტიპის გემებით, მას ფეხდაფეხ მიჰყვნენ სკანდინავიელი დევნილები.

არქეოლოგია და რეკონსტრუქცია
1957-1959 წლებში, ქალაქ როსკილედან (დანია) 20 კმ-ის დაშორებით, აღმოაჩინეს ვიკინგების 6 ჩაძირული გემი, რომელთა ამოტანა და გამოკვლევა მოხერხდა 1962 წელს. მათგან ორი შეგვიძლია კნორების კლასს მივაკუთვნოთ. შედარებით დიდი ხომალდის ზომებია

16,5×4,6×2 მ და განკუთვნილი იყო ჩრდილოატლანტიკაში სანაოსნოდ. მომცრო ხომალდის ზომებია 13,3×3,3×1,4 მ და ის ბალტიის ზღვაში სანაოსნოდ იყო განკუთვნილი.

1963 წელს, ნორვეგიელმა მოგზაურმა რაგნარ ტურსეტმა ააგო დიდი კნორის ზუსტი ასლი „ “, რომლითაც ჯერ ამერიკაში, შემდეგ კი, სხვა კონტინენტებზე იმოგზაურა, მათ შორის ავსტრალიაშიც და 1992 წლის შემოდგომაზე კატალონიას ნაპირებთან, შტორმის შედეგად ჩაიძირა.
ნუგზარ შარია

ნუგზარ შარია (დ. 19 თებერვალი, 1941, თბილისი, (სსრკ) — გ. 1 დეკემბერი, 2022, ნიუ-იორკი, (აშშ)) — ქართველი მსახიობი, რეჟისორი, საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული არტისტი (1967).

გადაღებულია 30-ზე მეტ ფილმში. ის 1970-იანი წლების დასაწყისიდან გარდაცვალებამდე ამერიკაში ცხოვრობდა. 2020 წლის თებერვალში ამერიკაში მოღვაწე რეჟისორი „ოსკარების“ ჟიურის შეკრებაზე ჟიურის თავჯდომარედ აირჩიეს.

ფილმოგრაფია
ლონდონის კონვენცია (1786)

ლონდონის კონვენცია (') — ასევე ცნობილია როგორც ანგლო-ესპანური კონვენცია. შეთანხმება დიდი ბრიტანეთის სამეფოსა და ესპანეთის სამეფოს შორის, რომელიც ეხება ბრიტანული დასახლებების სტატუსს მოსკიტების სანაპიროზე ცენტრალურ ამერიკაში. ხელშეკრულება გაფორმდა 1786 წლის 14 ივლისს.

1786 წლის 14 ივლისს ლონდონში ხელმოწერილი შეთანხმებით, დიდი ბრიტანეთი დათანხმდა ყველა ბრიტანული დასახლებების ევაკუაციას მოსკიტოს სანაპიროდან. ამის სანაცვლოდ, ესპანეთი დათანხმდა ბრიტანელი ტყის მწარმოებლებისთვის იუკატანის ნახევარკუნძულზე ხელმისაწვდომი ტერიტორიის გაფართოებას და ნება დართო, ესარგებლათ მაჰაგანითა და სხვა ძვირფასი ხე-ტყით. შეთანხმება განხორციელდა და ბრიტანელებმა 2000-ზე მეტი ადამიანის ევაკუაცია მოახდინეს. მათი უმეტესობა ბელიზში წავიდა, მაგრამ სხვები გადაიყვანეს იამაიკაში, გრანდ კაიმანში ან რატანში. შავი მდინარის დასახლებაზე კონტროლი ოფიციალურად ესპანელებს 1787 წლის 29 აგვისტოს გადაეცა. ეს გააკეთა მდინარის დამაარსებლის, უილიამ პიტის შვილიშვილმა.

აგრეთვე იხილეთ
სამშვიდობო ხელშეკრულებების სია
აზერბაიჯანის საგარეო საქმეთა მინისტრები

აზერბაიჯანის საგარეო საქმეთა მინისტრი — აზერბაიჯანის საგარეო საქმეთა სამინისტროს ხელმძღვანელი. აზერბაიჯანის საგარეო საქმეთა მინისტრს თანამდებობაზე ნიშნავს და ათავისუფლებს აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტი.

ამჟამინდელი მინისტრი ჯეიჰუნ ბაირამოვია.

აზერბაიჯანის დემოკრატიული რესპუბლიკის საგარეო საქმეთა მინისტრები
მამედ ჰასან ჰაჯინსკი ( 28 მაისი, 1918 – 6 ოქტომბერი, 1918)
ალიმარდან თოფჩუბაშევი (6 ოქტომბერი,1918 – 7 დეკემბერი, 1918)
ფათალი ხან ხოისკი (26 დეკემბერი, 1918 – 14 მარტი, 1919)
მამედ იუსიფ ჯაფაროვი ( 14 მარტი, 1919 – 22 დეკემბერი, 1919)
ფათალი ხან ხოისკი, მეორე ვადა (24 დეკემბერი, 1919 – 1 აპრილი, 1920)

აზერბაიჯანის საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის საგარეო საქმეთა მინისტრები
ნარიმან ნარიმანოვი (აპრილი, 1920 – 2 მაისი, 1921)
მირზა დავუდ ჰუსეინოვი (1921 წლის მაისი - 1921 წლის დეკემბერი)
1921-1944 წლებში საგარეო საქმეთა მინისტრები არ ყოფილან
მაჰმუდ ალიევი (1944 - 1958)
თაჰირა თაჰიროვა (1959 - 1983)
ელმირა გაფაროვა (1 დეკემბერი, 1983 – 22 დეკემბერი, 1987)
ჰუსეინაღა სადიგოვი (23 იანვარი, 1988 – 18 ოქტომბერი, 1991)

აზერბაიჯანის რესპუბლიკის საგარეო საქმეთა მინისტრები
ჰუსეინაღა სადიგოვი (23 იანვარი, 1988 – 29 მაისი, 1992)
ტოფიგ გასიმოვი (4 ივლისი, 1992 – 26 ივნისი, 1993)
ჰასან ჰასანოვი (2 სექტემბერი, 1993 – 16 თებერვალი, 1998)
ტოფიგ ზულფუგაროვი (5 მარტი, 1998 – 26 ოქტომბერი, 1999)
ვილაიათ გულიევი (26 ოქტომბერი, 1999 – 7 აპრილი, 2004)
ელმარ მამედიაროვი (7 აპრილი, 2004 – 16 ივლისი, 2020)
ჯეიჰუნ ბაირამოვი (16 ივლისი, 2020 – )

აგრეთვე იხილეთ
აზერბაიჯანის საგარეო საქმეთა სამინისტრო
სადიყჯანის სახლი

სადიყჯანის სახლი — მე-19 საუკუნეში აშენებული საცხოვრებელი კორპუსი ქალაქ შუშაში. მდებარეობს მერდინლის უბანში.
სახლი, სადაც ცხოვრობდა მირზა ასად ოღლუ სადიყი (მეტსახელად სადიყჯანი), აზერბაიჯანელი მუსიკოსი, მეთარე, კომპოზიტორი. შენობა მე-19 საუკუნის არქიტექტურული ძეგლია.

ისტორია
სადიყ მირზა ასად ოღლუ დაიბადა ქალაქ შუშაში 1846 წელს. მისი ოჯახი ხელმომჭირნე იყო. მამამისი მუშაობდა დაცვის თანამშრომელად. სახლი, სადაც მუსიკოსი დაიბადა, ერთსართულიანი იყო და ორი ოთახისგან შედგებოდა. მოგვიანებით, როცა მირზა სადიყმა დიდება მოიპოვა, შუშას ერთ-ერთ საუკეთესო ქუჩაზე სამსართულიანი სახლი ააშენა და თავადაც რამდენიმე დღის განმავლობაში მონაწილეობდა სამშენებლო სამუშაოებში.

სადიყჯანის სახლი სომეხმა ოკუპანტებმა ქალაქ შუშას ოკუპაციის შემდეგ დაანგრიეს. ქალაქის განთავისუფლების შემდეგ შენობის ნანგრევები აღმოაჩინეს.
იუსიფ ვაზირ ჩამანზამინლის სახლი

იუსიფ ვაზირ ჩამანზამინლის სახლი — მე-18 საუკუნეში აშენებული საცხოვრებელი სახლი ქალაქ შუშაში. საცხოვრებელ კორპუსში ცხოვრობდა იუსიფ ვაზირ ჩამანზამინლი, აზერბაიჯანელი სახელმწიფო მოღვაწე და მწერალი, აზერბაიჯანის დემოკრატიული რესპუბლიკის პირველი ელჩი ოსმალეთის იმპერიაში.

ისტორია
ის მდებარეობს ქალაქ შუშას ჰამამგაბაღის უბანში. არქიტექტურული ძეგლი მე-18 საუკუნეს განეკუთვნება. სომხეთის შეიარაღებულმა ძალებმა შუშას ოკუპაციის შემდეგ ძეგლი გაანადგურეს. ამჟამად შემორჩენილია შენობის ნანგრევები.
საფი ბეის სახლი

საფი ბეის სახლი საუკუნის დასაწყისის ისტორიულ-არქიტექტურული ძეგლია, რომელიც მდებარეობს ქალაქ შუშაში.

წაგრძელებული სწორკუთხა ფორმის სახლის ცენტრში გვერდებზე ქედებით შემოსაზღვრული ორსართულიანი ლოჯი მდებარეობს. პირველ სართულზე, მომსახურების ოთახების გარდა, დერეფნებში განთავსებულია ორი საცხოვრებელი ოთახი. მეორე სართულის ცენტრში განლაგებულია დიდი მისაღები ოთახი, რომელიც ფასადში ჩაშენებული ქვის კიბის საშუალებით პირველ სართულს უკავშირდება, გვერდით მაღლობებზე კი ორი ოთახი. ორივე ოთახს აქვს პირდაპირი კავშირი ცენტრალურ დარბაზთან. დარბაზის ჭერი და ლოჯი, ასევე კარების ირგვლივ შემკულია ლამაზი ორნამენტებით. სახლის ფასადები დაყოფილია სამ ნაწილად.
ჰაჯი ამირის სახლი

ჰაჯი ამირის სახლი — ისტორიულ-არქიტექტურული ძეგლი, რომელიც მე-18 საუკუნის შუა ხანებში ააშენა ვაჭარმა ჰაჯი ამირმა, რომელიც მდებარეობს ქალაქ შუშას თაბრიზლის უბანში.

ორსართულიანი საცხოვრებელი კორპუსის პირველ სართულზე განთავსებულია მომსახურების და ნაწილობრივი საცხოვრებელი ოთახები, ხოლო მეორე სართულზე არის მისაღები და საძინებლები. მეორე სართულზე არის ღია აივანი, რაც არ არის დამახასიათებელი იმდროინდელი შუშის სახლების არქიტექტურისთვის. სახლის ჭერი მორთულია ლამაზი ორნამენტებით.
ვახტანგ შოშიაშვილი

ვახტანგ შოშიაშვილი (დ. 1 დეკემბერი, 1961, ველისციხე) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი.

1985 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი.

1985–1987 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის ანესთეზიოლოგია–რეანიმატოლოგიის კათედრის კლინიკური ორდინატორი. 1987–1989 წლებში ონკოლოგიური სამეცნიერო ცენტრის ანესთეზიოლოგია–რეანიმატოლოგიის კათედრის კლინიკური ორდინატორი. 1989–1992 წლებში საკავშირო ონკოლოგიური სამეცნიერო ცენტრის ანესთეზიოლოგიის განყოფილების ასპირანტი. 1992 წლიდან თბილისის ონკოლოგიური სამეცნიერო ცენტრის ანესთეზიოლოგიის განყოფილების ექიმი–ორდინატორია. ავტორია 14 სამეცნიერო ნაშრომის, რომლებიც ეხება ბავშვთა ცერებრული დამბლის ქირურგიული მკურნალობის შედეგებს, აპენდიქსის მიქსოგლობულოზის შემთხვევას, მოცირკულირე სისხლის მოცულობის გაზომვის რეოგრაფიულ მეთოდს, პერიოპერაციული იმუნოკორექციის საკითხებს ონკოლოგიაში.

1992 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „პერიოპერაციული იმუნოკორექცია ონკოლოგიურ ავადმყოფებთან“.
მარინე ბაიდაური

მარინე ბაიდაური (დ. 1 დეკემბერი, 1965, თელავი) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი.

1990 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სან–ჰიგიენური ფაკულტეტი, 1993 წელს დაამთავრა სამედიცინო ბიოტექნოლოგიის ინსტიტუტის ასპირანტურა.

1992–1995 წლებში იყო ახმეტის სკოლა–ინტერნატის ექიმი–თერაპევტი. 1995 წელს ახმეტის რაი–საავადმყოფოს ექიმი–რეანიმატოლოგი. 1995–1997 წლებში რეანიმაციული განყოფილების გამგე. 1998 წლიდან თერაპიული განყოფილების ინტენსიური თერაპიის ექიმი. ავტორია 4 სამეცნიერო ნაშრომის ქოლესტაზის პირობებში ღვიძლის ქსოვილის დაზიანებისა და მისი ფარმაკოლოგიური დაცვის პრობლემების შესახებ.

1994 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „პრეპარატ პლაფერონი ლბ1–ის გავლენა იმუნოლოგიურ მაჩვენებლებსა და ჰეპატოციტების მორფო–ფუნქციურ მდგომარეობაზე მექანიკური სიყვითლის დროს“.
ესფირ ნაციაშვილი

ესფირ ნაციაშვილი (დ. 2 დეკემბერი, 1924, თბილისი) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი.

1948 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი.

1949–1952 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის ინფექციურ სნეულებათა კათედრის ორდინატორი ტროპიკოლოგიის განხრით. 1956–1972 წლებში ქალაქის სადეზინფექციო სადგურის ბაქტერიოლოგიის ლაბორატორიის გამგე. 1972–1980 წლებში ექსპერიმენტული და კლინიკური ქირურგიის ინსტიტუტის თირკმლის ტრანსპლანტაციის ცენტრის ექიმი–იმუნოლოგი, უფროსი მეცნიერ–თანამშრომელი. 1980 წლიდან ამავე ინსტიტუტის იმუნოლოგიის ლაბორატორიის გამგე. ავტორია 147 სამეცნიერო ნაშრომის. გამოქვეყნებული აქვს ერთი მონოგრაფია. მისი ხელმძღვანელობით დაცულია 4 საკანდიდატო დისერტაცია. სამუშაოდ იმყოფებოდა გერმანიაში, ჰუმბოლტის სახელობის უნივერსიტეტის თირკმლის ტრანსპლანტაციის ცენტრსა და ჰემატოლოგიისა და ტრანსფუზიოლოგიის ინსტიტუტში. მონაწილეობდა ქოლერის ეპიდემიის ლოკალიზაციასა და ლიკვიდაციაში, მოხსენებით გამოდიოდა რესპუბლიკურ და საერთაშორისო ფორუმებზე.

1948 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „ნაწლავური ინფექციის კერებში დეზინფექციის ხარისხის ბაქტერიოლოგიური კონტროლი“.
იოსებ ანდრიაშვილი

იოსებ ანდრიაშვილი (დ. 23 თებერვალი, 1919, მუკუზანი — გ. 13 მარტი, 1991) — ქართველი ინჟინერი, მეცნიერი.

1941 წელს დაამთავრა საქართველოს ინდუსტრიული ინსტიტუტი.

1942–1965 წლებში მუშაობდა თბილისის საავიაციო ქარხანაში სხვადასხვა თანამდებობებზე. 1963 წლიდან გარდაცვალებამდე – საქართველოს ტექნიკურ უნივერსიტეტში ლითონთა ტექნოლოგიისა და ლითონმცოდნეობის კათედრაზე. 1976 წლიდან იყო მეცნიერი მანქანათმშენებლობის დარგში, ტექნიკური მეცნიერების დოქტორი პროფესორი. მისი შრომები ძირითადად ეხება ქართული ლითონური უნიკალური ძეგლების დამზადების ტექნოლოგია–შესწავლას, ჭედური ხელოვნების, იარაღების დამზადების, მივიწყებული ტექნოლოგიური პროცესების აღდგენა–განვითარებას.

ჯილდოები
1989 - საქართველოს მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე
ირინა ანდრონიკაშვილი

ირინა ანდრონიკაშვილი (დ. 21 ნოემბერი, 1963) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი.

1987 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი.

1987–1988 წლებში ინტერნატურა გაიარა თერაპიაში ნ.კახიანის სახელობის საგზაო კლინიკურ საავადმყოფოში. 1988–1990 წლებში იყო ა.ნათიშვილის სახელობის ექსპერიმენტული მორფოლოგიის ინსტიტუტის კლინიკური იმუნოლოგიის განყოფილების უფროსი ლაბორანტი 1990 წლიდან არის საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის სამედიცინო ბიოტექნოლოგიის ინსტიტუტის მეცნიერ–თანამშრომელი. 1995 წლიდან თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის შინაგან სნეულებათა №4 კათედრის ასისტენტია. ავტორია 10 სამეცნიერო ნაშრომის კარდიოლოგიის პრობლემებზე.

1998 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „ჰუმორული ნატრიურეზული სისტემა მარილმგრძნობელი ესენციური ჰიპერტენზიის დროს“.
ქეთევან ანჯაფარიძე

ქეთევან ანჯაფარიძე (დ. 9 ნოემბერი, 1922, ბანძა — გ. 2016) — ქართველი ნეფროლოგი.

ბიოგრაფია
1949 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი.

1949–1950 წლებში იყო სოხუმის ჯანგანყოფილების მთავარი ეპიდემიოლოგი. 1951–1960 წლებში აფხაზეთის ჯანდაცვის სამინისტროს სამმართველოს საავადმყოფო–პოლიკლინიკის მთავარი ექიმი. 1960–1973 წლებში რესპუბლიკის ცენტრალური კლინიკური საავადმყოფოს – ექიმი ორდინატორი–თერაპევტი. 1973 წლიდან ამავე საავადმყოფოს ნეფროლოგიური განყოფილების გამგე და საქართველოს ჯანდაცვის სამინისტროს მთავარი ნეფროლოგი. ავტორია 38 სამეცნიერო–პრაქტიკული ნაშრომის, ნეფროლოგიის აქტუალურ საკითხებზე. 1940–1943 წლებში იყო სოხუმის კომკავშირის ქალაქკომის პირველი მდივანი.

1974 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „ქრონიკული პიელონეფრიტის მკურნალობა კურორტ საირმეზე“.

ჯილდოები
1997 - ღირსების ორდენი
1976 - მედალი „ჯანმრთელობის დაცვის ფრიადოსანი“
1945 - მედალი „კავკასიის დაცვისთვის“
თამაზ ალექსიძე

თამაზ ალექსიძე (დ. 21 მაისი, 1927, თბილისი) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი.

1949 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი.

1949–1950 წლებში მუშაობდა თვალის რესპუბლიკურ საავადმყოფოში. 1950–1956 წელბში გელმგოლცის სახელობის თვალის სნეულებათა ინსტიტუტში. 1956 წლიდან თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის თანამშრომელი. ავტორია 121 სამეცნიერო ნაშრომის თვალშიგა წნევის რეგულაციის საკითხებზე. გამოქვეყნებული აქვს ორი მონოგრაფია. 3 საკანდიდატო დისერტაციის ხელმძღვანელია.

1956 დაიცვა წელს საკანდიდატო დისერტაციის თემა „მწვანე სინათლის გავლენა თვალშიგა წნევაზე“ .

1964 წელს დაიცვა ადოქტორო დისერტაციის თემა — „სისხლის წნევის და თვალშიდა წნევის ურთიერთდამოკიდებულება“.
როლონი

როლონი (ნორმანდიული: , ; ძველსკანდინავიური: ; ფრანგ. ; გარდაიცვალა 928-933 წლებში) — ვიკინგი, რომელიც გახდა ნორმანდიის პირველი მმართველი. ის გამოჩნდა, როგორც გამორჩეული მეომარი ნორვეგიელებს შორის, რომლებმაც მუდმივი დასაყრდენი დაამყარეს ფრანკების მიწაზე ქვედა სენის ხეობაში. 911 წელს შარტრის ალყის შემდეგ, შარლ მოსულელომ, დასავლეთ ფრანკიის მეფემ, მათ მიწები მიანიჭა სენას შესართავსა და ახლანდელ რუანს შორის, სანაცვლოდ როლო დათანხმდა შეეწყვიტა მისი ყაჩაღობა, დაიფიცა ერთგულება, რელიგიური მოქცევა და დაპირება, რომ დაიცავდა სენას შესართავს ვიკინგების თავდასხმებისგან.

სახელი როლო პირველად ჩაწერილია, როგორც დანიელი ვიკინგების ლიდერი 918 წლის ქარტიაში, და ის განაგრძობდა მეფობას ნორმანდიის რეგიონში სულ მცირე 928 წლამდე. მის მემკვიდრედ გადავიდა მისი ვაჟი უილიამ ლონგსვორდი ნორმანდიის საჰერცოგოში. როლოსა და მისი მიმდევრების შთამომავლები, მათ მიერ დასახლებული მიწების ძირძველ ფრანკებთან და გალო-რომაულ მოსახლეობასთან შერევით, ცნობილი გახდა როგორც "ნორმანები". ნორმანების ინგლისის დაპყრობის და სამხრეთ იტალიისა და სიცილიის დაპყრობის შემდეგ მომდევნო ორი საუკუნის განმავლობაში, მათი შთამომავლები მართავდნენ ინგლისს, ირლანდიის დიდ ნაწილს, სიცილიასა და ანტიოქიას - საუკუნეებში, და დატოვეს მუდმივი მემკვიდრეობა ისტორიაში. ევროპასა და ახლო აღმოსავლეთში.
მზე შემოდგომისა

„მზე შემოდგომისა“ — სს „ქართული ფილმის“ 1973 წლის ფილმი. რეჟ. — თემურ ფალავანდიშვილი.

სიუჟეტი
როლებში
ოთარ მეღვინეთუხუცესი — ვახტანგი
მედეა ჯაფარიძე — ეკა
სესილია თაყაიშვილი — თამარი
გივი ბერიკაშვილი — პლატონი
ვასილ კახნიაშვილი — პაპუნა
გურანდა გაბუნია — პლატონის მეუღლე
კახი კავსაძე — სამსონი
ლევან ჩოლოყაშვილი — ზურიკო
ლადო გუდიაშვილი — სტუმარი
ელენე ახვლედიანი — სტუმარი
გიორგი საღარაძე — ბიძინა
ოთარ კობერიძე — მუზეუმის დირექტორი
თამარ ციციშვილი — სტუმარი
მალხაზ ბებურიშვილი — ყვავილების მხატვარი
გიორგი გელოვანი — მხატვარი
ნოდარ ფირანიშვილი — გოგი
ირაკლი (ჯანო) ბაგრატიონი
შოთა სხირტლაძე — პურისმცხობელი
ელენე ყიფშიძე — ეკას მეზობელი
ზურაბ (კუკური) ლაფერაძე — ტაქსის მძღოლი
ცალი ხელით ტაშის კვრა

ცალი ხელით ტაშის კვრა ბრიტანელი ავტორის, ენტონი ბერჯესის 1961 წლის რომანი, რომელიც თავდაპირველად მან ჯოზეფ კელის ფესვდონიმით გამოაქვეყნა დიდ ბრიტანეთში. ცნობილია, რომ რომანის იდეა წარმოადგენს ავტორის გამოძახილს მის იმ აზრთან დაკავშირებით, რომ თანამედროვე დასავლური განათლება და კულტურა დეგრადაციას განიცდის. ყურადსაღებია ის ფაქტიც, რომ ავტორი ნაწარმოებში სიტყვათა მარაგს ამცირებს და დაახლოებით 200-გვერდიანი წიგნის სიტყვიერი შემადგენლობა მხოლოდ 800-ს უტოლდება.

სათაური
ნაწარმოების სათაური მომდინარეობს ძენ კოანის გამოცანიდან, რომელიც გამოიყენება ძენ ბუდისტურ პრაქტიკაში ლოგიკური მსჯელობის შეზღუდვის გადალახვის მიზნით. იგი სვამს შემდეგ კითხვას: „ჩვენ ვიცით, რა ხმა გამოიცემა ორი ხელით ტაშისას, მაგრამ რა არის ცალი ხელით ტაშის კვრა?“. თავად ავტორმა წიგნი, აღბნიშნულ სიტყვებზე დაყრდნობით, შემდეგნაირად აღწერა: „ქორწინების დროს დაკრული ტაში ცალი ხელით ტაშის კვრამდე დავიდა“.

ფრაზას - ცალი ხელით ტაშის კვრა - თუ გადავთარგმნით მალაიზიურ ენაზე, მივიღებთ " "-ს, რაც სიტყვასიტყვით ითარგმნება, როგორც უპასუხო სიყვარული, ურთიერთობის ან რომანტიული გრძნობების კონტექსტში.
მოკლე შინაარსი
ჰოვარდს აქვს არაჩვეულებრივი ნიჭი - ფოტოგრაფიული მეხსიერების უნარი, რომლის წყალობითაც ის შეეცდება სატელევიზიო ვიქტორინაში საკმაოდ დიდი თანხის მოგებას.

ამის შემდეგ, იგი გამოააშკარავებს წინასწარმეტყველურ ნიჭს, რომლის წყალობითაც რბოლის შედეგების პროგნოზირებას შეძლებს. ის საკუთარ ენერგიას აზარტულ თამაშებში, კერძოდ, ცხენების ჯირითში ახარჯავს, შედეგად წყვილი იმდენად გამდიდრდება, რომ მსოფლიო მასშტაბით მოგზაურობასაც მოაწყობენ და მდიდრულ სასტუმროებში დაბინავდებიან.

უკან დაბრუნებული ჰოვარდი შეძრწუნებული იყო იმ სამყაროს კორუფციული ბუნებით, რომელიც მათ იხილეს - იგი შეწუხებულია კაცობრიობის მოსალოდნელი დაცემის წინასწარმეტყველური ხედვით. საბოლოოდ, იგი აცხადებს, რომ მათ ბარბიტურატებით უნდა ჩაიდინონ თვითმკვლელობა.

თუმცა, ჯანეტი წინააღმდეგობას უწევს მას და კლავს ჰოვარს ნახშირის ჩაქუჩით, დარჩენილი ქონებით კი ის გარბის საზღვარგარეთ ახალი ცხოვრების დასაწყებად და მეუღლეც თან მიჰყავს მკერდში ამოწვენილს.

პერსონაჟები
ჯანეტ შირლი ნაწარმოების ნარატორი, რომლის მეშვეობითაც მკითხველი რომანს ეცნობა. იგი თავს წარადგენს, როგორც „ჯანეტ შირლი, გვარად ბარნსი, რომელიც ახლახან გახდა 23-ის“.

ჰოვარდ შირლი 27 წლის ახალგაზრდა კაცი და ჯანეტის მეუღლე. სიუჟეტის დასაწყისში ის მეორადი მანქანებიოს დილერში მუშაობს. იგი საშუალო კლასის ბრიტანელის განსახიერებაა.
აზერბაიჯანის სახელმწიფო ხაზინის სააგენტო

აზერბაიჯანის ფინანსთა სამინისტროს სახელმწიფო ხაზინის სააგენტო — სახელმწიფო ორგანო, რომელიც პასუხისმგებელია ბიუჯეტის შემოსავლების გადახდის უზრუნველყოფაზე, ბიუჯეტის არამიზნობრივი ხარჯების კლასიფიკაციის შესაბამისად. აღნიშნული ფინანსური ოპერაციების განხორციელებისას სააგენტო იყენებს ერთიან სახაზინო ანგარიშს.

აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ფინანსთა სამინისტროს სახელმწიფო ხაზინის სააგენტოს შესახებ დებულება დამტკიცდა აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის 2009 წლის 9 თებერვლის 48 ბრძანებულებით.

სტრუქტურა
სააგენტოს ხელმძღვანელობს დირექტორი, რომელსაც ნიშნავს და თანამდებობიდან ათავისუფლებს აზერბაიჯანის ფინანსთა მინისტრი. ის პირდაპირ პასუხისმგებელია მისთვის დაკისრებული ყველა მოვალეობის შესრულებაზე. დირექტორს ჰყავს ორი მოადგილე, რომლებსაც თანამდებობაზე ნიშნავს ან ათავისუფლებს ფინანსთა მინისტრი.

აქტივობა
აუდიტის პირველ ეტაპს სააგენტო ახორციელებს. იგი მოქმედებს აზერბაიჯანის რესპუბლიკის კონსტიტუციის, აზერბაიჯანის რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის გადაწყვეტილებებისა და ბრძანებების, აგრეთვე აზერბაიჯანის რესპუბლიკის მიერ რატიფიცირებული საერთაშორისო ხელშეკრულებებისა და სამინისტროს სახელმწიფო ხაზინის სააგენტოს დებულებების შესაბამისად. სააგენტოს საქმიანობასთან დაკავშირებული ყველა ხარჯი ფინანსდება აზერბაიჯანის სახელმწიფო ბიუჯეტიდან და კანონმდებლობით განსაზღვრული სხვა წყაროებიდან

აზერბაიჯანის სახელმწიფო ხაზინის სააგენტო უფლებამოსილია მონაწილეობა მიიღოს სახელმწიფო ბიუჯეტის ინდიკატორების მომზადებაში, ასევე გააკონტროლოს ეს პროცესი. სამოქმედო გეგმის მიხედვით, რომელიც დამტკიცდა აზერბაიჯანის მინისტრთა კაბინეტის 2020 წლის 4 აპრილის ბრძანებულებით, სახელმწიფო ხაზინის სააგენტო ყოველწლიურად ფინანსურ დახმარებას უწევს მეწარმეებს და გადასახადის გადამხდელებს. აღნიშნული კანონი მიღებულ იქნა კორონავირუსის პანდემიის გამო, რამაც ქვეყნის ეკონომიკაზე უარყოფითი ზეგავლენა მოახდინა.

2020 წლის დეკემბერში, აზერბაიჯანის არმიის დახმარების ფონდის რეგლამენტის შესაბამისად, რომელიც დაამტკიცა აზერბაიჯანის პრეზიდენტმა, გაიხსნა ხაზინის სპეციალური ანგარიში აზერბაიჯანის არმიის დახმარების ფონდიდან თანხების მოსაზიდად.