iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ალექსანდრე ღამბაროვი

ალექსანდრე გრიგოლის ძე ღამბაროვი (; დ. 1890, ფოთი, ქუთაისის გუბერნია — გ. 1 ოქტომბერი, 1937) — საბჭოთა პარტიული და სახელმწიფო მოღვაწე.

ბიოგრაფია
ალექსანდრე გამბაროვი დაიბადა ქალაქ ფოთში 1890 წელს. 1909-1910 წლებში არაერთხელ იქნა დაპატიმრებული და განთავისუფლებული. 1912 წელს დაამთავრა მოსკოვის უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი. 1917 წლის აგვისტოში მსახურობდა რუსულ არმიაში. 1918 წელს თავრიზის ჯარისკაცთა და კაზაკთა აღმასრულებელი კომიტეტის თავმჯდომარეა. 1920 წელს საქართველოში იყო რსდმპ(ბ) კავკასიის საოლქო კიმიტეტის წევრი. 1920 წელს დააპატიმრეს და მალევე გაანთავისუფლეს. 1920 წელს იყო რუსეთის კპ(ბ) პიატიგორსკის საოლქო კომიტეტის თავმჯდომარე; 1921 წელს — საქართველოს კპ(ბ) აჭარის საოლქო კომიტეტის პასუხისმგებელი მდივანი; 1921 წლის 23 ივლისიდან 1922 წლის 10 იანვრამდე — აჭარის რევოლუციური კომიტეტის თავმჯდომარე; 1922 წლის იანვრიდან ოქტომბრამდე — აჭარის ასსრ-ის სახკომსაბჭოს თავმჯდომარე; 1922 წლის ნოემბრიდან — რუსეთის კპ(ბ) ცკ-ის პასუხისმგებელი ინსტრუქტორი; 1925 წელს სსრკ-სა და ლატვიის საქმების, ხოლო 1926-1927 წლებში — სსრკ-სა და ესტონეთის საქმეების ნდობით აღჭურვილი პირი; 1927 წლის თებერვლიდან ივლისამდე — სპარსეთში სსრკ-ის სრულუფლებიანი წარმომადგენლობის მრჩეველი; 1928-1930 — წლებში სსრკ კპ(ბ) მოსკოვის კომიტეტის კულტურის სექტორის ხელმძღვანელი; 1931 წლის ოქტომბრიდან 1937 წლის ივნისამდე — მოსკოვის ინსტიტუტის აღმოსავლეთმცოდნეობის რექტორი.

1937 წლის 17 ივნისს დააპატიმრეს, ხოლო 1 ოქტომბერს სამხედრო კოლეგიამ გაასამართლა (მონაწილეობდნენ: მატულევიჩი, ზარიანოვი, ჟიგური, კოსტიუშკო) და დახვრეტა მიუსაჯა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1403

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1403, მიიღეს 2002 წლის 4 აპრილს, მას შემდეგ, რაც საბჭომ გაიხსენა რეზოლუციები 1397 (2002) და 1402 (2002), მოითხოვდა ისრაელისა და პალესტინის მხარეების მიერ 1402 რეზოლუციის შესრულებას.

უშიშროების საბჭომ შეშფოთება გამოხატა ადგილზე არსებული სიტუაციის გაუარესების გამო და აღნიშნა, რომ 1402 რეზოლუცია ჯერ კიდევ არ იყო შესრულებული. საბჭომ მოითხოვა მისი დაუყოვნებლივი განხორციელება და მიესალმა ამერიკის შეერთებული შტატების სახელმწიფო მდივნის, კოლინ პაუელის ვიზიტს რეგიონში, ასევე რუსეთის, ამერიკის შეერთებული შტატების, ევროკავშირისა და გაეროს სპეციალური კოორდინატორის წარგზავნილთა ძალისხმევას ახლო აღმოსავლეთის კონფლიქტის გრძელვადიანი მოგვარების მისაღწევად.

გენერალურ მდივანს კოფი ანანს დაევალა საბჭოს ინფორმირება სიტუაციის განვითარების შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1426

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1426, რომელიც კენჭისყრის გარეშე მიიღეს 2002 წლის 24 ივლისს, გაერთიანებული ერების ორგანიზაციაში გაწევრიანების შესახებ შვეიცარიის კონფედერაციის განაცხადის განხილვის შემდეგ, საბჭომ რეკომენდაცია გაუწია გენერალურ ასამბლეას, რათა შვეიცარია მიეღოთ ორგანიზაციის წევრად.

2002 წლის მარტის რეფერენდუმში, შვეიცარიელ ამომრჩეველთა 54.6%-მა მხარი დაუჭირა მთავრობის გეგმას გაერთიანებული ერების ორგანიზაციაში გაწევრიანების თაობაზე განაცხადის წარდგენის შესახებ. მოგვიანებით, 2002 წლის 10 სექტემბერს, გენერალურმა ასამბლეამ შვეიცარია 57/1 რეზოლუციის საფუძველზე გაეროს წევრად მიიღო.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1504

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1504, მიიღეს 2003 წლის 4 სექტემბერს, მას შემდეგ, რაც საბჭომ გაიხსენა რეზოლუცია 1503 (2003), კარლა დელ პონტე ყოფილი იუგოსლავიის საერთაშორისო სისხლის სამართლის ტრიბუნალის პროკურორად დანიშნა.

უშიშროების საბჭო მიესალმა გენერალური მდივნის, კოფი ანანის განზრახვას კარლა დელ პონტეს კანდიდატურის წარდგენის შესახებ და შემდგომში დაამტკიცა მისი დანიშვნა ოთხი წლის ვადით, 2003 წლის 15 სექტემბრიდან.
ლიტლ-ბელტის ხიდი

ლიტლ-ბელტის ხიდი — ტრასული ხიდი ლიტლ-ბელტის სრუტეზე დანიაში. იგი გადაჭიმულია სნოგჰოიდან იუტლანდიას მხარეს მიდელფარტიმდე ფიუნიზე.
ხიდი დანიის სახელმწიფოს საკუთრებაა, ხოლო დანიის სარკინიგზო ადმინისტრაცია პასუხისმგებელია მის მოვლა-პატრონობაზე. იგი იყო პირველი ხიდი, რომელიც სრუტეზე აშენდა და დაიწყო დანიას სამი ძირითადი ნაწილის საგზაო და სარკინიგზო კავშირი, რომელიც დასრულდა ლიტლ-ბელტის ხიდის გახსნით 1998 წლის ივნისში. მანამდე ადამიანების გადაყვანა ლიტლ-ბელტის სრუტეზე მხოლოდ ბორნებით და სხვა ნავებით ხდებოდა.

მშენებლობა
ლიტლ-ბელტის ხიდი აშენდა კომპანია & -ის მიერ. ხიდის მშენებლობა დაიწყო 1929 წელს და იგი მოძრაობისთვის გაიხსნა 1935 წლის 14 მაისს. მისი სიგრძეა 1,178 მეტრი, სიგანე 20.5 მეტრი, სიმაღლე 33 მეტრი, ხოლო მთავარი მალი 220 მეტრია. ხიდზე განთავსებულია ორი სარკინიგზო ლიანდაგი, ორი ვიწრო სამოძრაო ზოლი ავტომობილებისთვის და ტროტუარი ფეხით მოსიარულეთათვის. იმ პერიოდში ხიდის მშენებლობისას მასობრივი ტექნიკა არ გამოიყენებოდა. ღრმა საძირკვლის ბურჯების საფუძვლები ზღვაში ნავებიდან ზუსტი გამოთვლების მიხედვით ჩაუშვეს, ხოლო ბურჯებისა და ხიდის ბოლოების ყალიბები თავდაპირველად ხისგან აშენდა და შემდეგ ხელით ივსებოდა ცემენტით ვედროებიდან.

სარკინიგზო გამოყენებაზე გადასვლა
როდესაც ლიტლ-ბელტის ახალი ხიდი 1970 წელს ამოქმედდა, ძველმა ხიდმა დაკარგა თავისი ფუნქცია, როგორც მთავარი საავტომობილო გზა ფიუნსა და იუტლანდიას შორის; თუმცა, იგი კვლავ გამოიყენება, როგორც ერთადერთი სარკინიგზო ხიდი იუტლანდიასა და ფიუნს შორის და შესაბამისად ერთადერთი სარკინიგზო ხაზი, რომელიც იუტლანდიას ზელანდიასთან აკავშირებს, ასევე ემსახურება მოძრაობას ფრედერიციასა, მიდელფარტის და მათ მეზობელ დასახლებებს შორის.

მოვლა
ხიდს მუდმივი მოვლა სჭირდება. მისი აშენებიდან პირველი ათწლეულების განმავლობაში მუშათა ჯგუფი ფოლადის მთლიან კონსტრუქციას ერთი ბოლოდან ღებავდა, შემდეგ მეორე ბოლომდე მიდიოდა და დასრულების შემდეგ თავიდან იწყებდა.
ხიდზე მუდმივად მუშაობს ხუთიდან ცამეტამდე ადამიანი.

ხიდი 2018 და 2019 წლების უმეტესი ნაწილის განმავლობაში დაკეტილი იყო საავტომობილო მოძრაობისთვის სარემონტო სამუშაოების გამო სარკინიგზო მოძრაობა თითქმის შეუფერხებლად გაგრძელდა, რადგან პატარა სარტყელზე მატარებლებისთვის ეს ერთადერთი გადასასვლელია.

ტურები
2015 წელს ლიტლ-ბელტის ხიდზე შემოიღეს გიდის თანხლებით „ხიდზე სეირნობის“ ტურები, რომლებიც ხიდის კონსტრუქციის ზედა ნაწილზე ტარდება. სტანდარტული ტური ორ საათს გრძელდება და მაღალი უსაფრთხოების ზომებით ხორციელდება.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1186

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1186 ერთხმად იქნა მიღებული 1998 წლის 21 ივლისს, 1105 (1997) და 1110 (1997) რეზოლუციების გახმოვანების შემდეგ, საბჭომ გაეროს პრევენციული განლაგების ძალების მანდატი მაკედონიაში გააგრძელა და გააძლიერა 1999 წლის 28 თებერვლამდე.

რეზოლუციაში აღნიშნული იყო, რომ -ის მისია მნიშვნელოვან როლს ასრულებდა მაკედონიაში მშვიდობისა და სტაბილურობის შენარჩუნებაში და გაიხსენა ალბანეთში არსებულ ვითარებასთან დაკავშირებული რეზოლუციები, მათ შორის 1101 (1997) და 1114 (1997). ასევე გაიხსენა რეზოლუცია 1160 (1998), რომლითაც იარაღის ემბარგო დაწესდა იუგოსლავიის ფედერაციულ რესპუბლიკაზე (სერბეთი და მონტენეგრო), მათ შორის კოსოვოზე. -ის სამშვიდობო მისია ასევე აკვირდებოდა საზღვარს კონფლიქტის გავრცელებისა და იარაღის უკანონო ნაკადის თავიდან ასაცილებლად.

უშიშროების საბჭომ გააძლიერა -ის მისია 1050-მდე პერსონალით და გააგრძელა მისი მანდატი კიდევ ექვსი თვით, რათა მონიტორინგი გაეწია 1160-ე რეზოლუციის დებულებების შესრულებისთვის. ეს იქნებოდა პრევენციული განლაგების ძალების საბოლოო გაგრძელება ჩინეთის მიერ ვეტოს დადების გამო, მაკედონიის მიერ ტაივანის აღიარების შემდეგ. მომდევნო თვეებში კოსოვოდან პირველმა ლტოლვილებმა გადაკვეთეს მაკედონიის საზღვარი, მაკედონიის პრეზიდენტმა კირო გლიგოროვმა კი განაცხადა, რომ -ის მობილიზება ამ ეტაპზე ყველაზე მეტად იყო საჭირო.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1200

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1200 ერთხმად იქნა მიღებული 1998 წლის 30 სექტემბერს, 955 (1994), 989 (1995) და 1165 (1998) რეზოლუციების გახმოვანების შემდეგ, საბჭომ გენერალურ ასამბლეას განსახილველად გადაუგზავნა რუანდის საერთაშორისო სისხლის სამართლის ტრიბუნალის მოსამართლეობის 18 კანდიდატურა.

კანდიდატურების სია შემდეგი იყო:

ევგენი ლილიან არივონი (მადაგასკარი)
პაველ დოლენცი (სლოვენია)
სალიფო ფომბა (მალი)
ვილი ს. გაა (ფილიპინები)
ასოკა დე ზ. გუნავარდენა (შრი-ლანკა)
მეჰმეტ გიუნი (თურქეთი)
აკა ედუკუ ჟან-ბატისტ კაბლანი (კოტ-დ’ივუარი)
ლაიტი კამა (სენეგალი)
დიონისიოს კონდილისი (საბერძნეთი)
ბუბა მაჰამანი (ნიგერი)
ერიკ მოსე (ნორვეგია)
იაკოვ ოსტროვსკი (რუსეთი)
ჩეიკ დიმკინსედო უედრაოგო (ბურკინა-ფასო)
ნავანეთემ პილაი (სამხრეთ აფრიკა)
ინდირა რანა (ნეპალი)
უილიამ სეკულე (ტანზანია)
ტილაჰუნ ტეშომე (ეთიოპია)
ლოიდ ჯორჯ უილიამსი (იამაიკა და სენტ-კიტსი და ნევისი)

1998 წლის ნოემბერში გენერალურმა ასამბლეამ ცხრა მოსამართლე აირჩია ოთხი წლის ვადით, 2003 წლის მაისამდე: პაველ დოლენცი, მეჰმეტ გიუნი, ლაიტი კამა, დიონისიოს კონდილისი, ერიკ მოსე, იაკოვ ოსტროვსკი, ნავანეთემ პილაი, უილიამ სეკულე და ლოიდ ჯორჯ უილიამსი.
იზაბელა ბრიგსი

იზაბელა ბრიგსი (დ.1999 ან 2000) არის ამერიკელი მსახიობი. იზაბელა ყველაზე მეტად ცნობილია დენის რუსოს როლით -ს სერიალის „ზაფხული, როცა ლამაზი გავხდი“ მე-3 სეზონში (2025).

ადრეული ცხოვრება
ბრიგსი დაიბადა და გაიზარდა ლოს-ანჯელესში. სამსახიობო ხელოვნებით ადრეულ ასაკშივე დაინტერესდა და ბავშვობაში რეკლამებსა და ბეჭდურ განცხადებებში ჩნდებოდა.

იზაბელა დრამატულ ხელოვნებას კარნეგი-მელონის დრამის სკოლაში სწავლობდა. სწავლის დასრულების შემდეგ, კარიერის გასაგრძელებლადიზაბელა ნიუ-იორკში გადავიდა.

კარიერა
ბრიგსის ეკრანული დებიუტი მხატვრულ ფილმში „სკოლის შემდეგ“ (2014) შედგა. მოგვიანებით იზაბელამ მონაწილეობა მიიღო რამდენიმე სატელევიზიო პროექტში, მათ შორის მინი-სერიალში „სატრფიალო გატაცება“ (2023), სადაც სტელას როლი ხუთ ეპიზოდში შეასრულა.

იზაბელას ასევე ეპიზოდური როლები ჰქონდა სერიალებში „ბოროტება“ (2024) და „შაქარი“ (2024).

ბრიგსმა საერთაშორისო ყურადღება 2025 წელს მიიპყრო, როდესაც შეუერთდა სერიალის „ზაფხული, როცა ლამაზი გავხდი“ სამსახიობო გუნდს დენის რუსოს როლით.

პირადი ცხოვრება
ბრიგსი ნიუ-იორკში ცხოვრობს. 2019 წლიდან მას ურთიერთობა აქვს ხელოვან მიკაელ გემედა-ბრეკასთან.
მაიორიანი

მაიორიანი (ლათ. დ. 420 — გ. 7 აგვისტო 461) იყო დასავლეთ რომის იმპერატორი 456– 461 წლებში. დასავლეთ რომის თვალსაჩინო სარდალი, 456 წელს მაიორიანმა თავისი მოკავშირის, რიციმერის დახმარებით ავიტუსი დაამხო. მაიორიანი, რომელიც მხოლოდ იტალიასა და დალმაციას ფლობდა, ასევე ჰისპანიისა და ჩრდილოეთ გალიის გარკვეულ ტერიტორიებს, სამი წლის განმავლობაში ენერგიულად აწარმოებდა ლაშქრობას იმპერიის მტრების წინაამღდეგ. 461 წელს იგი დერტონაში (დღევანდელი ტორტონა) შეთქმულების შედეგად მოკლეს და მისი მემკვიდრეები იმპერიის დაცემამდე, 476 წლამდე, ბარბაროსი გენერლების ან აღმოსავლეთ რომის კარის მარიონეტები იყვნენ.
კოჯრის ქედი

კოჯრის ქედი — ქედი საქართველოში. წარმოადგენს თრიალეთის ქედის სამხრეთ-აღმოსავლეთ განშტოებას, მდინარეების ვერისა და ალგეთის წყალგამყოფს. დასავლეთით ებმის საყარაულოს ქედს, აღმოსავლეთით — თელეთისას.

იწყება სოფელ ტაბახმელის მიდამოებიდან (აღმოსავლეთით) და გრძელდება მდინარე ვერის მარჯვენა შენაკადის — კვესეთისწყლის სათავემდე. ქედის სამხრეთ კალთაზეა მწვერვალი აზეულა (1368 მ), რომლის ქიმზე დგას აგარანის ციხესიმაგრე.

აგებულია ეოცენური და ტუფოგენური ქვიშაქვებით, ტუფ-ბრექჩიებითა და ფიქლებით. კალთები ძლიერ დანაწევრებულია. ჭარბობს მთა-ტყის ლანდშაფტი. მოვაკებულ თხემზე შუაეოცენური ანდეზიტ-ბაზალტური ლავები კოშკის ან გუმბათისმაგვარ ფორმებს ქმნის. თხემურ ნაწილში გაშენებულია კურორტები — კოჯორი და კიკეთი, ჩრდილოეთ კალთაზე — წავკისი, შინდისი, კვესეთი.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1245

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1245 მიირეს ერთხმად 1999 წლის 11 ივნისს, სიერა-ლეონეში არსებული ვითარების შესახებ რეზოლუციების 1181 (1998), 1220 (1999) და 1231 (1999) გახსენების შემდეგ, საბჭომ სიერა-ლეონეში გაეროს დამკვირვებელთა მისიის მანდატი კიდევ ექვსი თვით, 1999 წლის 13 დეკემბრამდე გააგრძელა.

უშიშროების საბჭომ აღიარა დასავლეთ აფრიკის ქვეყნების ეკონომიკური თანამეგობრობის და მონიტორინგის ჯგუფის როლი და შეშფოთება გამოთქვა სიერა-ლეონეში არსებული ვითარების გამო.

რეზოლუციაში ხაზგასმულია, რომ კონფლიქტის მშვიდობიანი მოგვარებისთვის აუცილებელია ყოვლისმომცველი პოლიტიკური მოგვარება და შერიგება. ამ მხრივ, მიესალმა ლომეში სიერა-ლეონეს მთავრობასა და რევოლუციური გაერთიანებული ფრონტის მეამბოხე წარმომადგენლებს შორის გამართულ მოლაპარაკებებს. საბჭომ მოუწოდა ყველა მხარეს, ერთგულნი დარჩენილიყვნენ მოლაპარაკებების პროცესისადმი და განსაკუთრებით აღნიშნა ტოგოს პრეზიდენტის, გნასინგბე ეიადემასა და საერთაშორისო თანამეგობრობის როლი ამ პროცესის ხელშეწყობაში.

საბჭომ ყურადღება მიაქცია გენერალური მდივნის, კოფი ანანის წინადადებას ქვეყანაში -ის ყოფნის გაფართოებისა და მანდატის გადახედვის შესახებ იმ შემთხვევაში, თუ სიერა-ლეონეს მთავრობასა და -ის ამბოხებულთა წარმომადგენლებს შორის მოლაპარაკებები წარმატებით დასრულდებოდა. საბოლოოდ, გენერალურ მდივანს დაევალა, მუდმივად მიეწოდებინა ინფორმაცია საბჭოსთვის სიერა-ლეონეში მოვლენების განვითარების შესახებ.
რაფაელ რიეგო ი ნუნიესი

რაფაელ რიეგო ი ნუნიესი — ( დ. 1784, ასტურია — გ. 1823, მადრიდი) — ესპანელი რევოლუციონერი. მონაწილეობდა ესპანეთის 1820-1823 წლების რევოლუციასა და ფრანგი ოკუპანტების წინააღმდეგ გამათავისუფლებელ ომში. 1820 წელს მისი ბატალიონის აჯანყება იქცა რევოლუციის დასაწყისად. გამოაცხადა 1812 წლის კონსტიტუციის აღდგენა, სცადა კადისის აღება, 1500-იანი არმიით დალაშქრა ანდალუსია. იყო ექსალტადოსის პარტიის ერთ-ერთი ლიდერი. 1822 წლის 1 მარტს მადრიდის კორტესის პირველი პრეზიდენტი გახდა. 1822 წლის ივლისში მნიშვნელოვანი როლი შეასრულა სამეფო გვარდიის აბსოლუტისტური აჯანყების ჩახშობაში. 1823 წლის აპრილში ფრანგი ინტერვენტების წინააღმდეგ ბრძლაში მისი რაზმები დამარცხდნენ, თავად ნუნიესი დააპატიმრეს აბოლუტისტებმა და სამეფო სასამართლოს განაჩენით დახვრიტეს მადრიდში.
ხოსე ეუსტასიო რივერა

ხოსე ეუსტასიო რივერა — ( დ. 1888 — გ. 1928) — კოლომბიელი მწერალი, ლათინური ამერიკის რეალისტური პროზის წარმომადგენელი. 1921 წელს გამოაქვეყნა სონეტების კრებული აღთქმული მიწა. ავტორია ერთადერთი რომანისა „მორევი“ (1924), რომელმაც სოციალურ-პოლიტიკური მნიშვნელობა მიანიჭა ლათინურ ამერიკულ ლიტერატურულ მიმდინარეობას „მწვანე ჯოჯოხეთი“. რომანი მიიჩნევა კოლომბიის პირველ ეროვნულ ნაწარმოებად.
6 ოქტომბრის ხიდი

6 ოქტომბრის ხიდი — ესტაკადური ავტომაგისტრალი კაიროში, ეგვიპტეს დედაქალაქში. 20.5 კმ სიგრძის ხიდი და დამბა ორჯერ კვეთს ნილოსს დასავლეთ სანაპიროს გარეუბნებიდან აღმოსავლეთის მიმართულებით გეზირას კუნძულის გავლით კაიროს ცენტრამდე, შემდეგ კი უერთდება სხვა ავტომაგისტრალებს, რომლებიც აღმოსავლეთით კაიროს საერთაშორისო აეროპორტისკენ მიემართება.
მისი სახელწოდება უკავშირდება ოპერაცია „ბადრის“ თარიღს 1973 წელს, როდესაც ეგვიპტის სამხედრო ძალებმა გადაკვეთეს სუეცის არხი და შეუტიეს ისრაელის სამხედროების ბარ-ლევის ხაზს, რამაც იომ-კიპურის ომი გამოიწვია.

ისტორია
ხიდი და დამბა დასრულდა 1996 წელს, მისი მშენებლობა თითქმის 30 წელი გაგრძელდა. მშენებლობა დაიწყო 1969 წელს მოკრძალებული,130 მ სიგრძის პირველი ფაზით, რომელიც მხოლოდ ნილოსის პატარა დასავლეთ განშტოებას კვეთდა გეზირადან აგუზამდე. მეცხრე ფაზამ 2005 წელს დაასრულა ხიდის საბოლოო 21.193 კმ სიგრძე. „6 ოქტომბრის ხიდი და ესტაკადა“ გადაჭიმულია დოკიში მდებარე სოფლის მეურნეობის მუზეუმიდან აღმოსავლეთით ნასრ-სითიში მდებარე ავტოსტრადამდე.

6 ოქტომბრის ხიდისა და დამბის მშენებლობა გამოცხადდა ეროვნულ ინფრასტრუქტურულ პროექტად.
2021 წლის აპრილში პრეზიდენტმა აბდელ ფათაჰ ალ-სისიმ გასცა ბრძანება ხიდისა და მის ქვეშ არსებული გზების გაფართოებისა და განახლების შესახებ.

მარშრუტი
6 ოქტომბრის ხიდი იწყება გზაჯვარედინიდან სოფლის მეურნეობის სამინისტროს ქუჩასთან, შემდეგ აღმოსავლეთისკენ მიემართება და დასავლეთ კორნიშს უერთდება ნილოსის გადაკვეთამდე. შემდეგ იგი გადის ელ-გეზირას კუნძულზე. ნილოსის მეორედ გადაკვეთის შემდეგ მდებარეობს დიდი გზაჯვარედინი აბდელ მონაამ რიადის მოედანზე, რომელიც აკავშირებს აღმოსავლეთ კორნიშსა და რამზესის ქუჩას, რის შემდეგაც გზა პირდაპირ მიემართება რამზესის მოედნისკენ. ამის შემდეგ ხიდი გრძელდება რამზესის ქუჩის, რკინიგზისა და მეტროს სისტემის ლიანდაგების პარალელურად. გამრას მეტროს სადგურთან ხიდი ეყრდნობა დაკიდული ხიდის მსგავს ბოძებს. მოგვიანებით იგი გრძელდება ელ-დემერდაშის მეტროს სადგურამდე, საიდანაც სამხრეთისკენ უხვევს. შემდეგ იგი კვეთს სალაჰ სალემის გზას და ბოლოს ერთიანდება ემტედად რამზესის დამბასთან ელ-ნასრის ავტოსტრადასთან ახლოს, რომელიც ახალი კაიროსკენ მიემართება.

საზოგადოებრივი გამოყენება
6 ოქტომბრის ხიდს კაიროს „ხერხემალს“ უწოდებენ, რადგან მას ყოველდღიურად დაახლოებით ნახევარი მილიონი კაიროელი იყენებს. კაიროს მთავარი აღმოსავლეთ-დასავლეთის საავტომობილო და სატვირთო მარშრუტის როლის გამო, ხიდი და დამბა თითქმის ყოველთვის გადატვირთულია მოძრაობით, ხოლო ერთი ბოლოდან მეორემდე მგზავრობას შეიძლება 45 წუთამდე დასჭირდეს.

2011 წლის ეგვიპტის რევოლუცია
2011 წლის ეგვიპტის რევოლუციის დროს ხიდი იყო მთავარი მარშრუტი ტაჰრირის მოედანზე მიმდინარე დემოკრატიული დემონსტრაციებისკენ, და ასევე თავადაც იქცა ძალადობრივი შეტაკებების ადგილად პრო-მუბარაქის და ანტი-მუბარაქის მომიტინგეებს შორის.

გალერეა
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 2068

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 2068 მიიღეს 2012 წლის 19 სექტემბერს. დოკუმენტში უშიშროების საბჭომ გამოხატა მზადყოფნა, დააწესოს სანქციები იმ შეიარაღებული დაჯგუფებების წინააღმდეგ, რომლებიც სისტემატურად არღვევენ ბავშვთა უფლებებს, მათ შორის ბავშვების მიმართ სასტიკი მოპყრობისა და მათი სამხედრო კონფლიქტებში ჯარისკაცებად გამოყენების გზით.

უშიშროების საბჭოს თხუთმეტი წევრიდან ოთხმა ქვეყანამ – აზერბაიჯანმა, ჩინეთმა, პაკისტანმა და რუსეთმა კენჭისყრისას თავი შეიკავა და აღნიშნა, რომ მათ მთავრობებს მიღებული ტექსტის მიმართ გარკვეული შენიშვნები ჰქონდათ, ხოლო დანარჩენმა თერთმეტმა წევრმა რეზოლუციას მხარი დაუჭირა.
რიზოქტონიოზი

რიზოქტონიოზი — მცენარეთა სოკოვანი დაავადება. იწვევს ნიადაგში ბინადარი რიზოქტონიას გვარის სოკოები. აავადებს კარტოფილის, სტაფილოს, კომბოსტოს, ჭარხლის, პომიდრვის, ბადრიჯნის, გოგრის, ნესვის, ბამბის ფესვებს და ფესვის ყლს., აგრეთვე ძირხვენას, ტუბერს, თესლს, აღმონაცენს. მათ განვითარებას ხელს უწყობს ჭარბი ტენი, აგრეთვე მძიმნე, მჟავე, ორგანული ნივთიერებებით ღარიბი ნიადაგი.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 2076

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 2076 ერთხმად მიიღეს 2012 წლის 20 ნოემბერს. უშიშროების საბჭომ მოითხოვა შეიარაღებული დაჯგუფების, „23 მარტის მოძრაობის“ (23) დაუყოვნებლივი გასვლა კონგოს აღმოსავლეთით მდებარე უმნიშვნელოვანესი ქალაქ გომადან და ნებისმიერი შემდგომი წინსვლის შეწყვეტა. ამასთანავე, საბჭომ მოუწოდა მხარეებს, განემარტათ ამ დაჯგუფების გარედან მხარდაჭერის შესახებ არსებული ანგარიშები და მზადყოფნა გამოხატა, ემოქმედა მიღებული ინფორმაციის საფუძველზე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 2077

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 2077 ერთხმად მიიღეს 2012 წლის 21 ნოემბერს. უშიშროების საბჭომ კიდევ ერთი წლით გააგრძელა ჯერ კიდევ 2008 წელს შეთანხმებული ნებართვები, რომლებიც ითვალისწინებს საერთაშორისო მოქმედებებს მეკობრეობასა და შეიარაღებულ ყაჩაღობასთან საბრძოლველად. ეს საქმიანობა უნდა განხორციელებულიყო სომალის ახალ მთავრობასთან თანამშრომლობით, რომელსაც საბჭომ მოუწოდა, შეექმნა შესაბამისი ეროვნული სამართლებრივი ჩარჩო ამ ძალისხმევის მხარდასაჭერად.
გიორგი თედეევი

გიორგი სარდიონის ძე თედეევი (დ. 3 ნოემბერი, 1926, — გ. 1996) — ოსი მოცეკვავე, ქორეოგრაფი. საქართველოს სახალხო არტისტი (1965).

დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიის საგუნდო-სადირიჟორო ფაკულტეტი. 1943–1966 წლებში მოღვაწეობდა სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის სიმღერისა და ცეკვის ანსამბლში, როგორც ოსური ხალხური ცეკვების სოლისტ-შემსრულებელი, ქორეოგრაფი და სამხატვრო ხელმძღვანელი. პარალელურად 1948–1952 წლებში იყო ჯავის რაიონის თვითმოქმედი ქორეოგრაფიული ანსამბლის ხელმძღვანელი, 1954–1955 წლებში — ცხინვალის კულტურის სახლის დირექტორი, 1957 წლიდან — საქართველოს ხალხური ცეკვის სახელმწიფო აკადემიური ანსამბლის (ხელმძღვანელები ილია სუხიშვილი და ნინო რამიშვილი) სოლისტი–მოცეკვავე. განსაკუთრებით გამოირჩეოდა ოსური ლირიკული ცეკვის „ხონგა-ქავთის“ (ცეკვა „მიპატიჟება“) მაღალპროფესიული შესრულებით. 1990-იანი წლებიდან საცხოვრებლად გადავიდა ცხინვალში.

ჯილდოები და აღიარება
1956 — საქართველოს დამსახურებული არტისტი
1965 — საქართველოს სახალხო არტისტი
ჰაინრიხ რიკერტი

ჰაინრიხ რიკერტი — ( დ. 1863 — გ. 1936) — გერმანელი ფილოსოფოსი, ნეოკანტიანიზმის ბადენის სკოლის ერთ-ერთი ფუძემდებელი და ცენტრალური ფიგურა. იყო ვილჰელმ ვინდელბანდის მოწაფე. ფრაიბურგის უნივერსიტეტის (1894 წლიდან) და 1916 წლიდან ჰაიდელბერგის რუპრეხტ კარლს-უნივერსიტეტის პროფესორი. უარყოფდა ტრანსცენდენტური საგნის არსებობას და სოლიფსიზმს.
ოლღა თედეევი

ოლღა გიორგის ასული თედეევი (დ. 25 დეკემბერი, 1921, თბილისი, — გ. 16 ოქტომბერი, 1999, იქვე) — აღმოსავლეთმცოდნე, კავკასიოლოგი, წარმოშობით ოსი.

1943 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტის კავკასიური ენების განყოფილება. 1950–1951 წლებში პედაგოგიურ მოღვაწეობას ეწეოდა ცხინვალის პედაგოგიურ ინსტიტუტში, სადაც კითხულობდა ლექციებს ქართულ დიალექტოლოგიაში. 1961 წლიდან სიცოცხლის ბოლომდე ოლღა თედეევი წამყვან მეცნიერ თანამშრომლად მუშაობდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის აღმოსავლეთმცოდნეობის ინსტიტუტის ინდურ-ირანული ენების განყოფილებაში, სადაც მისი ხელმძღვანელობით არაერთი ოსოლოგი აღიზარდა.

თედეევი ძირითადად იკვლევდა ქართულ-ოსური კულტურულ-ენობრივი ურთიერთობის საკითხებს, გამოავლინა ორმხრივი ლექსიკური ნასესხობები და ეს მიგნებები განაზოგადა მონოგრაფიაში „ნარკვევები ქართულ-ოსური ენობრივი ურთიერთობიდან“ (1983). მან ასევე თარგმნა ოსური ფოლკლორის ცნობილი ძეგლი „ნართების ეპოსი“ (1977, 1982), დაადგინა ეპოსის მრავალი გაურკვეველი სიტყვის წარმომავლობა და შეისწავლა ივანე იალღუზიძისა და დანიელ ჭონქაძის შემოქმედება. ოლღა თედეევის მნიშვნელოვან ნაშრომებს შორისაა: „მემცენარეობის ქართული ლექსიკა ოსურში“ (1975), „დანიელ ჭონქაძე როგორც ოსოლოგი“ (1979), „პირველი ოსური ხელნაწერების ენა“ (1985) და „ნარკვევები ოსურ-ქართული ენობრივი ურთიერთობიდან“ (1988).
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1252

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1252 მიიღებულია 1999 წლის 15 ივლისს. ხორვატიის შესახებ წინა დადგენილებების, მათ შორის 779 (1992), 981 (1995), 1147 (1998), 1183 (1998) და 1222 (1999) რეზოლუციების გახსენების შემდეგ, საბჭომ გაეროს დამკვირვებელთა მისიას პრევლაკაში უფლებამოსილება მიანიჭა, გაეგრძელებინა ხორვატიის პრევლაკის ნახევარკუნძულის ტერიტორიაზე დემილიტარიზაციის პროცესის მონიტორინგი 2000 წლის 15 იანვრამდე.

უშიშროების საბჭო მიესალმა -ის გადაადგილების თავისუფლებაზე დაწესებული შეზღუდვების ბოლოდროინდელ გაუქმებასა და ხორვატიის მხრიდან გაუმჯობესებულ თანამშრომლობას, თუმცა ამავდროულად აღნიშნა დემილიტარიზაციის რეჟიმის ხანგრძლივი დარღვევები და იუგოსლავიის, ხოლო ხანდახან ხორვატიის ძალების ყოფნა აღნიშნულ ტერიტორიაზე. მან ასევე დადებითად შეაფასა ხორვატიასა და ჩერნოგორიას შორის გადასასვლელი პუნქტების ხელახალი გახსნა, როგორც ნდობის აღდგენის მნიშვნელოვანი ღონისძიება, რამაც ორივე მიმართულებით სამოქალაქო ტრანსპორტის მოძრაობა გამოიწვია.

ხორვატიასა და იუგოსლავიის ფედერაციულ რესპუბლიკას (სერბეთი და ჩერნოგორია) მოუწოდეს, სრულად შეესრულებინათ შეთანხმება მათ შორის ურთიერთობების ნორმალიზების შესახებ, შეეწყვიტათ დემილიტარიზაციის რეჟიმის დარღვევა, შეემცირებინათ დაძაბულობა და უზრუნველეყოთ გაეროს დამკვირვებელთა გადაადგილების თავისუფლება. გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს ეთხოვა, 1999 წლის 15 ოქტომბრისთვის წარედგინა ანგარიში ორ მხარეს შორის ნდობის აღდგენის ღონისძიებების შესახებ რეკომენდაციებით. საბოლოოდ, სტაბილიზაციის ძალებს , რომლებიც უფლებამოსილნი იყვნენ 1088 (1996) რეზოლუციით და რომელთა მანდატიც განახლდა 1247 (1999) რეზოლუციით, დაევალათ -თან თანამშრომლობა.
უაილდი (მდინარე)

უაილდი — დაახლოებით 101 კილომეტრი (63 მილი) სიგრძის მდინარე აშშ-ში, ალასკის შტატში. იგი სათავეს ტობინის მთის ძირას, უაილდ-ლეიკის ტბიდან იღებს და ქალაქ ბეტლსის მახლობლად, მდინარე კოიუკუკს უერთდება. უაილდ-რივერი ბრუკსის ქედის სამხრეთ კალთებს მიუყვება, რის შემდეგაც ჩრდილო-ცენტრალურ ალასკაში, იუკონის მდინარეთა სისტემის ვაკეებსა და კანუტის დაბლობზე გაედინება.

მდინარე უაილდ-რივერის ძირითადი შენაკადებია: ჩიქენ-ქრიკი, რომელიც სიკვდილის ველის მოპირდაპირე მხარეს მდებარეობს; დეს-ვალი-ქრიკი, რომელიც სწორედ ამ ველზე მიედინება; მიჩიგან-ქრიკი; გილროის მთიდან მომავალი გილროი-ქრიკი; ფლეტ-ქრიკი და შოფილდ-ქრიკი.

უაილდ-რივერის მახლობლად მდებარე სხვა დასახლებებიდან აღსანიშნავია ბეტლზის გვერდით მდებარე ევანსვილი, ასევე ვაისმენი და ქოლდფუტი. ეს უკანასკნელი ორი დასახლება დალტონის ავტომაგისტრალზე, მდინარიდან აღმოსავლეთით, დაახლოებით 40 მილის (64 კილომეტრის) მოშორებით მდებარეობს.

1931 წელს, აშშ-ის შინაგან საქმეთა დეპარტამენტის დავალებით, რობერტ მარშალმა დეტალურად შეისწავლა მდინარე და მისი შენაკადები. მის სამეცნიერო ექსპედიციაში შედიოდა მდინარის სისტემისა და რეგიონის გეოლოგიური სტრუქტურის კარტოგრაფირება, აგრეთვე სასარგებლო წიაღისეულის კვლევა.
კლონდაიკში ოქროს ციებ-ცხელებისა და მოგვიანებით, უაილდის შენაკად ჯეი-ქრიკზე ოქროს პოვნის გამო, მე-20 საუკუნის პირველ ნახევარში ამ მდინარესა და მის შენაკადებზე ოქროს აქტიურად მოიპოვებდნენ.
ვენერას დაბადება (ფრაგონარი)

ვენერას დაბადება (ფრანგ. ) — ფრანგი როკოკოს ეპოქის მხატვრის, ჟან-ონორე ფრაგონარის ზეთის საღებავებით ტილოზე შესრულებული ნახატი, რომელიც შექმნილია 1753-დან 1755 წლამდე პერიოდში. ის დაცულია მარსელის გრობე-ლაბადიეს მუზეუმში.

ნახატის ესკიზი ინახება სმიტის კოლეჯის ხელოვნების მუზეუმში. ესკიზში ფრაგონარმა გამოიყენა წითელი ცარცისა (სანგინა) და სხვა მასალების ნაზავი, რათა შეესწავლა კომპოზიცია ტილოზე გადატანამდე. „ვენერას დაბადება“ და მისი ესკიზი არის იმის მაგალითი, თუ როგორ სჩვევოდა ფრაგონარს სცენის მიმართულების შეცვლა (შებრუნება) და ფიგურების განლაგების შეცვლა იდეალური კომპოზიციის მისაღწევად.

ამ ნახატის შექმნისას ფრაგონარი შთაგონებული იყო ფრანსუა ბუშეს ნამუშევრით „ვენერას ტრიუმფი“ (ბუშე ფრაგონარის მასწავლებელი იყო).