პიერ გრაბერი

პიერ გრაბერი (დ. 6 დეკემბერი, 1908 — გ. 19 ივლისი, 2003) — გამოჩენილი შვეიცარიელი პოლიტიკოსი და შვეიცარიის ფედერალური საბჭოს წევრი 1970 წლიდან 1978 წლამდე.

ადრეული ცხოვრება და განათლება
იგი დაიბადა შვეიცარიის ქალაქ ლა-შო-დე-ფონში. ნოშატელსა და ვენაში სამართლის შესწავლისა და შესაბამისი განათლების მიღების შემდეგ, მან პროფესიული საქმიანობა ლოზანაში დაიწყო, სადაც ადვოკატის პრაქტიკას ეწეოდა.

პოლიტიკური კარიერა
პიერ გრაბერი აქტიურად მოღვაწეობდა სოციალ-დემოკრატიულ პარტიაში და მისი პოლიტიკური კარიერა მრავალმხრივი სახელმწიფოებრივი პასუხისმგებლობებით იყო დატვირთული. 1934 წლიდან 1946 წლამდე იგი ლოზანის მუნიციპალურ პარლამენტში მსახურობდა, პარალელურად კი, 1937 წლიდან, ვოს კანტონის პარლამენტის წევრიც იყო. 1946 წელს მან ლოზანის მერის პოსტი დაიკავა და ამ თანამდებობაზე სამი წლის განმავლობაში იმყოფებოდა. მისი ეროვნული დონის პოლიტიკური მოღვაწეობა მოიცავდა შვეიცარიის ეროვნულ საბჭოში მუშაობის ხანგრძლივ პერიოდს 1942 წლიდან 1969 წლამდე, სადაც 1965-1966 წლებში ასამბლეის სპიკერის საპატიო პოზიციასაც იკავებდა. ეროვნულ საბჭოში ყოფნისას იგი საგარეო საქმეთა კომიტეტის წევრი იყო და ხელმძღვანელობდა საგამოძიებო საპარლამენტო კომისიას, რომელიც „მირაჟის“ საქმესთან დაკავშირებულ სკანდალს შეისწავლიდა.

ადგილობრივ დონეზე გრაბერი 1962 წლიდან 1970 წლამდე ვოს კანტონის მთავრობის წევრი იყო და ფინანსთა დეპარტამენტს ხელმძღვანელობდა, ასევე მონაწილეობდა ჟურას რეგიონის პრობლემის გადამჭრელ ოთხკაციან კომისიაში. 1969 წლის 10 დეკემბერს იგი აირჩიეს შვეიცარიის ფედერალურ საბჭოში, სადაც სათავეში ჩაუდგა პოლიტიკურ დეპარტამენტს, რაც რეალურად საგარეო საქმეთა სამინისტროს წარმოადგენდა. მისი მინისტრობის პერიოდში, 1970 წელს, დაარსდა შვეიცარიის კატასტროფების დახმარების კორპუსი, რომელმაც პირველი ჰუმანიტარული ინტერვენცია აფრიკაში 1973 წელს განახორციელა. მიუხედავად წარმატებებისა, მან საზოგადოებრივი კრიტიკის გამო უარი თქვა გეგმაზე, რომლის მიხედვითაც დეპარტამენტის კომუნიკაციების მენეჯერად ჟურნალისტი როჯერ ნორდმანი უნდა დაენიშნა.

1975 წელს პიერ გრაბერმა შვეიცარიის პრეზიდენტის პოსტი დაიკავა და თავისი უფლებამოსილება 1978 წლის 31 იანვარს გადააბარა. მისი მმართველობის პერიოდში მიიღეს მნიშვნელოვანი კანონი განვითარების სფეროში თანამშრომლობის შესახებ. გრაბერის ერთ-ერთ უმთავრეს მიღწევად მიიჩნევა 1974 წელს პარლამენტის მიერ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის რატიფიცირების უზრუნველყოფა. როგორც ევროპის საბჭოს მინისტრთა კომიტეტის თავმჯდომარემ, მან 1972 წლის 15 მაისს სტრასბურგში საფუძველი ჩაუყარა ევროპის სასახლის მშენებლობას და სიმბოლურად პირველი ქვაც თავად დადო.

1975 წლის 1 აგვისტოს, მან შვეიცარიის სახელით ხელი მოაწერა ევროპის უსაფრთხოებისა და თანამშრომლობის თათბირის ჰელსინკის დასკვნით აქტს. მისი ინიციატივით შვეიცარიამ აღიარა ჩრდილოეთ ვიეტნამი და ჩრდილოეთ კორეა. გრაბერი თავმჯდომარეობდა დიპლომატიურ კონფერენციას, რომლის შედეგადაც 1977 წელს მიღებულ იქნა ჟენევის კონვენციების დამატებითი ოქმები.

მისი მოღვაწეობის პერიოდს დაემთხვა 1970 წელს იორდანიის ქალაქ ზარყაში პალესტინის გათავისუფლების სახალხო ფრონტის წევრების მიერ „“-ის თვითმფრინავზე განხორციელებული პირველი ტერორისტული თავდასხმა. ამ მოვლენების ფონზე, ვრცელდებოდა ინფორმაცია, რომ 1970 წელს, ჟან ციგლერის შუამავლობით და ფედერალური საბჭოს სხვა წევრებისგან მალულად, გრაბერმა კავშირი დაამყარა პალესტინის გათავისუფლების ორგანიზაციის საგარეო პოლიტიკის ხელმძღვანელ ფარუკ კადუმისთან. სავარაუდოდ, მიღწეულ იქნა არაოფიციალური შეთანხმება, რომლის შესახებაც შვეიცარიის მთავრობის დანარჩენი წევრები ინფორმირებულნი არ იყვნენ. ამ შეთანხმების პირობების თანახმად, შვეიცარია დაცული უნდა ყოფილიყო პალესტინური ტერორიზმისგან, სანაცვლოდ კი იგი იღებდა ვალდებულებას, მხარი დაეჭირა პალესტინის გათავისუფლების ორგანიზაციისთვის ჟენევაში, გაეროს შტაბ-ბინაში დიპლომატიური აღიარების მოპოვების მცდელობებში. ამ პროცესის ფარგლებში შვეიცარიამ გადაწყვიტა, არ აღეძრა საქმე პალესტინელი ეჭვმიტანილის წინააღმდეგ ვიურენლინგენში „“-ის 330-ე რეისზე განხორციელებული თავდასხმის გამო.

პენსიაზე გასვლის შემდეგ იგი აგრძელებდა საკუთარი პოზიციის დაფიქსირებას მნიშვნელოვან მოვლენებზე, მათ შორის შვეიცარიის 1986 წლის წარუმატებელ მცდელობაზე, გამხდარიყო გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის წევრი.

გარდაცვალება
გრაბერი 2003 წელს, 94 წლის ასაკში, ლოზანაში ინსულტის შედეგად გარდაიცვალა.