ფრენკ ლოიდ რაიტი

ფრენკ ლოიდ რაიტი უფროსი (; დ. 8 ივნისი, 1867 – გ. 9 აპრილი, 1959) — ამერიკელი არქიტექტორი, დიზაინერი, მწერალი და პედაგოგი. 70-წლიანი შემოქმედებითი პერიოდის განმავლობაში მან 1000-ზე მეტი ნაგებობა დააპროექტა. რაიტმა საკვანძო როლი ითამაშა მეოცე საუკუნის არქიტექტურულ მიმდინარეობებში, საკუთარი ნამუშევრებით გავლენა მოახდინა არქიტექტორებზე მთელ მსოფლიოში და ასობით შეგირდს გაუწია მენტორობა თავის ტალიესინის საზოგადოებაში. რაიტს სწამდა, რომ პროექტირება უნდა ყოფილიყო კაცობრიობასა და გარემოსთან ჰარმონიაში — ფილოსოფია, რომელსაც მან ორგანული არქიტექტურა უწოდა. ამ ფილოსოფიის თვალსაჩინო მაგალითია ფოლინგუოტერი (1935), რომელსაც „ყველა დროის საუკეთესო ამერიკული არქიტექტურული ნამუშევარი“ ეწოდა. 1987 წელს ბრენდან გილის მიერ გამოცემულ რაიტის ბიოგრაფიაში გამოითქვა ვარაუდი, რომ მისი სრული სახელი იყო „ფრენკ ლინკოლნ რაიტი“, რომელიც მამამისმა შეურჩია, თუმცა მოგვიანებით დედამ შუა სახელი ლოიდით შეუცვალა. გილის წიგნამდე სახელი „ფრენკ ლინკოლნ რაიტი“ არსად მოიხსენიება, ხოლო მისი სრული სახელის ყველაზე ადრეული ოფიციალური დოკუმენტაცია გვხვდება 1880 წლის აშშ-ის მოსახლეობის აღწერაში, სადაც მოხსენიებულია ვინმე ფრენკ ლოიდ რაიტი , რომელიც ბიძამისის, ჯეიმზ ლოიდ ჯონსის დაქირავებულ მუშად მუშაობდა.

რაიტის მამა, უილიამ ქერი რაიტი (1825–1904), იყო ნიჭიერი მუსიკოსი, ორატორი და დროგამოშვებით მქადაგებელი, რომელმაც საადვოკატო საქმიანობის უფლება 1857 წელს მიიღო. იგი ასევე კომპოზიტორიც იყო, რომლის ნამუშევრებიც იბეჭდებოდა. ვილიამ რაიტი, წარმოშობით მასაჩუსეტსიდან, თავდაპირველად ბაპტისტი მქადაგებელი იყო, თუმცა მოგვიანებით ცოლის ოჯახის გავლენით უნიტარიანულ რწმენაზე გადავიდა.

რაიტის დედა, ანა ლოიდ ჯონსი (1838/39–1923), იყო მასწავლებელი და ლოიდ ჯონსების კლანის წევრი, რომლის უელსელი მშობლები გაერთიანებული სამეფოდან უისკონსინში გადასახლდნენ. მისი ერთ-ერთი ძმა, ჯენკინ ლოიდ ჯონსი, გამოჩენილი ფიგურა იყო აშშ-ის შუა დასავლეთში უნიტარიანული სარწმუნოების პოპულარიზაციაში.

რაიტის ავტობიოგრაფიის თანახმად, დედამისს სჯეროდა, რომ მისი პირველი შვილი გაიზრდებოდა და ლამაზ შენობებს ააგებდა. ბავშვის ამბიციის გასაღვივებლად, მან ბავშვის ოთახი პერიოდული გამოცემებიდან ამოჭრილი ინგლისური ტაძრების გრავიურებით მორთო.

რაიტს ორი უმცროსი და ჰყავდა: მეჯინელ რაიტ ენრაიტი (1880–1966), საბავშვო წიგნების წარმატებული ილუსტრატორი და მწერლისა და ილუსტრატორის, ელიზაბეთ ენრაიტის დედა, და ჯეინ რაიტი (1869–1953).

არქიტექტურის კრიტიკოსი ადა ლუიზ ჰაქსტებლი წერდა, რომ რაიტი გაიზარდა არასტაბილურ ოჯახში, სადაც მუდმივად იყო სიღარიბე და შფოთვა, რამაც გამოიწვია ის, რაც მან აღწერა, როგორც ღრმად მშფოთვარე და აშკარად უბედური ბავშვობა. მამამისი სამღვდელო საქმიანობას ეწეოდა მაკგრეგორში, აიოვა (1869), პოტაკეტში, როდ-აილენდი (1871) და უეიმუთში, მასაჩუსეტსი (1874). როდესაც ფინანსურმა გაჭირვებამ ისინი უეიმუთშიც შეაწუხა, ოჯახი დაბრუნდა სპრინგ-გრინში, უისკონსინი, სადაც ლოიდ ჯონსების ოჯახს შეეძლო დახმარებოდა უილიამს სამუშაოს პოვნაში. 1877 წელს ისინი გადავიდნენ მედისონში, უისკონსინი, სადაც უილიამი მუსიკის გაკვეთილებს ატარებდა და ახლად ჩამოყალიბებული უნიტარიანული საზოგადოების მდივნად მუშაობდა. მიუხედავად იმისა, რომ უილიამი ცივი და გაუცხოვებული მშობელი იყო, მან შვილებს მუსიკის სიყვარული გაუზიარა.

1881 წელს, მალევე მას შემდეგ, რაც რაიტი 14 წლისა გახდა, მისი მშობლები ერთმანეთს დაშორდნენ. 1884 წელს მამამისმა შეიტანა განცხადება ანასთან განქორწინებაზე „... ემოციური სისასტიკის, ფიზიკური ძალადობისა და მეუღლის მიტოვების“ საფუძვლით. რაიტი სწავლობდა მედისონის ცენტრალურ საშუალო სკოლაში. მამამისმა უისკონსინი 1885 წელს განქორწინების ოფიციალურად გაფორმების შემდეგ დატოვა. რაიტმა აღნიშნა, რომ მამა ამის შემდეგ აღარასოდეს უნახავს.
განათლება (1885–1887)
1886 წელს, 19 წლის ასაკში, რაიტი ჩაირიცხა უისკონსინ-მადისონის უნივერსიტეტში, როგორც სპეციალური სტუდენტი. ის სამოქალაქო ინჟინერიას სწავლობდა პროფესორ ალან დ. კონოვერის ხელმძღვანელობით, თუმცა უნივერსიტეტი ხარისხის მიღების გარეშე დატოვა. 1955 წელს, 88 წლის ასაკში, უნივერსიტეტმა მას ნატიფი ხელოვნების საპატიო დოქტორის წოდება მიანიჭა.

1885 წელს რაიტის ბიძამ, ჯენკინ ლოიდ ჯონსმა, ჩიკაგოში ჯოზეფ ლაიმან სილსბის არქიტექტურული ფირმა დაიქირავა, რათა დაეპროექტებინათ „ყველა სულის ეკლესია“ . მომდევნო წელს ჯონსმა სილსბის დაუკვეთა ერთობის სამლოცველოს პროექტირება, რომელიც წარმოადგენდა კერძო საოჯახო კაპელას უაიომინგში, უისკონსინის შტატში.

მიუხედავად იმისა, რომ სილსბისთან ოფიციალურად არ იყო დასაქმებული, რაიტი გამოცდილი მახაზველი იყო და უისკონსინში „თვალყურს ადევნებდა ინტერიერის [ნახაზებსა და მშენებლობას]“. ეს სამლოცველო მის უადრეს ცნობილ ნამუშევრად ითვლება.

სამლოცველოს პროექტის დასრულების შემდეგ, რაიტი ჩიკაგოში გადავიდა. ჩასვლიდან რამდენიმე დღეში და რამდენიმე გამოჩენილ ფირმასთან გასაუბრების შემდეგ, ჯოზეფ ლაიმან სილსბიმ იგი მხაზველად დაიქირავა. თუმცა, მალე მან ახალი პასუხისმგებლობების გამო თავი გადატვირთულად იგრძნო და დაბრუნდა სილსბისთან, მაგრამ ამჯერად ხელფასის მომატებით. მიუხედავად იმისა, რომ სილსბი ძირითადად ვიქტორიანულ და რევაივალისტურ სტილებს მიჰყვებოდა, რაიტი მის დიზაინებს უფრო „მოხდენილად ფერწერულად“ მიიჩნევდა, ვიდრე იმ პერიოდის სხვა „სისასტიკეებს“. რაიტი სილსბისთან ერთ წელზე ოდნავ ნაკლები ხნის განმავლობაში დარჩა, სანამ 1887 წლის ნოემბრისთვის ფირმა „ & “-ს შეუერთდებოდა.
ადლერი და სალივანი (1888–1893)
რაიტმა შეიტყო, რომ ჩიკაგოს ფირმა „ადლერი და სალივანი“ ( & ) „... ეძებდა ვინმეს, ვინც დაასრულებდა აუდიტორიუმის შენობის ინტერიერის ნახაზებს“. რაიტმა დაამტკიცა, რომ ის ლუის სალივანის ორნამენტული დიზაინების კომპეტენტური მიმბაძველი იყო და ორი მოკლე გასაუბრების შემდეგ, ფირმის ოფიციალური შეგირდი გახდა. რაიტი კარგად ვერ ეწყობოდა სალივანის სხვა მხაზველებს; ის წერდა, რომ მისი შეგირდობის პირველ წლებში მათ შორის რამდენიმე ძალადობრივი შეტაკება მოხდა. სხვათა შორის, თავად სალივანიც არ იჩენდა პატივისცემას საკუთარი თანამშრომლების მიმართ. მიუხედავად ამისა, „სალივანმა [რაიტი] თავისი მფარველობის ქვეშ აიყვანა და დიზაინზე დიდი პასუხისმგებლობა დააკისრა.“ ჯეიმს ა. ჩარნლის სახლსა (ორივე 1891) და ალბერტ სალივანის სახლზე (1892), რომლებიც ჩიკაგოში მდებარეობდა. შემოსავლის გაზრდისათვის და ვალების გასასტუმრებლად, რაიტმა მიიღო დამოუკიდებელი შეკვეთები სულ მცირე ცხრა სახლზე. ეს „კონტრაბანდული“ სახლები, როგორც მოგვიანებით თავადვე უწოდა, კონსერვატიულად იყო დაპროექტებული იმ დროს მოდური დედოფალ ანასა და კოლონიური აღორძინების სტილების ვარიაციებში. მიუხედავად ამისა, იმ პერიოდის გაბატონებული არქიტექტურისგან განსხვავებით, თითოეული სახლი ხაზს უსვამდა მარტივ გეომეტრიულ ფორმებს და შეიცავდა ისეთ ელემენტებს, როგორიცაა ჰორიზონტალური ფანჯრების რიგები, ზოგჯერ კონსოლები და ღია გეგმარება, რაც მისი შემდგომი ნამუშევრების დამახასიათებელი ნიშანი გახდა. ამ ადრეული სახლებიდან რვა დღემდეა შემორჩენილი, მათ შორის თომას გეილის, რობერტ პარკერის, ჯორჯ ბლოსომისა და უოლტერ გეილის სახლები.

ისევე როგორც „ & “-ის კერძო საცხოვრებელი პროექტების შემთხვევაში, რაიტი თავის „კონტრაბანდულ“ სახლებსაც თავისუფალ დროს აპროექტებდა. სალივანმა არაფერი იცოდა ამ დამოუკიდებელი სამუშაოების შესახებ 1893 წლამდე, სანამ თავად არ მიხვდა, რომ ერთ-ერთი სახლი უდავოდ ფრენკ ლოიდ რაიტის დიზაინით იყო შესრულებული. ეს კონკრეტული სახლი, რომელიც ელისონ ჰარლანისთვის აშენდა, სულ რამდენიმე კვარტალში მდებარეობდა სალივანის ქალაქის სახლიდან ჩიკაგოს უბან კენვუდში. ადგილმდებარეობის გარდა, რაიტის მონაწილეობა სავარაუდოდ გასცა კომპოზიციის გეომეტრიულმა სისუფთავემ და აივნის ორნამენტებმა ზუსტად იმავე სტილში, როგორც ჩარნლის სახლში იყო გამოყენებული. ვინაიდან რაიტის ხუთწლიანი კონტრაქტი კრძალავდა ნებისმიერ გარე სამუშაოს, ამ ინციდენტმა გამოიწვია მისი წასვლა სალივანის ფირმიდან. მეორეს მხრივ, რაიტმა თავის ტალიესინის შეგირდებს უთხრა (როგორც ეს ედგარ ტაფელმა ჩაიწერა), რომ სალივანმა ჰარლანის სახლის შესახებ გაგებისთანავე იგი ადგილზევე გაათავისუფლა სამსახურიდან. ტაფელი ასევე იხსენებდა, რომ რაიტმა რამდენიმე „კონტრაბანდულ“ სამუშაოზე ხელი სესილ კორვინს მოაწერინა, რაც მიუთითებდა იმაზე, რომ რაიტმა იცოდა მათი აკრძალული ბუნების შესახებ. მიუხედავად იმისა, თუ რომელია მოვლენათა სწორი განვითარება, რაიტი და სალივანი ერთმანეთს აღარ შეხვედრიან და აღარ დალაპარაკებიან მომდევნო 12 წლის განმავლობაში.

გარდამავალი პერიოდი და ექსპერიმენტები (1893–1900)
„ & “-ის დატოვების შემდეგ, რაიტმა დაიწყო საკუთარი საქმიანობა სალივანის მიერ დაპროექტებული შილერის შენობის ბოლო სართულზე, ჩიკაგოში, რენდოლფის ქუჩაზე. რაიტმა გადაწყვიტა თავისი ოფისი ამ შენობაში განეთავსებინა, რადგან კოშკის მდებარეობა მას „ & “-ის ოფისს ახსენებდა. სესილ კორვინი რაიტს გაჰყვა და თავისი არქიტექტურული სტუდია იმავე ოფისში დააარსა, თუმცა ისინი დამოუკიდებლად მუშაობდნენ და ერთმანეთს პარტნიორებად არ მიიჩნევდნენ.

1896 წელს რაიტი შილერის შენობიდან ახლომდებარე და ახალდამთავრებულ სტეინვეი-ჰოლის შენობაში გადავიდა. სხვენში არსებულ სივრცეს ის იყოფდა რობერტ კ. სპენსერ უმცროსთან, მაირონ ჰანტთან და დუაიტ ჰ. პერკინსთან. ამ ახალგაზრდა არქიტექტორებმა, რომლებიც შთაგონებულნი იყვნენ არტს-ენდ-კრაფტს მიმდინარეობითა და ლუის სალივანის ფილოსოფიით, ჩამოაყალიბეს ის, რაც მოგვიანებით „პრერიების სკოლის“ სახელით გახდა ცნობილი. მიუხედავად იმისა, რომ რაიტს არ შეეძლო კლიენტებზე უარის თქმა გემოვნებაში უთანხმოების გამო, მისი ყველაზე კონსერვატიული დიზაინებიც კი ინარჩუნებდა მარტივ ხაზებსა და, დროდადრო, სალივანით შთაგონებულ დეტალებს.

1894 წელს უინსლოუს სახლის დასრულებიდან მალევე, ედუარდ უოლერმა, მეგობარმა და ყოფილმა კლიენტმა, რაიტი ჩიკაგოელ არქიტექტორთან და მგეგმარებელთან დენიელ ბერნემთან შესახვედრად მიიწვია. ბერნემი მოხიბლული იყო უინსლოუს სახლითა და რაიტის სხვა ნამუშევრებით; მან შესთავაზა განათლების დაფინანსება ოთხი წლით პარიზის ნატიფი ხელოვნების აკადემიაში და ორი წლით რომში. ამასთან ერთად, დაბრუნებისთანავე რაიტი ბერნემის ფირმაში თანამდებობას მიიღებდა. გარანტირებული წარმატებისა და ოჯახის მხარდაჭერის მიუხედავად, რაიტმა უარი თქვა შეთავაზებაზე. ბერნემი, რომელიც ხელმძღვანელობდა მსოფლიო კოლუმბიური ექსპოზიციის კლასიკურ დიზაინს და იყო ბოზ-არის მოძრაობის მთავარი მხარდამჭერი, ფიქრობდა, რომ რაიტი სულელურ შეცდომას უშვებდა. თუმცა რაიტისთვის ფრანგული სკოლის კლასიკურ განათლებას აკლდა შემოქმედებითობა და სრულიად ეწინააღმდეგებოდა მის ხედვას თანამედროვე ამერიკული არქიტექტურის შესახებ.
პრერიების სტილის სახლები (1900–1914)
1901 წლისთვის რაიტს უკვე 50-მდე პროექტი ჰქონდა დასრულებული, მათ შორის მრავალი სახლი ოუკ-პარკში. როგორც მისი შვილი ჯონ ლოიდ რაიტი წერდა:

უილიამ იუჯინ დრამონდი, ფრენსის ბარი ბირნი, უოლტერ ბარლი გრიფინი, ალბერტ ჩეის მაკართური, მარიონ მაჰონი, იზაბელ რობერტსი და ჯორჯ უილისი მხაზველები იყვნენ. ხუთი კაცი, ორი ქალი. მათ ეკეთათ თავისუფლად დაშვებული ჰალსტუხები და ეცვათ პროფესიისთვის შესაფერისი სამუშაო ხალათები. კაცები თმას მამასავით ატარებდნენ, ალბერტის გარდა — მას საკმარისი თმა არ ჰქონდა. ისინი აღმერთებდნენ მამას! მამას მოსწონდა ისინი! მე ვიცი, რომ თითოეულ მათგანს მაშინ მნიშვნელოვანი წვლილი შეჰქონდა თანამედროვე ამერიკული არქიტექტურის პიონერობაში, რისთვისაც დღეს მამაჩემი იღებს სრულ დიდებას, თავის ტკივილსა და აღიარებას!

1900-დან 1901 წლამდე პერიოდში ფრენკ ლოიდ რაიტმა ოთხი სახლი დაასრულა, რომლებიც მას შემდეგ „პრერიების სტილის“ დასაწყისად იქნა მიჩნეული. ორი მათგანი, ჰიკოქსისა და ბრედლის სახლები, რაიტის ადრეულ დიზაინებსა და პრერიების ქმნილებებს შორის ბოლო გარდამავალი საფეხური იყო. ამავე დროს, რაიტმა თავისი ახალი იდეები ამერიკული სახლის შესახებ ფართოდ გახადა ცნობილი ჟურნალ ' -ში გამოქვეყნებული ორი პუბლიკაციის საშუალებით. ეს სტატიები იყო პასუხი -ის პრეზიდენტის, ედუარდ ბოკის მიწვევაზე, რომელიც წარმოადგენდა თანამედროვე სახლების დიზაინის გაუმჯობესების პროექტის ნაწილს. სტატიები „სახლი პრერიების ქალაქში“ და „პატარა სახლი დიდი სივრცით“ შესაბამისად, ჟურნალის 1901 წლის თებერვლისა და ივლისის ნომერებში გამოჩნდა. მიუხედავად იმისა, რომ იქ გამოქვეყნებული გეგმების მიხედვით სახლი არასოდეს აშენებულა, მომდევნო წლებში რაიტმა მიიღო მზარდი რაოდენობის მოთხოვნები მსგავს დიზაინებზე. პრერიების სტილის სახლები ხშირად აერთიანებს შემდეგ მახასიათებლებს: ერთი ან ორი სართული ერთსართულიანი შვერილებით, ღია გეგმარება, დაბლა დახრილი სახურავები ფართოდ გადმოშვერილი ლავგარდნებით, მკვეთრი ჰორიზონტალური ხაზები, ფანჯრების რიგები (ხშირად საგდულიანი), მკაფიოდ გამოხატული ცენტრალური საკვამური, ჩაშენებული სტილიზებული კარადები და ბუნებრივი მასალების, განსაკუთრებით ქვისა და ხის, ფართო გამოყენება.

1909 წლისთვის რაიტმა უარყო მაღალი-საშუალო კლასის პრერიების სტილის ერთოჯახიანი სახლის მოდელი და ყურადღება უფრო დემოკრატიულ არქიტექტურაზე გადაიტანა. რაიტი 1909 წელს ევროპაში გაემგზავრა თავისი ნამუშევრების პორტფოლიოთი და იგი ბერლინელ გამომცემელს, ერნსტ ვასმუტს წარუდგინა. 1911 წელს გამოქვეყნებული „ფრენკ ლოიდ რაიტის ესკიზები და აშენებული შენობები“ იყო რაიტის შემოქმედების პირველი დიდი წარდგენა ევროპაში. ეს ნაშრომი რაიტის დიზაინების 100-ზე მეტ ლითოგრაფიას შეიცავდა და საყოველთაოდ ცნობილია, როგორც ვასმუტის პორტფოლიო.
მნიშვნელოვანი საზოგადოებრივი ნამუშევრები (1900–1917)
რაიტმა დააპროექტა ჰილსაიდის საშინაო სკოლა (აშენდა მისი დეიდებისთვის) სპრინგ-გრინში, უისკონსინის შტატში (1901), ასევე ერთობის ტაძარი (1905) ოუკ-პარკში, ილინოისის შტატში. როგორც მთელი ცხოვრების განმავლობაში უნიტარიანელმა და ერთობის ტაძრის წევრმა, რაიტმა თავისი მომსახურება შესთავაზა მრევლს მათი ეკლესიის დაწვის შემდეგ და შენობაზე 1905 წლიდან 1909 წლამდე მუშაობდა. მოგვიანებით რაიტმა განაცხადა, რომ ერთობის ტაძარი იყო ის ნაგებობა, რომელშიც მან შეწყვიტა სტრუქტურის არქიტექტორად ყოფნა და სივრცის არქიტექტორი გახდა.

ამ ეპოქის ზოგიერთი სხვა ადრეული მნიშვნელოვანი საზოგადოებრივი შენობა და პროექტია: ლარკინის ადმინისტრაციის შენობა (1905); სასტუმრო „ჟენევა ინი“ (ჟენევის ტბა, უისკონსინი, 1911); მიდუეის ბაღები (ჩიკაგო, ილინოისი, 1913); ბანფის ეროვნული პარკის პავილიონი (ალბერტა, კანადა, 1914).
პროექტირება იაპონიაში (1917–1922)
იაპონიაში მუშაობისას, რაიტმა შთამბეჭდავი არქიტექტურული მემკვიდრეობა დატოვა. მათგან ყველაზე მნიშვნელოვანია „იმპერიალ-ოტელი“, რომელიც 1923 წელს დასრულდა. მყარი საძირკვლისა და ფოლადის კონსტრუქციის გამო, თავდაპირველად მიაჩნდათ, რომ სასტუმრომ ფაქტობრივად უვნებლად გადაიტანა კანტოს დიდი მიწისძვრა. თუმცა, მოგვიანებით აღმოჩნდა, რომ სასტუმრომ სერიოზული, ფარული დაზიანება მიიღო. სასტუმრო კიდევ უფრო დაზიანდა ტოკიოს დაბომბვისა და მეორე მსოფლიო ომის შემდგომ შენობის ამერიკული სამხედრო ოკუპაციის დროს. 1960-იანი წლებისთვის, აუცილებელი სარემონტო სამუშაოების ხარჯებმა და ტოკიოს ცენტრში მიწის ღირებულების ზრდამ განაპირობა ის, რომ სასტუმრო მოძველებულად მიიჩნიეს და 1968 წელს დაანგრიეს. მიუხედავად ამისა, ლობი გადაარჩინეს და მოგვიანებით, 1976 წელს, ნაგოიაში, მეიჯი-მურას არქიტექტურის მუზეუმში აღადგინეს.

„ჯიუ გაკუენი“ 1921 წელს დაარსდა, როგორც გოგონათა სკოლა. მთავარი შენობის მშენებლობა დაიწყო 1921 წელს რაიტის ხელმძღვანელობით და, მისი წასვლის შემდეგ, ენდომ გააგრძელა. სკოლის შენობა, ისევე როგორც „იმპერიალ-ოტელი“, მოპირკეთებულია ოიას ქვით.

იოდოკოს სასტუმრო სახლი (დაპროექტდა 1918 წელს და დასრულდა 1924 წელს) აშენდა როგორც საზაფხულო ვილა ტაძაემონ იამამურასთვის.

ფრენკ ლოიდ რაიტის არქიტექტურამ ძლიერი გავლენა მოახდინა ახალგაზრდა იაპონელ არქიტექტორებზე. იაპონელი არქიტექტორები, რომლებსაც რაიტმა თავისი დიზაინების შესრულება დაავალა, იყვნენ არატა ენდო, ტაკეჰიკო ოკამი, ტაუე სასაკი და კამეშირო ცუჩიურა. ენდო ხელმძღვანელობდა „იმპერიალ-ოტელის“ დასრულებას 1922 წელს რაიტის წასვლის შემდეგ, ასევე ზედამხედველობდა ჯიუ გაკუენის გოგონათა სკოლისა და იოდოკოს სასტუმრო სახლის მშენებლობას. ცუჩიურამ მოგვიანებით შექმნა ე.წ. „მსუბუქი“ შენობები, რომლებსაც მსგავსება ჰქონდა რაიტის გვიანდელ ნამუშევრებთან.
ტექსტილური ბეტონის ბლოკის სისტემა
1920-იანი წლების დასაწყისში რაიტმა შექმნა ბეტონის ბლოკების „ტექსტილური“ სისტემა. წინასწარ ჩამოსხმული ბლოკების სისტემა, რომელიც გამაგრებული იყო შიდა მეტალის ძელების სისტემით, შესაძლებელს ხდიდა „ისეთივე უსასრულო ფერის, ფაქტურისა და მრავალფეროვნების მქონე კონსტრუქციების შექმნას, როგორიც ხალიჩაშია“. რაიტმა თავისი ტექსტილური ბლოკის სისტემა პირველად 1923 წელს კალიფორნიის შტატის ქალაქ პასადენაში მდებარე მილარდის სახლზე გამოიყენა. რაიტისთვის ტიპურია სტრუქტურის ადგილმდებარეობასთან დაკავშირება ტერასების სერიის საშუალებით, რომლებიც იშლება ლანდშაფტში და გარდაქმნის მას, რაც მას არქიტექტორის ხედვის განუყოფელ ნაწილად აქცევს. ენისის სახლს ხშირად იყენებენ ფილმებში, ტელევიზიასა და ბეჭდურ მედიაში მომავლის წარმოსადგენად.

მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ, რაიტმა განაახლა ბეტონის ბლოკების სისტემა და მას „იუსონიური ავტომატური სისტემა“ უწოდა, რამაც რამდენიმე აღსანიშნავი სახლის მშენებლობა განაპირობა. როგორც მან განმარტა წიგნში „ბუნებრივი სახლი“ ( , 1954): „ბლოკები მზადდება ადგილზე, ბეტონის ჩატკეპნით ხის ან ლითონის ყალიბებში, რომლებსაც აქვთ ერთი გარე ზედაპირი (რომელიც შეიძლება ორნამენტირებული იყოს) და ერთი უკანა ან შიდა ზედაპირი, რომელიც, სიმსუბუქისთვის, როგორც წესი, კესონირებულია.“ 1910 წლის ოქტომბერში შეერთებულ შტატებში დაბრუნების შემდეგ, რაიტმა დედა დაარწმუნა, რომ მისთვის სპრინგ-გრინში (უისკონსინი) მიწა ეყიდა. 1911 წლის 10 აპრილს შეძენილი მიწა დედამისის ოჯახის, ლოიდ-ჯონსების საკუთრებაში არსებულ ტერიტორიას ესაზღვრებოდა. 1911 წლის მაისისთვის რაიტმა საკუთარი ახალი სახლის მშენებლობა დაიწყო, რომელსაც „ტალიესინი“ უწოდა. სახელწოდება „ტალიესინის“ თემაც დედის მხრიდან მოდიოდა: ტალიესინი იყო უელსელი პოეტი, ჯადოქარი და მღვდელი. ოჯახის დევიზი „'“ („სიმართლე სამყაროს წინააღმდეგ“) აღებული იყო უელსელი პოეტის, იოლო მორგანუგისგან , რომელსაც ასევე ჰყავდა ვაჟი, სახელად ტალიესინი. ეს დევიზი დღესაც გამოიყენება, როგორც დრუიდებისა და მთავარი ბარდის შეძახილი უელსის აისტედვოდზე .

ტრაგედია ტალიესინში
1914 წლის 15 აგვისტოს, როდესაც რაიტი ჩიკაგოში მუშაობდა, მოსამსახურე ჯულიან კარლტონმა ტალიესინის საცხოვრებელ ნაწილს ცეცხლი წაუკიდა და ხანძრის ფონზე შვიდი ადამიანი ნაჯახით მოკლა. დაღუპულთა შორის იყვნენ მამა; მისი ორი შვილი, ჯონ და მართა ჩენები; მებაღე (დევიდ ლინდბლომი); მხაზველი (ემილ ბროდელი); მუშა (თომას ბრუნკერი) და კიდევ ერთი მუშის ვაჟი (ერნესტ ვესტონი). ორი ადამიანი გადარჩა, რომელთაგან ერთ-ერთი, უილიამ ვესტონი, მონაწილეობდა ხანძრის ჩაქრობაში, რომელმაც თითქმის მთლიანად გაანადგურა სახლის საცხოვრებელი ფრთა. თავდასხმის შემდეგ კარლტონმა თავის მოკვლის მიზნით მარილმჟავა დალია. 1924 წელს, დაშორების შემდეგ, მაგრამ ჯერ კიდევ ქორწინებაში ყოფნისას, რაიტმა გაიცნო ოლგა (ოლგივანა) ლაზოვიჩ ჰინცენბურგი. ისინი ერთად გადავიდნენ საცხოვრებლად ტალიესინში 1925 წელს და მალევე ოლგივანა დაორსულდა. მათი ქალიშვილი, იოვანა, 1925 წლის 3 დეკემბერს დაიბადა.

1925 წლის 20 აპრილს კიდევ ერთმა ხანძარმა გაანადგურა ბუნგალო ტალიესინში. ხანძრის გამომწვევ მიზეზად ახლადდამონტაჟებული სატელეფონო სისტემის სადენები მიიჩნიეს, რამაც გაანადგურა იაპონური გრავიურების კოლექცია, რომელსაც რაიტი 250 000-დან 500 000 დოლარამდე აფასებდა ($4 590 000-დან $9 179 000-მდე 2025 წლის მონაცემებით). რაიტმა ხელახლა ააშენა საცხოვრებელი ნაწილი და სახლს „ტალიესინი “ უწოდა.

1926 წელს ოლგას ყოფილმა ქმარმა, ვლადემარ ჰინცენბურგმა, თავის ქალიშვილზე, სვეტლანაზე მეურვეობის მოპოვება სცადა. 1926 წლის ოქტომბერში რაიტსა და ოლგივანას ბრალი დასდეს მანის აქტის დარღვევაში და დააკავეს ტონკა-ბეიში, მინესოტა. ბრალდებები მოგვიანებით მოხსნეს.

რაიტისა და მირიამ ნოელის განქორწინება 1927 წელს დასრულდა. რაიტს კვლავ ერთი წელი მოუწია ლოდინი ხელახლა დაქორწინებამდე. რაიტი და ოლგივანა 1928 წელს დაქორწინდნენ.
გვიანდელი კარიერა
ტალიესინის საძმო
1932 წელს რაიტმა და მისმა მეუღლემ, ოლგივანამ, სტუდენტებს მოუწოდეს, ჩასულიყვნენ ტალიესინში, რათა ესწავლათ და ემუშავათ რაიტის ხელმძღვანელობით, პარალელურად კი შეესწავლათ არქიტექტურა და სულიერად განვითარებულიყვნენ. ოლგივანა რაიტი იყო გ. ი. გურჯიევის სტუდენტი, რომელსაც მანამდე მსგავსი სკოლა ჰქონდა დაარსებული. იმ წელს საცხოვრებლად და სამუშაოდ 23 სტუდენტი ჩავიდა, მათ შორის ჯონ (ჯეკ) ჰ. ჰოუ, რომელიც მოგვიანებით რაიტის მთავარი მხაზველი გახდა. რაიტის სიცოცხლეში „საძმოს“ სულ 625 ადამიანი შეუერთდა. „საძმო“ წარმოადგენდა მუშახელის წყაროს რაიტის შემდგომი პროექტებისთვის, მათ შორისაა: ფოლინგუოტერი; -ის შტაბ-ბინა და გუგენჰაიმის მუზეუმი ნიუ-იორკში.

არსებობს მნიშვნელოვანი უთანხმოება და დავა საძმოს წევრთა საცხოვრებელი პირობებისა და განათლების შესახებ. გადმოცემით, რაიტი სამუშაოდ რთული ადამიანი იყო. ერთ-ერთი შეგირდი წერდა: „ის მოკლებულია სხვებისადმი ყურადღებას და ვერ ამჩნევს სხვების თვისებებს. თუმცა მჯერა, რომ მის სტუდიაში გატარებული ერთი წელი ნებისმიერ მსხვერპლად ღირს.“ „საძმო“ გარდაიქმნა ტალიესინის არქიტექტურის სკოლად , რომელიც აკრედიტებულ სკოლას წარმოადგენდა, სანამ 2020 წელს მწვავე დაპირისპირების ფონზე არ დაიხურა. 2020 წლის ივნისში სკოლამ მიიღო სახელი „არქიტექტურის სკოლა“ და გადავიდა „კოსანტის ფონდში“ , რომელთანაც წარსულშიც თანამშრომლობდა.
ბროდეიკერ-სიტი
რაიტი არის საგარეუბნო განვითარების კონცეფციების სერიის ავტორი, რომლებიც გაერთიანებულია ტერმინის „ბროდეიკერ-სიტი“ ქვეშ. მან ეს იდეა 1932 წელს თავის წიგნში „ქალაქი, რომელიც ქრება“ წამოაყენა. ბროუდეიკერ-სიტის მოდელი მოიცავდა 2 560 აკრ მიწას, სადაც 1 400 საცხოვრებელ ერთეულში 7 000 რეზიდენტი ცხოვრობდა. რაიტმა დაგეგმა მეორეხარისხოვანი გზებიც ახლომდებარე მაგისტრალთან წვდომის უზრუნველსაყოფად. მან ქალაქი მიმდებარე სოფლის ლანდშაფტს შეურწყა და ბროდეიკერ-სიტი განიხილება თანამედროვე განაპირა ქალაქის წინამორბედად. ძირითადად არაპრაქტიკულობის გამო, პროექტი არასოდეს აშენებულა. თუმცა, მოდელმა აღტაცება გამოიწვია, როგორც გზებით დაკავშირებული მცირემასშტაბიანი საკარმიდამო ნაკვეთების, ფერმებისა და ქარხნების მოზაიკამ, სადაც მცხოვრებლები სარგებლობდნენ ჩაშენებული პარკებითა და საზოგადოებრივი ობიექტებით. რაიტს ასევე მიეწერება საავტომობილო მაგისტრალის ესტაკადის ერთ-ერთი უადრესი კონცეფციის შექმნა.
იუსონიური სახლები
ბროუდეიკერ-სიტის, რომელსაც ასევე იუსონიას უწოდებდნენ, განვითარების პარალელურად, რაიტმა შექმნა ახალი ტიპის საცხოვრებლის კონცეფცია, რომელიც მოგვიანებით იუსონიური სახლის სახელით გახდა ცნობილი. მიუხედავად იმისა, რომ ამ ფორმის ადრეული ვერსია შეიძლება დავინახოთ მალკოლმ უილის სახლში (1934) მინეაპოლისში, იუსონიური იდეალი ყველაზე სრულყოფილად გამოვლინდა ჰერბერტ და კეთრინ ჯეიკობსების პირველ სახლში (1937) მადისონში, უისკონსინის შტატში. დაპროექტებული ბადისებრ ბეტონის ფილაზე, რომელშიც ინტეგრირებული იყო სახლის სხივური გათბობის სისტემა, სახლი გამოირჩეოდა მშენებლობისადმი ახალი მიდგომებით, მათ შორის კედლებით, რომლებიც შედგებოდა ხის მოსაპირკეთებელი მასალისგან, ფირფიცრის შიგთავსისა და სამშენებლო ქაღალდისგან. იუსონიურ სახლებს, როგორც წესი, ჰქონდა ბრტყელი სახურავები და ჩვეულებრივ შენდებოდა სარდაფებისა თუ სხვენების გარეშე — ეს ის მახასიათებლები იყო, რომლებსაც რაიტი მე-20 საუკუნის დასაწყისიდან უწევდა პოპულარიზაციას.

იუსონიური სახლები იყო რაიტის პასუხი საოჯახო ცხოვრების ტრანსფორმაციაზე, რომელიც მე-20 საუკუნის დასაწყისში მოხდა, როდესაც მოსამსახურეები ნაკლებად შესამჩნევნი გახდნენ ან საერთოდ გაქრნენ ამერიკული ოჯახების უმეტესობიდან. სულ უფრო მეტად ღია გეგმარების მქონე სახლების შემუშავებით, რაიტმა დიასახლისს გამოუყო „სამუშაო სივრცე“ , როგორც ის ხშირად უწოდებდა სამზარეულოს, საიდანაც მას შეეძლო თვალყური ედევნებინა და ხელმისაწვდომი ყოფილიყო ბავშვებისა და/ან სასადილო ოთახში მყოფი სტუმრებისთვის. ჩაშენებული ავეჯი უკავშირდებოდა „ხელოვნებისა და ხელოსნობის“ მოძრაობის პრინციპებს, რომლებმაც გავლენა მოახდინა რაიტის ადრეულ შემოქმედებაზე. სივრცობრივად და მათი კონსტრუქციის თვალსაზრისით, უსონიური სახლები დამოუკიდებელი ცხოვრების ახალ მოდელს წარმოადგენდა, რომელმაც გავლენა მოახდინა უამრავ უძრავი ქონების დეველოპერზე მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ. თანამედროვე ამერიკული სახლების ბევრი მახასიათებელი რაიტისგან იღებს სათავეს: ღია გეგმარება, პირდაპირ გრუნტზე დასხმული ფილოვანი საძირკვლები და გამარტივებული სამშენებლო ტექნიკები, რომლებიც მშენებლობაში მეტი მექანიზაციისა და ეფექტურობის საშუალებას იძლეოდა.
მნიშვნელოვანი გვიანდელი ნამუშევრები
ფოლინგუოტერი , რაიტის ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი კერძო რეზიდენცია (დასრულდა 1937 წელს), აშენდა ბატონი და ქალბატონი ედგარ ჯ. კაუფმან უფროსისთვის, მილ-რანში, პენსილვანიის შტატში. 6 მეტრის სიმაღლის ჩანჩქერზე აგებული ეს სახლი დაპროექტდა რაიტის სურვილის შესაბამისად, რომ მობინადრეები ბუნებრივ გარემოსთან ახლოს ყოფილიყვნენ. სახლი ჩაფიქრებული იყო უფრო როგორც ოჯახის დასასვენებელი ადგილი, ვიდრე მუდმივად საცხოვრებელი სახლი.

ტალიესინ-უესტი , რაიტის ზამთრის სახლი და სტუდიის კომპლექსი სკოტსდეილში, არიზონას შტატში, წარმოადგენდა რაიტის ლაბორატორიას 1937 წლიდან მის გარდაცვალებამდე, 1959 წლამდე. ამჟამად აქ მდებარეობს ფრენკ ლოიდ რაიტის ფონდი.

ნიუ-იორკში მდებარე სოლომონ რ. გუგენჰაიმის მუზეუმის დაპროექტებამ და მშენებლობამ რაიტის დრო 1943-დან 1959 წლამდე დაიკავა და, სავარაუდოდ, მის ყველაზე აღიარებულ შედევრს წარმოადგენს. შენობის უნიკალური ცენტრალური გეომეტრია ვიზიტორებს საშუალებას აძლევს, დაათვალიერონ გუგენჰაიმის გეომეტრიული ნახატების კოლექცია ისე, რომ ლიფტით ავიდნენ ბოლო სართულზე და შემდეგ ხელოვნების ნიმუშები დაათვალიერონ ნელა დაღმავალ, ცენტრალურ სპირალურ პანდუსზე ჩასვლით.

ერთადერთი განხორციელებული ცათამბჯენი, რომელიც რაიტმა დააპროექტა, არის პრაის-ტაუერი , 19-სართულიანი კოშკი ბარტლსვილში, ოკლაჰომას შტატში. ის ასევე არის რაიტის ორი არსებული ვერტიკალურად ორიენტირებული სტრუქტურიდან ერთ-ერთი (მეორეა .. -ის კვლევითი კოშკი რასინში, უისკონსინის შტატში). პრაის-ტაუერი შეუკვეთა ჰაროლდ კ. პრაისმა კომპანია . . -დან, რომელიც ადგილობრივ ნავთობსადენებისა და ქიმიური მრეწველობის ფირმას წარმოადგენდა. 2007 წლის 29 მარტს, პრაის-ტაუერი აშშ-ის შინაგან საქმეთა დეპარტამენტის მიერ ეროვნულ ისტორიულ ძეგლად გამოცხადდა, რაც ერთ-ერთია ოკლაჰომაში არსებული მხოლოდ 20 ასეთი ობიექტიდან.

მონონას ტერასა , რომელიც თავდაპირველად 1937 წელს დაპროექტდა როგორც მუნიციპალური ოფისები მადისონისთვის (უისკონსინი), 1997 წელს დასრულდა თავდაპირველ ადგილას. ექსტერიერისთვის გამოყენებულ იქნა რაიტის საბოლოო დიზაინის ვარიაცია, ხოლო ინტერიერის დიზაინი შეიცვალა მისი ახალი — საკონფერენციო ცენტრის დანიშნულების მიხედვით. „როგორც აშენდა“ (-) დიზაინი განახორციელა რაიტის შეგირდმა, ტონი პუტნამმა. სტრუქტურის დასრულებამდე, მონონას ტერასას თან ახლდა დაპირისპირება და კამათი.

ფლორიდის სამხრეთულმა კოლეჯმა , რომელიც ლეიკლენდში, ფლორიდაში მდებარეობს, 1941-დან 1958 წლამდე ააშენა ფრენკ ლოიდ რაიტის 12 შენობა (დაგეგმილი 18-დან) პროექტ „მზის შვილის“ ფარგლებში. ეს არის ფრენკ ლოიდ რაიტის არქიტექტურის მსოფლიოში ყველაზე დიდი კოლექცია ერთ ლოკაციაზე.
პოლიტიკა
მეორე მსოფლიო ომის დროს რაიტის ღია პაციფიზმმა, ანტიავტორიტარიზმმა და ანტინაციონალიზმმა განაპირობა მის წინააღმდეგ გამოძიების ფედერალური ბიუროს მიერ გამოძიების დაწყება. მას ბრალად ედებოდა, რომ აქეზებდა თავის არქიტექტურის შეგირდებს, მოეთხოვათ სამხედრო სამსახურზე რწმენის გამო უარის მთქმელის სტატუსი, რათა თავიდან აეცილებინათ გაწვევა — ბრალდება, რომელსაც იგი „კატეგორიულად უარყოფდა“. 1948 წელს რაიტმა თავის კარიერაში პირველი პოლიტიკური მხარდაჭერა გამოხატა, როდესაც პრეზიდენტის პოსტზე მხარი დაუჭირა ყოფილ ვიცე-პრეზიდენტ ჰენრი ე. უოლესს.

რაიტი მხარს უჭერდა ეკონომიკურ სისტემას, რომელსაც იგი „ორგანულ კაპიტალიზმს“ უწოდებდა, და მიაჩნდა, რომ მთავრობის როლი არა შედეგების თანასწორობის, არამედ შესაძლებლობების თანასწორობის უზრუნველყოფა იყო. ეს შეხედულებები აისახა მის ხედვაში ბროდეიკერ-სიტის შესახებ. მისი ნაშრომების მოგვიანებითმა ანალიზმა უბიძგა ისტორიკოს კენეთ ფრემპტონს, რომ მისი პოლიტიკური გადაწყვეტები აღეწერა, როგორც „ერთგვარი ნეოკაპიტალისტური სოციალ-დემოკრატია“.

პირადი სტილი და კონცეფციები
დიზაინის ელემენტები
რაიტის პრერიების სახლებში გამოყენებულია თემატური, კოორდინირებული დიზაინის ელემენტები (ხშირად მცენარეთა ფორმებზე დაფუძნებული), რომლებიც მეორდება ფანჯრებში, ხალიჩებსა და სხვა მოწყობილობებში. მან ინოვაციურად გამოიყენა ისეთი ახალი სამშენებლო მასალები, როგორიცაა ბეტონის ბლოკები, მინის აგურები და თუთიის პროფილები თავისი ტყვიისჩარჩოიანი ვიტრაჟებისთვის. გარდა ამისა, მან გამოიყენა -ის მინის მილები, როგორც მთავარი ელემენტი -ის შტაბ-ბინაში. რაიტი ასევე იყო ერთ-ერთი პირველი არქიტექტორი, რომელმაც დააპროექტა და დაამონტაჟა სპეციალური შეკვეთით დამზადებული ელექტრო განათების მოწყობილობები, მათ შორის ერთ-ერთი პირველი ელექტრო იატაკის სანათები. ძალიან ადრე გამოიყენა იმ დროს სიახლედ მიჩნეული სფერული მინის აბაჟური (დიზაინი, რომელიც მანამდე შეუძლებელი იყო გაზის განათების ფიზიკური შეზღუდვების გამო). 1897 წელს რაიტმა მიიღო პატენტი „პრიზმულ მინის ფილებზე“ , რომლებიც მაღაზიის ვიტრინებში გამოიყენებოდა შუქის ინტერიერისკენ მისამართად. რაიტმა თავის დიზაინებში სრულად მიიღო და აითვისა მინა და მიიჩნია, რომ ის კარგად ერგებოდა მის ფილოსოფიას ორგანული არქიტექტურის შესახებ. რაიტის ორგანული თეორიის თანახმად, შენობის ყველა კომპონენტი უნდა გამოიყურებოდეს ერთიანი სახით, თითქოს ისინი ერთმანეთს ეკუთვნის. არაფერი არ უნდა მიემაგროს მას ისე, რომ არ იყოს გათვალისწინებული მისი ეფექტი მთლიანობაზე. სახლისა და მისი მდებარეობის (ლანდშაფტის) გასაერთიანებლად, რაიტი ხშირად იყენებდა მინის დიდ ზედაპირებს, რათა წაეშალა საზღვარი შიდა და გარე სივრცეებს შორის. მინა იძლეოდა გარე სივრცესთან ინტერაქციისა და მისი დათვალიერების საშუალებას, პარალელურად კი იცავდა შიდა სივრცეს ბუნებრივი ელემენტების ზემოქმედებისგან. 1928 წელს რაიტმა დაწერა ესსე მინის შესახებ, რომელშიც მან იგი ბუნების სარკეებს: ტბებს, მდინარეებსა და გუბურებს შეადარა. მის ნამუშევრებში მინის ერთ-ერთი ყველაზე ადრეული გამოყენება იყო მინის პანელების მთელ კედლებზე განლაგება, რათა შეექმნა სინათლის ეკრანები მყარი კედლების დასაკავშირებლად. ამ დიდი რაოდენობით მინის გამოყენებით რაიტი ცდილობდა მიეღწია ბალანსისთვის მინის სიმსუბუქესა და ჰაეროვნებასა და მყარ, ხისტ კედლებს შორის. სავარაუდოდ, რაიტის ყველაზე ცნობილი მხატვრული მინა პრერიების სტილს განეკუთვნება. მარტივი გეომეტრიული ფორმები, რომლებიც ქმნიან ძალიან მორთულ და რთულ ფანჯრებს, მისი კარიერის ერთ-ერთ განუყოფელ ორნამენტაციას წარმოადგენს. რაიტი თავისი ტანსაცმლის ზოგიერთი აქსესუარის დიზაინსაც თავად ქმნიდა.
გავლენა და თანამშრომლობა
რაიტი, როგორც ინდივიდუალისტი, თავისი კარიერის განმავლობაში არ გამხდარა ამერიკის არქიტექტორთა ინსტიტუტის წევრი; იგი ამ ორგანიზაციას უწოდებდა „არაკომპეტენტურთა თავშესაფარს“ და „დახვეწილი განგსტერიზმის ფორმას“. როდესაც ერთ-ერთმა კოლეგამ მას „ბებერი მოყვარული“ უწოდა, რაიტმა დაუდასტურა: „მე ყველაზე ბებერი ვარ“. რაიტი იშვიათად აღიარებდა რაიმე გავლენას თავის დიზაინებზე, მაგრამ არქიტექტორების, ისტორიკოსებისა და მკვლევრების უმეტესობა თანხმდება, რომ მასზე ხუთმა მთავარმა ფაქტორმა მოახდინა გავლენა:
ლუის სალივანი, რომელსაც იგი თავის -ად („ძვირფას ოსტატად“) მიიჩნევდა
ბუნება, განსაკუთრებით მცენარეთა სამყაროს ფორმები და ფერები/შაბლონები
მუსიკა (მისი საყვარელი კომპოზიტორი იყო ლუდვიგ ვან ბეთჰოვენი)
იაპონური ხელოვნება, გრავიურები და შენობები
ფრიობელის საჩუქრები

რაიტს ფრიობელის საჩუქრების ნაკრები დაახლოებით ცხრა წლის ასაკში აჩუქეს და თავის ავტობიოგრაფიაში მან ისინი ირიბად ახსენა, როდესაც ხსნიდა, რომ საბავშვო ბაღში თამაშისას არქიტექტურის გეომეტრია ისწავლა: მოგვიანებით რაიტი წერდა: „ამ ყველაფრის ღირსება მდგომარეობდა ბავშვის გონების გაღვიძებაში ბუნებაში არსებული რიტმული სტრუქტურებისადმი... მალე მგრძნობიარე გავხდი კონსტრუქციული შაბლონების მიმართ, რომლებიც ვითარდებოდა ყველაფერში, რასაც ვხედავდი.“

იგი რეგულარულად ასაღებდა თავისი თანამშრომელი არქიტექტორებისა და არქიტექტურული დიზაინერების ნამუშევრებს საკუთარ დიზაინებად და სჯეროდა, რომ პრერიების სკოლის დანარჩენი არქიტექტორები მხოლოდ მისი მიმდევრები, მიმბაძველები და ხელქვეითები იყვნენ. თუმცა, როგორც ნებისმიერი არქიტექტორი, რაიტი თანამშრომლობით პროცესში მუშაობდა და იდეებს სხვების ნამუშევრებიდან იღებდა. ადრეულ პერიოდში რაიტი მუშაობდა ჩიკაგოს სკოლის ზოგიერთ საუკეთესო არქიტექტორთან, მათ შორის სალივანთან. პრერიების სკოლის პერიოდში რაიტის ოფისში ბევრი ნიჭიერი არქიტექტორი იყო შეკრებილი, მათ შორის უილიამ იუჯინ დრამონდი, ჯონ ვან ბერგენი, იზაბელ რობერტსი, ფრენსის ბარი ბირნი, ალბერტ მაკართური, მარიონ მაჰონი გრიფინი და უოლტერ ბარლი გრიფინი. ჩეხური წარმოშობის არქიტექტორი ანტონინ რეიმონდი მუშაობდა რაიტისთვის ტალიესინში და ხელმძღვანელობდა „იმპერიალ-ოტელის“ მშენებლობას ტოკიოში. შემდგომში იგი იაპონიაში დარჩა და საკუთარი პრაქტიკა გახსნა. რუდოლფ შინდლერიც მუშაობდა რაიტთან ერთად „იმპერიალ-ოტელზე“ და ხშირად მიიჩნევა, რომ მისმა საკუთარმა შემოქმედებამ გავლენა მოახდინა რაიტის იუსონიურ სახლებზე. შინდლერის მეგობარი რიხარდ ნოიტრა ასევე მცირე ხნით მუშაობდა რაიტთან. ტალიესინის პერიოდში რაიტმა დაასაქმა მრავალი არქიტექტორი და ხელოვანი, რომლებიც მოგვიანებით ცნობილნი გახდნენ, როგორებიც არიან აარონ გრინი, ჯონ ლოტნერი, ე. ფეი ჯონსი, ჰენრი კლუმბი, უილიამ ბერნუდი და პაოლო სოლერი.
იაპონური ხელოვნება
რაიტი იაპონოფილი იყო — ერთხელ მან იაპონიას „დედამიწაზე ყველაზე რომანტიკული, მხატვრული, ბუნებით შთაგონებული ქვეყანა“ უწოდა. ის განსაკუთრებით დაინტერესებული იყო უკიიო-ე სტილის ხის გრავიურებით, რომლებმაც, მისივე თქმით, „დაიმონეს“ რაიტი თავისი თავისუფალი დროის დიდ ნაწილს ამ გრავიურების გაყიდვაში, შეგროვებასა და მათით ტკბობაში ატარებდა. ის აწყობდა წვეულებებსა და სხვა ღონისძიებებს მათ გარშემო, უხსნიდა მათ პედაგოგიურ ღირებულებას თავის სტუმრებსა და სტუდენტებს.

რაიტმა განსაკუთრებული შთაგონება ჰპოვა იაპონური ხელოვნების ფორმალურ ასპექტებში. მან აღწერა უკიიო-ეს გრავიურები როგორც „ორგანული“, მათი თავშეკავებულობის, ჰარმონიულობისა და იმის გამო, რომ მათი დაფასება წმინდა ესთეტიკურ დონეზე იყო შესაძლებელი. ჩაშიცუს (ჩაის ცერემონიის ადგილები) მისეული ინტერპრეტაცია, რომელიც ოკაკურა კაკუზოს იდეები შუამავლობით იყო განპირობებული, წარმოადგენდა არქიტექტურას, რომელიც ხაზს უსვამდა სიმსუბუქესა და ღიაობას, „ცარიელ სივრცეს სახურავსა და კედლებს შორის“. რაიტმა ეს პრინციპები ფართო მასშტაბით გამოიყენა და ისინი მისი პრაქტიკის სავიზიტო ბარათად იქცა.

რაიტის სართულების გეგმები ავლენს ძლიერ მსგავსებას მათ სავარაუდო იაპონურ წინამორბედებთან. მისი ადრეული სახლების ღია საცხოვრებელი სივრცეები, სავარაუდოდ, ნასესხები იყო მსოფლიო კოლუმბიური ექსპოზიციის ჰო-ო-დენის პავილიონიდან, რომლის გასაწევი ეკრანისებრი ტიხრები ღონისძიებისთვის მომზადებისას ამოიღეს. ანალოგიურად, ერთობის ტაძარი მიჰყვება იში-ნო-მა-ძუკურის გეგმარებას, რაც დამახასიათებელია შინტოისტური ტაძრებისთვის და სავარაუდოდ შთაგონებულია 1905 წელს რინნო-ჯის სატაძრო კომპლექსში მისი ვიზიტით, და მისი მრავალი კონსოლური კოშკის ფორმა, მათ შორის -ის კვლევითი კოშკის, შესაძლოა შთაგონებული ყოფილიყო იაპონური პაგოდებით. რაიტის ორნამენტული შტრიხები, როგორც ეს ჩანს მის ტყვიისჩარჩოიან ვიტრაჟებსა და ცოცხალ არქიტექტურულ ნახაზებში, ცხადყოფს უკიიო-ეს ტექნიკურ გავლენას.

მისი იდეები იაპონიის ხელოვნების შესახებ, როგორც ჩანს, დიდად მომდინარეობდა ერნესტ ფენოლოზას საქმიანობიდან, რომლის ნაშრომებსაც იგი, სავარაუდოდ, პირველად 1890-დან 1893 წლამდე გაეცნო. ფენოლოზას მრავალი იდეა საკმაოდ ჰგავს რაიტის იდეებს: მათ შორისაა მისი შეხედულება არქიტექტურაზე როგორც „დედა ხელოვნებაზე“, დასავლური „კონსტრუქციისა და დეკორაციის გამიჯვნის“ დაგმობა და მისი „ორგანული მთლიანობის“ ამოცნობა უკიიო-ეს გრავიურებში. მიუხედავად ამისა, მისმა მტკიცებამ ვერ შეაჩერა სხვები, რომლებიც მთელი მისი ცხოვრების განმავლობაში ამჩნევდნენ მასზ იაპონური ხელოვნებისა და არქიტექტურის გავლენას.

ხელოვნების ნიმუშების შეგროვება და ვაჭრობა
რაიტი ასევე იყო იაპონური ხელოვნების, უპირველესად კი უკიიო-ეს, აქტიური დილერი. იგი ხშირად ერთდროულად არქიტექტორად და ხელოვნების ნიმუშების დილერად ემსახურებოდა ერთსა და იმავე კლიენტებს: ის აპროექტებდა სახლს, შემდეგ კი უზრუნველყოფდა ხელოვნების ნიმუშებს მის შესავსებად. გარკვეული პერიოდის განმავლობაში რაიტი ხელოვნების ნიმუშების გაყიდვით უფრო მეტს გამოიმუშავებდა, ვიდრე არქიტექტორად მუშაობით. ის ასევე ინახავდა პირად კოლექციას, რომელსაც თავის შეგირდებთან სასწავლო დამხმარე საშუალებად იყენებდა ე.წ. „გრავიურების წვეულებებზე“ ; რათა ისინი მის გემოვნებას უკეთ მორგებოდნენ, იგი ზოგჯერ ცვლიდა ამ პირად გრავიურებს ფერადი ფანქრებისა და ცარცების გამოყენებით. 1912 წელს მან დაწერა წიგნი იაპონურ ხელოვნებაზე, სახელწოდებით „იაპონური გრავიურა: ინტერპრეტაცია“ ( : ). ერთხელ მან განაცხადა, რომ ტალიესინი და „ფაქტობრივად აშენდა“ მისი გრავიურებით.

საგარეუბნო დიზაინის შესახებ მისი მოსაზრებები 1900 წელს დაიწყო ჩარლზ ე. რობერტსისთვის შეთავაზებული მიწის ნაკვეთის განაშენიანების გეგმით, რომელსაც ეწოდა „ოთხმაგი ბლოკის გეგმა“ . ამ დიზაინმა გადაუხვია ტრადიციული საგარეუბნო ნაკვეთების განლაგებას და სახლები განათავსა ოთხი თანაბარი ზომის ნაკვეთისგან შემდგარ მცირე კვადრატულ ბლოკებზე, რომლებიც ყველა მხრიდან გარშემორტყმული იყო გზებით, ნაცვლად პარალელურ ქუჩებზე სახლების სწორი რიგებისა. სახლები, რომლებიც იყენებდნენ იმავე დიზაინს, რაც გამოქვეყნდა ' -ის სტატიაში „სახლი პრერიების ქალაქში“, ეზოს სივრცის მაქსიმიზაციის მიზნით ბლოკის ცენტრისკენ იყო მიმართული და მოიცავდა დახურულ სივრცეს სახლის შუაში. ეს ასევე თითოეული სახლიდან გაცილებით საინტერესო ხედების შესაძლებლობას იძლეოდა. მიუხედავად იმისა, რომ ეს გეგმა არასოდეს განხორციელებულა, რაიტმა დიზაინი 1910 წელს „ვასმუტის პორტფოლიოში“ გამოაქვეყნა.

მთლიანი დასახლებების უფრო ამბიციური დიზაინები წარმოჩინდა 1913 წელს ჩიკაგოს სითი-კლუბის მიწის განვითარების კონკურსში მისი მონაწილეობით. კონკურსი საგარეუბნო კვარტლის განვითარებას ეძღვნებოდა. ეს დიზაინი ავრცობდა „ოთხმაგი ბლოკის გეგმას“ და რამდენიმე სოციალურ დონეს მოიცავდა. დიზაინი აჩვენებს მაღალი კლასის სახლების განთავსებას ყველაზე სასურველ ადგილებში, ხოლო მუშათა კლასის სახლები და ბინები გამოყოფილი იყო პარკებითა და საერთო სივრცეებით. დიზაინი ასევე მოიცავდა პატარა ქალაქის ყოველგვარ კეთილმოწყობას: სკოლებს, მუზეუმებს, ბაზრებს და ა.შ. დეცენტრალიზაციის ეს ხედვა მოგვიანებით გამყარდა თეორიული ბროუდეიკერ-სიტის დიზაინით. მისი დასახლებების დაგეგმარების უკან არსებული ფილოსოფია დეცენტრალიზაცია იყო. ახალი განაშენიანება ქალაქებისგან მოშორებით უნდა ყოფილიყო. ამ დეცენტრალიზებულ ამერიკაში ყველა სერვისი და დაწესებულება შეძლებდა თანაარსებობას: „ქარხნები ფერმებისა და სახლების გვერდიგვერდ“.

დასახლებების დაგეგმარების აღსანიშნავი დიზაინები:
1900–1903 – ოთხმაგი ბლოკის გეგმა , 24 სახლი ოუკ-პარკში, ილინოისი (არ აშენებულა);
1909 – კომოს ბაღების საზაფხულო კოლონია , ქალაქის განაშენიანება ახალი ქალაქისთვის ბიტერრუტის ხეობაში, მონტანა;
1913 – ჩიკაგოს მიწის განვითარების კონკურსი, ჩიკაგოს საგარეუბნო კვარტალი;
1934–1959 – ბროუდეიკერ-სიტი, თეორიული დეცენტრალიზებული ქალაქის გეგმა, ფართომასშტაბიანი მოდელის გამოფენები;
1938 – სანტოპის სახლები , ასევე ცნობილი როგორც სამყურას ფოთლის ოთხმაგი საბინაო პროექტი – ფედერალური სამუშაოების სააგენტოს თავდაცვითი საბინაო მშენებლობის განყოფილების შეკვეთა, დაბალბიუჯეტიანი მრავალოჯახიანი საცხოვრებლის ალტერნატივა საგარეუბნო განვითარებისთვის;
1942 – კოოპერატიული საკარმიდამო ნაკვეთები , შეკვეთილი ავტომუშების, მასწავლებლებისა და სხვა პროფესიონალების ჯგუფის მიერ, 160 აკრიანი ფერმერული კოოპერატივი უნდა ყოფილიყო ტკეპნილი მიწისა და მიწაყრილიანი კონსტრუქციების პიონერი (არ აშენებულა);
1945 – იუსონიური სახლები , 47 სახლი (სამი დაპროექტდა რაიტის მიერ) პლეზანტვილში, ნიუ-იორკი;
1949 – პარკუინის სოფელი , საკადასტრო გეგმა კალამაზუში, მიჩიგანი, შემუშავებული რაიტის მიერ, რომელიც შეიცავდა ძირითადად სხვა არქიტექტორების მიერ დაპროექტებულ უსონიურ სახლებს და ოთხს — რაიტის მიერ. დასახლება დაგეგმილი იყო წრიულ ნაკვეთებზე, მაგრამ ხელახლა დაიგეგმა და ოთხკუთხა ფორმა მიიღო.
1949 – აკრები , ასევე ცნობილი როგორც გეილსბურგის აგარაკები , ხუთი სახლით (ოთხი დაპროექტდა რაიტის მიერ) ჩარლსტონის ტაუნშიპში, მიჩიგანი; „აკრები“ რჩება დაგეგმილი დასახლების ერთადერთ მაგალითად, რომლის წრიული ნაკვეთები არ ქცეულა ოთხკუთხად და არც დაყოფილა.
მემკვიდრეობა
გარდაცვალება
1959 წლის 4 აპრილს რაიტი მუცლის ტკივილის გამო საავადმყოფოში გადაიყვანეს და ოპერაცია გაუკეთეს. ჩანდა, რომ რაიტი გამოჯანმრთელების გზაზე იყო, მაგრამ 9 აპრილს, 91 წლის ასაკში, იგი გარდაიცვალა. იმ დროს -მა დაწერა, რომ რაიტი 89 წლის იყო.

მისი გარდაცვალების შემდეგ, რაიტის მემკვიდრეობის საკითხი წლების განმავლობაში გაურკვეველი იყო. მისი მესამე ცოლის, ოლგივანას უკანასკნელი სურვილი იყო, რომ მომხდარიყო მისი, რაიტისა და პირველი ქორწინებიდან მისი ქალიშვილის კრემაცია, ასევე, ისინი ერთად დაეკრძალათ მემორიალურ ბაღში, რომელიც ტალიესინ-უესტში შენდებოდა. თავად რაიტის სურვილის თანახმად, მისი სხეული განისვენებდა ლოიდ-ჯონსების სასაფლაოზე, ერთობის სამლოცველოს გვერდით, უისკონსინში მდებარე ტალიესინის ხედვის არეალში. მიუხედავად იმისა, რომ ოლგივანას რაიტის ნეშტის გადასასვენებლად (და ოჯახის სხვა წევრებისა და უისკონსინის საკანონმდებლო ორგანოს ნების საწინააღმდეგოდ) არანაირი იურიდიული ნაბიჯი არ გადაუდგამს, 1985 წელს ტალიესინის საძმოს წევრებმა რაიტის ნეშტი საფლავიდან ამოიღეს, კრემაცია ჩაუტარეს და სკოტსდეილში გაგზავნეს, სადაც მოგვიანებით ოლგივანას ინსტრუქციის შესაბამისად დაკრძალეს. თავდაპირველი საფლავი უისკონსინში ახლა ცარიელია, მაგრამ მასზე კვლავინდებურად არის დატანილი რაიტის სახელი.
არქივები
რაიტის გარდაცვალების შემდეგ, მისი არქივების დიდი ნაწილი ინახებოდა ფრენკ ლოიდ რაიტის ფონდში ტალიესინში (უისკონსინში) და ტალიესინ-უესტში (არიზონაში). ეს კოლექციები მოიცავდა 23 000-ზე მეტ არქიტექტურულ ნახაზს, დაახლოებით 44 000 ფოტოს, 600 ხელნაწერს და 300 000-ზე მეტ ოფიციალურ და პირად მიმოწერას. ის ასევე შეიცავდა დაახლოებით 40 ფართომასშტაბიან არქიტექტურულ მოდელს, რომელთა უმეტესობაც 1940 წელს -ში რაიტის რეტროსპექტივისთვის აშენდა. 2012 წელს, კონსერვაციისა და ხელმისაწვდომობის მაღალი დონის გარანტირებისთვის, ასევე არქივის შენახვის მნიშვნელოვანი ფინანსური ტვირთის გამო, ფრენკ ლოიდ რაიტის ფონდმა დაიწყო პარტნიორობა თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმსა და კოლუმბიის უნივერსიტეტის ეივერის არქიტექტურისა და სახვითი ხელოვნების ბიბლიოთეკასთან, რათა არქივის შიგთავსი ნიუ-იორკში გადაეტანათ. რაიტის ავეჯისა და მხატვრობის კოლექცია ფონდში რჩება, რომელსაც ასევე ექნება როლი არქივის მონიტორინგში. ამ სამმა მხარემ ჩამოაყალიბა მრჩეველთა ჯგუფი გამოფენების, სიმპოზიუმების, ღონისძიებებისა და პუბლიკაციების ზედამხედველობისთვის.
რაიტის განადგურებული შენობები
რაიტის პროექტებიდან 400-ზე მეტი ნაგებობა აშენდა, რომელთაგან 2023 წლის მდგომარეობის დაახლოებით 300 გადარჩა. სულ მცირე ხუთი მათგანი ბუნებრივმა სტიქიამ გაანადგურა: უ. ლ. ფულერის სანაპირო სახლი პას-კრისტიანში, მისისიპი, განადგურდა ქარიშხალი კამილას მიერ 1969 წლის აგვისტოში; ლუის სალივანის ბუნგალო ოუშენ-სპრინგსში, განადგურდა ქარიშხალი კატრინას მიერ 2005 წელს; და არინობუ ფუკუჰარას სახლი (1918) ჰაკონეში, იაპონია, განადგურდა კანტოს დიდი მიწისძვრის დროს. 2006 წლის იანვარში უილბურ უაინანტის სახლი გერიში, ინდიანას შტატში, ხანძარმა გაანადგურა. 2018 წელს არჩ ობოლერის კომპლექსი მალიბუში, კალიფორნია, განადგურდა ვულსის ხანძრის შედეგად.

რაიტის მრავალი სხვა მნიშვნელოვანი შენობა განზრახ დაანგრიეს: მიდუეის ბაღები (აშენდა 1913 წელს, დაინგრა 1929 წელს), ლარკინის ადმინისტრაციის შენობა (აშენდა 1903 წელს, დაინგრა 1950 წელს), ფრენსისის აპარტამენტები და ფრანცისკო ტერასას აპარტამენტები (ჩიკაგო, აშენდა 1895 წელს, დაინგრა შესაბამისად 1971 და 1974 წლებში), სასტუმრო „ჟენევა ინი“ (ჟენევის ტბა, უისკონსინი, აშენდა 1911 წელს, დაინგრა 1970 წელს) და ბანფის ეროვნული პარკის პავილიონი (აშენდა 1914 წელს, დაინგრა 1934 წელს). იმპერიალ-ოტელი (აშენდა 1923 წელს) დაანგრიეს 1968 წელს. ჰოფმანის ავტომობილების შოურუმი ნიუ-იორკში (აშენდა 1954 წელს) დაანგრიეს 2013 წელს.
აუშენებელი და სიკვდილის შემდეგ აშენებული პროექტები
რაიტის რამდენიმე პროექტი ან მისი გარდაცვალების შემდეგ აშენდა, ან აუშენებელი დარჩა. მათ შორისაა:
 , დიდი შერეული დანიშნულების განაშენიანება ვაშინგტონში, 1940 (აუშენებელი)
 , მილი-სიმაღლის კოშკი ჩიკაგოში, 1956 (აუშენებელი)
მარინის ოლქის სამოქალაქო ცენტრი, მუნიციპალური კომპლექსი სან-რაფაელში, კალიფორნია; მშენებლობა რაიტის გარდაცვალებიდან მხოლოდ ერთი წლის შემდეგ დაიწყო
მონონას ტერასა, საკონფერენციო ცენტრი მადისონში, უისკონსინი; დაპროექტდა 1938–1959 წლებში, აშენდა 1997 წელს
კლუბჰაუსი -ში, პლუმასის ოლქი, კალიფორნია; დაპროექტდა 1923 წელს, გაიხსნა 2000 წელს
პასიური მზის ჰემი-ციკლის სახლი ( - ) ჰავაიში; დაპროექტდა 1954 წელს, აშენდა 1995 წელს
აღიარება
სიცოცხლის ბოლოს (და 1959 წელს მისი გარდაცვალების შემდეგ), რაიტს მნიშვნელოვანი საპატიო აღიარება ხვდა წილად მთელი ცხოვრების მანძილზე მიღწეული შედეგებისთვის. 1941 წელს მან მიიღო ოქროს მედალი ბრიტანელ არქიტექტორთა სამეფო ინსტიტუტისგან . ამერიკის არქიტექტორთა ინსტიტუტმა 1949 წელს მას -ს ოქროს მედალი მიანიჭა. ეს მედალი იყო რაიტსა და -ს შორის „უროების დამარხვის“ (მშვიდობის დამყარების) სიმბოლური აქტი. რადიოინტერვიუში მან კომენტარი გააკეთა: „მე არასოდეს გავწევრიანებულვარ -ში და მათ იციან რატომ. როდესაც ჰიუსტონში ოქროს მედალი მომცეს, მათ გულწრფელად ვუთხარი მიზეზი. თუ არქიტექტურის პროფესია თავად არის არქიტექტურის პრობლემა, რატომ უნდა შევუერთდე მათ?“

1957 წელს არიზონამ დაგეგმა ახალი კაპიტოლიუმის შენობის აშენება. იმ მოსაზრებით, რომ ახალი კაპიტოლიუმისთვის წარდგენილი გეგმები „უძველეს აკლდამებს ჰგავდა“, ფრენკ ლოიდ რაიტმა არიზონას ხალხს ალტერნატივის სახით შესთავაზა პროექტი . 2004 წელს სკოტსდეილში აღიმართა მისი დიზაინის შემადგენელი ერთ-ერთი შპილი.

ქალაქმა სკოტსდეილმა (არიზონა) ფრენკ ლოიდ რაიტის პატივსაცემად ბელ-როუდის ნაწილს, რომელიც ფენიქსის მეტროპოლიტენის არეალის მთავარი აღმოსავლეთ-დასავლეთის მაგისტრალია, მისი სახელი უწოდა.

რაიტის რვა შენობა – ფოლინგუოთერი, გუგენჰაიმის მუზეუმი, ჰოლიჰოკის სახლი, ჯეიკობსის სახლი, რობის სახლი, ტალიესინი, ტალიესინ-უესტი და ერთობის ტაძარი – 2019 წლის ივლისში შეტანილ იქნა იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში სათაურით „ფრენკ ლოიდ რაიტის მე-20 საუკუნის არქიტექტურა“. იუნესკომ განაცხადა, რომ ეს შენობები იყო „ინოვაციური გადაწყვეტილებები საცხოვრებლის, თაყვანისცემის, მუშაობისა თუ დასვენების მოთხოვნილებებისთვის“ და „ძლიერი გავლენა იქონია ევროპაში თანამედროვე არქიტექტურის განვითარებაზე“.

ოჯახი
ფრენკ ლოიდ რაიტი სამჯერ იყო დაქორწინებული და ჰყავდა ოთხი ვაჟი და სამი ქალიშვილი. მან ასევე იშვილა სვეტლანა მილანოფი, თავისი მესამე მეუღლის, ოლგივანა ლოიდ რაიტის ქალიშვილი.

მისი მეუღლეები/პარტნიორები იყვნენ:

კეთრინ „კიტი“ (ტობინი) რაიტი (1871–1959), სოციალური მუშაკი, საზოგადო მოღვაწე (დაქორწინდნენ 1889 წლის ივნისში; განქორწინდნენ 1922 წლის ნოემბერში)
მართა ბუტონ „მამა“ ბორთუიკი (1869 წლის 19 ივნისი – 1914 წლის 15 აგვისტო) იყო ამერიკელი მთარგმნელი, რომელსაც რომანტიკული ურთიერთობა ჰქონდა არქიტექტორ ფრენკ ლოიდ რაიტთან (1909–1914), რაც მისი მკვლელობით დასრულდა.
მოდ „მირიამ“ (ნოელი) რაიტი (1869–1930), მხატვარი (დაქორწინდნენ 1923 წლის ნოემბერში; განქორწინდნენ 1927 წლის აგვისტოში)
ოლგა ივანოვნა „ოლგივანა“ (ლაზოვიჩ მილანოფი) ლოიდ რაიტი (1897–1985), მოცეკვავე და მწერალი (დაქორწინდნენ 1928 წლის აგვისტოში)

მისი შვილები კეთრინთან იყვნენ:

ფრენკ ლოიდ რაიტ უმცროსი, ცნობილი როგორც ლოიდ რაიტი (1890–1978), გახდა ცნობილი არქიტექტორი ლოს-ანჯელესში. ლოიდს ჰყავდა ერთი შვილი, ერიკ ლოიდ რაიტი (1929–2023), რომელიც არქიტექტორი იყო მალიბუში, კალიფორნია.
ჯონ ლოიდ რაიტი (1892–1972), 1918 წელს გამოიგონა და ფართოდ ეწეოდა არქიტექტურულ პრაქტიკას სან-დიეგოს ტერიტორიაზე. ჯონს ჰყავდა ორი შვილი, მათ შორის ელიზაბეტ რაიტ ინგრემი (1922–2013), რომელიც არქიტექტორი იყო კოლორადო-სპრინგსში, კოლორადო. ინგრემს ჰყავდა ორი შვილი, რომელთაგან ერთი, კეთრინ ინგრემი, იყო არქიტექტურის პროფესორი პრატის ინსტიტუტში.

კეთრინ რაიტ ბაქსტერი (1894–1979), დიასახლისი და ოსკაროსანი მსახიობის, ენ ბაქსტერი-ს დედა.
დევიდ სამუელ რაიტი (1895–1997), სამშენებლო პროდუქციის წარმომადგენელი, რომლისთვისაც რაიტმა დააპროექტა დევიდ და გლედის რაიტების სახლი, რომელიც დანგრევას გადაარჩინეს და ფრენკ ლოიდ რაიტის არქიტექტურის სკოლას გადასცეს.
ფრენსის რაიტ კეროუ (1898–1959), ხელოვნების ადმინისტრატორი.
რობერტ ლეველინ რაიტი (1903–1986), იურისტი, რომლისთვისაც რაიტმა დააპროექტა სახლი ბეთესდაში, მერილენდი.

რაიტის შვილები ოლგივანასთან იყვნენ:

სვეტლანა პიტერსი (1917–1946, ოლგივანას ქალიშვილი, რაიტის მიერ ნაშვილები), მუსიკოსი. პიტერსი გარდაიცვალა ავტოავარიაში თავის უმცროს ვაჟთან ერთად. პიტერსის გარდაცვალების შემდეგ მის უფროს ვაჟს ფრენკი და ოლგივანა ზრდიდნენ. პიტერსის ქვრივი, უილიამ უესლი პიტერსი, მოგვიანებით მცირე ხნით იყო დაქორწინებული სვეტლანა ალილუევა-ზე, იოსებ სტალინი-ს უმცროს შვილსა და ერთადერთ ქალიშვილზე. უილიამ უესლი პიტერსი 1985-დან 1991 წლამდე ფრენკ ლოიდ რაიტის ფონდის თავმჯდომარედ მსახურობდა.
იოვანა ლოიდ რაიტი (1925–2015), ქორეოგრაფი და დრამატურგი. მან დაწერა და დადგა „საცეკვაო-დრამები“, რომლებიც სრულდებოდა ტალიესინ-უესტში.
რჩეული ნამუშევრები
წიგნები
 (ვასმუტის პორტფოლიო) (1910)
 : (1939)
 (1945)
 , ფრენკ ლოიდ რაიტი (1958)
 : 1908–1952 (1987)
 : , (1997)

შენობები
ფრენკ ლოიდ რაიტის სახლი და სტუდია, ოუკ-პარკი, ილინოისი, 1889–1909
უინსლოუს სახლი, რივერ-ფორესტი, ილინოისი, 1894
ბ. ჰარლი ბრედლის სახლი, კანკაკეი, ილინოისი, 1900–1901
ფრენკ თომასის სახლი, ოუკ-პარკი, ილინოისი, 1901
უორდ უინფილდ უილიტსის რეზიდენცია, მებაღის სახლი და საჯინიბოები, ჰაილენდ-პარკი, ილინოისი, 1901
დანა-თომასის სახლი, სპრინგფილდი, ილინოისი, 1902
ლარკინის ადმინისტრაციის შენობა, ბუფალო, ნიუ-იორკი, 1903 (დაინგრა, 1950)
დარვინ დ. მარტინის სახლი, ბუფალო, ნიუ-იორკი, 1903–1905
ერთობის ტაძარი, ოუკ-პარკი, ილინოისი, 1904
დოქტორ გ. კ. სტოკმენის სახლი, მეისონ-სიტი, აიოვა, 1908
ედვარდ ე. ბოინტონის სახლი, როჩესტერი, ნიუ-იორკი, 1908
ფრედერიკ კ. რობის რეზიდენცია, ჩიკაგო, ილინოისი, 1909
პარკ ინ ჰოტელი, რაიტის მიერ დაპროექტებული ბოლო მოქმედი სასტუმრო, მეისონ-სიტი, აიოვა, 1910
ტალიესინი, სპრინგ-გრინი, უისკონსინი, 1911 და 1925
მიდუეის ბაღები, ჩიკაგო, ილინოისი, 1913 (დაინგრა, 1929)
ჰოლიჰოკის სახლი (ალინ ბარნსდოლის რეზიდენცია), ლოს-ანჯელესი, 1919–1921
ენისის სახლი, ლოს-ანჯელესი, 1923
იმპერიალ-ოტელი, ტოკიო, იაპონია, 1923 (დაინგრა, 1968; შესასვლელი ჰოლი აღდგენილია მეიჯი-მურა-ში, ნაჰოია, 1976)
ვესთჰოუპი (რიჩარდ ლოიდ ჯონსის რეზიდენცია), ტალსა, ოკლაჰომა, 1929
მალკოლმ უილის სახლი, 1934, მინეაპოლისი, მინესოტა
ფოლინგუოთერი (ედგარ ჯ. კაუფმან უფროსის რეზიდენცია), მილ-რანი, პენსილვანია, 1935–1937
 -ის შტაბ-ბინა, რასინი, უისკონსინი, 1936
ჰერბერტ და კეთრინ ჯეიკობსების პირველი სახლი, მადისონი, უისკონსინი, 1936–1937
უსონიური სახლები, სხვადასხვა ადგილას, 1930–1950-იანი წლები
ტალიესინ-უესტი, სკოტსდეილი, არიზონა, 1937
ვინგსპრედი, ჰერბერტ ფ. ჯონსონის რეზიდენცია უინდ-პოინტში, უისკონსინი, 1937
პოუპ-ლეის სახლი, ალექსანდრია, ვირჯინია, 1941
მზის შვილი , ფლორიდის სამხრეთული კოლეჯი, ლეიკლენდი, ფლორიდა, 1941–1958, არქიტექტორის ნამუშევრების ყველაზე დიდი კოლექცია
მადისონის პირველი უნიტარიანული საზოგადოება, შორვუდ-ჰილსი, უისკონსინი, 1947
ვ. ს. მორისის სასაჩუქრე მაღაზია, სან-ფრანცისკო, კალიფორნია, 1948
კენეთ და ფილის ლორენტების სახლი, როკფორდი, ილინოისი, ერთადერთი სახლი რაიტის მიერ დაპროექტებული შეზღუდული შესაძლებლობის მქონე პირთათვის, 1951
პრაის-ტაუერი, ბარტლსვილი, ოკლაჰომა, 1952–1956
ბეთ შოლომის სინაგოგა, ელკინს-პარკი, პენსილვანია, 1954
ხარების ბერძნული მართლმადიდებლური ეკლესია, უოუვოტოსა, უისკონსინი, 1956–1961
კენტაკ ნობი, ოჰაიოპაილი, პენსილვანია, 1956
მარშალ ერდმანის ასაწყობი სახლები, სხვადასხვა ადგილას, 1956–1960
მარინის ოლქის სამოქალაქო ცენტრი, სან-რაფაელი, კალიფორნია, 1957–1966
რ. უ. ლინდჰოლმის ბენზინგასამართი სადგური, კლოკე, მინესოტა, 1958
სოლომონ გუგენჰაიმის მუზეუმი, ნიუ-იორკი, 1956–1959
გამიჯის მემორიალური აუდიტორიუმი, ტემპი, არიზონა, 1959–1964