iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
Doctor Who

დოქტორ ვინ — ბრიტანული სამეცნიერო ფანტასტიკური ჟანრის ტელესერიალი. იგი შექმნილია -ის მიერ და ითვლის 36 სეზონს და 1 მხატვრულ ფილმს.

მიმოხილვა
სერიალში ნაჩვენებია თავად დოქტორის თავგადასავალი. იგი არის დროის მბრძანებელი პლანეტა გალიფრეიდან. როგორც ყველა დროის მბრძანებელს, მას შეუძლია რეგენირება, ამიტომაც იცვლის სხეულს, როგორც კი სიკვდილის მოახლოებას იგრძნობს. დოქტორი დროსა დი სივრცეში მოგზაურობს ტარდისით, რომელიც მგრძნობიარე კოსმოსური ხომალდია. ხშირად მას თან ახლავს კომპანიონები, თუმცა სხვადასხვა ცივილიზაციებისა და რიგითი ინდივიდების გადარჩენისას უამრავი მტერიც გაიჩინა.

პერსონაჟები
დოქტორი
დოქტორი არის ამბოხებული დროის მბრძანებელი გალიფრეიდან. მისი ნამდვილი სახელი არ არის ცნობილი, მან აირჩია სახელი დოქტორი როგორც პირობა რომელსაც არასოდეს დაარღვევდა, მისი ერთადერთი ინკარნაცია რომელმაც პირობა დაარღვია არის ჯონ ჰიორტის ომის დოქტორი.

კომპანიონები
დოქტორს მის თავგადასავლებზე ხშირად კომპანიონები დაყვება. კომპანიონები სერიალის დასაწყისიდანვე, 1963 წელში იყო. დოქტორის პირველი კომპანიონები იყო თავისი შვილიშვილი სიუზან ფოურმანი (კაროლ ენ ფორდი) და მისი მაწავლებლები ბარბარა რაითი (ჯაქუილინ ჰილი) და იან ჩესტერტონ (ვილიამ რასელი). კლასიკურ დოქტორ ვინ-ში კომპანიონებიდან აღსანიშნავია სარა ჯეინ სმითი (ელისაბედ სლეიდენი), ჯო გრანტი (კეტი მანინგი) და რომანა (მერი ტამი და ლალა ვარდი).

მეცხრე დოქტორის პირველი და ერთადერთი მთავარი კომპანიონი იყო როუზ ტაილერი (ბილი პაიპერი), რომელმაც გააგრძელა მოგზაურობა მეათე დოქტორთან ერთად. მეათე დოქტორის დანარჩენი მთავარი კომპანიონები იყო მართა ჯოუნსი (ფრიმა აგიემანი), დონა ნოუბლი (კატერინ ტეიტი). მეთერტმეტე დოქტორის მთავარი კომპანიონებია: ემი პონდი (კერენ გილანი), რორი უილიამსი (არტურ დარვილი) და კლარა ოსვალდი (ჯენა კოულმენი), რომელმაც გააგრძელა მოგზაურობა მეთორმეტე დოქტორთან.

ზოგი კლასიკური კომპანიონი მოგვიანებითაც გამოჩნდა, მაგალითად სარა ჯეინი, რომელიც ისეთი პოპულარი გახდა, რომ მას მიეძღვნა ტელესერიალი „სარა ჯეინის თავგადასავლები“ (2007-2011).

მონსტრები
დოქტორმა თავის თავგადასავლებში ბევრი მტერი გაიჩინა. აქედან აღსანიშნავია: დალეკები, კიბერმენები, მასტერი, დავროსი, ზიგონები, სონტარანელები, ავტონები, მაკრა, ყინოლის მეომრენი, მაღალი ინტელიგენცია, მტირალა ანგელოზები, სიჩუმე, უდები, ჯუდონები და სლითინის ოჯახი (რაქსაკორიკოფალაპატორიანები).

დალეკები
დალეკები უძველესი ბოროტმოქმედებია დოქტორ ვინ-იდან. ისინი პირველად გამოჩნდნენ 1963 წელს დოქტორ ვინ-ის მეორე სერიაში - დალეკები. დალეკი ჰგავს რვაფეხას მისი საბრძოლო ჯავშანის გარეშე. ისინი არიან კალედებისგან შექმნილი მუტანტები, რომელიც დავროსმა შექმნა. მათი ცნობილი ფრაზა არის "განადგურება".

კიბერმენები
კიბერმენები არიან კიბორგები რომლებიც ადრე ადამიანები იყვნენ. მათი ცნობილი ფრაზები არის "წაშლა" და "განახლება".

მასტერი
მასტერი დოქტორის მთავარი მტერია. ის ამბოხებული დროის ლორდია რომელსაც მთელი მსოფლიოს დაპყრობა სურს. მასტერს სხვადასხვა მსახიობები თამაშობდა, იმიტომ რომ ისიც დროის ლორდია და რეგენერაცია შეუძლია. მას თამაშობდა როჯერ დელგადო, პიტერ პრატი, ჯეოფრეი ბივერსი და ანტონი ეინლი. 1996 წელს მასტერი დაბრუნდა დოქტორ ვინ-ის ტელევიზიურ ფილმში და მას თამაშობდა ერიკ რობერტსი.

მასტერი თანამედრობე სერიებშიც გამოჩნდა, მას თამაშობდა დერეკ ჯაკობი, ჯონ სიმი და მიშელ გომესი.
ასიუტის მუჰაფაზა

ასიუტი — ეგვიპტის 29 საგუბერნატოროდან ერთი. საგუბერნატორო მდებარეობს ეგვიპტის ცენტრალურ ნაწილში . ასიუტის ტერიტორია მოიცავს მდინარე ნილოსის აღმოსავლეთ და დასავლეთ სანაპიროებს. პროვინციას ესაზღვრება 4 ეგვიპტიური საგუბერნატორო : ელ-მინია , სუჰაგი, ახალი ველი და წითელი ზღვა.

საგუბერნატოროს ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ასიუტი. საგუბერნატოროს საკმად მცირე ტერიტორია უკავია , მისი ფართობი 1 553 კმ²-ია. 2006 წლის მონაცემებით ასიუტის მოსახლეობა 3 441 597 ადამიანიას შეადგენს. პროვინციაში ყველაზე გავრცელებული ენაა არაბული. საგუბერნატოროს მმართველია ნაბილ ალ-აზიბი.

ადმინისტრაციული დაყოფა
საგუბერნატორო იყოფა 11 ადმინისტრაციულ ერთეულად (რაიონად). სუჰაგის საგუბერნატოროში 235 სოფელია და 971 დასახლებული პუნქტი, 2 თვითმართველი ქალაქი და 11 ქალაქია ესენია:

დეირუთი
ელ-კუსია
აბნუბი
მანფალუთი
ასიუტი
აბუ-ტიგი
ელ-ჰანამაი
საჰილ-სალიმი
ელ-ბადარი
სადფა
ელ-ფათხი
სუეცის მუჰაფაზა

სუეცი — ეგვიპტის 29 მუჰაფაზიდან ერთ-ერთი. მუჰაფაზა მდებარეობს ეგვიპტის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში. სუეცის საგუბერნატოროს გასასვლელი აქვს წითელ ზღვაზე, საგუბერნატოროს ტერიტორიის ნაწილი მდებარეობს სინაის ნახევარკუნძულზე. სუეცის საგუბერნატოროში მიედინება სუეცის არხი. პროვინციას ესაზღვრება 7 ეგვიპტიური საგუბერნატორო : ელ-ფაიუმი , ჰელუანი, ისმაილია, წითელი ზღვა, ჩრდილოეთ სინაი და სამხრეთ სინაი.

საგუბერნატოროს ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი სუეცი. საგუბერნატოროს ფართობია 17.840 კმ². 2008 წლის მონაცემებით სუეცის მოსახლეობა 1,600,000 ადამიანიას შეადგენს. პროვინციაში ყველაზე გავრცელებული ენაა არაბული. საგუბერნატოროს მმართველია მუჰამედ სეიფუდან გალილი.

ადმინისტრაციული დაყოფა
საგუბერნატორო იყოფა 5 ოლქად:
სუეცი
ელ-არბაინი
ეთაქა
ელ-ჰანაინი
ფეისალი
საეკლესიო განხეთქილება კავკასიაში

საეკლესიო განხეთქილება კავკასიაში — უთანხმოება ამიერკავკასიის ეკლესიებს შორის ქრისტოლოგიური დოგმატიკის საკითხებზე, რომელიც საუკუნის დამდეგს მათ შორის ოფიციალური ურთიერთობის გაწყვეტით დამთავრდა. უთანხმოების რეალური საფუძველი სხვადასხვა საგარეო პოლიტიკური ორიენტაცია იყო.

ერთიანი რელიგიის პლატფორმა ქართულმა, სომხურმა და ალბანურმა ეკლესიებმა პირველად დვინის საეკლესიო კრებაზე (506 წელი) აღიარეს. კრებამ მხარი დაუჭირა ბიზანტიის კეისართა დიოფიზიტ-მონოფიზიტთა შემრიგებლურ პოლიტიკას. თანდათან ახლო აღმოსავლეთში ნათლად გამოიკვეთა აღმოსავლეთის იმპერიების რელიგიური პოლიტიკა. მცირე ხნის მერყეობის შემდეგ ბიზანტიამ მხარი დაუჭირა ქალკედონიტობას, ხოლო ირანმა — მონოფიზიტობას. შესაბამისად, კავკასიის ქვეყნებს, რომელთაც უკვე დაკარგული ჰქონდათ დამოუკიდებლობა, უნდა გაერკვიათ თავიანთი პოლიტიკური ორიენტაცია და მასთან მჭიდროდ დაკავშირებული მრწამსი. უთანხმოების პირველი ნიშნები საუკუნის ნახევრის დასაწყისში გაჩნდა, როდესაც სომხურმა ეკლესიამ ირანის უზენაესობა აღიარა და დვინის ადგილობრივ კრებაზე მონოფიზიტობის მემარცხენე მიმდინარეობა (ივლიანიტობა) გამოაცხადა თავის ოფიციალურ მრწამსად. ქართლისა და ალბანეთის ეკლესიებმა დვინის კრების განსაზღვრებებს მხარი არ დაუჭირეს, არ დაგმეს ქალკედონის საეკლესიო კრება, მაგრამ არც ანტომონოფიზიტობას დაადგნენ აქტიურად. ირანის იმპერიამ საუკუნის 60-იანი წლების მიწურულს კიდევ სცადა ბიზანტიის საწინააღმდეგოდ ერთიანი მონოფიზიტური ბანაკი შეეკრა ამიერკავკასიაში. ამ ცდას მხოლოდ ნაწილობრივი წარმატება მოჰყვა შედეგად: მონოფოზიტობა აღიარეს ქართლისა და ალბანეთის სომხეთთან სასაზღვრო პროვინციების შერეული მოსახლეობის მქონე სომხურენოვანმა თემებმა. სამაგიეროდ ამავე საუკუნის მიწურულს სომხურ ეკლესიას დროებით ჩამოსცილდა ტაოს საეპისკოპოსო.

 საუკუნის ბოლოს ქართლის ეკლესიას სათავეში ჩაუდგა წარმოშობით ქართველი, მაგრამ სომხური მონოფიზიტური წრეებიდან გამოსული კათოლიკოსი კირონ . სომხეთის პატრიარქის ვარაუდით ამ აქტს ქართლში მონოფიზიტთა პოზიციები უნდა გაემაგრებინა. პირიქით კი მოხდა, კირონმა დაიწყო დიდი ეროვნულ-რელიგიური პროგრამის განხორციელება, რომელსაც მიზნად ჰქონდა შერეული მოსახლეობის პროვინციების სრული გაქართველება და საქართველოს ერთიანობისათვის იდეოლოგიური ნიადაგის შემზადება. საუკუნის დასაწყისში ახლო აღმოსავლეთში ისეთი პოლიტიკური სიტუაცია შეიქმნა, რომ ქართლს ირანის რელიგიის ზეგავლენისაგან გამოსვლა და საეკლესიო დამოუკიდებლობის შენარჩუნება მხოლოდ ქალკედონიტობის ოფიზიალური აღიარებით შეეძლო.

საეკლესიო განხეთქილება კავკასიაში გარდაუვალი გახდა. 604 — 609 წლებში ქართლის და სომხეთის ეკლესიების მეთაურთა შორის გაცხოველებული მიმოწერა მიმდინარეობდა რელიგიურ და ეროვნულ საკითხებზე. შეთანხმებას ვერ მიაღწიეს. სომხურმა ეკლესიამ ურთიერთობა გაწყვიტა ქართლისა და ალბანურ ეკლესიებთან. საუკუნეში ჯერ ირანის, ხოლო შემდეგ ბიზანტიის ზემოქმედებით კიდევ 2-ჯერ მოხერხდა ამიერკავკასიის ეკლესიების ერთი მრწამსით გაერთიანება. საუკუნის 20-იან წლებში კავკასიაში საბოლოოდ გაფორმდა 2 იდეოლოგიური ბანაკი: ქალკედონიტური (ქართლი) და მონოფიზიტური (სომხეთი და ალბანეთი).
სამგორი (თბილისის მეტრო)

სამგორი — თბილისის მეტროპოლიტენის პირველი ხაზის ერთ-ერთი სადგური, რომელიც ისანის და ვარკეთილის სადგურებს შორის მდებარეობს. გაიხსნა 1971 წლის მაისში. არქიტექტორი ნ. ლომიძე.

მდებარეობს თბილისის რკინიგზის საკვანძო სადგურის „ნავთლუღის“ შენობასთან. აგებულია ღია წესით. მიწისზედა ვესტიბიული არა აქვს. მიწისქვეშა სადგურს უკავშირდება კიბით. ქვედა დარბაზში თეთრი სვეტების ორ რიგზე დაყრდნობილი კოჭოვანი გადახურვაა. ჭერიც თეთრია, კედლები – კონტრასტულად წითელი (კერამიკული პანოების ავტორები არიან მხატვრები: ი. ტაბიძე, რ. თორდია, ა. ხარებავა). სადგურში დამონტაჟებულია თანამედროვე ტიპის მონიტორები.
ეგნატე იოსელიანი

ეგნატე იოსელიანი (ფსევდონიმით „წყალტუბელი“; დ. 1847-1919) — ქართველი პროზაიკოსი, ჟურნალისტი, პედაგოგი, საზოგადო მოღვაწე. დაამთავრა ქუთაისის სასულიერო სასწავლებელი, თბილისის სასულიერო სემინარია, მოსკოვის სასულიერი აკადემია. ლოგიკას, სლავურ ენას, რუსულ სიტყვიერებას, რუსული ლიტერატურის ისტორიასა და საღვთო სჯულს ასწავლიდა თბილისის სასულიერო სემინარიასა და ალექსანდრეს სახელობის სამასწავლებლო ინსტიტუტში, შემდეგ — სათავადაზნაურო სასწავლებელსა და თბილისის პირველ გიმნაზიაში. აქტიურად მონაწილეობდა ლიტერატურულ და საზოგადოებრივ ცხოვრებაში, ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების გამგეობის საქმიანობაში. თანამშრომლობდა თითქმის ყველა მაშინდელ ჟურნალ-გაზეთში. აქვეყნდებდა პოპულარული ხასიათის წერილებს, საბავშვო მოთხრობებს. ავტორია დრამისა „ცოდვის შვილი“ (1890), რიგი სახელმძღვანელოებისა. ბავშვთათვის გადააკეთა „ვეფხისტყაოსანი“.
ნასიმ ნიკოლა ტალები

ნასიმ ნიკოლა ტალები (; დ. 1960) — ამერიკელი ლიტერატორი, ესეისტი, ეპისტემოლოგი, მკვლევარი ყოფილი მათემატიკური ფინანსების სპეციალისტი. მას ეკავა უფროსი მათემატიკური ფინანსების სპეციალისტის პოზიცია ნიუ იორკში ვოლ სტრიტის ქუჩის ფირმებში, სანამ ის წამოიწყებდა მის მეორე კარიერას როგორც შანსის ეპისტომოლოგი და „შავი გედის თეორიის“ პროპაგანდისტი. ის არის კარგად გაყიდვადი ავტორი. მას გაყიდული აქვს 2,7 მილიონი ეგზემპლარი 31 ენაზე.
სამხრეთ სინის მუჰაფაზა

სამხრეთ სინის მუჰაფაზა — ეგვიპტის 29 მუჰაფაზიდან ერთ-ერთი. მდებარეობს ეგვიპტის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში. სამხრეთ სინის მუჰაფაზას სამხრეთიდან გასასვლელი აქვს წითელ ზღვაზე, დასავლეთიდან ესაზღვრება სინის ყურე, აღმოსავლეთიდან კი აკაბის ყურე. მოქცეულია სინის ნახევარკუნძულზე. ესაზღვრება 2 მუჰაფაზა: სუეცი და ჩრდილოეთი სინა. აღმოსავლეთიდან ესაზღვრება ისრაელი.

სამხრეთ სინის მუჰაფაზის ტერიტორიაზე მდებარეობს წმინდა სინის წმინდა ეკატერინეს მონასტერი.

სამხრეთ სინის მუჰაფაზის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ელ-ტური. ფართობი 28,438 კმ². ფართობით ეგვიპტის მუჰაფაზებს შორის მე-4 ადგილი უკავია. ფართობის სიდიდის მიუხედავად, მუჰაფაზაში საკმაოდ ცოტა ადამიანი ცხოვრობს, 2014 წლის მონაცემებით მუჰაფაზის მოსახლეობა 164,574 ადამიანიას შეადგენდა. ყველაზე გავრცელებული ენაა არაბული. სამხრეთ სინის მუჰაფაზის მმართველია ქალედ ფუდა სედიქ მოჰამედი.

ადმინისტრაციული დაყოფა
სამხრეთ სინის მუჰაფაზა იყოფა 5 ადმინისტრაციულ ერთეულად (რაიონად), 7 ქალაქად ესენია:
ტაბა
ნუვეიბა
დაჰაბი
რას-სიდრი
შარმ-ელ-შეიხი
სანტ-კეტრინი
ელ-ტური
ჩრდილოეთ სინის მუჰაფაზა

ჩრდილოეთ სინის მუჰაფაზა — ეგვიპტის 29 მუჰაფაზიდან ერთ-ერთი. მდებარეობს ეგვიპტის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში. ჩრდილოეთ სინის მუჰაფაზის ჩრდილოეთიდან ფართო გასასვლელი აქვს ხმელთაშუა ზღვაზე. დასავლეთიდან საზღვარი გადის სუეცის არხზე. ჩრდილოეთ სინის მუჰაფაზის ტერიტორია მდებარეობს სინის ნახევარკუნძულზე. ესაზღვრება 4 მუჰაფაზა: პორტ-საიდი, ისმაილია, სუეცი და სამხრეთ სინა. აღმოსავლეთიდან ესაზღვრება ისრაელი და ღაზის სექტორი.

ჩრდილოეთ სინის მუჰაფაზის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ელ-არიში. ფართობი 27,574 კმ². ფართობით ეგვიპტის მუჰაფაზებს შორის მე-5 ადგილი უკავია. 2014 წლის მონაცემებით ჩრდილოეთ სინის მუჰაფაზის მოსახლეობა 421,984 ადამიანიას შეადგენდა. ყველაზე გავრცელებული ენაა არაბული.

ადმინისტრაციული დაყოფა
ჩრდილოეთ სინის მუჰაფაზა იყოფა 6 ადმინისტრაციულ ერთეულად (რაიონად):
ბიაბ-ელ-აბდი
ნაჰლი
ელ-ჰუსნა
ელ-არიში
შეიხ-ზაბიდი
რაფახი
ზუგდიდის დამოუკიდებელი უნივერსიტეტი

ზუგდიდის დამოუკიდებელი უნივერსიტეტი (ზდუ) — ყოფილი უმაღლესი საგანმანათლებლო დაწესებულება საქართველოში, ქალაქ ზუგდიდში. დაარსდა 1991 წლის 3 დეკემბერს. რექტორად აირჩიეს პროფ. გრიგოლ ხვიტია.

2004 წელს ზდუ-მ მიიღო პირველი ინსტიტუციური აკრედიტაცია. 2014 წლისთვის მოქმედებდა ჯანდაცვის, ჰუმანიტარული, ბიზნესისა და სამართალმცოდნეობის ფაკულტეტები, ირიცხებოდა 1800 სტუდენტი. შემდეგ ეწოდებოდა გრიგოლ ხვიტიას ზუგდიდის სასწავლო უნივერსიტეტი. 2016 წლის 2 ნოემბერს საქართველოს უმაღლესი საგანმანათლებლო დაწესებულებების ავტორიზაციის საბჭომ უნივერსიტეტს უარი უთხრა ავტორიზაციის მინიჭებაზე. შესაბამისად, დაწესებულებამ დაკარგა უმაღლესი საგანმანათლებლო დაწესებულების სტატუსი.
ქადირ თოფბაში

ქადირ თოფბაში (დ. 8 იანვარი, 1945 იუსუფელი, ართვინის პროვინცია, თურქეთი — გ. 13 თებერვალი 2021, სტამბოლი) — მემარჯვენე თურქი პოლიტიკოსი. ეკავა სტამბოლის მერის თანამდებობა.

ბიოგრაფია
თოფბაში დაიბადა თურქეთის ართვინის პროვინციის სოფელ იუსუფელში. 1946 წელს მისი ოჯახი საცხოვრებლად გადავიდა სტამბოლში. თოფბაშმა უმაღლესი განათლება მიიღო თეოლოგიასა და არქიტექტურაში 1972 და 1974 წლებში. ედირნეში მქადაგებლად, მასწავლებლად და დამოუკიდებელ არქიტექტორად მუაობის შემდეგ, 1994-1998 წლებში მუშაობა დაიწყო მერ რეჯეფ თაიფ ერდოღანის მრჩევლად ისტორიული შენობების განახლებისა და მოწყობის საკითხებთან დაკავშირებით.

პოლიტიკური კარიერა
თოფბაშმა პოლიტიკური კარიერა დაიწყო რელიგიური ორიენტაციის მქონე პოლიტიკურ პარტია -ში და გახდა სტამბოლის ბეიოღლუს რაიონის მერის მოადგილე, სადაც ის ცხოვრობს კიდეც. თოფბაში სტამბოლის მერია 2004 წლის 28 მარტის შემდეგ.

გარდაცვალება
გარდაიცვალა 2021 წლის 13 თებერვალს, -19-ის შედეგად.
პორტ-საიდის მუჰაფაზა

პორტ-საიდი არის ეგვიპტის 29 საგუბერნატოროდან ერთი. საგუბერნატორო მდებარეობს ეგვიპტის ჩრდილოეთ ნაწილში. პორტ-საიდის საგუბერნატოროს ფართო გასასვლელი აქვს ხმელთაშუა ზღვაზე. დასავლეთიდან პროვინციის საზღვარი გადის სუეცის არხზე. საგუბერნატოროს ტერიტორია მდებარეობს სინაის ნახევარკუნძულზე. პროვინციას ესაზღვრება 2 ეგვიპტიური საგუბერნატორო: ისმაილია და ჩრდილოეთ სინაი.

საგუბერნატოროს ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი პორტ-საიდი. საგუბერნატოროს ფართობი საკმაოდ პატარაა 72 კმ². ფართობის სიმცირის მიუხედავად პროვინციაში საკმაოდ ბევრი ადამიანი ცხოვრობს, 2006 წლის მონაცემებით პორტ-საიდის მოსახლეობა 570 768 ადამიანიას შეადგენს. პროვინციაში ყველაზე გავრცელებული ენაა არაბული. საგუბერნატოროს მმართველია მუსტაფა აბდელ-ლატიფი.
გერმოგენი (მოსკოვის პატრიარქი)

გერმოგენი (დ. დაახლ. 1530 — გ. 17 თებერვალი, 1612) — მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქი. რუსული მართლმადიდბლური ეკლესიის წინამძღვარი. მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 17 თებერვალი და 12 მაისი ახალი სტილით - 1 მარტი და 25 მაისი.

ბიოგრაფია
პატრიარქი დონელი კაზაკების ჩამომავალი იყო. იგი ჯერ ხუცესად მსახურობდა ყაზანში, შემდეგ კი ბერად აღიკვეცა და მაცხოვრის ფერისცვალების მონასტრის არქიმანდრიტად იქნა დადგენილი. 1589 წელს გერმოგენს ეპისკოპოსადაც დაასხეს ხელი და იგი პირველი ყაზანელი მიტროპოლიტი გახდა.

წმინდანის ყაზანში მსახურების წლებში მოხდა ყაზანის ღვთისმშობლის სასწაულთმოქმედი ხატის გამოჩინება.

1606 წლის 3 ივლისს წმინდა გერმოგენი მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის საპატრიარქო ტახტზე აღსაყდრდა.

წმინდა გერმოგენის პატრიარქობის წლებს დაემთხვა რუსეთში ცრუ-დიმიტრისა და პოლონეთის მეფის, სიგიზმუდ -ის შემოჭრა. წმინდა გერმოგენი თანამემამულეებთან ერთად აღსდგა ქვეყნის და ეკლესიის დასაცავად. 1610 წლის 11 დეკემბერს თვითმარქვია მოკლეს, მაგრამ მოსკოვი კვლავინდებურად საფრთხეში იყო: შიგ პოლონელები და სიგიზმუდ -ის ერთგული, მოღალატე ბოიარები პარპაშებდნენ. პატრიარქ გერმოგენის მიერ მთელი ქვეყნის ქალაქებსა და სოფლებში დაგზავნილი ეპისტოლეები რუს ხალხს მოსკოვის განთავისუფლებისა და კანონიერი მეფის არჩევისკენ მოუწოდებდა. მოსკოველებმა ამბოხი დაიწყეს, პოლონელებმა კი პასუხად ცეცხლს მისცეს ქალაქი და კრემლში გამოიკეტნენ. მათ მოღალატეების დახმარებით პატრიარქი გერმოგენი ტახტიდან ჩამოაგდეს და გუშაგთა ზედამხედველობის ქვეშ ჩუდოვის მონასტერში გამოამწყვდიეს. ალყაშემორტყმული პოლონელები წმინდა პატრიარქთან ელჩებს ელჩებზე გზავნიდნენ და ითხოვდნენ, რუსი მოლაშქრეებისათვის ქალაქის დატოვება ებრძანებინათ. მღვდელმთავარი პასუხობდა: პატრიარქმა ერმოგენმა რუს ხალხს უკანასკნელი ეპისტოლე უკვე საპყრობილედან გამოუგზავნა: იგი აკურთხებდა მათ განმათავისუფლებელ ბრძოლას დამპყრობლების წინააღმდეგ. რუსმა მხედარმთავრებმა ურთიერთშეუთანხმებელი მოქმედების გამო ვერ შეძლეს კრემლის აღება და ერის სულიერი მამის განთავისუფლება. ცხრა თვეზე მეტი ხნის მანძილზე იტანჯებოდა იგი სატუსაღოში, სადაც 1612 წლის 17 თებერვალს შიმშილისგან ძალაგამოცლილი მოწამეობრივად აღესრულა.

რუსი ხალხის განმათავისუფლებელი ბრძოლა წარმატებით დაგვირგვინდა. მღვდელმოწამის ცხედარი მადლიერმა ხალხმა ჩუდოვის მონასტერში დაკრძალა, იქიდან კი, 1654 წელს, მოსკოვის მიძინების ტაძარში გადაასვენა. წმინდა პატრიარქის კანონიზაცია მოხდა 1913 წლის 12 მაისს.
ფლავიანე (კონსტანტინოპოლის პატრიარქი)

წმინდა ფლავიანე აღმსარებელი — კონსტანტინოპოლის პატრიარქი 447-449 წწ. მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 18 თებერვალი, ახალი სტილით — 2 მარტი. იგი წმინდა მეფის, თეოდოსი უმცროსის (408-450) და მისი დის, კეთილმსახური დედოფლის პულხერიას (ხს. 23 სექტემბერს) ზეობისას განაგებდა ეკლესიას. ამ დროს ქრისტეს სამწყსოს ერთობას მომწამლველმა ერეტიკულმა სწავლებებმა საფრთხე შეუქმნა. 448 წელს, მღვდელმთავარ ფლავიანეს ძალისხმევით, კონსტანტინეპოლში მოწვეულ იქნა ადგილობრივი კრება, რომელმაც განიხილა და დაგმო ევტიქის ერესი, თავის ცდომაზე ჯიუტად მდგარი მღვდელმსახური კი ეკლესიიდან განკვეთა და ხარისხი აჰყარა. მწვალებელს ძლიერი მფარველი ჰყავდა იმპერატორთან დაახლოებული საჭურისის, ქრისანთის სახით. ამ უკანასკნელმა ინტრიგების მეშვეობით ევტიქის მხარეს გადმოიბირა ალექსანდრიელი ეპისკოპოსი დიოსკორე და იმპერატორისგან გამოითხოვა ნებართვა ეფესოში კრების მოწვევისა, რომელიც შემდგომ „ავაზაკთა კრების“ სახელით გახდა ცნობილი. ავაზაკთა კრებას დიოსკორე თავმჯდომარეობდა. მან მუქარის და ძალის გამოყენებით მიაღწია ევტიქის გამართლებას და ფლავიანეს დაგმობას. წმინდა მღვდელმთავარი დაუნდობლად გვემეს უტიფარმა ბერებმა ვინმე ვარსუმის მეთაურობით. თვით უსჯულო დიოსკორეც არ დარჩენილა განზე. ამის შემდეგ ფლაბიანეს მძიმე ბორკილები დაადეს და ეფესოდან გაძევება მიუსაჯეს, მაგრამ უფალმა აარიდა თავის რჩეულს შემდგომი სატანჯველები და შეივედრა მისი სული. კეთილმსახურმა პულხერიამ სასახლე დატოვა, მაგრამ მალე ქრისანთის ინტრიგები გამოაშკარავდა, რის შემდგომაც მეფემ გადააყენა იგი, თავისი და კი ისევ დაიახლოვა. პულხერიას ძალისხმევით წმინდა პატრიარქ ფლავიანეს უხრწნელი ნაწილები პატივით გადასვენდა ეფესოდან კონსტანტინეპოლში.
პავლე (სერბეთის პატრიარქი)

პავლე (, ერობაში გოიკო სტოიჩევიჩი, ; 11 სექტემბერი 1914 — 15 ნოემბერი 2009) – სერბეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის ეპისკოპოსი. სერბეთის პატრიარქი 1990-2009 წლებში. ცნობილი იყო თავისი ასკეტური და უანგარო ცხოვრების წესით, არ ჰყავდა საკუთარი ტრანსპორტი, უარს ამბობდა მატერიალურ კეთილდღეობაზე და შემოწირულობებზე.

ბიოგრაფია
დაიბადა იოანე ნათლისმცემლის თავისკვეთის დღეს, 11 სექტემბერს (1914). დღევანდელი ხორვატიის ისტორიულ ოლქ სლავონიაში, სოფელ კუჩანცში;

1929 წელს დაამთავრა ბელგრადის გიმნაზია;

1936 წელს სარაევოს სემინარია;

1941 წელს ბელგრადის უნივერსიტეტის ღვთისმეტყველების ფაკულტეტი;

1948 წელს აღიკვეცა ბერად და ეწოდა პავლე;

1948 წელს ხელდასხმულ იქნა იეროდიაკვნად;

1949-1955 წლებში მოღვაწეობდა რაჩას მონასტერში;

1954 წელს ხელდასხმულ იქნა მღვდელმონაზვნად და დაინიშნა საპატრიარქოს პროტოსვინგელოზად;

1955 წელს სწავლა განაგრძო ათენში, საღვთისმეტყველო ფაკულტეტზე;

1957 წელს, სწავლის დასრულების შემდეგ, აღყვანილ იქნა არქიმანდრიტის ხარისხში;

1957 წელს წმ. სინოდმა არქიმანდრიტი პავლე დაინიშნა რაშკო-პრიზრენის ეპისკოპოსად; ხელდასხმა შესრულდა ბელგრადის საპატრიარქო ტაძარში 1957 წლის 21 სექტემბერს;

1990 წლის 1 დეკემბერს იგი არჩეულ იქნა სერბეთის პატრიარქად. აღსაყდრება შესრულდა ამავე წლის 3 დეკემბერს;

გარდაიცვალა 2009 წლის 15 ნოემბერს, ბელგრადში.
სერბეთის მართლმადიდებელი ეკლესია

სერბეთის მართლმადიდებელი ეკლესია – ავტოკეფალური, მართლმადიდებლური, სამოციქულო ეკლესია, უკავია მე–6 ადგილი მართლმადიდებელ ეკლესიათა დიფტიქში. დაარსებულია ანდრია პირველწოდებულის მიერ. ხელმძღვანელობს პატრიარქი და წმინდა სინოდი. პატრიარქის სრული სახელწოდებაა პეჩის მთავარეპისკოპოსი, ბელგრად–კარლოვაცის მიტროპოლიტი, პატრიარქი სრულიად სერბეთისა.

ისტორია
ქრისტიანობამ სამხრეთ-აღმოსავლეთ ევროპაში გავრცელება საუკუნეში დაიწყო. თანამედროვე სერბეთის ტერიტორიაზე ქრისტიანული სარწმუნოების გავრცელება მოციქულთა მოღვაწეობას უკავშირდება. საუკუნეში აქ უკვე არსებობდა სირმიუმის სამიტროპოლიტო და სალონიის საარქიეპისკოპოსო. ბალკანეთის ნახევარკუნძულის მკვიდრ სერბთა პირველი მასობრივი ნათლისღება ბიზანტიის იმპერატორ ჰერაკლეს (610–641) დროს მოხდა.

732 წელს იმპერატორმა ლეონ ისავრიელმა სერბებით დასახლებული მიწები კონსტანტინოპოლის პატრიარქის იურისდიქციას გადასცა. 869 წელს მთავარ მუნტიმირის თხოვნით ბიზანტიის იმპერატორმა ბასილი მაკედონიელმა სერბეთში ბერძენი მღვდლები გაგზავნა.

სერბებში ქრისტიანობის დამკვიდრებას მნიშვნელოვანი როლი ჰქონდა კირილესა და მეთოდესა და მათი მოწაფეების მისიონერულ მოღვაწეობას, რომლებიც მორავიიდან ოჰრიდის მხარეში (თანამედროვე ჩრდილოეთ მაკედონია) გადასახლდნენ.

სერბეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის ჩამოყალიბებაში გადამწყვეტი წვლილი მიუძღვის წმინდა საბას, სერბეთის მმართველის სტეფან ნემანის უმცროს ვაჟს. იგი ახალგაზრდობაში გაემგზავრა ათონის მთაზე, ბერად აღიკვეცა და შემდგომ ხილანდარის მონასტრის წინამძღვარი გახდა.

1219 წელს ნიკეაში მყოფმა კონსტანტინოპოლის პატრიარქმა მანუელ -მა სერბეთის ეკლესიის ავტოკეფალია ცნო და წმინდა საბა არქიეპისკოპოსად აკურთხა. სამშობლოში დაბრუნების შემდეგ წმინდა საბამ დააარსა რვა ახალი ეპარქია და არქიეპისკოპოსის რეზიდენცია ჟიჩის მონასტერში მოაწყო.

1766 წლის 11 სექტემბერს ოსმალეთის სულთან მუსტაფა -ის ბრძანებით გაუქმდა სერბეთის ეკლესიის ავტოკეფალია და პეჩის საპატრიარქო კონსტანტინოპოლის საპატრიარქოს დაექვემდებარა. ამ აქტმა სერბული ეკლესიის ინსტიტუციური ერთიანობა და დამოუკიდებლობა დაარღვია და მისი ეპარქიები სხვადასხვა ადმინისტრაციულ ერთეულებად აქცია, თუმცა დოგმატური ან კანონიერი განხეთქილება არ მომხდარა.

 საუკუნეში, სერბული სახელმწიფოს ეტაპობრივი აღდგენის პარალელურად, დაიწყო ეკლესიის ავტონომიის აღდგენის პროცესიც. 1831 წელს სერბეთის ეკლესიამ მიიღო ავტონომია, ხოლო 1879 წლის 10 ოქტომბერს კონსტანტინოპოლის პატრიარქმა იოაკიმ -მ გამოსცა ტომოსი სერბეთის ეკლესიის ავტოკეფალიის შესახებ.

მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში სერბეთის მართლმადიდებელმა ეკლესიამ მძიმე დანაკარგები განიცადა: დაპატიმრებული იქნა პატრიარქი გაბრიელ , ხოლო ასობით მღვდელი და მრავალი მღვდელმთავარი დაიღუპა ოკუპაციისა და სამოქალაქო დაპირისპირების პირობებში. ომის შემდეგ კომუნისტურმა რეჟიმმა ეკლესიის ქონება ნაციონალიზაციას დაუქვემდებარა და მკაცრი კონტროლი დააწესა მის საქმიანობაზე.

1958–1990 წლებში პატრიარქ გერმანეს მმართველობის დროს დაარსდა ახალი ეპარქიები, გაიხსნა სასულიერო სასწავლებლები და აღდგა მრავალი ტაძარი. 1990 წელს პატრიარქ პავლეს არჩევამ ხელი შეუწყო ეკლესიური განხეთქილებების დაძლევას და სერბეთის ეკლესიის შიდა კონსოლიდაციას. 2021 წლიდან სერბეთის პატრიარქია პორფირე.
უფოლოგია

უფოლოგია — ადამიანის მოღვაწეობის სფერო, რომელიც მოიცავს ამოუცნობი მფრინავ ობიექტებზე დაკვირვებების შეგროვებას, მათი ჭეშმარიტების დადგენას და ასევე მცდელობას მიეცეთ მათ მეცნიერული განმარტება. დღესდღეობით უფოლოგია დახასიათებულია, როგორც ნაწილობრივი ან სრული ფსევდომეცნიერება, რასაც მრავალი უფოლოგი არ ეთანხმება.

უფოლოგია
ტერმინი უფოლოგია ინგლისურ ენაში გაჩნდა 1959 წელს. ის წარმოსდგება აბრევიატურა „“ — -ისგან, რომლის ქართული ანალოგია „ამო“- ამოუცნობი მფრინავი ობიექტი.

უფოლოგიური ორგანიზაციები
1940-იანი წლების ბოლოში აშშ-ში და შემდეგ მთელ სამყაროში გამოჩნდნენ ჯგუფები, რომლებიც შეისწავლიდნენ შეტყობინებებს „ამო“-ების გამოჩენის შესახებ. უთვალავი მოყვარული უფოლოგიური ორგანიზაციის გარდა ამ ფენომენის შესასწავლად სხვადასხვა ქვეყნების მთავრობების მიერ სპეციალური პროექტები იქმნებოდა. პირველი ასეთი ჯგუფი შექმნეს ინგლისელებმა 1943 წელს, რომელიც შეისწავლიდა „ფუ-ფაითერებს“ (მფრინავ მანათობელ ბურთებს, რომლებიც მასიურად ფიქსირდებოდნენ მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში სამხედრო პილოტების მიერ).

1947 წელს აშშ-ის სამხედრო საჰაერო ძალების მიერ შეიქმნა „ამო“-ების შემსწავლელი პროექტი „საინი“ 
1949 წელს კი შექმნეს საიდუმლო პროექტი „გრაჯი“ 
1952 წელს ამ პროექტს „ცისფერი წიგნი“ ეწოდა. 

„ამო“-ის შესწავლაში ასევე აქტიურად იღებდა მონაწილეობას აშშ-ს ცენტრალური სადაზვერვო სამმართველო, ხოლო საბჭოთა კავშირში სახელმწიფო უსაფრთხოების კომიტეტი.

უფოლოგია საქართველოში
საქართველოში ამოუცნობი ობიექტების მიმართ ინტერესი გაჩნდა ე.წ. „პერესტროიკის“ დროს, როდესაც პრესაში მსგავს თემებზე ტაბუ მოიხსნა.
1988 წელს საქართველოს პრესაში გამოჩნდა რამდენიმე სენსაციური სტატია, რომელმაც ძალზედ დიდი რეზონანსი გამოიწვია საზოგადოებაში და გააღვია ინტერესი მსგავსი ფენომენების მიმართ.
ამ პერიოდში ანომალურ მოვლენებს შეისწავლიდა ფიზიკოსი თალეს შონია.

მან შექმნა უდიდესი არქივი საქართველოში რეგისტრირებული მსგავსი მოვლენებისა. 1991-1992 წლებში თბილისში მომხდარ სამხედრო გადატრიელებას შეეწირა მისი არქივი. მეცნიერებათა აკადემიის სარდაფში გაჩენილი ხანძარი ლაბორატორიის განადგურების მიზეზი გახდა.

1994 წელს შეიქმნა საქართველოს უფოლოგიური ასოციაცია (სუფოა).
„სუფოა“ საქართველოში ანომალური მოვლენების რეგისტრაციას და მონაცემების კატალოგიაზაციას აწარმოებს. „სუფოა“-ს დაფუძნებული იყო პირველი ქართული უფოლოგიური გაზეთი „ამოუცნობი“.

დაფინანსების უქონლობასთან დაკავშირებით „სუფოა“-ს 2007 წლიდან 2011 წლამდე შეჩერებული ჰქონდა კვლევითი სამუშაოები საქართველოს მთელს ტერიტორიაზე.
2011 წლის მაისიდან „სუფოა“-მ განაახლა მუშაობა.

2013 წლიდან „სუფოა“-მ იცვალა პროფილი და მის ბაზაზე შეიქმნა „პროექტი ორიონი“.