Dendrocygna javanica

— სტვენია იხვების სახეობა, რომელიც მრავლდება ინდოეთის სუბკონტინენტსა და სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიაში. ისინი ღამით იკვებებიან და დღის განმავლობაში შეიძლება შეგვხვდნენ ტბების გარშემო ან დატბორილ ბრინჯის მინდვრებში გუნდებად. მათ შეუძლიათ ხეებზე ჯდომა და ზოგჯერ ბუდეს, ხის ფუღუროშიც იკეთებენ. ამ ყავისფერ და გრძელყელიან იხვს აქვს ფართო ფრთები, რომლებიც კარგად ჩანს ფრენისას და გამოსცემს ხმამაღალ, ორბგერიან მსტვინავ ხმას.ამ სახეობას აქვს წაბლისფერი გავა, რითაც განსხვავდება მისი ნათესავისგან — ფორთოხლისფერი მსტვენავი იხვისგან
,რომელსაც კრემისფერი გავა აქვს.

დახასიათება
ეს წაბლისფერ-ყავისფერი იხვი შეიძლება აგერიოთ ფორთოხლისფერ მსტვენავ იხვში, თუმცა მას აქვს წაბლისფერი, კუდის მფარავი ბუმბული,მისი კრემისფერი-თეთრი შეფერილობისგან განსხვავებით. თვალის გარშემო აქვს მონარინჯისფრო-მოყვითალო რგოლი. ფრენის დროს მათ თავი სხეულის დონეზე დაბლა უჭირავთ, ისევე როგორც სხვა -ს სახეობებს. ისინი ღამის ცხოველები არიან და ხშირად დღისით ისვენებენ.ფრენისას ისინი ძალიან მკაფიო მსტვინავ ხმას გამოსცემენ.

გავრცელების არეალი და ჰაბიტატი
ეს სახეობა, ფართოდაა გავრცელებული ინდოეთის სუბკონტინენტისა და სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიის დაბლობების ჭარბტენიან ტერიტორიებზე. სახეობა ასევე გვხვდება რეგიონის კუნძულებზე, მათ შორის ანდამანის, ნიკობარისა და მალდივის კუნძულებზე. ამინდისა და წყლის ხელმისაწვდომობის ცვლილების შესაბამისად, ისინი ზოგჯერ ლოკალურად გადაადგილდებიან, ხოლო შედარებით ჩრდილოეთით მყოფი ფრინველები ზამთარს უფრო სამხრეთით ატარებენ. ისინი ბინადრობენ მცენარეული საფარით მდიდარ მტკნარწყლიან ჭარბტენიან ადგილებში და დღის განმავლობაში ხშირად ისვენებენ ნაპირებზე ან, სანაპირო ზონებში, ღია ზღვაშიც კი. ბარტყები შავია, თეთრი წარბებითა და თეთრი ლაქებით კეფაზე, ფრთაზე, ზურგის ქვედა ნაწილსა და გავაზე. ველურ ბუნებაში დაფიქსირებულია ალბინოსი ინდივიდებიც.

დიდი რაოდენობით ინდივიდები ზოგჯერ გვხვდება ურბანულ ჭარბტენიან ზონებში, როგორიცაა კოლკატა და გოა, განსაკუთრებით ზამთრის პერიოდში. ალიპორის ზოოლოგიურ ბაღებში ტყვეობაში მყოფი ინდივიდები 1930-იან წლებში შეიყვანეს, რის შემდეგაც მათ ველური ფრინველებიც შეუერთდნენ.

გავრცელების ფართო არეალით, რომელიც 1-დან 10 მილიონ კმ²-მდეა, მიიჩნევა, რომ მათ აქვთ უსაფრთხო გლობალური პოპულაცია ორსა და ოც მილიონ ინდივიდს შორის.მათზე არ ნადირობენ, რადგან საკვებად ვარგისად არ ითვლებიან.

ცხოვრების წესი და ეკოლოგია
 — როგორც წესი, გუნდური ფრინველები არიან. ისინი ძირითადად იკვებებიან წყლის მცენარეულობითა და კულტივირებული ბრინჯის მარცვლებით, აგრეთვე მცირე ზომის თევზებით, ბაყაყებითა და უხერხემლოებით, როგორიცაა მოლიუსკები და ჭიები. საკვებს მოიპოვებენ როგორც წყლის ზედაპირზე . საქორწინო რიტუალი მოიცავს მამრის მიერ მდედრის წინაშე ნისკარტის წყალში ჩაყოფასა და ამოწევას, ასევე დედლის გარშემო ცურვას. ისინი მრავლდებიან მუსონების ან წვიმიანი სეზონის დროს. საბუდარი ადგილი შეიძლება იყოს ტოტებითა და ბალახით ამოფენილი,ხის ფუღურო ან დიდი ხის ორკაპი; ზოგჯერ ისინი იყენებენ სხვა ფრინველების ძველ ბუდეებს, ან ბუდობენ პირდაპირ მიწაზე.დადებული კვერცხების რაოდენობა მაქსიმუმ 17 კვერცხამდე, დაფიქსირებულა თუმცა ეს შეიძლება მიუთითებდეს სახეობის შიგნით არსებულ ბუდის პარაზიტიზმზე. კვერცხები იჩეკება დაახლოებით 22–24 დღეში. ერთ სეზონზე მათ შეუძლიათ ერთზე მეტი თაობის გაზრდა. ზოგჯერ მშობლები პატარა ბარტყებს ზურგით ატარებენ.

ინდოეთში არსებული ადგილობრივი სახელები, როგორიცაა „სილი“ და „სილჰაჰი“, ეფუძნება მათ ხრინწიან ორბგერიან მსტვენავ ხმას.ისინი მარტივად თვინიერდებიან, დადიან ადამიანებთან ახლოს და რეაგირებენ სტვენაზე. აშშ-ში ტყვეობაში მყოფმა ინდივიდებმა 9 წლამდე იცოცხლეს.

 -ს მასპინძელ ორგანიზმში აღწერილია რამდენიმე ენდოპარაზიტული ცესტოდა , მათ შორის და , გარდა ექტროპარაზიტული ბუმბულისჭამიებისა და ტკიპებისა.