iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ოსკარის 93-ე დაჯილდოება

ოსკარის 93-ე დაჯილდოება — კინემატოგრაფიული ხელოვნებისა და მეცნიერების აკადემიის მიერ 2020 წლის და 2021 წლის დასაწყისის საუკეთესო ფილმებისა და კინოხელოვანების დაჯილდოების ცერემონია. ეს ოსკარის პირველი დაჯილდოებაა, რომელიც მიმდინარე კორონავირუსის პანდემიიდან გამომდინარე ვირტუალურად ჩატარდა. ცერემონიის ჩატარება თებერვალში იყო დაგეგმილი, თუმცა კოვიდ-19-ის მიერ კინოინდუსტრიაზე მოხდენილმა გავლენამ ეს თარიღი ორი თვით გადაწია და დაჯილდოება ლოს-ანჯელესში, 2021 წლის 25 აპრილს გაიმართა. ნომინანტთა ვინაობა 2021 წლის 15 მარტს გახდა ცნობილი.

ყველაზე მეტი ოსკარის მფლობელი გახდა „მომთაბარეთა მიწა“, რომელმაც საუკეთესო სურათის, საუკეთესო რეჟისორისა და საუკეთესო მსახიობი ქალის ნომინაციებში მოიპოვა გამარჯვება. ორ-ორი ოსკარი მოიპოვეს შემდეგმა ფილმებმა: „მამა“, „იუდა და შავი მესია“, „მა რეინი: ბლუზის დედა“, „მანკი“, „სული“ და „მეტალის ხმა“. ოსკარის ეს ცერემონია 2006 წლის 78-ე ცერემონიის შემდეგ პირველია, რომელზეც არც ერთ ფილმზე სამზე მეტი ჯილდო არ მოუპოვებია.

გამარჯვებულები და ნომინანტები
ოსკარის 93-ე დაჯილდოების ნომინანტების ვინაობა 2021 წლის 15 მარტს ოსკარის ოფიციალურ საიტზე მიმდინარე პირდაპირი ეთერის საშუალებით გახდა ცნობილი, რომელსაც პრიანკა ჩოპრა და ნიკ ჯონასი მიუძღოდნენ.

83 წლის ენტონი ჰოპკინსი გახდა ყველაზე ასაკოვანი ოსკაროსანი, რომელმაც საუკეთესო მსახიობი მამაკაცის ნომინაციაში მოიპოვა გამარჯვება. ფილმში „მომთაბარეთა მიწა“ შესრულებული როლისათვის ოსკარის მიღების შემდეგ ფრენსის მაკდორმანდი გახდა მეშვიდე ადამიანი, რომელმაც საუკეთესო მსახიობი ქალის ნომინაციაში სამი გამარჯვება მოიპოვა. ფილმმა აგრეთვე მიიღო ოსკარი საუკეთესო რეჟისორისთვის, რის შედეგადაც ქლოი ჟაო გახდა პირველი აზიელი ქალი და ქეთრინ ბიგელოუს შემდეგ მეორე ქალი, რომელმაც ამ ნომინაციაში მოიპოვა გამარჯვება.
მოლოკანოვო

მოლოკანოვო — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის კუიურგაზის რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 338 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ერმოლაევოდან დაშორებულია 17 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ერმოლაევო, რომელიც დაშორებულია 17 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას რუსები შეადგენენ (58%).
ჰიურტგენის ტყის ბრძოლა

ბრძოლა ჰიურტგენის ტყეში — მძიმე ბრძოლების სერია გერმანიაში, ჰიურტგენის ტყეში, 1944 წლის 19 სექტემბრიდან 16 დეკემბრამდე, გერმანელებსა და ამერიკელებს შორის დასავლეთის ფრონტზე, მეორე მსოფლიო ომის მიმდინარეობისას. ასორმოც კვადრატულ კილომეტრზე გადაჭიმული ეს ბრძოლის ველი გერმანია-ბელგიის საზღვრიდან დაახლოებით ხუთ კილომეტრზე მდებარეობს. ეს იყო ყველაზე ხანგრძლივი ბრძოლა გერმანიის მიწაზე მეორე მსოფლიო ომში და ამავდროულად ყველაზე ხანგრძლივი ბრძოლა, რომელიც ამერიკის არმიას გამოუვლია. ამერიკელთა დანაკარგები იმდენად მაღალი იყო, რომ ბრიტანელი ისტორიკოსი მარკ ფელტონი ჰიურტგენის ბრძოლას „ამერიკის ხორცსაკეპ მანქანას“ უწოდებს. ამერიკული სარდლობის თავდაპირველი ამოცანა იყო გერმანელთა ძალებზე ზეწოლა ჰიურტგენის ტერიტორიაზე, რათა მათ ვერ მოეხერხებინათ ჩრდილოეთით აახენის ბრძოლაში დამატებითი ძალების გადაყვანა. მეორეხარისხოვან ამოცანად შეიძლებოდა ჩათვლილიყო გერმანელების წინა ხაზისთვის შემოვლა. ამერიკელთა ამოცანა თავიდან იყო შმიდტის აღება და ქალაქ მონშაუს გაწმენდა. შეტევის მეორე ფაზაში მათ სურდათ მდინარე რურთან მისვლა ოპერაცია ქუინის ფარგლებში. გენერალ-ფელდმარშალ ვალტერ მოდელს განზრახული ჰქონდა მოკავშირეთა წინსვლის შეჩერება. მიუხედავად იმისა, რომ არნჰემის ბრძოლასთან შედარებით ის ნაკლებად ერეოდა ამერიკელთა ყოველდღიურ გადაადგილებებში, ის მუდამ ინფორმირებული იყო არსებული ვითარების თაობაზე, ანელებდა ამერიკელთა წინსვლას და მძიმე დანაკარგებს აყენებდა მათ. მისი მეთაურობით გერმანელები ეფექტურად იყენებდნენ ზიგფრიდის ხაზის ფორტიფიკაციებს.

ჰიურტგენის ტყეში ამერიკის პირველ არმიას სულ მცირე 33,000 კაციანი დანაკარგი ჰქონდა, ზოგი ვარაუდით ეს ციფრი 55,000-მდეც კი ადის. გერმანელთა დანაკარგები 28,000 კაცი იყო. ჩრდილოეთით მდებარე ქალაქი აახენი 22 ოქტომბერს დაეცა ამერიკული მეცხრე არმიის მძიმე დანაკარგების ფონზე, მაგრამ მოკავშირეებმა ვერ შეძლეს მდინარე რურის გადაკვეთა. ეს ბრძოლა ამერიკელებს ძალიან ძვირად დაუჯდათ, ამაში კი დიდი დამსახურება ვალტერ მოდელს მიუძღვის.

გერმანელები ტყის ტერიტორიას თავგამოდებით იცავდნენ, რადგან ის იყო პლაცდარმი 1944 წლის ზამთრის გერმანული იერიშისთვის, რომელიც არდენის კონტრშეტევითაა ცნობილი. ამ ტერიტორიის მეორე სტრატეგიული დანიშნულებას წარმოადგენდა მთებიდან არსებული გადასასვლელები რურის კაშხლისკენ, რომელიც რურის რეზერვუარის თავში მდებარეობდა.

რამდენიმე მძიმე და წარუმატებელი მცდელობის შემდეგ მოკავშირეებმა ვერ შეძლეს ჰიურტგენის მიდამოები ხელში ჩაგდეოთ მანამ, სანამ გერმანელები თავზეხელაღებულ არდენის კონტრშეტევას დაიწყებდნენ. ეს უკანასკნელი კი 16 დეკემბერს დაიწყო და ამით, ფაქტობრივად, ამერიკელთა იერიში ჰიურტგენზე დასრულდა, რადგანაც გერმანელთა კონტრშეტევის ფონზე ისინი თავდაცვით პოზიციებზე გადაეწყვნენ. არდენის ოპერაციამ საზოგადოებისა და პრესის დიდი ყურადღება მიიპყრო, შედეგად ბრძოლა ჰიურტგენის ტყეში ჩრდილში მოექცა და ის ნაკლებად ახსენდებათ ხოლმე.
იაზლავი

იაზლავი — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის კუიურგაზის რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 163 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ერმოლაევოდან დაშორებულია 25 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ერმოლაევო, რომელიც დაშორებულია 30 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (72%).
მამბეტკულოვო

მამბეტკულოვო — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის კუიურგაზის რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 175 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ერმოლაევოდან დაშორებულია 34 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია მელეუზი, რომელიც დაშორებულია 25 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (100%).
კუნაკბაევო (კუიურგაზის რაიონი)

კუნაკბაევო — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის კუიურგაზის რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 108 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ერმოლაევოდან დაშორებულია 20 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ერმოლაევო, რომელიც დაშორებულია 20 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (99%).
კოვალიოვკა (ბაშკირეთი)

კოვალიოვკა — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის კუიურგაზის რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 81 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ერმოლაევოდან დაშორებულია 31 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია კუმერტაუ, რომელიც დაშორებულია 29 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას რუსები შეადგენენ (64%).
სანდინი (კუიურგაზის რაიონი)

სანდინი — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის კუიურგაზის რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 13 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ერმოლაევოდან დაშორებულია 18 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ერმოლაევო, რომელიც დაშორებულია 18 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას რუსები შეადგენენ (83%).
ლურსმანი

ლურსმანი — ლითონის უხრახნო სამაგრი ნაკეთობა. წარმოადგენს ლითონის ღეროს, რომლის ერთი ბოლო წაწვეტებულია, მეორე კი ქუდის ფორმამდეა გაპრტყელებული. გამოიყენება მშენებლობაში ძირითადად ხის მასალების ერთმანეთთან შეკავშირებლად. ლურსმნის ჩასაჭედებლად როგორც წესი გამოიყენება ჩაქუჩი, ხოლო ამოსაძრობად ბრტყელტუჩა, ძალაყინი და სხვა საშუალებები.

არსებობს ლურსმნის მრავალი სახეობა. ესენია: ანჯამის ლურსმანი, ბრტყელთავა ლურსმანი, გემის ლურსმანი, ერთზომა ლურსმანი, თავბურცა ლურსმანი, თავმსხვილა ლურსმანი, თავფართო ლურსმანი, მავთულის ლურსმანი, ნალის ლურსმანი, ნაჭედი ლურსმანი, ორზომა ლურსმანი, რელსის ლურსმანი, საბუნიკე ლურსმანი, საკასრე ლურსმანი, სამზომა ლურსმანი, საპარკეტო ლურსმანი, საშპალერო ლურსმანი, საჩექმე ლურსმანი, საძელე ლურსმანი, სახურავის ლურსმანი, სოლყავრის ლურსმანი, სპილენძთავა ლურსმანი, სპილენძის ლურსმანი, ტაბიკურა ლურსმანი, ტკეჩის ლურსმანი, ტოლის ლურსმანი, ყავრის ლურსმანი, წკირა ლურსმანი, წირწკიმალი.
ზლატიბორი

ზლატიბორი ( / ) — მთიანი რეგიონი დასავლეთ სერბეთში.

სერბეთის ყველაზე პოპულარულ ტურისტულ ადგილებს შორის, ზლატიბორი გამორჩეულია სალაშქრო და სათხილამურო ადგილებით. სწორედ აქ მდებარეობს მსოფლიოში ყველაზე გრძელი პანორამული საბაგირო გზა (გონდოლა) მთელს მსოფლიოში. მთის მიმდებარედ არის ტორნიკის სამთო-სათხილამურო კურორტი.

რეგიონის ყველაზე დიდი ქალაქი უჟიცე, სწორედ მთის მიმდებარედ არის და მისი უდიდესი ნაწილი ჩაიეტინის ოლქის შემადგენლობაში შედის. მცირე ზომის ქალაქი ზლატიბორი წლების განმავლობაში სააგარაკე ადგილს წარმოადგენდა, თუმცა თანდათანობით ქალაქური სახის დასახლებად ჩამოყალიბდა. ზლატიბორის რეგიონი დაყოფილია ჩაიეტინასა და უჟიცეს მუნიციპალიტეტებად და ორივე მათგანი ზლატიბორის ოლქის შემადგენლობაში შედის. ბელგრადისა და ბარის დამაკავშირებელი სარკინიგზო ხაზი ზლატიბორზე გადის.

ისტორია
შუა საუკუნეებში ეს ტერიტორია ცნობილი იყო როგორც რუინო. ჟუპა შუა საუკუნეების სერბეთში რაშკას ნაწილს წარმოადგენდა. სახელი ზლატიბორი საუკუნეში შემოვიდა, მაგრამ მისი ეტიმოლოგია გაურკვეველია. ეს, ალბათ, მომდინარეობს სერბული სიტყვებიდან ზლატნი (; ოქროსფერი) და ბორი (; ფიჭვი). ჩვეულებრივი ფიჭვი ამ ტერიტორიის ტყეებშია გავრცელებული და საფრთხის ქვეშაა.

უვაცის მონასტერი, რომელიც ღვთისმშობლის შობის სახელზე იყო აგებული საუკუნის მიწურულს ოსმალებმა გაანადგურეს. თანამედროვე სოფელ სტუბლოში მდებარე ტაძრის ნანგრევები 1990-იან წლებში შეისწავლეს და ახალი ტაძარი ააშენეს. იგი აკურთხეს 1995 წლის 21 სექტემბერს, ღვთისმშობლის შობის დღეს. 2001 წელს ასევე აღმოაჩინეს შუა საუკუნეების კიდევ ერთი განადგურებული მონასტრის, დუბრავას ნაშთები. ტაძარში ასევე აღმოაჩინეს მე-17 საუკუნით დათარიღებული ვენეციური 260 მონეტა. მოგვიანებით მონასტერი აღადგინეს.

ციგლას გორაზე, რომელიც ზლატიბორის მიმდებარედ სოფელ იაბლიანცაში მდებარეობს კვლავაა შემორჩენილი ოსმალეთის იმპერიის, ავსტრია-უნგრეთის იმპერიის და სერბეთის სამეფოს შორის არსებული საზღვრის ნიშნები.

გეოგრაფია
ზლატიბორი, რომელიც ისტორიული სტარი ვლაჰის რეგიონში მდებარეობს წარმოადგენს ისტორიულ საზღვარს რაშკას, ჰერცეგოვინასა და ბოსნიას შორის. იგი ვრცელდება 300 კვადრატულ კილომეტრზე, 43 კილომეტრის სიგრძეზე სამხრეთ-აღმოსავლეთიდან ჩრდილო-დასავლეთით და 37 კილომეტრის სიგანეზე. მისი უმაღლესი მწვერვალის, თორნიკის, სიმაღლეა 1496 მ. ის მდებარეობს 43°31' და 43°51'-სა და 19°28' და 19°56' შორის.

ზლატიბორის სამხრეთ და აღმოსავლეთ საზღვარი ბუნებრივია და მდინარეებს, უვაცსა და რზავს მიუყვება. სოფლები მოკრა გორა, სემეგნიევო და იაბლანიცა ზლატიბორს ტარის მთისგან გამოჰყოფს. ზლატიბორის სამხრეთ ნაწილი ხშირად მოიხსენიება როგორც მურტენიცა.

კლიმატი
ზლატიბორის მთაზე ნოტიო კონტინენტური კლიმატია (კიოპენის კლიმატის კლასიფიკაცია: ).

ტურიზმი
ზლატიბორი მდებარეობს 1000 მეტრის სიმაღლეზე. მისთვის დამახასიათებელია გრილი ალპური კლიმატი, სუფთა ჰაერი, ზაფხულის მზიანი დღეები და ზამთარში თოვლი. სპეციალურად ტურისტებისთვის მოწყობილია თანამედროვე სასტუმროები, დასასვენებელი ცენტრები და კოტეჯები, ასევე სპორტული მოედნები და სათხილამურო ტრასები.

ტურისტული ერა ზლატიბორზე ოფიციალურად დაიწყო 1893 წლის 20 აგვისტოს, როდესაც სერბეთის მეფე ალექსანდრე -მა გადაწყვიტა რომ დაეარსებინა კურორტი. მის პატივსაცემად, იმ ადგილას სადაც მან ისადილა, შადრევანი აღმართეს და მას კრალიევა ვოდა („მეფის წყალი“) ეწოდა.
ალიკანტეს მუნიციპალიტეტები

ალიკანტეს პროვინცია შედის ვალენსიის ავტონომიურ გაერთიანებაში და შედგება 141 მუნიციპალიტეტისაგან. ესპანეთის ადგილობრივი თვითმმართველობის კანონის თანახმად მუნიციპალიტეტი წარმოადგენს სახელმწიფოს ტერიტორიული მოწყობის ძირითად სუბიექტს, რომლის ძირითადი ელემენტებია ტერიტორია, მოსახლეობა და ადგილობრივი ადმინისტრაცია. თითოეულ მუნიციპალიტეტს აქვს საბჭო, კომისია (მინისტრთა კაბინეტის მსგავსი) და ყავს მერი (ალკალდი). მუნიციპალური საბჭოს წევრებს ირჩევენ პროპორციული არჩევნების გზით.

ალიკანტეს მუნიციპალიტეტები ერთიანდებიან ცხრა კომარკაში: მარინა-ალტა (33 მუნიციპალიტეტი), ვეგა-ბახა-დელ-სეგურა (27), კომტატი (24), მარინა-ბახა (18), ვინალოპო-მიტხა (11), ალაკანტი (10), ოია-დე-ალკოი (8), ალტო-ვინალოპო (7) და ბახო-ვინალოპო (3).

ალიკანტეს პროვინციის ფართობია 5816 კმ² და 2019 წლის მონაცემებით მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 1 879 888 მაცხოვრებელს. დედაქალაქია ალიკანტე, რომელიც ასევე მოსახლეობის მიხედვით ყველაზე დიდი მუნიციპალიტეტია. ფართობით ყველაზე დიდი მუნიციპალიტეტია ორიუელა (365,44 კმ²), ხოლო ყველაზე პატარაა — ლ’ალკერია-დ’ასნარი (1,32 კმ²).

მუნიციპალიტეტების სია
რუკა
ეპისკოპალური ეკლესია საქართველოში

ეპისკოპალური ეკლესია საქართველოში — ანგლიკანური ტრადიციის ეკლესია, რომელიც საქართველოში წარმოდგენილია 2018 წლიდან.

ანგლიკანური ეკლესიის დაარსება
ანგლიკანური ეკლესია არის ქრისტიანობის მესამე უდიდესი თანაზიარება (რომის კათოლიკურის და აღმოსავლეთის მართლმადიდებლური ეკლესიების შემდეგ), რომელიც დაახლოებით 85 მილიონ მორწმუნეს მოიცავს მთელი მსოფლიოს მასშტაბით. ამ ეკლესიის იდენტობა და ისტორია მჭიდროდ არის დაკავშირებული ინგლისის ეროვნულ ეკლესიასთან (ინგლისის ეკლესია), რომელიც მსოფლიო ანგლიკანური თანაზიარების დედა ეკლესიაა. ინგლისის ეკლესია საუკუნეში, რეფორმაციის ხანაში, გამოეყო რომის კათოლიკური ეკლესიის პაპის იურისდიქციას.

ეპისკოპალური თემის დაარსება საქართველოში
2018 წლის 21 აპრილს თბილისში შეიკრიბა ლიბერალურად მოაზროვნე ქრისტიანთა ჯგუფი (მართლმადიდებლური, კათოლიკური და პროტესტანტული ეკლესიებიდან, მათ გადაწყვიტეს შეერთებოდნენ ანგლიკანურ/ეპისკოპალურ ეკლესიას, რადგან ეს ეკლესია ინარჩუნებს ტრადიციულ ქრისტიანულ რწმენასა და პრაქტიკას, სოციალური სწავლებებით კი არის ლიბერალური და პროგრესული. 2019 წლის 25 ოქტომბერს, თბილისის ანგლიკანური სამრევლო შევიდა ამერიკის ეპისკოპალური ეკლესიის მზრუნველობის ქვეშ. ამერიკის ეპისკოპალური ეკლესია კონტინენტურ ევროპაში წარმოდგენილია "ევროპაში ეპისკოპალურ ეკლესიათა გაერთიანების" სახით, რომლის ეპისკოპოსიცაა მაღალღირსი მარკ ედინგტონი. სწორედ ხსენებული ეპისკოპოსის სამწყსოს წარმოადგენს ეპისკოპალური ეკლესიის თემი საქართველოში. ევროპაში ეპისკოპალურ ეკლესიათა გაერთიანების ცენტრი მდებარეობის პარიზში, წმინდა სამების კათედრალში.

საქართველოში ეპისკოპალური ეკლესიის მრევლის უმრავლესობა თბილისში ცხოვრობს, შესაბამისად ეკლესიის აქტივობების უმრავლესობა თბილისის წმ. ნინოს სამრევლოში ხორციელდება. თბილისის ეკლესიაში ტარდება ქართული და ინგლისური ღვთისმსახურებები. ეკლესია ასევე აქვს ინგლისურისა და ბიბლიის უფასო გაკვეთილები. თვეში ერთხელ რეგულარული ღვთისმსახურებები ასევე ტარდება ქუთაისში, რომელსაც დასავლეთ საქართველოში მცხოვრები ეკლესიის წევრები ესწრებიან. თბილისის გარდა, მრევლის წევრები ასევე ცხოვრობენ რუსთავში, ქუთაისში, ქობულეთში, ბათუმსა და ხობის რაიონში. ეკლესიის წევრები არიან ქართველები, ასევე ბრიტანელები, ამერიკელები, კანადელები, ნიგერიელები, ნორვეგიელები, ინდოელები და რუსები.
დიბისი პიერი

დიბისი პიერი (დ. 1961) — ავსტრალიელი მწერალი. მან სადებიუტო რომანისთვის „ვერნონ გენიოს ლითლი“ ბუკერის პრემია მოიპოვა, რის შედეგადაც ამ ჯილდოს ლაურეატი მესამე ავსტრალიელი ავტორი გახდა. რომანისთვის პიერი აგრეთვე ვაითბრედის პრემიით დაჯილდოვდა, რის შემდეგაც იგი გახდა პირველი მწერალი, რომელმაც ერთი და იმავე ნაწარმოებისთვის ერთდროულად ბუკერისა და ვაითბრედის პრემიები მიიღო.
ლენა (კუიურგაზის რაიონი)

ლენა — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის კუიურგაზის რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 40 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ერმოლაევოდან დაშორებულია 24 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია კუმერტაუ, რომელიც დაშორებულია 16 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას რუსები შეადგენენ (63%).
ცაი მინლიანი

ცაი მინლიანი (დ. 27 ოქტომბერი, 1957) — ტაივანელი კინორეჟისორი, რომელსაც თერთმეტი სრულმეტრაჟიანი ფილმი აქვს გადაღებული. ცაი ტაივანური კინოს „მეორე ახალი ტალღის“ ერთ-ერთი ყველაზე გამორჩეული რეჟისორია. მის ფილმებს საერთაშორისო დონის კრიტიკული აღიარება და არაერთი კინოფესტივალის ჯილდო აქვთ მოპოვებული, მათ შორის ვენეციის კინოფესტივალის ოქროს ლომი. 2015 წლის ტაიპეის კინოდაჯილდოებაზე ცაის მოკლემეტრაჟიანმა ფილმმა გაიმარჯვა ნომინაციაში საუკეთესო რეჟისორი.
ოკინავას ბრძოლა

ოკინავას ბრძოლა — ბრძოლა კუნძულ ოკინავაზე, კოდური სახელწოდებით ოპერაცია აისბერგი, მეორე მსოფლიო ომის წყნარი ოკეანის საბრძოლო თეატრის გამორჩეული და მნიშვნელოვანი სამხედრო დაპირისპირება ამერიკის შეერთებული შტატების არმიას, საზღვაო ქვეითთა კორპუსსა და იაპონიის საიმპერატორო არმიას შორის. ოკინავაზე შეტევა დაიწყო 1945 წლის 1 აპრილს, ეს იყო უმსხვილესი ამფიბიური შეტევითი ოპერაცია მეორე მსოფლიო ომში წყნარი ოკეანის კამპანიაში. კერამას კუნძულები, რომელიც გარს ეკვრის ოკინავას, ამერიკული სამოცდამეჩვიდმეტე ქვეითთა დივიზიის ძალებმა 26 მარტს ჩაიგდეს ხელში. ამის შემდეგ დაიწყო ბრძოლა, რომელიც 98 დღე გაგრძელდა და 1945 წლის 2 ივლისს დასრულდა. ოკინავაზე მდებარე კადენას საჰაერო ბაზა უმნიშვნელოვანესი იყო „ოპერაცია დაუნფოლის“ ჩასატარებლად, რომელიც იაპონიის არქიპელაგის აღებას და ომში საბოლოო გამარჯვებას ისახავდა მიზნად (იაპონიის არქიპელაგი 550 კილომეტრით იყო დაშორებული ამ ბაზიდან).

სპეციალურად ოკინავას ბრძოლისთვის აშშ-მ შექმნა ახალი მეათე არმია, რომელიც დაკომპლექტდა აშშ-ს არმიისა და საზღვაო ქვეითთა კორპუსის ნაწილებისგან, ესენი იყო: არმიის მეშვიდე, ოცდამეშვიდე, სამოცდამეჩვიდმეტე და ოთხმოცდამეთექვსმეტე ქვეითთა დივიზიები, ასევე საზღვაო ქვეითთა კორპუსის პირველი, მეორე და მეექვსე დივიზიები. ეს ძალა განკუთვნილი იყო უშუალოდ სახმელეთო მოქმედებების ჩასატარებლად. მეათე არმიას მხარს უჭერდა საჰაერო და საზღვაო-ამფიბიური ძალებიც.

ინგლისურენოვან სამყაროში ბრძოლას მოიხსენიებენ, როგორც „ფოლადის ტაიფუნს“, იაპონელები კი მას „ფოლადის წვიმას“ ან „ფოლადის მძვინვარე ქარს“ უწოდებენ. ეს მეტსახელები მიანიშნებს ბრძოლის სისატიკეზე, იაპონელ კამიკაძეთა ინტენსიურ შეტევებსა და მოკავშირეთა გემებისა და ჯავშანმანქანების უზარმაზარ რაოდენობაზე, რომლებიც უტევდა კუნძულს. ოკინავას ბრძოლა ერთ-ერთი ყველაზე სისხლისმღვრელი იყო წყნარ ოკეანეში გამართული შეტაკებებიდან. მას ორივე მხრიდან ჯამში დაახლოებით 160,000 კაცი შეეწირა, მათგან სულ მცირე 50,000 მოკავშირეების ჯარისკაცი და 84,166–117,000 იაპონელი. ცალკე დაღუპული 149,425 ადგილობრივი ოკინაველი კი კუნძულის ომამდელი მოსახლეობის დაახლოებით ნახევარს შეადგენდა. მათგან ზოგი უშუალოდ ბრძოლაში დაიღუპა, ზოგიც სუიციდით, დანარჩენები კი დაკარგულებად ითვლებიან. ოკინაველთა გარკვეული ნაწილი უშუალოდ იაპონიის არმიის რიგებში იბრძოდა, რადგანაც ისინი საიმპერიო ჯარის ახალწვეულები იყვნენ.

სახმელეთო ბრძოლების გარდა, საზღვაო ოპერაციებში, რომლებიც კუნძულის მიმდებარედ მიმდინარეობდა, ორივე მხარემ დიდი დანაკარგები ნახა, მათ შორის იყო იაპონელთა ცნობილი საბრძოლო ხომალდი იამატო.

ბრძოლის შემდეგ ოკინავა ამერიკული ძალებისთვის იქცა მნიშვნელოვან ნავსადგურად, ქვეითი ჯარების სადისლოკაციო ბაზად და მნიშვნელოვან სააეროპორტო სტრატეგიულ წერტილად, რათა აქედან მომხდარიყო იაპონიის არქიპელაგზე შეტევა და იაპონიის საბოლოო დამარცხება მისი ოკუპაციით. თუმცა ეს განუხორციელებელ გეგმად დარჩა, ვინაიდან ამერიკელთა მიერ ატომური ბომბების ჩამოგდების შემდეგ იაპონიამ კაპიტულაცია ოფიციალურად გამოაცხადა და ამერიკას აღარ დასჭირდა „ოპერაცია დაუნფოლის“ ჩატარება.
რობერ ბრესონი

რობერ ბრესონი (; დ. 25 სექტემბერი, 1901 — გ. 18 დეკემბერი, 1999) — ფრანგი კინორეჟისორი.

ფილმის გადაღების მიმართ თავშეკავებული მიდგომებით ცნობილმა ბრესონმა კინოხელოვნებაში მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანა. არაპროფესიონალი მსახიობები, ფრაგმენტული ნარატივი და მუსიკალური გაფორმების ნაკლებობა ის ნიშნებია, რის გამოც მისი ფილმები მინიმალისტური კინოს საუკეთესო ნიმუშებად მიიჩნევა. ბრესონის ნამუშევრების უმრავლესობა ტრაგიკული სიუჟეტითა და ხასიათით გამოირჩევა.

ბრესონი ყველა დროის ერთ-ერთი ყველაზე აღიარებული რეჟისორია. ჟურნალის 2012 წლის ყველა დროის 250 საუკეთესო ფილმის სიაში რეჟისორებს შორის ბრესონი შვიდი ფილმით ლიდერობდა. სიის 100 საუკეთესო ფილმში მისი სამი ფილმი დასახელდა, ესენია: „სიკვდილმისჯილი გაიქცა“ (1956), „ჯიბის ქურდი“ (1959) და „ასეთია ცხოვრება, ბალთაზარ“ (1966). ბრესონის ღვაწლი ჟან-ლიუკ გოდარმა ასე შეაფასა: „იგი ფრანგული კინოა, ისევე როგორც, დოსტოევსკი რუსული ლიტერატურაა და მოცარტი გერმანული მუსიკაა.“
კასტელიონის მუნიციპალიტეტები

კასტელიონის პროვინცია შედის ვალენსიის ავტონომიურ გაერთიანებაში და შედგება 135 მუნიციპალიტეტისაგან. ესპანეთის ადგილობრივი თვითმმართველობის კანონის თანახმად მუნიციპალიტეტი წარმოადგენს სახელმწიფოს ტერიტორიული მოწყობის ძირითად სუბიექტს, რომლის ძირითადი ელემენტებია ტერიტორია, მოსახლეობა და ადგილობრივი ადმინისტრაცია. თითოეულ მუნიციპალიტეტს აქვს საბჭო, კომისია (მინისტრთა კაბინეტის მსგავსი) და ყავს მერი (ალკალდი). მუნიციპალური საბჭოს წევრებს ირჩევენ პროპორციული არჩევნების გზით.

კასტელიონის მუნიციპალიტეტები ერთიანდებიან რვა კომარკაში: ალტო-პალანსია (27 მუნიციპალიტეტი), ალტო-მიხარესი (22), პლანა-ბახა (20), ბახო-მაესტრასგო (18), პლანა-ალტა (17), ლოს-პუერტოსი (13), ალკალატენი (9) და ალტო-მაესტრასგო (9).

კასტელიონის პროვინციის ფართობია 6611,93 კმ² და 2019 წლის მონაცემებით მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 585 590 მაცხოვრებელს. დედაქალაქია კასტელიონ-დე-ლა-პლანა, რომელიც ასევე მოსახლეობის მიხედვით ყველაზე დიდი მუნიციპალიტეტია. ფართობით ყველაზე დიდი მუნიციპალიტეტია მორელია (413,5 კმ²), ხოლო ყველაზე პატარაა — ხელდო (0,5 კმ²).

მუნიციპალიტეტების სია
რუკა
ბალზა (კუიურგაზის რაიონი)

ბალზა — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის კუიურგაზის რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 142 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ერმოლაევოდან დაშორებულია 25 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია კუმერტაუ, რომელიც დაშორებულია 15 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას რუსები შეადგენენ (76%).
ბეტი ფრიდენი

ბეტი ფრიდენი (დ. 4 თებერვალი, 1921 — გ. 4 თებერვალი, 2006) — ამერიკელი ფემინისტი მწერალი და აქტივისტი. იგი აშშ-ში ფემინისტური მოძრაობის ერთ-ერთი წამყვანი ფიგურა იყო. მისი 1963 წლის წიგნი „ქალური მისტიკა“ ამერიკული ფემინიზმის მეორე ტალღის პირველ ნაკერწკლად მიიჩნევა. 1966 წელს ფრიდენის თანადამაარსებლობით შეიქმნა ქალთა ეროვნული ორგანიზაცია, რომლის მიზანიც „კაცებთან სრულიად თანასწორი თანამშრომლობის პირობებში ამერიკული საზოგადოების მეინსტრიმში ქალების ინტეგრაცია“ იყო. ფრიდენი ორგანიზაციის პირველი პრეზიდენტი იყო, რა პოზიციაზეც 1970 წლამდე იმყოფებოდა.

1970 წელს ფრიდენმა ორგანიზება გაუწია ქალთა გაფიცვას თანასწორობისთვის. გაფიცვა გაიმართა 26 აგვისტოს, აშშ-ს კონსტიტუციის მეცხრამეტე შესწორების მიღებიდან 50 წლისთავზე, რომლის შედეგადაც ქალებმა საარჩევნო უფლებები მოიპოვეს. გაფიცვას მხოლოდ ნიუ-იორკში 50 ათასი ადამიანი შეუერთდა, მთელი ქვეყნის მასშტაბით კი მათი რიცხვი ბევრად მეტი იყო.

1971 წელს ფრიდენი შეუერთდა სხვა მოწინავე ფემინისტებს, რომელთან ერთადაც ქალთა ეროვნული პოლიტიკური კოკუსი დააარსა. ფრიდენი მხარს უჭერდა აშშ-ის კონსტიტუციაში თანასწორ უფლებათა შესახებ დამატების შეტანას, რომელიც წარმომადგენელთა პალატამ (354 ხმით 24-ის წინააღმდეგ) და სენატმა (84 ხმით 8-ის წინააღმდეგ) ქალთა ეროვნული ორგანიზაციის წევრთა აქტიური ზეწოლის შემდეგ მიიღო. კონსტიტუციაში ცვლილების შეტანის შემდეგ, ფრიდენი ხელს უწყობდა დამატების რატიფიცირებას და აგრეთვე მხარს უჭერდა სხვა ქალთა უფლებებისთის გატარებულ რეფორმებს. მან დააარსა აბორტის შესახებ კანონის გაუქმების ეროვნული ასოციაცია, რის გამოც მოგვიანებით არაერთი ლიბერალი ფემინისტის კრიტიკა დაიმსახურა.

ფრიდენი, რომელიც აშშ-ში გავლენიან ავტორად და ინტელექტუალად ითვლებოდა, 1990-იანი წლების ბოლომდე აქტიურ პოლიტიკურ და ადვოკატორულ მოღვაწეობას ეწეოდა. ცხოვრების მანძილზე მან ექვსი წიგნი დაწერა. 1960-იანი წლების დასაწყისში ფრიდენი აკრიტიკებდა ფემინისტების პოლარიზებულ და ექსტრემისტულ დაჯგუფებებს, რომლებიც თავს ესხმოდნენ მამაკაცებსა და დიასახლისებს. ერთ-ერთ წიგნში „მეორე სცენა“ (1981) იგი სწორედ ექსტრემისტულ ფემინიზმს აკრიტიკებს.
ზიაკ-იშმეტოვო

ზიაკ-იშმეტოვო — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის კუიურგაზის რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 682 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ერმოლაევოდან დაშორებულია 50 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია კუმერტაუ, რომელიც დაშორებულია 41 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას თათრები შეადგენენ (80%).
ნიზამ-ად-დინის მეჩეთი

ნიზამ-ად-დინის მეჩეთი — მეჩეთი, მდებარე აზერბაიჯანში, ქალაქ ბაქოს სურახანის რაიონში, ამირჯანის დასახლებაში.

ისტორია
მეჩეთი კირქვისაგან აშენდა ემირი ნიზამ-ად-დინ კესრანის მიერ შირვანშაჰის მმართველობის პერიოდში. შენობაში შესასვლელი კარების თავზე ამოკვეთილია სპარსულ ენაზე დაწერილი ბეითი «სამყარო მეტი არაფერია, თუ არა გართობა, ფუფუნება, დიდება და წამება». ემირი ნიზამ-ად-დინი გამოჩენილი პიროვნება იყო შირვანშაჰების სასახლის კარზე. ისტორიკოს სარე აშურბეილის თანახმად, ნიზამ-ად-დინი ემირ ხაჯი მსხვილი ფეოდალი ყოფილა, რომელიც ამირჯანის დასახლებას ფლობდა და, შესაბამისად, დასახელებაც მისი სახელის პატივსაცემად ერქვა. მისი მამა ფახრ-ად-დინი, რომლის სახელიც ამოტვიფრულია წარწერებში, ასევე მნიშვნელოვან როლს ასრულებდა საზოგადოებაში და მსხვილი ფეოდალი იყო, რაზეც მოწმობს მასთან მიმართებაში გაკეთებული ეპითეტი «უდიდესი განმგებელი».

ნიზამ-ად-დინის მეჩეთი საუკუნის დასაწყისში გარემონტდა. ამ დროს მეჩეთის დასავლეთ ნაწილში მდებარე აივნის ცენტრში მოეწყო ოთხი სვეტით გამაგრებული გასასვლელი პორტალი. კარების თავზე კი არის კიტაბე არაბულ ენაზე გაკეთებული წარწერით: «ეს პორტალი ააშენა ჰაჯი ხალაფმა, რიზვანის შვილმა». ამჟამად, მეჩეთი დაკეტილია და დაცულია სახელმწიფოს მიერ.