iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ტონალპოუალი

ტონალპოუალი ( — დღეების თვლა) — აცტეკების რიტუალური კალენდარი და 260-დღიანი პერიოდი, რომელსაც ხშირად წმინდა წელიწადს უწოდებენ, გამოიყენებოდა კოლუმბამდელ მესოამერიკაში.

ეს რიტუალური კალენდარი ჩაიწერა „დღეების წიგნში“, „ტონალამატლში“, რომელიც წარმოადგენდა მესოემარიკულ კოდექსს ტყავზე ან ქერქის ქაღალდზე, რომლის საფუძველზეც მღვდელი „ტონალპოუკე“ ადგენდა ჰოროსკოპს და ითვლიდა კეთილმოსურნე და არაკეთლმოსურნე დღეებს. მისი სტრუქტურა მაიას კალენდრის ანალოგიური იყო და, სავარაუდოდ, მათგანვეა გადმოღებული.

სტრუქტურა
წმინდა წელიწადი ტონალპოუალის მიხედვით შედგება ოცი 13-დღიანი „კვირისგან“, რომლებსაც ე.წ. „ტრესენებს“ უწოდებენ (, — ცამეტი). ყოველ ტრესენას თავისი მფარველი ჰყავდა ღვთაებებიდან.

წელიწადის ყოველ დღეს ენიშნებოდა რიცხვების კომბინაცია 1-დან 13-მდე და დღეების 20 ნიშნიდან ერთ-ერთი (იხ. ქვემოთ), ამგვარად ყოველ დღეს თავისი უნიკალური აღნიშვნა ჰქონდა. სულ ასეთი 260 კომბინაცია არსებობს, რაც საბოლოოდ 260-დღიან წმინდა წელიწადს იძლევა. ახალი დღის დაწყებისთანავე თარიღს ემატებოდა ერთიანი და ახალი ნიშანი. ამგვარად, პირველი კვირა იწყებოდა დღე 1-ლ ნიანგში, შემდეგ მოდიოდა მე-2 ქარი, მე-3 სახლი, მე-4 ხვლიკი და ასე შემდეგ დღე მე-13 ლერწმამდე. ამის შემდეგ რიცხვები მეორდებოდა, ხოლო ნიშნები რიგის მიხედვით ეწყობოდა: მეორე კვირა იწყებოდა 1-ლ იაგუარში და მთავრდებოდა მე-13 ქალაში და ა.შ. მხოლოდ 260 დღის შემდეგ (13×20) ყველა რიცხვი და სიმბოლო ემთხვეოდა და მეორდებოდა კომბინაცია 1-ლი ნიანგი.

თვლიდნენ, რომ ყოველ სიმბოლოს მართავდა ღმერთი ან ქალღმერთი, პარალელურად ისინი დაკავშირებული იყო ჰორიზონტის მხარეებთან (საათის ისრის საწინააღმდეგოდ, აღმოსავლეთის მხრიდან, საიდანაც მზე ამოდის).

ტონალპოუალის წარმომავლობა უცნობია, თუმცა ამ თემაზე არსებობს რამდენიმე თეორია, მაგალითად, რომ ის წარმოადგენდა ვენერიანულ ციკლს და შეესაბამებოდა ადამიანის ფეხმძიმობის პერიოდს. სხვა მხრივ, ზოგიერთი მეცნიერი თვლის, რომ ტონალპოუალს არ აქვს კავშირი ბუნების მოვლენებთან, მაგრამ მთლიანად დაფუძნებულია ურთიერთკავშირზე რიცხვებისა 13 და 20, რომლებსაც მესოამერიკაში განსაკუთრებული მნიშვნელობა ჰქონდათ.

სხვა აცტეკური კალენდარი „ჰიუპოუალი“ წარმოადგენს მზის კალენდარს, რომელშიც წელიწადი შედგება 18 თვისგან, თითოში 20 დღით, ბოლოს კი 5 ცარიელი დღე ემატება. ჰიუპოუალიმ მიიღო დასახელება ტოლანპოუალიში თავისი პირველი დღის ნიშნის მიხედვით. მაგალითად, ერნან კორტესი შეხვდა მონტესუმა -ს 1-ლი ლერწმის წლის მე-8 ქარის დღეს (ანუ 1519 წლის 8 ნოემბერს), მაშინდელი ციკლის მე-13 წელს.

ჰიუპოუალი და ტონალპოუალი ემთხვეოდა ყოველ 52 წელს. აცტეკებს სწამდათ, რომ ყოველი ასეთი ციკლის ბოლოს სამყაროს ემუქრება განადგურების საფრთხე, ამიტომაც ახალი ციკლის დაწყებას დიდი დღესასწაულებით ხვდებოდნენ.

დღეების ნიშნები
კალენდარი ტონალპოუალი ითვლის დღეების 20 ნიშანს. მათი გამოსახვის რამდენიმე ვარიანტი არსებობს. ქვემოთ მოცემულია ნიშნები მალიაბეკიანოს კოდექსიდან.

ქარისა და წვიმის ნიშნები შეესაბამება ქარის ღმერთ ეჰეკატლისა და წვიმის ღმერთ ტლალოკის გამოსახულებებს.

ტრესენები
ყოველ ტრესენას 260-დღიანი ციკლიდან შეესაბამება თავისი ღვთაება:

დღის ნიშნების გალერეა
კალენდარზე სიმბოლოები დალაგებულია საათის ისრის საწინააღმდეგოდ.

პირველწყაროები
ლომონოსოვი (ქალაქი)

ლომონოსოვი (, , , 1948 წლამდე — ორანიენბაუმი) — ქალაქი რუსეთში, ფედერალური მნიშვნელობის ქალაქ სანქტ-პეტერბურგის შემადგენლობაში, პეტროდვორცოვის რაიონში. ქალაქი წარმოადგენს ლომონოსოვის რაიონის ცენტრს. მდებარეობს ფინეთის ყურის სამხრეთ სანაპიროზე, მდინარე კარასტის შესართავთან. 1710 წელს დაარსდა, როგორც ალექსანდრ მენშიკოვის ქალაქგარეთა რეზიდენცია, ხოლო ქალაქის სტატუსი 1780 წელს მიიღო.

ქალაქში მდებარეობს საუკუნის სასახლის საპარკო კომპლექსი „ორანიენბაუმი“. ლომონოსოვი დაჯილდოებულია სამამულო ომის ორდენით და ქალაქს „სამხედრო დიდების ქალაქის“ წოდება აქვს. ქალაქის ტერიტორიაზე მდებარეობს ისტორიული რაიონები: მორდვინოვკა, წითელი გარეუბანი, კრონშტადტის კოლონია ოლგინის არხი.
პუნტარენასის პროვინცია

პუნტარენასი — პროვინცია კოსტა-რიკაში. მდებარეობს ქვეყნის დასავლეთ ნაწილში. მოიცავს კოსტა-რიკის წყნარი ოკეანის სანაპირო ზოლის უდიდეს ნაწილს და წარმოადგენს ქვეყნის უდიდეს პროვინციას. ჩრდილოეთიდან საათის ისრის მიმართულებით ესაზღვრება პროვინციები: გუანაკასტე, ალახუელა, სან-ხოსე და ლიმონი, ასევე პანამას.

დედაქალაქია პუნტარენასი. ფართობი 11 266 კმ²–ია, მოსახლეობა 410 929 ადამიანი (2011 წ).დაყოფილია 11 კანტონად.

გალერეა
სან-ხოსეს პროვინცია

სან-ხოსეს პროვინცია — პროვინცია კოსტა-რიკაში. მდებარეობს ქვეყნის ცენტრალურ ნაწილში. ჩრდილოეთიდან საათის ისრის მიმართულებით ესაზღვრება პროვინციები: ალახუელა, ერედია, ლიმონი, კარტაგო და პუნტარენასი. ფართობი 4 965,9 კმ²–ია, მოსახლეობა 1 404 242 ადამიანი (2011 წ).

პროვინცია დაყოფილია 20 კანტონად.

გალერეა
ტკბილი და საძაგელი

ტკბილი და საძაგელი — ვუდი ალენის 1999 წლის მხატვრული ფილმი. ფილმის მთავარი გმირი, გამოგონილი პერსონაჟი ემეტ რეი 1930-იანი წლების ცნობილი ჯაზმენია, რომელიც საკუთარ თავს საუკეთესოდ მიიჩნევს ჯაზის ლეგენდა ჯანგო რეინჰარდტის შემდეგ. შონ პენი და სამანტა მორტონი ფილმში შესრულებული როლებისთვის წარდგენილი იყვნენ ოსკარის ნომინაციებზე შესაბამისად კაცისა საუკეთესო მთავარი როლისა და ქალის მეორეხარისხოვანი როლის შესრულებისთვის.

როლებში
შონ პენი - ემეტ რეი
სამანტა მორტონი - ჰეტი
ენტონი ლაპალია - ელ ტორიო
უმა თურმანი - ბლანში
უიცილოპოჩტლი

უიცილოპოჩტლი ან ვიცლიპუცლი (; — „სამხრეთის კოლიბრი“ ან „მარცხენა მხარის კოლიბრი“) — მზისა და ომის ღმერთი, აცტეკების ნაციონალური ღმერთი, ქალაქ ტენოჩტიტლანის მფარველი. სახელი დაკავშირებულია იმასთან, რომ ჩიტი კოლიბრი განასახიერებს მზეს ცენტრალური ამერიკის ბევრ ტომში.

მითოლოგიაში
უიცილოპოჩტლის დედა იყო კოატლიკუე, ხოლო მამა — კოლიბრის ბუმბულების ბღუჯა (სხვა ვერსიით მიჰკოატლი). მისი და მალინალჰოჩი, შესანიშნავი ჯადოქარი, ამავდროულად მისი მეტოქეც იყო. დესპანად მსახურობდა პაინალი.

უიცილოპოჩტლის ლეგენდა ჩაწერილია მეჰიკოატლის ქრონიკებში. მისი და, კოიოლჰაუკი, ცდილობდა დედის მოკვლის იმის გამო, რომ ის ბუმბულებისგან დაფეხმძიმდა. თუმცა, როდესაც უიცილოპოჩტლიმ ეს გაიგო, ის დედის საშვილოსნოდან საბრძოლო აღჭურვილობიანად გადმოხტა და მოკლა კოიოლჰაუკი, ასევე თავისი მრავალი სხვა და-ძმა. შემდეგ მან დის მოკვეთილი თავი მაღლა, ჰაერში აისროლა, სადაც ის მთვარედ გადაიქცა, მის კვალდაკვალ ასროლილი დები და ძმები კი — ვარსკვლავებად.

უიცილოპოჩტლი აცტეკების ტომის ღმერთი და ლეგენდარული ჯადოქარი იყო. თავდაპირველად მისი მნიშვნელობა ნაუას ხალხებში არ იყო დიდი, მაგრამ აცტეკების იმპერიის ჩამოყალიბების შემდეგ, მისმა მმართველმა, ტლაკაელელმა, შეიტანა ცვლილებები ღმერთების პანთეონში, უიცილოპოჩტლი ერთ დონეზე დააყენა კეცალკოატლთან, ტლალოკსა და ტესკატლიპოკასთან და მზის ღმერთად აქცია. ამგვარად, უიცილოპოჩტლიმ დაიკავა ღმერთ ნანაუაცინის ადგილი.

კულტი
ვარაუდობდნენ, რომ უიცილოპოჩტლი გამუდმებით ებრძოდა წყვდიადს და მოითხოვდა ძალების გამუდმებულ აღდგენას მსხვერპლთშეწირვებით, რომლებიც საშუალებას აძლევდნენ მზეს კიდევ ერთი 52-წლიანი ციკლი გაეძლო. 18 ფესტივალიდან, რომლებსაც აცტეკები წლის განმავლობაში ატარებენ, ერთ-ერთი ეძღვნებოდა უიცილოპოჩტლის. ტლაკაელელის მმართველობისას აცტეკებს სწამდათ, რომ ადამიანების მსხვერპლთშეწირვა შეძლებს სამყაროს დასასრულის შეჩერებას, თუნდაც მხოლოდ 52 წლით.

ტაძარი ტემპლო მაიორი ტენოჩტიტლანში მიძღვნილი იყო უიცილოპოჩტლისა და ტლალოკზე, რადგანაც მათი ძალები თანაბრად ითვლებოდა. ტემპლო მაიორი პირამიდის მსგავსად იყო აგებული ორი ტყუპი-ტაძრით — უიცილოპოჩტლი მარცხნიდან და ტლალოკი მარჯვნიდან.

ლიტერატურაში
ჰაინრიხ ჰაინეს ლექსში „ვიცლი-პუცლი“ (, აცტეკების ღმერთი ერკინება ესპანელ კონკისტადორს, ერნან კორტესს, რომელმაც დაიპყრო მექსიკა და გაანადგურა აცტეკების სახელმწიფო.
მიხეილ ბულგაკოვის რომანის, ოსტატი და მარგარიტას დასაწყისში ბერლიოზი უყვება ივანე ბეზდომნის „აცტეკების ღმერთ ვიცლიპუცლის“ კულტზე.
ძმები სტრუგაცკების თხულება „ძნელია იყო ღმერთში“ მოიხსენიება სახუმარო სიმღერა „ძველი შკიპერი ვიცლიპუცლი“, თავდაპირველად აღწერილი ჰყავდა ლევ კასილს „ “-ში.
ჰენრი რაიდერ ჰაგარდის რომანში „მონტესუმას ასული“.
ჰარი ტარტლდავის რომანში „საქმე ტოქსიკური შელოცვების ნაგავსაყრელის შესახებ“
ანდრეი ბელიანინის რომანში „დაიკო ჯოჯოხეთიდან“.
ბარონ ოლშევრის რომანში „ვამპირები“.

პირველწყაროები
მე სემი ვარ

მე სემი ვარ — 2001 წლის ამერიკული დრამატული ფილმი. ფილმის მთავარი გმირი შეზღუდული გონებრივი განვითარების მქონე მამაა, რომლის შვილი 7 წლის ასაკს აღწევს და სოციალური სამსახური გადაწყვეტს, რომ პატარა გოგონას აღზრდას მამა ვეღარ შეძლებს. შონ პენი წარდგენილი იყო ოსკარის ნომინაციაზე კაცის როლის საუკეთესო შესრულებისთვის. ლუსის როლის შემსრულებელი 7 წლის დაკოტა ფენინგი ნომინირებული იყო კინომსახიობთა გილდიის ჯილდოზე და იგი გახდა ყველაზე მცირეასაკოვანი ნომინანტი კინემატოგრაფიის ისტორიაში.

როლებში
შონ პენი — სემ დოუსონი
მიშელ ფაიფერი — რიტა უილიამსი
დაკოტა ფენინგი — ლუსი დოუსონი
დაიან ვისტი — ენი კასელი
ლორა დერნი — რენდი კარპენტერი
სიმონ დე მონფორი

სიმონ დე მონფორი (დ. 1208, მონფორი, ილ-დე-ფრანსი — გ. 4 აგვისტო, 1265, ივშემი) — ინგლისის პოლიტიკური, სამხედრო და სახელმწიფო მოღვაწე. საპარლამენტო წყობილების ფუძემდებელი. 1230 წელს საფრანგეთიდან გადასახლდა ინგლისში. 1238 წელს ცოლად შეირთო ინგლისის მეფის ჰენრი -ის უმცროსი და ალიენორი. იყო პრინც ედუარდის აღმზრდელი. 1248 წელს დაინიშნა აკვიტანიის მმართველად. თავდაპირველად ემხრობოდა სამეფო პარტიას, მოგვიანებით, 1254 წელს, სათავეში ჩაუდგა ბარონთა ოპოზიციას. ბრწყინვალე გამარჯვება მოიპოვა მეფის მომხრეებზე (1264 წლის 14 მაისი, ლუისის ბრძოლა), ტყვედ იგდო ჰენრი , მისი ძმა რიჩარდი და პრინცი ედუარდი, როგორც პროტექტორი, მონფორი, არსებითად, დიქტატორად იქცა, მოიწვია პირველი პარლამენტი (შეიკრიბა 1265 წლის 20 იანვარს), რითაც საფუძველი ჩაუყარა ინგლისში წოდებრივ წარმომადგენლობას. ასეთმა პოლიტიკამ მონფორს აუმხედრა ბარონთა დიდი ნაწილი, რომელსაც სათავეში ჩაუდგა ტყვეობიდან გაქცეული მეფის ძე ედუარდი. მონფორი დამარცხდა და დაიღუპა ივშემის ბრძოლაში.
სოფიო

}

სოფიოს საფლავი
სოფიო დაკრძალული იყო მიქაელ მთავარაგელოზის ეკლესიის გალავნის ჩრდილოეთ ნაწილში. საფლავზე წარწერა ბერძნულად იყო შესრულებული, მაგრამ ის ჯერ კიდევ 1909 წელს მონახულებისას არ იკითხებოდა, რადგანაც პერიოდულად ხდებოდა მისი გადაღებვა. ამჟამად სოფიოს საფლავი დაკარგულია. 1832 წლის 25 იანვარს ნიკოლოზ -მა შეიწყალა ოსმალეთში გაქცეული გურული თავად აზნაურები. გურიაში სხვა თავად-აზნაურებთან ერთად დაბრუნდნენ დავით და ეკატერინე ბატონიშვილები.

შემორჩენილია სოფიოს ორი განსხვავებული აკლდამის ფოტო. ერთი წარმოადგენს დიმიტრი ერმაკოვის კოლექციის ნაწილს (გადაღებულია 1896 წლამდე) და მისი მიხედვით აკლდამა ქალაქ უნიეში იდგა (ჩანაწერი დ. ერმაკოვის კატალოგში ), ხოლო მეორე — გადაღებული 1909 წელს დასახლებულ პუნქტ პლატანაში იმყოფებოდა. სხვა წყაროს მიხედვით სოფიო გარდაიცვალა და დაკრძალეს ტრაპიზონის საფაშოს ქალაქ უნიეს , წმინდა სოფიოს ბერძნულ მონასტერში.
ვოპროსი იაზიკოზნანია (ჟურნალი)

ვოპროსი იაზიკოზნანია (რუს. « » „ენათმეცნიერების საკითხები“) — რუსეთის მთავარი საენათმეცნიერო ჟურნალი, რომელიც გამოდის რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის ისტორიულ-ფილოლოგიური განყოფილების ეგიდით.

ჟურნალის პერიოდულობა წელიწადში 6 ნომრით შემოიფარგლება. „ვოპროსი იაზიკოზნანია“ გამოდის 1952 წლიდან, ენათმეცნიერების ყველა ნაწილში აქვეყნებს თეორიული ხასიათის სტატიებს, მიმოხილვებს, რეცენზიებს.

ამჟამად ჟურნალის რედაქტორი არის რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი ტ. ნ. ნიკოლაევა, ხოლო მთავარი რედაქტორის მოადგილეები კი რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპონდენტები ვ. ა. ვინოგრადოვი და ა. ე. კიბრიკი არიან.

ჟურნალ „ვოპროსი იაზიკოზნანიას“ რედაქცია მდებარეობს ქალაქ მოსკოვში.

მთავარი რედაქტორები
1952—1969 წწ. — ვ. ვ. ვინოგრადოვი.
1970—1971 წწ. — ვ. მ. ჟირმუნსკი.
1971—1982 წწ. — ფ. პ. ფილინი.
1983—1986 წწ. — გ. ვ. სტეპანოვი.
1988—1994 წწ. — თ. გამყრელიძე.
1994—1996 წწ. — ნ. ი. ტოლსტოი.
1997—2002 წწ. — ო. ნ. ტრუბაჩოვი.
2002—2016 წწ. — ტ. მ. ნიკოლაევა.
2016 წლიდან — ა. ვ. პლუნგიანი.
ტემპლო-მაიორი

ტემპლო მაიორი ( — „დიდი ტაძარი“), ზოგჯერ უწოდებენ უიცილოპოჩტლის პირამიდას — კულტური ნაგებობების კომპლექსი აცტეკების სახელმწიფოს დედაქალაქში, ტენოჩტიტლანში (თანამედროვე მეხიკო). პირამიდა ქალაქის რიტუალურ რაიონზე 60 მეტრ სიმაღლეზე აღიმართებოდა, მის თავზე იდგა უიცილოპოჩტლისა (მზისა და ომის ღმერთი) და ტლალოკის (წვიმისა და მოსავლიანობის ღმერთი) პატივსაცემად აგებული ორი ტაძარი.

ტემპლო მაიორი აშენდა 1325 წელს, ხოლო საუკუნის დასაწყისისთვის ტაძრები მექსიკის ტერიტორიაზე მცხოვრები აცტეკების (იმ დროისთვის 300 ათასი ადამიანი) რელიგიური ცხოვრების ცენტრი გახდა. მრავალი პატარა შენობა და პლატფორმა ტაძრის გარშემო ქმნიდა კომპლექსს. ერთ-ერთ პლატფორმაზე, რომელიც ტაძრისკენ მიდიოდა, გაკეთებულია რელიეფი, რომელიც გამოსახავდა ცომპანტლის — თავის ქალების საყრდენს.

კომპლექსის დიდი ნაწილი განადგურებულია 1521 წელს ესნაპელი კონკისტადორების მიერ ამერიკის დაპყრობის პერიოდში, ერნან კორტესის მეთაურობით. ქვედა ნაწილის ნარჩენები იპოვეს 1978 წლის 21 თებერვალს. გათხრები გრძელდებოდა 1982 წლამდე, ამჟამად ნანგრევები და მუზეუმი მნახველებისთვის ღიაა.
ოსკარის 85-ე დაჯილდოება

ოსკარის 85-ე დაჯილდოების ცერემონია — საუკეთესო ფილმებისა და კინოხელოვანების რიგით 85-ე დაჯილდოება კინემატოგრაფიულ ხელოვნებათა და მეცნიერებათა აკადემიის პრემიით. ცერემონია გაიმართა 2013 წლის 24 თებერვალს დოლბის თეატრში, ლოს-ანჯელესში, კალიფორნიის შტატში და მასში მონაწილეობა მიიღეს 2012 წელს გამოსულმა ფილმებმა. ოსკარის დაჯილდოებას აშშ-ში გადასცემდა . შოუს მასპინძელი იყო სეთ მაკფერლეინი. ამ დაჯილდოებაზე ყველაზე მეტი, 12 ნომინაცია მიიღო სტივენ სპილბერგის ფილმმა „ლინკოლნმა“.

ლაურეატები და ნომინანტები
პელაგიანობა

პელაგიანობა — ქრისტიანი ბერის პელაგიუსის (დაახლ. 360-418 წწ.) მოძღვრება. გავრცელებული იყო ხმელთაშუა ზღვისპირა ქვეყნებში საუკუნის დასაწყისში. ავგუსტინე ნეტარის კონცეფციის საპირისპიროდ, პელაგიანობა განსაკუთრებულ მნიშვნელობას ანიჭებდა ადამიანის ნების თავისუფლებას, პიროვნების შინაგან შესაძლებლობებს ზნეობრივი სრულქმნისა და ხსნის მისაღწევად; უარყოფდა ცოდვის მემკვიდრეობით ძალას, ეფესოს მესამე მსოფლიო საეკლესიო კრებაზე (431 წ.) პელაგიანობა დაგმეს და მწვალებლობად გამოაცხადეს.
ბრწყინვალე გონების მუდმივი ნათება

ბრწყინვალე გონების მუდმივი ნათება — 2004 წლის რომანტიკული სამეცნიერო ფანტასტიკის ჟანრის მხატვრული ფილმი. მისი ორი მთავარი გმირი საკუთარი მეხსიერების წაშლას ცდილობს. ფილმის სახელი ალექსანდერ პოუპის ლექსიდანაა ნასესხები. ფილმის რეჟისორია მიშელ გონდრი. მთავარ როლებს ასრულებენ ჯიმ კერი და კეიტ უინსლეტი.

სიუჟეტი
ჯოელ ბარიში გაიგებს, რომ კლემენტინამ ჩაიტარა ექსპერიმენტული პროცედურა, რომლითაც ტვინიდან წაშალა მეხსიერება მათი რომანის შესახებ. პროცედურა დოქტორმა მირცვიაკმა ჩაატარა. მეხსიერების აღდგენა შეუძლებელია. ჯოელმა გადაწყვეეტს, თავადაც იგივე პროცედურა ჩაიტაროს. ოპერაციას დოქტორის ტექნიკოსები, სტენი და პატრიკი ატარებენ. ოპერაციის მიმდინარეობისას ჯოელის სიზმრებში კლემენტინა ქრება და ჯოელს ტექნიკოსების ხმები ესმის. ჯოელის გონება ცდილობს შეინარჩუნოს მეხსიერება კლემენტინას შესახებ. ჯოელი მის შესახებ მეხსიერებისს საკუთარ ბავშვობაში დამალვას ცდილობს. ის იხსენებს მათი შეხვედრის პირველ დღეს. ჯოელ ბარიში და კლემენტინა ერთმანეთს ხელახლა მატარებელში შეხვდებიან.

როლებში
ჯიმ კერი — ჯოელ ბარიში
კეიტ უინსლეტი — კლემენტინა კრუჩინსკი
კირსტენ დანსტი — მერი სვევო
მარკ რუფალო — სტენ ფინკი
ელაიჯა ვუდი — პატრიკი
ტომ უილკინსონი — დოქტორი მირცვიაკი

ჯილდოები
გამარჯვება
ოსკარი საუკეთესო ორიგინალური სცენარისთვის: მიშელ გონდრი, ჩარლი კაუფმანი, პიტერ ბისმუთი
 საუკეთესო ორიგინალური სცენარისთვის: ჩარლი კაუფმანი
 საუკეთესო მონტაჟისთვის: ვალდის ოსკარდოტირი

ნომინაცია
ოსკარი საუკეთესო მსახიობი ქალისთვის: კეიტ უინსლეტი
საქართველოს ენერგეტიკის სამინისტრო

საქართველოს ენერგეტიკის სამინისტრო — საქართველოს ყოფილი სამინისტრო 2004-2017 წწ. 2017 წლის 15 დეკემბერს ენერგეტიკის სამინისტრო შეუერთდა ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს.

საქართველოს რესპუბლიკის მშენებლობისა და სათბობ-ენერგეტიკის მინისტრები
ზურაბ მინდელი, 1991 - 24 ნოემბერი, 1992
რევაზ არველაძე, 24 ნოემბერი, 1992 – 21 დეკემბერი, 1995
დავით ზუბიტაშვილი, 21 დეკემბერი, 1995 – 16 ნოემბერი, 1998
თემურ გიორგაძე, 16 ნოემბერი, 1998 — 19 ნოემბერი, 1999
დავით მირცხულავა, 19 ნოემბერი, 1999 — 12 აგვისტო, 2003
მამუკა ნიკოლაიშვილი, 14 აგვისტო, 2003 — 17 თებერვალი, 2004

საქართველოს ენერგეტიკის მინისტრები
ნიკა გილაური, 17 თებერვალი, 2004 — 30 აგვისტო, 2007
ალექსანდრე ხეთაგური, 30 აგვისტო, 2007 — 13 აგვისტო, 2012
ვახტანგ ბალავაძე, 13 აგვისტო, 2012 — 25 ოქტომბერი, 2012
კახა კალაძე, 25 ოქტომბერი, 2012 - 10 ივლისი, 2017
ილია ელოშვილი, 12 ივლისი, 2017 – 14 დეკემბერი, 2017

საქართველოს კანონში ცვლილების შეტანის თაობაზე (2017 წლის 7 დეკემბერი #1620-რს) საქართველოს კანონის შესაბამისად, შეუერთდა ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს.
პელასგები

პელასგები — ძველი ტომები, ანტიკური ტრადიციით, წინაბერძნული ტომი. სახელწოდებას ხშირად კრებითი მნიშვნელობით იყენებენ მთელი იმ მოსახლეობის აღსანიშნავად, რომელიც ბალკანეთის ნახევარკუნძულის და ეგეოსის ზღვის აუზში ბინადრობდა ელინთა დამკვიდრებამდე. ძვ. წ. - საუკუნეებში პელასგები ისევე როგორც სხვა წინაბერძნული ტომები (კარიელები, ლელეგები), ძირითადად მცირე აზიის დასავლეთში გადმოსახლებულან, რასაც ადასტურებენ ხეთური და ბერძნული წყაროები. ჰომეროსის მიხედვით, ტროის ომში პელასგები უკვე ტროელების ანატოლიელ მოკავშირეთა შორის ყოფილან. პელასგებს მკვლევარნი უკავშირებენ ეგვიპტური წყაროების ----ს – ზღვის ხალხთა ერთ-ერთ წარმომადგენელს, ხეთურ -ს – მცირე აზიის დასავლეთში ბინადარ ტომს, სემიტურ – -ს – ბიბლიურ ფილისტიმელებს. ძვ. წ. ათასწლეულის ნახევარში პელასგები უკვე ასიმილირებულნი არიან. პელასგების ენიდან შემოგვრჩა მხოლოდ ბერძნულში შემონახული ცალკეული ტერმინები.

პელასგების წარმომავლობის საკითხებზე არ არის აზრთა ერთიანობა. ზოგნი მათ მიიჩნევენ ინდოევროპულ, ზოგნი - სემიტურ ტომებად. ბოლო ხანებში უფრო არაინდოევროპულობის იდეა მძლავრობს. ამას ხელი შეუწყო არქეოლოგიურმა აღმოჩენებმა მცირე აზიაში და იმ რეგიონის დადგენამ, საიდანაც არაევროპულ მედიტერანულ (რომელთაც პელასგებიც ეკუთვნოდნენ) ტომთა გავრცელება უნდა დაწყებულიყო. წამოყენებულია თვალსაზრისი იბერიულ-კავკასიურ, კერძოდ კი ქართველურ ტომთა ახლო მიმართების შესახებ პელასგებთან, რასაც საფუძვლად უდევს მრავალი ენობრივი პარალელი, ანტიკურ წყაროთა მონაცემები და არქეოლოგიური მასალა.
პეტრე პატრიკიოსი

პეტრე პატრიკიოსი (დ. დაახლ. 500 - გ. დაახლ. 565) — ბიზანტიელი ისტორიკოსი და დიპლომატი. თავისი დროის უგანათლებულესი ადამიანი და ბრწყინვალე ადვოკატი. იგი მალე დაწინაურდა სასხლის კარზე და წარგზავნეს იტალიაში ოსტგუთებთან მოსალაპარაკებლად. იუსტინიანე -მა დააჯილდოვა მაგისტრის წოდებით. პეტრე პატრიკიოსი ავტორია ნაშრომისა „ისტორიანი“, რომელმაც ფრაგმენტების სახით მოაღწია სხვა ისტორიკოსთა თხზულებებში.
პექჩე

პექჩე — კორეის სამი უძველესი სამეფოდან (კოგურიო, პექჩე, სილა) ერთ-ერთი. ვარაუდობენ, რომ აღმოცენდა ახალი წელთაღრიცხვის დასაწყისში. პექჩეს სოციალურ-ეკონომიკური წყობილება ნაკლებადაა შესწავლილი. ისტორიკოსების ერთ ნაწილს მიაჩნია, რომ პექჩე მონათმფლობელური სახელმწიფო იყო, სხვები პექჩეს ფეოდალურ ურთიერთობათა ჩამოყალიბების პერიოდის სახელმწიფოდ თვლიან. 663 წელს სილასა და ჩინეთის დინასტიის ტანის წინააღმდეგ ომის შედეგად პექჩემ არსებობა შეწყვიტა. საუკუნის ბოლოს პექჩეს ტერიტორია სილას გადაეცა.
ალბერტო ბოტია

ალბერტო ტომას ბოტია რავასკო (; 27 იანვარი 1989, მურსია, ესპანეთი) — ესპანელი ფეხბურთელი, ლა ლიგის კლუბ „სევილიის“ და ესპანეთის ეროვნული ნაკრების ცენტრალური მცველი.

კარიერა
საკლუბო
ბოტიამ საფეხბურთო კარიერა მშობლიურ „მურსიაში“ დაიწყო. 2003 წელს ბარსელონას ახალგაზრდულ გუნდში მოხვდა. 2009 წლის 30 მაისს ჰქონდა დებიუტი ძირითად შემადგენლობაში სეზონის უკანასკნელ მატჩში „დეპორტივოს“ წინააღმდეგ. 2009 წლის 14 ივლისს გადავიდა ხიხონის „სპორტინგში“ 1 წლიანი არენდით. ერთი წლის შემდეგ კი „ხიხონურ“ კლუბთან 4 წლიანი კონტრაქტი გააფორმა, „ბარსელონამ“ კი მისი გამოსყიდვის უფლება დაიტოვა, 2012 წლის ზაფხულში ალბერტო ანდალუსიურ „სევილიაში“ გადაბარგდა.

სანაკრებო
2011 წლის ევროპის ახალგაზრდულ ჩემპიონატზე ყველა შეხვედრა ძირითად შემადგენლობაში დაიწყო და ნაკრებთან ერთად ჩემპიონის ტიტულიც მოიპოვა. 2011 წლის 25 აგვისტოს ესპანეთის ეროვნული ნაკრების მთავარმა მწვრთნელმა ვისენტე დელ ბოსკემ ბოტია ნაკრებში გამოიძახა. ჩილეს ეროვნულ ნაკრებთან ამხანაგური შეხვედრის ჩასატარებლად და ლიხტენშტაინთან ევრო 2012-ის შესარჩევი მატჩის გასამართად, თუმცა დელ ბოსკეს ის მოედანზე არ გაუყვანია.
პიდნის ბრძოლა

პიდნის ბრძოლა — ბრძოლა მაკედონელებსა და რომაელებს შორის. გაიმართა ძვ. წ. 168 წლის ივნისში ქ. პიდნასთან, მაკედონიაში. რომაელებმა კონსულ ლუციუს ემილიუს პაულუსის სარდლობით გაანადგურეს მაკედონელთა ჯარი, რომელსაც მეფე პერსევსი მეთაურობდა. მაკედონელთა ნაკლებად მოძრავ ფალანგას რომაელებმა ლეგიონთა წყობის რთული ტაქტიკა დაუპირისპირეს. პიდნის ბრძოლის შემდეგ მაკედონია სავსებით დაემორჩილა რომს.
პირენეს ზავი

პირენეს ზავი — ზავი საფრანგეთსა და ესპანეთს შორის. დაიდო 1659 წელს. ხელი მოაწერეს საფრანგეთის მხრიდან ჯულიო მაზარინიმ, ესპანეთის მხრიდან ესპანეთის პირველმა მინისტრმა ლუის დე არომ. ამ ზავით ესპანეთი საფრანგეთს აძლევდა რიგ ტერიტორიებს ესპანეთის ნიდერლანდში, პირენეს საზღვარზე. პირენეს მთები ხდებოდა საფრანგეთ-ესპანეთის ახალი საზღვარი. დადასტურდა საფრანგეთის უფლებები ნავარაზე. საფრანგეთი ტოვებდა კატალონიის დაკავებულ ნაწილს, ზოგიერთ ციხეს ნიდერლანდში და ფრანშ-კონტეში. პირენეს ზავის მიხედვით საფრანგეთის მეფე ლუი -ს ცოლად უნდა შეერთო ფილიპე -ის ასული ესპანეთის ინფანტა მარია ტერესა, რომელსაც მზითვად ატანდნენ 500 ათ. ოქროს ეკიუს. ესპანეთის მიერ ამ თანხის დროულად გადახდის შემთხვევაში მარია ტერესა უარს ამბობდა ესპანეთის ტახტზე. ომით გამოფიტულმა ესპანეთმა ვერ შეძლო ფულის დროზე გადახდა, რაც ესპანეთის ჰაბსბურგთა სამფლობელოებსა და ესპანეთის ტახტზე საფრანგეთის პრეტენზიების საბაბად იქცა.
ალვარო ნეგრედო

ალვარო ნეგრედო სანჩესი (ესპ. ; 20 აგვისტო, 1985, მადრიდი, ესპანეთი) — ესპანელი ფეხბურთელი, საფეხბურთო კლუბ „კადისის“ ფორვარდი.

კარიერა
2007-2008 და 2008-2009 წლის სეზონებში ალვარო თავისი კლუბების ბომბარდირი იყო, მან ამ ორ სეზონში შესაბამისად 13 და 19 გოლი გაიტანა.

2009 წლის ივლისში გადავიდა მადრიდის „რეალში“.

2009 წლის 21 აგვისტოს ნეგრედო ოფიციალურად გახდა „სევილიის“ ფეხბურთელი. სატრანსფერო თანხამ 15 მილიონი ევროს მიაღწია. „გალაქტიკოსმა“ 2 წლის ვადაში გამოსყიდვის უფლება დაიტოვა, თუმცა „სამეფო“ კლუბმა ნეგრედო მადრიდში აღარ დააბრუნა.

ტიტულები
ესპანეთის თასის მფლობელი — 2009-10
ევროპის ჩემპიონი — 2012
ომი პოლონეთის მემკვიდრეობისათვის

ომი პოლონეთის მემკვიდრეობისათვის — ომი ერთი მხრივ, რუსეთ-ავსტრია-საქსონიასა და, მეორე მხრივ, საფრანგეთს შორის. მიმდინარეობდა 1733-1735 წლებში. ომის საბაბი გახდა პოლონეთის ტახტისათვის ბრძოლა ავგუსტ -ის სიკვდილის შემდეგ. საფრანგეთამა პოლონეთის ტახტზე სტანისლავ ლეშჩინსკის კანდიდატურა წამოაყენა. რუსეთი და ავსტრია მხარს უჭერდნენ საქსონიის კურფიურსტს ფრიდრიხ ავგუსტ -ს. მეფის რუსეთის მთავრობამ 1733 წლის სექტემბერში პოლონეთში ჯარები შეიყვანა. 1733 წლის 12 სექტემბერს ვარშავაში სეიმმა ლეშჩინსკი მეფედ აირჩია. რუსეთის მიერ დაკავებულ ტერიტორიაზე შლიახტის ნაწილმა მეფედ ფრიდრიხ ავგუსტი (ავგუსტ ) აირჩია. ომის დროს რუსეთის ჯარებმა დაიკავეს ტორუნი და გდანსკი. ლეშჩინსკი გაიქცა. პოლონელი მაგნატების უმრავლესობა ავგუსტ -ის მხარეს გადავიდა. ომი დამთავრდა საფრანგეთსა და ავსტრიას შორის დადებული დადებული 1735 წლის პრელიმინალური, ხოლო 1738 წელს საბოლოო ვენის ზავით, რომელსაც 1739 წელს შეუერთდნენ რუსეთი და პოლონეთი. საფრანგეთმა პოლონეთის მეფედ ავგუსტ სცნო.
მათი საკუთარი ლიგა

მათი საკუთარი ლიგა — 1992 წლის ამერიკული დრამატული ფილმი. ფილმი ეხება და ეძღვნება -ს, ამერიკელ ქალთა ბეისბოლის ლიგის მონაწილეებს, რომელიც 1943-54 წლებში არსებობდა. ფილმში ბეისბოლის გუნდის ერთ-ერთი წევრის როლს პოპ-ვარსკვლავი მადონა ასრულებს.

როლებში
ტომ ჰენქსი — ჯიმი დუგანი
ჯინა დეივისი — დოროთი ჰინსონი
მადონა — მეი მორდაბიტო
არტიგასის დეპარტამენტი

არტიგასის დეპარტამენტი — ურუგვაის უკიდურესი ჩრდილოეთი დეპარტამენტი. ფართობი 11 928 კმ², მოსახლეობა 73 378 ადამიანი (2011 წ). დედაქალაქია არტიგასი. სამხრეთით ესაზღვრება სალტოს დეპარტამენტი, ჩრდილოეთით და აღმოსავლეთით — ბრაზილია, დასავლეთიდან კი მდინარე ურუგვაიზე გაივლის საზღვარი არგენტინასთან.

სახელი ეწოდა ურუგვაის დამოუკიდებლობისათვის მებრძოლი გმირის — ხოსე არტიგასის პატივსაცემად.

დეპარტამენტი შეიქმნა 1884 წლის 1 ოქტომბრის კანონით, ტერიტორიაზე, რომელიც მანამდე სალტოს მიეკუთვნებოდა.

დეპარტამენტის რუკა
კანელონესის დეპარტამენტი

კანელონესის დეპარტამენტი — დეპარტამენტი სამხრეთ ურუგვაიში. ფართობი 4 536 კმ², მოსახლეობა 518 154 ადამიანი (2011 წ). დედაქალაქია კანელონესი.

აღმოსავლეთით ესაზღვრება მალდონადოსა და ლავალიეხას დეპარტამენტები, ჩრდილოეთით — ფლორიდის დეპარტამენტი, დასავლეთით — სან-ხოსეს, სამხრეთით კი მონტევიდეოს დეპარტამენტები. სამხრეთ საზღვარი მიუყვება რიო-დე-ლა-პლატას. წარმოადგენს ურუგვაის მეორე ყველაზე პატარა დეპარტამენტს მონტევიდეოს შემდეგ, თუმცა მოსახლეობის რაოდენობის თვალსაზრისით, სიდიდით მეორეა.

შეიქმნა 1830 წელს და ერთ-ერთი იყო ურუგვაის თავდაპირველ 9 დეპარტამენტს შორის. დროთა განმავლობაში მისი საზღვრები მცირედით შეიცვალა.

ეკონომიკის ძირითადი საყრდენია სოფლის მეურნეობა.