iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1372

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1372 მიღებულ იქნა 2001 წლის 28 სექტემბერს. რეზოლუციამ მოიხსენია რეზოლუციები 1044 (1996), 1054 (1996) და 1070 (1996), რომლებიც შეეხებოდა ეგვიპტის პრეზიდენტ ჰოსნი მუბარაქზე სამხრეთ-აფრიკული ერთობის სამიტზე ეთიოპიის დედაქალაქ ადის-აბებაში 1995 წლის 26 ივნისს განხორციელებული მკვლელობის მცდელობასა და შემდგომ ღონისძიებებს, და საბჭომ აღნიშნა სუდანის მიერ შესაბამისობის დაცვა და გააუქმა ქვეყნის წინააღმდეგ დაწესებული სანქციები.

უშიშროების საბჭომ აღნიშნა სუდანის მთავრობის მიერ გადადგმული ნაბიჯები უშიშროების საბჭოს წინა რეზოლუციებთან შესაბამისობის დასაცავად და ის ფაქტი, რომ ეგვიპტისა და ეთიოპიის საგარეო საქმეთა მინისტრები მხარს უჭერდნენ სუდანის წინააღმდეგ სანქციების მოხსნას. მიესალმა სუდანის მიერთებას ტერორიზმის აღმოფხვრის საერთაშორისო კონვენციებთან, როგორიცაა 1997 წლის ტერორისტული დაბომბვების აღსაკვეთი საერთაშორისო კონვენცია და 1999 წლის ტერორიზმის დაფინანსების აღსაკვეთი საერთაშორისო კონვენცია.

გაეროს წესდების მეშვიდე თავის შესაბამისად მოქმედებდა, საბჭომ გააუქმა უშიშროების საბჭოს წინა რეზოლუციებით სუდანის წინააღმდეგ დაწესებული სანქციები. სანქციები ძირითადად სიმბოლური ხასიათის იყო და ქვეყანამ დაიცვა ისინი განხორციელებისას. რეზოლუცია მიღებულ იქნა 14 ხმით, არც ერთი ხმის წინააღმდეგ, და შეერთებული შტატების ერთი თავშეკავებით. მიუხედავად იმისა, რომ შეერთებული შტატების წარმომადგენელი მხარს უჭერდა სუდანის მიერ შესაბამისობის დაცვას, მან განაცხადა, რომ მკვლელობის მცდელობაში ეჭვმიტანილები არ ჩაბარებიათ შესაბამის ხელისუფლებისთვის.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1374

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1374 მიღებულ იქნა ერთხმად 2001 წლის 19 ოქტომბერს. რეზოლუციამ დაადასტურა რეზოლუცია 864 (1993) და ანგოლასთან დაკავშირებული ყველა შემდგომი რეზოლუცია, განსაკუთრებით რეზოლუციები 1127 (1997), 1173 (1998), 1237 (1999), 1295 (2000), 1336 (2001) და 1348 (2001), და საბჭომ გააგრძელა უნიტას წინააღმდეგ სანქციების მონიტორინგის მექანიზმი დამატებით ექვსი თვით, 2002 წლის 19 აპრილამდე.

უშიშროების საბჭომ გამოხატა შეშფოთება სამოქალაქო ომის გავლენაზე ჰუმანიტარულ მდგომარეობაზე და დაადგინა, რომ სიტუაცია კვლავ წარმოადგენდა საფრთხეს საერთაშორისო მშვიდობისა და უსაფრთხოებისთვის. ასევე გამოაცხადა, რომ მონიტორინგის მექანიზმი იმოქმედებდა მანამ, სანამ ეს საჭირო იქნებოდა. გაეროს წესდების მეშვიდე თავის შესაბამისად მოქმედებდა, საბჭომ გააგრძელა მონიტორინგის მექანიზმი დამატებით ექვსი თვის ვადით და მოითხოვა, რომ მექანიზმმა პერიოდულად წარუდგინოს მოხსენებები რეზოლუცია 864-ით შექმნილ კომიტეტს, საბოლოო მოხსენებით 2002 წლის 19 აპრილამდე. კომიტეტს შემდგომ დაევალა 2001 წლის 31 დეკემბრამდე ჩაეტარებინა მიმოხილვა მონიტორინგის მექანიზმის მომავალი გაუმჯობესებების შესახებ.

გენერალური მდივანი კოფი ანანი მოთხოვნილ იქნა დაენიშნა ოთხი ექსპერტი მონიტორინგის მექანიზმში სამსახურისთვის და განეხორციელებინა შესაბამისი ფინანსური მოწყობა. დასასრულს, ყველა ქვეყანას მოუწოდეს ითანამშრომლონ მექანიზმთან მითი მანდატის განმავლობაში.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1375

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1375 მიღებულ იქნა ერთხმად 2001 წლის 29 ოქტომბერს. რეზოლუციამ დაადასტურა უშიშროების საბჭოს პრეზიდენტის ყველა რეზოლუცია და განცხადება ბურუნდიში სამოქალაქო ომთან დაკავშირებით, მხარი დაუჭირა სამხრეთ აფრიკისა და სხვა სახელმწიფოების ძალისხმევას არუშის შეთანხმების განხორციელებისთვის და მხარი დაუჭირა ბურუნდიში დროებითი მრავალეროვნული სამხედრო ყოფნის დამყარებას.

უშიშროების საბჭომ კვლავ დაადასტურა, რომ არუშის მშვიდობისა და შერიგების შეთანხმება კვლავ წარმოადგენდა ბურუნდიში კონფლიქტის მოგვარების საფუძველს და მიესალმა ყოფილი სამხრეთ-აფრიკელი პრეზიდენტის ნელსონ მანდელასა და გაეროს მედიაციის ძალისხმევას. გამოიხატა შეშფოთება ქვეყანაში მიმდინარე ძალადობით და მისი შედეგებით ბურუნდიში არსებულ სიტუაციასა და რეგიონულ არასტაბილურობაზე.

რეზოლუცია, რომელიც იამაიკისა და მავრიკის ინიციატივით იქნა წამოყენებული, მხარს უჭერდა 2001 წლის 1 ნოემბერს გარდამავალი მთავრობის მომავალ ინსტალაციას. შეიარაღებულ ჯგუფებს, მათ შორის დემოკრატიის დაცვის ძალებს და განთავისუფლების ეროვნულ ძალებს , მოუწოდეს შეეწყვიტათ საომარი მოქმედებები და თავდასხმები სამოქალაქო მოსახლეობაზე და შესულიყვნენ მოლაპარაკებებში სამშვიდობო პროცესის ფარგლებში.

საბჭომ მხარი დაუჭირა ქვეყანაში დროებითი მრავალეროვნული სამხედრო ყოფნის დამყარებას დაბრუნებული პოლიტიკური ლიდერების დასაცავად და ბურუნდიული დამცველი ძალების გასაწვრთნელად, და სთხოვა ბურუნდიის მთავრობას ამ მიმართულებით მუდმივად ეცნობებინა საბჭოსთვის. სამშვიდობო მისია პირველი შემთხვევა იქნებოდა, როდესაც სამხრეთ აფრიკა მონაწილეობდა ასეთ ოპერაციაში. გამოიხატა მზადყოფნა განეხილა შემდგომი წვლილი სამშვიდობო პროცესში და საერთაშორისო საზოგადოება მოუწოდეს გაეწია დახმარება.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1377

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1377 მიღებულ იქნა ერთხმად საგარეო მინისტრების სამინისტრო შეხვედრაზე 2001 წლის 12 ნოემბერს, და საბჭომ მიიღო დეკლარაცია საერთაშორისო ტერორიზმის აღმოფხვრის ძალისხმევასთან დაკავშირებით.

უშიშროების საბჭომ, რომელიც შედგებოდა საგარეო მინისტრებისგან, გაიხსენა რეზოლუციები 1269 (1999), 1368 (2001) და 1373 (2001) და გამოაცხადა, რომ საერთაშორისო ტერორიზმი წარმოადგენდა სერიოზულ საფრთხეს საერთაშორისო მშვიდობისა და უსაფრთხოებისთვის საუკუნეში და გამოწვევას ყველა სახელმწიფოსა და მთელი კაცობრიობისთვის. გმობდა ყველა ტერორისტულ აქტს, როგორც სისხლისსამართლებრივ და გაუმართლებელ ქმედებას.

დეკლარაციამ ხაზი გაუსვა, რომ ტერორიზმი ეწინააღმდეგებოდა გაეროს წესდებაში განმტკიცებულ პრინციპებს, საფრთხეს უქმნიდა ადამიანთა სიცოცხლეს და ემუქრებოდა ყველა ქვეყნის სოციალურ-ეკონომიკურ განვითარებასა და გლობალურ სტაბილურობას მთლიანობაში. გარდა ამისა, განაცხადა, რომ ტერორიზმთან საბრძოლველად აუცილებელი იყო მდგრადი და ყოვლისმომცველი მიდგომა. ამ მიზნით, საჭირო იყო ძალისხმევა ცივილიზაციებს შორის ურთიერთგაგების გასაფართოებლად და კონფლიქტებისა და გლობალური პრობლემების მოსაგვარებლად.

საერთაშორისო ტერორიზმთან ბრძოლის მიმართ წევრი სახელმწიფოების ვალდებულების მიმართ კმაყოფილების გამოხატვასთან ერთად, საბჭომ მოუწოდა ყველა ქვეყანას განეხორციელებინა რეზოლუცია 1373 და დახმარება გაეწია სხვებს ამაში. უშიშროების საბჭომ ასევე აღიარა კონტრტერორიზმის კომიტეტის მიერ მიღწეული პროგრესი და აღნიშნა, რომ ზოგიერთ ქვეყანას სჭირდებოდა დახმარება რეზოლუცია 1373-ის ყველა დებულების განხორციელებაში. მოიწვია კონტრტერორიზმის კომიტეტი გამოეკვლია გზები სახელმწიფოებისთვის დახმარების გაწევის, საუკეთესო პრაქტიკის პოპულარიზაციის, ტექნიკური, ფინანსური, მარეგულირებელი, საკანონმდებლო ან სხვა სახის დახმარების პროგრამების განსაზღვრისა და პროგრამებს შორის კავშირების შესამოწმებლად.

დასასრულს, დეკლარაციამ მოუწოდა ყველა სახელმწიფოს გაეძლიერებინა ძალისხმევა საერთაშორისო ტერორიზმის აღმოფხვრის მიმართულებით.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1378

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1378 მიღებულ იქნა ერთხმად 2001 წლის 14 ნოემბერს. რეზოლუციამ დაადასტურა ავღანეთის სიტუაციასთან დაკავშირებული ყველა რეზოლუცია, მათ შორის რეზოლუციები 1267 (1999), 1333 (2000) და 1363 (2001), და საბჭომ დაადასტურა, რომ გაერო მნიშვნელოვან როლს შეასრულებდა ქვეყანაში და მოუწოდა გარდამავალი ადმინისტრაციის ჩამოყალიბებას, რაც გამოიწვევდა ახალი მთავრობის შექმნას.

უშიშროების საბჭომ აღიარა ავღანეთში, განსაკუთრებით ქაბულში, სიტუაციის სისწრაფე და მხარი დაუჭირა ტერორიზმთან ბრძოლის ძალისხმევას რეზოლუციების 1368 (2001) და 1373 (2001) შესაბამისად. გააკრიტიკა თალიბანი ავღანეთის გამოყენების დაშვებისთვის, როგორც ბაზისა და თავშესაფრისა ალ-ქაიდასთვის, სხვა ჯგუფებისა და ოსამა ბინ ლადენისთვის, და საერთაშორისო სამართლის დარღვევებისთვის. რეზოლუციის პრეამბულამ მიესალმა "ექვსი პლუს ორი" ჯგუფის დეკლარაციას და ყველა ავღანური პროცესის მონაწილეობით შეხვედრის მოწვევის განზრახვას.

რეზოლუციამ მხარი დაუჭირა ავღანელი ხალხის ძალისხმევას ახალი გარდამავალი ადმინისტრაციის ჩამოყალიბებისთვის, რაც გამოიწვევდა სრულად წარმომადგენლობითი მთავრობის შექმნას, რომელიც პატივს სცემდა ადამიანის უფლებებსა და საერთაშორისო ვალდებულებებს და ხელს შეუწყობდა ჰუმანიტარული დახმარების მიწოდებას. მოუწოდა ავღანურ ძალებს თავი შეეკავებინათ სასჯელისმგვდელი ღონისძიებებისგან და პატივი სცეს ადამიანის უფლებებსა და საერთაშორისო ჰუმანიტარულ სამართალს.

საბჭომ დაადასტურა გაეროს ცენტრალური როლი ავღანეთში გარდამავალი ადმინისტრაციის ჩამოყალიბებისთვის. მოუწოდა წევრ სახელმწიფოებს გაეწიათ მხარდაჭერა გარდამავალი ადმინისტრაციისა და მთავრობის ჩამოყალიბებისთვის, ჰუმანიტარული დახმარებისთვის და გრძელვადიანი დახმარებისთვის სოციალურ-ეკონომიკური რეკონსტრუქციისა და ქვეყნის რეაბილიტაციის მიმართულებით.

დასასრულს, წევრ სახელმწიფოებს მოუწოდეს უზრუნველეყოთ ავღანეთის იმ ტერიტორიების უსაფრთხოება, რომლებიც აღარ იმყოფებოდა თალიბანის კონტროლქვეშ, განსაკუთრებით ქაბული, და დაეცვათ სამოქალაქო მოსახლეობა, გარდამავალი ხელისუფლება და ყველა საერთაშორისო პერსონალი.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1380

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1380 მიღებულ იქნა ერთხმად 2001 წლის 27 ნოემბერს. რეზოლუციამ დაადასტურა დასავლეთ საჰარასთან დაკავშირებული ყველა წინა რეზოლუცია, მათ შორის რეზოლუცია 1359 (2001), და საბჭომ გააგრძელა დასავლეთ საჰარაში გაეროს რეფერენდუმის მისიის მანდატი 2002 წლის 28 თებერვლამდე.

-ს მანდატი გაგრძელდა იმისთვის, რომ დამატებითი დრო მიეცათ ჯეიმს ბეიკერს მაროკოსა და პოლისარიოს ფრონტთან საკითხის მოგვარებასთან დაკავშირებული კონსულტაციებისთვის. გენერალური მდივანი კოფი ანანი მოთხოვნილ იქნა 2002 წლის 15 იანვრამდე ეცნობებინა საბჭოსთვის მნიშვნელოვანი განვითარებების შესახებ და 2002 წლის 18 თებერვლამდე წარედგინა სიტუაციის შეფასება.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1381

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1381 მიღებულ იქნა ერთხმად 2001 წლის 27 ნოემბერს. რეზოლუციამ განიხილა გენერალური მდივანი კოფი ანანის მოხსენება გაეროს განცალკევების დამკვირვებელი ძალების შესახებ და საბჭომ გააგრძელა მისი მანდატი დამატებით ექვსი თვით, 2002 წლის 31 მაისამდე.

რეზოლუცია მოუწოდებდა დაინტერესებულ მხარეებს დაუყოვნებლივ განეხორციელებინათ რეზოლუცია 338 (1973) და მოითხოვა, რომ გენერალურმა მდივანმა ამ პერიოდის ბოლოს წარადგინოს მოხსენება სიტუაციის შესახებ.

გენერალური მდივნის მოხსენებაში, რომელიც -ზე წინა რეზოლუციის შესაბამისად იქნა მომზადებული, ნათქვამი იყო, რომ ისრაელსა და სირიას შორის სიტუაცია მშვიდი დარჩა სერიოზული ინციდენტების გარეშე, თუმცა მთლიანად ახლო აღმოსავლეთში სიტუაცია კვლავ საშიში რჩებოდა მანამ, სანამ მოგვარება ვერ მოხდებოდა. მოხსენებაში აღინიშნა, რომ ორივე მხარე თანამშრომლობდა -თან, თუმცა კვლავ რჩებოდა შეზღუდვები მისი გადაადგილების თავისუფლებაზე, და ასევე ხაზი გაესვა მინების საფრთხეს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1382

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1382 მიღებულ იქნა ერთხმად 2001 წლის 29 ნოემბერს. რეზოლუციამ გაიხსენა ერაყთან დაკავშირებული ყველა წინა რეზოლუცია, მათ შორის რეზოლუციები 986 (1995), 1284 (1999), 1352 (2001) და 1360 (2001) ნავთობ სურსათის სანაცვლოდ პროგრამასთან დაკავშირებით, და საბჭომ გააგრძელა ერაყის ნავთობისა და ნავთობპროდუქტების ექსპორტთან დაკავშირებული დებულებები ჰუმანიტარული დახმარების სანაცვლოდ დამატებით 180 დღით.

უშიშროების საბჭო დარწმუნებული იყო ერაყის ხალხისთვის ჰუმანიტარული დახმარების გაწევის დროებითი ღონისძიების აუცილებლობაში მანამ, სანამ ერაყის მთავრობა შეასრულებდა რეზოლუცია 687-ის (1991) დებულებებს და ქვეყნის მასშტაბით თანაბრად გაანაწილებდა დახმარებას.

გაეროს წესდების მეშვიდე თავის შესაბამისად მოქმედებდა, საბჭომ გააგრძელა ნავთობი სურსათის სანაცვლოდ პროგრამა 180 დღით, 2001 წლის 1 დეკემბერს 00:01 -დან დაწყებული. დაადასტურა ყველა ქვეყნის ვალდებულება ერაყზე იარაღის ემბარგოსა და საბჭოს მიერ არასანქცირებული სხვა რესურსების მიმართ. ასევე ხაზი გაუსვა ერაყის მიერ უშიშროების საბჭოს წინა რეზოლუციებთან თანამშრომლობის აუცილებლობას და რეზოლუციებზე დაყრდნობით ყოვლისმომცველი მოგვარების საჭიროებას. რეზოლუციამ ასევე მოუწოდა ყველა ქვეყანას ითანამშრომლოს განაცხადების წარდგენასა და საექსპორტო ლიცენზიების გაცემაში, რათა ჰუმანიტარული დახმარება რაც შეიძლება მალე მიაღწიოს ერაყის მოსახლეობამდე.

გარდა ამისა, რეზოლუცია 1382-ის ფარგლებში, საბჭომ მიიღო შემოთავაზებული საქონლის განხილვის სია (რეზოლუციის პირველი დანართი) 2002 წლის 30 მაისიდან განსახორციელებლად. სიაში შეტანილი ნივთები დაექვემდებარებოდა რეზოლუციის მეორე დანართში მოცემულ პროცედურებს და სანქციების კომიტეტისა და გაეროს მონიტორინგის, გადამოწმებისა და ინსპექციის კომისიის თანხმობას, მას შემდეგ რაც შეფასება გაკეთდებოდა, რომ ასეთი საქონელი არ გამოყენებულიყო სამხედრო მიზნებისთვის.

რეზოლუციის მიღება წარმოადგენდა რუსეთის პოლიტიკის შეერთებულ შტატებთან უფრო მჭიდრო დაახლოებას, მას შემდეგ რაც ამერიკა დაჰპირდა ერაყის წინააღმდეგ სანქციების გადახედვას.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1991

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1991 — ერთხმად მიღებული 2011 წლის 28 ივნისს. კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ვითარებასთან დაკავშირებულ წინა რეზოლუციებზე დაყრდნობით, საბჭომ გაეროს ორგანიზაციის სტაბილიზაციის მისიის კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში მანდატი 2012 წლის 30 ივნისამდე გაახანგრძლივა.

რეზოლუციის პროექტი საფრანგეთმა მოამზადა.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
რეზოლუციის პრეამბულაში საბჭომ აღნიშნა, რომ კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ზოგადი უსაფრთხოების მდგომარეობა ბოლო წლებში გაუმჯობესდა, თუმცა ქვეყნის აღმოსავლეთ ნაწილში კვლავ სერიოზული პრობლემები რჩებოდა შეიარაღებული ჯგუფებისა და ადამიანის უფლებათა დარღვევების კუთხით. მიესალმა და წაახალისა აფრიკის დიდი ტბების რეგიონში ეკონომიკური სტაბილურობის სფეროში გაუმჯობესებული რეგიონული თანამშრომლობა.

გარდა ამისა, მნიშვნელოვნად მიჩნეულ იქნა 2011 წლის ნოემბრისთვის დაგეგმილი საყოველთაო არჩევნების თავისუფალი, სამართლიანი და სანდო გზით ჩატარება. -ს კონფიგურაცია დამოკიდებული იქნებოდა ადგილობრივ მდგომარეობაზე: ჩრდილო-აღმოსავლეთში სამხედრო ოპერაციებზე, მთავრობის გაძლიერებულ შესაძლებლობებსა და სახელმწიფო ხელისუფლების მთელ ქვეყანაში გაფართოებაზე.

ამასთანავე, საბჭოს წევრებმა მოსთხოვეს სამეამბოხო ჯგუფებს, მათ შორის რუანდის განთავისუფლების დემოკრატიულ ძალებს და უფლის წინააღმდეგობის არმიას, დაუყოვნებლივ შეეწყვიტათ ყველა სახის ძალადობა და ადამიანის უფლებათა დარღვევა. გამოიხატა ასევე შეშფოთება ქვეყნის უსაფრთხოების ძალებში დარღვევებში საეჭვო პირთა დაწინაურების გამო.

რეზოლუციამ ასევე გადაწყვიტა, რომ -ს შეეძლო მხარდაჭერა გაეწია ადგილობრივ, პროვინციულ და ეროვნულ არჩევნებს კონგოლეზური ხელისუფლების მოთხოვნის შემთხვევაში. მიესალმა ბერნარ მუნიაგიშარის რუანდის საერთაშორისო სისხლის სამართლის ტრიბუნალში პატიმრობაში გადაცემას.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1313

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1313 — უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია სიერა-ლეონეში გაეროს მისია სიერა-ლეონეში მანდატის გაგრძელების შესახებ, ერთხმად მიღებული 2000 წლის 4 აგვისტოს. სიერა-ლეონის ვითარებასთან დაკავშირებული ყველა წინა რეზოლუციის გახსენებით, უშიშროების საბჭომ -ის მანდატი 2000 წლის 8 სექტემბრამდე გაახანგრძლივა და გამოხატა განზრახვა, განეხილა მისიის მანდატი რეკომენდაციების საფუძველზე.

რეზოლუცია იწყებოდა -ის პერსონალის წინააღმდეგ განხორციელებული თავდასხმებისა და პერსონალის დაკავების მკაცრი გაკრიტიკებით, და მადლობა გადაუხადა -ის ძალების მეთაურს რევოლუციური გაერთიანებული ფრონტის და სხვა შეიარაღებული ელემენტების მუდმივი საფრთხის წინააღმდეგ გადადგმული გადამწყვეტი ნაბიჯებისთვის. -ის მიერ ლომეს სამშვიდობო შეთანხმების დარღვევები გახდა -ის მანდატის გაძლიერების საფუძველი — ოპერაციის უსაფრთხოების გარანტირებამდე და ხელსაყრელი გარემოს შექმნამდე. დასავლეთ აფრიკის სახელმწიფოთა ეკონომიკური საზოგადოების , სიერა-ლეონის მთავრობის და ჯარების მიმწოდებელი ქვეყნების პოზიციების გათვალისწინებით, -ის მანდატს, 1270 (1999) და 1289 (1999) რეზოლუციების საფუძველზე, შემდეგი ამოცანები დაეკისრა:

(ა) ლუნგისა და ფრიტაუნის და მათკენ მიმავალი მთავარი გზების უსაფრთხოების უზრუნველყოფა;
(ბ) -ის მხრიდან საფრთხეებზე რეაგირება;
(გ) სტრატეგიულ პუნქტებსა და მოსახლეობის ძირითად კონცენტრაციის ადგილებში განლაგება;
(დ) სტრატეგიულ საკომუნიკაციო ხაზებზე, მათ შორის დედაქალაქ ფრიტაუნისკენ მიმავალ მთავარ გზებზე, პატრულირება;
(ე) სამშვიდობო პროცესის ხელშეწყობა, რათა განახლდეს დემილიტარიზაციის, დემობილიზაციისა და რეინტეგრაციის პროგრამები.

-ის სამხედრო კომპონენტი გაძლიერდებოდა ჯარების როტაციისა და გაუმჯობესებული საბრძოლო და ლოგისტიკური აღჭურვილობით გამაგრებული ძალების რეზერვის მეშვეობით. საბჭომ აღიარა, რომ -ის შეტევამ -ის წინააღმდეგ გამოავლინა მისიის სუსტი მხარეები და მოითხოვა მისიის მუშაობის გაუმჯობესებისა და შესაძლებლობების გაძლიერების რეკომენდაციების განხორციელება. მისიის მიზნების მიღწევა დამოკიდებული იქნებოდა გაუმჯობესებულ ქვედანაყოფებზე, სათანადო რესურსებსა და მანდატის განსახორციელებლად ნებაყოფლობით ვალდებულებებზე.

ბოლოს, გენერალურ მდივანს კოფი ანანს დაევალა, რაც შეიძლება მალე წარედგინა მოხსენება საბჭოსთვის -ის რეორგანიზაციისა და გაძლიერების შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 2120

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 2120 — ერთხმად მიღებული 2013 წლის 10 ოქტომბერს.

რეზოლუციაში უშიშროების საბჭომ კვლავ დაადასტურა ავღანეთთან, შეიარაღებულ კონფლიქტში სამოქალაქო მოსახლეობის დაცვასთან, ქალებთან, მშვიდობასა და უსაფრთხოებასთან, ასევე ბავშვებთან და შეიარაღებულ კონფლიქტთან დაკავშირებული წინა რეზოლუციები, ასევე ტერორიზმის აღმოფხვრის საერთაშორისო ძალისხმევის მხარდაჭერა. რეზოლუციის სარეზოლუციო ნაწილით გაგრძელდა საერთაშორისო უსაფრთხოების ხელშეწყობის ძალების მანდატი ქვეყნის სტაბილიზაციისთვის რეზოლუცია 1386-ის საფუძველზე, 2014 წლის 31 დეკემბრამდე. საბჭომ ასევე მიესალმა ავღანეთის მთავრობასა და -ის წევრ ქვეყნებს შორის 2014 წლის ბოლომდე ეროვნული უსაფრთხოების სრული პასუხისმგებლობის ავღანურ მთავრობაზე გადაცემის შესახებ გაფორმებულ შეთანხმებას და განაცხადა, რომ საბჭო საკითხს აქტიურად გააგრძელებდა.

რეზოლუციის შესაბამისად, -ის მისია 2014 წლის დეკემბერში დასრულდა. -ს 2015 წლის იანვარში ოპერაცია — -ს მეთაურობით მიმდინარე არასაბრძოლო მისია — შეცვლა.

დაკავშირებული რეზოლუციები
რეზოლუციამ გაიხსენა და კვლავ დაადასტურა ავღანეთთან, თალიბანის წინააღმდეგ და მშვიდობის მხარდასაჭერად მიღებული წინა რეზოლუციები: 1265, 1267, 1325, 1373, 1386, 1510, 1612, 1674, 1738, 1820, 1822, 1894, 1882, 1888, 1889, 1904, 1960, 1988, 1989, 1998, 2011, 2041, 2068, 2069, 2082, 2083, 2096 და 2160.

შემდგომში ეს რეზოლუცია მოხსენიებულია გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 2145-ში.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1787

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1787 — ერთხმად მიღებული 2007 წლის 10 დეკემბერს.

რეზოლუცია
უშიშროების საბჭომ გადაწყვიტა გაეგრძელებინა ტერორიზმის წინააღმდეგ ბრძოლის კომიტეტის აღმასრულებელი დირექტორატის საწყისი პერიოდი 2008 წლის 31 მარტამდე.

რეზოლუცია 1787 (2007)-ის ერთხმად მიღებისას საბჭომ -ის აღმასრულებელ დირექტორს მოსთხოვა, 60 დღის ვადაში წარედგინა ორგანიზაციული გეგმის ცვლილებების რეკომენდაციები, რომლებიც შესაბამისად მიაჩნდა, და 2008 წლის 31 მარტამდე განხილვისა და დამტკიცებისთვის წარედგინა ტერორიზმის წინააღმდეგ ბრძოლის კომიტეტისთვის.

 შეიქმნა რეზოლუცია 1535 (2004)-ის საფუძველზე, როგორც სპეციალური პოლიტიკური მისია საბჭოს პლენარული სხდომის პოლიტიკური ხელმძღვანელობის ქვეშ.

კენჭისყრის შემდეგ კატარის წარმომადგენელმა განაცხადა, რომ დელეგაცია რეზოლუციის მომხრედ გამოვიდა, თუმცა ზოგიერთი დაკვირვება ტექსტში ასახული არ იყო. საბჭო ტერორიზმთან ბრძოლას ახორციელებდა ამ ცნების მკაფიო განმარტების გარეშე და ამ მოვლენის ძირეული მიზეზები გადაუჭრელი რჩებოდა. კატარმა მოითხოვა მოვლენის მკაფიო განმარტებისა და მისი ძირეული მიზეზების გამოვლენა.

კატარის წარმომადგენელმა ასევე მიუთითა კოორდინაციის ნაკლებობაზე და აღნიშნა, რომ სამდივნოში დაახლოებით 24 ორგანო ტერორიზმის საკითხებს განიხილავდა. წევრი სახელმწიფოების მიერ რეზოლუციის განხორციელების შეფასებაში სიზუსტე არ იყო საკმარისი, ხოლო სამხრეთის ქვეყნებში ვიზიტების რაოდენობა ჩრდილოეთის ქვეყნებთან შედარებით არათანაბარი იყო. გარდა ამისა, კომიტეტსა და დირექტორატს ტერორიზმისკენ წაქეზებასა და რელიგიური თუ კულტურული სიმბოლოების დამახინჯების აკრძალვაზე ორიენტირებული რეზოლუცია 1624 (2005)-ის განსახორციელებლად საკმარისი ნაბიჯები არ გადაუდგამთ.

პანამის წარმომადგენელმა განაცხადა, რომ დღეს მიღებული გადაწყვეტილება გამართლებული იყო ახალი დირექტორის — მაიკ სმიტის — ბოლოდროინდელი დანიშვნის გათვალისწინებით.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1203

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1203 მიღებულია 1998 წლის 24 ოქტომბერს, მას შემდეგ რაც გაიხსენა]ეს კოსოვოს შესახებ რეზოლუციები 1160 (1998) და 1199 (1998), მოითხოვეს, რომ იუგოსლავიის ფედერაციულ რესპუბლიკას (სერბეთი და მონტენეგრო) შეესრულებინა უშიშროების საბჭოს წინა რეზოლუციები და ეთანამშრომლა ნატოსა და ევროპის უსაფრთხოებისა და თანამშრომლობის ორგანიზაციის ვერიფიკაციის მისიებთან კოსოვოში.

რეზოლუციის მიღება გამოიწვია გორნიე ობრინეს გენოციდმა. 1998 წლის 16 ოქტომბერს ბელგრადში ხელი მოეწერა შეთანხმებას იუგოსლავიის ფედერაციულ რესპუბლიკასა და -ს შორის, რომელიც ითვალისწინებდა კოსოვოში ვერიფიკაციის მისიის შექმნას, ხოლო წინა დღეს შეთანხმებული იყო კოსოვოს თავზე საჰაერო მონიტორინგის განხორციელება. გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს, უნდა გაეგზავნა მისია იუგოსლავიის ფედერაციულ რესპუბლიკაში, რათა ადგილზე შეეფასებინა კოსოვოში არსებული მდგომარეობა.

უშიშროების საბჭომ განაცხადა, რომ კოსოვოში კონფლიქტი მშვიდობიანად უნდა მოგვარებულიყო და ტერიტორიას მინიჭებოდა უფრო ფართო ავტონომია და რეალური თვითმმართველობა. ამავე დროს, დაგმობილი იქნა ძალადობა, ტერორი და ტერორისტებისთვის იარაღისა და წვრთნის მიწოდება კოსოვოში პოლიტიკური მიზნების მისაღწევად. გამოხატული იყო შეშფოთება იმასთან დაკავშირებითაც, რომ იუგოსლავიის ფედერაციულ რესპუბლიკაში დახურული იყო დამოუკიდებელი მედია საშუალებები, ხოლო კოსოვოში მოსალოდნელი იყო ჰუმანიტარული კატასტროფა.

კონფლიქტის საერთაშორისო მშვიდობისა და უსაფრთხოებისათვის საფრთხედ მიჩნევით და გაეროს ქარტიის თავის საფუძველზე მოქმედებით, რეზოლუცია მოითხოვდა, რომ იუგოსლავიის ფედერაციულ რესპუბლიკას დაუყოვნებლივ და სრულად შეესრულებინა ნატოსა და -სთან მიღწეული შეთანხმებები. კოსოვოელი ალბანელების ხელმძღვანელობასაც უნდა შეესრულებინა ეს შეთანხმებები და უშიშროების საბჭოს წინა რეზოლუციები. ორივე მხარეს მოუწოდეს დიალოგში ჩართვისკენ კრიზისის მოსაგვარებლად და საერთაშორისო ძალისხმევასთან თანამშრომლობისკენ ჰუმანიტარული მდგომარეობის გასაუმჯობესებლად. კოსოვოელ ალბანელებს უნდა უარეყოთ ტერორი და მშვიდობიანი გზით ეცადათ თავიანთი მიზნების მიღწევა, ხოლო კიდევ ერთხელ დადასტურდა, რომ ყველა ლტოლვილს ჰქონდა სახლში დაბრუნების უფლება.

საბოლოოდ, აღინიშნა, რომ მოსახლეობის წინააღმდეგ ჩადენილი ნებისმიერი დანაშაული უნდა გამოძიებულიყო ყოფილი იუგოსლავიის საერთაშორისო სისხლის სამართლის ტრიბუნალის მიერ და ამ მიზნით მოითხოვეს საერთაშორისო დახმარება.

რეზოლუცია 1203 მიღებულ იქნა 13 ხმით „მომხრე“, წინააღმდეგობის გარეშე, ხოლო ორი ქვეყანა — ჩინეთი და რუსეთი — თავს იკავებდნენ, რადგან ისინი ძალის გამოყენებას ეწინააღმდეგებოდნენ. ჩინეთი ასევე წინააღმდეგი იყო რეზოლუციის, რომელიც ზეწოლას მოახდენდა იუგოსლავიის ფედერაციული რესპუბლიკის შიდა საქმეებზე, ხოლო რუსეთმა განაცხადა, რომ რეზოლუცია არ ითვალისწინებდა ბელგრადში არსებულ პოზიტიურ განვითარებებს.