iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
დომნინა სირიელი

ღირსი დომნინა სირიელი — მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 1 მარტი, ახალი სტილით - 14 მარტი. წმინდა მირონის (ხს. 27 თებერვალს) მოწაფე იყო. მან მშობლების ბაღში ისლით დახურული ქოხი ააშენა და იქ დასახლდა. საზრდელად მხოლოდ წყალში დამბალ ოსპს იღებდა. ღირსი დედა ყოველ განთიადს და მწუხრს ტაძარში დადიოდა ისე თავდაბურული, რომ ვერავინ ცნობდა. მისი ცხოვრების აღმწერლის, ღირსი თეოდორიტეს სიტყვებით, „ღირს დომნინას ძალიან გულში ჩამწვდომი ხმა ჰქონდა და მის სიტყვებს ყოველთვის სინანულის ცრემლები ახლდა”.

წმიდა დომნინა მშვიდობით მიიცვალა დაახლოებით 450-460 წლებში.
პიამა ქალწული

ღირსი პიამა ქალწული - მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 3 მარტი, ახალი სტილით - 16 მარტი. ქალაქ ალექსანდრიის მახლობლად მოღვაწეობდა. იგი საკუთარ სახლში დაყუდებულივით ცხოვრობდა, არავის ნახულობდა, საზრდელს დღეგამოშვებით იღებდა და მთელ დროს ლოცვასა და შრომაში ატარებდა. უფალმა წმინდანს წინასწარხილვის ნიჭი მიმადლა. ერთხელ მეზობელი სოფლის მცხოვრებლებმა გადაწყვიტეს წმიდა პიამას სოფლელების ამოწყვეტა, რათა ნილოსის მოქცევისას მხოლოდ თავიანთი მინდვრები მოერწყათ. ეს უფლისაგან ეუწყა წმიდა ქალწულს და თავისი სოფლის უხუცესებს შეატყობინა. შეშინებული უხუცესები ფეხებში ჩაუვარდნენ წმიდანს და სთხოვეს, წასულიყო მეზობელ სოფელში და გონს მოეყვანა მისი მცხოვრებლები. ქალწულმა ამაზე უარი განაცხადა - ადამიანებთან კავშირი ხომ მას დიდი ხნის გაწყვეტილი ჰქონდა. ღვთისა და მოყვასის სიყვარულით აღსავსემ მთელი ღამე ლოცვაში გაატარა. დილით, როდესაც ბოროტისაგან გონდაბინდული, შეიარაღებული მეზობელი სოფლელები წმიდა ქალწულის სოფელს მოადგნენ, მოულოდნელად შედგნენ და ადგილიდან ფეხი ვერ მოიცვალეს. უფლის გამოცხადებით მათ შეიტყვეს, რომ ხელ-ფეხს წმიდა პიამას ლოცვა უბორკავდათ, გონს მოეგნენ და ბოროტი განზრახვა შეინანეს, შემდეგ წმიდა ქალწულის სოფელში ხალხი გაგზავნეს და შენდობა ითხოვეს.

წმიდა პიამა მშვიდობით აღესრულა 337 წელს.
ღირსი არკადი კვიპრელი

ღირსი არკადი კვიპრელი (გ. 361) — მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი. ხსენების დღე არის ძველი სტილით 6 მარტი, ახალი სტილით — 19 მარტი. მოღვაწეობდა კუნძულ კვიპროსზე იმპერატორ კონსტანტინე დიდის დროს (306-337). მან სიყრმიდანვე აირჩია ბერული ცხოვრება, ბევრი დააყენა ქრისტიანულ გზაზე და განამტკიცა რწმენაში. მისი სულიერი შვილები იყვნენ წმიდა მოწამეები: იულიან მკურნალი და ევული. თვითონ წმინდა არკადიმ, უფლის მიერ მრავალი ნიჭითა და სასწაულების ქმნით დაჯილდოვებულმა, მშვიდად შეჰვედრა სული უფალს.
წმინდა პავლე აღმსარებელი

წმინდა პავლე აღმსარებელი (გ. 850) — მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 1 მარტი, ახალი სტილით — 14 მარტი. წმიდა პავლე აღმსარებელი ( საუკუნე) პრუსაიდის (მცირე აზია) ეპარქიას მართავდა ხატმებრძოლობის პერიოდში. წმიდა პავლე წმიდა თეოფილაქტესთან (ხს. 21 მარტს) ერთად მხნედ დადგა სიწმიდეთა დასაცავად, დაითმინა მრავალი ტანჯვა და დევნა; გარდაიცვალა დაახლოებით 850 წელს.
ღირსი თეოფილაქტე

ღირსი თეოფილაქტე ნოკომიდიელი (გ. 842-845 შორის) — მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 8 მარტი, ახალი სტილით — 21 მარტი. ხატმებრძოლთა ერესის ბატონობის დროს ცხოვრობდა კონსტანტინეპოლში. იმპერატორ ლეონ ხაზარის (775-780) სიკვდილის შემდეგ ტახტზე კონსტანტინე (780-797) ავიდა, შეიცვალა პატრიარქიც: წმინდა პავლემ (ხს. 12 სექტემბერს) უარი განაცხადა მღვდელმთავრის კათედრაზე (784 წ.). ახალ პატრიარქად აირჩიეს წმ. ტარასი (ხს. 9 მარტს), რომელიც იმ დროს მეფის პირველი მრჩეველი იყო. წმ. ტარასის მოთხოვნით მოიწვიეს მსოფლიო კრება (787 წ.), რომელმაც დაგმო ხატმებრძოლეობის ერესი. მართლმადიდებლობას შედარებით მშვიდი ხანა დაუდგა. ისევ აივსო მონასტრები, აღსდგა სულიერი ცხოვრება.

წმიდა ტარასის ერთგული მოწაფე წმიდა თეოფილაქტე წმინდა მიხეილთან (ხს. 5 ივნისს) ერთად, პატრიარქის კურთხევით, შავი ზღვისპირა მონასტერში განმარტოვდა. ქრისტეს თავდადებულმა მსახურებმა ღვთივსათნო საქმეებისა და დაუცხრომელი ლოცვისათვის უფლისაგან სასწაულთქმედების ნიჭი მიიღეს: მათი ლოცვით ზაფხულის პაპანაქებასა და გვალვაში ყანაში მომუშავეებს სასმელი წყალი არ მოჰკლებიათ.

მონასტერში რამდენიმე წლის ცხოვრების შემდეგ პატრიარქმა წმიდა მიხეილი — სინადის ეპისკოპოსად, წმ. თეოფილაქტე კი — ნიკომიდიის ეპისკოპოსად აკურთხა.

ეპისკოპოსის ხარისხში მყოფი თეოფილაქტე დაუცხრომლად იღვწოდა თავისი სამწყსოსათვის. აშენებდა ტაძრებს, საავადმყოფოებს, გლახაკთა თავშესაფრებს, უხვად გასცემდა მოწყალებას, მფარველობდა ობლებს, ქვრივებს, უძლურებს, უვლიდა კეთროვნებს.

როცა იმპერატორის ტახტზე ავიდა ხატმებრძოლი ლეონ სომეხი (813-820), საშინელმა ერესმა ახალი ძალით იფეთქა. იმპერატორზე გავლენა ვერ მოახდინა წმ. ტარასის შემცვლელმა წმინდა ნიკიფორემ (ხს. 15 ივნისს), რომელიც ეპისკოპოსებთან ერთად არწმუნებდა იმპერატორს, არ დაერღვია ეკლესიის სიმშვიდე. მოლაპარაკებაზე მყოფმა თეოფილაქტე ნიკომიდიელმა უშიშრად ამხილა ერეტიკოსები და ლეონ სომეხს მალე გარდაიცვალება უწინასწარმეტყველა. ამისთვის ის ტროვილის ციხესიმაგრეში (მცირე აზია) გადაასახლეს. აქ იტანჯებოდა წმიდა მღვდელმთავარი სიკვდილამდე, 30 წლის განმავლობაში; აღესრულა დაახლოებით 845 წელს.

ხატთაყვანისცემის აღდგენის შემდეგ (847 წ.), წმინდა თეოდორასა (ხს. 24 თებერვალს) და მისი შვილის, მიხეილის დროს, წმიდა ეპისკოპოსის თეოფილაქტეს ნაწილები პატივით გადაასვენეს ნიკომიდიაში.
ნიკიფორე (კონსტანტინოპოლის პატრიარქი)

წმინდა ნიკიფორე აღმსარებელი (დ. 758 — გ. 5 აპრილი, 828) — კონსტანტინეპოლელი პატრიარქი, მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 2 ივნისი, ახალი სტილით - 15 ივნისი. დაიბადა საუკუნის მეორე ნახევარში. ქრისტეს აღსარებისათვის მისმა მშობლებმა მრავალი დევნა და შევიწროება დაითმინეს ხატმბრძოლი იმპერატორის კონსტანტინე კოპრონიმისაგან (740-775). წმიდა ნიკიფორემ კარგი საერო განათლება მიიღო, მაგრამ ყველაზე ღრმად საღვთო წერილი შეისწავლა. მას ძლიერ უყვარდა სასულიერო წიგნების კითხვა.

ლეონ -ის (775-780) დროს ნიკიფორე მეფის მრჩეველი გახდა. სამეფო კარზე მოღვაწეობისას იგი განაგრძობდა თავშეკავებულ, კეთილმსახურ ცხოვრებას, შეურყვნელად ინარჩუნებდა მართლმადიდებლურ სარწმუნოებას და მხურვალედ იცავდა ხატთაყვანისცემის წესს. 787 წელს, ლეონ -ის სიკვდილის შემდეგ, კონსტანტინე -ისა (780-797) და მისი დედის, წმნიდა ირინეს ზეობისას ნიკეაში ჩატარდა მსოფლიო საეკლესიო კრება, რომელმაც დაგმო ხატმბრძოლობის ერესი. ღრმად განსწავლული ნიკიფორე კრებაზე იმპერატორის სახელით გამოვიდა და მართლმადიდებლობა დაიცვა.

ამის შემდგომ ნიკიფორე კიდევ რამდენიმე წელი დარჩა სამეფო კარზე, მაგრამ ამაოებით სავსე ცხოვრება სულ უფრო და უფრო აუტანელი ხდებოდა მისთვის. ბოლოს, ღვთის სიყვარულით აღსავსემ ხელი აიღო ამა სოფლის ძლიერთა მსახურებაზე და განმარტოვდა ბოსფორის სანაპიროზე, სადაც მდუმარებაში, მარხვასა და ლოცვაში ატარებდა დროს. მისი ღვაწლით აიგო რამდენიმე ტაძარი და დაარსდა მონასტერი.

იმპერატორ ნიკიფორე (802-811) მეფობის დროს, წმიდა პატრიარქის (784-806) მიცვალების შემდეგ ეკლესიის საჭეთმპყრობლად წმიდა ნიკიფორე აირჩიეს. იგი ჯერ ბერად აღიკვეცა, შემდეგ მღვდლად ეკურთხა, ბოლოს კი, 806 წლის 12 აპრილს, აღდგომის ბრწყინვალე დღესასწაულზე, საპატრიარქო ტახტზე აღსაყდრდა.

ხატთაყვანისმცემელი იმპერატორის ლეონ სომეხის (813-820) ზეობისას კვლავ დაიწყო ქრისტიანთა დევნა. იმპერატორმა გადასახლებიდან გამოიწვია მსოფლიო საეკლესიო კრების მიერ განკვეთილი ეპისკოპოსები და მღვდელმსახურები, მათი შემადგენლობით მოიწვია ერეტიკული კრება და რწმენის საკითხებზე საპაექროდ პატრიარქს უხმო. წმიდა ნიკიფორემ მწვალებლებთან ბჭობაზე უარი განაცხადა, რადგან ხატმბრძოლთა ერესი უკვე ანათემას იყო გადაცემული. ნიკიფორე ჯერ ქრისოპოლის მონასტერში გაგზავნეს, შემდეგ კი კუნძულ პროკონისზე გადაასახლეს, მარმარილოს ზღვაში, სადაც 13 წლის შემდეგ აღესრულა ნატანჯი და შევიწროებული.

847 წლის 13 მარტს წმიდა პატრიარქის უხრწნელი ნაწილები პატივით გადაასვენეს კონსტანტინეპოლში, წმიდა სოფიის ტაძარში.
ქრისტეფორე რომაელი

ღირსი ქრისტეფორე რომაელი — მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე (ფანტინე საკვირველთმოქმედთან ერთად) არის ძველი სტილით 30 აგვისტო, ახალი სტილით — 12 სექტემბერი. წმინდანი საუკუნეში ცხოვრობდა. იგი პალესტინაში, ღირსი თეოდოსი დიდის (ხს. 24 იანვარს) მონასტერში შედგა ბერად. ამბა თეოდულეს მონათხრობები ღირსი ქრისტეფორეს შესახებ ჩართულია კრებულში „ლიმონარი“.

ერთხელ ღირსი ქრისტეფორე იერუსალიმში ჩავიდა უფლის წმიდა საფლავისა და ცხოველმყოფელი ჯვრის თაყვანსაცემად. მისი ყურადღება მიიპყრო ტაძრის ბჭეებთან გაჩერებულმა ბერმა, რომლის პირისახის წინაც ორი ყვავი დაფრინავდა. ქრისტეფორემ გულისხმაყო, რომ ესენი იყვნენ ეშმაკები, რომლებიც ძმას საყდარში არ უშვებდნენ და მას ჰკითხა: „ბჭეებში რად დგეხარ, შიგ რატომ არ შედიხარ?“ - „მომიტევე, მამაო, - უპასუხა ბერმა, - ჩემში ორი აზრი ებრძვის ერთმანეთს; ერთი მეუბნება: მოდი, თაყვანი ეცი პატიოსან ჯვარს; მეორე კი ამბობს: ნუ შეხვალ, ჯერ შენი საქმე აღასრულე, ჯვარს კი შემდეგაც შეგიძლია სცე თაყვანი“. მაშინ ქრისტეფორემ ხელი ჩასჭიდა მამას და საყდარში შეიყვანა. ყვავები იმავ წამს გაქრნენ, ბერი კი სიწმიდეებს მიემთხვია და თაყვანი სცა. ღირსი ქრისტეფორე ამას იმათ დასამოძღვრად ყვებოდა ხოლმე, ვინც არ იჩენს გულმოდგინებას ლოცვაში და ავიწყდება, რომ ჯერ სულიერი მსახურება უნდა აღასრულო, შემდეგ კი - აუცილებელი საქმეები.

დღისით ღირსი ქრისტეფორე მორჩილების საქმეებს ასრულებდა მონასტერში, საღამოს კი მიდიოდა გამოქვაბულში, სადაც ადრე ღირსი თეოდოსი და სხვა მამები ლოცულობდნენ. მღვიმისკენ მიმავალ ყოველ მეთვრამეტე საფეხურზე იგი ას მეტანიას აკეთებდა და ღამის უმეტეს ნაწილს ლოცვაში ატარებდა. ასეთ ღვაწლში გალია მან თერთმეტი წელი. ერთხელ მღვიმეში წმიდანმა უამრავი კანდელი დაინახა, რომლებსაც ორი ნათელმოსილი ჭაბუკი ანთებდა. _ „რატომ დააწყვეთ აქ კანდელები ისე, რომ შიგ სალოცავად შესვლა არ შემიძლია?“ - იკითხა ქრისტეფორემ. - „ეს იმ მამათა კანდელებია, რომლებიც ღმერთს ემსახურებიან“, - უპასუხეს ყმაწვილებმა. - „მითხარით, ჩემი კანდელი ანთია თუ არა?“ „ჩვენ დავანთებთ“, - იყო პასუხი. მაშინ ნეტარმა მამამ გაიფიქრა: „ჰოი, ქრისტეფორე, შენ კიდევ უფრო დიდი ღვაწლი უნდა იტვირთო, შენი კანდელი რომ აანთო!“ იგი სინას მთის მონასტრისკენ გაეშურა ისე, რომ თან არაფერი წაუღია და აქ ორმოცდაათი წელი დაჰყო მძიმე და დაუცხრომელ ღვაწლში. ბოლოს უფლის სათნომყოფელს ჩაესმა ხმა: „ქრისტეფორე! დაბრუნდი შენს მონასტერში, სადაც ადრე მოსაგრეობდი, რომ იქ შენს მამებთან ერთად განისვენო“.
ფანტინე საკვირველთმოქმედი

ფანტინე საკვირველთმოქმედი - მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე (‎ღირსი ქრისტეფორე რომაელთან ერთად) არის ძველი სტილით 30 აგვისტო, ახალი სტილით - 12 სექტემბერი. ღირსი ფანტინე საკვირველთმოქმედი კალაბრიაში დაიბადა. წმიდანი რვა წლის ასაკიდან მონასტერში იზრდებოდა. სიჭაბუკეში იგი უდაბნოებში მწირობდა და, სამოსის გარეშე დარჩენილი, ხშირად ოცი დღის მანძილზე საზრდელსაც არ იღებდა. ასეთ ღვაწლში გაატარა ღირსმა მამამ სამოცი წელი. სიცოცხლის მიმწუხრზე წმიდანმა თავი აარიდა სარკინოზებს და პელოპონესს მიაშურა მოწაფეებთან, ვიტალისა და ნიკიფორესთან ერთად. სახარების სწავლებით მან მოიარა კორინთო, ათონი, ლარისი და თესალონიკი, სადაც წმიდა დიდმოწამის, დიმიტრის (ხს. 8 ნოემბერს) ნაწილებს სცა თაყვანი. უფლის სათნომყოფელი მამა ღრმა მოხუცებულობაში გარდაიცვალა, ს-ის ბოლოს ან ს-ის დასაწყისში.
ღირსი ალექსანდრე სვირელი

ღირსი ალექსანდრე სვირელი (ერობაში - ამოსი; დ. 15 ივნისი, 1448, სოფელი მანდერი — გ. 30 აგვისტო, 1533) — მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე არის 30 აგვისტო, ძველი სტილით — 12 სექტემბერი.

წმინდანი 1448 წლის 15 ივნისს დაიბადა, მდინარე სვირის შენაკადის, იოატის ნაპირას მდებარე სოფელ მანდერში, წინასწარმეტყველი ამოსის ხსენების დღეს და სახელიც მის პატივსაცემად დაერქვა. მისი მომავალი შობა ნეტარის მშობლებს სასწაულებრივ აუწყა ზეციურმა ხმამ: „გიხაროდენ, კეთილნო თანამეუღლენო, თქვენგან იშვება ძე, ვის მიერაც უფალი ნუგეშინისცემას მიმადლებს თავის ეკლესიას“.

ამოსი მორჩილი და თავმდაბალი ბავშვი იყო, გაურბოდა სიცილსა და ბილწსიტყვაობას, უყვარდა ლოცვა და მკაცრად მარხულობდა. წმიდანმა იცოდა, რომ მშობლები მას დაქორწინებას უპირებდნენ, ამიტომ ცხრამეტი წლისა ფარულად წავიდა სახლიდან და ვალაამის სავანეს მიაშურა.

1474 წელს ამოსი ბერად აღიკვეცა ალექსანდრეს სახელით. რამდენიმე წლის შემდეგ მშობლებმა შეიტყვეს მათი შვილის ადგილსამყოფელი. მალე თავადაც მიჰბაძეს მას და მონასტერში დაასრულეს ამქვეყნიური ცხოვრება.

ხმა მოსაგრის ასკეტური ცხოვრების შესახებ შორს გავარდა, ამიტომ 1485 წელს მან დატოვა ვალაამი, ზეგარდმო მინიშნებით ტყეში დამკვიდრდა და შვიდი წლის განმავლობაში განმარტოებით ცხოვრობდა.

1508 წელს ღირსი მამა ცხოველმყოფელი სამების გამოცხადების ღირსი შეიქნა. ერთხელ, ღამით, როდესაც იგი უდაბნოში ლოცვად იდგა, უეცრად ძლიერი ნათელი გაბრწყინდა და წმიდანმა იხილა მისკენ მომავალი, მზეზე უბრწყინვალესი, სპეტაკი სამოსლით მოსილი სამი ჭაბუკი. სამივე მათგანს კვერთხი ეპყრა ხელთ. მოსაგრე ძრწოლამ მოიცვა, მაგრამ გონს რომ მოეგო, მიწამდე თაყვანი სცა სტუმრებს. მათ წამოაყენეს იგი და უთხრეს: „სასოებდი, ნეტარო, და ნუ გეშინინ!“ ღირს მამას ებრძანა, ტაძარი აეგო და სავანე მოეწყო ყოვლადწმიდა სამების სახელზე.

იმავე წელს აშენდა ხის ეკლესია ცხოველმყოფელი სამების სახელზე (1526 წელს მის ნაცვლად ქვითკირის ტაძარი ააგეს). მშენებლობის დამთავრებისთანავე საძმომ ნეტარს დაუწყო ვედრება, მიეღო სამღვდელო ხარისხი. ის დიდხანს უარობდა - თავს უღირსად თვლიდა. მაშინ ბერებმა ნოვგოროდელ მთავარეპისკოპოს სერაპიონს (გ. 1516) სთხოვეს, დაეყოლიებინა უფლის რჩეული. იმავე წელს ღირსი მამა ნოვგოროდში გაემგზავრა და მღვდელმთავრის მიერ ხუცესად ეკურთხა. მალე ძმებმა წმიდა ალექსანდრე იღუმენობაზეც დაითანხმეს.

იტვირთა რა წინამძღვრობის მძიმე ჯვარი, ნეტარი მამა უწინდელზე მეტად თავმდაბალი გახდა. ერთხელ სავანეში შეშა შემოილია. იკონომოსმა იღუმენს სთხოვა, უქმად მყოფი ბერები გაეგზავნა საწვავის დასამზადებლად. „მე ვარ უქმად“, - თქვა წმიდანმა და შეშის საჩეხად წავიდა; ნეტარი ხშირად სხვების ნაცვლად ფქვავდა ხორბალს ხელის დოლაბებით; ღამით შემოივლიდა ხოლმე სენაკებს, თუ ამაო საუბრებს გაიგონებდა, ფრთხილად დააკაკუნებდა და ჩაივლიდა.

სიცოცხლის მიმწუხრზე ღირსმა ალექსანდრემ გადაწყვიტა, ყოვლადწმიდა ღვთისმშობლის საფარველის სახელობის ტაძარი აეგო. როდესაც საფუძველი ჩაყარეს, წმიდა მოსაგრეს თავად უბიწო ქალწული ეჩვენა, ტახტზე მჯდომარე, ყრმით ხელში, ანგელოზების თანხლებით და უთხრა: „საყვარელო ჩემო, ვინც ერთ აგურს მაინც მოიტანს ჩემი ტაძრის ასაშენებლად, ჩემი ძისა და უფლის, იესო ქრისტეს სახელით, არ წარუწყმდება სასყიდელი თვისი“; თან სავანის მფარველობა აღუთქვა.

ნეტარმა ალექსანდრე სვირელმა ოთხმოცდახუთი წელი იცხოვრა და 1533 წლის 30 აგვისტოს მშვიდობით შეჰვედრა სული უფალს.
გენადი I (კონსტანტინოპოლის პატრიარქი)

წმინდა გენადი (გ. 471) — კონსტანტინოპოლელი პატრიარქი, მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 31 აგვისტო, ახალი სტილით — 13 სექტემბერი. კონსტანტინოპოლის ეკლესიის საჭეთმპყრობლის ტახტზე აღსაყდრდა 458 წელს, წმიდა კეთილმსახური მეფის, ლეონ დიდის (457–474) მეფობაში. ცნობებს მისი ცხოვრების შესახებ ვხვდებით წიგნში „ლიმონარი“, სადაც ჩართულია სალამის (ალექსანდრიის მახლობლად) სავანის ბერების, ღირსი მამების, სოფრონისა და იოანეს მონათხრობები. ის ბერები პატრიარქ გენადის დროს კონსტანტინოპოლის ეკლესიის ღვთისმსახურები იყვნენ. მღვდელმთავარი გენადი გამოირჩეოდა სიმდაბლით, მოთმინებით, სიწმიდითა და თავშეკავებით.

ეკლესიაში წარმოქმნილი უკანონო ქმედებებისა და ცრუსწავლებების აღსაკვეთად წმიდა გენადიმ მოიწვია ადგილობრივი კრება, რომელზეც დაგმეს ევტიქის ერესი და აკრძალეს სიმონია (ხელთდასხმა საზღაურის საფასურად). მღვდელმთავარი ზრუნავდა იმაზე, რომ პირები, რომელთაც სასულიერო ხარისხის მიღება სურდათ, ღრმად ყოფილიყვნენ ჩახედული წმიდა წერილში.

კონსტანტინოპოლში ნეტარი გენადის პატრიარქობის დროს აშენდა წმიდა იოანე ნათლისმცემლის სახელობის ტაძარი. ამავე ხანებში რომიდან ჩამოსულმა სენატორმა, სტუდიოსმა დააარსა მონასტერი, რომელიც სტუდიონის სავანის სახელითაა ცნობილი. ეკლესიის იკონომოსი წმიდა გენადის პატრიარქობის დროს იყო ღირსი მარკიანე (ხს. 23 იანვარს). მღვდელმთავარმა აკურთხა ხუცესად ღირსი დანიელ მესვეტე (ხს. 24 დეკემბერს). ნეტარი მამა ცამეტი წელი განაგებდა კონსტანტინოპოლის ეკლესიას და მშვიდობით მიიცვალა 471 წელს.
ჩამორო (მრავალმნიშვნელოვანი)

საკუთარი სახელი ჩამორო შეიძლება აღნიშნავდეს:

ჩამორო — გუამის ადგილობრივი მოსახლეობა;
ჩამორო — გუამის მაცხოვრებელთა ენა.

პიროვნებები
დიეგო მანუელ ჩამორო ბოლანიოსი — ნიკარაგუის 34-ე პრეზიდენტი;
ემილიანო ჩამორო ვარგასი — ნიკარაგუის 33-ე და 38-ე პრეზიდენტი;
ვიოლეტა ბარიოს დე ჩამორო — ნიკარაგუის პრეზიდენტი;
პედრო ხოაკინ ჩამორო ალფარო — ნიკარაგუის მე-13 პრეზიდენტი;
პედრო ხოაკინ ჩამორო კარდენალი — ნიკარაგუელი დისიდენტი და ჟურნალისტი;
როსენდო ჩამორო — ნიკარაგუის 35-ე პრეზიდენტი;
ფრუტო ჩამორო — ნიკარაგუის 30-ე უმაღლესი დირექტორი და პირველი პრეზიდენტი.

ოჯახები
ჩამორო (ოჯახი) — გავლენიანი ოჯახი ნიკარაგუაში.
ხოსე მადრისი

ხოსე მადრის როდრიგესი ( დ. 21 ივლისი, 1967, ლეონი — გ. 14 მაისი, 1911, მეხიკო მექსიკა) — ნიკარაგუელი პოლიტიკოსი და ნიკარაგუის 27-ე პრეზიდენტი ლიბერალური პარტიიდან.

როცა 1909 წელს პრეზიდენტი ხოსე სანტოს სელაია გადადგა მადრისმა იტვირთა პრეზიდენტობა. მას ძალა არ დაუშურებია საკუთარი ხელისუფლება გაემყარებინა და შეწინააღმდეგებოდა აჯანყებულებს. ამბოხს შეერთებული შტატებიც უჭერდა მხარს. გამოუვალ მდგომარეობას ქმნიდა ისიც, რომ ამერიკის შეერთებული შტატები შეჭრილი იყო ნიკარაგუის ტერიტორიაზე. ხოსე მადრისი იძულებული გახდა 1910 წლის აგვისტოში დაეტოვებინა ნიკარაგუა. იგი გარდაიცვალა მეხიკოში, 1911 წლის 14 მაისს.

1936 წელს ახლად შექმნილ დეპარტამენტს მადრისის სახელი დაარქვეს.
ხოსე დოლორეს ესტრადა

ხოსე დოლორეს ესტრადა მორალესი - ნიკარაგუელი პოლიტიკოსი და ნიკარაგუის 28-ე პრეზიდენტი ლიბერალური პარტიიდან.

იგი პრეზიდენტი გახდა ხოსე სანტოს სელაიას გადადგომის შემდეგ გამეფებული არეულობის დროს და პრეზიდენტის პოსტზე იყო მხოლოდ ერთი კვირა - 1910 წლის 20-დან 27 აგვისტომდე.

გარდაიცვალა 1911 წელს. ხოსე დოლორეს ესტრადა იყო ხუან ხოსე ესტრადას ძმა.
დიეგო მანუელ ჩამორო ბოლანიოსი

დიეგო მანუელ ჩამორო ბოლანიოსი ( დ. 9 აგვისტო, 1861, ნანდაიმე — გ. 12 ოქტომბერი, 1923, მანაგუა) — ნიკარაგუელი პოლიტიკოსი და ნიკარაგუის 34-ე პრეზიდენტი. ეკუთვნოდა ნიკარაგუის ეროვნული პარტიას და იყო ჩამოროს გავლენიანი ოჯახის წარმომადგენელი. ჩამოროს მამა იყო პედრო ხოაკინ ჩამორო ალფარო.

დიეგო ჩამორო პრეზიდენტად აირჩიეს 1921 წელს, თავისი ძმისშვილის ემილიანოს საპრეზიდენტო ვადის დასრულების შემდეგ. თავისი პრეზიდენტობის დროს წააწყდა აჯანყებულთა შემოტევას ჰონდურასიდან. ჩამორომ დადო შეთანხმება ჰონდურასისა და სალვადორის პრეზიდენტებთან, მომავალში ამგვარი თავდასხმების ასაცილებლად. მან ასევე ხელი მოაწერა მშვიდობისა და მეგობრობის შეთანხმებას ცენტრალური ამერიკის ქვეყნებთან.

პრეზიდენტი დიეგო მანუელ ჩამორო დაიღუპა 1923 წელს პრეზიდენტის თანამდებობაზე ყოფნის დროს.

შთამომავლობა
დიეგო მანუელ ჩამოროს ცოლად ჰყავდა თავისი ბიძაშვილი დოლორეს ბოლანიოს ჩამორო, მათ შეეძინათ ერთი ქალიშვილი:
მერსედეს ჩამორო ბოლანიოსი, რომელიც დაქორწინდა თავის ბიძაშვილ ფერნანდო ჩამორო ჩამოროზე; მათს ერთი ვაჟი შეეძინათ:
ედმუნდო ჩამორო ჩამორო. ედმუნდოს თავის მეუღლესთან, ბლანკა რაპაჩოლი ი ასენხოსთან, ჰყავდა:
ედმუნდო ჩამორო რაპაჩოლი
რობერტო ჩამორო რაპაჩოლი
სილვიო ჩამორო რაპაჩოლი
ფერნანდო ჩამორო რაპაჩოლი
ემილიანო ჩამორო რაპაჩოლი
მელბა ჩამორო რაპაჩოლი
გრეხენ ჩამორო რაპაჩოლი
ბლანკა ჩამორო რაპაჩოლი
ავქსენტი ცაგარელი

ავქსენტი ანტონის ძე ცაგარელი (დ. 21 თებერვალი [ძვ. სტ. 9 თებერვალი], 1857, სოფ. დიღომი, რუსეთის იმპერია — გ. 25 აგვისტო [ძვ. სტ. 12 აგვისტო], 1902, თბილისი, რუსეთის იმპერია) — ქართველი დრამატურგი და მსახიობი. 1879 წლიდან იყო თბილისში შექმნილი მუდმივი ქართული დასის აქტიური წევრი და დრამატურგი.

ავქსენტი ცაგარელი კრიტიკული რეალიზმის წარმომადგენლად ითვლება. მისი ყურადღების ცენტრშია კაპიტალიზმით გამოწვეული საზოგადოებრივი ურთიერთობანი; უსახსროდ დარჩენილი თავადაზნაურობა, რომელიც ვერ თმობს ძველ პრივილეგიებს და უფლებებს. დრამატურგის პირველი პიესა — კომედია „რაც გინახავს, ვეღარ ნახავ“ (1878) იყო მძაფრი სოციალური პროტესტი თავგასული თავად-აზნაურების წინააღმდეგ. პიესა საფუძვლად დაედო ამავე სახელწოდების ფილმს (1965, რეჟ. მიხეილ ჭიაურელი). კომედიაში „ხანუმა“ (1882) ნაჩვენებია ფეოდალური კლასის გაღატაკება და ზნეობრივი დაკნინება. „ხანუმა“ გახდა ორი ფილმისა („ქეთო და კოტე“) და ერთი ოპერის („ქეთო და კოტე“) საფუძველი. აქვსენტი ცაგარელს ეკუთვნის დრამები, ლექსები, პუბლიცისტური წერილები და სხვ. ა. ცაგარელის დრამატულმა ნაწარმოებებმა დიდი აღიარება მოიპოვა, რაც განაპირობა მისი პიესების ცოცხალმა სასაუბრო ენამ, დახვეწილმა დიალოგებმა, ოსტატურად დახატულმა ტიპაჟმა.
ვლადიმერ ვორონინი

ვლადიმერ ვორონინი (; დ. 25 მაისი 1941, კორჟოვა, მოლდავეთის სსრ) — მოლდოვის სახელმწიფო და პოლიტიკური მოღვაწე. მოლდოვის მესამე პრეზიდენტი. პარლამენტმა ორჯერ აირჩია ამ პოსტზე: 2001 და 2005 წელს. მოლდოვის კომუნისტების პარტიის ლიდერი.

ბიოგრაფია
ვლადიმერ ვორონინი დაიბადა 1941 წლის 25 მაისს, მოლდავეთის სსრ-ში, დუბოსარის რაიონის სოფელ კორჟოვაში. 1961 წელს დაამთავრა კიშინიოვის კოოპერატიული ტექნიკუმი. 1966-1971 წწ. მუშაობდა დუბოსარის პურის ქარხნის დირექტორად. 1971 წელს დაამთავრა საკავშირო ინსტიტუტის კვების მრეწველობის ფაკულტეტი. 1989-1990 წწ. ეკავა მოლდავეთის სსრ-ს შინაგან საქმეთა მინისტრის პოსტი.

მოლდოვის პრეზიდენტია 2001-2009 წწ. თანამდებობა დატოვა მოლდოვაში 2009 წლის ზაფხულში მიმდინარე პოლიტიკური მოვლენების შედეგად. 11 სექტემბერს თანამდებობის დატოვებისას განაცხადა:
ივანე III

ივანე ვასილის ძე (; დ. 22 იანვარი, 1440 — გ. 27 ოქტომბერი, 1505, მოსკოვი) — მოსკოვის დიდი მთავარი 1462-1505 წლებში. თვალსაჩინო რუსი სახელმწიფო მოღვაწე. მის დროს დასრულდა რუსეთის ცენტრალიზებული სახელმწიფოს შექმნა. ივანე -ის მმართველობისას რუსეთმა საბოლოოდ მოიშორა მონღოლ-თათართა უღელი (1480). გაიზარდა მოსკოვის საერთაშორისო ავტორიტეტი. მოსკოვის სახელმწიფოს გაძლიერება მხედველობიდან არ გამორჩენიათ ქართველ პოლიტიკურ მოღვაწეებს. 1491 წელს კახეთის მეფე ალექსანდრე -მა ელჩობა გაგზავნა მოსკოვში. დიდ ყურადღებას უთმობდა ქვეყნის საშინაო მდგომარეობის მოწესრიგება-განმტკიცებას. მისი მეორე ცოლი იყო ბიზანტიის იმპერატორთა გვარის ქალი ზოია (სოფია) პალეოლოგოსი.
მსოფლიოს I გუნდური ჩემპიონატი ჭადრაკში ქალთა შორის

მსოფლიოს გუნდური ჩემპიონატი ჭადრაკში ქალთა შორის ჩატარდა 2007 წლის 19 — 30 მაისს რუსეთის ქალაქ ეკატერინბურგში.

ტურნირის მსვლელობა
ტურნირში ხუთივე ფავორიტმა გაიმარჯვა, თუმცა ქართველებმა ყველაზე მოკრძლებულად. მეორე ტურში ჩინელებმა რუსებს 4-0-ით მოუგეს. გაიმარჯვეს პოლონელებმა და ქართველებმა. უკრაინელებმა ქულა დაკარგეს ჩეხებთან. მესამე ტურში ისევ 4-0 მოიგეს ჩინელებმა - ამჯერად პოლონელებთან. ქართველებმა ვერ მოუგეს გერმანელებს (წააგო მაია ჩიბურდანიძემ). მეოთხე ტურში ქართველები ერთპიროვნულ ლიდერს, ჩინეთის ნაკრებს შეხვდნენ. ჯავახიშვილის მოგებას შენ იანმა მოგებითვე უპასუხა და მატჩი ფრედ დამთვარდა. მეხუთე ტურში ქართველები რუსებს შეხვდნენ. მესამე და მეოთხე დაფებზე წაგებამ ქართველები თამაშს მოარიდა. ამავე ტურში ჩინელებმა უკრაინელებს მოუგეს და პრაქტიკულად, დარჩენილი კალენდრის გათვალისწინებით, გაინაღდეს კიდეც ჩემპიონობა. მეორე-მესამე ადგილებისათვის ბრძოლაში დიდი მნიშვმელობა ჰქონდა რუსეთ-უკრაინის და საქართველო-უკრაინის მატჩებს. პირველი მატჩი მეექვსე ტურში ყაიმით დამთავრდა. მერვე ტურში კი საქართველო-უკრაინა შედგა. ისევ ორი მარცხი მესამე და მეოთხე დაფებზე და პრიზიორობის შანსიც დაიკარგა. საქართველო ამ შეჯიბრებაში მხოლოდ მეოთხე ადგილზე გავიდა.

ტექნიკური შედეგები
ნახახულევი

ნახახულევი — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ხონის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფლები: ახალბედისეული, კონტუათი, საწულუკიძეო, უძლოური). მდებარეობს იმერეთის დაბლობზე, მდინარე ცხენისწყლის მარცხენა ნაპირას. ზღვის დონიდან 130 მეტრი, ხონიდან 4 კილომეტრი.

1926 წლისთვის შედგებოდა შვიდი სოფლისგან და მისი მოსახლეობა შეადგენდა 8101 ადამიანს, ხოლო ფართობი 82,9 კმ²-ს. სოფლის ტერიტორიაზე ნაპოვნია განძი. სოფელში დგას წმინდა გიორგისა და წმინდა ბარბარეს სახელობის ეკლესიები (2005.). სოფელში არის საჯარო სკოლა და ბიბლიოთეკა. სოფელში გადის ხონი-მარტვილის საავტომობილო გზა.

დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 681 ადამიანი.
პატარა კუხი

პატარა კუხი — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ხონის მუნიციპალიტეტში (კუხის თემი). მდებარეობს იმერეთის დაბლობზე, მდინარე კუხის მარცხენა ნაპირას. ზღვის დონიდან 80 მეტრი, ხონიდან 2 კილომეტრი. სოფელში დგას წმინდა ნიკოლოზის სახელობის ეკლესია (2005 წ.). სოფელში არის კუხის საჯარო სკოლა.

დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 438 ადამიანი.
პატარა ჯიხაიში

პატარა ჯიხაიში — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ხონის მუნიციპალიტეტში (ქუტირის თემი). მდებარეობს იმერეთის დაბლობზე. ზღვის დონიდან 65 მეტრი, ხონიდან 8 კილომეტრი. სოფელში არის საჯარო სკოლა.

ისტორია
სოფელში არის გვიანი ბრინჯაოს ხანის გორანამოსახლარი – "გორიკა". სოფელში დგას წმინდა გიორგისა (1790 წ.) და მაცხოვრის (1897 წ.) ეკლესიები. 1900 წელს სოფელში გაიხსნა სკოლა.

დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 503 ადამიანი.
მიწაწითელი

მიწაწითელი — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის წყალტუბოს მუნიციპალიტეტში (მაღლაკის თემი), მდებარეობს იმერეთის დაბლობზე, მდინარე გუბისწყლის მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 85 მეტრი, წყალტუბოდან 10 კილომეტრი.

სოფელში არის ტორფის საბადო.

დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 338 ადამიანი.
მუხიანი (წყალტუბოს მუნიციპალიტეტი)

მუხიანი — სოფელი საქართველოში, წყალტუბოს მუნიციპალიტეტში, მდებარეობს იმერეთის დაბლობზე. თემის ცენტრი (სოფლები: უკანეთი, ქვედა მესხეთი). ზღვის დონიდან 85 მეტრი, წყალტუბოდან 25 კილომეტრი.

1926 წლისთვის შედგებოდა სამი სოფლისგან და მისი მოსახლეობა შეადგენდა 2448 ადამიანს, ხოლო ფართობი 28,4 კმ²-ს.

დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1058 ადამიანი.

ცნობილი ადამიანები
თეიმურაზ გვანცელაძე ― ქართველი ენათმეცნიერი
ივანე ფუტურიძე ― ქართველი აგრონომი
ნამოხვანი

ნამოხვანი — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის წყალტუბოს მუნიციპალიტეტში, ოფურჩხეთის თემში. მდებარეობს მდინარე რიონის მარჯვენა ნაპირზე, ქუთაისი-ცაგერის საავტომობილო გზაზე, ზღვის დონიდან 300 მეტრზე, წყალტუბოდან 42 კილომეტრზე. წყაროებში პირველად მოხსენიებულია საუკუნის ნახევარში.

დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 147 ადამიანი.