iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ჩოი ჰიუნვუკი

ჩოი ჰიუნ-ვუკი (კორ. ; დაიბადა 2002 წლის 30 იანვარს) — სამხრეთ კორეელი მსახიობია. 2019 წელს მან სამსახიობო კარიერა ვებდრამაში „ნამდვილი:დრო:სიყვარული“ მთავარი როლით დაიწყო. -ის ტელესერიალებში „ტაქსის მძღოლი“ და „რაკეტის ბიჭებში“ მისმა როლმა 2021 წლის -ზე საუკეთესო ახალი მსახიობის ჯილდო მოაპოვებინა. ცოტა ხნის წინ მან კიდევ უფრო მეტი აღიარება მოიპოვა ფილმებში „ოცდახუთი ოცდაერთი“ (2022), „სუსტი გმირი 1“ (2022), „.. 2“ (2021–2023), „წკრიალა საზამთრო“ (2023) და „ჩემი საყვარელი მტერი“ (2025).

ადრეული ცხოვრება და განათლება
ჩოი ჰიუნ-ვუქი დაიბადა 2002 წლის 30 იანვარს. ბავშვობაში იგი ათი წლის განმავლობაში ბეისბოლს თამაშობდა. საშუალო სკოლის პირველ კლასში მან იდაყვის დაზიანება მიიღო და გაიარა ოპერაცია და რეაბილიტაცია, მაგრამ მისი მდგომარეობა არ გაუმჯობესებულა. აღნიშნული სიტუაციის გამო, მან შეცვალა კარიერული გზა და მსახიობობას მიჰყო ხელი. საბოლოო ჯამში, ჩოიმ დატოვა განგნეუნგის საშუალო სკოლა, ასევე სკოლის ბეისბოლის გუნდში მისი პოზიცია, და გადავიდა ჰანლიმის მრავალპროფილიან სახელოვნებო სკოლაში მაუწყებლობისა და გართობის დეპარტამენტში სრული განათლების მიღებამდე.

კარიერა
2020 წლის 23 მარტს, -მა დაადასტურა, რომ ჩოი მიიღეს ვებ-დრამაში !, რომელიც დაფუძნებულია ამავე სახელწოდების პოპულარულ ვებტუნზე. სერიალის გადაღებები მომდევნო თვეში დაიწყო, ხოლო მისი ეთერში გასვლა 25 ივნისს.

2021 წლის აპრილში, ჩოი გამოჩნდა -ის დრამაში „ტაქსის მძღოლი“, სკოლის მოძალადის, პარკ სეუნგ-ტეს როლში. მან ანტაგონისტის როლი შეასრულა სერიის მე-3 და მე-4 ეპიზოდებში. ერთი თვით ადრე, იგი შეირჩა კიდევ ერთ დრამაში, „რაკეტის ბიჭებში“, მთავარ როლზე. ჩოი მოკლედ გამოჩნდა „ჯირისანში“, როგორც ლიმ ჩეოლ-კიონგი, ფლეშბექში, ერთ-ერთ მთავარ პერსონაჟთან, სო ი-კანგთან ერთად.

2022 წელს, ჩოი მოხვდა პოპულარობის ტალღაზე მას შემდეგ, რაც მან მთავარი როლი შეასრულა ახალგაზრდობის ტელესერიალში „ოცდახუთი ოცდაერთი", სადაც მასთან ერთად თამაშობდნენ კიმ ტაე-რი, ნამ ჯუ-ჰიოგი, კიმ ჯი-იონი და ლი ჯუ-მიუნგი. იმავე წელს, მან მთავარი როლი შეასრულა ტელესერიალში „სუსტი გმირის კლასი 1", სადაც ერთად თამაშობდნენ ჰონგ კიუნგი და პარკ ჯი-ჰუნი.

2023 წელს ითამაშა წკრიალა საზამთროში რიოუნთან, სოლ ინასთან და შინ იუნსუსთან ერთად.
ფილმოგრაფია
ტელესერიალები
ვებ სერიალები
მუსიკალურ კლიპებში გამოჩენა
სვეტლოიარი

სვეტლოიარი — ტბა, რომელსაც უკავშირდება ლეგენდა ჩაძირულ ქალაქ კიტეჟზე. მდებარეობს ნიჟეგოროდის ოლქში, დაახლოებით 130 კილომეტრით ჩრდილო-აღმოსავლეთით ოლქის ადმინისტრაციული ცენტრიდან და 1–1,5 კილომეტრით დასავლეთით ვლადიმირსკოეს სოფლისგან, ვოსკრესენსკის რაიონში. წარმოადგენს ფედერალური მნიშვნელობის ბუნების ძეგლს. განთავსებულია ვოსკრესენსკოეს პოვეტლუჟიეს ბუნებრივ პარკის ტერიტორიაზე. ნიჟეგოროდის ოლქის მთავრობის 2015 წლის 20 იანვრის №17 დადგენილებით, ტბა შეტანილ იქნა რუსეთის ფედერაციის ხალხების კულტურული მემკვიდრეობის (ისტორიულისა და კულტურული ძეგლების) ერთიან სახელმწიფო რეესტრში, როგორც მუნიციპალიტეტური (ადგილობრივი) მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ობიექტი კომპლექსის „კულტურულ-ლანდშაფტური კომპლექსი ტბა სვეტლოიარი და სოფელი ვლადიმირსკოე“ შემადგენლობაში.

აღწერა
ტბა მდებარეობს კერჟენეცისა და ვეტლუგას მდინარეებს შორის, რომლებიც ვოლგის მარცხენა შენაკადებია. მისი ზედაპირის ფართობი შეადგენს 0,1483 კმ²-ს. ტბას ოვალური ფორმა აქვს — 470×350 მეტრი, გრძივი ღერძით ჩრდილოეთიდან სამხრეთისკენ. იგი მეზობელ ტბებთან შედარებით გამოირჩევა დიდი სიღრმით, რომელიც აღწევს 33,4 მეტრს. 2009 წელს გამოქვეყნდა საველე კვლევების შედეგები, რომლებიც ამ ჰიპოთეზას უჭერს მხარს და მიუთითებს, რომ ტბა წარმოიშვა დაახლოებით 3,0–3,2 ათასი წლის წინ.

სვეტლოიარის მეტეორიტული წარმოშობის მომხრე არგუმენტებია: მისი სწორი ფორმა, სიღრმე, გეოლოგიური სტრუქტურა შემოგარენ ბორცვებზე, ფსკერზე დალექილი ნალექების სტრატიგრაფია, მრავალი ნამსხვრევი დაფლეთილი ფენების, მრგვალი წვეტისებრი ფორმების შავი, ნაბუშტალი მინისებრი მასისგან, რომლებიც იმპაქტიტებს წააგავს. ციური სხეული, რომელმაც სვეტლოიარი შექმნა, შესაძლოა მოძრაობდა ჩრდილოეთიდან სამხრეთისკენ დაბალი ტრაექტორიით, დედამიწის ზედაპირის მიმართ 30-40 გრადუსის კუთხით.

1993 წელს გამოვიდა კრეატიული გაერთიანება „ეკრანის“ ფილმი „ლეგენდა დიდსა და უხილავ ქალაქ კიტეჟზე“ (ავტორი და რეჟისორი — ვიქტორ კუკუშკინი), რომელიც ეძღვნება „მიფოლოგიურ საფუძვლებსა და უხილავი „ქალაქი კიტეჟის“ ძებნას სვეტლოიარის ტბის წყლის სარკის ქვეშ ნიჟეგოროდის ოლქში“ (ციტატა — რუსეთის სახელმწიფო ტელერადიოფონდის ვებგვერდიდან). ფილმის ჩვენება გაიმართა ცენტრალური ტელევიზიის პირველ არხზე 1993 წლის 17 აპრილს, აღდგომის დღეს, მოსკოვის ღვთისმშობლის საკათედრო ტაძრიდან აღდგომის საღმრთო ლიტურგიის პირველ ტელეტრანსლიაციამდე.
მონტენეგროს ვილაიეთი

შავი მთის ვილაიეთი, მონტენეგროს ვილაიეთი — ოსმალეთის იმპერიის ადმინისტრაციული ერთეული სკუტარის სანჯაყის ფარგლებში, რომელიც მოიცავდა თანამედროვე მონტენეგროს ნაწილებს. ის დაარსდა საუკუნეში და არსებობდა 1696 წლამდე. მიუხედავად იმისა, რომ ოსმალები აცხადებდნენ პრეტენზიას ამ ტერიტორიაზე, ეს არეალი დე ფაქტო დამოუკიდებელი იყო მონტენეგროს ტომებით, რომლებიც ცეტინიეს მიტროპოლიის მხარდაჭერით მუდმივად აწარმოებდნენ ომებს თურქების წინააღმდეგ.

ეტიმოლოგია
ოსმალურ თურქულში, ის ცნობილი იყო როგორც „შავი მთის ვილაიეთი“ (- ან " "; სერბულ-ხორვატულად: , ). თუმცა, სიმარტივისთვის მას ხშირად მოიხსენიებენ როგორც „მონტენეგროს ვილაიეთს.“ ცეტინიეს ეპისკოპოსები იყენებდნენ ტერმინს „შავი მთის მიწა “.

წინაპირობები
ზეტის სამთავროს დიდმა ნაწილმა დაკარგა დამოუკიდებელი სახელმწიფოს სტატუსი და გახდა ოსმალეთის იმპერიის ვასალური სახელმწიფო, სანამ 1499 წელს არ დაემატა სკუტარის სანჯაყს. 1514 წელს ეს ტერიტორია გამოეყო სკუტარის სანჯაყს და ჩამოყალიბდა როგორც ცალკე მონტენეგროს სანჯაყი, სკენდერბეგ ცრნოევიჩის მმართველობის ქვეშ. როდესაც იგი 1528 წელს გარდაიცვალა, მონტენეგროს სანჯაყი შეუერთდა სკუტარის სანჯაყს, როგორც უნიკალური ადმინისტრაციული ერთეული ავტონომიის გარკვეული ხარისხით.

ისტორია
1582-1583 წლების აღწერამ დაარეგისტრირა, რომ ვილაიეთი, სკუტარის სანჯაყის საზღვრის ავტონომიური ნაწილი, მოიცავდა გრბავცის (13 სოფელი), ჟუპას (11 სოფელი), მალონშიჩის (7 სოფელი), პიეშივცის (14 სოფელი), ცეტინიეს (16 სოფელი), რიეკას (31 სოფელი), ცრმნიცას (11 სოფელი), პაშტროვიჩის (36 სოფელი) და გრბალის (9 სოფელი) ნაჰიებს; სულ 148 სოფელი.

მონტენეგროს ტომები, სერბული მართლმადიდებლური ცეტინიეს ეპარქიის მხარდაჭერით, პარტიზანულ ომებს აწარმოებდნენ ოსმალების წინააღმდეგ გარკვეული წარმატებით. მიუხედავად იმისა, რომ ოსმალები ნომინალურად განაგრძობდნენ ქვეყნის მართვას, ითვლებოდა, რომ მთები არასდროს ყოფილა სრულად დაპყრობილი. არსებობდა ტომობრივი ასამბლეები . მთავარი ეპისკოპოსი (და ტომის ლიდერები) ხშირად იყვნენ მოკავშირეები ვენეციის რესპუბლიკასთან. მონტენეგროელებმა იბრძოლეს და მოიგეს ორი მნიშვნელოვანი ბრძოლა ლიეშკოპოლიეში, 1604 და 1613 წლებში, მიტროპოლიტ რუფიმ ნიეგუშის მეთაურობითა და ხელმძღვანელობით. ეს იყო პირველი ბრძოლა, მრავალთაგან, რომელსაც ეპისკოპოსი უძღვებოდა და მოახერხა ოსმალების დამარცხება.

დიდი თურქული ომის დროს, 1685 წელს, სულეიმანი, სკუტარის ფაშა, უძღვებოდა კონტინგენტს, რომელიც მიუახლოვდა ცეტინიეს,და გზაში შეეჯახა ვენეციის სამსახურში მყოფ ჰაიდუკებს ბაიო პივლიანინის მეთაურობით ვრტიელკას ბორცვზე (ვრტიელკას ბრძოლაში), სადაც მათ გაანადგურეს ჰაიდუკები. ამის შემდეგ, გამარჯვებულმა ოსმალებმა 500 მოკვეთილი თავით გაიარეს ცეტინიეში, ასევე დაესხნენ თავს ცეტინიეს მონასტერსა და ივან ცრნოევიჩის სასახლეს.

მონტენეგროელებმა განდევნეს ოსმალები და გამოაცხადეს დამოუკიდებლობა დიდი თურქული ომის შემდეგ (1683-1699 წწ.).

დემოგრაფია
1582-1583 წლების აღწერამ დაარეგისტრირა „შავი მთის ვილაიეთი“(- ) როგორც ცალკე ადმინისტრაციული ერთეული სკუტარის სანჯაყის ფარგლებში. ვილაიეთი შედგებოდა შემდეგი ნაჰიებისგან, სოფლების რაოდენობით: გრბავცი 13 სოფლით, ჟუპა 11-ით, მალონშიჩი 7-ით, პიეშივცი 14-ით, ცეტინიე 16-ით, რიეკა 31-ით, ცრმნიცა 11-ით, პაშტროვიჩი 36-ით და გრბალი 9 სოფლით, რაც სულ შეადგენს 148 სოფელს.
დარია ახვლედიანი

დარია გრიგოლის ასული ახვლედიანი (ნამდვილი გვარი — ქაჯაია) (დ. 25 მაისი, 1873, ჭაგანი — გ. 3 სექტემბერი, 1941, თბილისი) — ქართველი მწერალი, პოეტი, ჟურნალისტი, საზოგადო მოღვაწე.

ბიოგრაფია
დარია ახვლედიანი დაიბადა 1873 წლის 25 მაისს ქუთაისის მაზრის, სამტრედიის რაიონის სოფელ ჭაგანში აზნაურ გიორგი ქაჯაიასა და მგოსან სიმონ გუგუნავას დის – დომნას ოჯახში. წერა-კითხვა სახლში დედამ შეასწავლა. 8 წლისა ქუთაისის ქალთა სასწავლებელში შეიყვანეს, მაგრამ ავადმყოფობის გამო სწავლას თავი მიანება და თვითგანათლებას მიჰყო ხელი.

შემოქმედება
დარია ახვლედიანმა ლექსების წერა ბავშვობიდანვე დაიწყო. პირველი ლექსი "არ მსურს" 1901 წელს "კვალში" ( 17) გამოაქვეყნა დარია ხუნდაძის სახელით. მისი ლექსები იბეჭდებოდა ჟურნალ-გაზეთებში: "კვალი", "ნაკადული", "თეატრი და ცხოვრება" და სხვა პერიოდულ გამოცემებში. გამოცემული ჰქონდა ლექსების კრებული – "სევდის ჰანგები" (1912). მისი ლექსების მთავარი საგანია შეურაცხყოფილი და უფლებააყრილი სამშობლო. იყენებდა ფსევდონიმ დიანას.
ლექსების გარდა იგი პატარ-პატარა მოთხრობებსაც წერდა. დაწერილი აქვს პიესა – "ქალი და აჩრდილი". აქვეყნებდა კრიტიკულ წერილებს.

საზოგადოებრივი მოღვაწეობა
დარია ახვლედიანი აქტიურად მონაწილეობდა ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების ჩამოყალიბებასა და ფუნქციონირებაში. იგი სრულიად უსასყიდლოდ მონაწილეობდა თითქმის ყველა საზოგადოებრივ და საქველმოქმედო დაწესებულებაში, მატერიალურად ეხმარებოდა ინტელიგენციას. ამის შესახებ, თავის მოგონებებში, თავად იოსებ გრიშაშვილი წერდა.

1906 წელს გაზეთ "ლამპარის" რედაქციაში კორექტორად მუშაობდა და მიუხედავად საკუთარი გაჭირვებისა, რედაქციას ყოველმხრივ ეხმარებოდა. 1907 წელს თითქმის მარტო უშვებდა ქალთა ჟურნალ "გუშაგს", რომელიც ქალთა უმწეო მდგომარეობას ასახავდა. მარიამ დემურიასთან ერთად თვალსაჩინო ღვაწლი მიუძღვის ჟურნალ "ნაკადულის" დაარსებასა და გავრცელებაში. იყო მწერალთა კავშირისა და ლიტერატურული ფონდის წევრი.

დარია ახვლედიანი მეგობრობდა აკაკი წერეთელთან და გალაკტიონ ტაბიძესთან. ის იყო ერთადერთი პოეტი ქალი, ვინც სიტყვა წარმოთქვა მთაწმინდის პანთეონში აკაკის დაკრძალვის ცერემონიაზე. გალაკტიონმა ლექსიც კი მიუძღვნა მეგობარ ქალს. დარიას ლექსი უძღვნა ტერენტი გრანელმაც.

ოჯახი
დარია ახვლედიანის მეუღლე გახლდათ 1937-1938 წლებში რეპრესირებული მეცენატი და საზოგადო მოღვაწე გიორგი ახვლედიანი. დარია მეუღლესთან ერთად 1916 წლამდე ქუთაისში ცხოვრობდა. 1916 წელს ოჯახი საცხოვრებლად თბილისში გადმოვიდა. გიორგი ახვლედიანს გოლოვინის პროსპექტზე გახსნილი ჰქონდა "ახალი აფთიაქი" და პირველი მსოფლიო ომის დროს დაჭრილებსა და ქვრივ-ობლებს უფასო მედიკამენტებით ეხმარებოდა. იგი დახვრიტეს 1937-1938 წლებში, მისი საფლავი უცნობია.

გარდაცვალება და მემკვიდრეობა
დარია ახვლედიანი გარდაიცვალა 1941 წელს და დაკრძალეს დიდუბის მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა პანთეონში იეთიმ გურჯის გვერდით, ხოლო მოგვიანებით, 1959-1960 წლებში საბურთალოს საზოგადო მოღვაწეთა პანთეონში გადმოასვენეს.

დარიას გარდაცვალების შემდეგ, ფაქტობრივად უპატრონოდ დარჩენილ მის 13 წლის ვაჟს – ოთარს, მეზობლებმა ქურდობა დასწამეს. მართალია, იგი ციხიდან გალაკტიონმა იხსნა, მაგრამ მისი ბინა, სახლში არსებული ყველა ნივთი, ავეჯი და დარიასა და გიორგის საუკეთესო ბიბლიოთეკა მათ მიითვისეს.
ანდლაუს ციხე

ანდლაუს ციხე — შატო დ'ანდლაუ შუა საუკუნეების ნანგრევებიანი ციხე-გალავანი, რომელიც მდებარეობს ანდლას კომუნაში, ბას-რენის დეპარტამენტში, საფრანგეთში. ეს ციხე 1926 წლიდან აღიარებულია ისტორიული ძეგლის სტატუსით.

ისტორია
აშენებულია ვიწრო გრანიტის ქედზე 451 მ (~1466 ფუტი) სიმაღლეზე, ო-ანდლო დომინირებს ანდლოსა და კირნეკის ხეობებზე. ციხესიმაგრე აშენდა გრანიტის ბლოკებისგან, უდავოდ ებერარდ დ'ანდლოს მიერ 1246-დან 1264 წლამდე. 1678 წელს, ელზასის საფრანგეთთან შეერთების შემდეგ, ის გაძარცვეს მარშალ კრეკის ჯარისკაცებმა. ციხესიმაგრე ანდლოს გრაფების ხელში რჩებოდა საფრანგეთის რევოლუციამდე და შემდეგ გამოიყენებოდა როგორც სანადირო მცველის რეზიდენცია.

ეროვნულ ქონებად ჩამორთმეული ციხესიმაგრე, 1796 წელს მიყიდეს ვაჭარს, რომელმაც 1806 წლიდან, საზოგადოებრივი წინააღმდეგობის გარეშე, ციხესიმაგრის ნაწილებად გაყიდვა დაიწყო. 1818 წელს ანტუან-ანრი დ'ანდლომ იყიდა ნანგრევი და გადაარჩინა განადგურებას. სარემონტო სამუშაოები ჩატარდა 1856 წელს. 1926 წელს ციხესიმაგრე კლასიფიცირდა როგორც ისტორიული მონუმენტი , ხოლო 1927-1928 წლებში იგი განიმტკიცდა რესტავრაციის კამპანიის ფარგლებში, რომელიც დაიწყო ვოზჟის კლუბის ინიციატივით. ციხესიმაგრე დღემდე ეკუთვნის ანდლოს ოჯახს.

შენობა
ციხესიმაგრე ორ დონეზეა განლაგებული. ზედა ნაწილი აშენებულია ვიწრო ქედზე, რომლის სიგანეა დაახლოებით 25 მ და სიგრძე 80 მ (~81 და 260 ფუტი), მიმართულებით სამხრეთ-დასავლეთიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთისკენ. შედგება გრძელი საცხოვრებელი ნაგებობისგან, რომელსაც ორივე ბოლოს გარშემორტყმულია მრგვალი კოშკები, დაახლოებით 10 მ (~33 ფუტი) დიამეტრით. ციხესიმაგრე აშენდა ერთიანი სტრუქტურით; მხოლოდ ქვედა ეზომ განიცადა ცვლილება ( საუკუნეში). მშენებლობისთვის გამოყენებული ადგილზე მოპოვებული გრანიტი. აღმოსავლეთით ციცაბო მთის ფერდობი ციხესიმაგრის ბუნებრივ თავდაცვას უზრუნველყოფდა, ხოლო დანარჩენ მხარეებზე ციხესიმაგრე გამოჭრილი ღრმა და ფართო ხვრელით იყო იზოლირებული და დაცული.
ანჰოეური სისტემა

ანჰოეური სისტემა — ძველ ქართულ წერილობით ძეგლებში არსებული კრიფტოგრაფიული სისტემა.

ტერმინი ანჰოეური შემოიღო მარი ბროსემ.
ანჰოეურ სისტემაში არაა გამოყენებული ჲ და ჳ ნიშნები. აქედან გამომდინარე, სავარაუდოა, რომ აღნიშნული საიდუმლო დამწერლობა შემოღებულია მოგვიანო პერიოდში.

ე. წ. ანჰოეური სისტემა წარმოდგენილია პარიზის ნაციონალური ბიბლიოთეკის 1 ხელნაწერში.
ანრეული სისტემა

ანრეული სისტემა— ძველ ქართულ ხელნაწერებში არსებული კრიფტოგრაფიული დამწერლობა.
ანრეული საიდუმლო დამწერლობა გულისხმობს ერთეულთა და ასეულთა, ათეულთა და ათასეულთა გამომხატველი გრაფემების მონაცვლეობას.ანრეული სისტემის კრიპტოგრამები იშვიათად გვხვდება (სულ გამოყენებულია 6 ნიმუში).

ტერმინი ანრეულის შემქმნელად მარი ბროსე ითვლება.

-1671 ხელნაწერში (1752 წ.) არის ასეთი კრიპტოგრამა: ტძჟჲჩთრწპტმჩაფ შდ რჲძრ რწჩბტრჭ ურწჩჲჭრ, ანუ: გლეხი შამოგწირო, თუ ახლა ამისგან დამიხსნა.

 - 2295 ხელნაწერის ზედა საცავ ფურცელზე საუკუნის მეოთხედის ხელით წერია:
ოფძწმჩეფფ იფწჴ [...] არ რაჩბ აჴწ იფწბ ლრწბ[...]რა ბმჱრ ძჴსშ ურ დმჱრბჴბ გრჭპქჩშრ წრარ რქრბჲფ დერძბრ ურ ტრჭჩცჩშჲფ, ანუ: ხელმწიფეო ჩემო... რას არის, რომ ჩემს ძმას... არ სწყალობთ და უწყალოს ტანჯვითა სტანჯავ. მარა ავასხე უფალსა და გინიკითხე.
ბენელი არგო

ტიპი: ნახევრად ავტომატური კარაბინი
წარმოშობის ადგილი: იტალია
წარმოების ისტორია:
დიზაინერი: ბენელი არმი შპა 
მწარმოებელი: ბენელი არმი შპა 
სპეციფიკაციები:
მასა: დაახლოებით 3250 გრამი
მოქმედების მექანიზმი: ბენელის პატენტით დაცული, თვითრეგულირებადი გაზური ნახევრად ავტომატური სისტემა
კვების სისტემა: კალიბრის მიხედვით, შეიძლება დაემონტაჟოს პრიზმული ამოსაღები 2, 3, 4, 5 ან 10 -ის მაღაზინი
ეს არის იტალიური ბენელის კომპანიის მიერ წარმოებული ნახევრად ავტომატური იარაღი, რომელიც გამოირჩევა თავისი თვითრეგულირებადი გაზური სისტემით და სხვადასხვა ზომის მაღაზინების გამოყენების შესაძლებლობით.
ბენელი არგოს შაშხანა იწარმოება იტალიური იარაღის მწარმოებელი კომპანიის -ს მიერ. ის იწარმოება ორი ვერსიით: ძირითადი არგოს ვერსია შავი ანოდირებული მიმღებით და არგო სპეციალი ნიკელით დაფარული მიმღებით.
დიზაინის დეტალები
ბენელი არგოს აქვს მბრუნავი ლულის თავი სამი კბილანით, რომლებიც ერთობლივად უზრუნველყოფენ ეფექტურ ჩაკეტვის ზედაპირს. სრულად გამოწრთობილი ფოლადის საფარი აღჭურვილია ხვრელებით ოპტიკური სამიზნეების დასამაგრებლად და მყარად არის დაკავშირებული ლულასთან. ეს განაპირობებს მეტ სიზუსტეს შორ მანძილზე. თავისუფლად მოძრავი ლულა იძლევა უფრო მეტ სიზუსტეს, რაც უფრო მეტად წააგავს -ექშენის მოდელებს.

ფირფიტების ნაკრები, რომელიც გამოიყენება კონდახის გადახრისა და ჩაშვების რეგულირებისთვის, ურთიერთშემცვლელ სამიზნეებთან ერთად, ხდის ბენელი არგოსა და არგო-სპეციალის შაშხანებს მრავალფუნქციურსა და უნივერსალურს.
უშაქის არქეოლოგიური მუზეუმი

უშაქის არქეოლოგიური მუზეუმი — არქეოლოგიური მუზეუმი უშაქში, დასავლეთ თურქეთში. დაარსებული 1970 წლის 23 მაისს, მუზეუმი ყველაზე მეტად ცნობილია თავისი კარუნის საგანძურის გამოფენებით.

მუზეუმში გამოტანილი ექსპონატები მოიცავს ქანდაკებებს, ნისკარტისებრი ტუჩებიანი დოქებს და ქვის ცულებს ბრინჯაოს ხანიდან, თიხის ჭურჭელს და მინის ნაკეთობებს ელინისტური და ძველი რომაული პერიოდიდან, და სტელებს ახლომდებარე რომაული ძველი ნანგრევების ადგილიდან ბლაუნდუსიდან. ყველაზე საინტერესო ნივთებია ეგრეთ წოდებული კარუნის საგანძური, რომელიც მიეკუთვნება ლიდიურ პერიოდს.

კარუნის საგანძური
არტეფაქტები, რომლებიც შეადგენენ 363 ნივთისგან შემდგარ კოლექციას, თარიღდება ჩვენს წელთაღრიცხვამდე საუკუნით. ისინი უკანონოდ ამოთხარეს სოფლელებმა 1966 წელს ლიდიელი წარჩინებული ქალის სამარხიდან, გააპარეს ქვეყნის გარეთ და მიჰყიდეს მეტროპოლიტენის ხელოვნების მუზეუმს ნიუ-იორკში, აშშ-ში. 1984 წელს მუზეუმის კატალოგში მათი აღმოჩენის შემდეგ, თურქმა ჟურნალისტმა ოზგენ აჯარმა აცნობა თურქეთის მთავრობას, რომელმაც სასამართლო საქმე აღძრა მეტროპოლიტენის წინააღმდეგ. სამართლებრივი დავის შემდეგ, 1993 წელს კოლექცია დაუბრუნდა თურქეთს.

მუზეუმის ქურდობის საქმე
2006 წელს აღმოჩნდა, რომ კარუნის საგანძურის (ლიდიური განძი) ორი ნივთი იყო ყალბი, ხოლო ორიგინალები მოპარული იყო. ნივთები იყო მონეტა და ოქროს ბროში ჰიპოკამპის (ფრთოსანი ზღვის ცხენი) ფორმით. მუზეუმის დირექტორი კაზიმ აქბიიქოღლუ დაადანაშაულეს ქურდობაში, და იგი და კიდევ 10 ადამიანი დააპატიმრეს. აქბიიქოღლუმ აღიარა დანაშაული, აზარტული თამაშების ვალებს დააბრალა. მას მიესაჯა 13 წლით პატიმრობა.

2012 წლის ნოემბერში გამოცხადდა, რომ ოქროს ბროში დაუბრუნდებოდა თურქეთს. დაბრუნებული ნივთი დროებით გამოიფინა ანკარის ანატოლიის ცივილიზაციების მუზეუმში, სანამ დაუბრუნდებოდა უშაქის არქეოლოგიის მუზეუმს.
მელიორაცია

მელიორაცია — ორგანიზაციულ-სამეურნეო და ტექნიკურ ღონისძიებათა კომპლექსი, რომელიც მიმართულია მიწების ძირეული გაუმჯობესებისაკენ.

მელიორაცია იყოფა 3 ჯგუფად: 1. არახელსაყრელი წყლის რეჟიმიანი მიწების მელიორაცია; 2. ცუდი ფიზიკური და ქიმიური თვისებების მიწების მელიორაცია; 3. მიწებისა, რომლებიც განიცდიან წყლისა და ქარის უარყოფით ზემოქმედებას.

ყველაზე მეტად გავრცელებულია პირველი ჯგუფის მიწების მელიორაცია. ჭაობებისა და ჭარბტენიანი ნიადაგების მელიორაციის მიზანია ღია და დახურული დამშრობი ქსლით ნიადაგიდან ჭარბი წყლის მოცილება; აერაციისა და ტემპერატურული რეჟიმის გაუმჯობესება; ორგანული ნივთიერებების დაშლის აერობული პროცესის გაძლიერება; მშრალი მიწათმოქმედების რაიონებში (სადაც ნალექები მცირეა, აორთქლება კი ძლიერი) ნიადაგში ტენის მარაგის გაზრდა ხელოვნური რწყვით, რისთვისაც აშენებენ ღია და დახურულ, სარწყავ სისტემებს; უდაბნოებისა და ნახევჯრუდაბნოების, მშრალი ველებისა და მთის საძოვრების გაწყლიერება; მცირეწყლიან რაიონებში მდინარეთა ჩამონადენის რეგულირება, რისთვისაც აწყობენ წყალსაცავებს, გარდა ამისა ერთი მდინარის აუზიდან წყალს უშვებენ მეორეში და სხვა. მელიორაციულ ღონისძიებათა კომპლექსს, რომელიც აუმჯობესებს არახელსაყრელ წყლის რეჟიმიან მიწებს, ჰიდროტექნიკური ანუ წყლისმიერი მელიორაცია ეწოდება.

მეორე ჯგუფის მიწების მელიორაცია მოიცავს ველისა და უდაბნოს მშრალი რაიონების მლაშობების ჩარეცხვის საშუალებით ნიადაგიდან საზიანო მარილების მოცილებას, ბიცობების გამოთაბაშირიანებას, ნიადაგის გათიხიანებას დიდი რაოდენობით ორგანული სასუქი შეტანას, სიდერატების თესვას, მძიმე ნიადაგებში ქვიშის შეტანასა და ფართობის მოსწორებას (მოშანდაკებას).

მესამე ჯგუფის მიწების მელიორაცია გულისხმობს ზედაპირული ჩამონადენი წყლების რაოდენობისა და სიჩქარის შემცირებას. ნიადაგის წინააღმდეგობის გაზრდას ჩამორეცხვისა და ქარული ეროზიისაგან. ამისათვის იყენებენ აგროტექნიკურ, ფიტომელიორაციულ და ჰიდროტექნიკურ ღონისძიებებს, აწყობენ ხელოვნურ ტერასებს, წყალშემკავებელ მიწაყრილებს; წყალშემკავებელ თხრილებს, წყალდა8გყერ არხებს, ხრამების ზრდის საწინააღმდეგოდ ჰიდროტექნიკურ ნაგებობებს, ეროზიასაშიში, ძლიერ დამრეცილი ფერდობების გატყიანებას, მინდორსაცავი ტყის ზოლების გაშენებას და სხვა.

საქართველოში უძველესი დროიდანაა ცნობილი სარწყავი არხების მშენებლობა და საირიგაციო ტექნიკური საშუალებები. საქართველოში მელიორაციის განვითარებას დიდად შეუწყო ხელი პროფესორმა ი. ჩხენკელმა, დიდი ღვაწლი მიუძღვით აგრეთვე პროფესორებს ც. მირცხულავას, მ. გაგოშიძეს, ა. მოწერელიას, ვ. ვოზნესენსკის; სოფლის მეურნეობის მეცნიერ კანდიდატებს ვ. ჩხიკვიშვილს, ვ. ბუაჩიძესა და სხვა.
იქტოსტეგა

იქტოსტეგა — კიდურებიანი ტეტრაპოდომორფების გადაშენებული გვარი გვიანდელი დევონური პერიოდიდან, რომელიც თანამედროვე გრენლანდიაა. ის იყო ერთ-ერთი უძველესი ოთხკიდურიანი ხერხემლიანი ცხოველი. იგი ერთ-ერთი პირველი იყო, რომელსაც ჰქონდა წონის აწევის ადაპტაცია ხმელეთზე გადაადგილებისთვის. იქტოსტეგას ჰქონდა ფილტვები და კიდურები, რომლებიც მას ჭაობებში ნავიგაციისთვის სჭირდებოდა. მიუხედავად იმისა, რომ იქტოსტეგას ხშირად „ტეტრაპოდას“ უწოდებენ მისი კიდურებისა და თითების გამო, ის დიდი ხნით ადრე განვითარდა, ვიდრე ნამდვილი გვირგვინის ჯგუფის ტეტრაპოდები და უფრო ზუსტად შეიძლება მოიხსენიებოდეს, როგორც სტეგოკეფალიური ან ღეროვანი ტეტრაპოდი. მიუხედავად იმისა, რომ უდავოდ ამფიბიების აღნაგობისა, ის არ წარმოადგენს ჯგუფის ნამდვილ წევრს, რადგან პირველი თანამედროვე ამფიბიები (ლისამფიბიების ჯგუფის წევრები) ტრიასულ პერიოდში გამოჩნდნენ. საუკუნის ბოლოს სხვა ადრეული სტეგოკეფალიებისა და ახლო მონათესავე თევზების აღმოჩენამდე, იხტიოსტეგა ცალკე იდგა, როგორც გარდამავალი ნამარხი თევზებსა და ტეტრაპოდებს შორის, რომელიც ორივეს მახასიათებლებს. ახალმა კვლევებმა აჩვენა, რომ მას ჰქონდა უჩვეულო ანატომია, რომელიც უფრო ფუნქციონირებდა სელაპის მსგავსად, ვიდრე სალამანდრას, როგორც ადრე ვარაუდობდნენ.

აკანტოსტეგას მსგავსად, იქტოსტეგას ნამარხთა ასაკი 370 მილიონი წელია. მისი სხეულის სიგრძე დაახლოებით 1 მ. იყო. პალეონტოლოგები ვარაუდობენ რომ მას სხეული ქერცლით ჰქონდა დაფარული. იქტოსტეგას ბრტყელი თავი, დიდი სხეული, დიდი ყბები და თევზის ბოლოს მსგავსი კუდი ჰქონდა. იქტოსტეგას ჰქონდა ერთიანი თავის ქალა, რომელზეც განცალკევებულად იყო განთავსებული თვალის ბუდეები, რაც იმას ნიშნავს, რომ მასზე არ იყო არანაირი ღრმულები, რაზეც შესაძლებელი იქნებიდა ყბის კუნთების მიმაგრება. ვინაიდან მათ არ ჰქონდათ სათანადო ყბის კუნთები, იქტოსტეკას და სხვა ადრეულ ტეტრაპოდებს მხოლოდ პირის გაღება და დახურვა შეეძლოთ.
ივან ჯაია

ივან ჯაია (, დ. 21 ივლისი, 1884, ჰავრი — გ. 1 ოქტომბერი, 1957, ბელგრადი) — სერბი ბიოლოგი, ფიზიოლოგი და ფილოსოფოსი. ფიზიოლოგიის კათედრის დამფუძნებელი სერბეთის ფიზიოლოგიის ინსტიტუტში, ბელგრადის უნივერსიტეტის რექტორი და სერბეთის მეცნიერებათა და ხელოვნების აკადემიის წევრი. ივან ჯაიია იყო ბიოლოგიის პოპულარიზატორი, პიონერი ჰიპოთერმიის სფეროში, ასევე ატარებდა კვლევებს თირკმელზედა ჯირკვლების როლზე თერმორეგულაციაში.. ისინი დაქორწინდნენ ჰავრში 1881 წელს. ივანი მათი უფროსი შვილი იყო. საფრანგეთში ცხოვრების პერიოდში წყვილს შეეძინა კიდევ ერთი ვაჟი, ალექსანდრე (1885-1968), რომელიც შემდგომში აგრონომი გახდა სერბეთის მეცნიერებათა და ხელოვნების აკადემიაში. როდესაც ივანი ექვსი წლის იყო, 1890 წელს, ოჯახი ბელგრადში გადავიდა საცხოვრებლად, სადაც მისი მამა გახდა ორთქლმავალ „დელიგრადის“ კაპიტანი, რომელიც იყო სერბი მმართველების ოფიციალური დიპლომატიური გემი. მას ის 1907 წლამდე, თავისი გადადგომის დრომდე, მართავდა. ბელგრადში მეუღლეებს შეეძინათ ქალიშვილი ოლგა, მათი მესამე შვილი (1892-1974).

ივან ჯაიამ დაამთავრა დაწყებითი და საშუალო სკოლა ბელგრადში. პირველი ბელგრადის გიმნაზიის დამთავრების შემდეგ 1902 წელს ის გადავიდა საფრანგეთში, სადაც ერთი წლის განმავლობაში სწავლობდა პიერ კორნელის ლიცეუმში, რუანში. 1903 წელს ის ჩაირიცხა სორბონის უნივერსიტეტში, სადაც მისი თანაკურსელი და საუკეთესო მეგობარი იყო ემილ ერზოგი, რომელიც შემდგომში გახდა ცნობილი ფრანგი მწერალი ანდრე მორუას სახელით. ის სწავლობდა საბუნებისმეტყველო მეცნიერებებს (ბოტანიკას, ფიზიოლოგიასა და ბიოქიმიას) ალბერ დასტრის ხელმძღვანელობით, რომელიც თავად იყო კლოდ ბერნარის მოწაფე და სამეცნიერო ექსპერიმენტატორი. ჯაიამ 1905 წელს ჩააბარა გამოსაშვები გამოცდა და დასტრის ხელმძღვანელობით 1909 წლის 23 ივლისს მოიპოვა ფილოსოფიის დოქტორის ხარისხი დისერტაციით ფიზიოლოგიაში „გლიკოზიდებისა და ნახშირწყლების ფერმენტების კვლევა მოლუსკებსა და კიბოსნაირებში“.

სწავლის პერიოდში მას ასევე ჰქონდა რამდენიმე სამუშაო. 1904 წელს ის გახდა სერბული ყოველდღიური გაზეთის „პოლიტიკის“ ყველაზე ახალგაზრდა უცხოელი კორესპონდენტი. ის ასევე გარკვეული დროის განმავლობაში მუშაობდა ბუნების ისტორიის ეროვნულ მუზეუმში პაულ ვან ტიგემთან ერთად, შემდეგ კი ხუთი წლის განმავლობაში მუშაობდა ბიოლოგიურ სადგურში როსკოფში, ბრეტანი. 1906 წლიდან ის მუშაობდა იქ ივ დელაჟთან და ალბერ დასტრთან ერთად, რითაც დაიწყო თავისი მკვლევრის კარიერა.