ნილ არმსტრონგი

ნილ არმსტრონგი (; დ. 5 აგვისტო, 1930, უაპაკონეტი, ოჰაიოს შტატი, აშშ — გ. 25 აგვისტო, 2012, ცინცინატი, ოჰაიოს შტატი, აშშ) — ამერიკელი კოსმონავტი მფრინავი, სამხედრო-საზღვაო ფლოტის ოფიცერი. სპეციალობით ავიაციის ინჟინერი. ნილ არმსტრონგს აქვს აერონავტიკის ბაკალავრის და აეროკოსმოსური კვლევების მაგისტრის ხარისხი. 1972-1979 წლებში იყო აეროკოსმოსური კვლევების პროფესორი ცინცინატის უნივერსიტეტში.

ბიოგრაფია
1947-1952 წლებში მსახურობდა საზღვაო ავიაციაში. განახორციელა 78 საბრძოლო გაფრენა კორეის ომში. 1962 წელს ჩაირიცხა ასტრონავტთა ჯგუფში. 1966 წლის 16 მარტს მისი მეთაურობით დედამიწის გარშემო ორბიტაზე გავიდა ხომალდი ჯემინი 8. მან 10 საათი და 40 წუთი დაჰყო კოსმოსში და შვიდჯერ შემოუფრინა დედამიწას. 1962 წელს არმსტრონგი შერჩეული იქნა -ს მიერ.

1969 წელს ხელმძღვანელობდა მისიას აპოლო 11 ედვინ ოლდრინთან (მთვარეზე დასაჯდომი კაპსულა „არწივის“ პილოტი) და მაიკლ კოლინზთან (მმართველ ხომალდ „აპოლო 11“-ის პილოტი) ერთად. 1969 წლის 16 ივლისს „აპოლო 11“-მ დატოვა კენედის კოსმოსური ცენტრი ფლორიდაში და 4 დღეში, 20 ივლისს (თბილისის დროით 21 ივლისი, 6 სთ და 19 წთ) დაეშვა მთვარის სიწყნარის ზღვაზე. მთვარეზე დასაჯდომი კაფსულიდან „არწივი“ ნილ არმსტრონგი გამოვიდა ხაზზე: „ჰიუსტონ, სიმშვიდის ზღვის ბაზა. არწივი დაჯდა...“

1969 წლის 20 ივლისს, არმსტრონგი და აპოლო 11-ის მთვარის მოდულის პილოტი ბაზ ოლდრინი გახდნენ პირველი ადამიანები, რომლებიც მთვარეზე დაეშვნენ, ხოლო მეორე დღეს მათ ორნახევარი საათი გაატარეს მთვარის მოდულის „იგლის“ კოსმოსური ხომალდის გარეთ, სანამ მაიკლ კოლინზი მთვარის ორბიტაზე დარჩა აპოლო-სამეთაურო მოდულ „კოლუმბიაში“.

21 ივლისს 1969 წ დილას არმსტრონგი ჩამოდის ხომალდიდან 2 საათსა 56 წუთსა და 15 წამს და პირველი დგამს ფეხს მთვარეზე. ამ დროს იძახის ისტორიულ სიტყვას:

„' , .“

ის პირდაპირ ეთერში გადაიცა მსოფლიოს მასშტაბით დაახლოებით 530 მილიონი მაყურებლისთვის. აპოლო 11 იყო აშშ-ის მნიშვნელოვანი გამარჯვება კოსმოსურ რბოლაში, რადგან მან შეასრულა ეროვნული მიზანი, რომელიც 1961 წელს პრეზიდენტ ჯონ ფ. კენედის მიერ იყო წამოყენებული „ადამიანის მთვარეზე დაშვებისა და ათწლეულის დასრულებამდე დედამიწაზე უსაფრთხოდ დაბრუნების შესახებ“. კოლინსთან და ოლდრინთან ერთად, არმსტრონგს პრეზიდენტმა რიჩარდ ნიქსონმა თავისუფლების საპრეზიდენტო მედალი გადასცა, ხოლო 1969 წელს კოლიერის თასი მიიღო. პრეზიდენტმა ჯიმი კარტერმა მას 1978 წელს კონგრესის კოსმოსური საპატიო მედალი გადასცა, 1979 წელს ის შეიყვანეს ეროვნული ავიაციის დიდების დარბაზში, ხოლო ყოფილ ეკიპაჟის წევრებთან ერთად 2009 წელს მიიღო კონგრესის ოქროს მედალი.

1971 წელს -დან გადადგომის შემდეგ, არმსტრონგი 1979 წლამდე ცინცინატის უნივერსიტეტის აერონავტიკის ინჟინერიის დეპარტამენტში ასწავლიდა. ის მონაწილეობდა 13-ის ავარიის გამოძიებაში და როჯერსის კომისიაში, რომელმაც გამოიძია კოსმოსური შატლი „ჩელენჯერის“ კატასტროფა. 2012 წელს არმსტრონგი 82 წლის ასაკში, კორონარული შუნტირების ოპერაციის შედეგად გამოწვეული გართულებების გამო გარდაიცვალა.

ადრეული ცხოვრება და განათლება
არმსტრონგი დაიბადა 1930 წლის 5 აგვისტოს, ოჰაიოს შტატის ქალაქ აუგლეიზ ქაუნთიში, ვაშინგტონის რაიონში, ვიოლა ლუიზის და სტივენ კოენიგ არმსტრონგის ოჯახში. ის გერმანული, ინგლისური, შოტლანდიურ-ირლანდიური წარმოშობის იყო. ის არმსტრონგის კლანის შთამომავალია. მას ჰყავდა უმცროსი და, ჯუნი, და უმცროსი ძმა, დინი. მისი მამა ოჰაიოს შტატის მთავრობის აუდიტორი იყო და ოჯახი არაერთხელ გადაადგილდებოდა შტატში, მომდევნო 14 წლის განმავლობაში 16 ქალაქში ცხოვრობდა. არმსტრონგის ფრენის სიყვარული ამ პერიოდში გაიზარდა, რომელიც ორი წლის ასაკში დაიწყო, როდესაც მამამისმა ის კლივლენდის საჰაერო რბოლებში წაიყვანა. როდესაც ის ხუთი ან ექვსი წლის იყო, მან პირველი თვითმფრინავით ფრენა განიცადა უორენში, ოჰაიო, როდესაც ის და მისი მამა -ით (ასევე ცნობილი როგორც " ") გაისეირნეს. არმსტრონგი ახალგაზრდობიდანვე აწყობდა თვითმფრინავების მოდელებს.

ოჯახის ბოლოს საცხოვრებლად გადავიდა 1944 წელს და ისინი ვაპაკონეტაში დააბრუნეს, სადაც არმსტრონგი ბლუმის საშუალო სკოლაში სწავლობდა და ვაპაკონეტას აეროდრომზე ფრენის გაკვეთილებს იღებდა. მან 16 წლის დაბადების დღეს მიიღო სტუდენტური ფრენის სერტიფიკატი, შემდეგ კი აგვისტოში მარტო იასპარეზა, სანამ მართვის მოწმობას აიღებდა. ზრდასრულ ასაკში სკაუტებმა მას მიენიჭეს გამორჩეული არწივის სკაუტის ჯილდო და ვერცხლის ბუფალოს ჯილდო. 1969 წლის 18 ივლისს, მთვარისკენ ფრენისას, მან მოკითხვა გაუგზავნა აიდაჰოში ეროვნული სკაუტების ჯამბორის დამსწრეებს. იმ რამდენიმე პირად ნივთს შორის, რაც მან მთვარეზე წაიღო, იყო მსოფლიო სკაუტის სამკერდე ნიშანი.

17 წლის ასაკში, 1947 წელს, არმსტრონგმა აერონავტიკის ინჟინერიის შესწავლა დაიწყო პერდიუს უნივერსიტეტში, დასავლეთ ლაფაიეტში, ინდიანას შტატში. ის ოჯახში მეორე ადამიანი იყო, ვინც კოლეჯში ჩააბარა. არმსტრონგი ასევე მიიღეს მასაჩუსეტსის ტექნოლოგიურ ინსტიტუტში , მაგრამ პერდიუს უნივერსიტეტში წასვლა გადაწყვიტა მას შემდეგ, რაც 1945 წელს ოჰაიოს სტადიონზე პერდიუს „ბოილერმეიკერსსა“ და ოჰაიოს შტატის „ბაკაისს“ შორის საფეხბურთო მატჩს უყურა, რომელშიც მეოთხედმცველმა ბობ დემოსმა „ბოილერმეიკერსს“ მაღალი რეიტინგის მქონე „ბაკაისზე“ დამაჯერებელი გამარჯვება მოუტანა. -ში სწავლობდა მისი ბიძა, რომელიც მას ასევე ურჩევდა, რომ მას შეეძლო კარგი განათლების მიღება მასაჩუსეტსის შტატის კემბრიჯში სწავლის გარეშე. მისი კოლეჯის სწავლის საფასური ჰოლოვეის გეგმის მიხედვით იყო დაფარული. წარმატებული აპლიკანტები ორწლიან სწავლას ავალდებულებდნენ, რასაც მოჰყვებოდა ორი წელი ფრენის მომზადება და ერთი წელი აშშ-ის საზღვაო ფლოტში ავიატორის თანამდებობაზე მსახურება, შემდეგ კი ბაკალავრის ხარისხის ბოლო ორი წლის დასრულება. არმსტრონგი არ გადიოდა საზღვაო მეცნიერების კურსებს და არც საზღვაო სარეზერვო ოფიცერთა მომზადების კორპუსში შეუერთდა.

საზღვაო სამსახური
არმსტრონგის საზღვაო ძალებიდან გამოიძახეს 1949 წლის 26 იანვარს, რის გამოც მას ფლორიდაში, პენსაკოლას საზღვაო საჰაერო ბაზაზე 5-49 კლასის საფრენოსნო მომზადებისთვის გამოცხადება დასჭირდა. სამედიცინო შემოწმების ჩაბარების შემდეგ, 1949 წლის 24 თებერვალს, მან მიჩიგანის წოდება მიიღო. საფრენოსნო მომზადება ჩრდილოეთ ამერიკის სასწავლო ხომალდზე ჩატარდა, რომელზეც 1949 წლის 9 სექტემბერს მარტო იფრინა. შემდეგ ის ტეხასის შტატში, საზღვაო საჰაერო სადგურ -ზე გაგზავნეს 8 -ზე საწვრთნელად, რაც -ზე გადამზიდავის დაშვებით დასრულდა. 1950 წლის 16 აგვისტოს, არმსტრონგს წერილით აცნობეს, რომ ის სრულფასოვანი საზღვაო მფრინავი იყო. მისი დედა და და დაესწრნენ მის გამოსაშვებ ცერემონიას 1950 წლის 23 აგვისტოს.

არმსტრონგი გაგზავნეს ფლოტის საჰაერო ძალების მე-7 ესკადრილიაში ( 7) სან დიეგოში (ამჟამად ცნობილი როგორც ჩრდილოეთ კუნძული). 1950 წლის 27 ნოემბერს იგი გაგზავნეს -51-ში, მთლიანად რეაქტიული ესკადრილიაში, სადაც ის გახდა ყველაზე ახალგაზრდა ოფიცერი. მან პირველი ფრენა რეაქტიული თვითმფრინავით, 9 -ით, 1951 წლის 5 იანვარს განახორციელა. 1951 წლის 5 ივნისს იგი დაწინაურდა პრაპორშიკის წოდებით და ორი დღის შემდეგ თავისი პირველი რეაქტიული გადამზიდავი -ზე დაეშვა. 1951 წლის 28 ივნისს ესექსი კორეისკენ გაემართა, -51-ით, რომელიც სახმელეთო თავდასხმის თვითმფრინავად იქცა. -51 ჰავაიზე, საზღვაო საჰაერო ბაზ ბარბერს პოინტში გაფრინდა, სადაც ივლისის ბოლოს გემთან დაბრუნებამდე გამანადგურებელ-ბომბდამშენის წვრთნებს ატარებდა.

1951 წლის 29 აგვისტოს, არმსტრონგი კორეის ომში მონაწილეობდა, როგორც ფოტო-სადაზვერვო თვითმფრინავის ესკორტი სონგჯინის თავზე. ხუთი დღის შემდეგ, 3 სექტემბერს, მან შეიარაღებული სადაზვერვო ფრენა განახორციელა ვონსანის დასავლეთით, სოფელ მაჯონ-ნის სამხრეთით მდებარე ძირითადი სატრანსპორტო და საწყობების თავზე.

არმსტრონგის თქმით, ის დაბალ დაბომბვას ახორციელებდა 560 კმ/სთ სიჩქარით, როდესაც მისი ფრთის 1.8 მეტრი (6 ფუტი) მოწყდა მას შემდეგ, რაც შეეჯახა ბორცვებზე გაბმულ კაბელს, რომელიც ხაფანგად იყო დაკიდებული (ის მიწიდან 150 მეტრის (500 ფუტის) სიმაღლეზე დაფრინავდა, როდესაც ფრთას შეეჯახა). მიუხედავად იმისა, რომ ტერიტორიაზე ძლიერი საზენიტო ცეცხლი იყო, არმსტრონგის თვითმფრინავს არავინ მოხვდა. ესექსის მეთაურისთვის მიწოდებულ თავდაპირველ ანგარიშში ნათქვამი იყო, რომ არმსტრონგის 9 პანტერა საზენიტო ცეცხლის ქვეშ მოექცა. ანგარიშში მითითებული იყო, რომ ის ცდილობდა კონტროლის აღდგენას და შეეჯახა ბოძს, რომელმაც პანტერის მარჯვენა ფრთის 0.61 მეტრი (2 ფუტი) მოჭრა. სხვადასხვა ავტორის მიერ მოთხრობის შემდგომ დამახინჯებულ ვერსიაში ნათქვამია, რომ ის მიწიდან მხოლოდ 6.1 მეტრის (20 ფუტის) დაშორებით იმყოფებოდა და მისი ფრთა 0.91 მეტრით (3 ფუტით) იყო მოჭრილი.

არმსტრონგმა თვითმფრინავი ე.წ. მეგობრულ ტერიტორიაზე დააბრუნა, მაგრამ ელერონის დაკარგვის გამო, კატაპულტირება მისი ერთადერთი უსაფრთხო ვარიანტი იყო. მას წყლის თავზე კატაპულტირება და საზღვაო ძალების ვერტმფრენების გადარჩენის მოლოდინი ჰქონდა განზრახული, მაგრამ მისი პარაშუტი ხმელეთზე აფეთქდა. ის საფრენოსნო სკოლის თანაკლასელის მიერ მართული ჯიპით გადაიყვანეს; უცნობია, რა დაემართა მისი თვითმფრინავის, 9-2 125122, ნამსხვრევებს.

სულ არმსტრონგმა კორეის თავზე 78 მისია შეასრულა, რომელთაგან მესამედი 1952 წლის იანვარში, ხოლო ბოლო მისია 1952 წლის 5 მარტს შედგა. კორეის ომში დაღუპული აშშ-ის საზღვაო ძალების 492 პერსონალიდან, 27 ესექსიდან იყო ამ საომარ კრუიზზე. არმსტრონგმა 20 საბრძოლო მისიისთვის მიიღო საჰაერო მედალი, შემდეგი 40 მისიისთვის ორი ოქროს ვარსკვლავი, კორეის სამსახურის მედალი და ჩართულობის ვარსკვლავი, ეროვნული თავდაცვის სამსახურის მედალი და გაეროს კორეის მედალი.

არმსტრონგის რეგულარული სამხედრო სამსახური 1952 წლის 25 თებერვალს შეწყდა. ესექსში საბრძოლო მისიის დასრულების შემდეგ, 1952 წლის მაისში იგი სატრანსპორტო ესკადრილიაში, -32-ში, დაინიშნა. 1952 წლის 23 აგვისტოს იგი აქტიური სამსახურიდან გაათავისუფლეს, მაგრამ რეზერვში დარჩა და 1953 წლის 9 მაისს ლეიტენანტად (უმცროსი წოდებით) დაწინაურდა. რეზერვისტის რანგში მან განაგრძო ფრენა, თავდაპირველად -724-ით ილინოისის შტატის გლენვიუს საზღვაო საჰაერო ბაზაზე, შემდეგ კი, კალიფორნიაში, -773-ით ლოს ალამიტოსის საზღვაო საჰაერო ბაზაზე. ის რეზერვში რვა წლის განმავლობაში დარჩა, სანამ 1960 წლის 21 ოქტომბერს თანამდებობას არ დატოვებდა.

აპოლო 11
მას შემდეგ, რაც არმსტრონგი აპოლო 8-ის სარეზერვო მეთაურად მსახურობდა, სლეიტონმა მას აპოლო 11-ის მეთაურის თანამდებობა შესთავაზა 1968 წლის 23 დეკემბერს, როდესაც აპოლო 8, მთვარის გარშემო ბრუნავდა. არმსტრონგის 2005 წლის ბიოგრაფიის თანახმად, სლეიტონმა უთხრა მას, რომ მიუხედავად იმისა, რომ დაგეგმილი ეკიპაჟი შედგებოდა მეთაური არმსტრონგი, მთვარის მოდულის პილოტი ბაზ ოლდრინი და სამეთაურო მოდულის პილოტი მაიკლ კოლინზი, ის არმსტრონგს სთავაზობდა შანსს, ალდრინი, ჯიმ ლოველით შეეცვალა. ერთდღიანი ფიქრის შემდეგ, არმსტრონგმა სლეიტონს უთხრა, რომ ალდრინთან დარჩებოდა, რადგან მასთან მუშაობა არ უჭირდა და ფიქრობდა, რომ ლოველი თავად იმსახურებდა მეთაურობას. ალდრინის ლოველით ჩანაცვლება ლოველს მთვარის მოდულის პილოტად აქცევდა, არაოფიციალურად ყველაზე დაბალი რანგის წევრად და არმსტრონგს არ შეეძლო გაემართლებინა ჯემინი 12-ის მეთაურის, ლოველის ეკიპაჟის მესამე ადგილზე განთავსება. აპოლო 11-ის ეკიპაჟად 1969 წლის 9 იანვარს დაინიშნა არმსტრონგი, კოლინზი და ოლდრინი, ხოლო ლოველი, ანდერსი და ფრედ ჰეისი სარეზერვო ეკიპაჟად.

1969 წლის 14 აპრილს გამართულ პრესკონფერენციაზე არმსტრონგის პირველი ყოფნის მიზეზად კაბინის დიზაინი დასახელდა; ლუქი შიგნით და მარჯვნივ იხსნებოდა, რაც მარჯვენა მხარეს მდგომ პილოტის პირველ გასვლას ართულებდა. შეხვედრის დროს ოთხმა კაცმა ლუქის განხილვის შესახებ არაფერი იცოდა. მცირე ჯგუფის გარეთ შეხვედრის შესახებ პირველად კრაფტმა წიგნის დაწერისას შეიტყო. ამ სირთულის გვერდის ავლის მეთოდები არსებობდა, მაგრამ უცნობია, განიხილებოდა თუ არა ისინი იმ დროს.

მოგზაურობა მთვარეზე
„სატურნ “ ტიპის რაკეტამ „აპოლო 11“ კენედის კოსმოსური ცენტრის 39 გამშვები კომპლექსიდან 1969 წლის 16 ივლისს, -ის 13:32:00 საათზე (ადგილობრივი დროით 09:32:00 ) გაუშვა. არმსტრონგის მეუღლე ჯანეტი და ორი ვაჟი მდინარეზე მიბმული იახტიდან აკვირდებოდნენ ამ პროცესს. გაშვების დროს არმსტრონგის გულისცემამ წუთში 110 დარტყმას მიაღწია. პირველი ეტაპი მისთვის გაცილებით ხმაურიანი აღმოჩნდა, ვიდრე „ჯემინი 8 ტიტან “-ის გაშვება. „აპოლო“-ს სამეთაურო მოდული „ჯემინი“-ს კოსმოსურ ხომალდთან შედარებით შედარებით ფართო იყო. „აპოლო 11“-ის ეკიპაჟის არცერთ წევრს არ განუცდია კოსმოსური ავადმყოფობა, როგორც ეს წინა ეკიპაჟის ზოგიერთ წევრს დაემართა. არმსტრონგი განსაკუთრებით გახარებული იყო ამით, რადგან ბავშვობაში მოძრაობის ავადმყოფობისკენ იყო მიდრეკილი და ხანგრძლივი აერობატიკის შემდეგ გულისრევას განიცდიდა.

აპოლო 11-ის მიზანი მთვარეზე უსაფრთხოდ დაშვება იყო და არა ზუსტ ადგილას დაშვება. მთვარის დაშვებიდან სამი წუთის შემდეგ, არმსტრონგმა შენიშნა, რომ კრატერები დაახლოებით ორი წამით ადრე გადიოდა, რაც იმას ნიშნავდა, რომ მთვარის მოდული „იგლი“, სავარაუდოდ, დაგეგმილი დაშვების ზონიდან რამდენიმე მილის (კილომეტრის) მოშორებით დაეშვებოდა. როდესაც „იგლის“ დაშვების რადარი ზედაპირზე მოხვდებოდა, რამდენიმე კომპიუტერული შეცდომის სიგნალიზაცია ჩაირთო. პირველი იყო კოდი 1202 სიგნალიზაცია და მათი ინტენსიური მომზადების მიუხედავად, არც არმსტრონგმა და არც ოლდრინმა არ იცოდნენ, რას ნიშნავდა ეს კოდი. მათ ჰიუსტონში -ის ჩარლზ დიუკისგან დაუყოვნებლივ მიიღეს შეტყობინება, რომ სიგნალიზაცია შემაშფოთებელი არ იყო. 1202 და 1201 სიგნალიზაცია გამოწვეული იყო მთვარის მოდულის მართვის კომპიუტერში აღმასრულებელი გადატვირთვით. 2007 წელს ოლდრინმა განაცხადა, რომ გადატვირთვა გამოწვეული იყო მისივე საკონტროლო სიის არჩევანით, რომელიც გულისხმობდა დოკინგის რადარის ჩართვას დაშვების პროცესში, რაც იწვევდა კომპიუტერის მიერ არასაჭირო რადარის მონაცემების დამუშავებას. როდესაც მას არ ჰქონდა საკმარისი დრო ყველა დავალების შესასრულებლად, კომპიუტერი წყვეტდა დაბალი პრიორიტეტის მქონე კრატერებს, რამაც სიგნალიზაცია გამოიწვია. ოლდრინმა განაცხადა, რომ მან გადაწყვიტა რადარი ჩართული დაეტოვებინა იმ შემთხვევისთვის, თუ აპოლოს სამეთაურო მოდულთან ხელახლა შეერთებისას შეწყვეტა აუცილებელი გახდებოდა; მან ვერ გააცნობიერა, რომ ეს დამუშავების გადატვირთვას გამოიწვევდა.

როდესაც არმსტრონგმა შენიშნა, რომ ისინი სახიფათო დაშვების ადგილისკენ მიემართებოდნენ, მან ხელით აიღო ლუმინესცენტური რაკეტის კონტროლი და სცადა უფრო უსაფრთხო ადგილის პოვნა. ეს მოსალოდნელზე მეტხანს გაგრძელდა . ამ მიზეზით, მისიის კონტროლი შეშფოთებული იყო, რომ ლუმინესცენტურ რაკეტას საწვავი ეცლებოდა. დაშვებისას, ოლდრინი და არმსტრონგი თვლიდნენ, რომ მათ 40 წამიანი საწვავი ჰქონდათ დარჩენილი, მათ შორის 20 წამიანი, რომელიც შეწყვეტის შემთხვევაში უნდა დაეზოგათ. ვარჯიშის დროს არმსტრონგი რამდენჯერმე დაეშვა 15 წამზე ნაკლები საწვავით; ის ასევე დარწმუნებული იყო, რომ ლუმინესცენტურ რაკეტას შეეძლო 15 მეტრის (50 ფუტის) სიმაღლიდან ვარდნის გადატანა. მისიის შემდგომმა ანალიზმა აჩვენა, რომ დაშვებისას საწვავის წვის 45-დან 50 წამამდე დრო იყო დარჩენილი.

აპოლო 11 მთვარის ზედაპირზე დაეშვა 1969 წლის 20 ივლისს, -ის დროით 20:17:40 საათიდან რამდენიმე წამის შემდეგ. მთვარის ზედაპირზე მიმაგრებული სამი 67 დიუმიანი (170 სმ) ზონდიდან ერთ-ერთი ზედაპირს შეეხო, მთვარის ზედაპირზე პანელის ნათურა აინთო და ოლდრინმა დაიძახა: „კონტაქტური ნათურა“. არმსტრონგმა ძრავა გამორთო და თქვა: „გამორთეთ“. როდესაც მთვარის კოსმოსური ხომალდი ზედაპირზე დადგა, ოლდრინმა თქვა: „კარგი, ძრავა გაჩერდი“; შემდეგ ორივემ დაშვების შემდგომი საკონტროლო სიის რამდენიმე პუნქტი დაასახელა. 10 წამიანი პაუზის შემდეგ, დიუკმა დაშვება დაადასტურა და თქვა: „ჩვენც შენს მაგალითს ვიზიარებთ, არწივი“. არმსტრონგმა დაშვება მისიის კონტროლის სამსახურს და მსოფლიოს დაუდასტურა სიტყვებით: „ჰიუსტონი, სიმშვიდის ბაზა აქ არის. არწივი დაეშვა“. ოლდრინმა და არმსტრონგმა ხელის ჩამორთმევით და ზურგზე ხელის დარტყმით აღნიშნეს. შემდეგ ისინი დაუბრუნდნენ საგანგებო დავალებების სიას, თუ საგანგებო აფრენა აუცილებელი გახდებოდა. დაშვების დროს არმსტრონგის პულსი წუთში 100-დან 150 დარტყმამდე მერყეობდა.

ხსოვნა
მის პატივსაცემად, მთვარის ერთ-ერთ კრატერს დაარქვეს არმსტრონგი.