iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
პრინცესა ჟასმინი

პრინცესა ჟასმინი — გამოგონილი პერსონაჟი, გვხვდება კომპანია -ის 31-ე ანიმაციურ ფილმში „ალადინი“ (1992), მის გაგრძელებებში და კომპანიის პროდუქციაში. ახმოვანებს ამერიკელი მსახიობი ლინდა ლარკინი — მღერის ფილიპინელი მომღერლის ლეა სალონგას ხმით. ჟასმინი გამოგონილი არაბული სამეფოს — აგრაბის პრინცესაა, რომელსაც არ სურს სასახლეში გამოკეტილი ცხოვრება და გარიგებით ქორწინება. შექმნეს რეჟისორებმა რონ კლემენტმა და ჯონ მასკერმა სცენარისტებთან ტედ ელიოტთან და ტერი როსიოსთან ერთად. ჟასმინი დაფუძნებულია ბადრულბადურზე - პრინცესაზე „ათას ერთი ღამიდან“, ზღაპრიდან „ალადინი და ჯადოსნური ლამპარი“. ჟასმინი დისნეის რიგით მეექსვსე პრინცესაა, მათგან პირველი არაევროპელი და ერთადერთი არაბული წარმოშობის. ასევე ჟასმინი პირველი პრინცესაა, რომელიც არ იყო თავისი ფილმის მთავარი გმირი, თუმცა მას და ალადინს (ფილმ „ალადინის“ პროტაგონისტს) ზოგჯერ ერთად მოიხსენიებენ, როგორც მთავარ გმირებს.

შექმნის პროცესი
ჟასმიმის ოფიციალური აღწერის თანახმად კომპანიია ვებ-გვერდზე ის "დამოუკიდებელი, ცეცხლოვანი და ლამაზია, მას შეუძლია საკითარი თავის დაცვა და უნდა შეიცნოს სამყარო სასახლის გარეთ". თავდაპირველად ის კაპრიზული და მატერიალისტური უნდა ყოფილიყო, მაგრამ მოგვიანებით მისი იდეა შეიცვალა. ჟასმინის დიზაინი როგორც არაბული, ასევე ინდური ელემენტებით იყო შთაგონებული. ჟასმინის მთავარი დიზაინერის თქმით, მან დისნეის ატრაქციონების პარკში დაინაზა გოგონა გრძელი შავი თმით და ის ჟასმინის გარეგნობის შთაგონებად იქვა. გოგონას ვინაობა დღემდე უცნობია. მან ასევე გამოიყენა სხვადასხვა ეგზოტიკური მოდელის და,საკუთარი დის ფოტოები. მისი სამოსის ცისფერი შეფერილობა წყლის სიმბოლოა, რომელიც "უდაბნოში ყველაზე ძვირფასია" და კონტრასტს უქმნის პერსონაჟის გარემოცვას. ეს მოტივი ძლიერდება ჟასმინის პირველ სცენაში, სადაც ის შადრევანთან ზის. პერსონაჟის დამთავრებულმა დიზაინმა გამოიწვია მისი რომანტიკული ინტერესის - ალადინის დიზაინის შეცვლა, რადგან ალადინის თავდაპირველი "ძალიან გამხდარი, შემაცოდებელი" დიზაინი აღარ შეესაბამებოდა პრინცესას.

პიროვნება
როგორც პერსონაჟი, ჟასმინი დისნეის სხვა თანამედროვე პრინცესების მსგავსია. მას აქვს მრავალი ტრადიციული პრინცესის თვისება, მათ შორის სილამაზე და სწრაფვა სიყვარულისკენ ამასთან, დისნეის მარკეტინგი მას წარმოადგენს, როგორც "1990-იანი წლების გმირს" [://../?=0&=++&=104 - ჟასმინი "დაიბადა თავის დროზე ადრე" და მისი ინტელექტი და ამბიციები უფრო მეტად შეესაბამება თანამედროვე წარმოდგენებს. ბრაიან ლორი ადარებს ჟასმინის ძლიერი ნებისყოფა და თავისუფლების სიყვარული მისი წინამორბედის, ბელის პიროვნებას და აღწერს მას, როგორც "ანაქრონისტურად განთავისუფლებულ" პერსინაჟს. რობ ბურჩმა დააფიქსირა, რომ პრინცესა ძალიან ჰგავს არიელს, რადგან ის ასევე "დამოუკიდებელი, ლამაზი და სასოწარკვეთილია საკუთარი ცხოვრებისთვის". თუმცა, ჟასმინი ბელზე უფრო მებრძოლი და არიელზე ნაკლებად გულუბრყვილოა . ჟასმინი აღიარებული იყო "დისნეის მებრძოლი პერსონაჟების სერიის" ნაწილად, რომელიც ფემინიზმის მიმდინარეობების შედეგად გაჩნდა და რომელიც "აწესებს დისნეისთვის ძლიერი პრინცესის ახალ, გოგონებისთვის მისაბაძ სტანდარტს".
ლაოსის კულტურა

ლაოსის კულტურა—ლაოსს აქვს უძველესი და გამორჩეული კულტურა, რომელიც განვითარდა ბუდიზმის შტოს- თხერავადას დიდი გავლენით. მრავალი ძველი კულტურული ტრადიცია ჯერ კიდევ არსებობს ლაოსის ხალხებისა და ეთნიკურ ჯგუფებში. ლაოსში იუნესკოს მსოფლიო კულტურული მემკვიდრეობის 2 ძეგლია -ლუანგპრაბანგიდა ვატ -ფხუ და მსოფლიო კულტურული მემკვიდრეობის სიის 2 კანდიდატი - დოქების ხეობა და დიდი სამარხი ვიენტიანში.

ქვეყნის ხელმძღვანელობა დიდ მნიშვნელობას ანიჭებს ეროვნული კულტურული მემკვიდრეობის, განსაკუთრებით ძველ ბუდისტურ ტაძრებს , რომელთა შესანარჩუნებლად მნიშვნელოვანი თანხებია გამოყოფილი.

ლაოსი აღნიშნავს დიდი რაოდენობით ეროვნული დღესასწაულების და მასპინძლებს კულტურული ფესტივალების, ყველაზე მნიშვნელოვანი, რაც არის წლიური ფესტივალი ეს არის ორდღიანი ბუდისტური ფესტივალი, რომელიც ტარდება იანვარში ან თებერვალში, მთვარის ციკლიდან გამომდინარე. დღესასწაულების დროს ბუდისტი ბერები კითხულობენ მაჰა ვეტსანდონ ჩადოკს ("დიდი დაბადების ქადაგება").

უმეტეს ქვეყნებისგან განსხვავებით, ბოლო დრომდე ლაოსს არ ჰქონდა კანონმდებლობა საავტორო უფლებების შესახებ. მომზადებულია ეროვნული კანონის პროექტი ინტელექტუალური საკუთრების დაცვის შესახებ. გარდა ამისა, ლაოსს აქვს კანონი სასაქონლო ნიშნებზე.
ჯინი (მითოლოგია)

ჯინი – ზებუნებრივი არსებები პრეისლამურ არაბულ და მოგვიანებით ისლამურ მითოლოგიასა და თეოლოგიაში. ადამიანების მსგავსად, ისინი უცოდველად იბადებიან, მათი გარემოცვა შემდეგ ცვლის მათ. ჯინი არ არის არც თანდაყოლილად ბოროტი და არც თანდაყოლილად კეთილი, რის გამოც ადვილი იყო ისლამის ექსპანსიის პერიოდში სხვა კულტურების სულების ჯინებად ადაპტაცია - ჯინი არ არის მკაცრად ისლამური ცნება; ისინი შეიძლება წარმოადგენდნენ ისლამში ინტეგრირებულ რამდენიმე წარმართულ რწმენას.

ისლამურ კონტექსტში ტერმინი ჟინი გამოიყენება როგორც ნებისმიერი ზებუნებრივი ქმნილების ზოგადი, ან კონკრეტული ტიპის ზებუნებრივი ქმნილების კონკრეტული სახელი. ამიტომ ჯინები ხშირად მოიხსენიებიან ეშმაკებთან/ დემონებთან ერთად. ფოლკლორში ეშმაკებსაც და ჯინებსაც მოაქვთ უიღბლობა, დაავადებები, უბედურობები. მაგრამ ეშმაკებისგან განსხვავებით, ხანდახან ჯინი კეთილის მომტანია და ადამიანს ეხმარება.

გარეგნობა
ითვლება, რომ ჯინებს ფორმის შეცვლა შეუძლიათ. ხშირად იღებენ ბუს, გარეული ვირის, გველის, კატის, მორიელის ან შავი ძაღლის ფორმას. ვერ იღებენ მგლის ფორმას - ითვლება, რომ მგელი ჯინის მტაცებელია და მგელთან ახლოს ის უჩინარობას კარგავს. ყველაზე დიდია კავშირი გველსა და ჯინს შორის - ისინი ვისაც სჯერათ ჯინის არსებობის, არ კლავენ გველებს, რადგან ჯინი გველისთვის შურს იძიებს. ასევე ჯინს შეუძლია ქარის, ქარიშხლის, ჩრდილის ფორმის მიღება.

პრეისლამური არაბეთი
ჯინებში რწმენის ზუსტი წარმოშობა არ არის ბოლომდე ცნობილი. შუა აღმოსავლეთის ზოგი მკვლევარი მიიჩნევს, რომ ისინი წარმოიშვნენ უდაბნოებსა და უწმინდურ ადგილებში მცხოვრებ ბოროტ სულებად, რომლებიც ხშირად ცხოველების ფორმას იღებდნენ; სხვები თვლიან, რომ ისინი თავდაპირველად წარმართული ღვთაებები იყვნენ, რომლებმაც თანდათან სტატუსი დაკარგეს, რადგან სხვა ღვთაებებმა უფრო მეტი მნიშვნელობა მიიღეს. პრეისლამურ პერიოდში მრავალი არაბი თაყვანს სცემდა ჯინს, მაგრამ ღმერთებისგან განსხვავებით, ჯინს არ მიიჩნევდნენ უკვდავად. მიუხედავად მათი უფრო დაბალი სტატუსის, როგორც ჩანს, ჯინების თაყვანისცემას უფრო მეტი მნიშვნელობა ჰქონდა პრეისლამური არაბების ყოველდღიურ ცხოვრებაში, ვიდრე თვით ღმერთების. მიიჩნეოდა, რომ ჯინებს მაშინდელი ადამიანების მსგავსი თემური საზოგადოება აქვთ, მოკლულ ჯინზე თემი შურს იძიებს. მათი ძალები აღემატებოდა ადამიანის, მაგრამ მიიჩნეოდა, რომ ადამიანს შეუძლია ჯინის მოკვლა. მათ ფორმის შეცვლა შეეძლოთ, მაგრამ უჩინარ ფორმაში მათი ყველაზე მეტად ეშინოდათ. ჯინები პასუხისმგებლებად ითვლებოდნენ სხვადასხვა დაავადებისთვის, მათ შორის ფსიქიკური.

ისლამი
ყურანში ჯინები დაახლოებით 29-ჯერ არიან ნახსენები. ისლამურ ტრადიციაში მუჰამედი როგორც ადამიანებთან, ასევე ჯინებთან იყო გამოგზავნილი მქადაგებლად. ნახსენებია, რომ არაბები "ღმერთის მაგივრად დახმარებას ჯინებს სთხოვდნენ". მონოთეისტურმა ყურანმა წაშალა მსგავსებები ჯინისა და ღმერთს შორის, ჯინი ღვთაებისგან ჩვეულებრივ სულად იქცა, რომელიც ასევე ექვემდებარებოდა ღმერთის განსჯას და სიკვდილის შემდგომ ცხოვრებას. ერთი მნიშვნელობით ჯინები ადამამდე ათასი წლით ადრე შექმნილი ადამიანის მსგავსი სულები არიან, მეორე ვერსიით "ჯინი" ზოგადი ტერმინია ადამიანებისთვის უჩინარი არსებებისთვის, მაგ. ანგელოზები და დემონებიც ჯინები არიან.
სერგო ხაბულიანი

სერგო ხაბულიანი (დ. 4 აპრილი, 1961, ცაგერი) — ქართველი ინჟინერი, პოლიტიკოსი.

ბიოგრაფია
დაიბადა 1961 წლის 4 აპრილს. 1984 წელს დაამთავრა შრომის წითელი დროშის ორდენოსანი, ვ. ი. ლენინის სახელობის საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი, საავტომობილო გზების სპეციალობით. 2012-2016 წლებში იყო საქართველოს მე-8 მოწვევის პარლამენტის წევრი (ცაგერის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა — „მეტი სარგებელი ხალხს“.
გელა ხვედელიძე

გელა ხვედელიძე (დ. 14 ოქტომბერი, 1966, ზესტაფონი) — ქართველი პოლიტიკოსი. საქართველოს მე-8 მოწვევის პარლამენტის წევრი 2012 წლის 21 ოქტომბრიდან 7 ნოემბრამდე.

ბიოგრაფია
დაიბადა 1966 წლის 14 ოქტომბერს. 2012 წლის 21 ოქტომბრიდან 7 ნოემბრამდე იყო საქართველოს მე-8 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ბიძინა ივანიშვილი — ქართული ოცნება“.
ალი მამედოვი

ალი მამედოვი (დ. 23 ნოემბერი, 1979, მარნეული) — ქართველი იურისტი, პოლიტიკოსი.

ბიოგრაფია
დაიბადა 1979 წლის 23 ნოემბერს. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ქვემო ქართლის ფილიალი, სამართალმცოდნეობის სპეციალობით. 2012-2016 წლებში იყო საქართველოს მე-8 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ბიძინა ივანიშვილი — ქართული ოცნება“.
ტნუსის შველის ეკლესია

ტნუსის შველის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი დმანისის მუნიციპალიტეტის სოფელ ტნუსის მიდამოებში. აგებულია 1688 წელს.

ეკლესია დარბაზულია. ნაგებია ტუფის სუფთად ნათალი ქვით. ერთადერთი კარი დასავლეთ კედელში, ორი სარკმელი კი აღმოსავლეთ და დასავლეთ კედლებშია გაჭრილი. ეკლესიის ინტერიერი ნამტვრევი ქვითაა ნაგები. ნახევარწრიულ აფსიდში ორი მცირე თაღოვანი ნიშაა, საკურთხევლის პირას, ჩრდილოეთ კედლის თაღოვან ნიშაში, სანათლავი ემბაზია ჩადგმული, რომელზეც თარიღია ამოკვეთილი (1688 წ.). საკურთხევლს არდაბაგი შემაღლებულია. ეკლესიის კედლები შემკულია რელიეფური ქანდაკებებით.

სამრეკლო ნამტვრევი ქვითაა ნაგები, იგი ეკლესიის აღმოსავლეთით ორიოდე მეტრში, შედარებით დადაბლებულ ტერასაზე დგას. მისი პირველი სართული მცირე სამლოცველოა, რომელსაც დასავლეთით კარი და აღმოსავლეთით ერთი სარკმელი აქვს. ფანჩატურის დასავლეთ კედელში მხედრული დამწერლობით შესრულებული ოთხსტრიქონიანი საქტიტორო წარწერაა ამოკვეთილი, წარწერა ძლიერაა დაზიანებული და მხოლოდ ცალკეული სიტყვები იკითხება. სამრეკლოს ქვედა სართულის კარის არქიტრავად გამოყენებულია ბურთულებითა და „სამაჯურებით“ გაფორმებული წყვილი ლილვითა და გრეხილით მოჩარჩოებული ორი ქვის ფილა, რომელზეც წნული ორნამენტია წარმოდგენილი.
ეროვნული დედაქალაქის რეგიონი

}

კლიმატი
კიოპენის კლიმატის კლასიფიკაციით ეროვნული დედაქალაქის რეგიონში ორი კლიმატური ზონა გამოიყოფა. რეგიონის დიდი ნაწილი ტროპიკული სავანის კლიმატის სარტყელშია მოქცეული, ხოლო ჩრდილო-აღმოსავლეთი ნაწილი, სიერა-მადრეს მახლობლად ტროპიკულ მუსონურ კლიმატურ სარტყელს მიეკუთვნება. ფილიპინების დანარჩენი ნაწილის მსგავსად ეროვნული დედაქალაქის რეგიონიც მთლიანად ტროპიკულ სარტყელში მდებარეობს. ეკვატორთან სიახლოვის გამო მთელი წლის მანძილზე მაღალი ტემპერატურაა და იშვიათად ეცემა 15 °-ზე ნაკლებად და იშვიათად აღემატება 38 °-ს. ყველაზე დაბალი ტემპერატურა 1914 წლის 11 იანვარს დაფიქსირდა — 14.4 °, ხოლო ყველაზე მაღალი ტემპერატურა 1915 წლის 7 მაისს — 38.5 °.

ტენიანობის მაჩვენებელი მთელი წლის მანძილზე მაღალია. მშრალი სეზონი დეკემბრიდან აპრილამდე გრძელდება, ხოლო წვიმების სეზონი — წელიწადის დარჩენილ დროს.
ყაზახეთის ტურიზმი

ყაზახეთი მსოფლიოში ტერიტორიის სიდიდის მიხედვით მეცხრე და ზღვაზე გასასვლელის არმქონე უდიდესი სახელმწიფოა. დღესდღეობით, ტურიზმის წვლილი ქვეყნის ეკონომიკაში ძალიან მცირეა. 2014 წლის მონაცემებით, ტურიზმის სექტორის წილი ყაზახეთის მშპ-ში 0.3%-ს შეადგენდა, თუმცა ქვეყანა 2020 წლისთის ამ რიცხვის 3%-მდე გაზრდას გეგმავდა. ყაზახეთის კულტურის ჩამოყალიბებაზე გავლენა აბრეშუმის გზამ, მომთაბარე ცხოვრების სტილმა და საბჭოთა კავშირმა მოახდინა, რაც ქვეყანას ტურისტებისთვის საინტერესოს ხდის.

2016 წელს ყაზახეთს 6.5 მილიონი ტურისტი ეწვია. მსოფლიო ეკონომიკური ფორუმის მოგზაურობისა და ტურიზმის კონკურენტუნარიანობის 2017 წლის ანგარიშის მიხედვით, ყაზახეთში ტურისტული ინდუსტრიის მშპ 3.08 მილიონი დოლარი იყო, რაც ქვეყნის მთლიანი მშპ-ს 1.6%-ს შეადგენდა. ფორუმის ანგარიშში მსოფლიოს ქვეყნებს შორის ყაზახეთი 81-ე ადგილს იკავებდა, რაც წინა წლის შედეგს ოთხი მაჩვენებლით აღემატებოდა.

ინდუსტრია
2000 წელს ყაზახეთმა 1.47 მილიონ საერთაშორისო ტურისტს უმასპინძლა. 2012 წლისთვის ეს რიცხვი 4.81 მილიონამდე გაიზარდა, რა მონაცემითაც ყაზახეთმა მსოფლიოს ქვეყნებს შორის 51-ე ადგილი დაიკავა. ბრიტანული გაზეთი აღნიშნავს, რომ მიუხედავად მაღალი მწვერვალებისა, ტბებისა და უდაბნოს ლანდშაფტებისა, ყაზახეთში ტურიზმის ინდუსტრია „საკმაოდ განუვითარებელია“.

მთავრობის ინიციატივა
ყაზახეთის მთავრობამ, რომელიც ადამიანის უფლებების დარღვევისა და პოლიტიკური ოპოზიციის ჩახშობის ხანგრძლივი ისტორიის გამო ავტორიტარულად მიიჩნევა, ინიციატივა სახელწოდებით „ტურიზმის ინდუსტრიის განვითარების გეგმა 2020“ წამოიწყო, რომელიც ქვეყანაში ხუთი ტურისტული ლოკაციის შექმნას ისახავდა მიზნად, ესენია: ასტანა, ალმათი, აღმოსავლეთ ყაზახეთის, სამხრეთ ყაზახეთის და დასავლეთ ყაზახეთის ოლქები. ინიციატივა ოთხი მილიარდი დოლარის ინვესტიციას და 2020 წლისთვის ტურიზმის სექტორში 300 ათასი ახალი სამუშაო ადგილის შექმნას ითვალისწინებდა. ერის ღირსების დაცვის მიზნით ყაზახეთის მთავრობამ ფილმი აკრძალა. 2020 წელს „ბორატის“ ახალი ნაწილი სახელწოდებით „ბორატის მომდევნო კინოფილმი“ გამოვიდა, რაზეც ყაზახეთის მთავრობას ამჯერად საპირისპირო რეაქცია ჰქონდა. ყაზახეთის ეროვნულმა ტურიზმის სააგენტომ ფილმის ცნობილი ფრაზა „– ყაზახეთი! შესანიშნავია!“ თავის სლოგანად აქცია და არაერთ სარეკლამო ვიდეორგოლში გააჟღერა.

სავიზო პოლიტიკა
ყაზახეთს 90-დღიანი უვიზო მიმოსვლის რეჟიმი აქვს შემდეგი ქვეყნებისთვის: სომხეთი, ბელარუსი, საქართველო, მოლდოვა, ყირგიზეთი, მონღოლეთი, რუსეთი და უკრაინა, ხოლო 30-დღიანი შემდეგი ქვეყნებისთვის: არგენტინა, აზერბაიჯანი, სერბეთი, სამხრეთ კორეა, ტაჯიკეთი, თურქეთი და უზბეკეთი.

2020 წლის სექტემბერში ყაზახეთმა ვიზების ელექტრონული ფორმით გაცემა დაიწყო. ასევე ყაზახეთმა გაზარდა იმ ქვეყნების რიცხვი, რომელთა მოქალაქეებსაც შეუძლიათ ისარგებლონ ერთჯერადი ვიზით საქმიანი, ტურისტული ან სამკურნალო მიზნით. სიაში 109 ქვეყანა შედის.
კატრანიდე II

კატრანიდე — სომხეთის დედოფალი 990-1020 წლებში, ბაგრატუნების დინასტიის მეფე გაგიკ -ის მეუღლე. ანისის საკათედრო ტაძრის ამშენებელი.

დედოფალი კატრანიდე იყო სიუნიქის მეფის ვასაკის (990-1040 წწ.) ერთადერთი ქალიშვილი, სმბატ საჰაკიანის შვილიშვილი. ზოგიერთი დასავლელი ისტორიკოსის მიხედვით იგი იყო ქართველი პრინცესა.

გაგიკ -სა და დედოფალ კატრანიდეს ჰყავდათ ოთხი შვილი: ხუშუში (ცოლად გაჰყვა სენექერიმ არწრუნს და გახდა ვასპურაკანის სამეფოს უკანასკნელი დედოფალი); ოვანეს-სმბატი (ანისის სამეფოს მეფე 1022-1040 წლებში); აშოტ ცბიერი (სომხეთის მეფე 1022-1039 წწ.) და აბასი.

გარდაცვალების შემდეგ დედოფალი კატრანიდე დაკრძალეს ანისის საკათედრო ტაძარში. საუკუნის დასაწყისში, როდესაც არქეოლოგთა ჯგუფმა გათხარა კატრანიდეს საფლავი (ხელმძღვანელი იოსებ ორბელი) აღმოჩნდა, რომ დედოფალს ფეხები გადაჯვარედინებული ჰქონდა, ისევე როგორც ჯვარცმულ ქრისტეს. ეს მისი ბოლო სურვილი ყოფილა.

დედოფალ კატრანიდეს პატრონაჟით, მისი მამისეული ხაზინისა და სამეფო ხაზინის ხარჯით, აშენდა ანისის ტაძარი. მისი არქიტექტორი იყო თრდატი. ეკლესიის მშენებლობას 20 წელი დასჭირდა და 1001 წელს დასრულდა. მშენებლობის დასრულების შემდეგ ტაძარში განთავსდა კათოლიკოს სარქის -ის (992-1019 წწ.) რეზიდენცია.

1124 წელს დავით აღმაშენებელმა ანისის მიზგითად ქცეული ტაძარი გაათავისუფლა. ტაძრის აღმშენებელი დედოფალი კატრანიდე იქვე იყო დაკრძალული. დავითმა კათალიკოსთან და ეპისკოპოსებთან ერთად მიცვალებულს წესი აუგო და საფლავს სამგზის ჩასძახა „გიხაროდეს შენ წმინდაო დედოფალო რამეთუ იხსნა ღმერთმა საყდარი შენი უსჯულოთა ხელთაგან.“

კატრონიკეს შვილიშვილი (ხუშუშისა და სენექერიმ ჰოვანეს არწრუნი შვილი), მარიამი იყო საქართველოს მეფის გიორგი -ის მეუღლე.
თეიმურაზ მაღლაფერიძე

თეიმურაზ მაღლაფერიძე (დ. 26 მაისი, 1936, დვაბზუ — გ. აპრილი 1994, დაკრძალულია საბურთალოს პანთეონში ) — ქართველი მწერალი.

ბიოგრაფია
1959 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი. პირველი ნოველები 1959 წელს გამოაქვეყნა, ხოლო პირველი წიგნი, ვრცელი პროზაული ნაწარმოები „უშბა“ - 1963 წელს. ავტორია რომანებისა: „წყურვილი“ (1973), „გაულ გავხე“ (1976), „ცხრაკარა“ (1979), მხატვრული ფილმების სცენარებისა: „მალე გაზაფხული მოვა“ (1967, თანაავტორები ო. იოსელიანი და ო. აბესაძე), „ცისკრის ზარები“ (1967), „ანარეკლი“ (1975), „ესკულაპეს მოწაფე“ (1979). მისი რომანი „წყურვილი“ თარგმნილია რუსულ ენაზე.
ლევან მაღნარაძე

ლევან მაღნარაძე (დ. 22 ივნისი, 1913, სენაკი — გ. 2002) — ქართველი მათემატიკოსი, საქართველოს სსრ-ის მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე (1974), ფიზიკა-მათემატიკის მეცნიერებათა დოქტორი (1986).

ბიოგრაფია
1934 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. 1967 წლიდან იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გამოყენებითი მათემატიკის ინსტიტუტის, მათემატიკისა და ფიზიკის დიფერენციალური და ინტეგრალური განტოლებების განყოფილების გამგე. 1976 წლიდან იყო საქართველოს მათემატიკური საზოგადოების თავმჯდომარე. მისი მეცნიერული კვლევის მთავარი მიმართულებები იყო: ფუნქციათა თეორია, დიფერენციალურ და ინტეგრალურ განტოლებათა თეორია და დრეკადობის მათემატიკური თეორია. გამოჩენილი ქართველი მათემატიკოსი და მექანიკოსი.
ალექსანდრე მაყაშვილი (ხალხოსანი)

ალექსანდრე მაყაშვილი (დ. 1855, იყალთო, თელავის მაზრა — გ. 1908) — ქართველი რევოლუციონერი, ხალხოსნური მოძრაობის მონაწილე.

ბიოგრაფია
სწავლობდა თბილისის გიმნაზიაში. მე-3 კლასიდან გამოვიდა და გაემგზავრა პეტერბურგში, სადაც დაუახლოვდა კავკასიელთა რევოლუციურ წერეს. 1876 წელს სამხედრო გზის გავლით დაბრუნდა საქართველოში. გზადაგზა გლეხებში ავრცელებდა აკრძალულ წიგნებს. იყალთოში შექმნა ფარული წრე, რომელიც ხელმძღვანელობდა 1870-იან წლებში კახეთში ხალხოსნურ მოძრაობას. დადიოდა კახეთის სოფლებში, ხალხს უკითხავდა და ავრცელებდა აკრძალულ წიგნებს. 1876 წლის ზაფხულში დააპატიმრეს. პატიმრობაში გაატარა 1 წელი და 3 თვე. შემდეგი ერთი წელი პოლიციის ზედამხედველობის ქვეშ იყო.
იოსებ მაყაშვილი

იოსებ მაყაშვილი (დ. უცნობია, იყალთო, თელავის მაზრა — გ. 1878) — ქართველი რევოლუციონერი, ხალხოსნური მოძრაობის მონაწილე. ხალხოსნურ პროპაგანდას ეწეოდა იყალთოსა და სხვა სოფლების გლეხებში. დააპატიმრეს 1876 წლის ოქტომბერში. პატიმრობაში გაატარა 6-5 თვე, შემდეგ ერთი წლით პოლიციის მკაცრი მეთვალყურეობის ქვეშ იყო.
ჟოაკინ მარია მაშადუ დ’ასისი

ჟოაკინ მარია მაშადუ დ'ასისი (დ. 21 ივნისი, 1839, რიო-დე-ჟანეირო — გ. 29 სექტემბერი, 1908) — ბრაზილიელი მწერალი, ბრაზილიის ლიტერატურის აკადემიის პირველი პრეზიდენტი. პირველ ნაწარმოებებში (ლექსების კრებულები „კრისტალები“, 1864; „ღამის პეპლები“, 1870) გამოვლინდა პარნასული პოეზიისთვის დამახასიათებელი ტენდენციები. მომდევნო ეტაპზე იდგა რომანტიკულ პოზიციებზე: რომანები „კვირა“ (1872), „ხელი და ხელთათმანი“ (1874); „იაია გარსია“ (1878). 1880 წლებიდან გახდა ბრაზილიური კრიტიკული რეალიზმის ფუძემდებელი: „ბრაზ კუბასის სიკვდილშემდგომი მოგონებანი“ (1881), „კინკას ბორბა“ (1891), „დონ კასმურო“ (1899).
ნათია ჯანჯღავა

ნათია ჯანჯღავა (დ. 16 დეკემბერი, 1972) — ქართველი მოჭადრაკე. საერთაშორისო ოსტატი (1995). 1994 წელს მოიგო საქართველოს ქალთა ჩემპიონატი ჭადრაკში.

ბიოგრაფია
1990 წელს ჯანჯღავამ მონაწილეობა მიიღო სსრკ-ს ჭადრაკის ჩემპიონატის ფინალურ ეტაპზე და დაიკავა მე-18 ადგილი. მან მონაწილეობა მიიღო ევროპისა და მსოფლიოს ახალგაზრდულ ჩემპიონატებზე სადაც მისი საუკეთესო შედეგი დააფიქსირა 1991 წელს, 20 წლამდე გოგონათა შორის დაიკავა მე-5 ადგილი..1993 წელს პოლიჩკაში მან პირველად მოიგო საერთაშორისო ტურნირი..1994 წელს გახდა საქართველოს ჩემპიონი ჭადრაკში (ქალთა შორის).. 1995 წელს მიიღო მონაწილეობა ჭადრაკის მსოფლიო ჩემპიონატზე, რომელიც კიშინოვში გაიმართა. მან დაიკავა 49-ე ადგილი.

1995 წელს დაჯილდოებული იქნა ჭადრაკის საერთაშორისო ოსტატის წოდებით.
დავით საყვარელიძე

დავით საყვარელიძე (დ. 15 სექტემბერი, 1981, თბილისი) — ქართველი პოლიტიკოსი.

ბიოგრაფია
დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი სამართალმცოდნეობის სპეციალობებით. 2009-2010 წლებში იყო თბილისის მთავარი პროკურორი. 2010-2012 წლებში იყო საქართველოს მთავარი პროკურორის პირველი მოადგილე. 2012 წლის საპარლამენტო არჩევნებში კრწანისის მაჟორიტარობის კანდიდატი იყო („ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა“), სადაც ხმათა 39,34% მიიღო (10 356 ხმა) და მეორე ადგილი დაიკავა. 2012-2015 წლებში იყო საქართველოს მე-8 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა — „მეტი სარგებელი ხალხს“. 2015 წლის 16 თებერვალს დაინიშნა უკრაინის გენერალური პროკურორის მოადგილედ და მიიღო უკრაინის მოქალაქეობა. 2016 წელს შეუერთდა უკრაინულ პარტია „ახალ ძალთა მოძრაობას“.
ანრი ორლეანელი (1822-1897)

ანრი ორლეანელი (; დ. 16 იანვარი, 1822, პარიზი, საფრანგეთი — გ. 7 მაისი, 1897, ძუკო, იტალია) — ორლეანელთა დინასტიის წარმომადგენელი. საფრანგეთის მეფე ლუი ფილიპ -ისა და დედოფალ მარია ამალიას ვაჟი. ომალის ჰერცოგი.

ბიოგრაფია
ანრი დაიბადა 1822 წლის 16 იანვარს პარიზის სამეფო სასახლეში. იგი იყო ორლეანის ჰერცოგ ლუი ფილიპისა და მისი ცოლის, პრინცესა მარია ამალია ნეაპოლელის შუათანა ვაჟი. მისმა მშობლებმა მას განათლება ანრი -ის სახელობის კოლეჯში მიაღებინეს. უკვე 1830 წელს, ივლისის რევოლუციის გზით მამამისი საფრანგეთის მეფე ხდება ლუი ფილიპ -ის სახელით. მალევე მან ანრის ომალის ჰერცოგობა უბოძა, რის გამოც, რვა წლის ასაკში მისი წლიური შემოსავალი 66 მილიონი ლივრი (დღეისათვის 200 მილიონი ფუნტი სტერლინგი) იყო. ასევე მის მფლობელობაში გადავიდა მისი მდიდარი ნათლიის, კონდეს პრინც ლუი ანრი -ის ქონებაც, რომლის ერთადერთი ვაჟიც ნაპოლეონმა დახვრიტა, ამიტომ მან მთელი ქონება ნათლულს უანდერძა.

1844 წლის 25 ნოემბერს 22 წლის ანრიმ ცოლად შეირთო პრინცესა მარია კაროლინა დე ბურბონ-სიცილიელი, სალერნოს პრინც ლეოპოლდო სიცილიელისა და მისი ცოლის, ერცჰერცოგინია მარია კლემენტინა ავსტრიელის ქალიშვილი. ჯვრისწერა ნეაპოლში შედგა და მხოლოდ ამის შემდეგ გადავიდა წყვილი საფრანგეთში.

1847 წელს ანრი მონაწილეობდა ალჟირის კამპანიაში. ამავე წლის 27 სექტემბერს იგი ალჟირის გუბერნატორ-გენერლადაც ინიშნება, თუმცა მალევე, 1848 წელს რევოლუციონერებმა დაამხეს მამამისის მმართველობა და რესპუბლიკა გამოაცხადეს, რის გამოც მან ეს თანამდებობა დაკარგა. მეტიც, ორლეანელების ოჯახი იძულებული გახდა ემიგრაციაში წასულიყო. ლუიმ და მისმა ოჯახმა თავი დიდი ბრიტანეთის დედოფალ ვიქტორიასთან შეაფარეს.

1870 წელს პრუსიასთან ომში დამარცხების გამო, საფრანგეთის იმპერატორი ნაპოლეონ დაამხეს, ახალმა მთავრობამ კი ორლეანელებს ქვეყანაში დაბრუნების უფლება მისცა. ამრიგად, მრავალწლიანი დევნილობის შემდეგ ანრი ოჯახთან ერთად დაბრუნდა მშობლიურ საფრანგეთში. 1879 წლიდან იგი ქვეყნის პოლიტიკურ ცხოვრებაშიც ჩაერთო და გახდა ფრანგული არმიის ინსპექტორ-გენერალი. იგი ამ თანამდებობიდან მხოლოდ 1883 წელს, თავისი ნებით გადადგა.

პრინცი ანრი 1897 წლის 7 მაისს გარდაიცვალა სიცილიაზე მოგზაურობისას 75 წლის ასაკში. ამის მიზეზი გულის გაჩერება გახდა. იგი მალევე გადაასვენეს და დაკრძალეს საფრანგეთში, დრეს საგვარეულო აკლდამაში.

შვილები
ანრის თავისი ცოლისაგან შვიდი შვილი შეეძინა:

ლუი ფილიპი (1845-1866), კონდეს პრინცი, გარდაიცვალა დაუქორწინებელი და უშვილო;
ანრი ლეოპოლდი (1847), გიზის ჰერცოგი, გარდაიცვალა ჩვილი;
მკვდარშობილი გოგონა (1849);
ფრანსუა პოლი (1852), გარდაიცვალა ჩვილი;
ფრანსუა ლუი (1854-1872), გიზის ჰერცოგი, გარდაიცვალა დაუქორწინებელი და უშვილო;
მკვდარშობილი ვაჟი (1861);
მკვდარშობილი ვაჟი (1864);

წინაპრები