iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გარეუბანი (თბილისის უბანი)

გარეუბანი, გარეთუბანი — ფეოდალური ხანის თბილისის უბანი მტკვრის მარჯვენა ნაპირზე, კალას ჩრდილოეთითა და დასავლეთით, მისი გალავნის გარეთ.

ისტორია
ქართულ ისტორიულ დოკუმენტებში გარეუბანი პირველად საუკუნეში იხსენიება. დროთა განმავლობაში მისი საზღვრები იცვლებოდა. საუკუნის 20-იან წლებში ოსმალებმა გააპარტახეს გარეუბანი, აქაური მოსახლეობა კი ქალაქში გადასახლდა. ვახუშტი ბატონიშვილის მიერ შედგენილი თბილისის გეგმის (1735) მიხედვით გარეუბანი დაახლოებით ამჟამინდელ ქაშვეთის ეკლესიამდე აღწევდა. იმავე საუკუნის 60-70-იან წლებში იწყება გარეუბნის ხელახალი დასახლება. ერეკლე -ს ბრძანებით 1783 წელს ჩატარებული აღწერის მონაცემებით გარეუბანში 550 კომლი ცხოვრობდა.

ქართლ-კახეთის სამეფოს რუსეთთან შეერთების (1801) შემდეგ ქალაქის ტერიტორია სამ ნაწილად დაიყო, ერთი მათგანი იყო გარეუბანი; ამ დროიდან გარეუბანში აგებენ ევროპული ტიპის შენობებს. უბნის ცენტრი ქმნიდა მოედანს (ახლანდელი თავისუფლების მოედანი). გარეუბნის მასობრივი განაშენიანება 1833 წლიდან ხდება, მას შემდეგ, რაც ქალაქის გეგმაზომიერი დაპროექტება დაიწყო, რამაც განაპირობა გარეუბნისა და ზოგადად, თბილისის განვითარება ჩრდილო-დასავლეთით გოლოვინის (ამჟამად რუსთაველის) პროსპექტის მიმართულებით. ამ დროისთვის გარეუბნის უკიდურესმა საზღვარმა ჩრდილოეთით ამჟამინდელი ვერის ბაღის ტერიტორიამდე მიაღწია. აქ გაშენებული იყო მეფის, დედოფლის, ბატონიშვილთა, ქალაქის მამასახლისისა და თბილელი ეპისკოპოსის ბაღები. 1859 წელს ადრინდელი ყაბახის ადგილას გაშენდა პარკი (ახლანდელი 9 აპრილის სახელობის პარკი; ყოფ. კომუნარების სახელობის პარკი). ამ დროისათვის გარეუბანი ახლანდელი კაკაბაძეების (ყოფ. გ. ლეონიძის) ქუჩამდე აღწევდა. საუკუნის 60-იანი წლებიდან ქალაქის ოფიციალურ ტოპონიმიკაში გარეუბანი აღარ იხსენიება.

საზღვრები
გარეუბნის უკიდურესი ზღვარი ჩრდილოეთით იყო ახლანდელი ვერის ბაღის (ყოფ. კიროვის სახელობის პარკის) მიდამოები. — საუკუნეებში გარეუბნის ტერიტორია ქალაქის გალავნიდან ქაშვეთის ეკლესიამდე უკვე მჭიდროდ იყო დასახლებული. გარეუბანი იყოფოდა რამდენიმე მიკროუბნად:
მუხრანბატონიანთ უბანი — ავანაანთხევის ორივე მხარეს, მტკვრის პირიდან ახლანდელი ჩახრუხაძისა და ბარათაშვილის ქუჩების კუთხემდე და ვანქის უბნამდე;
ვანქის უბანი — ვანქის მონასტრის მიდამოები (ახლანდელი გიორგი ათონელის ქუჩა);
ორბელიანთ უბანი — ვანქის უბნიდან „გარეთუბნის მეიდნამდე“ ანუ ყაბახამდე (ასპარეზი) ჩრდილოეთით და მტკვრამდე აღმოსავლეთით;
შუა კარის უბანი — „დიღმის გზისა“ და „შუა კარის გზის“ მიდამოები — ახლანდელი პუშკინისა და მუზეუმის ქუჩებს, რუსთაველის პროსპექტისა და თავისუფლების მოედანს შორის მოთავსებული ტერიტორია.
მუნიციპალიტეტი

მუნიციპალიტეტი ( < ) — ადგილობრივი მმართველობის ან თვითმმართველობის არჩევითი ორგანო; ზოგჯერ კი მხოლოდ საქალაქო მმართველობის ორგანოს სახელწოდება (მაგ., აშშ-სა და დიდ ბრიტანეთში). მუნიციპალიტეტს ირჩევს შესაბამისი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულის (მაგ., ქალაქის, დეპარტამენტის, საგრაფოსა და სხვა) მოსახლეობა.
გარეჯა

გარეჯა — მთა საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარეში, თიანეთის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს კახეთის ქედზე. სიმაღლე ზღვის დონიდან 2497 მ. გარეჯა აგებულია ზედაიურულ-ვალანჟინური ძლიერ დანაოჭებული მერგელებითა და მერგელიანი თიხაფიქლებით. მთის კალთები ძირიდან შუამდე შემოსილია წიფლის ტყეებით, ზემოთ და მწვერვალზე სუბალპური მდელოებია გავრცელებული, რომელთაც საძოვრად იყენებენ.
ხელმწიფის კარის გარიგება

„გარიგება ჴელმწიფის კარისა“ — ქართული სამართლის ძეგლი. მეფის ხელისუფლებისა და სამეფო კარის წესდებულება. შედგენილი უნდა იყოს საუკუნეში. ჩვენამდე მოაღწია საუკუნის ერთადერთმა ხელნაწერმა, რომელიც ძალზე დაზიანებულია. ნახევარზე მეტი დაკარგულად ითვლება; ამასთან ბევრი ცნობა თავის ადგილას არ არის მოთავსებული. ძეგლი იპოვა და პირველად გამოსცა ე. თაყაიშვილმა (1920). 1965 წელს იგი განმეორებით გამოსცა ი. დოლიძემ, ხოლო 1970 რუსული თარგმანითურთ — ივანე სურგულაძემ. იგი უნიკალური ძეგლია. „ამ ძეგლის შინაარსი იმდენად მრავალფეროვანია, რომ მას საქართველოს როგორც სახელმწიფო წესწყობილების, ისევე კულტურული, ეკონომიური და ნივთიერი კულტურის ისტორიის შესასწავლად უაღრესი მნიშვნელობა აქვს“ (ი. ჯავახიშვილი). ძეგლში აღნუსხულია ვაზირთა და სხვა მოხელეთა უფლება-მოვალეობანი, აღწერილია ვაზირობისა და დარბაზობის წესრიგი, აგრეთვე დიდი დღესასწაულების წესები. მის მიხედვით მეფე ზებუნებრივი არსების ნიშნებით არის დაჯილდოებული; იგი ღვთის სწორია. ამის გამომხატველია სასახლეში მიღებული წესჩვეულებები — მეფის მორთვა-მოკაზმვისა, საპატიო პირთა მიღებისა და სხვა, რომლებიც დეტალურადაა აღწერილი ძეგლში. მეფე უდგას სათავეში ყოველგვარ საეკლესიო და საერო საქმიანობას. „გარიგებაში“ წარმოდგენილი ეს გაღმერთება მეფისა ძლიერი მეფის ხელისუფლების იდეის გამოძახილია.

ძეგლის მიხედვით, დარბაზს იწვევდნენ „დიდის წესითა“ ან „უმცროსითა“; „დიდის წესითა“ — განსაკუთრებით მნიშვნელოვანი საკითხების გადასაწყვეტად (მაგ., მეფის ტახტზე ასვლა, ომის გამოცხადება, ზავის დადება, კანონის მიღება) ანდა დიდი საეკლესიო დღესასწაულების დროს, უცხოელი სტუმრების აუდიენციისას და სხვა, ხოლო „უმცროსითა წესითა“ — სავარაუდოა, სასწრაფო საკითხების მოსაგვარებლად.

ძეგლში მოცემულია მაშინდელი მთავრობის — სავაზიროს მუშაობის განაწესი. სახელმწიფოს მართვაში სავაზირო საუწყებო სისტემის შემოღებას ნიშნავდა და დარბაზის საწინააღმდეგოდ ხელს უწყობდა მეფის ხელისუფლების გაძლიერებას და მმართველობის ცენტრალიზაციას. ამ მხრივ იგი პროგრესული დაწესებულება იყო. ზეგლის მიხედვით, სავაზიროს სხდომა მტკიცედ იყო რეგლამენტირებული. როდესაც სავაზიროს მეფე ესწრებოდა, მაშინ სხდომა მას მიჰყავდა; ჩვეულებრივ კი, სავაზიროს თავმჯდომარე მწიგნობართუხუცეს-ჭყონდიდელი იყო. ადგილისა და პატივის მიხედვით ვაზირები (სხდომაზე ასეთი თანრიგით იტყვნენ წარმოდგენილნი: მწიგნობართუხუცეს-ჭყონდიდელი, ათაბაგი, ამირსპასალარი, მანდატურთუხუცესი, მეჭურჭლეთუხუცესი და მსახურთუხუცესი. სხდომას ესწრებოდნენ აგრეთვე სათათბირო ხმის უფლებით ამილახორი (ამირსპასალარის თანაშემწე), ამირეჯიბი (მანდატურთუხუცესის თანაშემწე) და მწიგნობარი, რომელსაც სავაზიროს დადგენილების დაწერა ევალებოდა.

ძეგლის მიხედვით, სახელმწიფოს მმართველობის თითოეულ უწყებას სავსებით ჩამოყალიბებული სამოხელეო აპარატი ჰქონდა. ძეგლში წარმოდგენილია აგრეთვე ადგილობრივი მმართველობის ორგანოები, უმაღლესი სასამართლო დაწესებულება, ე. წ. სააჯო კარი, რომლის თავმჯდომარე იყო მწიგნობართუხუცეს-ჭყონდიდელი, მოძღვართ-მოძღვარის ინსტიტუტი, რომლის შესახებ არცერთ სხვა წყაროს არ შემოუნახავს რაიმე ცნობა. „გარიგება ჴელმწიფის კარისა“ იმ ეპოქისათვის მოწინავე იდეებს გადმოსცემს.
გარისი

გარისი — სოფელი ისტორიულ ქართლში, მდინარე ხრამის შენაკადის, ჭივჭავისწყლის მარცხენა ნაპირზე. გარისი ცნობილია როგორც ყიზილბაშური აგრესიის წინააღმდეგ მეფე ლუარსაბ -ის უკანასკნელი, გმირული ბრძოლის ადგილი. ქართული წყაროების მიხედვით, გარისი - საუკუნეებშიც არსებობდა. გარისის ძირითადი მებატონეები იყვნენ აბაშიშვილები (ბარათაშვილების განაყოფი შტო). 1699 წელს ქართლის კათალიკოსმა იოანე დიასამიძემ მანგლელ ეპისკოპოსს, გაბრიელ ჯავახიშვილს, სამწყსოდ მისცა ალგეთის გაღმა მდებარე სოფლები, მათ შორის გარისიც. ექვთიმე თაყაიშვილმა ისტორიულ გარისში მიაკვლია ეკლესიის ქვას, რომლის მხედრული წარწერიდან ირკვევა, რომ 1701 წელს გარისში წმინდა იოანე მახარებლის სახელზე ეკლესია აუგია ქაიხოსრო აბაშიშვილს და მის მეუღლეს თინათინ ამირეჯიბს. საუკუნის პირველ ნახევარში გარისი უკვე ნაოხარი იყო და ეკუთვნოდა მანანა ორბელიანს. შემდეგ მომთაბარე თურქმანულმა ტომებმა ამ ადგილს „აღ-ბულახი“ (თეთრიწყარო) დაარქვეს. 1847 წელს იგი სამხედრო უწყებამ შეიძინა და „ბელი-კლიუჩი“ უწოდა, ახლანდელი მუნიციპალიტეტის ცენტრი თეთრიწყარო სწორედ ისტორიული გარისისა და მის მომიჯნავე ტერიტორიებს მოიცავს.
გარნა

გარნა — წყვილჩლიქოსანი ძუძუმწოვარი ცხოველი ნამდვილი ანტილოპების ქვეოჯახისა. მისი სხეულის სიგრძე 120-130 სმ-ია, სიმაღლე მინდაოში 80 სმ. ვაცს საკმაოდ გრძელი (70 სმ-მდე) და დაგრეხილი რქები აქვს. გავრცელებულია ინდოეთში. პოლიგამიური ცხოველია. მაკეობა ექვს თვემდე გრძელდება. ნეზვი შობს ერთ ხბოს. გარნაზე ნადირობა ინდოეთში სპორტის გავრცელებული სახეობაა. იყენებენ მის ხორცსა და რქებს.
გარსევანიშვილები

გარსევანიშვილები, გერსევანოვები, ფეოდალური საგვარეულო საქართველოსა და რუსეთში. განსაკუთრებით დაწინაურდნენ ქართლის სამეფო კარზე საუკუნეში, როდესაც ამ საგვარეულოს წარმომადგენლები ვახტანგ -ის კულტურულ-მეცნიერული საქმიანობის აქტიური მონაწილეები და მეფის შვილების აღმზრდელ-მასწავლებლები გახდნენ. ძმები გიორგი და იესე გარსევანიშვილები იყვნენ ვახტანგ -ის შვილების ვახუშტის, ბაქარისა და გიორგის აღმზრდელები. იესე იყო სამეფო კარისა და ოქონის ხატის დეკანოზი, ჯვარისმტვირთველი. 1724 წელს გარსევანიშვილები ვახტანგ -თან ერთად რუსეთში გადასახლდნენ და აქ მათმა შთამომავლობამ მიიღო გერსევანოვების გვარი. განსაკუთრებული დამსახურებისათვის რუსეთის მთავრობამ მათ მამულები მისცა პოლტავის, ხარკოვისა და ეკატერინოსლავის გუბერნიებში.
გარსიანები

გარსიანები, ლარვაქორდიანები ( ან ) — ზღვის ცხოველების ქვეტიპი ქორდიანების ტიპისა. აქვთ პარკისებრი ან კასრისებრი დაუნაწევრებული სხეული, რომელიც გარეგანი ეპითელიუმის მიერ გამოყოფილ ტუნიკაშია გახვეული (აქედან წარმოსდგება მათი პირველი სახელწოდება). სხეულის ზომა მერყეობს რამდენიმე მმ-იდან (აპენდიკულარიები) 50 სმ-მდე (ზოგი ასციდია). უმრავლესობას ქორდა მხოლოდ ლარვის სტადიაში აქვს (აქედან — მათი მეორე სახელწოდება).

გარსიანები ჰერმაფროდიტები არიან. მრავლდებიან როგორც სქესობრივად, ისე უსქესოდ. ხშირად ქმნიან კოლონიებს. ქორდის არსებობა, ნერვული სისტემის ჩასახვის ერთგვარობა, გულის პარკის მსგავსი მდებარეობა, მომნელებელი ტრაქტის წინა განყოფილების გარდაქმნა ლაყუჩის აპარატად, მათ ხერხემლიანებთან აახლოებს. ცნობილია 1000-ზე მეტი სახეობა. გარსიანები იყოფიან 3 კლასად: აპენდიკულარიები, ასციდიები და სალპები.
გუდაფშუკოვანი სოკოები

გუდაფშუკოვანი სოკოები — ბაზიდიუმიანი სოკოების კლასის რიგთა ჯგუფი. აქვთ დახურული ნაყოფსხეული. სპორები თავისუფლდება ნაყოფსხეულის გახეთქვის ან მთლიანად დაშლის შემდეგ. უფრო ხშირად ნაყოფსხეული ბურთისებური ან მსხლისებურია, ზოგჯერ ქუდიანი ან ფეხიანი; შედგება საბურველისა (პერიდიუმი) და შიგნითა ქსოვილისაგან (გლება). შიგნითა ქსოვილის საკნებში ბაზიდიუმები ვითარდება. მომწიფებული ნაყოფისხეული მტვრით სავსე გუდას მოგვაგონებს. ჯგუფში 1000-მდე სახეობაა. თითქმის ყველა ნიადაგს საპროფიტია, მხოლოდ რამდენიმე იზრდება დამპალ მერქანზე. გუდაფშუკოვანი სოკოებს მიეკუთვნება ჩიტიბუდა, ქვეყნის გული და სხვა. ზოგიერთი სახეობა ნორჩობისას იჭმება.
გარჯილა

გარჯილა — მთა საქართველოში, იმერეთისა და რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარეში, ჭიათურისა და ამბროლაურის მუნიციპალიტეტების ადმინისტრაციულ საზღვარზე. მდებარეობს რაჭის ქედზე, შაორის წყალსაცავის სამხრეთ-აღმოსავლეთით 4 კმ-ზე. სიმაღლე ზღვის დონიდან 1829 მ. გარჯილა აგებულია ცარცული ასაკის გადოლომიტებული კირქვებით. კალთები ციცაბოა, წიფლისა და სოჭის მეჩხერი ტყით შემოსილი, მწვერვალზე მეორეული სუბალპური ბალახეულობაა.
გასტროტრიქები

გასტროტრიქები, მუცელწამწამიანები — ცხოველების კლასი პირველადღრუიანების ტიპისა. წყლის მიკროსკოპული (1,5 მმ სიგრძის) ცხოველებია. სხეული დაფარული აქვთ კუტიკულით, მუცელი — წამწამებით. ჰერმაფროდიტები ან განსვავებულსქესიანები არიან. კლასში 200-მდე სახეობაა. ბინადრობენ მტკნარ წყალში, იშვიათად ზღვაში. აქვთ როგორც პირველადღრუიანების, ისე წამწამიანი ჭიების (ტურბელარიების) ნიშნები, რითაც დასტურდება პირველადღრუიანების კავშირი წამწამიან ჭიებთან.
გაური (ცხოველი)

გაური — წყვილჩლიქოსანი ცხოველი ძროხისებრთა ოჯახისა. ხარის სიგრძე 3 მ აღწევს, სიმაღლე მინდაოში — 2,2 მ; რქების სიგრძე 83 სმ. ფური უფრო პატარაა. გაურს მოყავისფრო-მოშავო ზურგი და გვერდები აქვს, მოყვითალო-მურა მუცელი, მოთეთრო ფეხები. გავრცელებულია ინდოეთში, მიანმარსა და მალაკის ნახევარკუნძულზე. ცხოვრობენ ნახირებად. მაკეობა გრძელდება 8-9 თვემდე. იგებს ერთ ხბოს. იკვებება ბალახოვანი მცენარეულობით, ფოთლებითა და ყლორტებით. მტაცებლური ნადირობის შედეგად გაური ბევრგან მოისპო. იყენებენ მის ხორცს, ტყავს. გაურის მოშინაურებული ფორმაა გაიალი.
გაღმამხარი (ქართლი)

გაღმამხარი — ისტორიული მხარე ქართლში. სახელწოდება გვხვდება გვიანდელი ფეოდალური ხანის საბუთებში. ზოგი მკვლევრის აზრით, გაღმამხარი ეწოდებოდა მტკვრის მარჯვენა ნაპირს ტაშისკარიდან მცხეთამდე, ზოგის აზრით კი — გვიანდელი ფეოდალური ხანის სათავადოს — საციციანოს. ქართლის მოსახლეობა დღეს გაღმამხარს უწოდებს ისტორიული საციციანოს ტერიტორიას.
გაღმამხარი (კახეთი)

გაღმამხარი, გაღმა მხარი — ისტორიული მხარე კახეთში. მოიცავდა ძველი ჰერეთის ტერიტორიის ნაწილს, რომელიც მოქცეული იყო მდინარე ალაზანსა და კავკასიონის ქედს შორის. ეს ტერიტორია შიდა კახეთის მიმართ „გაღმა მხარი“ იყო. ეკონომიურად იგი კახეთის ერთ-ერთ ყველაზე დაწინაურებულ კუთხეს წარმოადგენდა. განსაკუთრებით განვითარებული იყო მევენახეობა და მეაბრეშუმეობა. გაღმა მხარის დაწინაურებაში დიდი როლი ითამაშა მისმა სიახლოვემ გილან - შემახის სავაჭრო გზასთან. ეკონომიურმა განვითარებამ განაპირობა გვიანი ხანის კახეთის სამეფოს პოლიტიკური ცენტრის გაღმამხარში (გრემში) გადანაცვლება. - საუკუნეებში გაღმა მხარის ეკონომიკას დიდი ზიანი მიაყენა ირანის შაჰის აბას -ის ლაშქრობებმა და დაღესტნელ ფეოდალთა თავდასხმებმა. ეს მხარე დიდხანს გაუკაცრიელებული და აოხრებული იყო. თანამედროვე ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფით გაღმა მხარი მოიცავს ლაგოდეხის, ყვარლისა და ნაწილობრივ თელავის რაიონების ტერიტორიას.

ვახუშტი ბაგრატიონი გაღმა მხარის მდებარეობასა და საზღვრების შესახებ აღნიშნავს:
გაშაირება

გაშაირება, ხალხური პოეტური ტურნირი, მეტოქეთა პაექრობა სალაღობო ერთსტროფიანი ლექს-სიმღერებით (შაირებით). სრულდება მუსიკალური ინსტრუმენტის (სტვირი, ჩონგური, ფანდური, გიტარა და სხვა) თანხლებითაც. გაშაირება სატირულ-იუმორისტული ხასიათისაა, მოიცავს საყოფაცხოვრებო, სატრფიალო, სოციალურ მოტივებს. გაშაირების ტრადიცია შორეული წარსულიდან მომდინარეობს. მისი პირველი ჩამწერია იოანე ბატონიშვილი (1768-1830). გაშაირება შეიძლება წერილობითაც, მას ბევრი რამ აქვს საერთო გალექსებასთან.
გეგა

გეგა — მდინარე აფხაზეთში, ბზიფის მარჯვენა შენაკადი. სიგრძე 26 კმ. სათავე აქვს გაგრის ქედის ჩრდილოეთ ნაწილის აღმოსავლეთ კალთაზე, ზღვის დონიდან 2400 მ სიმაღლეზე. მთავარი შენაკადებია აგეფსთა და იუფშარა (ორივე მარცხენა). საზრდოობს ძირითადად თოვლისა და წვიმის წყლით. წყალდიდობა იცის გაზაფხულზე, წყალმცირეა ზამთარში. საშუალო მრავალწლიური ხარჯი 27 მ³/წმ.
გეგენავას ელჩობა

გეგენავას ელჩობა — ოდიშის (სამეგრელოს) მთავრის ლევან დადიანის მიერ გაგზავნილი ელჩობა მოსკოვში 1636-1639 წლებში მთავრის კარის მღვდლის გაბრიელ გეგენავას მეთაურობით.

ისტორია
 საუკუნის ნახევარში ლევან დადიანი პოლიტიკურად იზოლირებული აღმოჩნდა. მისი მოწინააღმდეგენი იყვნენ ოსმალეთის სულთანი, იმერეთის მეფე, რომელსაც მხარს უჭერდა თეიმურაზ . დადიანის მოკავშირის ქართლის მეფის როსტომის მდგომარეობასც შერყეული იყო. დადიანმა საკუთარი პოზიციების განმტკიცებისა და იმერეთ-კახეთის კავშირის დასუსტების მიზნით მოსკოვში გაგზავნა ელჩობა. იგი სთხოვდა რუსეთის მეფეს მიეღო ოდიში რუსეთის მფარველობაში და საპასუხო ელჩობა გამოეგზავნა. გამოთქვამდა რუსეთის სამსახურში შესვლის სურვილს. მართლაც გაბრიელ გეგენავას მოსკოვიდან გამოაყოლეს რუსი ელჩი დიაკი ფედოტ ელჩინი, რომელსაც დადიანისაგან ერთგულების ფიცი უნდა მიეღო, მაგრამ ამ მომენტისათვოს (1639 წ.) ოდიშის სამთავროს მდგომარეობა შედარებით სტაბილური ჩანდა და ამჯერად რუსეთის სამეფოსა და ოდიშის სამთავროს შორის არავითარი შეთანხმება არ დადებულა.

1636 წლის 14 დეკემბერს მოსკოვში თერგის ვოევოდებისაგან მიღებულ იქნა 11 აგვისტოს გამოგზავნილი შეტყობინება იმის თაობაზე, რომ მოსკოვში გასამგზავრებლად ნებართვას ითხოვდა სადადიანოს ელჩი მღვდელი გაბრიელ გეგენავა. იმჟამად მოსკოვში მოლაპარაკებებისთვის იმყოფებოდა კახეთის მეფის თეიმურაზ -ის ელჩი მიტროპოლიტი ნიკიფორე, რომლისაგანაც მოხდა სადადიანოს მიწებზე სრულყოფილი ინფორმაციის მიღება. მოსკოვიდან თანხმობის წერილი 1636 წლის 20 დეკემბერს გამოიგზავნა, რომელმაც ადგილამდე ვერ ჩააღწია. 1637 წლის 29 ოქტომბერს თერგის ვოევოდებმა თავიდან გაგზავნეს მოთხოვნა მოსკოვში, ხოლო 1638 წლის 16 მარტს გამოგზავნილი დადებითი პასუხი თერგის ვოევოდებმა 13 ივნისს მიიღეს. 30 ივნისს დადიანის ელჩი მღვდელი გაბრიელ გეგენავა შეუშვეს რუსეთის ტერიტორიაზე და მოსკოვს 15 ნოემბერს მიაღწია.

რამოდენიმე დის შემდეგ, ადგილზე ჩასულს ელჩს მოუწია სადადიანოს მიწებზე სრული ინფორმაციის მიწოდება. ერთი თვის შემდეგ (12 დეკემბერს) მას მისცეს რუსეთის მეფესთან აუდიენციის შესაძლებლობა. შეხვედრისას მან გადასცა ლევან დადიანის თხოვნა, სადადიანოს რუსეთის ქვეშევრდომად მიღების თაობაზე. გაბრიელ გეგენავას სადადიანოში მხოლოდ ნახევარი წლის შემდეგ მიეცა შესაძლებლობა. მანამდე ის აწვდიდა რუსულ მხარეს დეტალურ ინფორმაციას სადადიანოს ყოფა-ცხოვრებისა და სარწმუნოების თაობაზე.
გეგის ქედი

გეგის ქედი, ქედი საქართველოში, აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის გაგრის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს აფხაზეთის კავკასიონზე, არაბიკა-მამძიშხის ქედის აღმოსავლეთი შტო. გადაჭიმულია არაბიკის მასივის ცენტრალური ნაწილიდან გეგის ხეობამდე. უმაღლესი მწვერვალის სიმაღლეა ზღვის დონიდან 2655 მ. აგებულია იურული კირქვებით. ახასიათებს რელიეფის კარსტული და გლოციალური ფორმები. კალთების ქვემო და შუა ნაწილი შემოსილია შერეული ფართოფოთლოვანი და მუქწიწვოვანი ტყით, ზემო - სუბალპური და ალპური მდელოებით.
გეგუთის სასახლე

გეგუთის სასახლე — ფეოდალური ხანის საქართველოს საერო არქიტექტურის ძეგლი, მდებარეობს წყალტუბოს მუნიციპალიტეტში, სოფელ გეგუთში, ქუთაისის სამხრეთით, 7 კმ-ზე, რიონის ნაპირას. 2006 წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია.

ისტორია
ყველაზე ადრეული ისტორიული ცნობა გეგუთის სასახლის შესახებ საუკუნეს ეკუთვნის. ჯუანშერის თხზულების „ცხოვრება ვახტანგ გორგასლისა“-ს ერთ–ერთ ნუსხაში ქართლის ერისმთავარი არჩილი ამბობს „...წარვალ და დავეშენები ციხესა გეგუთს და ქუთათისს.“ სასახლის მთავარი ნაგებობა გიორგი -ს დროინდელია. სწორედ აქ გამოაცხადა გიორგი -მ თანამოსაყდრედ თამარ მეფე. საქართველოს სამეფოს დაშლის შემდეგ გეგუთის სასახლე იმერეთის მეფეთა რეზიდენციაა (აღნიშნულია — იმერეთის სამეფოს 1737 წლის რუკაზე). სასახლე დაზიანდა საუკუნის პირველ ნახევარში სოლომონ -ის ბრძოლებისას. რუსეთის იმპერიის მიერ იმერეთის სამეფოს ანექსიის შემდეგ კი გაგრძელდა მისი ნგრევა, სასახლის მასალას იმპერიის მოხელეები იყენებდნენ ქუთაისში შენობების ასაშენებლად. გეგუთის კომპლექსის პირველმა მკვლევარმა, შვეიცარიელმა დიუბუა დე მონპერემ 1833 წელს შეადგინა სასახლის გადარჩენილი ნაწილის გეგმა და განსაზღვრა ცალკეული სათავსების ფუნქცია.

არქიტექტურა
ნანგრევებს 2000 მ² მეტი ფართობი უჭირავს. 1937 წლის არქეოლოგიური კამპანიის შედეგად (პროფ. ლევან მუსხელიშვილი, არქიტექტორი ვ. წილოსანი, ფოტოგრაფი გილგენდორფი) ნაწილობრივ გაიწმინდა რამდენიმე სათავსი და დაზუსტდა არსებული გეგმის დეტალები. გათხრებისას აღმოჩენული სხვადასხვა დროის 60–მდე არტეფაქტი დაცულია საქართველოს ეროვნულ მუზეუმში. 1954 – 1962 წლებში კომპლექსი გაიწმინდა და ჩატარდა საკონსერვაციო სამუშაოები (პროფ. ვახტანგ ცინცაძე).

1953 — 1956 წლებში სარესტავრაციო-კვლევით სამუშაოთა შედეგად, შესაძლებელი გახდა სასახლის ხუროთმოძღვრული ფორმების დადგენა. ციხე-დარბაზში რამდენიმე სამშენებლო ფენა გამოირჩევა. ყველაზე ადრინდელი ნაწილი ( —  სს.) გეგმით მარტივი, ერთოთახიანი, დიდბუხრიანი ე. წ. „სანადირო სახლია“. მოგვიანებით, იგი მრავალ ფუნქციას ასრულებდა. თლილი ქვით ნაგებ სამმეტრიან ცოკოლზე აღმართულია აგურით ნაგები ოთხიარუსიანი მეფეთა სადგომი ციხე-დარბაზი ( ს.). მისი მთავარი ნაწილია 14 მეტრიანი გუმბათით დაგვირგვინებული ოთხმკლავიანი დარბაზი, რომლის აქეთ-იქით საცხოვრებელი და სამეურნეო დანიშნულების სათავსოებია (საწოლი ოთახი, სალარო, საგანძური, აბანო და სხვ.). მთელ ნაგებობას გარედან ეკვრის კედლებიდან გამოწეული მასიური ბურჯები. — საუკუნეებს განეკუთვნება მთავარი ნაგებობის დასავლეთით მდებარე შენობა და სასახლის ეკლესია.
ლია ელიავა

ლია შალვას ასული ელიავა (დ. 28 მაისი, 1934, თბილისი ― გ. 8 ოქტომბერი, 1998, იქვე) — ქართველი მსახიობი, საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტი (1976).

ბიოგრაფია
დაიბადა 1934 წლის 28 მაისს თბილისში, ქართველი რევოლუციონერისა და საბჭოთა პარტიული მუშაკის, შალვა ელიავას ოჯახში. საშუალო სკოლის დამთავრების შემდეგ სწავლა განაგრძო მოსკოვის ანატოლი ლუნაჩარსკის სახელობის სახელმწიფო თეატრალურ ინსტიტუტში, რომელიც დაამთავრა 1955 წელს. ამავე წლიდან კინოსტუდია „ქართული ფილმის“ მსახიობია. 1960 წელს მიღებული აქვს საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული არტისტის, ხოლო 1976 წელს საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტის წოდება. 1956 წლიდან იღებდენ კინოში. ბევრ ფილმში მას პარტნიორობას უწევს მეუღლე — პოპულარული ქართველი მსახიობი ოთარ კობერიძე.

ლია ელიავა გარდაიცვალა 1998 წლის 8 ოქტომბერს. დაკრძალულია ქართველ მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში.

ფილმოგრაფია
1956: „ჩრდილი გზაზე“ (ნინო) რეჟ. დავით რონდელი
1956: „ბაში-აჩუკი“ (მზისა და მთვარისა)
1957: „ქალის ტვირთი“ (ქეთევან ახატნელი) რეჟ. ნიკოლოზ სანიშვილი
1958: „მამლუქი“ (ზეინაბი) რეჟ. დავით რონდელი
1959: „განაჩენი“ (ნანი) რეჟ. ლევან ხოტივარი
1960: „შეწყვეტილი სიმღერა“ (ელიკო გელოვანი) რეჟ. ნიკოლოზ სანიშვილი
1960: „ირისთონის შვილი“ (ანა ცალიკოვა)
1961: „ჭიაკოკონა“ (ირმა) რეჟ. იური ქავთარაძე
1962: „საღამო მშვიდობისა“ (ანა)
1964: „ზღვის შვილები“ (ლეილა) რეჟ. კონსტანტინე პიპინაშვილი
1965: „მე ვხედავ მზეს“ (ქეთო) რეჟ. ლანა ღოღობერიძე
1967: „ქალაქი ადრე იღვიძებს“ (მელიტა) რეჟ. სიკო დოლიძე
1967: „მალე გაზაფხული მოვა“ (ნატო) რეჟ. ოთარ აბესაძე
1968: „ბზიანეთი“ რეჟ. ლიანა ელიავა
1969: „ძმები საროიანები“ (თაკუ)
1972: „თეთრი ქვები“ (მარიამი)
1972: „მე და ჩემი მეზობლები“ რეჟ. რევაზ ჭარხალაშვილი
1973: „ლაზარეს თავგადასავალი“ (დედინაცვალი) რეჟისორები ქართლოს ხოტივარი, რამაზ (ბუბა) ხოტივარი
1974: „ღამის ვიზიტი“ (დვალი — გამომძიებელი) რეჟ. ნიკოლოზ სანიშვილი
1975: „გაქცევა გათენებისას“ (კოწია ერისთავის მეუღლე) რეჟ. სიკო დოლიძე
1975: „სალამურის ხმა“ (საიალი)
1975: „არ დაიჯერო, რომ აღარ ვარ“ (მხატვარი) რეჟ. ყარამან (გუგული) მგელაძე
1975: „სინემა“ (ელენე) რეჟ. ლიანა ელიავა
1976: „იყო და არა იყო რა“ (ირმისა) რეჟ. ნოდარ ომიაძე
1978: „დათა თუთაშხია“ (თიკო ორბელიანი) რეჟისორები გრიგოლ (გიგა) ლორთქიფანიძე, გურამ (გიზო) გაბესკირია
1981: „მოხუცი მემანქანე“ რეჟ. თენგიზ გოშაძე
1981: „იცოცხლე გენაცვალე“ (მერი) რეჟისორები თამაზ გომელაური, ვახტანგ (ბუბა) კიკაბიძე
1982: „სიბრძნის კარავი“ (ჯამბაზი) რეჟ. ოთარ კობერიძე
1982: „ცისფერი მთები ანუ დაუჯერებელი ამბავი“ (მსახიობი) რეჟ. ელდარ შენგელაია
1983: „წიგნი ფიცისა“ (დედოფალი თინათინი) რეჟისორები გრიგოლ (გიგა) ლორთქიფანიძე, ამირან დარსაველიძე
1984: „ჩიორა“ (ნიკას დედა) რეჟისორები ნელი ნენოვა, გენო წულაია
1985: „ვინ არის მეოთხე?“ (თემურის დედა) რეჟ. ოთარ კობერიძე
1985: „ოჯახი“ (გურანდა) რეჟ. ნანა ჯანელიძე
1985: „ბაგრატიონი“ რეჟისორები ყარამან (გუგული) მგელაძე, გიული ჭოხონელიძე
1986: „ორომტრიალი“ (რუსუდანი) რეჟ. ლანა ღოღობერიძე
1987: „ , ?“
1990: „სპირალი“ (ანა გიორგაძე) რეჟ. გიული ჭოხონელიძე
1992: „მხოლოდ სიკვდილი მოდის აუცილებლად“ რეჟ. მარინა წურწუმია
2001: „ანთიმოზ ივერიელი“ (მონაზონი) რეჟ. გიული ჭოხონელიძე
გეზევცეკი

გეზევცეკი — უღელტეხილი საქართველოსა და რუსეთის (ყაბარდო-ბალყარეთი) საზღვარზე, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარეში, ონის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს კავკასიონის მთავარ წყალგამყოფ ქედზე, მდინარე რიონის სათავეებში, ფასისმთის აღმოსავლეთით. ზღვის დონიდან 3452 მ. გეზევცეკის კალთები აგებულია ქვედაიურული თიხა-ფიქლებითა და ქვიშაქვებით. დაფარულია მარადი თოვლ-ყინულით. მდინარე რიონის ხეობას (ზემო რაჭა) აკავშირებს ჩერეკის ხეობასთან (ყაბარდო-ბალყარეთი).
გეზრული

გეზრული — სოფელი ჭიათურის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს ჭიათურის პლატოზე, მდინარე ყვირილის მარცხენა მხარეს. თემის ცენტრი (სოფელი: გეზრული). ზღვის დონიდან 680 მეტრი, ჭიათურიდან 25 კილომეტრი.

დემოგრაფია
2002 წლის აღწერაში დაფიქსირებულია როგორც შუა გეზრული და ქვედა გეზრული.

2014 წლის აღწერაში ერთ სოფლადაა შეტანილი. აღწერის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობდა 323 ადამიანი.
ერიკ კლეპტონის დისკოგრაფია

აქ წარმოდგენილია ერიკ კლეპტონის დისკოგრაფია.

ალბომები
პირველი წლები (1960-იანები)
სოლო კარიერა (1970 დღემდე)
სტუდიური ალბომები
საკონცერტო ალბომები
კრებულები
საუნდტრეკები
თანამშრომლობა
ჯორჯ ჰარისონი
სხვა შემსრულებლები
სინგლები
პირველი პერიოდი (1960 –1970-იანების პირველი წლები)
სოლო-სინგლები (1970-იანები-დღემდე)
საუნდტრეკები
თანამშრომლობა
გეკონისებრნი

გეკონისებრნი — ქვეწარმავლების ოჯახი ხვლიკისნაირთა რიგისა. მათი სიგრძე იშვიათად აღემატება 30 სმ. აქვთ დიდი, უქუთუთო თვალები, ვერტიკალური გუგები, კარგად განვითარებული ფეხები, მეტად მყიფე, მაგრამ სწრაფი აღდგენის უნარის მქონე კუდი. გეკონისებრთა სხეული მეტწილად რუხი ან ყავისფერია, თუმცა ტროპიკებში გვხვდება მკვეთრად შეფერილი სახეობებიც. იკვებებიან მწერებით, ობობასნაირებით და სხვა. უმრავლესობა კვერცხისმდებელია. დებენ 1-2 კვერცხს. ცნობილია 480-მდე სახეობა. გავრცელებული არიან ტროპიკულ, სუბტროპიკულ და ზომიერ ზონებში. საქართველოში არ არიან. კასპიური თითტიტველი გეკონი , რომლის რამდენიმე ეგზემპლარი თბილისშია ნაპოვნი, როგორც ჩანს, აქ შემთხვევით არის მოხვედრილი აზერბაიჯანიდან.