iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ელიზაბეთ ამალია ჰესენ-დარმშტადტელი

ელიზაბეთ ამალია ჰესენ-დარმშტადტელი (; დ. 20 მარტი, 1635 — გ. 4 აგვისტო, 1709) — ჰესენ-დარმშტადტის პრინცესა. კურპფალცის კურფიურსტის მეუღლე 1685-90 წლებში. პფალცის ორი კურფიურსტის, იოჰან ვილჰელმისა და კარლ ფილიპის, საღვთო რომის იმპერატრიცა ელეონორ მაგდალენას, პორტუგალიის დედოფალ მარია სოფიას, ესპანეთის დედოფალ მარია ანას და პარმის ჰერცოგინია დოროთეა სოფიას დედა. უამრავი სახელგანთქმული ევროპელი მონარქის ბებია და დიდი-ბებია.

ბიოგრაფია
ელიზაბეთ ამალია დაიბადა 1635 წლის 20 მარტს ჰესენ-დარმშტადტის ლანდსაგრაფოში. იგი იყო ჰესენ-დარმშტადტის ლანდგრაფ გეორგ -ისა და მისი ცოლის, ლანდგრაფინია სოფია ელეონორა საქსონიელის ქალიშვილი.

ელიზაბეთ ამალიას დედა მკაცრად ზრუნავდა იმაზე, რომ მისი ქალიშვილი ჭეშმარიტი ლუთერანი გამხდარიყო. მას აკმაოდ მიმზიდველი გარეგნობა ჰქონდა, რასაც მისი საოცარი ქერა თმა სძენდა, რომელსაც სიბერემდე არ დაუკარგავს ფერი. ზუსტად ასეთივე თმა ჰქონდათ მის ქალიშვილებს ელეონორ მაგდალენასა და დოროთეა სოფიას.

1653 წლის 3 ოქტომბერს დაქორწინდა ნოიბურგის გრაფ ფილიპ ვილჰელმზე, რომელიც 1685 წელს კურპფალცის კურფიურსტად აირჩიეს. მისი ქმარი მასზე ოცი წლით უფროსი იყო, თუმცა მათი ქორწინებით დანათესავდნენ საღვთო რომის იმპერიის უმნიშვნელოვანესი სახელმწიფოები.

1653 წლის 1 ნოემბერს ელიზაბეთ ამალია კათოლიციზმზე მოექცა.

იგი გარდაიცვალა ღრმა სიბერეში, 1709 წლის 4 აგვისტოს, კურპფალცში.

შვილები
ელეონორ მაგდალენა (1655—1720), ცოლად გაჰყვა საღვთო რომის იმპერატორ ლეოპოლდ -ს და შეეძინა 10 შვილი;
მარია ადელჰეიდი (1656), გარდაიცვალა ჩვილობაში;
სოფია ელიზაბეთი (1657—1658), გარდაიცვალა ჩვილობაში;
იოჰან ვილჰელმი (1658—1716), კურპფალცის კურფიურსტი, ცოლად შეირთო ჯერ მარია ანა იოზეფა ავსტრიელი, ხოლო შემდეგ ანა მარია ლუიზა მედიჩი, თუმცა შვილები არ ჰყოლია;
ვოლფგანგ გეორგი (1659—1683), კოლნის ეპისკოპოსი;
ლუდვიგ ანტონი (1660—1694), ვორმსის ეპისკოპოსი;
კარლ ფილიპი (1661—1742), კურპფალცის კურფიურსტი, იქორწინა სამჯერ, თუმცა შვილები არ ჰყავდა;
ალექსანდერ ზიგმუნდი (1663—1737), აუსბურგის ეპისკოპოსი;
ფრანც ლუდვიგი (1664—1732), ვროცლავის არქიეპისკოპოსი;
ფრიდრიხ ვილჰელმი (1665—1689), საიმპერატორო გენერალი;
მარია სოფია (1666—1699), ცოლად გაჰყვა პორტუგალიის მეფე პედრუ -ს და შეეძინა 7 შვილი;
მარია ანა (1667—1740), ცოლად გაჰყვა ესპანეთის მეფე კარლ -ს, თუმცა შვილები არ ჰყავდა;
ფილიპ ვილჰელმი (1668—1693), ცოლად შეირთო ანა მარია ფრანცისკა საქსენ-ლუნებურგელი და შეეძინა 2 გოგონა;
დოროთეა სოფია (1670—1748), ცოლად გაჰყვა პარმის პრინც ოდოარდო ფარნეზეს და შეეძინა 2 გოგონა;
იადვიგ ელიზაბეთი (1673—1722), ცოლად გაჰყვა პოლონეთის პრინც იან სობიესკის და შეეძინა 6 შვილი;
იოჰანი (1675), გარდაიცვალა ჩვილობაში;
ლეოპოლდინა ელეონორა (1679—1693), გარდაიცვალა დაუქორწინებელი და უშვილო.
სვიმონ მესვეტის სავანე

სვიმონ მესვეტის სავანე — ეკლესია კასპის მუნიციპალიტეტის ნასოფლარ რკონის მიდამოებში. კასპიდან სამხრეთ-დასავლეთით 20 კილომეტრის მოშორებით, რკონის კომპლექსის სამხრეთ–დასავლეთით, 400 მეტრზე, მთის ფერდობზე.

ეკლესია (5,63,8 მ) სამსართულიანია, ნაგებია რიყისა და ნატეხი ქვით. პირველი სართულის უმეტესი ნაწილი მიწაშია ჩამჯდარი. ამ სართულის ჩრდილო–აღმოსავლეთ კედლებში ორი პატარა სარკმელია გაჭრილი. სათავსის შუაში წყლის შესაგროვებელი ჭა იყო ამოჭრილი. მეორე სართული საცხოვრებელია. შესასვლელი დასავლეთ კედელშია. აღმოსავლეთ და ჩრდილოეთ კედლებში თითო პატარა სარკმელია, ჩრდილო–აღმოსავლეთ კუთხეში – ბუხარი. დასავლეთ კედელზე მიდგმულია მესამე სართულზე ასასვლელი კიბე. მესამე სართული ცილინდრული კამარითაა გადახურული. იგი სამლოცველოა, რომელსაც აღმოსავლეთით აფსიდი აქვს. ოთხივე კედელში თითო სწორკუთხა სარკმელია. სართულშუა გადახურვა ხის კოჭებს ეყრდნობოდა.

სამლოცველოს კედლები მთლიანად შელესილი და მოხატული ყოფილა. მოხატულობა გვიანდელ ფეოდალურ ხანას მიეკუთვნება. ფრაგმენტები შემორჩენილია აფსიდში და დასავლეთ კედელზე. აფსიდში ღვთისმშობლის ნახევარფიგურაა ყრმით ხელში. მის ქვემოთ, მომდევნო რეგისტრში წმინდა მსხვერპლი უნდა იყოს გამოსახული.

სვიმონ მესვეტის სავანეს 2006 წლის 7 ნოემბერს საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულებით ძეგლს ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორია განესაზღვრა.
ანდრეს მანუელ ლოპეს-ობრადორი

ანდრეს მანუელ ლოპეს-ობრადორი (, დ.13 ნოემბერი, 1953, მაკუსპანა, ტაბასკოს შტატი, მექსიკა) — მექსიკელი პოლიტიკოსი. ქვეყნის პრეზიდენტი 2018 წლის 1 დეკემბრიდან 2024 წლის 1 ოქტომბრამდე. 2018 წლის 1 ივლისის არჩევნებზე აირჩიეს მექსიკის პრეზიდენად. ფედერალური ოლქის მთავრობის ყოფილი მეთაური. 2006, 2012, 2018 წლების არჩევნებში პრეზიდენტობის კანდიდატი. დემოკრატიული რევოლუციის პარტიის წევრი.

2006 წლის არჩევნებში ის მინიმალური სხვაობით დამარცხდა, რის შემდეგაც მისმა მომხრეებმა მასობრივი საპროტესტო აქციები გამართეს და ის პრეზიდენტად გამოაცდახდეს.
ადამიტები

ადამიტები, პიკარდები (; — „ადამიანი“) — ქრისტიანული სექტების საერთო სახელწოდება საუკუნიდან. ადამიტები ქადაგებდნენ ადამიანის ბუნებრივი გრძნობების ღვთაებრიობას და გმობდნენ ასკეტიზმს. ადამიტების მოძღვრება განსაკუთრებით გავრცელდა - საუკუნეებში ჰუსიტური ომების დროს. ადამიტებმა შექმნეს ჰუსიტების უკიდურესი მემარცხენე გლეხურ-პლებური ქილიასტური მიმდინარეობა. მათი ბელადები იყვნენ მარტინ პუსკა, პეტრე კანიში, იან ბიდლინსკი და სხვები. ადამიტები მოუწოდებდნენ ქრისტიანებს დაბრუნებოდნენ უცოდველ ცხოვრებას, რომელსაც შეცოდებამდე ეწეოდა ადამი. უარყოფდნენ საეკლესიო ორგანიზაციასა და წესებს, ზიარებასა და მღვდლობას: ამტკიცებდნენ, რომ ღმერთიცა და ეშმაკიც მხოლოდ ადამიანთა გულში არსებობს. იესო ქრისტეში მხოლოდ ადამიანურ ბუნებას ხედავდნენ, ფიქრობდნენ, რომ დადგა ჟამი „ღვთის ათასწლიანი მეუფებისა“, როცა აღარ იქნება კერძო საკუთრება და ადამიანები ძმურად იცხოვრებენ. 1421 წლის გაზაფხულზე წმინდა საკურთხევლის შეურაცხყოფის საბაბით და ორი სახის ზიარებაზე უარის თქმის გამო ადამიტები გააძევეს ტაბორიდან, შემდეგ ისინი გაანადგურა ტაბორიტთა მემარჯვენე ფრთამ იან ჟიჟკას მეთაურობით, მათი ბელადები მ. ჰუსკა და პ. კანიში დაწვეს.
მაკუსპანა

მაკუსპანა სრული სახელი სან-ფრანცისკო-მაკუსპანა — ქალაქი მექსიკაში, ტაბასკოს შტატი. ამავე სახელწოდების მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრი. 2010 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა 32 225 ადამიანს შეადგენდა.

ქალაქი მდებარეობს ვილიაერმოსას შტატის დედაქალაქიდან 45 კილომეტრში, მდინარე პუსკატანის მარცხენა სანაპიროზე.
ნისლის ქვეყანა

„ნისლის ქვეყანა“ — ართურ კონან დოილის 1926 წლის სამეცნიერო ფანტასტიკური რომანი.

სიუჟეტი
რომანი კონან დოილის მიერ დაწერილი იქნა დეპრესიის პერიოდში, მისი ახლობლების, შვილის, ძმის, ძმიშვილების გარდაცვალების შემდეგ.

მიუხედავად იმისა, რომ ეს ამბავი პროფესორ ჩელენჯერზეა, რომანის მთავარი გმირები არიან მისი ქალიშვილი ენიდი და ენიდის ძველი მეგობარი ედუარდ მელოუნი. ასევე მასში მონაწიელობს კიდევ ერთი პერსონაჟი ლორდი ჯონ როქსტონი, რომელიც ასევე ფიგურირებს ნოველის მეორე ნაწილში. პროფესორი სამერლი კი რომელიც, ხანდაზმულ ასაკში გარდაიცვალა, მოიხსენიება რომანში.
ადაპტაცია (მრავალმნიშვნელოვანი)

ადაპტაცია შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ ერთს:

ადაპტაცია — გარემოსთან შეგუების პროცესი;
ადაპტაცია — შეგრძნების ორგანოების გრძნობადობის ცვალებადობა;
თვალის ადაპტაცია — თვალის შეგუების უნარი;
სოციალური ადაპტაცია — ადამიანის ადაპტირება სოციუმში;
ფიზიოლოგიური ადაპტაცია —ფიზიოლოგიურ რეაქციათა ერთობლიობა;
ადაპტაციის დონე — გამღიაზიანებლის ინტესივობის სკალა;
ადაპტაციოგენეზი — ადაპტირების პროცესი;
ადაპტრაციომორფოზი — ადაპტირების განვითარების ციკლი;
ადაპტაციური სინდრომი — დაცვითი რეაქციების კომპლექსი;
ადაპტაციურ-ტროფიკული ფუნქცია — სიმპათიკური ნერვული სისტემის ფუნქცია.
ადაპტერი

ადაპტერი (, < — «მოვარგებ») — გადამყვანი რაიმე ტექნიკურ საშუალებისთვის, რომელიც მიმღებ ფორმატიდან გარდაქმნის ინფორმაციას და არგებს დანიშნულების ობიექტს.

არსებითი სახელი ადაპტერი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს:

ადაპტერი — ობიექტივის გადამყვანი ფოტოგრაფიაში;
ქსელური ადაპტერი — გადამყვანი კომპიუტერული ქსელისათვის.
ადგილობრივი დრო

ადგილობრივი დრო — დედამიწის ამა თუ იმ პუნქტის დრო. დამოკიდებულია ადგილის გეოგრაფიულ გრძედზე. ერთსა და იმავე მომენტში ადგილობრივი დრო მით უფრო მეტია, რაც უფრო აღმოსავლეთით მდებარეობს პუნქტი. იგი გრძედის ყოველ 15°-ზე 1 სთ-ით მატულობს. ორი პუნქტის ადგილობრივი დროის სხვაობა დროის ერთეულებით გამოხატულ ამ პუნქტების გეოგრაფიულ გრძედთა სხვაობას უტოლდება. მაგალითად, თბილისის ადგილობრივი დრო უსწრებს გრინვიჩის ადგილობრივი დროს 2 სთ 59 წთ, ხოლო ირკუტსკისას ჩამორჩება 3 სთ 58 წთ. ადგილობრივი დროს განსაზღვრავენ ასტრონომიული დაკვირვებათა მეშვეობით და იყენებენ ზოგიერთი ასტრონომიული ამოცანის გადასაწყვეტად. ზოგჯერ ადგილის ზოლურ დროსაც შეცდომით ადგილობრივი დროს უწოდებენ.
ემანუელე ფილიბერტო I (სავოია)

ემანუელე ფილიბერტო (; დ. 8 ივლისი, 1528 — გ. 30 აგვისტო, 1580) — სავოიის ჰერცოგი და ესპანური ნიდერლანდების შტატჰალტერი. იერუსალიმისა და კილიკიის სომხეთის ტიტულარული მეფე. ცოლად შეირთო საფრანგეთის მეფე ფრანსუა -ის ნაბოლარა ასული, პრინცესა მარგარიტა ფრანგი, რომელთანაც შეეძინა ერთადერთი შვილი და მემკვიდრე, სავოიის ჰერცოგი კარლო ემანუელე .

ბიოგრაფია
ემანუელე ფილიბერტო დაიბადა 1528 წლის 8 ივლისს, ქალაქ კამბრიში. იგი იყო სავოიის ჰერცოგ კარლო -ისა და მისი ცოლის, ინფანტა ბეატრიჩე პორტუგალიელის ერთადერთი გადარჩენილი შვილი. დედამისი იყო საღვთო რომის იმპერატორ კარლ -ის დეიდაშვილი და ამიტომ ემანუელეს ახლო ურთიერთობა ჰქონდა კარლთან. იგი იტალიური ომების დროს კარლთან ერთად ებრძოდა საფრანგეთის მეფე ფრანსუა -ს. 1553 წლის 17 აგვისტოს, მას შემდეგ რაც მამამისი გარდაიცვალა, იგი სავოიის ჰერცოგი ხდება. თუმცა მას მხოლოდ წოდებაღა ჰქონდა შერჩენილი, ვინაიდან მთლიანად სავოია 1536 წლიდან მოყოლებული ფრანგების მიერ იყო ოკუპირებული. ამიტომაც ემანუელე განაგრძობდა კარლთან და ჰაბსბურგებთან თანამშრომლობას, იმ იმედით, რომ ისინი სავოიის დაბრუნებაში დაეხმარებოდნენ. სანამ მას ქვეყანას დაუბრუნებდნენ, 1555-9 წლებში იგი ესპანური ნიდერლანდების შტატჰალტერად დანიშნეს, სადაც იგი ესპანეთის მეფე ფილიპე -ის (კარლ -ის ვაჟი) პოლიტიკის გამტარებელი იყო.

ამ დროს მან 1557 წლის 10 აგვისტოს მოახერხა ჩრდილოეთიდან საფრანგეთში შეჭრა და სენ-კუენტინთან ბრწყინვალე გამარჯვების მოპოვება. იგი ასევე განიხილებოდა ინგლისისა და ირლანდიის მეფე ჰენრი -ის შუათანა ქალიშვილის, პრინცესა ელიზაბეთ ტიუდორის საქმროდ. თუმცა, 1559 წელს საფრანგეთსა და ესპანეთს შორის დაიდო კატო კამბრეზის ზავი, რითაც დასრულდა იტალიური ომები. ამის აღსანიშნავად საფრანგეთის პრინცესა ელიზაბეტ ვალუა ცოლად მიჰყვებოდა ესპანეთის მეფე ფილიპე -ს, ელიზაბეტის და, პრინცესა კლაუდია ცოლად მიჰყვებოდა ლოთარინგიის ჰერცოგ შარლ -ს, ხოლო ელიზაბეტის და კლაუდიას მამიდა, პრინცესა მარგარიტა ცოლად მიჰყვებოდა სავოიის ჰერცოგ ემანუელე ფილიბერტო -ს. ამავე წლის დასაწყისში კლაუდია და შარლი დაქორწინდნენ, ამას მოჰყვა ივნისში ელიზაბეტის და ფილიპეს ქორწინება, რომელშიც საფრანგეთის მეფე ანრი გარდაიცვალა, მიუხედავად ამისა ემანუელი და მარგარიტა მაიც დაქორწინდნენ 1559 წლის 9 ივლისს, რის გამოც სავოიას დამოუკიდებლობა მიენიჭა და მისი ტერიტორიებიდან ფრანგული ჯარები გავიდნენ.

1580 წლის 31 იანვარს პორტუგალიის მეფე ენრიკო უმემკვიდრეოდ გარდაიცვალა, რის შემდეგაც ტახტზე ემანუელმა განაცხადა პრეტენზია, ვინაიდან დედამისიც პორტუგალიის პრინცესა იყო, თუმცა მას დაასწრო და პორტუგალიაში ესპანეთის მეფე ფილიპე გამეფდა, რომლის დედას ასევე პორტუგალიის პრინცესა იყო. ამრიგად შეიქმნა იბერიის უნია.

ემანუელ ფილიბერტომ მთელი თავისი მმართველობა სავოიის დაბრუნებასა და გამთლიანებას შესწირა. მან შეძლო და დაიბრუნა ყველა სავოიური მიწა, რომლებიც ფრანგებსა და ესპანელებს ჰქონდათ მიტაცებული. მაქ ქვეყნის დედაქალაქი კამბრიდან ტურინში გადაიტანა და სავოიის სახელმწიფო ენად ლათინური გამოაცხადა. იგი ცდილობდა შემოეერთებინა დაკარგული სალუზოს სამარკიზო, რაც შემდგომში მისი ვაჟის მმართველობისას მოხდა. იგი გარდაიცვალა 1580 წელს, 52 წლის ასაკში, დაკრძალეს ტურინის საკათედრო ტაძარში, ცოლის გვერდით.
ჟუნიორი

ლეოვიჟილდო ლინს და გამა ჟუნიორი ( დ. 29 ივნისი, 1953, ჟუან-პესოა, პარაიბა, ბრაზილია) — ბრაზილიელი ფეხბურთელი, ნახევარმცველი. ფეხბურთის გულშემატკივრებში უფრო ცნობილია როგორც ჟუნიორი. სხვადასხვა დროს იცავდა „ფლამენგოს“, „ტორინოს“, „პესკარასა“ და ბრაზილიის ეროვნული ნაკრების ღირსებას. ბრაზილიის ოთხგზის ჩემპიონი 1980, 1982, 1983, 1992 და თასის მფლობელი 1990, ლიბერტადორესის თასისა 1981 და საკონტინენტთაშორისო თასის მფლობელი 1981 „ფლამენგოს“ შემადგენლობაში. 1983 წლის სამხრეთ ამერიკის ვიცე-ჩემპიონი, 1982 წლის ესპანეთისა და 1986 წლის მექსიკის მსოფლიო ჩემპიონატების მონაწილე ბრაზილიის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში. „ფლამენგოს“ რიგებში ჩატარებული მატჩების რაოდენობით კლუბის რეკორდსმენია.

ითვლება ყველა დროის ერთ-ერთ უდიდეს ბრაზილიელ ფეხბურთელად. 1999 წელს -ის ვერსიით საუკუნის 100 საუკეთესო ფეხბურთელს შორის 59-ე ადგილზე დასახელდა.

სანაკრებო კარიერა
1979–1992 წლებში ბრაზილიის ეროვნული ნაკრების ღირსებას იცავს, რომლის შემადგენლობაში 69 შეხვედრას ატარებს და 6 ბურთი გააქვს.

მსოფლიო ჩემპიონატებზე
ჟუნიორმა მსოფლიო ჩემპიონატების 10 შეხვედრაში მიიღო მონაწილეობა და 1 ბურთი გაიტანა.

სტატისტიკა
საკლუბო
სანაკრებო
მიღწევები
საკლუბო
ფლამენგო
რიო-დე-ჟანეიროს შტატის ჩემპიონატი (5): 1974, 1978, 1979, 1981, 1991
ბრაზილიის ჩემპიონატი (სერია ) (4): 1980, 1982, 1983, 1992
ლიბერტადორესის თასი: 1981
საკონტინენტთაშორისო თასი: 1981
გუანაბარას თასი (5): 1978, 1979, 1980, 1981, 1982
ბრაზილიის თასი: 1990
რიოს თასი: 1991
სანაკრებო
ბრაზილია
კოპა ამერიკა
ვიცე-ჩემპიონი: 1983
ინდივიდუალური
ბრაზილიის ჩემპიონატის ვერცხლის ბურთი (5): 1980, 1983, 1984, 1991, 1992
სამხრეთ ამერიკის წლის საუკეთესო ფეხბურთელის ბრინჯაოს ბურთი: 1981
მსოფლიო ჩემპიონატის სიმბოლური ნაკრების წევრი: 1982
 : 1982
ბრაზილიის ჩემპიონატის ოქროს ბურთი: 1992
სამხრეთ ამერიკის წლის სიმბოლური ნაკრების წევრი: 1992
ინდივიდუალური
ფიფა-ს ასეული ( 100): 2004
ადმინისტრაციული გადაცდომა

ადმინისტრაციული გადაცდომა — მართლსაწინააღმდეგო ბრალეული მოქმედება (ან უმოქმედობა), რომელიც არღვევს სათანადო სახელმწიფო ორგანოების მიერ დადგენილ საყოველთაოდ სავალდებულო წესებს და იწვევს ადმინისტრაციულ პასუხისმგებლობას. ადმინისტრაციული გადაცდომა ნაკლებ საზოგადოებრივ საშიშროებას შეიცავს, ვიდრე დანაშაული. ადმინისტრაციული გადაცდომის ჩამდენის მიმართ ადმინისტრაციული სახდელის მაგივრად შეიძლება გამოიყენონ საზოგადოების ზემოქმედების ღონისძიება.
Placar

„“ — ყოველთვიური ბრაზილიური სპორტული ჟურნალი. გამოიცემა სან-პაულუში 1970 წლიდან. ყველაზე პოპულარული და მრავალტირაჟიანი სპორტული ჟურნალი ბრაზილიაში. ჟურნალის თემატიკა მოიცავს სპორტის სხვადასხვა სახეობებს, თუმცა გამოქვეყნებული სტატიების უმრავლესობა ფეხბურთს ეძღვნება და ფაქტობრივად საფეხბურთო ჟურნალს წარმოადგენს.

ისტორია
ჟურნალის პირველი ნომერი 1970 წლის 20 მარტს გამოვიდა. მის გარეკანზე გამოსახული იყო პელე ნიკეს თასით ხელში.

1990 წლამდე ჟურნალი ყოველკვირეული იყო, საშუალოდ 200 ათასიანი ტირაჟით. ცალკეულ პერიოდებში მისი ტირაჟი იცვლებოდა. როგორც წესი, ეს ხდებოდა მაშინ, როდესაც ბრაზილიის ეროვნული ნაკრები რომელიმე დიდ საფეხბურთო ტურნირზე იღებდა მონაწილეობას.

ჟურნალმა საკმაოდ მალე მოიპოვა პოპულარობა, რის შემდეგაც მისი გავლენა ბრაზილიურ ფეხბურთში მიმდინარე პროცესებზე მნიშვნელოვნად გაიზარდა. მაგალითად, უშუალოდ მისი გავლენით მოხდა ბრაზილიის საფეხბურთო ჩემპიონატის სერია -ს გამართვის შესახებ გადაწყვეტილების მიღება და მისი ორგანიზება, რამაც გარკვეულწილად შეამცირა მეტისმეტად გაზრდილი ბრაზილიის ჩემპიონატის უმაღლესი ლიგის — სერია -ს მონაწილეთა რაოდენობა.

1987 წელს ჟურნალმა მხარდაჭერა გამოუცხადა ყველაზე ტიტულოვან კლუბებს ბრაზილიის ფეხბურთის კონფედერაციიდან გამოყოფისა და ქვეყნის საკუთარი ჩემპიონატის გამართვის ინიციატივაში.

1984 წლიდან ჟურნალმა დაიწყო სპორტის სხვა სახეობების შესახებ სტატიების პუბლიკაცია (მაგ. კრივის, ავტოსპორტის და სხვ.), რამაც მკითხველის მომატების ნაცვლად მათი კლება გამოიწვია.

1988 წლიდან ჟურნალმა შეწყვიტა თავის ფურცლებზე სხვა სპორტული მოვლენების გაშუქება.

1990 წლიდან მისი ტირაჟი მნიშვნელოვნად შემცირდა (თავიდან 125 ათასამდე, ხოლო შემდეგ დაახლ. 100 ათას ეგზემპლარამდე) და უმთავრესად ამ მიზეზით მოხდა მისი ყოველკვირეული ჟურნალიდან ყოველთვიურ ჟურნალად გადაქცევა.

1995 წლიდან -ის მკითხველს პირველად მიეცა მისი გამოწერის შესაძლებლობა.

2001–2003 წლებში ჟურნალი კვლავ ყოველკვირეული გახდა, ამასთან, რამდენჯერმე შეცვალა გამოცემის დღეები. თავიდან ყოველ პარასკევს გამოდიოდა, შემდეგ ყოველ სამშაბათს.

საბოლოოდ, კვლავ, გამოცემის ყოველთვიურ ფორმატს დაუბრუნდა.

 საუკუნის 100 საუკეთესო ფეხბურთელი
1999 წლის ნოემბერში -მა გამოაქვეყნა საუკუნის 100 საუკეთესო ფეხბურთელის საკუთარი სია.
ლი ჯუნ კი

ლი ჯუნ-გი (, დ.17 აპრილი, 1982, პუსანი, სამხრეთი კორეა) — სამხრეთ კორეელი მსახიობი, მომღერალი, მოდელი. დაკავებულია ტაიკვანდოთი და ცეკვებით. 2006 წელს გამოუშვა მინი-დისკი -ის სიმღერებით. ჰავაის საერთაშორისო კინოფესტივალზე მიიღო ჯილდო „ამომავალი კინოვარსკვლავი“.

ბიოგრაფია
ლი ჯუნ-გის სკოლაში პროგრამისტობა უნდოდა. ერთხელ ის მეგობარმა სამოყვარულო სპექტაკლის საყურებლად დაპატიჟა, რომელშიც ის მონაწილეობდა. ახალგაზრდა ჯუნ-გი „ჰამლეტის“ ნახვის შემდეგ მიხვდა, რომ მას რეალურად სურდა მსახიობობა.
პაკ სო ჯუნი

პაკ სო-ჯუნი , ნამდვილი სახელი პაკ იონ-გიუ (, დ.16 დეკემბერი, 1988, სეული, სამხრეთი კორეა) — სამხრეთ კორეელი მსახიობი. ცნობილი გახდა შემდეგი კორეული ტელესერიალებიდან:„მომკალი, განმკურნე“ (2015) , „ის იყო ლამაზი“ (2015) და „ჰვარანი“ (2016-2017).

ბიოგრაფია
პაკ სო-ჯუნი დაიბადა 16 დეკემბერს, 1988 წელს სეულში, სამხრეთი კორეა. ბავშვობაში თამაშობდა ბეისბოლს, თუმცა მის ოცნებას მსახიობის კარიერა წარმოადგენდა.
К̆

̆, ̆ — გაფართოებული კირილური დამწერლობის ასო, წარმოადგენს კირილური ასო „“-სა და დიაკრიტიკული ნიშანის ს ერთობლიობას. გამოიყენება კირილური დამწერლობის ზოგიერთ ენაში.

კოდების ცხრილი
აღნიშნული გრაფემა წარმოადგენს, ორი გრაფემის, „“-სა და „“-ს კოდების ერთობლიობას, რომელიც უნიკოდის სიმბოლოებით შემდეგნაირად ჩაიწერება:
გიორგი თავაძე (ფეხბურთელი)

გიორგი თავაძე (დ. 21 ივნისი, 1955, ლანჩხუთი, საქართველოს სსრ) — ქართველი და საბჭოთა ფეხბურთელი და ფეხბურთის მწვრთნელი. თამაშობდა ნახევარმცველისა და მცველის პოზიციაზე. საბჭოთა კავშირის საერთაშორისო კლასის სპორტის ოსტატი (1981).

ბიოგრაფია
დაიბადა 1955 წლის 21 ივნისს ლანჩხუთში. ფეხბურთის თამაში დაიწყო 1966 წელს ლანჩხუთში მწვრთნელების ტ. ახვლედიანისა და დ. ჯეჯელავას ხელმძღვანელობით.

თამაშობდა ლანჩხუთის „გურიაში“, თბილისის „დინამოში“ და ქუთაისის „ტორპედოში“.

თბილისის „დინამოს“ ძირითად შემადგენლობაში დებიუტი ჰქონდა 1979 წლის 25 ნოემბერს.

საბჭოთა კავშირის უმაღლეს ლიგაში ჩაატარა 76 მატჩი (4 გოლი).

საბჭოთა კავშირის ჩემპიონატის ბრინჯაოს პრიზიორი (1981) და ევროპის თასების მფლობელთა თასის მფლობელი თბილისის „დინამოს“ შემადგენლობაში (1981).

1997–1998 წლებში იყო ლანჩხუთის „გურიას“ მთავარი მწვრთნელი.

2011 წლის 17 მაისს საქართველოს სპორტისა და ახალგაზრდობის საქმეთა სამინისტროს გადაწყვეტილებით, თბილისის „დინამოს“ მიერ თასების მფლობელთა თასის მოპოვების 30 წლის იუბილესთან დაკავშირებით 1981 წლის თბილისის „დინამოს“ სრულ შემადგენლობასა და სამწვრთნელო შტაბთან ერთად — გიორგი თავაძეს საქართველოს სპორტის რაინდის წოდება მიენიჭა.

მიღწევები
საკლუბო
დინამო თბილისი
საბჭოთა კავშირის ჩემპიონატი
ბრინჯაოს პრიზიორი: 1981
საბჭოთა კავშირის თასი
ფინალისტი: 1980
ევროპის თასების მფლობელთა თასი
თასის მფლობელი: 1981

ინდივიდუალური
საბჭოთა კავშირის საერთაშორისო კლასის სპორტის ოსტატი: 1981

№ 3: 1981
ადამიანის უფლებათა დაცვისა და გამოძიების ხარისხის მონიტორინგის დეპარტამენტი

ადამიანის უფლებათა დაცვისა და გამოძიების ხარისხის მონიტორინგის დეპარტამენტი — შინაგან საქმეთა სამინისტროს დეპარტამენტი, რომელიც 2018 წლის 11 იანვარს შეიქმნა. დეპარტამენტს 2019 წლის 15 თებერვლამდე ერქვა ადამიანის უფლებათა დაცვის დეპარტამენტი. 2019 წლის 24 ივლისამდე დეპარტამენტის დირექტორი იყო ლონდა თოლორაია.. 2019 წლის 24 ივლისიდან დეპარტამენტს ხელმძღვანელობს ნინო ცაციაშვილი.

საქმიანობა
შინაგან საქმეთა სამინისტროს ადამიანის უფლებათა დაცვის დეპარტამენტი უზრუნველყოფს დროულ რეაგირებასა და ეფექტიანი გამოძიების ჩატარებას შემდეგი კატეგორიის საქმეებზე:
ოჯახური დანაშაული;
ქალთა მიმართ ძალადობა;
დისკრიმინაციული ნიშნით ჩადენილი დანაშაული;
ტრეფიკინგი;
არასრულწლოვანთა მიერ/მიმართ ჩადენილი დანაშაული.

თითოეულ ფაქტზე დროული რეაგირებისა და ეფექტიანი გამოძიების უზრუნველსაყოფად დეპარტამენტი:
ახორციელებს გამოძიებისა და ადმინისტრაციული წარმოების მონიტორინგს;
აანალიზებს მონიტორინგის შედეგებს , რომელთა საფუძველზეც გეგმავს სამომავლოდ სხვადასხვა (მაგ.: საკანონმდებლო, პრევენციული და სხვა) მიმართულებით განსახორციელებელ ღონისძიებებს;
მონიტორინგის შედეგებს აცნობს ყველა იმ პირს, რომლებსაც შეხება აქვთ დეპარტამენტის კომპეტენციას მიკუთვნებულ დანაშაულებთან და ადმინისტრაციულ დარღვევებთან;
მონიტორინგის პროცესში აღმოჩენილი ხარვეზების აღმოსაჩენად შეიმუშავებს რეკომენდაციებს;
მონიტორინგის შედეგების საფუძველზე, განსაზღვრავს გამომძიებელთა გადამზადების საჭიროებებს და მონაწილეობას იღებს მათი კვალიფიკაციის ამაღლების პროცესში;
ავლენს გამომძიებლებს, რომლებიც შესაძლოა წახალისდნენ მათი მოვალეობის კეთილსინდისიერად შესრულებისათვის;
შეიმუშავებს წინადადებებს, სტრატეგიებსა და სამოქმედო გეგმებს ზემოაღნიშნული დანაშაულების პრევენციისა და ეფექტიანი გამოძიების უზრუნველყოფის მიზნით;
აორგანიზებს და ახორციელებს პრევენციულ ღონისძიებებს;
განიხილავს მოქალაქეთა განცხადებებს და საჩივრებს, საჭიროების შემთხვევაში ხვდება მათ;
თანამშრომლობს ყველა იმ სახელმწიფო უწყებასთან, არასამთავრობო და საერთაშორისო ორგანიზაციასთან, რომლებიც მუშაობენ დეპარტამენტის კომპეტენციას მიკუთვნებულ საკითხებზე.

კონტაქტი
ადამიანის უფლებათა დაცვისა და გამოძიების ხარისხის მონიტორინგის დეპარტამენტის საკონტაქტო მეილზე მოქალაქეს შეუძლია გამოაგზავნოს ნებისმიერი წინადადება, ინიციატივა, რომლებიც მიმართული იქნება დეპარტამენტის კომპეტენციას მიკუთვნებული დანაშაულის წინააღმდეგ კიდევ უფრო ეფექტიანი ბრძოლისაკენ.
ელ.ფოსტა: @..
ვახვახიშვილების ციხე

ვახვახიშვილების ციხე, ვახვახიანთ ციხე — ციხის ნანგრევები თელავში. მდებარეობს ბატონის ციხის აღმოსავლეთით, ხევგაღმა.

იგი მოიხსენიება ძველ მეპატრონეთა — თავად ვახვახიშვილების სახელით. ციხის ალაყაფის კარის თავზე მოთავსებული ყოფილა ვრცელი წარწერიანი ქვა, რომელიც ახლა დაკარგულია. ამ წარწერაში ერთგან იკითხება: . ზაალ ვახვახიშვილს ძმასთან ერთად ეს ზღუდე თავის სავანედ აუგია 1743 წელს.

ციხის გალავანში ჩართული იყო ექვსი კოშკი. მას შემდეგ, რაც ციხემ თავისი ფუნქცია დაკარგა, კოშკები საცხოვრებლად გადაუკეთებიათ, ხოლო ეზოში მდგარი სხვადასხვა დანიშნულების მრავალი ნაგებობა დაუნგრევიათ და ახალი დაუდგამთ. ზოგიერთი კოშკი ისეა გადაკეთებული, რომ თავდაპირველი სახის წარმოდგენა უკვე შეუძლებელია, ჩრდილოეთი გალავნის შუაში მდგარი კოშკი კი სულ აღარ არის.

დარჩენილი კოშკებიდან ოთხი კუთხეებშია განლაგებული, მეხუთე კი აღმოსავლეთის ვიწრო კედლის შუაში დგას. ამ უკანასკნელ კოშკს ორიგინალური გადაწყვეტა აქვს და ანალოგიც არ მოეპოვება. ცილინდრული კოშკის პირველი სართული ამოვსებულია, მეორე სართულზე ასვლა კი შეიძლება მხოლოდ ეზოდან ქვის კიბით, რომელიც გალავანს ჩრდილოეთიდან მიჰყვება. მეორე სართულის კედლებში ქვედა რიგზე ოთხი საზარბაზნე და ხუთი შეწყვილებული სათოფურია განლაგებული. ციხის ალაყაფის კარი ახლა არ ჩანს, მაგრამ ძველი გეგმის მიხედვით ირკვევა, რომ იგი მოთავსებული ყოფილა დასავლეთით. იქვე იწყება დაღმართი, საიდანაც ერთი გზა ჩრდილოეთით ჩადიოდა და უერთდებოდა სიღნადისაკენ მიმავალ გზას, მეორე გზა ფერდობს მიუყვებოდა და სხვა, მცირეხარისხოვან გზებს უერთდებოდა. ჩრდილო კედლის დასავლეთის მონაკვეთში მოთავსებულია სათადარიგო გასასვლელი.

ციხის კედლები საკმაოდ მაღალია და ორ იარუსადაა გაყოფილი. ზედა იარუსზე მებრძოლთა ჩამოსადგომი ხის ბაქანი იყო მოწყობილი. იქვე განლაგებული სათოფურებიდან ხდებოდა სიმაგრის დაცვა.
ყორჩიბაშიშვლების ციხე

ყორჩიბაშიშვლების ციხე — ციხესიმაგრე თელავში. მდებარეობს ვახვახიშვილების ციხის დასავლეთით. გადაჰყურებს ალაზნის ველს. დღეისათვის ციხის ტერიტორია მჭიდროდაა დასახლებული და ძველი მოხაზულობაც აღარ დგინდება. თავდაპირველი სახის ადდგენაში აქაც საუკუნის დასაწყისში შედგენილი გეგმა გვეხმარება. ციხის ისტორია უცნობია, მაგრამ სტილისტური ნიშნების მიხედვით იგი საუკუნის მეორე ნახევარს მიეკუთვნება.

ირკვევა, რომ შემაღლებაზე მდგარი, კოშკებით აღჭურვილი ციხე გეგმაში გრძელ ოთხკუთხედს წარმოადგენდა. ჭიშკარი სამხრეთის ცენტრალური კოშკის მარჯვნივ ჰქონია. დამხმარე გასასვლელები მოთავსებული ყოფილა აღმოსავლეთის, ჩრდილოეთის და დასავლეთის კედლებში. მათი ასეთი უჩვეულო სიმრავლე შესაძლოა, ნაწილობრივ, ციხის შიგნით დამატებით ორი გალავნის არსებობით იყოს გამოწვეული. ერთი მათგანი გამოყოფს სამხრეთ-ღმოსავლეთის კუთხეს. მეორე - ჩრდილოეთის ცენტრის ნაწილს. პირველი, შესაძლოა, ციხის მფლობელის საცხოვრებელს წარმოადაგენდა, მეორე კი - გვარის სხვა წევრებისა.

ციხის შიგნით ათზე მეტი სხვადასხვა ზომის ნაგებობა მდგარა. ასეთი სიმრავლე არცაა გასაკვირი, რადგან ეს მარტო ციხე კი არ რის, არამედ ციხე-დარბაზია. ამაზე მიუთითებს ციხის შუაში მდგარი მოზრდილი ეკლესიაც.

დღემდე შემორჩენილია მხოლოდ ჩრდილო-აღმოსავლეთის მცირე ზომის კოშკი, რომელსაც ზედა ნაწილი მორღვეული აქვს და ამიტომ სართულიანობა არ ირკვევა. დარჩენილი ორი სართულიდან ორივეს ცალ-ცალკე ჰქონია ეზოდან შესასვლელი. კედლებში სათოფურები ყოფილა განლაგებული.

კედლების ფრაგმენტების მიხედვით ციხე ორიარუსიანი ჩანს. ქვედა იარუსი აქაც ყრუ იყო. ზემოთ კი ხის ბილიკს სათოფურები მიუყვებოდა.
ძველი გალავანი

ძველი გალავანი — ციხესიმაგრე თელავში მდებარეობს იმ ხაზის უკიდურეს დასავლეთ ნაწილში, რომელზედაც განლაგებულია ბატონის ციხე,ვახვახიშვილების ციხე და ყორჩიბაშიშვლების ციხე. თელავის ციხეებიდან იგი ყველაზე ადრეულია.

ციხეს გრძელი ფორმა ჰქონია და სქელი და მაღალი კედლებით ყოფილა შემორაგული. თვით კედლები შემაგრებულია კონუსური კონტრფორსებით. ციხის აგება დაკავშირებულია კახეთ-ჰერეთის პირველ აღორძინებასთან - საუკუნეების მიჯნაზე. ტრადიცია მას კვირიკე დიდის საქმიანობას უკავშირებს.
35 (რიცხვი)

ოცდათხუთმეტი — ოცდამეთხუთმეტე ნატურალური რიცხვი. არის ოცდათოთხმეტის მომდევნო და ოცდათექვსმეტის წინამდგომი. აღინიშნება სიმბოლოთი 35. 35 არის კენტი და შედგენილი რიცხვი. სიტყვა „ოცდათხუთმეტი“ რთული შედგენილობისაა და მისი პირვანდელი ვარიანტია ოცი და ათ-ხუთ-მეტი (იგულისხმება ოცზე თხუთმეტი ერთეულით მეტი).