ნეპალის კომუნისტური პარტია

ნეპალის კომუნისტური პარტია — ნეპალის ერთ-ერთი პოლიტიკური პარტია 1949 წლიდან 1962 წლამდე. იგი დაარსდა 1949 წლის 15 სექტემბერს ავტოკრატიული რანას რეჟიმის, ფეოდალიზმისა და იმპერიალიზმის წინააღმდეგ საბრძოლველად. დამფუძნებელი გენერალური მდივანი იყო პუშპა ლალ შრესტა. ნეპალის კომუნისტური პარტიის დამფუძნებელი წევრები იყვნენ მოტი დევი შრესტა, ნირანჯან გოვინდა ვაიდია, ნარ ბაჰადურ კარმაჩარია და ნარაიან ბილას ჯოში.

ისტორია
პარტიის ფორმირება და ადრეული წლები (1949–1951)
პარტია ჩამოაყალიბა პუშპა ლალ შრესტამ, ნეპალის ეროვნული კონგრესის ყოფილმა წევრმა, რომელიც იმედგაცრუებული იყო პარტიაში შიდა დაპირისპირებითა და რანასთან თანამშრომლობის სურვილი ჰქონდა. ნეპალის ეროვნული კონგრესიდან წასვლის შემდეგ, რომელიც მოგვიანებით გახდება ნეპალის კონგრესი, ის შთაგონებული იყო მარქსისტული ლიტერატურული კრიტიკით და 1949 წლის აპრილში გამოაქვეყნა კომუნისტური მანიფესტის ნეპალურ ენაზე თარგმნილი ვერსია. პირველ რიგში განსახორციელებელი გეგმები იყო ნეპალის ეროვნული კონგრესში მემარცხენე ჯგუფის ან მუშათა პარტიის შექმნა, მაგრამ ეს საბოლოოდ არ განხორციელდა.

შრესტა, რომელიც იმ დროს კოლკატაში იმყოფებოდა, შეუერთდა კემპბელის სამედიცინო სკოლაში მარქსისტულ სასწავლო წრეს. ჯგუფის წევრები იყვნენ კეშარ იუნგ რაიამაჯი, რომელიც სწავლობდა კემპბელში და მენ მოჰან ადიკარი, რომელიც იმ დროს სწავლობდა ბენარასში. ნეპალის კომუნისტური პარტიის პირველ ცენტრალურ კომიტეტში შრესტას გარდა არ შედიოდნენ თავდაპირველი საორგანიზაციო კომიტეტის სხვა წევრები. პირველი ცენტრალური კომიტეტის წევრები იყვნენ მან მოჰან ადიკარი, ტულსი ლალ ამატია, შაილენდრა კუმარ უპადიაია და ინდოეთის კომუნისტური პარტიის წევრი აიოდჰია სინგჰი.

აკრძალვა (1952–1954)
1952 წლის 8 ივნისს კისან სანგმა (ფერმერთა კავშირი), ნეპალის კომუნისტური პარტიის ფერმერთა ფრთამ, გამოაცხადა აჯანყება მემამულეების წინააღმდეგ და მოითხოვა მიწების დარიგება უმიწო გლეხებზე. იანვარში, რაკშია დალის მიერ კუნვარ ინდერჯიტ სინგჰის ხელმძღვანელობით განხორციელდა გადატრიალების მცდელობა. პარტიას ეკავა აეროდრომი, რადიოსადგური, ფოსტა და ტელეგრაფი სინგჰა დურბარში. ისინი მოითხოვდნენ მრავალპარტიული მთავრობის ჩამოყალიბებას, რომელშიც შევიდოდნენ კომუნისტები.სამხედრო ჩარევის შედეგად სინგჰი დააკავეს. ამ მოვლენის შედეგად, 1952 წლის 24 იანვარს ნეპალის კომუნისტური პარტია აიკრძალა.
პარტიამ 1953 წლის კატმანდუს მუნიციპალურ არჩევნებში მონაწილეობა მიიღო და მოიპოვეს ხმების ნახევარი და ცხრამეტკაციანი საბჭოს ექვსი ადგილი.

პირველი საყოველთაო კონვენცია (1954–1958)
მან მოჰან ადიკარი, ნეპალის კომუნისტური პარტიის გენერალური მდივანი 1954 წლიდან 1957 წლამდე იყო. 1954 წელს პატანში, ლალიტპურში ფარულად გაიმართა პარტიის პირველი ყრილობა. მან მოჰან ადიკარი აირჩიეს პარტიის გენერალურ მდივნად, პარტიამ ასევე დაამტკიცა რესპუბლიკური სისტემის პროგრამა, რომელსაც მონარქიზმი უნდა შეეცვალა. ის ჩამოყალიბებული იყო არჩეული დამფუძნებელი ასამბლეის მიერ.

1956 წელს, როდესაც ტანკა პრასად აჩარიას ხელმძღვანელობით მთავრობა გახდა ნეპალის კომუნისტური პარტიის მოკავშირე, პარტიას უნდა მიეღო კონსტიტუციური მონარქია, როგორც პირობა, რათა მოეხსნათ პარტიის აკრძალვა. 1956 წლის აპრილში პარტიაზე აკრძალვა მოიხსნა. ნეპალის კომუნისტურ პარტიას ჰყავდა ერთი წევრი სენატში (ზედა პალატა), სამბჰუ რამ შრესტა აირჩიეს 1959 წელს. როდესაც მეფე მაჰენდრამ აიღო ძალაუფლება და დაიწყო მმართველობა, პარტიაში ორი ძირითადი ბლოკი განვითარდა. 1961 წლის დასაწყისში ყველა პოლიტიკური პარტია აიკრძალა. ნეპალის პოლიტიკური პარტიის წინააღმდეგ რეპრესიების ტალღა ხელისუფლებამ წამოიწყო. რაიამაჯიმ გამოხატა გარკვეული რწმენა მონარქიის მიმართ, რამაც გამოიწვია მწვავე რეაქცია პარტიის სხვა სექტორების მხრიდან.

კონფლიქტის მოსაგვარებლად ცენტრალური პლენუმი მოიწვიეს ინდოეთში, დარბჰანგაში, რადგან სამეფო ბრძანებულებით ნეპალში ყველა პოლიტიკური შეკრება აიკრძალა. პლენუმმა ერთხმად მიიღო შეიარაღებული ბრძოლის ხაზი, რომელიც შემოთავაზებული იყო პუშპა ლალის მიერ. ახლა პარტიაში გაჩნდა პროკონსტიტუციური მონარქიის ხაზი, რომელსაც რომელსაც სურდა დაშლილი პარლამენტის აღდგენა და ფართო მასობრივი მოძრაობების დაწყება პუშპა ლალის ხელმძღვანელობით და ხაზი, რომელიც ემხრობოდა საკონსტიტუციო ასამბლეას. ეს უკანასკნელი ხაზი გამარჯვებული გამოვიდა, მაგრამ მისი ერთადერთი წარმომადგენელი ცენტრალურ კომიტეტში იყო სინგჰი.

გაყოფა და დაშლა (1962)
1962 წლის აპრილში პარტიის ერთმა ნაწილმა მოიწვია პარტიის მესამე ყრილობა ვარანასიში, ინდოეთში. ყრილობამ დაამტკიცა ტულსი ლალ ამატიას მიერ შემოთავაზებული ეროვნულ-დემოკრატიული რევოლუციის პროგრამა. ამატია აირჩიეს გენერალურ მდივნად. კონგრესმა გააძევა რაიამჯი, რომელიც მხარს უჭერდა მონარქიას და არ ცნო ეს ყრილობა ლეგიტიმურად. პარტია შემდეგ გაიყო ნეპალის კომუნისტურ პარტიად (ამატია) და ნეპალის კომუნისტურ პარტიად (რაიამჯი).

იდეოლოგია
1950-იან წლებში ნეპალის კომუნისტური პარტიის მთავარი მიზანი იყო ნეპალის რესპუბლიკად გარდაქმნა, მოგვიანებით ათწლეულის განმავლობაში პარტიამ მიიღო კლასობრივი ბრძოლის ლენინისტური პრინციპები ქალაქზე და ელიტაზე ორიენტირებული. პარტია ასევე აკრიტიკებდა ნეპალის კონგრესს. იგი ეწინააღმდეგებოდა იმას, რასაც ინდოეთის კულტურულ იმპერიალიზმს უწოდებდა.