გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1820

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1820 მიიღეს 2008 წლის 19 ივნისს. ის გმობს სექსუალური ძალადობის, როგორც ომის იარაღის გამოყენებას და აცხადებს, რომ „გაუპატიურება და სექსუალური ძალადობის სხვა ფორმები შესაძლოა წარმოადგენდეს ომის დანაშაულს, კაცობრიობის წინაშე ჩადენილ დანაშაულს ან გენოციდის შემადგენელ ქმედებას“. ამ რეზოლუციის მიღება იყო პირველი შემთხვევა, როდესაც გაერომ სექსუალური ძალადობა, როგორც ომის ტაქტიკა, პირდაპირ დაუკავშირა ქალთა უფლებების, მშვიდობისა და უსაფრთხოების საკითხებს.

რეზოლუცია 1820 აძლიერებს უშიშროების საბჭოს 1325-ე რეზოლუციას და ხაზს უსვამს, რომ კონფლიქტის დროს სექსუალური ძალადობა ომის დანაშაულია. იგი მოუწოდებს შეიარაღებული კონფლიქტის მხარეებს, დაუყოვნებლივ მიიღონ შესაბამისი ზომები მშვიდობიანი მოსახლეობის დასაცავად, რაც მოიცავს ჯარების წვრთნასა და სადისციპლინო ზომების გატარებას. 2010 წლის ნოემბერში გაეროს გენერალურმა მდივანმა წარადგინა ანგარიში 1820-ე რეზოლუციის იმპლემენტაციის შესახებ.
რეზოლუცია
რეზოლუციის შინაარსი
გაეროს უშიშროების საბჭოს 2008 წლის 19 ივნისის პრესის თანახმად:

„დღეს უშიშროების საბჭომ მოითხოვა შეიარაღებული კონფლიქტის ყველა მხარისგან, დაუყოვნებლივ და სრულად შეწყვიტონ სამოქალაქო პირების მიმართ განხორციელებული ნებისმიერი სექსუალური ძალადობა. საბჭომ გამოხატა ღრმა შეშფოთება იმის გამო, რომ მრავალგზის დაგმობის მიუხედავად, ომის ზონაში მყოფი ქალებისა და ბავშვების მიმართ ძალადობა და სექსუალური შევიწროება არა მხოლოდ გრძელდება, არამედ ზოგიერთ შემთხვევაში იმდენად ფართომასშტაბიანი და სისტემატური გახდა, რომ „სასტიკობის შემზარავ დონეს“ მიაღწია.

„ქალების, მშვიდობისა და უსაფრთხოების“ საკითხებზე გამართული მინისტერიალის დასასრულს, 15-წევრიანმა საბჭომ ერთხმად მიიღო რეზოლუცია 1820 (2008), რომელშიც აღნიშნულია, რომ „გაუპატიურება და სექსუალური ძალადობის სხვა ფორმები შეიძლება წარმოადგენდეს ომის დანაშაულს, კაცობრიობის წინაშე ჩადენილ დანაშაულს ან გენოციდის შემადგენელ ქმედებას“. საბჭომ ასევე დაადასტურა განზრახვა, რომ კონკრეტული სახელმწიფოების მიმართ სანქციების დაწესების ან განახლებისას, განიხილოს „მიზანმიმართული და ეტაპობრივი“ ზომების მიღება იმ დაპირისპირებული მხარეების წინააღმდეგ, რომლებიც სჩადიან გაუპატიურებასა და სხვა სახის ძალადობას ქალებისა და გოგონების მიმართ.

რეზოლუციაში ასევე ხაზგასმულია, რომ სექსუალური ძალადობის სამიზნე განსაკუთრებით ხშირად ხდებიან ქალები და გოგონები, მათ შორის იმ შემთხვევებშიც, როდესაც ეს გამოიყენება როგორც „ომის ტაქტიკა თემის ან ეთნიკური ჯგუფის წევრების დასამცირებლად, დასაშინებლად, გასადევნად ან იძულებით გადასაადგილებლად“. საბჭომ აღნიშნა, რომ ასეთმა ძალადობამ შესაძლოა მნიშვნელოვნად გაამწვავოს კონფლიქტები და შეაფერხოს სამშვიდობო პროცესები, და გამოხატა მზადყოფნა, საჭიროების შემთხვევაში, გადადგას ნაბიჯები სისტემატური და მიზანმიმართული სექსუალური ძალადობის აღსაკვეთად.

რეზოლუციის თანახმად, საბჭომ მოითხოვა კონფლიქტის ყველა მხარისგან, გაატარონ დაუყოვნებლივი და შესაბამისი ზომები სამოქალაქო პირების დასაცავად, მათ შორის:

სათანადო სამხედრო სადისციპლინო ზომების გატარება და მეთაურის პასუხისმგებლობის პრინციპის დაცვა;

სამხედროების მომზადება სამოქალაქო პირების მიმართ სექსუალური ძალადობის ყველა ფორმის კატეგორიული აკრძალვის შესახებ;

იმ მითების გაქარწყლება, რომლებიც ხელს უწყობს სექსუალურ ძალადობას;

შეიარაღებული და უსაფრთხოების ძალების წევრების შემოწმება მათ მიერ წარსულში ჩადენილი სექსუალური ძალადობის ფაქტების გამოსავლენად.“