ანტონინუსისა და ფაუსტინას ტაძარი

}
| რელიგიური_წევრობა =
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი = დანგრეული
| ფუნქციური_სტატუსი = ტაძარი
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = 141
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი =
| გრძედი =
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
ანტონინუსისა და ფაუსტინას ტაძარი — ძველი რომაული ტაძარი რომში, რომელიც მოგვიანებით გადაკეთდა რომაულ კათოლიკურ ეკლესიად, „სან-ლორენცოს ეკლესია მირანდაში“. მდებარეობს რომის ფორუმში, საკრას გზაზე, რეგიას მოპირდაპირედ.

ტაძარი
ტაძარი ააგო იმპერატორმა ანტონინუს პიუსმა 141 წელს. თავდაპირველად იგი მიეძღვნა მის გარდაცვლილ და გაღმერთებულ მეუღლეს, ფაუსტინა უფროსს. ამის გამო, ფაუსტინა იყო პირველი რომაელი იმპერატრიცა, რომელსაც მუდმივი ადგილი ჰქონდა რომის ფორუმში. როდესაც ანტონინუს პიუსი გაღმერთდა გარდაცვალების შემდეგ, 161 წელს, ტაძარი მისმა მემკვიდრემ, მარკუს ავრელიუსმა, გადააკეთა ანტონინუსისა და ფაუსტინას საერთო ტაძრად.

ნაგებობა დგას დიდი ნაცრისფერი პეპერინოს ტუფის ბლოკების მაღალ პლატფორმაზე. ორიდან მეორე წარწერაა: " .." რაც ნიშნავს: „ღვთიურ ანტონინუსსა და ღვთიურ ფაუსტინას, სენატის გადაწყვეტილებით“.

ტაძრის პორტიკი შედგება რვა მონოლითური კორინთული 17 მეტრის სვეტისგან. ფრონტონის ქვეშ მდებარე ფრიზები გამოსახავს გრიფინებს, აკანტის გირლანდებს და სანთლის სანათებს, რომელიც ხშირად გვხვდება - საუკუნეებში.

ნუმიზმატიკური მტკიცებულებების საფუძველზე, ტაძარი თავდაპირველად გამოყოფილი იყო საკრის გზისგან და ცელაში იდგა მჯდომარე ფაუსტინას დიდი ქანდაკება. ტაძრის წინ აღმოჩენილია ამ ქანდაკების ნაწილები და ანტონინუს პიუსის ქანდაკების ნაწილი, რომელიც მოგვიანებით დაემატა.
ეკლესია
ტაძარი გადაკეთდა რომაულ კათოლიკურ ეკლესიად (სან-ლორენცოს ეკლესიად მირანდაში) შესაძლოა უკვე საუკუნეში, თუმცა ეს დასტურდება მხოლოდ საუკუნის ნაშრომით „ “. „მირანდა“ შესაძლოა წარმოიშვა მფარველის სახელიდან. იმ დროს ითვლებოდა, რომ ეს იყო ადგილი, სადაც რომის პრეფექტმა სიკვდილით დასაჯა წმინდა ლავრენტი, დიაკონი და მოწამე, ამიტომ ეკლესია მისადმი იყო მიძღვნილი.

ქრისტიანიზაციამ განაპირობა ტაძრის ცენტრალური ნაწილისა და პორტიკის შენარჩუნება საუკუნეების განმავლობაში, თუმცა ამას ნაგებობა ზიანისგან არ დაუცავს. თავდაპირველად, პოდიუმი დაფარული იყო თეთრი მარმარილოს ფილებით, ზედა და ქვედა ნაწილებზე შესაბამისი მარმარილოს ფორმებით. მარმარილოს უმეტესი ნაწილი გაქრა, გარდა ყალიბებისა. ტაძრის სვეტებში ღრმა ნაპრალები, როგორც ჩანს, შეიქმნა შუა საუკუნეებში, როდესაც ცდილობდნენ სვეტოვანი პორტიკის დაშლას, ძეგლების მოპოვების, ან ქადაგების ტაძრის განადგურების მიზნით. ნაპრალები ასევე შეიძლება გამოყენებული იყოს პორტიკის დროებითი სახურავის დასაფიქსირებლად. შუა საუკუნეებში, ფორუმის მხარეს აშენდა კიბე, მაგრამ ახლა შეუძლებელია ამ მხრიდან შესვლა. არქეოლოგიური გათხრების წინ, მიწის დონე ამ კარზე იყო. ტაძრის წინ გათხრები ჩატარდა 1546 წელს, 1810 წელს და 1876 წლიდან ინტერვალით.

1429 ან 1430 წელს, პაპმა მარტინ -მ ეკლესია გადასცა სპეციალისტთა კოლეგიას (აფთიაქების გილდია), რომელიც იმ დროს ოფიციალურად იყო ცნობილი როგორც „ “. კოლეჯი აგრძელებს მისი მიმდებარე გილდიის სასახლის გამოყენებას, რომელიც მოიცავს მცირე მუზეუმს, რომელშიც ინახება რაფაელის მიერ ხელმოწერილი წამლის რეცეპტი.

1536 წელს ეკლესია ნაწილობრივ დაიშალა და გვერდითი ეკლესიები ამოიღეს, რათა რომში რომაელი იმპერატორის, კარლ -ის ვიზიტისთვის აღდგენილიყო ძველი ტაძარი. ეკლესია, რომელიც ახლა შეზღუდული იყო ტაძრის ცენტრალურ ნაწილში, 1602 წელს გადაკეთდა ორაცო ტორიანის მიერ, რამაც წარმოქმნა ერთი ნავი და სამი ახალი გვერდითი ეკლესია. ძირითად საკურთხეველს აქვს პიეტრო და კორტონას მიერ შექმნილი რერედოს ტილო - „წმინდა ლავრენტის მოწამეობა“ (1646), ხოლო მარცხენა მხარეს პირველ ეკლესიაში არის „მადონა და ბავშვი წმინდანებთან ერთად“ (1626), დომენიჩინოს მიერ.