იუსტინე პოპოვიჩი

იუსტინე პოპოვიჩი ( ; 6 აპრილი 1894 – 7 აპრილი 1979) - სერბი მართლმადიდებელი ღვთისმეტყველი, ელიჯის მონასტრის არქიმანდრიტი, მწერალი, ცნობილი ანტიკომუნისტი და პრაგმატული საეკლესიო ცხოვრების კრიტიკოსი.

2010 წლის 2 მაისს სერბეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდა სინოდმა წმინდანად შერაცხა.

ადრეული ცხოვრება
პოპოვიჩი დაიბადა ეკლესიის მსახურ სპირიდონ და ანასტასია პოპოვიჩების ოჯახში, სამხრეთ სერბეთის ქალაქ ვრანეში, 1894 წლის 6 აპრილს, ხარების დღესასწაულზე იულიუსის კალენდრით .იგი დაიბადა სამღვდელო ოჯახში, რადგან პოპოვიჩების შვიდი წინა თაობა (მამის ჩათვლით) მღვდლები იყვნენ.

მან ცხრაწლიანი სწავლა დაასრულა ბელგრადის უნივერსიტეტის საღვთისმეტყველო ფაკულტეტზე 1914 წელს. მე-20 საუკუნის დასაწყისში ბელგრადის წმინდა სავას სკოლა ცნობილი იყო მთელ მართლმადიდებლურ სამყაროში, როგორც უკიდურესი ასკეტიზმისა და ასევე მაღალი ხარისხის სწავლის წმინდა ადგილი. ბელგრადში ცნობილი პროფესორი იყვნენ ლექტორები: პროფესორი მამა დომენტიანი, პროფესორი მამა დოსითეუსი, მოგვიანებით ეპისკოპოსი ათანას პოპოვიჩი და საეკლესიო კომპოზიტორი სტევან მოკრანიაცი .

პირველი მსოფლიო ომი
პირველი მსოფლიო ომის დასაწყისში, 1914 წლის შემოდგომაზე, პოპოვიჩი მსახურობდა სტუდენტ მედდად ძირითადად შკოდერში, ნიშში და მთელ კოსოვოში . სამწუხაროდ, ამ თანამდებობაზე ყოფნისას, 1914 წლის ზამთარში მას ტიფი დაემართა და ნისის საავადმყოფოში თვეზე მეტის გატარება მოუწია. 1916 წლის 1 იანვარს იგი შევიდა სამონასტრო ორდენში შკოდერის მართლმადიდებლურ ტაძარში და მიიღო იუსტინეს სახელი წმინდა იუსტინე ფილოსოფოსის საპატივსაცემოდ.

რუსეთი
ბერად აღკვეციდან მალევე, პოპოვიჩი რამდენიმე სხვა სტუდენტთან ერთად გაემგზავრა პეტროგრადში, რუსეთში, ერთწლიან სასწავლებელში იქაურ მართლმადიდებლურ სემინარიაში. სწორედ იქ ახალგაზრდა პოპოვიჩმა პირველად მიუძღვნა თავი მართლმადიდებლობას და სამონასტრო ცხოვრების წესს. მან შეიტყო დიდი რუსი ასკეტების შესახებ: წმინდა ანტონი, წმინდა სერაფიმე საროველი, წმინდა სერგი რადონეჟელი, წმინდა იოანე კრონშტადტელი და სხვები.

ოქსფორდი
ერთი წლის სწავლისა და რუსეთში ყოფნის შემდეგ, პოპოვიჩი შევიდა ოქსფორდის, ინგლისის სასულიერო სასწავლებელში, მისი სულიერი მამის, ნიკოლაის თხოვნით. პოპოვიჩი 1916-1926 წლებში სწავლობდა თეოლოგიას ლონდონში, მაგრამ მისი სადოქტორო დისერტაცია სახელწოდებით " ფიოდორ მიხაილოვიჩ დოსტოევსკის ფილოსოფია და რელიგია" არ მიიღეს დასავლური ჰუმანიზმის, რომანიზმის რადიკალური კრიტიკის გამო . მოგვიანებით ზემოდხსენებული ნაშრომი დაიბეჭდა 1923 წელს, როდესაც პოპოვიჩი გახდა მართლმადიდებლური ჟურნალის „ქრისტიანული ცხოვრების“ რედაქტორი. ოქსფორდის უნივერსიტეტის კოლეგებთან ერთად ის ოცი წლის განმავლობაში აწარმოებდა პერიოდულ გამოცემას "ქრისტიანული ცხოვრება".

ბელგრადი
პოპოვიჩი 1934 წელს აირჩიეს ბელგრადის წმინდა სავას სასულიერო ფაკულტეტის დოგმატიკის პროფესორად. როგორც ბელგრადის უნივერსიტეტის პროფესორი, ის იყო სერბეთის ფილოსოფიური საზოგადოების ერთ-ერთი დამაარსებელი 1938 წელს, ბელგრადელ ინტელექტუალებთან ერთად, მათ შორის ბრანისლავ პეტრონიევიჩი, ტომა ჟივანოვიჩი (1884–1971), მილოშ ჯურიჩი (1892), ვლადიმერ დვორნიკოვიჩი, ჯელისავეტა ბრანკოვიჩი, ზაგორკა მიჩიჩი, კაჯიცა მილანოვი, ნიკოლა პოპოვიჩი და სხვები.

ის ასევე იყო დოგმატიკის პროფესორი ბელგრადის უნივერსიტეტის მართლმადიდებლური ღვთისმეტყველების ფაკულტეტზე 1934 წლიდან 1945 წლამდე, მეორე მსოფლიო ომამდე. 1945 წელს, კომუნისტური სახელმწიფოსა და სახელმწიფო ათეიზმის დამყარებასთან ერთად, მის ანტიკომუნიზმსა და სხვების გაქრისტიანების მცდელობები შემცირდა.

კომუნისტური რეჟიმი
მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ პოპოვიჩი კომუნისტურმა მთავრობამ ჩამოართვა სემინარიაში პროფესორად გაგრძელების უფლება. რამდენიმე კოლეგა პროფესორთან ერთად ის 1945 წელს გააძევეს ფაკულტეტიდან. პოპოვიჩმა 31 წელი გაატარა ელიჯის მონასტერში კომუნისტური პოლიციის მუდმივი მეთვალყურეობის ქვეშ. კომუნისტებმა შეზღუდეს მისი საჯარო გამოსვლები სამონასტრო საზღვრებში. ეპისკოპოსი ნიკოლაი ველიმიროვიჩი მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ აღარ დაბრუნებულა იუგოსლავიაში, პოპოვიჩი აქტიურად მონაწილეობდა სერბეთის მართლმადიდებლური ეკლესიის ორგანიზაციაში. ეს ალბათ იმიტომ მოხდა, რომ ველიმიროვიჩისგან განსხვავებით, პოპოვიჩი ეპისკოპოსი კი არ იყო, არამედ მღვდელმონაზონი.

პოპოვიჩი იყო ერთგული ბერი და მართლმადიდელი თეოლოგიის ფილოსოფოსი, პოპოვიჩი იყო "ეკუმენიზმის დიდი კრიტიკოსი, იმიტომ რომ რომ იგი მიდრეკილი იყო ღვთის ჭეშმარიტების რელატივიზაციისკენ", ამბობს ჯონ მეიენდორფი, წმინდა ვლადიმირის აკადემიის პროფესორი (ასოცირებულია კოლუმბიის უნივერსიტეტთან ). მამა იუსტინე ასევე აკრიტიკებდა "კათოლიკური სიახლეებსა" და პაპის ანტიქრისტიანობას. პოპოვიჩი სიცოცხლის ბოლომდე იყო თავდადებული შემოქმედი და გასაკვირი არ არის, რომ მისი შემოქმედება განიხილება როგორც „დიდი ღვაწლი მართლმადიდებლურ ღვთისმეტყველებაში“.

პოპოვიჩი გარდაიცვალა დაბადების დღის მეორე დღეს, ხარების დღესასწაულზე (იულიუსის კალენდრით 25 მარტი).

მემკვიდრეობა
სერბეთის პატრიარქმა პორფირიემ განაცხადა, რომ პოპოვიჩი არის ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი სერბი თეოლოგი, რომელიც აღიარებულია საერთაშორისო დონეზე.

ნაშრომები
დოსტოევსკის ფილოსოფია და რელიგია (1923 წ.),
მართლმადიდებელი ეკლესიის დოგმატიკა, - (1932, 1935, 1980)
პროგრესი სიკვდილის წისქვილში (1933)
თეოლოგიის საფუძვლები (1939)
დოსტოევსკი ევროპისა და სლავიზმის შესახებ (1940)
ფილოსოფიური უფსკრულები (1957)
კაცი და ღმერთკაცი (1969 ბერძნულ ენაზე )
წმინდანთა ჰაგიოგრაფიები, - (1972–1977)
მართლმადიდებლური ეკლესია და ეკუმენიზმი (1974, ბერძნულ და სერბულ ენებზე, 2001, ინგლისურად, )
სადღესასწაულო ქადაგებები
სააღდგომო ქადაგებები
საკვირაო ქადაგებები
წმინდა სავლე, როგორც ცხოვრების ფილოსოფია
ღმერთის შემეცნების გზა
თესვა და მოსავლის აღება
ფილოსოფიური ფსკვნილი