ბოგოტა

ბოგოტა (; 2000 წლამდე ერქვა სანტა-დე-ბოგოტა) — კოლუმბიის დედაქალაქი. სამხრეთ ამერიკის ერთ-ერთი უდიდესი და კოლუმბიის ყველაზე დიდი ქალაქი. აგრეთვე კუნდინამარკის დეპარტამენტის დედაქალაქი. ბოგოტა პირველი რიგის ტერიტორიული ერთეულია, იგივე ადმინისტრაციული სტატუსით, როგორც კოლუმბიის დეპარტამენტები. ეს არის ქვეყნის პოლიტიკური, ეკონომიკური, ადმინისტრაციული და ინდუსტრიული ცენტრი. ფართობის მიხედვით, ბოგოტა მსოფლიოს 30 უდიდესი ქალაქის სიაშია. მესამეა ზღვის დონიდან ყველაზე მაღლა მდებარე დედაქალაქებს შორის (2625 მ). (ლა-პასისა და კიტოს შემდეგ). ბოგოტაში არაერთი უნივერსიტეტი და ბიბლიოთეკაა, ამიტომ მას ხშირად „სამხრეთ ამერიკის ათენსაც“ უწოდებენ.

ბოგოტა დაფუძნდა ახალი გრანადის სამეფოს დედაქალაქად, 1538 წლის 6 აგვისტოს, ესპანელი კონკისტადორის გონსალო ხიმენეს დე კესადას ანდებში მუისკების დაპყრობის ექპედიციის შემდეგ. მუისკები რეგიონის მკვიდრი მოსახლეობა იყო და მათ ადგილს უწოდეს „თიბზაკა“ ან „ძველი ქალაქი“. სახელი ბოგოტა ესპანური გამოთქმაა, შეესაბამება ჩიბჩა ბაკატას (ან ), რომელიც მეზობელი დასახლების სახელი იყო, მდებარეობდა თანამედროვე ქალაქებს ფუნძასა და კოტას შორის. არსებობს განსხვავებული მოსაზრებები სიტყვა -ს მნიშვნელობის შესახებ, ყველაზე მიღებული ისაა, რომ ჩიბჩას ენაზე ნიშნავს „ფერმის კედელს“. კიდევ ერთი პოპულარული თარგმანი ამტკიცებს, რომ ეს ნიშნავს „ანდების ქალბატონს“. გარდა ამისა, სიტყვა „ანდები“ აიმარის ენაზე ნიშნავს „მბრწყინავ მთას“, ამრიგად, ბოგოტის სრული ლექსიკური მნიშვნელობა სახელდება, როგორც „მბრწყინავი მთის ლედი (ღვთისმშობელი)“ (თუმცა, გასათვალისწინებელია, რომ მუისკას ხალხის ენა არ იყო აიმარა, არამედ ჩიბჩა). ხიმენეს დე კესადამ დასახლებას უწოდა „ჩვენი იმედის ლედი“, მაგრამ ესპანეთის სამეფომ მიანიჭა სახელი სანტაფე (საღვთო რწმენა) 1540 წელს, როდესაც მან ქალაქის სტატუსი მიიღო. ამრიგად, ახალი გრანადის ვიცე-სამეფოს დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ ესპანეთის იმპერიისგან და დღევანდელი კოლუმბიის ფორმირების დროს, ბოგოტა ინარჩუნებდა ამ ტერიტორიის დედაქალაქის სტატუსს.

ქალაქი მდებარეობს კოლუმბიის ცენტრში, მაღალ პლატოზე, რომელიც ცნობილია ბოგოტა სავანას სახელით, ალტიპლანო კუნდიბოიასენსის ნაწილი, რომელიც მდებარეობს ანდების აღმოსავლეთ კორდილერაში. დაყოფილია 20 დასახლებად, ბოგოტის ფართობია 1587 კმ² და ხასიათდება შედარებით გრილი კლიმატით, რომელიც მუდმივად გრძელდება მთელი წლის განმავლობაში.

ქალაქში განთავსებულია კოლუმბიის მთავრობის აღმასრულებელი ხელისუფლების (პრეზიდენტის ოფისი), საკანონმდებლო (კოლუმბიის კონგრესი) და სასამართლო განყოფილება (იუსტიციის უზენაესი სასამართლო, საკონსტიტუციო სასამართლო, სახელმწიფო საბჭო და იუსტიციის უმაღლესი საბჭო). ბოგოტა გამოირჩევა ეკონომიკური სიძლიერით. ეს არის კოლუმბიის ფინანსური და კომერციული ცენტრი, ქვეყნის ნებისმიერ ქალაქთან შედარებით ყველაზე აქტიური ბიზნეს საქმიანობით. დედაქალაქი მასპინძლობს მთავარ ფინანსურ ბაზარს კოლუმბიასა და ანდების ბუნებრივ რეგიონში, წამყვანი ადგილია ახალი, უცხოური, პირდაპირი ინვესტიციების პროექტებისთვის, რომლებიც შემოდიან ლათინურ ამერიკასა და კოლუმბიაში. მას აქვს ყველაზე მაღალი ნომინალური მშპ ქვეყანაში, რომელიც პასუხისმგებელია ქვეყნის მთლიანი შიდა პროდუქტის თითქმის მეოთხედზე (24,7 %).

ქალაქის აეროპორტი, ელ-დორადოს საერთაშორისო აეროპორტი, რომელსაც სახელი მითიური „ელ-დორადოს“ გამო უწოდეს, ლათინურ ამერიკაში ყველაზე დიდი ტვირთის მოცულობას ასრულებს და რიგით მესამეა ადამიანთა რიცხვით. ბოგოტა არის ქვეყნის ყველაზე მეტი უნივერსიტეტისა და კვლევითი ცენტრის სახლი, მნიშვნელოვანი კულტურული ცენტრია, სადაც მრავალი თეატრი, ბიბლიოთეკა და მუზეუმია. ბოგოტა მეოთხე ადგილზეა გლობალური ქალაქების ინდექსში 2014 წლის მონაცემით, და -ის მიერ მიჩნეულია გლობალურ ქალაქებში „ალფა“ ტიპის ქალაქად.

ისტორია
ბოგოტას ძველი სახელწოდებაა „“, როგორც მას ჩიბჩა-მიუსკების ხალხი ეძახდა. ესპანურ კოლონიზაციამდე, ქალაქი სწორედ მათი ცივილიზაციის ცენტრი იყო. სოფლის მეურნეობასა და მარილის წარმოებაზე დაფუძნებული საზოგადოება მდიდარი იყო ოქროს მოპოვებით, ვაჭრობით და ცნობილი იყო მუმიფიცირებით. მუისკების რელიგია შედგებოდა სხვადასხვა ღმერთებისაგან, რომლებიც ძირითადად ისეთ ბუნებრივ მოვლენებთან იყვნენ დაკავშირებული, როგორებიცაა მზე (სუე) და მისი ცოლი, მთვარე; ჩია, წვიმა ჩიბჩაკუმი, ცისარტყელა კუჩავირა მშენებლობასთან და დღესასწაულებთან დაკავშირებული - ნენკატაკოა და სიბრძნის ღვთაება ბოჩიკა მათი კომპლექსური მზის სისტემის კალენდარი რომელიც მანუელ იზკიერდომ გაშიფრა დუკესნეს მიერ შესრულებული ნამუშევრების საფუძველზე, მიჰყვება წელიწადის სამ სხვადასხვა პერიოდს, სადაც წარმოდგენილი იყო სიდერული და სინოდური თვეები. მათი ასტრონომიული ცოდნა წარმოდგენილია მუისკების არქიტექტურის ერთ-ერთ იმ მცირერიცხოვან ნიშნულებში, რომელიც მდებარეობს „ელ ინფიერნიტოში“, ვილია-დე-ლეივას გარეთ, ბოგოტის ჩრდილოეთით.

წინარე კოლუმბიური პერიოდი
პირველი მაცხოვრებლები, რომლებიც ბოგოტის ამჟამინდელ მეტროპოლიტენურ არეალში ცხოვრობდნენ, იყვნენ გვიანდელი პლეისტოცენის მონადირე-შემგროვებელი ხალხი. ჯერჯერობით, დათარიღებული უძველესი მტკიცებულებები ნაპოვნია „ელ-აბრაში“, სიპაკირის ჩრდილოეთით. ბოგოტის სავანის მობინადრეები საუკუნის გვიან პერიოდში იყვნენ მუისკები, მუისკუბუნზე მოსაუბრე ხალხი, ჩიბჩას ენათა ოჯახის წევრი. დამპყრობელთა მოსვლის პერიოდში, მოსახლეობა სავარაუდოდ ნახევარ მილიონამდე მკვიდრი ადამიანი იყო ბოგოტის სავანაში, მუისკას კონფედერაციაში ორ მილიონამდე. მათ დაიკავეს მაღალმთიანი და ზომიერი კლიმატის მხარეები სამხრეთ-დასავლეთიდან სუმაპაზის მთებსა და ჩრდილო-აღმოსავლეთით კოკუის თოვლიან მწვერვალს შორის, ტერიტორია მოიცავს დაახლოებით 25 000 კმ²-ს, ამჟამინდელი ბოიაკის დეპარტამენტის ნაწილს და პატარა სანტანდერის დეპარტამენტს.

ვაჭრობა იყო მუისკების ყველაზე მნიშვნელოვანი საქმიანობა ჩიბჩას ენაზე მოლაპარაკე მეზობლებთან. მარილის წარმოების ცოდნის გამო, რომელიც ექსკლუზიურად მუისკას ქალებისთვის იყო, მათ ეწოდათ სახელი „მარილის ხალხი“. კოკაინის ხე, ბამბა და ოქრო იყო ძირითადი სავაჭრო პროდუქტები მუისკების ყოველკვირეულ ბაზრობებზე; ყოველ ოთხ დღეში. ამ ხშირი ბაზრობების გამართვის დროს მუისკამ მოიპოვა სხვადასხვა ფუფუნების საქონელი (რომლებიც თანამედროვე გაგებით ღირებული არ არის) და ძვირფასი ლითონები და ძვირფასი ქვები, რომლებიც ჩვენთვის ძვირფასი ჩანს, გახდა უხვი და გამოიყენებოდა სხვადასხვა მიზნებისათვის. მუისკას მეომარ ელიტას მიეცა უფლება, ეტარებინათ თუთიყუშებისა და არას ბუმბულით შემკული გვირგვინები, რომელთა ჰაბიტატი იყო ანდების აღმოსავლეთით.

ესპანური კოლონიზაცია
პირველი ევროპული დასახლება აქ 1538 წელს დააარსა ესპანელმა გონსალო ხიმენეს დე კესადამ და მას სანტა-ფე-დე-ბაკატა უწოდა, მისი დაბადების ადგილისა (სანტა-ფე) და ადგილობრივი სახელის შერწყმის შედეგად. ქალაქს მართავდა ქალაქის მერისა და ორი მრჩევლისგან შემდგარი განყოფილება. უკეთესი მმართველობისთვის 1550 წლის აპრილში, სანტა ფეს აუდიენციის ორგანიზება მოხდა. სანტა ფე გახდა გრანადის ახალი სამეფოს მთავრობის ადგილი. თოთხმეტი წლის შემდეგ, 1564 წელს, ესპანეთის მონარქმა დანიშნა სამეფო აუდიენციის პირველი მმართველად, ანდრეს დიას ვენერო დე ლეივა მოგვიანებით, ქალაქი გახდა პერუს ვიცე-სამეფოს შემადგენელი ნაწილის, ახალი გრანადის სამეფოს დედაქალაქი, ხოლო შემდეგ ახალი გრანადის ვიცე-სამეფოს დედაქალაქი. სულ მალე ბოგოტა გახდა სამხრეთ ამერიკაში ესპანეთის კოლონიური მმართველობის ერთ-ერთი ცენტრი.

ევროპელების, მეტისების, მკვიდრი ხალხის და მონების ფორმირების შედეგად, საუკუნის მეორე ნახევრიდან დაიწყო მოსახლეობის სწრაფი ზრდა. 1789 წლის აღწერის მონაცემებით, აღირიცხა 18 161 ადამიანი, ხოლო 1819 წლისთვის ქალაქის მოსახლეობამ მიაღწია 30 000 ადამიანს.

გეოგრაფია
ბოგოტა მდებარეობს ბოგოტის სავანას სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში 2640 მეტრზე ზღვის დონიდან. ბოგოტის სავანას ხშირად უწოდებენ „სავანას“ (საბანა), მაგრამ სინამდვილეში ანდების მთებში მაღალ პლატოს მიეკუთვნება. ბოგოტა, მის სიმაღლეზე, ყველაზე ფართო ქალაქია; არ არსებობს ქალაქური ტერიტორია, რომელიც ერთდროულად არის უფრო მაღალი და უფრო დასახლებული, ვიდრე ბოგოტა.

ბოგოტის რაიონის უკიდურეს სამხრეთ ნაწილში, მსოფლიოში უდიდესი უწყვეტი პარამოსის ეკოსისტემის აღმოჩენაა შესაძლებელი.

მდინარე ბოგოტა, რომელიც გადის ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან სამხრეთ-დასავლეთისკენ, კვეთს საბანას, აყალიბებს ტეკენდამას ჩანჩქერს სამხრეთით.

საბანა აღმოსავლეთით ესაზღვრება ანდების აღმოსავლეთ კორდილერას. აღმოსავლეთის ბორცვები, რომლებიც ზღუდავს ქალაქის ზრდას, გადის სამხრეთიდან ჩრდილოეთისაკენ და ქმნის ცენტრის აღმოსავლეთით გვადალუპესა და მონსერატის მთებს. დასავლეთით ქალაქის საზღვარი მდინარე ბოგოტაა. სუმაპას პარამოსი ესაზღვრება სამხრეთით, ხოლო ჩრდილოეთით ბოგოტა ვრცელდება პლატოზე ჩიასა და სოპომდე.

ბოგოტის რეგიონში ჭაობის უმეტესი ნაწილი გაქრა. მათ 1960-იან წლებში თითქმის 50 000 ჰექტარი ეკავა, 2019 წელს მხოლოდ 727-ს შეადგენდა, 98 %-იანი გაუჩინარების მაჩვენებლით.

კლიმატი
ბოგოტას აქვს სუბტროპიკული მაღალმთიანეთის კლიმატი (კიოპენის კლიმატის კლასიფიკაცია ), ესაზღვრება თბილი ზაფხულის ხმელთაშუა ზღვის კლიმატს . საშუალო ტემპერატურაა 14,5 °, მზიან დღეებში მერყეობს 6-დან 19 °-მდე, ხოლო წვიმიან დღეებში 10-დან 18 °-მდე. მშრალი და წვიმიანი სეზონები ალტერნატიულია მთელი წლის განმავლობაში. ყველაზე მშრალი თვეა დეკემბერი, იანვარი, ივლისი და აგვისტო. ყველაზე თბილი თვეა მარტი, მაქსიმუმი ტემპერატურით 19.7 °. ყველაზე ცივი ღამეებით იანვარი ხასიათდება, საშუალოდ 7.6 ° ქალაქში; ნისლი ძალიან ხშირია დილით, წელიწადში 220 დღე, ხოლო მოწმენდილი ცა და მზიანი დღეები საკმაოდ უჩვეულოა.

ეთნიკური ჯგუფები
ქალაქის მოსახლეობის ეთნიკური შემადგენლობა მოიცავს აფრო-კოლუმბიური მოსახლეობის უმცირესობებს (0,9 %) და მკვიდრ ინდიელებს (0,3 %); მოსახლეობის 98,8 %-ს არ აქვს ეთნიკური კუთვნილება.

ბოგოტაში დაჩქარებული ურბანიზაციის პროცესი ექსკლუზიურად არ არის განპირობებული ინდუსტრიალიზაციით, რადგან არსებობს რთული პოლიტიკური და სოციალური მიზეზები, როგორიცაა სიღარიბე და ძალადობა, რომლებმაც მოტივაცია მისცეს მიგრაციულ პროცესებს ქალაქიდან ქალაქში, საუკუნის განმავლობაში, რაც განსაზღვრავს მოსახლეობის ექსპონენციალურ ზრდას. ადამიანის უფლებათა კონსულტაციის თანახმად, 1999-2005 წლებში ბოგოტაში ჩავიდა 260 000-ზე მეტი დევნილი ადამიანი, რაც ბოგოტის მთლიანი მოსახლეობის დაახლოებით 3,8 %-ს შეადგენს. ის ადგილები, სადაც იძულებით გადაადგილებული მოსახლეობის უმეტესი ნაწილია კონცენტრირებული, არის კიუდად ბოლივარი, კენედი, ბოსა და უსმე. ამ მიზეზით, ბოგოტაში დაბადებული (როლოსები) მიგრანტი მოსახლეობის შვილებს ხშირად არ აქვთ ქალაქს მიკუთვნების ან კულტურული თვითმყოფადობის გრძნობა, როგორც ეს აღინიშნება კაჩაკოების შემთხვევაში. ამასთან, როლოსების ზრდისა და ბოგოტაში ეთნიკური კაჩაკოების რაოდენობის შემცირების გამო, როლოსების პოპულაცია ქალაქში გაბატონებულია.

განათლება
სამხრეთ ამერიკის ათენის სახელწოდებით ცნობილ ბოგოტას აქვს ფართო საგანმანათლებლო სისტემა, როგორც დაწყებითი, ისე საშუალო სკოლები და კოლეჯები. ხალხის მუდმივი მიგრაციის გამო ქვეყნის დედაქალაქში, სახელმწიფოს მიერ უფასოდ განათლების მისაღებად შეთავაზებული კვოტები ხშირად არასაკმარისია. ქალაქს ასევე აქვს კოლეჯებისა და კერძო სკოლების მრავალფეროვანი სისტემა.

ქალაქშო არსებობს უამრავი უნივერსიტეტი, როგორც სახელმწიფო, ასევე კერძო. 2002 წელს სულ 113 უმაღლესი სასწავლებელი იყო; ბოგოტაში რამდენიმე ისეთი უნივერსიტეტია, რომლებიც ნაწილობრივ ან სრულად არის აკრედიტებული -ის მიერ (ეროვნული აკრედიტაციის საბჭო): კოლუმბიის ეროვნული უნივერსიტეტი, ანდების უნივერსიტეტი, ბოგოტის რაიონის უნივერსიტეტი, ლა სალის უნივერსიტეტი, კოლუმბია, ლა საბანას უნივერსიტეტი, პონტიფიკური ხავიერიანული უნივერსიტეტი, როზარიოს უნივერსიტეტი, ახალი გრანადის სამხედრო უნივერსიტეტი, ცენტრალური უნივერსიტეტი, ამერიკული უნივერსიტეტი, სერხიო არბოლედას უნივერსიტეტი, ხორხე ტადეო ლოზანოს უნივერსიტეტი, კოლუმბიის კათოლიკური უნივერსიტეტი, წმინდა თომას აკვინელის სახელობის უნივერსიტეტი და ეროვნული პედაგოგიური უნივერსიტეტი.

ბოგოტას აქვს საუნივერსიტეტო ქალაქი კოლუმბიის ეროვნულ უნივერსიტეტში, რომელიც მდებარეობს ტეუსაკილოს ტრადიციულ სექტორში. ეს არის კოლუმბიის უდიდესი და ლათინური ამერიკის ერთ-ერთი უდიდესი კამპუსი.

სპორტი
ფეხბურთი გამოცხადდა ბოგოტის სიმბოლოდ და იგი ფართოდაა გავრცელებული ქალაქში. ქალაქში არის სამი პროფესიონალური კლუბი, სანტა-ფე, მილიონარიოსი და ლა ეკუიდადი. ქალაქის მთავარი სტადიონი ადგილობრივი გუნდების სანტა ფეს და მილონარიოსის სახლია, 2001 წელს -ზე გაიმართა 2001 წლის კოპა ამერიკას ფინალი, კოლუმბიისა და მექსიკის საფეხბურთო ნაკრებებს შორის, საბოლოო ანგარიშით 1–0 მასპინძელთა სასარგებლოდ და კოლუმბიამ, საბოლოოდ მოიპოვა მათი პირველი კონტინენტური თასი. კიდევ ერთი საფეხბურთო ადგილია მრავალფუნქციური , რომელიც ლა ეკუიდადის სახლია.

სიმბოლოები
დროშა წარმოიშვა კოლონიალური ხელისუფლების წინააღმდეგ საყოველთაო მოძრაობის დროს, რომელიც დაიწყო 1810 წლის 20 ივლისს, აჯანყებულები ატარებდნენ ყვითელ და წითელ სამკლაურებს, რადგან ეს ფერები იყო ესპანეთის დროშაზე, გრანადის ახალი სამეფოს დროშად გამოიყენეს.

1952 წლის 9 ოქტომბერს, ამ მოვლენებიდან ზუსტად 142 წლის შემდეგ, 1952 წლის 555-ე ბრძანებულებით პატრიოტული სამკლაური ოფიციალურად მიიღეს ბოგოტის დროშად. კუნდინამარკის დროშა იგივე ნიმუშს მიჰყვება, გარდა ამისა, ღია ცისფერი ზოლი აქვს დატანებული, რომელიც აღნიშნავს ღვთისმშობლის კონცხს.

თავად დროშა არის ყვითელი ზოლი წითლის ზემოთ. ყვითელი მიანიშნებს დედამიწიდან მოპოვებულ ოქროს, აგრეთვე სამართლიანობის, სისუფთავის, კეთილგანწყობის სათნოებებს. წითელი მიანიშნებს ქველმოქმედების სათნოებას, ისევე როგორც სიმამაცის, კეთილშობილების, ფასეულობების, გულმოდგინების, გამარჯვების, პატივის თვისებებს.

ქალაქის გერბი, იმპერატორმა კარლ -მ (ესპანეთის მეფე კარლოს ) მიანიჭა გრანადის ახალ სამეფოს, სამეფო ბრძანებულებით, რომელიც მიიღო ესპანეთის ვალიადოლიდში, 1548 წლის 3 დეკემბერს. ის მოიცავს შავ არწივს ცენტრში, რაც სიმტკიცის სიმბოლოა. არწივი ასევე ჰაბსბურგების სიმბოლოა, რომელიც იმ დროს ესპანეთის იმპერიის მმართველი ოჯახი იყო. არწივი ოქროსფერ ფონზე გვირგვინითაა გამოსახული და უჭირავს წითელი ბროწეული. საზღვარი მოიცავს ზეითუნის რტოებს, რომელსაც აქვს ცხრა ოქროს ბროწეული გამოსახული ლურჯ ფონზე. ორი წითელი ბროწეული გამჭრიახობის სიმბოლოა, ხოლო ცხრა ოქროსფერი ბროწეული წარმოადგენს ცხრა სახელმწიფოს, რომლებიც იმ დროის გრანადის ახალ სამეფოს წარმოადგენდნენ. 1932 წელს გერბი ოფიციალურად აღიარეს და მიიღეს, როგორც ბოგოტის სიმბოლო.

ბოგოტის ჰიმნის ტექსტი დაწერა პედრო მედინა ავენდანიომ; მელოდია შექმნა რობერტო პინედა დუკემ. სიმღერა ოფიციალურად გამოცხადდა ჰიმნად, 1974 წლის 31 ივნისის მე-1000 ბრძანებულებით, ბოგოტის მაშინდელი მერის ანიბალ ფერნანდეს დე სოტოს მიერ.

საერთაშორისო ურთიერთობები
დაძმობილებული ქალაქები
ბოგოტის დაძმობილებული ქალაქებია:

ნიუ-იორკი, ამერიკის შეერთებული შტატები
ლონდონი, გაერთიანებული სამეფო
ჩიკაგო, ამერიკის შეერთებული შტატები (2009)
ბეირუთი, ლიბანი
ვაშინგტონი, ამერიკის შეერთებული შტატები
სეული, სამხრეთი კორეა
ბაღდადი, ერაყი
დუბაი, არაბთა გაერთიანებული საამიროები (2008)
მაიამი, ამერიკის შეერთებული შტატები (1971)
თეირანი, ირანი
ლაჰორი, პაკისტანი

იბერიულ-ამერიკულ დედაქალაქთა კავშირი
ბოგოტა არის იბერიულ-ამერიკული დედაქალაქების კავშირის ნაწილი 1982 წლის 12 ოქტომბრიდან, რომელიც ამყარებს ძმურ ურთიერთობებს შემდეგ ქალაქებთან:
ანდორა-ლა-ველა, ანდორა
ასუნსიონი, პარაგვაი
ბუენოს აირესი, არგენტინა
კარაკასი, ვენესუელა
გვატემალა, გვატემალა
ჰავანა, კუბა
ლა-პასი, ბოლივია
ლიმა, პერუ
ლისაბონი, პორტუგალია
მადრიდი, ესპანეთი
მანაგუა, ნიკარაგუა
მეხიკო, მექსიკა
მონტევიდეო, ურუგვაი
პანამა, პანამა
კიტო, ეკვადორი
ბრაზილია, ბრაზილია
სან-ხოსე, კოსტა-რიკა
სან-ხუანი, პუერტო-რიკო, ა.შ.შ
სან-სალვადორი, სალვადორი
სანტიაგო, ჩილე
სანტო-დომინგო, დომინიკელთა რესპუბლიკა
ტეგუსიგალპა, ჰონდურასი

პარტნიორობა და თანამშრომლობა
ქალაქების დაძმობილების პროგრამების მსგავსი თანამშრომლობისა და ქალაქის მეგობრობის სხვა ფორმებიც არსებობს:

ტურინი, იტალია

პანორამა
გამოჩენილი ადამიანები