iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
მერი (სპილო)

მერი (; დ. დაახლ. 1894 — გ. 13 სექტემბერი, 1916, ერვინი, ტენესის შტატი, აშშ), დიდი მერი , აგრეთვე ცნობილია, როგორც მკვლელი მერი — დედალი აზიური სპილო, რომელიც გამოდიოდა ძმებ სპარქსების ცირკში . ცნობილი გახდა მას შემდეგ, რაც სიკვდილით დასაჯეს ადამიანის მკვლელობისათვის.

1916 წლის 11 სექტემბერს, ტენესის შტატის ქალაქ კინგსპორტში, უსახლკარო კაცი, სახელად რედ ელდრიჯი, დაიქირავეს სპილოს მომთვინიერებლის თანაშემწედ, თუმცა მან არ იცოდა ცხოველებთან მოპყრობა. მეორე დღეს 12 სექტემბერს, ერთ-ერთი გამოსვლის წინ, როდესაც სპილო სცენაზე უნდა გამოეყვანა, ელდრიჯმა მას ყური გაუხვრიტა კაუჭით, რაზეც სპილო განრისხდა, შემოახვია ელდრიჯს ხორთუმი, ძირს დაანარცხა და თავზე ფეხი დაადგა (არსებობს ამ ამბის სხვადასხვა ვერსიები). ატყდა პანიკა. დაიწყეს სროლა სპილოს მიმართულებით, თუმცა მისი ლიკვიდაცია ვერ შეძლეს. საბოლოოდ ძლივს მოხდა მისი შეჩერება. ქალაქის შერიფმა „დააპატიმრა“ მერი და ციხესთან ახლოს მდებარე გალიაში გამოკეტა. მეზობელი ქალაქების მცხოვრებლებმა განაცხადეს, რომ არ მივიდოდნენ ცირკში, სანამ სპილო ცოცხალი იყო.

საზოგადოების ზეწოლის გამო ცირკის მფლობელებმა გადაწყვიტეს მისი სიკვდილით დასჯა — ჩამოხრჩობა. ჯაჭვი, რომლითაც სპილო ამწეზე ჩამოკიდეს, პირველ ჯერზე გაწყდა და ცხოველმა ბარძაყი მოიტეხა. იგი მეორედაც ჩამოკიდეს და საბოლოოდ დაიღუპა. დამარხეს სიკვდილის ადგილზე.
გრიგოლ ქურდიანი

გრიგოლ ქურდიანი (დ. 5 მარტი, 1873, საგარეჯო — გ. 14 ივნისი, 1957, თბილისი) — ქართველი ინჟინერი. საქართველოს ეროვნული საბჭოს წევრი.

ბიოგრაფია
საშუალო განათლება თბილისის რეალურ სასწავლებელში მიიღო. 1898 წელს დაამთავრა ხარკოვის პოლიტექნიკური ინსტიტუტი. წლების განმავლობაში მუშაობდა ალავერდის სპილენძისადნობი ღუმლების მშენებლობაზე და ქალაქ თბილისის მთავარი ინჟინერ-არქიტექტორი. ხელმძღვანელობდა თბილისისა და ქუთაისის წყალმომარაგების სისტემის რეკონსტრუქციასა და შექმნას. 1917 წელს მონაწილეობდა საქართველოს ეროვნული ყრილობის მუშაობაში. 1918 წლის 26 მაისს ხელი მოაწერა საქართველოს დამოუკიდებლობის აქტს. დამოუკიდებლობის გამოცხადების შემდეგ განახლებული ეროვნული საბჭო სრულად პარტიული სისტემით დაკომპლექტდა, რის შემდეგაც ეროვნული საბჭო დატოვა. 1918 წელს დააარსა ტექნიკური საზოგადოება. დამოუკიდებლობის პერიოდში ეწეოდა აქტიურ პროფესიულ საქმიანობას. კითხულობდა ლექციებს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში. საქართველოში. 1921-1922 წლებში მუშაობდა სახელმწიფო ნაგებობათა თბილისის კომიტეტში, 1922-1924 წლებში ჩატახის თუჯსადნობი ქარხნის აღდგენაზე, 1922-1924 წლებში იყო თბილისის ქალაქის აღმასკომის მთავარი ინჟინერი. 1925 წელს გერმანიაში წავიდა სასწავლებლად. მუშაობდა მტკვრის ნაპირების გამაგრებისა და ხიდების საკითხზე. აგრძელებდა პედაგოგიურ საქმიანობას თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში, სამხატვრო აკადემიასა და პოლიტექნიკურ ინსტიტუტში. საფუძველი ჩაუყარა ნატახტრისა და ბულაჩაურის წყალსადენების საკველვაძიებო სამუშაოებს, გაიყვანა 200-ზე მეტი სასოფლო და რაიონული წყალსადენი. ავტორია რამდენიმე ქართულენოვანი სახელმძღვანელოსი.
თემურ ქორიძე

თეიმურაზ (თემურ) ქორიძე (დ. 1 აპრილი, 1954, სამტრედია ― გ. 27 ოქტომბერი, 2017, თბილისი) — ქართველი მწერალი, კრიტიკოსი, ეროვნულ-განმათავისუფლებელი მოძრაობის მეინსტრიმული ფრთის ერთ-ერთი ლიდერი, მეცნიერებისა და განათლების საპარლამენტო კომიტეტის თავმჯდომარე უზენაეს საბჭოში, ხელმომწერი საქართველოს დამოუკიდებლობის აქტზე.

ბიოგრაფია
თემურ ქორიძე დაიბადა 1954 წლის 1 აპრილს სამტრედიაში. სკოლის დამთავრებისთანავე, 1976 წელს დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტზე. შემდგომ წლებში იყო მეცნიერებათა აკადემიის შოთა რუსთაველის სახელობის ლიტერატურის ისტორიის ინსტიტუტის ასპირანტი, ლიტერატურის თეორიის განყოფლების მეცნიერ-თანამშრომელი, სხვადასხვა დროს სწავლული მდივანი; პარალელურად ეწეოდა სამეცნიერო-პედაგოგიურ მოღვაწეობას თბილისის სახელმწიფო თეატრალურ ინსტიტუტში, პუშკინის სახელობის თბილისის სახელმწიფო პედაგოგიურ ინსტიტუტში და სპი-ის არქიტექტურის კათედრაზე (1981–1991). 1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის პირველი მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრი საარჩევნო ბლოკი „მრგვალი მაგიდა — თავისუფალი საქართველოდან“, კულტურის, განათლებისა და მეცნიერების კომისიის თავმჯდომარე. ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი). სახელმწიფო გადატრიალების შემდეგ განიცდიდა პოლიტიკურ დევნას. თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიამ აღიარა პოლიტიკური რეპრესიის მსხვერპლად. არის ასამდე სამეცნიერო და კრიტიკული ნაშრომის ავტორი.

თემურ ქორიძე 2017 წლის 27 ოქტომბერს 63 წლის ასაკში გარდაიცვალა. დაკრძალეს 31 ოქტომბერს მცხეთაში, სამთავროს მონასტრის ეზოში.

ნაწარმოებები
1999 — „დანგრეული ტაძარი“
2016 — „კაცი არ ყველა სწორია“
გიორგი ქურხული

გიორგი ქურხული (დ. 3 ივნისი 1889, თბილისი, თბილისის გუბერნია, რუსეთის იმპერია — გ. 1958, თბილისი, საქართველოს სსრ, სსრკ) — ქართველი საოპერო მომღერალი. ბარიტონი. 1910–1914 წლებში თბილისის მუსიკალურ სასწავლებელში პედაგოგ ე. რიადნოვთან სწავლობდა. გამოდიოდა ზუბალაშვილების სახლში და საოპერო სპექტაკლებში მონაწილეობდა. ასრულებდა სილვიოს რ. ლეონკავალოს „ჯამბაზებში“, ჯ. ვერდის „ტრავიატაში“ და ასევე საპასუხისმგებლო მეორეხარისხოვან პარტიებს. 1917 წლიდან თბილისი ოპერის თეატრის სოლისტი გახდა. 1919 წლის 5 თებერვალს დ. არაყიშვილის ოპერაში „თქმულება შოთა რუსთაველზე“ კარისკაცის პარტიას მღეროდა, 1919 წლის 21 თებერვალს ზ. ფალიაშვილის „აბესალომ და ეთერის“ პრემიერაში აბიო მეფისროლს ასრულებდა, ვ. დოლიძის „ქეთო და კოტეს“ პირველი წარმოდგენისას საქოს პარტიას მღეროდა. გასაბჭოების შემდეგ ზ. ფალიაშვილის „დაისში“ ცანგალას პარტია შეასრულა. ქართულ ოპერებთან ერთად მის რეპერტუარში უცხოელი კომპოზიტორების ნაწარმოებებიც შედიოდა: მონტანო, დანკარიო, კარდიაგა და სხვა. 1933–1936 წლებში თბილისის ოპერის თეატრის რეჟისორი იყო, 1953–1958 წლებში კი ამავე თეატრის სარეჟისორო სამმართველოს უფროსი. მისი დადგმულია: ფ. ჰალევის „ებრაელი ქალი“ („რახილი“), ჯ. მეიერბერის „ჰუგენოტები“, ა. რუბინშტეინის „დემონი“.
კორნელია ენდერი

კორნელია ენდერი (; დ. 25 ოქტომბერი, 1958, პლაუენი, კარლ-მარქს-შტადტის ოლქი, გდრ) — გერმანელი მოცურავე (გამოდიოდა გდრ-ის  სახელით). 1976 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე გახდა პირველი ქალი მოცურავე, რომელმაც მოიგო ოთხი ოქროს მედალი ერთ ოლიმპიურ თამაშებზე, ოთხივე რეკორდული დროით. მოგვიანებით დადასტურდა, რომ აღმოსავლეთ გერმანიის ექიმები სისტემატიურად აძლევდნენ სტეროიდებს სპორტსმენებს (თუმცა ამის შესახებ სპორტსმენებმა არ იცოდნენ). 1976 წელს კორნელიასაც გამოუვლინდა სტეროიდების მოხმარების სიმპტომები (ღრმა ხმა, განვითარებული სხეული), რამაც ძლიერი ეჭვი გააჩინა ენდერის მიღწევებზე.

ენდერი ადრეული ასაკიდან ემზადებოდა და 1972 წლის მიუნხენის ოლიმპიადაზე, 13 წლის ასაკში, მოიგო პირველი სამი ვერცხლის მედალი, მათ შორის ერთი — 200 მეტრზე ინდივიდუალურ ესტაფეტაში. მომდევნო წლებში მან ინდივიდუალურ გაცურვებში 32 მსოფლიო რეკორდი დაამყარა, მათ შორის ოთხი მონრეალის ოლიმპიადაზე. საერთო ჯამში ოლიმპიადებზე კორნელიას მოგებული აქვს ოთხი ოქროსა და ოთხი ვერცხლის მედალი, რაც მას ხდის ერთ-ერთ ყველაზე წარმატებულ მოცურავეს ოლიმპიადების ისტორიაში. მსოფლიო ჩემპიონატებზე კორნელიას მოგებული აქვს რვა ოქროსა და ორი ვერცხლის მედალი. ძალიან ბევრი კითხვა ისმოდა 1976 წლის გამოსვლაზე. მოგვაინებით გდრ-ის მწვრთნელებმა დაადასტურეს რომ სპორტსმენებს სტეროიდებს აძლევდნენ. ენდერმა განაცხადა, რომ არ იცოდა იმ ნივთიერებებზე, რომლითაც სამწვრთნელო შტაბი მას ამარაგებდა.

მან სპორტული კარიერა 18 წლის ასაკში 1977 წელს დაასრულა.

ენდერი ოთხი წლის განმავლობაში დაქორწინებული იყო, აღმოსავლეთ გერმანელ მოცურავეზე და მრავალგზის ოლიმპიურ ჩემპიონ, როლანდ მატისზე. ამჟამად ის დაქორწინებულია გერმანელ მძლეოსან სტეფენ გრუმტზე.
კალაშნიკოვის სახლი

კალაშნიკოვის სახლი — საუკუნის მეორე ნახევრის ისტორიული სახლი. აგებულია ნეოკლასიციზმის სტილში. მდებარეობს ქალაქ პუშკინში, მისამართი — მცირე ქუჩა სახლი № 29/11, ორანჟერეის ქუჩის კუთხეში. აგებულია 1881 წელს. პროექტის ავტორია ა. პ. გომანი. არის კულტურული მემკვიდრეობის გამოვლენილი ძეგლი.

ისტორია
მიწის ნაკვეთზე პირველი მშენებლობის შესახებ ცნობილია 1820-იანი წლებიდან, როდესაც მასზე უკვე იდგა ორი ხის შენობა, უფრო დიდი კი — ქუჩის კუთხეში. მოგვაინებით მიწის ნაკვეთი იყიდა ვაჭრის ქვრივმა ეკატერინე თედორეს ასულმა კალაშნიკოვამ, რომელმაც ქუჩის კუთხეში ააშენა ახალი სახლი, რომელშიც განათავსა სასტუმრო. მშენებლობა მიმდინარეობდა არქიტექტორ ა. პ. გომანის პროექტის მიხედვით. სასტუმროს უწოდეს „ჩრდილოეთი“. 1884 წელს ეზოში არქიტექტორმა პ. პ. დეინეკომ ააშენა ახალი ორსართულიანი ქვის ფლიგელი, რომელსაც რუსული ასო -ს ფორმა აქვს (ამჟამინდელი მისამართი: მცირე ქუჩა, სახლი 31/9). მოგვიანებით ორივე სახლი დაიკავა პუშკინის ფოსტამ, რომელიც ახლაც იქაა განთავსებული. ე. თ. კალაშნიკოვა კიდევ ფლობდა ორ სახლს მცირე ქუჩაზე (სახლი 39 და 56), ისინი დაანგრიეს საუკუნის დასაწყისში, ხოლო შემდეგ ხელახლა აღადგინეს.

არქიტექტურა
შენობა გაფორმებულია კლასიციზმის არქიტექტურულ სტილში, აქვს სამკუთხა ფრონტონი. პირველი სართული რუსტირებულია. ფანჯრები სანდრიკებითაა გაფორმებული.
გლეხთა ომი ზემო ავსტრიაში

გლეხთა ომი ზემო ავსტრიაში — გლეხთა ერთ-ერთი დიდი გამოსვლა 1626 წელს, ოცდაათწლიანი ომის პერიოდში. გამოწვეული იყო ფეოდალური ექსპლუატაციის გაძლიერებით. ომის უშუალო საბაბი გახდა იმპერატორი ფერდინანდ -ის მიერ მაქსიმილიან ბავარიელისთვის ზემო ავსტრიის გადაცემა 1620 წელს. ზემო ავსტრიელ გლეხობას მძიმე ტვირთად დააწვა ბავარიის მთავრობის მიერ დაწესებული გადასახადები და ბავარიის ჯარის შენახვა. ამას დაერთო კონტრრეფორმაციის ძალდატანებით გატარება.

აჯანყების მთავარ ძალას გლეხები წარმოადგენდნენ, თუმცა მოქალაქენი და პროტესტანტი თავადაზნაურებიც იღებდნენ მასში მონაწილეობას. მაისის დამლევიდან ივლისის დამდეგამდე აჯანყებულებმა შეადგინეს დიდი, კარგად ორგანიზებული და შეიარაღებული ჯარი შტეფან ფადინგერის მეთაურობით და დაიკავეს თითქმის მთელი ზემო ავსტრია. გლეხები იკავებდნენ ციხეებსა და მონასტრებს, ანადგურებდნენ ფეოდალურ დოკუმენტებს, მიჰქონდათ მებატონეთა ქონება და იარაღი, კათოლიკური სამღვდელოება, კათოლიკე თავადაზნაურების მნიშვნელოვანი ნაწილი და ბავარიელი მოხელენი გაიქცნენ ზემო ავსტრიიდან, მაგრამ ქალაქ ლინცის გარემოცვის დროს ფადინგერი სასიკვდილოდ დაიჭრა. მისი სიკვდილის შემდეგ ფერდინანდ ისარგებლა აჯანყებულთა რიგებში შექმნილი უთანხმოებით და დაიწყო მათთან მოლაპარაკება, ამავე დროს მან მოასწრო ზემო ავსტრიაში ჯარის შეყვანა. 1626 წლის დეკემბერში აჯანყება ჩააქრეს კათოლიკური ლიგისა და ვალენშტაინის ჯარებმა. განსაკუთრებით მწვავე იყო უკანასკნელი ბრძოლა. ომის შესახებ ცნობები შემონახულია ფოლკლორში.
ოლენინების სახლი

ოლენინების სახლი — საუკუნის არქიტექტურის ძეგლი, ისტორიული შენობა. აგებულია კლასიციზმის არქიტეტურულ სტილში, ვ. მ. გორნოსტაევისა და ნ. ს. ნიკიტინის მიერ. მდებარეობს ქალაქ პუშკინში. მისამართი: პუშკინის ქუჩა, სახლი № 1. აგებულია 1828 წელს. არის სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის გამოვლენილი ობიექტი.

ისტორია
სახლი ააშენეს 1828 წელს სავარაუდოდ არქიტექტორ ვ. მ. გორნოსტაევს პროექტის მიხედვით სასახლის მეცეცხლურის აგაფონოვისათვის. 1831 წლიდან სახლი ეკუთვნის ოლენენების ოჯახს. მათ სახლს ცარსკოე-სელოში სტუმრობდა ალექსანდრე პუშკინი. 1845 წელს სახელმწიფო მრჩევლის ქვრივის დაკვეთით ააგეს ხის ნაგებობა. 1907 წელს შენობაში განათავსეს წმინდა სამების თემის მოწყალების დების სანატორიუმი. შენობის გადაკეთებისას მეზონინი გადააკეთეს კოშკად და გუმბათად. გადაკეთების პროექტის ავტორი იყო ინჟინერი ლუნდბერგი. პირველი მსოფლიო ომის დაწყების შემდეგ სახლი გადააკეთეს მცირე ლაზრეთად, რომელიც გათვლილი იყო 15 მეომარზე. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგსახლში ასევე განთავსებული იყო სანატორიუმი. 1921 წელს მასში ცხოვრობდა ანა ახმატოვა. სწორედ ამ სანატორიუმში მან გაიგო თავისი პირველი ქმრის, ნიკოლოზ გუმილიოვისა და ძმის ანდრეი გორენკოს გარდაცვალების შესახებ.

არქიტექტურა
სახლი ორსართულიანია, მისი ფასადები ორ ქუჩაზე გადის. სახლის კუთხე მომრგვალებულია, იგი სრულდება კოშკით და გუმბათით. კოშკზე 1999 წელს განათავსეს ფლუგერი ქათმის ფორმით, რომელიც ასოცირდება პუშკინის ზღაპრის პერსონაჟ ოქროს მამალთან.
მიხეილ ღლონტი

მიხეილ ღლონტი (დ. 25 მარტი, 1858, ოზურგეთის მაზრა, ქუთაისის გუბერნია — გ. სექტემბერი 1924) — ქართველი გენერალი.

ბიოგრაფია
დაამთავრა ელისავეტგრადის კავალერიის იუნკერთა სასწავლებელი. ჯარში მსახურობდა 1879 წლიდან. კორნეტი (1886). პორუჩიკი (1890). შტაბსროტმისტრი (1895). როტმისტრი (1898). ესკადრონის უფროსი. იყო რუსეთ-იაპონიის 1904-1905 წლების ომის მონაწილე ომში დაიჭრა და მიიღო ძლიერი კონტუზია. ასეულის მეთაური. 1909-1914 წლებში მსახურობდა ნიჟეგოროდის მე-17 დრგუნთა პოლკში. 1910 წლის 31 მაისს მიენიჭა პოლკოვნიკიდ წოდება. 1910-1914 წლებში იყო კავკასიის მე-7 სათადარიგო საკავალერიო პოლკის უფროსი. 1914-1916 წლებში კავკასიის მე-2 სათადარიგო ბრიგადის უფროსის თანაშემწე, შემდეგ უფროსი. გენერალ-მაიორი (1917 წარჩინებისთვის). დაჯილდოებული იყო ორდენებით: წმ. ანას მე-3 ხარისხის, წმ. სტანისლავის მე-2 ხარისხის ხმლებით, წმ. ვლადიმირის მე-4 ხარისხის ხმლებითა და ბაბთით, „გიორგის იარაღით“. 1918 წლიდან ქართულ ჯარში მსახურობდა. მეთაურობდა პოლკს. 1921 წელს ემიგრაციაში არ წავიდა. მონაწილეობდა 1924 წლის ანტისაბჭოთა აჯანყების მომზადებაში. იყო „დამოუკიდებლობის კომიტეტის“ სამხედრო კომისიის წევრი. აჯანყების შემდეგ დააპატიმრეს. დაიღუპა პატიმრობისას.
კაროლინა პარმელი

კაროლინა პარმელი (, ; დ. 22 ნოემბერი, 1770 — გ. 1 მარტი, 1804) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. პარმის ჰერცოგ ფერდინანდ -ისა და ერცჰერცოგინია მარია ამალია ავსტრიელის ასული. საქსონიის პრინცესა როგორც მაქსიმილიან საქსონიელის მეუღლე. ესპანეთის დედოფალ მარია იოზეფა ამალია საქსონიელის დედა.

ბიოგრაფია
კაროლინა დაიბადა 1770 წლის 22 ნოემბერს პარმაში. იგი იყო პარმის, პიაჩენცისა და გუასტალას ჰერცოგ ფერდინანდ -ისა და მისი მეუღლის, მარია ამალია ავსტრიელის პირველი შვილი. მისი ნათლობის სრული სახელია კაროლინა მარია ტერეზა ჯუზეპა. მას ეს სახელი მისი ნათლიების, ესპანეთის მეფე კარლოს -ისა და ავსტრიის იმპერატრიცა მარია ტერეზიას (რომელიც მისი ბებიაც იყო დედის ხაზით) პატივსაცემად დაარქვეს.

როდესაც 1775 წელს დეიდამისი, ცვაიბრიუხენისა და ტეშენის ჰერცოგინია მარია კრისტინა ავსტრიელი პარმას ეწვია თავისი დის მოსანახულებლად, მან კაროლინაზე განაცხადა, რომ საოცრად ლამაზი, თუმცა ძალიან მელანქოლიური ბავშვი იყო. კაროლინა და მისი უმცროსი ძმა, პრინცი ლუდოვიკო მშობლების ფავორიტი შვილები იყვნენ. 1778 წელს მისმა ძმამ, ლუდოვიკომ თამაშისას მარმარილოს მაგიდას თავი ძლიერად დაარტყა და ტვინის შერყევა მიიღო, რის შემდეგაც მას ეპილეფსიური შეტევები და პერიოდული კრუნჩხვები დასჩემდა.

დედამისს თავიდანვე სურდა კაროლინას მითხოვება რომელიმე გერმანელი პრინცისთვის, თუმცა მისი ქორწინება არც მოწყობილი იყო და არც გარიგებული. მან თავისი მომავალი ქმარი, პრინცი მაქსიმილიან საქსონიელი ადრევე გაიცნო, რადგანაც მაქსიმილიანი ხშირად სტუმრობდა იტალიას, განსაკუთრებით კი პარმას. ცნობილია, რომ 1780-იანი წლებიდან, პრინცი მხოლოდ კაროლინას გამო ჩადიოდა იტალიაში, განმარტოვებულ წყვილს კი ერთად პარმეზანის მირთმევა უყვარდა. ამ დროის მანძილზე, მათ ერთმანეთი ძალიან შეუყვარდათ და ცხადია ორივე მხრიდან ქორწინების იდეა წამოვიდა. მიუხედავად იმისა, რომ მაქსიმილიანი არ იყო საქსონიის ტახტის პირველი მემკვიდრე, მარია ამალია და ფერდინანდი დასთანხმდნენ მასზე თავიანთი საყვარელი ასულის მითხოვებას. ამრიგად კაროლინა და მაქსიმილიანი დაქორწინდნენ, რის შემდეგაც ისინი დრეზდენის სასახლეში გადადიან. მათი ქორწინება აღწერილია როგორც "ბედნიერი და ჰარმონიული". როდესაც 1804 წელს დედამისი პრაღაში გადასახლდა, მას უფრო ხშირი კონტაქტი ჰქონდა დედასთან, თუმცა იგი დედაზე ცოტა ხნით ადრე დაიღუპა.

პრინცესა კაროლინა გარდაიცვალა 1804 წლის 1 მარტს, 33 წლის ასაკში, რამდენიმე თვეში გარდაიცვალა დედამისიც. ამის შემდეგ კაროლინას ქმარმა ცოლად მისი ძმის შვილი ლუიზა პარმელი შეირთო, თუმცა მასთან შვილები არ ჰყოლია.

შვილები
მარია ამალია (1794-1870), გარდაიცვალა გაუთხოვარი და უშვილო;
მარია ფერდინანდა (1796-1865), ცოლად გაჰყვა ტოსკანის დიდ ჰერცოგ ფერდინანდო -ს;
ფრიდრიხ ავგუსტ (1797-1854), საქსონიის მეფე, ცოლად შეირთო ჯერ მარია კაროლინა ავსტრიელი, მისი გარდაცვალების შემდეგ კი მარია ანა ბავარიელი, თუმცა შვილები არცერთთან ჰყოლია;
კლემენტინა მარია (1798-1822), გარდაიცვალა გაუთხოვარი და უშვილო;
მარია ანა (1799-1832), ცოლად გაჰყვა თავის დის შვილს, ტოსკანის დიდ ჰერცოგ ლეოპოლდო -ს;
იოჰან ნეპომუკი (1801-1873), საქსონიის მეფე, ცოლად შეირთო ამალია ავგუსტა ბავარიელი, რომელთანაც შეეძინა შვილები;
მარია იოზეფა ამალია (1803-1829), ცოლად გაჰყვა ესპანეთის ორჯერ დაქვრივებულ მეფე ფერდინანდ -ს, ქორწინებიდან ათ წელიწადში კი მშობიარობას გადაჰყვა;

წინაპრები
მარია ლუიზა კარლოტა პარმელი

მარია ლუიზა კარლოტა პარმელი (, ; დ. 2 ოქტომბერი, 1802 — გ. 18 მარტი, 1857) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. ეტრურიის მეფე ლუდოვიკო -ისა და დედოფალ მარია ლუისა ესპანელის ასული. საქსონიის პრინცესა როგორც თავისი მამიდის ქვრივის მეორე მეუღლე.

ბიოგრაფია
მარია ლუიზა კარლოტა დაიბადა 1802 წლის 2 ოქტომბერს, ეტრურიიდან ბარსელონაში მიმავალ გემზე, ბარსელონასთან ახლოს. იგი იყო ეტრურიის მეფე ლუდოვიკო -ისა და დედოფალ მარია ლუისა ესპანელის ქალიშვილი. მისი მშობლები ესპანეთის პრინცესა მარია ისაბელისა და სიცილიის პრინც ფრანჩესკოს, ასევე ასტურიის პრინც ფერდინანდისა და მარია ანტონია ნეაპოლელის ქორწილზე დასასწრებლად მიდიოდნენ, რა დროსაც გემზე ორსულ დედოფალს მშობიარობა დაეწყო.

დაბადებისას მარია ლუიზა ძალიან სუსტი იყო და ვინაიდან შუა ზღვაში მყოფი ექიმები უძლურნი იყვნენ, მის გადარჩენას ღმერთს შესთხოვდნენ. ასევე მძიმედ იყო დედოფალი მარია ლუისაც, რომელსაც მშობიარობა ძალიან გაურთულდა, თუმცა საბოლოოდ დედაც და შვილიც გადარჩნენ და ქორწილებსაც დაესწრნენ.

მის ბებია-ბაბუას, ესპანეთის წინა მეფე კარლ -ს, დედოფალ მარია ლუიზა პარმელსა და ბიძამისს, ესპანეთის მეფე ფერდინანდ -ს, ყველას ერთხმად სურდა მარია ლუიზა კარლოტას დაქორწინება დედამისის ძმაზე, ინფანტ ფრანსისკო დე პაულაზე, რომელმაც საბოლოოდ ცოლად მეორე დის შვილი შეირთო.

1825 წლის 15 ოქტომბერს იგი მარიონეტულად დაქორწინდა თავისი მამიდის, კაროლინა პარმელის ქვრივ მაქსიმილიან საქსონიელზე. მათი ნამდვილი ქორწინება 1825 წლის 7 ნოემბერს შედგა დრეზდენში. მათი ქორწინება არ ყოფილა ბედნიერი და არც საერთო შვილები ჰყოლიათ. მაქსიმილიანი 1838 წელს გარდაიცვალა, რის შემდეგაც იგი ვენაში გადასახლდა. აქ იგი 1849 წელს მეორედ დაქორწინდა, წარმოშობით ასევე იტალიელ გრაფ ფრანჩესკო როსიზე, თუმცა შვილები არც მასთან ჰყოლია. ფრანჩესკო 1854 წელს გარდაიცვალა, 1855 წლის 5 თებერვალს კი იგი მესამედ გათხოვდა. ამჯერად მისი რჩეული კვლავ იტალიელი გრაფი ჯოვანი ვიმერკატი გახდა, რომელთან ერთადაც იგი რომში დასახლდა და აქ გაატარა სიცოცხლის უკანასკნელი წლები. მარია ლუიზას შვილები არც მასთან ჰყოლია, თუმცა ამჯერად უკვე თავად გარდაიცვალა, 1857 წლის 18 მარტს, 54 წლის ასაკში, მისი ქვრივი ჯოვანი კი 1861 წელს დაიღუპა.

წინაპრები
მხითარ ამბარცუმიანი

მხითარ ადამის ძე ამბარცუმიანი (; დ. 29 დეკემბერი, 1921, სოფ. ჩაკატენი, სომხეთის სსრ — გ. 8 ნოემბერი, 1986, მოსკოვი, რსფსრ, სსრკ) — სომეხი საბჭოთა სამეურნეო მოღვაწე, ძერჟინსკის ხილისა და ბოსტნეულის ბაზის დირექტორი, სახელმწიფო ქონების გაფლანგვისა და ქრთამის აღების გახმაურებული საქმის ერთ-ერთი მთავარი ფიგურანტი.

იური ანდროპოვის მიერ მოსკოვის ვაჭრობაში წამოწყებული „წმენდების“ დროს ამბარცუმიანი დააკავეს სახელმწიფო ქონების გაფლანგვისა და თანამდებობის პირებისთვის ქრთამის მიცემის ბრალდებით. სასამართლომ, რომელიც გაიმართა 1985 წელს, ამბარცუმიანს სიკვდილით დასჯა მიუსაჯა, აგრეთვე მას ჩამოერთვა ყველა ტიტული და ჯილდო. სასამართლომ არ გაითვალისწინა არც გულწრფელი აღიარება, მონანიება და ყველა ღირებულების ნებაყოფლობითი დათმობა და არც დიდ სამამულო ომში მონაწილეობა. სასჯელი აღსრულდა 1986 წლის 8 ნოემბერს.
ორდენები, მედლები, ნიშნები
პატრიოტული ომის ორდენის ორდენი
წითელი ვარსკვლავის ორდენი
დიდების ხარისხის ორდენი
შრომის წითელი ფირმის ორდენი
მედალი „გამბედაობისთვის“
მედალი „კავკასიის თავდაცვისთვის“
მედალი „ვარშავის გათავისუფლებისთვის“
მედალი „ბერლინის აღებისათვის“
მედალი „1941-1945 წლების დიდ სამამულო ომში გერმანიაზე გამარჯვებისათვის“
მედალი „შრომითი წარჩინებისათვის“
„შესანიშნავი მეტყვიამფრქვევის“ ნიშანი
„პატივისცემის“ ნიშანი
„ხალხთა მეგობრობის“ ნიშანი
ლვოვის სასახლე

ლვოვის სასახლე — ფსევდოგოთიკურ სტილში აგებული სასახლე დასახლება სტრელნაში, სანქტ-პეტერბურგის პეტროდვორცოვის რაიონში. არის იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლი, როგორც სანქტ-პეტერბურგის ისტორიული ცენტრი და მასთან დაკავშირებული ძეგლთა კომპლექსების ერთ-ერთი ნაგებობა.

ისტორია
სასახლე ააშენეს 1838-1839 წლებში ვიქტორიანული გოთიკის არქიტექტურულ სტილში არქიტექტორ ა. კ. კოლმანის პროექტის მიხედვით, გენერალ-მაიორ პ. კ. ალექსანდროვ-უფროსისათვის, რომელიც იყო დიდი თავადის კონსტანტინე პავლეს ძის უკანონო შვილი. მისი გვარის მიხედვით კარ-მიდამომ მიიღო სახელწოდება ალექსანდროვკა. საუკუნის დასაწყისში სასახლე ეკუთვნოდა პირველი მფლობელის შვილიშვილს, თავად ა. დ. ლვოვს, სახანძრ საქმის ენთუზიასტს, რომელმაც ააგო სახანძრო დეპოს შენობა.

მეორე მსოფლიო ომის დროს სასახლე მვებარეობდა ოკუპირებულ მიწაზე და ნაწილობრივ დაინგრა.

სასახლის შენობის რესტავრაცია გაიმართა 1950-იან წლებში. 2013-2015 წლებში გაიმართა სასახლის განმეორებითი რესტავრაცია, რომლისთვისაც ქალაქის ბიუჯეტიდან გამოიყო 12 მლნ რუბლზე მეტი თანხა.

2013 წლის 17 აგვისტოს ლვოვის სასახლის წინ გაიხსნა თავად ალექსანდრე ლვოვის ძეგლი (მოქანდაკე ანატოლი ბლონსკი, არქიტექტორი ოლეგ ბუმაჟენკო)

ამჟამად სასახლეში განთავსებულია:
დასახლება სტრელნის მუნიციპალური განათლების მუნიციპალური საბჭო.
დასახლება სტრელნის მუნიციპალური განათლების ადგილობრივი ადმინისტრაცია.
№ 42 საბავშვო მუსიკალური სკოლა.

სასახლე შედგება ორი კორპუსისაგან, რომელიც დაკავშირებულია დახურული გალერეით.
იოსებ ახალბედაშვილი

იოსებ ახალბედაშვილი (დ. 29 მარტი, 1974, გორი, საქართველოს სსრ, სსრკ) — ქართველი სამბისტი. ძიუდოში საქართველოს ჩემპიონატის ბრინჯაოს პრიზიორი (1996, -95 კგ). სამბოში მსოფლიო ჩემპიონი (1997, -100 კგ, თბილისი). ღირსების მედლის კავალერი.

1995 წელს დაამთავრა ცხინვალის პედაგოგიური ინსტიტუტის (მდებარეობდა გორში) ფიზიკური აღზრდის ფაკულტეტი, 1998 წელს — შინაგან საქმეთა სამინისტროს აკადემია.

ძირითადი შედეგები
გივი ახვლედიანი

გივი ახვლედიანი (დ. 17 ივლისი, 1918, ტფილისი, საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა — გ. 29 აგვისტო, 2003, მოსკოვი, რუსეთი) — ქართველი ფრენბურთელი და კალათბურთელი, მწვრთნელი. ფრენბურთს თამაშობდა თბილისის „ნაუკასა“ და „ლოკომოტივში“, მოსკოვის ცსკა-ში (1952–1955) და სსრკ ნაკრებში (1951–1952). 1960–70-იან წლებში იყო სსრკ ვაჟთა და ქალთა ნაკრებების, ასევე მოსკოვის ცსკა-ს ვაჟთა და მოსკოვის „დინამოს“ ქალთა გუნდების მთავარი მწვრთნელი.

მსოფლიოსა (1952) და ევროპის (1951) ჩემპიონი, სსრკ ოთხგზის ჩემპიონი (1952–1955). მისი ხელმძღვანელობით სსრკ ქალთა ნაკრები გახდა და ოლიმპიური თამაშების ჩემპიონი (1968, მეხიკო და 1972, მიუნხენი), მსოფლიოს ჩემპიონი (1970), ევროპის სამგზის ჩემპიონი (1967, 1971, 1975). სსრკ ვაჟთა ნაკრები მისი თავკაცობით ორჯერ გახდა მსოფლიოს ჩემპიონი (1960, 1962). მისივე ხელმძღვანელობით ცსკა-მ (1960, 1962) და „დინამომ“ (1968, 1972) ორ-ორჯერ მოიგეს ევროპის ქვეყნების ჩემპიონთა თასი.

ფრენბურთის საერთაშორისო ფედერაციამ აღიარა მსოფლიოს საუკუნის საუკეთესო მწვრთნელად. შეყვანილია ქალაქ ჰოლიოკში (აშშ) მდებარე ფრენბურთის დიდების დარბაზში. საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატი (1951), საბჭოთა კავშირის დამსახურებული მწვრთნელი (1960).

რომლის შემადგენლობაში 1946 წელს სსრ კავშირის ჩემპიონი გახდა.

ძირითადი შედეგები
ემსახურე საქართველოს

ემსახურე საქართველოს — პოლიტიკური პარტია საქართველოში, რომელიც 2016 წლის 25 ივლისს აჭარაში დაფუძნდა. პარტიის ლიდერია მურმან დუმბაძე. 2018 წლის ზაფხულში პარტია შეუერთდა კოალიციას „ძალა ერთობაშია“. პარტიის დევიზია: „ძლიერი აჭარა, ძლიერი საქართველო!“, საარჩევნო ნომერი — 32. დამაარსებლები არიან მურმან დუმბაძე და მედეა ვასაძე.

ისტორია
საზოგადოებრივი ორგანიზაცია „ემსახურე საქართველოს!“ 2011 წლის 15 აპრილს შეიქმნა. პარტიაში თავიდან შექმნილი იყო „დამფუძნებელთა დარბაზი“ 17 კაცის შემადგენლობით. ორგანიზაციის წევრია 300-ზე მეტი ადამიანი.
გრიგოლ ბაინდურაშვილი

გრიგოლ ბაინდურაშვილი (ბაინდუროვი) (დ. 19 თებერვალი, 1985) — ქართველი ძიუდოისტი. საქართველოს ორგზის ჩემპიონი (2006, 2010; -81კგ) და ვერცხლის პრიზიორი (2011, -81კგ). მსოფლიო თასის ორგზის გამარჯვებული (2008 -81კგ), სამგზის ვერცხლისა (2006, 2007, 2008; -81კგ) და ორგზის ბრინჯაოს პრიზიორი (2007, -81კგ). ევროპის თასის ბრინჯაოს პრიზიორი (2008, -81კგ).

ძირითადი შედეგები
ბაშკირეთის უკიდურესი წერტილები

ბაშკირეთის უკიდურესი წერტილები — წერტილები, რომლებიც განსაზღვრავენ რუსეთის ფედერაციის სუბიექტის, ბაშკირეთის რესპუბლიკის მდებარეობას გეოგრაფიული კოორდინატების სისტემაში და აღნიშნავენ მის განფენილობას ჩრდილოეთიდან სამხრეთისკენ და აღმოსავლეთიდან დასავლეთისკენ.

უკიდურესი წერტილები
უკიდურესი სიმაღლე
უმაღლესი მწვერვალი — მთა იამანთაუ (1640 მ).

რუკა
გალერეა
მურმან დუმბაძე

მურმან დუმბაძე (დ. 1 იანვარი, 1960, ხელვაჩაური, საქართველოს სსრ, სსრკ) — ქართველი მათემატიკოსი, მეცნიერი, პედაგოგი, პოლიტიკოსი.

1982 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი და 1990 წელს მართვის პრობლემების ინსტიტუტის ასპირანტურა. 2004–2006 წლებში იყო აჭარის უმაღლესი საბჭოს წევრი. 2004 წელს — აჭარის დროებითი საპრეზიდენტო საბჭოს წევრი, აგრეთვე იყო ბათუმის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მასწავლებელი, დოცენტი (1991–2008), აჭარის ჰიდრომეტეოროლოგიის ცენტრის ინჟინერ-პროგრამისტი (1990–1991), მართვის პრობლემების ინსტიტუტის ასპირანტი (1987–1990) და სამეცნიერო კვლევითი ინსტიტუტი მიონი (1982–1986). იყო პარტია „ქართული ოცნების“ წევრი. 2012-2016 წლებში იყო საქართველოს მე-8 მოწვევის პარლამენტის წევრი (ბათუმის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „ბიძინა ივანიშვილი — ქართული ოცნება“. 2016 წლის ივლისში მედეა ვასაძესთან ერთად დააფუძნა პარტია „ემსახურე საქართველოს“.

პირადი ცხოვრება
ჰყავს მეუღლე, ქეთევან სურმანიძე და ორი შვილი: მუხრანი და რუსუდანი.