გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1497

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1497 ერთხმად მიიღეს 2003 წლის 1 აგვისტოს ლიბერიაში მიმდინარე მოვლენებთან დაკავშირებით შეშფოთების გამოხატვის შემდეგ. საბჭომ მრავალეროვნულ ძალებს სამოქალაქო ომში ჩარევის უფლება მისცა, რათა „ყველა საჭირო ზომის“ გამოყენებით მხარი დაეჭირა ცეცხლის შეწყვეტის შესახებ შეთანხმების განხორციელებისთვის.

რეზოლუცია მიიღეს 12 ხმით და სამმა თავი შეიკავა -საფრანგეთმა, გერმანიამ და მექსიკამ; სამმა ქვეყანამ მხარი დაუჭირა ინტერვენციას, მაგრამ წინააღმდეგი იყვნენ შეერთებული შტატების მოთხოვნებისა რეზოლუციაში, რომელიც ათავისუფლებდა საერთაშორისო სისხლის სამართლის სასამართლოს რომის წესდების არამომხრე ქვეყნების ჯარისკაცებს მისი იურისდიქციიდან.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
უშიშროების საბჭომ ხაზი გაუსვა უსაფრთხო გარემოს შექმნის აუცილებლობას, რომელიც პატივისცემით მოეკიდებოდა ადამიანის უფლებებს, ჰუმანიტარულ მუშაკებს და მშვიდობიანი მოსახლეობის, მათ შორის ბავშვების, კეთილდღეობას. საბჭომ გაიხსენა ლიბერიის მხარეების ვალდებულება 2003 წლის 17 ივნისს აკრაში, განაში ხელმოწერილი ცეცხლის შეწყვეტის შესახებ შეთანხმების მიმართ და რეზოლუცია 1343 (2001)-ში მოცემული მოთხოვნები, რომლებიც ითვალისწინებდა შეიარაღებული დაჯგუფებების მიერ სახელმწიფოების ტერიტორიის გამოყენების თავიდან აცილებას სხვა სახელმწიფოებზე თავდასხმისა და გვინეას, ლიბერიასა და სიერა ლეონეს შორის სასაზღვრო რეგიონების დესტაბილიზაციას.

ლიბერიაში არსებული ვითარების საერთაშორისო მშვიდობისა და უსაფრთხოებისთვის საფრთხედ მიჩნევით, საბჭომ შეაქო დასავლეთ აფრიკის ქვეყნების ეკონომიკური თანამეგობრობა ძალისხმევისთვის და გაიხსენა გენერალური მდივნის, კოფი ანანის, თხოვნა ლიბერიაში საერთაშორისო ძალების განლაგების შესახებ. მოთხოვნის შემდეგ, დავა წარმოიშვა მისიის დაფინანსებასა და ამ მისიაში მონაწილეობის საკითხთან დაკავშირებით.

აქტები
გაეროს წესდების თავის შესაბამისად, საბჭომ ლიბერიაში მრავალეროვნული ძალების შექმნის ნებართვა გასცა 17 ივნისის ცეცხლის შეწყვეტის შეთანხმების განხორციელების მხარდასაჭერად. ამავდროულად, საბჭო შეინარჩუნებდა უსაფრთხოებას პრეზიდენტ ჩარლზ ტეილორის წასვლისა და მემკვიდრე ხელისუფლების დანიშვნის შემდეგ; შექმნიდა პირობებს განიარაღების, დემობილიზაციისა და რეინტეგრაციის საქმიანობისა და ჰუმანიტარული დახმარების მიწოდებისთვის; და მოამზადებდა გრძელვადიანი სამშვიდობო ძალების (მოგვიანებით ცნობილი როგორც გაეროს მისია ლიბერიაში) განლაგებისთვის 2003 წლის 1 ოქტომბრისთვის.

სიერა-ლეონეში გაეროს მისიას სთხოვეს, ლიბერიაში მრავალეროვნული ძალების -ის ელემენტებისთვის შეზღუდული 30-დღიანი ლოჯისტიკური მხარდაჭერა გაეწია სიერა-ლეონეში მისი მანდატის კომპრომისის გარეშე. მრავალეროვნულ ძალებში მონაწილე სახელმწიფოებს შეეძლოთ გამოეყენებინათ ყველა საჭირო ზომა მანდატის შესასრულებლად და ყველა სახელმწიფოს სთხოვეს ოპერაციაში წვლილის შეტანა.

ამასობაში, მრავალეროვნულ ძალებში მონაწილე ქვეყნების ჯარისკაცები, რომლებიც არ იყვნენ -ის მხარეები, გათავისუფლდნენ იურისდიქციისგან. ლიბერიისთვის დაწესებული იარაღის ემბარგო არ გავრცელდებოდა ძალებისათვის გამოსაყენებლად განკუთვნილ აღჭურვილობაზე, ხოლო რეგიონის ყველა სახელმწიფოს მოეთხოვებოდა თავი შეეკავინებინა ისეთი ქმედებებისგან, რასაც შეიძლება გამოეწვია კოტ-დ’ივუარის, გვინეის, ლიბერიისა და სიერა-ლეონეს საზღვრების დესტაბილიზაცია.

რეზოლუცია მოუწოდებდა ყველა ქვეყანას და ლიბერიულ პარტიას, ეთანამშრომლათ მრავალეროვნულ ძალებთან და უზრუნველყოთ როგორც ძალების, ასევე ჰუმანიტარული პერსონალის უსაფრთხოება და გადაადგილების თავისუფლება. „შერიგებისა და დემოკრატიისთვის გაერთიანებულ ლიბერიელებს“ და „ლიბერიაში დემოკრატიისთვის მოძრაობას“ მოუწოდეს, დაეცვათ 17 ივნისის ცეცხლის შეწყვეტის შეთანხმება, დაესრულებინათ ძალადობა, დათანხმებოდნენ გარდამავალი მთავრობისთვის ინკლუზიურ პოლიტიკურ ჩარჩოს და თავი შეეკავებინათ ძალაუფლების ძალის გამოყენებით ხელში ჩაგდებისგან.

რეზოლუციაში მოცემული ზომები 30 დღის განმავლობაში გადაიხედებოდა და გენერალურ მდივანს, სპეციალური წარმომადგენლის მეშვეობით, საბჭოსთვის პერიოდულად ლიბერიაში არსებული ვითარების შესახებ ანგარიშის წარდგენა მოეთხოვებოდა.