iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
არზაქელის ნაპრალები

არზაქელის ნაპრალები — ნაპრალთა ჯგუფი მთვარეზე. მდებარეობს მთვარის ხილული მხარის სამხრეთ ნაწილში (კვადრანტები -19, -95). სახელი ეწოდა კრატერ არზაქელის მიხედვით, რომლის ფსკერზე — 57.00 კმ-ზე განლაგებული (დაამტკიცა საერთაშორისო ასტრონომიულმა კავშირმა 1964 წელს). არზაქელის ნაპრალების საერთო ცენტრის სელენოგრაფიული კოორდინატებია .
ბორისის საფეხური

ბორისის საფეხური — კლდის საფეხური მთვარეზე. მდებარეობს მთვარის ხილული მხარის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში (კვადრანტები -04, -39). სახელი ეწოდა ბორისის მთების მიხედვით (დაამტკიცა საერთაშორისო ასტრონომიულმა კავშირმა 1985 წელს).

ბორისის საფეხური გადაჭიმულია ჩრდილოეთიდან სამხრეთის მიმართულებით 8.58 კმ-ზე, ხოლო მისი სელენოგრაფიული კოორდინატებია:
ჩრდილოეთის კიდე — ;
სამხრეთ-აღმოსავლეთის კიდე — ;
ცენტრი — .
ხვწე

ხვწე, ხწვე — ისტორიული სოფელი შიდა ქართლში, ლიახვის ხეობაში, ახლანდ. ჯავის მუნიციპალიტეტის სოფლების ზემო ხვწისა და ქვემო ხვწის ძველი საერთო სახელწოდება. ამჟამად ოკუპირებული ტერიტორიაა (ყოფ. სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქი).
ისტორია
ქართულ საისტორიო წყაროებში ძირითადად ცნობილია „ხწვის“ სახელწოდებით (ტოპონიმმა ფონეტიკური სახეცვლილება, ჩანს, ოსურ ეთნიკურ გარემოში განიცადა). საუკუნის სწავლული ვახუშტი ბატონიშვილი თავის ნაშრომში „აღწერა სამეფოსა საქართველოსა“ იხსენიებს ხწვეს და ლიახვის ერთ-ერთ შენაკადს, ხწვის-ჴევს. ხწვის მახლობლად, ლიახვს გადაღმა მას აღწერილი აქვს „მიწა სასუნებელი“ — გოგირდოვანი წყაროების ადგილი, რომელსაც იმდროიდანვე სამკურნალოდ მიიჩნევდნენ. ვახუშტის ცნობით, ხწვის ზემოთ, ლიახვისა და მუგუთისხევის შესართავთან, მაღალ კლდეზე მაჩაბლებს აუგიათ ციხე, რომელიც შემდეგ ოსმალებს შეუმუსრავთ. მაჩაბლების გარდა ხვწეში სხვა უფრო წვრილი მემამულეებიც იყვნენ. 1723 წლის საბუთში იხსენიება ზურაბ მოურავიშვილის სამკვიდრო და ბარათში გამოყოლილი აყრილი მთიულის მამული, რომელიც მან ვინმე გიორგი სააკაძეს მიჰყიდა. 1772 წელს ერეკლე -მ ლიახვის ხეობის ოსური სოფლების, მათ შორის ხვწის მოურავობა ფალავანდიშვილს უბოძა.

იოსებ მეგრელიძის ცნობით ხვწის დასავლეთით, მაცხოვრის მთაზე შემორჩენილი იყო შუა საუკუნეების ეკლესიის, სოფლის ჩრდილო-აღმოსავლეთ უბანში კი — კოშკის ნანგრევები. სოფლის სასაფლაოზე, ლიახვისა და მუგუთისხევის შესართავთან, შემონახული იყო საფლავის ქვები ქართული ანბანით შესრულებული ქართულ- და ოსურენოვანი წარწერებით.

სხვა სოფლები ანალოგიური სახელით
სოფელი „სწე ანუ ხვწე“ დასახელებულია იოანე ბატონიშვილის „ქართლ-კახეთის აღწერაში“ (1790-იანი წლები) თეძმის ხეობის დასახლებებს შორის.

 საუკუნის დასაწყისში სოფელი ხვწის დასახელებით არსებობდა ასევე გორის რაიონში, ატენის ხეობის მთიან ზონაში. იქ ძირითადად ლიახვის ხეობიდან გადმოსახლებული ოსები ცხოვრობდნენ. 1940-იან წლებში სოფელი გაუქმდა ადგილობრივების ჩრდილოეთ კავკასიაში (ძირითადად ჩრდილოეთ ოსეთში) დეპორტირებული მოსახლეობისაგან დაცლილ ტერიტორიებზე გადასახლებასთან დაკავშირებით.
იარომერჟიცე-ნად-როკიტნოუ

იარომერჟიცე-ნად-როკიტნოუ — ქალაქი ჩეხეთის რესპუბლიკის ვისოჩინის მხარეში, ქალაქი ტრჟებიჩის რაიონში მდებარეობს. ქალაქის ისტორიული ცენტრი კარგად არის შემონახული და ჩეხეთის კულტურული ძეგლის სტატუსი აქვს. მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე მდებარე ბონოვს სასოფლო კულტურული ძეგლის სტატუსი აქვს მინიჭებული.

ადმინისტრაციული დაყოფა
იარომერჟიცე-ნად-როკიტნოუ შვიდი მუნიციპალური ნაწილისგან შედგება:

იარომერჟიცე-ნად-როკიტნოუ
ბონოვი
ოჰრაზენიცე
პოპოვიცე
პრჟილოჟანი
რატიბორჟიცე
ვაცენოვიცე

გეოგრაფია
იარომერჟიცე-ნად-როკიტნოუ ქალაქ ტრჟებიჩიდან სამხრეთით, დაახლოებით 13 კილომეტრში, ხოლო იჰლავიდან სამხრეთ-აღმოსავლეთით 40 კილომეტრში მდებარეობს. მუნიციპალიტეტის ტერიტორია იევიშოვიცეს ზეგანზეა. მის ტერიტორიაზე მდებარე ყველაზე მაღალი წერტილია სკალმინის გორა, რომლის სიმაღლე 557 მეტრია.

ქალაქში მიედინება მდინარე როკიტნა, რომელსაც მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე როკიტკას ღელე ერთვის.იარომერჟიცე-ნად-როკიტნოუს ტერიტორიაზე რამდენიმე სათევზაო ტბორია.

ისტორია
გადმოცემის თანახმად იარომერჟიცე 1131 წელს ჰერცოგ ბორჟივოი -ის ვაჟმა იარომირმა დააარსა და შესაბამისად მისი სახელი ეწოდა. ქალაქის დასახელება წერილობით წყაროებში პირველად 1265 წელს ჩნდება, ხოლო 1420 წელს ის პირველად არის მოხსენიებული, როგორც ქალაქი.

იარომერჟიცეს ყველაზე მნიშვნელოვანი განვითარება გრაფი იოჰან ადამ ფონ კვესტენბერგის მმართველობის დროს, საუკუნის პირველ ნახევარში მოხდა. მან ციხესიმაგრე ამჟამინდელი სახით აღადგინა და საერთო ჯამში ქალაქის ინფრასტრუქტურა გააუმჯობესა. მუსიკისადმი მისი ინტერესის წყალობით, ქალაქი კულტურულ ცენტრად იქცა და იარომერჟიცული მუსიკალური ტრადიცია დაიბადა, რომელიც დღემდე გრძელდება.

1752 წელს, კვესტენბერგის გარდაცვალების შემდეგ, სწრაფად კლებადი ქონება კოუნისების ოჯახმა მემკვიდრეობით მიიღო, ხოლო მოგვიანებით ვრბნა-ფროიდენტალის ოჯახმა შეიძინა.

1871 წელს ქალაქში გაიყვანეს რკინიგზა, ხოლო 1899 წელს სკოლის ახალი შენობა ააგეს. ქალაქს 1928 წელს ეწვია ჩეხოსლოვაკიის პირველი პრეზიდენტი ტომაშ გარიგ მასარიკი. 1933 წელს ააგეს მერიის ახალი შენობა, მისი აგებიდან 3 წელიწადში იარომერჟიცეს ჩეხოსლოვაკიის მორიგი პრეზიდენტი ედუარდ ბენეში ეწვია. ციხსესიმაგრეს და ეკლესიას ჩეხეთის კულტურული ძეგლის სტატუსი აქვთ მინიჭებული.

პოეტ ოტოკარ ბრჟეზინას სახლმუზეუმი მის ყოფილ სახლშია განთავსებული.

ცნობილი ადამიანები
ფრანტიშეკ ანტონინ მიჩა (1694–1744) — დირიჟორი და კომპოზიტორი
ფრანტიშეკ ადამ მიჩა (1746–1811) — კომპოზიტორი
ოტოკარ ბრჟეზინა (1868–1929) — პოეტი და ესეისტი
ევროპული სიგანე

ევროპული სიგანე (იმ ქვეყნებში, სადაც ის გამოიყენება ეძახიან „სტანდარტულ სიგანეს“ ან „სტეფენსონის სიგანეს“) — რკინიგზის ლიანდაგის სიგანე 1435 მმ-ის ტოლი. პირობითად ითვლება რკინიგზაში მსოფლიო ლიანდაგის სიგანის სტანდარტად.

მსოფლიო რკინიგზის დაახლოებით 60 % იყენებს სტანდარტულ ლიანდაგის სიგანეს. ზუსტად ეს ლიანდაგის სიგანე იქნა მიღებული პირველი სამგზავრო ლივერპული-მანჩესტერის რკინიგზის ასაშენებლად ინჟინერ ჯორჯ სტეფენსონის მიერ. ფაქტიურად ლიანდაგის ეს სიგანე იყო ყველაზე ვიწრო ფართე ლიანდაგის ყველა მრავალრიცხოვანი სიგანეების ვარიანტებიდან და იყო არჩეული იქნა იმისათვის, რომ ძველი, უფრო ვიწრო ლიანდაგების გადაკერვას არ მოეთხოვა ხარჯები ხიდების, ყრილების და ჭრილების გადაკეთებაში, რადგან შეესაბამებოდა მაშინდელ ინგლისში საერთო მოხმარების ჩვეულებრივი ეტლების სიგანეს. 20 წლის შემდეგ (1846 წელს) ლიანდაგის ეს სიგანე ინგლისის პარლამენტის მიერ მიღებული იქნა სტანდარტის სახით და უნდა გამოყენებულიყო ახალი რკინიგზების მშენებლობის დროს. მაგრამ ტრამვაის ახალი სისტემისა — 1435 მმ. ასტანის მიწისზედა მეტროპოლიტენი ყაზახეთში აშენდა 1435 მმ-ან ლიანდაგის სიგანეზე.

ევროპული ლიანდაგის სიგანე საქართველოში
ევროპული ლიანდაგის სიგანე გამოიყენება საქართველოშიც, მარაბდა-ახალქალაქი-ყარსის რკინიგზაზე სადგურ ახალქალაქიდან თურქეთის საზღვრამდე დაგებულია ერთლიანდაგიანი (მიწის ვაკისი აშენებულია ორი ლიანდაგისთვის) ევროპული სიგანის 1435 მმ-ანი ლიანდაგი რკინა-ბეტონის შპლებზე, -60 ტიპის რელსებით, საერთო სიგრძით 24 კმ. სადგურ ახალქალაქში აშენებულია შტადლერის ტიპის 1520 მმ სიგანის ლიანდაგიდან 1435 მმ ლიანდაგის სიგანეზე ავტომატურად გადამყვანი დანადგარი. სატვირთო მატარებლები მოძრაობენ ორივე მიმართულებით უკვე 5 წელია (2025 წ.), ხოლო სახალხო მატარებლების მოძრაობა ჯერ არ დაწყებულა.

ევროპული ლიანდაგის სიგანე რუსეთში
ისტორიულად ისე მოხდა, რომ დონის როსტოვის ტრამვაის ლიანდაგის სიგანეა 1435 მმ.

რუსეთის ტერიტორიაზე ევროპული ლიანდაგის სიგანეა შემოდის:
ჩრდილოეთ კორეიდან (სარკინიგზო სასაზღვრო გადასასვლელი ხასანი (რუსეთი) — ტუმანგანი (ჩრდილოეთი კორეა);
ჩინეთიდან:
გადასასვლელი ზაბაიკალსკი (რუსეთი) — მანჯურია (ჩინეთი);
გროდეკოვო (რუსეთი) — სუიფინჰე (ჩინეთი);
„ოქროს რგოლი“ კამიშოვი (რუსეთი) — ჰუნჩუნი (ჩინეთი);
იგეგმება რკინიგზის ხაზის მშენებლობა ჰუნჩუნი — პორტი ზარუბინო.
პოლონეთიდან (კალინინგრადის რკინიგზა):
კალინინგრადი (რუსეთი) — მამონოვო (რუსეთი) — ბრანევო (პოლონეთი). მატარებლებისათვის მოძრაობა ხორციელდება ვაგონების გადაყენების გარეშე.
ჩერნიახოვსკი (რუსეთი) — ჟელეზნოდოროჟნი (რუსეთი) — სკანდავა (პოლონეთი).

თავის მხრივ, რუსული სიგანე შედის მეზობელი ქვეყნების ტერიტორიებზე (ჩრდილოეთი კორეა, ჩინეთი და პოლონეთი).

რუსეთის გარდა ანალოგიური სარკინიგზო სასაზღვრო გადასასვლელები არსებობს ბელარუსში, უკრაინაში, მოლდოვაში, მონღოლეთში, ყაზახეთში, საქართველოში, აზერბაიჯანში, თურქმენეთში და ფინეთში.
კელვინის საფეხური

კელვინის საფეხური — კლდის საფეხური მთვარეზე. მდებარეობს მთვარის ხილული მხარის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში (კვადრანტები -19, -93). სახელი ეწოდა საფეხურის მახლობლად არსებული, კელვინის კონცხის მიხედვით (დაამტკიცა საერთაშორისო ასტრონომიულმა კავშირმა 1964 წელს).

კელვინის საფეხური გადაჭიმულია ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან სამხრეთ-დასავლეთის მიმართულებით 85.92 კმ-ზე, ხოლო მისი სელენოგრაფიული კოორდინატებია:
ჩრდილო-აღმოსავლეთის კიდე — ;
სამხრეთ-დასავლეთის კიდე — ;
ცენტრი — .
არისტარქეს ნაპრალები

არისტარქეს ნაპრალები — ნაპრალთა ჯგუფი მთვარეზე. მდებარეობს მთვარის ხილული მხარის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში (კვადრანტები -10, -39). სახელი ეწოდა ნაპრალის მახლობლად არსებული, კრატერ არისტარქეს მიხედვით (დაამტკიცა საერთაშორისო ასტრონომიულმა კავშირმა 1964 წელს).

არისტარქეს ნაპრალები გადაჭიმულია კრატერ არისტარქეს ჩრდილოეთით 175.00 კმ-ზე, ხოლო მათი საერთო ცენტრის სელენოგრაფიული კოორდინატებია .
ვალერიო ვერმილიო

ვალერიო ვერმილიო (დ. 1 მარტი, 1976) — იტალიელი ფრენბურთელი, რომელიც იყო იტალიის მამაკაცთა ეროვნული ნაკრების წევრი. მოიპოვა ვერცხლის მედალი 2004 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე ათენში, საბერძნეთში.

კარიერა
ვერმილიო სისლეი ტრევიზოში თამაშობდა და 2005–06 წლების -ის ჩემპიონთა ლიგა მოიგო. ამავე წელს მას „საუკეთესო გამთამაშებლის“ ტიტული მიენიჭა.

ვერმილიომ 2011–12 წლების -ის ჩემპიონთა ლიგა ყაზანის „ზენიტთან“ ერთად მოიგო და ასევე „საუკეთესო გამთამაშებლის“ ჯილდოც მოიპოვა.

კლუბები
ტრევიზოს სისლეი (2002-2007)
 მაჩერატა (2007-2011)
ყაზანის ზენიტი (2011-2013)
ნოვი ურენგოის ფაკელი (2013-2014)
პიაჩენცას კოპრა ელიორი (2014-2015)
ურმია შაჰრდარი (2015)
თეირანის ფაიქანი (2015-2016)
 სან ხუანი (2016-)

სპორტული მიღწევები
ინდივიდუალური
2005–2006 წლების -ის ჩემპიონთა ლიგის „საუკეთესო გამთამაშებელი“
2011–2012 წლების ჩემპიონთა ლიგის „საუკეთესო გამთამაშებელი“

კლუბები
2005–2006 წლების -ის ჩემპიონთა ლიგა - ჩემპიონი, სისლი ტრევისოსთან ერთად
2011–2012 წლების -ის ჩემპიონთა ლიგა - ჩემპიონი, ყაზანის „ზენიტთან“ ერთად

სახელმწიფო ჯილდოები
2000 იტალიის რესპუბლიკის დამსახურების რაინდის ორდენი
2004 იტალიის რესპუბლიკის დამსახურების ოფიცრის ორდენი
ლიბიხის საფეხური

ლიბიხის საფეხური — კლდის საფეხური მთვარეზე. მდებარეობს მთვარის ხილული მხარის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში (კვადრანტები -18, -93). სახელი ეწოდა საფეხურის მახლობლად არსებული, კრატერ ლიბიხის მიხედვით (დაამტკიცა საერთაშორისო ასტრონომიულმა კავშირმა 1964 წელს).

ლიბიხის საფეხური გადაჭიმულია ჩრდილოეთიდან სამხრეთის მიმართულებით 144.78 კმ-ზე, ხოლო მისი სელენოგრაფიული კოორდინატებია:
ჩრდილოეთის კიდე — ;
სამხრეთის კიდე — ;
ცენტრი — .
პატი (სიცილია)

პატი — ქალაქი და კომუნა ჩრდილო-აღმოსავლეთ სიცილიაში, სამხრეთ იტალიაში, ადმინისტრაციულად მესინას მეტროპოლიტენის ნაწილი, ამავე სახელწოდების ყურის დასავლეთ სანაპიროზე. მდებარეობს 76 კილომეტრში მესინიდან.

ქალაქი სიცილიის დანარჩენ ნაწილს მატარებლით უკავშირდება, მესინა-პალერმოს რკინიგზის ხაზზე მდებარე პატი-სან-პიერო-პატის რკინიგზის სადგურისა და 20 პალერმო-მესინის გზატკეცილის გავლით.

ყველაზე მეტად ცნობილია თავისი მდიდარი მონუმენტური რომაული ვილების ნანგრევებითა და ახლომდებარე უძველესი ქალაქის, ტინდარისის (ამჟამინდელი ტინდარი), შთამბეჭდავი ნანგრევებით.

პატი ასევე ცნობილია თავისი დიდი ქვიშიანი პლაჟებით.

ისტორია
ქალაქი დააარსა სიცილიის ნორმანმა მეფე როჯერ -მ 1094 წელს.

პატი დაახლოებით 1300 წელს ფრიდრიხ არაგონელმა გაანადგურა ანჟუს დინასტიასთან მისი კავშირის გამო; საუკუნეში აღადგინეს, მოგვიანებით კი ოსმალმა თურქებმა გაძარცვეს.

მთავარი ღირსშესანიშნაობები
ტინდარის ნანგრევები
რომაული ვილის ნანგრევები (მე-3 საუკუნე)
მონტეს (ძვ.წ. - საუკუნეები) და სან კოზიმოს (ძვ.წ. ათასწლეულიდან ძვ.წ. საუკუნემდე) ნეკროპოლისები
საკათედრო ტაძარი ( საუკუნე), სადაც სიცილიის გრაფინია ადელასიას, როჯერ -ის მეუღლის, საფლავია.

ხალხი
მიშელ სინდონა, ბანკირი და მსჯავრდებული დამნაშავე
მიქელანჯელო რამპულა, ფეხბურთელი და მწვრთნელი
ანტონიო „ტონი“ კაიროლი, მოტოციკლეტის მრბოლელი
ტონი ტერლაცო, ძალოსანი
პატი პენტსი, მუსიკოსი
სანავარდო (სამტრედია)

სანავარდო — სამტრედიის ერთ-ერთი უბანი, ქალაქის დასავლეთ ნაწილში, ყოფილი სოფელი.

 საუკუნეში სანავარდო ნაწილობრივ თავად მიქელაძეთა სამფლობელო იყო. აქ იმერეთის მეფეთა მამულებიც იყო. სოფელი აღწერილი აქვს საუკუნის გერმანელ სწავლულ იოჰან გიულდენშტედტს. 1923 წელს სოფელში იყო 773 მცხოვრები. მომდევნო წლებში შეერწყა სამტრედიას. ქალაქში არის სანავარდოს ქუჩა.
1984 წელი პაკისტანში

1984 წლის მოვლენები პაკისტანში.

მოქმედი პირები
ფედერალური მთავრობა
პრეზიდენტი: მუჰამედ ზია-ულ ჰაკი
პაკისტანის მთავარი მოსამართლე: მოჰამედ ჰალიმი

გუბერნატორები
ბელუჯისტანის გუბერნატორები:
12 მარტამდე: რაჰიმუდინ ხანი
22 მარტი – 18 ნოემბერი: ფ. ს. ლოდჰი
18 ნოემბრიდან: გულამ ალი ხეტრანი
ხაიბერ-პახტუნხვას გუბერნატორი: ფაზლე ჰაქი
პენჯაბის გუბერნატორი: ღულამ ჯილანი ხანი
სინდის გუბერნატორი: ს.მ. აბასი (6 აპრილამდე); ჯაჰან დად ხანი (6 აპრილიდან)

მოვლენები
ანტი-აჰმადიური აქტივობები გაძლიერდა და მასში გენერალ ზიას მთავრობაც მონაწილეობდა. გამოიცა ორდანანსი , რომელმაც პრაქტიკულად კრიმინალიზაცია გაუკეთა აჰმადიას აღმსარებლობას. ამის შედეგად, მირზა ტაჰირ აჰმადი იძულებული გახდა ინგლისში გადასახლებულიყო.
პაკისტანმა მოიპოვა ოქროს მედალი 1984 წლის ლოს-ანჯელესის ოლიმპიურ თამაშებზე მამაკაცთა ჰოკეიში; ფინალში მათ გერმანია 2-1 დაამარცხეს და მესამედ გახდნენ ოლიმპიური ჩემპიონები.
1984 წლის 19 დეკემბერს პაკისტანში ჩატარდა რეფერენდუმი პრეზიდენტ მუჰამედ ზია-ულ ჰაკის ისლამიზაციის პოლიტიკის შესახებ. ამომრჩევლებს ჰკითხეს, უჭერდნენ თუ არა მხარს ზია-ულ-ჰაკის წინადადებებს რამდენიმე კანონის ყურანთან და სუნასთან შესაბამისობაში მოყვანის თაობაზე, სურდათ თუ არა ამ პროცესის გაგრძელება და უჭერდნენ თუ არა მხარს პაკისტანის ისლამისტურ იდეოლოგიას. რეფერენდუმი ასევე ემსახურებოდა ზია-ულ-ჰაკის საპრეზიდენტო ვადის ხუთი წლით გახანგრძლივებას. ოფიციალური შედეგების მიხედვით, ინიციატივას მხარი დაუჭირა ამომრჩეველთა 98,5 %-მა, აქტივობამ კი 62.2 % შეადგინა. დამოუკიდებელმა დამკვირვებლებმა ეჭვქვეშ დააყენეს ამომრჩეველთა მონაწილეობის 30%-იანი ნიშნულის მიღწევაც კი და აღნიშნეს „ფართოდ გავრცელებული დარღვევები“.
მეტაკარტოგრაფია

მეტაკარტოგრაფია — კარტოგრაფიული გამოსახულებების ზოგადი სივრცითი თვისებების შესწავლა; ერთ-ერთი მიმართულება კარტოგრაფიის თეორიაში, განსაკუთრებული კონცეფცია, რომლის საფუძველს, ალექსანდრე ასლანიკაშვილის მოსაზრებით, შეადგენს კარტოგრაფიის საგნის, მეთოდისა და ენის ლოგიკურ-ფილოსოფიური გაგება. განსაკუთრებული მნიშვნელობისაა რუკის ენის სემიოტიკური ასპექტები, სადაც რუკათშედგენისა და რუკათგაფორმების პრაქტიკული საკითხები მეცნიერულად არის ახსნილი. ამ საკითხების ფუნდამენტურმა გამოკვლევებმა ალექსანდრე ასლანიკაშვილს საერთაშორისო აღიარება მოუტანა. იგი დასახელებულია კარტოსემიოტიკის პირველ მკვლევრებს, მიხეილ ბოჩაროვსა (1914–1997) და ჟაკ ბერტენს (1918-2010) შორის. 1998 წელს იაპონელმა კარტოგრაფმა, საერთაშორისო კარტოგრაფიული ასოციაციის ვიცე-პრეზიდენტმა და თეორიული კარტოგრაფიის კომისიის თავმჯდომარემ ტოსიმოტო კანაკუბომ რუსულიდან იაპონურ ენაზე თარგმნა და ტოკიოში გამოსცა ალექსანდრე ასლანიკაშვილის ნაშრომი „მეტაკარტოგრაფია“.
ჯორჯინა ჯორჯი

ჯორჯინა ჯორჯი (მოგვიანებით: ლედი ოლდმიქსონი/მისის ოლდმიქსონი; დ. ? — გ. 3 თებერვალი, 1835) — ინგლისელი მომღერალი და მსახიობი. კარიერა დაიწყო სამშობლოში. მოგვიანებით გადასახლდა აშშ-ში და ცნობილი გახდა მისის ოლდმიქსონის სახელით.
ოქსფორდი
ჯორჯინა ოქსფორდში დაიბადა. მისი ვოკალური დებიუტი იქვე, ჰოლიველის მუსიკის დარბაზში, 1779 წელს, 11 თებერვალს შედგა. ჯორჯმა აქ 4 სეზონის განმავლობაში იმუშავა.
ლონდონი
1783 წელს ჯორჯინა ლონდონში გადასახლდა და მოღვაწეობა წამყვან თეატრებში გააგრძელა. აქ ყოფნისას ის ჩნდებოდა კოვენტ-გარდენსა და დრური-ლეინში (ამ უკანასკნელში - სამი წლის მანძილზე). ოდესღაც, ოლდმიქსონი, ბათში, მეტად სასურველი კაცი ყოფილიყო. დეტალები უცნობია, თუმცა 1793 წლისათვის ჯორჯინა უკვე მასზეა გათხოვილი. ამავე წელს წყვილს მეტად გაუჭირდა ინგლისში თავის გატანა და, თანაც, ჯორჯს კარიერის აშშ-ში გაგრძელებაც შესთავაზეს, რამაც ცოლ-ქმრის ჩრდილოეთ ამერიკაში გადასახლება გამოიწვია.
ფილადელფია
1794 წლის 14 მაისს, ჯორჯინამ, ფილადელფიაში, ტომას ვიგნელის თეატრში დადგმულ „რობინ ჰუდში“ მიიღო მონაწილეობა. ჩესტნატ სტრიტის თეატრის მიერ შედგენილ აფიშაში ის უკვე „მისის ოლდმიქსონის“ სახელითაა ჩაწერილი.

წყვილმა ჯერმანტაუნის ახლოს სახლი შეიძინა, სადაც ჯონს ბოსტნეული მოჰყავდა და ყოველ დილას ჯორჯინა სამსახურში მიჰყავდა, თანაც, ვაჭრობასაც ეწეოდა. ქორწინება დიდხანს არ გაგრძელებულა, რადგან მისტერ ოლდმიქსონმა ოჯახი დატოვა და ლონგ-აილენდზე საცხოვრებლად გაემგზავრა.

ჯორჯინა ჯორჯი ფილადელფიაში, 1835 წელს გარდაიცვალა.
სელენე ჯონსონი

სელენე ნაპ ჯონსონი (დ. 20 თებერვალი, 1876 — გ. 11 დეკემბერი, 1960) — ამერიკელი თეატრისა და მუნჯი კინოს მსახიობი.

ჯონსონი ფილადელფიაში, პენსილვანიაში დაიბადა, მაგრამ გადასახლდა ქალაქ ჯერზიში, შტატ ნიუ-ჯერზიში. 1890-იანების შუა წლებში დაამთავრა დრამატული ხელოვნების ამერიკული აკადემია.

ჯერ კიდევ აკადემიაში სწავლის პერიოდში, ჯონსონმა მთავარი როლი მოიპოვა პიესაში: „გოგონა რომელიც უკან ჩამოვიტოვე“. მისი ადრეული წარმოდგენებიდან ერთ-ერთი იყო „დიდებული ბრილიანტის ძარცვა“.

ჯონსონი გათხოვდა ლუმსდენ ჰერზე და გარდაიცვალა ლოს-ანჯელესში, კალიფორნიაში, აშშ-ში.
მონაწილეობდა
„ოქროს ეპოქა“ — მარგარეტ ბარნსის როლში (1928);
„წოდება“ — მისის კულივერის როლში (1921);
„პიტერის დედა“ (1918);
„ჩვენი თავი“ (1913);
„დაბრუნება იერუსალიმიდან“ (1912);
„დოლარის ნიშნული“ (1909);
„გაყრილი“ (1909);
„ირენ ვიშერლი“ (1908);
„სკვო მამაკაცი“ (1905–1906);
„აბიგეილი“ (1905);
„ბედისწერის მამაკაცი“/„როგორ ატყუებდა მის ქმარს“ — თავისი თავის როლში (1904);
„ოდრი“ (1902–1903)
„ფრაუ-ფრაუ“ (1902)
„მონტე-კრისტო“ — მერსედეს როლში (1900–1901);
„მდიდარი კაცის ვაჟი“ (1899);
„პიტერ სტუივესანტი“ (1899);
ღვთაებრივი მსხვერპლი

ღვთაებრივი მსხვერპლი — 1918 წლის, დაკარგული, მუნჯი, დრამატული ჟანრის ფილმი, ჯორჯ არჩაინბაუდის რეჟისორობით. მასში მონაწილეობდა თეატრის ვარსკვლავი კიტი გორდონი. მცირე როლი აქვს მინიჭებული გორდონის ქალიშვილს, ვერა ბერესფორდს. ფილმის 20-წამიანი მონაკვეთი ნაპოვნი და -ზე განთავსებულია.
როლებში
მადელინ სპენსერი — კიტი გორდონი;
ელენ კარევე — სელენე ჯონსონი;
დევიდ კარევე — ჯინ ანგელო;
რუპერტ სპენსერი — ფრანკ გოლდსმიტი;
ექიმი მერვინი — ჩარლზ დუნგანი;
ლინდა — მილდრედ ბეკვიტი;
ჯუნი — ვერა ბერესფორდი;
ტიმი — ეთელ ბურნერი;
რობერტ სპენსერი — ჰარი ფრაზერი;
კაპის სიგანე

კაპის სიგანე — რკინიგზის ლიანდაგის სიგანე, რომელიც 1067 მმ-ის ტოლია. კაპის სიგანის ლიანდაგების საერთო სიგრძე შეფასებულია, როგორც 112 ათასი კილომეტრი. კაპის სიგანე ყველაზე განიერია გავცელებულ ვიწროლიანდაგიანი რკინიგზების სტანდარტებს შორის და ბევრ ქვეყანაში ასრულებს მაგისტრალური რკინიგზების როლს მნიშვნელოვანი სატვირთო გადაზიდვებისა და სამგზავრო გადაყვანების მოცულობის მიხედვით. რაოდენობა 1067 მმ, რომელიც გამოიყურება უხერხულად მეტრულ სისტემაში, ფუტებში გადაყვანის შემთხვევაში შეესაბამება მრგვალ სიდიდეს – 3,5 ფუტს ან 3 ფუტს და 6 დუიმს. ისტორიულად, ლიანდაგის სიგანის ბევრი სტანდარტი მიიღებოდა ზუსტად ფუტებში და ხშირად შეესაბამებოდა სიგრძის განზომილების მრგვალ სიდიდეებს.

თავისი დასახელება ლიანდაგის სიგანემ მიიღო იქიდან, რომ იგი 1873 წელს გამოიყენეს დიდი ბრიტანეთის კაპის კოლონიაში (დღეისათვის — სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკა). მაგრამ ასეთი ლიანდაგის სიგანე პირველად გამოიყენა ნორვეგიელმა ინჟინერმა კარლ აბრაჰამ პიჰლმა 1861 წელს.

1067 მმ ლიანდაგის სიგანის რკინიგზები გამოიყენება სამხრეთ და ცენტრალური აფრიკის სახელმწიფოებში, ინდონეზიაში, კუნძულ ტაივანზე, ფილიპინებზე, ახალ ზელანდიაში, დომინიკელთა რესპუბლიკაში. ასევე ავსტრალიის და იაპონიის რკინიგზის ლიანდაგების ნაწილი. აგრეთვე აღსანიშნავია ისტორიული რკინიგზის ლიანდაგი კუნძულ სახალინზე, რომელიც საბჭოთა კავშირს 1945 წელს ერგო იაპონიისგან სამხრეთ სახალინის განთავისუფლების შემდეგ. მაგრამ ღია სააქციო საზოგადოება რუსეთის რკინიგზების გადაწყვეტილებით 2003 წლიდან დაიწყო სახალინის რკინიგზის რეკონსტრუქცია, ლიანდაგის სიგანის გადაკერვის ჩათვლით რუსეთში და პოსტსაბჭოთა ქვეყნებში არსებულ რუსული სიგანის (1520 მმ) სტანდარტზე. სამუშაოები დამთავრდა 2019 წლის აგვისტოში.

ისტორიულად ჩამოყალიბდა, რომ ტალინის ტრამვაის (1888 წლიდან) ლიანდაგის სიგანე აქვს 1067 მმ. ეს ლიანდაგის სიგანე ასევე აქვთ იაპონიის სატრამვაე სისტემის უმრავლესობას. განთქმული სან-ფრანცისკოს საბაგირო ტრამვაი ასევე იყენებს კაპის სიგანეს.
კერი დე მარი

კერი დე მარი (დ. 1 აპრილი, 1875/1876 — გ. 23 თებერვალი, 1963) — ამერიკელი მსახიობი, მომღერალი და ვოდევილელი. ხშირად ჩნდებოდა მეუღლე ჯოზეფ ჰარტთან ერთად, როგორც სცენაზე, ასევე ადრეულ მუნჯ ფილმებში. წყვილი მონაწილეობდა -ის ადრეულ მოკლემეტრაჟიანი ფილმების სერიაში: „მელაკუდა ბაბუა“. მეუღლე 1921 წელს გარდაეცვალა. 1950 წელს მონაზვნად აღიკვეცა.

გარდაიცვალა 1963 წელს, 23 თებერვალს, ინსულტით.
ფილმოგრაფია
„მელაკუდა ბაბუას შემქმნელები“ (1902);
„მელაკუდა ბაბუა ბიჭებს უმტკიცებს რომ ჯადოქარია“ (1902);
„მელაკუდა ბაბუა და პოლი სახალისო ამბავში“ (1902);
„ბიჭები ბაბუას სიგარებს იპარავენ და ცუდ შედეგს იწვნევენ“ (1902);
ემილიო ვედოვა

ემილიო ვედოვა(დ. 1919 წლის 9 აგვისტო – გ. 2006 წლის 25 ოქტომბერი) — თანამედროვე იტალიელი მხატვარი.
ადრეული ცხოვრება
ემილიო ვედოვა დაიბადა ვენეციაში. ხელოვნების ნიჭი მამისგან ერგო.მესამე შვილია შვიდ შვილს შორის. ადრეული ასაკიდან დაიწყო მუშაობა, ძირითადად მუშაობდა ქარხანაში. მოგვიანებით მუშაობდა სამუშაო ფოტოგრაფიისა და რესტავრაციის სტუდიაში.

კარიერა
ემილიო ვედოვა მეტწილად თვითნასწავლი ხელოვანი იყო. მეორე მსოფლიო ომის დროს,ექსპრესიონიზმის ეპოქაში მცირე გამოცდილების დაგროვების შემდეგ, შეუერთდა ჯგუფ "კორენტეს" (1942–1943), რომელშიც შედიოდნენ სხვა ხელოვანები, როგორიცაა რენატო გუტუზო და რენატო ბიროლი. მხატვარმა წინარე გამოცდილება ნახატებშიც ასახა. ვენეციაში დაბრუნდა ომის დასრულებისას და გადამწყვეტი როლი ითამაშა ომისშემდგომი იტალიური ხელოვნების განვითარებაში, რომელიც უკავშირდებოდა ევროპულ ავანგარდიზმს. ვედოვას ნამუშევრები ბევრად უფრო აბსტრაქტული გახდა.

1946 წელს ხელი მოაწერა მანიფესტს სახელად "გერნიკის მიღმა", სადაც შედიოდა რამდენიმე იტალიელი ხელოვანი, რომლებიც მოგვიანებით გახდნენ ცნობილი.

1947 წელს დააარსა (ხელოვნების ახალი ფრონტი).

1951 წელს გამართა პირველი ინდივიდუალური გამოფენა შეერთებულ შტატებში, -ს გალერეაში ნიუ-იორკში. სწორედ ეს გამოფენა იყო ადგილი, სადაც მხატვარმა დაიწყო კოლექციონერების მოზიდვა, მათ შორის პეგი გუგენჰაიმის.

1952 წელს გახდა გავლენიანი -ს (რვიანების ჯგუფი) წევრი, რომელიც ორგანიზებული იყო კრიტიკოს ლიონელო ვენტურის მიერ. ცნობილია, რომ სწორედ ამ გამოფენამ წამოიწყო ხელოვნების ახალი მიმდინარეობა, რომელიც ცნობილია როგორც ინფორმალიზმი. აგრეთვე მხატვრის ნამუშევრებმა მნიშვნელოვანი გავლენა მოახდინა ხელოვნების მიმდინარეობაზე სახელად (ღარიბი ხელოვნება) .
მოგვიანებით დაამყარა ნაყოფიერი თანამშრომლობა კომპოზიტორ ლუიჯი ნონოსთან, შექმნა დეკორაციები და კოსტიუმები ოპერისთვის სახელად 1960.

1984 წელს შექმნა ორიგინალური განათება ნონოს ოპერისთვის ოპერის თეატრ ლა ფენიჩეში.

ჰქონდა მრავალი გალერეისა და მუზეუმის გამოფენა, ისეთ ადგილებში, როგორიცა თანამედროვე ხელოვნების ეროვნული გალერეა რომში. ვედოვას ნამუშევრები ძალიან წარმატებული აღმოჩნდა აუქციონებზე. მხატვარმა ცხოვრების უმეტესი ნაწილი გაატარა ვენეციაში, სადაც ასწავლიდა სახვითი ხელოვნების აკადემიაში.

ჯილდოები
ვედოვას წვლილი ხელოვნებაში აღიარებული იქნა ჯილდოებითა და ინდივიდუალური გამოფენებით.

1951 წელს პირველ სან-პაულოს ბიენალეზე მიენიჭა პრიზი ახალგაზრდა მხატვრებისთვის.

1956 წელს მოიგო გუგენჰაიმის საერთაშორისო ჯილდო.

1960 წელს ვენეციის ბიენალეზე მიიღო გრანდ პრიზი მხატვრობისთვის.
ღმერთმა აცოცხლოს მეფე (1923)

„ღმერთმა აცოცხლოს მეფე“ — 1923 წლის, ამერიკული, მუნჯი, დრამატული ჟანრის ფილმი, ვიქტორ შერზინგერის რეჟისორობით. მთავარ როლს ასრულებდა ჯეკი კუგანი. სიუჟეტი დაფუძნებულია მერი რობერტს რაინჰარტის, ამავე სახელის მქონე, 1917 წლის რომანზე. დისტრიბუციას უწევდა -ი. კუგანი ამ სტუდიის მიერ გადაღებულ ფილმში პირველად იღებდა მონაწილეობას.
როლებში
ტახტის მემკვიდრე ოტო — ჯეკი კუგანი;
გრაფინია ოლღა — როზმერი ტები;
პრინცესა ჰედვიგი — რუთ რენიკი;
ერჰერცოგინია ანუნსიტა — ვერა ლუისი;
მეფე კარლი — ალან ჰელი;
ნიკი — ალან ფორესტი;
კანცლერი — ვოლტ ვიტმანი;
მეფე — რობერტ ბრაუერი;
ბობი, ამერიკელი ბიჭი — რეიმონდ ლი;
ადელბერტი — მონტე კოლინზი;
შავი ჰუმბერტი — სემ აპელი;
ბობის მამა — ალან სიარსი;
მისის ბრაიტვაიტი — რუთ ჰანდფორტი;
ჰერმან სპიერი — ლარი ფიშერი;
მცველთა ხელმძღვანელი — ედი ბოლანდი;
გრაფინია ოლღას მოსამსახურე — ლორეტა მაკ-დერმოტი;
ეპისკოპოსი — ჰენრი ა. ბაროუ;
სტატუსი
ფილმის ასლი გოსფილმოფონდშია შემორჩენილი.