iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
სონია დუმბაძე

სონია დავითის ასული დუმბაძე (დ. 31 დეკემბერი, 1904, შემოქმედი, — გ. 1968, მილანი) — ქართველი ოპერის მომღერალი, ვოკალის პედაგოგი.

ბიოგრაფია
სონია (სოფიო) დუმბაძე დაიბადა ოზურგეთის რაიონის სოფელ შემოქმედში, მომღერალ-მგალობლების მრავალშვილიან ოჯახში. მისი ბაბუა იყო ლოტბარი ანტონ დუმბაძე, მამა – სასულიერო პირი და მგალობელი დავით დუმბაძე, ხოლო დედა – მაკა ტუსკია. სონიას ჰყავდა ორი ძმა და 8 და.

ადრეული ცხოვრება და განათლება
სონიამ მუსიკალური განათლება მიიღო ოზურგეთის ე. წ. "ბაღის კლასში". იგი გალობდა დიმიტრი სიმვულიდის გუნდში. ფოთის გიმნაზიასა და ქუთაისის წმინდა ნინოს სახელობის სასწავლებელში სწავლის პერიოდში იყო მოსწავლეთა გუნდის სოლისტი.

1919 წელს ჩაირიცხა თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიაში ვოკალის კათედრაზე. მისი ვოკალის პედაგოგი იყო ანა ჯაყელი. სწავლის პარალელურად, თავის სარჩენად, ტელეფონისტად მუშაობდა. 1923 წელს ბაქოს კონსერვატორიაში გადავიდა. სწავლის დასრულების შემდეგ სონია, თბილისის კონსერვატორიის კონკურსში გამარჯვებულ 15 სტუდენტთან ერთად, იტალიაში გაემგზავრა ვოკალური ხელოვნების დასახვეწად.

ცხოვრება საზღვარგარეთ
მილანში მეცადინეობდა მაესტრო დელი პონტისთან, წარმატებებიც ჰქონდა. თუმცა მალე საბჭოთა მთავრობამ ევროპაში გაგზავნილ სტუდენტებს სტიპენდია შეუწყვიტა, ოჯახიც ვერ ეხმარებოდა და იძულებული გახდა სწავლისთვის თავი დაენებებინა. თავი რომ ერჩინა, სონია დუმბაძე იტალიურ ენას ასწავლიდა საბჭოთა კავშირიდან ჩასულ სტუდენტებს, შემდეგ პარიზში კოსმეტოლოგია შეისწავლა და უკვე ამით გაჰქონდა თავი, მაგრამ კვლავ მომღერლობაზე ოცნებობდა.

1928 წელს მოულოდნელად სპონსორი – ბიჩე პალმა გამოჩნდა, რომელმაც იმ პირობით, რომ შემდგომში ერთ მოსწავლებს მაინც აღზრდიდა უსასყიდლოდ, სწავლის საფასური გადაუხადა.

პროფესიონალური კარიერა
სონიას საესტრადო კარიერა დაიწყო საქველმოქმედო კონცერტებში მონაწილეობით. 1932 წელს მონაწილეობა მიიღო დირიჟორ არტურო ტოსკანინის ცოლის დისშვილის მიერ ორგანიზებულ კონცერტში, სადაც ტოსკანინის ქება დაიმსახურა. 1937 წელს ცოლად გაჰყვა იტალიელ ბარიტონს ჯოვანი ბონოს და უკვე მასთან ერთად მართავდა კონცერტებს. პარალელურად ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას. გულის დაავადებისა და ორი უმძიმესი ოპერაციის შემდეგ იძულებული გახდა სცენას ჩამოშორებოდა.

პედაგოგიური მოღვაწეობა
1946 წელს სონიამ სიგმა დე გრასისთან ერთად შექმნა ვოკალის სკოლა და აღზარდა სხვადასხვა ეროვნების მრავალი ცნობილი მომღერალი. მათ შორის სოპრანოები: ვირჯინია ვერგა (ფილეტი), ეველინ ტომეი (როვერტი), რინა კეკი, მარია ჰაუზერი, ოგოტ ლინერი. სხვა სტუდენტები: ლა-სკალას დირიჟორის დე საბატას ქალიშვილი ლილიანა, ნიუ-იორკის მეტროპოლიტენ ოპერის დირექტორის ქალიშვილი გრაციელა პოლაკო, ტენორი მარიო კატულო, ბარიტონი ჯუზეპე სკალკო და სხვ.

სონიამ არ დაივიწყა ბიჩე პალმასათვის მიცემული პირობა და ხუთი წელი უფასოდ ასწავლიდა ცობილ ბარიტონ ოსკარ სკალიონს.

სამშობლოსთან კავშირი
სონია დუმბაძემ შეძლო ახლობლებთან კავშირის აღდგენა და 1963 წელს სამშობლოს ეწვია. თბილისში ყოფნისას იგი დაუკავშირდა ოპერის თეატრს და ბელკანტოს მეთოდით რამდენიმე გაკვეთილი ჩაატარა. მან დიდი დახმარება გაუწია ვოკალური ფაკულტეტის სტუდენტებს, გოჩა ბეჟუაშვილსა და ნუგზარ გელაშვილს, რომლებთანაც ერთი თვის მანძილზე უსასყიდლოდ მუშაობდა.

სამწუხაროდ სონიამ მეორედ ჩამოსვლა ვეღარ მოასწრო. გარდაიცვალა 1968 წელს მილანში და იქვე დაიკრძალა.
პაი ძიუი

პაი ძიუი (ასევე პო ძიუი; ; ; 772–846 წწ.), თავაზიანობის სახელით ლე თიენი — თანგის დინასტიის გამოჩენილი ჩინელი მუსიკოსი, პოეტი და პოლიტიკოსი.

მისი შემოქმედების დიდი ნაწილი მოიცავს როგორც პირად კარიერულ გამოცდილებას, ასევე ყოველდღიურ ცხოვრებაზე დაკვირვებებს. იგი სამ სხვადასხვა პროვინციაში მსახურობდა გუბერნატორად და ეს გამოცდილება აისახა მის ლექსებში. პაი ძიუიმ სახელი გაითქვა თავისი ლაკონური, ხალხური სტილით, რამაც მისი პოეზია პოპულარული გახადა შუა საუკუნეების აღმოსავლეთ აზიაში.

პაი ძიუიმ მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა იაპონური ლიტერატურის განვითარებაში. იაპონიაში ის უფრო მეტად ცნობილია თავისი თავაზიანობის სახელის, ლეთიენის, იაპონური წაკითხვით — ჰაკუ რაკუტენ . მისი უმცროსი ძმა, პაი სინგძიენი, მოთხრობებს წერდა.

პაი ძიუის ყველაზე განთქმულ ნაწარმოებებს შორისაა ვრცელი ნარატიული პოემები: „ჩანგ ხენ კე“ („მარადიული მწუხარების სიმღერა“), რომელიც იანგ კუეიფეის, ტრაგიკულ ისტორიას გვიამბობს, და „ფიფა სინგი“ („ფიფა სიმღერა“).

ცხოვრება
პაი ძიუი ცხოვრობდა შუა თანგის პერიოდში, რომელიც თანგის იმპერიისთვის აღდგენისა და აღორძინების ხანა იყო, განსაკუთრებით ან ლუშანის აჯანყების შემდეგ. ეს პერიოდი დაემთხვა პოეზიის აყვავების ხანას, რომელიც განთქმული იყო ისეთი პოეტებით, როგორებიც იყვნენ ლი პაი (701–762), ვანგ ვეი (701–761) და ტუ ფუ (712–770).

პაი ძიუიმ თავისი ცხოვრების განმავლობაში იხილა რვა ან ცხრა იმპერატორის მმართველობა; იგი დაიბადა თანგის იმპერატორ ტაიწუნგის მმართველობის პერიოდში (766–779). მას ხანგრძლივი და წარმატებული კარიერა ჰქონდა როგორც სამთავრობო მოხელეს, ასევე პოეტს, თუმცა მისი კარიერის ეს ორი ასპექტი ზოგჯერ ერთმანეთთან წინააღმდეგობაში მოდიოდა. პაი ძიუი ასევე იყო ძენ ბუდიზმის მიმდევარი.

დაბადება და ბავშვობა
პაი ძიუი დაიბადა 772 წელს, თაიიუენში, შაანსის პროვინციაში, რომელიც მაშინ თანამედროვე ქალაქიდან რამდენიმე მილის დაშორებით მდებარეობდა, თუმცა ბავშვობის უმეტესი ნაწილი ჭენიანგში, ხენანის პროვინციაში გაატარა. მისი ოჯახი ღარიბი, მაგრამ განათლებული იყო; მამამისი მეორე კლასის დეპარტამენტის მაგისტრატის თანაშემწე იყო. ათი წლის ასაკში ის ოჯახიდან გაგზავნეს, რათა თავიდან აეცილებინათ ომი, რომელიც ჩრდილოეთ ჩინეთში დაიწყო. ის ნათესავებთან საცხოვრებლად წავიდა ძიანგნანის მხარეში, უფრო კონკრეტულად კი სუჭოუში. მამის გარდაცვალებამ 794 წელს ოჯახისთვის მძიმე პერიოდი გამოიწვია.

კარიერის ადრეული წლები
პაი ძიუის განათლება მამის გარდაცვალების გამო შვიდი წლით გადაიდო. მან „ძინშის“ გამოცდები 800 წელს ჩააბარა. პაი ძიუი სავარაუდოდ, 801 წელს, დასავლეთის დედაქალაქ ჩანგანში დასახლდა. ამის შემდეგ მალევე მან მრავალწლიანი მეგობრობა დაიწყო მეცნიერ იუენ ჭენთან. 806 წელი, თანგის იმპერატორ სიენწუნგის მმართველობის პირველი სრული წელი, იყო ის წელი, როდესაც პაი ძიუი დაინიშნა მცირე თანამდებობაზე, როგორც სამთავრობო მოხელე, ჭოუჭიში, რომელიც ჩანგანთან ახლოს მდებარეობდა (ასევე შაანსის პროვინციაში). ის 807 წელს გახდა ხანლინის აკადემიის წევრი (მეცნიერი), ხოლო 807 წლიდან 815 წლამდე იყო მარცხენა მხარის მრჩეველი , გარდა 811 წლისა, როდესაც დედა გარდაეცვალა. მან ტრადიციული სამწლიანი გლოვის პერიოდი კვლავ მდინარე ვეის გასწვრივ გაატარა, სანამ 814 წლის ზამთარში კვლავ სასამართლოში დაბრუნდებოდა, სადაც პრინცის დამრიგებლის ასისტენტ-მდივნის ტიტული ეკავა.
გერმანული არქიტექტურის მუზეუმი

გერმანული არქიტექტურის მუზეუმი — მდებარეობს მუზეუმების ნაპირზე ფრანკფურტში, გერმანიაში. საუკუნის შენობაში განთავსებული მუზეუმის ინტერიერი 1984 წელს ოსვალდ მათიას უნგერსმა გადააკეთა, როგორც „პლატონური შენობების ელემენტების კომპოზიცია პლატონური შენობების ელემენტებში“. მუზეუმში მუდმივი გამოფენაა „ძველი ქოხებიდან ცათამბჯენებამდე“, რომელიც გერმანიაში არქიტექტურული განვითარების ისტორიას ასახავს.

მუზეუმი ყოველწლიურად აწყობს რამდენიმე დროებით გამოფენას, ასევე კონფერენციებს, სიმპოზიუმებს და ლექციებს. იგი ფლობს დაახლოებით 180,000 არქიტექტურული ნახაზის და 600 მაკეტის კოლექციას, რომელშიც შედის თანამედროვე და კლასიკოსი მხატვრების ნამუშევრები, როგორებიც არიან ერიხ მენდელზონი, მის ვან დერ როე, არქიგრამი და ფრენკ გერი. აქვეა საცნობარო ბიბლიოთეკა დაახლოებით 25,000 წიგნით და ჟურნალით.

ჯილდოები
გერმანული არქიტექტურის მუზეუმი გასცემს რამდენიმე პრესტიჟულ ჯილდოს:
-ის პრემია არქიტექტურისთვის გერმანიაში
საერთაშორისო პრემია ცათამბჯენებისთვის
-ის პრემია არქიტექტურული წიგნისთვის
ევროპული პრემია არქიტექტურული ფოტოგრაფიისთვის
ევროპული პრემია საჯარო ურბანული სივრცისთვის
დიდი სასახლის მოზაიკის მუზეუმი

დიდი სასახლის მოზაიკის მუზეუმი — მუზეუმი სტამბოლში. მდებარეობს სულთანაჰმედის მოედნის მახლობლად, არასტის ბაზართან. მუზეუმში დაცულია ბიზანტიური პერიოდის მოზაიკები, რომლებიც ნაპოვნია კონსტანტინოპოლის დიდი სასახლის ტერიტორიაზე არსებული გათხრების დროს.

ისტორია
მუზეუმში განთავსებულია მოზაიკები, რომლებიც ბიზანტიის იმპერატორ იუსტინიანე -ის მეფობის დროით (527–565 წწ.) თარიღდება, თუმცა უახლესი ანალიზი უფრო გვიან პერიოდს — ჰერაკლეს მეფობას მიუთითებს. ის აღმოაჩინეს ბრიტანელმა არქეოლოგებმა სენტ-ენდრიუს უნივერსიტეტიდან, შოტლანდიიდან, სულთან აჰმეთის მოედნის ბაზარში 1935–1938 და 1951–1954 წლებში ჩატარებული ფართომასშტაბიანი გათხრების დროს. ეს ტერიტორია შედიოდა დიდი სასახლის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში. გათხრებით აღმოაჩინეს დიდი ეზო, 1872 მ²-ის ფართობით, სრულად მოზაიკებით მორთული. სწორედ ამ მომენტში ავსტრიის მეცნიერებათა აკადემიამ, პროფ. დოქტორ ვერნერ იობსტის ხელმძღვანელობით, იკისრა ცნობილი სასახლის მოზაიკის შესწავლა და შენარჩუნება, ასევე დამატებითი არქეოლოგიური გამოკვლევების ჩატარება (1983–1997) თურქეთის ძეგლთა და მუზეუმთა გენერალურ დირექტორატთან ერთობლივი პროექტის ფარგლებში.

მოზაიკების თემატიკა მოიცავს დიონისურ პროცესიას (სპილო და ქვევრიანი ქალი) მრავალ საბრძოლო სცენას, სადაც წარმოდგენილია როგორც ადამიანები, ასევე მებრძოლი ცხოველები. ამასთან ერთად შერეულია სხვადასხვა ცხოველებიც, მათ შორის ლომები, არწივები და გველები.

მუზეუმი რესტავრაციისთვის დაიხურა 2023 წლის ივლისში. 2024 წლის მაისის მონაცემებით, მუზეუმი კვლავ დახურულია და ხელახალი გახსნის თარიღი არ არის გამოცხადებული.

გალერეა
ვიდეო თამაშების მონეტიზაცია

ვიდეო თამაშების მონეტიზაცია — პროცესი, რომელსაც ვიდეო თამაშების გამომცემელი კომპანიები იყენებენ ვიდეო თამაშებიდან დამატებითი შემოსავლის მისაღებად. მონეტიზაციის მეთოდები შეიძლება განსხვავდებოდეს თამაშების, ჟანრებისა თუ პლატფორმების მიხედვით, თუმცა ყველა მათგანის საბოლოო მიზანი არის ფულის დაბრუნება თამაშის დეველოპერებისთვის, საავტორო უფლებების მფლობელებისთვის და სხვა დაინტერესებული მხარეებისთვის. რაც უფრო მრავალფეროვანი ხდება მონეტიზაციის მეთოდები, მით უფრო მეტ გავლენას ახდენენ თამაშის დიზაინზეც, რაც ზოგჯერ კრიტიკას იწვევს საზოგადოებაში.

საგამომცემლო ინდუსტრიაში ვიდეო თამაშების მონეტიზაციის რამდენიმე ბიზნეს მოდელი არსებობს, თუმცა ისინი შეიძლება დაიყოს ექვს ძირითად კატეგორიად. ერთი ვიდეო თამაში, შესაძლოა, ერთდროულად იყენებდეს ამ მოდელებიდან ერთზე მეტს. ესენია საცალო ვაჭრობა, ციფრული დისტრიბუცია, გამოწერა, მიკროტრანზაქცია (რომელიც მოიცავს გადმოტვირთვადი კონტენტს, ვირტუალურ ვალუტას, ლუთბოქსებს და სეზონური საშვს) ვაჭრობა მოთამაშეებს შორის და რეკლამა.
ანადოლუს ციხესიმაგრე

ანადოლუს ციხესიმაგრე — შუა საუკუნეების ოსმალური ციხესიმაგრე, რომელიც მდებარეობს სტამბოლში, თურქეთში, ბოსფორის ანატოლიურ (აზიურ) მხარეს. კომპლექსი წარმოადგენს უძველეს შემორჩენილ თურქულ არქიტექტურულ ნაგებობას სტამბოლში და ამავე დროს, მისი სახელი ეწოდება მის გარშემო მდებარე უბანს ქალაქის ბეიქოზის რაიონში.

ისტორია
ანადოლუ აშენდა 1393-1394 წლებში ოსმალეთის სულთან ბაიაზიდ -ის დავალებით, იმდროინდელი ბიზანტიური ქალაქის კონსტანტინოპოლის ალყისთვის.

7 000 კვადრატულ მეტრზე (1.7 აკრი) აშენებული ციხესიმაგრე მდებარეობს ბოსფორის ყველაზე ვიწრო ადგილას, სადაც სრუტე მხოლოდ 660 მეტრია სიგანეში. ტერიტორია სამხრეთიდან შემოსაზღვრულია გოქსუს (ძველბერძნულად: არეტოს) ნაკადულით. ადრე აქ იდგა ურანოსისადმი მიძღვნილი რომაული ტაძრის ნანგრევები. სადარაჯო ციხედ აშენებული ციტადელი შედგება 25 მეტრის სიმაღლის კვადრატული მთავარი კოშკისგან, რომელიც მოთავსებულია არაწესრიგი პენტაგონის ფორმის კედლებში, რომლის ხუთ კუთხეშიც სადარაჯო კოშკებია განლაგებული.

კონსტანტინოპოლი ალყაშემორტყმული იყო 1394 წლიდან, მაგრამ ბაიაზიდის კამპანია ჯერ ნიკოპოლისის ჯვაროსნული ლაშქრობით შეწყდა, შემდეგ კი ანკარის ბრძოლაში მისი დამარცხებით დასრულდა, რასაც მოჰყვა 11 წლიანი სამოქალაქო ომი, რომელიც მისი ვაჟის მეჰმედ -ის ტახტზე ასვლით დასრულდა. მეჰმედის შვილიშვილმა, სულთანმა მეჰმედ -მ ციხესიმაგრე გაამაგრა ორმეტრიანი სისქის კედლითა და სამი დამატებითი სადარაჯო კოშკით და დაამატა საწყობი და საცხოვრებელი ოთახები. კონსტანტინოპოლის დაპყრობისთვის განახლებული სამხედრო კამპანიის გეგმების ფარგლებში, მეჰმედ -მ ასევე ააშენა კიდევ ერთი ციხე ბოსფორის გაღმა, რომელსაც რუმელიჰისარი ეწოდება. ორივე ციხესიმაგრე ერთად მუშაობდა 1453 წელს ბოსფორზე საზღვაო გზის ჩასაკეტად, რითაც დაეხმარა ოსმალებს კონსტანტინოპოლის (მოგვიანებით გადაარქვეს სტამბოლი) მათ ახალ იმპერიულ დედაქალაქად ქცევის მიზნის მიღწევაში.

ქალაქის დაპყრობის შემდეგ, ანადოლუ ასრულებდა საბაჟო სახლისა და სამხედრო ციხის როლს. რამდენიმე საუკუნის შემდეგ დაიშალა.

ოსმალეთის დაცემისა და 1923 წელს თურქეთის რესპუბლიკის დაარსების შემდეგ, ახლად შექმნილმა თურქეთის კულტურის სამინისტრომ 1991-1993 წლებში საბოლოოდ აღადგინა. დღეს ანადოლუ ქმნის ღირსშესანიშნავ ხედს ბოსფორის ნაპირზე ტრადიციულ ხის სახლებთან ერთად, რომლებიც ამ უბნისთვისაა დამახასიათებელი. ციხესიმაგრე ფუნქციონირებს როგორც ისტორიული ძეგლი, თუმცა საზოგადოებისთვის დაცული რჩება. უახლესი რესტავრაცია ჩატარდა სტამბოლის მუნიციპალიტეტის მიერ, რომელიც 2021 წელს დაიწყო.

გალერეა
მაია პატარიძე

მაია პატარიძე (დ. 1973) — ქართველი ისტორიკოსი. ნუმიზმატიკის მკვლევარი, ისტორიის დოქტორი.

ბიოგრაფია
1995 წელს დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტი, 1999 წელს ასპირანტურა ამავე ფაკულტეტზე ნუმიზმატიკის სპეციალობით. 1995 წელს ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის დასრულების შემდეგ მუშაობდა საქართველოს ენციკლოპედიის მთავარ სამეცნიერო რედაქციაში, ნუმიზმატიკის და არქეოლოგიის რედაქციის წამყვან რედაქტორად.

2004 წლიდან დღემდე - საქართველოს ეროვნულ მუზეუმში, სადაც ნუმიზმატიკური განყოფილების უფროსი მეცნიერია. დაცული აქვს დისერტაცია - „სვანეთში აღმოჩენილი ნუმიზმატიკური მასალის პოლიტიკურ-ეკონომიკური და ეთნოლოგიურ-კონფესიური ასპექტები ძვ. წ. - ახ. წ. საუკუნე“. იყო გერმანიის პრუსიული მემკვიდრეობის ფონდის საერთაშორისო სტიპენდიანტი, რომლის ფარგლებში იმუშავა ბერლინის ბოდეს მუზეუმის მიუნცკაბინეტში ქართული ნუმიზმატიკის ფუძემდებლის მიხეილ ბარათაშვილის კოლექციაზე. კვლევით საქმიანობასთან ერთად, მონაწილეობს მუზეუმის საექსპოზიციო და საგანმანათლებლო მიმართულებით. არის საქართველოს ეროვნული მუზეუმის სიმონ ჯანაშიას სახელობის მუზეუმის მუდმივმოქმედი ნუმიზმატიკური გამოფენის სამეცნიერო კონცეფციის ავტორი. აგრეთვე, რეგიონალური მუზეუმების: მესტიის, მარტვილის, ლეჩხუმის და ახალციხის ნუმიზმატიკური ექსპოზიციის კურატორი.

2021 წელს მისი სამეცნიერო კონცეფციით და უშუალო მონაწილეობით გაიხსნა გორის ისტორიულ-ეთნოგრაფიული მუზეუმის „მიუნცკაბინეტი“. ილიას სახელმწიფო და კავკასიის უნივერსიტეტებში კითხულობს ლექციების კურსს: „ნუმიზმატიკის საფუძვლები“ და „ქართული ნუმიზმატიკა“. არის წიგნებისა და 30-მდე სტატიის ავტორი.
ალესანდრო ვიტორია

ალესანდრო ვიტორია (, დ. 1524, ტრენტო — გ. 27 მაისი, 1608, ვენეცია) — იტალიელი მოქანდაკე და მედალირების ხელოვანი, ვენეციური სკოლის მანიერიზმის ეპოქის წარმომადგენელი. მას მიიჩნევენ საუკუნის იტალიის ერთ-ერთ წამყვან მოქანდაკედ, და მისი მთავარი კონკურენტი იყო ჯამბოლონია.

ცხოვრება და შემოქმედება
ალესანდრო ვიტორია დი ვიჟილიო დელა ვოლპა დაიბადა ტრენტოში, იტალიის ჩრდილოეთში, მკერავის ოჯახში. 1543 წლის 25 ივლისს გადავიდა ვენეციაში, სადაც სწავლობდა ხატვასა და მოქანდაკებას არქიტექტორისა და მოქანდაკის, იაკოპო სანსოვინოს სახელოსნოში. ვიტორიასა და სანსოვინოს შემოქმედებითი ურთიერთობები ხანმოკლე და დაძაბული იყო. ერთ-ერთ კამათს მოჰყვა ალესანდრო ვიტორიას ვენეციიდან წასვლა და შემდეგ მუშაობა ვიჩენცაში, სადაც ის იყო მოქანდაკე და ინტერიერის დეკორატორი, თანამშრომლობდა ვერონეზესთან ვილა ბარბაროს გაფორმებაზე მაზერეში (აშენებულია ანდრეა პალადიოს მიერ). ეს პერიოდი იყო 1560-1562 წლები. გარდა ამისა, ვიტორია მონაწილეობდა პალადიოს სხვა შენობების — არნალდისა და ტიენეს ვილების (1547) მორთვაში ვიჩენცასთან ახლოს. სანამ სანსოვინო გარდაიცვლებოდა, ვიტორია და სანსოვინო ერთად მუშაობდნენ დიდ პროექტებზე, ხოლო სანსოვინოს გარდაცვალების შემდეგ ალესანდრომ დაასრულა ოსტატის მიერ დაუმთავრებელი ნამუშევრები.

ალესანდრო ვიტორია იყო ტიციანის თანამედროვე, რომლის გავლენაც შესამჩნევია მის ნამუშევრებში. ის დიდი ოსტატი იყო ტერაკოტაში მოქანდაკეობის ტექნიკაში და მუშაობდა ბრინჯაოსა და მარმარილოზეც. როგორც მისი თაობის ყველა იტალიელ მოქანდაკეს, ვიტორიას ხელოვნება დაეფუძნა გენიალური მიკელანჯელოსა და ფლორენციული მანიერისტი ბარტოლომეო ამანატის შემოქმედების გავლენას. ვიტორია თანამშრომლობდა არქიტექტორებთან — სანმიკელთან და პალადიოსთან, ასევე მხატვრებთან — ტიციანთან, ტინტორეტოსა და ვერონეზესთან. ყველაზე მეტად ცნობილი გახდა პორტრეტული ბიუსტებითა და მთელ ფიგურებად შესრულებული ქანდაკებებით, რომლებიც შექმნა ვენეტოსა და ვენეციის სხვადასხვა სასახლეებისთვის, მათ შორის დოჟების სასახლისთვის. გარდა ამისა, ვიტორიას ეკუთვნის ბრინჯაოს სტატუეტები, სანთებელები და რელიეფური მედალიონები.

1563 წლიდან ვიტორია იყო ვენეციაში, სან-მარკოს დიდი სკოლის („ “) და ფლორენციის აკადემიის („ “) წევრი, რომელიც 1577 წელს დააარსა ჯორჯო ვაზარიმ.

ვიტორია გარდაიცვალა ვენეციაში 1608 წლის 27 მაისს. მისი საფლავი, რომელსაც ამშვენებს ავტოპორტრეტის ბიუსტი (რომელიც წინასწარ, 1602-1605 წლებში იყო შექმნილი), მდებარეობს წმინდა საკარიას ეკლესიაში. მისი მოსწავლეები იყვნენ კამილო მარიანი და ანდრეა დი ალესანდრო.

მისი შემოქმედების მნიშვნელოვან ისტორიულ წყაროებს წარმოადგენს მხატვრის დღიური და 1576 წლის 29 ივლისის სინდიკატი.

1999 წელს ტრენტოში გაიმართა ალესანდრო ვიტორიის შემოქმედების რეტროსპექტიული გამოფენა, იტალიური მანიერიზმის ხელოვნების კონტექსტში, სახელწოდებით „საოცარი მანერა“ .

გალერეა
სტამბოლის თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმი

სტამბოლის თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმი — დამოუკიდებელი, მხატვრების მიერ ხელმძღვანელობათა მუზეუმი, რომელიც დაარსდა სტამბოლში 1997 წელს. ეს არის სტამბოლის უძველესი თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმი. . არის ალტერნატიული სამხატვრო ორგანიზაცია, რომელიც ანვითარებს, განვითარებას და თანამშრომლობს სხვა ინსტიტუტებთან და ქსელებთან. მისი ერთ-ერთი პრინციპია, რომ ხელოვნება და განათლება ხელჩაკიდებულად უნდა იყოს ერთად. ინტერნეტის თვალსაზრისით ეს არის პიონერი, მათ შორის ვებ ბიენალეს დაარსებით, ბიენალე, რომელიც სრულიად ინტერნეტშია. დამფუძნებელია კონცეფტუალისტი მხატვარი გენჯო გულანი, ხოლო მთავარი კურატორია დოქტორი მარკუს გრაფი. ის თანამშრომლობს გალატა პერფორმთან მრავალ პროექტში.

გენჯო გულანმა დააარსა „სტამბოლის თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმი“ როგორც სამხატვრო პროექტი 1997 წელს. პროექტი ვითარდებოდა მრავალი წლის განმავლობაში. ცოტა ხნის წინ მან ბერლინში გამოაცხადა, რომ ის არის „ “ (პირველი ცოცხალი ხელოვნების მუზეუმი) ტიმ ულრიხსის შემდეგ.

ვებ ბიენალე
ვებ ბიენალე, შემოკლებით „“, არის ონლაინ ხელოვნების გამოფენა ნეტ-არტისა და ვებ-არტის. მას აწყობს სტამბოლის თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმი, ., და დააარსა გენჯო გულანმა ზუსტად საუკუნის მიჯნაზე. როგორც ვებ ფორმირება, ვებ ბიენალე ისეთივე „ასაკისაა“ როგორც ვიკიპედია. ყოველ ორ წელიწადში იღებს ვირტუალური „პავილიონების“ ფორმას, რომელიც წარმოდგენს დიდ რაოდენობის თანამედროვე ინტერნეტ ხელოვნებას, რაიმე ფორმით აკავშირებს მათ ერთმანეთთან. ყოველი მონაწილე ვებსაიტი ან პროექტი წარმოდგენილია სპეციალური ტეგით ტეგში და/ან ბმულით ვებ ბიენალეს ვებსაიტზე. მიუხედავად იმისა, რომ ეს ონლაინ პროექტია, ვებ ბიენალეს ხშირად ადარებენ სხვა ბიენალეებს. იხილეთ:

ცხოვრების ყველა სფეროში ახალი თაობის ახალგაზრდა თურქები იშლიან მკლავებს გარეთ მიმართული. წელს ხელოვნების ბიენალეზე მონაწილეობას მიიღებენ მხატვრები ბოსნიიდან, ირანიდან, ეგვიპტიდან, საბერძნეთიდან და ლიბანიდან - ყველაზე იშვიათი შერწყმა - ხოლო ვებ ბიენალეზე წარმოდგენილი იქნება ნამუშევრები

სომხების, უკრაინელების, სერბების, მაკედონელებისა და რუმინელების. „სტამბოლს ამ დღეებში ისეთივე დინამიზმი აქვს, როგორც ნიუ-იორკს,“ - ამბობს გენჯო გულანი, სტამბოლის თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმის დირექტორი. „თუ რამე არის,“ - ამბობს ის ენთუზიაზმით, - „სტამბოლი უფრო ცოცხალია“. აქ მეტი ინტერესია რაღაც ახალის გაკეთების მიმართ.
ტარიბანა

ტარიბანა — ვაკე-ტაფობი საქართველოში, დედოფლისწყაროს მუნიციპალიტეტში. მოქცეულია ივრის ზეგნის ფარგლებში. სიგრძე 15 კმ, სიგანე 8.5 კმ. ტაფობის ფსკერის სიმაღლეა 423–465 მ.

განვითარებულია სინკლინურ ნაოჭში. აგებულია მეოთხეული ალუვიურ-ფლუვიალური თიხნარებით. დასავლეთი ნაწილი გადაკვეთილია მდინარე ქუშისხევით. სამხრეთით უერთდება ნატბეურის ვაკეს.

ტარიბანა თავისი მეოთხეული ნაფენების ღრმა ჰორიზონტებში შეიცავს მიწისქვეშა მტკნარი არტეზიული წყლების მარაგს.

ტაფობში დიდი სისქის წაბლა და მუქი წაბლა ნიადაგებია, რომელიც ათვისებულია სასოფლო-სამეურნეო კულტურებისათვის. პერიფერიულ ზოლში გორაკ-ბორცვებზე ბალახმცენარეულობაა, უროიანი და ვაციწვერიანი სტეპები. აქ ნავთობის მოპოვება საუკუნის 50-იანი წლებიდან დაიწყო.

1999 წლის შემოდგომაზე ედუარდ შევარდნაძემ ტარიბანაზე ახალი ჭაბურღილის სამუშაოები საზეიმოდ გახსნა.

აღმოჩენილია არქეოლოგიური ძეგლები, არის ნამარხი ფაუნა.
თურქული კალიგრაფიის ხელოვნების მუზეუმი

თურქული კალიგრაფიის ხელოვნების მუზეუმი — მუზეუმი, რომელიც მდებარეობს ბეიაზითის მოედანზე, სტანბოლის ფათიჰის რაიონში, თურქეთში. იგი განთავსებულია ყოფილ მედრესეში, რომელიც აშენდა საუკუნის დასაწყისში.

ისტორია
შენობა ადრე იყო ბაიაზიდ -ის მეჩეთის კომპლექსის მედრესე, რომელიც აშენდა სულთან ბაიაზიდ -ის (მეჰმედ -ის ვაჟის) ბრძანებით. მედრესეს მშენებლობა დაიწყო 1505 წელს, მეჩეთის დასრულების შემდეგ, და დასრულდა 1507 წელს.

მუზეუმი პირველად გაიხსნა როგორც „წერის მუზეუმი“ იავუზ სელიმის კომპლექსის მედრესეში 1968 წელს. 1984 წელს ის გადატანილი იქნა დღევანდელ ადგილას და გადაერქვა „თურქული კალიგრაფიული ხელოვნების მუზეუმი“. მისი კოლექცია შედგება 3121 ნაწარმოებისგან, რომლებიც ძირითადად ასახავს ისლამური კალიგრაფიული ხელოვნების ნიმუშებს.

2015 წელს მუზეუმი დაიხურა რესტავრაციისთვის. 2020 წლისთვისაც კვლავ დახურული იყო.
გრაფიკული პროცესორი

გრაფიკული პროცესორი — სპეციალიზებული ელექტრონული სქემა, შექმნილი ციფრული გამოსახულების დასამუშავებლად და კომპიუტერული გრაფიკის ასაჩქარებლად. გრაფიკული პროცესორი შეიძლება წარმოდგენილი იყოს როგორც დისკრეტული ვიდეობარათის სახით, ან ჩაშენებული იყოს დედაპლატებში, მობილურ ტელეფონებში, პერსონალურ კომპიუტერებში, სამუშაო სადგურებსა და სათამაშო კონსოლებში.

მათი პარალელური სტრუქტურის წყალობით, ისინი მოგვიანებით გამოსადეგი აღმოჩნდნენ არაგრაფიკული გამოთვლებისთვის, კერძოდ კი უკიდურესად პარალელური ამოცანების გადასაჭრელად. იმის გამო, რომ გრაფიკულ პროცესორებს შეუძლიათ უზარმაზარი რაოდენობის გამოთვლების სწრაფად შესრულება, მათ იყენებენ მრავალ სფეროში, მაგალითად, ხელოვნური ინტელექტის მიმართულებით , სადაც ისინი ეფექტურად უმკვლავდებიან მონაცემთა ინტენსიურ და რთულ გამოსათვლელ ამოცანებს. სხვა არაგრაფიკული გამოყენება მოიცავს ნეირონული ქსელების წვრთნასა და კრიპტოვალუტის მოპოვებას.

გალერეა
მსოფლიო კოსტიუმების მუზეუმი

მსოფლიო კოსტიუმების მუზეუმი — ორიგინალური სახალხო ტანსაცმლის მუზეუმი სხვადასხვა ქვეყნებიდან, რომელიც მდებარეობს თურქეთში. დაარსდა 2011 წლის ივლისში და მდებარეობს სტამბოლის პროვინციის ბიუიუქჩექმეჯეს რაიონში.

ისტორია
მუზეუმი დაარსდა აღდგენილ ისტორიულ შენობაში, რომელიც მდებარეობს სტამბოლის პროვინციის ბიუიუკჩეკმეჯეს რაიონის მიმარ სინანის უბანში, ჩარშის ქუჩაზე 4-ში, მუნიციპალიტეტის მხარდაჭერით 2011 წლის ივლისში. ორიგინალური სახალხო კოსტიუმები, აქსესუარები და ზოგიერთი მათთან დაკავშირებული ნივთი შეწირულია სხვადასხვა უცხოური სახალხო ცეკვის ჯგუფების მიერ, რომლებიც მონაწილეობდნენ ბიუიუქჩექმეჯეში ყოველწლიურად ჩატარებულ „საერთაშორისო კულტურისა და ხელოვნების ფესტივალში“,

მუზეუმი ინახავს 44 ქვეყნის კოსტიუმებს, მათ შორის ესპანეთის, უზბეკეთის, მალაიზიის, ტაილანდის, მექსიკის, რუსეთის, უკრაინის, პოლონეთის, საფრანგეთის, ვენესუელის, ეთიოპიის, არგენტინის, ალჟირის, ბელარუსის, ფილიპინების, საქართველოს, ინდონეზიისა და აზერბაიჯნის კოსტიუმებს. გამოფენილი კოსტიუმებიდან ყველაზე ძველი არის საქორწილო კაბა, რომელიც 100 წელზე მეტი ხნისაა. მუზეუმი ინახავს 2000-ზე მეტ ექსპონატს, რომლებიც პერიოდულად იცვლება. მუზეუმი მოიცავს ორ სართულს: პირველ სართულზე განთავსებულია მსოფლიო კოსტიუმები, ხოლო მეორე სართულზე — თურქული კოსტიუმები.
კომპიუტერული გრაფიკა

კომპიუტერული გრაფიკა (აბრ. ) — გამოსახულებების შექმნა, შენახვა და დამუშავება (ვიზუალიზაცია) კომპიუტერების დახმარებით.

ობიექტების მოდელირებისა და ტექნიკური პროცესების ვიზუალიზაციის მიზნით, კომპიუტერული გრაფიკა გამოიყენება კინოში, ვიდეო თამაშებში, ციფრულ ხელოვნებასა და ოპერაციული სისტემების მომხმარებლის ინტერფეისებში. გრაფიკული კომპონენტების ეკრანზე გამოსატანად გამოიყენება ვიდეობარათები, ხოლო ობიექტებისა და ანიმაციების შესაქმნელად — სპეციალიზებული პროგრამული უზრუნველყოფა. კომპიუტერული გრაფიკის არამხატვრული ასპექტები კომპიუტერული მეცნიერების მნიშვნელოვანი სფეროა. ტერმინი 1960 წელს შემოიღეს კომპიუტერული გრაფიკის მკვლევარებმა, ვერნ ჰადსონმა და უილიამ ფეტერმა. ინგლისურ ენაში ხშირად გამოიყენება აბრევიატურა ან, კინოს კონტექსტში, (კომპიუტერის მიერ გენერირებული გამოსახულება).

კომპიუტერული გრაფიკის კატეგორიაში ერთიანდება ისეთი კონცეფციები და ცნებები, როგორიცაა: მომხმარებლის ინტერფეისი, სპრაიტული და ვექტორული გრაფიკა, რენდერინგი, რეიტრეისინგი, ობიექტების გეომეტრიის დამუშავება, კომპიუტერული ანიმაცია, 3-მოდელირება, შეიდერები, -ს პროექტირება, ვიზუალიზაცია, სამეცნიერო გამოთვლები, გამოსახულების დამუშავება, გამომთვლელი გეომეტრია და კომპიუტერული ხედვა. გრაფიკული გამოსახულებებისა და ობიექტების პროექტირებისა და სინთეზის საერთო მეთოდოლოგია ეფუძნება გეომეტრიას, ოპტიკასა და ფიზიკას.

კომპიუტერული გრაფიკის განვითარებამ მნიშვნელოვანი გავლენა იქონია მრავალი ტიპის მედიაზე, რომელმაც რევოლუცია მოახდინა ანიმაციაში, ფილმებში, რეკლამასა და ზოგადად ვიდეო თამაშებში.