iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 783

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 783 რომელიც ერთხმად მიიღეს 1992 წლის 13 ოქტომბერს, მას შემდეგ, რაც გაიხსენეს 668 (1990), 717 (1991), 718 (1991), 728 (1992), 745 (1992) და 766 (1992) რეზოლუციები და გაეცნო გენერალური მდივნის, ბუტროს ბუტროს-გალის ანგარიშს, საბჭო მიესალმა იმ პროგრესს, რომელსაც გაეროს გარდამავალმა ადმინისტრაციამ კამბოჯაში მიაღწია პარიზის შეთანხმებების შესაბამისად, თუმცა აღიარა უსაფრთხოებისა და ეკონომიკური ხასიათის სხვადასხვა პრობლემა, რომელთა წინაშეც -ი იდგა.

მას შემდეგ, რაც ასევე მიესალმა ტაილანდისა და იაპონიის მთავრობების, სპეციალური წარმომადგენლისა და გენერალური მდივნის ძალისხმევას კამბოჯაში პოლიტიკური მოწესრიგების ხელშეწყობისთვის, საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა, რომ დამფუძნებელი კრების არჩევნები ჩატარდება არაუგვიანეს 1993 წლის მაისისა, გრაფიკის შესაბამისად. მიუხედავად იმისა, რომ რეზოლუციამ შეაქო „ფუნსინპეკი“ , კამბოჯის სახელმწიფო და კჰმერების ხალხის ეროვნული განთავისუფლების ფრონტი -თან თანამშრომლობისთვის, მან დაგმო „დემოკრატიული კამპუჩიის პარტია“ თავისი ვალდებულებების შესრულებაზე უარის თქმის გამო. საბჭომ მოითხოვა, რომ „დემოკრატიული კამპუჩიის პარტიამ“ დაუყოვნებლივ შეასრულოს თავისი ვალდებულებები და განახორციელოს გაეროს გეგმის ფაზა, რომელიც ეხება კანტონირებასა (სამხედროების დაბანაკებას) და დემობილიზაციას, და მისცეს -ს უფლება, განახორციელოს უფლებამოსილება პარტიის კონტროლის ქვეშ არსებულ რაიონებში.

შემდგომ საბჭომ მოითხოვა ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმის სრული დაცვა და ყველა მხარის თანამშრომლობა -თან დანაღმული ველების იდენტიფიცირებისთვის, ასევე ხელი შეუწყონ მათ კონტროლირებად ტერიტორიაზე უცხოური ძალების, დახმარებისა და ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმის დარღვევის შესახებ ცნობების გამოძიებას. ამ პროცესში რეზოლუციამ მოუწოდა გაეროს მთელი პერსონალის დაცვისკენ.

773-ე რეზოლუციამ შემდეგ განიხილა არჩევნების მოსამზადებელი საკითხები. მან ხაზი გაუსვა არჩევნების ნეიტრალურ პოლიტიკურ გარემოში ჩატარების აუცილებლობას და მოითხოვა -ის რადიომაუწყებლობის დაუყოვნებლივ დაფუძნება კამბოჯის მთელ ტერიტორიაზე წვდომით; ასევე წაახალისა გენერალური მდივანი და სპეციალური წარმომადგენელი, გამოიყენონ -ის მანდატით მინიჭებული შესაძლებლობები, მათ შორის ზომები სამოქალაქო პოლიციის ეფექტურობის ასამაღლებლად კანონისა და წესრიგის დაცვასთან დაკავშირებული მზარდი პრობლემების მოსაგვარებლად. „რადიო “-ის დაარსებამ მნიშვნელოვანი გავლენა იქონია ქვეყანაში პოლიტიკურ განწყობაზე.

რეზოლუციამ ასევე მოიწვია წევრი სახელმწიფოები და ფინანსური ინსტიტუტები, რათა უზრუნველყონ ის შენატანები, რომლებიც მათ 1992 წლის 22 ივნისს ტოკიოს კონფერენციაზე დააანონსეს; კერძოდ, მოუწოდა იაპონიისა და ტაილანდის მთავრობებს, თანათავმჯდომარეებთან თანამშრომლობითა და სხვა შესაბამის მთავრობებთან კონსულტაციით, გააგრძელონ ძალისხმევა პარიზის შეთანხმებების იმპლემენტაციასთან დაკავშირებული პრობლემების გადასაჭრელად.

დაბოლოს, 783-ე რეზოლუციამ მოსთხოვა გენერალურ მდივანს, რაც შეიძლება მალე, მაგრამ არაუგვიანეს 1992 წლის 15 ნოემბრისა, წარუდგინოს ანგარიში უშიშროების საბჭოს წინამდებარე რეზოლუციის შესრულების შესახებ და ამავდროულად განიხილოს ნებისმიერი მიმდინარე პრობლემის გადაჭრის შემდგომი შესაძლებლობები.
ჯუზეპე აბატი

ჯუზეპე აბატი (; დ. 13 იანვარი, 1836 წელი — გ. 21 თებერვალი, 1868 წელი) — იტალიელი მხატვარი, რომელიც მაკიაიოლის სახელით ცნობილ ფერმწერთა ჯგუფს მიეკუთვნებოდა. ეს ჯგუფი ფლორენციაში 1860-იანი წლების დასაწყისში ჩამოყალიბდა. ტერმინი წარმოდგება იტალიური სიტყვისგან — ლაქა.

ბიოგრაფია
ჯუზეპე აბატი დაიბადა ნეაპოლში. იგი ადრეულ ასაკში ეზიარა ფერწერას მამამისის, ვინჩენცო აბატის დამსახურებით. ვინჩენცო აბატი იყო არქიტექტურული ინტერიერების მხატვარი. სწორედ ამიტომ, თავად ჯუზეპე აბატის ადრეული ნამუშევრებიც ძირითადად ინტერიერის სცენებს ასახავდა.

1860 წელს იგი მონაწილეობდა ჯუზეპე გარიბალდის სამხედრო კამპანიაში, სადაც კაპუასთან გამართულ ბრძოლაში მარჯვენა თვალი დაკარგა. სამხედრო სამსახურის შემდეგ გადავიდა ფლორენციაში, სადაც „კაფე მიქელანჯელოში“ შეხვდა ისეთ მხატვრებს, როგორებიც იყვნენ ჯოვანი ფატორი და სილვესტრო ლეგა. სწორედ აქ ჩამოყალიბდა მაკიაიოლის ფერწერული მიმართულება.

1861 წლის ფლორენციის ეროვნულ გამოფენაზე აბატიმ მიიღო მედალი ინტერიერის ნახატებისთვის, თუმცა პროტესტის ნიშნად უარი განაცხადა მის მიღებაზე, რადგან არ ეთანხმებოდა ჟიურის შემადგენლობას.

შემდგომ წლებში იგი დაინტერესდა ღია ცის ქვეშ, ბუნებაში ხატვით , რამაც მის სტილში მნიშვნელოვანი გარდატეხა მოახდინა.

1866 წელს კვლავ გაიწვიეს სამხედრო სამსახურში ავსტრია-პრუსიის ომის დროს. ამ პერიოდში იგი ავსტრიელებმა ტყვედ აიყვანეს და ხორვატიაში გადაიყვანეს.

სამხედრო ტყვეობიდან დაბრუნების შემდეგ აბატი დასახლდა კასტელნუოვო-დელა-მიზერიკორდიაში და სიცოცხლის ბოლო წელი სოფლის პეიზაჟების ხატვას მიუძღვნა.

ჯუზეპე აბატი გარდაიცვალა ფლორენციაში 32 წლის ასაკში — იგი ძაღლის ნაკბენის შედეგად დაინფიცირდა ცოფით.

შემოქმედება
აბატის ნამუშევრები გამოირჩევა სინათლის ეფექტების თამამი გამოყენებით. იგი ხშირად ქმნიდა კომპოზიციებს, სადაც ბნელი ინტერიერიდან ნათელ ლანდშაფტში გამავალი ხედები იყო გამოსახული.

მის ერთ-ერთ ცნობილ ნამუშევარს წარმოადგენს „ღვინის სარდაფიდან დანახული დიეგო მარტელის ხედი“ (1866), სადაც ნათლად ჩანს სინათლისა და ჩრდილის კონტრასტი.

მისი გვიანი პერიოდის პეიზაჟები, მაგალითად „კასტილიონჩელოს ხედი“ (1867), ხშირად მოგრძო ჰორიზონტალურ ფორმატშია შესრულებული, რაც დამახასიათებელი იყო მაკიაიოლის მხატვრებისთვის.

ფოტოგალერეა
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 795

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 795 მიღებულ იქნა 1992 წლის 11 დეკემბერს, გამოხატავდა შეშფოთებას იმ შესაძლო მოვლენების გამო, რომლებსაც შეეძლო შეერყია ნდობა და სტაბილურობა მაკედონიის რესპუბლიკაში. საბჭო მიესალმა მაკედონიაში ევროპის უსაფრთხოებისა და თანამშრომლობის ორგანიზაციის (ეუთო/) მისიის ყოფნას, გაიხსენა გაეროს წესდების თავი და უფლებამოსილება მიანიჭა გენერალურ მდივანს, ბუტრუს ბუტრუს-გალის, რათა მაკედონიის სასაზღვრო რაიონებში გაეროს დამცავი ძალების კონტინგენტი განეთავსებინა.

„“-ის „მაკედონიის სარდლობას“ დაევალა: ალბანეთისა და იუგოსლავიის ფედერაციული რესპუბლიკის (სერბეთი და მონტენეგრო) სასაზღვრო ზონების მონიტორინგი; ქვეყნის სტაბილურობის განმტკიცება პრევენციული ძალების უზრუნველყოფის გზით; და იმ მოვლენების შესახებ ანგარიშგება, რომლებმაც შესაძლოა საფრთხე შეუქმნას მაკედონიას.

საბჭომ სთხოვა გენერალურ მდივანს, მაკედონიის რესპუბლიკის მთავრობისგან თანხმობის მიღებისთანავე, დაუყოვნებლივ განათავსოს თავის ანგარიშში რეკომენდებული სამხედრო, სამოქალაქო და ადმინისტრაციული პერსონალი და მოუწოდა მათ, ითანამშრომლონ იქ უკვე არსებულ ეუთო-ს მისიასთან.სამხედრო პერსონალს უნდა გაეკონტროლებინა საზღვარი, რათა თავიდან აეცილებინათ იუგოსლავიის სხვა ნაწილებში მიმდინარე კონფლიქტის გადმოსვლა მაკედონიის ტერიტორიაზე, ხოლო სამოქალაქო პოლიციის კონტინგენტი ადგილობრივ პოლიციასთან ერთად იმუშავებდა წესრიგის შესანარჩუნებლად და ადამიანის უფლებების დასაცავად.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 916

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 916 ერთხმად მიიღეს 1994 წლის 5 მაისს; 782-ე (1992) და მოზამბიკის შესახებ ყველა მომდევნო რეზოლუციის დადასტურების შემდეგ, საბჭომ გადაწყვიტა განეახლებინა გაეროს ოპერაციის მოზამბიკში მანდატი საბოლოო ვადით 1994 წლის 15 ნოემბრამდე და განიხილა რომის საერთო სამშვიდობო შეთანხმებების იმპლემენტაციის საკითხი.

უშიშროების საბჭომ კიდევ ერთხელ გაუსვა ხაზი მოზამბიკისთვის საერთო სამშვიდობო შეთანხმების (რომის საერთო სამშვიდობო შეთანხმებები) მნიშვნელობას და მისი დროული შესრულების აუცილებლობას. საბჭო მიესალმა ქვეყანაში მიღწეულ პროგრესს, განსაკუთრებით განცხადებას იმის შესახებ, რომ არჩევნები 27 და 28 ოქტომბერს გაიმართებოდა, თუმცა, ამავდროულად, გამოხატა შეშფოთება შეთანხმების ზოგიერთი ნაწილის იმპლემენტაციის დაგვიანების გამო.

საბჭო მიესალმა ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმის დაცვას, დემობილიზაციის დაწყებას, შეიარაღების გადატანას რეგიონულ საწყობებში, უმაღლესი სარდლობის გამოცხადებასა და ახალი არმიის წვრთნის დაწყებას. საბჭო ასევე მიესალმა გაეროს პოლიციის დამკვირვებლების განლაგებას და მოუწოდა ყველა მხარეს, ითანამშრომლონ მათთან, მისცენ -სა და პოლიციას შეუზღუდავი წვდომა მათ კონტროლირებად ტერიტორიებზე და დაუშვან თავისუფალი პოლიტიკური აქტივობა.

საბჭო მიესალმა არჩევნების თარიღების გამოცხადებას, ასევე საარჩევნო კომისიისა და მისი პროვინციული ოფისების ჩამოყალიბებას. ამასთან, გამოიხატა შეშფოთება შეთანხმების იმ ნაწილების შესრულების დაყოვნების გამო, რომლებიც ეხებოდა დემობილიზაციასა და მოზამბიკის თავდაცვის ძალების ფორმირებას.მოზამბიკის პრეზიდენტი და შეთანხმდნენ პროცესის დაჩქარებაზე. 1 ივნისისთვის ძალების თავმოყრა უნდა დასრულებულიყო, ხოლო 15 ივლისისთვის — დემობილიზაციის პროცესი. ამასთან დაკავშირებით, საბჭომ ხაზი გაუსვა, რომ სრულად უნდა ყოფილიყო ინფორმირებული პროცესის შესახებ, ჰქონოდა წვდომა სამხედრო ბაზებზე და უზრუნველეყო არჩევნებამდე რაც შეიძლება მეტი ჯარისკაცის მომზადება. საბჭოსთვის ასევე პრიორიტეტული იყო განაღმვითი სამუშაოები და მიესალმა გენერალურ მდივან ბუტროს ბუტროს-გალის განზრახვას ამ პროცესის დაჩქარების თაობაზე.

რეზოლუციაში ასევე იყო მიმართვა საერთაშორისო თანამეგობრობისადმი, ფინანსური, ტექნიკური და ჰუმანიტარული დახმარების გაწევის მოწოდებით, ხოლო ლტოლვილთა და იძულებით გადაადგილებულ პირთა განსახლების პროცესი დადებითად შეფასდა. -ის მანდატის გაგრძელების შემდეგ აღინიშნა, რომ მანდატი კვლავ გადაიხედებოდა 1994 წლის 15 ივლისამდე, გენერალური მდივნის ანგარიშის საფუძველზე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 997

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 997 ერთხმად მიიღეს 1995 წლის 9 ივნისს, რუანდაში არსებულ ვითარებასთან დაკავშირებული ყველა წინა რეზოლუციის, განსაკუთრებით კი 872 (1993), 912 (1994), 918 (1994), 925 (1994), 955 (1994) და 965 (1994) რეზოლუციების დადასტურების შემდეგ, საბჭომ რუანდისათვის გაეროს დამხმარე მისიის მანდატი 1995 წლის 8 დეკემბრამდე გააგრძელა და მისი ოპერაციები სამშვიდობო საქმიანობიდან ნდობის აღდგენის ღონისძიებებზე გადააწყო.

საბჭოსთვის პრიორიტეტული იყო რუანდაში ეროვნული შერიგების პროცესი. ვრცელდებოდა ცნობები, რომ რუანდის ყოფილი რეჟიმის წარმომადგენლები ქვეყანაში სულ უფრო ხშირად ახორციელებდნენ თავდასხმებსა და სამხედრო დაგეგმარებას; ამასთან დაკავშირებით, მიღებულ იქნა გადაწყვეტილება იმ ზომების გატარების შესახებ, რომლებიც სხვა ქვეყნებში მყოფ რუანდის მოქალაქეებს რუანდის დესტაბილიზაციისკენ მიმართულ საქმიანობას აღუკვეთდა. ხაზი გაესვა რეაბილიტაციისა და შერიგების პროცესისთვის საერთაშორისო მხარდაჭერის გაზრდის საჭიროებას. პარალელურად, გენერალურმა მდივანმა, ბუტროს ბუტროს-გალიმ გამოთქვა ინიციატივა კონფერენციის ჩატარების შესახებ, რომელიც დიდი ტბების რეგიონში ლტოლვილთა პრობლემებთან დაკავშირებულ საკითხებს მიეძღვნებოდა.

-ის მანდატის გაგრძელების შემდეგ, მისიის შემადგენლობა მომდევნო სამი თვის განმავლობაში 2,330 ჯარისკაცამდე, ხოლო ოთხ თვეში 1,800-მდე შემცირდა, თუმცა სამხედრო დამკვირვებლებისა და პოლიციური პერსონალის რაოდენობა უცვლელი დარჩა. -ის მანდატი შემდეგნაირად ადაპტირდა: გენერალურ მდივანს ეთხოვა კონსულტაციები მეზობელ ქვეყნებთან სასაზღვრო რეგიონებში, მათ შორის აღმოსავლეთ ზაირის აეროდრომებზე, სამხედრო დამკვირვებლების განლაგების შესახებ, რათა მონიტორინგი გაეწიათ იარაღისა და მასალების გადაადგილებაზე.

დასასრულს, საბჭომ მოუწოდა ყველა ქვეყანასა და დონორს, გაეწიათ დახმარება რუანდისთვის ნაკისრი ვალდებულებების შესაბამისად, ხოლო გენერალურ მდივანს დაევალა 1995 წლის 9 აგვისოსა და 9 ოქტომბრისთვის წარედგინა ანგარიშები ქვეყანაში არსებული ჰუმანიტარული ვითარების შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 810

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 810 რომელიც ერთხმად მიიღეს 1993 წლის 8 მარტს, მას შემდეგ, რაც გაიხსენეს 668 (1990) და 745 (1992) რეზოლუციები, საბჭომ, პარიზის შეთანხმებების დარღვევით კამბოჯაში მიმდინარე პოლიტიკური ძალადობის, აგრეთვე კამბოჯაში გაეროს გარდამავალი ადმინისტრაციის წევრებზე თავდასხმებისა და მათი დაკავების ფაქტების დაგმობის შემდეგ, განიხილა დამფუძნებელი კრების მომავალი არჩევნები, როგორც ეროვნული შერიგების პროცესის ნაწილი.

რეზოლუციამ მხარი დაუჭირა კამბოჯის უმაღლესი ეროვნული საბჭოს გადაწყვეტილებას, რომ არჩევნები უნდა ჩატარდეს 1993 წლის 23-დან 27 მაისამდე პერიოდში, გამოხატა კმაყოფილება ამომრჩეველთა რეგისტრაციის პროცესით და მოუწოდა ყველა მხარეს, ითანამშრომლონ -თან არჩევნების მოსამზადებელ ეტაპზე. მან ასევე მოუწოდა -ს, შექმნას და შეინარჩუნოს ნეიტრალური პოლიტიკური გარემო, რომელიც ხელს შეუწყობს თავისუფალი და სამართლიანი არჩევნების ჩატარებას, და სთხოვა გენერალურ მდივანს, ბუტროს ბუტროს-გალის, 1993 წლის 15 მაისამდე აცნობოს უშიშროების საბჭოს ამ მომზადების მიმდინარეობის შესახებ.

საბჭომ მიმართა კამბოჯის მხარეებს, მათ შორის „ფუნსინპეკს“, კჰმერების ხალხის ეროვნული განთავისუფლების ფრონტს, „დემოკრატიული კამპუჩიის პარტიასა“ და კამბოჯის სახელმწიფოს პარტიას, საბჭომ მოუწოდა ყველას, ხელი შეუწყონ შემწყნარებლობის დამკვიდრებას მშვიდობიანი პოლიტიკური კონკურენციისთვის, სიტყვის, შეკრების, გადაადგილებისა და პრესის თავისუფლების გათვალისწინებით, და დაარწმუნა კამბოჯელი ხალხი, რომ კენჭისყრა იქნება ფარული. მან ასევე მოითხოვა, რომ ყველა მხარემ ბოლო მოუღოს ძალადობას, ყველა მუქარასა და დაშინებას, რომელიც ჩადენილია პოლიტიკური ან ეთნიკური ნიშნით, და პატივი სცენ 1991 წელს ხელმოწერილ პარიზის შეთანხმებებს.

საბჭომ გამოხატა რწმენა -ის შესაძლებლობის მიმართ, ჩაატაროს თავისუფალი და სამართლიანი არჩევნები, და მზადყოფნა, დაამტკიცოს არჩევნების შედეგები იმ პირობით, რომ გაერო მათ თავისუფლად და სამართლიანად სცნობს. მან ასევე აღიარა, რომ კამბოჯელებს აკისრიათ პასუხისმგებლობა, შეთანხმდნენ კონსტიტუციაზე და ჩამოაყალიბონ მთავრობა არჩევნებიდან სამი თვის ვადაში.

810-ე რეზოლუცია დასრულდა უმაღლესი ეროვნული საბჭოს გადაწყვეტილების მიესალმებით ბუნებრივი რესურსების დაცვის შესახებ, მოითხოვა ყველა მხარისგან -ის პერსონალის უსაფრთხოების გარანტირება და დაშინების შეწყვეტა, და სთხოვა ბუტროს-გალის, მოამზადოს ანგარიში ნებისმიერი შემდგომი ზომის შესახებ, რომელიც საჭირო იქნება პარიზის შეთანხმებების რეალიზაციის უზრუნველსაყოფად.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 766

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 766 მიიღეს 1992 წლის 21 ივლისის, წინა რეზოლუციების (668, 717, 718, 728 და 745) გახსენების შემდეგ, საბჭომ აღიარა და გამოხატა შეშფოთება იმ სირთულეების გამო, რომლებსაც გაეროს დროებითი ორგანო კამბოჯაში აწყდებოდა. ეს სირთულეები ეხებოდა 1991 წლის 23 ოქტომბერს პარიზის კონფერენციაზე ხელმოწერილი პოლიტიკური შეთანხმების იმპლემენტაციას.

საბჭომ მწუხარება გამოთქვა კამბოჯაში ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმის მუდმივი დარღვევის გამო და მოუწოდა ყველა მხარეს, დაუყოვნებლივ შეეწყვიტათ საომარი მოქმედებები, ასევე დახმარება გაეწიათ ნაღმების აღმოჩენასა და სხვა სფეროებში. იმავდროულად, საბჭომ დაგმო „დემოკრატიული კამპუჩიის პარტიის“ უარი მის კონტროლის ქვეშ არსებულ ტერიტორიებზე „“-ის ძალების დაშვებაზე და მოუწოდა მას, გადაედგა ეს ნაბიჯი, რათა გაეროს გეგმის მეორე ფაზის სრულად განხორციელება გამხდარიყო შესაძლებელი. მან კიდევ ერთხელ დაადასტურა საერთაშორისო თანამეგობრობის ერთგულება „“-ის ეგიდით მიმდინარე პოლიტიკური პროცესისადმი, მოუწოდა ყველა მხარეს პატივი ეცათ მისი მშვიდობიანი ხასიათისთვის, ხოლო წევრ სახელმწიფოებს დახმარება აღმოეჩინათ დროებითი ორგანოსთვის.

რეზოლუციამ ასევე სთხოვა გენერალურ მდივანს, ბუტროს ბუტროს-გალის, დაეჩქარებინა სამოქალაქო კომპონენტების განლაგება, განსაკუთრებით იმ პირების, რომლებიც ჩართულნი იყვნენ ადმინისტრაციული სტრუქტურების ზედამხედველობასა და კონტროლში. „დემოკრატიული კამპუჩიის პარტიის“ მხრიდან თანამშრომლობაზე უარის თქმასთან დაკავშირებით, საბჭომ განაცხადა, რომ საერთაშორისო დახმარებით სარგებლობის უფლება ექნებოდათ მხოლოდ იმ მხარეებს, რომლებიც შეასრულებდნენ პარიზის შეთანხმებით ნაკისრ ვალდებულებებს. თუმცა, თავის მოხსენებაში გენერალურმა მდივანმა აღიარა, რომ კამბოჯელი ჯარისკაცების კანტონმენტის პროცესი ვერ განხორციელდებოდა სრულყოფილად მხოლოდ სამი ფრაქციის მხარდაჭერით.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 939

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 939 მიიღეს 1994 წლის 29 ივლისს; კვიპროსის შესახებ ყველა შესაბამისი რეზოლუციის მოხმობის შემდეგ, საბჭომ განიხილა ნდობის აღდგენის ღონისძიებების იმპლემენტაცია, როგორც კვიპროსის დავის მოგვარების ფართო პროცესის შემადგენელი ნაწილი.

საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა, რომ არსებული სტატუს-კვო მიუღებელია და აღნიშნა გაეროს პოზიცია, რომლის მიხედვითაც უნდა არსებობდეს ერთიანი კვიპროსი, რომელიც შედგება ორი პოლიტიკურად თანასწორი თემისგან ორთემიან და ორზონიან ფედერაციაში, რაც გამორიცხავს სხვა ქვეყანასთან გაერთიანებას (ანექსიას) ან სეპარატიზმს (გამოყოფას).

გენერალურ მდივანს, ბუტროს ბუტროს-გალის, ეთხოვა კონსულტაციების დაწყება უშიშროების საბჭოს წევრებთან, გარანტორ სახელმწიფოებთან, ასევე კვიპროსის რესპუბლიკისა და ჩრდილოეთ კვიპროსის ლიდერებთან კვიპროსის პრობლემის გადაჭრის ისეთი გზების მოსაძებნად, რომლებიც კონკრეტულ შედეგებს გამოიღებდა. ამ კონტექსტში, ყველა მხარეს მოუწოდეს გენერალურ მდივანთან თანამშრომლობისკენ. 1994 წლის ოქტომბრის ბოლოსთვის მოთხოვნილ იქნა ანგარიში, რომელიც შეეხებოდა დავის ყოვლისმომცველი გადაჭრის პროგრამასა და ნდობის აღდგენის ღონისძიებების იმპლემენტაციას.

939-ე რეზოლუცია მიღებულ იქნა 14 ხმით (არცერთი წინააღმდეგი), ხოლო რუანდა სხდომას არ ესწრებოდა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 791

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 791 ერთხმად მიიღეს 1992 წლის 30 ნოემბერს, მას შემდეგ, რაც საბჭომ გაიხსენა რეზოლუციები 637 (1989), 693 (1991), 714 (1991), 729 (1992) და 784 (1992), დაამტკიცა გენერალური მდივნის, ბუტრუს ბუტრუს-გალის გადაწყვეტილება ელ-სალვადორში გაეროს დამკვირვებელთა მისიის მანდატის კიდევ ექვსი თვით, 1993 წლის 31 მაისამდე გაგრძელების შესახებ.

საბჭო მიესალმა გენერალური მდივნის განზრახვას, სამშვიდობო მოლაპარაკებებში მიღწეული ბოლო პროგრესის გათვალისწინებით, მოახდინოს „“-ის სამომავლო საქმიანობისა და შემადგენლობის ადაპტირება და კიდევ ერთხელ დაადასტურა მისი „კეთილი ნების“ გამოყენების მნიშვნელობა სამშვიდობო პროცესში.საბჭომ ასევე მოუწოდა ორივე მხარეს — ფარაბუნდო მარტის ეროვნულ-განმათავისუფლებელ ფრონტსა და ელ-სალვადორის მთავრობას — შეასრულონ და პატივი სცენ 1992 წლის 16 იანვარს მეხიკოში ხელმოწერილ შეთანხმებებს და გამოიჩინონ მაქსიმალური თავშეკავება.
კონრად მანერტი

კონრად მანერტი (; დ. 17 აპრილი, 1756, ალტდორფ-ბაი-ნიურნბერგი, ბავარიის სამეფო — გ. 27 სექტემბერი, 1834, მიუნხენი) — გერმანელი ისტორიკოსი, გეოგრაფი და პროფესორი. ბავარიის მეცნიერებათა აკადემიის წევრი (1827 წლიდან).

ბიოგრაფია
იგი ქირურგის ოჯახში დაიბადა. 1778-1783 წლებში სწავლობდა ალტდორფის უნივერსიტეტში. 1784 წელს მუშაობა დაიწყო მასწავლებლად ნიურნბერგში.

1796 წლიდან იყო ალტდორფის უნივერსიტეტის ისტორიის პროფესორი, 1805 წლიდან — ვიურცბურგის უნივერსიტეტისა, 1807 წლიდან — ლანდსჰუტის უნივერსიტეტისა (მიუნხენში), ხოლო 1826 წლიდან ლექციებს კითხულობდა მიუნხენის ლუდვიგ-მაქსიმილიანის უნივერსიტეტში. 1797 წლიდან იყო ისტორიისა და აღმოსავლური ენების სრული პროფესორი.

1803 წლიდან ხელმძღვანელობდა ნიურნბერგის კარტოგრაფიულ გამომცემლობას „ “, სადაც დიდი რაოდენობით გეოგრაფიული რუკები გამოაქვეყნა.

გარდაიცვალა მიუნხენში, 1834 წელს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 998

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 998, რომელიც მიიღეს 1995 წლის 16 ივნისს, ყოფილი იუგოსლავიის კონფლიქტების შესახებ ყველა წინა რეზოლუციის, განსაკუთრებით კი 982 (1994) რეზოლუციის დადასტურების შემდეგ, საბჭომ მიიღო გადაწყვეტილება ბოსნია და ჰერცეგოვინაში მოქმედი გაეროს დამცველი ძალების შემადგენლობაში 12 500 პერსონალისგან შემდგარი სწრაფი რეაგირების ძალების შექმნის შესახებ. ეს გადაწყვეტილება განაპირობა გაეროს პერსონალზე განხორციელებულმა თავდასხმებმა და ქვეყანაში არსებულმა საერთო გაუარესებულმა ვითარებამ.

1995 წლის 9 ივნისს გენერალური მდივნისგან, ბუტროს ბუტროს-გალისგან, მიღებული წერილი მოიცავდა საფრანგეთის, ნიდერლანდებისა და გაერთიანებული სამეფოს წინადადებებს -ის ფარგლებში სწრაფი რეაგირების ძალების შექმნით მისიის გაძლიერების შესახებ. აღინიშნა, რომ სწრაფი რეაგირების ძალები არსებული სამშვიდობო ოპერაციის განუყოფელი ნაწილი იქნებოდა და კვლავ შეინარჩუნებდა მიუკერძოებლობას. საბჭო შეშფოთებული იყო ბოსნია და ჰერცეგოვინაში მიმდინარე შეიარაღებული მოქმედებებით და იმით, რომ ცეცხლის შეწყვეტის შესახებ ახალი შეთანხმება ვერ იქნა მიღწეული. საბჭომ დაგმო ბოსნიელი სერბების ძალების თავდასხმები -სა და სამოქალაქო პირებზე.

გაეროს წესდების მე-7 თავის შესაბამისად, საბჭომ მოითხოვა ბოსნიელი სერბების ძალებისგან -ის ყველა დაკავებული პერსონალის გათავისუფლება და მოუწოდა ყველა მხარეს, პატივი სცენ მისიის უსაფრთხოებას. საბჭომ ხაზგასმით აღნიშნა, რომ კონფლიქტი სამხედრო გზით ვერ გადაწყდებოდა და საჭირო იყო მოლაპარაკებების დაწყება; ამასთან, კიდევ ერთხელ მოუწოდა ბოსნიელ სერბებს, საწყის წერტილად მიეღოთ საკონტაქტო ჯგუფის სამშვიდობო გეგმა. მოთხოვნილ იქნა ცეცხლის სრული შეწყვეტა, საომარი მოქმედებების დასრულება და ჰუმანიტარული ორგანიზაციების შეუფერხებელი წვდომა ქვეყნის ტერიტორიაზე, განსაკუთრებით უსაფრთხო ზონებსა და სარაევოში. რეზოლუციამ მხარეებს მოუწოდა, დაიცვან მშვიდობიანი მოსახლეობის უსაფრთხოება და უსაფრთხო ზონების სტატუსი.

საბჭომ გადაწყვიტა -ის შემადგენლობის 12 500 პერსონალით გაზრდა, რაც გენერალური მდივნის წერილის შესაბამისად, მისიის 50 %-ზე მეტით გაფართოებას ნიშნავდა. ნებისმიერი შემდგომი ცვლილებისას გათვალისწინებული უნდა ყოფილიყო ძალების უსაფრთხოება და იმ საფრთხეების შემცირება, რომელთა წინაშეც ისინი იდგნენ.

ჩინეთმა და რუსეთმა რეზოლუცია 998-ის კენჭისყრისას თავი შეიკავეს. მათ გამოხატეს შეშფოთება, რომ უნდა დარჩენილიყო მკაცრად სამშვიდობო ძალად, რასაც საბჭოს სხვა წევრებიც დაეთანხმნენ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 816

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 816 რომელიც მიიღეს 1993 წლის 31 მარტს, მას შემდეგ, რაც კიდევ ერთხელ დაადასტურეს რეზოლუციები 781 (1992) და 786 (1992) ბოსნია და ჰერცეგოვინას თავზე სამხედრო ფრენების აკრძალვის შესახებ და აღიარეს რეგიონში არსებული ვითარება, საბჭომ, გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის წესდების თავის საფუძველზე, გაავრცელა აკრძალვა ქვეყნის თავზე ყველა ტიპის ფიქსირებული ფრთისა და როტორული ფრთის მქონე საჰაერო ხომალდის ფრენაზე და ნება დართო ყველა საჭირო ზომის გამოყენება აკრძალვის შესრულების უზრუნველსაყოფად.

საბჭომ აღნიშნა, რომ ეს აკრძალვა არ ვრცელდებოდა იმ ფრენებზე, რომლებიც განკუთვნილი იყო გაეროს დამცავი ძალებისთვის ან ჰუმანიტარული მიზნებისთვის. მან ასევე სთხოვა -ს, გაეგრძელებინა ბოსნია და ჰერცეგოვინას თავზე ფრენების აკრძალვის მონიტორინგი და მოუწოდა ყველა მხარეს, ეთანამშრომლათ -თან მონიტორინგის პროცესში.

წევრ სახელმწიფოებთან მიმართებით, საბჭომ გასცა ავტორიზაცია, რომ რეზოლუცია 816-ის მიღებიდან შვიდი დღის შემდეგ, მათ ყველამ უნდა უზრუნველყონ ამ რეზოლუციის დაცვა. მან ასევე მოუწოდა წევრ სახელმწიფოებს, ეთანამშრომლათ -თან იმ ზომებთან დაკავშირებით, რომლებსაც ისინი მიიღებდნენ წინამდებარე რეზოლუციისა და მოქმედების წესების იმპლემენტაციისთვის; ხოლო იმ შემთხვევაში, თუ ყოფილი იუგოსლავიის საკითხებზე საერთაშორისო კონფერენციის სამეთვალყურეო კომიტეტის თანათავმჯდომარეები აცნობებენ საბჭოს, რომ ბოსნიური მხარეები დათანხმდნენ მათ წინადადებებს მოწესრიგების შესახებ, წინამდებარე რეზოლუციით გათვალისწინებული ზომები გაერთიანდება ამ მოწესრიგების იმპლემენტაციის ზომებში.

რეზოლუციის დასასრულს, საბჭომ სთხოვა გენერალურ მდივანს, ბუტროს ბუტროს-გალის, წარედგინა ანგარიში საბჭოსთვის წევრი სახელმწიფოების მიერ წინამდებარე რეზოლუციის აღსასრულებლად გატარებული ქმედებების შესახებ.

რეზოლუცია 816 მიიღეს 14 ხმით, არცერთის წინააღმდეგ, ჩინეთმა თავი შეიკავა ხმის მიცემისგან, ძალის გამოყენების ავტორიზაციასთან დაკავშირებული დათქმების გამო.

რეზოლუცია 816-ზე დაყრდნობით, ნატომ 1993 წლის 12 აპრილს დაიწყო ოპერაცია „აკრძალული ფრენა“ არასაფრენი ზონის უზრუნველსაყოფად.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 947

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 947, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 1994 წლის 30 სექტემბერს, ყოფილი იუგოსლავიის შესახებ ყველა წინა რეზოლუციის (მათ შორის 908-ე რეზოლუციის) გახსენების შემდეგ, განიხილავდა ვითარებას ხორვატიაში და გაახანგრძლივა გაეროს დამცავი ძალების მანდატი 1995 წლის 31 მარტამდე.

უშიშროების საბჭომ გამოხატა სურვილი ყოფილი იუგოსლავიის კონფლიქტის მოლაპარაკებების გზით მოგვარების შესახებ და ხაზი გაუსვა რეგიონის ქვეყნებს შორის საერთაშორისო საზღვრების ურთიერთპატივისცემის აუცილებლობას. საბჭომ აღნიშნა, რომ გაეროს სამშვიდობო გეგმის ძირითადი ასპექტები, განსაკუთრებით 871-ე (1993) რეზოლუცია, ჯერ კიდევ არ იყო შესრულებული. ამავდროულად, ხაზი გაესვა -ის მნიშვნელოვან როლს საომარი მოქმედებების აღკვეთასა და საერთო სამშვიდობო მოგვარებისთვის პირობების შექმნაში.

გაეროს წესდების თავის საფუძველზე მოქმედმა საბჭომ გაახანგრძლივა -ის მანდატი 1995 წლის 31 მარტამდე და მოუწოდა ყველა მხარეს, ითანამშრომლონ სამშვიდობო ძალებთან და უზრუნველყონ მათი გადაადგილების თავისუფლება. გენერალურ მდივანს, ბუტროს ბუტროს-გალის, ეთხოვა 1995 წლის 20 იანვრამდე წარედგინა ანგარიში ხორვატიაში გაეროს სამშვიდობო გეგმის მიმდინარეობის შესახებ, რის საფუძველზეც მისიის მანდატი გადაიხედებოდა. მას ასევე დაევალა ანგარიშის მომზადება გაეროს დაცულ ტერიტორიებსა და ხორვატიის დანარჩენ ნაწილს შორის საავტომობილო და სარკინიგზო მიმოსვლის აღდგენის, წყლისა და ელექტროენერგიის მიწოდებისა და ადრიატიკის ნავთობსადენის გახსნის თაობაზე.

საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა ყველა დევნილი პირის უფლება, საერთაშორისო თანამეგობრობის დახმარებით დაუბრუნდეს საკუთარ სახლს. ნებისმიერი განცხადება ან ვალდებულება, რომელიც გაკეთებული იყო იძულებით (განსაკუთრებით ტერიტორიებთან დაკავშირებით), ბათილად გამოცხადდა. გამოითქვა შეშფოთება იმის გამო, რომ ძალების სტატუსის შესახებ შეთანხმებები ჯერ კიდევ არ იყო დასრულებული ხორვატიაში, მაკედონიასა და იუგოსლავიის ფედერაციულ რესპუბლიკაში (სერბეთი და მონტენეგრო), და ყველას მოუწოდა ამ შეთანხმებების დაუყოვნებლივ გაფორმებისკენ.

საბჭომ მოუწოდა ბოსნიელ სერბებს, პატივი სცენ ხორვატიის ტერიტორიულ მთლიანობას და აღნიშნა, რომ ე.წ. „ვარდისფერ ზონებში“ ხელისუფლების აღდგენა უნდა დასრულდეს -ის ზედამხედველობით, რათა თავიდან იქნეს აცილებული რეგიონის შემდგომი დესტაბილიზაცია.

რესრსები ინტერნეტში
 .