მუსიკალური ნოტაცია

მუსიკალური ნოტაცია — ნებისმიერი სისტემა, რომელიც გამოიყენება სმენით აღქმადი ინსტრუმენტული ან ვოკალური მუსიკის, ან მუსიკალურ ხმოვანებათა შორის სიჩუმის (ანუ პაუზების) ვიზუალური გადმოცემისათვის წერილობითი, ბეჭდური ან სხვა მეთოდით შექმნილი სიმბოლოების საშუალებით.

მუსიკალური ნოტაციის სახეები და მეთოდები სხვადასხვა დროში და სხვადასხვა კულტურაში განსხვავებული იყო, ხოლო მისი უძველესი ფორმების შესახებ ინფორმაცია ფრაგმენტულია. ერთსა და იმავე პერიოდშიც კი, თუნდაც ამჟამად, სხვადასხვა სტილის და ჟანრის მუსიკა განსხვავებულ მეთოდებს იყენებს. მაგალითად, პროფესიონალური კლასიკური მუსიკის შემსრულებლები, როგორც წესი, სანოტო დგამებისა და ნოტების საშუალებით ჩაწერილ პარტიტურებს იყენებენ, ხოლო ქანთრის სტილის პროფესიონალი მუსიკოსებისთვის ძირითადი მეთოდი ნეშვილის ციფრული სისტემაა.

მუსიკალურ ნოტაციაში გამოყენებულ სიმბოლოებში მოიაზრება ნებისმიერი ძველი თუ თანამედროვე სიმბოლო, შექმნილი ნებისმიერი საშუალებით, იქნება ეს ქვაზე ან თიხის ფილებზე ამოკვეთილი, პაპირუსზე, პერგამენტზე ან ქაღალდზე დაწერილი, საბეჭდი დაზგის (დაახლოებით 1400-იანი წლებიდან) ან კომპიუტერული პრინტერების (დაახლოებით, 1980-იანი წლებიდან) გამოყენებით დაბეჭდილი სიმბოლოები.

მელოდიებისა და რიტმების გრაფიკული გამოსახვა ბევრ უძველეს კულტურაში იყო ცნობილი, თუმცა, არცერთი სისტემა არ იყო ყოვლისმომცველი, რის გამოც, მათი მუსიკალური ხელოვნების გაგება დღეს საკმაოდ შეზღუდულია. თანამედროვე მუსიკალურ ნოტაციას საფუძველი შუა საუკუნეების ევროპაში ჩაეყარა, რაც უკავშირდებოდა კათოლიკური ეკლესიის მიზანს, მოეხდინა ლიტურგიკული მსახურების უნიფიკაცია მსოფლიოს მასშტაბით. ეკლესიამ დაიწყო გრიგორიანული ქორალების ჩაწერა, რათა ეკლესიის მასშტაბით ყველგან ერთი და იგივე საგალობლები შესრულებულიყო. ნოტაციის განვითარება რენესანსის და ბაროკოს ეპოქებშიც გაგრძელდა. კლასიციზმის (1750-1820) და რომანტიზმის (1820-1900) ეპოქებში მასზე დიდი გავლენა მოახდინა მუსიკალური ინსტრუმენტების ტექნოლოგიურმა განვითარებამ. და საუკუნეების თანამედროვე კლასიკურ მუსიკაში მუსიკალური ნოტაციის განვითარება არ შეწყვეტილა. ზოგიერთმა თანამედროვე კომპოზიტორმა შემოიღო გრაფიკული ნოტაცია, შეიქმნა კომპიუტერული პროგრამები მუსიკის ნოტაციისთვის. ამჟამად ნოტაციას იყენებს როგორც კლასიკური, ისე პოპულარული და ხალხური მიმართულების მუსიკა.

ისტორია
უძველესი ახლო აღმოსავლეთი
მუსიკალური ნოტაციის უძველესი ნიმუში ნაპოვნია ლურსმული დამწერლობის თიხის ფირფიტაზე, რომელიც ნიპურში, ბაბილონში (დღევანდელი ერაყი), ძვ. წ. დაახლოებით 1400 წელს დაამზადეს. ფირფიტაზე გამოსახულია ნაწილობრივი ინსტრუქციები მუსიკის შესრულების შესახებ, რომელიც ტრიადულ ჰარმონიაში, დიატონური ბგერათრიგით იყო დაწერილი. კიდევ ერთი ფირფიტა, რომელიც ძვ. წ. დაახლოებით 1250 წლით თარიღდება, ნოტაციის უფრო განვითარებულ ფორმას ასახავს. ნოტაციის ამ სისტემის ზუსტი გაშიფრვა ჯერ კიდევ დავის საგანია, თუმცა, ნათელია, რომ იგი შეიცავს ლირის სიმების სახელებს, რომლის მომართვაც სხვა ფირფიტებზეა აღწერილი. ფრაგმენტულობის მიუხედავად, ეს ფირფიტები წარმოადგენს ნოტებზე ჩაწერილ უძველეს მელოდიებს მსოფლიოს მასშტაბით.

ანტიკური საბერძნეთი
ანტიკურ საბერძნეთში მუსიკალური ნოტაციის სისტემა, სულ მცირე, ძვ. წ. საუკუნიდან ახ. წ. საუკუნემდე გამოიყენებოდა. შემორჩენილია ამ სახით ჩაწერილი რამდენიმე ფრაგმენტი და სრული კომპოზიცია. ნოტაცია შედგებოდა ტექსტში, მარცვლებს ზემოთ გაკეთებული სპეციალური სიმბოლოებისგან. სრულად შემორჩენილი კომპოზიციის მაგალითს წარმოადგენს სეიკილოსის ეპიტაფია, რომელიც ძვ. წ. — ახ. წ. საუკუნეებით თარიღდება.

მანუსკრიპტის სახით შემორჩენილია რომის იმპერიის დროინდელი კრეტელი ფილოსოფოსის და კომპოზიტორის, მეზომედესის (ახ. წ. საუკუნე) სამი ჰიმნი. დელფური ჰიმნებიც, რომლებიც ძვ. წ. საუკუნით თარიღდება, ამ სისტემითაა ჩაწერილი, თუმცა ისინი სრულად არაა გადარჩენილი. ძველბერძნული ნოტაცია რომის იმპერიის დასუსტებასთან ერთად დავიწყებას მიეცა.

ბიზანტიის იმპერია
ბიზანტიური მუსიკა ერთ დროს სამეფო კარის ცერემონიულ მუსიკასაც მოიცავდა, თუმცა, დღესდღეობით შემორჩენილია მონოდიური (ერთხმიანი) ვოკალური საეკლესიო მუსიკის სახით არაერთ მართლმადიდებლურ ეკლესიაში. იგი იწერებოდა ბიზანტიური წრიული (მრგვლოვანი) ნოტაციით (იხ. ფოტოზე). საგალობლების კრებულები ამგვარი ნოტაციის გამარტივებული ვერსიით 1820 წლიდან იბეჭდებოდა და გამოიყენებოდა როგორც საბერძნეთის და კონსტანტინოპოლის, ისე სლავურ ენებზე მოსაუბრე ბალკანურ ეკლესიებშიც, მოგვიანებით, ბულგარეთის ავტოკეფალურ ეკლესიაშიც.

 საუკუნიდან მოყოლებული ბერძნული თეორეტიკული კატეგორიები (მელოსი, გენოსი, ჰარმონია, სისტემა) უმნიშვნელოვანეს როლს თამაშობდა ბიზანტიური მუსიკის გაგებასა და გადაცემაში, განსაკუთრებული იყო დამასკური ტრადიციის გავლენა ისლამამდელ ახლო აღმოსავლეთზე, რაც სპარსული მუსიკის გავლენას შეიძლება შევადაროთ. უადრესი შემორჩენილი ნიმუშებია ბერძნული ტროპოლოგიის ფრაგმენტები პაპირუსზე. ეს ფრაგმენტები წარმოადგენს ტექსტებს, რომლებიც წინ უწერია მოდალური გასაღებს (იგივე „ხმა“, „ექოსი“ ან „იხოსი“ ; მაგალითად, („პლაგალური პირველი ხმა“) ან („მეორე ხმა“)).

დასავლური ნოტაციისგან განსხვავებით, ბიზანტიური ნევმები, რომლებიც საუკუნიდან გამოიყენებოდა, ყოველთვის უკავშირდებოდა მოდალურ საფეხურებს (იგივე საფეხურზე, ერთი საფეხურით ქვევით, ორი საფეხურით ზევით და სხვა ) ზემოხსენებული მოდალური გასაღების შიგნით. თავდაპირველად, ეს გასაღები ან გავრცელებული მელოდიის დასაწყისი საკმარისი იყო ექოსის შიგნით კონკრეტული მელოდიური მოდელის საჩვენებლად.

ეკფონეტიკურ ნოტაციასთან ერთად, რომელიც მხოლოდ ლექციონარებში, საღვთისმეტყველო ტექსტების სწავლების დროს გამოიყენებოდა, მელოდიური ნოტაცია განვითარდა არაუადრეს - საუკუნეებისა. ამ დროს დაიწყო თეტას და დიაკრიტიკული ნიშნების ( ან ) მიწერა ისეთი მარცვლების ქვეშ, რომლებზეც გარკვეული მელიზმების შესრულება მოითხოვებოდა.

დღესდღეობით, ნოტაციის ამ სისტემის ევოლუციის შესწავლა შესაძლებელია ბერძნული სამონასტრო საგალობელთა კრებულების (მაგალითად, სტიქერონი და ირმოლოგიონი) საშუალებით. ათონის მთაზე და კონსტანტინოპოლში გამოიყენებოდა ე.წ. შარტრის ნოტაცია, ხოლო იერუსალიმის და ალექსანდრიის საპატრიარქოებში ე.წ. კოისლინის ნოტაცია. არსებობდა კიდევ ერთი, ჟესტური ნოტაცია, რომელიც ასმატიკონში (გუნდის წიგნი) და კონტაკარიონში (სოლისტის წიგნი) გამოიყენებოდა. უძველესი შემორჩენილი წიგნებია ე.წ. კონდაკარები, რომლებიც სლავურადაა თარგმნილი და მათში უკვე ჩანს საკუთარი სისტემა, ე.წ. კონდაკარული ნოტაცია. ზემოთაღნიშნული ჟესტური ნოტაცია მხოლოდ ერთ, საუკუნის ბერძნულ ასმატიკონშია შემორჩენილი (ინახება კასტორიაში, მეტროპოლიტენის ბიბლიოთეკაში, . 8). იგი ქირონომიის (ხელის ნიშნების) პრაქტიკას ეფუძნება და იმავე წიგნში სტიქერარიულ სისტემაშია გადაყვანილი. ბერძნული დამწერლობის მსგავსად, ნოტაციის ნიშნებიც მარცხნიდან მარჯვნივ იყო დალაგებული, თუმცა, ზოგიერთ სირიულ მანუსკრიპტში გვხვდება ადაპტაცია პირიქითაც. რიტმის საკითხი სრულად იყო დამოკიდებული ქირონომიაზე, რომელიც სხვადასხვა კრებულში მოცემული ე.წ. „დიდი ნიშნების“ ინტერპრეტაციას წარმოადგენდა. ეს „დიდი ნიშნები“ უკავშირდებოდა კარგად ცნობილ მელოდიურ ფრაზებს და მათ საეკლესიო მსახურების დროს გუნდის ლოტბარი იძლეოდა. ისინი გარკვეული პერიოდის განმავლობაში მხოლოდ ზეპირი ტრადიციის სახით არსებობდა, ხოლო საუკუნეში მოხდა მათი ინტეგრირება ბიზანტიურ მრგვლოვან ნოტაციაში.

დღევანდელი გადმოსახედიდან, დასავლეთევროპულ და აღმოსავლურ ნევმურ ნოტაციებს შორის მთავარი განსხვავება ისაა, რომ აღმოსავლური სიმბოლოები დიფერენციალურია და არა აბსოლუტური, ესე იგი, ისინი მიუთითებენ ბგერით საფეხურებს (აღმავალი, დაღმავალი ან უცვლელი), ხოლო სწორი დასკვნის გაკეთება, თუ ზუსტად რა ზომის საფეხური (ინტერვალი) იგულისხმება, მუსიკოსს მოეთხოვება. ეს საფეხურეობრივი სიმბოლოები, იგივე ბგერითი ნევმები, ფუნჯით გასმულს წააგავს და თანამედროვე ბერძნულში („კაუჭები“) ეწოდება.

ნოტები, როგორც ბგერითი კლასები, ან მოდალური გასაღებები წერილობითი ფორმით მხოლოდ ამ ნევმებს შორის, ჩვეულებრივ, წითელი მელნით იწერებოდა. თანამედროვე ნოტაციაში მათ, უბრალოდ, შეხსენების ფუნქცია აქვთ და თუ საჭიროა, მათ მოდალური და ტემპის ნიშნებიც ემატება. რვახმათა („ოქტოექოსის“, ) ნოტაციაში შუალედური აღნიშვნები ერთი ექოსიდან მეორეზე დროებით გადასვლას ნიშნავდა.

ზემოხსენებული „დიდი ნიშნები“ ერთ დროს ქირონომიულ ნიშნებს უკავშირდებოდა, დღევანდელ პრაქტიკაში კი ისინი ორნამენტებს და მიკროტონალურ (ბგერის სიმაღლის ცვლილება ნახევარ ტონზე უფრო მცირე ინტერვალით) გაფორმებებს აღნიშნავს, ორივე მათგანი უმნიშვნელოვანესია ბიზანტიურ გალობაში.

ქრიზანთოს მადიტოსელმა შემოიღო „სოლფეჯიოს“ შვიდი სტანდარტული ნოტის გამოყენება: , , , , , , . ძველი ნიშნები კვლავ გამოიყენებოდა ინტონაციის ოთხი ფორმულის აღსანიშნავად. და -ს გარდა ეს ნოტები უხეშად ესადაგება დასავლური სოლმიზაციის მარცვლებს რე, მი, ფა, სოლ, ლა, სი, დო. ბიზანტიური მუსიკა იყენებს რვა ნატურალურ, არატემპერირებულ ბგერათრიგს, რომელთა ელემენტები ხმების (ექოსების) მიხედვით ინდივიდუალურად განისაზღვრება, ამდენად, თითოეული ნოტის ზუსტი ბგერითი სიმაღლე, შესაძლოა, სხვადასხვა ექოსში განსხვავებული იყოს. ბიზანტიური ნოტაცია ბევრ მართლმადიდებლურ ეკლესიაში დღესაც გამოიყენება. ზოგჯერ ლოტბარები იყენებენ ტრანსკრიპციებს დასავლურ ან კიევურ სისტემაში, ხოლო ორნამენტებს მეხსიერებიდან ამატებენ და შესრულებისას ნატურალურ გამებში „გადადიან“. ქრიზანთოსის რეფორმის შემდეგაც კი, თანამედროვე ნევმების ბევრი დეტალის გაგება მხოლოდ ტრადიციული ოსტატების ცოდნაზე და მათ გამოცდილებაზე დაყრდნობითაა შესაძლებელი.

საქართველო
ბიზანტიურის მსგავსი მუსიკალური ნოტაციის სისტემა, ნევმები, ქართულ ხელნაწერებში საუკუნიდან დასტურდება. პირველი ასეთი ხელნაწერი მიქაელ მოდრეკილის იადგარია, რომელიც 977-988 წლებშია გადაწერილი და იმ დროის ქართულ საეკლესიო საგალობელთა კრებულს წარმოადგენს. ადრეული ქართული ნევმირებული ხელნაწერებია აგრეთვე იორდანას ძლისპირთა კრებული, უცნობი ავტორის „სადღესასწაულო“(ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრი, 596), იელის იადგარი (მესტიის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი). ქართული ნევმები გვხვდება აგრეთვე საქართველოს გარეთ გადაწერილ ქართულ ხელნაწერებში, მაგალითად, სინას მთაზე ( 1 და 14 და ათონზე (№85) დაცულ ხელნაწერებში. ამ პერიოდის ყველა ხელნაწერში ერთი და იმავე ტიპის ნიშნებია, საერთო სისტემა ყველა წარმომავლობის ქართულ ხელნაწერში მკაცრადაა დაცული. აქედან გამომდინარე, მკვლევარები ასკვნიან, რომ ნევმირების ქართულ სისტემას საუკუნეში უკვე გავლილი აქვს განვითარების გზა და მისი ჩანასახი წინა საუკუნეებში უნდა გაჩენილიყო, თუმცა ნიმუშებმა დღემდე ვერ მოაღწიეს.

ხელნაწერთა უმეტესობაში ქართული ნევმები წითელი (სინგური) მელნით შესრულებული სხვადასხვა ფორმის ნიშნებითაა წარმოდგენილი, რომლებიც საგალობლის სიტყვებს ზემოდან და ქვემოდან აქვს დასმული. ადრეულ ეტაპზე ზემოთ და ქვემოთ დასმული ნევმები ერთმანეთისაგან განსხვავებულია როგორც ფორმით, ისე, სავარაუდოდ, ფუნქციითაც. აღსანიშნავია, რომ ბიზანტიური ნევმებისაგან ქართული ნოტაციის სისტემის ერთ-ერთი განმასხვავებელი ნიშანი სწორედ სტრიქონს ქვემოთ დაწერილი ნევმებია: ბიზანტიურ საგალობელთა კრებულებში ნევმები სიტყვებს მხოლოდ ზემოდან აქვს დასმული.

ქართული ნევმირების სისტემა ცნობილი იყო - საუკუნემდე. გვიანდელ ქართულ ხელნაწერებში სტრიქონს ზემოთ და ქვემოთ დაწერილი ნიშნები სიმეტრიულად, სარკისებურად აირეკლავს ერთმანეთს.

ქართული ნოტაციის სისტემა განსხვავდება როგორც ბიზანტიური, ისე სომხური და სლავური ნევმების სისტემებისაგან, რის გამოც მათი გაშიფვრა რთულდება. ცნობილია, რომ ქართული ნევმებით, ისევე, როგორც ბიზანტიური სისტემით, ჩაიწერებოდა არა ნოტები, არამედ ბგერის ამაღლება ან დადაბლება ერთი ან რამდენიმე ტონით. გაშიფვრა რამდენიმეჯერ სცადეს; პავლე ინგოროყვამ ყველაზე ხშირად გამოყენებად შვიდ ქართულ სიმბოლოს კლასიკური სანოტო სისტემის შვიდი ბგერა (დო, რე, მი, ფა, სოლ, ლა, სი) შეუსაბამა. თუმცა მისი მიდგომა სამეცნიერო საზოგადოებამ არ გაიზიარა.

ძველი ევროპა
მკვლევარი და მუსიკის თეორეტიკოსი, ისიდორე სევილიელი, საუკუნეში წერდა, რომ ზეპირი გადაცემის გარეშე, მუსიკა დაიკარგებოდა, რადგან მისი ჩაწერა შეუძლებელი იყო. თუმცა, საუკუნის შუაში ევროპულ მონასტრებში ნევმური ნოტაციის ერთგვარი ფორმა განვითარდა, რომელიც გრიგორიანული ქორალის დასამახსოვრებლად გამოიყენებოდა. ამგვარი ნოტაციის უძველესი შემორჩენილი ნიმუშია აურელიანე რეომელის (დაახლოებით 850 წელი). (იბერიის ნახევარკუნძულზე აღმოჩენილია უფრო ადრეული ვიზიგოთური ნევმების ფრაგმენტული ნიმუშები, თუმცა, ისინი ჯერჯერობით გაშიფრული არაა.) ამ სისტემის პრობლემა ის იყო, რომ მხოლოდ მელოდიურ ნახაზს (კონტურს) აჩვენებდა, შესაბამისად, მისი სწორად წაკითხვა მხოლოდ იმას შეეძლო, ვინც აღნიშნული მუსიკა უკვე იცოდა.

გარკვეული დროის შემდეგ, ნოტაცია იმდენად განვითარდა, რომ მელოდიის ჩაწერა შესაძლებელი იყო, თუმცა, არ არსებობდა სისტემა რიტმის ჩასაწერად. საუკუნის ტრაქტატში (მუსიკის საზომთა შესახებ), საუბარია 6 რიტმულ კილოზე, რომელიც იმ დროს გამოიყენებოდა, თუმცა, უცნობია, როგორ ჩამოყალიბდა ისინი. ყველა მათგანი სამწილად დროში იყო და საკმაოდ შეზღუდული სახისა. ეს ნაკლი კარგად დაინახა გერმანელმა მუსიკის თეორეტიკოსმა, ფრანკო კელნელმა და შეაჯამა თავის ტრაქტატში (გაზომილი გალობის ხელოვნება). მან გამოთქვა მოსაზრება, რომ ინდივიდუალური ნოტების რიტმის გადმოცემა შესაძლებელი უნდა ყოფილიყო ნოტის ფორმის საშუალებით. დღევანდელი ფიქსირებული სიგრძის ნოტების მსგავსი სისტემა მხოლოდ საუკუნეში შეიქმნა. რეგულარული ზომების (ტაქტების) გამოყენება კი საუკუნეში გავრცელდა.

თანამედროვე სანოტო დგამის გამომგონებლად გვიდო არეცოელი ითვლება, იტალიელი ბენედიქტელი ბერი, რომელიც დაახლოებით 991-1033 წლებში ცხოვრობდა. იგი ასწავლიდა სოლმიზაციის (მუსიკალურ ნოტებზე გარკვეული მარცვლების მისადაგება) ფორმას, რომელიც იოანე ნათლისმცემლის საგალობელზე იყო დამყარებული. იგი იწყება სიტყვებით და მისი ავტორია ლომბარდიელი ისტორიკოსი პავლე დიაკონი. პირველი სტროფი ასე გამოიყურება:

 
 ,
 
 ,
 
 ,
 .

გვიდომ ყოველი ხაზის პირველი მარცვალი (, , , , , და ) გამოიყენა ნოტებზე ჩაწერილი მუსიკის წასაკითხად ჰექსაკორდების სახით. ისინი არ იყო ნოტების სახელები და კონტექსტის მიხედვით შეიძლებოდა მათი ნებისმიერ ნოტზე მორგება. საუკუნეში უმეტეს ქვეყნებში შეიცვალა ღია, მღერადი მარცვლით . ზოგიერთი ვერსიით იგი იტალიელი თეორეტიკოსის, ჯოვანი ბატისტა დონის სახელიდან მოდის, თუმცა, უფრო სავარაუდოა, რომ იგი აღებულია ლათინური სიტყვიდან („უფალი“).

კათოლიკე ბერებმა თანამედროვე ევროპული ნოტაციის პირველი ფორმები მსოფლიოს მასშტაბით ლიტურგიის და მისთვის საუკუნეების მანძილზე შექმნილი უზარმაზარი რაოდენობის საეკლესიო მუსიკის სტანდარტიზებისათვის შექმნეს. ეს უმნიშვნელოვანესი აღმოჩნდა ევროპული კლასიკური მუსიკის და მისი ყველა განშტოების ჩამოყალიბებისა და განვითარებისათვის. ნოტაცია განსაკუთრებით განვითარდა ბაროკოს პერიოდში. ეს სტილი, რომელიც მუსიკასთან ერთად მხატვრობასა და არქიტექტურასაც მოიცავდა, პოსტ-რეფორმაციული კათოლიკური ეკლესიისგან დიდი მხარდაჭერით სარგებლობდა, რადგან ითვლებოდა, რომ ექსპრესიის მისთვის დამახასიათებელი, ემოციური ფორმები რელიგური გრძნობების გაძლიერებას უწყობდა ხელს.

თანამედროვე სანოტო სისტემა
თანამედროვე დასავლური ნოტაციის სისტემა მსოფლიოს მასშტაბით მრავალი განსხვავებული ჟანრის მუსიკის ჩასაწერად გამოიყენება. სანოტო სისტემა ასრულებს ჩარჩოს მოვალეობას, რომლის ხაზებზე ან ხაზებს შორის ოვალური ნოტის თავების განლაგებით მიეთითება ბგერის სიმაღლე. აღნიშნული სიმაღლე შეიძლება შეიცვალოს ნოტის თავის წინ ალიტერაციის ნიშნების მიწერით. გრძლივობა (ნოტების ფარდობითი ხანგრძლივობა) ნაჩვენებია ნოტის ფორმით და შეფერილობით: ცარიელი ოვალი ჯოხის (შტილის) გარეშე, ორივე მხრიდან ორი-ორი ვერტიკალური ხაზით — ორმაგი მთელი ნოტი (ბრევე); ცარიელი ოვალი ჯოხის (შტილის) გარეშე — მთელი ნოტი; ცარიელი ოვალი ჯოხით — ნახევარი ნოტი; შევსებული (გაფერადებული) ოვალი ჯოხით აღნიშნავს მეოთხედ ნოტს, ხოლო შტილზე კუდების დამატებით აღინიშნება უფრო მცირე გრძლივობები (მერვედი , მეთექვსმეტედი და ასე შემდეგ). არსებობს დამატებითი სიმბოლოებიც (წერტილები და ლიგა), რომლებიც ნოტებს გრძლივობებს უმატებენ. ნოტაციის ეს სისტემა მარცხნიდან მარჯვნივ იკითხება, რაც მისი საშუალებით მარჯვნიდან მარცხნივ წაკითხვად ტექსტებზე დაწერილი მუსიკის გამოსახვას ართულებს.

სანოტო სისტემა, როგორც წესი, იწყება გასაღებით, რომელიც განსაზღვრავს კონკრეტული ნოტის ადგილს სისტემაზე. ვიოლინოს გასაღები, იგივე სოლ გასაღები თავდაპირველად ასო იყო. იგი განსაზღვრავს, რომ სისტემის ქვემოდან მეორე ხაზზე განლაგებულია პირველი ოქტავის ბგერა სოლ. ბანის, ანუ ფას გასაღები გვიჩვენებს მცირე ოქტავის ფას პოზიციას ზემოდან მეორე ხაზზე. ეს ორი ყველაზე ხშირად გამოყენებული გასაღებია, თუმცა, ხშირად გამოიყენება სხვებიც, მაგალითად, ალტის (გამოიყენება ალტის და ალტის ტრომბონისათვის) და ტენორის (გამოიყენება ჩელოს, ტრომბონის, კონტრაბასის, ფაგოტის და სხვა ბანის ინსტრუმენტებისათვის). ნოტები, რომელთა სიმაღლეც სცდება სანოტო სისტემის ხუთ ხაზს, შეიძლება გამოისახოს დამატებით ხაზებზე, რომლებიც კონკრეტულად ამ ნოტებისთვის კეთდება. ინსტრუმენტების უმეტესობა მხოლოდ ერთ გასაღებს გამოიყენებს, მაგალითად, ვიოლინო, ფლეიტა, კონტრაბასი, ტუბა და ასე შემდეგ, ზოგიერთს კი ორი გასაღები ესაჭიროება, მაგალითად, ფორტეპიანო და ორღანი.

გასაღების შემდეგ იწერება გასაღების ნიშნები, რომლებიც ნაწარმოების ტონალობას მიუთითებს და აჩვენებს, რომ გარკვეული ნოტები ნაწარმოების განმავლობაში ყოველთვის ბემოლით ან დიეზით შესრულდება, თუ ნაწარმოების შიგნით კონკრეტული ნოტის წინ გამოყენებული ალიტერაციის ნიშნები საწინააღმდეგოს არ მიუთითებს. ნოტის წინ დასმული დიეზი ნოტს ნახევარი ტონით ამაღლებს, ხოლო ბემოლი — ნახევარი ტონით ადაბლებს. ორმაგი დიეზი და ორმაგი ბემოლი შედარებით იშვიათად, მაგრამ გამოიყენება; ისინი ნოტს, შესაბამისად, მთელი ტონით ამაღლებს ან ადაბლებს. ბეკარი ნიშნავს, რომ კონკრეტული ტაქტის ბოლომდე ამ ნოტის შესაბამისი ალიტერაციის ნიშანი, გასაღების ნიშნების ჩათვლით, გაუქმებულია. ზოგჯერ ფრჩხილებში ჩასმული დიეზი ან ბემოლი გამოიყენება იქ, სადაც ტექნიკურად საჭირო არაა, რათა შემსრულებელს ტონალობით გათვალისწინებული ნიშანი შეახსენოს.

გასაღების ნიშანს მოჰყვება ზომა. იგი, როგორც წესი, ორი რიცხვისგან შემდგარ წილადს წარმოადგენს. ერთ-ერთი ყველაზე გავრცელებულია . ზედა „4“ მიიუთითებს, რომ თითოეულ ტაქტში ოთხი დარტყმაა (პულსი). ქვედა „4“ კი მიუთითებს, რომ თითოეული პულსი მეოთხედი ნოტის გრძლიობისაა. ტაქტები ნაწარმოებს გარკვეული რაოდენობის პულსებისგან შემდგარ ჯგუფებად ჰყოფს, ხოლო ზომა ამ ჯგუფების შემადგენლობას აჩვენებს. იმდენად ხშირადაა გამოყენებული, რომ მას „საერთო ზომას“ უწოდებენ ხოლმე და წილადის ნაცვლად ზოგჯერ ნიშნით აღინიშნება. სხვა გავრცელებული ზომებია (სამი პულსი ტაქტში, ყოველი პულსი მეოთხედი გრძლიობის); ; და (ეს უკანასკნელი შედგენილ ზომად ითვლება). არსებობს და გამოიყენება სხვა ბევრი სახის ზომა, როგორიცაა , , , , და ასე შემდეგ.

სისტემის ზემოთ ან ქვემოთ მოცემულია მითითებები ტემპის (მაგალითად, , , , , , , და სხვა) და დინამიკის (, , , , , , , და სხვა) შესახებ. მუსიკალური ექსპრესიის გამომხატველი მითითებები დაწერილია ნაწარმოების დასაწყისში და მის შიგნით, სადაც განწყობა იცვლება. ვოკალურ მუსიკაში ტექსტი ნოტების ახლოს, როგორც წესი, მათ ქვემოთ იწერება. მოკლე პაუზებისთვის (სუნთქვისთვის) გამოიყენება აღნიშვნა ’.

მუსიკალური ანსამბლებისთვის მზადდება პარტიტურა, რომელშიც სხვადასხვა ინსტრუმენტებისა და ხმებისთვის განსაზღვრული სისტემები ერთმანეთის თავზე ვერტიკალურადაა განლაგებული. დირიჟორი პარტიტურას ორკესტრის და სხვა ანსამბლების ხელმძღვანელობისთვის იყენებს. ინდივიდუალური შემსრულებლები უკრავენ პარტიებიდან, რომლებზეც მხოლოდ მათთვის განკუთვნილი მუსიკაა ჩაწერილი. შესაძლებელია პარტიტურის აწყობა ინდივიდუალური პარტიებისგან და პირიქით. თავის დროზე, პარტიების ხელით გადაწერა პარტიტურიდან ძნელი და ხანგრძლივი პროცესი იყო, თუმცა, 1980-იანი წლებიდან განვითარებულმა კომპიუტერულმა ტექნიკამ შესაძლებელი გახადა მათი ავტომატურად, იაფად და მოხერხებულად მომზადება პრინტერების გამოყენებით.

ნოტაცია დასარტყამი ინსტრუმენტებისათვის განსხვავებულია, რასაც ამ საკრავების მრავალფეროვნება განაპირობებს. ისინი, როგორც წესი, ორ ჯგუფად: მომართულ (ფიქსირებული ბგერის სიმაღლიდ მქონე, მაგალითად, გლოკენშპილი და საორკესტრო ზარები) და მოუმართავ (ფიქსირებული ბგერითი სიმაღლის არმქონე, მაგალითად, სხვადასხვა საზის დოლები (ბარაბნები)) ინსტრუმენტებად იყოფა. პირველი ჯგუფი ჩვეულებრივ ნოტაციას იყენებს, ხოლო მოუმართავი დასარტყამი საკრავების ნოტაცია ნაკლებად სტანდარტიზებულია. ზოგადად, ეს უკანასკნელი იყენებს ხუთხაზიან სისტემას, რომელშიც თითოეული ხაზი და სივრცეები მათ შორის ცალკეული იინსტრუმენტებისთვისაა განკუთვნილი. რიტმის საჩვენებლად ჩვეულებრივი სანოტო ნიშნები გამოიყენება.

ციფრული ბანი ბაროკოს ეპოქაში წარმოიშვა და -ს პარტიებში გამოიყენებოდა. ასევე, გამოიყენება აკორდეონისთვის განკუთვნილ მუსიკაში. აქ ბანის ნოტებს თან ახლავს ციფრები და სხვადასხვა აღნიშვნები, რომლების მიხედვითაც შემსრულებელი ადგენს, რა ტიპის აკორდი იგულისხმება. არ არის მითითებული აკორდის შემადგენელი ბგერების ზუსტი სიმაღლეები (ოქტავური განაწილება), რაც შემსრულებლის იმპროვიზაციაზეა დამოკიდებული.

პრაქტიკული მაგალითი
ქვემოთ მოცემულია იოჰან შტრაუსის ვალსის დასაწყისი , რომლის მაგალითზეც განხილულია თანამედროვე ნოტაციის პრაქტიკა:

მარცხენა ზედა კუთხეში, როგორც წესი, მოცემულია ტემპი, ჩვეულებრივ, იტალიური ტერმინების გამოყენებით ამ შემთხევვაში ეს არის („ვალსის ტემპში“). მის ქვემოთ (ან გვერდით) შეიძლება მოცემული იყოს მეტრონომის უფრო ზუსტი, რიცხობრივი ნიშანი, ( „დარტყმა წუთში“). ამ შემთხვევაში, =142, რაც ნიშნავს 142 დარტყმას (პულსს) წუთში.
ტაქტის დასაწყისში მითითებული ზომა აღნიშნავს, რომ თითოეულ ტაქტში ძირითადი პულსი არის მეოთხედი გრძლივობის . ტაქტის ძლიერი დრო პირველი პულსია, რომელსაც, შემდეგი ტაქტის დაწყებამდე ორი სუსტი დრო მოჰყვება.
ტაქტები ერთმანეთისგან ტაქტის ხაზითაა გამოყოფილი.
სისტემის უკიდურესად მარცხნივ განთავსებულია გასაღები, ამ შემთხვევაში სოლ, ანუ ვიოლინოს გასაღები, რომელიც მიუთითებს, რომ ქვემოდან მეორე ხაზზე მოთავსებულია პირველი ოქტავის სოლ. მის მარჯვნივ მოთავსებულია
გასაღების ნიშნები: ფას და დოს ხაზზე განლაგებული დიეზები მიუთითებს, რომ აღნიშნული ბგერები ყველა ოქტავაში ნახევარი ტონით მაღლა (ფა და დო ფას და დოს ნაცვლად) უნდა დაიკრას. ამ ნიშნებით, შეგვიძლია დავასკვნათ, რომ ნაწარმოების ტონალობა რე მაჟორი ან სი მინორია (სინამდვილეში, იგი რე მაჟორია, თუმცა, ამ დასკვნის გაკეთების საშუალებას მოცემული ნაწყვეტი არ იძლევა). ნიშნები ძალაშია ნაწარმოების ბოლომდე, თუ ისინი კონკრეტული ტაქტის ფარგლებში ბეკარის ნიშნით არ გაუქმდება, ან მანამდე, სანამ ტონალობა არ შეიცვლება და ახალი გასაღების ნიშნები არ გამოჩნდება (როგორც წესი, ორმაგ ტაქტის ხაზთან ერთად).
შემსრულებელს მოეთხოვება ყველა ზემოთჩამოთვლილი ფაქტორის გააზრება, ვიდრე პირველ ნოტს დაუკრავს, ამ შემთხვევაში ეს არის რე, მეოთხედი გრძლიობის ნოტი დინამიური ნიშნით ( „საშუალოდ ხმამაღლა“). ამ შემთხვევაში მას პირდაპირ მოჰყვება ტაქტის ხაზი, რადგან მოცემული ნაწყვეტი არა ტაქტის პირველ, ძლიერ დროზე, არამედ მესამე, სუსტ დროზე იწყება, რასაც გარე ტაქტი ეწოდება.
მომდევნო ნოტი (კვლავ რე) შემდეგი ტაქტის ძლიერ დროზე იწყება. იგი თავის შემდეგ ნოტებს (ფა და ლა) უკავშირდება
ლეგატოს ხაზის საშუალებით, რაც ნიშნავს, რომ ზემოხსენებული ორი ნოტი არტიკულაციის გარეშე, რესთან ერთ ჯგუფში უნდა დაიკრას.
შემდეგ ტაქტში მოცემულია ნახევარი გრძლიობის ლა, რომელიც პირველ ორ დროზე გრძელდება. მას მოჰყვება
ნახევარი გრძლიობის აკორდი, რომელშიც ერთმანეთის თავზე განლაგებულია ორი ნოტისთავი (ფა და ლა), რაც ნიშნავს, რომ ორივე მათგანი ერთდროულად უნდა დაიკრას. გარდა ამისა, მის თავზე მოთავსებულია სტაკატოს აღმნიშვნელი წერტილი, რაც აკორდის უკიდურესად მოკლე არტიკულაციაზე მიუთითებს. ეს აკორდი შემდეგი ტაქტის ძლიერ დროზეც მეორდება, რასაც მოჰყვება
ნახევარი გრძლიობის პაუზა, რის შემდეგაც წინამდებარე მოტივი ტერციით დაბლა მეორდება.
ბოლო სამი ტაქტის ქვეშ მოთავსებული ნიშანი აღნიშნავს დეკრეშენდოს (დინამიკის თანდათანობით შემცირებას). მის ნაცვლად, შეიძლებოდა, გამოყენებული ყოფილიყო აღნიშვნები . ან . . როგორც წესი, აღნიშვნები, რომლებიც დინამიკას, ტემპს, რიტმსა და ექსპრესიას შეეხება, სისტემის ზემოთ ან ქვემოთ, დახრილი შრიფტით კეთდება.

სხვადასხვა ქვეყნებში
კორეა
ჯეონგ-გან-ბო ნოტაციის უნიკალური, ტრადიცული სისტემაა, რომელიც სეჯონ დიდის მმართველობის დროს შეიქმნა და პირველი აღმოსავლეთაზიური სისტემა იყო, რომელშიც რიტმი, ბგერის სიმაღლე და დრო გამოისახებოდა. კორეული ტრადიციული მუსიკის სახეობებს შორის, ჯეონგ-გან-ბო კონკრეტულ ჟანრში, ჯეონგ-აკში გამოიყენება .

ჯეონგ-გან-ბო ბგერის სიმაღლეს მიუთითებს სიმაღლის ჩაწერით ჩარჩოში, რომელსაც ჯეონგ-გან ეწოდება (აქედან მოდის სახელიც). ერთი ჯეონგ-განი ერთ პულსს აღნიშნავს და შესაძლებელია მისი დაყოფა უფრო პატარა კვადრატებად, რაც პულსის გრძლივობის ნახევარს, მეოთხედს და ა.შ. აღნიშნავს. ეს მკითხველის მიერ პულსის გამოცნობას ამარტივებს.

გარდა ამისა, არსებობს ბევრი სიმბოლო, რომელიც ორნამენტებს აღნიშნავს. მათი უმეტესობა უფრო გვიან, კი-სუ კიმის მიერ შეიქმნა.

ინდოეთი
სამავედას ტექსტი (ძვ. წ. 1200 – 1000) შეიცავს ნოტებით ჩაწერილ მელოდიებს, რომლებიც, მსოფლიოში უძველეს შემორჩენილ ნიმუშებს შორისაა. ნოტაცია, როგორც წესი, განთავსებულია სამავედას ტექსტის სტრიქონის ზემოთ, ან მის შიგნით. იგი მარცვლოვანია, ან ციფრული, რაც დამოკიდებულია სამავედას საქჰაზე (სკოლა, მიმართულება). ინდოელი მწიგნობარი და მუსიკის თეორეტიკოსი პინგალა (დაახლოებით ძვ. წ. 200) თავის ჩანდა სუტრაში იყენებდა აღნიშვნებს მოკლე და გრძელი მარცვლებისათვის სანსკრიტული პოეზიის მეტრის საჩვენებლად.

დაახლოებით ახ. წ. – საუკუნეებით დათარიღებული წარწერა ქვაზე კუდუმიანმალაიში, ტამილნადუში, შეიცავს მუსიკალური ნოტაციის ადრეულ მაგალითს. ის პირველად არქეოლოგმა/ეპიგრაფისტმა დ. რ. ბჰანდარკარმა აღმოაჩინა და შეისწვლა. იგი შესრულებულია საუკუნის პალავა-გრანტჰას დამწერლობით და შედგება38 ჰორიზონტალური ხაზისგან, რომელიც ოთხკუთხა ფორმის ქვაზეა დაწერილი (ზომით დაახლოებით 3.9×4.2 მეტრი). თითოეული სტრიქონი 64 სიმბოლოს შეიცავს (რომლებიც მუსიკალურ ნოტებს გამოხატავენ). ისინი ოთხი ნოტისგან შემდგარ ჯგუფებადაა დალაგებული. საბაზისო სიმბოლოები შვიდი ნოტისთვის არის სა, რი, გა, მა პა, დჰა, ნი, თუმცა, მათ შეიძლება სხვა ხმოვნებიც დაერთოს („ა, ი, უ, ე“). მაგალითად, სა შეიძლება შეიცვალოს სი, სუ ან სე სიმბოლოებით, ან რი შეიძლება შეიცვალოს რა, რი, რუ ან რე სიმბოლოებით. ჰორიზონტალური ხაზები წარწერას 7 ნაწილად ჰყოფს. თითოეული სექცია 4–7 სტრიქონისგან შედგება და ახლავს სათაური, რომელიც მის მუსიკალურ „კილოს“ მიუთითებს. ეს კილოები, სავარაუდოდ, სულ მცირე საუკუნიდან იყო გავრცელებული და მოგვიანებით, რაგას სისტემაში გაერთიანდა. ამ ნოტაციის ზოგიერთი უჩვეულო მახასიათებლები ჯერ კიდევ არ არის ბოლომდე შესწავლილი.

ინდური რაგას ნოტაციაში გამოიყენება სოლფეჯიოს მსგავსი სისტემა, რომელსაც სარგამი ეწოდება. დასავლური სოლფეჯიოს მსგავსად, მაჟორული გამის მთავარ საფეხურებს გააჩნია სახელები (სჰადჯა, რისჰაბჰა, განდჰარა, მადჰიამა, პანჩამა, დჰაივატა და ნისჰადა, შემოკლებით სა, რე, გა, მა, პა, დჰა, ნი). ნებისმიერი გამის ტონიკას სა ეწოდება, ხოლო დომინანტას – პა. სა ნებისმიერ გამაში ფიქსირებულია, ხოლო პა განთავსებულია მისგან კვინტით ზემოთ (არა ტემპერირებული, არამედ პითაგორას კვინტა). ამ ორ ნოტს „აჩალა სვარ“ („ფიქსირებული ნოტები“) ეწოდება.

დარჩენილი ხუთი ნოტიდან თითეულმა შეიძლება მიიღოს „რეგულარული“ სიმაღლე („შუდდჰა“), რომელიც მაჟორული გამის შესაბამისი საფეხურის სიმაღლის ტოლია, ან ნახევარი ტონით შეცვლილი სიმაღლე. რეს, გას, დჰას და ნის გააჩნიათ ნახევარი ტონით („კომალ“) დაბალი პარტნიორები (მაგალითად, კომალ რე ნახევარი ტონით მაღალია, ვიდრე სა). მას გააჩნია ნახევარი ტონით მაღალი („ტივრა“) პარტნიორი (ესე იგი, ტივრა მა არის გადიდებული კვარტით მაღლა, ვიდრე სა). რეს, გას, მას, დჰას და ნის „ვიკრუტ სვარ“ („მოძრავი ნოტები“) ეწოდებათ. რავი შანკარის მიერ შექმნილი ნოტაციის სისტემის მიხედვით ბგერის სიმაღლეები ლათინური ასოებით გამოისახება. ფიქსირებული ნოტები („აჩალა სვარ“) დიდი ასოებით გამოისახება, ასევე გამოისახება მოძრავი ნოტების („ვიკრუტ სვარ“) ამაღლებული ვარიანტები, ხოლო დადაბლებული ვარიანტების ჩასაწერად პატარა ასოები გამოიყენება.

არსებობს, ასევე, სხვადასხვა სისტემები არათორმეტტონიანი ტემპერირებული წყობის და არადასავლური წყობის მუსიკის ჩასაწერად.

რუსეთი
ზნამენნი გალობა წარმოადგენს რუსული მართლმადიდებლური ეკლესიის გალობის ტრადიციას, რომელიც ე.წ. „კაუჭებისა და ალმების“ ნოტაციას იყენებს. იგი უნისონური, მელიზმატიკური ლიტურგიკული სიმღერაა, რომელსაც საკუთარი ნოტაციის სისტემა გააჩნია. მასში გამოყენებულ სიმბოლოებს „კაუჭები“ და „ნიშნები, ალმები“ ) ეწოდებათ. ზნამენნი მელოდიები მიეკუთვნება რვა კილოსგან („ხმისგან“, , უკავშირდება ზემოხსენებულ ბერძნულს „ექოსს“) შემდგარ სისტემას. მელოდიები მოქნილი და კარგად დაბალანსებულია.

ზნამენნი ნოტაციაში არა ნოტები, არამედ სპეციალური აღნიშვნები გამოიყენება. ისინი შეიძლება შედგებოდეს შავი ფერის კაუჭისგან, ხაზისგან, რამდენიმე წერტილისგან, მძიმისგან და ა.შ. ზოგიერთი სიმბოლო შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ, ხოლო ზოგი 2–4 ნოტს, ზოგი კი ათზე მეტი ნოტისგან შემდგარ მელოდიას რთული რიტმული სტრუქტურით. აღნიშნული სისტემა კიევის რუსეთში შეიქმნა დ ბიზანტიური ნევმური სისტემის გაუმჯობესებას წარმოადგენდა.

ამ სისტემის ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი მახასიათებელი, ბიზანტიური სისტემის მსგავსად, ისაა, რომ იგი გამოხატავს არა ნოტებს, არამედ მელოდიის ცვლილებას. ასევე, ნიშნები გვიჩვენებს მელოდიის განწყობას და გრადაციას (ტემპს, სიძლიერეს და ასე შემდეგ). ყოველ სიმბოლოს საკუთარი სახელი და სპირიტუალური დატვირთვა აქვს. მაგალითად, არსებობს სიმბოლო, სახელად „პატარა მტრედი“ , რომელიც ორ აღმავალ ნოტს აღნიშნავს, თუმცა, ამავე დროს არის სულიწმინდის სიმბოლოც. სისტემა თანდათან უფრო გართულდა და ორაზროვანი გახდა. მისი საშუალებით უცნობი მელოდიის წაკითხვა თითქმის შეუძლებელია; სიმბოლოები მხოლოდ ნაცნობი მელოდიის გახსენებასა და გადმოცემაში ეხმარება მკითხველს და გამოუსადეგარია კონკრეტული მელოდიის არაორაზროვნად ჩაწერისათვის.

ჩინეთი
უძველესი ჩინური ტექსტები, რომლებიც მუსიკას შეეხება, არის წარწერები მარკიზ ი ზენგის აკლდამიდან (გ. ძვ. წ. 433). 41 ქვის ინსტრუმენტსა და 65 ზარზე გამოსახულია დაწვრილებით ინფორმაცია ბგერის სიმაღლეების, გამების და ტრანსპოზიციის თაობაზე. ზარებს დღესაც იმ სიმაღლის ხმოვანება აქვს, რომელიც მათზე გაკეთებულ წარწერებშია მითითებული. ნოტებით ჩაწერილი კომპოზიციები ნაპოვნი არაა, თუმცა, აღნიშნული წარწერები მიუთითებს, რომ სისტემა საკმარისად განვითარებული იყო ნაწარმოებების ჩასაწერად. არსებობდა ბგერითი ნომენკლატურის ორი სისტემა, ერთი შედარებითი, ხოლო მეორე – აბსოლუტური სიმაღლეებისათვის. შედარებითი სისტემისათვის ერთგვარი სოლმიზაციის სისტემაც გამოიყენებოდა. კონგჩეს ნოტაცია გამების დასახელებისათვის ჩინურ იეროგლიფებს იყენებდა.

იაპონია
იაპონური მუსიკა ძლიერ მრავალფეროვანია და შესაბამისად, ნოტაციის მრავალგვარ სისტემას საჭიროებს. მაგალითად, შაკუჰაჩის ნოტაციაში ტემბრსა და გლისანდოებს უფრო დიდი ყურადღება ექცევა, ვიდრე ბგერის სიმაღლეს, ხოლო ტაიკოს ნოტაციაში კონკრეტული სახის დარტყმებია მნიშვნელოვანი.

სანშინის მუსიკა რიუკიუდან იყენებს კუკუნშის, ნოტაციის სისტემას, სადაც კანჯის თითოეული სიმბოლო კონკრეტულ სიმზე თითების პოზიციას შეესაბამება.

ინდონეზია
ინდონეზიურ ზეპირ მუსიკალურ ტრადიციაში ნოტაციას უმნიშვნელო როლი აქვს. მიუხედავად ამისა, საუკუნის ბოლოს იავაზე და ბალიზე რამდენიმე სისტემა შეიქმნა, თავდაპირველად, საარქივო მიზნებისათვის. დღეს ყველაზე გავრცელებულია ციფრული სისტემა, რომელშიც ბგერის სიმაღლეები 1-დან 7-მდე ციფრებითაა წარმოდგენილი, სადაც 1 აღნიშნავს კონკრეტული ოქტავის ყველაზე დაბალ (როგორც სუნდურ გამელანში) ან ყველაზე მაღალ საფეხურს (როგორც იავურ გამელანში).

ცენტრალური ოქტავის გარეთ მდებარე ნოტების აღსანიშნავად ციფრების ზემოდან ან ქვემოდან წერტილებს სვამენ. მეტწილად, ეს ციფრული ნოტაცია გამოიყენება მელოდიური ჩონჩხის (ბალუნგანის) და ვოკალური პარტიების (გერონგანი) ჩასაწერად, თუმცა, სასწავლო მიზნებისათვის, ზოგჯერ, იქმნება რთული ინსტრუმენტული ვარიაციების ტრანსკრიპციებიც. დოლების პარტიები იწერება სიმბოლოებით, რომლებიც ეფუძნება მათზე დაკვრის შესასწავლად გამოყენებულ მარცვლებს. ისინი, როგორც წესი, მელოდიური ჩონჩხის ქვეშ გვხვდება. ისინი ადგილის და შემსრულებლის მიხედვით იცვლება.

ამ სისტემების გარდა არსებობს ორი, უფრო ძველი სისტემა, რომელიც ერთგვარ სანოტო დგამს იყენებს: სურაკარტას სისტემით პესინდენის (ქალი სოლისტი, რომელიც გამელანის თანხლებით მღერის) მოქნილი მელოდიისა და რიტმის გამოსახვა ვერტიკალურ დგამზე ტეხილი ნახაზის საშუალებითაა შესაძლებელი, ხოლო იოგიაკარტას სისტემაში ვერტიკალურ დგამზე ბალუნგანი წერტილებით იწერება, მასზე შესაძლებელია დოლებზე დაკვრის ტექნიკური ნიუანსების მითითებაც. გარდა ამისა, ბალიზე გამოცემულია რამდენიმე წიგნი გამელან გენდერ ვაიანგის ნაწარმოებების შესახებ, რომელიც ძველი ბალინეზიურ დამწერლობაზე დამყარებულ ანბანურ ნოტაციას იყენებს.

კომპოზიტორები და მკვლევარები სლენდროს და პელოგის სისტემებს დასავლური ნოტაციითაც გამოსახავენ ხოლმე, რისთვისაც, ზოგჯერ, დამატებით მიკროტონალურ აღნიშვნებსაც იყენებენ. ჰოლანდიელმა კომპოზიტორმა ტონ დე ლიუმ კომპოზიციისთვის სპეციალური სამხაზინი დგამიც გამოიგონა, თუმცა, ეს სისტემები ფართოდ არ გავრცელებულა.

 საუკუნის ნახევრიდან ინდონეზიელი მუსიკოსები და მკვლევარები ციფრულ ნოტაციას სხვა ზეპირი ტრადიციული, ან დასავლური წარმომავლობის მუსიკის ჩასაწერადაც იყენებენ. გამელანის ციფრული ნოტაციისგან განსხვავებით, რომელიც ფიქსირებულ დოს იყენებს (ესე იგი, ციფრი 1 ყოველთვის ერთი და იმავე ბგერის სიმაღლეს აღნიშნავს), ეს ციფრული სისტემები მოძრავ დოს ეყრდნობა, ამის გამო, ყოველთვის მიეთითება, თუ რომელ ბგერას შეესაბამება ციფრი 1.

სხვა სისტემები და მეთოდები
ტაბულატურა
ტაბულატურა ჯერ კიდევ შუა საუკუეებში, ორღანისთვის, ხოლო მოგვიანებით, რენესანსის ეპოქაში, ლუტის მუსიკისთვის გამოიყენებოდა. ლუტის ტაბულატურების უმეტესობაში გამოიყენება სანოტო დგამი, რომელზეც ხაზები, ბგერის სიმაღლეთა ნაცვლად, ინსტრუმენტის სიმებს აღნიშნავს. თითოეულ ხაზზე, ციფრების ან ასოების საშუალებით, მითითებულია საქცევები. რიტმი განცალკევებულად, სანოტო ნიშნების საშუალებით გამოისახება. ტაბულატურაში კომბინირებულადაა წარმოდგენილი დაკვრის ფიზიკური და ტექნიკური თავისებურებები და მუსიკალური ნაწარმოების დრამატურგია. გარკვეული პერიოდის განმავლობაში მუსიკა ლუტისა და გიტარისათვის სტანდარტული ნოტაციის საშუალებით იწერებოდა, თუმცა, ტაბულატურის პოპულარობა მკვეთრად გაიზარდა საუკუნის ბოლოს გიტარისთვის შექმნილი პოპულარული მუსიკის გავრცელებასთან ერთად.

გრაფიკული ნოტაცია
გრაფიკული ნოტაცია (ან გრაფიკული პარტიტურა) არის მუსიკის გამოსახვა ისეთი ვიზუალური სიმბოლოებით, რომლებიც არ მიეკუთვნება ტრადიციული ნოტაციის სისტემას. გრაფიკული ნოტაცია 1950-იან წლებში განვითარდა და შეიძლება ტრადიციულ ნოტაციასთან კომბინაციაში, ან მის ნაცვლად იქნას გამოყენებული. კომპოზიტორები ხშირად ეყრდნობიან გრაფიკულ ნოტაციას ექსპერიმენტულ მუსიკაში, სადაც ტრადიციული ნოტაცია ნაკლებად ეფექტურია. აგრეთვე, გამოიყენება ალეატორიკულ და ინდეტერმინისტულ მუსიკაში. სისტემის ერთ-ერთი გამომგონებელი, ჯონ კეიჯთან ერთად, ერლ ბრაუნი იყო. მათ სურდათ, შემსრულებლები ნოტაციის შეზღუდვებისგან გაეთავისუფლებინათ და მუსიკის შექმნაში აქტიურ მონაწილეებად ექციათ. გრაფიკულ ნოტაციას იყენებენ ისეთი კომპოზიტორები, როგორიცაა კრისტიან ვოლფი, ერლ ბრაუნი, ენტონი ბრექსტონი, ჯონ კეიჯი, მორტონ ფელდმანი, კშიშტოფ პენდერეცკი და სხვები.