კლოდ დებიუსი

}

მიუხედავად ამისა, არსებობს დებიუსის მუსიკალური ენის წყაროების და ელემენტების ბევრი მაჩვენებელი. 1958 წელს, კრიტიკოსმა რუდოლფ რეტიმ განსაზღვრა დებიუსის მუსიკის ექვსი თვისება, რომელმაც, მისი განმარტებით, „შექმნა ტონალობის ახალი კონცეფცია ევროპულ მუსიკაში“: (1) ხანგრძლივი პედალური ტონების გამოყენება — „არა უბრალოდ პედალი ბანში, ამ სიტყვის ჩვეულებრივი გაგებით, არამედ შეკავებული ‘პედლები’ ნებისმიერ ხმაში; (2) ბრჭყვიალა პასაჟები და ორნამენტების ქსელი, რომელსაც ყურადღება გადააქვს ზოგჯერ ტონალობის არარსებობიდან; (3) პარალელური აკორდების ხშირი გამოყენება, რომლებიც „რეალურად არა ჰარმონიები, არამედ ‘აკორდული მელოდიებია’, გამდიდრებული უნისონები“, რომელსაც ზოგიერთი მწერალი არა-ფუნქციურ ჰარმონიასაც უწოდებს; (4) ბიტონალობა, ან, სულ მცირე, ბიტონალური აკორდები; (5) მთელტონიანი და პენტატონიკური გამების გამოყენება და (6) მოუმზადებელი მოდულაციები, „ყოველგვარი ჰარმონიული ხიდის გარეშე“. რეტი ასკვნის, რომ დებიუსის მიღწევა იყო მონოფონიაზე დაფუძნებული „მელოდიური ტონალობის“ შერწყმა ჰარმონიასთან.

1889 წელს დებიუსის ჰქონდა დიალოგები თავის ყოფილ მასწავლებელთან, გიროსთან, რომელშიც ასევე შედიოდა ფორტეპიანოს ჰარმონიული შესაძლებლობების განხილვა. ეს საუბრები, დებიუსის აკორდულ იმპროვიზაციებთან ერთად, ჩაინიშნა გიროს ახალგაზრდა მოსწავლემ, მორის ემანუელმა. დებიუსის სხვა იმპროვიზაციები ამ დიალოგის დროს მოიცავდნენ მთელტონიანი ჰარმონიების მიმდევრობებს, რომლებიც, შესაძლოა, შთაგონებული ყოფილიყო მიხეილ გლინკას და ნიკოლაი რიმსკი-კორსაკოვის მუსიკით, რომელიც პარიზში იმ დროს ხდებოდა ცნობილი. საუბრის დროს დებიუსიმ უთხრა გიროს: „არანაირი თეორია არ არსებობს. მხოლოდ უნდა მოუსმინო. სიამოვნება არის კანონი!“ თუმცა ასევე აღიარა: „მე თავისუფლად ვგრძნობ თავს, რადგან უკვე ვიყავი წნეხის ქვეშ. არ ვწერ ფუგის სტილში, რადგან ვიცი ეს რაც არის“.

გავლენები
მუსიკალური გავლენები
ფრანგი წინამორბედებიდან, დებიუსისთვის მნიშვნელოვანი გავლენა იყო ემანუელ შაბრიე (ისევე, როგორც რაველისთვის და ფრანსის პულენკისთვის); ჰოუატი წერს, რომ შაბრიეს საფორტეპიანო პიესებში „ქვეტყე“ და „მავრი“ სურათებიანი ოთახებიდან მოცემულია ახალი ხმოვანი სამყაროები, რომლებიც დებიუსიმ ეფექტურად გამოიყენა 30 წლის შემდეგ. ლეზიური პოულობს გუნოს და მასნეს კვალს დებიუსის ადრეულ სიმღერებში და ასევე აღნიშნავს, რომ რუსებისგან — ჩაიკოვსკის, ბალაკირევის, რიმსკი-კორსაკოვის, ბოროდინისა და მუსორგსკისგან — შეიძლებოდა გადმოეღო დებიუსის „ანტიკური და აღმოსავლური კილოების სიყვარული და აკადემიური წესების მიმართ გულგრილობა“. ის შთაგონებული იყო, მისივე სიტყვებით, პალესტრინას „მელოდიებისგან შექმნილი ჰარმონიით“ და მის მელოდიურ ხაზებში არაბესკების მსგავს ხასიათს პოულობდა.

დებიუსის მიაჩნდა, რომ შოპენი იყო „უდიდესი მათ შორის, რადგან ფორტეპიანოთი მან აღმოაჩინა ყველაფერი“; ის გამოხატავდა „პატივისცემით სავსე მადლიერებას“ შოპენის საფორტეპიანო მუსიკის მიმართ. მას გაუჭირდა გადაეწყვიტა, მიეძღვნა თავისი ეტიუდები შოპენისთვის თუ ფრანსუა კუპერენისთვის, რომელსაც ასევე სცემდა თაყვანს, როგორც ფორმის ეტალონს და საკუთარ თავს ამ ჟანრში მათი ოსტატობის მემკვიდრედ თვლიდა. თუმცა, შოპენის გავლენა შეგვიძლია ვიპოვოთ სხვა ნამუშევრებში, როგორიცაა ორი არაბესკა (1889–1891). 1914 წელს გამომცემელმა . & დაიწყო დიდი კომპოზიტორების ნამუშევრების აკადემიურად რედაქტირებული ვერსიების გამოცემა. დებიუსიმ შოპენის მუსიკის რედაქტირება თავის თავზე აიღო.

თანამედროვეებიდან დებიუსიზე გავლენა ჰქონდა ერიკ სატის მუსიკას, რომელიც, ნიკოლსის მიხედვით, დებიუსის „ყველაზე ერთგული მეგობარი“ იყო მუსიკოსებს შორის. დებიუსის მიერ 1896 წელს სატის გიმნოპედიების გაორკესტრებამ (რომლებიც 1887 წელს დაიწერა), მათი კომპოზიტორი, რიჩარდ ტარუსკინის აზრით, ცნობილი გახადა. დებიუსის სარაბანდა პიესიდან ფორტეპიანოსთვის (1901) „აჩვენებს, რომ დებიუსი იცნობდა სატის სამ სარაბანდას იმ დროს, როცა ეს მხოლოდ პირადი მეგობრისთვის იქნებოდა შესაძლებელი“. (ისინი 1911 წლამდე არ გამოცემულა). დებიუსის ინტერესი თავისი დროის პოპულარული მუსიკის მიმართ ჩანს არა მარტო საფორტეპიანო პიესებში ' და (დებიუსისეული მართლწერა) (1909), რომელშიც რეგ-ტაიმია გამოყენებული, არამედ ნელი ვალსით (ნელზე უფრო ნელი), რომელიც დაფუძნებულია ბოშა მევიოლინის სტილზე პარიზის ერთ-ერთი სასტუმროდან. (მევიოლინეს დებიუსიმ ამ ნაწარმოების ხელნაწერიც აჩუქა). და სტრავინსკის მიმართ, პატივს სცემდა ვოლფგანგ ამადეუს მოცარტს და თაყვანს სცემდა იოჰან სებასტიან ბახს, რომელსაც „მუსიკის კეთილ ღმერთს ეძახდა“ („ “). მისი ურთიერთობა ბეთჰოვენთან რთული იყო. არსებობს გადმოცემა, რომლის მიხედვითაც ის ბეთოჰოვენს „ბებერ ყრუს“ („ “) ეძახდა და სთხოვა თავის ერთ ახალგაზრდა მოსწავლეს, არ დაეკრა მისთვის ბეთჰოვენი: „მეჩვენება, თითქოს ვიღაც ჩემს საფლავზე ცეკვავს“. თუმცა, მას სჯეროდა, რომ ბეთჰოვენს მნიშვნელოვანი სათქმელი ჰქონდა, მაგრამ არ იცოდა, როგორ ეთქვა, „რადგან გამუდმებული გამეორებების ქსელის და გერმანული აგრესიულობის ტყვეობაში იყო.“ ის არ იყო სიმპათიით განწყობილი ფრანც შუბერტის, რობერტ შუმანის, იოჰანეს ბრამსის და ფელიქს მენდელსონის მიმართ. ამ უკანასკნელს „ზედაპირულ და ელეგანტურ ნოტარიუსს“ ეძახდა.

პირველი მსოფლიო ომის მომძლავრებასთან ერთად დებიუსის მუსიკალური შეხედულებები მგზნებარედ პატრიოტული გახდა. სტრავინსკისთვის მიწერილ წერილში ის კითხულობს: „როგოგ ვერ შევნიშნეთ წინასწარ, რომ რომ ეს ხალხი გეგმავდა ჩვენი ხელოვნების განადგურებას, როგორც მანამდე ჩვენი ქვეყნის განადგურებას გეგმავდა?“ 1915 წელს მან წუხილი გამოთქვა: „ჟან ფილიპ რამოს შემდეგ წმინდად ფრანგული ტრადიცია არ გვქონია... ჩვენ ვეგუებოდით გაბერილ ორკესტრებს, მტანჯველ ფორმებს... კიდე უფრო საეჭვო ნატურალიზაციაზე თანხმობისთვისაც მზად ვიყავით, ამ ყველაფრისთვის თოფის გასროლის ხმას რომ არ დაესვა წერტილი.“ ტარუსკინი წერს, რომ ზოგიერთმა ამაში მინიშნება დაინახა გუსტავ მალერზე და არნოლდ შონბერგზე, ორივე მათგანი დაბადებით ებრაელი იყო. 1912 წელს მას ჰქონდა ნათქვამი ასევე ებრაელი კომპოზიტორის, პოლ დიუკას ოპერა არიადნე და ლურჯწვერას გამომცემლისთვის: „მართალი ხართ, ის შედევრია... მაგრამ არა ფრანგული მუსიკის შედევრი“.

ლიტერატურული გავლენები
ფორმალური განათლების არქონის მიუხედავად, დებიუსი ბევრს კითხულობდა და ლიტერატურაში შთაგონებასაც პოულობდა. ლეზიური წერს, რომ „პოეზიაში თეთრი ლექსის განვითარებამ და ფერწერაში თემის და მოდელის გაქრობამ მას უბიძგა მუსიკალური ფორმის საკითხებზე ფიქრისკენ“. დებიუსი დიდი სიმპათიით იყო განწყობილი სიმბოლისტების სურვილის მიმართ, დაეახლოვებინათ პოეზია მუსიკასთან, რამდენიმე წამყვან ფიგურას დაუმეგობრდა კიდეც და არაერთ სიმბოლისტურ ლექსზე შექმნა მუსიკა კარიერის განმავლობაში.

დებიუსის ლიტერატურული ინსპირაციები მეტწილად ფრანგული იყო, თუმცა სხვა ქვეყნის მწერლების მიმართ უყურადღებო არ ყოფილა. მეტერლინკის პელეასი და მელისანდეს გარდა, მისი ინსპირაცია იყო შექსპირი და ჩარლზ დიკენსი ორი საფორტეპიანო პრელუდიის შექმნისას — პაკის ცეკვა (წიგნი , 1910) და . . ..... (წიგნი , 1913). მან გამოიყენა დანტე გაბრიელ როსეტის დალოცვილი ქალწული თავის ადრეულ კანტატაში ქალწული-რჩეული (1888). მან დაწერა ინციდენტური მუსიკა მეფე ლირისთვის და გეგმავდა დაეწერა ოპერა კომედიაზე როგორც გენებოთ, მაგრამ მიატოვა ეს იდეა მაშინ, როცა ყურადღება მეტერლინკის დრამაზე გადაიტანა. 1890 წელს მან დაიწყო მუშაობა საორკესტრო პიესაზე, რომელიც შთაგონებული იყო ედგარ ალან პოს აშერის სახლის დაცემით და მოგვიანებით მასზე დაფუძნებული ოპერის ლიბრეტოს ესკიზიც გააკეთა . კიდევ ერთი პოთი შთაგონებული პროექტი, საოპერო ვერსია მოთხრობისა ეშმა სამრეკლოზე მონახაზებზე შორს არ წასულა. ფრანგი ავტორების სიაში, რომელთა ლექსებიც დებიუსიმ გამოიყენა, შედის პოლ ბურჟე, ალფრედ დე მიუსე, თეოდორ დე ბანვიი, ლეკონტ დე ლისლი, თეოფილ გოტიე, პოლ ვერლენი, ფრანსუა ვიიონი და მალარმე. ამ უკანასკნელისგან მიიღო დებიუსიმ შთაგონება თავისი ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული საორკესტრო ნაწარმოებისთვის ფავნის ნაშუადღევის პრელუდია. როჯერ ნიკოლსი წერს, რომ „შონბერგს თუ გამოვტოვებთ... იმ კომპოზიტორთა სია, რომლებზეც დებიუსიმ მოახდინა გავლენა, პრაქტიკულად, საუკუნის კომპოზიტორების სრული სია იქნება". არა მარტო მთელტონიანი გამების გამოყენება, არამედ პელეასი და მელისანდეში სიტყვების და მუსიკის მისადაგების დებიუსისეული სტილიც შესწავლის საგანი იყო ლეოშ იანაჩეკისთვის, როცა ის წერდა ოპერა კატია კაბანოვას, 1921 წელს. იგორ სტრავინსკი უფრო ორაზროვანი იყო დებიუსის მუსიკის შესახებ, (ის ფიქრობდა, რომ პელეასი „საშინლად მოსაწყენი იყო... ბევრი შესანიშნავი გვერდის მიუხედავად“), თუმცა, კომპოზიტორები იცნობდნენ ერთმანეთს და სტრავინსკის სიმფონიები ჩასაბერი საკრავებისთვის ( ' ) (1920) დებიუსის ხსოვნას ეძღვნება.

პირველი მსოფლიო ომის შემდეგ, „ექვსეულის“ წევრი ახალგაზრდა ფრანგი კომპოზიტორები ეწინააღმდეგებოდნენ დებიუსის მუსიკის პოეტურ, მისტიურ ხასიათს და უპირატესობას ანიჭებდნენ რაიმე უფრო ძლიერს. მათი მომხრე და თვითგამოცხადებული სპიკერი, ჟან კოქტო 1918 წელს წერდა: „საკმარისია ღრუბლები, ტალღები, აკვარიუმები, ონდინები და ღამეული სურნელები“, რაც მიზანმიმართული ალუზიაა დებიუსის ნაწარმოებების სათაურებზე. ფრანგი კომპოზიტორების შემდგომ თაობას ბევრად უფრო დადებითი დამოკიდებულება ჰქონდა დებიუსის მუსიკასთან. ოლივიე მესიანს ახალგაზრდა ასაკში აჩუქეს პელეასი და მელისანდეს პარტიტურა და მისი თქმით, ეს იყო „გამოცხადება, ერთი ნახვით შეყვარება“ და ყველაზე ძლიერი გავლენა, რისი ობიექტიც კი ოდესმე ყოფილა. პიერ ბულეზმა ასევე ახალგაზრდა ასაკში აღმოაჩინა დებიუსის მუსიკა და თქვა, რომ მან მისცა პირველი შეგრძნება, თუ რას შეიძლება გულისხმობდეს მოდერნიზმი მუსიკაში.

თანამედროვე კომპოზიტორებიდან ჯორჯ ბენჯამინმა დაახასიათა ფავნის ნაშუადღევის პრელუდია, როგორც „სრულყოფილების განსახიერება“; მან იდირიჟორა პელეასი და მელისანდე და კრიტიკოსი რუპერტ კრისტიანსენი მის გავლენას ხედავს ბენჯამინის ოპერაში კანზე დაწერილი (2012). სხვებს გაკეთებული აქვთ მისი საფორტეპიანო და ვოკალური ნამუშევრების გაორკესტრება, მათ შორისაა ბოდლერის ლექსზე დაწერილი ოთხი სიმღერის ჯონ ადამსისეული ვერსია (ბოდლერის წიგნი , 1994), რობინ ჰოლოუეის თეთრსა და შავზე (2002), და კოლინ მეთიუსის პრელუდიების ორივე წიგნი (2001–2006).

პიანისტი სტივენ ჰაფი ფიქრობს, რომ დებიუსის გავლენა ჯაზზეც ვრცელდება და გამოთქვამს მოსაზრებას, რომ ანარეკლები წყალში ისმინება ბილ ევანზის ჰარმონიებში.

ჩანაწერები
1904 წელს დებიუსიმ დაუკრა საფორტეპიანო აკომპანიმენტი მერი გარდენისთვის საფრანგეთის გრამოფონის კომპანიისთვის გაკეთებულ ჩანაწერებში. ეს იყო სამი მელოდია ვერლენის ციკლიდან დავიწყებული არიეტები – „ჩემს გულში წვიმს“, „ხეთა ჩრდილი“ და „მწვანე“; ასევე, „ჩემი გრძელი თმა“ პელეასი და მელისანდეს აქტიდან. მან ასევე მოამზადა მექანიკური ფორტეპიანოს ჩანაწერები ველტე-მინიონის კომპანიისთვის 1913 წელს. ორივე, 1904 და 1913 წლის აღნიშნული ჩანაწერები ამჟამად კომპაქტ-დისკებზეა გადატანილი.

დებიუსის თანამედროვეთა შორის, ვინც მისი მუსიკა ჩაწერა, იყვნენ პიანისტები რიკარდო ვინიესი („ოქროს თევზი“ სურათებიდან და „საღამო გრენადაში“ შტამპებიდან); ალფრედ კორტო (მრავალი სოლო პიესა, აგრეთვე, სავიოლინე სონატა ჟაკ ტიბოსთან ერთად და ბილიტის სიმღერები მეგი ტეიტთან ერთად) და მარგერიტ ლონგი („ბაღები წვიმაში“ და „არაბესკები“). მომღერლები დებიუსის მელოდიებში ან ნაწყვეტებში პელეასი და მელისანდედან იყვნენ ჯეინ ბათორი, კლერ კრუაზა, შარლ პანსერა და ნინონ ვალენი. მისი მთავარი საორკესტრო ნამუშევრები იდირიჟორეს ერნესტ ანსერმემ, დეზირ-ემილ ინგელბრეხტმა, პიერ მონტემ და არტურო ტოსკანინიმ, ხოლო პატარა სიუიტა ანრი ბიუსემ, რომელმაც მოამზადა მისი გაორკესტრება. ამ ძველი ჩანაწერების დიდი ნაწილი მოგვიანებით კომპაქტ-დისკზეც იქნა გადატანილი.

ბოლო პერიოდში დებიუსის შემოქმედება მასიურად იწერებოდა. 2018 წელს, კომპოზიტორის გარდაცვალების 100 წლისთავის აღსანიშნავად, -მა სხვა კომპანიების მონაწილეობით, გამოსცა 33 დისკისგან შემდგარი კომპლექტი, რომელიც, მათი განცხადებით დებიუსის მთლიან შემოქმედებას მოიცავს.

მუსიკალური ნაწყვეტები
12 პრელუდია ( რვეული, 1913)