ტამა მორიტა

ტამა მორიტა (, მორიტა ტამა; დ. 19 დეკემბერი, 1894 — გ. 31 ოქტომბერი, 1970) — იაპონელი ესეისტი, რომლის წიგნები საკმაოდ პოპულარული იყო იაპონიაში მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში. მოგვიანებით იგი გახდა იაპონიის საბჭოთა პალატის წევრი (1962 წელს).

ბიოგრაფია
ადრეული წლები
მორიტა ტამა დაიბადა საპოროში, ჰოკაიდოზე, მურაოკა ძიემონისა და მისი მეუღლის, იოშინოს მეორე ქალიშვილად. 1907 წელს მან ჩააბარა საპოროს ქალთა საშუალო სკოლაში, მაგრამ 1909 წელს დაავადების გამო იძულებული გახდა, სწავლა მიეტოვებინა. 1911 წელს მან მოკლე სტატია გამოაქვეყნა ლიტერატურულ ჟურნალში შოჯო სეკაი, რომელიც კარგად იქნა მიღებული, და იმავე წელს დაქორწინდა და ქმართან ერთად გადავიდა ტოკიოში.

1913 წელს იგი გახდა ცნობილი მწერლის მორიტა სოჰეის მოსწავლე. მისი დახმარებით, მისი სტატია კატასე მადე („კატასესკენ“) გამოქვეყნდა ლიტერატურულ ჟურნალში შინსეიკი 1913 წლის სექტემბერში. თუმცა, მისი ურთიერთობა მორიტა სოჰეისთან არ განვითარდა კარგად, და პირადი ცხოვრება კიდევ უფრო გართულდა ქმართან დაძაბული ურთიერთობის გამო. 1914 წელს იგი თვითმკვლელობას შეეცადა ნანკო-ინის ტაძარში, ჩიგასაკიში.

ლიტერატურული კარიერა
1916 წელს იგი შეხვდა სხვა კაცს, რომელსაც ასევე მორიტა ერქვა — ამჯერად კეიოს უნივერსიტეტის სტუდენტს მორიტა შიჩიროს. ტამა მორიტა განქორწინდა ქმართან და ცოლად გაჰყვა მორიტა შიჩიროს, და გადაწყვიტა, აღარ ეწერა. 1923 წელს, კანტოს დიდი მიწისძვრის შემდეგ, იგი ქმართან, ვაჟთან და ქალიშვილთან ერთად გადავიდა ოსაკაში. ისინი მცირე ხნით დაბრუნდნენ ტოკიოში 1925 წელს წიგნის მაღაზიის გასახსნელად, მაგრამ როდესაც ეს გაკოტრდა, ისევ დაბრუნდნენ ოსაკაში.

1932 წელს მისი ყოფილი მენტორი მორიტა სოჰეი ეწვია ოსაკას, და მან ერთ დღეში დაწერა კიმონო კო-შოკუ. ეს ნაწარმოები გამოქვეყნდა ჩუოკორონში (ცენტრალური მიმოხილვა) და აღნიშნა მისი დაბრუნება ლიტერატურულ სამყაროში.

მოგზაურობა და ომის პერიოდი
იგი დაბრუნდა ტოკიოში 1933 წელს, ჯერ ცხოვრობდა შიბუიაში, შემდეგ კი — უშიგომეში. 1939 წელს, ჩუოკორონის მხარდაჭერით, ტამა მორიტამ იმოგზაურა შანხაიში, ნანკინსა და ჰანკოუში, იაპონიის მიერ ოკუპირებულ ჩინეთში, რათა გასაუბრებოდა იაპონიის საიმპერატორო არმიისა და საზღვაო ძალების ჯარისკაცებს. 1941 წელს იგი დაბრუნდა ჰოკაიდოზე, რათა მიეღო სასწავლო თანამდებობა საპოროს უნივერსიტეტში, რაც ომის დროს უსაფრთხოების უპირატესობას იძლეოდა ტოკიოდან დაშორების გამო. 1943 წლის მარტში იაპონიის საიმპერატორო საზღვაო ძალებმა სთხოვეს მას, ყოფილიყო იაპონიის მიერ ოკუპირებულ სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიაში, თუმცა, მან ტური შეამოკლა და დაბრუნდა იაპონიაში ნოემბერში. მან გაუმხილა თავის მფარველს საზღვაო ძალებში თავისი ძლიერი სურვილის შესახებ, რომ ომი სწრაფად დამთავრებულიყო, და ღელავდა თავისი ვაჟის გამო, რომელსაც ახლახან მიეღო გაწვევის შესახებ შეტყობინება.

საომის შემდგომი პერიოდი და პოლიტიკა
1944 წელს იგი გადავიდა კამაკურაში, კანაგავას პრეფექტურაში, მაგრამ მისი სახლი დაიწვა ძლიერი ქარიშხლის დროს, 1946 წლის დეკემბერში. მან იპოვა სხვა სახლი და განაგრძო ცხოვრება კამაკურაში 1952 წლამდე, როდესაც გადავიდა აოიამაში, ტოკიოში. 1954 წელს იგი შეირჩა იაპონიის დელეგატად საერთაშორისო -ის შეხვედრაზე ამსტერდამში.

დაბრუნების შემდეგ იგი ჩაერთო პოლიტიკაში და შეუერთდა ლიბერალურ-დემოკრატიულ პარტიას, მოიპოვა ადგილი იაპონიის საბჭოთა პალატაში იაპონიის პარლამენტში 1962 წელს. იგი კონცენტრირებული იყო საგანმანათლებლო საკითხებზე, განსაკუთრებით იმ თემებზე, რომლებიც დაკავშირებული იყო იაპონურ ენასთან.

გარდაცვალება და ჯილდოები
1968 წელს, პენსიაზე გასვლისას, მას მიენიჭა წმინდა ძვირფასეულობის ორდენი (მე-3 კლასი), ხოლო 1969 წელს გადავიდა ახალ სახლში მეგუროში.

მორიტა გარდაიცვალა ტოკიოს კეიოს ჰოსპიტალში 75 წლის ასაკში.