ანტუანეტა ბურინიონი

ანტუანეტა ბურინიონ დე ლა პორტი (დ. 13 იანვარი, 1616 — გ. 30 ოქტომბერი, 1680) — ფრანგი-ფლამანდიელი მისტიკოსი და მოგზაური. ის ქადაგებდა, რომ სამყაროს აღსასრული მალე დადგებოდა და რომ უკანასკნელი განსჯის დღეც მოვიდოდა. მას სწამდა, რომ ღმერთის რჩეული იყო, საკუთარ მისიას კი დედამიწაზე ჭეშმარიტი ქრისტიანობის აღდგენაში ხედავდა. სურდა გამხდარიყო იმ სულიერი ქსელის ცენტრალური ფიგურა, რომელიც სცილდებოდა ჰოლანდიის რესპუბლიკის საზღვრებს, მათ შორის ჰოლშტეინის და შოტლანდიისაც. ბურინიონის სექტა იმ სპირიტუალურ მოძრაობებს განეკუთვნებოდა, რომელთაც „მესამე ძალად“ მოიხსენიებდნენ.
ბავშვობა
ანტუანეტა 1616 წელს, ლილში, მდიდარი კათოლიკე ვაჭრების ოჯახში დაიბადა. მას ძალიან მძიმე დეფექტი დაჰყვა, კურდღლის ტუჩის სახით. თავდაპირველად „კამათობდნენ კიდეც, ღირდა თუ არა მისი სიცოცხლის შენარჩუნება“, თუმცა მოგვიანებით ჩატარებულმა ოპერაციამ ეს ნაკლი მთლიანად გააქრო. მისივე თქმით, ის ადრეული ასაკიდანვე იყო დაინტერესებული რელიგიით და 5 წლის ასაკში მშობლებს ამ საკითხზე ლექციებსაც უკითხავდა.
კარიერა
1636 წელს ის გაექცა მამამისის მიერ დაგეგმილ, უსიყვარულო ქორწინებას, მაგრამ სახლში მალევე დააბრუნეს. თვრამეტი თვის შემდეგ,

ანტუანეტას სურდა, განდევნილ კარმელიტებს შეერთებოდა. 1653 წელს მან ობოლ გოგონათა სახლი, მემკვიდრეობით მიღებული ფულით დააარსა. 1662 წელს ის გენტსა და მეხელენში გაიქცა, მას შემდეგ რაც მაგისტრატმა, ბავშვთა სახლში ერთ-ერთი ობლის გარდაცვალების შემდეგ, იქ არსებული მკაცრი რეჟიმი გამოიკვლია. ბურნიონი ამტკიცებდა, რომ მას ღმერთთან უშუალო კავშირი ჰქონდა, და გოგონებს ეშმაკთან შეთანხმებაში ადანაშაულებდა.

ბურინიონს არ მოსწონდა კათოლიკური ეკლესიების მდიდრული ბრწყინვალება და სურდა დაეარსებინა საზოგადოება, რომლებშიც, მისი აზრით, „ჭეშმარიტ ქრისტიანებს“ შეიყვანდა. ის თვლიდა რომ ცოდვები მხოლოდ „ჭეშმარიტ ქრისტიანებს“ მიეტევებოდათ და როგორც თავად აღნიშნავდა, ღმერთის მიერ მასზე დაკისრებული მისიაც სწორედ ამ „ჭეშმარიტი ქრისტიანების“ შეკრებაში მდგომარეობდა. მეხელენში თავისი პირველი მიმდევარი, კრისტიან დე კორტი გაიჩინა. დე კორტს გრანდიოზული გეგმები ჰქონდა შლეზვიგ-ჰოლშტაინის სანაპიროზე მდებარე კუნძულზე, ნორდსტრანდზე, ახალი კოლონიის დაარსების თაობაზე. იქ რომაული კათოლიკური საზოგადოება, რომელიც ბრაბანტელი მუშებისგან შედგებოდა, 1652 წლიდან შეიქმნა. 1667 წელს ბურინიონი დე კორტთან ერთად დამფინანსებლების მოსაზიდად ამსტერდამში გადავიდა, გაიცნო ჟან დე ლაბადი, იან კომენსკი და ანა მარია ვან შურმანი გაიცნო, და ნაშრომების გამოქვეყნება დაიწყო.

მძაფრმა რელიგიურობამ, არაორდინალურმა შეხედულებებმა და ყველა სექტის უგულებელყოფამ მის მიმართ სიძულვილი გამოიწვია, თუმცა ამავე მიზეზებით, ახალი მიმდევრებიც მრავლად გაუჩნდა. ცოტა ხნით გაემგზავრა კოპენჰაგენში, ნიკოლაუს სტენოს დედის მოსანახულებლად, და ამის შემდეგ დაუყოვნებლივ დაბრუნდა ამსტერდამში. მან ვერ დაასრულა ნაშრომი - „ბუნების წიგნი“, რომელიც სავსე იყო მისტიკური ლექსებითა და ფრაზებით.

საზოგადოება, რომელიც ექვსი მდიდარი და განათლებული ადამიანისაგან შედგებოდა, წარუმატებელი აღმოჩნდა და მალე ის ანტუანეტას გარდა ერთადერთმა სხვა ქალმაც დატოვა. ლუთერანულმა მთავრობამ ანტუანეტას მეორე სტამბაც ჩამოართვა. ბურნიონი ჯადოქრობაში დაადანაშაულეს და ისიც სასწრაფოდ ჰამბურგში გაემგზავრა. მისი იქ ყოფნა ხანმოკლე იყო; ლუთერანი სასულიერო პირების წინააღმდეგობამ აიძულა გადასულიყო ისტ-ფრისლანდიაში, პიერ პუარეს თანხლებით. იქ მან სცადა საავადმყოფოს დაარსება ლუტეცბურგის შატოს შენობებში, მაგრამ ამ დროისთვის უკვე აშკარად კარგავდა მხარდაჭერას და ამიტომ ამსტერდამში დაბრუნება გადაწყვიტა. გზაში ავად გახდა და შეჩერდა ფრენეკერში, ფრისლანდიაში, სადაც 1680 წლის 30 ოქტომბერს გარდაიცვალა კიდეც.
მემკვიდრეობა
მისი გარდაცვალების შემდეგ, მისი მიმდევრების უმეტესობა დაიშალა; დარჩა მცირე ჯგუფი, რომელიც ასწორებდა და ავრცელებდა მის გამოუქვეყნებელ ნაწერებს. 1686 წელს მისი შეგროვებული ნამუშევრები ამსტერდამელი გამომცემლის, ჯონ ვესტტეინის მიერ, 19 ტომად გამოიცა. საბოლოოდ მისი ხელნაწერების დიდი ნაწილი მოხვდა -ში (ობოლთა სახლში) და -ში. მთელი კოლექცია ახლა ამსტერდამის უნივერსიტეტის ბიბლიოთეკაში ინახება.

 საუკუნის დასაწყისში, მისი გავლენა შოტლანდიაში იმდენად გავრცელდა (იხ. ენდრიუ მაიკლ რამზი), რომ მისი დოქტრინების რამდენიმე დენონსაცია 1701, 1709 და 1710 წლების პრესვიტერიანულ გენერალურ ანსამბლეებზეც კი გამოცხადდა.