ჰაშიმოტო კუნიჰიკო

ჰაშიმოტო კუნიჰიკო (, ასევე , დ. 14 სექტემბერი, 1904 — გ. 6 მაისი 1949) — ერთ-ერთი ყველაზე გავლენიანი იაპონელი კომპოზიტორი, მევიოლინე, დირიჟორი და მუსიკის პედაგოგი საუკუნის პირველ ნახევარში. მისი შემოქმედება წარმოადგენს დასავლური და იაპონური მუსიკალური ტრადიციების უნიკალურ სინთეზს.

ჰაშიმოტო დაიბადა იაპონიის იმპერიის დედაქალაქ ტოკიოში, ჰონგოს რაიონში. 1923 წელს შევიდა ტოკიოს მუსიკალურ სკოლაში (დღეს ტოკიოს სახვითი ხელოვნებისა და მუსიკის ეროვნული უნივერსიტეტი), სადაც სწავლობდა ვიოლინოსა და დირიჟირის ოსტატობას.

როგორც კომპოზიტორი, ის ძირითადად თვითნასწავლი იყო, რაც მეტყველებს მის გამორჩეულ ნიჭზე. მაგრამ მოგვიანებით სწავლობდა ამ საგანს იმავე სკოლის მაგისტრატურაში. თავდაპირველად ჰაშიმოტო მოღვაწეობდა, როგორც კომპოზიტორი და არანჟირების შემსრულებელი, მაგრამ მალე გახდა ცნობილი, როგორც გამოცდილი პედაგოგი და 1933 წელს დაინიშნა პროფესორად თავის ალმა-მატერში. მისი რამდენიმე სტუდენტი, რომლებიც შემდგომში გამოჩენილი კომპოზიტორები გახდნენ, იყვნენ აკიო იაშირო, იასუში აკუტაგავა, იკუმა დანი და ტოშირო მაიუზუმი. ამ კომპოზიტორებმა მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანეს იაპონური თანამედროვე მუსიკის განვითარებაში

1934-დან 1937 წლამდე იგი იმყოფებოდა ვენაში, როგორც იაპონიის მთავრობის ოფიციალური სტიპენდიანტი. ეს იყო ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი პერიოდი მის შემოქმედებაში. ვენაში იგი სწავლობდა ავსტრიელ კომპოზიტორ ეგონ ველესთან, რომელიც თავად იყო ცნობილი მუსიკათმცოდნე და მეორე ვენის სკოლის წარმომადგენელი. ამ პერიოდში ჰაშიმოტო პირადად გაეცნო საუკუნის მუსიკის გიგანტებს: ალბან ბერგს, ვილჰელმ ფურთვენგლერს და ბრუნო ვალტერს. დაბრუნებამდე მან ასევე იმოგზაურა ლოს-ანჯელესში, სადაც სწავლობდა არნოლდ შენბერგთან — ატონალური მუსიკისა და თორმეტტონიანი ტექნიკის ოსტატთან. ამ გამოცდილებამ ღრმა კვალი დააჩნია მის შემოქმედებას. არნოლდ შენბერგთან ურთიერთობამ ხელი შეუწყო მოდერნისტული ელემენტების ინტეგრაციას იაპონურ მუსიკალურ კონტექსტში.

შემოქმედებითი სტილი
ჰაშიმოტოს მუსიკა ხასიათდება ტრადიციული იაპონური მელოდიური ელემენტებისა და თანამედროვე ევროპული ჰარმონიული ენის ორგანული შერწყმით. მისი ნაწარმოებები მოიცავს ორ სიმფონიას, რამდენიმე ბალეტსა და მრავალ ვოკალურ კომპოზიციას, რომლებშიც ხშირად გამოიყენებოდა იაპონელი პოეტების ტექსტები.

ჰაშიმოტო კუნიჰიკოს ეკუთვნის მუსიკალური ნაწარმოებები როგორც ორკესტრისთვის („სამი სახასიათო ცეკვა“, პირველი და მეორე სიმფონიები...), ასევე საბალეტო („იაია ჯადოქარი“, „იოშიდას სასახლე“...), კამერული ეტიუდები და ვოკალური კომპოზიციები.

გვიანდელი წლები და მემკვიდრეობა
1949 წლის თებერვალში, თავისი სიცოცხლის ბოლო თვეებში, ჰაშიმოტომ მიიღო კათოლიციზმი, რაც იყო მისი სულიერი ძიების შედეგი. იგი გარდაიცვალა სამი თვის შემდეგ, 44 წლის ასაკში, 1949 წლის 6 მაისს კამაკურაში, კუჭის კიბოსგან. მიუხედავად მოკლე სიცოცხლისა, მან დატოვა მდიდარი შემოქმედებითი მემკვიდრეობა, რომელიც მოიცავს სიმფონიებს, ბალეტებს, კამერულ და ვოკალურ ნაწარმოებებს.

რჩეული ნაწარმოებები
საორკესტრო
სიმებისთვის სამი სახასიათო ცეკვა (1927)
სქერცო კონ სენტიმენტო (1927-28)
სიმფონია №1 დო-მაჟორში (1940)
სიმფონია №2 ფა-მაჟორში (1947)

ბალეტი
ჰიდრანგეა ოტაქსა (1927)
იაია ჯადოქარი (1927)
იოშიდას სასახლე (1931)
ზეციური ქალწული და მეთევზე (1932)

კამერული
ეტიუდი ვიოლინოსა და ჩელოსთვის (1930)

ვოკალური
კანტატა „პრინცის დაბადების აღნიშვნა“ (1934)
ობი (, კაბი) ხმისა და ფორტეპიანოსთვის (1928)
ვეფხვისტილა (, ჰანმიო) ხმისა და ფორტეპიანოსთვის (1928)
ნამცხვრები და გოგონა ხმისა და ფორტეპიანოსთვის (1928)
ფუძის მთაზე ცქერა ხმისა და ფორტეპიანოსთვის (1929)
ცეკვა (, მაი) ხმისა და ფორტეპიანოსთვის (1929)
ბრინჯის დარგვის სიმღერა ხმისა და ფორტეპიანოსთვის (1930)
ზამთრის სუიტა სოლო ხმისა და კამერული ანსამბლისთვის (1945)
სამი ვასანი (იაპონელი ბუდისტების სამი ლოცვა) სოლო ხმისა და ორკესტრისთვის (1948)

სასარგებლო ბმულები

://../?=4-