iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 276

გაერთიანებული ერების უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 276, მიიღეს 1970 წლის 30 იანვარს, ადრინდელი რეზოლუციებისა და განცხადებების ხელახალი დადასტურების შემდეგ, საბჭომ დაგმო სამხრეთ აფრიკის მიერ ნამიბიის გაგრძელებული ოკუპაცია უკანონოდ და გადაწყვიტა ამოქმედებულიყო ადჰოკ ქვეკომიტეტი, რომელიც შეისწავლიდა გზებსა და საშუალებებს, რომლითაც შეიძლებოდა საბჭოს რეზოლუციების განხორციელება. საბჭომ მოითხოვა ყველა სახელმწიფოსგან და ორგანიზაციისგან მიეცათ ქვეკომიტეტისთვის ყველა ის ინფორმაცია და სხვა დახმარება, რომელიც მას შეიძლება დასჭირდეს და შემდგომ მოითხოვა გენერალურ მდივნისგან გაეწია ყველა დახმარება ქვეკომიტეტისთვის.

საბჭომ გადაწყვიტა განაგრძო ნამიბიის საკითხის განხილვა მაშინვე, როგორც კი ქვეკომიტეტის რეკომენდაციები ხელმისაწვდომი გახდებოდა.

რეზოლუცია მიიღეს 13 ხმით; საფრანგეთმა და გაერთიანებულმა სამეფომ თავი შეიკავა.

რეზოლუცია 276-ის შესახებ კონსულტაციური აზრი, რომელიც გამოცემულ იქნა 1971 წლის 21 ივნისს საერთაშორისო სასამართლოს (..) მიერ, განაპირობა ტერმინი ნამიბიის გამონაკლისი.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 279

გაეროს უსაფრთხოების საბჭოს რეზოლუცია 279 მიიღეს ერთხმად 1970 წლის 12 მაისს, 15 სიტყვით წარმოადგენს მეორე ყველაზე მოკლე უსაფრთხოების საბჭოს რეზოლუციას, რაც ოდესმე მიღებულა; იგი უბრალოდ ამბობს: "უსაფრთხოების საბჭო მოითხოვს ყველა ისრაელური შეიარაღებული ძალის დაუყოვნებელ გასვლას ლიბანის ტერიტორიიდან." ეს რეზოლუცია მიიღეს სამხრეთ ლიბანში პალესტინური ამბოხების ფონზე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 286

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 286 მიღებულია 1970 წლის 9 სექტემბერს. საბჭომ გამოხატა სერიოზული შეშფოთება უდანაშაულო სამოქალაქო პირებზე მომდინარე საფრთხის გამო, რაც გამოწვეული იყო თვითმფრინავების გატაცებითა და სხვა ტიპის ჩარევით საერთაშორისო მიმოსვლაში. საბჭომ მოუწოდა ყველა შესაბამის მხარეს, დაუყოვნებლივ გაათავისუფლონ ყველა მგზავრი და ეკიპაჟის წევრი, რომლებიც მძევლად იმყოფებიან გატაცებებისა და საერთაშორისო მიმოსვლაში ჩარევის შედეგად, და მოუწოდა სახელმწიფოებს, გამოიყენონ ყველა შესაძლო სამართლებრივი ღონისძიება, რათა თავიდან აიცილონ მომავალი გატაცებები და ჩარევა საერთაშორისო სამოქალაქო ავიაციის სფეროში.

რეზოლუცია კენჭისყრის გარეშე მიიღეს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 269

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 269 მიიღეს 1969 წლის 12 აგვისტოს, გაეროს უშიშროების საბჭომ დაგმო სამხრეთ აფრიკის ხელისუფლება რეზოლუცია 264-ის შეუსრულებლობის გამო და დაასკვნა, რომ სამხრეთ დასავლეთ აფრიკის (დღევანდელი ნამიბია) ოკუპაციის გაგრძელება წარმოადგენს აგრესიულ ჩარევას გაეროს უფლებამოსილებაში.

რეზოლუცია მიიღეს 11 ხმით არცერთის წინააღმდეგ; ესპანეთმა, საფრანგეთმა, გაერთიანებულმა სამეფომ და შეერთებულმა შტატებმა ხმის მიცემისგან თავი შეიკავეს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 288

გაერთიანებული ერების უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 288, მიიღეს 1970 წლის 17 ნოემბერს, ამ თემაზე ადრინდელი რეზოლუციების ხელახალი დადასტურების შემდეგ, საბჭომ მოუწოდა გაერთიანებულ სამეფოს, როგორც სამხრეთ როდეზიის კანონიერ ადმინისტრაციულ ძალაუფლებას, დაესრულებინა უკანონო ამბოხი. საბჭომ გადაწყვიტა, რომ მოქმედი სანქციები როდეზიის წინააღმდეგ ძალაში დარჩებოდა და აღნიშნული ყველა სახელმწიფოს განახორციელოს ყველა შესაბამისი რეზოლუცია და არ მიეცათ რეჟიმისთვის რაიმე ფორმის აღიარება.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 270

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 270 მიიღეს 1969 წლის 26 აგვისტოს, ისრაელის მიერ სამხრეთ ლიბანზე საავიაციო თავდასხმის შემდეგ, საბჭომ დაგმო ისრაელი და გამოხატა მწუხარება ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმის დარღვევისა და საბრძოლო მოქმედებების ფართობის გაფართოების ყველა ინციდენტის გამო. საბჭომ ასევე განაცხადა, რომ მსგავსი მძიმე დარღვევები ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმის შეუტყობინებლად არ უნდა დარჩეს და საბჭო ვალდებულია განიხილოს დამატებითი და უფრო ეფექტური ღონისძიებები, როგორც ეს გათვალისწინებულია ქარტიაში.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 289

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 289 მიიღეს 1970 წლის 23 ნოემბერს, მას შემდეგ რაც პორტუგალიის ჯარი რამდენჯერმე შეიჭრა გვინეის რესპუბლიკის ტერიტორიაზე, უშიშროების საბჭომ მოითხოვა ყველა საგარეო შეიარაღებული ძალის, დაქირავებული მებრძოლისა და სამხედრო ტექნიკის დაუყოვნებლივ გაყვანა.

საბჭომ ასევე გადაწყვიტა, რომ რეგიონში გაეგზავნა სპეციალური მისია, რომელიც შეიქმნებოდა უსაფრთხოების საბჭოს თავმჯდომარესა და გენერალურ მდივანს შორის კონსულტაციების შედეგად.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 290

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 290 მიიღეს 1970 წლის 8 დეკემბერს, მას შემდეგ რაც პორტუგალიის საზღვაო და სახმელეთო ძალებმა დაარღვიეს გვინეის რესპუბლიკის ტერიტორიული მთლიანობა 22–23 და 27–28 ნოემბერს (ოპერაცია „მწვანე ზღვა“ — ), საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა თავისი წინა არაერთი რეზოლუცია აღნიშნულ საკითხზე, მათ შორის აღიარა ანგოლის, მოზამბიკისა და პორტუგალიური გვინეის ხალხთა უფლება, გათავისუფლდნენ პორტუგალიის იმპერიისგან, რომელსაც -ს რეჟიმი მართავდა. საბჭომ გაიზიარა გვინეაში გაგზავნილი სპეციალური მისიის ანგარიშის დასკვნები, მკაცრად დაგმო პორტუგალიის მთავრობა, მოითხოვა სრული კომპენსაციის გადახდა გვინეის რესპუბლიკისთვის და განაცხადა, რომ პორტუგალიური კოლონიური რეჟიმი სერიოზულ საფრთხეს წარმოადგენდა აფრიკის მშვიდობისა და უსაფრთხოებისთვის.

შემდეგ, საბჭომ მოუწოდა ყველა სახელმწიფოს, თავი შეეკავებინათ პორტუგალიისთვის ნებისმიერი სახის სამხედრო ან მატერიალური დახმარების გაწევისგან, რაც შესაძლებლობას მისცემდა მას გაეგრძელებინა რეპრესიული მოქმედებები. საბჭომ ასევე მოუწოდა პორტუგალიას, დაუყოვნებლივ განეთავისუფლებინა აფრიკული ტერიტორიები. ცრეზოლუციის დასასრულს, პორტუგალია გააფრთხილეს, რომ მსგავსი თავდასხმების განმეორების შემთხვევაში, საბჭო დაუყოვნებლივ განიხილავდა შესაბამის ნაბიჯებს, და მოუწოდეს პორტუგალიის მოკავშირეებს, გამოეყენებინათ თავიანთი გავლენა, რათა მხარი დაეჭირათ საბჭოს გადაწყვეტილებებისთვის.

რეზოლუცია 11 ხმით მიიღეს: საფრანგეთმა, ესპანეთმა, გაერთიანებულმა სამეფომ და შეერთებულმა შტატებმა თავი შეიკავეს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 291

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 291 მიიღეს 1970 წლის 10 დეკემბერს, საბჭომ, არსებული რეზოლუციების კიდევ ერთხელ დამოწმებისა და ბოლო დროის იმედის მომცემი მოვლენების აღნიშვნის შემდეგ, გააგრძელა გაეროს სამშვიდობო ძალების ყოფნა კვიპროსზე დამატებითი ვადით 1971 წლის 15 ივნისამდე. საბჭომ ასევე მოუწოდა უშუალოდ მხარეთა წარმომადგენლებს, გამოეჩინათ მაქსიმალური თავშეკავებულობა და სრულად ეთანამშროლად სამშვიდობო ძალებთან.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 280

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 280 მიიღეს 1970 წლის 19 მაისს. ამ საკითხზე თავისი წინა რეზოლუციების ხელახალი დადასტურების შემდეგ, საბჭომ გმო ისრაელი წინასწარ განზრახული სამხედრო ქმედებებისთვის, რომლებიც ეწინააღმდეგებოდა ქარტიით ნაკისრ ვალდებულებებს. რეზოლუციამ განაცხადა, რომ ასეთი შეიარაღებული თავდასხმები აღარ იქნებოდა ტოლერირებული და იმ შემთხვევაში, თუ ისინი მოხდებოდა, საბჭო განიხილავდა ქარტიის შესაბამისად ადეკვატური და ეფექტური ნაბიჯების გადადგმას.
საბჭომ ასევე აღნიშნა სიცოცხლის დაკარგვისა და ქონების დაზიანების ფაქტები და მათ გამო სინანული გამოთქვა.
რეზოლუცია მიიღეს სამხრეთ ლიბანში პალესტინელთა აჯანყების კონტექსტში.

რეზოლუცია მიიღეს 11 ხმით; კოლუმბიამ, ნიკარაგუამ, სიერა-ლეონემა და შეერთებულმა შტატებმა თავი შეიკავეს ხმის მიცემისგან.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 284

გაერთიანებული ერების უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 284 მიიღეს 1970 წლის 29 ივლისს, საერთაშორისო სასამართლოს წარუდგინა შემდეგი საკითხი საკონსულტაციო დასკვნისთვის: „რა იურიდიული შედეგები აქვს სახელმწიფოებისთვის სამხრეთ აფრიკის მუდმივ ყოფნას ნამიბიაში, უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 276-ის (1970) მიუხედავად.“ საბჭომ ითხოვა გენერალურ მდივანს გადაეცა რეზოლუცია, ყველა იმ დოკუმენტთან ერთად, რომელიც შესაძლოა განმარტავდეს საკითხს სასამართლოსთვის.

რეზოლუცია მიიღეს 12 ხმით; პოლონეთის სახალხო რესპუბლიკამ, საბჭოთა კავშირმა და გაერთიანებულმა სამეფომ თავი შეიკავეს ხმის მიცემისგან.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 281

გაერთიანებული ერების უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 281 რომელიც ერთხმად მიიღეს 1970 წლის 9 ივნისს. ამ თემაზე წინა რეზოლუციების ხელახალი დადასტურების და ბოლოდროინდელი მოვლენების აღნიშვნის შემდეგ, საბჭომ გაახანგრძლივა გაეროს სამშვიდობო მისიის მანდატი კვიპროსში, ვადის 1970 წლის 15 დეკემბერს ამოწურვით. საბჭომ ასევე მოუწოდა უშუალოდ ჩართულ მხარეებს გამოიეჩინათ მაქსიმალური თავშეკავება და ეთანამშრომლათ სამშვიდობო ძალებთან.
რიმარჟოვი

რიმარჟოვი — ქალაქი ჩეხეთის რესპუბლიკის მორავია-სილეზიის მხარეში. ის ბრუნტალის რაიონში მდებარეობს. რიმარჟოვის ისტორიული ნაწილი კარგად არის შემონახული და ჩეხეთის კულტურული ძეგლის სტატუსი აქვს.

გეოგრაფია
რიმარჟოვი რაიონულ ცენტრ ბრუნტალიდან სამხრეთ-დასავლეთით დაახლოებით 15 კილომეტრში მდებარეობს. ქალაქი ნიზკი-იესენიკის ქედის ფედრობბზეა გაშენებული. მის ტერიტორიაზე მდებარე ყველაზე მაღალი წერტილის სიმაღლე 829 მეტრია ზღვის დონიდან. ქალაქში მიედინება პოდოლსკის ღელე, რომელიც მდინარე მორავიცეს მარჯვენა შენაკადია.

ისტორია
რიმარჟოვის ადგილზე პირველი დასახლება ჩეხებმა საუკუნის დასაწყისში დააარსეს, თუმცა ის 1250 წელს განადგურდა. საუკუნის მეორე ნახევარში აქ გერმანელები დასახლდნენ. რიმარჟოვის შესახებ პირველი წერილობითი ცნობები 1351 წლით თარიღდება. 1350 წელს აქ ხის ციხესიმაგრე ააგეს, ხოლო 1406 წელს სოფელი ქალაქად გადაკეთდა.

რიმარჟოვისა და მთელი რეგიონის სწრაფი განვითარება რკინის მადნის მოპოვებამ განაპირობა. აქ ასევე მოიპოვებდნენ ოქროს, ვერცხლს, ტყვიას, სპილენძს და მოგვიანებით თუთიას. 1474 წელს ქალაქი უნგრეთის სამეფოს არმიამ გაძარცვა. საუკუნეში რიმაროვი აყვავდა და განვითარდა. მაცხოვრებლებში ლუთერანიზმი გავრცელდა.

1583 წელს რიმარჟოვის მამულები შეიძინა ტიროლელ არისტოკრატთა გვარის გრიუნბიუხლის წარმომადგენელმა ჰოფმანმა. მან დიდი ზრუნვა გამოიჩინა აქაურობის მიმართ, განავითარა განათლება და სატყეო მეურნეობა.

ქალაქის მნიშვნელოვანი ისტორიული ძეგლია მისი მერიის შენობა, რომელიც ისტორიულ წყაროებში 1560 წელსაა ნახსენები და სავარაუდოდ უფრო ძველია. შენობა 1790–1808 წლებში ნეოკლასიკურ და ამპირის სტილში გაარემონტეს.

მშვიდობის მოედანზე დგას 1683 დადგმული ღვთისმშობლის სვეტი, რომელიც შავი ჭირით დაღუპულთა სულების მოსახსენიებლად დადგეს. შავი ჭირის ეპიდემია რიმარჟოვში 1680 წელს გავრცელდა.

რიმარჟოვის ღვთისმშობლის მონახულების ეკლესია 1711–1715 წლებში აშენდა. ეკლესიაში ფერდინანდ ნაბოთის და იოჰან კრისტოფ ჰანდკეს მიერ შესრულებული ფრესკებია. სამლოცველოს წინ დგას 1774 წელს შექმნილი ღვთისმშობლის ქანდაკება.

ცნობილი ადამიანები
იოჰან კრისტოფ ჰანდკე (1694–1774) - ბაროკოს სტილის მხატვარი
ეუგენ იეტელი (1845–1901) - მხატვარი
ოტო მარბურგი (1874–1948) - ნევროლოგი
ჰანა მარვანოვა (დაბ. 1962) - იურისტი და პოლიტიკოსი
ტომაშ უიფალუში (დაბ. 1978) - ფეხბურთელი
ივანა ულირჟოვა (დაბ. 1980) - მსახიობი

დაძმობილებული ქალაქები
არკო, იტალია
ბელუი, ბელგია
კრონი, საფრანგეთი
კრომპახი, სლოვაკეთი
ოზიმეკი, პოლონეთი
რაიეცი, სლოვაკეთი
შოტენი, გერმანია
ცაილ-ამ-მაინი, გერმანია

ფოტოგალერეა
თუშეთის თემი

თუშეთის (ომალოს) თემი — თემი ახმეტის მუნიციპალიტეტში, მოიცავს სოფლებს: ბოჭორნა, კვავლო, შენაქო, ჩიღო, წარო და სასოფლო თემის ცენტრს სოფელ ომალოს, თემი მოიცავს სხვა სოფლებსაც მაგრამ დღესდღეობით ეს სოფლები ნასოფლარად არის ქცეული.

ისტორია
1951 წლამდე თუშეთის (ომალოს) თემის თანამედროვე ტერიტორია შედიოდა თელავის მაზრის ზემო ალვანის და ქვემო ალვანის სასოფლო თემებში. 1951 წლიდან ახმეტის მუნიციპალიტეტის ჩამოყალიბისთანავე თუშეთის თემის ტერიტორია შევიდა მუნიციპალიტეტში.

დემოგრაფია
თუშეთის (ომალოს) თემის მოსახლეობა 2014 წლის აღწერის მონაცემების მიხედვით შეადგენს 47 კაცს.
ლალვანა

ლალვანა — ისტორიული სოფელი ერუშეთის მხარეში, არდაჰანის ვილაიეთის ჰანაქის რაიონში განადგურებული სოფელია.

ისტორია
ლალვანა (ლალვანა), 1595 წლის ოსმალურ მუფასალ დავთარში ლალვანას სახელით არის ჩაწერილი. საყურადღებოა, რომ ეს ადგილობრივი სახელი ძალიან ახლოსაა ბალვანასთან - განადგურებულ დასახლებასთან, რომელიც ჰანაქის რაიონის იამაჩიოლუს საზღვრებში მდებარეობს.

ლალვანას სოფლის მდებარე ერუშეთის მხარე ისტორიული საქართველოს ნაწილი იყო. ოსმალებმა ეს რეგიონი და სოფელი საუკუნის შუა წლებში ქართველებისგან დაიპყრეს.

ლალვანას სოფელი, 1595 წლის ოსმალური მუფასალ დავთრის მიხედვით, საქართველოს ვილაიეთში, არდაჰან-ი ბუზურგის ლივასის მეშე ნაჰიასში შედიოდა. ამ დავთარში ლალვანა ორ სოფლად არის ჩაწერილი: ლალვანა-ი ბუზურგ (დიდი ლალვანა) და ლალვანა-ი კუჩუკ (პატარა ლალვანა). დიდ ლალვანას სოფელში 10 ქრისტიანული ოჯახი ცხოვრობდა და ოჯახის მეთაურები ქართულ სახელებს ატარებდნენ. სოფელში ხორბლისა და ქერის მოყვანასთან ერთად მეფუტკრეობითაც იყვნენ დაკავებული, ასევე ცხვარსა და ღორს პატრონობდნენ. ამ დავთრის გამომცემელი ქართველი თურქოლოგი სერგი ცხიკია წერს, რომ მეზრად ჩაწერილი პატარა ლალვანა ადრე შეიძლება სოფელი ყოფილიყო.

ლალვანას სოფელი, ჩილდირის აიალეთის 1694-1732 წლების პერიოდის მომცველ ოსმალურ ჯებე დავთარში ლალვანას სახელით ერთ სოფლად არის ჩაწერილი. იგივე ადმინისტრაციული მდგომარეობის მქონე სოფელი ჰიჯრი 1122 (1710/1711) წელს 10.000 აქჩე გადასახადის სანაცვლოდ აჰმედ სახელის პირს ჰქონდა მიცემული. ლალვანას სოფელი 1886 წლის რუსული აღწერის მიხედვით არდაჰანის სანჯაღის არდაჰანის კაზაში სოფლად არ მოხვდა. ოსმალურ მუფასალ დავთარში აღჯა ყალას შემდეგ ჩაწერილი ლალვანა ამ თარიღამდე სოფლის სტატუსი დაკარგა, როგორც ჩანს.
ბრუშპერკი

ბრუშპერკი — ქალაქი ჩეხეთის რესპუბლიკის მორავია-სილეზიის მხარეში. ქალაქი ფრიდეკ-მისტეკის რაიონში მდებარეობს. ისტორიული ნაწილი კარგად არის შენარჩუნებული და ჩეხეთის კულტურული ძეგლის სტატუსი აქვს.

სახელწოდება
ქალაქს თავდაპირველად ბრუნსბერგი ერქვა, რაც „ბრუნოს ბორცვს“ აღნიშნავდა. სახელი მისი დამაარსებლის, ეპისკოპოს ბრუნო ფონ შაუენბურგის პატივსაცემად ეწოდა. დღევანდელი სახელწოდება კი ძველი სახელის ჩეხური ვარიანტია.

გეოგრაფია
ბუშპერკი რაიონულ ცენტრ ფრიდეკ-მისტეკიდან დასავლეთით 8 კილომეტრშია. ქალაქი მორავია-სილეზიის მთისწინეთში მდებარეობს. ნა-ვრშიხის გორა ყველაზე მაღალი წერტილია მის მუნიციპალურ საზღვრებში, ამ გორის სიმაღლე 312 მეტრია ზღვის დონიდან. ბუშპერკში მიედინება მდინარე ონდრჟეინიცე, რომელიც მდინარე ოდრას მარჯვენა შენაკადია.

ისტორია
ბრუშპერკი წერილობით წყაროებში პირველად 1270 წელსაა ნახსენები და მას ამ დროისთვის უკვე ქალაქად მოიხსენიებენ. სავარაუდოდ აქ არსებული მამულების ადგილზე ქალაქი 1267 - 1268 წლებში დაარსდა. ის ჰუკვალდის თავადთა მამულების ერთ-ერთი ცენტრი იყო. ოლომოუცის ეპისკოპოსისგან ბრუშპერკს ბევრი პრივილეგია ჰქონდა მინიჭებული, მათ შორის იყო საკუთარი თავდაცვითი ნაგებობების მშენებლობის უფლება.

ქალაქის მნიშვნელოვანი ისტორიული ძეგლია ჰონალდიური სტილის ქარის წისქვილი, რომელიც 1830 წელს აშენდა.

ცნობილი ადამიანები
სამუელ ოპენჰაიმი (1857–1928) - უნგრელი ასტრონომი
ედმუნდ პალკოვსკი (1858–1930) - ადვოკატი
ვოიტეხ მარტინეკი (1887–1960) - მწერალი (ქალაქის ახალ ნაწილში მდებარე დაწყებითი სკოლა მისი სახელობისაა)
იოზეფ მატეი (1922–1992) - ტრომბონისტი და კომპოზიტორი
მარეკ კოზაკი (დაბ. 1993) - პიანისტი, ორღანისტი და კომპოზიტორი
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 300

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 300 მიიღეს 1971 წლის 12 ოქტომბერს, ზამბიის საჰაერო სივრცის სამხრეთ აფრიკის საჰაერო ძალების თვითმფრინავების მიერ სავარაუდო დარღვევების შემდეგ, უშიშროების საბჭომ გაიმეორა თავისი პოზიცია სუვერენულობისა და ტერიტორიული მთლიანობის შესახებ და მოუწოდა სამხრეთ აფრიკას პატივი ეცა ზამბიის სუვერენიტეტისათვის. საბჭომ განაცხადა, რომ იმ შემთხვევაში, თუ სამხრეთ აფრიკა კიდევ დაარღვევდა ზამბიის სუვერენიტეტს, ისევ შეიკრიბებოდა სიტუაციის განსახილველად გაეროს წესდების შესაბამისი დებულებების თანახმად.
ქამრასორი (არდაჰანის რაიონი)

ქამრასორი — ისტორიული სოფელია არტაანის რეგიონში, დღეს არდაჰანის პროვინციის ცენტრალურ რაიონში გამქრალი სოფელია.

ისტორია
სოფელი ქამრასორი მდებარეობს ისტორიულ არტაანის მხარეში, რომელიც შუა საუკუნეებში საქართველოს შემადგენელი მხარეებიდან ერთ-ერთი იყო. ცნობილია, რომ ოსმალებმა ეს მხარე და სოფელი საუკუნის შუა წლებში დაიპყრეს.

სოფელი ქამრასორი 1595 წლის ოსმალური მუფასალ რეესტრში ქამრასორის სახელით არის მოხსენიებული. რეესტრის ჩანაწერის მიხედვით, ეს დასახლება ქამრასორი ულია (ზემო ქამრასორი) და ქამრასორი სუფლას (ქვემო ქამრასორი) სახელებით ორ სოფლად იყოფოდა და საქართველოს ვილაიეთში, არდაჰანი ბიუზურგის ლივასის ჩრდილოეთ ნაჰიის დაქვემდებარების ქვეშ შედიოდა. ზემო ქამრასორში 6 ქრისტიანული კომლი ცხოვრობდა, ქვემო ქამრასორში კი 19 ქრისტიანული კომლი და ორივე სოფლის კომლების მეთაურები ქართულ და სომხურ სახელებს ატარებდნენ. ამ დასახლებებში ხორბლის ქერის მოყვანა და ფუტკრის მეურნეობა იყო განვითარებული ასევე ცხვრისა და ღორის მოშენება. ქვემო ქამრასორში ერთი წყლის წისქვილი არსებობდა. რეესტრში აღნიშნულია, რომ სოფელი ქვემო ქამრასორის მეზრა ზემო ქამრასორისა და სოფელ იორგიბეგის შორის მდებარეობდა. აღნიშნული მუფასალ რეესტრის ჩანაწერის მიხედვით, პენეკის ლივასის პანასკერტის ნაჰიის ქვეშ შემავალი ერთ—ერთი სოფელიც ქამრასორის სახელს ატარებდა.

სოფელი ქამრასორი ჩილდირის ეიალეთის 1694-1732 წლების პერიოდის ოსმალური ჯებე დეფთერში ქამასორის სახელით ერთ სოფლად არის ჩაწერილი. იგივე ადმინისტრაციულ მდგომარეობაში მყოფი სოფელი ჰიჯრი 1115 (1703/1704) წელს მეჰმედ სახელის მქონე პირს ჰქონდა გადაცემული და 13100 აქჩე გადასახადი ჰქონდა დადგენილი.

ოსმალური მუფასალ დეფთერის გამომცემელი ქართველი თურქოლოგი სერგი ჯიქია გვიან პერიოდის რუკებსა და ჩანაწერებში სოფლის სახელის არ ხსენებას ქამრასორის გაქრობას უკავშირებს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 278

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 278, რომელიც ერთხმად მიიღეს 1970 წლის 11 მაისს, ირანისა და გაერთიანებული სამეფოს წარმომადგენელთა განცხადებების შემდეგ, საბჭომ მხარი დაუჭირა გენერალური მდივნის პირადი წარმომადგენლის მოხსენებას და მისი დასკვნა მიიღო, განსაკუთრებით კი იმ დებულებას, რომ „ბაჰრეინის მოსახლეობის უმრავლესობას სურს მოიპოვოს აღიარება თავისი იდენტობისა სრულფასოვან დამოუკიდებელ და სუვერენულ სახელმწიფოდ, რომელიც თავისუფალი იქნება თვითონვე გადაწყვიტოს სხვა სახელმწიფოებთან ურთიერთობები“.

მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ ბაჰრეინი გახდა ბრიტანული ადმინისტრაციის ცენტრი ქვემო სპარსულ ყურისთვის. 1968 წელს, როდესაც ბრიტანეთის მთავრობამ გამოაცხადა გადაწყვეტილება, რომ დაესრულებინა ხელშეკრულებითი ურთიერთობები სპარსული ყურის შეიხატებთან, ბაჰრეინი შეუერთდა კატარს და შვიდ ტრუციალურ სახელმწიფოს (რომლებიც ახლა არაბთა გაერთიანებულ საამიროებს შეადგენენ) ბრიტანული პროტექტორატის ქვეშ, რათა ჩამოეყალიბებინათ არაბული საამიროების კავშირი. 1971 წლის შუა რიცხვებისთვის კი ცხრა შეიხატს ჯერ კიდევ არ ეთანხმებოდა კავშირის პირობებზე. შესაბამისად, ბაჰრეინმა მოითხოვა დამოუკიდებლობა როგორც ცალკეულმა ერთეულმა, დამოუკიდებლობა გამოაცხადა 1971 წლის 15 აგვისტოს და ოფიციალურად გახდა დამოუკიდებელი როგორც ბაჰრეინის სახელმწიფო 1971 წლის 16 დეკემბერს.
ასტრახანის აჯანყება

ასტრახანის აჯანყება — 1705-1706 წლების სტრელეცების, ჯარისკაცების, რაბათის მოქალაქეთა და მუშა ხალხის ანტიფეოდალური აჯანყება ასტრახანსა და მის მიდამოებში. გამოიწვია გადასახადების მეტისმეტად ზრდამ და ხელისუფალთა თვითნებობამ ასტრახანის აჯანყების უშუალო საბაბი გახდა პეტრე -ის ბრძანება წვერ-ულვაშის მოპარსვისა და უცხოურ ტანსაცმელზე გადასვლის შესახებ. აჯანყება დაიწყო 1705 წლის 30 ივლისს და ვოლგისპირეთის სხვა ქალაქებიც მოიცვა აჯანყებულები აჰყვნენ ვოლგას, ორჯერ ამაოდ სცადეს ცარიცინის აღება და უკან დაბრუნდნენ. მარცხით დასრულდა აგრეთვე მათი ცდა, მიემხროთ დონელი კაზაკები. აჯანყება გლეხური ხასიათის იყო — „ბოიართა და უცხოელთა წინააღმდეგ, ქრისტეს სარწმუნოებისა და მეფისათვის“. მდიდარი ვაჭრები და სტრელეცების ბზედაფენა ჩამოშორდნენ მას და მეფეს პატიება სთხოვეს. ამან გააადვილა აჯანყების ჩახშობა. 1706 წლის 13 მარტს ფელდმარშალმა ბ. შერემეტევმა ასტრახანი აიღო. 336 აჯანყებული სიკვდილით დასაჯეს, ბევრი ციმბირში გადაასახლეს.
ასტრახანის სახანო

ასტრახანის სახანო — თათართა ფეოდალური სახელმწიფო (დედაქალაქი ასტრახანი) 1466-1560 წლებში.

ისტორია
ასტრახანის სახანო შეიქმნა ოქროს ურდოს დაშლის შედეგად. საუკუნეში ოქროს ურდოს ემირმა ჰაჯი ჩერქეზმა ასტრახანი დაიკავა და დამოუკიდებელ სამფლობელოდ აქცია. 1459-1460 წლებში ასტრახანის სახანო საბოლოოდ განცალკევდა. მის შემადგენლობაში შედიოდა ქვემო ვოლგისპირეთი და წინაკავკასიის ველები. სახანო ერთმანეთთან სუსტად დაკავშირებული ცალკეული ფეოდალური სამფლობელოების — ულუსებისაგან შედგებოდა. დასახლებული იყო თურქულენოვანი ტომებით, რომლებიც ძირითადად მომთაბარე მესაქონლეობას მისდევდნენ. ყმები (ულუსების „შავი ხალხი“) იასაღს უხღიდნენ ხანს და ამას გარდა, განიცდიდნენ ექსპლუატაციას სხვა, უფრო მცირე საერო და სასულიერო ფეოდალთაგან. ხანის ხელისუფლებაც ფაქტობრივად ამ ფეოდალთა მიერ იყო შეზღუდული. საუკუნის ბოლოს, ასტრახანის სახანო ყირიმის სახანოს, ნოღაის ურდოსა და სხვა პოლიტიკურ ერთეულთა სადავო ობიექტი გახდა. მათთან ბრძოლა რომ გაადვილებოდა, სახანო რუსეთს დაუახლოვდა და 1533 წელს სამოკავშირო ხელშეკრულება დადო მასთან. 1554 წელს რუსეთის მთავრობამ სამხედრო ძალით მოახერხა ასტრახანიდან ყირიმის სახანოს ორიენტაციის მომხრე იამგურჩეი ხანის განდევნა და მის მაგივრად ტახტზე ისმაილ დერვიშ-ალი აიყვანა. 1556 წელს როდესაც დერვიშ-ალიმ ყირიმის სახანოსა და ნოღაის ურდოს დახმარებით მოსკოვის ვასალობაზე უარის თქმა გადაწყვიტა, რუსეთის მთავრობამ ახალი ლაშქრობა მოაწყო და საბოლოოდ შეიერთა ასტრახანის სახანო.
ფრიდლანტ-ნად-ოსტრავიცი

ფრიდლანტ-ნად-ოსტრავიცი — ქალაქი ჩეხეთის რესპუბლიკის მორავია-სილეზიის მხარეში. ქალაქი ფრიდეკ-მისტეკის რაიონში მდებარეობს. ფრიდლანტ-ნად-ოსტრავიცი სამი ადმინისტრაციული ერთეულისგან შედგება, ფრიდლანტთან ერთად მასში გაერთიანებულია სოფლები: ლუბნო და ნოვა-ლესი.

სახელწოდება
ქალაქის სახელწოდება გერმანული წარმოშობისაა და „წყნარ ადგილს“, „წყნარ ქვეყანას“ ნიშნავს. ამ სახელწოდებას „ნად-ოსტრავცი“ ანუ „მდინარე ოსტრავიცეზე“ 1950 წელს დაამატეს, რათა ლიბერეცის მხარეში მდებარე მეორე ქალაქ ფრიდლანტისგან განესხვავებინათ.

გეოგრაფია
ქალაქი რაიონულ ცენტრ ფრიდეკ-მისტეკიდან სამხრეთით 8 კილომეტრში მდებარეობს. მისი მუნიციპალური ტერიტორიის უმეტესი ნაწილი მორავია-სილეზიის მთისწინეთშია. ფრიდლანტ-ნად-ოსტრავიციში ყველაზე მაღლა მდებარე წერტილი 730 მეტრია ზღვის დონიდან.

ქალაქი მდინარე ოსტრავიცეს ნაპირებზეა გაშენებული, მას გამორჩეული მდებარეობა აქვს, რადგან მდინარის მარცხენა სანაპიროზე მდებარე ფრიდლანტი მორავიის ისტორიულ მიწაზეა, ხოლო მიდნარის მარჯვენა სანაპიროზე მდებარე ლუბნო და ნოვა-ლესი ჩეხური სილეზიის მიწაზე.

ისტორია
ფრიდლანტი ისტორიულ წყაროებში პირველად 1395 წელსა ნახსენები. ის საუკუნის მეორე ნახევარში, გერმანელთა ცნობილი გადასახლების დროს დაარსდა, გერმანელთა ეს დიდი მიგრაცია ოსტზიდლუნგის სახელითაა ცნობილი, ის საუკუნეში დაიწყო და პიკს საუკუნეში მიაღწია. ქალაქს დაარსებისას საბაზრო ქალაქის სტატუსი ჰქონდა.

კრავარჟელმა დიდგვაროვნებმა 1402 წელს ფრიდლანტი ჰერცოგ პშემისლავ ნოშაკს მიჰყიდეს და ის ტეშინის საჰერცოგოს შეუერთდა. მფლობელთა ცვლილებამ ფრიდლანტზე უარყოფითად იმოქმედა, რადგან ის საჰერცოგოს პერიფერიად იქცა. ამის გამო ის ქალაქიდან მცირე სოფლამდე შემცირდა. მოგვიანებით ჰუსიტურმა ომებმა დააზარალა.

წმინდა კარლო ბორომეოს მოწყალების დების მონასტერი საუკუნეში დაარსდა, მის ტერიტორიაზეა ნეორომანული სტილის სამლოცველო. მონასტრში დღეს მოხუცთა თავშესაფარია გახსნილი.

ცნობილი ადამიანები
დომინიკ ტრჩკა (1886–1959) - კათოლიკე მღვდელი და მოწამე
ფერდიშ დუშა (1888–1958) - მხატვარი
პეტრ ფალდინა (დაბ. 1976) - ფეხბურთელი

დაძმობილებული ქალაქები
დებჟნოს გმინა, პოლონეთი
დრავოგრადის, სლოვენია
ფრიდლანდი, გერმანია
ფრიდლანდი (ქვემო საქსონია), გერმანია
ფრიდლანდი (ბრანდენბურგი), გერმანია
ფრიდლანტი, ჩეხეთი
კორფანტუვის გმინა, პოლონეთი
მიეროშუვის გმინა, პოლონეთი
მიროსლავეცის გმინა, პოლონეთი
პრავდინსკი, რუსეთი
რადებურგი, გერმანია
ტურზოვკა, სლოვაკეთი