iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ლორნეტი

ლორნეტი — სათვალეების ნაირსახეობა, პენსნესგან განსხვავდება მაფიქსირებელი მოწყობილობის არქონით: ლინზების წყვილი ჩარჩოში, დაფიქსირებულია სახელურზე. საუკუნის დასასრულის — საუკუნის დასაწყისის პოპულარული აქსესუარი, ფუნქციით შეესაბამება თეატრის ბინოკლს. ყველაზე გავრცელებული ვერსიით გამოგონილია 1780 წელს, ჯორჯ ადამსის მიერ.

ისტორია
წარმოშობა
ერთ-ერთი აზრის თანახმად, ლორნეტი საუკუნეში გაჩნდა, მისი წარმოშობის ისტორია დაკავშირებულია ჩვეულებრივი სათვალეების „თავდაყირა“ დაყენებასთან. სათვალეების გადაყირავება, რომელთა პატარა რკალი, როგორც წესი, ქვემოთ იყო მოღუნული, საჭირო იყო მისი როგორც სახელურად გამოყენებისთვის.

სხვა აზრით ლორნეტი ინგლისელი ოპტიკოსის ჯორჯ ადამსის გამოგონებაა, რომელიც 1780 წელს გაჩნდა, როგორც სათვალეების არისტოკრატიული ვარიანტი მათი ჭერისთის განკუთვნილი დამატებითი სახელურით. ლორნეტების პირველ მოდელებში გამოიყენებოდა ლითონის ჩარჩო მრგვალი ღიობებით ლინზებისთვის, რომელნიც ნახევრწრით იყვნენ შეერთებულნი ცხვირზე მოხერხებულად განთავსებისთვის. ხელში საჭერად კი მას სახსრის მეშვეობით უმაგრდებოდა სახელური. 1818 წელს დაიწყო დაკეცვადი ლორნეტების დამზადება, რომელნიც პატარა ბერკეტის მეშვეობით იღებოდა და იკეტებოდა. მოგვიანებით ავტომატურად გახსნადი და დაკეცვადი ლორნეტები გაჩნდნენ, რომელნიც მოქმედებაში ზამბარაზე დაწოლით მოდიოდნენ.
წერტილი (გეომეტრია)

წერტილი — გეომეტრიაში, ტოპოლოგიასა და მათემატიკაში აღნიშნავს აბსტრაქტულ ობიექტს სივრცეში, რომელსაც არ აქვს არც მოცულობა, არც ფართობი, არც სიგრძე და არც სხვა საზომი მახასიათებელი. ამგვარად, წერტილს უწოდებენ ნულ-განზომილებიან ობიექტს. წერტილი მათემატიკის ერთ-ერთი ფუნდამენტალური კონცეფციაა; ნებისმიერი გეომეტრიული ფიგურა წერტილებისგან შემდგარად ითვლება.
სეფსისი

სეფსისი — ადამიანისა და ცხოველების მძიმე ინფექციური დაავადება. სეფსისი ნებისმიერი ინფექციის ისეთი ფორმაა, რომლის დროსაც ორგანიზმის მძიმე მდგომარეობის ან მიკრობების მაღალი ვირულენტობის, აგრეთვე ორგანიზმში მათი დიდი რაოდენობით ან არაბუნებრივი გზით შეჭრის შედეგად ორგანიზმის დაცვითი უნარი იმდენად დაქვეითებულია, რომ ანთებითი კერები, სადაც ჩვეულებრივ მიკრობების დათრგუნვა ხდება, გადაიქცევა მათი გამრავლებისა და უწყვეტი განმეორებითი გენერალიზაციის წყაროდ. სეფსისის გამომწვევი შეიძლება იყოს სტრეპკოკოკი, სტაფილოკოკი (უფრო ხშირად) და სხვა. ამჟამად გავრცელებულია ე.წ. გრამუარყოფითი (ნაწლავის ჩხირი, კლოსტრიდია) ინფექცია. მიკრობის შეჭრის ადგილის მიხედვით განარჩევენ კანისმიერ, ოპერაციის შემდგომ, მშობიარობის და აბორტის შემდგომ, უროლოგიურ (ინფექცია იჭრება საშარდე გზებიდან), ორალურ (ინფექცია იჭრება პირის ღრუდან) და კრიპტოგენულ სეფსისს; ჩარევის საჭიროების მიხედვით - არაქირურგიულ, ქირურგიულ, გინეკოლოგიურ, უროლოგიურ და პედიატრიულ სეფსისს; კლინიკური მიმდინარეობის მიხედვით - ელვისებურს (1-7 დღე), მწვავეს ( 3 თვემდე) და ქრონიკულს; კერების მიხედვით - სეპტიცემიას (ჩირქოვანი მეტასტაზების გარეშე), სეპტიკოპიემიას (ჩირქოვანი მეტასტაზებით) და სეფსისურ (ბაქტერიულ) ენდოკარდიტს (ინფექციის კერა ენდოკარდიუმშია), რომელსაც უმძიმესი მიმდინარეობა აქვს. სეფსისს ახასიათებს როგორც ადგილობრივი, ისე საერთო სიმპტომები: მაღალი ტემპერატურა, თავის ტკივილი (სტაფილოკოკური სეფსისი თავის ტკივილის გარეშე მიმდინარეობს), მძიმე შემთხვევაში ცნობიერების დაკარგვა, მაჯისცემის გახშირება, არტერიული სისხლის წნევის დაქვეითება, შეშუპებები, ნაწოლები და სხვა. ყოველგვარი ცხელების დროს, რომელიც იწყება ტრავმის (ოპერაცია,მშობიარობა და სხვა) მიღების ან ჩირქგროვის გაჩენის შემდეგ, ეჭვი უნდა მივიტანოთ სეფსისზე. სეფსისის ნათელი სურათი ვითარდება 3 - 5 დღეში, ზოგჯერ უფრო გვიანაც. ეფექტიანი მკურნალობა შესაძლებელია პირველ დღე-ღემეში. ახალშობილთა სეფსისისთვის დამახასიათებელია პირღებინება, ფაღარათი, ძუძუს წოვის მიტოვება, წონაში დაკლება,ორგანიზმის გაუწყლოება, მონაცისფრო კანი და სხვა.

მკურნალობა
ანტიბიოტიკების დიდი დოზები, სულფანილამიდები;ორგანიზმის წინააღმდეგობის ასამაღლებელი ღონისძიებანი (გაძლიერებული ვიტამინიზებული მაღალკალორიული საკვები, სისხლის და ცილოვანი პრეპარატების გადასხმა, ავტოვაქცინები, გამა-გლობულინი); ადგილობრივად - დანეკროზებული ქსოვილების დროული მოცილება, ჩირქგროვების გაკვეთა, ჭრილობების დამუშავება ანტიბიოტიკებითა და ანისეპტიკური პრეპარატებით და სხვა.

1979 წელს საქართველოში შეიქმნა სეფსისის საწინააღმდეგო რესპუბლიკური ცენტრი. ცენტრის საქმიანობაში შედის: ინფექციონისტების, ქირურგების, მეან-გინეკოლოგების, პედიატრებისა და სხვა სპეციალისტების ორგანიზებული გაერთიანება; მოსახლეობისთვის მაღალკვალიფიციური კონსულტაციის გაწევა; დიაგნოსტიკისა და მკურნალობის ერთობლივი ტექნიკის შემუშავება; ავადმყოფების დისპანსერული მომსახურება (სეფსისის გადატანის შემდეგ 1 წელი,სეფსისური ენდოკარდიის შემდეგ - მთელი სიცოცხლის მანძილზე) და სხვა. სეფსისის საწინააღმდეგო ცენტრის მიერ მიღებული ღონისძიებების შედეგად მკვეთრად შემცირდა სეფსისით გამოწვეული ლეტალობა.
ორორი (გაზეთი)

„ორორი“ — სოციალური მიმართულების ყოველდღიური ლიბერალური ფრანგული გაზეთი, რომელიც გამოიცემოდა პარიზში.

1897 წელს დააარსა ერნესტ ვაუგანმა. 1898 წლის 13 იანვარს დაიბეჭდა ემილ ზოლას ღია წერილი, სახელწოდებით „ბრალს ვდებ!“, რომელშიც მწერალი გამოდის ფრანგული ხელისუფლების წინააღმდეგ. 1898 წლის აგვისტოდან 1899 წლის ივლისამდე გამოცემა დაიწყო ოქტავ მირბომ. მის გარდა, გაზეთში თავის ლიტერატურულ ნაწარმოებებს აქვეყნებდა ანატოლ ფრანსი.

კლემანსოს მმართველობის დროს გაზეთი მთლიანად გადავიდა ლიტერატურულ გამოცემებზე, რომლებშიც ძირითადად იბეჭდებოდა პოლიტიკური იდეები, ანტიკოლონიური სტატიები. 1906 წლიდან 1908 წლამდე პოლიტიკური რედაქტორი იყო არტურ რანკი. 1914 წლიდან გაზეთმა გამოსვლა შეწყვიტა.
ვოლოსოვის რაიონი

ვოლოსოვის რაიონი — ადმინისტრაციული ერთეული ლენინგრადის ოლქში, რუსეთი. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ვოლოსოვო, საიდანაც მომდინარეობს რაიონის სახელწოდება. შეიქმნა 1927 წლის სექტემბერში. 1963-1965 წლებში შედიოდა კინგისეპის სასოფლო რაიონის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 49 443 ადამიანს შეადგენდა.

რაიონის ფართობი შეადგენს 2,73 ათას კმ²-ს, რაც ოლქის საერთო ფართობის 3,65%-ია, გადაჭიმულია ჩრდილოეთიდან სამხრეთისკენ 65 კილომეტრზე, ხოლო დასავლეთიდან აღმოსავლეთისკენ 55 კილომეტრზე. ჩრდილოეთიდან ესაზღვრება ლომონოსოვის, სამხრეთიდან — ლუჟსკის, აღმოსავლეთიდან — გატჩინის, სამხრეთ-დასავლეთიდან — სლანცის, ხოლო დასავლეთიდან — კინგისეპის რაიონი.

ისტორია
1927 წლამდე რაიონის ტერიტორია შედიოდა ტროიცკისა და იამბურგის (კინგისეპი) მაზრების შემადგენლობაში, იამბურგის მაზრას რაიონი ვოლოსოვის ვოლოსტის სტატუსით ექვემდებარებოდა. 1927 წლის სექტემბერში წარმოიქმნა ვოლოსოვის რაიონი, ხოლო 1930 წელს რაიონების გაუქმების შედეგად დაექვემდებარა უშუალოდ ლენინგრადის ოლქს. 1935 წლის მარტიდან 1940 წლის სექტემბრამდე შედიოდა კინგისეპის რაიონის შემადგენლობაში. 1931 წლის იანვარში ვოლოსოვის რაიონს მიუერთდა გაუქმებული მოლოსკოვიცკის რაიონის ტერიტორია.

2006 წლის 1 იანვარს რაიონში წარმოიქმნა საქალაქო და სასოფლო დასახლებები.

მოსახლეობა
რაიონის მოსახლეობის დინამიკა:
ვოლხოვის რაიონი

ვოლხოვის რაიონი — ადმინისტრაციული ერთეული ლენინგრადის ოლქში, რუსეთი. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ვოლხოვი. 2008 წლის 7 აპრილიდან რაიონის ადმინისტრაციის მეთაური სერგეი აკლუშნინია. რაიონი ლენინგრადის ოლქის ცენტრალურ ნაწილს მოიცავს, რომლის ფართობია 5124,4 კმ². ჩრდილო-აღმოსავლეთით — ლოდეინოპოლეს, სამხრეთ-აღმოსავლეთით — ტიხვინის, სამხრეთით — კირიშის, ხოლო დასავლეთით — კიროვსკის რაიონი ესაზღვრება. ჩრდილოეთიდან ემიჯნება ლადოგის ტბას. რაიონის მთავარი მდინარეებია: ვოლხოვი, სიასი და პაშა.

ისტორია
რაიონი 1927 წლის 1 აგვისტოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული რეფორმების შედეგად წარმოიქმნა, რომლის ცენტრი ქალაქი ზვანკა, დღევანდელი ვოლხოვი, იყო. ვოლხოვის რაიონს მიეკუთვნებოდა გაუქმებული ვოლხოვის (ნოვოლადოგის) მაზრის ტერიტორიის ნაწილი. თავდაპირველად რაიონი შედგებოდა ოთხი ვოლოსტისგან (კოლჩანოვსკაია, ოქტიაბრსკაია, პროლეტარსკაია და შუმსკაია) და იყოფოდა 53 სოფსაბჭოდ.

1930 წელს ოკრუგის გაუქმების შემდეგ რაიონი უშუალოდ ლენინგრადის ოლქს დაექვემდებარა. 1939 წელს ვოლხოვი საოლქო მნიშვნელობის ქალაქი გახდა. 1946 წლის 20 მარტს წარმოიქმნა ნოვოლადოგის რაიონი, რომლის საზღვრებშიც ვოლხოვის რაიონის დასავლეთი ნაწილი მოექცა.

2006 წლის 1 იანვარს ვოლხოვის რაიონმა მუნიციპალური რაიონის სტატუსი მიიღო, რომლის შემადგენლობაშიც წარმოიქმნა საქალაქო და სასოფლო დასახლებები, ქალაქი ვოლხოვი რაიონის შემადგენლობაში შევიდა, როგორც ცალკე საქალაქო დასახლება.

მოსახლეობა
რაიონის მოსახლეობის დინამიკა:
ვიბორგის რაიონი (ლენინგრადის ოლქი)

ვიბორგის რაიონი — ადმინისტრაციული ერთეული ლენინგრადის ოლქში, რუსეთი. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ვიბორგი, საიდანაც მომდინარეობს რაიონის სახელი. ვიბორგის რაიონი შეიქმნა 1940 წლის ივლისში. ისტორიულად ვიბორგის რაიონამდე არსებული ადმინისტრაციული ერთეული იყო ვიბორგის გუბერნია, რომელიც 1744 წელს რუსეთ-შვედეთის ომის შედეგად შეიქმნა (1741—1743). თუმცა მანამდეც არსებობდა სანქტ-პეტერბურგის გუბერნიის დაქვემდებარებაში არსებული ვიბორგის პროვინცია. 1802 წელს ვიბორგის გუბერნიას ეწოდა ფინეთის გუბერნია, 1811 წელს კი უკვე ფინეთის დიდი სამთავროს დაქვემდებარებაში გადავიდა, სადაც ხელახლა ეწოდა ვიბორგის გუბერნია. 1917—1940 წლებში რაიონი იყო დამოუკიდებელი ფინეთის შემადგენელი ნაწილი. სსრკ-ფინეთის ომის (1941—1944) ოკუპირებული იყო ფინური სამხედრო ძალების მიერ.

რაიონის ფართობია 7431 კმ², მოიცავს 7 საქალაქო და 6 სასოფლო დასახლებას, მოსახლეობა 2011 წლის მონაცემებით 201 640 ადამიანს შეადგენდა.

გეოგრაფიული მდებარეობა
ვიბორგის რაიონი მდებარეობს ლენინგრადის ოლქის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში და იკავებს კარელიის ყელის დასავლეთ ნაწილს. რაიონს ჩრდილოეთით — კარელიის რესპუბლიკა (ლახდენპოხსკის რაიონი), ჩრდილო-დასავლეთით — პრიოზიორსკის რაიონი, აღმოსავლეთით — ვსევოლოჟსკის რაიონი, სამხრეთ-აღმოსავლეთით — ფედერალური მნიშვნელობის ქალაქი სანქტ-პეტერბურგი, ხოლო დასავლეთით — ფინეთი ესაზღვრება. სამხრეთ-დასავლეთით გარშემორტყმულია ფინეთის ყურით.

დემოგრაფია
რაიონის მოსახლეობის დინამიკა:
გატჩინის რაიონი

გატჩინის რაიონი — ადმინისტრაციული ერთეული ლენინგრადის ოლქში, რუსეთი. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი გატჩინა, საიდანაც მომდინარეობს რაიონის სახელიც. წარმოიქმნა 1927 წლის სექტემბერში. გატჩინის ტერიტორიაზე არსებული ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული იყო გატჩინის მაზრა, რომელიც 1922 წელს შეიქმნა, 1923 წელს კი სახელი შეეცვალა და ეწოდა ტროცკის მაზრა. რაიონის ფართობი 2850.3 კმ²-ს შეადგენს. 2010 წლის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 233 396 ადამიანს შეადგენდა.

გატჩინის რაიონი მდებარეობს რუსეთის ევროპული ნაწილის ჩრდილო-დასავლეთ მხარეში, რომელსაც ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან — ფედერალური მნიშვნელობის ქალაქი სანქტ-პეტერბურგი, აღმოსავლეთიდან — ტოსნოს, სამხრეთიდან — ლუჟსკის, დასავლეთიდან — ვოლოსოვის, ხოლო ჩრდილო-დასავლეთიდან — ლომონოსოვის რაიონები ესაზღვრება.

დემოგრაფია
2010 წლის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 233 396 ადამიანს შეადგენდა, რაც ლენინგრადის ოლქის მოსახლეობის 13,59 % შეადგენს. ამ მაჩვენებლით რაიონი მეორე ადგილს იკავებს ოლქში. შედარებით მჭიდროდაა დასახლებული რაიონის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილი. ჩრდილოეთი ნაწილი სანქტ-პეტერბურგის აგლომერაციის შემადგენლობაში შედის. მოსახლეობის გარკვეული ნაწილი მიგრაციას განიცდის, ისინი ძირითადად სასწავლებლად ან სამუშაოდ მიდიან სანქტ-პეტერბურგში.

გატჩინის რაიონის მოსახლეობის დინამიკა:
კინგისეპის რაიონი

კინგისეპის რაიონი — ადმინისტრაციული ერთეული ლენინგრადის ოლქში, რუსეთი. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი კინგისეპი, საიდანაც მომდინარეობს რაიონის სახელწოდებაც. შეიქმნა 1927 წელს, ისტორიულად კინგისეპის რაიონის ტერიტორია მოიცავდა იამბურგის მაზრის ტერიტორიას, რომელიც 1783 წელს შეიქმნა. კინგისეპის რაიონს ჩრდილო-დასავლეთით — ლომონოსოვის, აღმოსავლეთით — ვოლოსოვის და სამხრეთით — სლანცის რაიონები, ხოლო დასავლეთით — ესტონეთი ესაზღვრება. ჩრდილო-დასავლეთით გარშემორტყმულია ფინეთის ყურით. 2010 წლის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 78 183 ადამიანს შეადგენდა.

გეოგრაფია
რაიონის ტერიტორია ძირითადად დაბლობებისგან შედგება, მაქსიმალური სიმაღლე ზღვის დონიდან 0-150 მეტრია. აღმოსავლეთით მდებარეობს სოიკინსკის მაღლობი, ხოლო მდინარეების გასწვრივ ლუგისა და პლიუსკაიას დაბლობებია. რაიონის ტერიტორია მრავლადაა სხვადასხვა ბუნებრივი ნივთიერების ბუდობი. კლიმატი ზომიერი-კონტინენტურია, ივნისში საშუალო ტემპერატურა — 17 °, ხოლო იანვარში − 8°-ია. ნალექების წლიური რაოდენობა 550—700 მმ-ია.

ისტორია
1783 წელს სანქტ-პეტერბურგის გუბერნიის შემადგენლობაში წარმოიქმნა იამბურგის მაზრა, რომლის ცენტრიც ქალაქი იამბურგი (დღევანდელი კინგისეპი) იყო. 1922 წელს ამ რაიონს კინგისეპის რაიონი ეწოდა. 1927 წელს ლენინგრადის ოკრუგის შემადგენლობაში წარმოიქმნა კინგისეპის რაიონი, ის კინგისეპის მაზრის ოთხი რაიონიდან ერთ-ერთი იყო. 1930 წელს ოკრუგების გაუქმების შემდეგ რაიონი ლენინგრადის ოლქის შემადგენლობაში შევიდა. 1931 წლის იანვარში კინგისეპის რაიონის შემადგენლობაში შევიდა გაუქმებული კოტელსკის რაიონის ტერიტორია. 1935—1940 წლებში კინგისეპის რაიონი ექვემდებარებოდა კინგისეპის ოკრუგს, რომელიც, თავის მხრივ, მოიცავდა ვოლოსოვისა და ოსმინსკის რაიონებს.

დემოგრაფია
რაიონის მოსახლეობის დინამიკა:

2010 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 78 183 ადამიანს შეადგენდა, რაც ლენინგრადის ოლქის მოსახლეობის საერთო რაოდენობის 4,55 %-ია. ამ მონაცემებით იგი ოლქში მეშვიდე ადგილზეა.

ურბანიზაციის დონე 65,99 %-ია, რაც საშუალო საოლქო მაჩვენებელზე მაღალია. ქალაქის მცხოვრებთა რაოდენობა 58 342 ადამიანს შეადგენს. რაიონში ორი ქალაქია — კინგისეპი და ივანგოროდი. რაიონის მთლიანი მოსახლეობის დაახ. 62 % კინგისეპში ცხოვრობს. იგეგმება ახალი, 34,5 ათასიანი საპორტო ქალაქის მშენებლობა საზღვაო პორტ უსტ-ლუგას (სოფელი კრაკოლე) მიდამოებში.
კირიშის რაიონი

კირიშის რაიონი — ადმინისტრაციული ერთეული ლენინგრადის ოლქში, რუსეთი. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი კირიში. რაიონი მდებარეობს ლენინგრადის ოლქის სამხრეთ ნაწილში, მდინარე ვოლხოვისა და მისი შენაკადის — პჩიოვჟის აუზში. ფართობი 3019,3 კმ²-ია. ჩრდილოეთით — ვოლხოვის, აღმოსავლეთით — ტიხვინის, დასავლეთით — ტოსნოს და ჩრდილო-დასავლეთით — კიროვის რაიონები ესაზღვრება, ხოლო სამხრეთით — ნოვგოროდის ოლქი.

ისტორია
1927 წლის 1 იანვარს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული რეფორმების შედეგად ვოლხოვის მაზრის გარკვეული ნაწილისგან, ახლანდელი კირიშის რაიონის ტერიტორიაზე, წარმოიქმნა ანდრეევსკისა (ადმ. ცენტრი — სოფელი ანდრეევო) და ბუდოგოშჩის (ადმ. ცენტრი — დაბა ბუდოგოშჩი) რაიონები. 1930 წელს ოკრუგების გაუქმების შედეგად ზემოთ ნახსენები რაიონები უშუალოდ დაექვემდებარენ ლენინგრადის ოლქის ადმინისტრაციას.

1931 წლის 30 სექტემბერს ანდრეევსკის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი სოფელ ანდრეევოდან სოფელ კირიშში გადავიდა, ხოლო რაიონს სახელი გადაერქვა და ეწოდა კირიშის რაიონი. 1932 წლის 1 იანვარს ბუდოგოშჩენსკის რაიონი რაიონი გაუქმდა, მისი ტერიტორია კი კირიშის რაიონს შეუერთდა.

2006 წლის 1 იანვრიდან კირიშის რაიონს მუნიციპალური რაიონის სტატუსი მიენიჭა, მის ფარგლებში წარმოიქმნა 2 საქალაქო და 4 სასოფლო დასახლება, ქალაქი კირიში რაიონის შემადგენლობაში შევიდა, როგორც საქალაქო დასახლება.

ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფა
კიროვის რაიონი (ლენინგრადის ოლქი)

კიროვის რაიონი — ადმინისტრაციული ერთეული ლენინგრადის ოლქში, რუსეთი. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი კიროვსკი. რაიონის ფართობია 2590.5 კმ², რაც ლენინგრადის ოლქის საერთო ფართობის 3,08 %-ია. აღმოსავლეთით — ვოლხოვის, სამხრეთ-აღმოსავლეთით — კირიშის, სამხრეთ-დასავლეთით — ტოსნოს და ჩრდილო-დასავლეთით კი ვსევოლოჟსკის რაიონები ესაზღვრება. ასევე დასავლეთით ფედერალური მნიშვნელობის ქალაქი — სანქტ-პეტერბურგი, ხოლო ჩრდილოეთით — ლადოგის ტბა ესაზღვრება.

კიროვის რაიონის ტერიტორიაზე კლიმატი ზომიერი კონტინენტური და ნესტიანია. იანვრის საშუალო ტემპერატურა -7,7 °, ხოლო ივლისის +17,7 °-ია. რაიონში მოიპოვება ხრეში, ქვიშა, თიხა, კაოლინი და სხვა. მათ დასამუშავებლად ფუნქციონირებს რამდენიმე საწარმო.

ისტორია
კიროვსკის რაიონი წარმოიქმნა 1977 წლის 1 აპრილს სსრკ-ის უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის ბრძანების საფუძველზე, ვოლხოვისა და ტოსნოს რაიონების დაწვრილერთეულების შედეგად. რაიონის შემადგენლობაში 2 რაიონული მნიშვნელობის ქალაქი (ოტრადნოე და პეტროკრეპოსტი), 5 დაბა (მგა, ნაზია, პავლოვო, პრილადოჟსკი, სინიავინო) და 5 სოფსაბჭო შევიდა. ადმინისტრაციული ცენტრი კი საოლქო მნიშვნელობის ქალაქი კიროვსკი გახდა.

2006 წლის 1 იანვარს საოლქო კანონის შესაბამისად რაიონს მიენიჭა მუნიციპალური რაიონის სტატუსი, ხოლო მის დაქვემდებარებაში შევიდა 8 საქალაქო და 3 სასოფლო დასახლება, კიროვსკი და შლისელბურგი რაიონის შემადგენლობაში შევიდნენ, როგორც ცალკეული საქალაქო დასახლებები.

დემოგრაფია
ლოდეინოპოლეს რაიონი

ლოდეინოპოლეს რაიონი — ადმინისტრაციული ერთეული ლენინგრადის ოლქში, რუსეთი. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ლოდეინოე-პოლე, საიდანაც მომდინარეობს რაიონის სახელიც. რაიონი მოიცავს 2 საქალაქო და 3 სასოფლო დასახლებას. წარმოიქმნა 1927 წლის სექტემბერში. ისტორიულად რაიონის ტერიტორიაზე მდებარეობდა ლოდეინოპოლეს მაზრა. 2010 წლის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 30 469 ადამიანს შეადგენდა.

ლოდეინოპოლეს რაიონს ჩრდილოეთით — კარელიის რესპუბლიკა, ჩრდილო-აღმოსავლეთით — პოდპოროჟიეს, სამხრეთით — ტიხვინის და სამხრეთ-დასავლეთით — ვოლხოვის რაიონები ესაზღვრება. დასავლეთიდან აკრავს ლადოგის ტბა. რაიონის ფართობია 4910.9 კმ², რაც ლენინგრადის ოლქის საერთო ფართობის 6,60 %-ია.

ისტორია
1927 წლამდე, მანამდე სანამ, ლოდეინოპოლეს რაიონი წარმოიქმნებოდა, პეტროგრადის გუბერნიის შემადგენლობაში, არსებობდა ლოდეინოპოლეს მაზრა, რომელიც 1922 წლამდე შედიოდა ოლონეცის გუბერნიის შემადგენლობაში. ლოდეინოპოლეს რაიონი წარმოიქმნა 1927 წელს სსრკ-ის უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის დადგენილების საფუძველზე. 1974 წლის 23 ოქტომბრის საოლქო კომიტეტის გადაწყვეტილებით ლოდეინოპოლის რაიონს შეუერთდა დომოჟიროვსკის სოფსაბჭო, რომელიც მანამდე ვოლხოვის რაიონის დაქვემდებარებაში იყო.

2006 წლის 1 იანვარს რაიონს მიენიჭა მუნიციპალური რაიონის სტატუსი, მის შემადგენლობაში წარმოიქმნა 2 საქალაქო და 3 სასოფლო დასახლება, ქალაქი ლოდეინოე-პოლე რაიონის დაქვემდებარებაში შევიდა, როგორც ცალკეული საქალაქო დასახლება.

დემოგრაფია
რაიონის მოსახლეობის დინამიკა:
ლომონოსოვის რაიონი (ლენინგრადის ოლქი)

ლომონოსოვის რაიონი — ადმინისტრაციული ერთეული ლენინგრადის ოლქში, რუსეთი. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ლომონოსოვი. ლომონოსოვის რაიონი ლენინგრადის ოლქის შემადგენლობაში ერთადერთ ადმინისტრაციულ ერთეულს წარმოადგენს, რომლის თვითმმართველი ორგანო ფედერაციის სხვა ადმ. სუბიექტში — ქალაქ ლომონოსოვში მდებარეობს, რომელიც პეტროდვორცოვის რაიონის შემადგენლობაშია (სანქტ-პეტერბურგი). 2010 წლის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 70 347 ადამიანს შეადგენდა.

ლომონოსოვის რაიონს აღმოსავლეთით — ფედერალური მნიშვნელობის ქალაქი სანქტ-პეტერბურგი ესაზღვრება, სამხრეთ-აღმოსავლეთით — გატჩინის, სამხრეთით — ვოლოსოვის და სამხრეთ-დასავლეთით — კინგისეპის რაიონები ესაზღვრება, ასევე ჩრდილო-დასავლეთით — სოსნოვი-ბორის საქალაქო ოკრუგი, ხოლო ჩრდილო-დასავლეთით — ფინეთის ყურის წყლები აკრავს. რაიონის ფართობია 1919,1 კმ², რაც ლენინგრადის ოლქის საერთო ფართობის 2,69 %-ია.

ისტორია
1927 წელს ლენინგრადის ოლქის შემადგენლობაში შეიქმნა ორანიენბაუმის რაიონი (ადმ. ცენტრი ქალაქი ორანიენბაუმი). 1930 წელს რაიონების გაუქმების შედეგად მისი ტერიტორია უშუალოდ ოლქის დაქვემდებარებაში გადავიდა. დიდი სამამულო ომის დროს რაიონის ტერიტორიის სამხრეთი ნაწილი ოკუპურებული იყო, ხოლო ჩრდილოეთი ნაწილი ორანიენბაუმის პლაცდარმის ნაწილს შეადგენდა. 1996 წელს ადმინისტრაციული კანონის მიხედვით რაიონს მიენიჭა მუნიციპალური სტატუსი. 2006 წელს იგი დაიყო 2 საქალაქო და 13 სასოფლო დასახლებად.

დემოგრაფია
ლუგის რაიონი

ლუგის რაიონი — ადმინისტრაციული ერთეული ლენინგრადის ოლქში, რუსეთი. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ლუგა. შეიქმნა 1927 წლის სექტემბერში, ისტორიულად, ამჟამინდელი ლუგის რაიონის ტერიტორიაზე, მანამდე არსებობდა ლუგის მაზრა, რომელიც 1781 წელს შეიქმნა. 2010 წლის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 78 759 ადამიანს შეადგენდა. რაიონის ფართობი — 6,07 ათასი კმ².

რაიონს ჩრდილოეთით — გატჩინის, ჩრდილო-დასავლეთით — ტოსნოს, დასავლეთით — სლანცის და ჩრდილო-დასავლეთით ვოლოსოვის რაიონები ესაზღვრება, სამხრეთით და სამხრეთ-აღმოსავლეთით კი ფსკოვისა და ნოვგოროდის ოლქები. ლუგის რაიონი დაბლობი ტერიტორიისგან შედგება, რომლის აბსოლუტური სიმაღლე 0—100 მეტრია. მის ტერიტორიაზე ქვიშისა და ტორფის ბუდობებია.
პოდპოროჟიეს რაიონი

პოდპოროჟიეს რაიონი — ადმინისტრაციული ერთეული ლენინგრადის ოლქში, რუსეთი. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი პოდპოროჟიე, საიდანაც მომდინარეობს რაიონის სახელიც. შეიქმნა 1927 წლის სექტემბერში. 1963-1965 წლებში შედიოდა ლოდეინოპოლეს სასოფლო რაიონის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 31 707 ადამიანს შეადგენდა.

რაიონის ფართობია 7,83 ათასი კმ². ჩრდილოეთიდან — კარელიის რესპუბლიკა, სამხრეთ-აღმოსავლეთიდან — ვოლოგდის ოლქი, სამხრეთიდან — ტიხვინის და სამხრეთ-დასავლეთიდან — ლოდეინოპოლეს რაიონები ესაზღვრება, ხოლო აღმოსავლეთიდან — ონეგის ტბა აკრავს.

ისტორია
ეკატერინესეული ადმინისტრაციული რეფორმების შემდეგ, ამჟამინდელი პოდპოროჟიეს რაიონის ტერიტორია ოლონეცისა და ნოვგოროდის გუბერნიების შემადგენლობაში შევიდა. რაიონის სამხრეთი ტერიტორიის მცირედი ნაწილი, მდინარე ოიატიდან მოყოლებული ნოვგოროდის, ხოლო ძირითადი ნაწილი ლოდეინოპოლეს მაზრის (ოლონეცის გუბერნია) შემადგენლობაში შევიდა. 1796 წელს ოლონეცკის გუბერნია გაუქმდა, მისი ტერიტორიის უდიდესი ნაწილი კი ნოვგოროდის გუბერნიის შემადგენლობაში გადავიდა. მაზრებსშორისი საზღვრების შეიცვალა, თუმცა 1802 წელს ეკატერინეს დროს არსებული საზღვრები მთლიანად აღდგა.

1922 წელს, ოლონეცკის გუბერნიის მთლიანად გაუქმების შემდეგ, მისი სამხრეთი მაზრები: ლოდეინოპოლი და ვიტეგორსკი, პეტროგრადის გუბერნიის, ხოლო 1924-27 წლებში კი ლენინგრადის გუბერნიის შემადგენლობაში გადავიდნენ.

1996 წელს, რაიონმა მიიღო მუნიციპალური სტატუსი. 2006 წლის 1 იანვარს რაიონის შემადგენლობაში შეიქმნა საქალაქო და სასოფლო დასახლეები.
პრიოზერსკის რაიონი

პრიოზერსკის რაიონი — ადმინისტრაციული ერთეული ლენინგრადის ოლქში, რუსეთი. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი პრიოზერსკი. ფართობი — 3597,5 კმ². მდებარეობს კარელიის ყელის ჩრდილოეთ მხარეს, ლადოგის ტბის დასავლეთ სანაპიროზე. რაიონს ჩრდილოეთიდან — კარელიის რესპუბლიკა, სამხრეთიდან — ვსევოლოჟსკის რაიონი, დასავლეთიდან — ვიბორგის რაიონი, ხოლო ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან — ლადოგის ტბა აკრავს.

1940 წელს, ამჟამინდელი პრიოზერსკის რაიონის ტერიტორიაზე, რომელიც სსრკ-მა მოიპოვა სსრკ-ფინეთის ომის შემდეგ, შეიქმნა კექსჰოლმის (კიაკისალმსკი) რაიონი. მისი ადმ. ცენტრი კექსჰოლმი იყო. 1944 წლის ნოემბერში კექსჰოლმის რაიონი გადავიდა ლენინგრადის ოლქის შემადგენლობაში. 1963-1965 წლებში რაიონი გაუქმებული იყო. 2006 წლის 1 იანვარს რაიონმა მიიღო მუნიციპალიტეტის სტატუსი, რომლის შემადგენლობაშიც 2 საქალაქო და 12 სასოფლო დასახლება წარმოიქმნა, ქალაქი პრიოზერსკი ამავე სახელწოდების მქონე საქალაქო დასახლების შემადგენლობაში შევიდა.
სლანცის რაიონი

სლანცის რაიონი — ადმინისტრაციული ერთეული ლენინგრადის ოლქში, რუსეთი. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი სლანცი. მდებარეობს ლენინგრადის ოლქის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში, მდინარეების: ნარვასა და ლუგას შორის.

სლანცის რაიონს ჩრდილოეთით — კინგისეპის, ჩრდილო-აღმოსავლეთით — ვოლოსოვის და აღმოსავლეთით — ლუგის რაიონები, ხოლო სამხრეთით — ფსკოვის ოლქი და დასავლეთით — ესტონეთი ესაზღვრება.

შეიქმნა 1941 წლის 11 მარტს, კინგისეპისა და გდოვის რაიონების დაწვრილერთეულების შემდეგ. მისი ცენტრი იყო დაბა სლანცი. გდოვის რაიონიდან სლანცის რაიონის შემადგენლობაში დაბა სლანცი და 7 სოფსაბჭო, ხოლო კინგისეპის რაიონიდან კი 1 სოფსაბჭო შევიდა. 2006 წელს რაიონის შემადგენლობაში მიღებული კანონის შესაბამისად, წარმოიქმნა 1 საქალაქო და 6 სასოფლო დასახლება. ადგილობრივი თვითმმართველი ორგანო მირებული ქარტიის მიხედვით მუშაობს.
ტიხვინის რაიონი

ტიხვინის რაიონი — ადმინისტრაციული ერთეული ლენინგრადის ოლქში, რუსეთი. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ტიხვინი. 2010 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა 70 988 ადამიანს შეადგენდა. რაიონის ფართობია 7018 კმ², მდებარეობს ლენინგრადის ოლქის აღმოსავლეთ ნაწილში. რაიონს ჩრდილოეთიდან — ლოდეინოპოლეს, ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან — პოდპოროჟიეს, სამხრეთ-აღმოსავლეთიდან — ბოქსიტოგორსკის, სამხრეთ-დასავლეთიდან — კირიშის და ჩრდილო-დასავლეთიდან — ვოლხოვის რაიონები ესაზღვრება, ხოლო აღმოსავლეთიდან — ვოლოგდის და სამხრეთიდან — ნოვგოროდის ოლქები.

ტიხვინის რაიონამდე, დაახლოებით მის ტერიტორიაზე არსებული ადმინისტრაციული ერთეული — ტიხვინის მაზრა იყო. ტიხვინის რაიონი კი 1927 წლის სექტემბერში შეიქმნა. 1930 წელს კი ოკრუგების გაუქმების შედეგად ოლქის შემადგენლობაში შევიდა. დიდი სამამულო ომი რაიონს მნიშვნელოვანი ზარალი მიადგა.

2006 წლის 1 იანვარს, რაიონმა მუნიციპალური სტატუსი მიიღო, მიშ შემადგენლობაში წარმოიქმნა 1 საქალაქო და 8 სასოფლო დასახლება, ქალაქი ტიხვინი მის შემადგენლობაში შევიდა, როგორც საქალაქო დასახლება.
ტოსნოს რაიონი

ტოსნოს რაიონი — ადმინისტრაციული ერთეული ლენინგრადის ოლქში, რუსეთი. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ტოსნო. მდებარეობს ლენინგრადის ოლქის სამხრეთ ნაწილში, ფართობი 3585,4 კმ²-ია. რაიონს ჩრდილო-აღმოსავლეთით — კიროვის რაიონი, აღმოსავლეთით — კირიშის, სამხრეთ-დასავლეთით — ლუგის და დასავლეთით — გატჩინის რაიონები ესაზღვრება, ხოლო სამხრეთ-აღმოსავლეთით — ნოვგოროდის ოლქი და ჩრდილოეთით — ფედერალური მნიშვნელობის ქალაქი სანქტ-პეტერბურგი.

შეიქმნა 1930 წლის 19 აგვისტოს, იმ დროისთვის მის შემადგენლობაში შედიოდა: ქალაქი ლიუბანი, დაბა ულიანოვკა, გაუქმებული ლიუბანის რაიონის 15, გაუქმებული დეტსკოსელსკის რაიონის 6 და გაუქმებული კოლპინოს რაიონის 9 საოფსაბჭო.

2006 წლის 1 იანვარს, 2004 წლის 22 დეკემბერს მიღებული № 116 საოლქო კანონის მიხედვით, რაიონის შემადგენლობაში წარმოიქმნა 7 საქალაქო და 6 სასოფლო დასახლება. ქალაქი ტოსნო მის შემადგენლობაში შევიდა, როგორც ტოსნოს საქალაქო დასახლება. შაპკის ვოლოსტის ნაწილიდან გამოიყო ნურმის სასოფლო დასახლება, ხოლო გაუქმდა ლიუბანსკაიას, ნოვოლისინსკაიას, რადოფინიკოვსკაიას, სელცოვსკაიას, ტარასოვსკაიას, უშაკინსკაიას და ჩუდსკობორსკაიას ვოლოსტები.