iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
აგილ ალიევი

აგილ ალირზა ალიევი (; დ 10 დეკემბერი, 1926, ნახიჩევანი — გ. 7 მარტი, 2006, ბაქო) — საბჭოთა და აზერბაიჯანელი მეცნიერ-ეკონომისტი, აზერბაიჯანის მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი; აზერბაიჯანის პრეზიდენტის, ჰეიდარ ალიევის უმცროსი ძმა.

დაამთავრა აზერბაიჯანის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიული ფაკულტეტი 1951 წელს. თავიდან აზერბაიჯანის მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის ისტორიის ინსტიტუტში სამეცნიერო მუშაკი იყო, შემდგომ აზერბიაჯანის პოლიტექნიკურ ინსტიტუტში, ხოლო 1953 წლიდან აზერბაიჯანის სამედიცინო უნივერსიტეტში გააგრძელა მუშაობა.

1973 წელს სამედიცინო უნივერსიტეტის ეკონომიკისა და სამართლის საფუძვლების კათედრის გამგის თანამდებობა დაიკავა. მისი სამეცნიერო მოღვაწეობის ძირითადი მიმართულება იყო აზერბაიჯანის სოციალ-ეკონომიკური განვითარებაში რეფორმების როლი, ასევე მოსახლეობის ცხოვრების დონის ამაღლებისათვის საჭირო აქტუალური პრობლემების შესწავლა. აგილ ალიევი 130-მდე სამეცნიერო ნაშრომის ავტორია, რომელთაგანაც 16 საზღვარგარეთ არის გამოქვეყნებული. აგილ ალიევი იყო საერთაშორისო ეკო-ენერგეტიკული აკადემიის ნამდვილი წევრი.
გარდაიცვალა ბაქოში 2006 წლის 7 მარტს . დასაფლავებულია ღვაწლმოსილ მოღვაწეთა ხეივანში.

ჯილდო
აზერბაიჯანის სსრ-ის მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე (1981)
„აზერბაიჯანის დიდების ორდენი“ (2000)
შრომის წითელი დროშის ორდენი
ჯალალ ალიევი

ჯალალ ალირზა ოღლი ალიევი (; დ. 30 ივნისი, 1928, ნახიჩევანი — გ. 31 იანვარი, 2016, ბაქო) — საბჭოთა აზერბაიჯანელი მეცნიერ-სელექციონერი და სახელმწიფო მოღვაწე; აზერბაიჯანის მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის აკადემიკოსი და პრეზიდიუმის წევრი, აზერბაიჯანის მილი მეჯლისის დეპუტატი. აზერბაიჯანის მესამე პრეზიდენტის, ჰეიდარ ალიევის ძმა და აზერბაიჯანის მეოთხე პრეზიდენტის, ილჰამ ალიევის ბიძა.

ბიოგრაფია
დაიბადა ნახიჩევანში მრავლშვილიან ოჯახში. მისი ძმა, ჰეიდარ ალიევი შემდგომში აზერბაიჯანის პრეზიდენტი გახდა, ხოლო დანარჩენი ორი ძმა — ჰასან ალიევი და აგილ ალიევი, ისვე როგორ თვითონ, გახდნენ აზერიბაიჯანის მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის აკადემიკოსები.

ჯალალ ალიევმა დაამთავრა ნახიჩევანის პედაგოგიური ინსტიტუტის საბუნებისმეტყველო ფაკულტეტი 1944 წელს, ხოლო 1951 წელს — აზერბაიანის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ბიოლოგიის ფაკულტეტი. 1976 წელს აირჩიეს აზერბაიჯანის მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის წევრ-კორესპონდენტად, ხოლო 1980 წელს — ნამდვილ წევრად. სამჯერ (1995, 2000 და 2005) იყო არჩეული აზერბაიჯანის მილი მეჯლისის დეპუტატად.

იყო რუსეთის სასოფლო-სამეურნეო აკადემიის მეცნიერაბათა, უკრაინის აგრარულ მეცნიერებათა აკადემიის წევრი უცხო ქვეყნიდან და ბელორუსის რესპუბლიკის აგრარულ მეცნიებათა აკადემიის, ასევე მცენარეთა მოლეკულური ბიოლოგიის საერთაშორისო საზოგადოების, მცენარეთა მკვლევარი ბიოლოგების ამერიკული საზოგადოების, ფოტოსინთეზის მკვლევართა საერთაშორისო საზოგადოების, იაპონიის მცენარეთა ფიზიოლოგის კვლევის საზოგადოებისა და უჯრედობრივი სტრესის საერთაშორისო საზოგადოების წევრი. აქტიურად იყო დაკავებული პოლიტიკური მოღვაწეობით.
დაკრძალულია ღვაწლმოსილ მოღვაწეთა ხეივანში.

სამეცნიერო მოღვაწეობა
500 სამეცნიერო პუბლიკაციაზე მეტი ნაშრომის ავტორი, რომელთა რიცხვშია 20 მონოგრაფია და წიგნი, გამოქვეყნებული როგორც რესპუბლიკურ, ისე საერთაშორისო ბეჭვდით გამოცემებში. ამას გარდა, კიდევ 340 სამეცნიერო ნაშორმი იქნა გამოქვეყნებული საზღვარგარეთ. მისი სამეცნიერო საქმიანობა ფოტოსინთეზის პროდუქტულობის თეორიას, როგორც სოფლის მეურნეობის მცენარეული მოსავლის, ძირითადად ხორბლის, მოყვანის კვლევებს ეძღვნება.

ჯილდოები
„მედალი „1941-1945 წლების დიდ სამამულო ომში გმირული შრომისათვის“ (1946 )
შრომის წითელი დროშის ორდენის (1978 და 1986)
მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე (1982)
აზერბაიჯანის დამოუკიდებლობის ორდენი“ (1998)
„აზერბაიჯანი ღირსების ორდენი“ (2013)
აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის საპატიო დიპლომი (2008)
ბაჩო ქაჯაია

ბაჩო ქაჯაია — ქართველი მსახიობი. განსაკუთრებული პოპულარობა მოუტანა სერიალ „შუა ქალაქში“ შესრულებულმა „ლაშას“ როლმა. ასევე მონაწილეობდა “სიყვარულის ბალადაში”.

პირადი ცხოვრება
დაქორწინებულია. ჰყავს სამი შვილი.

ფილმოგრაფია
2007–2013: „შუა ქალაქში“ (ლაშა ტორონჯაძე)
2011: „ერთხელ შუა ქალაქში“
2011: „სიყვარულის ბალადა“
„ერთხელ შუა ქალაქში“ (ლაშა ტორონჯაძე)
2014–2017: „10 წლის შემდეგ“ (ლაშა ტორონჯაძე)
2014: „ერთი ნაბიჯი“
ცხელი ძაღლი (გელა ხრამიაშვილი)
2015: „ცოლები და ქმრები“
2020–2021 „დიდი ოჯახი“ (ლევანი)
2023: „ჩემი ცოლის დაქალები“ (დოდო მებუკე)
სალომე ჭულუხაძე

სალომე ჭულუხაძე (დ. 30 ნოემბერი, 1987) — ქართველი მსახიობი. განსაკუთრებული პოპულარობა მოუტანა სერიალ „შუა ქალაქში“ ნათამაშებმა „სალომეს“ როლმა. 2011 წელს ითამაშა ფილმში „ისპაჰან-ბათუმი“. არის „თავისუფალი თეატრის“ მსახიობი.

ფილმოგრაფია
2007-2010: „შუა ქალაქში“ (სალომე)
2011: „ისპაჰან - ბათუმი“
„ერთხელ შუა ქალაქში“ (სალომე)
„ჩემი ცოლის დაქალები“

ნათამაშები როლები
თავისუფალი თეატრი
„ხომ ხოცავენ ქანცგაწყვეტილ ცხენებს“
„ღმერთო, დაგვიფარე ჩვენ და ადამიანები“
„ვალსი ძილის წინ“
„რიჩარდ “
„მექანიკური ფორთოხალი“
„სამანიშვილის დედინაცვალი”
„უსულო საგნები”
„ვიზიტი ფსიქოლოგთან”
„მგზნებარე შეყვარებული”
„თაფლობის თვე”
„რვა მოსიყვარულე ქალი”
„რომეო+ჯულიეტა=?…”
„ტარტიუფი“
დიმა ტატიშვილი

დიმიტრი (დიმა) ტატიშვილი (დ. 8 ივნისი, 1967) — ქართველი მსახიობი. ჰყავს მეუღლე და ორი შვილი. გარდა სამსახიობო კარიერისა ქართულ ენაზე ახმოვანებდა სხვადასხვა უცხოურენოვან სერიალებს.

ეროვნული ფილმოგრაფია
2006: „ატაგენუსი“
2008: „რაც ყველაზე ძალიან გიყვარს“
2009: „დამოუკიდებლობის 1005 დღე“
2010: „გალობის რაინდები“
2011: „ჭამა და სექსი“
2012: „გოგონა გარეუბნიდან მედ“
2012-2013: „შუა ქალაქში“
2015: „ჩვენ გვერდით“
აბრამ ალიხანოვი

აბრამ ალიხანოვი (სომხურად: ; რუსულად: , ნამდვილი გვარი ალიხანიან; დ. 4 მარტი, 1904 — გ. 8 დეკემბერი, 1970) — სომეხი საბჭოთა ექსპერიმენტული ფიზიკოსი, რომელიც სპეციალიზებული იყო ნაწილაკების და ბირთვული ფიზიკის საკითხებში. ის იყო საბჭოთა კავშირის ერთ-ერთი წამყვანი ფიზიკოსი.

ალიხანოვი სწავლობდა რენტგენის სხივებს და კოსმოსურ გამოსხივებებს მანამ, სანამ საბჭოთა ატომური ბომბის პროექტს არ შეუერთდებოდა. 1945–1968 წლებში ის ხელმძღვანელობდა თეორიული და ექსპერიმენტული ფიზიკის ინსტიტუტს მოსკოვში, რომელსაც მისი სახელი მიენიჭა 2004 წელს. 1934 წელს მან და იგორ კურჩათოვმა შექმნეს „ბავშვის ციკლოტრონი“, პირველი „ციკლოტრონი“, რომელიც ფუნქციონირებდა ბერკლის, კალიფორნიის გარეთ.

მისი ძმა, არტემ ალიხანიანი საბჭოთა სომხეთში იყო და მრავალი წლის განმავლობაში ხელმძღვანელობდა ერევნის ფიზიკის ინსტიტუტს.

ადრეული წლები
ალიხანოვი დაიბადა როგორც აბრაამ ალიხანიანი. 1904 წელს ელისაბედპოლში (დღეს განჯა, აზერბაიჯანი) სომეხი მშობლების ოჯახში. მისი მამა, ისაჰაკ ალიხანიანი (დ. 1925), იყო სარკინიგზო ინჟინერი (მატარებლის მძღოლი) ამიერკავკასიის რკინიგზაში, ხოლო დედა იულია არტემევნა (ახ. სულხანოვა) დიასახლისი. მისი უმცროსი ძმა არტემ ალიხანიანი (1908–78) ასევე ცნობილი ფიზიკოსი იყო. მათ ორი და ჰყავდათ: არაქსია (დაბ. 1906) და რუზანა (დაბ. 1913).მისი ოჯახი ცხოვრობდა ალექსანდროპოლში (დღეს გიუმრი) 1912–13 წლებში, სადაც აბრამი სწავლობდა კომერციულ კოლეჯს. შემდეგ ოჯახი გადავიდა ტიფლისში (დღევანდელი თბილისი), სადაც 1918 წლამდე ცხოვრობდა. 1920 წლის თურქეთ-სომხეთის ომამდე. ომის გამო დაბრუნდნენ ტიფლისში და აბრამმა დაამთავრა ტიფლისის სავაჭრო კოლეჯი 1921 წელს. შემდეგ იგი ჩაირიცხა ტიფლისის პოლიტექნიკურ ინსტიტუტში, მაგრამ, უმეტესწილად, არ სწავლობდა რომ დახმარებოდა ოჯახს ფინანსურად. იგი მუშაობდა მოლარედ და ტელეფონის ოპერატორად.

კარიერის დასაწყისი ლენინგრადში
1923 წელს ალიხანოვი ლენინგრადში გადავიდა საცხოვრებლად და ჩაირიცხა პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ქიმიის განყოფილებაში. 1924 წელს იგი აბრამ იოფეს მიერ დაარსებულ ფიზიკა-მექანიკის განყოფილებაში გადავიდა. იოფეს გარდა, იქ ასწავლიდნენ სხვა გამოჩენილ მეცნიერებს, მათ შორის ნიკოლაი სემიონოვი და იაკოვ ფრენკელი. 1925–27 წლებში მუშაობდა მეჩნიკოვის საავადმყოფოში, რენტგენოგრაფიად. უნივერსიტეტი 1929 წელს დაასრულა. ის პამირის მთებში მუშაობდა, 1941 წლის ზაფხულში, თუმცა ნაცისტური ძალების მოახლოების გამო, ალიხანოვი გუნდთან ერთად ყაზანში გადავიდა 1941 წლის ოქტომბერში. 1942 წლის აპრილში იგი გადავიდა ერევანში, საბჭოთა სომხეთში, არაგაცის მთაზე კოსმიური სხივების შესწავლის მიზნით.

ალიხანოვმა და მისმა ჯგუფმა, მათ შორის მისმა ძმამ არტემ ალიხანიანმა, ასევე არასწორად დაასკვნეს კოსმოსური გამოსხივების ნაწილაკების არსებობა, რომელსაც მათ ვანიტრონებს უწოდებენ, რომლებიც სავარაუდოდ მასების ფართო სპექტრს ფლობდნენ. ძმები ალიხანოვ-ალიხანიანები ამ შედეგის გამო ძალიან გააკრიტიკეს.
იგორ პატარიძე

იგორ პატარიძე (დ. 5 ოქტომბერი, 1940, გორი) — ქართველი ინჟინერი, პოლიტიკოსი.

1967 წელს დაამთავრა შრომის წითელი დროშის ორდენოსანი საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი. 2004-2008 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ნაციონალური მოძრაობა — დემოკრატები“.
აზერბაიჯანის ტექნოლოგიური უნივერსიტეტი

აზერბაიჯანის ტექნოლოგიური უნივერსიტეტი — სახელმწიფო საგანმანათლებლო დაწესებულება, რომელიც ამზადებს მანქანათმშენებლებს, დამამუშავებელ ინჟინრებს კვების, მსუბუქი და საფეიქრო მრეწველობის სფეროში.

ისტორია
1981 წელს, აზერბაიჯანის ტექნიკური უნივერსიტეტი კიროვობადსკის ფილიალის ბაზაზე, რესპუბლიკის მეთაურის ჰეიდარ ალიევის ინიციატივით, შეიქმნა აზერბაიჯანის ტექნოლოგიური ინსტიტუტი. 2000 წელს, აზერბაიჯანის რესპუბლიკის განათლების სამინისტროს ბრძანებით, იგი აზერბაიჯანის ტექნოლოგიურ უნივერსიტეტად გადაკეთდა.

უნივერსიტეტი გამოსცემდა გაზეთ „ტექნოლოგს“ 1983 წლიდან, ხოლო „სამეცნიერო ამბების ბიულეტენს“ 2004 წლიდან. ჰეიდარ ალიევის საქმიანობის შესასწავლად, ჰეიდარ ალიევის სკოლა ფუნქციონირებს უნივერსიტეტში. უნივერსიტეტს ასევე აქვს მუზეუმი, რომელიც ასახავს მის ისტორიას. აზერბაიჯანის ტექნოლოგიური უნივერსიტეტმა 2007 წელს მიიღო სერთიფიკატი და აკრედიტაცია აზერბაიჯანის რესპუბლიკის განათლების სამინისტროს კომისიის მიერ.

ამჟამად უნივერსიტეტი მოიცავს 4 ფაკულტეტს და 19 დეპარტამენტს. ტრენინგი ხორციელდება 37 სპეციალობაში .

საერთაშორისო თანამშრომლობა
უნივერსიტეტი ახორციელებს საერთაშორისო თანამშრომლობას უმაღლესი განათლების სფეროში აზერბაიჯანის რესპუბლიკის კანონმდებლობისა და საერთაშორისო ხელშეკრულებების შესაბამისად, რომლის მხარეც არის აზერბაიჯანის რესპუბლიკა .

უნივერსიტეტში სასწავლო პროცესი ორგანიზებულია ევროპული საკრედიტო სისტემის შესაბამისად. საკრედიტო სისტემის ორგანიზების წესს ამტკიცებს აზერბაიჯანის რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტი.

აზერბაიჯანის რესპუბლიკის განათლების შესახებ კანონით გათვალისწინებული და მისი საქმიანობის სფეროების შესაბამისად, უნივერსიტეტს შეუძლია დაამყაროს პირდაპირი ურთიერთობა სამეცნიერო და საგანმანათლებლო დაწესებულებებთან, ორგანიზაციებთან, საერთაშორისო ორგანიზაციებთან და უცხო ქვეყნის ფონდებთან, დადოს ორმხრივი და მრავალმხრივი ხელშეკრულებები თანამშრომლობის შესახებ, შეუერთდეს სამთავრობო და არასამთავრობო ორგანიზაციებსა და თანამშრომლობის სხვა ფორმების განხორციელება.

აზერბაიჯანის ტექნოლოგიურ უნივერსიტეტს აქვს უფლება განახორციელოს საერთაშორისო და ერთობლივი საგანმანათლებლო პროექტები, ჩაატაროს საერთაშორისო ერთობლივი სამეცნიერო და საგანმანათლებლო კონფერენციები, სიმპოზიუმები, სტუდენტთა და აკადემიური პერსონალის გაცვლა და ჩაატაროს მსგავსი საქმიანობა შესაბამისი მარეგულირებელი სამართლებრივი აქტებით დადგენილი ნორმების შესაბამისად.

ტექნოლოგიურ უნივერსიტეტს შეუძლია შექმნას ფილიალები და წარმომადგენლობები, სამეცნიერო ცენტრები და ფონდები აზერბაიჯანის რესპუბლიკაში და ასევე მის ფარგლებს გარეთ, აზერბაიჯანის რესპუბლიკის მოქმედი მარეგულირებელი სამართლებრივი აქტების მოთხოვნების შესაბამისად, უნივერსიტეტის ხარისხის გასაუმჯობესებლად და საერთაშორისო ურთიერთობების გასაფართოებლად .
ფრიდონ რუხაია

ფრიდონ რუხაია (დ. 7 იანვარი, 1958, მარტვილის რაიონი) — ქართველი თანამდებობის პირი, ინჟინერი, პოლიტიკოსი.

დაამთავრა თბილისის პოლიტექნიკური ტექნიკუმის „სამრეწველო და სამოქალაქო მშენებლობის“ სპეციალობა მშენებელ-ტექნიკოსის კვალიფიკაციით. 1984 წელს — შრომის წითელი დროშის ორდენოსანი, ვ. ი. ლენინის სახელობის საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის გეოლოგიური ფაკულტეტის „ნავთობისა და გაზის საბადოების დამუშავების ტექნიკა და კომპლექსური მექანიზაციის“ სპეციალობა სამთო ინჟინრის კვალიფიკაციით. 1986-1989 წლებში სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის მოსკოვის ნავთობისა და გაზის პრობლემების შემსწავლელი ინსტიტუტის სამეცნიერო ხარისხის მაძიებელი. 2004 წელს — საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული ფინანსების სამეცნიერო კვლევითი ინსტიტუტი. 2007 წელს დაამთავრა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტი სამართალმცოდნეობის სპეციალობით (ბაკალავრის ხარისხი). 2019 წელს —კოლუმბიის უნივერსიტეტის (აშშ) საზოგადოების ენის პროგრამა.

2004-2008 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი (მარტვილის მაჟორიტარი), საინიციატივო ჯგუფიდან.
სოფიო სებისკვერაძე

სოფიო სებისკვერაძე — ქართველი მსახიობი. 2004 წელს დაამთავრა თეატრალური ინსტიტუტი. მიღებული აქვს მონაწილეობა მრავალ სერიალსა თუ ფილმში, ითამაშა რამდენიმე როლი „კომედი შოუში“. ჰყავს 1 შვილი. მუშაობს ახმეტელის თეატრში.

ფილმოგრაფია
„დეტექტივები“
„სპამი“
„ერთხელ საქართველოში“ (ცაცა)
2011: „ჭამა და სექსი“
2011: „მამაჩემის გერლფრენდი“
2016: „ნიკა და ლიკა“
2017: „ბერი“
2018: „ორი ფსიქო“
2019: „დაბლენდი“
ნიკოლოზ სააკაშვილი

ნიკოლოზ სააკაშვილი (დ. 2 მარტი, 1946, სოფელი კუმისი, გარდაბნის რაიონი) — ქართველი ინჟინერი, პოლიტიკოსი.

1968 წელს დაამთავრა შრომის წითელი დროშის ორდენოსანი საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი. 2004-2008 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ნაციონალური მოძრაობა — დემოკრატები “.
არიელ აგემიანი

ჰარუთინ ,,არიელ“ პასკალ აგემიანი (, დ.1904 — გ.1963) — იტალიაში მოღვაწე სომეხი მხატვარი.

ცხოვრება
სომხური წარმოშობის აგემიანი ბურსაში, ოსმალეთის იმპერიაში დაიბადა. მან ვენეციის ხელოვნების აკადემია ოქროს მედალზე დაამთავრა და 1926 წელს ხელოვნების ასოციაციის ჯილდო მიიღო. სომხების გენოციდის დროს, აგემიანის მამა მის თვალწინ მოკლეს. იგი დაშორდა ოჯახს და ვენეციაში გადავიდა სასწავლებლად. 1931 წლამდე მუშაობდა იტალიაში და 1931 წლიდან - 1938 წლამდე პარიზში მოღვაწეობდა. მას აქვს დახატული სომეხი ხალხის ძველი და თანამედროვე ისტორიის ამსახველი ნახატები, რომლებიც ხშირად შთაგონებულია იტალიური რენესანსის ალეგორიული ნახატებით. აგემიანი ასევე იყო პორტრეტისტი და პეიზაჟისტი. ის ასევე ჰქმნიდა ფრესკებს სასულიერი და საერო თემებზე. მისი ნაუშებრები სომხურ კათოლიკურ ეკლესიებშია შემორჩენილი, რომლებიც საფრანგეთში, იტალიაში, თურქეთში და აშშ-ის ნიუ-იორკისა და მასაჩუსეტსის შტატებში მდებარეობენ. ამ ნამუშევრების გარდა, ნახატები განთავსებულია ვენეციის მეხითარისცის კოლეჯში, კუნძულ სან ლაცარო დეგლასზე მდებარე მონასტერში და მხატვრის ამერიკელი მეგობრების სახლებში.

კარიერა
არიელ აგემიანის მხატვრული მოღვაწეობა საფრანგეთში დაიწყო. 1931–1938 მისი ნახატების გამოფენები მოეწყო: პარიზში, ვენაში, ვენეციასა და მილანში. იგი ძირითადად რელიგიური თემატიკის ნახატებს ქმნიდა. აგემიანის შექმნილ ფრესკებში იგრძნობა ძველი პერიოდის მხატვრების, მაგალითად ტიციანის გავლენა. ის ასევე ჰქმნიდა: პორტრეტებს, ნატურმორტებს, პეიზაჟებს და ბრძოლის სცენებს. მას დახატული აქვს რომის პაპის, პიუს -ს პორტრეტი. აგემიანი განსაკუთრებით ცნობილია 1935 წელს შექმნილი ნახატით, სახელწოდებით ,,ქრისტეს სახე“, რომელიც მან ქრისტეს სუდარის ნეგატივზე დაყრდნობით შექმნა.

ის 1938 წელს ამერიკის შეერთებულ შტატებში გაემგზავრა. ეს გადაწყვეტილება მხატვრისთვის ახალი ეპოქის დასაწყისად ითვლება. ნიუ-იორკში 1938 წელს მოწყობილ გამოფენაზე კრიტიკოსებმა აგემიანის შესახებ განაცხადეს, რომ: „მხატვარს განსხვავებული ნიჭი აქვს, ის ნამუშევრებში იყენებს სასიამოვნო ფერებსა და რომანტიკულ მიდგომას“. ისინი ასევე აცხადებდნენ, რომ აგემიანის ნამუშევრებში „მისი ევროპული ტექნიკა“ იგრძნობოდა.

არიელ აგემიანი ამერიკაში ჩასვლიდან მალევე გაწევრიანდა სტუდიაში, სადაც მას წვრთნიდნენ ცნობილი მხატვრები: ერიკ შმიდტი და რიჩარდ მანტია. არიელმა ცოლად შეირთო მარია როქსასი 1939 წლის ივნისში. მათ შეეძინათ ვაჟი, სტეფანი და ქალიშვილი, ანიგი.

1943 წელს აგემიანმა ამერიკის მოქალაქეობა მიიღო. მან წიგნებისთვის 500-ზე მეტი ილუსტრაცია დახატა. ტურინის სუდარის მისეულ რეპროდუქციას მეცნიერები ყველაზე ზუსტად მიიჩნევენ. ამერიკაში ჩასვლის შემდეგ მხატვრის ტექნიკა კიდევ უფრო დაიხვეწა. 1939 წლიდან მისი ნახატები საჯაროდ აღარ გამოფენილა.
ნოდარ საბანიძე

ნოდარ საბანიძე (დ. 5 აგვისტო, 1956, სოფელი ლახამულა, მესტიის რაიონი) — ქართველი ინჟინერი, პოლიტიკოსი.

1981 წელს დაამთავრა შრომის წითელი დროშის ორდენოსანი, ვ. ი. ლენინის სახელობის საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი. 2004-2008 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ნაციონალური მოძრაობა — დემოკრატები “.
სიმონ აგოპიანი

სიმონ აგოპიანი ან სიმონ ჰაგოპიანი (სომხურად: ; დასავლეთსომხურად: , დ. 1857 — გ.16 მაისი 1921) — ცნობილი სომეხი ოსმალეთის იმპერიაში მცხოვრები ლანდშაფტისა და პორტრეტების მხატვარი.

ცხოვრება
სიმონ აგოპიანი დაიბადა სამატიაში, სტამბოლის რაიონში, 1857 წელს. მან განათლება მიიღო ნარალიკაპის ჰორენიანის სკოლაში და სამატიას საჰაკიანის სკოლაში. ის კერძოდ მეცადინეობდა სომეხ მხატვარ, ტელემაკ ექსერსიანთან, რომლის დახმარებითაც 1994 წელს ჩააბარა სამხატვრო აკადემიაში, რომელიც ოთხ წელიწადში, 1998 წელს დაასრულა. აკადემიაში სწავლის დროს აგოპიანის თანაკლასელი იყო სომეხი მხატვარი არშაკ ფეტვაჯიანი. დამთავრებისთანავე, აგოპიანს მიენიჭა პირველი ადგილი მისი დიდი ზომის ნახატისთვის, სახელწოდებით ,,საიმპერატორო გალერეა ემინონუში". მან ეს ნახატი მან სასწავლების საფინალო წარდგენისთვის შეასრულა.

1883 წლიდან მოყოლებული, აგოპიანი ასწავლიდა ხელოვნებას ბერბერიანისა და მებზურიანის სკოლებში ისკუდარში და ესაიანის სკოლაში თაქსიმის მოედანთან. 1911 წელს მისი სტუდია იყო აპოლონის ფოტოგრაფიის სტუდიის ზემოთ. მან აპოლონის დაკვეთით ერთ-ერთი პორტრეტი შეასრულა, რომელიც მეჰმედ რესადის სურათს წარმოადგენდა. ეს ნამუშევარი დღეს- დღეისობით სტამბოლის სამხედრო მუზეუმშია დაცული. მან ხელოვნების გაკვეთილები ჩაუტარა ოსმალეთის მთავრებსა და სხვა მოყვარულებს. მისი მოსწავლეებიდან არსანიშნავია ვაჰრამ მანავიანი. მისი ნამუშევრების გამოფენა იყო საქველმოქმედო სახის, რომელიც მოეწყო ანჯელიდისში, მაღაზია 331 ქადდე ი ქებირში, ბეიოღლუში 1896 წელს. მისი ნამუშევრები ბოლოს სოციეტა იტალიანაში იყო. მან მოიგო პრიზი მარსელის გამოფენაზე სადაც მამამისის პორტრეტი წარადგინა.

დღესდღეობით შემორჩენილია 1885-1887 წლებში გადაღებულ ფოტო, სადაც გამოსახულია საიმპერატორო სახვითი ხელოვნების სკოლის პედაგოგები და აქაური სტუდენტები. სურათზე გამოსახულია სიმონ აგოპიანიც, რომელიც ამ სურათზე მეორე რიგის ცენტრში დგას.

სიმონ აგოპიანი გარდაიცვალა 1921 წლის 16 მაისს და დაკრძალულია შიშლის სომხურ სასაფლაოზე.

შემოქმედება
აგოპიანის მნიშვნელოვანი ნამუშევრებია: ვანელი მათხოვარი, კარაკოიში ხიდის გადაკვეთა პორტერები, მუსლიმი მათხოვარი, თურქეთის სამეზობლო, სულთან აბდულჰამიტ - ის პორტრეტი და სულთან აბდულაზიზის სელამლიკი ორთაქოიში (რომელიც ისლამური ხელოვნების აუქციონზე გაიყიდა და ადერ პიკარდ ტაჯანმა შეიძინა პარიზში, 1988 წლის 18 ნოემბერს) სულთანის მეჩეთი ისქუდარში (1911) და მაჰრუკიზადე კაფერ ბეის პორტრეტი (1894; რომელიც მაჰრუკიზადეს შვილიშვილს ჯემ მაჰრუკს ეკუთვნის). მან დახატა ოსმალეთის სამხედრო წარმატებების სერია თავის გაზის აჰმედ მუჰტარ პაშას გამარჯვების ექვსი სცენა (აღმოსავლეთ ფრონტზე ბრძოლის სცენები) (1910). ეს ნახატი აჰმედ მუჰტარ ფაშას ოჯახის დაკვეთით იყო შესრულებული.

მას ასევე აქვს სტამბოლის ვაჭრების ტილოები, როგორიცაა სიმითის გამყიდველები, მეთევზეები და ბუხრების გამწმენდები. აგოპიანი ასევე ხატავდა რელიგიურ საგნებს. ამ უკანასკნელის მაგალითებია ორი მოციქულის, ტიმოთესა და პართუგიემეოსის პორტრეტი (1888; ეს ნახატი მან შექმნა სამატიის სურპ კევორკის ეკლესიისთვის).
სიკო ჭუმბურიძე

სიკო ჭუმბურიძე — ქართველი მსახიობი. 2010 წელს მონაწილეობა მიიღო ფილმში „მაიტა ნასოსი“. 2007 წლიდან მუშაობს „რუსთავი 2“-ზე და წლების მანძილზე მონაწილეობდა „კომედი შოუში“. რამდენიმეწლიანი პაუზის შემდეგ, 2019 წელს რუსთავი 2-ზე დაბრუნდა. მისი შესრულებული პერსონაჟებიდან გამოსარჩევია „კუკუშა“.

ფილმოგრაფია
2010: „მაიტა ნასოსი“
2015: „რაის ნასოსი“
მაკა ძაგანია

მაკა ძაგანია (დ. 20 მაისი, 1980) — ქართველი მსახიობი. განსაკუთრებული პოპულარობა მოუტანა სერიალ „ჩემი ცოლის დაქალებში“ ნათამაშებმა „თინას“ როლმა. 2014 წელს დატოვა სერიალი, მაგრამ 1 წელიწადში დაბრუნდა. ჰყავს მეუღლე გიგა ცერცვაძე და ორი შვილი.

ფილმოგრაფია
2006: „ამბავი“
2006: „რევერსი (უბრალოდ თამაში)“
2010: „საშობაო ბატი კომშით“ (პიესა)
2011–2014, 2015–დღემდე: „ჩემი ცოლის დაქალები“ (სერიალი)
2012: „ჩემი ცოლის დაქალის ქორწილი“
2014: „ჩემი ცოლის დაქალი კინოში"
მამუკა სანებლიძე

მამუკა სანებლიძე (დ. 24 მაისი, 1967, სოფელი გეგუთი, წყალტუბოს რაიონი) — ქართველი ეკონომისტი, პოლიტიკოსი.

დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. 2004-2008 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ნაციონალური მოძრაობა — დემოკრატები “. 2008-2012 წლებში — საქართველოს მე-7 მოწვევის პარლამენტის წევრი (წყალტუბოს მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა — გამარჯვებული საქართველოსთვის“.
ბაია დვალიშვილი

ბაია (ბარბარე) დვალიშვილი (დ. 21 აგვისტო, 1960) — ქართველი მსახიობი და ტელეწამყვანი. ამჟამად „ფორმულაზე“ მიჰყავს გადაცემა „ბაიასთან“.

ბიოგრაფია
დაიბადა 1960 წლის 21 აგვისტოს. 1983 წელს დაამთავრა თბილისის შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრალური ინსტიტუტის სამსახიობო ფაკულტეტი. 1983-2001 წლებში იყო რუსთაველის სახელობის თეატრის მსახიობი. 1997 წლიდან თეატრალური სარდაფის, 2007 წლიდან მარჯანიშვილის სახელმწიფო თეატრისა და 2017 წლიდან სამეფო უბნის თეატრის მსახიობია. მისი დებიუტი კინოში 1978 წელს შედგა.

ფილმოგრაფია
1978: „კუჩხი ბედინერი“
1982: „ანდერძი“
1983: „ბანდიტი აგურის ქარხნიდან“
1983: „თუ გირტყამენ-გაიქეცი“
1985: „ნეილონის ნაძვის ხე“
1986: „ბებია ყველასათვის“
1986: „თემო“
1987: „ბილიკი“
1988: „აშუღ-ყარიბი“
1988: „დახატული წრე“
1989: „მდგმურები“
1989: „ტურანდოტი“
1989: „ცხოვრება დონ კიხოტისა და სანჩოსი“
1990: „ოჰ, ეს საშინელი, საშინელი ტელევიზორი“
1991: „სახლი“
1991: „სიბრძნე სიცრუისა“
1991: „ელზა“
1995: „ნეილონის ნაძვის ხე“
1999: „მარტოობის ორდენის კავალერი“
2000: „ვინ არის მოჩვენება“
2000: „ზაფხული, ანუ 27 დაკარგული კოცნა“
2003: „მგლების ხორუმი“
2003: „6 და 7 (მისტიკური დრამა, ადამი და ევას სულიერ ისტორიაზე)“
2003: „როგორც ლურჯა ცხენები“
2005: „ფანჯარა“
2010: „ნაფიცი მსაჯული“
2010: „დეტექტივები“
2011–დღემდე: „ჩემი ცოლის დაქალები“
სურავანდი

სურავანდი, სკორბუტი — ადამიანის დაავადება, რომელიც გამოწვეულია საკვებში ვიტამინის (ასკორბინის მჟავის) ნაკლებობით. ვლინდება ნივთიერებათა ცვლისა და შემაერთებელი ქსოვილის ელემენტთა სინთეზის დარღვევით, მ.შ. კოლაგენის, სერატონინის, ფარისებრი ჯირკვლის ჰორმონების. როგორც დამოუკიდებელი დაავადება სურავანდი 1932 წელს განისაზღვრა. სიმპტომები მჟღავნდება ორგანიზმში ვიტამინის დეფიციტის 3–5 თვის შემდეგ. ვიტამინის სრულად არარსებობის შემთხვევაში დაავადება ვითარდება რამდენიმე კვირაში. პირველადი გამოვლინებები — სისუსტე, გამაღიზიანებლობა, კუნთ-სახსრების ტკივილი; შემდგომ ჩნდება ღრძილების შეშუპება და სისხლდენა, მათი მტკივნეულობა ღეჭვის დროს, კბილების ცვენა, სისხლჩაქცევა კანში, შიდა ორგანოებში და სხვ. დამახასიათებელი ნიშანია წერტილოვანი სისხლჩაქცევები კანის თმის ფოლიკულებში, რომელიც წარმოქმნის თავიდან ღია წითელ, შემდეგ ლურჯ-შავ გამონაყარს, უპირატესად წვივებზე, თეძოებზე, საჯდომზე; კანქვეშა და შიდაკუნთოვანი სისხლჩაქცევები ტანსაცმლის მექანიკური ზემოქმედების ადგილებში, დაჟეჟილობების შემდეგ და სხვ.

ასკორბინის მჟავის მიღება — 100 მგ 3–5-ჯერ დღეში 15–20 დღის განმავლობაში ან მისი კუნთშიდა, კანქვეშა შეყვანა დღეში ერთხელ 200–500 მგ ოდენობით 10–15 დღის მანძილზე. ამავდროულად იყენებენ ასკარბინის მჟავით გამდიდრებულ და მექანიკურად დამზოგავ დიეტას, აგრეთვე რუტინს, ჯგუფის ვიტამინებს, ანემიის დროს — ფოლიუმის მჟავას და რკინის პრეპარატებს. პროფილაქტიკა მდგომარეობს ცილებისა და ვიტამინის შემცველობით დაბალანსებულ კვებაში.