iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
თასი

თასი — 1. ოქროს, ვერცხლის ან სხვა ლითონის პირგაშლილი სასმისი. ქართულ წერილობით წყაროებში საუკუნიდან გვხვდება. ფეოდალურ საქართველოში მეფე-დიდებულთა და თავად-აზნაურთა ნადიმებზე ღვინის სმა უმთავრესად ოქროს ან ვერცხლის სასმისებით იყო მიღებული. საყურადღებოა, რომ აღმოსავლეთ საქართველოში მთიელებში საქორწილო ლხინში სადღეგრძელოს გადალოცვის უფლებას „თასი“ ერქვა. არქეოლოგიური გათხრების შედეგად საქართველოს ტერიტორიაზე მრავალი თასია აღმოჩენილი. თრიალეთის გორასამარხში — ერთი ოქროს თასი, ძვირფასი თვლებით მოჭედილი, მეორე — ვერცხლისა, ზედ რიტუალური სცენაა გამოსახული; მცხეთაში — ძვირფასი ქვებით მოჭედილი, ყურძნის მტევნებისა და ვაზის ფოთლების გამოსახულებით შემკული ვერცხლის თასი და სხვა;

2. ყოფაში გამოყენებული ხის, თიხის და სხვა ლითონის ჯამის ფორმის საოჯახო ჭურჭელი;

3.ძვირფასი ლითონის, ბროლის ან ფაიფურის დეკორატიული ჭურჭელი გამარჯვებულ სპორტსმენთა და ხელოვანთა დასაჯილდოებლად.
სიგურდ გველისთვალა

სიგურდ გველისთვალა (გ. 891) — საუკუნის ვიკინგი მებრძოლი, დანიის კონუნგი, სკანდინავიური საგების თანახმად დანიელი ლეგენდარული მეფის, რაგნარ ლოდბროკის უმცროსი ვაჟი. მისი რეალურობის დამადასტურებელი მოსაზრება მართებულად შეიძლება ჩაითვალოს შუა საუკუნეების წყაროებიდან გამომდინარე. საგები სიგურდს მიაწერენ კუნძულ ზელანდიის აღმოჩენას.

865 წელს, მეფე ელა -ის მიერ მამამისის სიკვდილით დასჯის შემდეგ, სიგურდი უფროს ძმებთან ერთად შეუერთდა დიდ წარმართულ ჯარს, რომელმაც 867-881 წლებში გამანადგურებელი ლაშქრობები მოაწყო ინგლისის ტერიტორიაზე. 867 წელს ნორთუმბრიის სამეფოს დაპყრობის შემდეგ სიგურდმა ცოლად შეირთო ელა -ის ასული, რომელთანაც შეეძინა ერთი ქალიშვილი, ასლაუგი და მემკვიდრე, ჰანტეკნუტ .

ბრიტანეთში წარმატების შემდგომ რაგნარ ლოდბროკის ვაჟებმა დაპყრობილი მიწები გაინაწილეს, ხოლო სკანდინავიაში რამდენიმე სამეფო და პოლიტიკური ერთეული დააფუძნეს. ბიორნ რკინისგვერდამ მოიპოვა შვედეთის მეფის ტიტული, ივარ უძვლოს ბრძოლის გაგრძელება მოუწია უესექსისა და ანგლოსაქსების წინააღმდეგ, ხოლო სიგურდი მამის ანდერძის თანახმად გახდა დანიელთა კონუნგი.

დანიელი ისტორიკოსების აზრით, სკანდინავიურ ქვეყნებში დღემდე ცხოვრობენ სიგურდის შთამომავლები.

პოპულარულ კულტურაში
 -ის ისტორიულ ტელესერიალში „ვიკინგები“, სიგურდ გველისთვალას როლს ასრულებს დანიელი მსახიობი, დავიდ ლინდსტიორმი.
კროკერის ქედის ეროვნული პარკი

კროკერის ქედის ეროვნული პარკი — ეროვნული პარკი მალაიზიაში, საბაჰის შტატში, კუნძულ ბორნეოზე. შეიქმნა 1984 წელს, თუმცა მანამდე, ეს ტერიტორია სატყეო ნაკრძალი იყო. მოიცავს 1200-1800 მ სიმაღლის კროკერის ქედს. დამთვალიერებელთათვის არ არსებობს შესაბამისი ინფრასტრუქტურა.

პარკის ფართობი 1 399 კმ²-ია და უდიდესია საბაჰის შტატში. პარკში წარმოდგენილია კუნძულ ბორნეოს ფლორისა და ფაუნის მრავალი ენდემი. პარკის შენარჩუნებაზეა დამოკიდებული საბაჰის შტატის მრავალი სოფლისა და ქალაქის სუფთა წყლით მომარაგება.

პარკში გავრცელებულია პრიმატთა მინიმუმ 5 სახეობა, მათ შორის ორანგუტანები, გიბონები და გრძელთითა მაიმუნები უზარმაზარი მრავალი თვალებით, ასევე მაკაკები.

ეროვნულ პარკს მართავს სახელმწიფო ინსტიტუტი „საბაჰის პარკები“.
ტაცინსკაიის ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმი

ტაცინსკაიის ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმი — მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი სტანიცა ტაცინსკაიაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. მუზეუმი დაარსდა 1968 წელს. მისი სრული და ოფიციალური სახელწოდებაა „მუნიციპალური საბიუჯეტო განყოფილება ტაცინსკაიის ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმი“

მუზეუმის მისამართი: 347060, როსტოვის ოლქი, ტაცინის რაიონი, სტანიცა ტაცინსკაია, სორევროვანიის შესახვევი № 9.

ისტორია
ტაცინსკაიის ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმი დაარსდა 1968 წელს. მისი გახსნა მიეძღვნა ტაცინსკაიის სატანკო რეიდის 25-ე წლისთავს. მუზეუმის ექსპოზიცია განთავსებულია ოთხ დარბაზში: № 1 — „კაზაკები“ № 2 — „სამოქალაქო ომი და ომამდელი წლები“, № 3 — „საბრძოლო დიდების დარბაზი“, № 4 — „საგამოფენო დარბაზი“.

ექსპოზიციაში ცენტრალური ადგილი უჭირავს ტაცინსკაიის სატანკო რეიდს, რომელიც შეასრულა 24-ე სატანკო კორპუსმა 1942 წლის 16 დეკემბრიდან 24 დეკემბრამდე გენერალ-მაიორ ვასილი მიხეილის ძე ბადანოვის მეთაურობით და მის როლს სტალინგრადის ბრძოლაში. ამ ამბებს ეძღვნება დიორამა „ბრძოლა ტაცინსკაიის აეროდრომზე“ (ავტორი ვიტალი ივანეს ძე რომახოვი), სტალინგრადის ბრძოლის სქემატური რუკა, სტალინგრადის ბრძოლის მონაწილეთა ფოტოები და ბრძოლაში გამოყენებული იარაღის ნიმუშები.

მუზეუმის საექსპოზიციო საგამოფენოო ფართობია 226 მ², ფონდსაცავებისა — 14 მ². წლის განმავლობაში დამთვალიერებელთა საშუალო მაჩვენებელია — 4 000 კაცი. მუზეუმში დაცული ექსპონატების რაოდენობაა — 2 147 ერთეული.

2014 წლის 13 მარტს მუზეუმიდან მოიპარეს დონელი მხედართმთავრის, ავიაციის გენერალ-მაიორ სემიონ დიმიტრის ძე ტერენჩენკოს ორი იშვიათი ორდენი და ერთი მედალი.

მუზეუმთან ახლოს მოედანზე დგას ომის შემდეგი გამოშვების ტანკი -34-85.
პესჩანოკოპის რაიონის ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმი

პესჩანოკოპის რაიონის ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმი — მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი სოფელ პესჩანოკოპსკოეში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. მუზეუმი დაარსდა 1984 წელს. მისი სრული და ოფიციალური სახელწოდებაა „მუნიციპალური საბიუჯეტო განყოფილება პესჩანოკოპის რაიონის ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმი“.

მუზეუმის მისამართი: 347570, როსტოვის ოლქი, პესჩანოკოპის რაიონი, სოფელი პესჩანოკოპსკოე, სკოლის ქუჩა № 1.

ისტორია
პესჩანოკოპის ისტორიის მუზეუმი დაარსდა 1984 წლის 4 მარტს, მისი წევრი-დამფუძნებლები იყვნენ კოლმეურნეები, მეწარმეები, რაიონის ორგანიზაციები. მუზეუმის დაარსებაში აქტიურად მონაწილეობდა ადგილობრივი მოსახლეობა და პირველ რიგში სახალხო დეპუტატთა რაიონული საბჭოას აღმასკომი. 2001 წეელს ეწოდა რაიონული ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმი, ხოლო 2002 წლიდან — პესჩანოკოპის რაიონის ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმი. 2003 წელს მუზეუმმა მიიღო კულტურის მუნიციპალური განყოფილების სტატუსი, ხოლო 2010 წლიდან — კულტურის მუნიციპალური საბიუჯეტო განყოფილების სტატუსი.

ამჟამად მუზეუმში მუშაობს ოთხი დარბაზი: დარბაზი № 1 — ყოფა-ცხოვრების საგნები; ჰოლი; დარბაზი № 4 — დამსახურება და დიდება; დარბაზი № 5 — დიდი სამამულო ომი.

2008 წლის 1 ივლისს როსტოვის ოლქის პოლიციამ დააფიქსირა 19 სამუზეუმო საგნის (მეორე მსოფლიო ომისა და საბჭოთა პერიოდის ორდენები და მედლები) გაუჩინარება მუზეუმის ძირითადი ფონდიდან.

2016 წელს მუზეუმის 550 ექსპონატი შეიტანეს რუსეთის ფედერაციის არასახელმწიფო სამუზეუმო ფონდის შემადგენლობაში.
EDM

}
| კულტურული_წარმომავლობა = 1970-იანებიდან 1980-იანებამდე
| ინსტრუმენტები = სინთეზატორი, სემპლერი, ვოკალი, ტერნტეიბლები, ვოკოდოერი, ფირები, დრამ-მანქანა, სეკვენსერი
| წარმოშობილი_ჟანრები =
| ქვეჟანრები =
| ქვეჟანრების_სია =
| აღრეული_ჟანრები =
| განშტოებები =
| სხვა_თემები =

ელექტრონული საცეკვაო მუსიკა, იგივე — ელექტრონული მუსიკის ჟანრების მთელი რიგი, განკუთვნილი ღამის კლუბებისთვის, რეივ-დისკოთეკებისთვის და ფესტივალებისთვის. იქმნება უწყვეტი დაკვრისთვის დიჯეების მიერ, სხვადასხვა კომპოზიციის ერთმანეთზე გადაბმით, რასაც მიქსი ეწოდება.-ის შემსრულებლები მუსიკას ასრულებენ საკონცერტო გამოსვლების დროსაც. გაერთიანებულ სამეფოსა და ევროპაში ჟანრს უბრალოდ საცეკვაო მუსიკას უწოდებენ.
ექსპერიმენტული როკი

ექსპერიმენტული როკი, იგივე ავანგარდული როკი — როკ-მუსიკის ჟანრი, რომელიც სტანდარტული კომპოზიციური წყობის და შესრულების ტექნიკის საზღვრებს აფართოებს, ჟანრის ძირითადი ელემენტების გამოყენებით ექსპერიმენტებით.
ჟანრის შემსრულებლები ცდილობენ, მუსიკაში შეიტანონ სიახლეები და გამოირჩევიან იმპროვიზაციით, ავანგარდული შთაგონებით, უცნაური ინსტრუმენტული არანჟირებით, ბუნდოვანი ტექსტებით (ან თავად ინსტრუმენტული ნაწილით), არატიპიური სტრუქტურებით თუ რიტმებით, რასაც თან ახლავს მუსიკის კომერციულ მხარეზე უარის თქმაც.

ჩამოყალიბების დროიდან როკ-მუსიკა ექსპერიმენტული იყო, მაგრამ მხოლოდ 1960-იანებში ჟანრის შემსრულებლებმა დაიწყეს ვრცელი და რთული კომპოზიციების შემუშავება, რასაც აღწევდნენ მრავალფირიანი ჩაწერის გამოყენებით. 1967 წელს ჟანრი განხორციელებადი იყო, მაგრამ 1970 წლისთვის მისი მრავალი წარმომადგენელი უუნარო ჩანდა და არ განავითარა საკუთარი მუსიკა. გერმანიაში, კრაუტროკის ქვეჟანრში, შეირწყა იმპროვიზაცია, ფსიქოდელიური როკი, ავანგარდი და თანამედროვე კლასიკური მუსიკა. 1970-იანების ბოლოდან მნიშვნელოვანი სინთეზი მოხდა, როდესაც პანკ-როკიდან წარმოიშვა ახალი ტალღა, რომელსაც დაემატა ელექტრონული მუსიკა, ფანკი, ჯაზ-როკი და ფიუჟენი.
კულიკოვის ბიუსტი

კულიკოვის ბიუსტი — ძეგლი სემიკარაკორსკში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ძეგლი ეძღვნება მწერალ ბორის კულიკოვს. გაიხსნა 2007 წელს. ბიუსტის ავტორია ივან მასლიჩენკო.

ისტორია
ქალაქ სემიკარაკორსკში დგას რაიონის ცნობილი ადამიანების რამდენიმე ბიუსტი, მათ შორის: მწერალი ვ. ზაკრუტკინი, მწერალი ბ. კულიკოვი, მშენებელი ა. არაკანცევი, თევზის მრეწველობის ხელმძღვანელი ი. აბრამოვი. ამ ბიუსტების ავტორია ივანე ივანეს ძე მასლიჩენკო.

2007 წლის 23 სექტემბერს ქალაქის დღეზე სემიკარაკორსკში პიონერთა მოედანზე გაიხსნა მწერალ ბ. კულიკოვის ძეგლი. ბ. კულიკოვი დაიბადა სტანიცა სემიკარაკორსკში. სწავლობდა სკოლაში, შემდეგ როსტოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტზე, რის შემდეგაც ცხოვრობდა და მუშაობდა ქალაქ სემიკარაკორსკში

წერა და ნაშრომების გამოქვეყნება დაიწყო უნივერსიტეტში სწავლის პერიოდში. მისი პირველი წიგნი „ლექსები“ გამოსცა 1964 წელს გამომცემლობა „მალადაია გვარდიაში“. 60-იან წლებში მისი ავტორობით გამოდის წიგნები„თიბვის დრო“ 91968 წ.), 70-იანებში — „საოცარი თვე“ (1972 წ.), „კულიკოვოს ველი“ (1973 წ.), 80-იანებში — „სიმამაცე“ (1983 წ.), „თავნება“ (1984 წ.). მისი რამდენიმე ნაშრომი ეძღვნება მშობლიურ ქალაქ სემიკარაკორსკს. წერდა ასევე პოემებსა და მოთხრობებს. 1975 წელს გამოვია მისი წიგნი „ჩემი ძვირფასი ხალხი“, 1976 წელს — წიგნი „მოჩქარე“.

სხვადასხვა დროს ბ. კულიკოვი მუშაობდა კუსტანაის ოლქში, ალთაიში და ხშირ-ხშირად ბრუნდებოდა მშობლიურ ქალაქში. მწერალს სტუმრბდნენ ვასილი შუქშინი, ა. ლარიონოვა, ნ. რიბნიკოვი და სხვ.

ადგილობრივი მოსახლეობა პატივს მიაგებდა მწერალს. მისი სახელი მიენიჭა ქალაქის ერთ-ერთ ქუჩას. ყოველწლიურად აგვისტოში იმართება საღამო „კულიკოვის აგვისტო“, ხოლო 2007 წლიდან „კულიკოვის შემოდგომა“. მწერლის პატივსაცემად მოქალაქეები იკრიბებიან მის ძეგლთან და კითხულობენ მის ლექსებს.

აღწერა
ბორის ნიკოლოზის ძე კულიკოვის ძეგლი დგას აგურის კვარცხლბეკზე. ბიუსტის უკან დგას ქვის ლოდი, რომლის სწორ ზედაპირზე წარწერილია მისი ლექსისი სტრიქონები. ძეგლის გარშემო ტერიტორია კეთილმოწყობილია.
შტამის უღელტეხილის ეროვნული პარკი

შტამის უღელტეხილის ეროვნული პარკი — ეროვნული პარკი ალბანეთის მთიან ნაწილში. მდებარეობს დურესის ოლქში, ქალაქ კრუიადან დაახლოებით 25 კილომეტრით აღმოსავლეთით. პარკს სახელი შტამის უღელტეხილის საპატივმცემლოდ ეწოდა. ეროვნული პარკი გაშლილია 2000 ჰექტარი ფართობის ტერიტორიაზე. შტამის უღელტეხილის ეროვნული პარკი 1996 წელს დაარსდა. ბოლო პერიოდში ის ძალიან პოპულარული ადგილი გახდა საფეხმავლო მარშრუტებისათვის.
ნოვოშახტინსკის ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმი

ნოვოშახტინსკის ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმი — მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი ქალაქ ნოვოშახტინსკში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. მუზეუმი დაარსდა 1972 წელს. მისი სრული და ოფიციალური სახელწოდებაა „მუნიციპალური საბიუჯეტო განყოფილება ნოვოშახტინსკის ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმი“.

მუზეუმის მისამართი: 347570, როსტოვის ოლქი, ქალაქი ნოვოშახტინსკი, მეოთხე ხუთწლედის ქუჩა № 20.

ისტორია
საზოგადოებრივ საწყისებზე მუზეუმის შექმნის გადაწყვეტილება მიიღეს ჯერ კიდევ 1968 წელს. თითქმის ოთხი წელი გაგრძელდა ექსპონატების შეგროვება და მუზეუმის ექსპოზიციების გაფორმება. მის შექმნაში დიდი წვლილი შეიტანა თვითმოყოფადმა მხატვარმა ი. გლიკომ, რომელმაც საჩუქრად გაუგზავნა მუზეუმს ხის სკულპტურები. ბევრი ნახატი უფასოდ გადასცეს მუზეუმს მხატვრებმა ბ. სუხორუკოვმა, ნ. მაიაკოვმა, ა. რამონოვმა, თვითმყოფადმა მხატვარმა ა. ზაიცევმა. 1972 წლის 23 თებერვალს მუზეუმი ოფიციალურად გაიხსნა და მიიღო პირველი დამთვალიერებელი. მუზეუმის პირველი დირექტორი გახდა ქალაქ ნოვოშახტინსკის საპატიო მოქალაქე, მეორე მსოფლიო ომისა და შრომის ვეტერანი ალექსანდრე პუშკარენკო.

ამჟამად მუზეუმის ფონდებში ინახება 2 209 ერთეული ძეგლი. მუზეუმის ყველა ექსპონატი განლაგებულია მუზეუმის სამ დარბაზში („შრომის დიდება“, „საბრძოლო დიდება“ და საგამოფენო) და შვიდ ნაწილად („ჩვენი მხარის ბუნება“, „არქეოლოგია“, „გეოლოგია“, „ცხოვრება“, „ხელოვნება“, „ნუმზმატიკა“).

2013 წლის იანვარში მუზეუმმა აიღო ვალდებულება, რომლის თანახმად 2017 წლამდე უნდა განეხორციელებინა ღონისძიებები ფრონტის სამხრეთ-დასავლეთ შტაბის ბლინდაჟების რეკონსტრუქციისათვის.
დესპინა ხათუნი

თეოდორა კომნენოსი (; თეოდორა მეგას კომნენოსი; დ. 1439, ტრაპიზონის იმპერია — გ. უცნობია, დიარბაქირი) — ტრაპიზონის იმპერიის პრინცესა. იმპერატორ იოანე კომნენოსისა შვილი. ასევე ცნობილია, როგორც დესპინა ხათუნი .

ბიოგრაფია
თეოდორა დაიბადა 1439 წელს, ტრაპიზონში. იგი იყო იოანე -ს ქალიშვილი. 1458 წელს, თეოდორა დააქორწინეს აყ-ყოიუნლუს მმართველზე, უზუნ-ჰასანზე.

დესპინა ცნობილი იყო თავისი სილამაზით. მან უზუნ-ჰასანი დაითანხმა, რომ იგი რჯულს არ შეიცვლიდა და იქნებოდა კვლავ ქრისტიანი. 1459 წელს, იოანე კომნენოსი გარდაიცვალა და ტრაპიზონის ტახტი დაიკავა მისმა ბიძამ, დავით კომნენოსმა. ამ დროს, ტრაპიზონის იმპერიას საფრთხე ემუქრებოდა ოსმალეთის მხრიდანაც. დესპინამ დახმარება სთხოვა უზუნ-ჰასანს, მაგრამ დავითმა ყველაზე ადრე დაიწყო შეტევა ოსმალთა წინააღმდეგ. 1461 წლის შემოდგომის ბოლოს, ოსმალეთის სულთანმა, მეჰმედ დამპყრობელმა დაიპყრო ტრაპიზონი და ტყვედ წაიყვანა დავითი და მისი ოჯახი.

დესპინას საიდუმლო მიმოწერა ჰქონდა დავითთან და მის ოჯახთან. ერთხელ, მან დავითს მისწერა, რომ საქართველოში გამოეპარებინა მისი ერთ–ერთი ვაჟი, ალექსი, და დალოდებოდა დახმარებას. ამ წერილის შესახებ შეიტყო სულთან მეჰმედმა და დავითი და მისი შვილები სიკვდილით დასაჯა.

დესპინა და მისი მეუღლე, უამრავ ეკლესიასა და ტაძრებს აშენებდნენ. 1471 წელს, დესპინა გაურკვეველი მიზეზების გამო, ქმარს გაეყარა, მაგრამ ერთი წლის შემდეგ კვლავ შეურიგდა.

1478 წელს, უზუნ-ჰასანი გარდაიცვალა. ტახტი მის ვაჟს, სულთან ჰალილს ერგო. ის ერთი დღის შემდეგ, მოკლეს და მისი ადგილი დაიკავა უზუნ-ჰასანის სხვა ცოლის შვილმა, იაქუბმა. დესპინა დედაქალაქიდან გააძევეს და ტაძარში მონაზვნად აღიკვეცა. მისი გარდაცვალების თარიღი უცნობია. დაკრძალულია მისსავე აშენებულ წმინდა გიორგის ეკლესიაში, ირანში. დესპინამ შური აყ-ყოიუნლუს მმართველებზე იმით იძია, რომ მისი ქალიშვილი მართა, დაქორწინდა არდებილის შეიხზე, ჰეიდარზე, რომლისგანაც ეყოლა ირანის მომავალი შაჰი, ისმაილ . ისმაილმა რამდენიმე წლის შემდეგ, ბოლო მოუღო აყ-ყოიუნლუს დინასტიას.

შვილები
სულთან ჰალილი (გარდაიცვალა 1478)

ჰალიმა ბეგუმი (გარდაიცვალა 1522)

სახელით უცნობი, დაქორწინებული იყო ვენეციის გრაფზე.

მაქსუდ მირზა.

ზეინალ მირზა.
ვლადიმერ ჯიქია

ვლადიმერ გაბრიელის ძე ჯიქია (დ. 1893 — გ. 1937) — ქართველი ინჟინერი, ჰიდროენერგეტიკოსი.

1913 წლიდან რსდპმ-ის წევრი, პირველი საბჭოთა სამხედრო ჟურნალის „კრასნი კომანდირ“ რედაქტორი, საქართველოს სამხედრო-საზღვაო საქმეთა კომისარი, პეტროგრადის ოლქის სამხედრო სასწავლებლის კომისარი. დახვრიტეს 1937 წელს.

თბილისში არსებობდა მისი სახელობის ქუჩა (ახლანდ. ანა პოლიტკოვსკაიას ქუჩა).
ვარო ჯაფარიძე

ვარო (ბარბარე) ხოჯაშვილი-ჯაფარიძე (დ. 1886 — გ. 1952) — პოლიტიკური და საზოგადო მოღვაწე, ბოლშევიკი.

ბიოგრაფია
ვარო ხოჯაშვილი დაიბადა 1886 წელს. 1902 წელს მისთხოვდა ბოლშევიკ პროკოფი ჯაფარიძეს და გახდა რსდმპ (ბ) წევრი. ჰქონდა პედაგოგიური განათლება. 1904 წლიდან ჯაფარიძეები დასახლდნენ ბაქოში, სადაც ვარო პედაგოგიურ მოღვაწეობას ეწეოდა ბაქოს კერძო გიმნაზიაში. ჰყავდათ 2 ქალიშვილი — რევოლუცია (ლუცია) და ელენე .

1918 წელს ბაქოს კომუნის დამხობის და ქმრის დახვრეტის შემდგომ დააპატიმრეს. 1 წლის შემდეგ, სერგო ორჯონიკიძის აქტიური მონაწილეობის შედეგად, გათავისუფლდა და ჯერ მოსკოვში გადავიდა, სადაც შვილები ელოდნენ, შემდეგ კი — მათთან ერთად დაბრუნდა საქართველოში, სადაც აზერბაიჯანის მისიაში მუშაობდა მასთან ერთად დასაფლავებულები არიან:

ლუცია ჯაფარიძე (1906-1988) — პ. ჯაფარიძისა და ვ. ხოჯაშვილის უფროსი ქალიშვილი. ისტორიკოსი, პარტიული და საზოგადო მოღვაწე. რეპრესირებული 1936-1945 წლებში, "ტროცკიზმის" ბრალდებით, შემდგომ — რეაბილიტირებული.
ელენა ჯაფარიძე (1907-1996) — პ. ჯაფარიძისა და ვ. ხოჯაშვილის უმცროსი ქალიშვილი. ენერგეტიკოსი .
თამარ ხოჯაშვილი-კრასოვსკაია (1901–1985), ვ. ხოჯაშვილის ბიძაშვილი. ეკონომისტი. რეპრესირებული, შემდგომ — რეაბილიტირებული.
კაშარის ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმი

კაშარის ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმი — მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი სლობოდა კაშარში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. მუზეუმი დაარსდა 1969 წელს. მისი სრული და ოფიციალური სახელწოდებაა „მუნიციპალური საბიუჯეტო განყოფილება კაშარის ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმი“.

მუზეუმის მისამართი: როსტოვის ოლქი, სლობოდა კაშარი, ლენინის ქუჩა № 62.

ისტორია
მუზეუმი გაიხსნა 1969 წლის 27 დეკემბერს რაიონის მუშათა დეპტატაების საბჭოს გადაწყვეტილებით. მუზეუმის შექმნასა და ჩამოყალიბებაში დიდი წვლილი შეიტანა მეორე მსოფლიო ომის მონაწილეებმა ა. რუდენკომა და ვ. ბირიულინმა. არქივში დაცულია პლაკატი, რომლითაც რაიონის დეპუტატთა საბჭოები თხოვნით მიმართავენ კაშარის რაიონის მოსახლეობას რათა დახმარება გაუწიონ ექსპონატების შეგროვებაში. ეს ექსპონატები იყო: დოკუმენტები, ფოტოები, ძველი წიგნები, გაზეთები, შრომის იარაღები, საყოფაცხოვრებო ნივთები და სხვ.

ამჟამად მუზეუმის ძირითადი ფონდი მოიცავს 1 169 ერთეულ დაცულ ნივთს, მათ შორისაა:

მხარეთმცოდნეობითი მასალები სოფლის და კაშარის რაიონის ხუტორების ფორმირების შესახებ.
რაიონის მოსახლეობის ყოფა-ცხოვრების საგნები.
მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში რაიონის ოკუპაციისა და საბჭოთა კავშირის გმირების მასალები.
ჩრდილოეთისა და ბალტიის ზღვების ადმირალის ივანე კაპიტანეცის მასალები, რომელიც წარმოშობით კაშარის რიონიდან იყო.
მასალები სამოქლაქო ომზე.
მასალები მეცხოველეობაზე, განათლებაზე, მედიცინაზე.

2009 წლის აპრილიდან მუზეუმი შეიყვანეს რუსეთის ფედერაციის მონაცემთა ერთიან ბაზაში. 2009 წლის 9 მაისიდან მუზეუმი განთავსებულია ახალ შენობაში.

2016 წელს მუზეუმის 22 ექსპონანტი შეიტანეს რუსეთის ფედერაციის სამუზეუმო ფონდის არასახელმწიფო ნაწილის შემადგენლობაში.

მუზეუმის დირექტორები
ვასილი ვასილჩენკო (1979-1980)
გენადი კულეშოვი (1981-1986)
ალექსანდრე რუდენკო (1987-2001)
ნადეჟდა გრიშკოვა (2001-2002)
სერგეი სავოსრტიკოვი (2002-2009)
ანა გორინა (2009-დან)
ალბრეხტ ფონ როონი

ალბრეხტ ფონ როონი (; დ. 30 აპრილი, 1803, პლეზნია, პრუსიის სამეფო ― გ. 23 თებერვალი, 1879, ბერლინი, გერმანიის იმპერია) ― გერმანელი პოლიტიკოსი, გენერალ-ფელდმარშალი, პრუსიის პოლიტიკური და სამხედრო მოღვაწე, 1860-იანი წლების მნიშვნელოვანი ფიგურა გერმანიაში ოტო ფონ ბისმარკთან და ჰელმუტ მოლტკესთან ერთად. დიდი წვლილი მიუძღვის გერმანელთა არმიის რეორგანიზაციაში. მოლტკესთან ერთად 30-მდე ლაშქრობაში მიიღო მონაწილეობა.
შალვა მოსიძე

შალვა მოსიძე (დ. 28 დეკემბერი, 1936, ქ. ჭიათურა) — ქართველი საგუნდო დირიჟორი, ქორმაისტერი, პედაგოგი. საქართველოს სახალხო არტისტი (1988), შოთა რუსთაველისა (2013) და ზაქარია ფალიაშვილის (1991) პრემიების ლაურეატი, ღირსების ორდენის ორგზის კავალერი (1996, 2013), ქ. გორის საპატიო მოქალაქე (1996). 2013 წელს დაჯილდოვდა საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის უმაღლესი ჯილდოთი - წმინდა გიორგის ოქროს ორდენით.

ბიოგრაფია
დაიბადა ქ. ჭიათურაში, გაიზარდა თბილისში, მუმლაძეების ოჯახში. „ნიჭიერთა ათწლედის“ დამთავრების შემდეგ, ჩააბარა თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიაში საგუნდო-სადირიჟორო ფაკულტეტზე (პედაგოგი: ვახტანგ ფალიაშვილი). კონსერვატორიის დასრულების შემდეგ, 1967 წელს განაწილებული იქნა პედაგოგად გორის მუსიკალურ სასწავლებელში, სადაც 1970 წელს (სანდრო კაჭარავასთან ერთად) დააარსა „გორის გოგონათა გუნდი“ (შემდგომში „გორის ქალთა გუნდი“).

1970-2013 წლებში, 43 წლის განმავლობაში იყო „გორის ქალთა გუნდის“ უცვლელი სამხატვრო ხელმძღვანელი და მთავარი დირიჟორი. ანსამბლთან ერთად საგასტროლოდ იყო საზღვარგარეთის არაერთ ქვეყანაში, მათ შორის საფრანგეთი, ესპანეთი, იაპონია, გერმანია, ირლანდია, დიდი ბრიტანეთი, მალტა, უნგრეთი, ბულგარეთი, სსრკ ყოფილი ქვეყნები. კოლექტივი ბევრი საერთაშორისო საგუნდო მუსიკის კონკურსის ლაურეატია, მონაწილეობს სხვადასხვა საერთაშორისო ფესტივალში, მისი რეპერტუარი მოიცავს როგორც ქართველი, ისე ევროპელი კომპოზიტორების ნაწარმოებებს. განსაკუთრებული აღნიშვნის ღირსია დირიჟორ შალვა მოსიძისა და კომპოზიტორების იოსებ კეჭაყმაძისა და ჯემალ ბეგლარიშვილის ნაყოფიერი შემოქმედებითი თანამშრომლობა.

2013 წელს, 77 წლის მაესტრომ გორის ქალთა გუნდის სამხატვრო ხელმძღვანელობა თავის მოწაფეს, თეონა ცირამუას გადასცა.

1976 წლიდან დღემდე, შალვა მოსიძე აქტიურ პედაგოგიურ მოღვაწეობას ეწევა თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიის საგუნდო-სადირიჟორი კათედრაზე. სხვადასხვა დროს იყო პედაგოგი, ასისტენტ-პროფესორი, ასოც.პროფესორი, მიმართულების ხელმძღვანელი, სრული პროფესორი. მისი მოწაფეებია: გიორგი ჟორდანია, არჩილ უშვერიძე, თეონა ცირამუა, ზვიად ბოლქვაძე, ნინო წიკლაური, სვიმონ ჯანგულაშვილი და სხვ. 1976-1985 წლებში ხელმძღვანელობდა კონსერვატორიის ქალთა გუნდს. ამჟამად თბილისის ყოვლადწმიდა სამების საკათედრო ტაძრის საპატრიარქო გუნდის კონსულტანტია.

1988 წელს მიენიჭა საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტის წოდება. 1991 წელს გახდა ზაქარია ფალიაშვილის სახელობის პრემიის ლაურეატი. ორჯერ (1996 და 2013) დააჯილდოვეს ღირსების ორდენით. 1996 წელს აირჩიეს გორის საპატიო მოქალაქედ. 2013 წელს დაჯილდოვდა საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის უმაღლესი ჯილდოთი — წმინდა გიორგის ოქროს ორდენით და შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო პრემიით. 2023 წლის 30 სექტემბერს გორის დრამატული თეატრის წინ გაიხსნა შალვა მოსიძის ვარსკვლავი.

შალვა მოსიძეს ჰყავს მეუღლე - თამარ რჩეულიშვილი, ორი ვაჟი - გიორგი და ოთარი და 5 შვილიშვილი.
მარგო რობი

მარგო ელის რობი (; ; დ. 2 ივლისი, 1990) — ავსტრალიელი მსახიობი. მიღებული აქვს ოსკარისა და ოქროს გლობუსის ნომინაციები. 2017 წელს მარგო რობი მოხვდა ჟურნალ „ტაიმის“ მსოფლიოს 100 ყველაზე გავლენიანი ადამიანის სიაში. კარიერა დაიწყო 2000-იანებში, დამოუკიდებელ კინოფილმებში მონაწილეობით. 2008-2011 წლებში თამაშობდა საპნის ოპერაში „მეზობლები“ — როლმა მას „ლოგის“ ორი ნომინაცია მოუტანა.

აშშ-ში დასახლების შემდეგ რობი მონაწილეობდა -ის ტელესერიალში „პანამი“ (2011–2012). 2013 წელს შედგა მისი დებიუტი დიდ ეკრანზე, რიჩარდ კერტისის რომანტიკულ კომედიურ დრამატულ ფილმში „დროის შესახებ“. რობიმ ამავე წელს ითამაშა მარტინ სკორსეზეს ბიოგრაფიულ შავ კომედიაში „უოლ-სტრიტის მგელი“. 2015-ში მონაწილეობა მიიღო დრამატულ კომედიურ „ფოკუსში“, დრამატულ „ფრანგულ სუიტაში“ (მეორე მსოფლიო ომის შესახებ) და სამეცნიერო ფანტასტიკურ ფილმში „ზ ნიშნავს ზაქარიას“. იმავე წელს მან საკუთარი თავი შეასრულა „დიდ შემცირებაში“. 2016 წელს განასახიერა ჯეინ პორტერი სათავგადასავლო „ტარზანის ლეგენდაში“ და ჰარლი კუინი სუპერგმირულ „თვითმკვლელთა რაზმში“

ფილმოგრაფია
მიხაილოვკა (მრავალმნიშვნელოვანი)

მიხაილოვკა შეიძლება აღნიშნავდეს:

აზერბაიჯანი
მიხაილოვკა — სოფელი აზერბაიჯანში, გოიგოლის რაიონში
მოლდოვა
მიხაილოვკა — სოფელი მოლდოვაში, ჩიმიშლიის რაიონში
რუსეთი
მიხაილოვკა — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთში
მიხაილოვკა — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთში
მიხაილოვკა —სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთში
მიხაილოვკა — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთში
მიხაილოვკა — სოფელი რუსეთში, ბაშკირეთში
მიხაილოვკა — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთში
მიხაილოვკა — სოფელი რუსეთში, ბაშკირეთში
მიხაილოვკა — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთში
მიხაილოვკა — სოფელი რუსეთში, ბაშკირეთში
უკრაინა
მიხაილოვკის რაიონი — რაიონი უკრაინაში, ზაპორიჟიის ოლქში
ტიგის კუნძულის ეროვნული პარკი

ტიგის კუნძულის ეროვნული პარკი — ეროვნული პარკი მალაიზიაში, საბაჰის შტატში, ქალაქ კუალა-პენიუს ჩრდილოეთით. შეიქმნა 1978 წელს, თუმცა ეს ტერიტორია ჯერ კიდევ 1933 წლიდან იყო დაცული სატყეო ნაკრძალის სახით.

პარკი მოიცავს 158 კმ²-ს, რომლის დიდი ნაწილიც ოკეანეზე მოდის. მათ შორისაა სამი კუნძული — ტიგა, კალამპუნიან-ბესარი და დამიტი. კუნძულები 1897 წელს, ტალახის ვულკანის ამოფრქვევის შედეგად წარმოიქმნა.

ტიგის კუნძული ამჟამად გაუვალი მცენარეულობითაა დაფარული. ვულკანური აქტივობა დღემდე გრძელდება, ტალახის ბუყბუყისა და მეთანის ამონთხევის სახით. ტალახის ბოლო დიდი ამოფრქვევა 1960-იან წლებში მოხდა.

კალამპუნიან-ბესარი ამჟამად ქვიშიანი კუნძულია, ტალღებისგან გადარეცხილი. ცნობილია შაქარივით ქათქათა ქვიშითა და სუფთა წყლით. პოპულარულია ყვინთვის მოყვარულებს შორის.

დამიტს ხშირად გველების კუნძულს უწოდებენ, რადგან წარმოადგენს ძლიერ შხამიანი ზღვის გველების შეწყვილების ადგილს.

ეროვნულ პარკს მართავს სახელმწიფო ინსტიტუტი „საბაჰის პარკები“.