iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ბუჭუნა მოშიაშვილი

ბუჭუნა მოშიაშვილი (; დ. 21 იანვარი, 1951 — გ. 14 აგვისტო, 2015) — ქართველი ებრაელი კომპოზიტორი და მომღერალი.

ანზორ (ბუჭუნა) მოშიაშვილი დაიბადა 1951 წლის 21 იანვარს ვანში, ტრადიციულ ებრაულ ოჯახში და იქვე ეზიარა მუსიკის სიყვარულს. 1966 წელს, ასევე ქართველი ებრაელის, მიშა თეთროქალაშვილის ხელმძღვანელობით შეიქმნა ვანის სამუსიკო სკოლასთან არსებული ანსამბლი „საჩინო“, რომელიც ადგილობრივი შემსრულებლებით დაკომპლექტდა. 1974 წელს ანსამბლის წევრი გახდა ბუჭუნა მოშიაშვილი, ის ანსამბლში 10 წელი მოღვაწეობდა, ეს პერიოდი ანსამბლის ერთგვარი ოქროს ხანა იყო, ჰქონდათ კონცერტები, როგორც საქართველოს სხვადასხვა რეგიონებში, ასევე საზღვარგარეთ. მათ მიერ შესრულებული სიმღერებიდან აღსანიშნავია „საჩინო“ და „ფიროსმანი“.

ანსამბლ საჩინოს პარალელურად მუსიკალური დუეტის სახით მოღვაწეობდნენ ბუჭუნა და ასევე საჩინოს მუსიკოსი თამაზ ნემსაძე, დუეტი ასრულებდა, როგორც უკვე ცნობილ ქალაქური ჟანრის სიმღერებს, ასევე ახალ სიმღერებსაც, რომლესაც დუეტისთვის თავად ბუჭუნა და ბორის შხიანი ქმნიდნენ.

90-იანი წლების ბოლოს მომღერალი ოჯახთან ერთად ისრაელში გადავიდა საცხოვრებლად, სადაც მან მიიღო ასევე ებრაული სახელი აბრაამი. ამავე პერიოდში ისრაელში წავიდა დუეტის მეორე წევრიც, ეთნიკურად ქართველი თამაზ ნემსაძეც და დუეტმა მუსიკალური კარიერა ისრაელში გააგრძელა. 2010-იან წლებში ტელეკომპანია რუსთავი 2-ის იუმორისტული გადაცემა კომედი შოუს ფარგლებში ჩამოყალიბდა ბუჭუნას და თამაზის შარჟირებული დუეტი ბუთქუნა და თამაზა, მსახიობების ნიკა არაბიძის და ვახო ბიჭიკაშვილის შემადგენლობით, რომელიც დიდი პოპულარობით სარგებლობს მაყურებელში.

2015 წლის 14 აგვისტოს ისრაელში, ქალაქ აშდოდში, საკუთარ სახლთან სეირნობისას, ბუჭუნა მოშიაშვილი ტრაგიკულად, თავის არეში მიღებული ტრავმით გარდაიცვალა.
ნოვა-სანტა-როზა

ნოვა-სანტა-როზა — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 417 მეტრზე. მიეკუთვნება დასავლეთ პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ტოლედუს შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 626 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 37,26 კმ²-ზე. ფართობი 204 665 კმ²-ია.
ორუ-ვერდი-დუ-უესტი

ორუ-ვერდი-დუ-უესტი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 555 მეტრზე. მიეკუთვნება დასავლეთ პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ტოლედუს შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 692 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 19,42 კმ²-ზე. ფართობი 293 042 კმ²-ია.
პალოტინა

პალოტინა — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 335 მეტრზე. მიეკუთვნება დასავლეთ პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ტოლედუს შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 28 683 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 44,04 კმ²-ზე. ფართობი 651 238 კმ²-ია.
პატუ-ბრაგადუ

პატუ-ბრაგადუ — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 563 მეტრზე. მიეკუთვნება დასავლეთ პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ტოლედუს შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 822 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 35,64 კმ²-ზე. ფართობი 135 286 კმ²-ია.
კუატრუ-პონტისი

კუატრუ-პონტისი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 427 მეტრზე. მიეკუთვნება დასავლეთ პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ტოლედუს შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 803 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 33,25 კმ²-ზე. ფართობი 114 393 კმ²-ია.
სანტა-ელენა (პარანა)

სანტა-ელენა (პარანა) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 258 მეტრზე. მიეკუთვნება დასავლეთ პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ტოლედუს შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 23 413 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 30,88 კმ²-ზე. ფართობი 758 227 კმ²-ია.
სან-ჟოზე-დას-პალმეირასი

სან-ჟოზე-დას-პალმეირასი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 563 მეტრზე. მიეკუთვნება დასავლეთ პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ტოლედუს შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 830 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 21 კმ²-ზე. ფართობი 182 419 კმ²-ია.
სან-პედრუ-დუ-იგუასუ

სან-პედრუ-დუ-იგუასუ — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 550 მეტრზე. მიეკუთვნება დასავლეთ პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ტოლედუს შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 491 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 21,05 კმ²-ზე. ფართობი 308 324 კმ²-ია.
ტერა-როშა

ტერა-როშა — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 410 მეტრზე. მიეკუთვნება დასავლეთ პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ტოლედუს შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 16 759 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 20,93 კმ²-ზე. ფართობი 800 807 კმ²-ია.
ტოლედუ (პარანა)

ტოლედუ — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 550 მეტრზე. მიეკუთვნება დასავლეთ პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ტოლედუს შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 119 313 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 99,68 კმ²-ზე. ფართობი 1 196 999 კმ²-ია.
ტუპანსი

ტუპანსი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 540 მეტრზე. მიეკუთვნება დასავლეთ პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ტოლედუს შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 997 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 25,72 კმ²-ზე. ფართობი 310 909 კმ²-ია.
არანი (მრავალმნიშვნელოვანი)

არანი შეიძლება აღნიშნავდეს:

არანი — კავკასიის ალბანეთის ტერიტორიის აღმნიშვნელი არაბიზებული სახელწოდება.
არანი — სოფელი აზერბაიჯანში, აღჯაბადის რაიონში
არანი — სოფელი აზერბაიჯანში, ევლახის რაიონში
არანი — სოფელი აზერბაიჯანში, თოუზის რაიონში
არანი — სოფელი აზერბაიჯანში, ლერიქის რაიონში
არანი — სოფელი აზერბაიჯანში, შაქის რაიონში
თბილისური ხმალი

თბილისური ხმალი — უქარქაშო ხმალი, მთლიანი სიგრძე - 95 სმ., პირი - 81,5 სმ. ნივთი 1941 წელს აგრაფინე ჭეიშვილისგან არის შეძენილი.

ხმლის პირი დამზადებულია დამასკოული ფოლადისაგან. ცალლესული, ორღარიანი, ოდნავ მოხრილი, აქვს 21 სმ. სიგრძის შაშარი (ორლესული პირი). პირის ორივე მხარეს ყუასთან ახლოს ვადიდან შაშარამდე ორ-ორი ღარი მიჰყვება. ზედა შედარებით ვიწრო, ხოლო ქვედა ფართო. ხმლის ღარებში ვიზუალური დაკვირვებით კარგად ჩანს დამასკული ფოლადის სტრუქტურა, რომელიც ხმალს თითქოს ორნამენტად მიუყვება. პირის ზედა მხარეს შტამპით რვაწახნაგიანი დამღაა შესრულებული. აღნიშნული ტიპის დამღები იმ თბილისელ ოსტატებს ეკუთვნოდა, რომლებიც საუკუნის ნახევარში მოღვაწეობდნენ. დამღიდან გამომდინარე ასეთი ხმლები თბილისური ხმლების კატეგორიში ერთიანდება.

ხმალზე დაგებულია ფოლდის ვადაჯვარი, რომლის ზედაპირზე თითბის ზარნიშით შესრულებული ორნამენტის კვალი ჩანს, იკითხება გეომეტრიული ფიგურებიც. ტარი დამზადებულია ხისგან, რომელზეც გადაკრული უნდა ყოფილიყო შავი ტყავი, ტყავი დაზიანებულია. ტყავს ზემოდან გადაკრული აქვს დაბალი სინჯის ვერცხლის ორნამენტირებული სამი ფირფიტა, ვერცხლის ფირფიტითაა დაფარული ტარის მოხრილი ადგილი (ვაშლი). „ვაშლის“ ბოლო ორკაპაა და პირდაღებულ ცხოველს მოგვაგონებს. ტარის ზედაპირი, სალტეების გარშემო შეჭედილია 12 გობაკით. ასეთი ტარები ქართული ხმლებისთვისაა დამახასიათებელი.
გიეონგჰუიგუნგი

გიეონგჰუის სასახლე (კორეულად: გიეონგჰუიგუნგი, სიტყვასიტყვით ჰარმონიული სიმშვიდის სასახლე) — სასახლე, რომელიც მდებარეობს სამხრეთ კორეაში, სეულში. ის იყო ერთ-ერთი „ხუთი გრანდიოზული სასახლიდან“, რომელიც აიგო ჩოსონის დინასტიის პერიოდში.

სასახლის მშენებლობა დაიწყო 1600 წელს მეფე გვანგჰაეგუნგის მეფობის დროს. ჩოსონის დინატიის ბოლო პერიოდში გიეონგჰუიგუნგი მეფის მეორე სასახლედ მიიჩნეოდა, ასევე ის განლაგებული იყო სეულის დასავლეთ ნაწილში, ამიტომაც გიეონგჰუიგუნგს ასევე უწოდებდნენ სეოგვოლს (დასავლეთის სასახლე). მეორეხარისხოვან სასახლეს, როგორ წესი, მეფე საგანგებო სიტუაციებში იყენებდა.

მეფე ინჯოდან, მეფე ჩეოლჯონგამდე, ჩოსონის დინასტიის დაახლოებით ათი მმართველი ჩერდებოდნენ გიეონგჰუიგუნგში. ეს სასახლე აშენდა მიმდებარე მთის ირიბი გეოგრაფიის გამოყენებით, რომლის არქიტექტურას აქვს ტრადიციული სილამაზე და ძალიან დიდი ისტორიული მნიშვნელობა. გარკვეული დროის განმავლობაში სასახლეს ეკავა დიდი ადგილი, ეს დასტურდება თუნდაც იმით, რომ მას ჰქონდა თაღოვანი ხიდი, რომლითაც უკავშირდებოდა დეოკსუგუნგის სასახლეს. მეფის სამეფო აუდიტორიისთვის სასახლეს ჰქონდა სუნგჯეონგჯეონისა და ჯაეჯეონგჯეონის შენობები, ხოლო საძილე შენობებს წარმოადგენდნენ იუნგბოკჯეონი და ჰოესანგჯეონი.

გიეონგჰუიგუნგმა უმეტესი ნაწილი დაკარგა საუკუნის ხანძრის დროს, მეფე სუნჯონისა და გოჯონგის მმართველობის პერიოდში. იაპონიის მიერ კორეის ნახევარკუნძულის ოკუპაციის დროს რაც დარჩა გიეონგჰუის სასახლიდან იაპონიის მთავრობამ ყველაფერი მიისაკუთრა და მის ადგილას ააშენა სკოლა იაპონელებისთვის. თავდაპირველი სასახლის ორი ძირითადი შენობა - სუნგჯეონგჯეონის სატახტო დარბაზი და ჰეუნგჰვამუნის კარიბჭე დაიშალა და სეულის სხვადასხვა ადგილებში გადავიდა. მისი რეკონსტრუქცია დაიწყო 1990 წელს სამხრეთ კორეის მთავრობის ინიციატივით, აღედგინათ „ხუთი გრანდიოზული სასახლე“, რომელიც ძალიან მძიმედ დააზიანა და გაანადგურა იაპონიამ. თუმცა ურბანული ზრდისა და ათწლეულების განმავლობაში უგულებელყოფის შედეგად, მთავრობამ შეძლო თავდაპირველი სასახლის მხოლოდ 33% ის აღდგენა.

სასახლე არის ისტორიული ძეგლი ნო.271.

სასახლის ტერიტორიაზე ამჟამად მდებარეობს სეულის ისტორიული მუზეუმი, ასევე სეულის ხელოვნების მუზეუმის მინაშენი. 2009 წელს იქ განთავსდა პრადას განმაახლებელი.
სირიის შეიარაღებული ძალები

სირიის შეიარაღებული ძალები — სირიის შეიარაღებული ძალები შედგება: არმიის, საჰაერო, საზღვაო, საჰაერო თავდაცვის ძალების და ისეთი გასამხედროებული ძალებისგან როგორიცაა ეროვნული თავდაცვა. კონსტიტუციის თანახმად შეიარაღებული ძალების მთავარსარდალი სირიის პრეზიდენტია.

შეიარაღებული ძალებში მოქმედებს გაწვევის სამსახური. ჯარში 18 წელს მიღწეული მამაკაცები მსახურობენ, თუმცა სამხედრო სამსახურში ბევრი ქალიცაა. სირიის სამოქალაქო ომის გამო სამხედრო მოსამსახურეთა რაოდენობა 325 000-დან დაახლოებით 150 000-მდე შემცირდა.
ფუშიმის სასახლე

ფუშიმის სასახლე ( ფუშიმი-ჯო?) აგრეთვე ცნობილი როგორც მომოიამის სასახლე ან ფუშიმი-მომოიამის სასახლე — სასახლე, რომელიც მდებარეობს კიოტოს კუშიმის ადმინისტრაციულ რაიონში. დღევანდელი სტრუქტურა არის 1964 წლის ტოიოტომი ჰიდეიოსის მიერ აგებული თავდაპირველი, ორიგინალი სასახლის კოპიო.

ისტორია
თავდაპირველი სასახლის მშენებლობა დაიწყო 1592 წელს, როდესაც ჰიდეიოშიმ დატოვა რეგენტობის თანამდებობა, სასახლის მშენებლობა კი დასრულდა 1594 წელს. ოცი პროვინციიდან უკვე მომზადებული მუშები მუშაობდნენ სასახლის მშნებელობაზე, მათი რაოდენობა დაახლოებით 20000-დან 30000-მდე იყო.

მიუხედავად იმისა, რომ გარე შეხედულებით სასახლე საბრძოლო მიზნებისთვისაა, სინამდვილეში სტრუქტურა განკუთვნილი იყო, როგორც ჰიდეიოშის საპენსიო სასახლე, სწორედ ამ მიზნისთვის იყო მოწყობილი და მორთული სასახლე. ეს სასახლე განსაკუთრებუით ცნობილია მისი ჩაის ცერემონიის ოთახით, რომლის კედლებიც და ხელსაწყოებიც დაფარული იყო ოქროს ფოთლით. სასახლე უნდა ყოფილიყო ჰიდეიოშის სამშვიდობო მოლაპარაკებების ადგილი ჩინელ დიპლომატებთან, რათა მოეძებნათ გზა კორეაში შვიდწლინი ომის დასასრულებლად, მაგრამ მისი აგებიდან ორ წელიწადში მიწისძვრის შედეგად სასახლე მთლიანად დაინგრა.

იგი მალევე აღადგინეს, სასახლეზე კონტროლი კი ტორი მოტოტადაზე გადავიდა, რომელიც იყო ტოკუგავა იეიასუს ვასალი. 1600 წელს სასახლე იშიდა მიტსუნარის მნიშვნელოვანი და ცნობილი ალყის შედეგად დაეცა. ტორი მოტოტადამ გამოიჩინა ძალიან დიდი სიმამაცე და ღირსება, ის სასახლეს თერთმეტი დღის განმავლობაში იცავდა და შეძლო იშიდას ძალების შეკავება, მან მის ბატონს ტოკუგავას მისცა დრო, რომ შეეკრიბა საკუთარი არმია. ამან ძალზედ დიდი გავლენა მოახდინა ამ ფაქტის შემდგომ მალევე დაწყებულ სეკიგაჰარას ომში, რომელმაც საბოლოო გამარჯვება მოუტანა ტოკუგავა იეიასუს მისი ყველა კონკურენტიის წინააღმდეგ ბრძოლაში.

1623 წელს ციხე დაიშალა და მისი ბევრი ოთახები და შენობები მთელ იაპონიაში სასახლეებსა და ტაძრებში იქნა გადანაწილებული. კიოტოს რამდენიმე ტაძარში, როგორიცაა იოგენ-ინი , გენკო-ანი და ჰოსენ-ინი . მათ აქვთ სისხლით შეღებილი წარსული, ფუშიმის სასახლის დერეფანში ტორი მოტოტადამ და მისმა საზოგადოებამ თავი მოიკლეს.

1912 წელს იმპერატორ მეიჯის საფლავი აიგო სასახლის თავდაპირველ ტერიტორიაზე. სასახლე 1964 წლამდე მეორედ აღარ აშენებულა, ხოლო 1964 წელს მისი ზუსტად მსგავსი სასახლე აიგო ძალიან ახლოს და რაც მთავარია ბეტონით. ახალი ნაგებობა გახდა მუზეუმი ტოიოტომი ჰიდეიოსის ცხოვრებისა და ომების შესახებ, ასევე იმავე ტერიტორიაზე იყო ძალზედ მიმზიდველი პატრა პარკი სახელწოდებით სასახლის მიწა„“, მაგრამ ის საზოგადოებისთვის 2003 წელს დაიხურა.
ხვატრისებრნი

ხვატრისებრნი, მეღამისებრნი — ღამის პეპლების ოჯახი. ფრთების შილი 3-5 სმ აღწევს. წინა ფრთები წაგრძელებულია, უკანა ფრთები ფართო და მომრგვალებულია. აქვს ჯაგრისებური, იშვიათად სავარცხლისებური ულვაშები, განვითარებული ხორთუმი. მატლი შიშველია, ძნელად შესამჩნევი ჯაგრით დაფარული, იჭუპრებს ნიადაგში, იშვიათად ხეზე. საქართველოში გვხვდება 600-ზე მეტი სახეობა. იშვიათი სახეობებიდან აღსანიშნავია ტროპიკული ელემენტი (საქართველო წარმოადგენს მისი გავრცელების ჩრდილო საზღვარს), ამიერკავკასიის ენდემი ქართლის ხვატარი , მთის ლოკალური და ქერცლფრთიანებში დღემდე ენდემური გვარი . ხვატრისებრთა შორის ბევრია ტყისა და სასოფლო-სამეურნეო კულტურების მავნებელი.
თეიმურაზ მარკოზაშვილი (არქიტექტორი)

თეიმურაზ მიხეილის ძე მარკოზაშვილი (დ. 5 დეკემბერი, 1927, თელავი, — გ. 14 ივლისი, 1973, თბილისი) — ქართველი არქიტექტორი. 1949 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი. მისი ძირითადი ნაუშევრებია: საცხოვრებელი სახლები თბილისში (1952), საჰაერო საბაგირო გზის ქვედა და ზედა სადგურები კუს ტბაზე (1962), საცხოვრებელი სახლები ტყიბულში, ოზურგეთში (1954-57), 280-ადგილიანი ტურბაზა ვარძიაში (1978), ახალი ათონის გამოქვაბულის კომპლექსი (1976, ავტორთა ჯგუფთან ერთად; სსრკ სახელმწიფო პრემია, 1977).
ვალერი ვოუბა

ვალერი სოკრატის ძე ვოუბა (დ. 23 აგვისტო, 1942, სოფელი თხინა, ოჩამჩირის რაიონი, — გ. 2015) — აფხაზი ინჟინერ-ტექნიკოსი. სკკპ წევრი 1962 წლიდან. აფხაზეთის კულტურის დამსახურებული მუშაკი.

1974 წელს ხელმძღვანელობდა ახალი ათონის მღვიმის კომპლექსის ობიექტის მშენებლობას. 1975-1993 წლებში იყო ახალი ათონის მღვიმის კომპლექსის დირექტორი, 1988-1991 წლებში — ახალი ათონის ტურისტულ-საექსკურსიო ობიექტების გაერთიანების დირექტორი. ახალი ათონის მღვიმის კომპლექსის შექმნისათვის მეცნიერთა და მშენებელთა ჯგუფთან ერთად მიენიჭა სსრკ სახელმწიფო პრემია (1977).
ანატოლი გოფი

ანატოლი გენრიხის ძე გოფი ( დ. 29 მარტი [ძვ. სტ. 16 მარტი], 1908, სოფ. კილასოვო, ახლანდელი პერმის ოლქი — გ. 1996) — ინჟინერ-მშენებელი, წარმოშობით ინგლისელი.

ბიოგრაფია
1933 წელს დაამთავრა საქართველოს ინდუსტრიული ინსტიტუტი. 1931-1941 წლებში მუშაობდა ამიერკავკასიის ნაგებობათა სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტში, 1941-1942 წლებში — „საქქალაქმშენსახპროექტში“, 1942-1964 წლებში — ტრესტ „საქშახტმშენში“, 1964-1992 წლებში — კვლავ „საქქალაქმშენსახპროექტში“. 1992 წლიდან საცხოვრებლად გადავიდა რუსეთში. სსრკ-ში პირველი უნიკალური ახალი ათონის მღვიმის კომპლექსის შექმნისათვის მეცნიერთა და მშენებელთა ჯგუფთან ერთად 1977 წელს მიენიჭა სსრკ სახელმწიფო პრემია. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები.
გივი ციმინტია

გივი კირილეს ძე ციმინტია (დ. 28 თებერვალი 1926, ზუგდიდი — გ. 1999) — ქართველი ინჟინერი. ტექნიკის მეცნიერებათა კანდიდატი (1973), საქართველოს სსრ დამსახურებული ინჟინერი (1971). სკკპ წევრი 1950 წლიდან. დაამთავრა თბილისის რკინიგზის ტრანსპორტის ინჟინრების ინსტიტუტი (1948). მუშაობდა შავი ზღვის სანაპიროს რკინიგზის გვირაბების, თბილისის მეტროპოლიტენის, დარიალის ხეობის საავტომობილო გვირაბებისა და სხვა ობიექტების მშენებლობაზე (1948-79); 1979-81 წლებში „თბილგვირაბმშენის“ მთავარი ინჟინერი, 1981 წლიდან მმართველის მოადგილე იქვე. ახალი ათონის უნიკალური კარსტული მღვიმის კომპლექსის შექმნისათვის 1977 წელს სპეციალისტთა ჯგუფთან ერთად მიენიჭა სსრკ სახელმწიფო პრემია. დაჯილდოებულია შრომის წითელი დროშის ორდენითა და მედლებით.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 34

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 34 მიიღეს 1947 წლის 15 სექტემბერს. რეზოლუციის მიხედვით უშიშროების საბჭომ გადაყვიტა, რომ დავა ერთი მხრივ საბერძნეთსა და მეორე მხრივ ალბანეთს, იუგოსლავიასა და ბულგარეთს შორის, უნდა ამოიღონ უშიშროების საბჭოს განსახილველი საკითხებიდან. ასევე მოთხოვეს გაეროს გენერალური ასამბლეის გენერალურ მდივანსგაეკეტებინა ანგარიში აღნიშნულ საკითხზე.

რეზოლუცია მიიღეს ცხრა ხმით. საბჭოთა კავშირი და პოლონეთი რეზოლუციის წინააღმდეგ წავიდნენ.
ერმალოზ მამულია

ერმალოზ ივანეს ძე მამულია (დ. ძველი სტილით [31 იანვარი], ახალი სტილით [13 თებერვალი], 1909, სოფელი ფოცხო, ახლანდელი სენაკის მუნიციპალიტეტი) — ქართველი გეოდეზისტი, საქართველოს სსრ დამსახურებული ინჟინერი (1961 წლიდან). 1933 წელს დაამთავრა მოსკოვის გეოდეზიური ინსტიტუტი. 1951 წლამდე მუშაობდა მოსკოვის მეტროპოლიტენისა და შავიზღვისპირა რკინიგზის მაგისტრალის გვირაბების მშენებლობაზე. 1951-68 წლებში იყო „თბილგვირაბმშენის“ სამმართველოს მთავარი მარკშაიდერი. სსრკ-ში პირველი უნიკალური ახალი ათონის მღვიმის კომპლექსის შექმნისათვის მეცნიერთა და მშენებელთა ჯგუფთან ერთად 1977 წელს მიენიჭა სსრკ სახელმწიფო პრემია. დაჯილდოებულია შრომის წითელი დროშის ორდენითა და მედლებით.
ივანე კოჟუხოვი

ივანე მათეს ძე კოჟუხოვი (დ. 7 ნოემბერი 1915, სოფელი იურტი, ბროდსკის რაიონი, ორიოლის ოლქი) — „თბილგვირაბმშენის“ № 9 საგვირაბო რაზმის კომპლექსური ბრიგადის ბრიგადირი. სსრკ-ში პირველი უნიკალური ახალი ათონის მღვიმის კომპლექსის შექმნისათვის მეცნიერთა და მშენებელთა ჯგუფთან ერთად 1977 წელს მიენიჭა სსრკ სახელმწიფო პრემია.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 82

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 82 მიიღეს 1950 წლის 25 ივნისს. კსდრ-ის სამხრეთ კორეაში შეჭრასთან დაკავშირებით. უშიშროების საბჭოს პირველი სხდომა მოიწვიაა გაეროს გენერალურმა მდივანმა ტრიუგვე ლიმ. უშიშროების საბჭოს საგანგებო სხდომას ბოიკოტი გამოუცხადა სსრკ-მ. უშიშროების საბჭომ დაგმო ჩრდილოეთ კორეის შეჭრა სამხრეთ კორეაში და მოითხოვა გაეროს შეყვანა კონფლიქტის ზონაში, რის შედეგადაც შეძლო ომის შემობრუნება.

რეზოლუციას ხმა მისცა 9 ქვეყანამ, იუგოსლავიამ თავი შეიკავა, ხოლო სსრკ-მ ბოიკოტი გამოაცხადა.
კაბიანი ხმალი

კაბიანი ხმალი — კაბიანი ხმალი (კაბიანი კალდიმი). მთლიანი სიგრძე - 88 სმ., პირის - 74,5 სმ. ნივთის წარმომავლობა - იმერული.

ხმლის პირი დამზადებულია ფოლადისაგან, ცალლესული, ცალღარიანი, სწორი. აქვს მკვეთრად დაქანებული 6სმ. სიგრძის შაშარი (ორლესული წვერი). პირის ორივე მხარეს შუაში 15სმ სიგრძის თითო ღარია მოცემული. ზედა მხარეს ღარში გამოსახულია დამღა „სამეფო სფეროს“ სტილიზებული გამოსახულება - 1სმ დიამეტრის წრე, რომელსაც ჯვარი აზის, ჯვრის ვერტიკალური ღერძი სფეროს შუაზე კვეთს. დამღა შესრულებულია სპილენძის ზარნიშით. პირის მეორე მხარეს, ღარში მორბენალი მგლის დამღაა გამოსახული. მგლის ფიგურაზე კარგად იკითხება, თათები, სახე და ბალანიც კი (რაც ადასტურებს ხმლის ქართულ და არა ევროპულ წარმომავლობას).

ტარი დამზადებულია ხისგან, რომელზეც გადაკრულია ვერცხლის ორნამენტირებული ფირფიტები და ვერცხლის დაცვარული მავთული (მავ-თული დაზიანებულია). ფრიად საინტერესოა ის ფაქტიც, რომ ტარი პირთან მიმართებაში 30 გრადუსიანი კუთხის დაქანებითაა დაგებული. ტარი ბოლოვდება ნისკარტისებური ფორმით, რომელზეც გადაკრულია ორნამენტირებული ვერცხლის ფირფიტები. ქარქაში დამზადებულია ხისაგან. მასზე გადაკრულია ყავისფერი ტყავი. ქარქაშს აქვს რკინის ბუნიკი და რკინის ორი ბრტყელი სალტე. ზედა სალტეს სიგრძე 12სმ-ია. იგი მორთულია რელიეფურად შესრულებული ყვავილოვანი ორნამენტებით, რომლებიც ერთმანეთისაგან ჰორიზონტალური, რელიეფური ხაზებითაა გამოყოფილი. სალტის უკან მირჩილულია თასმის გასაყრელი რგოლი. მის გვერდით მეორე სალტეა მოთავსებული, ამ სალტის ზედაპირი დაფანჯრულია, ხოლო უკანა მხარეს, მასზეც მირჩილულია თასმის გასაყრელი რგოლი. სალტეების ქვემოთ კი ქარქაშს „აცვია კაბა“ ანუ ქარქაშზე მიმაგრებულია ქალის კაბის „ქვედა ტანის“ ფორმის ორმაგი ტყავი. ტყავი ძალზე დაზიანებულია.

გახეულია გვერდზე, საიდანაც კარგად ჩანს, რომ ქარქაშის ,,კაბიანი” მონაკვეთი მხოლოდ „კაბითაა“ დაფარული და, რომ მასზე არ არის გადაკრული სხვა ტყავი. „კაბა“ ხმლის უკანა მხარეს ლითონის სამსჭვლებითაა (დაზიანებული) შეკრული. აღწერილი ხმალი ქართული კაბიანი ხმალია, რომელიც დას. საქართველოში,
კერძოდ, იმერეთში იყო გავრცელებული. კაბიანი ხმალი მხოლოდ ქართულ რეალობაში დადასტურებული ექსპონატია და უფრო სიღრმისეულ შესწავლას მოითხოვს. ამ ხმლისათვის, ასევე დამახასიათებელია მოხრილი ტარი, რომელიც ქართულ რეალობას შეესაბამება და მთელ კავკასიაში ანალოგი არ აქვს. რაც შეეხება დამღას, იგი კალდიმისაა (რომელიც უკვე დავახასიათეთ). აღწერილი ხმალი ქართული კაბიანი კალდიმია.
ლეკური ხმალი

ლეკური ხმალი — ქართული ხმლის ერთ-ერთი სახეობა. ხმლის პირი დამზადებულია ფოლადისაგან, ცალლესულია, ორღარიანი, მოხრილი. აქვს 22,5 სმ-იანი შაშარი (ორლესული წვერი). პირზე ყუასთან ახლოს მოცემულია ორი - ერთი შედარებით ფართო და მეორე ძალზე ვიწრო ღარი, რომლებიც ვადიდან შაშარის შუაწელამდე მიჰყვება. პირის ერთ მხარეს შტამპით შესრულებული დამღაა. დამღას კვადრატული ფორმა აქვს, ზედა მხარეს გუმბათისებურად ბოლოვდება, გუმბათზევე სამეფო გვირგვინის ფორმის ნიშანია დასმული. დამღის გუმბათში გამოსახულია ქართული ასოები „გ“ და მის მუცელში ჩასმულია „ვ“. დამღის ინიციალები ჯერჯერობით გაშიფრული არ არის, მაგრამ დანამდვილებით შეიძლება ითქვას, რომ იგი ქართველ ოსტატს ეკუთვნის. დამღის კვადრატულ ნაწილში ორ მწკრივად რუსული წარწერაა - ზედა მწკრივში „“, ხოლო ქვემოთ „“.

ვინაიდან, დამღაზე რუსული წარწერაა, შეიძლება ვივარაუდოთ, რომ დამღა ქართველი ოსტატის მიერ 1801 წლის შემდეგ არის შესრულებული. ხმლის პირზე დაგებულია ფოლადის ტარი, რომლის მთლიანი ზედაპირი დაფარულია ოქროზარნიშით შექმნილი ყვავილოვანი ორნამენტებით. ასეთი ორნამენტი თბილისური სკოლისათვის არის დამახასიათებელი. ტარის ბოლოს გაფართოებული ნაწილი ჩაჭრილია სოლისებურად და ორკაპა სახე აქვს. ქარქაში დამზადებულია ხისაგან, რომელზეც გადაკრულია მოყავისფრო - მოშავო ფერის ტყავი. ქარქაშზე თავთან სამკუთხედად წაწვეტებული ოქროზარნიშით შესრულებული ყვავილოვანი ორნამენტებით., რომელიც ტარის მორთულობას იმეორებს. ქარქაშის შუა სალტეებზე მირჩილულია მართკუთხა ფორმის თასმის გასაყრელები, რომლებშიც გაყრილია ტყავის თასმები, ხოლო ამ უკანასკნელზე ოქროზარნიშით მორთული გობაკებითტყავის ვიწრო ქამარია დამაგრებული. ტყავის ქამარზე მიმაგრებულია ენიანი ბალთა, გობაკები და ხიდები, სულ 14 ნაწილი. ყველა ეს დეტალი მორთულია ოქროზარნიშით შესრულებული ყვავილოვანი ორნამენტებით. ხმალი ქარქაშში ეგება ტარის ბოლოში მოხრილ ადგილამდე. აღწერილი ნივთი ქართული შაშკა ხმლების ანუ „ლეკურის“ ერთ-ერთი საუკეთესო ნიმუშია.

ლეკურს ამზადებდნენ უმთავრესად ლეკი მეიარაღე-ხელოსნები. ხმლის სხვა ცნობილ სახეობებთან ერთად ლეკური გავრცელებული იყო მეტწილად ჩრდილოეთ კავკასიაში, ნაწილობრივ საქართველოში (იმერეთში). უვადო ხმალი, როგორც მკვეთელი იარაღი, თავისი საბრძოლო თვისებებით, ვადიან ხმალზე ნაკლებად ფასობდა. საფიქრებელია, რომ საქართველოში ცნობილი ხმალი „ლეკური” უნდა იყოს კავკასიაში ძალზედ გავრცელებული ხმლის სახეობა ე. წ. „შაშკა“. მისი სახელწოდება ჩერქეზულიდან მომდინარეობს და „დიდ დანას“ ნიშნავს. სავარაუდოდ, მისი სამშობლოც ჩერქეზეთია. წერილობით წყაროებში „შაშკა” პირველად 1625 წელს იტალიელ მოგზაურს ჯოვანი დე ლუკას აქვს მოხსენიებული ჩერქეზების აღწერილობაში. დაწყებული საუკუნიდან თითქმის მთელ კავკასიაში დიდი პოპულარობით სარგებლობდა შაშკა. ხან გირეი აღნიშნავდა, რომ „შაშკებს ატარებენ ცეცხლსასროლ იარაღთან ერთად, ვისაც ჰქონდა იარაღი, მას აუცილებლად ჰქონდა შაშკაც...“ აქედან გამომდინარე, სავარაუდოა, რომ შაშკა კავკასიელი მეომრის აკაზმულობის უცილობელ ატრიბუტად იქცა.