მონტენეგროს პასპორტი

მონტენეგროს მოქალაქის პასპორტი (მონტ: / ) — ოფიციალური დოკუმენტი, რომელიც გაიცემა მონტენეგროს მოქალაქეებზე საერთაშორისო მოგზაურობისთვის.

პასპორტს გასცემს შინაგან საქმეთა სამინისტრო ან, თუ მოქალაქე უცხოეთში ცხოვრობს, საელჩო. გარდა ამისა, პიროვნების პირადობისა ან მოქალაქეობის დამადასტურებელი საბუთის წარმოდგენის შემთხვევაში პირს, საჭიროების შემთხვევაში, მონტენეგროს საკონსულოს წარმომადგენლების დახმარების მიღებაც შეუძლია. მოქალაქეებს არ შეუძლიათ ერთდროულად ჰქონდეთ მრავალი პასპორტი, თუ ისინი სხვადასხვა კატეგორიის არ არის.

ისტორია
მონტენეგროში პირველი პასპორტები მე-18 საუკუნეში, პრინც-ეპისკოპოსმა ვასილიე პატროვიჩმა გასცა.

თავად-ეპისკოპოს პეტრე პეტროვიჩის დროს სპეციალური დოკუმენტი, რომელიც ცნობილი იყო „პასპორტის“ გადაეცა იმ მოქალაქეებს, რომელთაც საზღვარგარეთ მოგზაურობა სურდათ.

თავადი-ეპისკოპოს პეტარ პეტროვიჩის მმართველობის პერიოდში მან სპეციალური მოგზაურობის მონტენეგრული გადასახადები დააწესა. ამის შემდეგ, დოკუმენტისა და შემდგომში, პასპორტის ყველა მომხმარებლის მშობლიურ ქვეყნად მათში „მონტენეგრო“ ჩაიწერა. მოგვიანებით, პეტარმა ოფიციალურად დაადგინა დოკუმენტის ოფიციალური სახელი „მონტენეგროს პასპორტი“. ისი შემადგენელი ნაწილი იყო ჩერნოგორიისა და ლიტორალიის მეტროპოლიტის ბეჭედი,ორთავა თეთრი არწივი გაშლილი ფრთებით, მართლმადიდებლური ჯვარი და ლომი. ეს ყველაფერი წითელ ფონზე იყო გამოსახული.

პრინც დანილო პეტროვიჩ-ნეგოშის დროს მონტენეგროს ოფიციალურ სამთავროდ სეკულარიზაციის შედეგად, მე-19 საუკუნის შუა ხანებში დოკუმენტში შემოღებულ იქნა რელიგიური კუთვნილება და პასპორტის მფლობელის ფიზიკური აღწერილობაც კი, თაღლითობის თავიდან ასაცილებლად. პასპორტში შეტანილი ბეჭედი შეიცვალა დანილოს გერბით, ლომი გადაიტანეს არწივის მკერდზე დამაგრებულ წითელ ფარზე და ამ ყველაფერს საიმპერატორო გვირგვინი დაურთეს.

ნიკოლა პეტროვიჩ-ნეგოშის მიერ გაცემული პასპორტები მნიშვნელოვნად შეიცვალა გარეგნულად, ასევე დოკუმენტიდან ამოიღეს ნებისმიერი მითითება ეროვნების შესახებ. ასევე არსებობდა არაღიარებული მონტენეგროს მთავრობამ გამოაქვეყნა დევნილობაში 1919 წელს, სერბეთის მიერ ქვეყნის ანექსიის შემდეგ.

იუგოსლავიის დაშლის შემდეგ, პასპორტები გაიცა „იუგოსლავიის მოქალაქეთა სამგზავრო დოკუმენტების შესახებ“ კანონის შესაბამისად, რომელიც ძალაში შევიდა 1996 წლის 26 ივლისს, თუმცა ქვეყანა არსებობდა 1992 წლიდან. ასეთი პასპორტები ლურჯი ფერის იყო და ორი წარწერა ჰქონდათ. ოქროს ასოებით - ზედა ნაწილში (იუგოსლავიის ფედერაციული რესპუბლიკა) და სამ ენაზე დაწერილი სიტყვა პასპორტი: სერბულად (კირილიცა), ინგლისურად და ფრანგულად. პასპორტის შუაში გერბი იყო გამოსახული. 2003 წელს სერბეთისა და ჩერნოგორიის სახელმწიფო კავშირად გადაკეთების შემდეგ, პასპორტები ახალი სახელით არ გაიცა კავშირის მოსალოდნელი დაშლის გამო, რაც საბოლოოდ მოხდა 2006 წელს.

მონტენეგროს დამოუკიდებლობის შემდეგ, მონტენეგროს მოქალაქეები იგივე სამგზავრო დოკუმენტს იყენებდნენ, რასაც სერბეთი 2008 წლამდე, მხოლოდ განსხვავება იყო უფლებამოსილების მინიჭებაში, ამ შემთხვევაში, მონტენეგროს შინაგან საქმეთა სამინისტროში.

2006 წლის 30 ნოემბერს მთავრობამ მიიღო შეთანხმება მემორანდუმის შესახებ მონტენეგროს რესპუბლიკასა და სერბეთის რესპუბლიკას შორის მონტენეგროს მოქალაქეების საკონსულო დაცვისა და მომსახურების შესახებ. ამ ხელშეკრულებით, სერბეთი, დიპლომატიური და საკონსულო მისიების ქსელის საშუალებით, მონტენეგროს მოქალაქეებს საკონსულო მომსახურებას უწევს იმ ქვეყნების ტერიტორიაზე, სადაც მონტენეგროს არ აქვს საკუთარი მისიები.

2010 წლის 1 იანვარს მთავრობამ ოფიციალურად გააუქმა მონტენეგროს ყველა არაბიომეტრიული პასპორტი, იმ შემთხვევაშიც, თუ ვარგისიანობის ვადა 2010 წლის 1 იანვარზე დიდხანს ჰქონდათ. იმის გამო, რომ მონტენეგროს არაბიომეტრიული პასპორტები იმ დღიდან აღარ ითვლებოდა მოქმედ სამგზავრო დოკუმენტებად, მფლობელები ვალდებულნი იყვნენ მოგზაურობის მიზნით მონტენეგროს ახალი ბიომეტრიული პასპორტები გაეკეთებინათ.

სავიზო მოთხოვნები მონტენეგროს მოქალაქეებისთვის
2017 წლის 1 იანვრის მდგომარეობით, მონტენეგროს მოქალაქეებს ჰქონდათ უვიზოდ მოგზაურობის უფლება 107 ქვეყანაში და ტერიტორიაზე, ჰონლის სავიზო შეზღუდვების ინდექსის მიხედვით მონტენეგროს პასპორტი მოგზაურობის თავისუფლების მხრივ (კოლუმბიის პასპორტთან მიბმული) 50-ე ადგილზეა.