კამილო პონსე ენრიკესი (პოლიტიკოსი)

კამილო პონსე ენრიკესი (დ. 31 იანვარი, 1912, კიტო — გ. 13 სექტემბერი, 1976, კიტო) — ეკვადორის 30-ე პრეზიდენტი, 1956–1960 წლებში. იყო სოციალ-ქრისტიანი პარტიის წევრი. ენრიკესი დაქორწინებული იყო დოლორეს განგოტენაზე. კამილო პონსე ენრიკესი ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანი პოლიტიკური ფიგურა იყო ეკვადორში ათწლეულების განმავლობაში, ის ასევე იყო კონსტიტუციური სამართლის პროფესორი ეკვადორის პონტიფიკალურ კათოლიკურ უნივერსიტეტში.

პონსემ საპრეზიდენტო არჩევნებში მონაწილეობა პირველად 1948 წელს მიიღო, მაგრამ მხოლოდ მესამე ადგილზე გავიდა. 1951 წელს მან სიქსტო დურან ბალენთან ერთად, დაარსა მოძრაობა « » , რომელიც მოგვიანებით გადაიქცა « »-ად . 1956 წელს მან მოიგო საპრეზიდენტო არჩევნები და დურან ბალენი საზოგადოებრივი საქმეების მინისტრად დანიშნა. შემდეგ პონსემ კიდევ მიიღო მონაწილეობა 1968 წლის არჩევნებში, თუმცა კვლავ მესამე ადგილს დასჯერდა.

პოლიტიკური საქმიანობა
პონსე პოლიტიკაში ძალიან ახალგაზრდობიდან ჩაერთო და მთელი მისი ენერგია საზოგადოებრივ საქმიანობას დაუთმო. პოლიტიკა მის ოჯახში არასდროს იყო უცხო. მისი პაპა მამის მხრიდან, კამილო პონსე ორტისი საუკუნეში ეკვადორის კონსერვატიული პარტიის გამოჩენილი ფიგურა იყო, რამდენიმეჯერ მინისტრის პოზიცია ეკავა, ასევე იყო კანონმდებელი და ორჯერ საპრეზიდენტო კანდიდატი.

1939 წელს პონსე ენრიკესმა –ის პოლიტიკური ძალა დააფუძნა და თავა მისი გენერალური მდივანი გახდა. ეს პოლიტიკური ძალა ეკვადორში თავისუფალი არჩევნების დანერგვისთვის იბრძოდა. მოგვიანებით ის გახდა –ს ერთ-ერთი მთავარი ლიდერი. წარმართავდა 1944 წლის 28 მაისის რევოლუციას, ცნობილი როგორც „ლა-გლორიოსა“. ამ რევოლუციის დროს დაასრულა კარლოს ალბერტო აროიოს დელ რიოს მმართველობა, რომელიც 1941 წლის ტერიტორიული კრიზისის გამო სრულიად დისკრედიტებული იყო. რევოლუციის შედეგად პრეზიდენტად მეორედ აირჩიეს დოქტორი ხოსე მარია ველასკო იბარა.

პრეზიდენტად არჩევისთანავე, 32 წლის ახალგაზრდა პონსე ენრიკესი დაინიშნა საგარეო საქმეთა მინისტრად და ამ თანამდებობაზე მიიღო პატივი, ეკვადორის სახელით ხელი მოეწერა სან-ფრანცისკოს ქარტიზე, რომელმაც შექმნა სახელმწიფოთა გაერთიანების ორგანიზაცია .

კიტოს საკრებულოს ვიცე‑პრეზიდენტად მუშაობის პერიოდში მან მტკიცე პოლიტიკოსის იმიჯი დაიმკვიდრა საზოგადოებაში. 1946 წელს აირჩიეს პიჩინჩის პროვინციის წარმომადგენელ დეპუტატად ასამბლეაში. მალევე ენრიკესი ასამბლეის ვიცე‑პრეზიდენტი გახდა. მოგვიანებით პრეზიდენტმა მარიანო სუარეს ვეინტიმილამ ენრიკესი საზოგადოებრივი ნაგებობების მინისტრის თანამდებობაზე დანიშნა.

1951 წელს პონსე ენრიკესმა სიქსტო დურან ბალენისა და სხვა ახალგაზრდა ქრისტიანული მიმართულების პოლიტიკოსების მხარდამხარდააარსა სოციალური-ქრისტიანული მოძრაობა , რომელიც მოგვიანებით სოციალური ქრისტიანულ პარტიად იქცა. აირჩიეს სენატორად, როგორც აგრარული სექტორის წარმომადგენლი. მისი პოლიტიკური გავლენისა და ავტორიტეტის გამო ველასკო იბარამ მთავრობის მინისტრად დანიშნა (1952‑1956).

მთავრობის მინისტრი ფაქტობრივად პრემიერმინისტრის თანამდებობას ნიშნავდა. ამ დროს პონსე ენრიკე მკვეთრ ოპოზიციურ წინააღმდეგობას ლიბერალებისა და სოციალისტების მხრიდან განიცდიდა. ენრიკესის მორიგი კარიერული წინსვლა 1956 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში მონაწილეობა იყო, სადაც მან ახალგაზრდა ლიბერალ რაულ კლემენტე უერტას მცირე უპირატესობით მოუგო და ქვეყნის პრეზიდენტი გახდა.

პრეზიდენტი
მიუხედავად მრავალი პრობლემისა, მისი მმართველობის პერიოდში (1956–1960) კამილო პონსე ენრიკესი ცდილობდა მოქალაქეებისთვის ტოლერანტობისა და თავისუფლების მაგალითი ეჩვენებინა. თუმცა თითქმის მმართველობის ბოლოს, 1959 წლის ივნისში განვითარებულმა ტრაგიკულმა მოვლენებმა ჩრდილი მიაყენა მის მმართველობას. გუაიაკილში მომხდარ რეპრესიებს ასეულობით ადამიანის სიცოცხლე შეეწირა.

მისი მმართველობის პერიოდი ეკვადორში ინფრასტრუქტურული განვითარებით გამოირჩეოდა, სწორედ მისი პრეზიდენტობისას აშენდა ქვეყნის პარლამენტის შენობა, საგარეო საქმეთა სამინისტრო, სოციალური უზრუნველყოფის ინსტიტუტი, გუაიაკილის პორტი, კიტოსა და გუაიაკილის აეროპორტები და სხვა მრავალი მნიშვნელოვანი ნაგებობა.

სოციალურ სფეროში მან შემოიღო დასაქმებულთა დაზღვევა კერძო სექტორში მომუშავე თანამშრომლებისა და მუშათაათვის. მასგან რადიკალური სოციალური ცვლილებები არ იყო მოსალოდნელი, თუმცა მან ოპონენტებს ოპერაციული ეფექტურობით უპასუხა, ასევე ეკლესიისა და სახელმწიფოს განცალკევებით. ენრიკესი მმართველობის დროს ცდილობდა სიერასა (მთის რეგიონი) და სანაპირო რეგიონების ოლიგარქიების გავლენის ბალანსირებას.

ენრიკესის მხარდაჭერით ეკვადორში გაძლიერდა ფორმალური დემოკრატიის ინსტიტუტები და პოლიტიკური პარტიები.

კამილო პონსე ენრიკესი ქალაქ კიტოში 1976 წლის 13 სექტემბერს გარდაიცვალა. მისი საფლავი მდებარეობს ეკვადორის სახელმწიფოს პანთეონში.