iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
კეტრინ კამილერი

კეტრინ კამილერი (დ. 24 თებერვალი, 1970) — მალტელი იურისტი და იეზუიტთა ლტოლვილთა სამსახურის მალტის ოფისის დირექტორი. იგი ცნობილია ლტოლვილთა უფლებების დაცვით, განსაკუთრებით ზღვით ჩასულ თავშესაფრის მაძიებელთა მხარდასაჭერად. 2007 წელს მიენიჭა ნანსენის ლტოლვილთა პრემია.

განათლება და კარიერა
კამილერმა იურიდიული განათლება მიიღო მალტის უნივერსიტეტში, სადაც სტუდენტობისას შეისწავლა ლტოლვილთა დაცვისა და მათზე წვდომის მექანიზმები. უნივერსიტეტის დასრულების შემდეგ, 1994 წელს, მუშაობა დაიწყო ერთ-ერთ მცირე იურიდიულ ფირმაში, სადაც პირველად შეხვდა თავშესაფრის მაძიებელთა პრობლემებს.

1996 წელს.

დაჯილდოება და აღიარება
კეტრინ კამილერს 2007 წელს მიენიჭა ნანსენის ლტოლვილთა პრემია, რაც წარმოადგენს აღიარებას მისი აქტიური მუშაობისთვის ხმელთაშუა ზღვით ჩასული ლტოლვილების უფლებების დაცვის საქმეში.

2008 წელს, მას მიენიჭა საერთაშორისო მამაც ქალთა პრემია ამერიკის შეერთებული შტატების საელჩოსგან, ასევე წარდგენილი იყო პრესტიჟული ჟურნალის — -ის მიერ „ევროპელი წლის ადამიანი“-ს ჯილდოზე.

2015 წლის აპრილში, კეტრინ კამილერს მიენიჭა როლანდ ბერგერის ღირსების ჯილდო, როგორც მისი მრავალწლიანი ჰუმანიტარული საქმიანობის აღიარება.

ამავე წელს, -მა იგი შეიყვანა ევროპის 28 ლიდერის სიაში — როგორც ჰუმანიტარული მუშაობით გამორჩეული მოქალაქე, რომელსაც მნიშვნელოვანი გავლენა აქვს ევროპაში მიმდინარე მოვლენებზე.

საზოგადოებრივი პოზიციები და აქტივიზმი
კეტრინ კამილერი ფართო საზოგადოებრივ ჩართულობას არ შემოიფარგლებოდა მხოლოდ იურიდიული საქმიანობით. იგი წლების განმავლობაში აქტიურად გამოხატავდა პოზიციას ლტოლვილთა და მიგრანტთა უფლებების დასაცავად როგორც ადგილობრივ, ისე საერთაშორისო მედიასა და ფორუმებში. 2013 წელს კამილერმა ღიად გააკრიტიკა მალტის ხელისუფლების პოზიცია ლტოლვილთა „დაპატიმრების პოლიტიკის“ მიმართ, რომელიც, მისი შეფასებით, არღვევდა საერთაშორისო სამართლის პრინციპებს.

2018 წელს კამილერმა წარადგინა მოხსენება ევროპის პარლამენტის სპეციალურ სესიაზე, სადაც ყურადღება გაამახვილა ხმელთაშუა ზღვის მარშრუტზე მცირეწლოვან ლტოლვილთა უფლებების სისტემურ დარღვევებზე. მისი სიტყვით გამოსვლა დიდი გამოხმაურების საგანი გახდა, განსაკუთრებით მედიისა და არასამთავრობო ორგანიზაციების წრეებში.

კამილერი ასევე იყო თანაავტორი რიგი პოზიციური დოკუმენტებისა, რომელთაგან ერთ-ერთი — „დაცვა საზღვრებს მიღმა: მორალური და სამართლებრივი პერსპექტივები“ — გამოქვეყნდა 2019 წელს და წარდგენილი იყო ევროპის საბჭოში.

მისი საზოგადოებრივი აქტივიზმი არაერთხელ აღინიშნა საერთაშორისო დონეზე, მათ შორის „ამნისტი ინთერნეშნალის“ ანგარიშებში, სადაც კამილერი დასახელებულია როგორც ერთ-ერთი ყველაზე აქტიური დამცველი მიგრანტთა უფლებებისა მალტაში.

აკადემიური და საგანმანათლებლო საქმიანობა
კეტრინ კამილერის საქმიანობა მხოლოდ პრაქტიკულ სამართალზე არ შემოიფარგლებოდა — მას მნიშვნელოვანი წვლილი მიუძღვის ლტოლვილთა სამართლის სწავლების სფეროში. 2007 წელს მან შეიმუშავა სპეციალური სასწავლო ერთეული მალტის უნივერსიტეტისთვის, სახელწოდებით , რომელიც შემოიღო სამართლის ფაკულტეტის სტუდენტებისთვის.
მიხეილ საყვარელიძე

მიხეილ დიმიტრის ძე საყვარელიძე (დ. 2 იანვარი, 1892, თელავი — გ. 3 აპრილი, 1938) — ქართველი მწერალი, პედაგოგი, იურისტი.

ბიოგრაფია
მიხეილ საყვარელიძე დაიბადა 1892 წლის 2 იანვარს (ძველი სტილით - 1891 წლის, 20 დეკემბერს) თელავში. 1913 წელს მიხეილმა დაამთავრა თბილისის ქართული გიმნაზია და იმავე წელს ოდესის უნივერსიტეტის იურიდიულ ფაკულტეტზე ჩააბარა. სწავლის პერიოდში იგი ინტენსიურად თანამშრომლობდა ქართულ პრესასთან.

მიხეილ საყვარელიძე მოყვარული და თვითნასწავლი მოჭადრაკე იყო. იგი არის ქართულ ენაზე ჭადრაკის პირველი სახელმძღვანელოს ავტორი. 1926 წელს გამომცემლობა "შრომამ" გამოსცა მისი პირველი ქართული სახელმძღვანელო სახელწოდებით "ჭადრაკი" იგი მონაწილებდა 1937 წლის გაზაფხულზე თბილისში გამართულ სსრ კავშირის საჭადრაკო ჩემპიონატსში.

მიხეილი ასწავლიდა ქართულ ენასა და ლიტერატურას, აქვეყნებდა სტატიებს გაზეთებში "კომუნისტი", "კოლექტივიზაცია" და სხვა. როგორც ქართული ენის მცოდნე, მუშაობდა სალიტერატურო ენის ნორმათა დამდგენ კომისიაში.

1937 წლის 22 დეკემბერს, მიხეილ საყვარელიძე დააპატიმრეს. სასამართლო სხდომა 1938 წლის 3 მარტს ჩატარდა და ბრალიც წარუდგინეს. ბრალად ედებოდა, რომ დარწმუნებული იყო საკუთარ კონტრრევოლუციურ შეხუდელებებში და ბოლო დრომდე აგრძელებდა ამ საქმიანობას. 1933 წელს შევიდა არალეგალურ კონტრრევოლუციურ სოციალ-ფედერალისტურ ორგანიზაციაში. პირადად ეწეოდა ახალი წევრების გადაბირებას და მონაწილეობას იღებდა შეიარაღებული აჯანყების მომზადებაში. სასჯელის ზომად განესაზღვრა დახვრეტა პირადი ქონების კონფისკაციით. განაჩენი ერთი თვის შემდეგ, 3 აპრილს იქნა სისრულეში მოყვანილი.საბოლოოდ, რეაბილიტირებული იქნა ამიერკავკასიის სამხედრო ოლქის სამხედრო ტრიბუნალის 1956 წლის 6 ივლისის გადაწყვეტილებით.
მარგარიტა დე პრადესი

მარგარიტა დე პრადესი (; დ. 1387, ფალსეტი, ესპანეთი – გ. 23 ივლისი, 1429, რუიდომსი, ესპანეთი) — არაგონელი დიდგვაროვანი. არაგონის დედოფალი 1409-1410 წლებში, როგორც მეფე მარტინის მეორე ცოლი.

ბიოგრაფია
მარგარიტა დაიბადა 1387 წელს ქალაქ ფალსეტში. იგი ენტენსას ბარონ პედრო დე პრადესისა და მისი ცოლის, ბარონესა ხუანა დე კაბრერას ქალიშვილი იყო.

1406 წელს გარდაიცვალა არაგონის დედოფალი მარია დე ლუნა, 1409 წელს კი მისი ერთადერთი ძე, მარტინი, რომელსაც მემკვიდრეები არ დარჩა. ამის გამო არაგონის მეფე მარტინი მემკვიდრის კრიზისი ჰქონდა, რის გამოც მან ხელახალი ქორწინება გადაწყვიტა მემკვიდრის გასაჩენად, რათა თავიდან აერიდებინა სამომავლოდ ტახტისათვის ბრძოლის დაწყება. ამიტომ, 1409 წლის 17 სექტემბერს მეფე მარტინმა მარგარიტა დე პრადესზე იქორწინა, რომელიც მარგარიტას მამას მეორე თაობის ბიძაშვილი იყო. პატარძალი ამ დროს დაახლოებით 22 წლის იყო, სიძე კი - 53-ის. ქორწინება დიდ ხანს არ გაგრძელებულა და სულ ექვს თვეში, 1410 წლის 31 მაისს მეფე მარტინი გარდაიცვალა. დედოფალ მარგარიტას მისგან შვილი არ დარჩენია და დაქვრივებისას არც ორსულად იყო, რის გამოც ტახტი მეფე მარტინის დის, ელეონორას ვაჟმა, კასტილიის ინფანტმა ფერდინანდ -მა დაიკავა. თუმცა, სანამ ფერდინანდი ამას შეძლებდა, ორი წლის განმავლობაში არაგონის ტახტისათვის ბრძოლა მიმდინარეობდა და ქვეყანაში უმეფობის ხანა იყო.

დაქვრივების შემდეგ მარგარიტა რამდენიმე წლის განმავლობაში აღარ გათხოვილა. საბოლოოდ, 1415 წელს იგი ადგილობრივ დიდგვაროვანზე, ხუან დე ვილარაგუტზე დაქორწინდა, რომლისგანაც 1416 წელს საიდუმლოდ გააჩინა თავისი ერთადერთი ვაჟი, ხუან ხერონ დე ვილარაგუტი. 1422 წელს მისი მეორე ქმარიც გარდაიცვალა, რის შემდეგაც მარგარიტამ უარი თქვა საერო ცხოვრებაზე და მონსერატის მონასტერში მონაზვნად აღიკვეცა, სადაც გაატარა დარჩენილი ცხოვრება და გარდაიცვალა 1429 წლის 23 ივლისს.
მინა მარუაშვილი

მინა მალაქიას ძე მარუაშვილი (დ. 1885, ქუთაისი — გ. 12 აგვისტო, 1928) — ქართველი ექიმი.

ბიოგრაფია
მინა მარუაშვილი დაიბადა 1885 წელს ქუთაისში, დურგლის ოჯახში. სწავლობდა ქუთაისის სამოქალაქო სასწავლებელში, ხოლო 1903 წლიდან თბილისის სამიწათმზომელო სასწავლებელში.

1907 წელს, მინამ ხარკოვის უნივერსიტეტის სამკურნალო ფაკულტეტზე ჩააბარა და 1912 წელს ექიმის წოდებით სამშობლოში დაბრუნდა. იმავე წელს თელავის მაზრის სოფელ ყვარელში დაიწყო მუშაობა და ცოტა ხანში ყვარლიდან სოფელ ქვემო მაჩხაანში საექიმო პუნქტის გამგედ გადავიდა. პირველი მსოფლიო ომის დროს ოსმალეთისა და სპარსეთის ფრონტებზე მსახურობდა და 1918 წელს, ისევ მაჩხაანში დაბრუნდა. 1919 წელს ქალაქ ხაშურში სამუშაოდ მიიწვიეს.

1920 წელს თბილისის უნივერსიტეტის ფარმაკოლოგიური კათედრის ასისტენტად აირჩიეს და 1920-1922 წლებში ყარაიასა და კახეთის სამალარიო ექსპედიციებში, მალარიისა და მასთან ბრძოლის პირობების გამოსაკვლევად მონაწილეობდა.

1921 წელს, მინა მარუაშვილმა, ექიმ სიმონ კანდელაკთან ერთად, ფეხით შემოიარა თითქმის მთელი კახეთი და მალარიის ეპიდემიით დაავადებულ გლეხობს დახმარება გაუწია. 1925 წელს გადავიდა რკინიგზის საავადმყოფოს სამალარიო განყოფილებაში, რომლის ხელშეწყობითაც მოგზაურობდა და პრაქტიკულად იკვლევდა მალარიის გავრცელების პირობებს.

1926 წელს, ჯანმრთელობის სახალხო კომიტეტში სამალარიო სექციის გამგედ მიიწვიეს და ამავე დროს ტროპიკული ინსტიტუტის დირექტორის მოადგილის მოვალეობასაც ითავსებდა. 1927 წელს ჯანმრთელობის სახალხო კომიტეტიდან საზღვარგარეთ გაემგზავრა, სადაც, განსაკუთრებით ჰამბურგში, აწარმოებდა მეცნიერულ დაკვირვებებს მალარიასთან ბრძოლის თანამედროვე მეცნიერული მეთოდოლოგიის გასაცნობად.

მან 1929 წელს, კომისიის დავალებით, შეადგინა „მალარია და მასთან ბრძოლის გეგმა საქართველოში“, რომლის მასალები ჯანსახკომმა თავისი პრაქტიკული საქმიანობის საფუძვლად მიიღო.

ექიმი-მალარიოლოგი, სამედიცინო მეცნიერების თვალსაჩინო წარმომადგენელი, საქართველოში მალარიისა და მასთან მეცნიერული ბრძოლის ერთ-ერთი გამოჩენილი მკვლევარმწარმოებელი მინა მარუაშვილი გარდაიცვალა 1928 წლის 12 აგვისტოს.
TV 12 (ტელეკომპანია)

„12“ (აგრეთვე ცნობილი როგორც „ტელეკომპანია 12“) — ქართული რეგიონალური სამაუწყებლო კომპანია, რომელიც 1998 წლის 12 იანვარს დაარსდა ქალაქ ბათუმში. კომპანიის დამფუძნებელი და მფლობელი არის ჯემალ მეგრელიძე, რომელმაც თავდაპირველად დააარსა ჟურნალგაზეთი „აჭარა “, ხოლო 2015 წელს მოიპოვა საერთო მაუწყებლობის ლიცენზია და დააარსა „ტელეკომპანია 12“.
ქალციპორუსი

ქალციპორუსი — სოკოების გვარი ბოლეტუსისებრთა ოჯახისა. გვარი მოიცავს დაახლოებით 25 სახეობას. ტიპური სახეობაა მწარე დუმასოკო.

ქალციპორუსი გვარის წარმომადგენლებს აქვთ წითლიდან ვარდისფერამდე ფორებიანი ნაყოფსხეული. ფეხი ბადისებრი ნახატის გარეშე, მიცელიუმი — ყვითელი და გლუვი, სპორები — ოვალური. მიკორიზას წარმოქმნის წიწვოვან ხეებთან.
თეისტური ევოლუცია

თეისტური ევოლუცია (ასევე ცნობილია როგორც თეისტური ევოლუციონიზმი ან ევოლუციური კრეაციონიზმი) — შეხედულება, რომელიც აერთიანებს ღმერთის არსებობის რწმენასა და ბიოლოგიური ევოლუციის სამეცნიერო თეორიას. მისი არსი იმაში მდგომარეობს, რომ სიცოცხლის ევოლუციური განვითარება ბუნებრივი მექანიზმების — მუტაციის, გენეტიკური ცვალდებადობისა და ბუნებრივი გადარჩევის მეშვეობით, არა მხოლოდ არ ეწინააღმდეგება ღვთის არსებობას, არამედ შეიძლება აღქმული იქნას, როგორც ღვთის შემოქმედებითი ნების გამოვლინება. თანამედროვე თეისტური ევოლუცია იღებს ზოგად მეცნიერულ კონსენსუსს დედამიწის ასაკის, სამყაროს ასაკის, დიდი აფეთქების, მზის სისტემის წარმოშობის, სიცოცხლის წარმოშობისა და ევოლუციის შესახებ.

თეისტური ევოლუცია წარმოადგენს შუალედურ პოზიციას კრეაციონიზმსა და მატერიალისტურ (ათეისტურ) ევოლუციონიზმს შორის. ეს მიდგომა წმინდა წერილებში შექმნის ამბის ალეგორიულ ინტერპრეტაციას ეფუძნება. ებრაელებისა და ქრისტიანების ნაწილმა, ჩარლზ დარვინის ევოლუციის თეორიის ჩამოყალიბებამდე ბევრად ადრე, ბიბლიური შექმნის ნარატივი იგავურ-ალეგორიულად მიიჩნია და არა ისტორიულ ფაქტად. ამის ორი მნიშვნელოვანი მაგალითია ფილონ ალექსანდრიელის ( საუკუნე) და ნეტარი ავგუსტინეს ( საუკუნე) თეოლოგიური შრომები.
ერა (ტელეკომპანია)

„ერა“ (აგრეთვე ცნობილი როგორც „ერა “) – ქართული რეგიონული სამაუწყებლო კომპანია. დაარსდა 2002 წლის 5 ივნისს ქალაქ ბათუმში. კომპანიის დამფუძნებლები არიან მერაბ მეტრეველი და სულხან გოგიბერიძე. ამ ეტაპზე კომპანია მაყურებლებს სთავაზობს საკაბელო მომსახურებას, არასაკმარისი ფინანსების გამო ტელეკომპანია მაუწყებლობს ხარვეზებით.
გრიგოლ რეჩკალოვი

გრიგოლ რეჩკალოვი (; დ. 9 თებერვალი 1918, ხუდიაკოვო – გ. 20 დეკემბერი, 1990) — რუსი სამხედრო პირი, ორგზის საბჭოთა კავშირის გმირი 1943 და 1944 წლებში, ავიაციის გენერალ-მაიორი (1957), 1-ლი კლასის სამხედრო მფრინავი. 1939 წელს დაამთავრა პერმის სამხედრო-სავიაციო სკოლა და 1951 წელს სამხედრო-საჰაერო აკადემია. 1959 წლიდან იყო თადარიგში.
ვასილ რეხვიაშვილი

ვასილ რეხვიაშვილი; (დ. 5 მარტი 1911, ჭიორა – გ. 1995) — ქართველი ინჟინერი, ნავთობის სპეციალისტი, სსრკ-ის სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი.

ბიოგრაფია
დაამთავრა გროზნოს ნავთობის ინსტიტუტი 1935 წელს; 1935 წლიდან ინჟინრად და ხელმძღვანელ მუშაკად მუშაობდა ბაშკირეთში, სახალინზე და კუიბიშევის ოლქში ნავთობის საბადოთა ძიების და ჭაბურღილების ბურღვის დარგში. 1955 წელს დაამთავრა ნავთობის მრეწველობის აკადემია. 1968 წლიდან მუშაობდა ტიუმენის ოლქში; 1971 წლიდან იყო დასავლეთ ციმბირის საბურღი სამუშაოების სახელმწიფო საწარმოო გაერთიანების უფროსის მოადგილე.
ნიკოლოზ რეხვიაშვილი

ნიკოლოზ რეხვიაშვილი; (დ. 24 დეკემბერი 1911, ჭიორა – გ. 19 ივნისი, 1974) — ქართველი ეთნოგრაფი, ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორი (1964). 1939 წლიდან გარდაცვალებამდე მუშაობდა ს. ჯანაშიას სახელობის საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმის ეთნოგრაფიულ განყოფილებაში; 1942-1951 წლებში იყო ამავე განყოფილების გამგე. იკვლევდა ქართველი ხალხის მეტალურგიის ისტორიას

თხზულებები
მჭედლობა რაჭაში, თბილისი, 1953
ქართული ხალხური მეტალურგია, თბილისი, 1964
ედე

ედე — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ცენტრალურ ნიდერლანდებში, კერძოდ გელდერლანდის პროვინციაში. 2021 წლის მონაცემებით ედეში 119 186 ადამიანი ცხოვრობს. ქალაქი ედე არნემსა და უტრეხტს შორის მდებარეობს. ის რკინიგზითა და საავტომობილო გზით დაკავშირებულია ორივე ქალაქთან. ედე ეკოლოგიურად სუფთა გარემოთია ცნობილი, ქალაქთან ახლოს მდებარეობს ჰოგე-ველიუვეს ეროვნული პარკი.

ეკონომიკა
გასულ საუკუნეში ქალაქის ეკონომიკა მჭიდროდ იყო დაკავშირებული აქ არსებულ ამერიკული კომპანია „ენკას“ ქარხანასთან, სადაც 1922 წლიდან 2008 წლამდე ნახევრად სინთეტიკურ აბრეშუმს აწარმოებდნენ, ამ წელს ქარხანა დაიხურა. ქალაქის ეკონომიკისთვის აგრეთვე მნიშვნელოვანი იყო ედეს მახლობლად არსებული სამხედრო ბაზები, რომლებმაც 1997 წელს დაკარგეს ფუნქცია, რადგან ნიდერლანდებმა სავალდებულო ჯარში გაწვევა გააუქმა. დღეისათვის ედეს ეკონომიკა მჭირდროდაა შიდა ტურიზმზე დამოკიდებული.

გალერეა
წმინდა იაკობის კავალიერი

} მისი არტისტული ხელმძღვანელია ტონი სანტი.

ცენტრში რეგულარულად ტარდება გამოფენები, ფესტივალები და კულტურული ღონისძიებები, მათ შორის -ის კრეატიული ფესტივალი.

წმინდა იაკობის კავალიერი კლასიფიცირებულია როგორც კატეგორიის ეროვნული ძეგლი და შეტანილია კულტურული მემკვიდრეობის ეროვნულ ნუსხაში.

არქიტექტურა
წმინდა იაკობის კავალიერი წარმოადგენს მასშტაბურ კაზემატიან საარტილერიო პლატფორმას, რომელსაც აქვს პენტაგონალური (ხუთკუთხა) გეგმარება. მისი დიზაინი გამიზნულად არ ითვალისწინებდა ესთეტიკურ ასპექტებს — რაც მიანიშნებს მხოლოდ ფუნქციურ, სამხედრო მიზნებზე ორიენტირებულ გამოყენებაზე.

შენობის ვიზუალურად მასშტაბური იერსახის მიუხედავად, მისი ნახევარი შიგნიდან შევსებულია შემკვრელი მიწით, ხოლო დანარჩენი ნაწილი შედგება იშვიათად განლაგებული კამერების, ქვემეხების სახურავზე ასაყვანი ფერდობისა და იარაღის სამაგრი სივრცეებისგან.

კავალიერი უკანა ნაწილით ეყრდნობა წმინდა იაკობის ბასტიონს, და იგი აგებული იყო ისე, რომ შეძლებოდა ცეცხლის გახსნა ბასტიონის პარაპეტის ზემოდან — მასთან შეუწყვეტლად და დაუსახავად. ნაგებობის უკანა ნაწილში განლაგებულია რამდენიმე დენთის საწყობი, რომლებიც განკუთვნილი იყო საარტილერიო მარაგის უსაფრთხო შენახვისთვის.
დონაფუგატის ციხე

დონაფუგატის ციხე — ციხესიმაგრე რაგუზიდან 15 კილომეტრში სიცილიაში, იტალიაში.

მიუხედავად იმისა, რომ დონაფუგატის ციხის ისტორია საუკუნიდან მომდინარეობს, მისი ამჟამინდელი ნეოკლასიკური და ნეო-გოთიკური გარეგნობა საუკუნისაა.

ტოპონიმიკა
სახელი შესაძლოა იყოს არაბული ტოპონიმის (აინ ალ-სიჰჰათ, ანუ ჯანმრთელობის წყარო) ენობრივი ასიმილაციის შედეგი. სიცილიურად უწოდებენ რონაფუატას.

გარდა ამისა, დონაფუგატა იტალიურიდან ითარგმნება, როგორც „გაქცეული ქალი“ ან „ქალი, რომელიც გაიქცა“. ამ ინტერპრეტაციაზე დაყრდნობით, ერთი ლეგენდა ირწმუნება, რომ ნავარის დედოფალი ბლანკა , არაგონის მეფე მარტინ -ის ქვრივი, ემალებოდა გრაფ ბერნარდო კაბრერას, რომელსაც სურდა მასზე დაქორწინება და სიცილიაზე მმართველობის დამყარება. იგი იმალებოდა დონაფუგატის ციხესიმაგრეში, სანამ კაბრერამ ალყაში მოაქცია. ამ დროს ჯოვანი მონკადა დაეხმარა მას პალერმოში, სტერის სასახლეში გაპარვაში. მიუხედავად იმისა, რომ ეს ამბავი შეიძლება სიმართლე იყოს, ეს არ არის ციხის სახელის წარმოშობის რეალური მიზეზი.

სხვა წყარო ირწმუნება, რომ სახელი დონაფუგატა აღნიშნავს დედოფალ მარია კაროლინას, ფერდინანდ -ის ცოლს, რომელიც 1811-1816 წლებში სიცილიის ბრიტანელი სამხედრო გუბერნატორის, ლორდ უილიამ ბენტინკის ბრძანებით, სანტა მარგერიტა დი ბელისის სასახლეში, შინაპატიმრობაში იმყოფებოდა.
კერის შუქურა

კერის შუქურა — შუქურა ესტონეთში, მდებარეობს კუნძულ კერიზე, ფინეთის ყურეში, ბალტიის ზღვაში. შუქურის სიმაღლე ზღვის დონიდან 31 მეტრს (102 ფუტს) შეადგენს, ხოლო თვით შუქურის სიმაღლე 28 მეტრია (92 ფუტი).

ისტორია
დღევანდელი შუქურა აშენდა 1858 წელს და წარმოადგენს წითელი მეტალის ცილინდრს, რომელსაც თავზე ადგას ფარნის ოთახი და აივანი, დაყრდნობილი ცილინდრულ ქვის საძირკველზე. შუქურა კომპიუტერულად კონტროლდება, იკვებება მზის ელემენტებითა და აკუმულატორებით.

პირველი ხის შუქურა აშენდა 17241724ს. საუკუნის დასაწყისში ის ხელახლა აშენდა ქვის საძირკველზე ხის კოშკის დამატებით.

1907 წლიდან 1912 წლამდე იყო მსოფლიოში ერთადერთი შუქურა, რომელიც ენერგიის წყაროდ ბუნებრივ აირს იყენებდა. 1990 წელს ქვის საძირკველმა დაიწყო ნგრევა და დამონტაჟდა ფოლადის გამაგრებები. 2007 წელს დამონტაჟდა ინტერნეტ კამერა, ხოლო 2009 წელს - ინტერნეტ მეტეოროლოგიური სადგური.

მახასიათებლები
ღამის საათებში შუქი ციკლურად ანათებს შემდეგი თანმიმდევრობით: 13 წამი გამორთული; 2 წამი ჩართული. შუქი 11 საზღვაო მილის მანძილზე ჩანს .

საფოსტო მარკა
ესტონეთის ფოსტამ 2003 წლის 15 იანვარს გამუშვა მარკა, რომელიც კერის შუქურას ეძღვნებოდა. იმავე დღეს გამოიცა შტამპიანი კონვერტებიც.
გალერეა
სომხეთის საერთაშორისო და უსაფრთხოების საკითხთა ინსტიტუტი

სომხეთის საერთაშორისო და უსაფრთხოების საკითხთა ინსტიტუტი — სომხური არაკომერციული ორგანიზაცია. დაარსდა 2014 წელს, წარმოადგენს დამოუკიდებელ კვლევით ინსტიტუტს, მისი მთავარი ოფისი მდებარეობს ერევანში.სტიოპა საფარიანი, მემკვიდრეობის პარტიის ყოფილი დეპუტატი, არის დამფუძნებელი და ამჟამინდელი მთავარი მკვლევარი.
ისტორია
საერთაშორისო და უსაფრთხოების საკითხთა სომხეთის ინსტიტუტი დაარსდა 2014 წელს, როგორც დამოუკიდებელი კვლევითი ინსტიტუტი. ინსტიტუტის საქმიანობა მიმართულია სომხეთის დამოუკიდებელი საგარეო პოლიტიკის განვითარებაზე, ადამიანის უფლებებისა და პოლიტიკური თავისუფლებების გაძლიერებაზე, ასევე თავისუფალი ბაზრის ეკონომიკის ხელშეწყობაზე. აწყობს სემინარებს, კონფერენციებს, აქვეყნებს სტატიებს სხვადასხვა თემაზე და რეგულარულად მასპინძლობს პოლიტიკის საკითხებზე ფრუმებს სახელმწიფო მოხელეებთან ერთად. თანამშრომლობს საერთაშორისო პარტნიორებთან, მათ შორის -სთან და დემოკრატიის ეროვნული ფონდთან.
აქტივობები
2015 წლის 9 ივნისს სტიოპა საფარიანმა განაცხადა, რომ რუსეთმა შანტაჟის გზით აიძულა სომხეთი, არ დაედო ასოცირების შეთანხმება ევროკავშირთან. საფარიანის თქმით, რუსეთმა წარმატებით მოახდინა სომხეთის იზოლაცია და მოუწოდა სომხეთის ხელისუფლებას, განაახლოს მოლაპარაკებები ევროკავშირთან შეთანხმების ხელმოწერის შესახებ.
2015 წლის 10 აგვისტოს საფარიანმა ასევე აღნიშნა, რომ სომხეთისთვის არ არსებობს სარგებელი რუსეთის ხელმძღვანელობით შექმნილ ევრაზიულ ეკონომიკურ კავშირში გაწევრიანებისგან და რომ ამ კავშირში გაწევრიანებამ არანაირი გაუმჯობესება არ მოიტანა სომხეთის ეკონომიკისთვის.

2018 წლის 7 ივლისს სომხეთის ყოფილმა პრეზიდენტმა არმენ სარქისიანმა სიტყვით მიმართა საერთაშორისო და უსაფრთხოების საკითხთა სომხეთის ინსტიტუტის მესამე ყოველწლიურ ახალგაზრდულ ფორუმზე, სახელწოდებით „დემოკრატია, უსაფრთხოება და საგარეო პოლიტიკა“. პრეზიდენტმა აღნიშნა სომხეთის კონსტიტუციის მნიშვნელობა საზოგადოებისთვის.

2019 წლის 4 აპრილს სტიოპა საფარიანმა განაცხადა, რომ 2018 წლის სომხეთის რევოლუციის შემდეგ ხელისუფლება პროგრესს აღწევს დემოკრატიული რეფორმების განხორციელებაში, ევროკავშირის აღმოსავლეთ პარტნიორობის 10 წლის იუბილესადმი მიძღვნილ კონფერენციაზე.

მეორე მთიანი ყარაბაღის ომის შემდეგ -მ მოუწოდა სტაბილურობისა და უსაფრთხოების უზრუნველყოფას სომხეთ–აზერბაიჯანის საზღვარზე და დაპირდა მთიანი ყარაბაღის კონფლიქტის მოგვარებას.

2021 წლის 16 სექტემბერს -მ და სომხეთის ელჩმა უკრაინაში განიხილეს სომხეთ–უკრაინის ურთიერთობების გაფართოება და სომხურ-უკრაინული კვლევითი ცენტრების თანამშრომლობა.

2022 წლის 21 ოქტომბერს -მ შეხვედრა გამართა სომხეთის უშიშროების საბჭოს ხელმძღვანელ არმენ გრიგორიანთან. შეხვედრაზე განიხილეს პოლიტიკური და ეროვნული უსაფრთხოების საკითხები.

2024 წლის 21 ივნისს საფარიანი მონაწილეობდა ეროვნული ასამბლეის მოსმენაში, სადაც მოუწოდა ხელისუფლებას ჩაატაროს რეფერენდუმი სომხეთის ევროკავშირის კანდიდატის სტატუსზე განაცხადის შესახებ. საფარიანმა განაცხადა: „სომხეთისთვის ევროკავშირში გაწევრიანება, პირველ რიგში, ნიშნავს მოკავშირეების მოპოვებას რეგიონული უსაფრთხოების გამოწვევების დასაძლევად. ერვანს აქვს შესაძლებლობა, ევროინტეგრაციის გზით 20-ზე მეტი მოკავშირე შეიძინოს. უსაფრთხოების გარდა, ეს ასევე მოიტანს კეთილდღეობას და პროგრესს.“
ქლოროფილუმი

ქლოროფილუმი — სოკოების გვარი ქამასებრთა ოჯახისა. ტიპური სახეობაა . 2019 წლის მონაცემებით გვარში ერთიანდებოდა 28 სახეობა. გვარში არის როგორც შხამიანი, ისევე საჭმელად ვარგისი სახეობები, მაგალითად, როგორიცაა რბილობწითელა წეროსწვივა.

ქუდი სქელხორცოვანია, ბორცვაკით ცენტრში. ზედაპირი ქერცლოვანი. რბილობი — მოთეთრო ან მოვარდისფრო, გაჭრისას ფერს იცვლის. ჰიმენოფორი — ფირფიტებიანი, თავისუფალი, საყელოთი, ხშირი, მოთეთრო, მოგვიანებით მომწვანო ან მწვანე და არათანაბარი. სოკოს ფეხი — ცილინდრული, ცენტრალური, ასაკთან ერთად ძირში ბოლქვისებურად გაგანიერებული. საყელო ფართე და მოძრავია. სპორების მტვერი — მწვანე. სპორები — ფართოელიფსისებრი ან ოვალურ-კვერცხისებრი.

გალერეა
კონსტანტინოს დასკალაკისი

კონსტანტინოს დასკალაკისი (; დ. 29 აპრილი, 1981) — ბერძენი მეცნიერი, -ის ელექტროინჟინერიისა და კომპიუტერული მეცნიერების დეპარტამენტის პროფესორი და კომპიუტერული მეცნიერებისა და ხელოვნური ინტელექტის ლაბორატორიის წევრი. 2018 წელს მიენიჭა როლფ ნევანლინას პრემია და გრეის მიურეი ჰოპერის ჯილდო.

ადრეული პერიოდი და განათლება
დასკალაკისი დაიბადა ათენში 1981 წლის 29 აპრილს. მისი ბებია და ბაბუა წარმოშობით კრეტადან იყვნენ, სადაც ბავშვობაში ხშირად ისვენებდა. ჰყავს უმცროსი ძმა, ნიკოლაოსი. როდესაც დასკალაკისი მესამე კლასში იყო, მამამ შეუძინა , რომელთანაც დასკალაკისი მთელ ღამეებს ათენებდა, ცდილობდა გაეგო, როგორ მუშაობდა მოწყობილობა.

კონსტანტინოსი სწავლობდა ვარვაკეოს უმაღლეს სკოლაში და დაამთავრა ბაკალავრიატი ათენის ეროვნულ ტექნიკურ უნივერსიტეტში, სადაც 2004 წელს მიიღო დიპლომი ელექტრო და კომპიუტერული ინჟინერიაში. დაიცვა საბაკალავრო დისერტაცია „გრაფიკულ თამაშებში ნეშის სუფთა წონასწორობის არსებობის შესახებ ლაკონური აღწერილობით“, სტატის ზახოსის ხელმძღვანელობით. როგორც ბაკალავრიატის კურსდამთავრებულმა, დასკალაკისმა, დაიმსახურა მაქსიმალური ქულები ყველა საგანში, გარდა ერთისა, სასწავლებლის ისტორიაში ეს პირველი შემთხვევა იყო. ტექნიკური და კომპიუტერული მეცნიერების ინტერფეისში". ასევე დაიმსახურეს სამრეწველო და გამოყენებითი მათემატიკის საზოგადოების გამორჩეული სტატიის პრიზი.

2015 წლის მაისში დაინიშნა -ის პროფესორად.

კონსტანტინოსი კვლევითი ცენტრის „ “ თანადამფუძნებელი და მთავარი მეცნიერია.

ჯილდოები
კონსტანტინოს დასკალაკისს მიენიჭა 2008 წლის სადოქტორო დისერტაციის ჯილდო ქცევის გაგების გაღრმავებისთვის ურთიერთდამოკიდებული ინდივიდების რთულ ქსელებში, როგორიცაა ინტერნეტი. დისერტაცია ნეშის წონასწორობის გამოთვლითი სირთულის შესახებ გვთავაზობს ახალ, ალგორითმულ პერსპექტივას თამაშის თეორიისა და ნეშის წონასწორობის კონცეფციის შესახებ. ამ ნამუშევრისთვის ასევე დაჯილდოვდა 2008 წლის „ “ გამორჩეული სტატიებისთვის კომპიუტერული მეცნიერებისა და თამაშების თეორიის ინტერფეისში, ქრისტოს პაპადიმიტრიუსთან და პოლ გოლდბერგთან ერთად.

2018 წელს დასკალაკისს მიენიჭა ნევანლინას პრიზი „ბაზრების, აუქციონების, წონასწორობისა და სხვა ეკონომიკური სტრუქტურების ფუნდამენტური პრობლემების გამოთვლითი სირთულის გარდაქმნისთვის“. ასევე მიიღო -ის ჯილდო თეორიულ კომპიუტერულ მეცნიერებებში, ჯილდო განკუთვნილია „გამოჩენილი მეცნიერებისთვის ყველაზე პროდუქტიულ წლებში“, ადამიანებისთვის, რომლებიც არ თმობენ ლიდერობას ამ სფეროში.

კონსტანტინოსი დასახელდა -ის 2022 წლის გამარჯვებულად ნომინაციაში „თამაშის ალგორითმული თეორიის, მექანიზმების დიზაინის, ქვეწრფივი ალგორითმებისა და თეორიული მანქანური სწავლების ფუნდამენტური წვლილისთვის“.
ჩილონი (ჩიაპასი)

ჩილონის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი ჩიაპასის შტატში, მექსიკის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 137 262 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 23%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 1 685.16კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 81.5 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია შტატის შემადგენლობაში 1849 წლის 31 მარტს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ჩილონი. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 07031.
ლა-კონკორდია (ჩიაპასი)

ლა-კონკორდიის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი ჩიაპასის შტატში, მექსიკის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 49 920 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 13.2%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 2 580.75 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 19.3 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია შტატის შემადგენლობაში 1882 წლის 11 დეკემბერს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ლა-კონკორდია. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 07020.
სინტალაპა

სინტალაპის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი ჩიაპასის შტატში, მექსიკის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 88 106 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 12.8%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 2 448.75 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 36 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია შტატის შემადგენლობაში 1882 წლის 11 დეკემბერს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია სინტალაპა-დე-ფიგეროა. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 07017.
კოაპილია

კოაპილიის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი ჩიაპასის შტატში, მექსიკის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 9 900 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 17.2%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 155.53 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 63.7 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია შტატის შემადგენლობაში 1882 წლის 11 დეკემბერს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია კოაპილია. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 07018.