iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ითხვისის არქეოლოგიური ძეგლები

ითხვისის არქეოლოგიური ძეგლები — არქეოლოგიური ძეგლი ჭიათურის მუნიციპალიტეტის სოფელ ითხვისთან, ადგილ ჩილათაზე.

გათხრები ჩატარდა 1962–1963 წლებში (ხელმძღვანელი რ. აბრამი­­შვილი). ნამოსახლარის უძველესი ფენა ადრინდელი ბრინჯაოს ხანისაა. მასში აღმოჩნდა მტკვარ-არაქსის კულტურისათვის დამახასიათებელი მასალა. გვიანდელი ბრინჯაოსა და ადრინდელი რკინის ხანის ფენებში (ძვ. წ. – ­ათასწლეული) ნაპოვნია დიდი რაოდენობით შავად გამომწვარი კოლხური კერამიკა, ბრინჯაოსა და რკინის იარაღი, ბრინჯაოს ნივთების ჩამოსასხმელი ყალიბები, წიდა და ა. შ. ადრინდელი ანტიკური ხანის კულტურულ ფენებში ად­გილობრივ მასალასთან ერთად აღმოჩნდა უცხოური ნივთებიც (­ბერძნული შავლაქიანი კერამიკა, აღმოსავლეთ სა­ქართვე­ლოდან შემოტანილი მოხატული ჭურჭელი და სხვ.). გა­ით­ხა­რა 12 სამარხი, რომელთაგან სიმდიდრით გამოირჩევა ძვ. წ. საუკუნის ერთ-ერთი სამარხი. ხის სარკოფაგში დაკრძალული იყო წარჩინებული ქალი მოახლითურთ, რომელსაც ჩატა­ნებული ჰქონდა მრა­ვა­ლი ნივთი. ძვ. წ. საუკუნის მდიდრულ სამარხში სხვა ნივთებთან ერთად აღმოჩნდა ძვ. წ. საუკუნის მეოთხედის ანტიკური შავფიგურებიანი კილიკი და შავლაქიანი ჯამი. ჯამზე და ერთ ადგილობრივ თი­ხის დოქზე ­ბერძნული ასოებით ამოკაწრულია მფლობელის სა­ხე­ლი – „მეტოს“. ეს წარწერა ­ბერძნული დამწერლობის გამოყენების უძველესი მაგალითია სა­ქარ­თვე­ლო­ში. ჩილათის სამოსახლომ ადრინდელ ფეოდალურ ხანამდე იარსება.
კვეტერის საერისთავო

კვეტერის საერისთავო — ტერიტორიულ-ადმინისტრაციული ერთეული შუა საუკუნეების საქართველოში. სავარაუდოდ, მოიცავდა მდინარე ილტოს ხეობას. ცენტრს წარმოადგენდა კვეტერის ციხე-ქალაქი (საერისთავოს სახელწოდებაც აქედან მომდინარეობს). საერისთავო შეიქმნა 1014 წლის შემდეგ, როდესაც კახეთ-ჰერეთის მეფე კვირიკე დიდმა ადმინისტრაციული რეფორმა განახორციელა და სამეფო დაყო შვიდ საერისთავოდ. მათ შორის ერთ-ერთი სწორედ კვეტერის საერისთავო იყო. ერისთავთა ვინაობა უცნობია. საერისთავოს უნდა ეარსება საუკუნის დასაწყისამდე, სანამ დავით აღმაშენებელმა კვლავ არ შემოიერთა კახეთ-ჰერეთი და არსებული საერისთავოების ნაცვლად აღადგინა კა­ხე­თისა და ჰერეთის საერისთავოები.
ვეჯინის საერისთავო

ვეჯინის (ვეჟინის) საერისთავო — ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული (საერისთავო) საუკუნის კახეთ-ჰერეთში.

ვახუშტი ბატონიშვილის მიხედვით, ის იყო მეფე კვირიკე დიდის მიერ ჰერეთში შექმნილი ოთხი საერისთავოდან ერთ-ერთი და მოიცავდა „ქისიყის საზღვარს ზეით თურდოს ხევამდე და ალაზანსა და ჰერეთის მთის შიგნით, რომელ არს შიგნით-კახეთი“.

ბაგრატ -ის (ზეობდა 1027-1072) ხანაში „მატიანე ქართლისა“ იხსენიებს ვეჟინის ერისთავ წირქუალელს. სავარაუდოა, რომ ვეჯინის საერისთავო დავით აღმაშენებელმა კახეთ-ჰერეთის შემოერთების შემდეგ (1104) გააუქმა.
თეთრი სოფელი

თეთრი სოფელი — ნასოფლარი მარნეულის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე, ისტორიულ ქვემო ქართლში. მდებარეობს შულავრისწყლის მარცხენა შენაკად ბინაძორის მარჯვვენა სანაპიროზე. სომხური მოსახლეობა მას „სპიტაკშენს“ უწოდებს, რაც ქართული სახელწოდების შესატყვისია.

1632–1658 წლებში ბირთველმა თუმანიშვილმა თეთრი სოფლისა და შულავრის საცილობელი მამულის დავა ასე განაჩინა: რასაც თეთრი სოფლელები მოხნავდნენ, ქერის, ბამბის ან ფეტვის ღალა იორამ ბატონიშვილისთვის უნდა გადაეცათ; სარწყავის გასაყოფად ერთი მერუე სოფლის მამასახლისს უნდა გამოეყვანა, ორი — შულავრისას.

1695–1703 წლებში მეფე ერეკლე -მა დურმიშხან ალიხანაშვილს უბოძა კულუხის სითარხნე შულავერელი ბოშაშვილისაგან ნასყიდ ვენახზე, რომელიც თეთრი სოფლის კუთვნილი მიწა იყო. 1628 ვახუშტი როჭიკაშვილს თათრები სთხოვდნენ მიწაზე დადებულ გადასახადს თეთრი სოფლიდან.

დასტურლამალის მიხედვით თეთრი სოფლის მალზე გადაკვეთილი იყო კაცის თავზე ნახევარშაური სახლთხუცის სარგო და ასევე მდიდარი ბეგის სარგო. 1721 წლის აღწერით იქ ითვლებოდა 2 მებატონე (დედოფალი შალიკაშვილი ნაზირი ეღიშერი), 1 უყმო აზნაური, 13 გამომღები და და 1 ბოგანო ყმა. 1784 წლის ერთი საბუთიდან ჩანს, რომ ნადირ-შაჰის დროს მეფის სახასო თეთრი სოფელი ქაიხოსრო ციციშვილს „უშოვნია“, მაგრამ შემდგომში ისევ „ხელი აუღია“. 1802 წელს სულხან თუმანოვი არზით არწმუნებდა დარეჯან დედოფალს, რომ თეთრი სოფლის მამულში გლახა როჭიკაშვილს წილი აღარ ეკუთვნოდა. მართალია ძველი სიგელები ჰქონდა, მაგრამ მეფეებს მამულები მაინც ჩამოურთმევიათ და როჭიკაშვილთა რამდენიმე თაობას აქ აღარაფერი გააჩნდა.
თორთომის ციხე

თორთომის ციხე (თურქულ წყაროებში თორთუმი, ევროპულ წყაროებში კორკონი) — არქიტექტურული ძეგლი ისტორიულ ტაოში (ამჟამად თურქეთის ტერიტორიაზე), მდინარე ოლთისისწყლის მარცხენა შენაკადის, — თორთომისწყლის სათავეებთან. ჯერ კიდევ საუკუნის დასაწყისში თორთომის ციხე კარგად ყოფილა შემონახული და, როგორც ექვთიმე თაყაიშვილი შენიშნავს, ძლიერ წააგავდა გორის ციხეს.

თორთომის ციხე დიდი და კარგად გამაგრებული სიმაგრე ყოფილა. თურქების დახასიათებით: თორთომის შიდაციხეში სხვადასხვა საფორტიფიკაციო ნაგებობასთან ერთად განლაგებული ყოფილა საცხოვრებელი სახლები და ეკლესია, რომლის ნანგრევები დღემდეა შემორჩენილი. ოსმალთა დაპყრობების შემდეგ თორთომის ციხეში სულთან სულეიმანის ჯამეც გაჩნდა. ციხის ქვედა გარეუბანში შვიდასამდე კეთილმოწყობილი ნაგებობა მდგარა. ქალაქს ჰქონდა აბანოები, ფუნდუკები, დუქნები. აქვე ყოფილა მარილის საბაჟოც. საცხოვრებელ სახლებს გარს ერტყა ბაღ-ვენახები. თორთომის ციხე ტაოს ერთ-ერთი თემის – თორთომის – ადმინისტრაციული ცენტრი იყო. დროთა განმავლობაში მას სხვადასხვა ფეოდალური საგვარეულო ფლობდა, მ. შ. ფანასკერტელები, ჯაყელები. საუკუნის დასაწყისში ციხეს დაეუფლნენ ჯაყელთა ვასალები, ქურცინა და მისი შვილები. ამავე საუკუნის შუა წლებში მას განაგებდა ვინმე როსტომი. თორთომის ციხეს უაღრესად დიდი სამხედრო-სტრატეგიული მნიშვნელობა ჰქონდა, რადგან მცირე აზიიდან საქართველოში შემომავალ უმთავრეს გზებს იცავდა. ციხის მდებარეობა საშუალებას აძლევდა მეციხოვნეებს გამკლავებოდნენ მოწინააღმდეგის ჭარბ ძალასაც (მაგ., ციხესთანთან თაყა ფანასკერტელმა დაამარცხა შემოსული თურქმანი დამპყრობლები). ეს გარემოება მტერმაც კარგად იცოდა და საქართველოში დასამკვიდრებლად ამ ციხის აღებასაც ცდილობდა. საუკუნეში ციხეში ბიზანტიური გარნიზონი იდგა, მოგვიანებით კი, – საუკუნეებში, ციხე თემურლენგისა და უზუნ-ჰასანის ჯარისკაცებს ეპყრათ. მაგრამ მტრის ყოველი ასეთი წარმატება ეპიზოდური ხასიათისა იყო. 1549 წელს, ერთკვირიანი ბრძოლის შემდეგ, თორთუმის ციხე ოსმალებმა აიღეს და იგი თორთომის სანჯაყის ადმინისტრაციულ ცენტრად გამოცხადდა.
სამსარი (მრავალმნიშვნელოვანი)

საკუთარი სახელი სამსარი შეიძლება აღნიშნავდეს:

სამსარი — მთა საქართველოში, სამცხე-ჯავახეთის მხარეში, ახალქალაქის მუნიციპალიტეტში;
სამსრის ქედი — მერიდიანული ქედი სამხრეთ საქართველოში.
დიდი სამსარი — სოფელი სამცხე-ჯავახეთის მხარეში, ახალქალაქის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე.
პატარა სამსარი — სოფელი სამცხე-ჯავახეთის მხარეში, ახალქალაქის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე.
ზამთრის აზიური თამაშების ყველა დროის მედლების ცხრილი

ქვემოთ არსებულ ცხრილში მოცემულია ზამთრის აზიური თამეშების მედლების სტატისტიკა 1986 წლის ზამთრის თამაშებიდან 2017 წლის თამაშების ჩათვლით (ორივე გაიმართა ქალაქ საპოროში, იაპონია).

მედლის მფლობელი ეროვნული ოლიმპიური კომიტეტები
ეროვნული ოლიმპიური კომიტეტები მედლების გარეშე
და მონაწილეობის მისაღებად მიწვეულნი იყვნენ 2017 წლის თამაშებზე, თუმცა ამ ათლეტებს არ ჰქონდათ უფლება, რომ მიეღოთ რომელიმე მედალი, რამდენადაც ისინი ითვლებოდნენ სტუმარ მონაწილეებად.
თურჩუს მღვიმე

თურჩუს მღვიმე — კარსტული მღვიმე საქართველოში, ხონის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე, თურჩუს ქვაბულის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში. გამომუშავებულია ზედაცარცულ შრეებრივ კირქვებში. სიღრუის სიგრძე 10 მ-მდეა, შესასვლელის სიგანე – 5,6 მ. სიმაღლე – 0,8–1,0 მ. ფსკერის ფართობი – 20 მ². საერთო მოცულობა – 40 მ³. მღვიმე აღმოჩენილი და გამოკვლეულია ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტის სპელეოექსპედიციის (შ. ყიფიანი) მიერ 1959 წელს.
თუხარისის საერისთავო

თუხარისის საერისთავო — ადმინისტრაციული ერთეული შუა საუკუნეების საქართველოში, იმიერტაოში. უცნობია თუხარისის საერისთავოს როგორც წარმოშობის, ასევე გაუქმების ზუსტი დრო. თუხარისის ერისთავი მოიხსენიება „მატიანე ქართლისაში“: მემატიანის ეს ცნობა 1045–1047 წლების ამბებს ეხება და თუხარისის საერისთავოს წყაროებში მოხსენიების ერთადერთი ფაქტია.

თუხარისის ერისთავად შეიძლება მივიჩნიოთ დავით აღმაშენებლის თანამედროვე ბეშქენ ჯაყელი, რომელიც 1118 სელჩუკებთან ბრძოლაში დაიღუპა.

 საუკუნის დასაწყისში თუხარელნი მოხსენიებული არიან „სამცხის თავადთა ნუსხაში“, რაც იმაზე მიუთითებს, რომ საუკუნის დასაწყისში თუხარისის საერისთავო აღარ არსებობდა, თუხარისი ფეოდალური მამული იყო და მისი მფლობელები თუხარელებად იწოდებოდნენ.
კალმახის საერისთავო

კალმახის საერისთავო — ტერიტორიულ-ადმინისტრაციული ერთეული შუა საუკუნეების საქართველოში, მდებარეობდა ტაოში. საერისთავოს ცენტრს წარმოადგენდა კალმახის ციხე, საიდანაც მომდინარეობს სახელწოდებაც. მისი არსებობა დასტურდება „მატიანე ქარ­თლისაის“ მიხედვით საუკუნის 40–50-იან წლებში. უცნობია მისი შე­ქმნის დრო. სავარაუდოდ, საერის­თავო არსებობდა 1057–1058 წლამდე, ვიდრე ის ბაგრატ -მ მამულებით არ გადასცა კალმახის ერის­თავ სულას (ლიპარიტ ბაღვაშის შეპყრობის სანაცვლოდ). ამის შემდეგ სულა იწოდა კალმახელად და ეს გვარსა­ხე­ლი დაუმკვიდრდა მის შთამომავლებს.

 საუკუნის განმავლობაში კალმახის საერისთავო გაუქმებული ჩანს. საუკუნის ნახევარში გიორგი ბრწყინვალემ კალმახი, რო­გორც ზღვისპირა რეგიონი, საერისთავოდ აქცია. შემდგომში კალმახის საერისთავო კვლავ გაუქმე­ბულა. საუკუნის დასაწყისში შედგენილი მცხე­თის სამწყსოს მა­მულების ნუს­ხაში კალმახის ერის­თავთა ყო­ფილი მიწები სხვა ­მესხურ მიწებთან ერთად ­სამცხეთო მამულებს შორის მოიხსენიება.
მენი ბენიში

მენი ბენიში (დ. 4 აპრილი, 1969, ფოთი) — ისრაელელი ბიზნესმენი, საქართველოს საპატიო კონსული ისრაელში 2016 წლიდან.

ბიოგრაფია
მენი ბენიში დაიბადა 1969 წლის 4 აპრილს, ქალაქ ფოთში, სიმიონ და რუსიკო ბინიაშვილების ებრაულ ოჯახში. მოგვიანებით, ოჯახი ალაიას დროს საცხოვრებლად ისრაელში გადავიდა, თუმცა საქართველოსთან კავშირი არ გაუწყვიტავთ.

მენიმ დაამთავრა ჰაიფას უნივერსიტეტის ბიზნეს-ადმინისტრირების ფაკულტეტი და აქტიურად ჩაერთო ბიზნესსა და ფილანტროპიაში. ამჟამად უძღვება რამდენიმე ორგანიზაციას: (დამფუძნებელი და მთავარი აღმასრულებელი ხელმძღვანელი), (პრეზიდენტი და აქციონერი), (საბჭოს წევრი), (თანადამფუძნებელი და დირექტორი), ასევე არის ისრაელის ელჩების კლუბსა და ორგანიზაცია „ “-ის მენეჯმენტის წევრი, რომელიც შეზღუდული შესაძლებლობების მქონე ბავშვებს ეხმარება, მათი შესაძლებლობებიდან გამომდინარე, რათა სკოლის პარალელურად ჩაერთონ ისრაელის თავდაცვის ძალებში მოხალისეებად ან მომსახურე ჯარისკაცებად.

2007 წელს მენი ბენიშმა გაიცნო ბიზნესპარტნიორები საქართველოში ილია წულაია და ირაკლი ქაფიანიძე. ამავე წლიდან, მენი არის ქართული დეველოპერული კომპანია „არქის“ მთავარი აქციონერი და ჩართულია საქართველოში საქველმოქმედო და საგანმანათლებლო საქმიანობაში.

მენი ბენიშის მხარდაჭერით შედგა პარტნიორობა ტექ-ჰაბ აკადემიას, ბიზნესისა და ტექნოლოგიების უნივერსიტეტს და ვების დეველოპერულ ცენტრს შორის, რომელიც თანამშროლობს ებრაეულ სტარტაპებთან და მათ პროგრამულ უზრუნველყოფას 100-ზე მეტი დეველოპერის დახმარებით საქართველოდან ახორციელებს.

2016 წლიდან არის საქართველოს საპატიო კონსული ისრაელში. ამ ხნის განმავლობაში ჩატარდა ებრაულ-ქართული დელეგაციის რამდენიმე სამუშაო ვიზიტი და გადაიდგა ნაბიჯები ორ ქვეყანას შორის ბიზნესურთიერთობის გაღრმავებისკენ. განხორციელდა სხვადასხვა ოფიციალური პირების ვიზიტი, მათ შორის თბილისის მერის, საქართველოს განათლების მინისტრის, სოფლის მეურნეობის მინისტრის, პრემიერ-მინისტრისა და საგარეო საქმეთა მინისტრის, ისრაელის ეკონომიკის მინისტრის პირველი ვიზიტი საქართველოში, ისრაელის თავდაცვის მინისტრის ვიზიტი საქართველოში, საქართველოს პრეზიდენტის ვიზიტი ისრაელში.

2020 წლის 5 მაისს ბენიში დაინიშნა ებრაულ-ქართული სავაჭრო პალატის თავმჯდომარედ; ორგანიზაციის მიზანი საქართველოსა და ისრაელს შორის საინვესტიციო კლიმატის გაუმჯობესება და ბიზნეს-ურთიერთობების გაძლიერებაა.
იბნ ქემალი

იბნ ქემალი, შამსუდდინ აჰმედ ბენ სულეიმანი (დ. 1468 — გ. 1534) — ოსმალეთის სახელმწიფო მოღვაწე. დაწინაურდა სულთნების ბაიზიდ -ისა და სულეიმან კანუნის დროს. იყო ღრმად განსწავლული ისლამმცოდნეობაში, პოეზიაში, ისტორიაში. სულთან ბაიაზიდ -ის ბრძანებით დაწერა ოსმალო სულთნების ისტორია („- - “), სულ რვა წიგნი. შემდეგში მან მეცხრე და მეათე წიგნებიც შეადგინა, სადაც გადმოსცა სელიმ -ისა და სულეიმან -ის საქმიანობა. მეშვიდე დავთარში აღწერილია ბაიაზიდ -ის მოღვაწეობა. მასში ავტორი დაწვრილებით განიხილავს ოსმალთა დაპყრობით ომებს, მოჰყავს მთელი რიგი ცნობები საქართველოში ოსმალთა ლაშქრობების შესახებ. საგანგებოდ აღწერს საქართველოს მოსაზღვრე ტერიტორიებს, განსაკუთრებით ტრაპიზონის მომიჯნავე ადგილებს, აღნიშნავს საქართველოს საზღვრების სიახლოვეს და სხვ.
ილდამუსა

ილდამუსა — სამეფო ქალაქი კოლხაში. იხსენიება ურარტუს მეფე სარდურ -ის მატიანეში, სადაც საუბარია, თუ როგორ გაილაშქრა მან კოლხას ქვეყნის წინააღმდეგ, ბრძო­ლით დაიპყრო და გადაწვა მისი სამეფო ქალაქი, გაჟლიტა მოსახლეობა, დახოცა კოლხას მეფის ნაცვლები და ილდამუსაში წარწერა დადგა.

მიუხედავად იმისა, რომ ის სამეფო ქალაქია, ამაში აუცილებლად დედაქალაქი არ იგულისხმება, თუმცა ის კოლხას მნიშვ­ნე­ლო­ვა­ნი ცენტრი უნდა ყოფილიყო.
ინჩხურის განძი

ინჩხურის განძი — სამონეტო განძი. აღმოჩენილია 1988 წელს მარტვილის მუნიციპალიტეტის სოფელ ინჩხურში, ადგილ ღვამუშზე. მონეტები ეწყო თი­ხის ქოთანში და შედგმული იყო დიდი ლოდის ქვეშ. განძი შეიცავს 234 ცალ ვერცხლის დირჰემს, რომლებიც მოჭრილია ომაიანთა (9 ცალი) და აბასიანთა (225 ცალი) ხალიფების მიერ სახალიფოს სხვა­და­სხვა ზარაფხანაში ჰიჯრის 87–199 (707–815) წლებში. განძში აგრეთვე გვხვდება ბიზანტიის იმპერატორ მავრიკიოსის (582–602 წწ.) ოქროს სოლიდი.

განძი ინახება საქართველოს ეროვნული მუზეუმის ს. ჯანაშიას სახელმწიფო მუზეუმსა და გ. ელიავას სახელობის მარტვილის მხა­რეთმცოდნეობის მუზეუმში.
იოანე ფლორენციელი

იოანე ფლორენციელი (გ. 1348) — დომინიკელი ბერი, თბილისის კათოლიკური საეპისკოპოსოს პირველი ეპის­კო­პო­სი (1329 წ.). შედიოდა იმ კათოლიკე მისიონერთა სიაში, რომლებიც სა­ქარ­თვე­ლო­ში მოღვაწეობდნენ. იოანე ფლორენციელი სა­ქარ­თველო­ში თბილისის კათოლიკური საეპისკოპოსოს დაარსებამდე, დაახლ. 1318 წელს ჩამოვიდა. ცნობები მისი პიროვნების შე­სა­ხებ ძალზე მწირია. რომის პაპის, იოანე -ის წერილიდან ვიგებთ, რომ იგი დიდად განათლებული, მოკრძალებული და სათნოებით გამორჩეული პიროვნება ყოფილა. იოანე ფლორენციელს საფუძვლიანად ჰქონდა შესწავლილი საღვთო საგნები, კარგად იცოდა ქართული ენა და ქართული ადათ-წესები; იგი ავტორიტეტით სარგებლობდა როგორც ქართველებში, ასევე სა­ქარ­თვე­ლო­ში მცხოვრებ არაქრისტიანებს შორისაც. მის სახელს უკავშირდება არაერთი წიგნის ქართულ ენაზე თარგმნა, თუმცა არც ერთ მათგანს ჩვენამდე არ მოუღწევია. იოანე ფლორენციელს კათოლიკე ეკლესია დიდ მოღვაწედ და „მოციქულად“ ასახელებს.
შოკოლიტი

„შოკოლიტი“ — საბავშვო ლიტერატურულ-შემეცნებითი ჟურნალი საქართველოში. დაარსდა 2019 წელს საბავშვო ლიტერატურის განვითარების ფონდის, ლიბოს მიერ. ჟურნალის გამოცემა დააფინანსა მწერალთა სახლმა და განათლების, მეცნიერების, კულტურისა და სპორტის სამინისტრომ. მთავარი რედაქტორია საბავშვო მწერალი ირმა მალაციძე.

ჟურნალის მთავარ მიზანს წარმოადგენს საბავშვო ლიტერატურის და ავტორების პოპულარიზაცია, მოზარდებში წიგნიერების დონის ამაღლება, კითხვის, წაკითხულის გაგების უნარ-ჩვევის შეძენა, თვალსაწიერის გაფართოება, ბავშვის წარმოსახვის უნარის განვითარება და ზოგადად, მოზარდის წიგნთან დაახლოვება.
დავით კომახიძე

დავით კომახიძე, ცნობილი როგორც დავიდ კომა (სტილიზებული როგორც: ) — ქართველი დიზაინერი, რომელიც მოღვაწეობს ლონდონში, დიდ ბრიტანეთში.

საერთაშორისო აღიარებული ცნობილი სახეები,რომელთა შორისაა: ბიონსე, ჯენიფერ ლოპესი, კარა დელევინი, კენდალ ჯენერი და როზი ჰანტინგტონ უიტლი ხშირად ირგებენ დიზაინერის ტანისამოს წითელ ხალიჩაზე წარსადგენად.

პირადი ცხოვრება
დავითი დაიბადა თბილისში, საქართველოში. კომახიძეს ჰყავს უმცროსი და-ძმა. მისი მშობლები რუსეთში, სანქტ-პეტერბურგში ცხოვრობენ.

განათლება
დევით კომამ ხატვისა და ტანსაცმლის შექმნის ნიჭი რვა წლის ასაკში აღმოაჩინა. თავისი ინტერესების მისაღწევად, დავითმა სახვითი ხელოვნება შეისწავლა სანქტ – პეტერბურგში, ის ასევე მონაწილეობას იღებდა დიზაინერულ კონკურსებში 13 წლიდან და პირველი კოლექცია 15 წლის ასაკში შექმნა.

2003 წელს დავითი ლონდონში გადავიდა საცხოვრებლად პრესტიჟულ ცენტრალ სენ მარტინის სახელობის ხელოვნებისა და დიზაინის კოლეჯში სასწავლად. მან უნივერსიტეტი დაამთავრა და დიზაინში ბაკალავრის ხარისხი მიიღო. 2009 წელს აპრილში მან მოიპოვა მაგისტრის სპეციალობა ლუიზა ვილსონის ხელმძღვანელობით. მან უნივერსიტეტის დასრულების მოდის კვირეულზე პირველი ადგილი დაიკავა და ჰაროდსის დიზაინის ჯილდო მოიპოვა.

კარიერა
დამთავრებისთანავე, დევიდ კომამ ჩამოაყალიბა თავისი ბრენდი და მის შემდეგ ლონდონის მოდის კვირეულზე იღებს მონაწილეობას. წლების განმავლობაში ბრენდს უამრავი პრიზი აქვს მიღებული, მათ შორის 2009 წელს, -ის სპონსორობა 2010 წელს და 2013 წელს. 2018 და 2019 წლებში დევიდ კომა შეირჩა ბრიტანეთის მოდის საბჭოს / მოდის ფონდის წევრად.

2013 წლის დეკემბრიდან 2017 წლის დეკემბრამდე დევიდს ეკავა - ის კრეატიული დირექტორის თანამდებობა.
ჩელექენის ნახევარკუნძული

ჩელექენის ნახევარკუნძული — ნახევარკუნძული კასპიის ზღვის აღმოსავლეთ სანაპიროზე, თურქმენეთში. წარმოიქმნა კუნძულისგან 1930-იან წლებში, რომელიც მიუერთდა კასპიის ზღვის ნაპირს მასში წყლის დონის ვარდნის გამო. სიგრძე დაახლოებით 40 კმ, სიგანე 22 კმ. ფართობი 500 კმ². ზედაპირი უმეტესწილად ვაკეა. სიმაღლე 100 მ. ჭარბობს ქვიშები და მლაშობი ნიადაგი. ნახევარკუნძულის ფარგლებშია ტალახის ვულკანები. არის ნავთობისა და ოზოკერიტის საბადოები. დასავლეთ კიდეზეა ქალაქი ხაზარი. განვითარებულია თევზჭერა. ჩელექენის ნახევარკუნძული პირველად რუკაზე დაიტანა ალექსანდერ ბეკოვიჩ-ჩერკასკიმ 1715 წელს როგორც კუნძული ჩელექენი.
ბლანშ ფრანგი (1282-1305)

ბლანშ ფრანგი (; დ. 1282, პარიზი, საფრანგეთი — გ. 1 მარტი, 1305, ვენა, ავსტრია) — კაპეტინგების დინასტიის წარმომადგენელი. საფრანგეთის მეფე ფილიპ -ისა და დედოფალ მარია ბრაბანტელის ასული. ავსტრიის ჰერცოგ რუდოლფ -ის ცოლი 1300-1305 წლებში.

ბიოგრაფია
ადრეული ცხოვრება
ბლანში დაიბადა 1282 წელს პარიზში. იგი იყო საფრანგეთის მეფე ფილიპ -ისა და მისი მეორე ცოლის, დედოფალ მარია ბრაბანტელის ქალიშვილი. მისი ღვიძლი და-ძმანი იყვნენ ევრეს ჰერცოგი ლუი და ინგლისის დედოფალი მარგარიტა, თუმცა მამის მხრიდან მას ასევე ჰყავდა ორი ნახევარ-ძმა საფრანგეთის მეფე ფილიპ -ისა და ვალუას გრაფ შარლის სახით.

ნიშნობები
გათხოვებამდე პრინცესა ბლანში ოთხჯერ იყო დანიშნული. პირველად იგი 1290 წლის სექტემბერში დანიშნეს ნემურის ჰერცოგ ჟან -ზე. ამის შემდეგ, 1291 წლის 31 ივლისს იგი დაინიშნა უელსის პრინც ედუარდ პლანტაგენეტზე (შემდეგში ინგლისის მეფე ედუარდ ), თუმცა საბოლოოდ მან ბლანშის ძმისწულ იზაბელაზე იქორწინა.

მისი მესამე ნიშნობა 1293 წელს შედგა. ამჯერად იგი თავისი მეორე საქმროს, პრინცი ედუარდის მამაზე, ინგლისის მეფე ედუარდ -ზე დანიშნეს, რომლის ცოლი, დედოფალი ლეონორ კასტილიელი ამ ამბამდე სამი წლით ადრე დაიღუპა მშობიარობისას. ეს ქორწინება ორივე მხარეს ხელს აძლევდა, რამეთუ ორ ქვეყანას შორის მშვიდობა დამყარდებოდა და ბლანშის ძმა, მეფე ფილიპ ამის სანაცვლოდ იღებდა გასკონიას.

გარკვეული მიზეზების გამო ედუარდ -ისა და ბლანშის ნიშნობა ჩაიშალა. ინგლისელებმა ამის მიზეზად ის გამოაცხადეს, რომ იგი აქამდე უკვე იყო სხვაზე დანიშნული, თუმცა ინგლის-საფრანგეთის კავშირის შესანარჩუნებლად ფილიპ -მ მეფე ედუარდს ცოლად თავისი მეორე და, მარგარიტა შერთო. ამ გარემოებების გათვალისწინებით, 1296 წელს იგი რიგით მეოთხედ დაინიშნა პრინც იოჰანზე, ჰოლანდიის გრაფ იოჰან -ის ძეზე.

ქორწინება და გარდაცვალება
ბლანშისა და ჰოლანდიის პრინცის ნიშნობის პარალელურად, 1295 წელს კაპეტინგებთან დაახლოვების მიზნით გერმანიის მეფე ალბრეხტ -მა მეფე ფილიპთან მოლაპარაკებები დაიწყო. ამის შედეგად ფრანგებმა გააუქმეს ბლანშისა და ჰოლანდიის პრინცის ნიშნობა და 1300 წლის 25 მაისს იგი ალბრეხტის უფროს ძეზე, ავსტრიის ჰერცოგ რუდოლფ -ზე დააქორწინეს. იგი ავსტრიაში ქმართან ერთად იმავე წლის შობამდე ჩავიდა. ვენის სამეფო კარი მოიხიბლა ფრანგი პრინცესის „ნიჭიერებით“, თუმცა ასევე აღშფოთდა მისი პომპეზურობისა და ფუფუნებისადმი დიდი სიყვარულის გამო. ჰერცოგინია ბლანში მეუღლესთან ერთად მოგზაურობდა შტირიაში, სადაც იგი აქტიურად უჭერდა მხარს ჰაბსბურგთა პრეტენზიას ამ მხარეზე.

1304 წელს ბლანშმა რუდოლფისგან მკვდარი გოგონა გააჩინა, რასაც მალევე მოჰყვა ვაჟის გაჩენა, რომელიც 1306 წელს, სავარაუდოდ, მოწამლეს. თავად ბლანში 1305 წლის 1 მარტს გარდაიცვალა მუცლის მოშლის შედეგად გამოწვეული გართულებებით ვენაში, 22 ან 23 წლის ასაკში.

მისი გარდაცვალებისთანავე რუდოლფი მეორედ დაქორწინდა პოლონეთის პრინცესა ელიზაბეტა რიჩეზაზე, თუმცა შვილები არ ჰყოლია.
იოსებ მაჭავარიანი (ეროვნულ-დემოკრატიული პარტია)

იოსებ კონსტანტინეს ძე მაჭავარიანი (დ. 3 ნოემბერი, 1873, ილემი, შორაპნის მაზრა — გ. 18 სექტემბერი, 1937) — ქართველი იურისტი, ნაფიცი ვექილი, საქართველოს ეროვნულ-დემოკრატიული პარტიის წევრი, საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის დამფუძნებელი კრების წევრი.

ბიოგრაფია
დაასრულა პეტერბურგის საიმპერატორო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი. სამშობლოში დაბრუნებისთანავე ჩაერთო საზოგადოებრივ და პუბლიცისტურ საქმიანობაში, თანამშრომლობდა გაზეთში „ცნობის ფურცელი“. 1909 წლიდან იყო ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების ნამდვილი წევრი. მონაწილეობდა ლიტერატურულ გასამართლებებში, დ. ერისთავის პიესის „სამშობლოს“ გმირების გასამართლებაზე მის მიერ ქართულ თეატრში წარმოთქმული სიტყვა 1910 წელს დაიბეჭდა ჟურნალში „თეატრი და ცხოვრება“. რუსეთის პირველი სახალხო რევოლუციის შემდეგ დაუახლოვდა ეროვნულ-დემოკრატიულ მიმდინარეობას.

1917 წლის ივნისში, ედპ-ს დამფუძნებელ ყრილობაზე, აირჩიეს პარტიის მთავარი კომიტეტისა და მისი პრეზიდიუმის წევრად, ასევე, ედპ-ს თავმჯდომარის მოადგილედ. იმავე წლის აგვისტოში როგორც ედპ-ს წარმომადგენელი, მონაწილეობდა მოსკოვის სახელმწიფო თათბირის მუშაობაში, იმავე წლის სექტემბერში დაესწრო კიევში გამართულ ერთა წარმომადგენლების ყრილობას და წარმოთქვა სიტყვა. მან ორივეგან საქართველოს პოლიტიკური უფლებების აღდგენა მოითხოვა. იოსებ მაჭავარიანი შედიოდა საქართველოს ინტერპარტიული საბჭოს შემადგენლობაში. საბჭოს მეორე გაფართოებისას, 1918 წლის ოქტომბერში, ედპ-ს სიით გახდა ეროვნული საბჭოს წევრი, არჩეული იყო საბჭოს მუდმივმოქმედ იურიდიულ კომისიაში. 1919 წლის თებერვალში, ედპ-ს სიით, აირჩიეს საქართველოს დამფუძნებელი კრების დეპუტატად, იყო კრების იურიდიული კომისიის წევრი. 1921 წლის იანვარში, ედპ-სა და მისგან გამოყოფილი ორგანიზაციების გაერთიანებისას, აირჩიეს გაერთიანებული დემოკრატიული პარტიის მთავარი კომიტეტის წევრად.

საქართველოს ბოლშევიკური ოკუპაციისას, 1921 წელს უცხოეთში არ გახიზნულა. სამშობლოში დარჩა და ძირითადად საადვოკატო მუშაობას ეწოდა. 1922 წელს კონტრრევოლუციური საქმიანობის ბრალდებით დააპატიმრეს, მაგრამ მალევე გაანთავისუფლეს. 1923 წელს სხვა ცნობილ ეროვნულ-დემოკრატებთან ერთად, აიძულეს ხელი მოეწერა დეკლარაციაზე, რომელიც პარტიის ლიკვიდაციისათვის კონფერენციის მოწვევას ითვალისწინებდა. კონფერენცია 1923 წლის 28 ოქტომბერს გაიმართა და ედპ დაშლილად გამოაცხადა. ამის შემდეგ იოსებ მაჭავარიანი მთლიანად ჩამოშორდა პოლიტიკურ მოღვაწეობას. იყო საქართველოს ადვოკატთა კოლეგიის წევრი. 1928 წ. საიდუმლო-პოლიტიკურმა განყოფილებამ ეჭვი შეიტანა კომუნისტური ხელისუფლებისადმი იოსებ მაჭავარიანის ლოიალობაში და იგი ისევ დააპატიმრა. ძიება დიდხანს გრძელდებოდა, თუმცა არასაკმარისი ბრალდების გამო, 1934 წლის სისხლის სამართლის საქმე შეწყდა და გაანთავისუფლეს. 1937 წელს ხელახლა დააპატიმრეს. საქმე სსრკ სამხედრო კოლეგიამ განიხილა. ძიების საქმის შენიშვნაში აღნიშნულია: „გადის საქართველოს სახელმწიფო პოლიტსამმართველოს საიდუმლო განყოფილებაში, როგორც საგანგებო რაზმელი“. რეპრესირებულთა სია, რომელშიც შეტანილია იოსებ მაჭავარიანის გვარი და რომელთა სიკვდილით დასჯის თაობაზე თანხმობას ხელს ი. სტალინი, ვ. მოლოტოვი და ლ. კაგანოვიჩი აწერენ, 1937 წლის 10 აგვისტოთი თარიღდება. სამხედრო კოლეგიის გადაწყვეტილებით, იოსებ მაჭავარიანი 1937 წლის 18 სექტემბერს დახვრიტეს. საფლავი უცნობია, არ მოიპოვება ცნობა არც მისი რებილიტირების შესახებ.
MEMZ

— ტროიანის ტიპის კომპიუტერული ვირუსი. ვირუსი თავდაპირველად შექმნილი იქნა „“-ის მიერ. ვირუსი პირველად გამოცდილი იქნა იუთუბერი 1-ს ვიდეოში „მნახველთა მიერ შექმნილი ვირუსები“. ვირუსი მოგვიანებით არაერთხელ იქნა დატესტილი სხვა იუთუბერების მიერაც. ამის შემდეგ ვირუსი გავრცელდა და ხშირად გამოიყენებოდა კომპიუტერების დასაზიანებლად და გასანადგურებლად. ვირუსი საძიებო სისტემა -ში იწყებს სხვადასხვა კომპიუტერული თამაშების პირატული ვერსიების დავირუსებულ ლინკებს ან და საძიებო სისტემაში წერს გარკვეულ შეკითხვებს. ამის შემდეგ შეუძლებელი ხდება კურსორის გამოყენება და ხდება ეკრანის ეკრანზე გამოსახულის გამრვალება რაც ეკრანზე გაურკვევლობას იწვევს. მას შემდეგ რაც ვირუსი ანადგურებს კომპიუტერს ბოლო კადრად იყენებს ინტერნეტ-მიმს .
ანა ანდრონიკაშვილი

ანა (ანეტა) ანდრონიკაშვილი (დ. 1891 — გ. 30 მარტი, 1916) — ქართველი მოწყალების და. მუშაობდა და დაიღუპა მცურავ ჰოსპიტალ „პორტუგალზე“, რომელიც 1916 წლის 30 მარტს (ძვ. სტ. 17 მარტს) გერმანულმა წყალქვეშა ნავმა ჩაძირა ქალაქ რიზესთან. ანა (ანეტა) ანდრონიკაშვილმა თავისი მაშველი რგოლი სხვას დაუთმო. თავისი სურვილით წავიდა პირველ მსოფლიო ომში მოწყალების დად და მუშაობდა მცურავ ჰოსპიტალ „პორტუგალზე“.

1916 წლის 30 მარტს (ძველი სტილით — 17 მარტს) „პორტუგალს“ ბუქსირით მოჰყავდა რამდენიმე ბრტყელძირიანი ნავი, რათა სანაპიროდან დაჭრილები აეყვანა ხომალდზე. ქალაქ რიზესთან, შავი ზღვის თურქეთის სანაპიროსთან, ხომალდი შეჩერდა იმ დროისთვის „პორტუგალზე“ არ იყვნენ დაჭრილები, მაგრამ იყვნენ წითელი ჯვრის ექიმები და მედდები და გემის მომსახურე პერსონალი. ხომალდის ეკიპაჟი ხედავდა, რომ გემს პერისკოპი მიუახლოვდა, მაგრამ „პორტუგალი“ მცურავი ჰოსპიტალი იყო იცავდა ჰააგის კონვენცია, ამიტომ არავითარი თავდაცვითი ზომები არ მიუღიათ. გერმანულმა წყალქვეშა ნავმა გაუფრთხილებლად გაუშვა ტორპედო, რომელიც სამანქანო განყოფილების მახლობლად მოხვდა ხომალდს და ორ ნაწილად გახლიჩა. გემი ჩაიძირა. ანეტას უკანასკნელ წუთებს ასე აღწერს თვითმხილველი:

1916 წელს გაზეთი „სახალხო ფურცელი“ წერდა:

ანეტას სხეული დიდხანს ვერ იპოვეს, 20 დღის შემდეგ კი ზღვამ გამორიყა საბერძნეთის სანაპიროზე. ბერძენ ბერებს უპოვიათ, წესი აუგიათ და დაუკრძალავთ. ის 24 წლის იყო.