ევგენი მირონოვი

ევგენი ვიტალის ძე მირონოვი ( დ. 29 ნოემბერი, 1966 ) — საბჭოთა და რუსი კინოსა და თეატრის მსახიობი. რუსეთის ფედერაციის დამსახურებული არტისტი (1996), რუსეთის სახალხო არტისტი (2004), რუსეთის ფედერაციის სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი – 1995, 2010 წლებში. ევგენი მირონოვი ცხოვრობს და მოღვაწეობს მოსკოვში, რუსეთში.

2021 წლის მონაცემებით, მირონოვი არის „ერთა თეატრის“ სამხატვრო ხელმძღვანელი.

ადრეული წლები
ევგენი მირონოვი დაიბადა სარატოვში, რუსეთის სფსრ, საბჭოთა კავშირი (ამჟამად რუსეთი). ოჯახი ცხოვრობდა სამხედრო დასახლებაში, რომელსაც მაშინ ტატიშჩევო ერქვა. ევგენის მამა პროფესიონალი მძღოლი იყო, დედა კი სხვადასხვა დროს სხვადასხვა ადგილას მუშაობდა — გამყიდვლიდან დაწყებული, საშობაო სათამაშოების მწარმოებლით დასრულებული. მირონოვები, მოყვარული შემსრულებლები, ყოველდღიურ ცხოვრებაშიც არტისტული და შემოქმედებითი ადამიანები იყვნენ.

ბავშვობაში მირონოვი სამსახიობო კლასებზე დადიოდა, გაწევრიანებული იყო ცეკვის მოყვარულთა დასში და დაამთავრა მუსიკალური სკოლა აკორდეონის განხრით. ის და მისი უმცროსი და, ოქსანა, მართავდნენ თოჯინების სპექტაკლებს, რომლებისთვისაც თავად ამზადებდნენ თოჯინებს, წერდნენ სცენარებს და შემდეგ ნათესავების წინაშე გამოდიოდნენ. სკოლაში ევგენი დგამდა და მონაწილეობას იღებდა პიესებსა და მიუზიკლებში, რომლებიც ხშირად მისივე შექმნილი იყო.

ოქსანა მირონოვა, რომელიც ახლა ბალერინაა, სწავლობდა სარატოვის ქორეოგრაფიულ სასწავლებელში, მოგვიანებით კი ვაგანოვას სახელობის რუსული ბალეტის აკადემიაში. სწავლის დასრულების შემდეგ იგი მიიწვიეს კლასიკური ბალეტის სახელმწიფო აკადემიურ თეატრში, სადაც 10 წლის განმავლობაში ცეკვავდა. ამჟამად ასწავლის საკუთარ საბალეტო სტუდიაში, რომელიც ფუნქციონირებს რუსეთის სახელმწიფო სოციალურ უნივერსიტეტთან.

კარიერა
1982 წელს მირონოვმა მიატოვა სკოლა ტატიშჩევო-5-ში და ჩაირიცხა სარატოვის სლონოვის სახელობის თეატრალურ სასწავლებელში, რომელიც ერთ-ერთი იმ მცირე დაწესებულებათაგანს წარმოადგენდა, სადაც 14 წლის მოზარდებს იღებდნენ. სასწავლებლის 1986 წელს დასრულების შემდეგ, მას შესთავაზეს მუშაობა სარატოვის მოზარდ მაყურებელთა თეატრში, თუმცა ევგენიმ ამჯობინა სწავლა მოსკოვის პრესტიჟულ სამხატვრო თეატრში გაეგრძელებინა თავისი ცნობილი სარატოველი თანამემამულის, მსახიობ და რეჟისორ ოლეგ ტაბაკოვის ხელმძღვანელობით. 1994 წელს ითამაშა ვლადიმერ ხოტინენკოს სკანდალურ დრამაში „მუსლიმი“, ადრეულ კინოროლებს შორის კი ასევე გამორჩეულია ხლესტაკოვის სახე სერგეი გაზაროვის მიერ გოგოლის „რევიზორის“ ეკრანიზაციაში.

მისი პერსონაჟების გალერეა მოიცავს ისეთ რადიკალურად განსხვავებულ სახეებს, როგორიცაა ბოროტი „დედიკოს ბიჭი“ ნიკოლაი ლებედევის „გველის წყაროში“, შეყვარებული პარაზიტი „მისი ცოლის დღიურში“ და გულუბრყვილო მზარეული „კოსმოსზე ოცნებაში“. ევგენიმ ასევე განასახიერა დაზვერვის ოფიცერი მიხეილ პტაშუკის ფილმში „44-ის აგვისტოში“, ხოჭოდ ქცეული ადამიანი ვალერი ფოკინის კაფკას „მეტამორფოზის“ ადაპტაციაში, ომისგან შეშლილი ჯარისკაცი ანდრია კონჩალოვსკის „სულელების სახლში“, ქედმაღალი ქირურგი „გაქცევაში“, ნიჭიერი „ხელმოცარული“ „ზემო მასლოვკაზე“ და მილიონერი მკვლელი „პირანიაზე ნადირობაში“. 2003 წელს მირონოვმა თავადი მიშკინის როლით ვლადიმერ ბორტკოს „იდიოტში“ ისტორიული მნიშვნელობის ტელეეკრანიზაცია შექმნა, რასაც მოჰყვა ახალგაზრდა ალექსანდრე სოლჟენიცინის როლი გლებ პანფილოვის ფილმში „პირველ წრეში“ და ტყუპი ძმების სახეები მინისერიალში „მოციქული“.

90-იანი წლების შუა პერიოდიდან მირონოვი ჩაერთო საერთაშორისო თეატრალურ პროექტებში, მათ შორის პიტერ შტაინის, დეკლან დონელანისა და ვალერი ფოკინის დადგმებში, რისთვისაც სახელმწიფო პრემია დაიმსახურა. 2003 წელს ევგენიმ ითამაშა ეიმუნტას ნეკროშიუსის „ალუბლის ბაღში“, პარალელურად კი აქტიურად თანამშრომლობდა მოსკოვის სამხატვრო თეატრთან ისეთ სპექტაკლებში, როგორიცაა „თოლია“, „№13“ და „გოლოვლიოვები“. 2006 წელს საკუთარი თეატრალური კომპანიის დაარსებისა და სპექტაკლ „ფიგაროს“ დადგმის შემდეგ, ევგენი მოსკოვის სახელმწიფო ერთა თეატრის სამხატვრო ხელმძღვანელი გახდა. ამ პოზიციაზე მან განახორციელა ისეთი მნიშვნელოვანი პროექტები, როგორიცაა „შუკშინის ამბები“, „კალიგულა“, „ფრეკენ ჟული“ და „ჰამლეტი | კოლაჟი“. 2021 წლის მონაცემებით, მირონოვი კვლავ განაგრძობს მოღვაწეობას ამავე თეატრის სამხატვრო ხელმძღვანელის პოსტზე.