iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
კომერციული კლუბის საზაფხულო კომპლექსის შენობა

კომერციული კლუბის საზაფხულო კომპლექსის შენობა — შენობა დონის როსტოვში. მდებარეობს დიდი სადოვაიის ქუჩაზე. კომერციული კლუბის საზაფხულო შენობა ააგეს 1912-1913 წლებში გ. გელატის პროექტის მიხედვით, მოდერნის სტილში. ომერციული კლუბის კომპლექსში შედიოდა საზაფხულო ბაღი (ამჟამად 1 მაისის პარკი). ამჟამად კომერციული კლუბის საზაფხულო კომპლექსის შენობის ადგილზე განთავსებულია ფიზიკური კულტურის სახლი. კომერციული კლუბის საზაფხულო შენობას გააჩნია რუსეთის ფედერაციის ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი.

ისტორია
1855 წელს კომერციულმა კლუბმა შეიძინა ადგილი დონის როსტოვში დიდი სადოვაიის ქუჩის, ციხესიმაგრის შესახვევის, მცირე სადოვაიის ქუჩისა და ნახიჩევანს შორის. საუკუნის დასასრულს კომერციულმა კლუბმა ამ ადგილზე ააგო პირველი ნაგებობა. 1901 წელს პარკის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში არქიტექტორ ნ. დოროშენკოს პროექტის მიხედვით ააგეს როტონდა ნეოკლასიკურ სტილში.

1912-1913 წლებში არქიტექტორმა გ. გელატომ პარკის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში ააგო კომერციული კლუბის სამსართულიანი საზაფხულო შენობა. ნაგებობა გაფორმებული იყო კლასიკურ სტილში.

შენობის აღმოსავლეთ ნაწილში ააგეს დახურული ესტრადა, რომელიც ორიენტირებული იყო სამხრეთით. მის პირდაპირ ღია მოედანზე განათავსეს მაყურებელტა ადგილები. ესტრადა გააფორმეს დეკორატიული ფორმებით.

საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ დიდი სადოვაიის ქუჩის მხარეს მდებარე კომპლექსის ნაგებობა დაანგრიეს. მის მაგივრად ააგეს უბრალო მეტალის ღობე, რომელიც დაანგრიეს 1960-იან წლებში.

ოქტომბრის რვოლუციის შემდეგ კომერციული კლუბის ბაღს უწოდეს პირველი მაისის პარკი. ყოფილი კლუბის შენობაში განთავსდა: ტრამვაის მუშათა კლუბი, კომუნალური მუშების კლუბი და სხვა ორგანიზაციები.
სანის სოლო

სანის სოლო (გერმ. ) – 1980 წელს გადაღებული აღმოსავლეთ გერმანული დრამატული ფილმი, რეჟისორები: კონრად ვოლფი და ვოლფგანგ კულჰააზი. ფილმი ნომინირებული იყო ბერლინის 30-ე კინოფესტივალზე, სადაც რენატა კროსნერმა მიიღო ვერცხლის დათვი ქალის როლის საუკეთესო შესრულებისთვის. სანის სოლო იყო კონრად ვოლფის ბოლო დასრულებული ფილმი.

მოქმედება
ინგრიდ „სანი“ სომერი არის აღმოსავლეთ გერმანული ბენდის მომღერალი, რომელსაც ჰქვია და რომლის ძირითადი მსმენელი ხანში შესული ხალხია. სანის ოცნებაა გახდეს სოლო მომღერალი, რასაც ჯერ ვერ ახერხებს. სანის შეუყვარდება ჯგუფის საქსოფონისტი რალფი. სანი რალფს სთხოვს რომ დაუწეროს მას სიმღერა, რასაც ბოლოს რალფი დათანხმდება. გამოსვლის წინ სცენიდან ჩამოსვლის გამო ჯგუფში სანის სხვა გოგოთი ჩაანაცვლებენ. ამის შემდეგ სანი ცდის სოლო კარიერას იმ სიმღერით რომელიც მანამდე მას რალფმა დაუწერა, მაგრამ იგი აღარ გრძნობს სიყვარულს აუდიტორიის მიმართ და ნებდება. საძილე კაფსულებისა და ალკოჰოლის მიღების გამო სანი ხვდება საავადმყოფოში და რჩება იქ სამკურნალოდ. სანი გამოჯანმრთელდება და ბრუნდება ქარხანაში სადაც ადრე მუშაობდა, მაგრამ იგი ცდილობს მალევე დაუბრუნდეს თავის ადგილს. ფილმი სრულდება იმით, რომ სანის მიიღებენ მომღერლად სხვა ჯგუფში.

როლებში
რენატა კროსნერი – სანი
ალექსანდრ ლანგი – რალფი
დიტერ მონტაგი – ჰარი
ჰაიდი კიპი – ქრისტინე
კლაუს ბრაში – ნორბერტი
ჰანსიურგენ ჰურიგი – ჰუბერტი
ჰარალდ ვარმბრუნი – ბენო
ოლაფ მირაუ – უდო
ურსულა ბრაუნი – ფრაუ ფეიფერი
რეგინა დორინი – მონიკა
კლაუს ჰენდელი – ბერნდი
როლფ ფანენშტეინი – ერნესტო
ბერნდ შტიგემანი – დეტლევი
ფრედ დიურენი – ექიმი
ულრიხ ანშუცი – მბეჭდავი
ლივენცოვის ციხესიმაგრე

ლივენცოვის ციხესიმაგრე — ციხესიმაგრე, რომელიც ააგეს ჩრდილოეთკავკასიური კულტურის მატარებელმა ტომებმა ძვ. წ. – საუკუნეებში. წარმოადგენს ლივენცოვის არქეოლოგიური კომპლექსის ნაწილს, რომელიც მდებარეობს სოფელ კარატაევოსა და ლივენცოვკას შორის დონის როსტოვის საბჭოს რაიონში, მდინარე მკვდარი დონეცის ნაპირზე. ბრინჯაოს ხანის საფორტიფიკაციო ნაგებობა აღმოაჩინეს არქეოლოგებმა 1950-იან წლებში. 1977 წელს აღმოსავლეთ ევროპაში ერთ-ერთი უძველესი ციხესიმაგრე როსტოვის აღმასკომის გადაწყვეტილებით აღიარეს ადგილობრივი მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ობიექტად.

ისტორია
მრავალრიცხოვანი არქეოლოგიური აღმოჩენები მდინარე დონის ნაპირებზე მოწმობს, რომ მოსახლეობის დასახლება აღნიშნულ ტერიტორიაზე იწყება ენეოლითის ხანიდან. ამ ტერიტორიაზე ძველთაგანვეა რბილი კლიმატი, მოსახერხებელი გეოგრაფიული მდებარეობა თევზისა და ხორცის დიდი მარაგით — დონის ტერიტორიაზე გავრცელებული იყო ბიზონი, ბეწვიანი მარტორქა და მამონტი. ამ პერიოდში ჯერ კიდევ არ იყო დასრულებული უკანასკნელი გამყინვარება. მოსახლეობა აღნიშნულ ტერიტორიაზე ცხოვრობდა მსხვილ ტომებად, რაც აადვილებდა საკვების მოპოვებას. სამუშაო იარაღებს ამზადებდნენ სილიციუმისაგან.

ბრინჯაოს ხანაში (ძვ. წ. –/ სს.) როსტოვის ტერიტორიაზე აღინიშნება ციხესიმაგრეების მშენებლობა, რომელიც თარიღდება ძვ. წ. ათასწლეულით. აღნიშნული კულტურის შესახებ მცირე რამაა ცნობილი. აღმოჩენილია სულ რამდენიმე ამფორა. გამოთქმულია მოსაზრება, რომ აქ ცხოვრობდნენ არიელები, თუმცა მტრების თავდასხმების შედეგად მოხდა მათი ემიგრირება შუა აზიაში.

აღწერა
არქეოლოგიური კომპლექსი აღმოჩნდა 1920-იან წლებში რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის არქეოლოგიის ინსტიტუტის ჩრდილოეთ-კავკასიური არქეოლოგიური ექსპედიციის სამუშაოების დროს, რომელსაც ხელმძღვანელობდა ალექსანდრე მილერი. არქეოლოგიური კომპლექსის კომპლექსური შესწავლა გრძელდებოდა ათწლეულების მანძილზე, მისი გამოკვლევა დღემდე გრძელდება. ციხესიმაგრის ტერიტორიაზე ასევე აღმოჩენილია ყორღანული სამარხები. ლივენცოვის ციხესიმაგრის სიგრძე 280 მეტრია. შესწავლილია არქეოლოგიური ტერიტორიის მხოლოდ 25 %.

პრესაში გავრცელებული სახელია „ევროპის უძველესი ციხესიმაგრე“ „დონის ტროა“.

ამჟამად ციხესიმაგრის ტერიტორია სავალალო მდგომარეობაშია. როსტოველი მხარეთმცოდნეები და ისტორიკოსები ამუშავებენ ლივენცოვის ციხესიმაგრის აღდგენის გეგმას, ფიქრობენ შექმნან არქეოლოგიური პარკი ღია ცის ქვეშ, რომელიც განკუთვნილი იქნება ტურისტებისთვის, რისთვისაც აუცილებელია ჯერ შეიქმნას ლივენცოვის ციხესიმაგრის საზღვრები. ამისათვის საჭიროა აღიკვეთოს არასანქცირებული ნაგავსაყრელი, რომელიც საფრთხეს უქმნის არქეოლოგიურ ძეგლს.

სამართლებრივი დავა
2012 წელს ტერიტორია გადაეცა კოტეჯების ასაშენებლად. დონის როსტოვის საბჭოს რაიონის სასამართლოში შეიტანეს სარჩელი აღნიშნული ქმედების არაკანონიერად ცნობის შესახებ და მოითხოვეს ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა. 2013 წლის გაზაფხულზე სასამართლომ მიწის გადაცემა მშენებლობისათვის უკანონოდ ცნო.
ლიცეუმი № 13 (დონის როსტოვი)

ლიცეუმი № 13 — მუნიციპალური ზოგადსაგანმანათლებლო დაწესებულება დონის როსტოვში. სკოლის შენობა აგებულია 1892 წელს არქიტექტორ ნიკოლაი დურბახის პროექტის მიხედვით. თავდაპირველად შენობაში განთავსებული იყო დონის ნახიჩევანის ეკატერინეს ქალთა გიმნაზია. ლიცეუმის შენობას აქვს რუსეთის ფედერაციის ადგილობრივი მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი.

ისტორია
 საუკუნის ბოლოს დონის ნახიჩევანში დაარსდა ქალთა გიმნაზია. მას ეკატერინეს გიმნაზია უწოდეს ქალაქის დამაარსებლის ეკატერინე -ის პატივსაცემად. გიმნაზიის შენობა ააგეს 1892 წელს არქიტეტორ ნიკოლაი დურბახის პროექტის მიხედვით. თავდაპირველად შენობა ორსართულიანი იყო.

ეკატერინეს ქალტა გიმნაზია იყო ქალაქის ელიტური სასწავლებელი აქ ასწავლიდნენ საღვთო კანონს, ფრანგულ ენას, რუსულ ენას, გეოგრაფიას, ისტორიას, ხელსაქმეს, ხატვა. გიმნაზიაში სწავლის ვადა იყო 8 წელი, 1910 წელს იგი გაზარდეს 9 წლამდე.

1921 წელს შენობაში გახსნეს ს. მარკოვის სახელობის პირველი რუსული პროფ. სასწავლებელი. 1930-იან წლებში ეს იყო კარლ მარქსის სახელობის სკოლა. 1943-1944 წლებში შენობაში განტავსებული იყო ჰოსპიტალი. 1947 წლამდე კი განთავსებული იყო სამხედრო დანაყოფი. მოგვიანებით შენობა გაარემონტეს და 1952 წელს გახსნეს სკოლა № 13.

არქიტექტურა
სამსართულიანი შენობა ნაგებია აგურით და აქვს მრავალფერდა სახურავი. მთავარ ფასადზე სამი მსხვილი რიზალიტია. ცენტრში მდებარეობს მთავარი შესასვლელი.

ცნობილი კურსდამთავრებულები
1902-1903 წლებში გიმნაზიაში სწავლობდა მწერალი მარიეტა შაგინიანი. ამის აღსანიშნავად 1986 წელს სკოლის ფასადზე დაკიდეს მემორიალური დაფა წარწერით: 1904 წელს გიმნაზია წარმატებით დაასრულა საბინა შპილრეინ-შეფტელმა საბჭოთა ფსიქოანალიტიკოსმა და პედაგოგმა.
მეტროპოლიტანოს ჩემპიონატი

მეტროპოლიტანოს ჩემპიონატი — საფეხბურთო შეჯიბრება (ტურნირი) არგენტინაში, რომელიც იმართებოდა 1967 წლიდან 1984 წლის ჩათვლით. სულ გაიმართა მეტროპოლიტანოს 18 გათამაშება. ტურნირის მონაწილეთაგან სულ ათმა კლუბმა მოიპოვა მეტროპოლიტანოს ჩემპიონის ტიტული. აქედან ოთხჯერ გათამაშების ჩემპიონი გახდა „რივერ პლეიტი“. სამჯერ — „ინდეპენდიენტე“. ორ-ორჯერ — „ესტუდიანტესი“ „სან-ლორენსო“ და „ბოკა ხუნიორსი“. თითოჯერ — „ჩაკარიტა ჯუნიორსი“ „ურაკანი“, „ნიუელს ოლდ ბოისი“, „კილმესი“ და „არხენტინოს ჯუნიორსი“.

ისტორია
არგენტინა იყო პირველი ქვეყანა გაერთიანებული სამეფოს ფარგლებს გარეთ, სადაც 1891 წელს საფეხბურთო ლიგა დაარსდა.

იმავე წელს არგენტინის საფეხბურთო ლიგის ასოციაციის ორგანიზებით (პრეზიდენტი ) გაიმართა პირველი ეროვნული ჩემპიონატი.

არგენტინის ეროვნული საფეხბურთო ჩემპიონატის (რომელიც არგენტინის პრიმერა დივიზიონის სახელითაა ცნობილი) პირველი გამარჯვებული გახდა ოლივოსის წმ. ანდრია მოციქულის სახელობის შოტლანდიური სკოლის საფეხბურთო გუნდი — „სენტ ენდრიუსი“ 

მომდევნო 1892 წელს ჩემპიონატი არ გამართულა.

1893 წელს დაარსდა ახალი ორგანიზაცია მსგავსი სახელწოდებით (არგენტინის ფეხბურთის ასოციაცია). მისი შექმნის ინიციატორი იყო შოტლანდიელი პედაგოგი და სპორტსმენი — ალექსანდრ უოტსონ ჰატონი , რომელსაც არგენტინული ფეხბურთის ფუძემდებლად მიიჩნევენ.

არგენტინის პროფესიონალური საფეხბურთო ჩემპიონატების ჩატარება დაიწყეს 1931 წლიდან. ამდენად, არგენტინული საფეხბურთო კლუბების საჩემპიონო ტიტულების აღრიცხვისას მანამდე გამართული ტურნირების შედეგები მხედველობაში არ მიიღება.

1931–1966 წლებში გამარჯვებულის გამოვლენა ჩემპიონატის გათამაშების სტანდარტული ორწრიანი სისტემით ხდებოდა.

1967–1985 წლებში ყოველი კალენდარული წლის განმავლობაში იმართებოდა ორი საფეხბურთო ტურნირი — ნასიონალი და მეტროპოლიტანო. ორივე ტურნირის (როგორც მეტროპოლიტანოს, ასევე ნასიონალის) ჩემპიონის ტიტული თანაბარმნიშვნელოვანი სტატუსით სარგებლობდა.

ფაქტობრივად, მეტროპოლიტანოს და ნასიონალის ჩემპიონატები წარმოადგენდა არგენტინის პრიმერა დივიზიონის ორ ნაწილს. პირველად ტარდებოდა ნასიონალის გათამაშება (წლის პირველ ნახევარში), ხოლო შემდეგ — მეტროპოლიტანოს (წლის მეორე ნახევარში).

მეტროპოლიტანოს გათამაშებისას იცვლებოდა როგორც მონაწილე კლუბების რაოდენობა, ისე მისი ჩატარების ფორმატი. გამოიყენებოდა როგორც ერთიანი გათამაშების სტანდარტული სისტემა, ასევე, ორ ჯგუფად გაყოფილი ტურნირის ფორმატი, შემდგომი ნახევარფინალური მატჩებით.

მეტროპოლიტანოს პირველი (1967) გათამაშების გამარჯვებული გახდა ლა-პლატას „ესტუდიანტესი“.

მეტროპოლიტანოს გათამაშების სტატისტიკა
რეკორდები და სტატისტიკა
საკლუბო
ყველაზე მეტჯერ მეტროპოლიტანოს ჩემპიონატი მოგებული აქვს ბუენოს-აირესის „რივერ პლეიტს“ — იგი ოთხჯერ გახდა ამ ტურნირის გამარჯვებული (1975, 1977, 1979, 1980).

ინდივიდუალური
ფეხბურთელებიდან ყველაზე შედეგიანი იყო დიეგო მარადონა — მან სამჯერ დაისაკუთრა მეტროპოლიტანოს საუკეთესო ბომბარდირის ტიტული (1978, 1979, 1980)
სუპრუნოვის წისქვილის კანტორა

სუპრუნოვის წისქვილის კანტორა — გარემონტებული შენობა დონის როსტოვში (როსტოვის ოლქი, რუსეთი). მდებარეობდა ბუდიონოვსკის პროსპექტზე (სახლი 33, სხვა წყაროებით სახლი 35.). აღნიშნული ნაწილი დონის როსტოვის ისტორიულ ცენტრს განეკუთვნება. სუპრუნოვის წისქვილის კანტორა აგებულია საუკუნის ბოლოს. შენობას გააჩნია ადგილობრივი მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი. კონკრეტულ ისტორიულ წყაროებში მოხსენიებულია, როგორც ძმები ელიცერების წისქვილი - პირველი მფლობელების სახელის მიხედვით.

ისტორია
ადგილზე სადაც ააშენეს სუპრუნოვის წისქვილი, 1863 წელს ააგეს ხიდი. 1884 წლისათვის ხიდის მიმდებარე ტერიტორიების დიდი ნაწილი შეიძინეს მოქალაქეებმა. ერთ-ერთი მათგანი იყო მ. ელიცერი, რომელმაც შეიძნა მიწის ნაკვეთი, რომელიც პროსპექტის დასავლეთ ნაწილში მდებარეობდა. 1890-იან წლებში მან ააგო ორთქლზე მომუშავე წისქვილი, რომელიც შედგებოდა ორსართულიანი კანტორისაგან და სამრეწველო შენობისაგან. აღნიშნული შენობის ერთ-ერთ მბლოფელად ასევე ითვლებოდა მ. ელცერის ძმა, ი. ელცერი.

1904 წელს ელცერების უძრავი ქონება გადავიდა ი. სუპრუნოვის მფლობელობაში. პირველ სართულზე მან განათავსა წისქვილი, ხოლო მეორე სართულზე ცხოვრობდნენ მოსამსახურეები. 1940-იან წლებში წისქვილის სამრეწველო შენობები დაანგრიეს, ხოლო კანტორის სახურავი მნიშვნელოვნად დაზიანდა. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ ჩატარებული რემონტის შემდეგ იგი გამოიყენებოდა საცხოვრებლად და მაღაზიებისათვის.

 საუკუნის დასაწყისში შენობის ფასადი პირადი ინიციატივით აღადგინა კარპ ბაბლოიანცმა. 2012 წელს წარმოებული სარემონტო სამუშაოების დროს შენობის ფასადი გაასუფთავეს საღებავისაგან და სახლს დაუბრუნდა ის სახე რაც მას ჰქონდა საუკუნეში.

აღწერა
შენობა განეკუთვნება არქიტექტურულ ძეგლებს, რომლებიც აგებულია რუსულ სტილში. შენობის განსაკუთრებული თვისებაა გამომეტყველებითი არქიტექტურული გადაწყვეტილებები. სახლი ორსართულიანია და მის სამშენებლო მასალად გამოყენებულია წითელი აგური.
ალისფერი კვალი

ალისფერი კვალი — ბრიტანელი მწერლის, ართურ კონან დოილის 1887 წლის დეტექტიური რომანი. 1886 წელს დაწერილი ისტორია არის პირველი ადგილი, სადაც შერლოკ ჰოლმსი და ექიმი უოტსონი გამოჩნდებიან და მოიპოვებენ პოპულარობას მკითხველში. ნაწარმოების სათაური მომდინარეობს სიტყვიდან, რომელიც შერლოკმა, მოყვარულმა დეტექტივმა წარმოთქვა, თავისი მეგობრისა და ისტორიის მემატიანის, უოტსონისადმი. სიტყვა შეეხება სამუშაოს ბუნებას, რომელშიც ის აღწერს ამბავში მომხდარი მკვლელობის გამოძიებას, როგორც მის „ალისფერ კვალს“: „მკვლელის კვალი ალისფერი ძაფივით გასდევს ცხოვრების დახლართულ ქსელს, და ჩვენი ვალია მივყვეთ ამ ძაფს, აღმოვაჩინოთ იგი და გამოვამჟღავნოთ ძაფის უწვრილესი ნაწილაკები.“

ისტორიამ და მისმა მთავარმა გმირებმა მცირე ყურადღება მიიქციეს პირველი გამოჩენისას. მხოლოდ 11 სრული ასლი ჟურნალისა, რომელშიც ისტორია პირველად გამოჩნდა, „“-ის საახალწლო ყოველწლიური გამოცემა 1887 წლისთვის, როგორც ცნობილია, არსებობს დღესითვის და აქვს მნიშვნელოვანი ფასი. იმის მიუხედავად, რომ კონან დოილმა დაწერა 56 პატარა ისტორია ჰოლმსის პერსონაჟით, „ალისფერი კვალი“ არის ერთ-ერთი ოთხი სრულმეტრაჟიანი რომანიდან. რომანს მოჰყვა „ოთხთა ნიშანი“, რომელიც გამოქვეყნდა 1890 წელს. „ალისფერი კვალი“ იყო პირველი დეტექტიური ნამუშევარი, რომელმაც გამადიდებელი შუშა საგამოძიებო იარაღად აქცია.
მადლის ქვა

მადლის ქვა — მიხო მოსულიშვილის 2011 წლის მოთხრობების კრებული.

შინაარსი
მიხო მოსულიშვილის წიგნი „მადლის ქვა“ განსხვავებული სტილითა და განსხვავებულ თემატიკაზე შექმნილ რვა მოთხრობასა და ესეს აერთიანებს.
ზამთარმა მოიქნია კუდი
თოვლიანი დღის ნათელში
ფლიუგერი არსაით
თოვლის ფიფქების ჩუმი შრიალი
მიხვედრის პარაბოლა
აზატა, რომელიც მორევებს უყვარდათ
სულის პეპელა
ჯვარ-ხატისა და ბარული სამართლისა

წიგნაკი
კრებულს „მადლის ქვა“ თან ერთვის მომცრო წიგნაკი, სახელად „სალამანდრა“, რომელიც შეიცავს ამავე სახელწოდების ერთ ნოველას ოფორტებად, მსგავსად ფრანსისკო გოიას გრაფიკული სერიისა: („ომის უბედურებანი“).
ნაბათიეს მუჰაფაზა

ნაბათიეს მუჰაფაზა — ლიბანის ექვსი მუჰაფაზდან ერთ-ერთი. ფართობი 1 058 კმ². მისი დედაქალაქია ნაბათიე.

რაიონები
ნაბათიეს მუჰაფაზა იყოფა ოთხ რაიონად, რომლებიც 116 მუნიციპალიტეტადაა დაყოფილი.

ბინტ-ჯბეილი - 36 მუნიციპალიტეტი
ჰასბაია - 16 მუნიციპალიტეტი
მერჯ-უიუნი - 25 მუნიციპალიტეტი
ნაბათიე - 39 მუნიციპალიტეტი

რელიგიური შემადგენლობა
შიიტები - 80%
ქრისტიანები - 9.7%
სუნიტები - 7.1%
დრუზები - 3.2%
არსაიდან არსაითკენ

არსაიდან არსაითკენ – მიხო მოსულიშვილის 2012 წლის მინიატურებისა და ერთი ვრცელი მოთხრობის კრებული.

შინაარსი
მიხო მოსულიშვილის წიგნი „არსაიდან არსაითკენ“ განსხვავებული სტილითა და განსხვავებულ თემატიკაზე შექმნილ 38 მინიატურასა და ერთ მოთხრობას აერთიანებს.

ერთი ციდა მოთხრობები
.
ერთკაციანი მოხეტიალე თეატრი
ცოცხალი იყო ჩოქია...
გასი ჯეკი
ფრთხილად იარე, ძობანავ...
როგორ დახატეს ბობრიკი...
დრამატურგის ჩიბუხი
წივის სუნი
ყარტა-ყურტა ქართველებისა და რუსული ოქროს ტრიალისა...
რა მაკავშირებს იაპონიასთან?
სასაფლაოს დარაჯი
მაწანწალა ძაღლივით რომ ხარ, ანუ ქარს მიაქვს მრგვალი სუგეგასა
არაგვისა და იორისა, ენგურისა და რიონისა
ძაღლების პლანეტაზე რომ არ მოვხვდეთ...
გლობუსა
სწორად როგორ უნდა იცხოვრო კაცმა
ნეტავ, მაქცია სიკვდილადა...
ფარდაგების წაწალი

მოთხრობა
ცეკვა მკვდრებით (კავკასიური დეტექტივი)

შეფასება
ცნობილმა პოეტმა და ჟურნალისტმა, ბელა ჩეკურიშვილმა ასე შეაფასა ეს მინიატურები:

.
მთიანი ლიბანის მუჰაფაზა

მთიანი ლიბანის მუჰაფაზა — ლიბანის ერთ-ერთი მუჰაფაზა. მისი დედაქალაქია ბააბდა. მოსახლეობის უმრავლესობა ქრისტიანია. ეს მუჰაფაზა მოიცავს ლიბანის მთიანეთს, გარდა ბეირუთისა. მთიანი ლიბანის მუჰაფაზა მდებარეობს ხმელთაშუა ზღვის ლიბანის სანაპიროზე, ჩრდილოეთისა და სამხრეთის მუჰაფაზებს შორის.

რაიონები
რელიგიური შემადგენლობა
ქრისტიანები - 70%
დრუზები - 20%
მუსლიმები - 7%
არელიგიურები - 3%
დაუტოვო (ბაშკირეთი)

დაუტოვო — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აბზელილოვოს რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 352 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ასკაროვოდან დაშორებულია 3 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია მაგნიტოგორსკი, რომელიც დაშორებულია 50 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის აბსოლუტურ უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (100%).
საბჭოთა მეურნეობის სამარის განყოფილების სოფელი

საბჭოთა მეურნეობის სამარის განყოფილების სოფელი — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აბზელილოვოს რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 510 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ასკაროვოდან დაშორებულია 41 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია მაგნიტოგორსკი, რომელიც დაშორებულია 20 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის აბსოლუტურ უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (100%).
მოსკოვსკაია (დონის როსტოვი)

მოსკოვსკაია — სასტუმრო დონის როსტოვში. მდებარეობს დიდი სადოვაიის ქუჩაზე (სახლი 62). სასტუმროს შენობა აგებულია 1893-1896 წლებში არქიტექტორ ალექსანდრე პომერანცევის პროექტის მიხედვით და ნიკოლაი დურბახის მონაწილეობით. ამჟამად სასტუმრო დახურულია, იგეგმება რეკონსტრუქცია. სასტუმრო მოსკოვსკაიას შენობას გააჩნია რუსეთის ფედერაციის რეგიონული მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი.

ისტორია
 საუკუნის შუა წლებში სომხური წარმოშობის ვაჭარმა მარეს ბაბაჯანიანმა, რომელიც ცხოვრობდა ინდოეთში, თავისი ქონების ნაწილი გაიღო დონის ნახიჭევანში საქველმოქმედო საქმიანობისათვის. 1860 წელს მწერალი და რევოლუციონერ-დემოკრატი მიქაელ ნალბანდიანმა თავის გაზეთში „ “ დაწერა სტატია, რომელშიც მოუწოდებდა ნახიჩევანელებს გაეტარებინათ ზომები რათა მიეღოთ ზომები ამ თანხის მისაღებად. დონის ნახიჩევანის საქალაქო საკრებულომ გადაწყვიტა ამ საქმეში ჩართულიყო თავად ნალბანდიანი. 1861 წლის სექტემბერში ნალბანდიანმა მოიგო სასამართლო კალკუტაში და ბაბაჯანიანის ფული მიიღო.

ამ თანხით „ნახიჩევანის ღარიბ სომეხთა საეკლესიო მზრუნველთა საბჭომ“ გადაწყვიტა დონის როსტოვის მთავარ ქუჩაზე აეშენებინა სასტუმრო. პროექტის ავტორი გახდა ცნობილი არქიტექტორი ალექსანდრე პომერანცევი, რომელსაც ამ დროისათვის უკვე აგებული ჰქონდა გენჩ-ოგლუევის სახლი. მშენებლობაში აქტიურ როლს ასრულებდა დონის ნახიჩევანელი არქიტექტორი ნიკოლაი დურბახი. 2000-იანი წლების შუა პერიოდში სასტუმრო დახურეს, შენობაში კი განათავსეს ოფისები. 2007 წლის 1 ივნისს სასტუმროში გაჩნდა ხანძარი, რის შემდეგაც შენობა აღარაა ექსპლუატაციაში. 2013 წლის დასაწყისში შენობა სავალალო მდგომარეობაშია. დაგეგმილია შენობის რეკონსტრუქცია და სართულების მომატება. სავარაუდოდ რეკონსტრუქციის დასრულების შემდეგ სასტუმრო „მოსკოვსკაია“ გახდება ხუთვარსკვლავიანი.

არქიტექტურა
ოთხსართულიანი სასტუმროს შენობა აგებულია ეკლექტიკის სტილში. სიმეტრიული ფასადი ვერტიკალურად ხუთ ნაწილად იყოფა. ცენტრალურ ნაწილში თავდაპირველად იყო დიდი აივანი. პირველი სართული რუსტირებულია.
ელიმბეტოვო (აბზელილოვოს რაიონი)

ელიმბეტოვო — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აბზელილოვოს რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 371 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ასკაროვოდან დაშორებულია 27 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია მაგნიტოგორსკი, რომელიც დაშორებულია 36 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის აბსოლუტურ უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (99%).
ენიკეევო (აბზელილოვოს რაიონი)

ენიკეევო — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აბზელილოვოს რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 293 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ასკაროვოდან დაშორებულია 74 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია მურაკაევო, რომელიც დაშორებულია 7 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის აბსოლუტურ უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (100%).
იდიაშ-კუსკაროვო

იდიაშ-კუსკაროვო — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აბზელილოვოს რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 203 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ასკაროვოდან დაშორებულია 12 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია მაგნიტოგორსკი, რომელიც დაშორებულია 59 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის აბსოლუტურ უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (100%).
ისკაკოვო

ისკაკოვო — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აბზელილოვოს რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 178 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ასკაროვოდან დაშორებულია 45 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია მაგნიტოგორსკი, რომელიც დაშორებულია 92 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის აბსოლუტურ უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (99%).
ისკუჟინო (აბზელილოვოს რაიონი)

ისკუჟინო — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აბზელილოვოს რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 145 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ასკაროვოდან დაშორებულია 32 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია მაგნიტოგორსკი, რომელიც დაშორებულია 80 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის აბსოლუტურ უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (00%).
იშკილდინო

იშკილდინო — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აბზელილოვოს რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 234 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ასკაროვოდან დაშორებულია 35 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია მაგნიტოგორსკი, რომელიც დაშორებულია 82 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის აბსოლუტურ უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (100%).
იშკულოვო

იშკულოვო — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აბზელილოვოს რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1 257 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ასკაროვოდან დაშორებულია 22 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია მაგნიტოგორსკი, რომელიც დაშორებულია 70 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის აბსოლუტურ უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (100%).
კაზმაშევო

კაზმაშევო — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აბზელილოვოს რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 538 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ასკაროვოდან დაშორებულია 22 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია მაგნიტოგორსკი, რომელიც დაშორებულია 74 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის აბსოლუტურ უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (100%).
კალმაკოვო (აბზელილოვოს რაიონი)

კალმაკოვო — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აბზელილოვოს რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 22 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ასკაროვოდან დაშორებულია 28 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია მაგნიტოგორსკი, რომელიც დაშორებულია 24 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის აბსოლუტურ უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (100%).
როსტოვი (დონის როსტოვი)

როსტოვი — სამვარსკვლავიანი სასტუმრო დონის როსტოვში. მდებარეობს ოქტომბრის რაიონში. სასტუმროს შენობა აგებულია 1934 წელს ი. ჩერქესიანის, ხაჩატურ ჩალხუშიანისა და ლევ ებერგის პროექტის მიხედვით საბჭოთა კონსტრუქტივიზმის სტილში. სასტუმრო როსტოვი ქალაქში მოქმედი ერთ-ერთი უძველესი სასტუმროა. ამჟამად შენობაში განთავსებულია . სასტუმროში 300 სხვადასხვა სახის ნომერია. სასტუმროს შეუძლია ერთდროულად მიიღოს 805 ადამიანი.

აღწერა
კონსტრუქტივიზმის სტილს, რომელშიც აგებულია ნაგებობა, ახასიათებს გეომეტრიული ფორმები, ფასადის ასკეტური სიმშრალე. ფასადი რკინა-ბეტონისაა. დიდი მოედანი მინაშია ჩასმული; სახურავი ბრტყელია; შენობის სტრუქტურა თვალნათლივ იკითხება.