iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
უეფა-ს ჩემპიონთა ლიგა 2018-2019

უეფა-ს ჩემპიონთა ლიგა 2018-19 — უეფა-ს მიერ მოწყობილი ჩემპიონთა ლიგის 64-ე გათამაშება (27-ე იმის შემდეგ, რაც ტურნირს ჩემპიონთა ლიგა დაერქვა).
დაიწყება 2018 წლის 26 ივნისს საკვალიფიკაციო ეტაპით და დასრულდა 2019 წლის 1 ივნისს მადრიდში, ვანდა მეტროპოლიტანოზე გამართული ფინალით.

ახალი ფორმატი
თარიღები
ასოციაციათა რეიტინგი
თუ რამდენი წარმომადგენელი ეყოლება ქვეყნის ასოციაციას ტურნირზე დამოკიდებულია მის მდებარეობაზე უეფა-ს ასოციაციათა რეიტინგში. 2016 წლის 9 დეკემბერს უეფა-მ დაამტკიცა ახალი ფორმატი, რომელიც ძალაში შევა 2017-2018 წლების სეზონის შემდეგ. მთავარი ცვლილებები ასოციაციების მიერ წარდგენილ კლუბთა რაოდენობას შეეხო, კერძოდ:

ასოციაციათა რეიტინგის პირველ ოთხეულში მყოფ თითოეულ ასოციაციას ეყოლება 4 წარმომადგენელი (ოთხივე ავტომატურად კვალიფიცირდება ჯგუფურ ეტაპზე).
ასოციაციათა რეიტინგის მე-5 და მე-6 ადგილზე მყოფ თითოეულ ასოციაციას ეყოლება 3 წარმომადგენელი (ორი ჯგუფურ ეტაპზე, ერთი - შესარჩევ ეტაპზე).
ასოციაციათა რეიტინგის 7-15 ადგილზე მყოფ თითოეულ ასოციაციას ეყოლება 2 წარმომადგენელი (ორივე შესარჩევ ეტაპზე).
ასოციაციათა რეიტინგის 16-55 ადგილზე მყოფ თითოეულ ასოციაციას (ლიხტენშტაინის გარდა, რადგან იგი არ ატარებს ეროვნულ ჩემპიონატს. ლიხტენშტაინის თასის გამარჯვებული კვალიფიცირდება ევროპის ლიგის შესარჩევ ეტაპზე, ხოლო ზოგიერთ ლიხტენშტაინის კლუბს აქვს შვეიცარიის ეროვნულ ჩემპიონატებში ასპარეზობის უფლება) ეყოლება ერთი წარმომადგენელი (შესარჩევ ეტაპზე).

2018-2019 წლების უეფა-ს ჩემპიონთა ლიგის გათამაშებისთვის ძალაშია უეფა-ს 2017 წლის ასოციაციათა რეიტინგი, რომელიც ეყრდნობა უეფა-ს წევრი ასოციაციების წარმომადგენელთა ასპარეზობას ევროსარბიელზე 2012-2013 წლების სეზონიდან 2016-2017 წლების სეზონის ჩათვლით.

ასოციაციათა რეიტინგიდან გამომდინარე განსაზღვრული კლუბების რაოდენობის გარდა ასოციაციას შეიძლება ჰყავდეს დამატებითი წარმომადგენელი, რომელიც 2017-2018 წლების ან ჩემპიონთა ლიგის, ან ევროპის ლიგის გამარჯვებულია.

უეფა-ს 2017 წლის ასოციაციათა რეიტინგი:

კლუბების გადანაწილება სტადიების მიხედვით
საკვალიფიკაციო ეტაპი
ფინალური ფაზა
გოლეადორები
ნორვეგიული ტყე

„ნორვეგიული ტყე“ ( ნორუვეი ნო მორი) — იაპონელი მწერლის ჰარუკი მურაკამის რომანი. გამოქვეყნდა 1987 წელს. 2010 წელს გამოვიდა ამავე სახელწოდების ფილმი, რომლის რეჟისორია ან ჰუნგ ჩანი.

სიუჟეტი
წიგნი მოგვითხრობს სტუდენტი ბიჭის, ტორუ ვატანაბეს შესახებ, რომელიც სწავლობს ტოკიოში. ის მშვიდი და გაწონაწორებული ახალგაზრდაა. ის შეყვარებულია ნაოკოზე. ვატანაბესა და ნაოკოს საერთო მეგობრის - კიზუკის გარდაცვალების შემდეგ მათი ცხოვრება იცვლება. ვატანაბე აგრძელებს სწავლას უნივერსიტეტში, ნაოკოს კი უჭირს რეალობის მიღება. მის ცხოვრებაში გამოჩნდება კიდევ ერთი გოგონა მიდორი, რომელიც ნაოკოსგან განსხვავებით სიცოცხლით აღსავსეა. ვატანაბეს მოუწევს გააკეთოს არჩევანი ამ ორ გოგონას შორის.
ჩაის ნახევარფაბრიკატის მახარისხებელი ქარხანა

ჩაის ნახევარფაბრიკატის მახარისხებელი ქარხანა შედგება მკვებავი ბუნკერის, საჭრელების, ელევატორების, მახარისხებელი ჩარჩოებისაგან. მანქანის ჩარჩოზე გადაჭიმულია ბადეები, რომელთა უჯრედები სხვადასხვა ზომისაა. ჩარჩო ჰორიზონტალურ სივრცეში ასრულებს წრიულ-გადატანითს მოძრაობას. ნახევარფაბრიკატი მკვებავი ბუნკერიდან გადაეცემა საჭრელს, შემდეგ ჩამჩებიან ელევატორსა და ზედა მახარისხებელ ჩარჩოს. პირველი საჭრელის ორივე ლილვაკი ერთნაირი სიჩქარით ბრუნავს, ამიტომ ჩაი ნაკლებად ქუცმაცდება და წვრილი ფრაქცია მსხვილისაგან ადვილად გამოიყოფა. გამოცრილი ჩაი გროვდება ტომრებში, ხოლო გაუცრელი გადაეცემა ქვედა მახარისხებელ ჩარჩოს, რომელსაც ორი შეწყვილებული ფრთა აქვს. პირველ ფრთაზე ჩაი გაივლის მეორე საჭრელს, რომლის ლილვაკები სხვადასხვა სიჩქარით ბრუნავს. დაჭრილი ჩაი გადაეცემა მეორე ფრთას, იცრება და ტომრებში გროვდება. დარჩენილი მსხვილი ფრაქცია ელევატორით გადადის მესამე საჭრელზე და შემდეგ ქვედა ფრთაზე ხარისხდება. ბოლო ფრთიდან გამოსულ მსხვილ ფრაქციას განმეორებით ახარისხებენ.
ქიმიური წონასწორობა

ქიმიური წონასწორობა — სარეაქციო სისტემის მდგომარეობა, რომლის დროსაც პირდაპირი და საპირისპირო რეაქციების სიჩქარეები ტოლია. ქიმიური წონასწორობის დამყარების შემდეგ რეაქციაში მონაწილე ნივთიერებების კონცენტრაცია უცველელი რჩება, მაგრამ რეაქცია შეიძლება მაინც მიმდინარეობდეს. ამ დროს რეაქცია პირდაპირი და საპირისპირო მიმართულებით გრძელდება, თუმცა დროის ერთეულში ისეთივე რაოდენობის რეაქციის პროდუქტები მიიღება, რამდენიც კვლავ საწყის ნივთიერებად იშლება. ამიტომ, ქიმიურ წონასწორობას დინამიურ, ან მოძრავ წონასწორობას უწოდებენ.

ქიმიურ წონასწორობაზე მოქმედი ფაქტორები:

ტემპერატურა — ტემპერატურის გაზრდისას წონასწორობა გადაიხრება ენდოთერმული რეაქციის მიმართულებით, ხოლო შემცირებისას — ეგზოთერმული რეაქციის მიმართულებით.

წნევა — წნევის გაზრდისას წონასწორობა გადაიხრება რეაქციის იმ მიმართულებით, სადაც ნივთიერებათა რაოდენობა (მოლებში) ნაკლებია, შემცირებისას კი პირიქით. ეს პრინციპი მხოლოდ აირადი ნივთირებების შემთხვევაში მოქმედებს.

კონცენტრაცია — რეაქციის პროდუქტების კონცენტრაციის გაზრდისას წონასწორობა გადაიხრება რეაგენტთა მხარეს, ხოლო რეაგენტთა კონცენტრაციის გაზრდისას პროდუქტების მიღების მხარეს.

კატალიზატორი არ მოქმედებს ქიმიურ წონასწორობაზე, რადგან იგი თანაბრად ზრდის როგორც პირდაპირი, ასევე საპირისპირო რეაქციის სიჩქარეს.

დამოკიდებულება, რომლის შესაბამისადაც მოქმედებენ ზემოთ დასახელებული ფაქტორები ქიმიურ წონასწორობაზე პირველად ასახა ცნობილმა ფრანგმა ქიმიკოსმა, ანრი ლე შატელიემ. 1885 წელს მან თავისი პრინციპი ასეთი სახით წარადგინა:
ჩვენ ვიყიდეთ ზოოპარკი

ჩვენ ვიყიდეთ ზოოპარკი — ამერიკული კომედიური ფილმი, რომლის რეჟისორია კამერონ ქროუ. დაფუძნებულია რეალურ ამბავზე და გადაღებულია ბენჯამინ მის ამავე სახელწოდების წიგნის მიხედვით. ფილმის დისტრიბუტორია 20 . პრემიერა შედგა 2011 წელს 23 დეკემბერს აშშ-ში. მთავარ როლებს ასრულებენ მეტ დეიმონი და სკარლეტ იოჰანსონი.

სიუჟეტი
ორი შვილის მამა ბენჯამინ მი ცხოვრების რთული პერიოდის შემდეგ გადაწყვეტს იყიდოს ახალი სახლი. რამდენიმე ვარიანტის ნახვის შემდეგ, არჩევანს შეაჩერებს ერთ-ერთზე. თუმცა ვერც კი წარმოიდგენს, რომ ეს იქნება ნაბიჯი დიდი თავგადასავლისკენ. აღმოჩნდება, რომ ეს სახლი არის ზოოპარკი. ბენჯამინი გადაწყვეტს გარდაქმნას და განაახლოს ის, რათა ყველა მსურველს შეეძლოს ზოოპარკის მონახულება. მას ამაში დაეხმარება მისი ოჯახი და ახალი მეგობრები. მათ წინ დიდი გამოწვევები დგას.
ემუს ომი

ემუს ომი , ასევე ცნობილია, როგორც ემუს დიდი ომი და სირაქლემას ომი — ავსტრალიაში ჩატარებული წარუმატებელი სამხედრო ოპერაცია ველური ბუნების წინააღმდეგ, რომელიც 1932 წლის ბოლოს ჩატარდა. ოპერაციის მიზანი საზოგადოებრივი შეშფოთების შემცირება იყო, რომელიც კამპიონში, დასავლეთი ავსტრალიაში ემუს რაოდენობის ზრდით იყო გამოწვეული. ემუს პოპულაციის შემცირების წარუმატებელ მცდელობას, რომელიც ავსტრალიის მკვიდრი მსხვილი ფრინველია, ლევისის იარაღით აღჭურვილი ჯარისკაცები ცდილობდნენ, შედეგად მედიაში ამ ოპერაციას „ემუს ომი“ ეწოდა. მიუხედავად იმისა, რომ ოპერაციის შედეგად გარკვეული რაოდენობის ფრინველი დაიღუპა, ემუს პოპულაცია შენარჩუნდა და განაგრძო ავსტრალიელი ფერმერების მოსავლის განადგურება.

წინაისტორია
პირველი მსოფლიო ომის შემდეგ, ბევრი ყოფილი ავსტრალიელი სამხედრო პირი, რამდენიმე ბრიტანელ ვეტერანთან ერთად, დასავლეთ ავსტრალიაში ფერმერობით დაკავდა, ხშირად მარგინალურ ადგილებში. 1929 წელს, დიდი დეპრესიის დაწყებისთანავე, ავსტრალიის მთავრობამ ფერმერებს ხორბლის მოსავლის გაზრდის მიზნით დახმარების პირობა დაუდო, თუმცა, მთავრობას დაპირებული სუბსიდია არ გაუწია. მიუხედავად რეკომენდაციებისა და დაპირებული სუბსიდიებისა, ხორბლის ფასები კვლავ ეცემოდა და 1932 წლის ოქტომბრისთვის სიტუაცია უფრო მწვავე გახდა: ფერმერები ემზადებოდნენ სეზონის მოსავლის ასაღებად, იმავდროულად ფერმერები იმუქრებოდნენ ხორბლის დატვირთვაზე უარის თქმით.

ფერმერების წინაშე მდგარი სირთულეები კიდევ უფრო გაიზარდა მას შემდეგ, რაც 20 000 ემუ ჩამოვიდა ამ ტერიტორიებზე. ემუ სეზონურად, რეგულარულად მიგრირებს კონტინენტის შიდა რეგიონებიდან სანაპირო რეგიონებში. დასავლელ ავსტრალიელი ფერმერების მიერ სუფთა მიწისა და დამატებით წყლის მიწოდების შედეგად, ემუსთვის დამუშავებული მიწები საცხოვრებლად საუკეთესო გარემო გამოდგა, შედეგად, მათ დაიწყეს ფერმის ტერიტორიაზე ჩასახლება, კერძოდ კი ქალაქ ჩენდლერისა და უალგულანის გარშემო.
ჩაის სასხლავი აპარატი

ჩაის სასხლავი აპარატი — მანქანა, რომელსაც იყენებენ ჩაის შპალერების გასასხლავად, დუყების წარმოქმნის ინტენსიფიკაციისა და შპალერისათვის მანქანური კრეფისათვის მოსახერხებელი ფორმის მისანიჭებლად. ყოფილ სსრკ-ის პლანტაციებში იყენებდნენ საკიდ (ტრაქტორზე, თვითმავალ შასზე ან ჩაის საკრეფ მანქანაზე) და ხელის ჩაის სასხლავ აპარატებს. საკიდი ჩაის სასხლავი აპარატი ბშპ-1 განკუთვნილია ვაკეზე და 8°-მდე ფერდობებზე გაშენებული პლანტაციების გასასხლავად. მისი ძირითადი კვანძებია სეგმენტურ-მჭრელი ტიპის შპალერული და გვერდითი სხვლის მექანიზმები და საკიდი სისტემა. პლატფორმიან სასხლავ მოწყობილობას აქვს მოძრავი და უძრავი რკალები. უძრავი რკალი მიმმართველია. ჩაის სასხლავი აპარატის შპალერების გასწვრივ გადაადგილებისას ბუჩქის ვარჯში ჩაღრმავებული შპალერული გასხვლის მექანიზმი ერთ სიმაღლეზე ჭრის ერთწლიან ნაზარდს, ხოლო გვერდითი სხვლის დანები ერთდროულად სხლავენ შპალერებს გვერდებიდან. ჩაის სასხლავი აპარატი აპპ-600-ის დანიშნულებაა 80 სმ-ზე მეტი სიმაღლის ბუჩქების ნახევრად მძიმე სხვლა. აპარატის მჭრელ მოწყობილობაში შედის სასხლავი რკალი, ამძრავი მექანიზმი და ვერტიკალური დანა. აპარატის შპალერის გასწვრივ გადაადგილებისას ვერტიკალური დანა ჭრის ბუჩქების გადახლართულ ტოტებს და უზრუნველყოფს აპარატის თავისუფალ გადაადგილებას, სასხლავი რკალი კი ბუჩქს სხლავს. ორივე აპარატს ჰკიდებენ თვითმავალ შასიზე ტ-16მმჩ. აპარატებს ამუშავებს შასის სიმძლავრის წასართმევი ლილვი.

ხელის ჩაის სასხლავი აპარატები ჩპრ-700 და ჩპრ-1 განკუთვნილია ფერდობებზე და მცირეკონტურიან მონაკვეთებზე გაშენებული პლანტაციების ფორმირებისათვის. მათი მუშა ორგანოებია მარცხენა და მარჯვენა უძრავი და მოძრავი დანები. შპალერებს, როგორც წესი, ორი გავლით სხლავენ. ეს ორი აპარატი ერთმანეთისაგან განსხვავდება მჭრელი რკალის სიმრუდის რადიუსითა და პირმოდების განით. ხელის ჩაის საკრეფი აპარატი პპმ-0,5 განკუთვნილია ფერდობებზე და დასერილ ადგილებზე გაშენებული პლანტაციების ნახევრად მძიმე სხვლისათვის. მისი მჭრელი აპარატი ბრტყელია, აქვს სეგმენტებიანი ქვედა უძრავი და ზედა მოძრავი დანები. ბუჩქებს ორივე მანქანა სხლავს მთელ სიგანეზე, მიწიდან 35-40 სმ-ის სიმაღლეზე. ორივეს ამუშავებს მოტოხერხ „დრუჟბას“ ძრავა.
ედოგავა რამპო

ედოგავა რამპო (, ნამდვილი სახელი ტარო ჰირაი; დ. 21 ოქტომბერი, 1894 — გ. 28 ივლისი, 1965) — იაპონელი მწერალი და კრიტიკოსი, რომელსაც თანამედროვე იაპონური დეტექტიური ჟანრის ფუძემდებლად მიიჩნევენ. ბევრი მისი დეტექტიური მოთხრობის მთავარი გმირია დეტექტივი კოგორო აკეტი.

რამპო დასავლელი მისტიკოსი მწერლების თაყვანისმცემელი იყო, განსაკუთრებით უყვარდა ედგარ ალან პო, რომლის სახელსაც მიემართება სწორედ მისი ფსევდონიმი. ავტორზე ასევე განსაკუთრებული გავლენა მოახდინეს ართურ კონან დოილმა, რომლის ტექსტებსაც იგი ვასედას უნივერსიტეტში სწავლის პერიოდში თარგმნიდა და იაპონელმა მისტიკოსმა მწერალმა რიუნოსკე აკუტაგავამ.

ბიოგრაფია
1894 წლის 21 ოქტომბერს ქალაქ ნაბარიში, კლერკის ოჯახში დაიბადა. ცოტა ხანში მისი ოჯახი ნაგოიში გადავიდა საცხოვრებლად, სადაც ტარო სკოლაში შეიყვანეს. თითქმის მაშინვე დაინტერესდა დეტექტივებით, რომლებსაც ადგილობრივ გაზეთებში კითხულობდა. სულ მალე თანატოლებთან ერთად საბავშვო ჟურნალების გამოშვება დაიწყო. ამ გატაცებამ უნივერსიტეტის წლებამდეც კი გასტანა. 1913 წელს ვასედას უნივერსიტეტში პოლიტიკურ-ეკონომიკურ ფაკულტეტზე ჩააბარა. სტუდენტობის წლებშივე გაეცნო ართურ კონან დოილისა და ედგარ ალან პოს მოთხრობებს, რომლებმაც შემდგომ დიდი გავლენა მოახდინეს მის შემოქმედებაზე. მალე პირველი საკუთარი მოთხრობა დაწერა და ლიტერატურულ ჟურნალში გაგზავნა, თუმცა დაუწუნეს და არ დაუბეჭდეს.

1916 წელს აგვისტოში უნივერსიტეტი დაამთავრა და ოსაკაში გაანაწილეს სამუშაოდ, თუმცა დიდხანს ვერსად ჩერდებოდა. მცირე ხანს ვაჭრობაც სცადა - ძმებთან ერთად ტოკიოში გადავიდა, სადაც წიგნების მაღაზია გახსნა და თვითონაც მცირე ხანს იქვე მუშაობდა. პარალელურად ჟურნალებთან თანამშრომლობდა, წერდა მულტფილმების სცენარებს.

1922 წელს დაწერა მოთხრობა „ბრინჯაოს მონეტა“, რომელიც ერთ წელიწადში გამოაქვეყნა ფსევდონიმით ედოგავა რამპო - ეს სახელი ედგარ ალან პოს სახელის მიმსგავსებით დაირქვა. სწორედ ამ პერიოდიდან იღებს სათავეს იაპონური დეტექტიური ლიტერატურა. რამპომ იაპონიაში დეტექტივების მოყვარულთა კლუბიც დააარსა, რომლის პირველი პრეზიდენტი თავადვე იყო, აქტიურად წერდა და აქვეყნებდა რომანებს, მოთხრობებს, მალე კრებულების გამოცემაც დაიწყო. კითხულობდა ლექციებს და წერდა გამოკვლევებს დეტექტიური ჟანრის შესახებ. რამპო ასევე წერდა მოთხრობებს მოზარდებისთვის.

1954 წელს ტოკიოში მისი სამოცი წლის იუბილე აღინიშნა, რომლის დროსაც რამპომ თავისი სახელობის პრიზის დაარსების შესახებ გამოაცხადა. 1961 წელს ხელოვნებისა და ლიტერატურის ოსტატთა აკადემიის საპატიო წევრად აირჩიეს. 1965 წლის 28 ივლისს ცნობილი მწერალი ინსულტით გარდაიცვალა.

ნაწარმოებები
„ადამიანი სავარძელი“
„ტყუპი ძმა (სიკვდილმისჯილის აღსარება ციხის მოძღვარს)“
„წითელი ოთახი“
„მოგზაურობა ნახატთან ერთად“
„ფსიქოლოგიური ტესტი“
„მთვარით მონუსხული“
„დასახიჩრებული კაცი“
„ნაცარი

„დანაშაულის უჩვეულო იარაღი“
„მოჩვენება“
„შავი ხვლიკი“
„ოქროს ნიღაბი“
ვამპირი
ჯუჯა
“მონსტრის ტრიუკი„
„ილუზიონისტი“
ჩაის საშრობი ღუმელი

ჩაის საშრობი ღუმელი — ჩაის ფოთოლში მიმდინარე ფიზიკურ-ქიმიური, ბიოლოგიური და სხვა პროცესების შესაწყვეტი და ფოთლის ტენიანობის ტექნოლოგიურ ნორმამდე დასაყვანი მანქანა. ჩაის საშრობი ღუმელი არის კონვეიერული საშრობი, რომელშიც ჩაის ფოთოლი და საშრობი აგენტი ურთიერთსაწინააღმდეგო მიმართულებით მოძრაობენ. მანქანის ძირითადი ნაწილებია მკვებავი დახრილი კონვეიერი, კონვეიერებიანი საშრობი კამერა და ცეცხლმილა კალორიფერი. მკვებავი კონვეიერის თავში მოწყობილია ჩამტვირთავი ბუნკერი და ჩაის ფენის გამასწორებელი მექანიზმი. საშრობი საკანი ლითონის დახურული კოლოფია. მასში მოთავსებულია ოთხი ფირფიტოვანი კონვეიერი მვარდნი პერფორირებული ფირფიტებითურთ, რის გამოც შესაძლებელია კონვეიერების ორივე შტოს გამოყენება. მუშა საკანი ტორსული მხრიდან შეერთებულია კალორიფერის კოლოფთან, რომელშიც მოთავსებულია მილების კონა. კალორიფერის წინა ნაწილში მოთავსებულია საცეცხლე მფრქვევანითურთ.

მკვებავი კონვეიერის ბუნკერში ჩაყრილი ჩაი გაივლის ფენის გასასწორებელ მექანიზმს, გაიშლება კონვეიერის ზედაპირზე და გადაეცემა საშრობი საკნის ზედა კონვეიერს. 100-105 °-მდე გახურებულ ჰაერს ვენტილატორი ჭირხნის საშრობი საკნის ქვედა კონვეიერის ქვეშ. ჩაის ფოთოლი თანამიმდევრობით გაივლის კონვეიერების ყველა შტოს (ზემოდან ქვემოთ), შეხვდება საშრობი აგენტის აღმავალ ნაკადს, გაშრება ისე, რომ ტენიანობა 3-4 % დარჩეს, და მბრუნავსეგმენტიანი დოლისა და ტრანსპორტიორის საშუალებით საშრობი საკნიდან გამოიტვირთება.
ჩაის საწმენდი მანქანა

ჩაის საწმენდი მანქანა — სტაციონალური მანქანა (ჩა-300), რომელსაც იყენებენ მანქანით მოკრეფილი მწვანე ჩაის ფოთლის გასაწმენდად არასტანდარტული დუყებისა და სხვა მინარევებისაგან. მისი ძირითადი კვანძებია ჩარჩო, მიმწოდი, ძირითადი გამომტანი დისკურა და ლენტური ტრანსპორტიორები, ჰაერსატარიანი ვენტილატორი და უჯრედებიანი დოლები. მიმწოდი ტრანსპორტიორი არის უსასრულო ლენტი, რომელზეც დამაგრებულია ალუმინის კუთხედები, ჩამტვირთავი ბუნკერი და რეზინისფრთებიანი ტარაბუა. ძირითადი ტრანსპორტიორი, რომელიც ჩაის ფოთოლს ჰაერსატარის ქვეშ გადააადგილებს, წარმოადგენს სწორკუთხა უჯრედებიან უსასრულო მავთულის ლენტს, რომელიც ორი ლითონის დოლზეა გადაჭიმული. გამომტანი დისკური ტრანსპორტიორი მოთავსებულია ჰაერსატარის ზედა ნაწილში და მას მინარევები გამოაქვს. ოთხი 707060 მმ და სამი 404042 მმ უჯრედებიანი დოლი ჩაის მწვანე ფოთლის მასას წმენდს მსხვილი მცირედ გაუხეშებული და უხეში დუყებისაგან.

გასაწმენდ ჩაის ფოთოლს ხელით ყრიან მიმწოდი ტრანსპორტიორის ბუნკერში. ამ ტრანსპორტიორს ჩაის ფოთოლი ძირითად ტრანსპორტიორზე გადააქვს. ვენტილატორით შექმნილი აღმავალი ჰაერის ნაკადი ჩაის მწვანე ფოთლებისაგან ცალ-ცალკე გამოჰყოფს ნაზ, მცირედ გაუხეშებულ და ხმელ ფოთლებს. მათ მიიწოვს გამოსატანი დისკური ტრანსპორტიორი და მესამე ფრაქციის ნარჩენების ყუთში გადაიტანს. ჩაის მწვანე ფოთლის დანარჩენი მასა ძირითადი ტრანსპორტიორიდან უჯრედიან დოლზე ხვდება. მინარევები, რომელთა ზომები დოლის უჯრედების ზომაზე დიდია, ნარჩენების მეორე ფრაქციის ყუთში მოიყრის თავს. დარჩენილი გაწმენდილი მასა, რომელიც დოლების უჯრედებიდან გადმოიყრება, ლენტური ტრანსპორტიორით პირველი ფრაქციის ყუთში იყრება.

მანქანას ამუშავებს ორი 1,0 კვტ და 1,7 კვტ სიმძლავრის ელექტროძრავა.
ვიკის უყვარს დედამიწა

ვიკის უყვარს დედამიწა, შემოკლებით ვუდ — ყოველწლიური საერთაშორისო ფოტოგრაფიული კონკურსი, რომელსაც ორგანიზებას ადგილობრივი ვიკიპედიელების დახმარებით უწევენ. კონკურსში მონაწილეები ფოტოებს უღებენ ბუნებრივ ძეგლებსა და ლანდშაფტებს მონაწილე ქვეყნებში და მათ ვიკისაწყობში ტვირთავენ. ღონისძიების მიზანია, შეიქმნას დაცული ტერიტორიების ამსახველი ფოტოსაცავი, ამისათვის „ვიკის უყვარს დედამიწა“ ახალისებს ფოტოგრაფებს, რომ გადაიღონ მონაწილე ქვეყნის ასეთი მხარეები და განათავსონ ისინი თავისუფალი ლიცენზიით და რომელთა გამოყენება ყველას და ყველგან შეეძლება.
ისტორია
პირველი ვუდ-ი, როგორც საპილოტე პროექტი, 2013 წელს უკრაინაში ჩატარდა. პროექტის მოთავე იყო ეთნოგრაფი ივან ბუკეტი. შემდეგ წელს პროექტი საერთაშორისო გახდა და სხვა ქვეყნებშიც გავრცელდა. 2014 წელს კონკურსი ევროპის მიღმა გავრცელდა და 16 ქვეყანაში ჩატარდა. მომდევნო 2015 წელს ვიკის უყვარს დედამიწის ფარგლებში 26 ქვეყნიდან 8 500-ზე მეტმა მონაწილებ 100 000-ზე მეტი ფოტო ატვირთა.

„ვიკის უყვარს დედამიწა 2016-ის“ განმავლობაში 26 ქვეყნიდან 7 000-ზე მეტმა მონაწილემ 75 000-ზე მეტი საკუთარი ფოტო წარადგინა.
ვუდ საქართველოში
საქართველო ვიკის უყვარს დედამიწას 2017 წელს შეუერთდა. კონკურსის ფარგლებში 24-მა მონაწილემ ჯამში 861 ფოტო ატვირთა. საქართველოს „ვიკის უყვარს დედამიწა 2017-ის“ საპრიზო ფონდი 900 ₾ იყო. საქართველოში ჩატარებული ვუდ-ის პირველი გამარჯვებული გახდა ფოტო, რომელზეც ასახულია მამრი შვლის ნუკრი ლაგოდეხის დაცულ ტერიტორიებზე.

საერთაშორისო ვუდ-ის გამარჯვებულები
საქართველოს ვუდ-ის გამარჯვებულები
2017 წელი
ოთარ ხაზარაძე

ოთარ ხაზარაძე (დ. 15 იანვარი, 1931, ქუთაისი – გ. 30 იანვარი, 2026) — ქართველი ალპინისტი, სპორტის ოსტატი (1958), სპორტის საპატიო ოსტატი (1972), სპორტის დამსახურებული მწვრთნელი (1959), სპორტის დამსახურებული მოღვაწე (2003), საქართველოს ღირსების ორდენის კავალერი (2003).

აქტიურად მოღვაწეობს ალპინიზმის განვითარებისათვის საქართველოში და მის გარეთ. არის ათეულობით ალპინიადისა და საკვალიფიკაციო ექსპედიციის ორგანიზატორი.

ბიოგრაფია
ოთარ ხაზარაძე დაიბადა 1931 წლის 15 იანვარს, ქუთაისში. 1954 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი-ს (თსუ) ფიზიკის ფაკულტეტი. 1956-1966 წლებში იყო თსუ-ს ალპური სექციის თავმჯდომარე. 1957-1982 წლებში საქართველოს მთამსვლელთა ფედერაციის მწვრთნელთა საბჭოს თავმჯდომარე. 1957 წელს გახდა სსრკ ჩემპიონი ტრავერსების კლასში (დარვაზის ქედი). საკავშირო სპორტული საზოგადოება -ის ჩემპიონი: 1958 წელს სასიმაღლო კლასში (ლენინის პიკი, პამირი) და 1961 წელს სასიმაღლო-ტექნიკურ კლასში (ვაჟა-ფშაველას პიკი, ტიან-შანი); 1960, 1975, 1977 წლებში სსრკ ჩემპიონატების სამგზის ვერცხლის და ორგზის ბრინჯაოს (1969, 1973) მედლის პრიზიორი სასიმაღლო, კლდოვან და ტექნიკურ კლასებში.

გარდა სპორტისა, ოთარ ხაზარაძე დაკავებული იყო სამეცნიერო სამუშაოთი. 1955-1966 წლებში იყო თსუ-ს ბირთვული ფიზიკის კათედრის ასისტენტი. სამეცნიერო კვლევითი ელექტროტექნიკური ინსტიტუტის თბილისის ფილიალის განყოფილების გამგე (1966-1974). საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის სამეცნიერო-ხელსაწყოთმშენებლობის სპეციალური საკონსტრუქტორო ბიუროს განყოფილების გამგე (1974-1990), დირექტორი (1990-2006).

გალერეა
ჩაის სოკო

ჩაის სოკო, იაპონური სოკო, მანჯურიული სოკო შედგება ორგვარი მიკროორგანიზმებისაგან: საფუარი სოკოსა და ბაქტერიისაგან (უფრო ხშირად ). ვითარდება ფენოვანი ლორწოვანი აპკის სახით, რომელიც წარმოიქმნება შაქრიანი ხსნარის (დაშაქრული ჩაის ნაყენის) ზედაპირზე, სოკო იწვევს შაქრის დუღილს და წარმოქმნის სპირტსა და ნახშორორჟანგს, ბაქტერიები კი სპირტს ჟანგავენ ძმარმჟავად. ასეთი ხსნარი მომჟავო-მოტკბო და ოდნავ შუშხუნა სასმელია. ჩაის სოკოს ანტიბიოტიკური თვისებები აქვს და ზოგიერთ ვიტამინს შეიცავს.
ვაჟა კაჭარავა

ვაჟა კაჭარავა (დ. 2 იანვარი, 1937, თბილისი) — ქართველი და საბჭოთა ფრენბურთელი, საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატი (1965).

ბიოგრაფია
თამაშობდა თბილისის „ბურევესტნიკსა“ (1955-­64) და მოსკოვის „დინამოში“ (1965-­71), იყო ამ გუნდების კაპიტანი; თამაშობდა სსრკ ნაკრებში (1959­-67). 1964 წლის ტოკიოს ოლიმპიური თამაშების ჩემპიონი, ევროპის ჩემპიონი (1967) და მესამე პრიზიორი (1963), მსოფლიო ჩემპიონატის მესამე პრიზიორი (1966), მსოფლიოს თასის მფლობელი (1965), მსოფლიო უნივერსიადის ორგზის ჩემპიონი (1963, 65). სსრკ სპარტაკიადების ორგზის მეორე (1967, 71) და მესამე (1963) პრიზიორი. სსრკ ახალგაზრდული ნაკრების (1976­-77), სსრკ სტუდენტური ნაკრების (1977) და საქართველოს ნაკრების (1984­-94) მთავარი მწვრთნელი. რუსეთისა და სსრკ დამსახურებული მწვრთნელი. 1990 წელს დაასახელეს სსრკ საუკეთესო მწვრთნელთა შორის. ღირსების, გორგასლის ხარისხის და სეოკის ორდენების კავალერი.

2011 წელს, სერიაში „ქართველი ოლიმპიური ჩემპიონები“ (პროექტის ავტორი და მთავარი რედაქტორი ელგუჯა ბერიშვილი) გამოიცა ჯემალ კასრაძის წიგნი „ვაჟა კაჭარავა“. 2017 წლის 16 სექტემბერს, საქართველოს სპორტისა და ახალგაზრდობის საქმეთა სამინისტროს გადაწყვეტილებით, ვაჟა კაჭარავა სპორტის რაინდის საპატიო წოდებით დაჯილდოვდა, ახალი თბილისის ტერიტორიაზე მდებარე ფრენბურთის არენას კი მისი სახელი მიენიჭა.

ძირითადი შედეგები
ლორო ბორიჩის სტადიონი

ლორო ბორიჩის სტადიონი — მრავალფუნქციური სტადიონი შკოდერში, ალბანეთში. საშინაო მატჩებს სტადიონზე მართავს საფეხბურთო კლუბი „ვლაზნია“ და ძირითადად გამოიყენება საფეხბურთო მატჩებისთვის. სტადიონზე მუშაობა დაიწყო 1950 წლის 17 მაისს და გაიხსნა 1952 წლის 1 მაისს. სახელი დაერქვა კომუნისტი პარტიზანის ვოიო კუშის პატივსაცემად. 1980-იან წლებში ჩაუტარდა რეკონსტრუქცია. 1990 წელს, ალბანეთში კომუნისტური წყობილების დაცემის შემდეგ სტადიონს სახელი შეცვალა ყოფილი ფეხბურთელის, ლორო ბორიჩის პატივსაცემად. 2003 წლის 29 მარტს „ლორო ბორიჩი“ მასპინძლობდა ალბანეთსა და რუსეთის ნაკრებს შორის გამართულ 2004 წლის ევროპის ჩემპიონატის საკვალიფიკაციო მატჩს. მატჩი დასრულდა ალბანელთა გამარჯვებით 3-1.

2016 წელს მეორედ ჩაუტარდა რეკონსტრუქცია და ტევადობა 16,022-მდე გაიზარდა. „ქემალ სტაფას“ შემდეგ „ლორო ბორიჩი“ სიდიდით მეორე სტადიონია ალბანეთში.
აჰმადუ აჰიჯოს სტადიონი

აჰმადუ აჰიჯოს სტადიონი — მრავალფუნქციური სტადიონი კამერუნის დედაქალაქ იაუნდეში. ძირითადად გამოიყენება საფეხბურთო მატჩებისთვის, მაგრამ ასევე აღჭურვილია მძლეოსნობისთვის საჭირო ობიექტებით. სტადიონი 1972 წელს აშენდა და 42 500 მაყურებელს იტევს. 2016 წლის აფრიკის ქალთა საფეხბურთო ჩემპიონატის წინ სტადიონს რეკონსტრუქცია ჩაუტარდა. 1980 წელს სტადიონზე გამართულ ერთ-ერთ მატჩზე მაყურებელთა რეკორდული რაოდენობა 120 000 ადამიანი დაფიქსირდა. სტადიონს იყენებს კამერუნის საფეხბურთო ნაკრები და საფეხბურთო კლუბები „კანონ იაუნდე“ და „ტონერი“.
ტრინიდადი და ტობაგოს ისტორია

ტრინიდადი და ტობაგოს ისტორია კუნძულზე ინდიელების დასახლებით იწყება, კონკრეტულად კარიბებითა და არავაკებით. კუნძულები ქრისტეფორე კოლუმბმა 1498 წელს, მესამე მოგზაურობის დროს აღმოაჩინა. ტრინიდადი ესპანეთის შემადგენლობაში 1797 წლამდე რჩებოდა, თუმცა ძირითადად ფრანგი კოლონისტებით იყო დასახლებული. პარიზის სამშვიდობო ხელშეკრულებით 1814 წელს ის ბრიტანეთის ხელში გადავიდა. 1889 წელს ორივე კუნძული ერთ კოლონიად გაერთიანდა. ტრინადადი და ტობაგომ ბრიტანეთისგან დამოუკიდებლობა 1962 წელს მოიპოვა, ხოლო 1976 წელს რესპუბლიკა გახდა.
ტოფიკ ბაქიხანოვი

ტოფიკ აჰმედაღა ოღლი ბაქიხანოვი (დ. 8 დეკემბერი, 1930, ბაქო, აზერბაიჯანი)— აზერბაიჯანელი კომპოზიტორი, აზერბაიჯანის სახალხო არტისტი.

ბიოგრაფია
ტოფიკ ბაქიხანოვი, ბაქოელი ხანების მემკვიდრე, დაიბადა 1930 წლის 8 დეკემბერს ქალაქ ბაქოში, რესპუბლიკის სახალხო არტისტის აჰმედ-აღა ბაქიხანოვის ოჯახში. თავისი მუსიკალური მოღვაწეოპბა მან დაიწყო როგორც მევიოლინემ. 1953 წელს ტ. ბაქიხანოვი ამთავრებს აზერბაიჯანის სახელმწიფო კონსერვატორიას ვიოლინოს კლასს, სადაც მას ასწავლიდა ა.ნ.ამიტონი, ხოლო 1957 წელს კომპოზიციის კლასი, სადაც ტოფიკ ბაქიხანოვის ხელმძღვანელი იყო ყარა ყარაევი.

1950—1953 წლებში მუშაობდა მევიოლინედ აზერბაიჯანის ფილარმონიასთან არსებულ ტრიოში. 1953 წლიდან ასწავლიდა და ხელმძღვანელობდა ა. ზეინალის სახელობის ბაქოს მუსიკალურ სასწავლებელში. 1966 წლიდან ხელმძღვანელობდა ხელოვნების განყოფილებას, ხოლო 1968 წლიდან ხელმძღვანელობდა სანოტო-მუსიკალურ განყოფილებას “აზერნეშრის“ გამომცემლობაში. 1970 წლიდან ტ. ბაქიხანოვი მუშაობდა აზერბაიჯანის კონსერვატორიის კამერული ანსამბლის კათედრის მასწავლებლად და დეკანად.