iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
დასავლეთი ვისაიასი

დასავლეთი ვისაიასი (ასევე ცნობილი როგორც რეგიონი; ტაგ: ან ) — ადმინისტრაციული რეგიონი ფილიპინებში. მოიცავს 6 პროვინციას: აკლანი, ანტიკე, კაპისი, გიმარასი, ილოილო და დასავლეთი ნეგროსი და 2 მაღალურბანიზებულ ქალაქს: ბაკოლოდი და ილოილო. რეგიონული ცენტრია ქალაქი ილოილო. რეგიონის მოსახლეობის უმრავლესობა ვისაიანურ ენებზე: ჰილიგაინონზე, აკლანონზე, კაპისნონსა და კინარაი-ა-ზე საუბრობს. რეგიონის ფართობია 20 794.18 კმ², ხოლო მოსახლეობის რაოდენობა 7 536 383 ადამიანს შეადგენს.

2015 წლის 29 მაისს რეგიონის საზღვრები შეიცვალა, როდესაც დასავლეთ ვისაიასის დასავლეთ ნეგროსის პროვიინცია და მაღალურბანიზებული ქალაქი ბაკოლოდი ახლად შექმნილ კუნძულ ნეგროსის რეგიონს შეუერთდა. შემდეგში რეგიონი დაიშალა და 2017 წლის 9 აგვისტოს დასავლეთი ნეგროსი და ბაკოლოდი კვლავ დასავლეთ ვისაიასის შემადგენლობაში დაბრუნდა.

ისტორია
რეგიონი სახელწოდება დაკავშირებულია ვისაიასის რეგიონში მის გეოგრაფიულ მდებარეობასთან.

დასავლეთ ვისაიასის რეგიონი 1972 წლის 24 სექტემბერს შეიქმნა, როდესაც პრეზიდენტმა ფერდინანდ მარკოსმა ხელი მოაწერა 1-ელ საპრეზიდენტო დეკრეტს და ინტეგრირებული რეორგანიზაციის გეგმის ფარგლებში ფილიპინები 11 პროვინციად დაიყო. აკლანის, ანტიკეს, კაპისის, ილოილოს (შეიცავდა ქვეპროვინცია გიმარასს) და დასავლეთ ნეგროსის პროვინციები დასავლეთ ვისაიასის რეგიონის შემადგენლობაში შევიდა.

2005 წლის 23 მაისს 429-ე აღმასრულებელი ბრძანების მიხედვით რეგიონს პალავანის პროვინციას მიეკუთვნა. შიდა და ადგილობრივი მმართველობის დეპარტამენტმა იმავე წლის ივნისში გამოაცხადა, რომ პროვინცია რეგიონის შემადგენლობაში შევიდა. თუმცა პალავანელები პროვინციის სხვა რეგიონისთვის მიკუთვნებას აკრიტიკებდნენ და კვლავ - რეგიონში დაბრუნებას უჭერდნენ მხარს. შედეგად პალავანი კვლავ მიმაროპის რეგიონს მიეკუთვნა.

გეოგრაფია
დასავლეთ ვისაიასის რეგიონის მთავარი კუნძულია პანაი. რეგიონის შემადგენლობაში შედის კუნძული გიმარასი და გარშემო მდებარე კუნძულები. რეგიონი მოიცავს კუნძულ ნეგროსის დასავლეთ ნახევარს. ჩრდილოეთიდან სიბუიანის ზღვა ესაზღვრება, ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან — ვისაიანის ზღვა, აღმოსავლეთიდან — აღმოსავლეთ ნეგროსის პროვინცია, სამხრეთით — ილოილოს სრუტე და პანაის ყურე, ხოლო დასავლეთით — სულუს ზღვა

დასავლეთ ვისაიასის რეგიონი მოიცავს 6 პროვინციას, 2 მაღალურბანიზებულ ქალაქს, 14 შემადგენელ ქალაქს, 117 მუნციიპალიტეტს და 4 051 ბარანგაის.
ხავსის სოკო

ხავსის სოკო, ხავსა სოკო — ქუდიანი მილოვანი სოკო ბოლეტუსისებრთა ოჯახისა. ქუდის დიამეტრია 5–12 სმ, მისი ზედაპირი მურა-ზეთისხილისფერი, წაბლისფერი, მშრალი და ზოგჯერ ნაპრალიანია. მილოვანი შრე (ქუდის ქვედა მხარეზე) მსხვილი შრეებითაა, ფერად ყვითელი ან მომწვანო-ყვითელი. ფეხი ცილინდრულია, გლუვი ან ბოჭკოვანი, რგოლის გარეშე. მოიცავს 18 სახეობას (ზოგი წყაროთი უფრო მეტსაც), რომლებიც უპირატესად ზომიერ სარტყელში არიან გავრცელებული. მიკორიზას წარმოქმნიან ხეების ფოთლოვან და წიწვოვან ჯიშებთან, იშვიათად ნიადაგის საპროტროფები და ქუდიანი სოკოების პარაზიტები (2 სახეობა) არიან. ხშირად გვხვდება საკვებად ვარგისი მწვანე ხავსის სოკო (. ), რომელსაც ზეთისხილისფერ-ყვითელ-მურა ხავერდოვანი ქუდი და მოთეთრო, გადატეხილზე ოდნავ გალურჯებული რბილობი აქვს, და ჭრელი ხავსის სოკო (. ), რომელიც გამოირჩევა მშრალი ქეჩისებრი ჟანგმიწოვან-რუხი ქუდით, სკდომადი კანით, რის გამოც რბილობი გალურჯებას იწყებს. პირველი იზრდება წიწვოვან და ფოთლოვან ტყეებში, მეორე — შერეულ და ფოთლოვანში. საგემოვნო თვისებების მიხედვით, ყველაზე ძვირფასი სოკოა წაბლისფერი ხავსის სოკო (. ; მრავალი წყარო -ს გვარში აერთიანებს), მუქი მურა ან წაბლისფერი წებოვანი ქუდითა და მკრთალი ყვითელი, ხელის დაჭერის შემთხვევაში — ლურჯ-მწვანე, მილოვანი შრით. რბილობი თეთრი ან მკრთალი ყვითელია, გადატეხისას ლურჯდება.
ქრისტეფორე ჯაყელი

ქრისტეფორე ჯაყელი (დ. 25 დეკემბერი, 1917 — გ. 21 ნოემბერი, 1991) — ქართველი გეოგრაფი და პედაგოგი. გეოგრაფიულ მეცნიერებათა კანდიდატი, დოცენტი (1950), პროფესორი (1986). საქართველოს უმაღლესი სკოლის დამსახურებული მუშაკი (1984).

ბიოგრაფია
ქრისტეფორე ჯაყელმა 1934 წელს დაამთავრა ბათუმის რკინიგზის სატრანსპორტო-სამშენებლო სასწავლებელი, ხოლო 1940 წელს დაამთავრა ქუთაისის პედაგოგიური ინსტიტუტის გეოგრაფიის ფაკულტეტი. 1934–36 წლებში მუშაობდა ურეკის ციტრუსების საბჭოთა მეურნეობაში ტექნიკოს-მშენებლად; ინსტიტუტის დამთავრების შემდეგ მუშაობდა გეოგრაფიის კათედრაზე პრეპარატორად, შემდეგ ქუთაისის 25-ე საშუალო სკოლაში მასწავლებლად; 1940 წელს ჩაირიცხა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ასპირანტურაში ფიზიკური გეოგრაფიის სპეციალობით (1941 წელს გაიწვიეს მეორე მსოფლიო ომში), რომელიც 1948 წელს დაასრულა; 1950–54 წლებში მუშაობდა გორის პედაგოგიურ ინსტიტუტში; 1954 წლიდან — თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში, 1974–87 წლებში იყო ფიზიკური გეოგრაფიის კათედრის გამგე.

საკანდიდატო დისერტაცია დაიცვა 1949 წელს თემაზე: „მდინარეების სუფსისა და ნატანების აუზების ფიზიკურ-გეოგრაფიული (ლანდშაფტური) დახასიათება“. ქრისტეფორე ჯაყელი არის 170-მდე სამეცნიერო ნაშრომის ავტორი, რომელთა შორის 100 გამოქვეყნებულია ქართულ, რუსულ და უცხოურ ენებზე. მისი კვლევის ძირითად საგანს შეადგენდა ფიზიკური გეოგრაფიის როგორც ზოგადი, ისე რეგიონული პრობლემები. განსაკუთრებული ყურადღებაა გამახვილებული ლანდშაფტების კომპლექსური თავისებურებების კვლევაზე, მათი რესურსების ეფექტურად გამოყენებასა და გარემოს დაცვის პრობლემებზე.

ქრისტეფორე ჯაყელის თანაავტორობით შედგენილია საქართველოს ბუნებრივი ზონები და ლანდშაფტური რუკები, ასევე ფიზიკურ-გეოგრაფიული დარაიონების რუკები, რომლებსაც გარდა შემეცნებითი, პრაქტიკულ-გამოყენებითი მნიშვნელობა აქვთ. იგი ავტორია მრავალი ათეული სამეცნიერო-პოპულარული, საენციკლოპედიო სტატიებისა.
ელნურ ალაჰვერდიევი

ელნურ ალაჰვერდიევი (; დ. 21 აპრილი, 1978, ბაქო, აზერბაიჯანის სსრ) — აზერბაიჯანელი სახელმწიფო და პოლიტიკური მოღვაწე, აზერბაიჯანის მოწვევის პარლამენტის წევრი.

ცხოვრება
ელნურ ალაჰვერდიევი დაიბადა 1978 წლის წლის 22 აპრილს აზერბაიჯანის დედაქალაქ ბაქოში. 1995-1999 წლებში სწავლობდა აზერბაიჯანის საერთაშორისო უნივერსიტეტის სამართლის სპეციალობზე. 1999-2000 წლებში მსახურობდა აზერბაიჯანის შეიარაღებულ ძალებში, ყაზახის რაიონში. 2012-2015 წლებში სწავლობდა აზერბაიჯანის სახელმწიფო ეკონომიკური უნივერსიტეტის იურიდიული მედიაციის სპეციალობზე.

მოღვაწეობა
2001 წლიდან ალაჰვერდიევი „-„-ის პრეზიდენტია. 2014 წლის 14 ნოემბრიდან 2020 წლის 1 იანვრამდე იყო სლოვენიის საპატიო კონსული აზერბაიჯანში .

2020 წლის 9 თებერვალს ჩატარებულ საპარლამენტო არჩევნებში პარტია ახალი აზერბაიჯანის კანდიდატი გახდა და იასამალის საარჩევნო ოლქიდან მილი მეჯლისის მოწვევის დეპუტატად აირჩიეს, საცაც ხმების 40% მოიპოვა. ელნურ ალავერდიევი, რომელიც უფლებამოსილების შესრულება 2020 წლის 10 მარტიდან დაიწყო, გახდა მილი მეჯლისის ახალგაზრდობისა და სპორტის კომიტეტის, ეკონომიკური პოლიტიკის, მრეწველობისა და მეწარმეობის კომიტეტის, აგრეთვე საანგარიშო კომისიის წევრი.

ოჯახი
ჰყავს სამი შვილი. მამამისი, მარატ ალაჰვერდიევი, იყო აზერბაიჯანის სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს წევრი.
ალენ რენე

ალენ რენე (; დ. 3 ივნისი, 1922, ვანი, საფრანგეთი — გ. 1 მარტი, 2014, პარიზი, საფრანგეთი) — ფრანგი კინორეჟისორი, სცენარისტი. რენემ სრულმეტრაჟიანი ფილმების გადაღება 1950-იანი წლების ბოლოს დაიწყო. მისი ყველაზე ცნობილი ნამუშევრების რიგს მიეკუთვნება „ჰიროსიმა, ჩემო სიყვარულო“ (1959), „შარშან მარიენბადში“ (1961) და „მიურიელი“ (1963).

ადრეული ცხოვრება
რენე ბავშვობიდან დაინტერესებული იყო შემოქმედებითი საქმიანობით, ხოლო მცირე ასაკში მას ვიდეო-კამერა აჩუქეს. 14 წლის ასაკში მისი კლასელები მოკლემეტრაჟიან ფილმში გადაიღო, რომელიც ვერსია იყო პოპულარული თრილერისა, „ფანტომასი“.

რენე ბავშვობიდან ასთმით იტანჯებოდა. სწორედ ეს გახდა მიზეზი, რატომაც მან მეორე მსოფლიო ომში წასვლისგან თავის დაღწევა შეძლო. 1940 წელს ის პარიზში გადავიდა, სადაც იგი კინემატოგრაფიული კვლევების ინსტიტუტში სწავლობდა. საფრანგეთში გერმანული ოკუპაციის დროს რენე თეატრით დაინტერესდა, რამაც დიდი გავლენა მოახდინა მის კინოენაზე.

1947 წელს მან გადაიღო მოკლემეტრაჟიანი ფილმების სერია, რომლებიც სამხატვრო ხელოვნებას ეხებოდა. რენე მაშინდელი ფრანგული კომერციული კინოს მიმართ ინტერესს არ იჩენდა და 11 წლის განმავლობაში აგრძელებდა მოკლე ფილმების გადაღებას ვინსენტ ვან გოგის, პოლ გოგენის, პაბლო პიკასოსა და სხვების შესახებ.

კინო-კარიერა
მრავალწლიანი წერის, გადაღებისა და დამუშავების შემდეგ, 1959 წელს, მარგარეტ დურასის სცენარის მიხედვით რენემ თავისი პირველი სრულმეტრაჟიანი ფილმი გადაიღო, სახელად „ჰიროსიმა, ჩემო სიყვარულო“'. ფილმი მალევე გახდა პოპულარული და ხალხის აღიარება მოიპოვა; მიიღო ჯილდოები კრიტიკოსებისგან ნიუ-იორკისა და კანის კინოფესტივალებზე.

მალევე რენემ თავისი კინემატოგრაფიული სტილით, რომელიც ტრადიციულ ფორმასა და რადიკალურ შინაარსს გულისხმობდა, ფრანგული ახალი ტალღის რეჟისორების ყურადღება მიიპყრო. თუმცა რენე თავისი მსოფლმხედველობით არ მიეკუთვნებოდა ახალ ტალღას, ყოველ შემთხვევაში, არ იყო ნაწილი „კაიე დუ სინემას“ დაჯგუფების. რენე და თავისი თანამოაზრეები (მაგ. ანიეს ვარდა) მარცხენა ფლანგს მიეკუთვნებოდნენ, სწორედ ამის გამო მათ „ “-ს ეძახდნენ. რენე ამბობდა: „ორმხრივი სიმპათია და პატივისცემა არსებობდა ჩემსა და რივეტს, ბაზინს, დემისა და ტრიუფოს შორის. რომერს კარგად არ ვიცნობდი, მაგრამ მისი ნაწერები მომწონდა.“

სტილი
რენესთვის დამახასიათებელია არაკონვენციური თხრობის მანერა, დრო და მეხსიერება მისი ფილმების ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი ელემენტია. ასევე არის ომი და მისი თანმდევი მოვლენები, საკონცენტრაციო ბანაკები, ატომური ბომბი, ოკუპაცია და წინააღმდეგობის მოძრაობა. ზოგიერთი მას ხმოვანი კინოს პირველ მოდერნისტს უწოდებდა, ზოგიც კუბისტური პერიოდის პიკასოსა და ბრაკს ახსენებდა.

რენეს ფილმები წარმოგვიდგენს პერსონაჟებსა და მათ მიერ ინტერპრეტირებულ რეალობებს. მის ფილმებს ხშირად უწოდებენ „პოეტურ კინოს“.

პირადი ცხოვრება
1969 წელს რენე ფლორენს მალროზე დაქორწინდა. 1961 წლიდან 1986 წლამდე მალრო მის ასისტენტად მუშაობდა.

1998 წელს დაქორწინდა საბინე აზემაზე, რომელიც რენეს 1983 წლის შემდეგ გამოშვებულ რენეს ფილმების უმეტესობაში მონაწილეობს. რენე 2014 წლის 1 მარტს პარიზში გარდაიცვალა. იგი მონპარნასის სასაფლაოზეა დაკრძალული.

ფილმოგრაფია
სრულმეტრაჟიანი ფილმები
მიხეილ სარჯველაძე

მიხეილ სარჯველაძე (დ. 22 დეკემბერი, 1978, თბილისი) — ქართველი პოლიტიკოსი. 2013-2018 წლებში იყო საქართველოს იუსტიციის მინისტრის მოადგილე, ხოლო 2018-2020 წლებში — პირველი მოადგილე, 2020 წლიდან — საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი (პარტია „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“). 2024 წლის 11 მარტს დაინიშნა ოკუპირებული ტერიტორიებიდან დევნილთა, შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრად.

ბიოგრაფია
დაიბადა 1978 წლის 22 დეკემბერს, თბილისში. დამთავრებული აქვს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი, სამართალმცოდნეობის სპეციალობით. 1999-2003 წლებში იყო შპს „საადვოკატო ბიურო - კორძაძე და სვანიძე“ - ადვოკატი. 2003-2010 წლებში – კს „სვანიძე და პარტნიორები“ - ადვოკატი, პარტნიორი. 2010-2012 წლებში იყო სპს „საადვოკატო გაერთიანება - სარჯველაძე და მშვენიერაძე“-ის ადვოკატი, პარტნიორი. 2012-2013 წლებში იყო სსიპ აღსრულების ეროვნული ბიუროს თავმჯდომარე. 2013-2018 წლებში იყო საქართველოს იუსტიციის მინისტრის მოადგილე, ხოლო 2018-2020 წლებში – საქართველოს იუსტიციის მინისტრის პირველი მოადგილე.

2020 წლიდან არის საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“. 2020 წლის 11 დეკემბრიდან საქართველოს პარლამენტის ადამიანის უფლებათა დაცვისა და სამოქალაქო ინტეგრაციის კომიტეტის თავმჯდომარე. 2024 წლის 11 მარტს დაინიშნა ოკუპირებული ტერიტორიებიდან დევნილთა, შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრად.

პირადი ცხოვრება
ჰყავს მეუღლე და ორი შვილი.
მაია ბითაძე

მაია ბითაძე (დ. 14 მაისი, 1977) — ქართველი პოლიტიკოსი. საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი.

ბიოგრაფია
დაიბადა 1977 წლის 14 მაისს. დამთავრებული აქვს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი, საერთაშორისო სამართლის სპეციალობით. არის სამართლის დოქტორი. 1998-2001 წლებში საქართველოს გარემოსა და ბუნებრივი რესურსების დაცვის სამინისტროს იურიდიული სამმართველოს სპეციალისტი. 2001-2003 წლებში პროექტის იურისტი. 2003-2005 წლებში პროექტის იურისტი. 2004-2005 წლებში პროექტის იურისტი. ამავე წლებში პროექტის იურისტი. 2005-2015 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ასისტენტი პროფესორი, ასოცირებული პროფესორი. 2006-2011 წლებში ორპესის ცენტრის იურისტი. 2007-2018 წლებში იყო კავკასიის უნივერსიტეტის ასოცირებული პროფესორი. 2011 წელს – გრიგოლ რობაქიძის უნივერსიტეტის პედაგოგი. 2011-2017 წლებში საქართველოს გარემოს დაცვის სამინისტროს იურიდიული დეპარტამენტის უფროსი, მინისტრის მოადგილე. 2012 წლიდან თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტის ასოცირებული პროფესორი. 2014 წლიდან გაეროს ევროპის ეკონომიკური კომისიის ორპესის კონვენციის ბიუროს თავმჯდომარე. 2017-2020 წლებში – თბილისის მერის მოადგილე.

2020 წლიდან არის საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება - დემოკრატიული საქართველო“.
აბელ ენუქიძე

აბელ სოფრომის ძე ენუქიძე (დ. 3 ნოემბერი, 1877, სოფ. წკადისი, ახლანდ. ამბროლაურის მუნიციპალიტეტი, — გ. 30 დეკემბერი, 1937, მოსკოვი) — ქართული წარმოშობის ბოლშევიკი, საბჭოთა სახელმწიფო და პარტიული მუშაკი. ცნობილი იყო ასევე პარტიული ფსევდონიმებით — აბელ, აბდულ, ზოლოტაია რიბკა.

ბიოგრაფია
1897 წელს დაამთავრა თბილისის საშუალო ტექნიკური სასწავლებელი. 1897-1900 წლებში იყო ამიერკავკასიის რკინიგზის თბილისის მთავარი სახელოსნოების მუშა. 1898 წელს შეუერთდა რუსეთის სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიას (რსდმპ). იყო ბაქოს სოციალ-დემოკრატიული ორგანიზაციის ერთ-ერთი დამაარსებელი (1900), რსდმპ ბაქოს კომიტეტის წევრი, „ისკრის“ აგენტი. მონაწილეობდა არალეგალური სტამბის „ნინას“ მოწყობასა და მუშაობაში. 1907-1914 წლებში ენუქიძე პარტიულ საქმიანობას ეწეოდა ბაქოში, დონის როსტოვში, მოსკოვსა და პეტერბურგში. 1914 წლის ოქტომბერში გადაასახლეს ტურუხანის მხარეში. 1916 წლის გაიწვიეს სამხედრო სამსახურში.

1917 წლის თებერვლის რევოლუციის დღეებში ენუქიძე მონაწილეობდა პეტროგრადის ჯარისკაცთა გამოსვლებში. საბჭოების ყრილობაზე აირჩიეს სრულიად რუსეთის ცაკის წევრად, 1917 ივნ-ში – პეტროგრადის საბჭოს აღმასკომის წევრად, 1917 წლის ოქტომბერში — პეტროგრადის სამხედრო რევკომის წევრად, სრულიად რუსეთის საბჭოების ყრილობის დელეგატად. 1918 შემოდგომაზე გახდა სრულიად რუსეთის ცაკის სამხედრო განყოფილების გამგე, შემდეგ — პრეზიდიუმის წევრი და მდივანი. სსრკ საბჭოების ყრილობაზე (1922 წლის 30 დეკემბერი) აირჩიეს სსრკ ცაკის პრეზიდიუმის წევრად და მდივნად.

1935 წლიდან ენუქიძე საბჭოთა მმართველ ელიტაში მიმდინარე დაპირისპირების მონაწილე იყო. 1935 წლის 3 მარტს სტალინის ბრძანებით გათავისუფლდა სსრკ ცაკში დაკავებული თანამდებობებიდან. 1935-1937 წლებში ის ჯერ ჩრდილოეთ კავკასიის მინერალური წყლების კურორტებზე ცაკის წარმომადგენლად, შემდეგ კი ხარკოვის საოლქო სატრანსპორტო ტრესტის დირექტორად მუშაობდა. 1937 წლის თებერვალში დააპატიმრეს სახელმწიფო ღალატის, შპიონაჟის და სხვა ბრალდებებით. იმავე წლის დეკემბერში დახვრიტეს. რეაბილიტირებულია 1959 წელს. დაჯილდოებული იყო ლენინის და შრომის წითელი დროშის ორდენებით.
პაატა მანჯგალაძე

პაატა მანჯგალაძე (დ. 12 აგვისტო, 1979, თბილისი) — ქართველი პოლიტიკოსი. საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი.

ბიოგრაფია
დაიბადა 1979 წლის 18 მარტს. დაამთავრა ბათუმის შოთა რუსთაველის სახელმწიფო უნივერსიტეტი, სამართალმცოდნეობის სპეციალობით. 2000-2001 წლებში იყო საქართველოს ახალგაზრდა იურისტთა ასოციაციის აჭარის ფილიალის იურისტი. 2002-2004 წლებში – საადვოკატო კომპანია შპს „სანდოს“ ადვოკატი. 2008-2009 წლებში საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს რესურსების მართვისა და კონტროლის დეპარტამენტის უფროსის მოადგილე. 2009-2011 წლებში იყო საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს რესურსების მართვისა და კონტროლის დეპარტამენტის უფროსი. 2011-2012 წლებში სახელმწიფო აუდიტის სამსახურის სახელმწიფო აუდიტორი. 2012-2013 წლებში სახელმწიფო რწმუნებულის, გუბერნატორის მოადგილე, ვიცე-გუბერნატორი ლანჩხუთი, ოზურგეთისა და ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტებში. 2014-2016 წლებში საქართველოს პარლამენტის შტატგარესე მოსამსახურე. 2014-2017 წლებში ინოვაციებისა და განვითარების ფონდის პროექტების მენეჯერი. ამავე წლებში იყო ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს წევრი.

2020 წლიდან არის საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „გიორგი ვაშაძე — სტრატეგია აღმაშენებელი“.
ბექა დავითულიანი

ბექა დავითულიანი (დ. 18 მარტი, 1980, თბილისი) — ქართველი პოლიტიკოსი. საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი.

ბიოგრაფია
1999-2004 წლებში იყო ა/ო „სტუდენტთა საექსპედიციო მოძრაობა“ გამგეობის თავმჯდომარე. 2002-2004 წლებში იყო სს „ხიდმშენის“ იურის-კონსულტანტი, მენეჯერი. 2004-2010 წლებში იყო საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ინსპექტორ-გამომძიებელი. 2010-2013 წლებში მუშაობდა ჟურნალ „ლიბერალში“. 2010-2012 წლებში იყო შპს „მედიაჰაუსი დეკომი“ იურისტ-კონსულტანტი. ამავე წლებში იყო შპს „სახელმწიფო უზრუნველყოფის“ სპეციალისტი. 2013 წელს იყო შსს საზოგადოებასთან ურთიერთობის დეპარტამენტის ახალი მედიის მართვის სპეციალისტი. 2013-2014 წლებში იყო საქართველოს მთავრობის კანცელარიის ინტერნეტ რესურსების მართვის სპეციალისტი. 2014-2015 წლებში იყო საქართველოს პარლამენტის თავმჯდომარის თანაშემწე. 2014 წელს იყო საქართველოს მთავრობის კანცელარიის პროექტების დაგეგმვისა და რეფორმების სამსახურის სამმართველოს უფროსი. 2014-2015 წლებში იყო ტელეკომპანია -ის მთავარი პროდიუსერის მოადგილე. 2015-2017 წლებში იყო საქართველოს მთავრობის ადმინისტრაციის სამმართველოს უფროსი.

თბილისის საკრებულოს წევრი
2017–2020 წლებში ქალაქ თბილისის საკრებულოს ფრაქცია „ქართული ოცნება-დემოკრატიული საქართველოს“ თავმჯდომარე.

საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი
2020 წლიდან არის საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“.
გელა გამყრელიძე

გელა გამყრელიძე (დ. 7 იანვარი, 1951, თბილისი) — ქართველი არქეოლოგი, ისტორიკოსი, მეცნიერი.

1973 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტი.

არის საქართველოს ეროვნული მუზეუმის არქეოლოგია-ისტორიის მიმართულების სამეცნიერო ხელმძღვანელი, მთავარი მეცნიერ-თანამშრომელი. ამავე მუზეუმის არქეოლოგიის საბჭოს თავმჯდომარე. ჟურნალ „იბერია-კოლხეთის“ მთავარი რედაქტორი, პროფესორი. 1997-2006 წლებში მუშაობდა ანტიკური პერიოდის არქეოლოგიის განყოფილების ხელმძღვანელად. 1969 წლიდან მონაწილეობდა ვანის ნაქალაქარის, სოფ. მთისძირის, ფოთის, ბიჭვინთის ნაქალაქარის, ქუთაისის, ვალეს, თეთრიწყაროს და სხვა არქეოლოგიურ ექსპედიციებში. 1997-2001 წლებში იყო აშშ-ს ტექსასის შტატის უნივერსიტეტთან ერთობრივი არქეოლოგიური ექსპედიციის ხელმძღვანელი საქართველოს ზღვისპირეთში. იკვლევს ანტიკური ხანის და ადრეული შუა საუკუნეების საქართველოს ისტორია-არქეოლოგიას. კერძოდ, არქეოლოგიური ძეგლების სტატისტიკურ-ტიპოლოგიურ კლასიფიკაციას. ურთიერთობებს ანტიკურ და ირანულ სამყაროსთან. გამოქვეყნებული აქვს 102 ნაშრომი, მათ შორის 16 წიგნი. მისი სამეცნიერო ნაშრომები დაბეჭდილია უცხოეთშიც.

1979 წელს საკანდიდატო, ხოლო 1993 წელს ისტორიულ მეცნიერებათა დოქტორის ხარისხი დაიცვა. თემა – „კოლხეთის ისტორია–ტოპოარქეოლოგიის საკითხები (ძვ. წ. — ახ. წ. სს.)“.
წყლის ფორმა

წყლის ფორმა (ინგ. ) — 2017 წლის ამერიკული რომანტიკული დრამატული ფილმი, რომლის რეჟისორია გილერმო დელ ტორო და სცენარის ავტორები დელ ტორო და ვანესა ტეილორი. ფილმში მონაწილეობენ სალი ჰოკინსი, მაიკლ შენონი, რიჩარდ ჯენკინსი, დაგ ჯონსი, მაიკლ შტულბარგი და ოქტავია სპენსერი. ფილმში მოქმედება ბალტიმორში, მერილენდის შტატში ვითარდება 1962 წელს, რომელიც მაღალი უსაფრთხოების სამთავრობო ლაბორატორიის მუნჯი დამლაგებელისა და ჰუმანოიდური ამფიბიური არსების სიყვარულის შესახებაა. გადაღებები შედგა ჰამილტონში, ონტარიო, კანადა, 2016 წლის აგვისტოდან ნოემბრამდე.

წყლის ფორმის პრემიერა შედგა ვენეციის 74-ე საერთაშორისო კინოფესტივალზე 2017 წლის 31 აგვისტოს. კინოფესტივალზე ფილმმა ოქროს ლომი მოიპოვა საუკეთესო ფილმისთვის. ის ასევე აჩვენეს 2017 წლის ტორონტოს საერთაშორისო კინოფესტივალზე.

წყლის ფორმამ კინოკრიტიკოსთა მოწონება დაიმსახურა სამსახიობო შესრულებისთვის, ვიზუალური ეფექტებისთვის, სცენარისთვის, რეჟისურისთვის, წარმოების დიზაინისა და მუსიკისთვის. ამერიკის კინოინსტიტუტმა ფილმი წლის 10 საუკეთესო ფილმს შორის დაასახელა. ფილმმა მიიღო მრავალი ჯილდო და ნომინაცია, მათ შორის ცამეტი ნომინაცია ოსკარის 90-ე დაჯილდოებაზე, სადაც მან ჯილდო მოიგო საუკეთესო ფილმის, საუკეთესო რეჟისორის, საუკეთესო მხატვრული გაფორმების და საუკეთესო ორიგინალური მუსიკისთვის. იგი ნომინირებული იყო შვიდ ნომინაციაში ოქროს გლობუსის 75-ე დაჯილდოებაზე, სადაც გაიმარჯვა საუკეთესო რეჟისორისა და საუკეთესო ორიგინალური მუსიკის ნომინაციებში, ფილმს ჰქონდა თორმეტი ნომინაცია ბრიტანეთის 71-ე აკადემიის კინო პრემიაზე, საიდანაც სამში გაიმარჯვა საუკეთესო რეჟისორის ჩათვლით. ფილმის ნოველიზაცია დელ ტოროს და დანიელ კრაუსის ავტორობით გამოიცა 2018 წლის 6 მარტს.

წარმოება
სამსახიობო ჯგუფის შერჩევა
ფილმ უდარდელში შესრულების გამო, დელ ტორომ სცენარი პირდაპირ სალი ჰოუკინსის მოარგო. მას ეს იდეა 2014 წლის ოქროს გლობუსზე ნასვამ მდგომარეობაში ყოფნის დროს სალის ხილვამ გაუჩინა.

გილესის ნაწილი დელ ტოროსთვის იენ მაკკელენისთვის იყო დაწერილი, რისი ინსპირაციის წყაროც მისი შესრულებები გახდა. როდესაც მაკკელენი მიუწვდომელი აღმოჩნდა, დელ ტორომ ელ.წერილი გაუგზავნა რიჩარდ ჯენკინსს, რომელიც როლზე დასთანხმდა.

მაიკლ შენონი შეირჩა ფილმის ბოროტმოქმედი რიჩარდ სტრიკლენდერის როლის შემსრულებლად. შენონს და დელ ტოროს ადრეული საუბარი ჰქონდათ იმ მოსაზრებაზე, რომ სტრიკლენდი იქნებოდა ფილმის გმირი, 1950-იან წლებში რომ ყოფილიყო გადაღებული.. ოქტავია სპენსერი, ასრულებდა ელისას თანამშრომლის, მეგობრისა და თარჯიმნის, ზელდას როლს.

ძირითადი გადაღებები დაიწყო 2016 წლის 15 აგვისტოს, ტორონტოსა და ჰამილტონში, ონტარიოში, და დასრულდა 2016 წლის 6 ნოემბერს.

გილერმო დელ ტორო ბევრს ფიქრობდა ფილმი შავ-თეთრად გადაეღო თუ ფერადად. - მა დელ ტოროს 20 მილიონი დოლარი შესთავაზა ფილმის ფერადად გადაღებისთვის, შავ-თეთრისთვის კი 17 მილიონი დოლარი. ერთ-ერთ ინტერვიუში დელ ტორომ აღნიშნა:ეს იყო გულწრფელად ბრძოლა, რომლის წაგებასაც ველოდი. მე ორი აზრი მქონდა ერთი მხრივ, ვფიქრობდი, რომ შავი და თეთრი მშვენივრად გამოიყურებოდა, მაგრამ მეორეს მხრივ, ვფიქრობდი, რომ ეს პოსტმოდერნული იყო. კარგია, რომ ფილმმა სამ მილიონზე მეტი მომიტანა.

ფილმის გამოსვლა
წყლის ფორმის პრემიერა შედგა 2017 წლის 31 აგვისტოს, ვენეციის 74-ე საერთაშორისო კინოფესტივალზე .
ლელა ცუცქირიძე

ლელა ცუცქირიძე (დ. 1964, თბილისი) — ქართველი საბავშვო მწერალი, მხატვარ-ილუსტრატორი.

ბიოგრაფია
დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი. სხვადასხვა დროს მუშაობდა საბავშვო გადაცემებსა და რედაქციებში. ამჟამად არის მოსწავლე ახალგაზრდობის ეროვნული სასახლის თანამშრომელი, მუშაობს მკითხველთა კლუბისა და ნოდარ დუმბაძის ფონდის საკვირაო სკოლის „ზურიკელას სკოლის“ პედაგოგად, ამონაშვილის საავტორო ბაღის „ბასტი ბუბუს“ სამხატვრო მენეჯერად. არის -ის საქართველოს დაწყებითი განათლების პროექტის (-) საბავშვო ტექსტების ავტორი.

მონაწილეობდა სხვადასხვა ლიტერატურულ და შემოქმედებით პროექტებში, არის ლიტერატურული პრემიის ლაურეატი და საბავშვო სიმღერების ტექსტების ავტორი. მისი ნაშრომები იბეჭდება ლიტერატურულ პერიოდიკაში. მისი ტექსტები შესულია სასკოლო სახელმძღვანელოებში, ანთოლოგიებში, ალმანახებსა და კრებულებში. თარგმნილია ინგლისურ, გერმანულ, ბერძნულ, ლიეტუვურ, უკრაინულ და რუსულ ენებზე.

ჰყავს ერთი შვილი.
გარსევან კურდღელაიძე

გარსევან კურდღელაიძე (დ. 11 ნოემბერი, 1920, ქვემო ალვანი, ახმეტის რაიონი — გ. 12 ოქტომბერი, 1983) — ქართველი გეოგრაფი. ანტარქტიდის მკვლევარი პირველი ქართველი მეცნიერი. იყო თვითმოქმედ ხელოვანთა რამდენიმე გამოფენის მონაწილე.

ბიოგრაფია
გარსევან კურდღელაიძემ სა­შუ­ალო გა­ნათ­ლე­ბა მი­იღო ახმეტის რაიონის სოფელ ქვე­მო ალ­ვან­ში, რო­მე­ლიც 1938 წელს და­ამ­თავ­რა და მუ­შა­ობა და­იწყო მშობ­ლი­ურ რაიონში. მეორე მსოფლიო ომის პერი­ოდ­ში იგი გა­მა­ნად­გუ­რე­ბე­ლი ბა­ტა­ლი­ონ­ის წევ­რი იყო თელავის რაიონში. 1956 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტი ჰიდროლოგია-კლიმატოლოგიის სპეციალობით. უნ­ივ­ერ­სი­ტე­ტის დამ­თავ­რე­ბის შემ­დეგ თუ­შეთს და­უბ­რუნდა, სა­დაც ორი წლის გან­მავ­ლო­ბა­ში ჰიდ­რო­მე­ტე­ორ­ოლოგი­ური სად­გუ­რის უფ­რო­სი იყო.

1957 წელს გარსევან კურდღელაიძე მიიწვიეს ანტარქტიდის მე-3 საბჭოთა ექსპედიციის მუშაობაში მონაწილეობის მისაღებად, სადაც ორი წელი დაჰყო. შემდეგ ანტარქტიდის სამეცნიერო-კვლევით სადგურ „კომსომოლსკაიაზე“. აღნიშნული მუშაობის შედეგად გამოაქვეყნა წიგნი „ანტარქტიდის დღიური“. 1970 და 1971 წლებში ორჯერ იყო მიწვეული სსრკ ჰიდრომეტსამსახურის ოკეანოლოგიურ ექსპედიციებში გემ „მუსონზე“, რომელიც ატლანტის ოკეანეს იკვლევდა. მისი უშუალო მონაწილეობით სრულდებოდა ბათიმეტრიული და ჰიდრომეტეოროლოგიური დაკვირვებანი.

1959 წლი­დან გარ­სე­ვან კურ­დღე­ლა­იძ­ემ მუ­შა­ობა და­იწყო სა­ქარ­თვე­ლოს მეც­ნი­ერ­ებ­ათა ეროვნული აკ­ად­ემი­ის ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტ­ში, სა­დაც პრო­ფე­სორ და­ვით წე­რეთ­ლის თა­ოს­ნო­ბით იწყე­ბო­და გლა­ცი­ოლ­ოგი­ური გამოკვლევები კავკასიონის მყინ­ვა­რებ­ზე. გა­მოც­დი­ლი მკვლე­ვა­რი გარ­სე­ვან კურ­დღე­ლა­იძე სა­თა­ვე­ში ჩა­უდ­გა ქარ­თველ გლაციოლოგთა ექ­სპე­დი­ცი­ებს და წლე­ბის გან­მავ­ლო­ბა­ში დი­დი მონ­დო­მე­ბით მუ­შა­ობ­და მთის მყინ­ვა­რებ­ზე და მდინარეებზე. ამ სა­მუ­შა­ოთა სა­ფუძ­ველ­ზე შექ­მნა 50-ზე მე­ტი ნაშ­რო­მი, რო­მელ­თა დი­დი ნა­წი­ლი გა­მოქ­ვეყ­ნე­ბუ­ლია. მო­ნა­წი­ლე­ობა მი­იღო საქართველოს მყინვართა კა­ტა­ლო­გის შედ­გე­ნა­ში, რო­მე­ლიც 1975 წელს სან­ქტ-პე­ტერ­ბურ­გში გა­მო­იცა.

სწავლობდა აგრეთვე აფხაზეთ-სამეგრელოს მღვიმეებს. მუშაობდა გეოგრაფიის ინსტიტუტის სიონის ექსპერიმენტულ ლაბორატორიაში, სადაც აწარმოებდა კომპლექსურ დაკვირვებებს, რის საფუძველზეც გამოაქვეყნა რამდენიმე ნაშრომი. გარდა ამისა, იგი საინტერესო წერილებს ბეჭდავდა ჟურნალ-გაზეთებში.