iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ინგლისური პარკი (პეტერგოფი)

ინგლისური პარკი — პირველი პეიზაჟური პარკი პეტერგოფში. პარკის ფართობია 173,4 ჰა (ყველაზე დიდი პარკი პეტერგოფში). პარკი ეკატერინე -ისათვის დააპროექტა ინგლისელმა მებაღემ ჯეიმზ მედერსმა. 2016 წლისათვის პარკი ნახევრად გავერანებულია და გამოიყენება პიკნიკებისთვის.

პარკი შედის იუნესკოს მსოფლიო კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სანქტ-პეტერბურგის ისტორიული ცენტრი და მასთან დაკავშირებული ძეგლთა კომპლექსების შემადგენლობაში.

პარკი
პარკის მნიშვნელოვანი ნაწილი წყალს უჭირავს: ინგლისური ჭაობი, სამების რუ, პეტერგოფის არხი, ასევე სხვა, მათ შორის უსახელო წყალსატევები.

ინგლისური ჭაობი გადაჭიმულია ჩრდილოეთიდან სამხრეთისაკენ, იგი დაარსდა 1720 წელს.

პარკის ხეივნებზე მუშაობდნენ მებაღეები ჯ. მედერესი, დ. გავრილი, ტ. ტიმოფეევი და ტ. ვინკელსონი.

ინგლისური სასახლე
ახალი სასახლე პეტერგოფში, რომელსაც მოგვიანებით ინგლისური სასახლე უწოდეს, ჯაკომო კვარნეგის პირველი ნამუშევარია რუსეთში. ისევე როგორც მისი ყველა შემდეგი ნაგებობა, ინგლისური სასახლეც სამსართულიანი შენობაა, მრავალკოლონიანი ფრონტონით.

მთავარი შესასვლელი მდებარეობდა მეორე სართულზე, რომელსაც აუყვებოდა ფართო გრანიტის კიბე. კიბე სრულდებოდა რვაკოლონიანი კორინთული ორდენის პორტიკით და სამკუთხა ფრონტონით. დასავლეთ ფასადს ჰქონდა ლოჯი ექვსი კოლონით. ცოკოლის სართული მოპირკეთებული იყო გრანიტით. ინგლისური სასახლის მშენებლობა გაგრძელდა 15 წელი და დასრულდა 1796 წელს.

სასახლის დამკვეთი ეკატერინე ფიქრობდა აქ გაეტარებინა სასახლის კარისაგან განსხვავებული ცხოვრების წლები. პავლე -ის დროს სასახლემ სხვა სასახლეების ბედი განცადა: გადააკეთეს ყაზარმებად. მოგვიანებით ალექსანდრე -ის მეფობის პერიოდში (1802-1825 წწ.), კვარნეგის პირდაპირი ზედამხედველობის ქვეშ, სასახლე მთლიანად გარემონტდა; ამავე წელს დასრულდა ინტერიერის გაფორმება კლასიციზმის სტილში.

თებერვლის რევოლუციამდე ინგლისურ სასახლეში იკრიბებოდნენ უცხოელი დიპლომატები და სხვა სტუმრები. აქ იმართებოდა საზოგადოებრივი ღონისძიებები, გამოფენდნენ ნახატებს.

რევოლუციის შემდეგ მოქმედებდა როგორც სანატორიუმი. დიდი სამამულო ომის დროს, 1942 წელს სასახლე დაინგრა. ომის შემდეგ მიიღეს გადაწყვეტილება, რომ აღარ აღედგინათ სასახლე.

სხვა ნაგებობები
1781 წელს ჯაკომო კვარნეგის პროექტით ააშენეს ხის პატარა სახლი, რუსულ არქიტექტურულ სტილში. პარკში ასევე მდებარეობს 11 ხიდი.

მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში პარკში საბრძოლო მოქმედებები მიმდინარეობდა და ძლიერ დაზიანდა.
კლოდ დე გიზი

კლოდ დე გიზი (; დ. 20 ოქტომბერი, 1496 — გ. 12 აპრილი, 1550) — გიზის დინასტიის წარმომადგენელი. ლოთარინგიის ჰერცოგ რენე -ის ვაჟი. გიზის ჰერცოგი და ამავე დინასტიის დამაარსებელი. შოტლანდიის დედოფალ მარი დე გიზისა და გიზის ჰერცოგ ფრანსუას მამა.

ბიოგრაფია
კლოდი დაიბადა 1496 წლის 20 ოქტომბერს. იგი იყო ლოთარინგიის ჰერცოგ რენე -ისა და ფილიპა გელდერელის ვაჟი. მან განათლება საფრანგეთის მეფე ფრანსუა -ის სამეფო კარზე მიიღო, 1513 წელს კი სამეფო ოჯახთან ალიანსის შექმნის მიზნით, ჩვიდმეტი წლის კლოდმა ცოლად შეირთო მეფის გარე ბიძაშვილი, ვენდომის გრაფ ფრანსუა -ის ასული ანტუანეტ დე ბურბონი.

1515 წელს იბრძოდა მარინიანოს ბრძოლაში, 1521 წელს კი დედა-დედოფალ ლუიზა სავოიელს ახლდა ფუენტერაბიაში, ნავარის სამეფო ოჯახთან მოლაპარაკებების დროს. 1523 წელს კლოდი ხდება ბურგუნდიისა და შამპანის გუბერნატორი. 1525 წელს გერმანიის გლეხთა ომის დროს იბრძოდა ანაბაპტისტების წინააღმდეგ, იგი კონკრეტულად ლოთარინგიაში, ლუპშტეინსა და სავერნში იბრძოდა. 1528 წელს, სამშობლოში დაბრუნებულ კლოდს მეფე ფრანსუამ უბოძა გიზის ჰერცოგის წოდება. სწორედ ამ დროს დააარსა კლოდმა საკუთარი გიზების დინასტია. იგი გარდაიცვალა 1550 წელს, 53 წლის ასაკში.

შვილები
მარი (1515-1560), ცოლად გაჰყვა შოტლანდიის მეფე ჯეიმზ -ს, რომელთანაც შეეძინა შოტლანდიისა და საფრანგეთის დედოფალი მერი , რომლის ვაჟიც იყო შოტლანდიის, ინგლისისა და ირლანდიის მეფე ჯეიმზ ;
ფრანსუა (1519-1563), გიზის ჰერცოგი, ცოლად შეირთო ფერარას ჰერცოგის ასული ანა დ'ესტე, რომელთანაც შეეძინა შვიდი შვილი;
ლუიზი (1520-1542), ცოლად გაჰყვა არშოს ჰერცოგ შარლ -ს;
რენე (1522-1602), სენ პიერის აბატისა;
შარლი (1524-1574), შევრეზის ჰერცოგი, რეიმსის არქიეპისკოპოსი და კარდინალი;
კლოდი (1526-1573), ომალის ჰერცოგი, ცოლად შეირთო ლუიზ დე ბრიზი, საფრანგეთის მეფე ანრი -ის საყვარელ დიანა დე პუატიეს ასული, რომელთანაც შეეძინა 11 შვილი;
ლუი (1527-1578), კარდინალი;
ფილიპი (1529), გარდაიცვალა ჩვილი;
პიერი (1530), გარდაიცვალა ჩვილი;
ანტუანეტი (1531-1561), ფარემუტიეს აბატისა;
ფრანსუა (1534-1563), მალტის ორდერის დიდი პრიორი;
რენე (1536-1566), ელბოს მარკიზი, ცოლად შეირთო ლუიზ დე რიუ, რომელთანაც შეეძინა ორი შვილი.
პეტრე-პავლეს ციხესიმაგრის ალექსეევკის რაველინი

პეტრე-პავლეს ციხესიმაგრის ალექსეევკის რაველინი — პეტრე-პავლეს ციხესიმაგრის დასავლეთი დამხმარე საფორტიფიკაციო ნაგებობა, რაველინი სანქტ-პეტერბურგში. იგი ესაზღვრება ტრუბეცკოისა და ზოტოვის ბასტიონებს და ვასილევსკის კარბიბჭეს. რაველინი აგებულია 1733 წელს იმპერატრიცა ანას ბრძანებით.

სახელწოდება
სახელწოდება მიიღო პეტრე -ის მამის ალექსი მიხეილის ძის პატივსაცემად. მიუხედავად გავრცელებული ვერსიისა, სახელწოდება არ უკავშირდება ალექსი პეტრეს ძის სახელს (რომელიც იმყოფებოდა ტრუბეცკის ბასტიონში).

ციხე
1769 წელს რაველინში ააგეს ხის საპატიმრო, რომელიც 1797 წელს, პავლე -ის ბრძანებით ხის საპატიმრო შეცვალეს ქვის ციხით რომელსაც 20 კამერა ჰქონდა — საიდუმლო ოთახით. რაველინის პატომრებს შორის იყვნენ დეკაბრისტები (მათ შორის პ. ი. პესტელი, კ. ფ. რილევი, პ. გ. კახოვსკი), პეტრაშევცები (მ. ვ. პეტრაშევსკი, ფ. მ. დოსტოევსკი...), ხალხოსნები (1884 წლამდე; უმეტესი მათგანი გარდაიცვალა მარტობაში 1882-1884 წლებში), ასევე პოლონეთის 1830-1831 წლის აჯანყების რამდენიმე მონაწილე.

1884 წელს რაველინის საპატიმროს პატიმრები გადაიყვანეს შლისელბურგის ციხესიმაგრეში, რის შემდეგაც ალექსეევკის რაველინს საპატიმროს ფუნქციით აღარ იყენებდნენ.

1895 წელს ალექსეევკის რაველინის ციხესიმაგრე დაანგრიეს და ნევის შენეკადი, რომელიც კუნძულს ქმნიდა ამოავსეს მიწით.
დისკუსია

დისკუსია (ლათ. „“ განხილვა, გამოკვლევა) — შეკრებაზე, საუბარში, კომუნიკაციის ნებისმიერი საშუალებით რაიმე საკითხის განხილვა, კამათი. წამყვანსა და მსმენელებს შორის ცოდნის, შეხედულებებისა და იდეების სიტყვიერი გაცვლის პროცესი. დისკუსიას მსჯელობასაც უწოდებენ.
დისკუსია ეხმარება ინდივიდება საკითხის ღრმა და დეტალურ განხილვაში. ამ დროს იქმნება ისეთი ატმოსფერო, რომელშიც ადამიანებს შეუძლიათ აზრების ურთიერთგაზიარება, ახალი იდეების გამოთქმა, სხვისი აზრების მოსმენა და გაგება, კომუნიკაციის და თვითგამოხატვის უნარ-ჩვევების გაუმჯობესება.
დისკუსია საჭიროებს საფუძვლიან მომზადებას. მას უნდა ჰყავდეს წამყვანი. დისკუსიის წარმართვა მოითხოვს როგორც წამყვანის, ასევე, მონაწილეებისაგან
1) კომუნიკაციურ უნარ-ჩვევებს,
2) მოცემული საკითხის ცოდნას,
3) ლიდერობის და კოორდინაციის შესაძლებლობას,
4) აზრების ურთიერთგაცვლას,
5) ჯგუფის, როგორც მთლიანის, გათვალისწინებას.
საკლასო დისკუსია
საკლასო დისკუსიის მომზადებისას მასწავლებელმა შესაბამისად უნდა შეარჩიოს დისკუსიის კონკრეტული თემა/საკითხი, რომელიც განსხვავებული მოსაზრებების განვითარების საშუალებას იძლევა. ასევე, მასწავლებელმა საკლასო დისკუსიისთვის უნდა შეარჩიოს შესაბამისი
ფორმა. მაგ: მოსწავლის პრეზენტაციას მოჰყვება ჯგუფური დისკუსია; მოსწავლეებს მიცემული აქვთ წასაკითხი მასალა და ამას მოჰყვება შემაჯამებელი პრეზენტაცია და კლასის დისკუსია.
ფიზიკური გარემო. მაგ. წრეში ჯდომა დისკუსიის თითოეულ მონაწილეს შესაძლებლობას აძლევს, უფრო ადვილად დაამყაროს კომუნიკაცია; დიდი ჯგუფები შეიძლება დაიყოს უფრო პატარა ჯგუფებად და ა. შ.

დისკუსიის მიმდინარეობის დროს მასწავლებელმა უნდა გააკეთოს შემდეგი:
1. დისკუსიის ფასილიტაციისათვის შესაბამისი საკლასო გარემოს შექმნა:
დისკუსიის წესების ჩამოყალიბება (აზრის გამოთქმის წესები და ა.შ.)
ძირითადი თემების და ტერმინების ზოგადი მიმოხილვა;
დისკუსიასთან დაკავშირებული მოლოდინების გამოთქმა;
დისკუსიისთვის საკმარისი დროის გამოყოფა.
2. მონაწილეობის წახალისება/ხელშეწყობა:
მოსწავლეების დასაინტერესებლად მასტიმულირებელი შეკითხვების დასმა;
მოთხოვნა, რომ მოსწავლეებმა მუდმივად შეაჯამონ განხილული საკითხები;
კითხვების მომზადება და მოსწავლეებისთვის გარკვეული დროის მიცემა, რათა მათ წინასწარ მოამზადონ პასუხები და შემდეგ მთელ კლასს წარუდგინონ.
3. დისკუსიის წარმართვა და დასკვნების შეჯამება:
მოსწავლეების წახალისება, რათა მათ გამოთქვან თავიანთი იდეების გამამყარებელი არგუმენტები;
ჩუმი/მორცხვი მოსწავლისათვის სპეციფიკური დავალების მიცემა, რაც ხელს შეუწყობს მის მონაწილეობას, ჩართვას დისკუსიაში;
ისეთი მოსწავლის შეზღუდვა, რომელიც სხვას არ აძლევს აზრის გამოთქმის საშუალებას;
განხილული საკითხების შეჯამება და ძირითადი აზრების ჩამოყალიბება; მოსწავლეების იდეების განმარტება და მოსწავლეებისაგან დამატებითი კომენტარების მოთხოვნა.
სანქტ-პეტერბურგის იესო ქრისტეს ანგლიკანური ეკლესია

}
| რელიგიური_წევრობა = ანგლიკანური ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი =
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი = ჯაკომო კვარნეგი
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = 1814-1815
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 59.932222
| გრძედი = 30.287778
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
სანქტ-პეტერბურგის იესო ქრისტეს ანგლიკანური ეკლესია — უმოქმედო ანგლიკანური ეკლესია სანქტ-პეტერბურგში. ეკლესია აგებულია 1814-1815 წლებში. ეკლესია არის რუსეთის ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი. ყოფილი ეკლესიის შენობა განთავსებულია ინგლისის სანაპიროზე, სახლი 56-ში.

ისტორია
სანქტ-პეტერბურგის იესო ქრისტეს ანგლიკანური ეკლესიის შენობა გადააკეთეს ცალკე სახლისაგან იტალიური წარმოშობის არქიტექტორის ჯაკომო კვარნეგის პროექტის მიხედვით. სახლი ეკლესიად გადააკეთეს 1814-1815 წლებში. აღნიშნული პროექტი გახდა ცნობილი არქიტექტორის უკანასკნელი მნიშვნელოვანი პროექტი სანქტ-პეტერბურგში. ანგლიკანური ეკლესია ხალახლა გადააკეთეს 1877-[1878]] წლებში თეოდორ კაროლოს ძე ბოლტენჰაგენის პროექტის მიხედვით. საერთო ჯამში მან ჩეინარჩუნა კვარნეგის ჩანაფიქრი, მაგრამ ფასადიდან მოხსნა მესამე იარუსის ფანჯრები. 1723 წლიდან მოყოლებული 1919 წლამდე შენობა წარმოადგენდა ინგლისის ეკლესიის რეზიდენციას სანქტ-პეტერბურგში.

ოქტომბრის რევოლუციის შედეგად საბჭოთა ხელისუფლები დამყარების შემდეგ 1919 წელს ეკლესია დახურეს. ბრიტანეთის მისიის უკანასკნელი კაპელანი და პასტორი იყო ბოუსფილდ სუონ ლომბარდი. 1918 წელს იგი დააპატიმრეს და კონტრრევოლუციური საქმიანობისათვის დახვრეტა მიუსაჯეს.

1938 წელს მ. ე. სალტიკოვ-შჩედრინის სახელობის სახელმქიფო საჯარო ბიბლიოთეკის დირექციამ თხოვნით მიმართა რსფსრ სახალხო კომისარიატს მათთვის გადაეცათ ყოფილი ინგლისური ეკლესიის ბიბლიოთეკა. 1939 წლის 17 აპრილს შენობა და ეკლესიის ბიბლიოთეკა ოფიციალურად გადასცეს საჯარო ბიბლიოთეკას.

1970-1999 წლებში ყოფილი ეკლესის შენობაში განთავსებული იყო ქალაქის საექსკურსიო ბიურო. ტაძრის ინტერიერი კარგადაა შემონახული.

2007 წელს შენობა გადასცეს მიუზიკ-ჰოლს.
ფიფია

საკუთარი სახელი ფიფია შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ჩამოთვლილთაგან:

გიორგი ფიფია — საბჭოთა უშიშროების გენერალ-მაიორი
გოგი ფიფია — ქართველი ფეხბურთელი
გოჩა ფიფია — ქართველი ბიზნესმენი, პოლიტიკოსი
დანიელ ფიფია — ქართველი პოეტი
ეგნატე ფიფია — ქართველი ქირურგი
ვახტანგ ფიფია — ქართველი ქირურგი
თორნიკე ფიფია — ქართველი პოლიტიკოსი
ლევან ფიფია — ქართველი სამხედრო
როლანდ ფიფია — ქართველი ბიზნესმენი, პოლიტიკოსი
რომან ფიფია — ქართველი ბიზნესმენი
შალვა ფიფია — ქართველი სახელმწიფო მოხელე
არსენალი (ცარსკოე-სელო)

არსენალი — პარკის პავილიონი პუშკინში, სანქტ-პეტერბურგში. აგებულია 1819-1834 წლებში არქიტექტორების ადამ მენელასისა და ალექსანდრე ტონის პროექტით. ერთ-ერთი პირველი რურული მუზეუმი. მდებარეობს ცარსკოე-სელოს ალექსანდრეს პარკში.

თავად სახელი — არსენალი — საუბრობს მის დანიშნულებაზე: პავილიონი გამოიყენებოდა ნიკოლოზ -ის შუასაუკუნეების ევროპული და აღმოსავლური იარაღების შესანახად, რომლის შეგროვებაც იმპერატორმა ჯერ კიდევ ტახტზე ასვალამდე დაიწყო.

მშენებლობა
 საუკუნის დასასრულს ალექსანდრეს სასახლის აშენების შემდეგ მის გარშემო ტერიტორიის შეცვლაც დაიგეგმა: დააგეგმარეს ალექსანდრეს პარკი, ბასტიონების ადგილზე ააშენეს თეთრი კოშკი და შაპელი. არქიტექტურული შედევრი მონბიჟუ მოძველებული იყო და მოხდა მისი სრული რესტავრაცია. პროექტის ავტორი იყო ადამ მენელასი, მან ჩაიფიქრა ახალი საპარკო სისტემა ინგლისურ გოთური ციხესიმაგრის სტილში.

1831 წელს მენელესი გარდაიცვალა და მშენებლობა ბოლომდე ვერ მიიყვანა. 1832 წლიდან პროექტი გადავიდა ალექსანდრე ტონის ხელში, რომელმაც იგი დაასრულა 1834 წელს.

იარაღის კოლექცია
1827 წლამდე ნიკოლოზ -ის იარაღის კოლექცია ინახებოდა ანიჩკოვის სასახლეში, სანქტ-პეტერბურგში, შემდეგ იგი გადაიტანეს ცარსკოე-სელოში და რამდენიმე წლის განმავლობაში ინახებოდა ალექსანდრეს სასახლის დიდ ორსვეტოვან დარბაზში. 1834 წელს არსენალის შენობის მშენებლობის დასრულების შემდეგ კოლექცია სწორედ აქ გადმოიტანეს.

ექსპონატები განათავსეს პირველ და მეორე სართულზე. კოლექცია მოითვლიდა დაახლოებით 5 000 ექსპონატს. 1885 წელს ნიკოლოზ -ის შვილიშვილმა, იმპერატორმა ალექსანდრე -მ გადაწყვიტა კოლექცია გადაეტანა საიმპერატორო ერმიტაჟში (ამჟამად რამდენიმე ექსპონატი გამოფენილია ერმიტაჟის რაინდთა დარბაზში).

აღდგენა
დიდი სამამულო ომის პერიოდში არსენალი მნიშვნელოვნად დაზიანდა. საუკუნის დასაწყისში შენობა ავარიულ მდგომარეობაში იყო. 2012 წელს დაიწყო სარესტავრაციო სამუშაოები. 2016 წელს აღდგენილ პავილიონში გაიხსნა მუდმივი ექსპოზიცია „ცარსკოე-სელოს არსენალი, იმპერატორის იარაღის კოლექცია“.
ასტორია

ასტორია (; 1916 წლიდან პეტროგრადის სამხედრო სასტუმრო; 1918 წლიდან პეტროგრადის საბჭოების პირველი სახლი; 1924 წლიდან ლენინგრადის საბჭოების პირველი სახლი) — ხუთვარსკვლავიანი სასტუმრო სანქტ-პეტერბურგში. აგებულია 1911-1912 წლებში არქიტექტორ ფიოდორ ლიდვალის პროექტით. მდებარეობს ისააკის მოედანზე ისააკის ტაძრის ახლოს. არის ფედერალური მნიშვნელობის არქიტექტურის ძეგლი.

ისტორია
 საუკუნეში აღნიშნულ ადგილზე მდებარეობდა თავად ა. ლვოვის სახლი. საუკუნის დასაწყისში ნაკვეთი სახლთან ერთად შეიძინა ინგლისურმა სააქციონერო საზოგადოებამ „პალას-ოტელმა“, რომელსაც უნდა აეშენებინა ამ ადგილზე სასტუმრო მდიდრული ოთახებით. 1908 წელს ლვოვოს ყოფილი სახლი დაშალეს. ახალი სასტუმროს მშენებლობა იგეგმებოდა 1909 წლის ბოლოსთვის, მაგრამ შენობის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1911 წლიდან და დასრულდა 1912 წელს. პროექტის ავტორი გახდა ცნობილი პეტერბურგელი არქიტექტორი ფიოდორ ლიდვალი. მშენებლობაში ასევე მონაწილეობდნენ ინჟინრები ნ. პ. კოზლოვი და ინჟნერ-არქიტექტორი კ. გ. ეილერსი.

სასტუმროს ოფიციალური გახსნა შედგა 1912 წლის 23 დეკემბერს. სახელწოდება მიიღო ნიუ-იორკის ფეშენებელური სასტუმროს მიხედვით, რომლის მფლობელებიც იყვნენ ასტორების საგვარეულოს ბიძაშვილები. სასტუმროს პირველი დირექტორი გახდა ფრანგი ლუი ტერიე.

პირველი მსოფლიო ომის პერიოდში ასტორია გახდა სამხედრო სასტუმრო, აქ ცხოვრობდნენ მაღალი კლასის ოფიცრები. 1917 წლის რევოლუციური მოვლენების დროს სასტუმრო მათი ცენტრი იყო და ის შტურმით აიღეს. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ მოხდა მისი ნაციონალიზაცია. ლენინის ახალი ეკონომიკური პოლიტიკის შემდეგ იგი აქციაზე გაიტანეს. 1929 წელს სასტუმრო გადაეცა სააქციო საზოგადოებას „ინტურისტი“, რომლის მფლობელობაშიც სასტუმრო დარჩა 1996 წლამდე.

დიდი სამამულო ომის პერიოდში, 1941 წელს სასტუმროში ჰოსპიტალი განათავსეს, სადაც მკურნალობდნენ ქალაქში დარჩენილი მწერლები, მხატვრები და მუსიკოსები.

ამჟამად სასტუმროს მფლობელია კომპანია „ “, რომელიც ფლობს 11 ხუთვარსკვლავიან სასტუმროს და კურორტს მსოფლიოს მასშტაბით. სასტუმროში 169 ნომერია, საიდანაც 86 ლუქსის კლასისაა, მათ შორისაა საპრეზიდენტო აპარტამენტები ორი საძინებლით, ერთი სამეფო ლუქსი აივნით და სამეფო ლუქსი.
სტეფანე კევორკოვი

სტეფანე აღაბეკის ძე კევორკოვი (ნამდვილი გვარი გევორქიანცი; ; დ. 19 მარტი [ ძვ. სტ. 1 აპრილი], 1903, მოსკოვი — გ. 15 აგვისტო, 1991, ერევანი) — საბჭოთა კინორეჟისორი. სსრკ სახალხო არტისტი (1970). სკკპ წევრი 1945 წლიდან.

ბიოგრაფია
1930 წელს დაამთავრა მოსკოვის კინემატოგრაფიის სახელმწიფო ტექნიკუმი. მუშაობდა „აზერკინოს“ სტუდიაში. ნიკოლოზ შენგელაიასთან ერთად (მეორე რეჟისორი) გადაიღო ფილმი „ოცდაექვსი კომისარი“ (1933). 1933–1936 წლებში მუშაობდა „მოსფილმში“, 1936 წლიდან „არმენფილმის“ სტუდიაში. ერაზმ კარამიანთან ერთად გადაიღო ფილმები: „მთის მარში“ (1939), „მოჩვენებანი ტოვებენ მწვერვალებს“ (1955) „ქუხილის ბილიკით“ (1956), „აფეთქება ნაშუაღამევს“ (1968). 1956–1964 წლებში იყო სომხეთის კინემატოგრაფისტთა კავშირის გამგეობის პირველი მდივანი. სომხეთის სსრ სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი (1967). დაჯილდოებულია 2 ორდენითა და მედლებით.
ბაბოლოვოს სასახლე

ბაბოლოვოს სასახლე — გასართობი პავილიონი პუშკინში სანქტ-პეტერბურგში. აგებულია 1784-1785 წლებში იმპერატორ ეკატერინე -ის დაკვეთით გრიგორ პოტიომკინისათვის. არის ფედერალური მნიშვნელობის არქიტექტურის ძეგლი.

აღწერა
ქვის სასახლე ააგეს ხის ხუთოთახიანი სახლის ადგილზე, რომელიც მდებარეობდა სოფელ ბაბოლოვოს სიახლოვეს ტყის მხარეს. მშენებლობა დაიწყო 1782 წლის 2 ნოემბერს, პროექტის ავტორი იყო არქიტექტორი ილია ნეელოვი. ასიმეტრიული (რაც იყო იმ ეპოქის არქიტექტურაში ახალი სიტყვა) შენობა ააგეს ბორცვზე, რომელიც მდებარეობდა ვერცხლისფერი ჭაობის ნაპირზე. ორი ძირითადი შენობის გადაკვეთაზე აგებული იყო რვაკუთხა კოშკი, რომელიც კოშკური გადახურვით იყო. ფასადები გააფორმეს ნეოგოთიკურ სტილში, პარაპეტები შესრულებულია კბილანების ფორმით.

მიუხედავად სახელწოდებისა ეს შენობა არ იყო სასახლე თავისი სრული მნიშვნელობით. შენობის მოკრძალებული ზომისა და შეზღუდული ფართის გამო, მფლობელები დროდადრო ეწვეოდნენ ხოლმე სახლს, მაგრამ მუდმივად არ ცხოვრობდნენ.

როდესაც პუშკინი სწავლობდა ცარსკოე-სელოს ლიცეუმში, ბაბილოვოს სასახლეს ალექსანდრე სტუმრობდა რანდევუზე თავის ფავორიტს სოფია ველოს (ზოგიერთი მკვლევარი ეჭვქვეშ აყენებს ამ ფააქტს).

1820-იან წლებში არქიტექტურული კაპრიზი შეცვალეს ვასილი სტასოვის პროექტის მიხედვით. აქამდე იგი ცნობილი იყო სამეფო-აბანოს სახელით, ეს იყო გრანიტის აბაზანა (სიმაღლე 192 სმ, დიამეტრი — 533 სმ, წონა — 48 ტონა), რომელიც შეასრულა ხელოსანმა სამსონ სუხანოვმა და დაამონტაჟეს ინჟინერ ავგუსტინ ბეტანკურის პროექტის მიხედვით.

ბაბილოვოს სასახლეში ომამდე განთავსებული იყო ლენინგრადის სამხედრო ოლქის ქალაქ პუშკინის მე-100 საავაიაციო ბრიგადის სკოლა. ომის დასაწყისში იგი მძიმე დაბომბვების ქვეშ მოექცა. სასახლე დაინგრა დიდი სამამულო ომის დროს და აქამდე არაა აღდგენილი.

2013 წელს ბაბილოვოს პარკში სარესტავრაციო სამუშაოების წარმართვისათვის ფედერალურმა ბიუჯეტმა გამოყო 40 მლნ. რუბლი.
ბანკის ხიდი

ბანკის ხიდი — საფეხმავლო ხიდი სანქტ-პეტერბურგში გრიბოედოვის არხზე, ქალაქის ცენტრალურ რაიონში. აკავშირებს ყაზანისა და სპასკის კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა - 20,1 მეტრი, სიგანე - 1,85 მ. ხიდი არის საუკუნის ხიდმშენებლობის გამორჩეული ძეგლი.

მდებარეობა
მდებარეობს გრიბოედოვის არხის სანაპიროზე № 27 და 30 სახლებს შორის.

ხიდის ღერძი ორიენტირებულია სახელმწიფო ბანკის კარიბჭის ცენტრის მიმართ - იმ ადგილას, სადაც არხი იცვლის თავის მიმართულებას. ხიდის ახლოს მდებარეობს ყაზანის საკათედრო ტაძარი.

დინების ზემოთ მდებარეობს ყაზანის ხიდი, ქვემოთ კი — ფქვილის ხიდი.

უახლოესი მეტროსადგურია „ნევის პროსპექტი-2“, რომელიც მდებარეობს 410 მეტრში.

სახელწოდება
თავისი სახელწოდება მიიღო ახლოს მდებარე ბანკის მიხედვით, რომლის შენობაშიც ამჟამად განთავსებულია სანქტ-პეტერბურგის ეკონომიკური უნივერსიტეტი.

ისტორია
ხიდის მშენებლობის აუცილებლობა განაპირობა რაიონში მოსახლეობის ზრდამ.

ხიდის პროექტი შეიმუშავეს ინჟინრებმა ვასილი ტრეტერმა და ვასილი ხრისტიანოვიჩმა. ბანკის ხიდთან ინჟნრებმა ერთად შეიმუშავეს კიდევ ერთი საფეხმავლო ხიდის, ლომების ხიდის პროექტი. 1825 წლის 18 თებერვალს ორივე პროექტი დაამტკიცეს და ამავე წლის ზაფხულში დაიწყო მათი მშენებლობა. იგეგმებოდა სამუშაოების დასრულება ამავე წლის ოქტომბერში, მაგრამ ხიდის მეტალის ნაწილების დამზადების გაჭიანურების გამო, მათი მშენებლობა დასრულდა 1826 წელს. თუჯისა და მეტალის სამშენებლო მასალები დაამზადეს ბერდის ქარხანაში. 1826 წლის 24 ივლისს ხიდი გაიხსნა ფეხით მოსიარულეებისათვის.

ხიდი განსაკუთრებით ცნობადი გახდა ფრთიანი ლომების ქანდაკებებით, რომლებიც იყო პავლე სოკოლოვის ნამუშევარი. მითიური ფრთიანი ლომები ადრე გვხვდებოდა მხოლოდ ავეჯზე და ცალკეულ არქიტექტურულ დეტალებში, ეს კი იყო ქუჩის გაფორმებაში მისი პირველი გამოყენება. მოდელების შექმნის სამუშაოები მიმდინარეობდა 1825 წლის მაისიდან სექტემბრის ჩათვლით. ქანდაკებების მოდელები დაამზადეს თაბაშირისაგან.
სტავროლითი

სტავროლითი ( — ჯვარი და ...ლითი) — სილიკატების კლასის მინერალი; ქიმიური შემადგენლობა ^2+_4[_4]_2_2_2. მინარევებია , , . კრისტალდება მონოკლინურ სინგონიაში. კრისტალები პრიზმული აქვს; ხშირია სტავროლითის ჯვრისებრი მრჩობლები. მუქი წითელი, მურა შავი ან მურა ყვითელი ფერისაა. ელვარებს მინისებურად. სიმაგრე მინერალოგიური სკალით 7–7,5; სიმკვრივე 3650–3770 კგ/მ³. გავრცელებულია მეტამორფულ ქანებში. გამჭვირვალე კრისტალებს იყენებენ სანახელავო ქვად.
ჭიჭყინა

ჭიჭყინა ან ქარსალა (ცნობილია აგრეთვე როგორც კილკა ) — ქაშაყისებრთა ოჯახის ორი გვარის — ქარსალა და სარდელი — საერთო სახელწოდება. გააჩნიათ დიდი სარეწაო მნიშვნელობა. მცირე ზომის თევზები არიან. საშალოდ მათი სხეულის სიგრძეა 10 სმ, ზოგჯერ 17 სმ-მდეც აღწევენ, ხოლო მასა 50 გრამი. ცხოვრობენ გუნდებად როგორც მლაშე, ისე გამტკნარებულ წყლებში, ძირითადად სანაპიროსთან ახლოს. ტოფობა კიდევ უფრო ახლოს ხდება. იკვებებიან პლანქტონებით. ახასიათებს პელაგიური ქვირითი, რომლის რაოდენობა 6-დან 14 ათასამდეა. ცოცხლობენ 3–4 წელი. სქესობრივ სიმწიფეს ცხოვრების მეორე წელს აღწევენ.

ძალიან მნიშვნელოვანი სარეწაო თევზია ბალტიის (მთელი ნათევზავების 10–20%), ჩრდილოეთისა და ნორვეგიის, მცირედ მნიშვნელოვანი კი — ხმელთაშუა და შავ ზღვებში. ჭიჭყინას მოპოვება ხდება რუსეთის, ნორვეგიის, დანიის, ლატვიის, ბულგარეთის, ყოფილი იუგოსლავიის ქვეყნების მიერ. ყოველწლიური ნათევზავები დაახლოებით 600 ათასი ტონაა.

გამოიყენება სხვადასხვა სახის კონსერვის, შებოლილი და დამარილებული სახით. იყენებენ თევზის ფქვილის დასამზადებლად.
ფერმიუმი

ფერმიუმი (; ქიმიური სიმბოლო — ) — ელემენტთა პერიოდული სისტემის მეშვიდე პერიოდის, ჯგუფგარეშე (ძველი კლასიფიკაციით მესამე ჯგუფის თანაური ქვეჯგუფის, ბ) ხელოვნურად მიღებული რადიოაქტიური ქიმიური ელემენტი. განეკუთვნება აქტინოიდების ოჯახს. მისი ატომური ნომერია — 100, დნ — 1527 °, სიმკვრივე — 9.7 გ/სმ3. სტაბილური იზოტოპები არ გააჩნია. ცნობილია ფერმიუმის 15-ზე მეტი იზოტოპი, რომელთა მასური რიცხვები 244-დან 258-მდე. 1953 წელს ფერმიუმი პირველად იდენტიფიცირებულია ა. გიორსოსა და სხვათა მიერ ^{255} (1/2=20.07 სთ) იზოტოპის სახით.

ისტორია
პირველად ფერმიუმი მიიღეს 1952 წლის ბოლოს ამერიკელი ალბერტი გიორსოსა და სხვა მეცნიერების მიერ ლოს-ალამოსის ლაბორატორიაში იზოტოპ 255 სახით რომლის ნახევარდაშლის პერიოდია , რომელიც იყო პირველი თერმობირთვული აფეთქების შემდეგ არსებულ მტვერში, რომელიც აშშ-მა ატოლ ენივეტოკზე მოახდინა 1952 წლის 1 ნოემბერს. აღმოჩენილი იზოტოპი — ეს არის პროდუქტი 238-ის ბირთვის მიერ 17 ნეიტრონის თანმიმდევრობით მიტაცებისა და რვა −-დაშლის შედეგად, რომლებიც ნეიტრონებს გარდაქმნის პროტონებად და ზრდის ნუკლიდის ატომურ ნომერს.

სახელწოდების წარმოშობა
სახელი ეწოდა იტალო-ამერიკელი ფიზიკოსის ენრიკო ფერმის პატივსაცემად.

მიღება
ფერმიუმს მიიღებენ თორიუმის, ურანის ან პლუტონიუმის მიზნის ციკლოტრონში ნეონის, ჟანგბადის ან ნახშირბადის იონების მეშვეობით დასხივების შედეგად. ფერმიუმის მიღების მეორე მეთოდს წარმოადგენს ბირთვულ რეაქტორში პლუტონიუმის, კიურიუმის ან კალიფორნიუმის იზოტოპების ნარევის ნეიტრონებით დასხივების მეთოდი. ყველაზე მეტს მიახლოებით 109 ატომს წელიწადში მიიღებენ იზოტოპ 257.

თვისებები
რადგანაც წონადი რაოდენობით ფერმიუმი არ ყოფილა მიღებული, თვისებების ძირითადი კვლევები ჩატარდა 257 -ის და უფრო ნაკლებად მდგრადი 255 ( რადიონუკლიდის მცირე კონცენტრაციებზე. ყველაზე მდგრადია +3 (ვალენტობა ), მაგრამ ძლიერი აღმდგენების ზემოქმედებით წყლის ხსნარებში მიიღებენ +2. ქიმიური თვისებებით ფერმიუმი ბევრად ჰგავს სხვა სამვალენტიან აქტინოიდებს.

გამოყენება
ფერმიუმის ატომების მიზანს გამოიყენებენ ბირთვულ ფიზიკაში უფრო მძიმე ელემენტების ბირთვების მისაღებად.

ბიოლოგიური როლი
ფერმიუმის ყველა ცნობილი იზოტოპი რადიოტოქსიკურია.
ყაზანის ხიდი

ყაზანის ხიდი — საფეხმავლო და საავტომობილო ხიდი სანქტ-პეტერბურგში გრიბოედოვის არხზე, ქალაქის ცენტრალურ რაიონში. აკავშირებს ყაზანისა და სპასკის კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა - 18,8 მეტრი, სიგანე - 95,5 მ. ხიდი არის ქალაქში სიგანით ყველაზე დიდ ხიდებს შორის მესამე ლურჯი ხიდისა (97,3 მ) და აფთიაქართა ხიდის (96 მ) შემდეგ.

მდებარეობა
მდებარეობს ნევის პროსპექტის გადაკვეთაზე. ხიდთან ახლოს მდებარეობს ყაზანის საკათედრო ტაძარი და წიგნის სახლი.

დინების ზემოთ მდებარეობს იტალიური ხიდი, ქვემოთ კი
— ბანკის ხიდი.

უახლოესი მეტროსადგურებია „ნევის პროსპექტი“ (სადგურის გასასვლელი გრიბოედოვის არხისაკენ).

სახელწოდება
ამ ადგილზე მდებარე ხიდს ერქვა შობის ხიდი, 1783 წლიდან ეწოდება ყაზანის ხიდი, ახლოს მდებარე ყაზანის ტაძრის გამო. 1923 წლიდან 1944 წლამდე ეწოდებოდა პლეხანოვის ხიდი.

ისტორია
ამჟამად არსებული ხიდი ააშენეს 1765-1766 წლებში აქ 1716 წლიდან მდებარე შობის ხიდის ადგილზე. ახალი ხიდის პროექტის ავტორები იყვნენ ინჟინრები ვ. ი. ნაზიმოვი და ილარიონ გოლნიშჩევ-კუტუზოვი. შობის ხიდი დაანგრიეს არხის სანაპიროს გრანიტით მოპირკეთების დროს.
1805-1806წლებში ხიდის გაფართოებისას (არქიტექტორი ლუიჯი რუსკა) მოანგრიეს ბრილინტის მორთულობა, კიბიანი საფეხურბი, ჩუგუნის მოაჯირები შეცვალეს გრანიტის პარაპეტებით.

1999-2002 წლების სამუშაოების დროს კამარა შეარემონტეს 53 მეტრის სიგანეზე.