რობერტ დენინგი

რობერტ დენინგი (დ. 13 მარტი, 1927 – გ. 26 აგვისტო, 2005) — ამერიკელი ინტერიერის დიზაინერი, რომლის ფრანგული ვიქტორიანული დეკორის მდიდრული ინტერპრეტაციები 1980-იან წლებში კორპორატიული რეიდერის გემოვნების სიმბოლოდ იქცა.

ადრეული ცხოვრება
დენინგი დაიბადა, როგორც რობერტ დენის ბესერი, ნიუ-იორკში, ჯინ და ჯეიკობ ბესერების ოჯახში. დენინგს, როგორც მას ხშირად უწოდებდნენ, ადრეული ასაკიდანვე გაუჩნდა ინტერესი საკუთარი სხეულისა და ჯანმრთელობის მიმართ — თვისება, რომელიც მას დედამ ჩაუნერგა. ის მხოლოდ თხუთმეტი წლის იყო, როდესაც შეხვდა ედგარ დე ევიას, რომელიც დოქტორ გაი ბეკლი სტერნსის მკვლევარი ასისტენტი იყო, მოგვიანებით კი ცნობილი ფოტოგრაფი გახდა. იგი ამ ჰომეოპათიური სამედიცინო კვლევის საცდელი სუბიექტი გახდა, ხოლო როდესაც მისი მშობლები და უმცროსი ძმა ფლორიდაში გადავიდნენ საცხოვრებლად, იგი ნიუ-იორკში დარჩა და დე ევიასთან და მის დედასთან, მირა ალჰამბრასთან ერთად ცხოვრობდა. იგი ხშირად ამბობდა, რომ პირველი ლამპის აბაჟური სწორედ ამ სახლში ნახა, რადგან იქ, სადაც ის გაიზარდა, ჩვეულებრივი, შიშველი ნათურაც კი საკმარისად მიიჩნეოდა.. მისი პირველი მცდელობა დეკორირების სფეროში, შესაძლოა, სირი მოემის მიბაძვა იყო, როდესაც მან და ედგარმა მირას ოთახში ყველაფერი თეთრად შეღებეს და მისი საწოლი პოდიუმზე დადგეს. ედგარის დედის ერთადერთი პასუხი ასეთი იყო: „ჩემი „ბაკარას“ პარფიუმერიის ფლაკონების შეღებვაც აუცილებელი იყო?“ ამის შემდეგ დენინგს თეთრი ფერი აღარასოდეს გამოუყენებია.

ის იყო ერთ-ერთი იმ დიზაინერ-ლიდერთაგანი, რომლებიც ბრონქსის ებრაულ თემში გაიზარდნენ — ისევე როგორც კელვინ კლაინი და რალფ ლორენი.

დენინგი & ფურკადი
1960 წლიდან ფირმა „დენინგი & ფურკადი“ ცნობილი გახდა თავისი ფერადოვანი ექსტრავაგანტურობითა და ზღვარგადასული ფუფუნებით. კლიენტთა ნაკადი თანდათან გაიზარდა: მათ შორის იყვნენ მიშელ დავიდ-ვეილი, ოგდენ ფიპსის ოჯახი (რომელთაც თხუთმეტი სახლი მოუწყვეს), ჰენრი კრავისი, რომლის სახლი და დიზაინიც 1990 წლის ფილმში „ “ (მთავარ როლში ტომ ჰენკსი) იქნა გაშარჟებული; ასევე ჩარლზ და ჯეინ რაიტსმენები, ჰენრი კისინჯერი, დაიანა როსი, ოსკარ დე ლა რენტა. (როგორც მანჰეტენზე, ისე კონექტიკუტში ), ბოლივიელი კალის მაგნატები — ბეატრის და ანტენორ პატინიოები და ჯინ ვანდერბილტი,. თუ მხოლოდ რამდენიმეს ჩამოვთვლით. მალე მათ სახელი გაითქვეს იმით, რომ ნებისმიერ გარემოში შეეძლოთ „ “-ის სტილის ატმოსფეროსა და მყარი იმიჯის შექმნა. ოცდაათი წლის განმავლობაში მათ ეპატიჟებოდნენ და მათთან თანამშრომლობას ესწრაფოდნენ ატლანტის ოკეანის ორივე მხარე. დენინგს თავის ავტომობილებში ყოველთვის ჰქონდა სუნამო „ “, რათა მას ლილიან ბოსტვიკ ფიპსი მოეგონებინა, რომელიც მუდმივად ამ სურნელს ატარებდა. ისეთი ძველი კლიენტები, როგორებიც იყვნენ სპენსერ ჰეისი, რიჩარდ მერილატსი (რომელთაც მან სახლები ნეიპლზში ფლორიდასა და მიჩიგანში მოუწყო) და გრაფინია რატაცი, რომლისთვისაც მან სახლები მანჰეტენზე, სამხრეთ ამერიკასა და იტალიაში გააფორმა, ყოველთვის მოუთმენლად ელოდნენ მასთან ერთად „შოპინგ-ტურებს“, იქნებოდა ეს ნიუ-იორკის საბითუმო იმპორტის ბაზრებზე თუ პარიზის ძველმანების ბაზრობაზე. დენინგის მოწყობილი ფილის სერფ ვაგნერის ხუთსართულიანი საცხოვრებელი სახლი ასეა აღწერილი: „...მყუდრო და ამავდროულად გრანდიოზული, თუმცა არა გადატვირთულად პრეტენზიული“.

ევგენია შეპარდმა „ “-იდან მათ ნამუშევრებს „როტშილდების სტილი“ უწოდა. მათ ფუფუნებისა და სიმდიდრის სუნი დიოდა. „თავხედური ფუფუნება — აი, რა სურთ ჩვენს კლიენტებს“, — აცხადებდნენ დენინგი და ფურკადი. ეს იყო 1980-იანი წლები, სწრაფი გამდიდრების ეპოქა. მათ ამ სტილს ვიზუალური ფორმა მისცეს: „ახალ ფულს“ ისეთი იერი შესძინეს, თითქოს მას მრავალწლიანი ისტორია ჰქონდა, რასაც დენინგი „გრანდიოზულობისადმი ინგლისურ, უშუალო დამოკიდებულებას“ უწოდებდა..

მათ ხშირად აღიქვამდნენ, როგორც „უცნაურ წყვილს“ : ბიჭური გარეგნობის, უშუალო დენინგი დაუღალავი მშრომელია, მაშინ როცა ფურკადი კლიენტის „სოციალურ ჰაერს ყნოსავს“, რათა დაადგინოს, ეკუთვნის თუ არა ის მაღალ საზოგადოებას, სანამ მასთან ურთიერთობას გააღრმავებს..
იუველირმა დიზაინერმა კენეთ ჯეი ლეინმა გაიღვივა გატაცება ახლო აღმოსავლური ხელოვნების ნიმუშებისადმი, რომელთა დამკვიდრების საქმეშიც ეს ფირმა (დენინგი & ფურკადი) პიონერი იყო; ლეინი ასევე იყენებდა მათ მიერ შემუშავებულ განათების გარკვეულ მეთოდებს. დენინგმა ჯეისონ ეპშტეინის სოჰოს სახლი ნულიდან დააპროექტა იმ შენობის კარკასში, რომელშიც ადრე ნიუ-იორკის პირველი გაერთიანებული პოლიციის დეპარტამენტი მდებარეობდა.

მათ ასევე ხელოვნების ნიმუშებისა და ბრინჯაოს ფიგურების დიდი კოლექცია დააგროვეს. ისინი უკვეთავდნენ ორიგინალურ ნამუშევრებს და აგროვებდნენ იმავე ხელოვანთა ნამუშევრებს, რომლებსაც საკუთარ კლიენტებსაც ურჩევდნენ.

ფურკადი და დენინგი ერთად ფლობდნენ წითელი აგურის სასახლეს მანჰეტენზე, 73-ე აღმოსავლეთ ქუჩაზე და სახლს ბრიჯჰემპტონში (ლონგ-აილენდი), რომელიც თავადვე ააშენეს. ორივე სახლი მსოფლიოს წამყვანი დეკორატიული ჟურნალების სტატიების მთავარი თემა გახდა.

ფურკადის შემდეგ
1992 წელს, ვინსენტ ფურკადის შიდსით გარდაცვალების შემდეგ, დენინგმა, როგორც თვითონ იტყოდა, საკუთარი თავის „ხელახალი დაბადება“ მოახდინა. ის უფრო მსუბუქ მიდგომას ირჩევდა და უფრო მეტ აქცენტს აკეთებდა ეფექტსა და კომფორტზე, ვიდრე ხელმოწერილ ავეჯზე, ის ხშირად იცინოდა იმ ფაქტზე, თუ როგორ უწევდა თავისი ძველი კლიენტების დახმარება მათი შვილებისა და შვილიშვილების სახლების მოწყობაში. ის წლების განმავლობაში შედიოდა „100“-ის სიაში (ჟურნალ „ “-ის მიერ შედგენილი ასი საუკეთესო დეკორატორის რეიტინგი) და ერთხელ თქვა კიდეც: „შეკვეთას მივიღებ ნებისმიერისგან, ვისაც ჩემი წინადადებები არ შეაშინებს“. ის ასევე შეყვანილი იყო ნიუ-იორკის 100 საუკეთესო არქიტექტორისა და დეკორატორის სიაში, ხოლო ჟურნალ „ “-ის სტატიაში „ვინ მიაღწია წარმატებას“, იგი დასახელდა იმ 15 ინტერიერის დიზაინერს შორის, რომლებიც „თავისთავად ვარსკვლავებად“ იქცნენ.

ტექნოლოგიური შესაძლებლობა რომ არსებობდეს, რობერტ დენინგი სიამოვნებით დაბრუნდებოდა მეცხრამეტე საუკუნეში. რადგან ეს შეუძლებელია, იგი მთელ თავის ენერგიას საყვარელი ეპოქის მდიდრული ინტერიერების აღდგენას უძღვნის — მდიდრული ავეჯის საერთაშორისო ნაზავის, ასევე დამასკოს, აბრეშუმისა და ტაფტის გამოყენებით.

მისი ნამუშევრები არა მხოლოდ „ “-ის ფურცლებზე, არამედ ინტერიერის დიზაინის ყველა წამყვან ჟურნალში ქვეყნდებოდა. იგი მუდმივად მონაწილეობდა საქველმოქმედო ღონისძიებებში: იქნებოდა ეს აუქციონი ორგანიზაცია „ “-ის მხარდასაჭერად (რომელიც კონსულტაციებს უწევს შიდსითა და კიბოთი დაავადებულ ადამიანებს), თუ ფონ შტადეს სასახლის მთავარი ფოიეს გაფორმება, რაც საუთჰემპტონის როჯერსის მემორიალური ბიბლიოთეკის მხარდასაჭერად განხორციელდა.

იგი იყო ერთ-ერთი იმ დეკორატორთაგან, რომელმაც წვლილი შეიტანა უილიამ გოუდბი ლოუს 1932 წელს აშენებული 50-ოთახიანი სასახლის რესტავრაციაში. ეს შენობა მანჰეტენის აპერ-ისტ-საიდზე მდებარეობს და მასში განთავსდა სმიზერსის ალკოჰოლიზმის მკურნალობისა და მომზადების ცენტრი. „იუმორის გრძნობა, რომელიც ერწყმის სტილისადმი ღრმა ერთგულებასა და დეტალებისადმი დაუოკებელ ვნებას — აი, რა ახასიათებს დენინგის მთელ შემოქმედებას“.

სიცოცხლის ბოლო ათწლეულში მას პარიზი მობეზრდა და დათმო სახლი მე-17 ოლქში, რომელსაც ვინსენტთან იყოფდა. იგი თავს ბედნიერად გრძნობდა ნიუ-იორკში, სასტუმრო „ლომბარდიაში“ მდებარე საკუთარ სახლსა და ოფისში, სადაც სასტუმროს ფოიეც. და რესტორანიც მისი დიზაინით იყო შექმნილი.

იგი 2005 წელს, ნიუ-იორკში, საკუთარ ბინაში გარდაიცვალა. მისი პირადი ქონება 2006 წლის 17 მაისს აუქციონზე „ “ იყო წარმოდგენილი.