iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
უმანკოების მუზეუმი

უმანკოების მუზეუმი — მუზეუმი საუკუნის სახლში სტამბოლში (ჩუქურჯუმა), რომელიც შექმნილია მწერლის ორჰან ფამუქის მიერ, როგორც მისი რომანის „უდანაშაულობის მუზეუმის“ კომპანიონი. მუზეუმი და რომანი ერთდროულად იქმნებოდა, ორი სტამბოლელი ოჯახის ისტორიებზე ორიენტირებული. 2014 წლის 17 მაისს მუზეუმი გამოცხადდა 2014 წლის ევროპის მუზეუმის ჯილდოს გამარჯვებულად.

მოთხრობა და მუზეუმი გვთავაზობს ჩანახატს სტამბოლის ზედა ფენის ცხოვრებაზე 1970-იანი წლებიდან 2000-იანი წლების დასაწყისამდე. რომანი ასახავს ქემალის ისტორიას, მდიდარი სტამბოლელის, რომელსაც შეუყვარდება მისი ღარიბი ბიძაშვილი ფიუსუნი, ხოლო მუზეუმი აჩვენებს მათი სასიყვარულო ისტორიის არტეფაქტებს. მუზეუმის ვებსაიტის თანახმად, კოლექცია, რომელიც მოიცავს ათასზე მეტ ობიექტს, წარმოადგენს იმას, რასაც რომანის პერსონაჟები „იყენებდნენ, ატარებდნენ, ისმენდნენ, ხედავდნენ, აგროვებდნენ და რაზეც ოცნებობდნენ, ყველაფერი ფრთხილად მოწყობილია ყუთებსა და საჩვენებელ ვიტრინებში.“

ისტორია
ფამუქმა ობიექტების შეგროვება მუზეუმისთვის პირველად 1990-იანი წლების შუა პერიოდში დაიწყო. „მე მინდოდა შემეგროვებინა და გამომეფინა ფიქციური ისტორიის რეალური ობიექტები მუზეუმში და დამეწერა ამ ობიექტებზე დაფუძნებული რომანი“ - თქვა მან. ფამუქი აცხადებს, რომ მუზეუმში გამოფენილი ობიექტებიდან ზოგიერთი ეკუთვნოდა ოჯახის წევრებსა და მეგობრებს, ხოლო სხვები სტამბოლის სხვა ადგილებში იპოვეს, ან მთელი მსოფლიოდან შეაგროვეს.

კონცეფცია
მუზეუმი მდებარე სტამბოლის იმ უბანში, რომელიც ცნობილია ძველი ანტიკვარიატის მაღაზიებით, რომლებიც მის ვიწრო ქუჩებს ანათებს, ასახავს 1970-იანი წლების სტამბოლის ზედა ფენის ყოველდღიური ობიექტების ხასიათს. იგი შედგება საჩვენებელი ექსპონატების სერიისგან, რომელთაგან თითოეული შეესაბამება რომანის 83 თავიდან ერთ-ერთს. ნარატივის მიხედვით, ეს ობიექტები შეაგროვა და მოაწყო ქემალმა, რომანის მთავარმა გმირმა, რადგან ისინი დაკავშირებულია მის მოგონებებთან ფიუსუნის შესახებ, მისი საყვარელი ქალის, რომელიც მთელი რომანის განმავლობაში გვხვდება. ამ ორს შორის ხაზების ბუნდოვნება გამოკვლეულია როგორც რომანში უდანაშაულობის მუზეუმი, ასევე მუზეუმის კატალოგში, ობიექტების უდანაშაულობა.
ბელ ადერი (მსახიობი)

ბელ ლუიზა ადერი (7 თებერვალი, 1889 — 4 მაისი, 1926) — ამერიკელი მსახიობი. მონაწილეობდა ჰოლივუდის მუნჯ ფილმებში, ასევე თამაშობდა სცენაზე და ვოდევილის დადგმებში.
ბიოგრაფია
ადერი სან-ხოსეში დაიბადა, თუმცა 4 წლის ასაკში კალიფორნია ოჯახთან ერთად დატოვა. და ბრუკლინის მასწავლებლების მოსამზადებელ კოლეჯში სასწავლებლად ნიუ-იორკში გაემგზავრა.

უმანკო გულის დატოვებიდან ორი დღის შემდეგ, მან სამოყვარულო წარმოდგენაში აშშ.-ის სამხედრო-საზღვაო ძალების (სადაც მისი ძმაც მსახურობდა) რეზერვის გემზე მიიღო მონაწილეობა. მისი ვოდევილის დებიუტი პოლის თეატრში, ჰარტფორდში, კონექტიკუტის შტატში შედგა. 1912 წელს ის ორფეუმის თეატრში (ჰარისბურგი, პენსილვანია) მომღერალი კომედიანტის როლებს ასრულებდა.
აილინ ალენი

მერი აილინ კონკვესტ-ალენი (22 დეკემბერი, 1888 — 4 სექტემბერი, 1950) — ამერიკელი მყვინთავი, რომელიც 1920 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებში იღებდა მონაწილეობას. დაიბადა პრინს-ედუარდის კუნძულზე, კანადაში.

1913 წელს ალენი ერთ-ერთი დამფუძნებელი წევრი გახდა ქალ მცურავთა კლუბისა, რომელიც ლოს-ანჯელესში, კალიფორნიაში, ბიმინის აბანოებთან მდებარეობდა, და რომლის შექმნაც იმ მკაცრი დრეს-კოდის პროტესტმა გამოიწვია, რომელსაც სხვა კლუბები მოითხოვდნენ. ალენი მოგვიანებით ამ კლუბის კაპიტანიც გახდა.

ალენი მუნჯ ფილმებშიც მონაწილეობდა. მან საკუთარი ყველაზე მნიშვნელოვანი როლი 1916 წლის -ის ფილმში „მისტერ 44“ შეასრულა, როდესაც მისის ვესტფალი ითამაშა. პირველი მსოფლიო ომის დროს ის -ის წარმომადგენელი იყო და სტუდიის სახელით „გამარჯვების ბონდებს“ ყიდდა.

1920 წელს ოლიმპიურ თამაშებში 3-მეტრიანი ტრამპლინიდან ყვინთვის შეჯიბრში მეოთხე ადგილას გავიდა. 1932 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე ხელმძღვანელობდა აშშ-ის ქალ მოცურავეთა გუნდს.
ფილმოგრაფია
„მისტერ 44“ (1916) — მისის ვესტფალის როლში;
„ლუკი და ქალთევზები“ (1916);
„ლუკის სწრაფი კლუბური ცხოვრება“ (1916);
„ორმხრივი ყოველკვირეული, . 37“ (1915) — როგორც საკუთარი თავი;
„სანაპიროზე დასახლებული“ (1915) — როგორც გოგონა ნავმისადგომზე (ეპიზოდური);
„ის მწარე სიტკბოებანი“ (1915) — როგორც პლაჟზე მჯდარი გოგონა პიკნიკზე (ეპიზოდური);
„მან ცოლი მოიყვანა“ (1915) — სოფიას როლში;
„მათი ქმრები“ (1913) — როგორც საკუთარი თავი;
რიზომა

რიზომა (// -) — ბოტანიკასა და დენდროლოგიაში მოდიფიცირებული მიწისქვეშა მცენარის ღერო, რომელიც თავისი კვანძებიდან ავრცელებს ფესვებსა და ყლორტებს. რიზომებს ასევე უწოდებენ მცოცავ ფესვღეროებს ან უბრალოდ ფესვღეროებს. რიზომები ვითარდება იღლიის კვირტებიდან და იზრდება ჰორიზონტალურად. რიზომა ასევე ინარჩუნებს უნარს, რომ ახალი ყლორტები ზევითკენ იზრდებოდეს.

რიზომა არის მცენარის მთავარი ღერო, რომელიც მიწისქვეშ გადის ჰორიზონტალურად ნიადაგის ზედაპირის მიმართ. რიზომებს აქვთ კვანძები, უკვანძო ნაწილები და დამხმარე კვირტები. ფესვებს არ აქვთ კვანძები და უკვანძო ნაწილები და მათი ბოლოები სრულდება ფესვის ქუდით. ზოგადად, რიზომებს აქვთ მოკლე უკვანძო ნაწილები, კვანძების ქვედა ნაწილიდან ავრცელებენ ფესვებს და კვანძების ზედა ნაწილიდან წარმოქმნიან ახალ ზევითკენ მზარდ ყლორტებს. სტოლონი მსგავსია რიზომისა, მაგრამ სტოლონი ყლორტავს არსებული ღეროდან, რომელსაც აქვს გრძელი უკვანძო ნაწილები და ბოლოებში წარმოქმნის ახალ ყლორტებს, მათ ხშირად გამრავლებით ნიჟარებსაც უწოდებენ, როგორიცაა მაგალითად მარწყვის მცენარეში.
როსიცე

როსიცე — ქალაქი ჩეხეთის რესპუბლიკის სამხრეთ მორავიის მხარეში. როსიცე ბრნო-ვენკოვის რაიონში მდებარეობს.

გეოგრაფია
როსიცე ქალაქ ბრნოდან სამხრეთ-დასავლეთით, დაახლოებით 18 კილომეტრში მდებარეობს. მისი მუნიციპალური ტერიტორიის უმეტესი ნაწილი ბოსკოვიცეს ღრმულშია. ქალაქის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილი კრჟიჟანოვის მთიანეთში ვრცელდება, სწორედ აქ მდებარების როსიცეს უმაღლესი წერტილი, რომლის სიმარლე 454 მეტრია ზღვის დონიდან. ქალაქს მდინარე ბობრავა ჰკვეთს.

ისტორია
როსიცე ისტორიულ წყაროებში პირველად 1259 წელს არის მოხსენიებული. ქალაქის მამულების ყველაზე ცნობილი დიდგვაროვნები ჟეროტინები იყვნენ. მათ აქაურობა 1562 წელს შეიძინეს და ციხესიმაგრე ააგეს.

1907 წელს ავსტრიის იმპერატორმა ფრანც იოზეფ -მა როსიცეს ქალაქის სტატუსი მიანიჭა. 1921 წლიდან 1996 წლამდე ქალაქში მინის ქარხანა ფუნქციონირებდა.

2003 წლიდან როსიცე გაფართოებული იურისდიქციის მქონე ოლქია, რომელშიც სულ 24 მუნიციპალიტეტი ერთიანდება.

ღირსშესანიშნაობები
როსიცეს მთავარი ღირსშესანიშნაობა მისი ციხესიმაგრეა, ის რენესანსის სტილში 1570-1579 წლებში ააგეს. ამ ციხის ადგილზე თავდაპირველად გოტიკური ციხესიმაგრე იდგა, რომელიც საუკუნეში იყო აგებული.

ქალაქის გარშემო ვრცელი პარკია გაშენებული. ციხესიმაგრის ნაწილი ღიაა დამთვალიერებელთათვის, მეორე ნაწილში ბიბლიოთეკა და კულტურული ცენტრია განთავსებული.

ცნობილი ადამიანები
ზდენეკ ბობროვსკი (1933–2014), კალათბურთელი
იან ბობროვსკი (დაბ. 1945), კალათბურთელი და მწვრთნელი
ლადისლავ კრეიჩი (დაბ. 1999), ფეხბურთელი

დაძმობილებული ქალაქები
ლაინატე, იტალია
რიმოცი, უნგრეთი
სტრენჩი, ლატვია

ფოტოგალერეა
გრძელფეხება მამილო

გრძელფეხება მამილო — 1912 წლის ეპისტოლარული რომანი ამერიკელი მწერლის, ჯინ ვებსტერის მიერ. ის მოგვითხრობს მთავარი პერსონაჟის, ჯერუშა „ჯუდი“ ებოტის ისტორიას, რომელიც ტოვებს ობოლთა სახლს და მფარველის, რომელსაც ის არასდროს შეხვედრია, დახმარებით კოლეჯში სწავლას იწყებს. რომანი თავდაპირველად სერიებად გამოქვეყნდა ' -ის 1912 წლის აპრილიდან სექტემბრის ნომრებში და წიგნად პირველად გამოიცა -ის მიერ 1912 წლის ოქტომბერში.
ჯერუშა „ჯუდი" ებოტი გაიზარდა ჯონ გრიერის სახლებში, ძველმოდურ ობლიგატურაში. ბავშვები სრულად იყვნენ დამოკიდებული ქველმოქმედებაზე და უწევდათ სხვების გადაგდებული ტანსაცმლის ტარება. ჯერუშას უცნაური სახელი ამოირჩია სახლის მმართველმა საფლავის ქვედან (მისი არ მოწონებია და გამოიყენებს "ჯუდის" ნაცვლად), ხოლო გვარი აირჩიეს ტელეფონის წიგნიდან.

სიუჟეტი
ჯერუშა „ჯუდი“ ებოტი გაიზარდა ჯონ გრიერის სახლებში, ძველმოდურ ბავშვთა სახლში. ბავშვები სრულად იყვნენ დამოკიდებული ქველმოქმედებაზე და უწევდათ სხვების გადაგდებული ტანსაცმლის ტარება. ჯერუშას უცნაური სახელი ამოირჩია სახლის მმართველმა საფლავის ქვედან (ჯერუშას თავისი სახელი არ მოწონს და ჯერუშას მაგივრად გამოიყენებს „ჯუდის“ ), ხოლო გვარი აირჩიეს ტელეფონის წიგნიდან.
პრინცის კუნძულების მუზეუმი

პრინცის კუნძულების მუზეუმი — მუზეუმი, რომელიც მდებარეობს თავისუფლების კუნძულების (თურქული: ) ბიუკადაზე სტამბოლში, თურქეთში და ეძღვნება თავისუფლების კუნძულების წარსულს.

მდებარეობა და ისტორია
მუზეუმი განლაგებულია ბიუკადას აღმოსავლეთ მხარეს, რომელიც არქიპელაგის უდიდესი კუნძულია. ის მდებარეობს სტამბოლის ანატოლიური მხარის პირდაპირ, მარმარილოს ზღვაში, კოორდინატებზე 40°51′22″ 29°07′29″.

მუზეუმი დაარსდა ადალარის მუნიციპალიტეტის, ადალარის რაიონის გუბერნატორის აპარატისა და ადგილობრივი ფონდის მიერ, ევროპის კულტურის დედაქალაქის პროექტის ფარგლებში, და გაიხსნა 2010 წლის 10 სექტემბერს. ამ კოლექციის მნიშვნელოვანი ნიმუშია.

ზოგიერთი თემაა: გეოლოგიური პანელი, კუნძულების ფრინველები, ძველი ხანის ავტორთა ჩანაწერები კუნძულების შესახებ, სიცოცხლის პირველი ფორმები კუნძულებზე, კუნძულების ადრეული მაცხოვრებლები.

შემდეგ მოდის უფრო გვიანდელი პერიოდები, როგორიცაა: „გადასახლების კოლონიიდან დასასვენებელ ადგილამდე“, „ადალარი როგორც სტამბოლის გარეუბანი“, „ადალარის არქიტექტურა“, „დემოგრაფია და მიგრაცია“, „ტრანსპორტი“, „ნიჩბოსნობა და წყლის სპორტი“, „ადალარის კვების კულტურა“, „მუსიკოსები ადალარიდან“, „ადალარის ხელახალი გაცნობა“.

2012 წლის 24 ივნისს, მისი გარდაცვალებიდან მხოლოდ რამდენიმე თვის შემდეგ, დაემატა განყოფილება ბიუკადადან წარმოშობილი პოპულარული ფეხბურთელის, ლეფტერ კიუჩუკანდონიადისის (1924–2012), შესახებ.
ლაიმის დაავადება

ლაიმის დაავადება (ასევე ცნობილია როგორც ლაიმის ბორელიოზი) — ტკიპით გადამდები დაავადება, რომელსაც იწვევს ბორელია ბაქტერიების სახეობები. ამ დაავადებას გადასცემენ სისხლით მსმელი ტკიპები იქსოდესის გვარიდან. ეს არის ყველაზე გავრცელებული ტკიპებით გადამდები დაავადება ჩრდილოეთ ნახევარსფეროში.ინფექციები ყველაზე ხშირია გაზაფხულზე და ზაფხულის დასაწყისში.
ინფექციის ყველაზე გავრცელებული ნიშანია გაფართოებადი წითელი გამონაყარი, რომელიც ცნობილია როგორც . გამონაყარი ვლინდება ტკიპის კბენის ადგილზე დაახლოებით ერთი კვირის შემდეგ. გამონაყარი ჩვეულებრივ არაა მტკინვეული და ქავილის გამომწვევი. დაახლოებით ინფექცირებულთა 70-80%-ს უვლინდება გამონაყარი. სხვა ადრეული სიმპტომებია სიცხე,თავის ტკივილი და დაღლილობა.
თუ არ იმკურანლებს ინფექცირებული ადამიანი, დაკარგავს სახის ერთი ან ორივე ნაწილის მოძრაობას უნარს. ასევე გამოუვლინდება სახსრების ტკივილი, ძლიერი თავის ტკივილი კისრის გაშეშებით და გულის ძლიერი ცემა.
სტამბოლის პრესის მუზეუმი

სტამბოლის პრესის მუზეუმი — ასევე ცნობილი როგორც სტამბულის პრესის მედია მუზეუმი, არის ისტორიისა და ტექნოლოგიის მუზეუმი, რომელიც ეძღვნება მასობრივ კომუნიკაციას თურქეთში და მოიცავს ჟურნალისტიკის შესახებ გამოფენებს. ის მდებარეობს ჩემბერლიტაშის უბანში, ფათიჰის რაიონში, სტამბულში, თურქეთი. დაარსებული 1988 წელს, მუზეუმი ეკუთვნის და მმართველობის ქვეშაა თურქეთის ჟურნალისტთა ასოციაციის (თურქულად: , ) მიერ.

ისტორია
1983 წელს სტამბულის მერი, აბდულა ტირტილი, და თურქეთის ჟურნალისტთა ასოციაციის საბჭო, მისი პრეზიდენტის ნეზიჰ დემირქენტის (1930-2001) ხელმძღვანელობით, შეთანხმდნენ პრესის მედია მუზეუმის დაარსებაზე. ამ მიზნით გამოიყო ისტორიული ოთხსართულიანი შენობა, რომელშიც 1908-დან 1983 წლამდე განთავსებული იყო ქალაქის მუნიციპალიტეტის ზოგიერთი დეპარტამენტი. 1984-დან 1988 წლამდე რესტავრაციის სამუშაოების დასრულების შემდეგ, მუზეუმი გაიხსნა 1988 წლის 9 მაისს.
კრიტიკული აზროვნება

კრიტიკული აზროვნება — ხელმისაწვდომი ფაქტების, მტკიცებულებებების, დაკვირვებებისა და არგუმენტების ანალიზის პროცესი გონივრული დასკვნების ან ინფორმირებული არჩევანის გასაკეთებლად. იგი მოიცავს ფუძემდებლური დაშვებების ამოცნობას, იდეებისა და ქმედებების დასაბუთებას, ამ დასაბუთებების შეფასებას სხვადასხვა პერსპექტივიდან და მათი რაციონალურობისა და პოტენციური შედეგების შეფასებას. კრიტიკული აზროვნების მიზანია რაციონალური, სკეპტიკური და მიუკერძოებელი ანალიზისა და შეფასების გამოყენებით განსჯის ჩამოყალიბება. თანამედროვე ეპოქაში ფრაზა კრიტიკული აზროვნება შეიძლება მივაკუთვნოთ ჯონ დიუის. დიუი იყენებდა ფრაზას რეფლექსიური აზროვნება, რომელიც დამოკიდებულია ინდივიდის ცოდნის ბაზაზე; კრიტიკული აზროვნების სრულყოფილება, რომელშიც ინდივიდს შეუძლია ჩართულობა, იცვლება მის მიხედვით. ფილოსოფოს რიჩარდ უ. პოლის მიხედვით, კრიტიკული აზროვნება და ანალიზი არის კომპეტენციები, რომელთა დასწავლა ან ტრენინგი შეიძლება. კრიტიკული აზროვნების გამოყენება მოიცავს გონების თვითმართულ, თვითდისციპლინირებულ, თვითმონიტორინგულ და თვითკორექტირებულ ჩვევებს, რადგან კრიტიკული აზროვნება არ არის ბუნებრივი პროცესი; იგი უნდა იყოს ინდუცირებული და პროცესი წარიმართოს წარმატებული კითხვისა და მსჯელობისთვის. რაც იწვევს რითაც ხელი ეწყობა ეფექტურ კომუნიკაციას.
კატერინა დემეტრაშვილი

კატერინა დემეტრაშვილი (დ. 2003) — ქართული წარმოშობის ჩეხი პოლიტიკოსი. ჩეხეთის მეკობრეთა პარტიის წევრი, 2025 წლის ჩეხეთის საპარლამენტო არჩევნებში აირჩიეს დეპუტატთა პალატის წევრად.

ბიოგრაფია
დემეტრაშვილი ტეხასში, აშშ-ში, ქართველთა ოჯახში დაიბადა, ხოლო ჩეხეთის რესპუბლიკაში ერთი წლის ასაკიდან ცხოვრობს. კატერინა დემეტრაშვილის მამა რუსეთ-უკრაინის ომში იბრძვის. პრაღის მუსიკალური უმაღლესი სკოლის დამთავრების შემდეგ, კატერინა კარლის უნივერსიტეტში სწავლობდა, სადაც სკოლის პარლამენტს ხელმძღვანელობდა. იგი იურიდიული ფაკულტეტის სტუდენტი და „ახალგაზრდა მეკობრეების“ თავმჯდომარის მოადგილეა. კატერინა დემეტრაშვილი 2025 წლის არჩევნებში არჩეული მეკობრეთა პარტიის ყველაზე ახალგაზრდა წარმომადგენელია.
სსრკ-ის ჩემპიონატი ჭადრაკში 1955

სსრკ-ის 22-ე ჩემპიონატი ჭადრაკში ჩატარდა მოსკოვში, რკინიგზის მუშაკთა კულტურის ცენტრალურ სახლში, 1955 წლის 11 თებერვლიდან 15 მარტის ჩათვლით. ჩემპიონატი ერთდროულად ფიდე-ს ზონალურ ტურნირსაც წარმოადგენდა. ტურნირში გამარჯვებულებს შორის მოსკოვში (5–19 აპრილი) გამართული დამატებითი მატჩი მოიგო ეფიმ გელერმა. საზონათშორისო ტურნირში მონაწილეობის უფლება მოიპოვეს: ეფიმ გელერმა, გიორგი ილივიცკიმ, ტიგრან პეტროსიანმა და ბორის სპასკიმ.

ცხრილი
დამატებითი მატჩი სსრკ-ის ჩემპიონის ტიტულის მოსაპოვებლად
სსრკ-ის ჩემპიონატი ჭადრაკში 1956

სსრკ-ის 23-ე ჩემპიონატი ჭადრაკში ჩატარდა ლენინგრადში 1956 წლის 10 იანვრიდან 15 თებერვლამდე. ფინალურ ეტაპზე 18 მონაწილე ასპარეზობდა.
ეს იყო პირველი შემთხვევა სსრკ-ის ჩემპიონატების ისტორიაში, როდესაც პირველი ადგილი სამმა მონაწილემ გაიყო. ამის გამო, ჩატარდა დამატებითი მატჩ-ტურნირი, რომელიც მოიგო მარკ ტაიმანოვმა და სსრკ-ის ჩემპიონის ტიტულიც მან მოიპოვა.

ცხრილი
დამატებითი მატჩ-ტურნირი
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 409

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 409 მიიღეს 1977 წლის 27 მაისს, საბჭოს წინა რეზოლუციებმა კიდევ ერთხელ დაადასტურა, რომ მათ მიერ შექმნილი პოლიტიკა ძალაში დარჩებოდა. საბჭომ, თავის შესაბამისად მოქმედებისას, ასევე გადაწყვიტა, რომ ყველა წევრ სახელმწიფოს უნდა აეკრძალა როდეზიისა და/ან როდეზიელი მოქალაქეებისთვის მათ ტერიტორიაზე არსებული სახსრების გამოყენება, გარდა პენსიებისა.

რეზოლუცია ერთხმად მიიღეს კენჭისყრის გარეშე.

რეზოლუციის მიზანი იყო ავსტრალიაში, სამხრეთ აფრიკასა და შეერთებულ შტატებში როდეზიის საინფორმაციო ოფისების დახურვის იძულება. კარტერის ადმინისტრაციამ 1977 წლის აგვისტოში გადადგა ნაბიჯები, რათა შეეწყვიტა როდეზიიდან ვაშინგტონში, კოლუმბიის ოლქში მდებარე როდეზიის საინფორმაციო ოფისის დაფინანსება, თუმცა, ამერიკელი მოქალაქეებისგან შემოწირულობების მიღების შემდეგ, ოფისი ღია დარჩა 1979 წლამდე. 1977 წელს ავსტრალიაში ფრეიზერის მთავრობამ შეიმუშავა კანონპროექტი სიდნეიში როდეზიის საინფორმაციო ცენტრის დახურვის შესახებ, თუმცა ეს გადაწყვეტილება საკუთარი პარლამენტარების წინააღმდეგობის გამო შეწყვიტა. ფრეიზერის მთავრობამ ცენტრის დახურვის შესახებ კანონპროექტის მიღება 1979 წელს განიხილა, მას შემდეგ, რაც გაერომ გააკრიტიკა 409-ე რეზოლუციის შეუსრულებლობის გამო.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 410

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 410 მიიღეს 1977 წლის 15 ივნისს, გენერალური მდივნის მოხსენებაში აღნიშნული იყო, რომ არსებული გარემოებების გამო, გაეროს სამშვიდობო ძალების კვიპროსში ყოფნა კვლავაც აუცილებელი იქნებოდა მშვიდობიანი მოგვარებისთვის. საბჭომ გამოთქვა შეშფოთება იმ ქმედებებთან დაკავშირებით, რომლებმაც შეიძლება დაძაბულობა გაამწვავოს და გენერალურ მდივანს სთხოვა, 1977 წლის 30 ნოემბრამდე კვლავ წარედგინა ანგარიში რეზოლუციის შესრულების თვალყურის დევნების მიზნით.

საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა თავისი წინა რეზოლუციები, მათ შორის რეზოლუცია 365 (1974), გამოთქვა შეშფოთება სიტუაციის გამო, მოუწოდა ჩართულ მხარეებს მშვიდობის მისაღწევად ერთად ემუშავათ და კიდევ ერთხელ გააგრძელა კვიპროსში ძალების განლაგება, რომელიც შეიქმნა რეზოლუცია 186-ით, 1977 წლის 15 დეკემბრამდე.

რეზოლუცია 410 მიიღეს 14 ხმით არცერთის წინააღმდეგ; ჩინეთმა კენჭისყრაში მონაწილეობა არ მიიღო.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 411

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 411 მიიღეს ერთხმად, 1977 წლის 30 ივნისს, აღინიშნა მოზამბიკის სახალხო რესპუბლიკის ოფიციალური პირების მიერ გაკეთებული განცხადებები და ასევე გამოთქვა შეშფოთება როდეზიაში უკანონო უმცირესობის რეჟიმის მიერ ჩადენილი პროვოკაციული, აგრესიული ქმედებებით შექმნილი სიტუაციის გამო. საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა როდეზიასთან დაკავშირებით მათი ადრინდელი მუშაობა, მათ შორის ამ ქვეყნისთვის სანქციების დაწესების შესახებ რეზოლუციები და აღნიშნა მოზამბიკის ამ გეგმასთან თანამშრომლობისადმი მადლიერება. რეზოლუცია შემდეგ გმობს როდეზიის აგრესიულ ქმედებებს, მათ შორის სამხედრო შემოჭრილებს მოზამბიკის წინააღმდეგ და აღნიშნავს მოზამბიკის გადაუდებელ და განსაკუთრებულ ეკონომიკურ საჭიროებას, რაც წარმოიშვა 253-ე რეზოლუციის განხორციელების შედეგად.

საბჭომ მოუწოდა სახელმწიფოებს, დაუყოვნებლივ გაეწიათ დახმარება მოზამბიკისთვის და მოითხოვა, რომ გაეროს სხვადასხვა სააგენტომ, მათ შორის გაეროს განვითარების პროგრამამ, სურსათის პროგრამამ, მსოფლიო ბანკმა და საერთაშორისო სავალუტო ფონდმა, დაეხმარონ მოზამბიკს. და ბოლოს, რეზოლუცია მოუწოდებს გენერალურ მდივანს, ორგანიზება გაუწიოს ძალისხმევას იმ ეკონომიკური სირთულეების დასაძლევად, რომლებიც მოზამბიკს როდეზიის წინააღმდეგ ეკონომიკური სანქციების გამოყენების გამო დაატყდა თავს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 415

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 415 მიიღეს 1977 წლის 29 სექტემბერს, აღნიშნული იყო წერილი და მოწვევა გაერთიანებული სამეფოსგან უშიშროების საბჭოს პრეზიდენტისადმი, რათა დაენიშნათ წარმომადგენელი „დიალოგიების დასაწყებად ბრიტანეთის რეზიდენტ კომისართან დანიშნულთან და ყველა მხარესთან სამხედრო და მასთან დაკავშირებული ღონისძიებების შესახებ, რომლებიც აუცილებლად ითვლება უმრავლესობის მმართველობაზე გადასვლისთვის“. საბჭომ გენერალურ მდივანს სთხოვა ასეთი წარმომადგენლების დანიშვნა, ასევე სთხოვა გენერალურ მდივანს, რაც შეიძლება მალე გადაეგზავნა ანგარიში განხილვების შედეგების შესახებ და ბოლოს, ყველა მხარეს მოუწოდა წარმომადგენელთან თანამშრომლობისკენ.

რეზოლუცია მიიღეს 13 ხმით, საბჭოთა კავშირმა თავი შეიკავა, ხოლო ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკას კენჭისყრაში მონაწილეობა არ მიუღია.
პერის მუზეუმი

პერის მუზეუმი — სამხატვრო მუზეუმი სტამბოლის, თურქეთის ბეიოღლუს (ყოფილი პერა) რაიონის ტეპებაშის კვარტალში, მეშრუთიეთის გამზირზე №65, იულისტიქლალის გამზირთან ახლოს და თაქსიმის მოედნის უშუალო სიახლოვეს. მუზეუმი განსაკუთრებულ ყურადღებას უთმობს ორიენტალიზმს საუკუნის ხელოვნებაში.

ისტორია
პერის მუზეუმი დაარსდა სუნა და ინან ქირაჩის ფონდის მიერ 2005 წელს. მუზეუმი განთავსებულია ყოფილი სასტუმრო ბრისტოლის ისტორიულ შენობაში, რომელიც დააპროექტა არქიტექტორმა აქილე მანუსოსმა და აშენდა 1893 წელს.

გახსნის დღიდან, პერის მუზეუმი ყოველწლიურად თანამშრომლობს ხელოვნებისა და განათლების ეროვნულ და საერთაშორისო ინსტიტუტებთან, რათა გამართოს გამოფენები, რომლებიც ახალგაზრდა ხელოვანებს უჭერს მხარს.

სხვა ფუნქციები
მუზეუმის ყველა გამოფენას თან ახლავს წიგნები, კატალოგები, კონცერტები, აუდიო-ვიზუალური ღონისძიებები და საგანმანათლებლო პროგრამები. სეზონური პროგრამებისა და ღონისძიებების მეშვეობით, პერის ფილმი სტუმრებსა და კინოს მოყვარულებს სთავაზობს ჩვენებების ფართო სპექტრს, რომელიც მოიცავს კლასიკური და დამოუკიდებელი ფილმებიდან დაწყებული ანიმაციურ ფილმებსა და დოკუმენტურ ლენტებს, ასევე სპეციალურ ჩვენებებს, რომლებიც პარალელურად მიდის დროებითი გამოფენების თემატიკას.
ჟიდლოხოვიცე

ჟიდლოხოვიცე — ქალაქი ჩეხეთის რესპუბლიკის სამხრეთ მორავიის მხარეში. ჟიდლოხოვიცე ბრნო-ვენკოვის რაიონში მდებარეობს. ქალაქი ცნობბილია თავისი მეღვინეობით, ის ველკე-პავლოვიცეს ღვინის ქვერეგიონში მდებარეობს.

სახელწოდება
ერთ-ერთი ვერსიით ქალაქის სახელწოდება ძველი სლავური სიტყვა „ჟიდლინადან“ მომდინარეობს, რაც ქართულად ჭაობს ნიშნავს. მეორე ვერსია ტიპიური ჩეხური ქალაქები სახელდებისაა და პირად სახელთანაა დაკავშირებული. ჩეხეთში ქალაქების უმეტესობას იმ ადამიანის სახელიდან წარმოშობილი სახელწოდება აქვს, ვინაც ის დააარსა. ავსტრია-უნგრეთის იმპერიაში ყოფნის დროს ქალაქს სახელწოდება გერმანული სახელწოდებით შეუცვალეს და უწოდეს („დიდი ჟიდლოხოვიცე“).

გეოგრაფია
ჟიდლოხოვიცე ქალაქ ბრნოდან სამხრეთით, დაახლოებით 16 კილომეტრში მდებარეობს. ქალაქი დიე-სვრატკას ხეობაშია გაშენებული. მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე ყველაზე მაღალზე მდებარე წერტილის სიმაღლე 355 მეტრია ზღვის დონიდან. ჟიდლოხოვიცეში მდინარე სვრატკას ერთვის მდინარე ლიტავა.

ისტორია
ჟიდლოხოვიცე ისტორიულ წყაროებში პირველად 1237 წელს არის მოხსენიებული. ქალაქის ისტორიის სხვადასხვა ეტაპზე მას პერნშტეინები, ჟეროტინები, დიტრიხშტაინები და ჰაბსბურგები ფლობდნენ. 1873 წელს მას ქალაქის სტატუსი მიანიჭეს.

აღსანიშნავი ისტორიული ძეგლია წმინდა ჯვრის ამაღლების ეკლესია. იგი 1720-იან წლებში ბაროკოს სტილში იოჰან ლუკას ფონ ჰილდებრანდტის პროექტის მიხედვით ააგეს.

რენესანსის სტილში ნაგები ქალაქის მერია საუკუნის ბოლოს და საუკუნის დასაწყისში ააგეს.

ცნობილი ადამიანები
იან პერნშტაინი (1487–1548), პერნშტაინის საგვარეულოს არისტოკრატი
ვენცელ ფონ ლინჰარტი (1821–1877), ავსტრიელი ქირურგი
მორის სტრაკოში (1825–1887), ამერიკელი მუსიკოსი და იმპრესარიო
მანო კოგუტოვიჩი (1851–1908), უნგრელი კარტოგრაფი
ერცჰერცოგი ფრიდრიხი (ტეშენის ჰერცოგი) (1856–1936), არისტოკრატი და უმაღლესი სარდალი
ერცჰერცოგი კარლ სტეფან ავსტრიელი (1860–1933), არისტოკრატი და ადმირალი
ერცჰერცოგი ევგენ ავსტრიელი (1863–1954), არისტოკრატი და არმიის სარდალი

დაძმობილებული ქალაქები
გბელი, სლოვაკეთი
მონტევაგო, იტალია
მარინე ჩიტაშვილი

მარინე ჩიტაშვილი — ქართველი მეცნიერი, ფსიქოლოგი, ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის (თსუ) სოციალურ და პოლიტიკურ მეცნიერებათა ფაკულტეტის ფსიქოლოგიის მიმართულების სრული პროფესორი; ფსიქოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი (1999), ფსიქოლოგიის მეცნიერებათა კანდიდატი (1985); სოციალურ მეცნიერებათა ცენტრის ერთ-ერთი დამფუძნებელი და დირექტორი 2003-2013 წლებში.

ბიოგრაფია
თსუ დასრულების შემდეგ 1980-1990 წლებში მუშაობდა მეცნიერ-თანამშრომლად საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის დიმიტრი უზნაძის სახელობის ფსიქოლოგიის ინსტიტუტში სხვადასხვა თანამდებობებზე. 1990 წლიდან დღემდე მუშაობს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში. 1990-1995 წლებში იყო რელიგიის ფსიქოლოგიის კვლევითი ჯგუფის ხელმძღვანელი თსუ რელიგიის შესწავლის ცენტრში.

1995 წლიდან დღემდე არის თსუ აკადემიური პერსონალი, 1999 წლიდან თსუ სრული პროფესორი.

2003-2005 წლებში ხელმძღვანელობდა ზოგადი ფსიქოლოგიის კათედრას. 2005 წლის მარტ-ივლისში იყო თსუ-ს სასწავლო დეპარტამენტის ხელმძღვანელი. არის 2 წიგნისა და 80-ზე მეტი სტატიის ავტორი. 2007 წელს იყო ფულბრაიტის მკვლევარი სტენფორდის უნივერსიტეტში. 2006 წელს — -ის მკვლევარი ლუდვიგ მაქსიმილიანის უნივერსიტეტში, მიუნხენში; აგრეთვე იყო ზაარლენდის უნივერსიტეტში მიწვეული მკვლევარი [2003; 2001]; 1995 წელს იყო მიწვეული მკვლევარი ლუნდის უნივერსიტეტში.

2011 წლიდან არის ვოლფსონის კოლეჯის მუდმივი მიწვეული მკვლევარი, კემბრიჯის უნივერსიტეტში, დიდ ბრიტანეთში.

2013 წლის სექტემბერში პროფესორი ჩიტაშვილი გადადგა თანამდებობიდან ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სტრატეგიული განვითარების დარგში ვიცე-რექტორის პოზიციაზე მისი კანდიდატურის დანიშვნასთან დაკავშირებით. 2014 წლიდან მარინე ჩიტაშვილი ხელმძღვანელობს შოთა რუსთაველის ეროვნულ სამეცნიერო ფონდს. მარინე ჩიტაშვილი კვლავაც თანამშრომლობს სოციალურ მეცნიერებათა ცენტრთან ასოცირებული მკვლევარი სახით განათლების და განვითარების პროგრამის ფარგლებში.