პუერტო-რიკოს ისტორია

პუერტო-რიკოს ისტორია იწყება კუნძულზე ორთოიროიდული ადამიანების დასახლებით, ძვ.წ. 3000 და ძვ.წ. 2000 წლებს შორის. პუერტო-რიკოზე ადამიანები უძველესი დროიდან ცხოვრობდნენ. სხვა ტომები, მაგალითად, სალადოიდები და არავაკები კუნძულზე ჯერ კიდევ ძვ. წ. 430 წელს დასახლდნენ. 1493 წელს ქრისტეფორე კოლუმბმა აღმოაჩინა კუნძული, ახალი მსოფლიოს აღმოჩენის დროს. ადგილობრივ ხალხთა რიცხვი ძალიან დაბალი იყო მე-16 საუკუნის გვიანდელ ნახევარში, ვინაიდან ევროპელები, რომლებიც კუნძულზე ჩამოდიოდნენ ავრცელებდნენ სხვადასხვა დაავადებას.

პუერტო რიკომ ჩრდილო-აღმოსავლეთ კარიბის ზღვაში მდებარე ესპანეთის იმპერიის ძირითადი ნაწილი ჩამოაყალიბა, ახალი სამყაროს კვლევისას, დაპყრობისა და კოლონიზაციის ადრეულ წლებში. კუნძული იყო მთავარი სამხედრო პუნქტი ესპანეთსა და სხვა ევროპულ ძალებს შორის. ამ ტერიტორიის კონტროლისთვის მრავალი ომის მიმდინარეობდა, მე-16, მე-17 და მე-18 საუკუნეებში.

1593 წელს ფილიპე -ის ბრძანებით ლისაბონიდან გაგზავნილმა პორტუგალიელმა ჯარისკაცებმა შექმნეს პუერტო-რიკოში „სან ფელიპეს დელმოროს“ ციხის პირველი გარნიზონი. ჩასულთაგან ბევრმა ადგილობრივი მაცხოვრებელი მოიყვანა ცოლად, ამიტომაც დღეს კუნძულზე საკმაოდ გავრცელებულია პორტუგალიური გვარები. დიდი ანტილის კუნძულები, რომელთა შემადგენლობაშიც პუერტო-რიკოც არის, წარმოადგენდა ხელსაყრელ ადგილს, ვინაიდან აქედან მარტივად შეიძლებოდა ევროპაში, მექსიკაში, ცენტრალურ ამერიკასა და სამხრეთ ამერიკის ჩრდილოეთ ნაწილში მოხვედრა. საუკუნის უმეტესი პერიოდის განმავლობაში, ესპანეთ-ამერიკის ომის დასრულებამდე, პუერტო-რიკო და კუბა იყო ესპანეთის ბოლო ორი კოლონია ახალ მსოფლიოში. ესპანეთმა გააცნობიერა, რომ ეს იყო კარიბის ზღვაში დარჩენილი ბოლო ორი ტერიტორია, რომლებსაც დაკარგვის საფრთხე ამუქრებოდათ. ბრძანება დაიბეჭდა ესპანურად, ინგლისურად და ფრანგულად, რისი მიზანიც იყო ევროპელების მოზიდვა, რათა დასახლებულიყვნენ კუნძულებზე, ხოლო ქვეყანა მათ უფასოდ მიცემდა მიწის ნაკვეთს, თუმცა მათ უნდა დაედოთ ფიცი, რომ ერთგულნი იქნებოდნენ ესპანეთის გვირგვინისა და რომის კათოლიკური ეკლესიის მიმართ.

პრე-კოლონიური პუერტო-რიკო
პუერტო-რიკოს ტერიტორიებზე, სავარაუდოდ, პირველად ორთოიროიდები დასახლდნენ. ზოგი მეცნიერი ვარაუდობს, რომ მათი აქ დასახლება 4000 წლით თარიღდება. 1990 წელს, კუნძულ ვიკეს არქეოლოგიურმა გათხრამ აღმოაჩინა ნაშთები, რომლებიც ადასტურებს, რომ ორთოიროიდული ადამიანები აქ ცხოვრობდნენ. ეს აღმოჩენა დათარიღებულია ძვ. წ. 2000 წლით. შემდგომში მათი კულტურა ჩაანაცვლეს სალადოიდებმა, რომელიც კუნძულზე ჩავიდნენ ძვ.წ 430-250 წლებში.

როდესაც ესპანელები ჩამოვიდნენ 1493 წელს ახალ მიწებზე, ტაინოს ხალხი უკვე კონფლიქტში იყო ჩაბმული, ესპანელთა ჩამოსვლამ კი მათი გადაშენებას ხელი შეუწყო. თუმცა მათი კულტურა თანამედროვე პუერტო-რიკოს კულტურის ნაწილია. მაგალითად მუსიკალური ინსტრუმენტები, როგორებიცაა „“ და „“. სიტყვები:„“, „“, „“, „“, „“ და „“ (ქარიშხალი), ტაინოს ხალხის მიერ დატოვებული მემკვიდრეობის მაგალითებია.

1898-დან დღემდე
1898 წლის პარიზის ხელშეკრულების თანახმად, პუერტო-რიკო ამერიკის შეერთებული შტატების კონტროლის ქვეშ გადავიდა. ამან მნიშვნელოვანი ცვლილებები გამოიწვია, კერძოდ, კუნძულის სახელი შეიცვალა და ეწოდა პორტო რიკო (სახელი პუერტო-რიკო დაბრულდა 1932 წელს), ასევე შეიცვალა ვალუტა და პუერტო-რიკოს პესო ჩაანაცვლა შეერთებული შტატების დოლარმა. დაინერგა საჯარო სკოლის სისტემა და აშშ-ს საფოსტო სამსახური კუნძულის მასშტაბით ფუნქციონირებდა. გაფართოვდა და აშენდა საავტომობილო სისტემები, ხიდები მნიშვნელოვან მდინარეებზე, გზები და სხვა. გაუქმდა სამთავრობო ლატარია, აიკრძალა მამლების ჩხუბი (იგი კვლავ დაკანონდა 1933 წელს) და შეიქმნა საზოგადოებრივი ჯანდაცვის სამსახური. იმ დროისთვის კუნძულზე ჯანმრთელობის მდგომარეობა ძირითადად მძიმე იყო, ჩვილების სიკვდილიანობის მაჩვენებლებიც ძალზე გახშირდა და მრავალი დაავადება იყო გავრცელებული.

სამხედრო ხელისუფლების დამყარებამ გამოიწვია ახალი პოლიტიკური ჯგუფების შექმნა. შეიქმნა „ “ (რესპუბლიკური პარტია) და ამერიკის ფედერალური პარტია, რომელსაც ხელმძღვანელობდნენ ხოსე სელსო ბარბოსა და ლუის მუნოს რივერა. ორივე ჯგუფმა მხარი დაუჭირა შეერთებული შტატების მიერ ანექსიას, რათა კოლონიური ვითარება შეწყვეტილიყო. კუნძულზე მყოფი შაქრის მწარმოებლები, რომლებიც თავიანთი პროდუქტის ფასების შემცირებას განიცდიდნენ, იმედოვნებდნენ, რომ აშშ-ს ახალი წესები ხელს შეუწყობდა მათ, რომ ჩრდილოეთ ამერიკის ბაზარზე წვდომა ჰქონოდათ.

კუნძულს კატასტროფა 1899 წლის აგვისტოში დაატყდა, კერძოდ, ორი ქარიშხალი: „1899 წლის სან-ცირიაკო ქარიშხალი“ და 8 აგვისტოს უსახელო ქარიშხალი. ამის შემდგომ დაახლოებით 3 400 ადამიანი დაიღუპა წყალდიდობის შედეგად და ათასობით დარჩა თავშესაფრის, საკვებისა და სამუშაოს გარეშე. ეკონომიკაზე გავლენა დამანგრეველი იყო. მილიონობით დოლარი დაიკარგა შაქრისა და ყავის პლანტაციების უმეტესი ნაწილის განადგურების გამო. ამის შემდეგ, თითქმის 5 000 პუერტო-რიკოს მცხოვრები 1910 წლისთვის გადასახლდა ჰავაის კუნძულებზე, რათა ემუშავად ჰავაის შაქრის პლანტაციებში.

1900 წლის ფორაკერის აქტი
პუერტო-რიკოში სამხედრო მთავრობა მცირე ხნით იყო და იგი დაიშალა 1900 წლის 2 აპრილს, როდესაც აშშ-ს კონგრესმა გამოსცა ფორაკერის აქტი (ასევე ცნობილია როგორც 1900 წლის ორგანული აქტი), რომელსაც ხელი მოაწყო სენატორმა ჯოზეფ ბ. ფორაკერმა. ამ აქტმა დაამყარა სამოქალაქო მთავრობა და თავისუფალი ვაჭრობა კუნძულსა და ამერიკის შეერთებულ შტატებს შორის. სადაზვერვო მთავრობის სტრუქტურაში შედიოდა შეერთებული შტატების პრეზიდენტის მიერ დანიშნული გუბერნატორი, აღმასრულებელი საბჭო (სენატის ეკვივალენტი) და საკანონმდებლო ორგანო, რომელიც 35 წევრისგან შედგებოდა. პირველი დანიშნული გუბერნატორი იყო ჩარლზ ჰერბერტ ალენი, დაინიშნა 1900 წლის 1 მაისს.

1950 წელს პუერტო რიკოში მოიყვანეს შაქრის რეკორდული მოსავალი. ამერიკამ დიდი ყურადღება დაუთმო თანამედროვე სასკოლო სისტემის შემუშავებას. ინგლისურენოვანმა სწავლებამ, ხალხში კულტურული გენოციდის შიში გამოიწვია. ამან ხელი შეუწყო მასწავლებლების, მშობლების, პოლიტიკოსების, ინტელექტუალებისა და სხვების მხრიდან წინააღმდეგობას. კუნძულის ესპანური ენისა და კულტურული ტრადიციების პატივისცემით, აშშ-ს ოფიციალურმა პირებმა შეაფასეს პუერტო-რიკოს კულტურაში ესპანური ენის ადგილი. ესპანური ასევე იყო ერთ-ერთი მოწინავე საერთაშორისო ენა, რომლის საშუალებითაც პუერტო-რიკოს მოსახლეობას ჰქონდათ კონტაქტი მსოფლიოსთან. ეს იყო მთავარი ენა, რომლითაც კომუნიკაცია ხდებოდა.

პუერტო რიკოს სოფლის მეურნეობის ძირითადი კომპონენტი იყო შაქრის წარმოება. ამერიკულ შაქრის კომპანიებს უფრო მეტი უპირატესობა ჰქონდათ ადგილობრივი შაქრის პლანტაციების მფლობელებთან შედარებით. ადგილობრივ მფლობელს შეეძლო დაფინანსება მხოლოდ ადგილობრივ ბანკებში მოეპოვებინა, რომლებიც მაღალ საპროცენტო განაკვეთებს სთავაზობდნენ, რაც განასვავებდა მათ ამერიკული კომპანიებისგან, ვინაიდან ისინი ამერიკული კომერციული ბანკებისგან სესხს უფრო დაბალ პროცენტში იღებდნენ. ეს ფაქტორი და დამატებით დაწესებული გადასახადები, აკოტრებდა ადგილობრივ მწარმოებლებს ან აიძულებდა გაეყიდა თავისი შაქრის პლანტაცია, რომელსაც ისევ ამერიკული კომპანიები ყიდულობდნენ.