ჯუსტინიანის სასახლე (რომი)

პალაცო ჯუსტინიანი (ჯუსტინიანის სასახლე) ან პიკოლო კოლე (პატარა ბორცვი) — სასახლე ვია დელა დოგანა ვეკიასა და პიაცა დელა როტონდაზე, სანტ'ეუსტაქიოში, რომში.

სასახლეში მდებარეობს რესპუბლიკის სენატის პრეზიდენტის ოფიციალური რეზიდენცია, სალა ცუკარი, უვადო სენატორების და იტალიის ყოფილი პრეზიდენტების ოფისები და ზოგიერთი ადმინისტრაციული ოფისი. 1901-დან 1985 წლამდე ის ასევე იყო მასონური ორდენის - „იტალიის დიდი აღმოსავლეთის“ რეზიდენცია.

ისტორია
სასახლე აშენდა პანთეონის ახლოს, საუკუნის ბოლოს, მონსინიორ ფრანჩესკო ვენტოსთვის, მაგრამ 1590 წელს ის შეიძინა ჯუზეპე ჯუსტინიანიმ, გენუის ჯუსტინიანების ოჯახის წევრმა, რომელიც ქიოსის გუბერნატორად მსახურობდა. მისმა შვილმა, კარდინალმა ბენედეტო ჯუსტინიანიმ, ის სხვა შენობებთან ერთად გააერთიანა, და საბოლოო კომპლექსმა ქალაქის მთელი კვარტლის სახე მიიღო. კარდინალის ძმამ, ვინჩენცო ჯუსტინიანიმ, სასახლისთვის დაახლოებით 1600 ნივთიანი ხელოვნების კოლექცია შეიძინა, მათ შორის შედიოდა ძველი ქანდაკებები და ნამუშევრები ჯორჯონეს, ტიციანის, რაფაელის და კარავაჯოს მიერ.

შენობის ორიგინალი დიზაინი შექმნა ჯოვანი ფონტანამ, სავარაუდოდ თავისი ძმის, დომენიკო ფონტანას დახმარებით. მეჩვიდმეტე საუკუნის პირველ ნახევარში ნაგებობამ სხვადასხვა რენოვაციები განიცადა, რომლებმაც კულმინაციას ფრანჩესკო ბორომინის ნამუშევარში მიაღწიეს, რომელიც პასუხისმგებელია კარის შესასვლელზე და წინა მხარის აივანზე, რომლებიც მოჩანს დოგანა ვეკიადან, და ელეგანტურ შიდა ეზოზე, ატრიუმით, რომელიც შეიცავს დაწეულ თაღებს, რაც დამახასიათებელია ბორომინის სტილისთვის.

1859 წელს, ჯუსტინიანების ოჯახის მთავარი ხაზის გადაშენების შემდეგ, სასახლე გრაციოლების საკუთრებაში გადავიდა, რომლებმაც ის „გრანდე ორიენტე დ'იტალიას“ მასონურ ორდენზე, 1898 წელს გააქირავეს. „გრანდე ორიენტემ“ ის თავის შტაბ-ბინად 1901 წლის 21 აპრილს აქცია; ინიციატორები სასახლეს მოიხსენიებდნენ როგორც „ვატიკანო ვერდე“ ან „ვატიკანო დეი 33“. 1917 წელს ფსიქოლოგიური პრობლემების მქონე პირმა მოკლა აკილე ბალორი, „შოტლანდიური წესის“ დიდი მეთაური და იტალიის „გრანდე ორიენტეს“ ასოცირებული დიდი მაგისტრი სასახლეში.

1926 წლის დასაწყისში მუსოლინის რეჟიმმა აკრძალა მასონობა და კონფისკაცია გაუკეთა სასახლეს სენატის მიერ გამოსაყენებლად. ამის შესახებ სასამართლო დავა მეგობრულად გადაწყდა 1960 წელს, საზოგადოებასა და მინისტრ ჯუზეპე ტრაბუკის შორის შეთანხმებით, რომელიც შემოთავაზებული იყო აშშ-ს სახელმწიფო მდივნის კრისტიან ჰერტერის მიერ. ამ შეთანხმების თანახმად, სასახლის ნაწილი, რომელიც ესაზღვრება პიაცა დელა როტონდას, დარჩა მასონების კონტროლის ქვეშ. სენატმა მხოლოდ 1985 წელს მოიპოვა კონტროლი მთელ სასახლეზე, როდესაც მასონები გადავიდნენ ვილა დელ ვასჩელოში იანიკულუმის ბორცვზე.

სასახლე გამოიყენებოდა ოფიციალურ რეზიდენციად ენრიკო დე ნიკოლას, როგორც დროებითი სახელმწიფოს მეთაურის მიერ, 1946-დან 1948 წლამდე, უფრო შთამბეჭდავი კვირინალის სასახლის ნაცვლად, რომელიც მანამდე იყო პაპებისა და იტალიის მეფეების სასახლე და ახლა არის იტალიის პრეზიდენტის რეზიდენცია. ამ მცირე გარემოების გამო, იტალიის კონსტიტუციის დამტკიცება პალაცო ჯუსტინიანიში, ბიბლიოთეკის ოთახში განხორციელდა.

1972 წელს სასახლე ნახსენები იყო როგორც ადგილი, სადაც ალდო მორომ და ამინტორე ფანფანიმ (იმ დროის სენატის პრეზიდენტი) გააფორმეს „პალაცო ჯუსტინიანის პაქტი“, რომელმაც დააყოვნა ძალაუფლების გადაცემა ქრისტიანული დემოკრატიის პარტიის უფრო ახალგაზრდა თაობისთვის, მათი პროტეჟეების, ჩირიაკო დე მიტასა და არნალდო ფორლანის სასარგებლოდ, რამაც ფაქტობრივად უზრუნველყო მათი აღზევება ქრისტიანული დემოკრატიის პარტიის მარცხენა და მარჯვენა ფრთების (შესაბამისად) სათავეში. არსებობს გარკვეული ეჭვი ამ ისტორიის სისწორის შესახებ მისი მსგავსების გამო 1969 წლის აგვისტოს „სან ჯინეზიოს პაქტთან“ დე მიტასა და ფორლანის შორის.

1973 წელს კომუნისტმა პარლამენტარმა და ჩივიტა კასტელანას ყოფილმა მერმა, ენრიკო მინიომ, თავი მოიკლა თავის ოფისში, სასახლეში.

ტრადიციულად, სენატის პრეზიდენტი უზრუნველყოფს ოფისებს სასახლეში შესაბამისი საბჭოს პრეზიდენტისთვის კონსულტაციების ჩასატარებლად, იმის მიუხედავად, ის დეპუტატთა პალატის წევრია თუ სენატის.

აღწერა
სალა ცუკარი
ამ დარბაზის ოფიციალური სახელია „პალაცო ჯუსტინიანის დიდი გალერეა“ , მაგრამ მას ჩვეულებრივ მოიხსენიებენ როგორც სალა ცუკარის, მხატვარ ფედერიკო ცუკარის სახელით, რომელმაც დარბაზის ჭერი მოხატა. ეს ასევე წარმოადგენს იმ ერთადერთ ოთახის, რომელიც დარჩა ჯუსტინიანის მშენებლობის შემდეგ უცვლელად დარჩა. ფრესკები გვხვდება ოთხივე კედელზე და ჭერზე. ამ უკანასკნელზე სოლომონის ისტორიაა (მისი ცხება, იერუსალიმის ტაძრის მშენებლობა, სოლომონის განაჩენი, ვაჟები, რომლებიც იძულებულნი არიან დაჭრან მამის სხეული, შეხვედრა საბაელთა დედოფალთან და მეფისთვის მიწერილი ოთხი სათნოება: რელიგია, მრეწველობა, სიფხიზლე, მჭევრმეტყველება) გამოსახული. ჭერის კუთხეებში არის პატარა ლანდშაფტები, წრიულ კარნიზებში. კედლებზე გამოსახულია სხვადასხვა ფემინინური პერსონიფიკაციები სათნოებებისა, რომელთაგან ყველა ფრაგმენტულია, გარდა „ზომიერებისა“. ინტერიერი ასევე გამდიდრებულია მეთექვსმეტე საუკუნის გობელენებით. ნამუშევრების ავტორობა არ არის სრულიად გარკვეული. დეკორატიული ციკლი, რომელიც თარიღდება 1586-87 წლებით, როდესაც სასახლე ჯერ კიდევ არ ეკუთვნოდა ჯუსტინიანებს, დაკავშირებულია ანტონიო ტემპესტასთან და პიეტრო პაოლო ბონციზთან.