გენოციდის კონვენცია

კონვენცია გენოციდის დანაშაულის აღკვეთისა და დასჯის შესახებ , ან უბრალოდ გენოციდის კონვენცია — საერთაშორისო ხელშეკრულება, რომელიც დანაშაულად აცხადებს გენოციდს და ავალდებულებს ხელშემკვრელ მხარეებს, აღასრულონ მისი აკრძალვა. ეს იყო პირველი სამართლებრივი ინსტრუმენტი, რომელმაც მოახდინა გენოციდის, როგორც დანაშაულის კოდიფიკაცია და პირველი ადამიანის უფლებათა ხელშეკრულება, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული გაეროს გენერალური ასამბლეის მიერ 1948 წლის 9 დეკემბერს, გაეროს გენერალური ასამბლეის მესამე სესიაზე. კონვენცია ძალაში შევიდა 1951 წლის 12 იანვარს და ჰყავს 153 წევრი სახელმწიფო.

გენოციდის კონვენცია დიდწილად შეიქმნა მეორე მსოფლიო ომის შედეგად, რომლის დროსაც ადგილი ჰქონდა ისეთ სასტიკ ქმედებებს, როგორიცაა ჰოლოკოსტი, რასაც მანამდე ადეკვატური აღწერა ან სამართლებრივი განმარტება აკლდა. პოლონელ-ებრაელი იურისტი, რაფაელ ლემკინი, რომელმაც 1944 წელს შემოიღო ტერმინი „გენოციდი“ ოკუპირებულ ევროპაში ნაცისტური პოლიტიკისა და სომხების გენოციდის აღსაწერად, იბრძოდა მისი აღიარებისთვის საერთაშორისო სამართლის დანაშაულად. ლემკინმა ასევე დააკავშირა კოლონიალიზმი გენოციდთან და თავის ნაშრომებში ახსენა ევროპის გარეთ მომხდარი კოლონიური გენოციდები. 1946 წლის რეზოლუციით, გენერალურმა ასამბლეამ გენოციდი აღიარა საერთაშორისო დანაშაულად და მოუწოდა წევრ სახელმწიფოებს სავალდებულო ხელშეკრულების შექმნისკენ მისი აღკვეთისა და დასჯის მიზნით. გაეროს წევრ სახელმწიფოებს შორის შემდგომი დისკუსიებისა და მოლაპარაკებების შედეგად მიღებულ იქნა .

კონვენცია გენოციდს განმარტავს, როგორც ხუთი ქმედებიდან ერთ-ერთს, რომელიც „ჩადენილია რომელიმე ეროვნული, ეთნიკური, რასობრივი ან რელიგიური ჯგუფის, როგორც ასეთის, მთლიანად ან ნაწილობრივ განადგურების განზრახვით“. ეს ხუთი ქმედება მოიცავს: ჯგუფის წევრების მკვლელობას, მათთვის სხეულის მძიმე დაზიანების ან ფსიქიკური ტრავმის მიყენებას, ჯგუფისათვის ცხოვრების ისეთი პირობების განზრახ შექმნას, რომელიც მიზნად ისახავს მის სრულ ან ნაწილობრივ ფიზიკურ განადგურებას, შობადობის აღკვეთას და ბავშვების იძულებით გადაცემას ერთი ჯგუფიდან მეორეში. მსხვერპლის სამიზნე ხდება მათი ჯგუფის რეალური ან აღქმული წევრობის გამო და არა შემთხვევით. კონვენცია შემდგომში სჯის „თანამონაწილეობას, მცდელობას ან წაქეზებას მის ჩასადენად“. წევრ ქვეყნებს ეკრძალებათ გენოციდში მონაწილეობა და ვალდებულნი არიან უზრუნველყონ ამ აკრძალვის აღსრულება. ყველა დამნაშავე უნდა დაისაჯოს, მიუხედავად იმისა, არიან ისინი კერძო პირები, სახელმწიფო მოხელეები თუ პოლიტიკური ლიდერები სუვერენული იმუნიტეტით.

-მ გავლენა მოახდინა სამართალზე როგორც ეროვნულ, ისე საერთაშორისო დონეზე. გენოციდის მისეული განმარტება მიღებულ იქნა საერთაშორისო და ჰიბრიდული ტრიბუნალების მიერ, როგორიცაა სისხლის სამართლის საერთაშორისო სასამართლოს რომის სტატუტი, და ინკორპორირებულია რამდენიმე ქვეყნის შიდასახელმწიფოებრივ სამართალში. მისი დებულებები ფართოდ განიხილება როგორც ჩვეულებითი სამართლის ნაწილი და, შესაბამისად, სავალდებულოა ყველა სახელმწიფოსთვის, მიუხედავად იმისა, არიან თუ არა ისინი ხელშეკრულების მხარეები. მართლმსაჯულების საერთაშორისო სასამართლომ ასევე დაადგინა, რომ კონვენციის საფუძვლად არსებული პრინციპები წარმოადგენს ნორმას, რომლისგანაც არცერთ სახელმწიფოს არცერთ შეთხვევაში არ შეუძლია გადახვევა. გენოციდის კონვენცია ითვალისწინებს -ის სავალდებულო იურისდიქციას დავების გადასაჭრელად, რამაც გამოიწვია ისეთი საერთაშორისო სამართლებრივი პროცესები, როგორიცაა როჰინჯების გენოციდის საქმე, დავა უკრაინაში რუსეთის 2022 წლის შეჭრასთან დაკავშირებით და ღაზის გენოციდის საქმე სამხრეთ აფრიკასა და ისრაელს შორის.