iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ალტიჩიერო

ალტიჩიერო და ძევიო , ასევე ცნობილი როგორც ალდიგიერი და ზევიო — იტალიელი მხატვარი, რომელზეც დიდი გავლენა მოახდინა მხატვარმა ჯოტო დი ბონდონემ. იგი ითვლება ტრეჩენტოს პერიოდის ერთ-ერთ მნიშვნელოვან ფიგურად.

ცხოვრება
ალტიჩიერო, სავარაუდოდ, ძევიოს მახლობლად დაიბადა. მისი შემოქმედება დაკავშირებულია როგორც ვერონასთან, ასევე პადუასთან. იგი ჯოტოს ფრესკებს პადუაში, სკროვენის კაპელაში გაეცნო და ფლორენციაშიც სწავლობდა ჯოტოს ხელმძღვანელობით.

ალტიჩიერო მუშაობდა ვერონაში დელა სკალას ოჯახის სამსახურში და დაახლოებით 1364 წელს შექმნა ფრესკების ციკლი იოსებ ფლავიუსის „იუდეველთა ომის“ მიხედვით. მისი ნამუშევრები შემორჩენილია ვერონაში სანტ’ანასტაზიას ეკლესიაში და პადუაში — სანტ’ანტონიოს ბაზილიკაში (სან ფელიჩეს კაპელა) და სან ჯორჯიოს ორატორიაში.

დიდი ხნის განმავლობაში მისი ნამუშევრების ავტორობა ეჭვქვეშ იდგა და მათ მიაწერდნენ იაკოპო ავანცოს, თუმცა მოგვიანებით კვლევებმა დაადასტურა, რომ აღნიშნული ფრესკების ძირითადი ავტორი სწორედ ალტიჩიერო იყო. მიუხედავად ამისა, ზოგიერთ ადრეულ სცენაში შეიძლება შეინიშნოს მისი კოლეგის ხელი.

ალტიჩიერომ სან ფელიჩეს კაპელის მოხატვისთვის 1379 წელს მიიღო მნიშვნელოვანი ანაზღაურება — 792 დუკატი, რაც მისი მაღალი სტატუსის მაჩვენებელია.

მისი ცხოვრების ბოლო დოკუმენტური ცნობა თარიღდება 1384 წლის სექტემბრით, როდესაც იგი პადუაში იმყოფებოდა და ვერონაში დაბრუნებას გეგმავდა. ხელოვნების ისტორიკოსი ჯორჯო ვაზარი აღნიშნავს, რომ ალტიჩიერო საბოლოოდ დაბრუნდა ვერონაში.

შემოქმედება
ალტიჩიეროს ფერწერა გამოირჩევა კომპოზიციური სირთულით, ფიგურების გამომსახველობით და სივრცის დამაჯერებელი გადმოცემით. იგი ერთ-ერთი პირველი მხატვარია, რომელმაც ჯოტოს სტილი განავითარა და უფრო ნარატიული და დინამიკური გახადა.

მიუხედავად ამისა, დეკორაციები არასდროს აკლებს მთავარი მოქმედების სპექტაკლს: მხატვარი აკონტროლებს მთელ კომპოზიციას, რათა მნახველის მზერა იქით მიმართოს, სადაც მას სურს. მაგალითად, წმინდა ლუსიას სცენაში, ჰორიზონტალური ხაზების სერია წმინდანის ფიგურაზე იყრის თავს, რომელიც, მიუხედავად მისი ცენტრიდან გადახრილი პოზიციისა, მაშინვე ჩანს; შემდეგ თვალი შორდება რეალისტური გამოსახულების აღსაქმელად, სადაც დაძაბულობისგან მოხრილი ხარები, მცველების ურწმუნოება და ზოგიერთი მაყურებლის შეშფოთება ჩანს.

მემკვიდრეობა
ალტიჩიერო ვალერიო ევანგელისტის წიგნის „ორიონის ნათების“ ერთ-ერთი მთავარი გმირია, რომელიც 2007 წელს გამოიცა.

ფოტოგალერეა
ბერლინის სამედიცინო ისტორიის მუზეუმი

ბერლინის სამედიცინო ისტორიის მუზეუმი — ბერლინის უმსხვილესი კლინიკის, შარიტეს, აგრეთვე ჰუმბოლდტის სახელობისა და ბერლინის თავისუფალი უნივერსიტეტების ერთობლივი სამედიცინო-ისტორიული და პათოლოგანატომიური მუზეუმი.

თანამედროვე მუზეუმი
სამედიცინო ისტორიის მუზეუმი კლინიკა შარიტეს ერთ-ერთ სტრუქტურულ ქვედანაყოფს (ინსტიტუტს) წარმოადგენს. იგი მდებარეობს კლინიკის ცენტრალურ კამპუსში (მიტეს რაიონი).

მუზეუმში წარმოდგენილია მედიცინის განვითარების ისტორია ბოლო ოთხი საუკუნის განმავლობაში. კოლექცია, სამედიცინო ინსტრუმენტების, ისტორიული აპარატურის, ძვირფასი წიგნებისა და მიკროსკოპების გვერდით, მოიცავს დაახლოებით 900 იშვიათ და ღირებულ პათოლოგანატომიურ პრეპარატს.

მუდმივ ექსპოზიციასთან ერთად, მუზეუმში პერიოდულად ეწყობა დროებითი გამოფენები, რომლებიც მედიცინისა და მისი ისტორიის სხვადასხვა ასპექტს ეძღვნება.

მუზეუმი ღიაა ნებისმიერი დამთვალიერებლისთვის. საგამოფენო სივრცე ცალკე მდგომ შენობაში ოთხ სართულს მოიცავს. მუზეუმის მნახველთა რაოდენობა წელიწადში საშუალოდ 50 000-ს შეადგენს. სამედიცინო ისტორიის მუზეუმის სახით იგი 1998 წელს გაიხსნა.

სამუზეუმო კომპლექსი მდებარეობს ბერლინის ცენტრალურ სადგურთან ახლოს, მდინარე შპრეეს მოპირდაპირე მხარეს. სადგურის შენობაში მდებარე --ის ამავე სახელწოდების გაჩერებიდან მუზეუმამდე ფეხით მისასვლელად საჭიროა დაახლოებით 15 წუთი.

პათოლოგიის მუზეუმი
თანამედროვე მუზეუმი წარმოადგენს პათოლოგიის მუზეუმის მემკვიდრეს, რომელიც რუდოლფ ვირხოვმა 1899 წელს დააარსა. მუზეუმის ბაზას წარმოადგენდა პათოლოგიის ინსტიტუტის ანატომიური პრეპარატების კოლექცია, რომელსაც ვირხოვი მისი შექმნის დღიდან (1856 წელი) ხელმძღვანელობდა. აღსანიშნავია, რომ ვირხოვის მოსვლამდე შარიტეს პათოლოგანატომიური პრეპარატების კოლექცია უკვე 1500 ერთეულს შეადგენდა. მასზე მუშაობდნენ იმ დროის ისეთი ცნობილი ანატომები, როგორებიც იყვნენ რობერტ ფრორიპი (ვირხოვის მასწავლებელი), რომელიც ბერლინის უნივერსიტეტში 1833 წლიდან პროზექტორად და კონსერვატორად მუშაობდა, ასევე ვილჰელმ კრაუზე, იოჰან პეტერ მიულერი და სხვები.

პათოლოგიის მუზეუმის შენობა კლინიკა შარიტეს ტერიტორიაზე, ზუსტად იმავე ადგილას მდებარეობდა, სადაც დღეს სამედიცინო ისტორიის მუზეუმია განთავსებული.
იაკოპო ამიგონი

იაკოპო ამიგონი (; დ. 1682 — გ. 1752 წლის სექტემბერი) — იტალიელი გვიანი ბაროკოსა და როკოკოს ეპოქის მხატვარი. მან კარიერა დაიწყო ვენეციაში, თუმცა შემდგომში აქტიურად მოღვაწეობდა ევროპის სხვადასხვა ქვეყანაში, სადაც მისი მდიდრული პორტრეტები განსაკუთრებული მოთხოვნით სარგებლობდა.

ბიოგრაფია
იაკოპო ამიგონი დაიბადა ნეაპოლში 1682 წელს, ადრინდელი მოსაზრების მიხედვით, იგი ვენეციაში იყო დაბადებული. კარიერის დასაწყისში ამიგონი ქმნიდა როგორც მითოლოგიურ, ისე რელიგიურ თემებზე შესრულებულ ნამუშევრებს. მოგვიანებით, მისი ფერწერის გეოგრაფიული არეალის გაფართოებასთან ერთად, უფრო მეტად შექმნა დეკორატიული ხასიათის სიუჟეტები — ღმერთებისა და მითოლოგიური პერსონაჟების გამოსახულებები მსუბუქ და ინტიმურ გარემოში.

ამიგონის სტილმა გავლენა მოახდინა მხატვარ ჯუზეპე ნოგარიზე. მისი მოსწავლეები იყვნენ შარლ ჟოზეფ ფლიპარი, მიქელანჯელო მორლაიტერი, პიეტრო ანტონიო ნოველი, იოზეფ ვაგნერი და ანტონიო ძუკი.

1717 წლიდან ამიგონი მოღვაწეობდა ბავარიაში, სადაც მუშაობდა ნიმფენბურგის სასახლეში (1719), შლაისჰაიმის სასახლეში (1725–1729) და ოტობოირენის ბენედიქტურ სააბატოში. 1726 წელს იგი დაბრუნდა ვენეციაში. მისი ნამუშევარი „პარისის განსჯა“ დაცულია ვილა პიზანიში, ქალაქ სტრაში.

1730-დან 1739 წლამდე ამიგონი მუშაობდა ინგლისში, სადაც მონაწილეობდა ისეთი ობიექტების გაფორმებაში, როგორებიცაა მურ პარკი, ვოლტერტონის ჰოლი და ლონდონის კოვენტ-გარდენის თეატრი. სწორედ მან დაარწმუნა მხატვარი კანალეტო ინგლისში გადასვლაში, სადაც ხელოვანებს ფართო მფარველობა ელოდათ.

ლონდონში ან პარიზიში მოგზაურობისას (1736) ამიგონი შეხვდა ცნობილ მომღერალ ფარინელის, რომლის პორტრეტიც რამდენჯერმე დახატა. ასევე გაეცნო ფრანგი მხატვრების — ფრანსუა ლემუანისა და ფრანსუა ბუშეს შემოქმედებას.

1739 წელს იგი დაბრუნდა იტალიაში და მუშაობდა, მათ შორის, მონტე კასინოში, თუმცა იქ შექმნილი მისი ნამუშევრები მეორე მსოფლიო ომის დროს განადგურდა. მოგვიანებით იგი კვლავ ვენეციაში საქმიანობდა, მუშაობდა სავოიელების დინასტიისა და სხვა მფარველებისთვის.

1747 წელს ამიგონი გადავიდა მადრიდიში, სადაც მისი მოწვევის ორგანიზებაში მონაწილეობდა ფარინელი. იგი გახდა ფერდინანდ -ის კარის მხატვარი და სან-ფერნანდოს სამეფო აკადემიის დირექტორი. ამ პერიოდში მან შექმნა ჯგუფური პორტრეტი, რომელშიც გამოსახულია თავად მხატვარი, ფარინელი, მეტასტაზიო, ტერეზა კასტელინი და იოზეფ .

იაკოპო ამიგონი გარდაიცვალა 1752 წელს მადრიდში. ამიგონი იყო პასტელისტის კატერინა ამიგონი კასტელინის მამა და მხატვარ კარლოტა ამიგონის ძმა.

ფოტოგალერეა
აფშინი

აფშინი — სოღდიელი მმართველების ტრადიციული ტიტული, რომელიც სიტყვასიტყვით ნიშნავს „სუვერენს“, „პრინცს“ ან „ემირს“. ტერმინი დაკავშირებულია ცენტრალური აზიის ირანულ-კულტურულ სივრცესთან და ასახავს როგორც ადგილობრივ, ისე ფართო რეგიონულ პოლიტიკურ ტრადიციებს.

ტერმინის წარმოშობის შესახებ რამდენიმე ჰიპოთეზა არსებობს. ერთ-ერთი ვერსიის მიხედვით, რომელიც ვ. ი. აბაევს ეკუთვნის, „აფშინი“ შეიძლება უკავშირდებოდეს სარმატულ სიტყვას , რაც „პატრონს“ ნიშნავს და რომელიც ოსურ ენაშია შემორჩენილი. სხვა, უფრო გავრცელებული მოსაზრებით, ტერმინი წარმოადგენს შუა სპარსული სახელის „პიშინის“ არაბიზებულ ფორმას (ავესტური -დან), რომელიც ირანულ მითოლოგიაში ლეგენდარული მეფის, კაი კავადის შვილს უკავშირდება. ჩინურ ქრონიკებში ამ ტიტულის ეკვივალენტად გვხვდება „ვანგი“. აღსანიშნავია, რომ თავად ტერმინი „აფშინი“ არ ფიქსირდება სოღდიურ წერილობით წყაროებში, მათ შორის მუგის მთის არქივში.

სოღდიაში აფშინები მართავდნენ ცალკეულ ქალაქ-სახელმწიფოებს, რომლებიც სხვადასხვა ხარისხით იყვნენ დამოკიდებულნი ცენტრალურ ხელისუფლებაზე. პოლიტიკურ იერარქიაში განსაკუთრებული ადგილი ეკავა სამარყანდის მმართველს, რომელიც პან-სოღდიური კონფედერაციის ხელმძღვანელი იყო და ატარებდა იხშიდის ტიტულს; ამავე დროს, მას შეეძლო „აფშინის“ ტიტულის მინიჭება თავისი ვაჟებისა და მემკვიდრეებისთვის სხვა ქალაქებში. ზოგ შემთხვევაში, აფშინის ტიტულის მფლობელი შესაძლოა ყოფილიყო მთელი სოღდიის ფაქტობრივი უზენაესი მმართველიც, იხშიდის ტიტულის გარეშეც. მუსლიმური წყაროების მიხედვით, ეს ტიტული გამოიყენებოდა როგორც უსტრუშანას, ისე პანჯის (პანჯაკენტის) მმართველთა მიერ.

არაბთა მიერ სოღდიის დამოუკიდებელი პოლიტიკური ერთეულების გაუქმების შემდეგ, ტიტული თანდათან გამოვიდა ხმარებიდან, თუმცა საუკუნის დასაწყისში ის ისლამიზებული ფორმით გამოიყენებოდა — „ალ-აფშინი“. ამ ტიტულის ყველაზე ცნობილი მატარებელი იყო ჰაიდარ იბნ კავუსი, ალ-მუთასიმის დროინდელი მხედართმთავარი, რომელმაც ჩაახშო ხურამიტების აჯანყება ბაბექის ხელმძღვანელობით. ისტორიულ წყაროებში იგი ხშირად არა საკუთარი სახელით, არამედ სწორედ ტიტული ალ-აფშინით არის მოხსენიებული. ორიენტალისტ ვ. ფ. მინორსკის მიხედვით, აღნიშნულ ტიტულს იყენებდნენ აგრეთვე საჯიდების დინასტიის წარმომადგენლები, რომლებიც – საუკუნეებში აზერბაიჯანს მართავდნენ და საკუთარ წარმომავლობას ჰაიდარ იბნ კავუსის წინაპრებს უკავშირებდნენ.
კერპთაყვანისმცემლობა

კერპთაყვანისმცემლობა — რელიგიური პრაქტიკა, რომელიც გულისხმობს კერპების თაყვანისცემას, რაც ძირითადად პოლითეისტური სარწმუნოებისთვისაა დამახასიათებელი. აბრაამისეულ რელიგიებში ეს ტერმინი აღნიშნავს ნებისმიერი ადამიანის ან რაიმეს თაყვანისცემას ერთი ღმერთის გარდა და ითვლება ცრუ ღვთაებების თაყვანისცემად. ეს პრაქტიკა მკაცრად აკრძალულია რელიგიური მცნებებით, განსაკუთრებით ათი მცნებით.

იუდაიზმში კერპთაყვანისმცემლობა აღინიშნება ტერმინით ავოდა ზარა (‎ - „უცხოური სამსახური“) და გაგებულია, როგორც არარსებული ღვთაებების თაყვანისცემა. ებრაული დოქტრინა მკაცრად კრძალავს კერპთაყვანისმცემლობის ნებისმიერ ფორმას, მათ შორის ცაში, მიწაზე ან წყალში არსებული ნებისმიერი ნივთის ხატების შექმნას. მაიმონიდეს თანახმად, კერპთაყვანისმცემლობა მძიმე ცოდვად ითვლება, რადგან ის უარყოფს ღმერთის ყველგანმყოფობას და მას მატერიალურ თვისებებს მიაწერს. იუდაიზმი ხაზს უსვამს, რომ ღმერთს არ აქვს ხილული ფორმა და რომ მისი ერთადერთი „ხატი“ ადამიანია, როგორც მოაზროვნე და ცოცხალი არსება. მკაცრი აკრძალვების მიუხედავად, ებრაელებში ძველად არსებობდა საოჯახო კერპების (თერაფიმის) თაყვანისცემის პრაქტიკა და კერპთაყვანისმცემლობის წინააღმდეგ ბრძოლას მნიშვნელოვანი ადგილი ეკავა ხალხის რელიგიურ ისტორიაში.

ქრისტიანობაში კერპების მიმართ დამოკიდებულება, კერძოდ, მოციქულ პავლეს სიტყვებს ეფუძნება, რომ „კერპი არაფერია ამქვეყნად“. ეკლესიის ისტორია სავსეა წარმართულ რიტუალებში მონაწილეობაზე უარის თქმის გამო მოწამეობრივი სიკვდილის შემთხვევებით. ქრისტიანული თეოლოგია განასხვავებს თაყვანისცემას (ლატრია), რომელიც მხოლოდ ღმერთს ეკუთვნის, და წმინდა ხატების თაყვანისცემას. მართლმადიდებლურ და კათოლიკურ ტრადიციებში ხატების თაყვანისცემა არქეტიპისადმი მიმართვად განიხილება, ხოლო ღმერთის გამოსახვის შესაძლებლობა გამართლებულია იესო ქრისტეს განკაცების დოქტრინით. ამავდროულად, პროტესტანტული კონფესიების მრავალი წარმომადგენელი უარყოფს ხატების თაყვანისცემას, მას კერპთაყვანისმცემლობის ფორმად ან პოტენციურ ცდუნებად მიიჩნევს, თუმცა ისინი უშვებენ ხატების გამოყენებას საგანმანათლებლო და საგამომცემლო მიზნებისთვის.

ისლამში კერპთაყვანისმცემლობა მკაცრად აკრძალულია და კლასიფიცირდება, როგორც შირკის ცოდვა - ალაჰისთვის თანაზიარის მიჩნევა. ისლამურ თეოლოგიაში შირკი ყველაზე სერიოზულ ცოდვად ითვლება, რომელსაც ღმერთი არ პატიობს მონანიების გარეშე. ისლამის ზოგიერთ შტოში ეს კონცეფცია ფართოდ არის განმარტებული და მოიცავს ერთი ღმერთის გარდა ვინმეს ან რაიმეს გაღმერთების აკრძალვა ნებისმიერ ფორმაში.
ჯუზეპე ამისანი

ჯუზეპე ამისანი (; 7 დეკემბერი, 1881 – 8 სექტემბერი, 1941) — იტალიელი პორტრეტისტი მხატვარი, რომელიც მშვენიერ ეპოქაში მოღვაწეობდა.

ცხოვრება
ამისანი დაიბადა 1881 წლის 7 დეკემბერს, მედე-ლომელინას კომუნაში, პავიას მახლობლად, ლომბარდიაში. ჩრდილოეთ იტალიაში მდებარე ამ ქალაქის მოედანს, სადაც მხატვარი დაიბადა დღეს მისი სახელი ჰქვია. სწავლობდა პავიის ტექნიკურ ინსტიტუტში, სადაც ვერ ჩააბარა ტექნიკური ხატვის გამოცდა, შემდეგ სწავლა გააგრძელა ბრერას აკადემიაში მილანში, ჩეზარე ტალონესა და ვესპაზიანო ბინიამის ხელმძღვანელობით.

1908 წელს მოიპოვა -ის პრემია თავისი ნამუშევრით ' („გმირი“), ხოლო 1911 ან 1912 წელს მიიღო -ის პრემია ფიგურული მხატვრობისთვის ლიდა ბორელის პორტრეტით. ამის შემდეგ იგი თითქმის მთლიანად პორტრეტების ხატვაზე გადავიდა; მისი პეიზაჟები იტალიის ალპებიდან, როდოსიდან და ტუნისიდანაც კი დიდ ინტერესს იწვევდა.

ამისანი სიცოცხლეში განსაკუთრებული საერთაშორისო აღიარებით სარგებლობდა. რამდენიმე წელი გაატარა არგენტინასა და ბრაზილიაში, ასევე იმოგზაურა ინგლისში, საფრანგეთში, ჩრდილოეთ აფრიკასა და შეერთებულ შტატებში.

იგი გარდაიცვალა პორტოფინოში 1941 წლის 8 სექტემბერს.

ნამუშევრები
ამისანის მრავალი პორტრეტი ქალებს ასახავს. მათ შორისაა , რომელიც დაცულია მილანის მილანის თანამედროვე ხელოვნების გალერეაში. ლიდა ბორელის პორტრეტი, რომელიც ინახება სან-პაულუს და , მსახიობ მარია მელატოს პორტრეტი, რომელიც დღეს მონცას სამოქალაქო მუზეუმებშია დაცული.

ამისანი 1920 წელს მონაწილეობდა ვენეციის ხელოვნების საერთაშორისო გამოფენის მეთორმეტე გამოცემაში (მოგვიანებით ცნობილი როგორც ვენეციის ბიენალე).

1924 წელს, მისი კარიერის პიკზე, იგი მიიწვიეს ეგვიპტეში, რათა დეკორაციები შეესრულებინა რას ალ-ტინის სამეფო სასახლეში, ფუად -სთვის. იქ ყოფნისას დახატა ბავშვობის ასაკის ფარუქის პორტრეტი.

1926 წელს ჟურნალმა იტალიური ილუსტრაცია მას დაუკვეთა როდოსის პეიზაჟების შესრულება. მომდევნო წელს ლონდონში გამოფინა ჩრდილოეთ აფრიკის ხედები.

მისი ავტოპორტრეტი წარმოდგენილი იყო ვენეციის საერთაშორისო გამოფენის გამოცემაზე 1930 წელს, მოგვიანებით კი შეიძინა უფიცის გალერეამ ფლორენციაში. მისი სხვა ნამუშევრები დაცულია ბარში და პერუს დედაქალაქ ლიმაში.

შეფასება
ამისანი თავის დროში ძალიან მნიშვნელოვანი ფიგურა იყო, თუმცა დღეს თითქმის დავიწყებულია — მისი სახელი თანამედროვე ძირითადი ცნობარებიდან ფაქტობრივად გამქრალია. იგი იყო უმბერტო ბოჩიონისა და პაბლო პიკასოს თანამედროვე, თუმცა უგულებელყოფდა ისეთ მიმდინარეობებს, როგორიცაა ფუტურიზმი და კუბიზმი, და უფრო მეტად თავისი კლიენტების — არისტოკრატიისა და მდიდარი საზოგადოების გემოვნებაზე იყო ორიენტირებული.

მისი მხატვრობა გამოირჩეოდა ელეგანტურობითა და ფერთა სისუფთავით. 2008 წელს ვიჟევანოს სფორცას ციხეში გამართული მისი რეტროსპექტიული გამოფენა პირველი იყო ნახევარ საუკუნეზე მეტი ხნის განმავლობაში.

ფოტოგალერეა
ბათუმის საცხოვრებელი სახლი (ფარნავაზ მეფის 36)

ბათუმის საცხოვრებელი სახლი — ისტორიული ძეგლი საქართველოში, ბათუმში. შენობა მნიშვნელოვანია თავისი სისადავითა და მშენებლობის კარგი ტექნიკით და საუკუნის დასაწყისის ბათუმის საცხოვრებელი სახლის საფასადო გაფორმების საინტერესო ნიმუშს წარმოადგენს.

არქიტექტურა
ქვითა და აგურით ნაგები ორსართულიანი სახლი აშენებულია საუკუნის დასაწყისში. სახლის ფასადი ქვითაა მოპირკეთებული და შეულესავად დატოვებული. ფასადი მართკუთხა ღიობებითაა დანაწევრებული. პირველი სართულის კედლები რუსტირებულია. სახლის მარცხენა კიდურა ნაწილში სადარბაზოში შესასვლელი კარია გაჭრილი, რომელსაც ლითონის აჟურული წინფრა აქვს. შენობის მარჯვენა ნაწილში, ლითონისავე აჟურული ეზოში შესასვლელი ჭიშკარია. სართულები ერთმანეთისგან მარტივი პროფილის მქონე სადა ფრიზით გამოიყოფა. მეორე სართულზე ცენტრში აჟურულმოაჯირიანი აივანია გადმოკიდული. შენობას პროფილირებული კარნიზი გაუყვება და პარაპეტით სრულდება.
ბათუმის საცხოვრებელი სახლი (ფარნავაზ მეფის 38)

ბათუმის საცხოვრებელი სახლი — ისტორიული ძეგლი საქართველოში, ბათუმში. შენობა თავისი საფასადო შემკულობით საცხოვრებელი სახლის საინტერესო ნიმუშს წარმოადგენს. მასში განთვსებულია ლეიბორისტული პარტიის რეგიონული ორგანიზაცია.

არქიტექტურა
პატარა ერთსართულიანი შენობა საუკუნის დასაწყისშია აგებული. ის ნახევარსარდაფზე დგას. სახლი ვარდისფრადაა შეღებილი, ხოლო ორნამენტული დეტალები თეთრად. მხატვრული სახისთვის ასევე სხვადასხვა ფაქტურაცაა გამოყენებული, სახლის ზედა ნაწილის კედლები გლუვია, ხოლო ნახევარსარდაფის კედელს ხაოიანი ზედაპირი აქვს. სახლის ფასადისთვის სიმეტრული გადაწყვეტაა დამახასიათებელი. ცენტრში კარის ღიობია გაჭრილი, რომლის ორივე მხარეს ორ-ორი მართკუთხა სარკმელია, რომლებიც რუსტირებული პილასტრებითაა ფლანკირებული. პილასტრთა ზედა მონაკვეთში გირლიანდებია. სახლს პროფილირებული მცირედად შვერილი კარნიზი აქვს, რომლის ქვედა ნაწილსაც მცენარეული მოტივის მქონე ფრიზი გაუყვება.
ბათუმის საცხოვრებელი სახლი (ფარნავაზ მეფის 41)

ბათუმის საცხოვრებელი სახლი — ისტორიული ძეგლი საქართველოში, ბათუმში. სახლი გამორჩეულია თავისი კამერულობითა და ფასადის საინტერესო მხატვრული გადაწყვეტით.

არქიტექტურა
საცხოვრებელი სახლი საუკუნის დასაწყისშია აგებული. მაღალ ცოკოლზე მდგარ შენობას მანსარდა აქვს დაშენებული. ცოკოლის კედელი და სახლის კუთხეები რუსტირებულია. მცირე ზომის, კამერული სახლი სიმეტრიულად ნაწევრდება. სახლში შესასვლელი კარი ფასადის ცენტრშია გაჭრილი, რომლის ზემოთაც მასიური ქვის კრონშტეინებზე დაყრდნობილი მანსარდის აივანია. აივნის კრონშტეინებს შორის არსებულ სიბრტყეზე ფრონტონია, ცენტრში ხაოიანი ზედაპირის მქონე ხუთკუთხა ქვით. კარის ორივე მხარეს წყვილ-წყვილი სარკმლის, მართკუთხა ღიობებია. სარკმლების ღიობს მარტივი პროფილის ვიწრო ზოლი შემოუყვება, რომლის კუთხეებშიც და ვერტიკალების შუაშიც უხეშადდამუშავებულ ზედაპირიანი თითო მართკუთხა ქვაა ჩასმული. ასეთივე ფაქტურისაა საპირის ცენტრში ჩამჯდარი საჭექი ქვაც. მანსარდაც ხუთი ღიობითაა დანაწევრებული, რომლებიც ფრონტონებით სრულდება. სახლს პროფილირებული, შვერილი ლავგარდანი აქვს, რომელსაც ქვედა ნაწილში კბილანებიანი ფრიზი გაუყვება.
ბათუმის საცხოვრებელი სახლი (ქუთაისის 4)

ბათუმის საცხოვრებელი სახლი — ისტორიული ძეგლი საქართველოში, ბათუმში. შენობა მნიშვნელოვანია როგორც საინტერესო ნიმუში სხვადასხვა სტილის თანაარსებობისა. გარდა საფასადო შემკულობისა, სახლი ასევე ღირებულია როგორც ქუჩის მჭიდრო განაშენიანების ნაწილი, რომელიც თავისი გაბარიტებით ქუჩის მასშტაბს განსაზღვრავს.

არქიტექტურა
ორსართულიანი ქვით ნაგები სახლი საუკუნის დასაწყისშია აგებული. მისი პირველი სართული გადაკეთებულია. აქ ავთენტური მხოლოდ ეზოში შემავალი მართკუთხა მოხაზულობის გვირაბ-შესასვლელია დარჩენილი, რომლის მარჯვენა კუთხეც რუსტიკებითაა დამუშავებული. ასეთივე რუსტიკებია დარჩენილი სახლის ამავე სართულის მარჯვენა კიდეში. პირველი და მეორე სართული ერთმანეთისგან მარტივი პროფილის მქონე კარნიზით იყო გამიჯნული, რომლის ნაწილიც სახლის მარჯვენა ნაწილშია შემორჩენილი.

თავდაპირველი სახით მეორე სართულის ფასადის დეკორატიული გაფორმებაა შემორჩენილი. ფასადი კარ-სარკმელთა მართკუთხა ღიობებითაა დანაწევრებული. კედლის ზედაპირის სხვადასხვა მონაკვეთი ან გლუვი ფაქტურისაა, ან ხორკლიანი. მართკუთხა ღიობები სტილიზებული პილასტებითაა ფლანკირებული, ხოლო ზედა ნაწილი სანდრიკებითაა დასრულებული, რომელთა შუაშიც დეკორატიული საჭექი ქვაა ჩასმული. საცხოვრებელი სახლი შვერილი ლავგარდნით სრულდება, რომელიც დეკორაციულ კრონშტეინებს ეყრდნობა. კარნიზის ქვედა ნაწილი გირლიანდებითაა შევსებული.
ბათუმის საცხოვრებელი სახლი (ქუთაისის 19)

ბათუმის საცხოვრებელი სახლი — ისტორიული ძეგლი საქართველოში, ბათუმში. სახლი თავისი მდებარეობით, პროპორციებითა და მასშტაბით მნიშვნელოვანია ამ უბნის განაშენიანების თვალსაზრისით. ის ერთგვარი განმსაზღვრელის ფუნქციას ასრულებს ქუჩათა განაშენიანებისათვის. შენობა თავისი სადა, თუმცა მძლავრი აქცენტებით საფასადო შემკულობითა და კარგი სამშენებლო ტექნიკით საცხოვრებელი სახლის საინტერესო ნიმუშს წარმოადგენს.

არქიტექტურა
შენობა საუკუნის ბოლოსაა აშენებული. 1910-1911 წლების მონაცემებით ის მარსელის კრამიტით იყო გადახურული. ორი ქუჩის კვეთაზე აღმართული კლასიცისტურ სტილში აშენებული ორსართულიანი შენობა დღეს ცუდ მდგომარეობაშია, რადგანაც მასზე მესამე სართულის დაშენება მიმდინარეობს.

ქვითა და აგურით ნაგები სახლის პირველი სართული შემინული მართკუთხა დიდი ღიობებითაა დანაწევრებულია. ღიობებს შორის დარჩენილი კედლები ღრმა პილასტრებად გამოდის და მისი ზედაპირი რუსტირებულია. სართულები ერთმანეთისგან მარტივ პროფილიანი ფრიზით გამოიყოფა. მეორე სართულის კედლები კარ-ფანჯრების მართკუთხა ღიობებითაა დანაწევრებული. სარკმლებს მარტივი პროფილის საპირე შემოუყვებათ, რომლის ცენტრალურ ზედა ნაწილში მძლავრი საჭექი ქვებია ჩასმული. საჭექი ქვების ზემოთ თარაზული სანდრიკებია. სახლის ორივე ფასადზე ლითონის აჟურულმოაჯირებიანი აივნებია მოწყობილი. სახლს მცირედ შვერილი მარტივი პროფილის კარნიზი შემოუყვება.
ბათუმის საცხოვრებელი სახლი (ჟორდანიას 24)

ბათუმის საცხოვრებელი სახლი — ისტორიული ძეგლი საქართველოში, ბათუმში.

არქიტექტურა
ორსართულიანი მცირე ზომის შენობა საუკუნის დასაწყისშია აგებული. შენობა გამოირჩევა თავისის სისადავითა და კარგად გადაწყვეტილი საფასადო გაფორმებით. შენობის პირველი სართულის მარჯვენა კიდეში ეზოში შესასვლელი სწორკუთხა ღიობია გაჭრილი, რომელიც რუსტირებული პილასტრებითაა ფლანკირებული. სადარბაზოში შესასვლელი, რომელიც ასევე რუსტირებული პილასტრებითაა ფლანკირებული შენობის მარცხენა ნაწილშია მოწყობილი. მას ლითონის აჟურული წინფრა აქვს. ამ შესასვლელთა შორის არსებულ კედელში მართკუთხა, დიდი შემინული ღიობებია გაჭრილი. შენობის მეორე სართულიც ასევე კარ-სარკმელთა ღიობებითაა დანაწევრებული, რომელთაც მშვილდთაღოვანი მოხაზულობა აქვთ. ღიობებს მარტივი პროფილის საპირე შემოყვებათ, რომლებსაც ასევე მარტივი პროფილის მქონე საჭექი ქვები უზით. კედელი ამ სართულზე სადა, ბრტყელი პილასტრებითაა დანაწევრებული. სახლის ცენტრში და მარჯვენა ნაწილში ლითონის აჟურული აივნებია მოწყობილი, რომლებიც აქტიურ როლს თამაშობენ ფასადის მხატვრულ აღქმაში. შენობა გამოირჩევა თავისი კამერულობითა და სისადავით, რომელსაც უპირისპირდება აივნების აჟურულდეკორიანი ლითონის მოაჯირები და წინფრები. ასევე შენობა მნიშვნელოვანია სადარბაზოს ჭერის გაფორმების თვალსაზრისითაც, რომლის ზედაპირიც ნალესობაში გამოყვანილი ორნამენტული დეკორითაა გაფორმებული.
ბათუმის საცხოვრებელი სახლი (მაზნიაშვილის 62)

ბათუმის საცხოვრებელი სახლი — ისტორიული ძეგლი საქართველოში, ბათუმში. შენობა საინტერესოა თავისი ადგილმდებარეობით, რაც ქუჩათა განაშენიანებისთვის საკვანძოა, თავისი პროპორციებითა და მასშტაბით, ასევე მეორე სართულის ფასადთა დეკორატიული ელემენტებით.

არქიტექტურა
ორი ქუჩის კვეთაზე აღმართული ორსართულიანი სახლი საუკუნის დასაწყისშია აგებული. შენობის პირველი სართული ნაწილობრივ გადაკეთებულია. ორივე ფასადი დიდი, მართკუთხა ღიობებითაა დანაწევრებული. კედლები ძირითადად ბრტყელია, მხოლოდ კუთხეებში სადარბაზოებსა და ეზოში შესასვლელებთან აქვთ კედლებს რუსტირების იმიტაცია მიცემული. სართულები ერთმანეთისგან მარტივი ფრიზით გამოიყოფა. მეორე სართული პირველთან შედარებით უფრო აქტიურადაა დამუშავებული. აქ საფასადო დეკორი ერთიმეორეს იმეორებს. ესაა მართკუთხა ღიობებით დანაწევრებული სიბრტყე, რომელთაც იდენტური შემკულობა გააჩნიათ. დეკორატიული შემკულობა სარკმელთა გარშემოა თავმოყრილი: ღიობი ფლანკირებულია საფეხუროვანი შვეული ზოლებით, რომლებიც ღიობთა ზედა ნაწილში ოდნავ განზე იწევა და ზემოთ ნახევარწრითა და შიგ ექვსქიმიანი ვარსკვლავით სრულდება. ამ ზოლებსა და ღიობთა ზემოთ არსებული არე ფრონტონითაა შემკული, რომლის ქვედა თარაზულ ზოლზე საჭექი ქვის მსგავსი დეტალია ჩასმული. ხოლო ზედა ნაწილში ორ-ორი რკალია მოცემული. სახლის ამ სართულს კუთხის აივანი შემოუყვება, თითო აივანია ასევე შენობის კუთხეებისკენ, ორივე ქუჩათა ფასადებზე. შენობის კუთხეები კანელურებიანი პილასტრებითაა მონიშნული. სახლი მარტივი პროფილის კარნიზითაა დასრულებული, რომელსაც ქვემოთ კბილანებიანი ფრიზი გაუყვება. შენობას მოგვიანოდ დაშენებული მანსარდა ასრულებს.
პიჩიჩის ჯილდო

პიჩიჩის ჯილდო (ესპ. ) — ჯილდო, რომელსაც სპორტული გაზეთი მარკა ყოველწლიურად გადასცემს ლა ლიგის სეზონის საუკეთესო ბომბარდირს.

ჯილდოს სახელი ბილბაოს „ატლეტიკის“" ლეგენდარული თავდამსხმელის, პიჩიჩის პატივსაცემად ეწოდა. ჯილდო რეგულარულად გაიცემა ლა ლიგის 1952–53 სეზონიდან.

ჯილდოს შექმნამდე ყველა საუკეთესო ბომბარდირი მარკამ ავტომატურად დაასახელა პიჩიჩის გამარჯვებულად. 2014–15 წლების სეზონიდან მოყოლებული, ქალთა ლიგის საუკეთესო ბომბარდირებსაც გადაეცემათ პიჩიჩის ჯილდო.

აღსანიშნავია, რომ პიჩიჩი ოფიციალურად არ არის აღიარებული ლა ლიგის მმართველი ორგანოს მიერ, რადგან ჯილდო მარკას მიერ დადგენილ სუბიექტურ კრიტერიუმებს ეფუძნება. მისი მონაცემები შეიძლება განსხვავდებოდეს მატჩის დელეგატების ოფიციალური ანგარიშებისგან. ლა ლიგის მონაცემების მიხედვით ესპანეთის საფეხბურთო ლიგის საუკეთესო ბომბარდირების სანახავად იხილეთ ლა ლიგის საუკეთესო ბომბარდირების სია. ყველაზე მეტჯერ პიჩიჩი მოგებული აქვს ლიონელ მესის, მან ეს ჯილდო რვაჯერ დაიმსახურა და ყველა „ბარსელონას“ შემადგენლობაში.

გამარჯვებულები
ლეგენდა

კაცები
ქალები
მოთამაშეების მიერ მოგებული (მრავალჯერ)
ზედიზედ მოგებები