iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
კულიშკის ყველაწმინდის ეკლესია

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი =მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = 1380
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 55.753333
| გრძედი = 37.635
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
კულიშკის ყველაწმინდის ეკლესია — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია 1380 წელს. მდებარეობს მოსკოვის კიტაი-გოროდის ახლოს, ტვერის რაიონში.

ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.

ისტორია
დაარსება
პირველი ხის ეკლესია ამ ადგილზე ააგეს დიმიტრი დონელის დროს. რუსულ ისტორიულ წყაროებში, 1364 წლისათვის, როდესაც აღწერენ მოსკოვის დიდ ხანძარს (რომელმაც მოგიანებით მიიღო ყველაწმინდის სახელი), ყველაწმინდის ეკლესია უკვე მოიხსენიება როგორც უკვე არსებულს. საუკუნის ბოლოსათვის მოსკოვის შესახებ არსებულ გზამკვლევებში გაჩნდა წინადადება ტაძრის მშენებლობის შესახებ, რომელიც მიეძღვნებოდა 1380 წლის 8 სექტემბერს კულიკოვოს ბრძოლაში დაღუპული ჯარისკაცების ხსოვნას. საუკუნეში, ეკლესიისათვის შერჩეული ადგილი, მდებარეობდა მოსკოვის საზღვართან შორიახლოს და ტერმინი კულიშკა იყო „ქვეყნის დასასრულს“ მდებარე ადგილის სინონიმი, თუმცა მოგვიანებით იგი მოსკოვის ისტორიულ ცენტრად იქცა.

ეკლესია 1488 წელს მთლიანად გადააკეთეს, ასევე მოხდა მოსკოოვური ბაროკოს სტილში მისი გადაკეთება 1687-1689 წლებში.

საბჭოთა პერიოდი
1930 წელს ეკლესია დახურეს, მაგრამ ტაძრის დაგეგმილი დანგრევა არ შედგა, რასაც შეეგუა სახელმწიფო უშიშროების ორგანოები. თუ რაში გამოიყენებდნენ ეკლესიის შენობას, კარგად მეტყველებს 1994 წელს ეკლესიის სარდაფში აღმოჩენილი დახვრეტილი ადამიანის ცხედრები.

1975 წელს შენობა გადაეცა მოსკოვის ისტორიის მუზეუმს, რასთან დაკავშირებითაც 1970-1982 წლებში მიმდინარეობდა ამ საინტერესო არქიტექტურული ძეგლის სარესტავრაციო სამუშაოები.

1978-1979 წლებში კულიკოვოს ბრძოლის 600 წლისთავის აღნიშვნასთან დაკავშირებით წარიმართა არქეოლოგიური კვლევა-ძიება, რის შედეგადაც აღმოაჩინეს საუკუნის თავდაპირველი ტაძრის ფუნდამენტი.

ეკლესიის აღდგენა
1991 წელს შენობა დაუბრუნდა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას. 1994 წელს ეკლესიის სარდაფში აღმოაჩინეს დახვრეტილთა ცხედრები და მათი პატივისცემის ნიშნად სარდაფის კედელთან აღმართეს ჯვარი ახალმოწამეეთა გამოსახულებით.

1998 წელს ალექსანდრიის მართლმადიდებელი ეკლესიის მეტოქი ოდესიდან მოსკოვში გადაიტანეს და განათავსეს კულიშკის ყველაწმინდის ტაძარში.
კურლინას სახლი

ალექსანდრა კურლინას სახლი — ისტორიული შენობა რუსეთში. მდებარეობს ქალაქ სამარაში, კრასნოარმეისკაიასა და ფრუნზეს ქუჩების კვეთაზე. მოდერნის სტილის სახლი ქალაქის არქიტექტურის ერთ-ერთ მთავარ ღირსშესანიშნაობას წარმოადგენს. ამჟამად შენობაში მოდერნის მუზეუმია განთავსებული.

ისტორია
შენობა 1903 წელს გილდიის ვაჭარმა ალექსანდრე კურლინმა თავისი მეუღლე ალექსანდრა კურლინასთვის ააგო, რომლის სახელსაც არაოფიციალურად ის დღეს ატარებს. სახლი სამარაში მდებარე ერთ-ერთი პირველი მოდერნისტული ნაგებობა იყო. შენობის პროექტი არქიტექტორ ალექსანდრე ზელენკოს ეკუთვნის.

1918 წლის სამოქალაქო ომის დროს სამარა ბოლშევიკების წინააღმდეგ აჯანყებულმა ჩეხოსლოვაკურმა კორპუსმა დაიკავა, ხოლო კურლინას სახლში ჩეხოსლოვაკური არმიის კონტრდაზვერვა განთავსდა.

1941-დან 1943 წლამდე დიპლომატიური კორპუსის მოსკოვიდან კუიბიშევში ევაკუაციის დროს, შენობაში შვედეთის საელჩო იყო განთავსებული.

1966 წელს კუიბიშევის საოლქო საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის დეპუტატების გადაწყვეტილებით, კურლინას სახლი დაცვის ქვეშ მყოფი შენობების სიაში შეიტანეს როგორც „სახლი, რომლის სარდაფშიც 1918 წელს ბელო-ესეროვის კონტრდაზვერვის მიერ მრავალი წითელარმიელი დახვრიტეს“. შენობაზე განთავსდა მემორიალური დაფა წარწერით „მუშათა კლასი პატივს მიაგებს, 1918 წელს ამ სახლის სარდაფში ჩეხური კონტრდაზვერვის მიერ მხეცურად ნაწამები მუშათა კლასის გმირების ნათელ ხსოვნას“. 1990-იან წლებში დაფის დემონტაჟი განხორციელდა.

1970-იან წლებში შენობა საოლქო მხარედმცოდნეობის მუზეუმს გადაეცა. 1995 წელს რუსეთის პრეზიდენტ ბორის ელცინის განკარგულებით „კურლინების სახლ-კარს“ ფედერალური მნიშვნელობის ისტორიისა და კულტურის ძეგლის სტატუსი მიენიჭა.

არქიტექტურა
შენობაში 22 ოთახია, თავის მხრივ თითოეული მათგანი უნიკალური და ინდივიდუალურია. მეორე სართულზე ლითონის კიბე ადის. მოპირკეთებულია შორენკეცის ფერადი ფილებით.

შენობის ფასადი ცისფერი მოელვარე ფილებით არის მოპირკეთებული, რომელიც ჰარმონიულად ერწყმის მქრქალ ცოკოლსა და შორენკეცის მწვანე ჩანართებს. ფასადზე წარმოდგენილია რელიეფი: ქალის თავი (სახლის დიასახლისი) ფრონტონზე და ფანჯრის თავზე გრძელი ღეროების მქონე მცენარე. რკინის გისოსები პეპლის ფრთებს განასახიერებს. ჭრიჭინა სახურავზე და ბადისებრი კარები სახლს განუმეორებელ და ჰაეროვან იერსახეს აძლევს.
ალექსეი ტოლსტოის სახლ-მუზეუმი

ალექსეი ტოლსტოის სახლ-მუზეუმი — სახლ-მუზეუმი რუსეთში. მდებარეობს ქალაქ სამარაში ფრუნზეს ქუჩაზე.

ისტორია
შენობა 1881-1882 წლებში გადამდგარ შტაბსკაპიტან ა. ვერნერის დაკვეთით აიგო. 1899 წლის ბოლოს სახლის ალექსეი ტოლსტოის მამინაცვალ ალექსეი ბოსტრომის საკუთრება გახდა და 1918 წლამდე მას ეკუთვნოდა, სანამ შენობის ნაციონალიზაცია არ მოხდა და კომუნალურ საცხოვრებლად არ გადაკეთდა.

აღწერა
კარ-მიდამო ორი ერთნაირი დაგეგმარების ორსართულიანი სახლისგან, ფლიგელისგან და სამეურნეო ნაგებობებისგან შედგებოდა. შენობების წინა ნაწილში ხუთოთახიანი ბინები მდებარეობდა — თითოეულ სართულზე ორ-ორი. უკანა ნაწილში (მიშენებაში) მსახურთა სათავსოები, საწყობები და სამზარეულოები იყო განლაგებული. სახლის მეპატრონის, ალექსეი ბოსტრომის ოჯახი შენობის მარჯვენა მხარეს, მეორე სართულზე მდებარე ბინაში ცხოვრობდა. დანარჩენი ბინები ქირით გაიცემოდა. ფლიგელის პირველ სართულზე მდებარეობდა: მეეზოვის ოთახი, სამზარეულო, ხოლო სარდაფში სამრეცხაო. ეზოს ნაწილი ორ ფანჩატურიან ბაღს ეკავა, რომლებიც დიდებისა და პატარებისთვის განკუთვნილი სათამაშო მოედნებით იყო აღჭურვილი. კარ-მიდამოს ტერიტორია შემონახულია თავის ისტორიულ საზღვრებში, მასზე აღდგენილია საკარმიდამო ნაგებობები.

მუზეუმი
ძირითად სამუზეუმო ექსპოზიციებს წარმოადგენს ალექსეი ტოლსტოისა და მისი დედის — მწერალ ალექსანდრა ბოსტრომის წერილები, დღიურები, ფოტოები, წიგნები და პირადი ნივთები. მუზეუმის ფონდებში დაცულია ალექსეი ტოლსტოის ცხოვრებასა და მოღვაწეობასთან დაკავშირებული 10 ათასზე მეტი დოკუმენტი და მასალა. ექსპოზიციაში ცენტრალური ადგილი მემორიალურ ბინას უკავია, რომელშიც მომავალი ავტორი მშობლებთან ერთად ცხოვრობდა. დარბაზების შინაური მდგომარეობა დამთვალიერებელს - საუკუნეების პროვინციული ქალაქის ატმოსფეროში ამოგზაურებს.

გალერეა
სამარის ფეხბურთის მუზეუმი

სამარის ფეხბურთის მუზეუმი — ფეხბურთის მუზეუმი რუსეთში. მდებარეობს ქალაქ სამარაში. მუზეუმის ექსპოზიციის ძირითადი ნაწილი საფეხბურთო კლუბ „კრილია სოვეტოვს“ ეძღვნება (დაარსდა 1942 წელს). სამარის ფეხბურთი, რომლის 100 წლის იუბილეც 2011 წელს აღინიშნა, მუზეუმში წარმოდგენილია სხვა რეგიონალური გუნდების: კუიბიშევის „მეტალურგის“, „ლოკომოტივის“, „დინამოს“, ტოლიატის „ლადის“, სამარის „იუნიტის“, „სიზრანი-2003“-ისა და იური კონოპლიოვის სახელობის საფეხბურთო აკადემიის ისტორიებით. მუზეუმის ექსპონატები და აღჭურვილობა საჩუქრად და შემოწირულობების სახით „კრილია სოვეტოვის“ გულშემატკივრებმა, ვეტერანებმა, მწვრთნელებმა და რეგიონული გუნდების მოქმედმა ფეხბურთელებმა გაიღეს. ასევე ზოგიერთმა უცხოურმა და რუსეთის პრემიერ-ლიგის, პირველი და მეორე ლიგების გუნდებმა.

ისტორია
მუზეუმი 2007 წლის ოქტომბერში სამარის სპორტული ლიცეუმის შენობის ერთ-ერთ ფლიგელში შეიქმნა. იდეის ავტორები პოეტი და ტელეწამყვანი სერგეი ლეიბგრადი და გულშემატკივართა სააქციო საზოგადოება „ “-ის თავმჯდომარე ალექსანდრე ჩერნიშევი იყვნენ. 2014 წლის 1 ოქტომბრიდან მუზეუმი კუიბიშევის მოედანთან ახლოს, კულტურული მემკვიდრეობის ობიექტის ზედა სართულზეა განთავსებული.

მუზეუმის შენობა სამარის საქალაქო ოლქის ადმინისტრაციამ გამოყო. ცენტრ-მუზეუმი ორიგინალური დიზაინით გამოირჩევა: ტრადიციული სამუზეუმო ექსპოზიციის გარდა მასში წარმოდგენილია საფეხბურთო სტადიონის, კარისა და ხელოვნური გაზონის ფრაგმენტები, ფერწერული და ფოტოგრაფიული მხატვრული ნამუშევრები, ასევე საფეხბურთო თემის ინსტალაციები.

სამარის ფეხბურთის საზოგადოებრივი მუზეუმის გახსნის ცერემონია საფეხბურთო კლუბ „კრილია სოვეტოვის“ ვეტერანების, ახალგაზრდა ფეხბურთელების (აპრილი-მაისი 2008 წელი), ყოფილი მთავარი მწვრთნელის ლეონიდ სლუცკისა და მოქმედი ფეხბურთელების (ივლისი, 2008 წელი) მონაწილეობით გაიმართა. ღონისძიებაში ასევე მონაწილეობდნენ: კლუბის ყოფილი მთავარი მწვრთნელი გაჯი გაჯიევი, მოთამაშეები ალექსანდრე ციგანკოვი, ანდრეი გუსინი და ალექსანდრე მაკაროვი (აგვისტო, 2008 წელი). 2010 წლის 28 მარტს სამარის ფეხბურთის მუზეუმში კლუბის 19 ახალწვეულისა და „კრილია სოვეტოვის“ ახალი მთავარი მწვრთნელის იური გაზაევის სიმბოლური კურთხევა გაიმართა.
ავიაციისა და კოსმონავტიკის მუზეუმი (სამარა)

სერგეი კოროლიოვის სახელობის ავიაციისა და კოსმონავტიკის მუზეუმი — მუზეუმი რუსეთში. მდებარეობს ქალაქ სამარაში მოსკოვის გზატკეცილზე. წარმოადგენს რუსეთის კოსმონავტიკის მუზეუმების ასოციაციისა და სამეცნიერო-ტექნიკური მუზეუმების ეროვნული კომიტეტის ასოციაციის რეგიონულ განყოფილებასა და სამეცნიერო მეთოდურ ცენტრს.

მუზეუმის ისტორია
მუზეუმის გახსნა 1977 წლის 12 იანვარს — სერგეი კოროლიოვის დაბადებიდან 70-ე იუბილეზე შედგა.
1977-დან 1981 წლამდე მუზეუმი საზოგადოებრივ საწყისებზე მუშაობდა, ხოლო 1981 წლიდან სამარის სახელმწიფო აეროკოსმოსური უნივერსიტეტის დამოუკიდებელი სტრუქტურული ქვეგანყოფილების სახით აგრძელებს მუშაობას.

1980-1981 წლებში და 1992 წელს ჩატარდა მუზეუმის რეკონსტრუქცია და სრული რეექსპოზიცია.
1989 წელს მუზეუმს საპატიო წოდება „სახალხო“ მიენიჭა.
1999 წელს მუზეუმის ინიციატივით დაარსდა სამარის სამეცნიერო-ტექნიკური მუზეუმების ასოციაცია, სადაც ის მთავარი და სამეცნიერო-მეთოდური ცენტრი გახდა.
ამჟამად მუზეუმი წარმოადგენს რუსეთის კოსმონავტიკის მუზეუმების ასოციაციის რეგიონულ განყოფილებას. არის მუზეუმების საერთაშორისო საბჭოს რუსეთის კომიტეტის რუსეთის სამეცნიერო-ტექნიკური მუზეუმების ასოციაციის წევრი, რუსეთის კოსმონავტიკის აკადემიის ვოლგისპირეთის განყოფილების კორპორატიული წევრი.

ფაქტები
მოზეუმის ექსპოზიციის ფართობი — 400 მ²,
საერთო სამუზეუმო ფონდი — 11,3 ათასი ერთეული,
ძირითადი ფონდი — 6,6. ათასი ერთეული.
ყოველწლიურად მუზეუმს 20 000 ადამიანი სტუმრობს.

ექსკურსიები
მუზეუმი ორგანიზებას უწევს 10-ზე მეტი სხვადასხვა სახის დასათვალიერებელ და თემატურ ექსკურსიებს სტუდენტებისათვის, სკოლის მოსწავლეებისთვის, უნივერსიტეტის სტუმრებისათვის, საზღვარგარეთული დელეგაციებისთვის, ტურისტებისთვის და დამტვალიერებელთა სხვა კატეგორიებისათვის.
„ “ (მუზეუმის დასათვალიერებელი ექსკურსია)
„ “ (მუზეუმის დასათვალიერებელი ექსკურსია + საავიაციო და სარაკეტო-კოსმოსური ტექნიკის ლაბორატორიები)
„, “ (მუზეუმი + უნივერსიტეტის ექსკურსია აბიტურიენტებისათვის)
„“ (ქალაქის ექსკურსია + მუზეუმების მონახულება, მათ შორის, საწარმოები და უმაღლესი სასწავლებლები)
„ “ სამარის უნივერსიტეტის სასწავლო აეროდრომის მონახულება (სმიშლიაევკა)
„ “ (რუსეთის კოსმოსური იდეის საწყისები და თანამედროვე კოსმოსური საქმიანობა)
„ “ (ავიაციის ჩასახვა და განვითარება სამარაში)
ფაეტონისნაირნი

ფაეტონისნაირნი — ფრინველთა რიგი. აერთიანებს არსებული 1 ოჯახის (ფაეტონისებრნი) 1 გვარის (ფაეტონი) 3 სახეობას და აგრეთვე ამომწყდარ ოჯახს . ზოგიერთი ავტორის ცნობით ეს ოჯახები ვარხვისნაირთა რიგშია გაერთიანებული. გავრცელებულნი არიან წყნარი, ატლანტისა და ინდოეთის ოკეანეების სუბტროპიკულ და ტროპიკულ სარტყლებში. მათი სხეულის სიგრძე 30—45 სმ, საჭის ბუმბულისა — 16 სმ აღწევს. აქვთ გრძელი, ვიწრო ფრთები, მოკლე ფეხები (მიწაზე ცუდად დადიან). ფერად თეთრ-მოვარდისფრო-მონარინჯისფროა, შავი ლაქები აყრია ან გარდიგარდმო ზოლები დასდევს; ბუდობენ კოლონიებად კუნძულებზე. დებენ 1 თეთრ კვერცხს, ინკუბაცია გრძელდება 41—45 დღე-ღამე. იკვებებიან სხვადასხვა ზღვის ცხოველებით, მათ შორის თევზები, კალმარები და სხვ.
კებნეკაისე

კებნეკაისე — შვედეთის უმაღლესი მწვერვალი. მდებარეობს სკანდინავიის მთებში. მოქცეულია ლაპლანდიის ტერიტორიაზე, არქტიკული წრის ჩრდილოეთით დაახლოებით 150 კმ-ზე, ქალაქ კირუნიდან დასავლეთით. აგებულია გაბროთი და კვარცული სიენიტებით. აქვს ორი მწვერვალი — სამხრეთი (2097.5 მ), რომელიც მყინვარითაა დაფარული და ჩრდილოეთი (2096.8 მ), რომელიც ყინულისგან თავისუფალია. მყინვარები ამჟამად გადნობის ტენდენციას იჩენენ, რის გამოც მისი სიმაღლე მუდამ იცვლება. რამდენიმე ათწლეულის წინ მისი სიმაღლე განისაზღვრებოდა 2123 მ-ით. თუ მყინვარების გადნობა იმავე ტემპებით გაგრძელდება, სამხრეთი მწვერვალი დროთა განმავლობაში შესაძლოა ჩრდილოეთისაზე დაბალი გახდეს. კებნეკაისე პოპულარულია ტურისტული თავალსაზრისით. აქ გადის მრავალი ალპური მარშრუტი, მის ირგვლივაა აგრეთვე ქვეითი მარშრუტი — კუნგსლედენი. მწვერვალის ძირში განლაგებულია სტოკჰოლმის უნივერსიტეტის მაღალმთიანეთის პრობლემების შემსწავლელი სადგური.
გალჰეპიგენი

გალჰეპიგენი — სკანდინავიის მთების, ნორვეგიისა და საერთოდ, სკანდინავიის ნახევარკუნძულის უმაღლესი წერტილი. მოქცეულია იუტუნჰეიმენის ქედის ფარგლებში. სიმაღლე 2469 მ. აგებულია გაბროთი. გეოლოგიური თვალსაზრისით მიეკუთვნება კალედონიურ დანაოჭებას. დაფარულია მცირე მყინვარებითა და მარადი თოვლით. გალჰეპიგენი ტურიზმის ობიექტია. მწვერვალზე პატარა ქოხია აშენებული, სადაც ზაფხულში იყიდება უალკაჰოლო სასმელები, შოკოლადის ბატონები, ღია ბარათები და სხვა. გალჰეპიგენზე პირველი ასვლა განხორციელდა 1850 წელს.
პეტრე მიტროპოლიტის ტაძარი

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი =მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = 1514-1517
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 55.767222
| გრძედი = 37.615
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
პეტრე მიტროპოლიტის ტაძარი — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ვისოკო-პეტროვსკის მონასტრის მთავარი ტაძარი. აგებულია 1514-1517 წლებში.

ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.

ისტორია
თავდაპირველად ეკლესიის ადგილზე მდებარეობდა პეტრე და პავლე მოციქულების სახელზე ნაკურთხი ხის ეკლესია. პეტრე კიევის მიტროპოლიტის გარდაცვალებისა და კანონიზაციის შემდეგ 1339 წელს ეკლესია ხელახლა აკურთხეს მის სახელზე. 1514-1517 წლებში ხის ეკლესია ქვაში განაახლა არქიტექტორმა ალევიზ ნოვიმ.

ეკლესია ააგეს რვაკუთხა კოშკის სტილში, რომელიც მთავრდება ჩაფხუტისმაგვარი გუმბათით. ზოგჯერ ეკლესიას შეცდომით მიაკუთვნებენ მშენებლობის სტილს „რვაკუთხედი ოთხკუთხედზე“. ტაძარი რუსული ბურჯებიანი არქიტექტურის ერთ-ერთი ყველაზე ადრეული მაგალითია. ტაძარი საკმაოდ პატარაა, იგი იმეორებს თავდაპირველად არსებული ხის ეკლესიის არქიტექტურას. ფასადების დეკორაცია უბრალო და ლაკონურია. პილასტრები სრულდება აგურის ლავგარდნით.

1690 წელს ეკლესია ნარიშკინებმა ნაწილობრივ გადააკეთეს მოსკოვური ბაროკოს სტილში.

ეკლესიის კურთხევა შედგა პეტრე -ისა და ივანე -ის მონაწილეობით.

1689-1690 წლებში ეკლესია კვლავ გაარემონტეს და ხელახლა აკურთხეს ახლა უკვე პეტრე დიდის მონაწილეობით. 1691 წელს კლიმ მიხაილოვმა დაასრულა კანკელი. 1713-1714 წლებში ტაძრის ვიწრო ფანჯრები გააფართოვეს და მისცეს კვადრატული სახე.

1920-იან წლებში მონასტერთან ერთად ტაძარიც დაიხურა. კანკელი შენარჩუნდა 1940-იან წლებამდე. 1980-იან წლებამდე ეკლესია გამოიყენებოდა, როგორც რსფსრ-ის კულტურის სამინისტროს სამხატვრო ფონდის დირექციის საწყობად. 1984 წელს ტაძარი საუკუნის ფორმას დაუბრუნა არქიტექტორმა ბ. დედუშენკომ.

1990 წელს ეკლესია გადაეცა ვისოკო-პეტროვსკის მონასტერს. ტაძრისთვის შეიქმნა ახალი კანკელი და კედლები მოიხატა. 1998 წლის 3 იანვარს შედგა ტაძრის კურთხევა.
ირაკლი შოთაძე

ირაკლი შოთაძე (დ. 1983, თბილისი) — საქართველოს მთავარი პროკურორი 2015 წლის 19 ნოემბრიდან. ფინანსთა სამინისტროს საგამოძიებო დეპარტამენტის უფროსი 2013 წელს. 2013-2015 წლებში, საქართველოს მთავარი პროკურორის პირველი მოადგილე.

ბიოგრაფია
2005 წელს დაამთავრა თბილისის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი.

საქართველოს პროკურატურაში კარიერა დაიწყო 2006 წლის მარტიდან და 2010 წლის სექტემბრამდე შრომით საქმიანობას ეწეოდა შემდეგ თანამდებობებზე:

7 მარტი 2006 - 3 აპრილი 2006 — საქართველოს გენერალური პროკურატურის საკადრო უზრუნველყოფის დეპარტამენტის სპეციალისტი
4 ოქტომბერი 2006 - 28 ივლისი 2009 — ქ. თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული პროკურატურის პროკურორი
28 ივლისი 2009 - 10 სექტემბერი 2010 — საქართველოს მთავარი პროკურატურის ფინანსთა, გარემოს დაცვისა და ბუნებრივი რესურსების სამინისტროებში გამოძიების საპროცესო ხელმძღვანელობისა და უკანონო შემოსავლის ლეგალიზაციაზე სისხლისსამართლებრივი დევნის დეპარტამენტის ფინანსთა, გარემოს დაცვისა და ბუნებრივი რესურსების სამინისტროებში გამოძიების საპროცესო ხელმძღვანელობის სამმართველოს პროკურორი

2010 წლის სექტემბრის თვეში მან კარიერა განაგრძო საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგამოძიებო სამსახურში და 2013 წლის 21 ნოემბრამდე მუშაობდა სხვადასხვა თანამდებობაზე, კერძოდ:
10 სექტემბერი 2010 - 5 ნოემბერი 2012 — საგამოძიებო დეპარტამენტის თბილისის მთავარი სამმართველოს უფროსის მოადგილე
5 ნოემბერი 2006 - 14 ივნისი 2013 — საგამოძიებო დეპარტამენტის უფროსის მოადგილე
24 ივლისი 2013 - 21 ნოემბერი 2013 — საგამოძიებო დეპარტამენტის უფროსი

გავლილი აქვს არაერთი ტრენინგი, მათ შორის: სასამართლო უნარ-ჩვევების, სამართლებრივი წერის, სისხლის სამართლის საპროცესო კანონმდებლობის, ფინანსური დანაშაულების გამოძიების კუთხით
აზერი-ჩირაგ-გიუნაშლი

აზერი-ჩირაგ-გიუნაშლი — აზერბაიჯანის ნავთობისა და ბუნებრივი აირის კომპლექსი, კასპიის ზღვის სამხრეთ ნაწილში. გიუნაშლი გაიხსნა 1981 წელს, ჩირაგი - 1985 წელს, ხოლო აზერი - 1987 წელს. მოცემული ჯგუფი მიეკუთვნება სამხრეთ კასპიის ნავთობისა და გაზის აუზს. 1994 წლის 20 სექტემბერს ბაქოში აზერბაიჯანის რესპუბლიკის მთავრობასა და საერთაშორისო კონსორციუმს შორის გაფორმდა ხელშეკრულება კასპიის საბადოების აზერი (ხაზარი), ჩირაგისა (ოსმანი) და გიუნაშლის ღრმაწყლოვანი აუზის კვლევისა და განვითარების შესახებ.

1980 წლიდან გიუნაშლის ზედაპირული ნაწილი მუშავდება კომპანიით აზნეფტი.

ნავთობის მოპოვებამ პიკს მიაღწია 2010 წელს - 835,1 ათასი ბარელი დღე-ღამეში.

აზერი-ჩირაგ-გიუნაშლი არის კომპლექსი, რომელიც შედგება ექვსი საწარმო პლატფორმისგან: ჩირაგ 1, ცენტრალური აზერი, დასავლეთ აზერი, აღმოსავლეთ აზერი, ღრმაწყლოვანი გიუნაშლი, დასავლეთ ჩირაგი. 1994 წლის 20 სექტემბერს მხარეებმა ხელი მოაწერეს პროდუქციის გაზიარების შესახებ შეთანხმებას 30 წლის განმავლობაში. შეთანხმების ხელმოწერის დღე აზერბაიჯანში ნავთობის მუშაკთა დღედ აღინიშნება.

1997 წლის აგვისტოში, პროექტის პირველ ეტაპზე, კონსორციუმმა დაიწყო საბურღის შემუშავება ჩირაგის საბადოზე. 1997 წლის ნოემბერს წარმოებული იყო პირველი ნავთობი. 2003 წელს ლუკოილმა დატოვა პროექტი და თავისი აქციები მიყიდა. გარიგებამ 1,354 მილიარდი დოლარი შეადგინა. დასავლეთ ჩირაგის ნავთობის წარმოება 2017 წელს დღეში საშუალოდ 77 000 ბარელს შეადგენდა.

პროექტის მეორე ეტაპი შედგებოდა აზერის საბადოს განვითარებისგან, რომელიც დაიწყო 2002 წელს. ცენტრალ აზერის პლატფორმა 2004 წლის ოქტომბერში დამონტაჟდა და წარმოება 2005 წლის თებერვალში დაიწყო. 2006 წლის მაისში გაუშვეს პირველი გაზი. მშენებლობის დაწყება კი იგეგმება 2019 წელს, ხოლო დარულება 2020 წლისთვის.

წარმოების დაცემა
აზერი-ჩირაგ-გიუნაშლიზე ნავთობის მოპოვებამ პიკს მიაღწია 2010 წლის მესამე კვარტალში - 835,1 ათასი ბარელი დღე-ღამეში. 2012 წლის პირველ კვარტალში ნავთობის წარმოებამ მიაღწია 711,8 ათას ბარელს და მიუხედავად დამატებითი ტექნიკური ჭაბურღილის აშენებისა, მიმდინარეობდა ნავთობის შემცირება. თავიდან აზერბაიჯანის ოფიციალური პირები ნავთობის დაცემას უკავშირებდნენ პროფილაქტიკურ სარემონტო პლატფორმას, ხოლო ექსპერტები ნავთობის საბადოს შემცირებას. ამის შემდეგ აზერბაიჯანსა და -ს შორის მიღწეულ იქნა ხელშეკრულება ნავთობის წარმოების სტაბილიზაციასთან დაკავშირებით.

პროექტის მონაწილეები
ნავთობის მოპოვების შემუშავება ხორციელდება საერთაშორისო კონსორციუმის მიერ, სადაც შედიან შემდეგი კომპანიები:
 (35,78 %)
 (11,27 %)
 (11,65 %)
 (10,96 %)
 (8,5633 %)
 (8,006 %)
 (6,75 %)
 (3,9205 %)
 (2,7213 %)
ნავთობის ექსპორტირებას ახდენენ ბაქო-თბილისი-ჯეიჰანის ნავთობსადენით ევროპაში, ბაქო-სუფსით საქართველოში და ბაქო-ნოვოროსიისკით რუსეთში.
სევერგინის ვულკანი

სევერგინის ვულკანი — მოქმედი ვულკანი რუსეთში, კუნძულ ხარიმკოტანზე, კურილის კუნძულთა ჩრდილოეთ ჯგუფში. რთული სტრატოვულკანია. სიმაღლე 1145 მ. აგებულია ანდეზიტური ლავებით. მოქმედებენ ფუმაროლები და სოლფატარები. აქვს კრატერი. ცნობილი ამოფრქვევები დაფიქსირებულია 1713, 1846, 1848, 1883, 1931 წლებში. 1933 წელს მძლავრი აფეთქებით მოისპო ცენტრალური კონუსის დიდი ნაწილი. სახელი უწოდა ივანე კრუზენშტერნმა რუსი მინერალოგისა და ქიმიკოსის ვასილი სევერგინის პატივსაცემად.
სავათისნაირნი

სავათისნაირნი — ფრინველთა რიგი. მოიცავს ერთი ოჯახის (სავათისებრნი) 11 გვარის 26 სახეობას. მათი მასა 1–16 კგ-მდე აღწევს. გავრცელებულნი არიან ევროპაში, აზიაში, აფრიკასა და ავსტრალიაში. საქართველოში მიმოფრენისას ან მოზამთრედ გვხვდება სავათი და სარსარაკი. დებენ 1–6 კვერცხს. ინკუბაცია გრძელდება 20–25 დღე-ღამე. იკვებებიან სხვადასხვა სახის მწერებით, მცენარეებითა და იშვიათად მღრღნელებით.
ქარიშხალასებრნი

ქარიშხალასებრნი — ფრინველთა ოჯახი ქარიშხალასნაირთა რიგისა. ზღვის ფრინველები არიან, ბინადრობენ მსოფლიოს ყველა ოკეანის სანაპიროებზე, განსაკუთრებით სამხრეთ პოლუსისკენ. მოიცავს 14 გვარის 88 სახეობას. ყველაზე პატარა წარმომადგენელია პატარა ქარიშხალა , რომლის სხეულის სიგძეა 25 სმ, ფრთის შლილი 60 სმ, ხოლო მასა 170 გ. ოჯახის უდიდესი წარმომადგენელი — გიგანტური ქარიშხალა ზომებით ალბატროსებს არ ჩამოუვარდება, მისი სხეულის სიგრძე 1 მ-მდე, ფრთის შლილი 2 მ-მდე და მასა 5 კგ-მდეა. ფერად თეთრი, ნაცრისფერი, შავი და ყავისფერი არიან. დებენ 1 კვერცხს. ინკუბაცია 40-60 დღე-ღამე გრძელდება. შედარებით მცირე ზომის სახეობები ფრენას 50 დღიდან იწყებენ, ხოლო მსხვილი სახეობები — 120 დღიდან. იკვებებიან უმთავრესად თევზით.
სევის ტბა

სევის ტბა ( ადრე ყარაგიოლი — „შავი ტბა“) — ტბა სომხეთში, სიუნიქის პროვინციაში. მდებარეობს ყარაბაღის ვულკანური მთიანეთის სამხრეთ ნაწილში, მეც-იშხანასარის მთის სამხრეთ კალთაზე, ზღვის დონიდან 2658 მ სიმაღლეზე. ზედაპირის ფართობი — 1,92 კმ², მოცულობა — 11 600 ათ. მ³, ტბის დიამეტრი — 1,5 კმ, სანაპირო ხაზის სიგრძე — 5,5 კმ, მაქსიმალური სიღრმე — 7,8 მ. სანაპირო ხაზი სუსტად არის შეჭრილ-შემოჭრილი. ყურეები თითქმის არ გვხვდება.

სევის მაღალმთიანი ტბა წარმოადგენს რელიქტურ წყალსატევს, რომელიც წარმოიქმნა ჩამქრალი ვულკანის კრატერში. სანაპიროს სიახლოვეს არსებული ფსკერი ქვიანია. ჩრდილო, ჩრდილო-დასავლეთი და დასავლეთი სანაპირო, როგორც წესი, ფლატოვანია, კლდოვანი; ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში არის რამდენიმე გამოზიდვის კონუსი. სამხრეთიდან და სამხრეთ-დასავლეთიდან შემოსაზღვრულია მთის მდელოებით.

ტბის ფიზიკურ-ქიმიური და ბიოლოგიური რეჟიმი ტიპურია ალპურ სარტყელში განლაგებული მსგავსი წყალსატევებისათვის. ტბა თითქმის ნახევარი წლის განმავლობაშია გაყინული, კერძოდ ოქტომბრის მეორე ნახევრიდან აპრილის მეორე ნახევრამდე. ყინულის სისქე სანაპიროდან 20 მ-ში 50 სმ-ს სჭარბობს, ხოლო თოვლის საფარველის სისქე 40 სმ-მდეა. წყლის ტემპერატურა ზაფხულში 50 სმ სიღრმეზე აღწევს 15°-ს.

ჟანგბადის შემცველობა წყალში მერყეობს 6-7 მგ/ლ. ფარგლებში. ტბის წყალს აქვს სუსტი ტუტე რეაქცია. ხანგრძლივი ყინულოვანი საფარველი ზღუდავს წყლის მასის ურთიერთქმედებას ატმოსფეროსთან, მზის სხივების შეჭრას. ეს განსაზღვრავს ტბის დაბალ ბიოლოგიურ პროდუქტიულობას. მასში შესამჩნევ განვითარებას აღწევენ ორგანიზმები, რომლებიც ტბის სიღრმეში ბინადრობენ: ფიტო და ზოოპლანქტონები, ხოლო ფსკერული ცხოველებიდან — ამფიპოდები (გამარუსები).

სევის ტბაში წყლის მოდინება უმეტესწილად მომდინარეობს გამდნარი და წვიმის წყლების, ნაწილობრივ კი წყაროს წყლების ხარჯზე. ტბის რაიონში ჰაერის საშუალო წლიური ტემპერატურა არ აჭარბებს 5°-ს; იანვრის საშუალო ტემპერატურა —8°, ივლისში დაახლოებით 15°. ატმოსფერული ნალექების წლიური რაოდენობა 700 მმ-ზე მეტია, მათ შორის წლის თბილ პერიოდში — 400 მმ-ზე მეტი. წელიწადში 120 დღემდეა ნალექიანი.

სევის ტბა და მის ირგვლივ მდებარე ტერიტორია ნაკრძალს წარმოადგენს, რომელიც 1987 წელს დაარსდა. იგი შეიქმნა სევის ტბის ბუნებრივი კომპლექსების დაცვის მიზნით. მისი ფართობია 240 ჰა და შედგება ტბის აკვატორიისგან (176 ჰა) და სანაპირო ხაზისაგან (64 ჰა), რომლის სიგანეა 100 მ. ნაკრძალის ირგვლივ გამოყოფილია 1 კმ სიგანის დაცული ზონა.

ტბის ირგვლივ არსებული ტერიტორია დაფარულია მცენარეულობით, რომელიც ტიპურია სუბალპური მდელოებისათვის. ტბის სიახლოვეს გვხვდება ჭურჭლოვანი მცენარეების 68 გვარისა და 27 ოჯახის 102 სახეობა და ქვესახეობა. სანაპიროს მცენარეულობა ძირითადად წარმოდგენილია მდელოებით. დიდი აბსოლუტური სიმაღლის გამო წყალ-ჭაობიანი ფლორა და მცენარეულობა სუსტად არის გამოხატული. 1967 წელს ტბაში აკლიმატიზებულ იქნა იშხანი.

 საუკუნის 40-50-იან წლებში ტბა შეისწავლა კონსტანტინე პაფენგოლცმა, მირალი კაშკაიმ და სხვებმა. ტბის ჰიდროლოგიური თავისებურებები გამოიკვლია მუსეიბ მუსეიბოვმა, მ. ღამბარიანმა და მ. გასანოვმა.