iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
პანჩენკოს სახლი

პანჩენკოს სახლი — ძველი ორსართულიანი სახლი კონსტანტინოვსკში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია 1910 წელს. როსტოვის საოლქო კომიტეტის 2002 წლის 31 დეკემბრის № 124 გადაწვეტილების თანახმად მიენიჭა რუსეთის ფედერაციის რეგიონული მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი.

მისამართი: კონსტანტინოვსკი, კარტაშოვის ქუჩა № 35.

ისტორია
 საუკუნის დასასრულსა და საუკუნის დასაწყისში როსტოვის ოლქის ქალაქ კონსტანტინოვსკში შენდებოდა ბევრი შენობა ეკლექტიკის სტილში. ეს სტილი ერთ შენობაში აერთიანებდა როკოკოს, ბაროკოს, რენესანსისა და მოდერნის დეკორატიულ ფორმებს. ასეთ სტილშია აშენებული ორსართულიანი აგურის სახლი კონსტანტინოვსკში, რომელიც ეკუთვნოდა ვაჭარ პანჩენკოს. ეს სახლი ააგეს 1910 წელს ქალთა რეალური სასწავლებლისათვის, პირველი გილდიის ვაჭარ, ქაღალდის ფაბრიკის მფლობელის, მემკვიდრეობით საპატიო მოქალაქის ივანე პანჩენკოს სახსრებით.

ივანე პანჩენკო იყო საზოგადოებრივი მოღვაწე, როსტოვის საქალაქო საბჭოს წევრი დიდი ხნის განმავლობაში. მისი თანხებით შენდებოდა ეკლესია და საავადმყოფოები.

თავის დროზე შენობის პირველ სართულზე განთავსებული იყოსაწყობი და სააფთიაქო მაღაზია, აქვე შეიძლებოდა სამედიცინო დახმარების მიღება. სახლის მეორე სართული კი ეკავა ქალთა რეალურ სასწავლებელს.

ამჟამად 25 ოქტომბრის ქუჩისა და კარტაშოვის ქუჩის გადაკვეთაზე მდებარე სახლში განთავსებულია საყოფაცხოვრებო სახლი. 2002 წლიდან პანჩენკოს სახლი რეგიონული მნიშვნელობის არქიტექტურის ძეგლია.

აღწერა
ორსართულიანი აგურის სახლი აგებულია ეკლექტიკის არქიტექტურულ სტილში. სახლის კუთხის ნაწილი რუტირებულია. ფანჯრები მართკუთხაა და გაფორმებულია სანდრიკებით. შენობას აქვს ორი შესასვლელი ორივე ქუჩიდან.
თბილისის უნივერსიტეტი „მეტეხი“

საქართველოს საავიაციო უნივერსიტეტი — უმაღლესი საგანმანათლებლო დაწესებულება.
ისტორია
თბილისის უნივერსიტეტი „მეტეხი“ დაარსდა თბილისის ერთ-ერთ უძველეს უბანში 2002 წლის მაისში. უნივერსიტეტი გარშემორტყმულია ძირძველი ისტორიული ძეგლებით; მათ შორისაა უძველესი “მეტეხის” ეკლესია, შესანიშნავი “სამების” საკათედრო ტაძარი. უნივერსიტეტის სახელდებისას, უნივერსიტეტის დამფუძნებლებმა, პროფესორმა მანონ ქირთბაიამ და ეკა გოგორიშვილმა, გაითვალისწინეს მისი მდებარეობა ქალაქის ძველ უბანში.

თბილისის უნივერსიტეტი „მეტეხი“ ერთ-ერთი ყველაზე ახალგაზრდა ამბიციური უმაღლესი საგანმანათლებლო დაწესებულებაა საქართველოში, რომელიც დაარსების პირველივე დღიდან ზედმიწევნით ასრულებს თავის მისიას. უნივერსიტეტის პედაგოგიური კოლექტივი ძირითადად დაკომპლექტებულია ახალგაზრდა პროფესორ-მასწავლებლებით, რაც, თავის მხრივ, საუკეთესო საშუალებაა შემოქმედებითი აზროვნებისა და დინამიზმისთვის. სწორედ ჩვენი პროფესორ-მასწავლებლების შრომით უნივერსიტეტი გამოირჩევა განსაკუთრებული ინტელექტუალური ძალისხმევითა და ამბიციებით. უნივერსიტეტი წინ მიიწევს როგორც რაოდენობრივი ფაქტორის, ასევე ხარისხის ამაღლების თვალსაზრისითაც.

მსოფლიოში არსებული საგანმანათლებლო სტანდარტების, კრედიტების ტრანსფერისა და დაგროვების ევროპული სისტემის და ბოლონიის პროცესის მოთხოვნათა გათვალისწინებით „მეტეხში“ ისწავლება როგორც ტრადიციული, ისე თანამედროვე აკადემიური დისციპლინები.

უნივერსიტეტი იყო და დღემდე აქტიური ინიციატორია ქვეყნის საგანმანათლებლო სფეროში გატარებული რეფორმებისა.

„მეტეხი“ სტუდენტებს სთავაზობს საბაკალავრო და სამაგისტრო პროგრამებს შემდეგ ფაკულტეტებზე: სამართლის ფაკულტეტი, ბიზნესისა და მართვის ფაკულტეტი, ჰუმანიტარულ და სოციალურ-პოლიტიკურ მეცნიერებათა ფაკულტეტი, ჯანდაცვის ფაკულტეტი.
ტრენიოვის სახლი

ტრენიოვის სახლი — ძველი სართულნახევრიანი სახლი კონსტანტინოვსკში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია 1895 წელს. ამ სახლში 1914 წლიდან 1916 წლამდე ცხოვრობდა და მუშაობდა საბჭოთა პროზაიკოსი და დრამატურგი, სტალინური პრემიის ლაურეატი კონსტანტინ ტრენიოვი. როსტოვის საოლქო კომიტეტის 2002 წლის 31 დეკემბრის № 124 გადაწვეტილების თანახმად მიენიჭა რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი.

მისამართი: კონსტანტინოვსკი, ტრენიოვის შესახვევი № 9.

ისტორია
ქალაქ კონსტანტინოვსკში ტრენიოვის შესახვევის ნომერ 9-ში მდებარე სახლი აგურითაა ნაგები. ამ სახლში 1914-1916 წლებში ცხოვრობდა საბჭოთა პროზაიკოსი და დრამატურგი, პირველი ხარისხის სტალინური პრემიის ლაურეატი კონსტანტინე ტრენიოვი.

კონსტანტინე ტრენიოვი დაიბადა ხარკოვის გუბერნიის ხუტორ რომაშოვოში (ამჟამად ხარკოვის ოლქის სოფ. ბაკშეევკა). ტრენიოვი იყო არქეოლოგი, აგრონომი, ისტორიკოსი და მწერალი. იგი მუშაობდა ნოვოჩერკასკის რამდენიმე გაზეთის რედაქციაში. მივლინებით მუშაობდა კონსტანტინოვსკში. აქ მან გაიცნო ნიკოლსკის ეკლესიის წინამძღვრის ქალიშვილი ლარისა სოკოლსკი.

დაქორწინდა მასზე და 1914-1916 წლებში ცხოვრობდა კონსტანტინოვსკში იოანე ნიკოლსკის სახლში. ამ პერიოდში კონსტანტინე ასწავლიდა საეკლესიო-სამრევლო სკოლაში. აქ ამ სახლში მან მრავალი მოთხრობა დაწერა. მან თავისი პირველი კრებული და შემდეგ მრავალი წიგნი აჩუქა ბიბლიოთეკას, მაგრამ მეორე მსოფლიო ომის დროს ბიბლიოთეკას ბომბი დაეცა და ყველა წიგნი დაიწვა.

აღწერა
ნიკოლაევის ეკლესიის წინამძღვრის იოანე სოკოლსკის ორსართულიანი აგურის სახლი ააგეს 1895 წელს და როსტოვის ოლქის 2002 წლის 31 დეკემბრის № 124 ბრძანების თანახმად შეიტანეს ისტორიის ძეგლების სიაში. ტრენიოვის 100 წლის იუბილესთან დაკავშირებით რაიონული აღმასკომის 1977 წლის 23 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით სახლის კედელზე დაკიდეს მემორიალური დაფა. დაფა დამზადებულია შავი მარმარილოსაგან, რომელზეც არის წარწერა:
მტრედისებრნი

მტრედისებრნი — ფრინველთა ერთადერთი თანამედროვე ოჯახი მტრედისნაირთა რიგისა. შედგება „დიდი“ და „მცირე“ მტრედებისაგან. მოიცავს 310 სახეობას. მტრედისებრნში ყველაზე გავრცელებულია ე.წ. გარეული მტრედი.

მტრედისებრნი გამოირჩევიან სიმსუქნით. ბინადრობენ ხეებზე. ისინი აშენებენ შედარებით სუსტ ბუდეებს — ხშირად იყენებენ ჩხირებს და სხვა ნარჩენებს — რომელიც შეიძლება განთავსდეს ხეებზე, შენობებზე და სხვა. დებენ ერთ ან ორ კვერცხს, რომლებზეც ორივე მშობელი ზრუნავს. იკვებებიან მარცვლეულითა და ხილით. როგორც დედალი, ასევე მამალი საჭმლის მომნელებელი სისტემის დასაწყისში არსებული ჩიჩახვიდან გამოყოფენ სქელ, რძისმაგვარ ნივთიერებას — ე.წ. „ჩიტის რძეს“, რითაც ხუნდებს (ბარტყებს) კვებავენ. ისინი ბუდეს 7-28 დღეში ტოვებენ.

გვარები
ჭრელი იხვი

ჭრელი იხვი — ფრინველი იხვისებრთა ოჯახისა. ავსტრალიის ენდემური სახეობაა, ასევე ცნობილია როგორც შვრიის იხვი. ეს ფრინველი ბინადრობს ავსტრალიის დიდ ტერიტორიებზე, მაგრამ მშრალ სეზონზე ზღვისკენ და ავსტრალიის ვეთლენდებისკენ მიგრირებს. ისინი ასეთ დროს ერთად იკრიბებიან და შესამჩნევია მათი ერთობა.

ჭრელ იხვს ამჟამად გადაშენების საფრთხე არ ემუქრება, მაგრამ ჰაბიტატის განადგურებისა და ნადირობის გამო შესაძლოა მომავალში საფრთხე დაემუქროს. ნადირობის ხარისხს ზრდის გვალვები და ჰაბიტატის განადგურება, რაც იხვებს აიძულებს დაიხიონ სანაპიროსკენ, სადაც მათ, როგორც დაცულ სახეობას არ აღიქვამენ. ბოლო ათწლეულების მანძილზე განხორციელდა ბევრი პროგრამა, ჭრელი იხვის პოპულაციის გაზრდის მიზნით.
პლოტნიკოვის სახლი

პლოტნიკოვის სახლი — ძველი სახლი კონსტანტინოვსკში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია 1912 წელს. როსტოვის საოლქო კომიტეტის 2002 წლის 31 დეკემბრის № 124 გადაწვეტილების თანახმად მიენიჭა რუსეთის ფედერაციის რეგიონული მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი.

მისამართი: კონსტანტინოვსკი, ლენინის ქუჩა № 28.

ისტორია
 საუკუნის დასასრულსა და საუკუნის დასაწყისში როსტოვის ოლქის ქალაქ კონსტანტინოვსკში შენდებოდა ბევრი შენობა ეკლექტიკის სტილში. ეს სტილი ერთ შენობაში აერთიანებდა როკოკოს, ბაროკოს, რენესანსისა და მოდერნის დეკორატიულ ფორმებს. ასეთ სტილშია აშენებული ორსართულიანი აგურის სახლი კონსტანტინოვსკში, რომელიც ეკუთვნოდა ვაჭარ პლოტნიკოვს, რომელიც მდებარეობს 25 ოქტომბრისა და ლენინის ქუჩის გადაკვეთაზე. სახლი აგებულია 1912 წელს პლოტნიკოვის ფინანსებით. თავდაპირველად აქ ვაჭრობდნენ ქსოვილებით, ხატებით და ა. შ.

აღწერა
ქალაქ კონსტანტინოვსკში მდებარე ორსართულიანი აგურის სახლი ნაგებია წითელი აგურით ეკლექტიკის არქიტექტურულ სტილში. შენობას გააჩნია სართულთშორისი კარნიზი. შვიდი ნახევარწრიული ფანჯარა, რომლებიც მეორე სართულზე გაფორმებულია სანდრიკებით და პილასტრებით. სახურავზე ორი ატიკი მდებარეობს სამერცხლულით. შენობის პირველი სართული რუსტირებულია და აქვს დიდი ვიტრინები. შენობას აქვს ორი შესასვლელი. ანალოგიურია სახლის ფასადი 25 ოქტომბრის ქუჩიდან.

პლოტნიკოვის სახლის სარდაფში ვრცელი საწყობებია განთავსებული.
ბიფიდობაქტერიები

ბიფიდობაქტერიები — მიკრობები, რომლებიც ძუძუთა ბავშვებისა და სასოფლო-სამეურნეო ცხოველების მაწოვარა მოზარდის ნაწლავების ფლორის 80—90%-ს შეადგენენ. ბიფიდობაქტერიები გრამდადებითი, ოდნავ მოღუნული, 2—5 მმ სიგრძის ჩხირებია, რომელთა ბოლოები ზოგჯერ განტოტვილია; სპორებს არ ქმნიან, ხელს უშლიან ლპობისა და დაავადებათა გამომწვევი მიკრობების განვითარებას, აუმჯობესებენ ნახშირწყლების მონელებას და ამდენად სარგებლობა მოაქვთ ბავშვებისა და მოზარდი ცხოველებისთვის. წარმოქმნიან ჯგუფის ვიტამინებსა და ვიტამინს.
წინასწარმეტყველება ეზეკიელისა

წინასწარმეტყველება ეზეკიელისა — ძველი აღთქმის ერთ-ერთი წიგნი.

ბაბილონის მეფე ნაბუქოდონოსორმა მრავალი იუდეველი უკვე ტყვედ წაიყვანა. ტყვეებს შორის არიან დანიელი და მისი სამი მეგობარი, რომლებიც ქალდეველების მეფის კარზე მსახურობენ. იუდეველების უმეტესობა მდინარე ქებარის მახლობლად, „ქალდეველთა მიწაზე“ ცხოვრობდა.

წიგნ „ეზეკიელის“ წერა ძვ. წ. 591 წელს დასრულდა; მასში მოთხრობილია 22 წლის განმავლობაში მომხდარი მოვლენები. ეზეკიელი თავის წიგნში დაწვრილებით აღწერს მოვლენებს და აკონკრეტებს წინასწარმეტყველების დღეს, თვესა და წელს. „ეზეკიელის“ წიგნის პირველ ნაწილში ყურადღება მახვილდება იერუსალიმის დაცემასა და განადგურებაზე.

მეორე ნაწილი შეიცავს ისრაელის მეზობელი ერების წინააღმდეგ გამოტანილ სხვადასხვა განაჩენს. წიგნის ბოლო ნაწილში კი მოთხრობილია ღმერთის თაყვანისმცემლობის აღდგენის შესახებ.
წინასწარმეტყველება დანიელისა

წინასწარმეტყველება დანიელისა — ძველი აღთქმის ერთ-ერთი წიგნი.

დანიელის წიგნის პირველი ნაწილი მასში აღწერილ მოვლენებს ქრონოლოგიური თანმიმდევრობით გადმოგვცემს. წიგნის ეს მონაკვეთი მესამე პირშია დაწერილი, ხოლო ბოლო ნაწილი — პირველ პირში. დანიელის მიერ დაწერილი ეს წიგნი შეიცავს წინასწარმეტყველებებს, რომლებიც ეხება მსოფლიო იმპერიების აღზევებასა და დაცემას, მესიის გამოჩენის დროს და იმ მოვლენებს, რომლებიც ჩვენს დროში ხდება.

დანიელის ამბავი იწყება ძვ. წ. 618 წელს, როდესაც ბაბილონის მეფე ნაბუქოდონოსორი მიდის იერუსალიმში, ქალაქს ალყაში აქცევს და მას „ყმაწვილები ისრაელის ძეთაგან“ ბაბილონში ტყვეებად მიჰყავს.
ყმაწვილებს შორის არის დანიელი, რომელიც იმ დროს ალბათ მოზარდი იყო. წიგნის ბოლო თავებიდან ვიგებთ, რომ დანიელი ისევ ბაბილონშია. თითქმის ას წელს მიღწეული დანიელი ღვთისგან დანაპირებს იღებს: „დაისვენებ, მაგრამ აღდგები შენი წილის მისაღებად დღეების ბოლოს“.
წინასწარმეტყველება ოსესი

წინასწარმეტყველება ოსესი — ძველი აღთქმის ერთ-ერთი წიგნი.

ოსია თავის წიგნში ამხელს ისრაელის ცოდვებს და იუდასა და ისრაელის წინააღმდეგ განაჩენს წინასწარმეტყველებს. წიგნი, რომელიც ოსიას სახელს ატარებს, სითბოთი და გრძნობითაა დაწერილი; მასში აზრები მკაფიოდ არის გადმოცემული.

ოსიამ წინასწარმეტყველება ძვ. წ. 804 წელს დაიწყო და 59 წლის განმავლობაში წინასწარმეტყველებდა.
წინასწარმეტყველება იოველისა

წინასწარმეტყველება იოველისა — ძველი აღთქმის ერთ-ერთი წიგნი.

იოელი საკუთარ თავზე მხოლოდ იმას ამბობს, რომ ფეთუელის ვაჟია. მისი სახელით წოდებულ წიგნში იოელი თავისი ცნობის გარდა თითქმის არაფერს მოიხსენიებს, რის გამოც წინასწარმეტყველების თარიღის განსაზღვრა მხოლოდ ვარაუდის საფუძველზეა შესაძლებელი; იგი დაიწერა დაახლოებით ძვ. წ. 820 წელს, იუდაში უზიას გამეფებიდან ცხრა წლის შემდეგ.

ხილვაში იოელი მუხლუხის, კალიისა და ტარაკნის შემოსევას ხედავს. ეს მწერები მოხსენიებულია როგორც „ხალხი, მრავალრიცხოვანი და ძლიერი“ და „ძლიერი კაცები“.
დერვიშ მეჰმედ-ფაშა

ბოსნიელი დერვიშ მეჰმედ-ფაშა (; დ. 1569 — გ. 9 დეკემბერი, სტამბოლი, ოსმალეთის იმპერია, 1606) — ოსმალეთის სახელმწიფო მოღვაწე, წარმოშობით ბოსნიელი. დიდი ვეზირი 1606 წლის 21 ივნისიდან 9 დეკემბრამდე, აჰმედ -ის აღმზრდელი.

ბიოგრაფია
დაიბადა ბოსნიის ვილაიეთში. 9 წლის ასაკში გაიტაცეს ოსმალებმა. აღიზარდა ენდერუნის სამხედრო სკოლაში. 1587 წელს გახდა იანიჩარი და მონაწილეობა მიიღო ოსმალეთის ლაშქრობებში ხორვატიასა და უნგრეთში. 1595-1603 წლებში, მეჰმედ -ის მმართველობის პერიოდში იყო თოფქაფის სასახლის რიგითი მცველი. ამავე პერიოდში დაუახლოვდა შეჰზადე აჰმედს და მის აღზრდაშიც კი მიიღო მონაწილეობა.

1603 წლის ბოლოს, 13 წლის აჰმედი ტახტზე ავიდა. მას მეურვეებად დედამისი, ჰანდან სულთანი და დერვიშ მეჰმედ-ფაშა დაუდგნენ.1604 წელს სულთანმა დერვიში დანიშნა მის მთავარ მცველად, ხოლო 1 წლის შემდეგ ფლოტის ადმირალად ანუ კაპუდან-ფაშად. იმავე წელს სტამბოლში დიდმა აჯანყებამ იფეთქა, რომლის ჩახშობაც სწორედ დერვიშ-ფაშამ იკისრა.

1606 წელს გარდაიცვალა დიდი ვეზირი, სოკოლუზადე ლალა მეჰმედ-ფაშა და აჰმედ -მა ის სწორედ თავისი აღმზდელით, დერვიშ მეჰმედ-ფაშათი ჩაანაცვლა, თუმცა მან ეს პოსტი მხოლოდ 6 თვემდე შეინარჩუნა. 1606 წლის 9 დეკემბერს სულთანმა დერვიში დღემდე გაურკვეველი მიზეზების გამო სიკვდილით დასაჯა. თურქი ისტორიკოსების გადმოცებით არსებობს ვერსია იმის შესახებ, რომ დერვიშ-ფაშას ჰანდან სულთანი უყვარდა.
წინაწარმეტყველება ამოსისი

წინაწარმეტყველება ამოსისი — ძველი აღთქმის ერთ-ერთი წიგნი.

მეფე უზიას დღეებში იუდეველ ამოსს, მწყემსსა და „სიკომოროს ლეღვის მომყვანს“, დაევალა, ეწინასწარმეტყველა.

ამოსი ისრაელის ათტომიან ჩრდილოეთ სამეფოში გაიგზავნა. წიგნი „ამოსი“, რომლის წერაც წინასწარმეტყველმა ამოსმა იუდაში დაბრუნების შემდეგ, დაახლოებით ძვ. წ. 804 წელს დაასრულა, უბრალო, მაგრამ ცოცხალი ენით არის დაწერილი.
კონსტანტინოვსკის ფერისცვალების ეკლესია

}
| რელიგიური_წევრობა = მართლმადიდებლობა
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი =
| ფუნქციური_სტატუსი = მოქმედი
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = 1896
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 47.569563
| გრძედი =41.105948
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
კონსტანტინოვსკის ფერისცვალების ეკლესია — მართლმადიდებლური ეკლესია კონსტანტინოვსკში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ვოლგოდონისა და სალსკის ეპარქიას.

მისამართი: კონსტანტინოვსკი, ოვჩაროვის ქუჩა № 4.

ისტორია
იესო ქრისტეს ფერისცვალების ეკლესია, რომელიც მდებარეობს ქალაქ კონსტანტინოვსკში, არის ყოფილი ციხის ეკლესია. საუკუნეში ყველა სოფელში სავალდებულო იყო ყოფილიყო ციხე. ყველა ციხეში აუციებლად ფუნქციონირებდა ეკლესია და აღევლინებოდა ღვთისმსახურება.

1861 წელს დონის სტანიცა კონსტატინოვსკში ჯარის დაფინანსებით აშენდა ციხე. შესაბამისად აუცილებელი იყო აშენებულიყო ციხის ეკლესიაც. 1896 წელს კონსტატინოვსკში ააშენეს წითელი აგურის ციხის ეკლესია უფლის ფერისცვალების სახელზე. ეკლესია აკურთხეს 1896 წლის 22 ივნისს. ეკლესიაში ღვთისმსახურების დროს ეტევა 60 ადამიანი. ეკლესია არის ერთსართულიანი აგურის შენობა ორფერდა სახურავით. ეკლესიას არ აქვს სამრეკლო, სახურავზე ადგას მართლმადიდებლური ჯვარი. შენობას აქვს ნახევარწრიული ფანჯრები, აქვს სართულთშორისი კარნიზი და პილასტრები.

ფერისცვალების ეკლესიას არ ჰყავდა კრებული და მრევლი, ეკლესიას არ ჰქონდა საკუთარი დოკუმენტაციის წარმოება. დოკუმენტაცია წარმოებდა კონსტანტინოვსკის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესიაში. ფერისცვალების ეკლესიის მრევლი იყო ადგილობრივი ციხის პატიმრები. მაგრამ ეკლესიაში ასევე გამოყოფილი იყო სპეციალური ადგილები იმ ადამიანებისათვის ვინც ცხოვრობდნენ ეკლესიის მახლობლად და შეეძლოთ დასწრებოდნენ ღვთისმსახურებას ეკლესიაში.

1920-იან წლებში საბჭოთა ხელისუფლების პერიოდში ეკლესია დახურეს. დროთა განმავლობაში ეკლესია დაძველდა, ჩამოიყარა შელესილობა.

2011 წელს დაიწყო ფერისცვალების ეკლესიის მეორე ცხოვრება. მას ჩაუტარდა რემონტი, აღდგა ღვთისმსახურება. ნაგებობა შეიღება თეთრად, ხოლო არქიტექტურული გაფორმებები - ლურჯად.

ეკლესიის წინამძღვარია სერგეი ოვჩინიკოვი. ეკლესიის ძიირთადი დღესასწაულია 19 აგვისტო, ფერისცვალება.
თოფალ რეჯეფ-ფაშა

თოფალ რეჯეფ-ფაშა (; გ. 18 მაისი,1632, თოქათი, ოსმალეთის იმპერია) — ოსმალეთის იმპერიის სახელმწიფო მოღვაწე, წარმოშობით ბოსნიელი. დიდი ვეზირი 1632 წლის 10 თებერვლიდან 18 მაისამდე, ასევე კაპუდან-ფაშა 1625-1626 წლებში.

მისი წინამორბედების მსგავსად ისიც ენდერუნის სამხედრო სკოლაში აღიზარდა. 1615 წელს ის აჰმედ -მა ვანის ბეგლარბედად დანიშნა. რეჯეფ-ფაშა მალევე დაწინაურდა, 1625-1626 წლებში ეკავა კაპუდან-ფაშას თანამდებობა. 1627 წელს იქორწინა ქიოსემ სულთნის ქალიშვილზე, გევჰერჰან სულთანზე.

1632 წელს სტამბოლში იფეთქა იანიჩარების აჯანყებამ, რომელსაც შეეწირა დიდი ვეზირი ჰაფიზ აჰმედ-ფაშა. სულთანმა, მურად -მ ვეზირის თანამდებობაზე სწორედ მისი სიძე, თოფალ რეჯეფ-ფაშა დანიშნა, თუმცა რამდენიმე თვეში ამხილა ღალატში და სიკვდილით დასაჯა.
სლუჩენკოს სახლი

სლუჩენკოს სახლი — უძველესი სართულნახევრიანი სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია საუკუნის პირველ ნახევარში. სლუჩენკოს სახლი არის როგორც არქიტექტურის ძეგლი, ასევე საოლქო საბჭოს 1992 წლის 18 ნოემბრის № 301 დადგენილების მიხედვით, რუსეთის ფედერაციის რეგიონული მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი.

მისამართი: ტაგანროგი, ანტონ გლუშკოს შესახვევი № 8.

ისტორია
1840-იან წლებში ვარვაცის ოჯახმა გლუშკოს შესახვევის 6-ში და 8-ში ააშენეს სართულნახევრიანი სახლი..

1873 წლიდან 1880 წლამდე სახლი იყო ვაჭარ ანა დიკიაკის კუთვნილება, ხოლო 1890 წელს სახლი უკვე ეკუთვნოდა პირველი გილდიის ვაჭარ ტიმოთე ლეონტის ძე სლუჩენკოს, რომელიც იყო ქალაქის საბჭოს ხმოვანი წევრი. გარკვეული ხნით იგი მუშაობდა კონტროლიორად დ. კანდოიანაკის კანტორაში და წლიურად 3 000 რუბლი ხელფასი ჰქონდა. ტ. სლუჩენკოს ცოლი იყო სოფია იაკოვლევის ასული, რომელთანაც შეეძნა ოთხი შვილი: ივანე, პავლე, გიორგი და ალექსანდრე.

ივანე ასევე იყო პირველი გილდიის ვაჭარი, მეგობრობდა მხატვარ ვალერიან მოლის ოჯახთან. კუპჩოვები ფლობდნენ წისქვილს ტაგანროგში. 1898 წელს სახლი გადავიდა ვაჭრის მემკვიდრეების ხელში. 1906 წლიდან 1915 წლამდე სახლი კუთვნოდათ ივანე, ალექსი, გიორგი და ასპაზია ლუჩენკოებს.

1920-იან წებში სახლში განთავსებული იყო სახელმწიფო ფაბრიკა „“. № 301 გადაწყვეტილების მიხედვით 1992 წელს მიენიჭა რეგიონული მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი.
ქუთაისის სობოროს ტაძარი

}
| რელიგიური_წევრობა =
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =1871 წ.
| სტატუსი =
| ფუნქციური_სტატუსი =დაანგრიეს 1924 წ.
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა = იმერეთის საეპისკოპოსოქუთაის-გაენათის ეპარქია
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =ჯვარულ-გუმბათოვანი
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება =1852-1871 წწ.
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =არა
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 42.271861
| გრძედი =42.705472
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
ქუთაისის სობოროს ტაძარი — აწ განადგურებული ქართული მართლმადიდებლური კათედრალი ქუთაისში. იდგა ქალაქის დღევანდელი ცენტრალური მოედნის ადგილას და სიდიდით თითქმის ბაგრატის ტაძარს უტოლდებოდა. ეკლესია აიგო საუკუნის ნახევარში. დაანგრიეს ბოლშევიკებმა 1924 წელს.

ისტორია
საკათედრო ტაძრის მშენებლობა, რომელიც 18 წლის განმავლობაში ცნობილი მხატვრის, გაგარინის პროექტით მიმდინარეობდა, 1852 წელს დაიწყო და 1871 წლისთვის დასრულდა. 1871 წ. 15 მაისს აკურთხა იმერეთის ეპისკოპოსმა გაბრიელმა წმ. ალექსანდრე ნეველის სახელზე.
საქართველოს საბჭოთა ოკუპაციის შემდეგ ანტირელიგიურ პოლიტიკას, სხვა ბევრ ეკლესიასთან ერთად ვერ გადაურჩა ვერც „სობორო“. 1923 წელს კომკავშირლებმა სასტიკად დაარბიეს შენობა, გუმბათიდან ჩამოხსნეს ჯვარი, ხოლო ხატები და სხვა სიწმინდეები კი გარეთ გამოიტანეს და დაყარეს, სადაც ფეხებით ქელავდნენ. ამ ფაქტით შეძრწუნებულმა ქუთაისელმა პუბლიცისტმა ტრიფონ ჯაფარიძემ აღმასკომს მიმართა და ხელისუფლებას ტაძარში მუზეუმის მოწყობა შესთავაზა, რათა ასე მაინც გადაერჩინა იგი.
ეკლესიის დანგრევის საბოლოო გადაწყვეტილება ქუთაისის სამაზრო კომიტეტის პრეზიდიუმმა მიიღო, რომლის დადგენილებაშიც ეწერა: „დაირღვეს საკათედრო ტაძარი, მასალა გამოყენებულ იქნას ძმათა სასაფლაოს შემოსაღობად, იმ ადგილას კი გაფართოვდეს მოედანი და ტაძრის ადგილას დაიდგას ამხანაგ ლენინის ძეგლი“. ბრძანება 1924 წლის ზაფხულში შეასრულეს და ტაძარი ოთხ თვეში მთლიანად დაშალეს. მის ადგილას ჯერ ლენინის, შემდეგ კი სტალინის ძეგლი დადგეს.

აქ განისვენებდა ქუთათელი მიტროპოლიტი ანტონ გიორგაძე, ასევე მიტროპოლიტი ბესარიონ დადიანი და სხვა სასულიერო პირები.

გალერეა
ანიზიუ-დი-აბრეუ

ანიზიუ-დი-აბრეუ — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 440 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სან-რაიმუნდუ-ნონატუს შემადგენლობაში.

2022 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 9 407 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 26,93 კმ²-ზე. ფართობი 337 877 კმ²-ია.
ბონფინ-დი-პიაუი

ბონფინ-დი-პიაუი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 300 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სან-რაიმუნდუ-ნონატუს შემადგენლობაში.

2022 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 913 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 18,65 კმ²-ზე. ფართობი 5 393 კმ²-ია.
ბრეჟუ-დუ-პიაუი

ბრეჟუ-დუ-პიაუი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 297 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სან-რაიმუნდუ-ნონატუს შემადგენლობაში.

2022 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 904 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 1,76 კმ²-ზე. ფართობი 2 183 355 კმ²-ია.
კანტუ-დუ-ბურიტი

კანტუ-დუ-ბურიტი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 269 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სან-რაიმუნდუ-ნონატუს შემადგენლობაში.

2022 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 19 365 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 4,63 კმ²-ზე. ფართობი 4 325 642 კმ²-ია.
კარაკოლი (პიაუი)

კარაკოლი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 566 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სან-რაიმუნდუ-ნონატუს შემადგენლობაში.

2022 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 10 318 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 6,34 კმ²-ზე. ფართობი 1 610 957 კმ²-ია.
გაზი ჰუსეინ-ფაშა

გაზი ჰუსეინ-ფაშა (; დ. იენიშეჰირი, 1610 , ოსმალეთის იმპერია — გ. სტამბოლი, ოსმალეთის იმპერია, 1659) — ოსმალეთის იმპერიის სახელმწიფო მოღვაწე, ეროვნებით თურქი. ნომინალური დიდი ვეზირი 1656 წელს, 7 დღის განმავლობაში.

ბიოგრაფია
ჰუსეინი წარმოშობით ანატოლიელი თურქი იყო. ახალგაზრდობაში მოხვდა სტამბოლში.
1629 წელს გახდა თოფქაფის სასახლის რიგითი მცველი. 1633 წელს სეფიანთა ირანის შაჰმა სეფი -მა სულთან მურად -ს საჩუქრები გაუგზავნა, რომელთა შორის გამოსარჩევი იყო მშვილდი, რომლის გადატეხვაც არავის შეეძლო. სულთანმა 300-მდე ჯარისკაცსა და სახელმწიფო მოხელეს მშვილდის გადატეხვის შანსი მისცა, თუმცა უშედეგოდ. ბოლოს ეს ჰუსეინმა მოახერხა და მოიგო სულთნის გული.

კარიერა და აღსასრული
„მშვილდის ინციდენტის“ შემდეგ ჰუსეინი დაწინაურდა და დაინიშნა სასახლის მთავარ მცველად, ხოლო 1634 წლიდან მონაწილეობდა ირან-ოსნალეთის ომში. 1635 წელს ოსმალებმა მისი სარდლობით აიღეს ყარსი და არზრუმი. იმავე წელს სულთანმა ის ეგვიპტის ვილაიეთის გუბერნატორად დანიშნა. ჰუსეინის სასტიკი მმართველობა ეგვიპტეში გამოირჩეოდა კორუფციისა და კრიმინალის მოძლიერებით. 2 წელიწადში მისი ბრძანებით 1200 ადამიანი დაისაჯა სიკვდილით. ის ხაზინის შესავსებად უკიდურესად სასტიკ მეთოდებსაც კი მიმართავდა, ძარცვავდა სავაჭრო პუნქტებს, არბევდა სოფლებსა და ქალაქებს. მას მალევე გამოუჩნდნენ მტრები. 1637 წელს მურად -მ ჰუსეინ-ფაშა გადააყენა და ეგვიპტე სამართავად სულთანზადე მეჰმედ-ფაშას ჩააბარა. თავად ჰუსეინი კი სილისტრიის სანჯაყის მმართველად დაინიშნა. 1638 წელს თავი გამოიჩინა ბაღდადის აღების დროს. 1639 წელს ის კაპუდან-ფაშად დანიშნეს, თუმცა მხოლოდ 3 თვით. იბრაჰიმ -ის მმართველობის პერიოდში, ჰუსეინი 1642–1644 წლებში რუმელიას განაგებდა. 1645 წლიდან ის ჩაერთო ოსმალეთ-ვენეციის ომში, რომელიც გაიმართა კ. კრეტის დასაპყრობად. 1646 წელს მისი მეთაურობით ოსმალთა ფლოტმა დაიკავა კ. კრეტის ქალაქი - ხანია, რომლის მმართველიც თავადვე გახდა.

ვენეციელების მომძლავრების შემდეგ ოსმალებმა ვერ შეძლეს კუნძულზე გაბატონება და ჰუსეინ-ფაშამ გადაინაცვლა დარდანელის სრუტისკენ, სადაც რამდენიმეჯერ დაამარცხა ვენეციელთა ფლოტი. 1656 წელს მეჰმედ -მ მას დედა-ქალაქში უხმო დიდი ვეზირის ბეჭედის მისაღებად. ჰუსეინ-ფაშა ჯერ კიდევ გზაში იყო, როდესაც სულთანმა თავისი გადაწყვეტილება შეცვალა და დიდი ვეზირის ბეჭედი ზურნაზენ მუსტაფა-ფაშას უბოძა. გაზი-ჰუსეინი უკმაყოფილო დარჩა მისი ნომინალური ვეზირობით. თუმცა ამის მიუხედავად, 1657 წელს სტამბოლში მომხდარი მძვინვარე აჯანყებების დროს მიეხმარა სულთნის არმიას 2000 მეომრით და საზღვაო ბრძოლა გააგრძელა ვენეციელებთან. 1658 წელს მისი მეთაურობით ოსმალეთის გემებმა გააძევეს ვენეციელი ვაჭრები ეგეოსის ზღვიდან. იმავე წელს მეორედ დაინიშნა კაპუდან-ფაშად და ეგეოსის ზღვის გაკონტროლებას შეუდგა. 1659 წელს დიდმა ვეზირმა ქოფრიულიუ მეჰმედ-ფაშამ, რომელსაც ეშინოდა ჰუსეინის ავტორიტეტის, იგი დედაქალაქში დაიბარა. ვეზირმა სულთანი ჰუსეინ-ფაშას წინააღმდეგ წააქეზა. მეჰმედ -მ მექრთამეობის ბრალდებით ორატორული და სტატეგიული ნიჭის მქონე გაზი ჰუსეინი სიკვდილით დასაჯა.