iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
იტიჰადი

იტიჰადი ( —„ერთობა“, „კავშირი“) — აზერბაიჯანული პოლიტიკური პარტია პანისლამური ორიენტაციით, რომელიც მოქმედებდა 1917 წლიდან 1920 წლამდე. იგი წარმოიშვა რუსეთის იმპერიის დაშლისა და ეროვნული პოლიტიკური მოძრაობების ჩამოყალიბების ფონზე, რომლებიც ფოკუსირებული იყო ისლამური სოლიდარობის იდეებზე და ძირითადად შთაგონებული იყო ოსმალეთის იმპერიაში „ერთიანობა და პროგრესის“ საქმიანობით.

ისტორია
პარტია დაარსდა 1917 წლის სექტემბერში, სახელწოდებით „რუსიადა მუსლიმლიგ იტიჰადი“ („რუსეთის მუსლიმთა კავშირი“), ბაქოს ორგანიზაციის „მუსლიმები რუსეთში“ და „იტიჰად ისლამის“ („ისლამის ერთიანობა“) მოძრაობის შერწყმის შედეგად. იმავე წლის ნოემბრის ბოლოსთვის დამკვიდრდა შემოკლებული სახელწოდება „იტიჰადი“. პარტიის ლიდერი ყარა ყარაბეკოვი გახდა.

იტიჰადის იდეოლოგიური საფუძველი იყო პანისლამიზმი, ხოლო შარიათის კანონს მის პოლიტიკურ პროგრამაში მნიშვნელოვანი ადგილი ეკავა. თურქიზმისა და სრული სახელმწიფო სუვერენიტეტის მომხრეებისგან განსხვავებით, პარტია თავდაპირველად დემოკრატიული და დეცენტრალიზებული რუსეთის ფარგლებში ეროვნული ავტონომიის შექმნას ემხრობოდა და არა აზერბაიჯანის დაუყოვნებლივ დამოუკიდებლობას.

პარტიის სოციალური ბაზა ძირითადად აზერბაიჯანელი გლეხებისგან შედგებოდა. 1917 წლის ნოემბერში სრულიად რუსეთის დამფუძნებელი კრების არჩევნებში „იტიჰადმა“ მუსლიმი ხმების დაახლოებით 8% მიიღო. აზერბაიჯანის დემოკრატიული რესპუბლიკის არსებობის პერიოდში პარტია პარლამენტში ცალკე ფრაქციით იყო წარმოდგენილი, რომელიც 120 ადგილიდან 13-ს შეადგენდა და მთავრობაში წარმომადგენლები ჰყავდა.

„იტიჰადის“ მთავარი პოლიტიკური მოწინააღმდეგე მუსავათის პარტია იყო. მათ შორის განსხვავებები დიდწილად სახელმწიფო სტრუქტურის საკითხით იყო განპირობებული: პარტია ეწინააღმდეგებოდა აზერბაიჯანის რუსეთიდან სრულ გამოყოფას, ხოლო მუსავათი დამოუკიდებლობას იცავდა.

1919 წლის ბოლოსთვის პარტიამ მემარცხენე პოლიტიკურ ძალებთან დაიწყო გაერთიანება და 1920 წლის დასაწყისში ბოლშევიკებთან ალიანსში შევიდა. თუმცა, მისმა ლიდერებმა კომუნისტური იდეების მხარდაჭერა მხოლოდ იმ დონემდე გამოაცხადეს, რამდენადაც ისინი არ ეწინააღმდეგებოდა ისლამურ პრინციპებს.

1920 წლის აპრილში აზერბაიჯანში საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ, პარტია დაიშლა და მოუწოდა თავის წევრებს, გაწევრიანებულიყვნენ რუსეთის კომუნისტურ პარტიაში. თუმცა, ყოფილი წევრების მნიშვნელოვანი რაოდენობა მალევე ჩაერთო ანტისაბჭოთა საპროტესტო აქციებში.

1920 წლის ოქტომბერში ბაქოში დააპატიმრეს პარტიის ათობით წევრი, მათ შორის ყარა ყარაბეკოვი, რომელიც შემდგომში სოლოვეცკის ბანაკში გაგზავნეს. რეპრესიების მიუხედავად, ორგანიზაციის მიწისქვეშა საქმიანობა ხალილ შაქირზადეს ხელმძღვანელობით 1921 წლამდე გაგრძელდა. მიწისქვეშა სტრუქტურები მოქმედებდნენ როგორც ცალკეულ ოლქებში, ასევე სამხედრო ნაწილებში, მაგრამ 1921 წლის ზაფხულში, „აზჩეკის“ მიერ განხორციელებული მასობრივი დაპატიმრებების სერიის შემდეგ, ორგანიზაცია საბოლოოდ ლიკვიდირდა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1277

გაეროს უშიშროების საბჭოს 1277-ე რეზოლუციით, რომელიც მიღებულ იქნა 1999 წლის 30 ნოემბერს, ჰაიტის შესახებ ყველა შესაბამისი რეზოლუციის, მათ შორის 1212-ე რეზოლუციის (1998) გახსენების შემდეგ, საბჭომ გააგრძელა ჰაიტიში გაეროს სამოქალაქო პოლიციის მისიის მანდატი 2000 წლის 15 მარტამდე, სამოქალაქო ჯგუფზე უფლებამოსილების გადაბარების გარდამავალ პერიოდად.

უშიშროების საბჭომ ცნობად მიიღო ჰაიტის მთავრობის თხოვნა ქვეყანაში ჰაიტის საერთაშორისო სამოქალაქო მხარდაჭერის მისიის ჩამოყალიბების შესახებ. გაეროს სხვადასხვა ოპერაციამ მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანა ჰაიტის ეროვნული პოლიციის პროფესიონალიზაციასა და მისი სასამართლო სისტემისა და ეროვნული ინსტიტუტების განვითარებაში.

გენერალურ მდივან კოფი ანანს დაევალა კოორდინაცია გაეწია ჰაიტიში გაეროს სამოქალაქო პოლიციის მისიიდან და ჰაიტიში საერთაშორისო სამოქალაქო მისიიდან ახალ მისიაზე გადასვლის პროცესისთვის და 2000 წლის 1 მარტისთვის მოემზადებინა ანგარიში წინამდებარე რეზოლუციის შესრულების შესახებ.

1277-ე რეზოლუცია, რომლის პროექტიც არგენტინამ, ბრაზილიამ, კანადამ, საფრანგეთმა, აშშ-მა და ვენესუელამ მოამზადეს, მიღებულ იქნა 14 ხმით; წინააღმდეგი არავინ ყოფილა, ხოლო რუსეთმა თავი შეიკავა. რუსეთის წარმომადგენელმა განაცხადა, რომ ტექსტი წინააღმდეგობაში მოდიოდა ჰაიტის მოთხოვნასთან, რომელიც არაფორმირებული ყოფნის დამკვიდრებას ითხოვდა; ამის ნაცვლად, რუსეთმა მხარი დაუჭირა ქვეყანაში მრავალმხრივი სამოქალაქო წარმომადგენლობის არსებობას.
კისუსა

კისუსა — პატარა სოფელი კვიპროსში, ლიმასოლის რაიონში, რომელიც მდებარეობს მალიადან 2 კმ-ით სამხრეთით.

მდებარეობა და გარემო
კისუსა მდებარეობს ხმელთაშუა ზღვის კუნძულ კვიპროსის სამხრეთით, ზღვის დონიდან დაახლოებით 600 მეტრის სიმაღლეზე ხოლო ლიმასოლიდან სამხრეთ-დასავლეთით დაახლოებით 42 კილომეტრში. იგი აშენებულია მდინარე ჰაპოტამის დასავლეთ სანაპიროზე. 2 კვადრატული კილომეტრის ფართობის მქონე სოფელი სამხრეთით ესაზღვრება პახნას, აღმოსავლეთით — ვუნის, ჩრდილოეთით — პოტამიუს, ჩრდილო-დასავლეთით — ვასა კილანიუს, ხოლო დასავლეთით — მალიას.

ისტორია
კისუსაში არის დიდი ბუნებრივი წყლის წყარო, რომელიც სოფელს 1960 წლამდე ამარაგებდა. 1960 წლიდან, კვიპროსის რესპუბლიკის დაფუძნების შესახებ შეთანხმებების საფუძველზე, ეს წყალი მიეწოდება ბრიტანულ ბაზას — აკროტირი-ეპისკოპის. ამ წყაროს სოფლის მაცხოვრებლები იყენებდნენ სახლების წყლით მომარაგებისა და ვენახების სარწყავად. მას შემდეგ, რაც წყარო ბრიტანულ ბაზებს გადაეცა, მაცხოვრებლებმა სოფლის დატოვება დაიწყეს. იგი ჯერ კვიპროსელმა თურქებმა, ხოლო შემდეგ კვიპროსელმა ბერძნებმა მიატოვეს. კვიპროსში ჩატარებული მოსახლეობის აღწერების მიხედვით, 1960 წლამდე სოფლის მოსახლეობა მუდამ რამდენიმე ათეულ ადამიანს შეადგენდა.
ურსულელ დედათა ორდენი

ურსულელ დედათა ორდენი — დედათა სამონაზვნო ორდენი კათოლიკურ ეკლესიაში, დაარსებული 1535 წელს წმინდა ურსულას სახელზე.

თავდაპირველად ორდენი აერთიანებდა ქალწულ და ქვრივ ქალებს, რომელთაც არ ჰქონდათ დადებული მონაზვნობის აღთქმა და უსასყიდლოდ ემსახურებოდნენ ქალწულთა აღზრდის საქმეს. 1572 წელს პაპმა გრიგოლ -მ ურსულელთა ორდენი ნამდვილ სამონაზვნო ორდენად აქცია და მიაღებინა მათ წმინდა ავგუსტინეს წესდება. ორდენი სწრაფად გავრცელდა იტალიაში, გერმანიასა და ნიდერლადებში, მაგრამ განსაკუთრებული მნიშვნელობა მოიპოვა საფრანგეთში. ორდენს რევოლუციის წინ მარტო პარიზში 14 მონასტერი ჰქონდა, ხოლო მთლიანად საფრანგეთში — 300-მდე. რევოლუციის მიერ განადგურებული ორდენი აღადგინეს ნაპოლეონ -ის დროს, მაგრამ ძველებური გავლენა ვეღარ მოიპოვა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1573

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1573 ერთხმად იქნა მიღებული 2004 წლის 16 ნოემბერს, აღმოსავლეთ ტიმორის შესახებ წინა რეზოლუციების, კერძოდ, 1410 (2002), 1473 (2003), 1480 (2003) და 1543 (2004) დადასტურების შემდეგ, საბჭომ აღმოსავლეთ ტიმორის მხარდაჭერის გაეროს მისიის მანდატი კიდევ ექვსი თვით, 2005 წლის 20 მაისამდე გააგრძელა.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
უშიშროების საბჭომ შეაქო აღმოსავლეთ ტიმორის მთავრობისა და ხალხის ძალისხმევა დამოუკიდებელი სახელმწიფოს ინსტიტუტების განვითარებაში, მათ შორის ინფრასტრუქტურის, საჯარო ადმინისტრირების, სამართალდამცავი ორგანოებისა და თავდაცვის შესაძლებლობების განვითარებაში, თუმცა აღნიშნა, რომ ზოგიერთ ამ სფეროში მან ჯერ კიდევ ვერ მიაღწია თვითკმარობას. ასევე დადებითად შეაფასეს -ის მუშაობა და მის მიერ მიღწეული პროგრესი ამ მხრივ. გარდა ამისა, საბჭო მიესალმა აღმოსავლეთ ტიმორსა და მეზობელ ქვეყნებს შორის არსებულ კარგ ურთიერთობებს.

აქტები
-ის მანდატი გაგრძელდა ექვსი თვით, მისი არსებული ზომითა და შემადგენლობით, როგორც ეს აღწერილია 1543 რეზოლუციაში. -ს მოეთხოვა ფოკუსირება თავის გასვლის სტრატეგიაზე, რათა პასუხისმგებლობა ტიმორის ხელისუფლებისთვის დაებრუნებინა. ამასობაში, დონორ საზოგადოებას მოეთხოვა გაეგრძელებინა დახმარება აღმოსავლეთ ტიმორისთვის და გაეროს სააგენტოებისთვის, რათა დახმარებოდნენ სამშვიდობო მისიიდან მდგრადი განვითარების ჩარჩოზე გადასვლაში.

რეზოლუციამ ასევე კიდევ ერთხელ დაადასტურა დაუსჯელობასთან ბრძოლის აუცილებლობა და გენერალურ მდივანს კოფი ანანს სთხოვეს სიტუაციის ყურადღებით მონიტორინგი.
ტემპლ გრანდინი

მერი ტემპლ გრანდინი (; დ. 29 აგვისტო, 1947) — ამერიკელი აკადემიკოსი, ეთოლოგი და გამომგონებელი. იგი არის კოლორადოს სახელმწიფო უნივერსიტეტის პროფესორი და ერთ-ერთი პირველი აუტისტი ადამიანი, რომელმაც საზოგადოებას გაუზიარა საკუთარი შინაგანი სამყარო და გამოცდილება.

ბიოგრაფია და განათლება
ტემპლ გრანდინი დაიბადა მდიდარ ბოსტონურ ოჯახში. 2 წლის ასაკში მას დაუსვეს დიაგნოზი — „ტვინის დაზიანება“, რაც მოგვიანებით აუტიზმით დაზუსტდა. იმ დროს არსებული რეკომენდაციების მიუხედავად, დედამისმა უარი თქვა მის ინსტიტუციონალიზაციაზე და დაუღალავი შრომით დაეხმარა მას სოციალიზაციაში.

მან მიიღო ბაკალავრის ხარისხი ფსიქოლოგიაში, მაგისტრის ხარისხი მეცხოველეობაში, ხოლო 1989 წელს გახდა ცხოველთა მეცნიერების დოქტორი ილინოისის უნივერსიტეტში.

მოღვაწეობა
გრანდინი ცნობილია ორი ძირითადი მიმართულებით:

ცხოველთა კეთილდღეობა: მან შეიმუშავა მეცხოველეობის ობიექტების დიზაინი, რომელიც ეყრდნობა ცხოველთა ფსიქოლოგიას. მისი შექმნილი მომრგვალებული კორიდორები და სპეციალური სისტემები ამცირებს ცხოველთა სტრესსა და პანიკას. დღეს აშშ-ის სასაკლაოების ნახევარზე მეტი სწორედ მისი დიზაინით მუშაობს.

აუტიზმის ადვოკატირება: თავის წიგნებში (მაგ. „აზროვნება სურათებში“) მან აღწერა, თუ როგორ აღიქვამენ სამყაროს აუტისტი ადამიანები. მან დაამტკიცა, რომ აუტიზმი არ არის „განაჩენი“ და რომ ვიზუალური აზროვნება შეიძლება იყოს დიდი უპირატესობა.

"ჩახუტების მანქანა"
კოლეჯში სწავლისას გრანდინმა გამოიგონა სპეციალური მოწყობილობა „ჩახუტების მანქანა“, რომელიც მას ეხმარებოდა სენსორული გადატვირთვის დაძლევასა და დამშვიდებაში. ეს მოწყობილობა დღესაც გამოიყენება თერაპიაში ჰიპერმგრძნობელობის მქონე პირებისთვის.

პოპულარულ კულტურაში
2010 წელს -მ გადაიღო ბიოგრაფიული ფილმი „ტემპლ გრანდინი“, სადაც მთავარ როლს კლერ დეინსი ასრულებს. ფილმმა არაერთი „ემი“ და „ოქროს გლობუსი“ მოიპოვა.
მონსტერა

მონსტერა — ყვავილოვანი მცენარეების 59 სახეობის გვარი არუმისებრთა ოჯახიდან, , რომელიც ცენტრალური და სამხრეთ ამერიკის ტროპიკული რეგიონების სამშობლოა.

ეტიმოლოგია
სახელწოდება ლათინური სიტყვიდან „ურჩხული“ ან „არანორმალური“ მომდინარეობს და გულისხმობს უჩვეულო ფოთლებს ბუნებრივი ნახვრეტებით, ფანჯრებით (ჭრილებით) და პერფორაციებით (ხვრელებით), რომლებიც გვარის უმეტეს წევრს გააჩნია.

აღწერა
ზრდის ნიმუში
ისინი მარადმწვანე ვაზებია, რომლებიც ხეებზე 20 მეტრ (66 ფუტი) სიმაღლეზე იზრდებიან და ტოტებზე კაუჭების როლს ასრულებენ საჰაერო ფესვების საშუალებით. ეს ფესვები ასევე იზრდება ნიადაგში, რათა მცენარეს დასაყრდენად დაეხმაროს. რადგან ამ გვარის მცენარეები ფესვებს როგორც ნიადაგში, ასევე ხეებზე იჭერენ, ის ჰემიეპიფიტად ითვლება, რომლის ფესვებიც ნიადაგშია, მაგრამ ხეებზე ადის. მედისონის თანახმად, პირდაპირ მიწაზე ჩამოკიდებული საჰაერო ფესვების სიგრძე 30 მეტრს (98 ფუტი) აღწევს .

ფოთლები
ფოთლები მონაცვლეობითია, ტყავისებრი, მუქი მწვანე, ძალიან დიდი, 25-90 სანტიმეტრის (9.8-35.4 ინჩი) სიგრძის ( . - ში 300 სანტიმეტრამდე (120 ინჩამდე) სიგრძის ) და 15-75 სანტიმეტრის (5.9-29.5 ინჩი) სიგანის, ხშირად ფოთლის ფირფიტაზე ნახვრეტებით. ფანჯრისებური ფოთლები საშუალებას აძლევს ფოთლებს გავრცელდნენ უფრო დიდ ფართობზე, რათა გაიზარდოს მზის სხივების ზემოქმედება და სინათლე მიაღწიოს ქვემოთ მდებარე სხვა ფოთლებამდე, ფოთლების წარმოქმნისა და შენარჩუნებისთვის ნაკლები ენერგიის გამოყენებით.
კლონარი

კლონარი — სოფელი კვიპროსში, ლიმასოლის რაიონში, რომელიც მდებარეობს კელაკიდან აღმოსავლეთით.

სახელი
ერთ-ერთი ვერსიით, სოფლის სახელი მომდინარეობს მისი ფორმიდან, რომელიც ოტს (ტოტს) წააგავდა. სოფელი, მეზობელ ვიკლასთან ერთად, წარმოადგენდა ფერმერულ დასახლებებს, სადაც მოჰყავდათ ვაზი, ზეთისხილი და კარაბი (რქის ხე). კლონარი განვითარდა ამ მხარეში არსებული გზის პარალელურად, ოტის მსგავსი ფორმით.

მდებარეობა და გარემო
კლონარი მდებარეობს ხმელთაშუა ზღვის კუნძულ კვიპროსის სამხრეთით, ზღვის დონიდან დაახლოებით 455 მეტრის სიმაღლეზე, ხოლო ლიმასოლიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთით დაახლოებით 27 კილომეტრში. 3.23 კვადრატული კილომეტრის ფართობის მქონე სოფელი დასავლეთით ესაზღვრება კელაკის, ჩრდილო-დასავლეთით — ეპისკოპის, ჩრდილოეთით — სანიდას, აღმოსავლეთით — ვიკლას, ხოლო სამხრეთ-აღმოსავლეთით — არაკაპასს.
ალბანეთის (კავკასიის) ქრისტიანული ეკლესია

ალბანეთის (კავკასიის) ქრისტიანული ეკლესია — ერთ-ერთი უძველესი ქრისტიანული ეკლესია კავკასიაში. ადგილობრივი ტრადიციით, ამ კუთხეში ქრისტიანობის ქადაგება დაუწყია ელიშეს, მოციქულ თადეოზის მოწაფეს - საუკუნეების მიჯნაზე. თადეოზის მოწამეობრივი აღსრულების შემდეგ (სომხეთში) ელიშეს იერუსალიმში მიუღია ხელდასხმა იაკობ უფლის ძმისაგან და დაბრუნებულა ალბანეთში ქრისტიანობის საქადაგებლად. ამისთვის ადგილობრივ მოსახლეობას იგი წამებით მოუკლავს. ელიშეს, როგორც მოციქულთასწორის განდიდება, ალბანელებმა - საუკუნეებში დაიწყეს. იგი გახდა ალბანური ეკლესიის სიმბოლო. მისი ხსენება შეტანილია სომხურ სვინაქსარში. სომხური საისტორიო ტრადიციით, „მეორე ნათლობა“ ალბანელებმა გრიგოლ სმეხთა განმანათლებლის ხელით მიიღეს საუკუნის დასაწყისში. დვინის საეკლესიო კრების მასალებით ირკვევა, რომ ალბანეთის ეკლესიის ოფიციალური ენა ალბანური იყო. ალბანელებს ძველთაგანვე შეუქმნიათ დამწერლობა ( საუკუნის სომხური გადმოცემის თანახმად, ალბანელებისათვის თიტქოს სომეხ სწავლულს, მესროპ მაშტოცს შეუქმნია ანბანი), და თავის ენაზე უთარგმნიათ ქრისტიანული მწერლობის მრავალი ძეგლი. სამწუხაროდ, ისინი ჩვენამდე არ მოღწეულა. ალბანურ ენაზე საღვთისმსახურო წიგნების არსებობა დაადასტურა სინის მთის წმინდა ეკატერინეს მონასტერში 2000 წელს აღმოჩენილმა პალიმფსესტურმა ხელნაწერმა (ამ ხელნაწერის ძველი ფენა სახარების აკითხავთა კრებულს წარმოადგენს ალბანურ ენაზე, ახალი ფენა ქართული ტექსტია). საუკუნიდან იწყება ალბანეთის ეკლესიის გასომხურების პროცესი. თანდათანობით ალბანეთში ღვთისმსახურების ენად სომხური ხდება. „ეპისტოლეთა წიგნში“ ფიგურირებს ალბანეთის ეკლესიის რვა ეპარქია. საუკუნის ნახევარში ალბანეთის მოსახლეობის ნაწილი (ჰერეთი) შეუერთდა ქართლის ეკლესიას. საუკუნეში დასრულდა ალბანეთის ისლამიზაცია (დაიწყო საუკუნიდან). კასპიისპირეთში არაბთა ბატონობის პერიოდში კასპიისპირეთის მოსახლეობის დიდი ნაწილის არაბთა ისლამიზაციით დასრულდა. ხალიფებმა ალბანეთის კათალიკოსატი სომხური ეკლესიის დაქვემდებარებაში მოაქციეს ( საუკუნის 20-იანი წლები). - საუკუნეებში პოლიტიკურ დანაწევრებასთან ერთად ალბანეთის ეკლესიის მონოფიზიტური კათალიკოსატი დაცემის ხანაში შევიდა. ამ კათოლიკოსების სია საუკუნიდან მოდის და გრძელდება 1815 წლამდე.
მონიატისი

მონიატისი — სოფელი კვიპროსში, ლიმასოლის რაიონში, რომელიც მდებარეობს პანო პლატრესიდან 5 კმ-ით სამხრეთ-აღმოსავლეთით. მონიატისი ისტორიულად კვიპროსელი ბერძნებისა და კვიპროსელი თურქების შერეული სოფელი იყო. სახელწოდების წარმოშობა, სავარაუდოდ, მის გარშემო არსებულ მონასტრებს — „“ — უკავშირდება.

ისტორია
კვიპროსის სამეფოს პერიოდში, მემატიანე ფლორიო ბუსტრონი წერს, რომ მეფე ჯეიმზ -მ 1464 წლის შემდეგ მონიატისი ფეოდალურ მფლობელობაში გადასცა ხუან პერეს ფაბრიგესს, სხვა სოფლებთან ერთად, რომელთა შორის იყო კნოდარა, კუკა, აკაკის აგიოს ანდრონიკოსი, მალია, კარპასო, ანგლისიდესი და სელინო.

1958 წელს, ტაქსიმის პოლიტიკის ფარგლებში, კვიპროსელმა თურქებმა სოფელს სახელი შეუცვალეს და დაარქვეს „“, რაც ნიშნავს ვაშლიან ადგილს. მისი 100-დან 110-მდე წევრისგან შემდგარი კვიპროსელი თურქი მოსახლეობა დევნილად იქცა 1974 წლის კვიპროსში თურქეთის შეჭრის და 1963 წლის თემთაშორისი ძალადობის შედეგად, რომლის დროსაც ისინი სოფლიდან ლიმასოლში გაიქცნენ, მოგვიანებით კი ჩრდილოეთში გადაიყვანეს.

კლიმატი
პარამალი

პარამალი — სოფელი კვიპროსის კუნძულის სამხრეთ სანაპიროზე, ლიმასოლის რაიონში, ავდიმუდან აღმოსავლეთით 4 კილომეტრში (2.5 მილი). მისი რაიონი მოიცავს ტერიტორიას, რომელიც გადაჭიმულია კვიპროსის სამხრეთ სანაპიროდან ჩრდილოეთით, დაახლოებით თანაბარი ნაწილებით სამხრეთით ბრიტანეთის საზღვარგარეთის ტერიტორიაზე აკროტირსა და დაკელიაში, ხოლო ჩრდილოეთით კვიპროსის რესპუბლიკაში.

თავდაპირველად სოფლის დასახლება (რაიონის ჩრდილოეთით) ძირითადად კვიპროსელი თურქებით იყო დასახლებული, კვიპროსელი ბერძენი უმცირესობა კი 1960-იანი წლების დასაწყისის არეულობის დროს წავიდა. კვიპროსელი თურქები სხვა სოფლებიდან 1974 წელს ჩამოვიდნენ, რის შემდეგაც მთელი მოსახლეობა ბრიტანეთის ტერიტორიაზე მდებარე „ბედნიერი ველის“ დროებით ბანაკებში გადავიდა, საიდანაც ისინი აკროტირის სამეფო საჰაერო ძალებიდან ევაკუირებულნი იქნენ და ძირითადად თურქების მიერ კონტროლირებად ტერიტორიაზე მდებარე მიტოვებულ ბერძნულ-კვიპროსულ სოფელ კალოფსიდაში აღმოჩნდნენ. თავდაპირველი სოფელი ჩრდილოეთიდან ჩამოსული კვიპროსელი ბერძენებით არ დასახლებულა, არამედ მიტოვებული იყო (ჩამონგრეული სახურავები ინტერნეტში არსებულ სატელიტურ რუკებზეა ნაჩვენები). ამჟამად ის ძირითადად ბრიტანული სამხედროების მიერ გამოიყენება წვრთნებისთვის, განსაკუთრებით ავღანეთისთვის მოსამზადებლად და ცნობილია 2006 წელს ხშირად გადაღებული წვრთნებით, რომელშიც პრინცი უილიამი მონაწილეობდა.

ახლა ბერძნულ-კვიპროსული სოფლის დასახლება არსებობს იმ ადგილას, რომელსაც ადრე „პარამალის სადგურს“ უწოდებდნენ, დაახლოებით რაიონის ცენტრში, რომელსაც კვეთს როგორც მთავარი აღმოსავლეთ-დასავლეთის გზა, ასევე რესპუბლიკა- საზღვარი. ის ძირითადად დასახლებულია კვიპროსელი ბერძენებით, რომლებმაც ჩრდილოეთი 1974 წელს დატოვეს. არის მიტოვებული მეჩეთი და ახალი ბერძნული მართლმადიდებლური ეკლესია. კვიპროსელი ბერძენი მოსახლეობა ბრიტანეთის ტერიტორიაზე იმდენად გაიზარდა, რომ 1989 წელს ბრიტანეთის ადმინისტრაციას სოფლის საბჭოს არჩევნებისთვის სამართლებრივი ზომების მიღება მოუწია, რადგან სოფლის რაიონის ჩრდილოეთ, რესპუბლიკურ ნაწილში ჯერ კიდევ არავინ ცხოვრობდა. ეს ერთადერთი სოფელია, სადაც ასეთი მოწყობა არსებობს -ში, აკროტირის გარდა, რომელიც მთლიანად -ს ფარგლებში იყო რესპუბლიკისა და -ს შექმნიდან 1960 წელს. შემდგომში საცხოვრებელი სახლები აშენდა საზღვრის რესპუბლიკურ მხარეს, მთავარ გზასთან და ავტომაგისტრალთან ახლოს.

ბრიტანელ სამხედროებს რაიონის აღმოსავლეთით ორი შემოღობილი საცხოვრებელი კომპლექსი აქვთ, რომლებიც ეპისკოპოსის კანტონს ემსახურებიან და „ჩრდილოეთ პარამალის“ და „სამხრეთ პარამალის“ სახელწოდებით (აღმოსავლეთ-დასავლეთის მთავარი გზის შესაბამის მხარეს) მდებარეობს. ფლაგსტაფის სახლი, ბრიტანეთის საზღვარგარეთის ტერიტორიის ადმინისტრატორის ოფიციალური რეზიდენცია, რომელიც ყოველთვის ასევე ბრიტანეთის ძალების კვიპროსის მეთაურია, სამხრეთ პარამალში მდებარეობს.

სანაპიროზე, მთავარ პლაჟზე კუების ბუდობის ადგილებია, რომლებიც დაცულია იმით, რომ მათკენ მიმავალი გზები აშკარად არ არის მონიშნული. თუმცა პლაჟებს ასევე იყენებენ კაიტსერფერები და სხვები.
პარეკლისია

პარეკლისია — სოფელი კვიპროსში, ლიმასოლის რაიონში, აგიოს-ტიხონასის ჩრდილო-აღმოსავლეთით. როგორც ზღვისპირა სოფელი, ის პირველად დასახლდა ადრეული აკერამიკული ნეოლითის პერიოდში, დაახლოებით ძვ. წ. 8200 წელს, „შილუროკამბოსის“ სახელწოდების ადგილას. იქ, სამარხში, ფრანგმა არქეოლოგებმა აღმოაჩინეს მსოფლიოში უძველესი მოშინაურებული კატა.
პლატანისტეია

პლატანისტეია — სოფელი კვიპროსში, ლიმასოლის რაიონში, რომელიც მდებარეობს პისოურიდან ჩრდილოეთით 6 კილომეტრში. 1960 წლამდე სოფელი თითქმის ექსკლუზიურად თურქი კვიპროსელებით იყო დასახლებული.

მისი მოსახლეობა ძალიან მცირეა. 2001 წლის აღწერის მიხედვით, იქ დაახლოებით 43 მცხოვრები იყო.

სოფელი ტრადიციულად გარშემორტყმულია კერატისა და ზეთისხილის ხეებით.

ამჟამად სოფელში მდებარეობს „ჰამბისის გრავიურის ცენტრი“. ეს არის ცენტრი მხატვარი-გრავიორებისთვის და გრავიურის ნამუშევრების მუზეუმი, რომელიც 2008 წელს კვიპროსელმა მხატვარმა ჰამბის ცანგარისმა დააარსა.
საფრანგეთის ჩემპიონატი ჭადრაკში 1929

საფრანგეთის მე-7 ჩემპიონატი ჭადრაკში ჩატარდა სენ-კლოდში 1929 წლის 10-დან 17 სექტემბრამდე.

ტურნირი ორგანიზებული იყო ჟურას საჭადრაკო კლუბის მიერ და გაიმართა სასტუმრო „ფრანსში“, არბიტრი კი ედმონ დეზი იყო.

ანდრე შერონი ფავორიტად ითვლებოდა და, მოლოდინისამებრ, დაეუფლა თავის მესამე და უკანასკნელ ტიტულს. მან ერთი ქულით გაუსწრო არისტიდ გრომერს. ლამაზი პარტიისთვის განკუთვნილი პრიზი ბარტელემის ერგო ბინშტოკთან გამარჯვებისთვის. მარსელის საჭადრაკო კლუბმა გრომერს გადასცა პრიზი შერონთან პარტიაში საუკეთესო დაცვისთვის. ეს ჯილდო კლუბის ყოფილ პრეზიდენტს, ადოლფ ფაბრს მიეძღვნა, რომელიც ტურნირის დაწყებამდე ცოტა ხნით ადრე გარდაიცვალა.

სატურნირო ცხრილი
საფრანგეთის ჩემპიონატი ჭადრაკში 1928

საფრანგეთის მე-6 ჩემპიონატი ჭადრაკში ჩატარდა მარსელში 1928 წლის 19-დან 27 სექტემბრამდე.

ტურნირი გაიმართა მარსელის კოლონიურ ინსტიტუტში და ორგანიზებული იყო მარსელის საჭადრაკო კლუბის მიერ; მასში მონაწილეობა 9 მოჭადრაკემ მიიღო. არაერთმა ძლიერმა მოთამაშემ, მათ შორის წინა ხუთი ჩემპიონატის გამარჯვებულებმა: ანდრე შერონმა, რობერ კრეპომ და ჟორჟ რენომ, სხვადასხვა მიზეზის გამო ტურნირში მონაწილეობა ვერ შეძლეს.

შეჯიბრება ამედე ჟიბოს გამარჯვებით დასრულდა. მიუხედავად ორი მარცხისა, მან ნახევარი ქულით გაუსწრო ლუი ბეტბედერს და პირველად გახდა საფრანგეთის ჩემპიონი.

ტურნირის არბიტრები იყვნენ მსოფლიოს მოქმედი ჩემპიონი ალექსანდრე ალიოხინი და საფრანგეთის პირველი ჩემპიონი ჟორჟ რენო.

ცხრილი
საფრანგეთის ჩემპიონატი ჭადრაკში 1927

საფრანგეთის მე-5 ჩემპიონატი ჭადრაკში ჩატარდა შამონიში 1927 წლის 4-დან 14 სექტემბრამდე.

შეჯიბრებაში 9 მოჭადრაკე მონაწილეობდა. ტურნირი ანდრე შერონის გამარჯვებით დასრულდა, რომელმაც მეტოქეებთან მხოლოდ 2 ყაიმი დათმო. ვერცხლის პრიზიორი მორის პოლიკიე გახდა, რომელიც გამარჯვებულს 1 ქულით ჩამორჩა. ბრინჯაო ადოლფ ფაბრმა მოიპოვა. წარუმატებლად გამოვიდნენ ქვეყნის უძლიერეს მოჭადრაკეთა რიცხვში შემავალი მარსელ დიუშანი და ჟორჟ რენო.

სატურნირო ცხრილი
საფრანგეთის ჩემპიონატი ჭადრაკში 1926

საფრანგეთის მე-4 ჩემპიონატი ჭადრაკში ჩატარდა ბიარიცის მუნიციპალურ კაზინოში 1926 წლის 2-დან 12 სექტემბრამდე. ტურნირი ჩატარდა წრიული სისტემით და ის ჩაატარა ბასკეთის სანაპიროს საჭადრაკო კლუბმა . ტურნირის მთავარი არბიტრი კი არნოლდ აურბახი იყო.

პირველი ადგილი გაიყო ორმა მონაწილემ, რომლებმაც 5½-5½ ქულა დააგროვეს: ანდრე შერონმა და ფრედერიკ ლაზარმა. დამატებითი მაჩვენებლების (ზონებორნ-ბერგერის კოეფიციენტი) საფუძველზე საფრანგეთის ჩემპიონის ტიტული შერონს მიენიჭა. ლამაზი პარტიისთვის განკუთვნილი პრიზი ლაზარს გადაეცა ჟორჟ რენოსთან გამარჯვებისთვის. ორგანიზატორებმა ასევე ჩაატარეს ტურნირი საჭადრაკო ამოცანების ამოხსნაში, რომელშიც გამარჯვება რენომ მოიპოვა.

ცხრილი
საფრანგეთის ჩემპიონატი ჭადრაკში 1925

საფრანგეთის მე-3 ჩემპიონატი ჭადრაკში ჩატარდა ნიცაში 1925 წლის 2-დან 11 სექტემბრამდე. ტურნირის არბიტრი იყო მსოფლიოს მომავალი ჩემპიონი ალექსანდრე ალიოხინი.

რობერ კრეპომ მეორედ მოიგო საფრანგეთის ჩემპიონატი. მან ერთქულიანი უპირატესობით გაუსწრო უახლოეს მდევრებს და ჩემპიონობა ტურნირის დასრულებამდე ერთი ტურით ადრე გაინაღდა. ერთადერთი მარცხი მან ფრედერიკ ლაზართან განიცადა, რომელმაც მეორე ადგილი ადოლფ ზილბერტთან ერთად გაიყო.

სატურნირო ცხრილი
საფრანგეთის ჩემპიონატი ჭადრაკში 1924

საფრანგეთის მე-2 ჩემპიონატი ჭადრაკში ჩატარდა სტრასბურგში 1924 წლის 31 აგვისტოდან 7 სექტემბრამდე.

ორგანიზატორი იყო სტრასბურგის საჭადრაკო კლუბი . ტურნირის მთავარი არბიტრი იყო პიერ ვენსანი. ფინიშზე პირველი ადგილი სამმა მონაწილემ გაიყო, თუმცა დამატებითი მაჩვენებლებით საფრანგეთის ჩემპიონის ტიტული რობერ კრეპოს მიენიჭა.

სტრასბურგის ჩემპიონატს ეწვია ალექსანდრე ალიოხინი, რომელმაც საფრანგეთის საჭადრაკო ფედერაციას მიღწეული წარმატებები მიულოცა.

ტურნირის მსვლელობა
დროის კონტროლი შეადგენდა 20 სვლას საათში, დღეში ტარდებოდა 2 პარტია. ყოველდღიურად თამაში 11 საათამდე გრძელდებოდა. გადაღლილობის გამო მოჭადრაკეები ხშირად უშვებდნენ შეცდომებს.

შეჯიბრება ძალიან დაძაბული გამოდგა, გამარჯვებულის ვინაობა დიდხანს არ იყო ცნობილი — პირველობის შანსი 5 ან 6 მოთამაშეს ჰქონდა. საბოლოოდ ტურნირი 1—3 ადგილების გაყოფით დასრულდა. ზონებორნ-ბერგერის კოეფიციენტით გაიმარჯვა რობერ კრეპომ, ახალგაზრდა ინჟინერ-რკინიგზელმა, რომელიც გრასის კლუბს წარმოადგენდა.

სატურნირო ცხრილი
საფრანგეთის ჩემპიონატი ჭადრაკში 1923

საფრანგეთის პირველი ჩემპიონატი ჭადრაკში ჩატარდა პარიზში 1923 წლის 12-დან 19 ივლისამდე, ორწრიანი სისტემით.

ჩემპიონატი გახდა პირველი მსგავსი ტიპის შეჯიბრება 1921 წელს საფრანგეთის საჭადრაკო ფედერაციის დაარსების შემდეგ. თავდაპირველად დაგეგმილი იყო ათი მოჭადრაკის მონაწილეობა, თუმცა გარემოებათა გამო ტურნირში მხოლოდ ოთხმა სპორტსმენმა ითამაშა. ფავორიტად ანდრე მიუფანი ითვლებოდა, რომელმაც მანამდე მარგიტის ტურნირზე მე-2 ადგილი გაიყო ა. ალიოხინთან, ე. ბოგოლიუბოვთან და რ. მიჩელთან ერთად, ამიტომ ჟორჟ რენოს გამარჯვება მოულოდნელი აღმოჩნდა. გამარჯვებულს საპრიზო ფონდიდან 600 ფრანკი გადაეცა.

სატურნირო ცხრილი