iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
თელ-ავივის რაიონი

თელ-ავივის რაიონი — გეოგრაფიულად ყველაზე მცირე, თუმცა ყველაზე მჭიდროდ დასახლებული ისრაელის რაიონი ექვსი ადმინისტრაციული ერთეულიდან, 1,35 მილიონი მოსახლეობით. აქედან, მოსახლეობის 98,9 % ებრაელია, 1,10 % არაბი (0,7 % მუსლიმი, 0,4 % ქრისტიანი).

რაიონის დედაქალაქია თელ-ავივი, ისრაელის ორი უდიდესი ქალაქიდან ერთ-ერთი და ქვეყნის ეკონომიკური, ბიზნეს და ტექნოლოგიური დედაქალაქი. თელ-ავივის რაიონისა და მისი მეზობელი ქალაქების მიერ შექმნილ მეტროპოლიტენს ადგილობრივად გუშ-დანი ჰქვია.

ის ერთადერთია ექვსი რაიონიდან, რომელიც არ ესაზღვრება არც დასავლეთ სანაპიროს და არც საერთაშორისო საზღვარს. თელ-ავივის რაიონი გარშემორტყმულია ჩრდილოეთით, აღმოსავლეთით და სამხრეთით ცენტრალური რაიონით და დასავლეთით ხმელთაშუა ზღვით. თელ-ავივის რაიონის მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 7259 ად/კმ².
ნადეჟდა ბუზოღლი

ნადეჟდა ივანეს ასული ბუზოღლი (ქალიშვილობის გვარი აბაშიძე) (დ. 28 აგვისტო, 1888, ქუთაისი, — გ. 20 თებერვალი, 1976, თბილისი) — ქართველი პედაგოგ-ვოკალისტი. პროფესორი (1963), საქართველოს ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1960).

სწავლობდა ქუთაისის ქალთა გიმნაზიაში. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორია (პედაგოგ გ. კირილოვას კლასი, 1927). 1938–1944 წლებში მუშაობდა თბილისის სამუსიკო სასწავლებელში სოლო სიმღერის პედაგოგად, 1944 წლიდან — თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიაში. მისი მოწაფეები იყვნენ: ლ. გოგლიჩიძე, ე. აფხაზავა, გ. გაჩეჩილაძე, ნ. ქაჯაია, ნ. მიქელაძე, ა. გიგოლაშვილი და სხვ. ავტორია მეთოდურ-პედაგოგიური ხასიათის ნაშრომისა „ქართული რომანსის გამოყენება მომღერალთა ეროვნული კადრების აღზრდის საქმეში“ (თბილისი, 1959, რუსულ ენაზე).

ნადეჟდა აბაშიძე დაქორწინებული იყო არქიტექტორ მიხეილ ბუზოღლიზე. ჰყავდათ ორი შვილი — მიხეილი (არქიტექტორი) და ალექსი (ინჟინერი, მსახიობ დოდო ჭიჭინაძის ქმარი). ხანგრძლივი მეგობრობა და სასიყვარულო ურთიერთობა აკავშირებდა ზაქარია ფალიაშვილთან, რომელმაც ნადეჟდას მიუძღვნა ოპერები „დაისი“ და „ლატავრა“, რომანსები „რისთვის მიყვარხარ“ (ილია ჭავჭავაძის ლექსზე), „ნანა“ (ილია ჭავჭავაძის ლექსზე), პრელუდია და ფუგა ფორტეპიანოსათვის. ნადეჟდა ბუზოღლის და ფალიაშვილს ჰყავდათ შვილი — კომპოზიტორი ოთარ გორდელი.
მიხეილ ბუზოღლი (დ. 1879)

მიხეილ ვართანის ძე ბუზოღლი (დ. 1879, სოხუმი, — გ. 1959, თბილისი) — ქართველი არქიტექტორი, ინჟინერ-მშენებელი, წარმოშობით სომეხი.

დაიბადა ოსმალეთიდან ლტოლვილი სოხუმელი ვაჭრის და ხე-ტყის მრეწველის ოჯახში. დაამთავრა პეტერბურგის სამოქალაქო საინჟინრო ინსტიტუტი არქიტექტურის განხრით 1909 წელს. სხვადასხვა დროს მუშაობდა ბათუმში, ქუთაისში და სხვ. 1918 წლიდან ცხოვრობდა და მუშაობდა თბილისში. 1927 წლიდან პედაგოგიურ მოღვაწეობას ეწეოდა თბილისის პოლიტექნიკური ინსტიტუტსა და რკინიგზის ტრანსპორტის ინჟინერთა ინსტიტუტში. 1945–1949 წლებში იყო საქართველოს ჯანმრთელობის დაცვის სამინისტროს ი. კონიაშვილის სახელობის კურორტოლოგიისა და ფიზიოთერაპიის სამეცნიერო–კვლევითი ინსტიტუტის არქიტექტურული დაგეგმარებითი განყოფილების უფროსი.

ძირითადად აპროექტებდა სამრეწველო და საკურორტო ნაგებობებს. ბუზოღლის ძირითადი ნამუშევრებია: ჩაის ფაბრიკები ჩაქვში (1927), ზუგდიდში (1931), „სახკინმრეწვის“ ფაბრიკა–ატელიე (1931) თბილისში, საკურორტო სასტუმროები ახტალაში (1932), წყალტუბოში (1935), მენჯში (1935), ფიზიოთერაპიული კომპლექსები და სამკურნალო აბაზანები ბორჯომში (1930), წყალტუბოში (1930), მენჯში (1937) და სხვ. ავტორია კურორტების ქობულეთის (1930), ბორჯომის (1940) დაგეგმარებითი პროექტებისა. ცოლად ჰყავდა მუსიკოსი და პედაგოგი ნადეჟდა ბუზოღლი. არქიტექტორი იყო ასევე მათი შვილი მიხეილ ბუზოღლი.
მიხეილ ბუზოღლი (დ. 1912)

მიხეილ მიხეილის ძე ბუზოღლი (დ. 12 აგვისტო, 1912, ბათუმი, — გ. 1979, თბილისი) — ქართველი არქიტექტორი, საქართველოს დამსახურებული არქიტექტორი (1967).

არქიტექტორ მიხეილ ბუზოღლისა და მუსიკოს ნადეჟდა აბაშიძე-ბუზოღლის შვილი. დაამთავრა საქართველოს სამშენებლო–საინჟინრო ინსტიტუტი 1932 წელს. 1933–1934 წლებში მუშაობდა საქართველოს ჯანმრთელობის დაცვის სამინისტროს ი. კონიაშვილის სახელობის კურორტოლოგიისა და ფიზიოთერაპიის სამეცნიერო–კვლევითი ინსტიტუტის არქიტექტურულ დაგეგმარებით სექტორში, 1934–1938 წლებში — "მოსკოვპროექტის" მეორე სახელოსნოში, 1938–1941 წლებში — საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის საპროექტო სახელოსნო „აკადემპროექტში“; 1944 წლიდან გარდაცვალებამდე იყო „ჰიდროპროექტის“ თბილისის ფილიალის არქიტექტურული სექტორის ხელმძღვანელი.

ძირითადი ნამუშევრები: ჩითახევის (1950), სოხუმის (1950), შაორის (1956), გუმათის (1958) და სხვ. სანატორიუმები „საქართველო“ (1956) და „კავკასიონი“ (1971) გაგრაში, „ივერია“ (ამჟამად სანიტორიუმ „მეშახტის“ მე-2 კორპუსი) წყალტუბოში და სხვ.
ქნაფი

ქნაფი  — ტრადიციული არაბული დესერტი. მზადდება ვერმიშელის მსგავსი ცომის ნაწარმით, სახელად ქადაიფი, რომელიც ამოვლებულია შაქრის სიროფში (ჰქვია კატარი), და როგორც წესი, მოყრილი/მოსხმული აქვს ყველი ან სხვა ინგრედიენტი, მაგალითად, სქელი ნაღები, ფსტა ან თხილი (რეგიონის მიხედვით). პოპულარულია ახლო აღმოსავლეთში. თურქეთში მას -ს უწოდებენ.

არაბულად ეს სახელწოდება შეიძლება აღნიშნავდეს როგორც თავად ცომს, ისე მთელ დესერტს. თურქულად ცომი ცნობილია როგორც ', ხოლო ყველით დამზადებული დესერტი, რომელშიც ამ ცომს იყენებს — '. ბალკანეთში მსგავსი ცომი ცნობილია როგორც , საბერძნეთში, როგორც , და წარმოადგენს სხვადასხვა კერძის მთავარ შემადგენელს.
სამეფო ყორღანი

სამეფო ყორღანი — ძვ. წ. საუკუნის ნახევრის ანტიკური არქეოლოგიური ძეგლი უკრაინაში. სპარტოკიდების დინასტიის ერთ-ერთი მმართველის სამარხი, რომელიც მართავდა ბოსფორის სამეფოს ძვ. წ. 438-109 წლებში. ძეგლი მდებარეობს ყირიმში, ქერჩის ნახევარკუნძულზე, სოფელ აჯი-მუშკაის მახლობლად. ბორცვი აღმოსავლეთ ყირიმის ისტორიულ-კულტურული მუზეუმ-ნაკრძალის ნაწილია.

ძეგლის აღწერა
ბორცვის 17 მეტრის სიმაღლის ბორცვის ქვეშ მდებარეობს 36 მეტრის სიგრძის დერეფანი (დრომოსი), რომელიც აგებულია რუსტიკული ქვის ბლოკებით და გლუვი ბლოკებით დამზადებული სამარხი კამერა. სამარხის ჩრდილოეთი ნაწილი გამოკლვეთილ კლდის მასივზე მდებარეობს, ხოლო სამხრეთ მხარე წარმოადგენს ფენოვან სუბსტრუქტურას. იატაკი მოპირკეთებულია ფილებით. კედლები დამზადებულია აჯიმუშკაის ქვის საბადოდან კირქვის საგულდაგულოდ მორგებული კვადრატებით. სამარხი პალატის დიზაინში, კუთხეებში გამოყენებული იყო საფეხურიანი პანდატივები კვადრატული საძვალიდან მის გუმბათზე გადასასვლელად. გუმბათი შედგება თანდათან კლებადი დიამეტრის 12 კონცენტრული რგოლისაგან, დაფარული ფილებით, რომელიც ქმნის ცრუ საფეხუროვან სარდაფს.

სამარხისკენ მიმავალ დრომოსს ზოგან ცოკოლი აქვს. დრომოსის საფარი ასევე წარმოადგენს ცრუ საფეხუროვან სარდაფს. კედლების ქვისა არარეგულარული და სხვადასხვა სიმაღლისაა. ქვის კვადრატები დამონტაჟებულია მხოლოდ წინა მხარეს, უკანა მხარეები დამუშავებულია შედარებით უხეშად.

ითვლება, რომ ყორღანი აშენდა ბოსფორის მეფე პერისადას -თვის (ძვ. წ. 349/348 — ძვ. წ. 310/309) მის სიცოცხლეში. გვიანდელი წარმოშობის ქრისტიანული რელიგიური სიმბოლოები გრაფიტით არის ამოკვეთილი სამარხი პალატის კედლებზე, პანდატივებსა და დრომოსის კედლებზე. ყორღანს ქრისტიანები საკულტო ნაგებობად - საუკუნეებში იყენებდნენ. დრომოსის ზედა მარჯვენა კედელზე ერთი წარწერაა — .

სამეფო ყორღანი გამოსახული იყო შვეიცარიელი მხატვრის კარლო ბოსოლის ნახატზე "მითრიდატეს საფლავი". ამ ნახატის ლითოგრაფია მოგვიანებით შევიდა ალბომში „ყირიმის პეიზაჟები და ღირსშესანიშნაობები“, რომელიც გამოქვეყნდა ლონდონში 1856 წელს.

გალერეა
ჰელენ ადოლფი

ჰელენ ადოლფი (, დ.31 დეკემბერი, 1895, ვენა — გ. 13 დეკემბერი, 1998, სტეიტ-კოლეჯი, პენსილვანიის შტატი ) — ავსტრიელ - ამერიკელი ენათმეცნიერი და ლიტერატურათმცოდნე.

ადრეული წლები და განათლება
ჰელენ ადოლფი დაიბადა 1895 წელს ვენაში, ავსტრია-უნგრეთი, ებრაულ ოჯახში. მისი დედა, ჰედვიგ (დაბ. შპიცერი) ადოლფი, მხატვარი იყო, ხოლო მამა, იაკობ ადოლფი — იურისტი. ადოლფს ჰყავდა უფროსი და, ანა ადოლფ შპიგელი. იგი იყო მწერლის, ლეონ ადელ შპიცერის ბიძაშვილი.

ჰელენი სწავლობდა ვენის უნივერსიტეტში, რომელიც დაამთავრა 1923 წელს და მიიღო ლიტერატურის დოქტორის ხარისხი. ასევე მიიღო სამედიცინო ხარისხი ვენის უნივერსიტეტიდან. იმის გამო, რომ ვერ იშოვა სამსახური ვენაში, იძულებული გახდა სამუშაოს საძიებლად გერმანიაში, კერძოდ ქალაქ ლაიფციგში გამგზავრებულიყო.

კარიერა ევროპაში
ჰელენმა ლაიფციგში მუშაობა დაიწყო საგამომცემლო სახლში — -ში პუბლიკაციების შექმნაზე, რომელიც ეძღვნებოდა გერმანიის ისტორიას პირველი მსოფლიო ომის დაწყებამდე. გამომცემლობაში მუშაობის გარდა, ადოლფი ასევე წერდა ლექსებს, სწავლობდა რელიგიას და ფსიქოლოგიას, ასევე დაკავებული იყო ლოტერატურული თარგმანებით. მის თარგმანებს შორის აღსანიშნავია ჯენი გალზის ' ("წმინდა ტერეზა ავილიელი") 1923-1938 წლებში მსახურობდა რელიგიის ფსიქოლოგიის საერთაშორისო საზოგადოების მდივნად.

გამგზავრება ამერიკის შეერთებულ შტატებში
ანშლუსის გამო ადოლფმა ევროპიდან წასვლა გადაწყვიტა. იგი გაემგზავრა ამერიკის შეერთებულ შტატებში 1939 წლის აპრილში, გადავიდა ფილადელფიაში, პენსილვანია, სადაც მისი და ცხოვრობდა. მან დახმარება მიიღო ორგანიზაციიდან ამერიკის მეგობართა კომიტეტი საზოგადოების სამსახურში . ჰელენი შვიდა პენსილვანიის უნივერსიტეტში ესპანური ენის შესასწავლად. იგი მუშაობდა ვირჯინიაში და კოლორადოში საშუალო სკოლებში, სადაც ასწავლიდა უცხო ენებს. ჰელენი ფილადელფიაში 1943 წელს დაბრუნდა. იმავე წელს მან დაიწყო მუშაობა პენსილვანიის სახელმწიფო უნივერსიტეტში.

1946 წელს მან დაიწყო მუშაობა -ში, სადაც 1953 წელს გახდა პროფესორი.

ჰელენ ადოლფი წერდა გერმანულად. ძირითადად პოეზიით იყო დაკავებული. მან საფუძვლიანად შეისწავლა წმინდა გრაალის საკითხი და 1961 წელს გამოსცა წიგნი : . წიგნს მიენიჭა ლუის ჰ. მემორიალური პრიზი. მისი ნაშრომი გამოიცა ავსტრიაში 1964 წელს.

1968 წელს მის შესახებ გამოქვეყნდა (ფესტშრიფტი). 1987 წელს დაჯილდოვდა მეცნიერებისა და ხელოვნების პირველი ხარისხის საპატიო ჯვრით. ჰელენ ადოლფი პენსიაზე გავიდა 1979 წელს.

გარდაცვალება
ჰელენ ადოლფი გარდაიცვალა 1998 წლის 13 დეკემბერს 102 წლის ასაკში პენსილვანიის შტატის სტეიტ- კოლეჯში.
იოლანდე ბიკმანი

იოლანდე ბიკმანი , დაბ. ( ; დ. 7 ნოემბერი, 1911, პარიზი — გ.13 სექტემბერი, 1944, დახაუს საკონცენტრაციო ბანაკი ) — შვეიცარიული წარმოშობის დიდი ბრიტანეთის დაზვერვის ოფიცერი.

ბიოგრაფია
იოლანდე ბიკმანი დაიბადა პარიზში შვეიცარიელების ოჯახში. ბავშვობაში ლონდონში გადავიდა საცხოვრებლად. იგი თავისუფლად ფლობდა ინგლისურ, გერმანულ და ფრანგულ ენებს. მეორე მსოფლიო ომის დაწყების შემდეგ, იგი ჩაირიცხა ქალთა დამხმარე საჰაერო ძალებში რადიოოპერატორად და, ენების ცოდნის წყალობით, 1943 წლის 15 თებერვალს საფრანგეთში სამუშაოდ გადაიბირა სპეციალური ოპერაციების აღმასრულებელმა სამსახურმა. მისი თანამებრძოლები იყვნენ ნურ ინაიათ ხანი და ივან კორმო.

1943 წელს იგი ცოლად გაჰყვა ჰოლანდიის არმიის სერჟანტ იაპ ბიკმანს, მაგრამ ქორწილის შემდეგ იძულებული გახდა დაეტოვებინა მეუღლე და გაფრენილიყო საფრანგეთში. დაეშვა სამეფო საჰაერო ძალების 161-ე სპეციალური ესკადრილიის თვითმფრინავიდან 1943 წლის 17/18 სექტემბრის ღამეს. საფრანგეთში მუშაობდა კანადელი რადიოოპერატორის გუსტავ ბიელის ჯგუფში სენტ-კუენტში (აინის განყოფილება), ფსევდონიმით „მარიეტა.“ აგზავნიდა რადიო შეტყობინებებს ლონდონში, ეხმარებოდა მოკავშირეებს ნორმანდიის დესანტის ოპერაციისთვის მზადებაში. 1944 წლის 13 იანვარს , მულენ-ბრულეს კაფეში, იგი დააპატიმრა გესტაპომ გუსტავ ბიელესთან ერთად, ორივე ჩასვეს ციხეში, სადაც აწამეს. ბიელი მოგვიანებით სიკვდილით დასაჯეს.
იოლანდე გადაიყვანეს ფრესნესის ციხეში, სადაც მას ყოველდღიურად სცემდნენ. 1944 წლის მაისში იგი გაგზავნეს კარლსრუეში, სადაც შეხვდა მედდა ჰედვიგ მიულერს, რომელმაც ომის შემდეგ დაწერა, რომ ბიკმენს ფიზიკურად სიარული არ შეეძლო და თითქმის არასდროს დგებოდა. იოლანდესთან ერთად მის მსაგს მდგომარეობაში აღმოჩნდნენ ელისე იოჰე (იეჰოვას მოწმე), ანი ჰაგენი (მოვაჭრე შავ ბაზარზე) და კლარა ფრანკი (ციხეში ჩააგდეს ძროხის დაკვლის გამო გერმანიის ხელისუფლების ნებართვის გარეშე). ბიკმანი საკუთარი სისხლით ტოვებდა შეტყობინებებს კედელზე ან საპირფარეშოს ქაღალდზე.1944 წლის 11 სექტემბერს იგი გაგზავნეს დახაუს საკონცენტრაციო ბანაკში სხვა აგენტებთან: მადლენ დამერმანთან, ნურ ინაიატ ხანთან და ელიან პლუმენთან ერთად. ორი დღის შემდეგ ყველა დახვრიტეს: თითოეულ ტყვეს თავში ესროლეს. მათი ცხედრები დაწვეს.

იოლანდ ბიკმანი სიკვდილის შემდეგ დაჯილდოვდა სამხედრო ჯვრით. დიდ ბრიტანეთში სარის საგრაფოში მის პატივსაცემად დგას რანიმიდის ძეგლი, მისი სახელი ამშვენებს მემორიალურ დაფებს საფრანგეთის ქალაქ ვალენსაიში და დახაუში. უფრო მოგვიანებით ვესტმინსტერში, ლონდონში -ზე აიგო მემორიალი დიდი ბრიტანეთის სპეციალური ოპერაციების სამმართველოს აგენტების პატივსაცემად.
ზამირ იუშაევი

ზამირ იუშაევი (, დ. 22 აპრილი, 1965, ხასავიურტი, დაღესტანის ასსრ, რსფსრ, სსრკ ) — ჩეჩენი მხატვარი, რომელიც ამჟამად ცხოვრობს ლაიფციგში, გერმანია . ის არის გერმანიის მხატვართა კავშირის წევრი.

ბიოგრაფია
იუშაევი დაიბადა 1965 წლის 22 აპრილს, ხასავიურტში. მამამისი საათების შემკეთებელი და მოყვარული მხატვარი იყო. 1984 წელს მან დაამთავრა სამხატვრო სკოლა მახაჩკალაში და შემდეგ ორი წელიწადი მსახურობდა საბჭოთა არმიაში . 1987-1992 წლებში, სწავლობდა პეტერბურგის საიმპერატორო-სამხატვრო აკადემიაში უფროს ძმასთან, სულთანთან ერთად. იუშევმა სწავლა დაასრულა ლაიფციგის უნივერსიტეტის ხელოვნების ინსტიტუტში 1997 წელს.

1999 წლიდან მოყოლებული, ის ცხოვრობს გერმანიაში, სადაც მუშაობს ლაიფციგის სტუდია-გალერეაში. იუშაევი გერმანიის მხატვართა კავშირის წევრი გახდა.

მისმა ნამუშევრებმა დიდი მოწონება დაიმსახურა და ისეთი კლიენტების ყურადღება მიიპყრო, როგორებიცაა ანჯელინა ჯოლი, გარდაცვლილი მონსერატ კაბალიე, აგრეთვე მრავალი რუსი პოლიტიკოსი და ბიზნესმენი. იუშაევი ამაყად წარმოადგენს ჩეჩენ ხალხს და მათ მხატვრულ მემკვიდრეობას, ხშირად ატარებს ჩერქეზულ ტანსაცმელს და თავის შემოქმედებაში გამოსახავს ჩეჩნურ სიმბოლოებს.

გარდა მხატვრული საქმიანობისა, ის გატაცებულია საბრძოლო ხელოვნებით და მიღებული აქვს მრავალი ჯილდო, მათ შორის შავი ქამარი კარატეში .
ლუნიკის ყურე

ლუნიკის ყურე  — მთვარის ზღვა, რომელიც მდებარეობს მთვარის ხილული მხარის ცენტრალურ ნაწილში. ობიექტის ცენტრის სელენოგრაფიული კოორდინატებია , სიგრძე — 119.18 კმ.

სახელწოდება
ყურეს სახელი ეწოდა საბჭოთა ავტომატური პლანეტათშორისი სადგურის, ლუნა-2-ის, საპატივცემულოდ, რომელიც ამ ტერიტორიაზე 1959 წელს დაეცა და მსოფლიოში პირველი სადგური გახდა, რომელმაც მთვარის ზედაპირს მიაღწია (დაამტკიცა საერთაშორისო ასტრონომიულმა კავშირმა 1970 წელს).
გეილ კლივენი

გეილ უინსტონ "ბაკ" კლევენი (დ. 27 დეკემბერი, 1918 – გ. 17 ნოემბერი, 2006) — ამერიკელი პილოტი, რომელიც მსახურობდა შეერთებული შტატების არმიის საჰაერო საავიაციო ძალების მე-100 მძიმე ბომბდამშენების ჯგუფში მეორე მსოფლიო ომის დროს.

ამხედრო სამსახური
მეორე მსოფლიო ომი
1940 წლის 20 თებერვალს, კლივენი ჯარში ჩაეწერა. მისი სამსახური მერვე საჰაერო ძალების მე-100 მძიმე ბომბდამშენების/ბომბარდირების ჯგუფში დაიწყო 1942 წლის 27 ოქტომბერს

ის მონაწილეობდა რეგენსბურგის შატლის მისიაში, პილოტირებდა იმ რამდენიმე -17-დან ერთ-ერთს, რომელმაც მიაღწია ჩრდილოეთ აფრიკას. 1943 წლის 8 ოქტომბერს, თავისი 22-ე მისიის მსვლელობის დროს, მისი თვითმფრინავი ჩამოაგდეს გერმანიის საჰაერო სივრცეში.

პირადი ცხოვრება
კლივენი 1945 წლის ივლისში დაქორწინდა თავის ბავშვობიდან მოყოლებულ შეყვარებულზე, მარჯორიზე. ის გარდაიცვალა 1953 წლის აგვისტოში პოლიომიელიტის უეცარი ავადმყოფობის დროს კოფეივილში, კანზასში, მშობლებთან სტუმრობისას. 1955 წელს გეილ კლივენი დაქორწინდა ესთერ ლი ატიზე, რომელთანაც ცხოვრების დანარჩენი ნაწილი გაატარა.

პილოტების სკოლაში, კლივენს მეტსახელი ბაკი უწოდა თანამემამულემ და საუკეთესო მეგობარმა ჯონ "ბაკი" ეგგანმა, რადგან ეს უკანასკნელი ფიქრობდა, რომ ის ჰგავდა თავის მეგობარს ვისკონსინიდან, სახელად ბაკში.

ომის შემდგომ, კლივენმა მიიღო ჰარვარდის ბიზნეს სკოლაში და დოქტორის ხარისხი ასტროფიზიკაში.

პოპულარულ კულტურაში
კლივენსის როლს ასრულებს მსახიობი ოსტინ ბატლერი + -ის "ჰაერის ოსტატებში" .

ჯილდოები და დეკორაციები
მას აქვს მიღებული:
ოსმან სარიველი

ოსმან სარიველი (; დ. 17 დეკემბერი, 1905, იქინჯი-შიხლი — გ. 3 ივლისი, 1990, ბაქო) — აზერბაიჯანის სახალხო პოეტი.

ბიოგრაფია
ოსმან აბდულა ოღლუ ყურბანოვი დაიბადა 1905 წელს ყაზახის ოლქის სოფელ იკინჯი შიხლში (ახლანდელი აზერბაიჯანის ყაზახის რაიონი). 1926 წელს დაამთავრა ყაზახის პედაგოგიური სემინარია, 1932 წელს - მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიური ფაკულტეტი.
1941-45 წლებში დიდი სამამულო ომის მონაწილე იყო.

ლიტერატურული მემკვიდრეობა
სარიველი თავის პოეტურ პრაქტიკაში ეყრდნობოდა აშუღურ პოეზიას. ოსტატურად გამოიყენა თავისი მდიდარი გამოცდილება, მან შექმნა სიმღერები, რომლებიც აჟღერდა მისი თანამედროვეების დროს.
ომისშემდგომ წლებში სარიველის შემოქმედებითი ნიჭის კიდევ ერთი ასპექტი გამოიკვეთა. სატირული ლექსებით გამოდიოდა გაზეთებისა და ჟურნალების ფურცლებზე. სარიველი მრავალი ლიტერატურული ნაწარმოების ავტორია, ასევე ცნობილია, როგორც შესანიშნავი მთარგმნელი, რომლის წყალობითაც აზერბაიჯანულად ისმოდა სოფოკლეს „ანტიგონეს“ სტრიქონები.
გარდაიცვალა 1990 წელს ბაქოში. იგი მშობლიურ სოფელში დაკრძალეს.
ნარიმან ჰასანზადე

ნარიმან ალიმამედ ოღლუ ჰასანზადე (; დ. 18 თებერვალი, 1931, პოილუ, ყაზახის რაიონი) — აზერბაიჯანელი პოეტი და დრამატურგი. აზერბაიჯანის სახალხო პოეტი (2005).

ბიოგრაფია
ნარიმან ჰასანზადე დაიბადა 1931 წლის 18 თებერვალს სოფელ პოილუში (ამჟამად აზერბაიჯანის აგსტაფას რაიონი) რკინიგზის მუშის ოჯახში. 1953 წელს დაამთავრა კიროვობადის სახელმწიფო პედაგოგიური ინსტიტუტის ფილოლოგიური ფაკულტეტი.
აზერბაიჯანის სსრ მწერალთა კავშირმა იგი გაგზავნა ლიტერატურის ორწლიან კურსებზე (მოსკოვი). სკოლის დამთავრების შემდეგ იგი შევიდა გორკის სახელობის ლიტერატურულ ინსტიტუტში. 1957 წელს სკოლის დამთავრების შემდეგ დაბრუნდა ბაქოში.
1962-1965 წლებში იყო აზერბაიჯანის სახელმწიფო უნივერსიტეტის აზერბაიჯანული ლიტერატურის ისტორიის ფაკულტეტის ასპირანტი.
1965 წელს მიიღო ფილოლოგიურ მეცნიერებათა კანდიდატის ხარისხი. დისერტაციის თემაა „აზერბაიჯანი-უკრაინის ლიტერატურული ურთიერთობები“.
1962 წლიდან - აზერბაიჯანის სსრ ტელევიზიისა და რადიოს კომიტეტის რედაქტორი.
გაზეთ „ლიტერატურა და ხელოვნება“ (1976-1990) მთავარი რედაქტორი.
სსრკ ლიტერატურული ფონდის აზერბაიჯანული ფილიალის დირექტორი.
აზერბაიჯანის ინფორმაციისა და პრესის მინისტრის პირველი მოადგილე (1991-2001 წწ.).
აზერბაიჯანის მე-12 მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი (1990-1995 წწ.).

1978 წლიდან გაზეთ „ლიტერატურა და ხელოვნება“ მთავარი რედაქტორია.
ის არის ეროვნული საავიაციო აკადემიის აზერბაიჯანული ენისა და ლიტერატურის კათედრის გამგე.

შემოქმედებითი საქმიანობა
ნარიმან ჰასანზადეს ნაწარმოებები ითარგმნა სსრკ-ს ხალხთა ენებზე.
ჰასანზადემ აზერბაიჯანულად თარგმნა ალექსანდრე პუშკინის, ტარას შევჩენკოს, ნიკოლაი ნეკრასოვის, ივან ფრანკოს, ლესია უკრაინკას და სხვათა ნაწარმოებები.
ჰასანზადემ ასევე ჩაატარა კვლევა აზერბაიჯანულ-უკრაინის ურთიერთობების სფეროში.
სულ ჰასანზადეს 30-ზე მეტი წიგნი გამოიცა. მისი პიესების მიხედვით დადგმული სპექტაკლები იდგმება ქვეყნის წამყვან თეატრებში.
ჯაბირ ნოვრუზი

ჯაბირ ნოვრუზი (; დ. 12 მარტი, 1933 — გ. 12 დეკემბერი, 2002, ბაქო) — აზერბაიჯანული ლიტერატურის თვალსაჩინო წარმომადგენელი, აზერბაიჯანის სახალხო პოეტი (1999). აზერბაიჯანის სსრ დამსახურებული არტისტი (1979).

ბიოგრაფია
ჯაბირ ნოვრუზოვი დაიბადა 1933 წლის 12 მარტს აზერბაიჯანის ხიზის რაიონში. სკოლისა და პედაგოგიური კოლეჯის დამთავრების შემდეგ წელს ჩაირიცხა აზერბაიჯანის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ჟურნალისტიკის ფაკულტეტზე. ერთი წლის შემდეგ, აზერბაიჯანის მწერალთა კავშირის რეკომენდაციით, იგი გაგზავნეს გორკის სახელობის ლიტერატურულ ინსტიტუტში, რომელიც დაამთავრა 1957 წელს.

1958 წლისთვის მუშაობა დაიწყო საღამოს გაზეთ „ბაქოში“ ლიტერატურის მუშაკად. 1967-1970 წლებში მუშაობდა ლიტერატურულ-მხატვრულ ჟურნალში „აზერბაიჯანი“, ხოლო 1991-1993 წლებში გაზეთ „ლიტერატურა და ხელოვნება“-ს მთავარი რედაქტორი გახლდათ. 1970-1997 წლებში იყო რესპუბლიკის მწერალთა კავშირის გამგეობის მდივანი. იგი აქტიურად მონაწილეობდა ქვეყნის სოციალურ და პოლიტიკურ ცხოვრებაში. მისი ნაწარმოებები თარგმნილია მრავალ უცხო ენაზე. მან ასევე თარგმნა მსოფლიო პოეტების წიგნები აზერბაიჯანულ ენაზე.
შემოქმედების ერთ-ერთი მთავარი მიმართულება რომანტიული სტილი იყო. მისი ლექსების მიხედვით დაწერილია სიმღერები.
ჟორჟ ბუიონი

ჟორჟ ბუიონი (დ. 25 ივნისი, 1915, ქ. ანჟე, ბელგია, — გ. 22 მაისი, 2001, ქ. ვირტონი, ბელგია) — ბელგიელი მწერალი, გამომცემელი.

დაამთავრა ლიეჟის უნივერსიტეტის ფილოსოფია–ლიტერატურის ფაკულტეტი (1937). მსოფლიო ომის დროს მონაწილეობდა წინააღმდეგობის მოძრაობაში. სამწერლო ასპარზზე გამოვიდა საუკუნის 40–იანი წლებიდან. გამოქვეყნებული აქვს ლექსების და მოთხრობების კრებულები, მონოგრაფიები ხელოვნების საკითხებზე. იყო გამომცემლობის და ლიტერატურული ჟურნალის „ლა დრიადის“ დამფუძნებელი და რედაქტორი (1955-1987).

დაინტერესებული იყო ქართული ლიტერატურით. სამჯერ იყო საქართველოში. აღსანიშნავია მისი წიგნი „ოქროს საწმისის ქვეყანაში“, რომელიც გამოიცა 1978 წელს ბრიუსელში და ეძღვნება ქართული ლიტერატურის საკითხებს ძველი დროიდან თანამედროვეობამდე. სისტემატურად აქვეყნებდა წერილებს ქართველ მწერლებსა და მეცნიერებზე, რეცენზიებს.
ვიქტორ ბუნაკი

ვიქტორ ვალერიანის ძე ბუნაკი (დ. 10 სექტემბერი, 1891, მოსკოვი, — გ. 11 აპრილი, 1979, იქვე) — რუსი ანთროპოლოგი, რუსული ფიზიკური ანთროპოლოგიის სკოლის ერთ-ერთი ფუძემდებელი. ბიოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი (1935), პროფესორი (1925).

დაამთავრა მოსკოვის უნივერსიტეტის ბუნებისმეტყველების განყოფილება (1912). წლების მანძილზე ხელმძღვანელობდა მოსკოვის უნივერსიტეტის ანთროპოლოგიის ინსტიტუტს და ანთროპოლოგიის კათედრას. მისი შრომები შეეხება ანთროპოლოგიის თითქმის ყველა ძირითად დარგს, არის ავტორი რამდენიმე სახელმძღვანელოსი. პირველად მან სცადა აღმოსავლეთ სლავების ანთროპოლოგიური კლასიფიკაციის შექმნა, ასევე შეისწავლა კავკასიის ბრინჯაოს ხანის მოსახლეობა, გაავლო პარალელები წინა აზიის მოსახლეობასთან და შეადგინა კავკასიის მოსახლეობის ანთროპოლოგიური შემადგენლობის ორიგინალური სქემა. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები, მათ შორის, ლენინის ორდენი.
აჰმედ იასავი

აჰმედ იასავი, ხოჯა აჰმად იესევი (დ. დაახლ. 1100, საირამი, ახლანდ. ყაზახეთი, — გ. 1166, ქ. იასი, ახლანდ. ქ. თურქესტანი, ყაზახეთი) — შუა აზიელი თურქულენოვანი სუფი პოეტი და მოაზროვნე.

აჰმედ იასავის შესახებ სარწმუნო ბიოგრაფიული ცნობები ძალზედ მწირია. შემორჩენილია მრავალი ლეგენდა. მამის გარდაცვალების შემდეგ ქალაქ იასიში დამკვიდრდა (აქედან ზედწოდებაც), ხოლო სუფიზმს ბუხარაში ცნობილ მუსლიმ მისტიკოსთან იუსუფ ჰამადანისთან ეზიარა. აჰმედ იასავის მიეწერება ჩაღათაურ ენაზე შექმნილი მისტიკურ-ფილოსოფიური ლექსების ციკლი „წიგნი სიბრძნისა“ („დივან-ი ჰიქმათ“), სადაც პოპულარული ფორმითაა გადმოცემული ისლამის ძირითადი წესები და დოგმები. ქადაგებდა ასკეტიზმს, ძალმომრეობისა და სიღარიბის ატანას და მოთმინებას; ზოგჯერ კიცხავდა დესპოტიზმსაც.

იასავის მიერ შექმნილმა სუფიურმა ორდენმა დიდი პოპულარობა მოიპოვა. მის სწავლებას ბევრი მიმდევარი გამოუჩნდა, რასაც მისი მრავალრიცხოვანი მოწაფეების ფართოდ გავრცელება მოჰყვა. ამგვარად, აჰმედ იასავიმ თავისი მოღვაწეობით დიდი გავლენა მოახდინა შუა აზიის თურქულენოვან სამყაროში ისლამის და სუფიზმის განვითარებაზე. სიცოცხლეშივე წმინდანად მიიჩნეოდა. 1397-1398 წლებში ამირა თემურლენგმა იასიში (ახლანდ. ქ. თურქესტანი, ყაზახეთი) მის საფლავზე დიდებული მავზოლეუმის აგება დაიწყო და ის მალევე მომლოცველობის ადგილი გახდა (ამჟამად იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლია).
შეხვედრის ადგილის შეცვლა შეუძლებელია

„შეხვედრის ადგილის შეცვლა შეუძლებელია“ — საბჭოთა ხუთსერიიანი, მძაფრსიუჟეტიანი, დეტექტიური სატელევიზიო მხატვრული ფილმი, რომლის რეჟისორია სტანისლავ გოვორუხინი. ფილმის გადაღებები მიმდინარეობდა 1978-1979 წლებში.

სიუჟეტი
ფილმის სცენარი არკადი და გიორგი ვაინერებს ეკუთვნის და დაფუძნებულია მათივე რომანის „მოწყალების ერა“ სიუჟეტზე. სურათში მოქმედება ხდება ომის შემდგომ მოსკოვში, სადაც ბანდა „შავი კატა“ მოქმედებს. მის დაჭერაში მონაწილეობენ მოსკოვის სამძებრო განყოფილების ბანდიტიზმთან ბრძოლის დეპარტამენტის თანამშრომლები, კაპიტან ჟეგლოვის ხელმძღვანელობით. ფილმის სიუჟეტი ეხმიანება ივან მიტინის კრასნოგორსკის ბანდის რეალურ ისტორიას, რომელიც 1950-იანი წლების დასაწყისში მოსკოვსა და მოსკოვის რეგიონში ძარცვებსა და მკვლელობებს ეწეოდა.

პავილიონის სცენები ძირითადად ოდესის კინოსტუდიაში გადაიღეს. მთავარი როლები შეასრულეს ვლადიმერ ვისოცკიმ და ვლადიმირ კონკინმა. ფილმში ასევე მონაწილეობენ არმენ ჯიგარხანიანი, სერგეი იურსკი და სხვა ცნობილი საბჭოთა მსახიობები.

ჯილდოები
სურათს არ აქვს კინემატოგრაფიული ჯილდოები. ფილმის შემქმნელებმა შინაგან საქმეთა სამინისტროს დიპლომები მიიღეს, ხოლო ვისოცკიმ სამჯერ მიიღო ჯილდო კაპიტანი ჟეგლოვის როლის შესრულებისთვის: 1981 წელს ერევანში საკავშირო კინოფესტივალზე - სპეციალური დიპლომი და ჟიურის პრიზი, 1987 წელს - სსრკ სახელმწიფო პრემია, ხოლო 1998 წელს - რუსეთის შინაგან საქმეთა სამინისტროს პრემია. 1999 წელს ვლადიმერ კონკინს მიენიჭა რუსეთის შინაგან საქმეთა სამინისტროს პრიზი შარაპოვის იმიჯის შექმნისათვის. პერსონაჟების ცნობილმა ფრაზებმა შეავსო პოპულარული გამონათქვამებისა და აფორიზმების ლექსიკონები.