კენძაბურო ოე

კენძაბურო ოე ( ; დ. 31 იანვარი, 1935 — გ. 3 მარტი, 2023) — იაპონელი მწერალი, თანამედროვე იაპონური ლიტერატურის ერთ-ერთი ყველაზე თვალსაჩინო ფიგურა. მისი რომანები, მოთხრობები და ესეები, რომლებიც ფრანგული და ამერიკული ლიტერატურის ძლიერ გავლენას განიცდის, შეეხება ისეთ პოლიტიკურ, სოციალურ და ფილოსოფიურ საკითხებს, როგორიცაა ბირთვული იარაღი, სოციალური უთანხმოება და ეგზისტენციალიზმი. 1994 წელს მწერალს გადაეცა ნობელის პრემია ლიტერატურაში „წარმოსახვითი სამყაროს შექმნისთვის, სადაც რეალურისა და გამონაგონის სინთეზი ოსტატურად გადმოგვცემს თანამედროვე სამყაროს ადამიანთა გაურკვეველ ყოფას“.

ცხოვრება
კენძაბურო ოე 1935 წლის 31 იანვარს კუნძულ სიკოკუს ქალაქ უშიკოში დაიბადა. იგი ადრეულ ასაკშივე დაობლდა მამით, რომელიც მეორე მსოფლიო ომში გარდაიცვალა. კენძაბუროს სწავლა-განათლებას დედა ხელმძღვანელობდა. იგი მუდმივად ამარაგებდა შვილს მხატვრული ლიტერატურით. მომავალ მწერალზე განსაკუთრებული ზეგავლენა იქონია წიგნებმა: „ჰეკლბერი ფინის თავგადასავალი“ და „ნილსისა და გარეული ბატების საოცარი მოგზაურობა“.

კენძაბურომ საშუალო განათლება ქალაქ მაცუიამაში მიიღი. 18 წლის ასაკში იგი პირველად ჩავიდა ტოკიოში, ხოლო მომდევნო წელს ტოკიოს უნივერსიტეტში ფრანგული ლიტერატურის სწავლა დაიწყო.

ოემ მოთხრობების გამოქვეყნება სტუდენტობის პერიოდში, 1957 წელს დაიწყო. იგი თანამედროვე ფრანგული და ამერიკული ლიტერატურის ძლიერ გავლენას განიცდიდა. კენძაბურო 1960 წლის თებერვალში იუკარი იტამიზე დაქორწინდა. იმავე წელს მწერალი ჩინეთში მოგზაურობისას მაო ძედუნს შეხვდა, ხოლო 1961 წელს მან რუსეთსა და ევროპაში იმოგზაურა და პარიზში ჟან-პოლ სარტრს ეწვია.

1961 წელს იაპონურ ლიტერატურულ ჟურნალში გამოქვეყნდა კენძაბუროს ორი ნოველა: „ჩვიდმეტი“ და „პოლიტიკური ახალგაზრდობის სიკვდილი“, რომელთა შთაგონების წყარო ჩვიდმეტი წლის იამაგუჩი ოტოიას ისტორიაა. მან 1960 წელს იაპონიის სოციალისტური პარტიის თავმჯდომარე მოკლა, ხოლო სამი კვირის შემდეგ ციხეში თავი მოიკლა. ნოველამ „პოლიტიკური ახალგაზრდობის სიკვდილი“ რადიკალი მემარჯვენეების აღშფოთება გამოიწვია, რომელთაგანაც რამდენიმე კვირის მანძილზე მწერალი და ჟურნალის გამომცემლები სიკვდილის მუქარებს იღებდნენ. ჟურნალმა მალევე ბოდიში მოუხადა მკითხველებს შეურაცხყოფისთვის, მწერალმა კი არ დათმო თავისი პოზიცია.

ამჟამად მწერალი ტოკიოში ცხოვრობს. ჰყავს სამი შვილი. უფროსი შვილი, ჰიკარი გონებრივად ჩამორჩენილი და უნარშეზღუდულია, რაც მისი დაბადებიდან მწერლის შემოქმედების ერთ-ერთი მთავარი მოტივია.

1994 წელს ოემ მიიღო ნობელის პრემია ლიტერატურაში „წარმოსახვითი სამყაროს შექმნისთვის, სადაც რეალურისა და გამონაგონის სინთეზი ოსტატურად გადმოგვცემს თანამედროვე სამყაროს ადამიანთა გაურკვეველ ყოფას.“

ოე ჩართული იყო პაციფისტურ და ანტი ბირთვულ კამპანიებში. მას დაწერილი აქვს წიგნები ჰიროსიმისა და ნაგასაკის ატომური დაბომბვის შესახებ. 2013 წელს მწერალმა ტოკიოში ბირთვული იარაღის წინააღმდეგ მასობრივი დემონსტრაცია მოაწყო.

სამწერლო მოღვაწეობა
1958-1961 წლებში ოემ გამოაქვეყნა ნამუშევრები, რომლებშიც სექსუალური მეტაფორების საშუალებით იაპონიის ოკუპაციას აღწერს. ყოველ მოთხრობაში იაპონიის მეტაფორული სახე უმოქმედოდაა, არ იღებს საკუთარ თავზე არანაირ ინიციატივას და პიროვნულად არ ვითარდება. 1961-1964 წლებში გამოცემული ოეს ნაშრომები ეგზისტენციალიზმისა და პიკარესკული რომანის დიდ გავლენას განიცდის.

ოეს შვილმა, ჰიკარიმ მის სამწერლობო მოღვაწეობაზე დიდი გავლენა იქონია, რასაც მწერალიც ხშირად აღნიშნავს. 1964 წელს ოემ გამოაქვეყნა რომანი „პირადი გამოცდილება“. რომანში მწერალი აღწერს ადამიანის ტკივილს, რომელიც იძულებულია საკუთარი შვილის უნარშეზღუდულობას შეეგუოს. ნობელის პრემიის მიღების შემდეგ მწერლის შემოქმედების ძირითადი თემა ჰიკარის ცხოვრება გახდა. 1996 წელს გამოქვეყნებული რომანი „განკურნებული ოჯახი“ ჰიკარის პატარ-პატარა ცხოვრებისეულ გამარჯვებებს აღწერს. დიდია ჰიკარის გავლენა ნოველებზე: „მამა, სად მიდიხარ?“, „გვასწავლე საკუთარი სიგიჟის დაძლევა“ და „დღე როცა, ის თავად შეძლებს ჩემი ცრემლების მოწმენდას.“ ეს ნოველები უნარშეზღუდული ბავშვისა და მისი მამის ურთიერთობაზეა, რომლებიც ვერ ახერხებენ ერთმანეთის გაგებას.