iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ოთარ ქავთარაძე

ოთარ ალექსანდრეს ძე ქავთარაძე (დ. 20 აპრილი, 1921, თბილისი, ტფილისის გუბერნია — გ. 10 მაისი, 1992, თბილისი, საქართველოს რესპუბლიკა) — ქართველი სახელმწიფო უშიშროების თანამშრომელი.

ბიოგრაფია
ოთარ ქავთარაძე დაიბადა 1921 წლის 20 აპრილს, თბილისში. 1939 წელს დაამთავრა საშუალო სკოლა და სწავლა განაგრძო ამიერკავკასიის რკინიგზის ტრანსპორტის ინსტიტუტში, რომელიც არ დაუსრულებია 1941 წელს გამოცხადებული მობილიზაციის გამო. 1941 წელს დაამთავრა ამიერკავკასიის შინაგან საქმეთა სახალხო კომისარიატის მილიციის ერთწლიანი სკოლა.

მუშაობდა საქართველოს სახელმწიფო უშიშროების სისტემაში, სადაც განვლო გზა რიგითი ოპერმუშაკიდან სამმართველოს უფროსობამდე. 1951 წელს ექსტერნად დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი. ოთარ ქავთარაძე 1953 წლის 31 ივლისიდან ამავე წლის 21 ნოემბრამდე მუშაობდა საქართველოს სსრ შინაგან საქმეთა სამინისტროს მე-5 განყოფილების უფროსის მოადგილედ, 1953 წლის 21 ნოემბრიდან 1954 წლის 10 აპრილამდე — საქართველოს სსრ შინაგან საქმეთა სამინისტროს მე-5 განყოფილების უფროსად, 1954 წლის 10 აპრილიდან 1 ივნისამდე — საქართველოს სსრ მინისტრთა საბჭოსთან არსებული სახელმწიფო უშიშროების კომიტეტის (სუკ-ის) მე-5 განყოფილების უფროსად, 1954 წლის 1 ივნისიდან 1956 წლის 24 ივლისამდე — აფხაზეთის ასსრ სახელმწიფო უშიშროების კომიტეტის თავმჯდომარედ, 1956 წლის 24 ივლისიდან 1957 წლის 28 იანვრამდე — საქართველოს სსრ სუკ-ის მე-5 განყოფილების უფროსად. 1957 წლის 28 იანვრიდან 1958 წლის 18 ნოემბრამდე იყო საქართველოს სსრ სუკ-ის პარტიული კომიტეტის მდივანი, 1958 წლის 18 იანვრიდან 1961 წლის 15 აგვისტომდე კი საქართველოს სსრ სუკ-ის თავმჯდომარის მოადგილე. ოთარ ქავთარაძე 1961 წლის 15 აგვისტოს საქართველოს სსრ შინაგან საქმეთა მინისტრად დაინიშნა. 1962 წლის 18 სექტემბერს, სახელწოდების შეცვლასთან დაკავშირებით, ის საქართველოს სსრ საზოგადოებრივი წესრიგის დაცვის მინისტრი გახდა და ამ პოსტზე 1965 წლის 21 მაისამდე იმუშავა. 1961 წლის 15 აგვისტოდან იყო საქართველოს სსრ შინაგან საქმეთა კოლეგიის წევრი. 1962 წლის 21 ოქტომბერს მიენიჭა შინაგანი სამსახურის მე-3 რანგის გენერლის (გენერალ-მაიორის) წოდება. ო. ქავთარაძე 1965 წლის 8 ივნისიდან 1971 წლის 16 მარტამდე მუშაობდა საქართველოს სსრ მინისტრთა საბჭოსთან არსებული უცხოეთის ტურიზმის სამმართველოს უფროსად. 1971 წლის 16 მარტიდან 1973 წლის 13 მარტამდე იყო საქართველოს სსრ კომუნალური მეურნეობის მინისტრის მოადგილე. 1973 წლის 13 მარტიდან 1974 წლის 9 ივლისამდე — საქართველოს სსრ კომუნალური მეურნეობის მინისტრის პირველი მოადგილე, 1974 წლის 9 ივლისიდან 1985 წლის 19 ნოემბრამდე კი საქართველოს სსრ საყოფაცხოვრებო-კომუნალური მეურნეობის მინისტრის პირველი მოადგილე. 1990 წლიდან სპორტსაზოგადოება „დინამოს“ ჩოგბურთის ასოციაციის პრეზიდენტი გახლდათ.

ოთარ ქავთარაძე იყო საქართველოს კპ აფხაზეთის საოლქო კომიტეტის წევრი (11.12.1955 — 17.01.1958), საქართველოს კპ კალინინის რაიკომისა და ბიუროს წევრი (06.01.1957 — 04.12.1958), საქართველოს კპ თბილისის საქალაქო კომიტეტის წევრი (17.01.1958 — 19.09.1961), საქართველოს კპ ცკ-ის წევრი (29.01.1961 — 04.03.1966). იყო თბილისის მშრომელთა დეპუტატების საქალაქო საბჭოს დეპუტატი (19.03.1961 — 17.03.1963), საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს (27.02.1955 — 15.03.1959) და მოწვევის დეპუტატი (17.03.1963 — 19.03.1967). მიღებული ჰქონდა შრომის წითელი დიდების ორდენი და 12 მედალი.

ოთარ ქავთარაძე 1992 წლის 10 მაისს ავტოკატასტროფაში დაიღუპა.
გურამ გვეტაძე

გურამ ივანეს ძე გვეტაძე (დ. 24 ნოემბერი, 1931, გურჯაანი, საქართველოს სსრ — გ. 22 მარტი, 2019) — ქართველი ოპერმუშაკი, საქართველოს სსრ-ის შინაგან საქმეთა მინისტრი, გენერალ-ლეიტენანტი.

ბიოგრაფია
გურამ გვეტაძე დაიბადა 1931 წლის 24 ნოემბერს, ქ. გურჯაანში, მოსამსახურის ოჯახში. 1950 წელს დაამთავრა ქ. თბილისის რკინიგზის მე-7 საშუალო სკოლა და იმავე წელს ჩაირიცხა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის მექანიკა-მანქანათმშენებლობის ფაკულტეტზე, რომელიც 1955 წელს დაამთავრა. ინსტიტუტის დამთავრების შემდეგ განაწილებით მუშაობა დაიწყო კიროვის სახელობის თბილისის ჩარხმშენებელ ქარხანაში, ინჟინერ-კონსტრუქტორად, შემდეგ კი აირჩიეს კომკავშირის კომიტეტის მდივნად. 1956-1963 წლებში მუშაობდა საქართველოს კომკავშირის ცენტრალური კომიტეტის ინსტრუქტორად, საქართველოს სახალხო მეურნეობის საბჭოს მანქანათმშენებლობის სამმართველოს ინჟინრად და კომკავშირის საქალაქო კომიტეტის ინსტრუქტორად.

1963 წლის 18 ოქტომბრიდან 1965 წლის 30 ივნისამდე იყო საქართველოს კპ ქ. თბილისის ლენინის რაიონული კომიტეტის მდივანი. გურამ გვეტაძე 1965 წლის 30 ივნისიდან 1969 წლის 16 ივნისამდე მუშაობდა საქართველოს საზოგადოებრივი წესრიგის დაცვის სამინისტროს მილიციის სამმართველოს უფროსის მოადგილედ, ხოლო 1969 წლის 16 ივნისიდან 1972 წლის 22 აგვისტომდე — საქართველოს სსრ შსს სოციალისტური საკუთრების დატაცებისა და სპეკულაციის წინააღმდეგ ბრძოლის სამმართველოს უფროსად. 1969 წლის 16 ივნისიდან 1976 წლის 20 ივლისამდე იყო საქართველოს სსრ შინაგან საქმეთა სამინისტროს კოლეგიის წევრი. 1972 წლის 22 აგვისტოდან 1976 წლის 20 ივლისამდე მუშაობდა საქართველოს შს მინისტრის მოადგილედ. 1975 წლის 31 ოქტომბერს მიენიჭა მილიციის გენერალ-მაიორის წოდება. 1976 წლის 20 ივლისიდან 1977 წლის 8 თებერვლამდე იყო საქართველოს კომპარტიის ცენტრალური კომიტეტის ადმინისტრაციული ორგანოების განყოფილების უფროსის მოადგილე, ხოლო 1977 წლის 8 თებერვლიდან ამავე განყოფილების უფროსი. 1979 წლის 26 მაისიდან 1986 წლის 21 იანვრამდე გურამ გვეტაძე იყო საქართველოს სსრ შინაგან საქმეთა მინისტრი. 1986 წლის 28 იანვრიდან 1987 წლის 7 აგვისტომდე მუშაობდა საქართველოს კპ ცკ-ის პირველი მდივნის თანაშემწედ სამობილიზაციო საქმეში. 1982 წლის 17 თებერვალს მიენიჭა შინაგანი სამსახურის გენერალ-ლეიტენანტის წოდება. შს ორგანოებში მუშაობის პერიოდში წახალისებულ იქნა 24-ჯერ. 1986 წლიდან 1992 წლამდე გურამ გვეტაძე მუშაობდა საქართველოს საგეგმო კომიტეტის მეორე განყოფილების უფროსად, 1992-1996 წლებში — საქართველოს ფინანსთა მინისტრის მოადგილედ, ძალოვანი უწყებების დაფინანსების საკითხთა კურატორად. 2002 წელს გურამ გვეტაძე მუშაობდა საქართველოს ვეტერანთა საქმეების სახელმწიფო დეპარტამენტის თავმჯდომარის პირველ მოადგილედ.

გურამ გვეტაძე საქართველოს კპ თბილისის ლენინის რაიკომისა და ბიუროს წევრი (16.03.1963 — 27.01.1966), საქართველოს კპ ცკ-ის წევრი (24.01.1981-დან). იყო ასევე თბილისის მშრომელთა დეპუტატების ლენინის რაიონული საბჭოს მოწვევის დეპუტატი (21.03.1965 — 19.03.1967), საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს - მოწვევების დეპუტატი (15.06.1979 — 24.02.1985).

გამოცემული აქვს წიგნები:
„მართლწესრიგის სადარაჯოზე“ (1983 წ.),
„გენერლის მოგონებათა ზარდახშა“ (2012 წ.).

გურამ გვეტაძე დაჯილდოებულია სხვადასხვა სახელმწიფო ჯილდოთი, მათ შორის ვახტანგ გორგასლის ხარისხის ორდენითა და მედლებით.
თეიმურაზ ხაჩიშვილი

თეიმურაზ (თემურ) ხაჩიშვილი (დ. 5 იანვარი, 1961, რუსთავი, საქართველოს სსრ) — ქართველი, საქართველოს ეროვნულ-განმათავისუფლებელი მოძრაობის ერთ-ერთი მონაწილე, „მხედრიონის“ ერთ-ერთი ხელმძღვანელი, საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრი, გენერალ-მაიორი.

ბიოგრაფია
თეიმურაზ ხაჩიშვილი დაიბადა 1961 წლის 5 იანვარს ქ. რუსთავში, მოსამსახურის ოჯახში. 1977 წელს დაამთავრა რუსთავის მე-2 საშუალო სკოლა. 1984-1988 წლებში სწავლობდა თეატრალურ ინსტიტუტში, ორგანიზატორ-მეთოდისტის სპეციალობით. იყო მოსკოვის კულტურის ინსტიტუტის ხარისხის მაძიებელი.

თემურ ხაჩიშვილი აქტიურ მონაწილეობას იღებდა საქართველოს ეროვნულ-განმათავისუფლებელ მოძრაობაში. იბრძოდა საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობისათვის. ის იყო შეიარაღებული დაჯგუფება „მხედრიონის“ ერთ-ერთი ხელმძღვანელი. 1992 წლის 11 მაისიდან 25 ნოემბრამდე მუშაობდა საქართველოს რესპუბლიკის საინფორმაციო-სადაზვერვო სამსახურის თავმჯდომარის პირველ მოადგილედ. 1992 წლის 25 ნოემბრიდან 1993 წლის 10 სექტემბრამდე თემურ ხაჩიშვილი იყო საქართველოს რესპუბლიკის შინაგან საქმეთა მინისტრი. 1993 წლის 20 ოქტომბრიდან 1995 წლის 8 სექტემბრამდე მუშაობდა საქართველოს უშიშროების მინისტრის მოადგილედ. 1993 წლის 9 დეკემბერს მიენიჭა პოლიციის გენერალ-მაიორის წოდება.

კრიმინალური ბიოგრაფია
თეიმურაზ ხაჩიშვილი სამჯერ იყო ნასამართლევი. 1979 წლის 21 ივნისს თბილისის საქალაქო სასამართლომ საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 228-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გაასამართლა და 5 წლით თავისუფლების აღკვეთა შეუფარდა. 1998 წლის 10 ნოემბერს საქართველოს უზენაესმა სასამართლომ თ. ხაჩიშვილი გაასამართლა საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 65-ე; 78-ე; 17-67-ე მუხლის მე-2 ნაწილით, 67-ე მუხლის მე-4 ნაწილის 17-104 მუხლით; 104-ე მუხლით; 209-ე პრიმის მე-2 ნაწილით. განესაზღვრა 15 წლით თავისუფლების აღკვეთა (აქედან 8 წელი საპყრობილეში მოხდით). შეწყალებულ იქნა 2002 წლის 5 ივლისს საქართველოს პრეზიდენტის #929 განკარგულებით და გათავისუფლდა პატიმრობიდან. გათავისუფლების შემდეგ თეიმურაზ ხაჩიშვილმა დააფუძნა პოლიტიკური მოძრაობა „დათვი“. 2004 წლის 25 აპრილს რუსთავის საქალაქო სასამართლოს ბრძანებით დაპატიმრებულ იქნა საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 236-ე მუხლის პირველი ნაწილის (იარაღის უკანონო ტარებისა და შენახვა) ბრალდებით. მოგვიანებით ის გაათავისუფლეს, რის შემდეგაც მან საქართველო დატოვა.
ავთანდილ სონღულაშვილი

ავთანდილ სონღულაშვილი (დ. 11 იანვარი, 1954, დიღომი) — ქართველი ისტორიკოსი, მეცნიერი და პედაგოგი. საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის ისტორიისა და ეთნოლოგიის ინსტიტუტის წამყვანი მეცნიერ-თანამშრომელი. ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი.

დაიბადა 1954 წლის 11 იანვარს მაშინდელი მცხეთის რაიონის სოფელ დიღომში (ამჟამად საბურთალოს რაიონის სოფელი დიღომი). 1980 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი.

ავთანდილ სონღულაშვილი არის ისტორიისა და ეთნოლოგიის ინსტიტუტის ახალი და უახლესი ისტორიის განყოფილების გამგე. 1993 წელს დაიცვა დისერტაცია თემაზე „საქართველოს ქალაქების საგარეუბნო ზონათა ისტორია“.

მიღებული აქვს საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის პრემია.
ჩუკოტკის მთიანეთი

ჩუკოტკის მთიანეთი — მთიანეთი რუსეთის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში, ჩუკოტკის ავტონომიურ ოკრუგში. წარმოადგენს ძლიერ დანაწევრებული საშუალომთიანი და დაბალმთიანი ქედებისა და მასივების ერთობლიობას, რომელიც თითქმის 450 კილომეტრზე ვრცელდება აღმოსავლეთ ციმბირის ზღვის ჩაუნის უბის აღმოსავლეთი სანაპიროდან ბერინგის ზღვის დასავლეთ სანაპირომდე.

ჩუკოტკის მთიანეთი ჩრდილოეთის ყინულოვანი ოკეანისა და წყნარი ოკეანის მდინარეების წყალგამყოფია. კალთების ქვედა ნაწილში მთის ტუნდრის ლანდშაფტებია, მწვერვალებზე კურუმები.
შუგარ რეი რობინსონი

უოკერ სმით უმცროსი ცნობილი, როგორც შუგარ რეი რობინსონი (ინგლ. ), (დ. 3 მაისი, 1921, ჯორჯია, აშშ — გ. 12 აპრილი, 1989, ლოს-ანჯელესი, კალიფორნია, აშშ) — ამერიკელი პროფესიონალი მოკრივე რომელიც ასპარეზობდა 1940–1965 წლებში. 1990 წელს შეყვანილი იქნა მსოფლიო კრივის დიდების დარბაზში. ბევრის აზრით მიჩნეულია როგორც ყველა დროის საუკეთესო მოკრივე.

ბიოგრაფია
შუგარ რეი რობინსონი დომინირებდა სამოყვარულო კრივში, თუმცა ამ მხრივ მისი შედეგები ცნობილი არ არის. ის გახდა პროფესიონალი მოკრივე 1940 წელს, 19 წლის ასაკში და 1951 წლისთვის მისი შედეგები მოიცავდა 128 გამარჯვებას (84 ნოკაუტი), 1 წაგებას და 2 ფრეს. 1943–1951 წლებში რობინსონმა დააფიქსირა ხანგრძლივი წაუგებელი სერია, რომელიც შეადგენდა 91 ბრძოლას, ამ მაჩვენებლით იგი მესამეა პროფესიონალური კრივის ისტორიაში. 66,67 კგ წონით კატეგორიაში საჩემპიონო ქამარს ფლობდა 1946-დან 1951 წლამდე. 1951 წელს იგი გახდა ჩემპიონი 72,57 კგ წონით კატეგორიაში, ერთი წლის შემდეგ კარიერა დაასრულა, თუმცა 1955 წელს კვლავ დაუბრუნდა კრივს და დაიბრუნა საშუალო წონის ჩემპიონის ქამარი. ამ მიღწევით შუგარ რეი რობინსონი გახდა, ისტორიაში პირველი მოკრივე, რომელმაც მოახერხა ცალკეულ წონით კატეგორიაში ჩემპიონობის მოპოვება 5-ჯერ. დასახელებულია წლის საუკეთესო მოკრივედ ორჯერ: 1942 და 1951 წლებში. კრივის ისტორიკოსმა ბერტ შუგარმა, 2002 წელს, რობინსონი დაასახელა ყველა დროის საუკეთესო მოკრივედ. ჟურნალმა , სიაში „უკანასკნელი 80 წლის 80 საუკეთესო მოკრივე“, შუგარ რეის მიანიჭა პირველი ნომერი.

შუგარ რეი რობინსონი გარდაიცვალა 1989 წლის 12 აპრილს, ის გამოსახულია ამერიკის შეერთებული შტატების საფოსტო მარკაზე.
საქართველოს დამოუკიდებლობის ლაზეთის კომიტეტი

საქართველოს დამოუკიდებლობის ლაზეთის კომიტეტი — საქართველოს დამოუკიდებლობის კომიტეტის ფილიალი, ჩამოყალიბდა 1915 წლის იანვარში, ლაზეთის ვიწეს (ფინდიკლი) თემის სოფელ აბუნოღაში. კომიტეტმა 1918 წლამდე იარსება.

კომიტეტის ხელმძღვანელად ბესო ჭყონია (ლაზ. უსტა ბესო) აირჩიეს, რომელიც 1905-1907 წლების რევოლუციაში აქტიურად მონაწილეობდა, შემდეგ კი 1908 წლიდან თავს ლაზისტანის სანჯაყს აფარებდა და ვიწეში ცხოვრობდა. მეთაურის მოადგილეები იყვნენ ვიწელი მესუდ ფეილევან-ოღლი, ხოფელი შეფიკ-აღა კლარჯი-ოღლი, არქაბელი მემეტ თიბუკ-ოღლი და ათინელი მუსტავა ჯუვეწ-ოღლი და რასიმ კოსტ-ოღლიც; ამ უკანასკნელს "რუსეთის ლაზისტანი" (სარფი, მაკრიალი, ლიმანი და ჩხალის ხეობა) ებარა.

ლაზისტანის სანჯაყის ტერიტორიიდან რუსების გასვლის შემდეგ (1917 წლის დეკემბერი) კომიტეტის წევრები პოლიციის ფუნქციების შეთავსებას ცდილობდნენ, მაგრამ მალევე ოსმალეთის არმიის რეგულარულ ნაწილებთან მოუწიათ შეტაკება, რომლებმაც 1918 წლის იანვარ-თებერვალში სანჯაყის თითქმის მთელი ტერიტორია დაიკავეს. 1918 წლის 10 მარტს კომიტეტის წევრები ოსმალეთის არმიის ვიწეში შემოსვლას შეეწინააღმდეგნენ. ბესო ჭყონია, მუსტაფა თიბუკოღლი და ჰაფიზ ბიბინოღლი ბრძოლაში დაიღუპნენ. შეფიკ-აღა კლარჯიოღლიმ და ჯელალ გურჯიოღლიმ მიმალვა მოახერხეს, ხოლო მესუდ ფეილევანოღლი ოსმალებმა ცოცხლად ჩაიგდეს ხელში და თავი მოჰკვეთეს. 1918 წლის დეკემბერში, სტამბულში შეფიკ-აღა კლარჯიოღლიმ შურისძიების მიზნით, მან ის გენერალი მოკლა, ვინც 1918 წლის 10-11 მარტს ვიწეს აღებას ხელმძღვანელობდა, თუმცა გაქცევა ვეღარ შეძლო და პოლიციელებმა ქუჩაში ჩაცხრილეს.

1921 წლის თებერვალ-მარტში სრულიად ლაზეთი თურქეთის რესპუბლიკის კონტროლის ქვეშ აღმოჩნდა. საქართველოსთან შეერთების მოსურნე ლაზების დიდი ნაწილი ბრძოლებში განადგურდა, მცირე ნაწილი კი იატაკქვეშეთში გადავიდა, მოგვიანებით კი საქართველოს სსრ-ში გამოიქცა.
დავით შავლიაშვილი

დავით შავლიაშვილი (დ. 14 მარტი, 1984, თბილისი) — ქართველი იურისტი და თანამდებობის პირი. 2014-2015 წლებში იყო საქართველოს რეგიონული განვითარებისა და ინფრასტრუქტურის მინისტრი.

ბიოგრაფია
2005 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი სამართალმცოდნის სპეციალობით. 2008-2010 წლებში იყო „გლობალავტოსპეცტექნიკის“ დირექტორი და დამფუძნებელი. 2008-2010 წლებში იყო კომპანია „ ”-ის დირექტორის მოადგილე და დამფუძნებელი. 2011-2012 წლებში იყო შპს „კომპიქსის“ დირექტორის მოადგილე, დამფუძნებელი. 2012 წელს იყო შპს „პარტნიორის“ დირექტორის მოადგილე, დამფუძნებელი. 2012 წელს იყო შპს „კომპიქსის“ დირექტორი, დამფუძნებელი. 2012 წელს შპს „პარტნიორის“ დირექტორი, დამფუძნებელი. 2012-2013 წლებში იყო საქართველოს ენერგეტიკისა და ბუნებრივი რესურსების სამინისტროს სსიპ „ბუნებრივი რესურსების სააგენტოს“ უფროსი. 2013-2014 წლებში იყო საქართველოს საავტომობილო გზების დეპარტამენტის თავმჯდომარე. 2014-2015 წლებში იყო საქართველოს რეგიონული განვითარებისა და ინფრასტრუქტურის მინისტრი.
თამარ ერისთავი

თამარ ლევანის ასული ერისთავი (დ. 30 აპრილი, 1932, თბილისი — გ. 8 იანვარი, 2014, თბილისი) — ქართველი პოეტი და მთარგმნელი.

1956 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის დასავლეთ ევროპის ენებისა და ლიტერატურის ფაკულტეტი. 1960–1973 წლებში მუშაობდა თბილისის ი. ჭავჭავაძის სახელობის სახელმწიფო პედაგოგიურ ინსტიტუტში ინგლისური ენის კათედრაზე. 1974–1993 წლებში ხელმძღვანელობდა მწერალთა კავშირთან არსებული მხატვრული თარგმანისა და ლიტერატურულ ურთიერთობათა მთავარი სარედაქციო კოლეგიის ახალგაზრდა მთარგმნელთა სექციას. მონაწილეობდა მსოფლიო ლიტერატურის ბიბლიოთეკის რედკოლეგიისა და შექსპირის სრული ქართული გამოცემის რედკოლეგიის მუშაობაში.

პირველი ლექსები გამოაქვეყნა 1954 წელს. პოეტურ კრებულთაგან აღსანიშნავია: „იარე მზეზე“ (1965), „იალკიალი“ (1981), „ვარსკვლავიანი ცის ქვეშ“ (1986).

თარგმნა და შეადგინა შოტლანდიური პოეზიის ანთოლოგია (1979), თარგმნა აგრეთვე რობერტ ბერნსის ლექსები (1959), „ლირიკა“ (1964), ჯ. ბაირონის, ჟაკ პრევერის, მ. ლერმონტოვის, ნიკოლაი ტიხონოვისა და სხვათა ნაწარმოებები. მისი ლექსები თარგმნილია სხვადასხვა ენაზე.

გარდაიცვალა 2014 წლის 8 იანვარს. დაკრძალულია დიდუბის პანთეონში.
ბარამგულიჯანიანი

ბარამგულიჯანიანი (უწოდებენ „მცირე ბარამიანსაც“) — საუკუნის ქართული ლიტერატურული ძეგლი. პოეტ ონანა მდივანს ბარამისა და გულიჯანის სამიჯნურო თავგადასავალი 1726 წელს ასტრახანში გაულექსავს. პროზაულ ბოლოსიტყვაში ავტორი გვამცნობს — ეს თხზულება სპარსულად დაუწერია ჩუბინ ბრძენს, თემით ქირმანელს, შემდეგ პროზით უთარგმნიათ ქართულად, მე კი მხოლოდ ლექსად გავაწყეო. არც ერთის, არც მეორის დამადასტურებელი წყარო ჩანს. მკვლევრები ცდილობდნენ ჩუბინ ქირმანელის დაკავშირებას ხაჯუ ბენ ქირმანელთან ( ს.). ამ გარემოებამ, აგრეთვე ბარამგულიჯანიანის დიდმა სიუჟეტურმა და მხატვრულმა მსგავსებამ „ვეფხისტყაოსანთან“,ზოგ მკვლევარს აფიქრებინა, რომ ეს ბოლოსიტყვა ლიტერატურულ ფიქციას წარმოადგენს, ხოლო თავად პოემა ონანას ორიგინალური ნაწარმოებია, რუსთველის დიდი ზეგავლენით შექმნილი.
ბარამგურიანი

ბარამგურიანი („შვიდი მთიები“) — ნოდარ ციციშვილის მიერ დამუშავებული პოემა საუკუნის შუა წლებში. სასანელი მეფის ბაჰრამ გურის ( ს.) თავგადასავალს მთელი ეპიზოდი დაუთმო ფირდოუსიმ „შაჰნამეში“. პირველი პოემა ამ თემაზე დაწერა ნიზამიმ. აქცენტი აქ გადატანილია ბაჰრამის სამიჯნურო თავგადასავალზე შვიდ მზეთუნახავთან და შიგ ჩართულ ნოველებზე. შემდეგ საუკუნეებში მიმბაძველნი ძირითადად იმეორებდნენ ქარგას, სიახლე ნოველების შერჩევა-განაწილებაში ვლინდებოდა. ნოდარ ციციშვილი პროლოგში მიუთითებს იმ წყაროებს, რომლებსაც იცნობდა თუ იყენებდა (ნიზამი, ხოსრო დეჰლევი, ნავოი და ჯამი), თუმცა მისი ტექსტი უშუალოდ არც ერთ მათგანს მისდევს. ამდენად, „ბარამგურიანი“ დამოუკიდებელ დამუშავებად არის მიჩნეული. განსაკუთრებით საინტერესოა ჩართული ნოველები (შავი ქალაქის ამბავი, ომაინისა და ახის ამბავი, ალმასისა და ჯაბირის ამბავი, რუსთ ხელმწიფის ამბავი, გორჯასპ ზაულელის ამბავი, მაამებლისა და მაწყინარის ამბავი, უნაღვლოს მძებნელი მეფის ამბავი). ნოდარ ციციშვილის ვრცელი პოემა (ორი ათასამდე სტროფი) თავისი დროის მნიშვნელოვანი ლიტერატურული ფაქტია. ამას ხელი შეუწყო შედარებით მაღალმა მხატვრულმა დონემ, რაც განაპირობა ვეფხისტყაოსნისეული ნაკადის შემოქმედებითმა ათვისებამ. 1975 წელს მოსკოვში გამოქვეყნდა ბ. რუდენკოს მიერ შესრულებული „ბარამგურიანის“ ბწკარედული რუსული თარგმანი.
დეიტერიუმის ქლორიდი

დეიტერიუმის ქლორიდი — არაორგანული ნივთიერება, ქიმიური ფორმულით . კარგად იხსნება წყალში. ახასიათებს წყალბადის ქლორიდის ანალოგიური თვისებები.

სინთეზი
მიიღება ბენზოილის ქლორიდისა და მძიმე წყლის ურთიერთქმედებით.
+ → +

სილიციუმის ტეტრაქლორიდისა და მძიმე წყლის ურთიერთქმედებით.
+ → 4 +

სინთეზის სხვა მეთოდი მოიცავს უწყლო მაგნიუმის ქლორიდისა და მძიმე წყლის გაცხელებას 600°-ზე.
+ → 2 + 

ასევე იღებენ ნატრიუმის ქლორიდზე დეიტერიუმის სულფატის მოქმედებით.
ცრუმიქლიო

ცრუმიქლიო — სოკოს სახეობა ჰიგროფოროპსისის გვარისა. საპროტროფია. ფართოდაა გავრცელებული მთელ ჩრდილოეთ ზომიერ სარტყლებში — ევროპაში, აზიაში, ჩრდილოეთ, ცენტრალურ და სამხრეთ ამერიკაში, ავსტრალიასა და ახალ ზელანდიაში.

მეცნიერთა ერთი ნაწილი მას საჭმელ სოკოდ მიიჩნევს, მეორე ნაწილი — შხამიანად, თუმცა დღემდე ამ სოკოთი მოწამვლის არცერთი კლინიკური შემთხვევა არ არის დაფიქსირებული.

სოკო პირველად ავსტრიელმა ბუნებისმეტყველმა ფრანც ქსავერ ფონ ვულფენმა აღწერა 1781 წელს, როგორც . როგორც წესი ღია ნარინჯისფერ-ყვითელიდან ნარინჯისფერ-წითელ ფერამდე, იშვიათად მკრთალი-მოყვითალოდან თეთრ ფერამდე.

ფეხის 1-5 სმ-მდე, სისქე — 1 სმ, თანაბარი, ხშირად მოხრილი და ექსცენტრული, ბაბისებრი რბილობით, ბოჭკოვანი, ქუდის ფერი, ძირში უფრო მუქი ან შავი.

ქუდის რბილობი მოთეთრო ან მოყვითალოა, სუსტად გამოხატული სოკოს ან მოტკბო სუნით.

სპორები 6-8×3,5-4,5 მკმ, ფართო-ელიფსისებური. ბაზიდიუმი როგორც წესი ოთხსპორიანია. ჰეილოცისტიდების გარეშე.

გავრცელება და ეკოლოგია
გავრცელებულია მთელ ჩრდილოეთ ზომიერ სარტყლებში — ევროპაში, აზიაში, ჩრდილოეთ, ცენტრალურ და სამხრეთ ამერიკაში, ავსტრალიასა და ახალ ზელანდიაში.

იზრდება ნიადაგზე როგორც ფოთლოვან, ისე წიწვოვან ტყეებში, ასევე დამპალ ხეებზე და მათთან ახლოს, ერთეულებად ან ჯგუფებად, ზაფხულ-შემოდგომით.

მსგავსი სახეობები
კვებითი ღირებულება
მეცნიერთა ერთი ნაწილი მას საჭმელ სოკოდ მიიჩნევს, მეორე ნაწილი — შხამიანად, თუმცა დღემდე ამ სოკოთი მოწამვლის არცერთი კლინიკური შემთხვევა არაა დაფიქსირებული.

ბოლო წლების განმავლობაში ამერიკულ ლიტერატურაში სახეობა კლასიფიცირდება როგორც დაბალი ხარისხის საჭმელი სოკო, იმ პირობით, რომ ზოგიერთი ადამიანის შემთხვევაში შესაძლოა გამოიწვიოს კუჭის მომნელებელი სისტემის უმნიშვნელო მოშლა. ასევე აღნიშნულია, რომ მცირე მოწამვლა შესაძლოა გამოიწვიოს სოკოს დიდი რაოდენობით მიღებამ.

დიდ ბრიტანეთში, სადაც სახეობა ჩვეულებრივ საჭმელ სოკოდ ითვლება, გამოყენების შემდეგ ცნობილია ჰალუცინაციური ეფექტების ერთეული შემთხვევები. თუმცა, სავარაუდოდ, ეს დაკავშირებულია გამოუცდელი შემგროვებლების მიერ რომელიღაც სახეობის გიმნოფილის მიქლიოდ მიჩნევასთან.

ზემოთ ხსენებული ქვეყნების მსგავსად, საფრანგეთში ცრუმიქლიო მიეკუთვნება დაბალი ხარისხის საჭმელი სოკოების კატეგორიას, იმ პირობით, რომ მას შესაძლოა გააჩნდეს ჰალუცინოგენური ეფექტი.

რუსეთში ნაკლებად ცნობილ პირობითად საჭმელ სოკოდ ითვლება (რომელიც მოხმარებამდე სათანადო მომზადებას საჭიროებს), ან კიდევ — არასაჭმელ სოკოდ არასასიამოვნო გემოს გამო.

გალერეა
კალიუმის ქლოროქრომატი

კალიუმის ქლოროქრომატი — არაორგანული ნაერთი, ქიმიური ფორმულით 3. არის წყალში ხსნადი, ფორთოხლისფერი მყარი ნივთიერება, რომელსაც ორგანული ნაერთების დასაჟანგად იყენებენ.

სინთეზი
მისი სინთეზი შესაძლებელია კალიუმის დიქრომატისა და მარილმჟავას ურთიერთქმედებით, თუმცა ასევე იღებენ ქრომილის ქლორიდისა და კალიუმის ქრომატის შემდეგი რეაქციით.
24 + 22 → 23

რეაქციები
კონცენტრირებულ მარილმჟავასთან წარმოქმნის ქრომილის ქლორიდს. ციკლური ეთერთან კი ლიპოფილურ მარილს. კალიუმის ქლოროქრომატს შეუძლია დაჟანგოს ბენზილის სპირტი, თუმცა ამ რეაქციისას უფრო ხშირად პირიდინიუმის ქლოროქრომატს იყენებენ.

უსაფრთხოება
ნივთიერება მომწამლავია. შეიძლება გამოიწვიოს მოწამვლა ან თირკმლის დაზიანება. აგრეთვე აზიანებს კანს. იწვევს მის გაღიზიანებას ან დამწვრობას. შესაძლოა განვითარდეს ალერგიული ფონი. საშიშია მისი ფხვნილის შესუნთქვა.
ერისთავების საცხოვრებელი სახლი

ერისთავების საცხოვრებელი სახლი — არქიტექტურული ძეგლი გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ მეჯვისხევში. თავდაპირველი ნაგებობა თარიღდება – საუკუნით, გვიან – საუკუნით. სახლი რამდენჯერმეა გადაკეთებული: სამხრეთიდან ორ – ორ სართულად მიშენებულია ოთახები და დარბაზი (სააქტო), მეორე სართულზე ოთახები გატიხრულია, რამდენიმე სარკმელი გადაკეთებულია კარად, გარედან მთავარი ფასადის მხარეს მიდგმულია ხის კიბე.

შენობა (17,5 15 მეტრი) შედგება ორი ნაწილისაგან. შესასვლლელი აღმოსავლეთითაა, დასავლეთ ნაწილში, პირველ სართულზე, მარანია, აღმოსავლეთ ნაწილში (გვიანი) – ვესტიბიული და კუთხის ოთახები. ვესტრიბიული მეორე სართულთან დაკავშირებული იყო ორი მასიური კიბით. მეორე სართულზე, ვესტრიბიულის თავზე, ხისსვეტებიანი ღი ლოჯი და კუთხის ოთახებია. ამ სართულზე კიდევ რამდენიმე საცხოვრებელი ოთახია.

(ა) მარანში (10,4 15,5 მეტრი) მოხვედრა ამჟამად ვესტრიბიულიდან შეიძლება. მისი შეისრულთაღოვანი შესასვლელის ორივე მხარეს თითო სარკმელია, რომლებსაც ლითონის გეომეტრიული ლითონის გეომეტრიული გისოსები აქვთ. სამხრეთ კედელში ხის სარტყლის ნაშთია, კედლებში სხვადასხვა ზომის სწორკუთხა და თაღოვანი ნიშებია. რამდენიმე ნიშში სათოფურია, რაც იმაზე მეტყველებს, რომ შენობის ეს ნაწილი თავდაპირველად სამეორნეო და თავდაცვითი დანიშნულების იყო. მარანი რვაწახნაგა აგურის სვეტებით ორ ნაწილად იყოფა. სვეტების გასწვრივ, აღმოსავლეთ, სამხრეთ და ჩრდილო კედლებზე კუთხეებჩაკვეთილი პილასტრებია. მარნის დასავლეთ ნაწილი, თავის მხრივ, ორი სვეტითა და მასზე გადაყვანილი თარებით ორ ნაწილადაა გაყოფილი. სვეტებისა და პილასტრების საფეხურებიან კაპიტელებზე გადაყვანილიანახევარწრიული თაღები. დასავლეთის ყრუ კედელს მთელ სიგრეძე გასდევს საწნახელი, რომელსაც წინ მაღალი საფეხური აქვს. მარნის გადახურვა ხისაა, კოჭოვანი. დასავლეთ ფასადის მეორე სართულზე გამოდის საცხოვრებელი ოთახების ფანჯრები. სახლის მთავარი აღმოსავლეთ ფასადი სიმეტრიულია. პირველი სართულის ცენტრალური ნაწილი გახსნილია მაღალი და განიერი თაღით, რომელშიც ჭიშკარი იყო ჩასმული, ხოლო მეორე ორსვეტიანი ღია ლოჯია. შესასვლელის ორივე მხარეს თაღოვანი ნიშებია. ფასადის კედლები დანაწევრებულია ფრონტონიანი სარკმლებით. ნაგებობის ყველა კედელი, მარნის გარდა, შელესილია.