iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
British Open

— სნუკერის პროფესიონალური ტურნირი. ერთ-ერთი უძველესი რეიტინგული ტურნირი (1985 წლიდან), თუმცა წინარეისტორია იწყება ჯერ კიდევ 1980 წელს, როდესაც ტურნირი არარეიტინგული იყო. უკანასკნელად ტურნირი გაიმართა 2004-2005 წლების სეზონზე.

1984 წელს ტურნირში მონაწილეობა მიიღო 27-მა მონაწილემ, რომლებიც 9 ჯგუფად დაიყვნენ. ჯგუფების გამარჯვებულები თამაშობდნენ სამ ნახევარფინალს, შემდეგ სამი მოთამაშე თამაშობდა ფინალს წრიული სისტემით.

ტურნირი ხშირად იცვლიდა სპონსორებს, ზოგჯერ საერთოდ ვერ პოულობდა. ტარდებოდა ნოემბერში. 1999-2000 წლების სეზონზე ტურნირი სეზონის ბოლოსკენ გადაიტანეს. ამის შედეგად 1999 წელს ტურნირი ორჯერ გაიმართა: პირველად — აპრილში (1998-1999 წლების სეზონი), მეორედ — სექტემბერში (1999-2000 წლების სეზონი).

1992 წელს შედგა პირველი მაქსიმალური ბრეიკი ჯეიმზ უოტანას შესრულებით.

სტივ დეივისი ტურნირის ხუთგზის ჩემპიონი იყო (მათ შორის არარეიტინგულობის დროს), ოთხ-ოთხჯერ მოიპოვეს ჩემპიონის ტიტული სტივენ ჰენდრიმ და ჯონ ჰიგინსმა.

გამარჯვებულები
ფინალი გაითამაშეს სამი ნახევარფინალის გამარჯვებულებმა წრიული სისტემით.
მალტის თასი

მალტის თასი  — სნუკერის პროფესიონალური ტურნირი. 2004/05 წლების სეზონიდან მოყოლებული შეტანილია პროფესიონალური შეჯიბრებების სიაში. 2009 წელს არარეიტინგულობის გამო დაკარგა მიმზიდველობა და კალენდრიდან ამოვარდა.

გამარჯვებულის საპრიზო თანხა
2005 წელი: £ 11 000
2006 წელი: £ 30 000
2007 წელი: £ 30 000
2008 წელი: £ 24 000

ფორმატი 2008 წლისთვის
1 რაუნდი: ჯგუფური ეტაპი, მატჩები 6 ფრეიმისგან. შესაძლებელია ფრე.
2 რაუნდი (ნახევარფინალი): მატჩები 6 გამარჯვებამდე
ფინალი: მატჩი 9 გამარჯვებამდე

გამარჯვებულები
ველურ პირობებში (ფილმი)

ველურ პირობებში — 2007 წლის ამერიკული ბიოგრაფიულ-სათავგადასავლო დრამა. სცენარის ავტორი და რეჟისორია შონ პენი. დაფუძნებულია ჯონ კრაკაუერის ამავე სახელწოდების ბიოგრაფიულ წიგნზე. ფილმი გადმოსცემს ამერიკელი მოხეტიალის, კრისტოფერ მაკ-კენდლესის ცხოვრებას. მთავარ როლებში თამაშობენ ამილ ჰირში, მარშა გეი ჰარდენი, უილიამ ჰარტი, კრისტენ სტიუარტი და სხვ.

როლებში
ემილ ჰირში — კრისტოფერ მაკ-კენდლესი
მარშა გეი ჰარდენი — ბილი მაკ-კენდლესი
უილიამ ჰარტი — უოლტ მაკ-კენდლესი
ჯენა მელოუნი — კარინ მაკ-კენდლესი
კათრინ კინერი — ჯენ ბარისი
კრისტენ სტიუარტი — ტრეისი ტატრო
ჰელ ჰოლბრუკი — რონ ფრანცი
პაზინი

პაზინი (ხორვატ. ; გერმ. ; იტალ. ) — ქალაქი ხორვატიაში, ისტრიის ოლქის ადმინისტრაციული ცენტრი. 2011 წელს ქალაქის მოსახლეობა შეადგენდა 8 638 ადამიანს, აქედან 4 386 ცხოვრობდა ურბანულ დასახლებაში.

ისტორია
ქალაქი წყაროებში პირველად მოიხსენიება 983 წელს. საუკუნეში აქ აშენდა ძლიერი ციხე, რომელიც მნიშვნელოვანი სტრატეგიული ობიექტი იყო და უზრუნველყოფდა ცენტრალური ისტრიის კონტროლს. ციხე მოგვიანებით მრავალჯერ გადაკეთდა. ქალაქი ძირითადად სწორედ ციხის ირგვლივ გაშენდა. 1374 წლიდან ჰაბსბურგების მმართველობაში მოექცა. 1918 წელს პაზინი იტალიის შემადგენლობაში მოექცა, მეორე მსოფლიო ომის დასრულების შემდეგ იგი იუგოსლავიას გადაეცა, 1991 წლიდან კი დამოუკიდებელი ხორვატიის შემადგენლობაშია.

ღირსშესანიშნაობები
ციხე-სიმაგრე — აგებულია საუკუნეში. საფუძვლიანად აღადგინეს - სს-ში. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ მუზეუმად გადააკეთეს.
წმინდა ნიკოლოზის გოტიკური ეკლესია — აიგო 1443 წელს.
ფრანცისკანელთა ეკლესია — აგებულია საუკუნეში. ამჟამად შუა საუკუნეების ფერწერული ტილოებისა და სკულპტურათა მუზეუმია.
პაზინის მღვიმე — მდებარეობს ქალაქში. იგი 1896 წელს გაიხსნა და კარსტული მღვიმის შესანიშნავი მაგალითია.
კოდრი

კოდრი — მაღლობი მოლდოვის ცენტრალურ ნაწილში, მდინარეების რეუტისა და პრუტის შუამდინარეთში. სიმაღლე 430 მ (მთა ბალანეშტი, მოლდოვის უმაღლესი წერტილი). გადაჭიმულია დაახლოებით 100 კმ-ზე. აგებულია მიოცენური ასაკის ზღვიური და კონტინენტური დანალექებით — თიხებით, მერგელებით, კირქვებით, ქვიშებით, ქვიშაქვებითა და მეოთხეული ლიასით. დამახასიათებელია ეროზიული რელიეფი, ზედაპირი ღრმად არის დანაწევრებული მდინარეებით, ღელეებითა და ხევებით. განვითარებულია მეწყერი, ადგილ-ადგილ — კარსტი. მაღლობი დაფარულია ტყით, სადაც ჭარბობს მუხა, წიფელი, რცხილა და სხვა. სულ 1000 მ-მდე სახეობის მცენარე გვხვდება. კოდრის მთისძირშია მდელო და ვენახი.
ნინოჩკა

ნინოჩკა — 1939 წლის ამერიკული კომედიური პროპაგანდისტული ფილმი.

სიუჟეტი
ბოლშევიკური რევოლუციის შემდეგ პარიზში სამი რუსი დელეგატი იმყოფება, რათა გაყიდონ რუსეთის იმპერიის დროინდელი ძვირფასეულობა. თავადი სვანა, რომელიც ფლობდა ამ ძვირფასეულობას, დელეგატებს მიუგზავნის მის შეყვარებულ გრაფ ლეონს. ლეონი ართობს სამეულს რესტორნებსა და ბარებში და ცდილობს, მიიღოს მათგან ბრილიანტები. მოსკოვი საგანგებო დავალებით გაგზავნის პარიზში ნინა იანოვნას, იგივე ნინოჩკას. ნინოჩკა ჩადის საფრანგეთში მატარებლით. თითქოს მას პარიზში ეიფელის კოშკის ნახვა სურს ტექნიკური ცოდნის მიღების მიზნით. ნინოჩკა გაიცნობს ლეონს, რომელიც ქალის მოხივლას ცდილობს და შეუყვარდება ის. ლეონი ერთ-ერთი შუაღამისას აკოცებს ნინოჩკას. ლეონი ასევე ცდილობს, გააცინოს სერიოზული ქალი, უყვება მას სასაცილო ისტორიებს, რომლებზეც მთელი რესტორანი იცინის, მაგრამ უშედეგოდ. გაბრაზებული ლეონი სკამით წაიქცევა, რაც ნინოჩკას გააცინებს. საბოლოოდ ნინოჩკა დანებდება საკუთარ გრძნობებს და აღიარებს რომ ლეონი უყვარს. ამის გამო ქალი თავს დამნაშავედ და სამშობლოს მოღალატედ გრძნობს. ის სამშობლოში ბრუნდება. ლეონი ცდილობს მიიღოს სსრკ-ის ვიზა, რათა ნახოს ნინოჩკა, მაგრამ ვერ იღებს მას, რადგან საეჭვო პირად მიიჩნევენ. ამასობაში ნინოჩკას ღამის პერანგის გამო სამრეცხაოში პოლიტიკური დებატები იწყება. ნინოჩკას ამის შესახებ მის ოთახში მცხოვრები ქალი აცნობებს. ნინოჩკა პატიჟებს რუს დიპლომატებს ვახშამზე. ისინი აკრიტიკებენ საბჭოთა კავშირს და აქებენ პარიზს.
ბენერიბი

ბენერიბი — ძველი ეგვიპტის დინასტიის დედოფალი. მისი სახელი „ტკბილ გულს“ ნიშნავს. იგი იყო ფარაონ ჰორ აჰას ცოლი, მაგრამ არ იყო მისი მემკვიდრის ჯერის დედა, მისი დედა ჰორ-აჰას მეორე ცოლი - ხენთაპი იყო. სპილოს ძვლის ყუთი სახელებით ბენერიბი და ჰორ-აჰა აღმოაჩინეს აბიდოსში და ახლა ის ბოსტონის სახვითი ხელოვნების მუზეუმშია დაცული. ბენერიბის ტიტულები არ არის ცნობილი, ასევე არც მისი მშობლების შესახებ მოიპოვება ინფორმაცია. იგი დაკრძალულია უმ-ელ-ქააბში სამარხ 14-ში.
მერიტრა-ჰატშეფსუტი

მერიტრა-ჰატშეფსუტი — ფარაონ თუტმოს -ის მთავარი ცოლი და ფარაონ ამენჰოტეპ -ის დედა. ვარაუდობენ, რომ იგი იყო ჰატშეფსუტის ბიძაშვილი ან და.
ამჟამად ითვლება, რომ მას არ აქვს არავითარი კავშირი ჰატსეფსუტთან, თუმცა იყო კეთილშობილი წარმოშობის, მისი მამის ძეგლი ინახება ბრიტანეთის მუზეუმში. ჰყავდა ვაჟები ამენხოტეპ და მენხეპერა, გოგონა ნებეტიუნეტი, ისუდუ და ორი მერიტამონი (სავარაუდოდ, ტყუპები) .
მერიტიტეს IV

მერიტიტეს — ძველი ეგვიპტის დინასტიის დედოფალი და პეპი -ს ცოლი. მისი ერთ-ერთი ტიტულის მიხედვით შეიძლება დავასკვნათ, რომ იგი პეპი მერირეს ქალიშვილიც იყო. ერთ-ერთი მტკიცებულებით, მისი სახელი „მეფის საყვარელს“ ნიშნავს. მისი ტიტულებია: „ის ვინც ხედავს ჰორუსს და სეთს“, „მეფის ცოლი“, „ჰორუსის თანამგზავრი“ და ა.შ.

მერიტიტეს დაკრძალულია საქარაში. მისი პირამიდა პეპი -ის პირამიდის და დედოფალ ინენექ-ინტის კომპლექსის სამხრეთით მდებარეობს.
ბელონა (კუნძული)

ბელონა (; ტრადიციული სახელი — მუნგიკი, ბელონას, როგორც კუნძულ რენელს, აქვს მარჯნული წარმოშობა და წარმოადგენს ამოწეულ ატოლს (მაკატეა). კუნძული გარშემორტყმულია მაღალი კლდეებით, რომელიც ჩამოყალიბებულია მარჯნული კირქვით.

კუნძულის კლიმატი ტროპიკულია მაღალი ტემპერატურით (22,7 °-სა და 32,2 °-ს შორის) და მაღალი სინოტივით. მაისიდან ივნისის ჩათვლით პერიოდში ზოგჯერ ხდება გვალვები. ბელონაზე ნაპოვნია ფოსფორიტისა და რკინის მადნის საბადოები. კუნძულ ბელონაზე მათი დასახლების დროს იქ უკვე ცხოვრობდნენ ჰიტის ხალხის წარმომადგენლები, რომლებიც მოსულებმა თანდათან გაანადგურეს. მიუხედავად ამისა ცნობილია, რომ პირველი ევროპელი, რომელიც ბელონას აკვირდებოდა (ეს მოხდა 1793 წელს), იყო გემ «»-ს კაპიტანი მეტიუ ბოიდი, რომელმაც კუნძულს საკუთარი სავაჭრო გემის პატივსაცემად დაარქვა ეს სახელი. მიუხედავად ამისა კუნძულელები ხანგრძლივი დროის განმავლობაში შიშით ურთიერთობდნენ უცხოელებთან და იმალებოდნენ უცხო გემების დანახვისას.

პირველი ევროპელები, რომლებმაც დაამყარეს კონტაქტი ადგილობრივ მოსახლეობასთან გახდნენ ქრისტიანი მისიონერები მელანეზიური მისიიდან, რომლებიც რამდენიმეჯერე ესტუმრენ კუნძულს 1856 წლიდან 1863 წლამდე პერიოდში, მაგრამ ბელონას სიშორის გამო კუნძულზე რომელიმე ქრისტიანული მისია ვერ დაფუძნდა. საუკუნის მეორე ნახევარში კუნძულის მოსახლეობის ნაწილი იძულებით წაიყვანეს კუინზლენდში (ავსტრალია) პლანტაციებში შაქრის ლერწამზე სამუშაოდ. ოფიციალური მონაცემების საფუძველზე, 1863 წლიდან 1887 წლამდე პერიოდში კუინზლენდში იძულებით წაიყვანეს 65 კუნძულელი. პარალელურად საუკუნის დასაწყისში ბელონაზე დასახლდნენ პირველი ქრისტიანი მისიონერები., რომლებიც ცხოვრობენ 10 დასახლებულ პუნქტში. ქვეყნის ბევრი კუნძულისგან განსხვავებით ბელონას კუნძული უპირატესად დასახლებულია პოლინეზიელებით, თუმცა ქვეყანაში ჭარბობენ მელანეზიელები.

კუნძულის ადგილობრივი მოსახლეობის ძირძველი ენაა პოლინეზიური ენა — რენელ-ბელონა, რომელზე მოლაპარაკეთა საერთო რაოდენობა 1999 წელს შეადგენდა 4390 ადამიანს. ამ ენას, რომელზეც საუბრობენ რენელის და ბელონას კუნძულებზე, აქვს ორი ძირითადი დიალექტი: მუნგავა (რენელის კუნძულზე) და მუნგიკი (ბელონას კუნძულზე).
კემინუბი

კემინუბი — ძველი ეგვიპტელი ქალი ტიტულით „მეფის ცოლი“. ის ცნობილია მხოლოდ მისი სამარხიდან, რომელიც მდებარეობს ამენემჰეტ -ის პირამიდის გვერდზე დაჰშურში. ამ მიზეზით იყო, რომ ის მის ცოლად მიიჩნიეს. კემინუბი დაკრძალულია ხაზინადარ ამენჰოტეპთან ერთად, რომელიც დინასტიის პერიოდში ცხოვრობდა. მისი კუბოს სტილი და სამარხი ახლოსაა დინასტიის სამარხებთან. აქედან გამომდინარე შესაძლოა, რომ კემინუბი ამ დინასტიის დედოფალი ყოფილიყო. მისი ქმრის სახელი აქამდე უცნობია.
რენელი (კუნძული)

რენელი  — სოლომონის არქიპელაგში ყველაზე სამხრეთით მდებარე კუნძული. ადმინისტრაციულად შედის მელანეზიური სახელმწიფო სოლომონის კუნძულების რენელი და ბელონას პროვინციის შემადგენლობაში. კუნძულის ფართობია — 660,1 კმ². მოსახლეობის რაოდენობა 2009 წელს — 2032 ადამიანი. მსოფლიოში ყველაზე დიდი ამოწეული ატოლი — ზომით 15 კმ 86 კმ-ზე. კუნძულზე ხდება ხშირი ციკლონები.

გეოგრაფია
რენელი ყველაზე დიდი მარჯნის კუნძულია და შესულია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში. მსოფლიო მემკვიდრეობის ობიექტს რენელის კუნძულის სამხრეთი ნაწილის მესამედი ტერიტორიის ფართობი უკავია — 37 000 ჰა, და ასევე მოიცავს მიმდებარე აკვატორიას რადიუსით 3 საზღვაო მილი. კუნძულის მთავარი ბუნებრივი ობიექტია ტბა ტეგანო, რომელიც ამ ატოლის ყოფილი ლაგუნაა და მთელ ოკეანეთში ითვლება ყველაზე დიდ შიდა წყალსატევად, რომელსაც უკავია 15 500 ჰა ფართობი. მასში შენარჩუნებულია მარილიანი წყალი და ბევრი კირქვიანი კლდოვანი მომცრო კუნძული. იქ დაცურავს რამდენიმე ენდემური სახეობა. დანარჩენი, კუნძულის უმრავლესი ნაწილი, უპირატესად დაფარულია ხშირი ტყეებით.

კუნძული ერთ-ერთი მსხვილი ორნითოლოგიური ცენტრია.
კარტუში

კარტუში — ეგვიპტურ იეროგლიფებში მოგრძო ფორმის კონტური ქვემოთ ჰორიზონტალური ხაზით, რომელიც მიუთითებს იმაზე, რომ ტექსტში დაწერილია მეფის სახელი. კარტუშის გამოყენება დაიწყეს დინასტიის ფარაონის სნეფრუს მმართველობის პერიოდში. ძველ ეგვიპტურ ენაზე კარტუშს ეწოდება შენუ. დემოტურ დამწერლობაში კარტუში გადაგვარდა და მას ფრჩხილები და ვერტიკალური ხაზი დაემატა.

ხუთი ცნობილი ფარაონის კარტუშში ჩასმულია, როგორც სამეფო სახელი, ასე პირადი სახელი, რომელიც დაბადებიდან ერქვა.

ზოგჯერ კარტუშის ფორმას აძლევდნენ ამულეტებს, რომელშიც ამოტვიფრავდნენ ფარაონის სახელს და ათავსებდნენ მის სარკოფაგზე. ამ არტეფაქტებს საკმაოდ დიდი მნიშვნელობა ენიჭება არქეოლოგებისათვის. იგი უადვილებს მათ ფარაონის დაკრძალვის თარიღის და სხვა მონაცემების დადგენას.
სლავონსკი-ბროდი

სლავონსკი-ბროდი — ქალაქი აღმოსავლეთ ხორვატიაში. ბროდ-პოსავინას ოლქის ადმინისტრაციული ცენტრი და უმსხვილესი ქალაქი. სლავონსკი-ბროდი არის ხორვატიის მნიშვნელოვანი ფინანსური, კულტურული, სამრეწველო და სასამართლო ცენტრი. აგლომერაციის მოსახლეობასთან ერთად არის ხორვატიის მეექვსე უმსხვილესი ქალაქი ზაგრების, სპლიტის, რიეკას, ოსიეკისა და ზადარის შემდეგ. 2009 წელს „ხორვატიის ტურისტულმა საბჭომ” სლავონსკი-ბროდი ხორვატიის ყველაზე ლამაზ ქალაქად დაასახელა..

სახელები
სიტყვა „” თანამედროვე ხორვატულში „გემს” ნიშნავს, თუმცა ქალაქის სახელწოდებაში ის ძველი მნიშვნელობითაა დამკვიდრებული, სადაც იგი „წყლის გადაკვეთას” ნიშნავს.

რომის იმპერიის დროს ქალაქს მარსონია ერქვა, გერმანულენოვანი ავსტრიის შემადგენლობაში ყოფნისას — (პური), 1934 წლის შემდეგ კი ბროდ ნა სავი.

გეოგრაფია
ქალაქი მდებარეობს ზაგრებიდან სამხრეთით 197 კილომეტრის დაშორებით. ზღვის დონიდან 96 მეტრზე. იგი განვითარდა მისი სტრატეგიული მდებარეობის გამო ბოსნია და ჰერცეგოვინასთან.

ქალაქი მნიშვნელოვან სატრანსპორტო კვანძს წარმოადგენს, რადგან იგი მდებარეობს ზაგრები-ვინკოვცი-ბელგრადის რკინიგზასა და ზაგრები-ლიპოვაცი-ბელგრადის გზატკეცილზე.

ისტორია
სლავონსკი-ბროდის ისტორია დაახლოებით 2 500 წელს შეადგენს. ქალაქის ტერიტორიაზე პირველი დასახლებები ჩვენს წელთაღრიცხვამდე გაჩნდა. დაახლ. ძვ. წ. 300 წელს ამ ადგილას კელტებმა ციხე ააგეს მისი სტრატეგიული მდებარეობიდან გამომდინარე. რომის იმპერიის პერიოდში ციხის ირგვლივ დასახლება გაჩნდა, რომელსაც მარსონია ერქვა.

რომის იმპერიის დაცემის შემდეგ დასახლება მრავალჯერ დაარბიეს ჰუნებმა, ავარებმა და სლავებმა. საუკუნეში სლავები საბოლოოდ დამკვიდრდნენ მიმდებარე ტერიტორიაზე. ამ პერიოდში ქალაქი იყო ჯერ ადგილობრივი მთავრების, ხოლო შემდეგ უნგრულ-ხორვატიული სამეფოს მფლობელობაში.

1244 წელს ქალაქი პირველად მოიხსენიება ბროდის სახელით.

 საუკუნეში დაიწყო თავდაცვითი მშენებლობები ქალაქის თურქებისაგან დასაცავად, თუმცა 1536 წელს ბროდი თურქებმა მაინც აიღეს და 150 წელზე მეტხანს ინარჩუნებდნენ მას. 1691 წელს საღვთო რომის იმპერია-თურქეთის ომისას ქალაქი ავსტრიულმა არმიამ დაიკავა, მისი მუსლიმი მოსახლეობა კი ბოსნიაში გადასახლდა. ამ დროიდან ქალაქი ავსტრია-თურქეთისა და შესაბამისად ქრისტიანულ-ისლამური სამყაროების საზღვრად იქცა. მისი საზღვრისპირა მდებარეობიდან გამომდინარე ქალაქში დაიწყო ინტენსიური საფორტიფიკაციო მშენებლობები. საუკუნეში პრინცი ევგენი სავოიელის გეგმების მიხედვით აშენდა ახალი ძლიერი ციხე, რომელიც კარგადაა შემონახული.

როგორც ავსტრიის ნაწილი, ქალაქი სწრაფად იქცა მსხვილ სავაჭრო ცენტრად, რომლის საშუალებითაც ჰაბსბურგთა იმპერია აღმოსავლეთთან ვაჭრობდა. საუკუნეში ქალაქის მოსახლეობა მრავალეროვანი იყო. ხორვატების გარდა აქ ცხოვრობდნენ სერბები, უნგრელები, ებრაელები, ბოსნიელები, გერმანელები და ავსტრიელები.

პირველი მსოფლიო ომის შემდეგ ქალაქი გახდა ჯერ სერბების, ხორვატებისა და სლოვენიელების სამეფოს, ხოლო შემდეგ იუგოსლავიის სამეფოს ნაწილი.

1934 წელს ქალაქმა თანამედროვე სახელი მიიღო.

სლავონსკი-ბროდი მნიშვნელოვნად დაზიანდა მეორე მსოფლიო ომის დროს. ომის დასრულების შემდეგ ის აღადგინეს, რის შემდეგაც იგი ხორვატიის მნიშვნელოვანი სამრეწველო ცენტრი გახდა. იუგოსლავიის სოციალისტური ფედერაციული რესპუბლიკის დაშლის შემდეგ (1991 წ.) ქალაქი ხორვატიის შემადგენლობაში შევიდა.
სანტა-კრუსის კუნძულები

სანტა-კრუსის კუნძულები  — კუნძულების ჯგუფი წყნარი ოკეანის დასავლეთ ნაწილში. ადმინისტრაციულად შედის მელანეზიური სახელმწიფო სოლომონის კუნძულების ტემოტუს პროვინციის შემადგენლობაში.

გეოგრაფია
კუნძულები მდებარეობენ დაახლოებით 400 კმ-ით სამხრეთ-აღმოსავლეთით სოლომონის არქიპელაგიდან.

სანტა-კრუსის კუნძულების ასაკი, რომელიც ჩამოყალიბდა ავსტრალიის და წყნარი ოკეანის ფილაქნების შეჯახების შედეგად, აჭარბებს 5 მილიონ წელს. გეოლოგიურად კუნძულები შედგება კირქვისაგან და ვულკანური ტუფისაგან. კუნძულების უმაღლესი წერტილი ზღვის დონიდან მდებარეობს კუნძულ ვანიკოროზე (924 მეტრი).

კუნძულების ხმელეთის საერთო ფართობი შეადგენს 747 კმ²-ს. ყველაზე დიდი კუნძულებია:
ვანიკორო (ფართობი 173,2 კმ², მოსახლეობის რაოდენობა — დაახლოებით 800 ადამიანი);
ნენდო (ფართობი 505,5 კმ², უმაღლესი წერტილი — 549 მეტრი, მოსახლეობის რაოდენობა — დაახლოებით 5000 ადამიანი);
უტუპუა (ფართობი 69 კმ², უმაღლესი წერტილი — 380 მეტრი, მოსახლეობის რაოდენობა — დაახლოებით 300 ადამიანი);
ტინაკულა, (ფართობი 8 კმ²);
დაფის კუნძულები, (ფართობი 14 კმ²);
რიფის კუნძულები, (ფართობი 29 კმ²);
ტიკოპია, (ფართობი 5 კმ²);
ანუტა, (ფართობი 0,37 კმ²);
ფატუტაკა, (ფართობი 0,18 კმ²).

სანტა-კრუსის კუნძულების ყველაზე დიდი ქალაქია — ლატა, რომელიც მდებარეობს კუნძულ ნენდოზე და ტემოტუს პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრია.

ისტორია
სანტა-კრუსის კუნძულები 1595 წელს აღმოაჩინა ალვარო მენდანია დე ნეირამ მისი მეორე წყნაროკეანური ექსპედიციის დროს.

მეორე მსოფლიო ომის დროს, 1942 წელს გაიმართა საჰაერო ბრძოლები სანტა-კრუსის კუნძულებთან იაპონიის საიმპერატორო ფლოტსა და აშშ-ის ფლოტს შორის.
დაფის კუნძულები

დაფის კუნძულები (, პილენი ) — მომცრო კუნძულების ჯგუფი, რომლებიც მდებარეობენ სანტა-კრუსის კუნძულებიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთით. ასევე ცნობილია, როგორც უილსონის კუნძულები . ადმინისტრაციულად შედის მელანეზიური სახელმწიფო სოლომონის კუნძულების ტემოტუს პროვინციის შემადგენლობაში.

გეოგრაფია
დაფის კუნძულები მოიცავს:
ტაუმაკო, ძირითადი კუნძული, უახლოესი კუნძულებით ტაჰუა და ტოჰუა.
ბასის კუნძულები: ლუა, კაა და ლორევა.
ტულეკუს კუნძულები: ტე აკუ, ლაკოა, ულაკუ, ლაკაო და ელინგი.
რიფი ჰოლი ჯექსონი.
ფართობი — 14 კმ².

ისტორია
დაფის კუნძულებს სახელი დაერქვა მისიონერული გემის — დაფის პატივსაცემად, რომლის კაპიტანი იყო ჯეიმზ უილსონი, რომელმაც კუნძულები აღმოაჩინა 1797 წელს.

მოსახლეობა
კუნძულების ძირითად მოსახლეობას წარმოადგენენ პოლინეზიელები, რომლებიც ლაპარაკობენ პილენის ენაზე.

ეკონომიკა
ადგილობრივი მოსახლეობის ძირითადი საქმიანობაა — სოფლის მეურნეობა და თევზჭერა.

კუნძულებზე საერთოდ არ არსებობს ავტოგზები, ტელეფონები და ელექტროგაყვანილობა. გარე სამყაროსთან კონტაქტი ხორციელდება მხოლოდ პატარა რადიოს და იშვიათი სატვირთო გემების დახმარებით.
ვესნა პუსიჩი

ვესნა პუსიჩი (; დ. 25 მარტი, 1953) — ხორვატიელი პოლიტიკური მოღვაწე. 2011 წლის 23 დეკემბრიდან 2016 წლის 22 იანვრამდე ხორვატიის საგარეო საქმეთა მინისტრი ზორან მილანოვიჩის მემარცხენე-ცენტრისტულ მთავრობაში.

პოლიტიკურ ასპარეზზე გამოვიდა 1990-იან წლებში. სამჯერ ზედიზედ იყო საბორის წევრი. შეეცადა დაეკავებინა ხორვატიის პრეზიდენტის თანამდებობა, მაგრამ საპრეზიდენტო არჩევნებში მიიღო ხმების მხოლოდ 7,25 %.
ნენდო

ნენდო  — ყველაზე დიდი და მთავარი კუნძული სანტა-კრუსის კუნძულების ჯგუფში. კუნძულის ალტერნატიული დასახელებებია — სანტა-კრუსის კუნძული, ნდენი, ნიტენდი და ნდენდე. ადმინისტრაციულად შედის მელანეზიური სახელმწიფო სოლომონის კუნძულების ტემოტუს პროვინციის შემადგენლობაში. ნენდოდან დაახლოებით ერთ კილომეტრში მდებარეობენ მომცრო კუნძულები მალო და ნიბანგა.

გეოგრაფია
კუნძულ ნენდოს ფართობი შეადგენს 505,5 კმ²-ს. ზღვის დონიდან უმაღლესი წერტილი მდებარეობს 549 მეტრ სიმაღლეზე. ნენდოს სიგრძე შეადგენს დაახლოებით 40 კმ-ს, სიგანე — 22 კმ-ს.

ისტორია
კუნძული 1595 წელს აღმოაჩინა ესპანელმა მოგზაურმა ალვარო მენდანია დე ნეირამ, რომელმაც მას დაარქვა სანტა-კრუსის კუნძული.

მოსახლეობა
კუნძულ ნენდოს მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 9911 ადამიანს (1999) (ძირითადად მელანეზიელები). კუნძულზე მდებარეობს ტემოტუს პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ლატა.
პეტარ კრეშემირ IV

პეტარ კრეშემირ (; გ. 1074) — ხორვატიის მეფე 1059-1074 წლებში. მისი მეფობის დროს ხორვატიის სამეფომ თავისი ძლიერების პიკს მიაღწია.

პეტარ კრეშემირ ტახტზე ავიდა მამის გარდაცვალების შემდეგ. მან გააგრძელა მამის პოლიტიკა ეკონომიკური რეფორმების თვალსაზრისით და ერთ სამეფოში გააერთიანა მთელ ხორვატული მიწა-წყალი.

ნორმანების ლაშქრობის დროს მეფე პეტარ კრეშემირი ტყვედ ჩავარდა. გარდაიცვალა ტყვეობაში. 1075 წელს დაკრძალეს სამეფო განსასვენებელში სოლინში. მისი საფლავი მოგვიანებით გაანადგურეს ოსმალებმა.
ნიუ-ჯორჯიის კუნძულები

ნიუ-ჯორჯიის კუნძულები (ახალი გეორგია)  — ვულკანური კუნძულების ჯგუფი წყნარი ოკეანის დასავლეთ ნაწილში, სოლომონის არქიპელაგში, კუნძულ გუადალკანალიდან ჩრდილო-დასავლეთით. ადმინისტრაციულად შედის მელანეზიური სახელმწიფო სოლომონის კუნძულების დასავლეთ პროვინციის შემადგენლობაში. მოსახლეობა დაახლოებით 70 000 ადამიანი (2009 წელი). ეთნოკულტურული თვალსაზრისით ეკუთვნის მელანეზიას.

გეოგრაფია
კუნძულების საერთო ფართობია 5200 კმ², ზღვის დონიდან უმაღლესი წერტილი მდებარეობს 813 მეტრზე. ყველაზე დიდი კუნძულია — ახალი გეორგია, სხა კუნძულებია: ველა-ლაველა, კოლომბანგარა, გიზო, ვანგუნუ, რენდოვა და ტეტეპარე. ჩამოთვლილი კუნძულები გარშემორტყმულია მარჯნის რიფებით. აქ მდებარეობს დედამიწაზე ყველაზე დიდი მლაშე წყლიანი ლაგუნა — მაროვო .

ნიუ-ჯორჯიის კუნძულების კლიმატი ეკვატორულია (ცხელი და ნოტიო). კუნძულები დაფარულია ნოტიო ტროპიკული ტყეებით.

დასახლებული პუნქტები
კუნძულების ძირითადი ქალაქებია გიზო, მუნდა და ნორო.

ეკონომიკა
მოჰყავთ ქოქოსის პალმა. განვითარებულია თევზჭერა.
ჟიულ ლიმბეკი

ჟიულ (დიულა) ლიმბეკი (; დ. 13 ოქტომბერი, 1904, სიბიუ, სიბიუს ჟუდეცი, ტრანსილვანია, ავსტრია-უნგრეთი — გ. 4 ნოემბერი, 1952,

მოღვაწეობა
ჟიულ ლიმბეკის შესახებ ინფორმაციები მწირი და წინააღმდეგობრივია. ახალგაზრდობაში თამაშობდა უნგრეთისა და ავსტრიის საფეხბურთო კლუბებში, ცენტრალური ფორვარდის პოზიციაზე. წვრთნიდა თურქულ „გალათასარაის“ და ფრანგულ კლუბებს („ლიონი“, „ამიენი“) ფეხბურთელებს დიდ დატვირთვას თხოვდა. ამ მეთოდიკასთან შეუთავსებლობის გამო სეზონის დასრულებისთანავე ფეხბურთელებმა ბორის პაიჭაძის ინიციატივით მასთან ურთიერთობის შეწყვეტა მოითხოვეს.

ლიმბეკმა მნიშვნელოვანი როლი შეასრულა თბილისის „დინამოს“ ახალგაზრდული გუნდის ფორმირებაში. მისი ხელმძღვანელობით გუნდი სსრ კავშირის თასის ფინალში გავიდა.

ფეხბურთის ისტორიის მკვლევარის სერგეი ვერშინინის მიერ მოძიებული ცნობების მიხედვით, რომელიც ოცი წლის განმავლობაში იკვლევდა ჟიულ ლიმბეკის ბიოგრაფიას — მისი დახვრეტის შესახებ გავრცელებული ინფორმაცია სინამდვილეს არ შეესაბამება.

ჟიულ ლიმბეკმა 1937 წელს სსრ კავშირში ბასკი ფეხბურთელების საფეხბურთო ტურნეს დასრულების შემდეგ, მათთან ერთად დატოვა ქვეყანა და საფრანგეთში გაემგზავრა, სადაც იმავე წლის დეკემბერში პარიზში ფეხბურთის მწვრთნელთა მოსამზადებელი კურსები გახსნა, რის შესახებ იტყობინება გაზეთი ' — თავის სტატიაში სათაურით „ ' “. გაზეთის აღნიშნული ნომერი 1937 წლის 18 დეკემბრით თარიღდება, ხოლო სტატია მე-4 გვერდზეა განთავსებული. 1 იანვარი, 1903, სხვა წყაროების მიხედვით იგი ბუდაპეშტში — 1955 წლის 31 დეკემბერს გარდაიცვალა.
ფოლადის მაგნოლიები

ფოლადის მაგნოლიები — 1989 წლის ამერიკული დრამატული ფილმი. ჯულია რობერტსმა მიიღო ოქროს გლობუსი საუკეთესო მსახიობი ქალისთვის მეორეხარისხოვან როლში.

სიუჟეტი
შელბი დიაბეტითაა დაავადებული და მას შვილი ვერ ეყოლება. მიუხედავად ამისა, ის მაინც გადაწყვეტს ბავშვის გაჩენას, თუმცა დედა ძალიან ეწინააღმდეგება. შელბი მაინც დაფეხმძიმდება. შელბი ცუდად გახდება და გარდაცივლება. შელბის დედა და დედის მეგობრები დაკრძალავენ.

როლებში
ჯულია რობერტსი — შელბი
დოლი პარტონი — ტრუვი
სალი ფილდი — ემლინი
ოლიმპია დუკაკისი — კლერი
დერილ ჰანა — ანელი
შირლი მაკლეინი — ოუზიე
ტომ სკერიტი — დრამი
სემ შეპარდი — სპადი
ისტრია (ოლქი)

ისტრიის ჟუპანია (ხორვ. ) — ჟუპანია ხორვატიის უკიდურეს დასავლეთში, ისტრიის ნახევარკუნძულზე.

ეთნიკური შემადგენლობა
ხორვატები — 142 173 (68,33 %)
იტალიელები — 12 542 (6,03 %)
სერბები — 7 206 (3,46 %)
ბოსნიელები — 6 146 (2,9 %)
ალბანელები — 2 393 (1,15 %)
სლოვენები — 1 193 (1 %)
სხვა — 16,86%

ადმინისტრაციული დაყოფა
ჟუპანია იყოფა 10 ქალაქად და 31 მუნიციპალიტეტად.

ქალაქებიპულაპაზინიპორეჩიბუიებუზეტილაბინინოვიგრადიროვინიუმაგივოდნიანი

მუნიციპალიტეტებიბალებარბანიბრტონიგლაცეროვლიეფაჟანაფუნტანაგრაჩიშჩეგროჟნიანიკანფანარიკაროიბაკაშტელირ-ლაბინციკრშანილანიშჩელიჟნიანილუპოგლავიმარჩანამედულინიმოტოვუნიოპრტალიპიჩანირაშასვეტა-ნედელიასვეტი-ლოვრეჩისვეტი-პეტარ-უ-შუმისვეტვინჩენატიტარ-ვაბრიგატინიანივიშნიანივიჟინადავრსარიჟმინი

ისტორია
პულას ახლოს მდებარეობს ქვის ხანის გამოქვაბულები, რომლებიც რეგიონის ისტორიის მნიშვნელოვანი ძეგლებია. აღმოჩენილია ქვისა და ბრინჯაოს ხანის ნივთები, რაც ადასტურებს ამ ტერიტორიაზე ადამიანთა დასახლებების არსებობას უძველესი დროიდან.

ისტრიის ნახევარკუნძული რომაელებისათვის ცნობილი იყო, როგორც ტერრა მაგიკა. მისი დღევანდელი სახელი მომდინარეობს ილირიული ტომის, ჰისტრის სახელიდან, რომელიც, სტრაბონის ცნობით ამ რეგიონში ცხოვრობდა. მისი საბოლოო დამორჩილება რომაელებმა მხოლოდ ორი რთული საბრძოლო ლაშქრობის შედეგად შეძლეს ძვ. წ. 177 წელს.

დასავლეთ რომის იმპერიის დაცემის (476 წ.) შემდეგ ისტრია ჯერ გუთებმა, შემდეგ კი ბიზანტიელებმა დაიპყრეს. მცირე ხნით ფლობდნენ ავარებიც. საუკუნის ბოლოს კი ფრანკების მფლობელობაში გადავიდა.

1267 წელს ვენეციის რესპუბლიკამ მოახდინა ნახევარკუნძულის დასავლეთი და სამხრეთი სანაპიროების ანექსია. ისტრია აქტიურად ჩაერთო იტალიურ ცხოვრებაში. სწორედ ამ პერიოდს უკავშირდება მისი აყვავება.

1797 წელს ნაპოლეონმა ნახევარკუნძული ვენეციის მთელ ტერიტორიასთან ერთად ავსტრიას გადასცა. 1805 წელს გადაეცა იტალიის სამეფოს, 1809 წელს კი საფრანგეთს. ვენის კონგრესმა ცნო ავსტრიის უფლებები ნახევარკუნძულზე. პირველი მსოფლიო ომის შემდეგ ფლობდა იტალია, მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ იუგოსლავიის შემადგენლობაში იყო, 1991 წლიდან კი დამოუკიდებელი ხორვატიის ნაწილია.