ხორხე პაჩეკო არეკო

ხორხე პაჩეკო არეკო (; დ. 9 აპრილი, 1920 — გ. 29 ივლისი, 1998) — ურუგვაელი პოლიტიკოსი და ჟურნალისტი, ასევე ურუგვაის 33-ე პრეზიდენტი, რომელიც ქვეყანას 1967 წლიდან 1972 წლამდე მართავდა. მანამდე მას ვიცე-პრეზიდენტის პოსტი ეკავა, თუმცა პრეზიდენტი ოსკარ დიეგო ჟესტიდოს მოულოდნელი გარდაცვალების შემდეგ გახდა. პაჩეკო არეკო „კოლორადოს პარტიის“ წევრი იყო და ვიცე-პრეზიდენტობამდე, 1963 წლიდან 1967 წლამდე, წარმომადგენელთა პალატის წევრადაც მსახურობდა.

არეკო მემარჯვენე პოლიტიკურ ფიგურად მიიჩნევა. ერთ-ერთი კვლევის თანახმად, 1960-იანი წლების ბოლოსა და 1970-იანი წლების დასაწყისში, „კოლორადოს პარტიის“ ისეთი პრეზიდენტები, როგორიცაა ხორხე პაჩეკო არეკო და ხუან მარია ბორდაბერი, ფორმალურად იზიარებდნენ ბატლიეს იდეალებს, თუმცა რეალურად მემარჯვენე ადმინისტრაციებს ხელმძღვანელობდნენ.

ადრეული წლები
პაჩეკო არეკო ჯონსონი 1920 წლის 9 აპრილს მონტევიდეოში დაიბადა. იგი ექიმისა და პოლიტიკოსის, მანუელ პაჩეკო გონსალესისა და ლილინა ოფელია არეკო კინტანას ვაჟი იყო. იგი პოლიტიკოსების ოჯახში დაიბადა: მისი პაპა მამის მხრიდან, მელჩორ პაჩეკო სტიუარტი, პრეზიდენტ ხოსე ბატლიე ორდონიესის მეუღლის, მატილდე პაჩეკოს ძმა იყო. ხოლო მისი პაპა დედის მხრიდან იურისტი რიკარდო არეკო გახლდათ.

ადრეული პოლიტიკური კარიერა
პაჩეკო „კოლორადოს პარტიას“ 1950-იანი წლების ბოლოს შეუერთდა, ხოლო 1962 წელს წარმომადგენელთა პალატის წევრად აირჩიეს. 1967 წლიდან, პრეზიდენტ ჟესტიდოს მთავრობაში, იგი გახდა მეექვსე პირი, რომელსაც ვიცე-პრეზიდენტის ტიტული ებოძა. ეს პოსტი, რომელიც რამდენიმე წლით ადრე გაუქმებული იყო, სწორედ მისი თანამდებობაზე დანიშვნისას აღდგა.

საპრეზიდენტო ვადა
1967 წლის 6 დეკემბერს, ვიცე-პრეზიდენტმა პაჩეკომ ფიცი დადო მას შემდეგ, რაც პრეზიდენტი ჟესტიდო თანამდებობაზე ყოფნის რამდენიმე თვეში მოულოდნელად გარდაიცვალა.

ვინაიდან ურუგვაის კონსტიტუცია პრეზიდენტს ხელმეორედ დაუყოვნებლივ არჩევის უფლებას არ აძლევდა, 1971 წელს ჩატარდა რეფერენდუმი კონსტიტუციური რეფორმისთვის, რათა პაჩეკოს მეორე ვადით კენჭისყრის შესაძლებლობა ჰქონოდა, თუმცა რეფორმამ მხარდაჭერა ვერ მოიპოვა.

პრეზიდენტობის შემდგომი წლები
პრეზიდენტის პოსტის დატოვების შემდეგ, მისმა მემკვიდრემ, ხუან მარია ბორდაბერიმ, პაჩეკო ესპანეთში ურუგვაის ელჩად დანიშნა. მოგვიანებით, პრეზიდენტმა აპარისიო მენდესმა იგი ჯერ შვეიცარიაში, შემდეგ კი ამერიკის შეერთებულ შტატებში ელჩად განამწესა.

პაჩეკო ურუგვაიში 1982 წელს დაბრუნდა, რათა მონაწილეობა მიეღო საერთო-პარტიულ პრაიმერში. ეს იყო პირველი ნაბიჯი დემოკრატიზაციისკენ 1973 წლის სამხედრო გადატრიალების შემდეგ. „კოლორადოს პარტიის“ ფრაქცია „ბატლიზმომ“, ხულიო მარია სანგინეტის ხელმძღვანელობით, პრაიმერში გაიმარჯვა, რამაც პაჩეკოს ფრაქციის გავლენა რამდენიმე წლით შეასუსტა. 1984 წელს პაჩეკომ კვლავ იყარა კენჭი პრეზიდენტობისთვის სანგინეტის წინააღმდეგ და დამარცხდა. მან მხარი დაუჭირა „კოლორადოს“ ახალ ადმინისტრაციას და მისი პარტია მინისტრთა კაბინეტშიც იყო წარმოდგენილი. სანგინეტიმ პაჩეკო პარაგვაიში ელჩად დანიშნა. პარაგვაიდან დაბრუნების შემდეგ, 1989 წელს, მან კიდევ ერთხელ სცადა პრეზიდენტობა -ის სახელით, თუმცა მესამედაც დამარცხდა.

პაჩეკო პრეზიდენტ ლუის ალბერტო ლაკალიეს კოალიციური მთავრობის წევრი იყო, რამაც გამოიწვია განხეთქილება მის ყოფილ თანამებრძოლ პაბლო მილიორთან. მილიორმა თან წაიყვანა -ის არჩეული წარმომადგენლების ნახევარი და „კოლორადოს“ შიგნით ახალი ფრაქცია „კრუზადა 94“ ( 94) ჩამოაყალიბა. საკმაოდ შერყეული ჯანმრთელობის მიუხედავად, პაჩეკომ 1994 წელს კიდევ ერთხელ იყარა კენჭი პრეზიდენტობაზე, თუმცა სანგინეტისთან დამარცხდა და ამის შემდეგ აქტიურ პოლიტიკას ჩამოშორდა.

სიცოცხლის დარჩენილი ნაწილი მან სიმშვიდეში გაატარა და საზოგადოების წინაშე მხოლოდ იშვიათად ჩნდებოდა. ხორხე პაჩეკო არეკო 1998 წლის 29 ივლისს გარდაიცვალა. როგორც ურუგვაის ყოფილი პრეზიდენტი, იგი სახელმწიფო პატივით დაკრძალეს მონტევიდეოს ცენტრალურ სასაფლაოზე.