iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
საქართველოს საბჭოების ყრილობები

საქართველოს საბჭოების ყრილობების ჩატარების თარიღები:

საქართველოს საბჭოების ყრილობა გაიმართა 1922 წლის 25 თებერვალი — 4 მარტს;
საქართველოს საბჭოების ყრილობა გაიმართა 1923 წლის 30 დეკემბერი — 1924 წლის 3 იანვარს;
საქართველოს საბჭოების ყრილობა გაიმართა 1925 წლის 5 — 9 აპრილს;
საქართველოს საბჭოების ყრილობა გაიმართა 1927 წლის 25 მარტი — 3 აპრილს;
საქართველოს საბჭოების ყრილობა გაიმართა 1929 წლის 8 — 15 აპრილს;
საქართველოს საბჭოების ყრილობა გაიმართა 1931 წლის 15 — 19 თებერვალს;
საქართველოს საბჭოების ყრილობა გაიმართა 1935 წლის 10 — 14 იანვარს;
საქართველოს საბჭოების ყრილობა გაიმართა 1936 წლის 15 ნოემბერი და 1937 წლის 10 — 13 თებერვალს.

თბილისის საბჭოების ყრილობები
თბილისის საბჭოების ყრილობა გაიმართა 1927 წლის 25 თებერვალს.
საქართველოს საბჭოების IV ყრილობა

საქართველოს საბჭოების ყრილობა, სრულიად საქართველოს მუშათა, გლეხთა და წითელარმიელთა დეპუტატების საბჭოთა მეოთხე ყრილობა (28 მარტი — 3 აპრილი, 1927, თბილისი) — საქართველოს საბჭოების რიგით მეოთხე ყრილობა. ესწრებოდა 367 დელეგატი გადამწყვეტი, 110 — სათათბირო ხმით, მათ შორის იყო: 362 სკკპ წევრი და წევრობის კანდიდატი, 31,6% მუშა, 21% გლეხი, 41,6% მუშა-მოსამსახურე, 107 — დაბალი, 110 — საშუალო, 50 უმაღლესი განათლების, 331 ქართველი, 51 სომეხი, 34 რუსი, 14 აფხაზი, 14 ოსი, 13 თურქი, 1 გერმანელი.

საქართველოს საბჭოების ყრილობაზე აფხაზეთის სსრ-დან წარმოდგენილი იყო 28 წევრი და 5 კანდიდატი:

დღის წესრიგი:
ამიერკავკასიის სფსრ მთავრობის (ხანოიანი),
საქართველოს სსრ მთავრობის (შ. ელიავა),
საქართველოს სახალხო მეურნეობის უმაღლესი საბჭოს (ავაქოვი),
სოფლის მეურნეობის ამოცანების შესახებ (ფილიპე მახარაძე),
საქართველოს სსრ კონსტიტუციის დამტკიცება (ი. ვარძიელი),
არჩევნები.

ყრილობამ დაამტკიცა საქართველოს სსრ კონსტიტუციის (ძირითადი კანონი) ტექსტი. აირჩია საქართველოს ცაკი 195 წევრისა და 81 კანდიდატის შემადგენლობით, ამიერკავკასიის საბჭოების ყრილობის დელეგატები.

საქართველოს ცაკის სხდომები
საქართველოს ცაკის მოწვევის პირველი სხდომა — 4.4.1927, თბილისი;
საქართველოს ცაკის მოწვევის მეორე სხდომა — 14.4.1927, თბილისი;
საქართველოს ცაკის მოწვევის მესამე სხდომა — 23 - 28.1.1928, თბილისი;
საქართველოს ცაკის მოწვევის მეოთხე სხდომა — 3 - 4.7.1928, თბილისი;
საქართველოს ცაკის მოწვევის მეხუთე სხდომა — 1.3.1929, თბილისი.
მუავია I

მუავია იბნ აბუ სუფიანი (, 603 მექა — 6 მაისი 680, დამასკო) — ომაიანების დინასტიის დამაარსებელი და არაბთა სახალიფოს პირველი ხალიფა. სახალიფოს მართავდა 661-680 წწ. სახალიფოს დედაქალაქი გადაიტანა დამასკოში. აბუ სუფიან იბნ ჰარბის შვილი. დაიბადა ჰიჯრის დაწყებამდე 20 წლით ადრე. ეკუთვნოდა კურაიშთა ტომის გვაროვნულ არისტოკრატიას. მუავიამ სახალიფოს დედაქალაქი დამასკოში გადაიტანა და ხალიფას არჩევითი ხელისუფლება მემკვიდრეობითი გახადა. აწარმოებდა დამპყრობლურ ომებს ჩრდილოეთ აფრიკაში, ირანსა და შუა აზიაში. ორჯერ უშედეგოდ სცადა კონსტანტინოპოლის აღება.
საქართველოს საბჭოების V ყრილობა

სრულიად საქართველოს საბჭოების ყრილობა (8 — 15 აპრილი, 1929, თბილისი) — საქართველოს საბჭოების რიგით მეხუთე ყრილობა. ესწრებოდა 392 დეპუტატი გადამწყვეტი, 66 — სათათბირო ხმით. მათ შორის იყო 316 ქართველი, 53 სომეხი, 24 რუსი, 22 თურქი, 16 აფხაზი 12 ოსი, 7 ბერძენი, 1 გერმანელი, 1 ებრაელი, 6 სხვა ეროვნების წარმომადგენელი. 364 სკკპ წევრი და წევრობის კანდიდატი, 9 ალკკ წევრი, 85 უპარტიო, 80 გლეხი, 75 საწარმოს მუშა, 214 მოსამსახურე, 9 მოჯამაგირე.

დღის წესრიგი: საქართველოს სსრ მთავრობის ანგარიში (ფილიპე მახარაძე), სოფლის მეურნეობის განვითარებისა და სოფლად კოოპერატიულიი მშენებლობის შესახებ (ს. ჯუღელი), მრეწველობის განვითარების ხუთწლიანი გეგმა(ბ. ჭიჭინაძე), საქართველოს სსრ დარაიონების შესახებ (გ. მგალობლიშვილი), არჩევნები.

ყრილობამ მიიღო დადგენილება საქართველოს სსრ მშენებლობის განვითარების ხუთლიანი გეგმის შესახებ. გადაწყვეტილებაში საქართველოს სსრ დარაიონების შესახებ განსაზღვრა სამსაფეხურიანი ადმინისტრაციული სისტემა: ოლქი, რაიონი, სოფლის საბჭო.

საქართველოს ცაკის სხდომები
საქართველოს ცაკის მოწვევის პირველი სესია — 15.4.1929, თბილისი;
საქართველოს ცაკის მოწვევის მეორე სესია — 15 - 17.1.1930, თბილისი.
ჰავანის უბე

ჰავანის უბე (ჰავანის ნავსადგური) — გემების სადგომი კუბაში, დედაქალაქ ჰავანაში. გუანტანამოს უბის შემდეგ (რომელიც საიჯაროა აშშ-ის მიერ) წარმოადგენს კუბის ყველაზე მნიშვნელოვან პორტს. გემების უმრავლესობა, რომლებიც კუნძულისკენ მიემართება საპორტო ადგილს სწორედ ჰავანის ნავსადგურთან პოულობენ. ჰავანის ნავსადგური შეიქმნა ჰავანის უბის ხარჯზე, რომელიც იყოფა სამ ძირითად ნავსადგურად: მარიმელენა, გუანაბაკოა და ატარესი. უბეს გააჩნია მეტად ვიწრო შესასვლელი, რომელიც შემდეგ რამდენადმე ფართოვდება. საუკუნეში უბე გამაგრებული იყო ესპანელების მიერ. 1762 წელს აქ გაიმართა ჰავანის ბრძოლა. 1898 წელს ჰავანის უბეში ავარია განიცადა ამერიკულმა სამხედრო გემმა.

1960 წლის 4 მარტს უბეში კატასტროფა დაფიქსირდა, კერძოდ აფეთქდა 76 ტონიანი სამხედრო აღჭურვილობის ფრანგული გადამზიდი გემი, რის შედეგად დაიღუპა 100-მდე ადამიანი.
საქართველოს საბჭოების VI ყრილობა

საქართველოს საბჭოების ყრილობა (15 — 19 თებერვალი, 1931, თბილისი) — საქართველოს საბჭოების რიგით მეექვსე ყრილობა. ესწრებოდა 450 დელეგატი გადამწყვეტი ხმით. მათ შორის იყო:71,9% ქართველი, 11% სომეხი, 5,7% რუსი, 4,8% თურქი.

დღის წესრიგი: ამიერკავკასიის სფსრ მთავრობის (გ. ყურულაშვილი), საქართველოს მთავრობის (ფ. მახარაძე), ანგარიშები, მოხსენებები საგაზაფხულო სასოფლო-სამეურნეო კამპანიისა და საკოლმეურნეო მშენებლობის ამოცანები (შ. მათიკაშვილი), 1931 მრეწველობის საკონტროლო ციფრები (ბ. გოგია), საყოველთაო-სავალდებულო სწავლების შესახებ (გ. დევდარიანი), ცვლილება საქართველოს სსრ კონსტიტუციაში, არჩევნები.

ყრილობამ აირჩია ცაკის წევრები და ამიერკავკასიის ყრილობის დელეგატები.

19 თებერვალს საქართველოს საბჭოების ყრილობაზე მიღებულ იქნა გადაწყვეტილება, გარდაქმნილიყო აფხაზეთის სახელშეკრულებო სსრ — აფხაზეთის ავტონომიურ საბჭოთა სოციალისტურ რესპუბლიკად საქართველოს სსრ-ის შემადგენლობაში;
საქართველოს ცაკის მოწვევის მეორე სხდომა — 14 - 17.6.1932, თბილისი;
საქართველოს ცაკის მოწვევის მესამე სხდომა — 27 - 28.3.1934, თბილისი.
საქართველოს საბჭოების VII ყრილობა

საქართველოს საბჭოების ყრილობა (10 — 14 იანვარი, 1935, თბილისი) — საქართველოს საბჭოების რიგით მეშვიდე ყრილობა. ესწრებოდა 583 დელეგატი. მათ შორის იყო: 117 მუშა, 87 კოლმეურნე, აქედან 50% მოსამსახურე, 423 სკკპ წევრი და წევრობის კანდიდატი, 18 ალკკ წევრი, 413 ქართველი, 51 სომეხი, 48 რუსი, 27 თურქი, 14 აფხაზი, ) ოსი, 21 სხვა ეროვნების წარმომადგენელი.

ისტორია
თავდაპირველად ყრილობის მოწვევა დაგეგმილი იყო 1934 წლის 28 დეკემბერს. მოგვიანებით თარიღმა გადაიწია 1935 წლის 10 იანვრისთვის.

დღის წესრიგი: მთავრობის ანგარიში (გ. მგალობლიშვილი), კოლხიდის მშენებლობის შესახებ (ბ. გოგია), განათლების შესახებ (ა. თათარაშვილი), კონსტიტუციის ზოგიერთი საკითხი (თ. ჟღენტი), არჩევნები.

ყრილობამ აირჩია საქართველოს ცაკის წევრები და ამიერკავკასიის სფსრ საბჭოების დელეგატები.

საქართველოს ცაკის სხდომები
საქართველოს ცაკის მოწვევის პირველი სხდომა — 14.1.1935, თბილისი;
საქართველოს ცაკის მოწვევის მეორე სხდომა — 24.2.1936, თბილისი.
საქართველოს საბჭოების VIII ყრილობა

საქართველოს საბჭოების ყრილობა (15 ნოემბერი, 1936 და 10 — 13 თებერვალი, 1937, თბილისი) — საქართველოს საბჭოების რიგით მერვე ყრილობა. პირველ სხდომაზე განიხილა სსრკ კონსტიტუციის პროექტის საყოველთაო-სახალხო განხილვის შედეგები და საქართველოს სსრ კონსტიტუციის პროექტი. ყრილობამ დაადგინა მორიგი სხდომების მოწვევა სსრკ საგანგებო ყრილობის ჩატარების შემდეგ, რომელსაც უნდა მიეღო ახალი კონსტიტუცია. აირჩია დელეგატები სსრკ -საგანგებო ყრილობაზე. თებერვალში ყრილობამ მუშაობის განახლების შემდეგ მიიღო საქართველოს სსრ ახალი კონსტიტუცია. ამასთან, დაადგინა ამიერკავკასიის სფსრ-ისა და მისი ხელმძღვანელი ორგანოების ლიკვიდაცია.

საქართველოს ცაკის სხდომები
საქართველოს ცაკის მოწვევის პირველი (მესამე) სხდომა — 21.5.1937, თბილისი;
საქართველოს ცაკის მოწვევის მეორე (მეოთხე) სხდომა — 25 - 26.2.1938, თბილისი.
ჰავანის კონფერენცია

ჰავანის 1946 წლის კონფერენცია — აშშ-ის მაფიისა და კოზა ნოსტრას ლიდერების ისტორიული შეხვედრა კუბის დედაქალაქ ჰავანაში. იგი სავარაუდოდ ლაკი ლუჩიანოს მიერ იყო ორგანიზებული და განიხილავდა კრიმინალური დაჯგუფებების პოლიტიკას, მართვასა და ბიზნეს-ინტერესებს. კონფერენციას ესწრებოდა კრიმინალურ ოჯახთა დელეგაციები მთელი აშშ-დან. მიმდინარეობდა ერთი კვირის განმავლობაში, 1946 წლის 22 დეკემბრიდან, ჰავანის სასტუმრო ნასიონალში. ჰავანის კონფერენცია ერთ-ერთ ყველაზე უმნიშვნელოვანეს კრიმინალურ სამიტად მიიჩნევა 1929 წლის ატლანტიკ-სიტის კონფერენციის შემდეგ.
შავი გაზაფხული (კუბა)

შავი გაზაფხული — ამ ტერმინით აღნიშნავენ კუბის 2003 წლის სადამსჯელო ღონისძიებებს დისიდენტების წინააღმდეგ. მთავრობამ დააპატიმრა სულ 75 დისიდენტი, მათ შორის 29 ჟურნალისტი, დაპატიმრებების ეს სერია კი შეაფასა როგორც „ადამიანის ყველაზე ელემენტარული უფლებების დარღვევა, განსაკუთრებით კი შეხედულებისა და პოლიტიკური მოსაზრებების თავისუფლად გამოთქმის“.

საბოლოოდ, ამ დროისათვის (2011) ყველა დისიდენტი გათავისუფლებულია, ზოგიერთი მათგანი კი 2010 წლის დასაწყისში ესპანეთში გადასახლდა.
საქართველოს საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის კონსტიტუცია

საქართველოს საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის კონსტიტუცია, საქართველოს სოციალისტურ საბჭოთა რესპუბლიკის კონსტიტუცია — საბჭოთა საქართველოს ძირითადი კანონი. მისი ისტორია დაკავშირებულია საბჭოთა საქართველოს სახელმწიფოებრიობის შექმნა-განვითარებასთან.

ისტორია
საბჭოთა საქართველოში მისი არსებობის მანძილზე მიიღეს ოთხი საბჭოთა კონსტიტუცია 1922, 1927, 1937 და 1978 წლებში, რომლებიც წარმოადგენდნენ ტიპურ საბჭოთა კონსტიტუციებს და არაფრით განსხვავდებოდნენ რუსეთის საბჭოთა ფედერაციული სოციალისტური რესპუბლიკის კონსტიტუციებისგან.

1922 წლის კონსტიტუცია
1922 წლის 25 თებერვალს თბილისში გაიხსნა კომუნისტური საქართველოს საბჭოების ყრილობა, რომლის სხდომები 4 მარტამდე გაგრძელდა. 2 მარტს ყრილობაზე ბ. კვირკველიამ წაიკითხა კონსტიტიციის ტექსტი. კონსტიტუციის ირგვლივ სიტყვით გამოვიდა ს. ხუნდაძე, რომლის დასრულების შემდეგ სტურუამ წამოაყენა წინადადება, რომ კონსტიტუციის პროექტი მიეღოთ როგორც საფუძველი, ხოლო ესა თუ ის დამატებანი და შესწორებანი შეტანილი ყოფილიყო შემდეგში საკონსტიტუციო კომისიის მიერ მისი განხილვის შემდეგ. წინადადება ერთხმად იქნა მიღებული და საქართველოს სსრ-ის კონსტიტუციის საბოლოო სახის წარდგენა დაავალეს საკონსტიტუციო კომისიას.

1927 წლის კონსტიტუცია
საქართველოს სსრ პირველმა კონსტიტუციამ მოკლე დროით — მხოლოდ 5 წლით იმოქმედა, რაც ამიერკავკასიის სფსრ-ის შექმნამ განაპირობა. საქართველოს საბჭოების ყრილობამ, სსრკ-ის 1924 წლის და ამიერკავკასისს სფსრ-ის 1926 წლის კონსტიტუციების შესაბამისად, 1927 წლის 4 აპრილს დაამტკიცა საქართველოს ახალი კონსტიტუცია.

1936 წლის კონსტიტუცია
სსრკ საბჭოების საგანგებო ყრილობამ 1936 წლის 5 დეკემბერს მიიღო ქვეყნის ახალი კონსტიტუცია. გაუქმდა ამიერკავკასიის სფსრ და საქართველოს სსრ ცალკეული რესპუბლიკის სახით შევიდა სსრკ-ის შემადგენლობაში. საქართველოს სსრ საბჭოების საგანგებო ყრილობამ 1937 წლის 13 თებერვალს დაამტკიცა საქართველოს სსრ-ის კონსტიტუცია.

1978 წლის კონსტიტუცია
სსრკ ახალი კონსტიტუცია დაამტკიცა სსრკ მოწვევის უმაღლესი საბჭოს რიგგარეშე სესიამ 1977 წლის 7 ოქტომბერს. მის შესაბამისად კი შემუშვდა საქართველოს სსრ ახალი კონსტიტუცია, რომელიც მიიღო საქართველოს სსრ მოწვევის უმაღლესი საბჭოს რიგგარეშე სესიამ 1978 წლის 15 აპრილს.
პტა

პტა, ფთა, პტაჰი — ცეცხლის ღმერთი, ძვ. ეგვიპტელთა ჰეფესტოსი, ნილოსის შვილი, რომლის სახელიდან უნდა მომდინარეობდეს ეგვიპტის და ფარაონთა სატახტოს მემფისის სახელი, სადაც მისი კულტი განსაკუთრებით ძლიერი იყო. ხატავდნენ ჯუჯად, რომელსაც მრუდე ჯოხი ეჭირა, ან შოლტი და ხშირად შევარდენის თავი ჰქონდა. ჰეროდოტეს აზრით აქაოსის ძის ფთიოსის სახელი ეწოდა ქალაქ ანთილას. ითვლებოდა ქვეყნიერების შემოქმედად, ქალაქთა და ტაძართა მშენებლად, ხელოსანთა მფარველად.

პტა ძველი ღმერთია, სხვა ღმერთებზე 9 000 წლით ადრე განაგებდა სამყაროს. გამოხატავდნენ ძალაუფლების კვერთხით, განუვითარებელი ჯუჯა ბავშვის სახით, ნიშნავდა სამყაროს არასრულყოფილებას (ამითაც და სახელითაც ჰეფესტოსს ემსგავსება). მემფისში დიდებული ტაძარი ჰქონდა. აპისი, „ღმერთ პტას ცოცხალი სახეც“ აქ იდგა. პტას გონებამ (სიტყვამ, შემდეგ „ლოგოსმა“) შვა ღმერთიც და ადამიანიც. ერმიტაჟში ინახება ბრინჯაოს და ხის ქანდაკებანი (- სს.)
საქართველოს საეგზარქოსოს სასულიერო მოამბე

საქართველოს საეგზარქოსოს სასულიერო მოამბე ; საქართველოს საეგზარქოსოს მოამბე ; კავკასიის საეგზარქოსოს მოამბე — საქართველოს საეგზარქოსოს ოფიციალური რუსულენოვანი ჟურნალი, დაარსდა თბილისის სასულიერო სემინარიასთან. გამოდიოდა თვეში ორჯერ (წელიწადში 24 ნომერი). რედაქტორი — თბილისის მართლმადიდებელთა სასულირო სემინარიის რექტორი ან ინსპექტორი, გამომცემელი — სასულიერო სემინარია. იბეჭდებოდა ქართულ და რუსულ ენებზე (ქართული ტექსტი რუსულის თარგმანს წარმოადგენდა). აქვეყნებდა სასულიერო უწყების ბრძანებებს, ცირკულარებს და სხვა ოფიციალურ საეკლესიო მასალას, ქადაგებებს, მოძღვრებებს, სიტყვებს, სტატიებს საეკლესიო საქმეთა შესახებ და სხვა. გამოცემას თან ერთვოდა დამატებები .

ისტორია
 საუკუნის 60-იან წლებში საკუთარი ინიციატივითა და სასულიერო ხელისუფლების მხარდაჭერით თბილისის სემინარიის მასწავლებელმა დეკანოზმა გიორგი ხელაძემ გამოსცა მისივე რედაქტორობით გაზეთი „სასულიერო მახარობელი“. პირველ ხანებში გაზეთში მხოლოდ ოფიციალური ნაწილი, ადგილობრივი და ცენტრალური ცენტრალური მთავრობის განკარგულებანი, ბრძანებანი და ცირკულარები იბეჭდებოდა — დანარჩენი, არაოფიციელაური ნაწილი რუსულად იყო შედგენილი, თუმცა ამ რუსულ ნაწილში საყურადღებო წერილები იბეჭდებოდა. გარკვეული დროის შემდეგ აღნიშნული გამოცემა შეწყდა.

 საუკუნის 80-იან წლებში თბილისის სემინარიის რექტორმა ითავა სასულიერო გამოცემის გაგრძელება. ახალი გამოცემა რუსულ ენაზე იყო და დაერქვა « », მის ქართულ გამოცემას კი „საქართველოს საეგზარქოსოს სასულიერო მოამბე“.

გარკვეული დროის შემდეგ გამოცემა დაექვემდებარა დეკანოზ ი. ვოსტორგოვს, რომელიც პერიოდულად შოვინისტური შინაარსის მასალებს აქვეყნებდა — ამტკიცებდა მეგრელების არაქართულ წარმოშობას და მუდმივად გამოდიოდა ქართული ღვთისმსახურების დაკნინებისაკენ. დეკანოზ ი. ვოსტორგოვის საქართველოდან გაქცევის შემდეგ გამოცემა გადავიდა ქართველ სასულიერო პირთა ხელში, რომელიც მას თითქმის ერთი წელიწადი მართავდა. შემდეგ გამოცემა გადავიდა ეგზარქოს ინოკენტის განკარგულებაში, რომლის დროსაც გამოცემის მოცულობა ერთობ გაიზარა.

გამოცემები
„საქართველოს საეგზარქოსოს სასულიერო მოამბე“ — 1 მარტი, 1891 — 1 მაისი, 1906;
„საქართველოს საეგზარქოსოს მოამბე“ — 1907–1917.

1917 წელს საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის მიერ დამოუკიდებლობის მოპოვებისთანავე, საქართველოს საეგზარქოსოს დარჩენილ ტერიტორიას დაერქვა კავკასიის საეგზარქოსო, რომელმაც 1920 წლამდე იარსება. შესაბამისად პერიოდიკამაც მიიღო თავისი ახალი სახელწოდება.
„კავკასიის საეგზარქოსოს მოამბე“ — კავკასიის საეგზარქოსოს პერიოდული გამოცემა 1917 წლის № 15/16-20;
გივი მაღულარია

გივი მაღულარია (დ. 20 მაისი, 1926, თბილისი — გ. 20 აპრილი, 1995) — ქართველი მწერალი, პუბლიცისტი და მთარგმნელი.

ბიოგრაფია
დაიბადა 1926 წლის 20 მაისს, თბილისში. 1944 წელს დაამთავრა თბილისის რკინიგზის მეორე საშუალო სკოლა. 1945-1948 წლებში სწავლობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტზე. 1948 წელს სტალინური პოლოტიკის კრიტიკის გამო დააპატიმრეს და ჯეზკაზგანში გადაასახლეს. 1956 წელს, რეაბილიტირებულ იქნა და სამშობლოში დაბრუნდა. იმავე წელს სწავლა განაგრძო მშობლიურ უნივერსიტეტში, რომელიც 1959 წელს დაამთავრა.

სხვადასხვა დროს მუშაობდა სამეცნიერო კვლევით დაწესებულებებში მთარგმნელად, თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ჟურნალისტიკის კათედრაზე, შემდგომ პრორექტორის თანაშემწედ სამეცნიერო დარგში, ჟურნალ „ხელოვნების“ თეატრის განყოფილების გამგედ.

გივი მაღულარიამ ლიტერატურული მოღვაწეობა 1966 წლიდან დაიწყო, როდესაც მისი პირველი წერილი „ჰაინრიხ ბიოლი“ ჟურნალ „ცისკარში“ გამოქვეყნდა. აქედან მოყოლებული მისი მოთხრობები, ესეები, წერილები სისტემატურად იბეჭდებოდა პრესაში და გამოდიოდა ცალკე წიგნებად. ავტორი ემოციური ექსპრესიითა და ღრმა ფსიქოლოგიზმით იკვლევდა საქართველოს წარსულსა და თანამედროვეობას.

აღსანიშნავია გივი მაღულარიას ვრცელი მოთხრობა „მეამბოხენი“ და „უკუქცევა“; აგრეთვე გამოკვლევები ძველ ეგვიპტურ მითებზე, ნიკოლოზ ბარათაშვილზე, მარსელ პრუსტსა თუ დოსტოევსკიზე. 1992 წელს მოთხრობისათვის „ბედი არ გინდა!?“ მას საქართველოს მწერალთა კავშირის პრემია მიენიჭა.

გივი მაღულარია გარადაიცვალა 1995 წლის 20 აპრილს თბილისში.
მანტია (სამოსი)

მანტია, მაზარა — შავი ფერის შესამოსელი, მოსასხამი ქრისტიანულ ეკლესიაში, რომელიც კისრიდან ფეხებამდე ფარავს მთელ სხეულს. ღვთისმსახურების დროს მანტიით იმოსებიან მღვდელმსახურები შავი სამღვდელოებიდან: მღვდელ-მონოზონი, იღუმენი, არქიმანდრიტი, მღვდელმთავარი. მოსასხამი იკვრება საყელოსთან და მთლიანი ნაჭერი დაშვებულია, ისე რომ უკან წაგრძელებული ფორმა აქვს და ძირს ეხება. ზემო და ქვემო კიდეებში დაკერებული აქვს კვადრატული ნაჭრები, რომელიც გამოხატავს „სჯულის ფიცარს“, რომლითაც ხელმძღვანელობენ მონასტერში. მანტია სიმბოლურად გამოხატავს ფრთოსან ანგელოზს. ტანის მთლიანად დაფარვა კი ნიშანია მკაცრი მონაზვნური ცხოვრებისა, მოკრძალებისა და სიმდაბლისა, რომ მონაზონი აღარ ცხოვრობს ამქვეყნიური საქმიანობისათვის.
რობერტო სოლდადო

რობერტო სოლდადო რილიო (; დ. 25 მაისი, 1985, ვალენსია, ესპანეთი) — ესპანელი ფეხბურთელი, თამაშობდა თავდამსხმელის პოზიციაზე.

კარიერა
დასაწყისი
რობერტო სოლდადო რილიო დაიბადა ვალენსია, 15 წლის ასაკში იგი შეუერთდა რეალის ადგილობრივ მცირე კლუბ -ს. წარმატებული სეზონის შემდეგ მან რეალ მადრიდის ძირითად კლუბშიც ამოყო თავი, მან თავისი პირველი ჯგუფური დებიუტი 23 ოქტომბერს, 2005 წ, ვალენსიას წინააღმდეგ გამართა, სადაც 18 წუთი ითამაშა (1-2 მარცხი). ამ შეხვედრამდე 27 სექტემბერს, სოლდადომ 86-ე წუთზე გამარჯვების გოლი გაუტანა ოლიმპიაკოსს ჯგუფურ ეტაპზე.

ოსასუნაში განათხოვრება
2006-2007 წლებში იგი იჯარით გაასხვივეს ოსასუნაში, სადაც ასევე კარგ შედეგს მიაღწია. მან 19 გოლი გაიტანა (2 პენალტი) რაც ფეხბურთელისთვის და გუნდისთვის დიდი მიღწევა იყო.

რეალში დაბრუნება
იჯარის შემდეგ იყო ისევ რეალში, მაგრამ ფეხბურთელს ძირითადი დროის გატარება სათადარიგოთა სკამზე უწევდა, რაც არცთუ ისე სახარბიელო შედეგი იყო შარშანდელი სეზონის შემდეგ, იგი რეალში დაბრუნდა 2007 წლის 11 ივნისს და კონტრაქტიც გაახანგრძლივა 2012 წლამდე, იგი ინტერვიუში აცხადებდა რომ მისთვის ოსასუნა დიდი გაკვეთილი იყო, სწორედ ამ გუნდში გაუსინჯა მან გემო გოლების გატანას.

ხეტაფე
2008 წელს სოლდადო 4 მილიონ ევროდ შეიძინა ესპანურმა ხეტაფემ. სადაც როგორც მოგეხსენებათ უნაკლო შედეგი აჩვენა 60 შეხვედრაში 29 გატანილი გოლი და სრულიად დამსახურებულად დაიპყრო ხეტაფეს გულშემატკივართა გულები.

ვალენსია
2010 წლის ივნისში სოლდადომ მშობლიურ ქალაქში დაბრუნება გადაწყვიტა და ადგილობრივ გუნდშიც იქნა მიღებული. მასში ვალენსიელებმა 10 მილიონი ევრო გადაიხადეს. სწორედ სოლდადოა დავიდ ვილიას შემცვლელი და მასზე ვალენსიელი გულშემატკივარი დიდ იმედებს ამყარებს. პირველი -ს მატჩი მან ბრწყინვალედ ჩაატარა და გოლის ავტორიც კი გახდა (ბურსასპორი - ვალენსია 0-4). მან პირველივე სეზონში მოასწრო 25 გოლის გატანა, მათ შორის აღსანიშნავია პოკერი თავისი ყოფილი კლუბის, ხეტაფეს წინააღმდეგ.

ის ხუან მატას წასვლის შემდეგ გუნდის კაპიტნად და ერთ–ერთ წამყავან მოთამაშედ ჩამოყალიბდა. მან უკვე 22 თამაშში 19 გოლის გატანა მოახერხა და გუნდის ბომბარდირის გახდა. ის გოლების ხშირად გატანის გამო კლუბის ხელმძრვანელობამ და ლა ლიგამ რამდენიმეჯერ დააჯილდოვეს.
ნინო ბაციაშვილი

ნინო ბაციაშვილი (დ. 1 იანვარი, 1987, ბათუმი, საქართველო) — ქართველი მოჭადრაკე.

დაიბადა 1987 წლის 1 იანვარს ქალაქ ბათუმში. ექვსი წლიდან მონაწილეობს საჭადრაკო შეჯიბრებებზე საქართველოს მასშტაბით. ასაკობრივ დონეზე მოგებული აქვს რვა მედალი საქართველოს ჩემპიონატებში. 2004 წელს ჭადრაკის მსოფლიო ორგანიზაცია ფიდემ მიანიჭა ქალთა საერთაშორისო ოსტატის წოდება. 2008 წელს კი უმაღლესი წოდება ქალთა შორის „ქალთა საერთაშორისო დიდოსტატი“. ამას გარდა შესრულებული აქვს მამაკაცთა საერთაშორისო ოსტატობისთვის აუცილებელი სამივე ბალი, რის შედეგადაც ფიდემ 2013 წელს ოფიციალურად მიანიჭა ნინო ბაციაშვილს მამაკაცთა საერთაშორისო ოსტატის წოდება.
2015 წელს ნინო ბაციაშვილმა მოიგო საქართველოს ქალ მოჭადრაკეთა 72-ე ეროვნული ჩემპიონატი. ამავე წელს ნინო ბაციაშვილმა მეორე ადგილი დაიკავა ევროპის ქალთა ინდივიდუალურ ჩემპიონატზე, რომელსაც დაბა ჩაქვმა უმასპინძლა 15-30 მაისს, სადან 11 დან 9 ქულა დააგროვა და მხოლოდ ნახევარი ქულით ჩამორჩა ჩემპიონ ნატალია ჟუკოვას. 2015 წელს ჩინეთის ქალაქ ჩენგდუში გამართულ მსოფლიო ჩემპიონატზე საქართველოს ქალ მოჭადრაკეთა ეროვნული ნაკრებმა მსოფლიო ჩემპიონის ტიტული მოიპოვა, ნაკრების შემადგენლობაში მყოფმა ნინო ბაციაშვილმა, ასევე ბრინჯაოს მედალი აიღო თავის დაფაზე.
ნინო ბაციაშვილი საერთაშორისო რეიტინგით (2500) მსოფლიოს ქალ მოჭადრაკეთა შორის 15-ე ადგილს იკავებს, საქართველოს მასშტაბით კი მე-3 ადგილს.

ნინო ბაციაშვილი არის მრავალი საერთაშორისო ტურნირის გამარჯვებული და პრიზიორი.

საპრიზო ადგილები
მეორე ადგილი - ქალთა შორის მსოფლიოს გუნდური ჩემპიონატი (2017), (ხანტი-მანსიისკი, რუსეთი);
მესამე ადგილი - ქალთა შორის მსოფლიოს გუნდური ჩემპიონატი (2017), (ხანტი-მანსიისკი, რუსეთი);
პირველი ადგილი- ქალთა შორის მსოფლიოს გუნდური ჩემპიონატი (2015), (ჩენდუ, ჩინეთი);
მესამე ადგილი- ქალთა შორის ევროპის ჩემპიონატი (2015, (რეიკიავიკი, ისლანდია).
ფრანჩესკო ტოლდო

ფრანჩესკო ტოლდო ( დ. 2 დეკემბერი, 1971) — იტალიელი მეკარე. პროფესიონალური კარიერის განმავლობაში, რომელიც გაგრძელდა ორი ათეული წელი, იცავდა „ფიორენტინას“ და „ინტერის“ ღირსებას. კარიერის განმავლობაში მოიგო 15 ტიტული, ბოლო ხუთი წლის განმავლობაში ის იყო „ნერაძურის“ სარეზერვო მეკარე. იტალიის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების შემადგენლობაში ტოლდო მონაწილეობდა ხუთ საერთაშორისო ჩემპიონატში.

საკლუბო კარიერა
დაიბადა პადუაში, ვენეტოში. კარიერა დაიწყო საფეხბურთო კლუბ „მილანში“. თუმცა მას არ უთამაშია კლუბის ძირითად შემადგენლობაში. მისი შემდგომი კლუბები იყო „ელას ვერონა“, „ტრენტინო კალჩო 1921“ და „რავენა კალჩო“.

შემდეგ ის გადავიდა „ფიორენტინაში“, სადაც რვა სეზონის განმავლობაში გუნდთან ერთად მოიგო იტალიის საფეხბურთო თასი და ერთხელ იასპარეზა ჩემპიონთა ლიგაზე. ფიორენტინას გაკოტრებამდე ერთი წლით ადრე, 2001 წელს, ტოლდო გადავიდა „ინტერში“, სადაც იყო გუნდის ძირითადი მეკარე 2005 წლის ზაფხულამდე, სანამ გუნდში არ მოვიდა ბრაზილიელი მეკარე ჟულიო სეზარი.

2006 წლის თებერვალში ტოლდომ გაახანგრძლივა კონტრაქტი „ინტერთან“ 2009 წლის ივნისამდე).

2009 წლის აპრილში, 37 წლის მეკარემ, რომელიც კვლავ სეზარის შემცვლელი იყო, ხელი მოაწრა 2-წლიან კონტრაქტს 2011 წლის ზაფხულამდე.

2010 წლის ივნისში გავრცელდა ცნობა, რომ ტოლდო მიდიოდა ფეხბურთიდან, სანამ კლუბი გააფორმებდა კონტრაქტს სეზარის შემცვლელ გოლკიპერთან, ლუკა კასტელაცისთან..

სანაკრებო კარიერა
იტალიის ნაკრების შემადგენლობაში ტოლდოს ჩატარებული აქვს 28 მატჩი. მისი დებიუტი შედგა 1995 წლის 8 ოქტომბერს, რომელმაც შეცვალა ჯანფრანკო ძოლა, ლუკა ბუჩის დისკვალიფიკაციის შემდეგ, ხორვატიის ეროვნული ნაკრების წინააღმდეგ, 1996 წლის ევროპის ჩემპიონატის შესარჩევ მატჩში, რომელიც ფრედ, 1-1 დასრულდა. ის გუნდში იმყოფებოდა ჩემპიონატის ფინალურ ეტაპზე, როგორც სარეზერვო მეკარე.

მიუხედავად მაღალი კონკურენციისა, ტოლდო იქნა შერჩეული 2000 წლის ევროპის ჩემპიონატის სტარტისთვის, როცა ჯანლუიჯი ბუფონმა მოიტეხა ხელი ნორვეგიის ნაკრების წინააღმდეგ მატჩში, ჩემპიონატის დაწყებამდე ზუსტად რვა დღით ადრე.

ტოლდომ ითამაშა ნაკრების შემადგენლობაში ფინალში, საფრანგეთის ნაკრების წინააღმდეგ. მან მოიგერია პენალტი ჰოლანდიის ნაკრების წინააღმდეგ, ნახევარფინალში.

ტოლდო იყო იტალიის ნაკრების განაცხადში 1998 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე, მაგრამ მა არ მიუღია მონაწილეობა არც ერთ მატჩში. მას ასევე არ უთამაშია 2002 წლის მსოფლიოს და ევროპის 2004 წლის ჩემპიონატებზე, რის შემდეგაც მან განაცხადა ნაკრების დატოვების შესახებ.

ტიტულები
კლუბი
ფიორენტინა
იტალიის თასი: 1995–96, 2000–01
იტალიის სუპერთასი: 1996

ინტერი
უეფა-ს ჩემპიონთა ლიგა: 2009–10
იტალიის სერია : 2005–06, 2006–07, 2007–08, 2008–09, 2009–10
იტალიის თასი: 2004–05, 2005–06, 2009–10
იტალიის სუპერთასუ: 2005, 2006, 2008

ინდივიდუალური
იტალიის სერია : 2000 წლის საუკეთესო მეკარე
ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატი: ყველა ვარსკვლავთა სიმბოლური ნაკრები 2000
საქართველოს საზღვაო სანაოსნო

საქართველოს საზღვაო სანაოსნო — საზღვაო სამინისტროს ადმინისტრაციული ერთეული საბჭოთა კავშირში. ჩამოყალიბდა 1967 წელს. სამმართველოში ქ. ბათუმში იყო. სსრკ-ის ტერიტორიაზე სანაოსნები ემსახურებოდა შავი და აზოვის ზღვის აუზებს, ბალტიის ზღვის აუზს, ჩრდილოეთის აუზს, შორეული აღმოსავლეთის აუზსა და კასპიის ზღვის აუზს. მცირე კაბოტაჟური (შიდა) გადაზიდვის თვალსაზრისით ერთ ერთეულად განიხილებოდა შავი და აზოვის ზღვები, თეთრი ზღვა და ყინულოვანი ოკეანე, იაპონიის, ოხოტისა და ბერინგის ზღვები. სანაოსნოს პირველი ხელმძღვანელი იყო კაპიტანი ანატოლი კაჭარავა.

საქართველოს საზღვაო სანაოსნოს გემები სპეცილიზებული იყო ჩასასხმელი ტვირთის (ნავთობისა და ნავთობპროდუქტების) გადასაზიდად. სანაოსნოს გემები (ტანკერები), რომლებიც აგებული იყო საზღვაო ფლოტის თანამედროვე ტექნიკის დონეზე, დედამიწის ბევრ ზღვასა და ოკეანეს სერავდნენ. საქართველოს საზღვაო სანაოსნოს ჰქონდა ორი მცურავი სახელოსნო და 10 ათასი ტონა ტვირთამწეობის დოკი. ხომალდების კაპიტალური და პროფილაქტიკური რემონტი საქართველოს ნავსადგურებში წარმოებდა.

საზღვაო სანაოსნოს უფროსები
ანატოლი კაჭარავა 1967-1979
გიორგი ჩხეიძე 1979-1982
ჯემალ ჭიღვარია 1982-1991
რომან ახობაძე 1991-1993
ბიჭიკო ვარშანიძე 1993-1999
სულიკო სურმანიძე 2000-2004