iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ლუიტგარდ ვერმანდუელი

ლუიტგარდ ვერმანდუელი ( 914 — 9 თებერვალი, 978) — ჰერბერტიანების დინასტიის წარმომადგენელი დიდგვაროვანი ქალი, ცხოვრობდა დასავლეთ ფრანკთა სამეფოში. მართავდა რუანსა და ნორმანდიას პირველი ქორწინების განმავლობაში, ხოლო ბლუასა და შარტრს მეორე ქორწინებისას. იყო ჰერბერტ ვერმანდუელისა და ადელის, რობერტ ფრანგის შვილის ქალიშვილი. პირველად გათხოვდა უილიამ ნორმანდიელზე, 940 წლამდე. უილიამის 942 წელს გარდაცვალების შემდეგ, ცოლად გაჰყვა ტეობალდ ბლუელს 943 ან 944 წელს.

მეორე ქორწინებიდან სულ ცოტა სამი შვილი უნდა შესძენოდა:
ჰიუ, ბურჟის არქიეპისკოპოსი (გ. 985);
ოდო (გ. 996), ბლუას გრაფი;
ემა (გ. 1003), გათხოვდა უილიამ აკვიტანიის ჰერცოგზე;
ერთნაირსქესიანთა კავშირები უნგრეთში

ერთნაირსქესიანთა სამოქალაქო კავშირების შესახებ კანონი — ძალაში შევიდა 2009 წლის 1 ივლისს. ერთნაირსქესიანთა წყვილებს მიენიჭათ პრაქტიკულად იგივე უფლებები, რაც ჰეტეროსექსუალური წყვილების სამოქალაქო პარტნიორობას მოიცავს — მათ შორის მემკვიდრეობითი და საგადასახადო უფლებები — თუმცა მათ არ გააჩნიათ უფლება შვილად აყვანაზე, ხელოვნური განაყოფიერების პროცედურებზე წვდომასა და პარტნიორის გვარის მიღებაზე.

კანონის ამოქმედების პირველ ოთხ თვეში ქვეყანაში გაფორმდა სულ 44 ერთნაირსქესიანთა კავშირი (31 მამაკაცთა და 13 ქალთა წყვილი). კავშირების შედარებით მცირე რაოდენობა, ძირითადად, აიხსნება იმით, რომ ყოფილი სოციალისტური ქვეყნის საზოგადოებაში კვლავ ძლიერად არის წარმოდგენილი ჰომოფობიური განწყობები.

ლეგალიზაციის ისტორია
თავისუფალი დემოკრატების ალიანსისა და უნგრეთის სოციალისტური პარტიის მონაწილეობით დაკომპლექტებულმა მთავრობამ, პარლამენტში შეიტანა სამოქალაქო კავშირების შესახებ კანონპროექტი, რომლის მიზანს წარმოადგენდა ტერმინის „სრულწლოვანი მამაკაცი და ქალი“ ჩანაცვლება ფორმულირებით „ორი სრულწლოვანი პირი“, რაც შესაძლებელს გახდიდა კანონში ერთნაირსქესიანთა წყვილების ჩართვასაც. 2007 წლის 17 დეკემბერს უნგრეთის პარლამენტმა კანონპროექტი მიიღო — 185 ხმით „მომხრე“ და 159 ხმით — „წინააღმდეგი“.

მიუხედავად იმისა, რომ კანონპროექტის ამოქმედება თავდაპირველად 2009 წლის 1 იანვრისთვის იყო დაგეგმილი, 2008 წლის 15 დეკემბერს უნგრეთის საკონსტიტუციო სასამართლომ იგი არაკონსტიტუციურად ცნო. სასამართლოს გადაწყვეტილება იმ მოტივით იქნა გამართლებული, რომ ახალი კანონი, რომელიც კავშირებს ასევე განსხვავებული სქესის წყვილებისთვისაც ითვალისწინებდა, არსებითად იმეორებდა ქორწინების კანონმდებლობას და ამით „ამცირებდა ქორწინების ღირებულებას“, რაც ეწინააღმდეგებოდა კონსტიტუციას, რომელიც ქორწინებას განსაკუთრებულ დაცვას ანიჭებს. ამასთანავე, სასამართლომ ხაზგასმით აღნიშნა, რომ პარლამენტს შეეძლო მიღებული ჰქონოდა ახალი კანონი სამოქალაქო პარტნიორობების შესახებ, რომელიც სპეციალურად ერთნაირსქესიანთა წყვილებისთვის იქნებოდა განკუთვნილი.

2008 წლის 23 დეკემბერს უნგრეთის მთავრობამ გამოაცხადა, რომ საკონსტიტუციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საფუძველზე შეიმუშავებდა ახალ კანონპროექტს, რომელიც გათვალისწინებული იქნებოდა მხოლოდ ერთნაირსქესიანთა წყვილებისთვის და უზრუნველყოფდა ქორწინების უმეტეს უფლებებს — შვილად აყვანისა და საერთო გვარის მიღების უფლების გამოკლებით. აღნიშნული კანონპროექტი წარდგენილ იქნა 2009 წლის 12 თებერვალს.

2009 წლის 20 აპრილს უნგრეთის პარლამენტმა დაამტკიცა კანონპროექტი — მომხრე 199 ხმით (უნგრეთის სოციალისტური პარტია და თავისუფალი დემოკრატების ალიანსი) და მოწინააღმდეგე 159 ხმით (ფიდეს – უნგრეთის სამოქალაქო კავშირი და ქრისტიანულ-დემოკრატიული სახალხო პარტია). კანონს 2009 წლის მაისში მოაწერა ხელი ქვეყნის პრეზიდენტმა, ლასლო შოიომმა, ხოლო 2009 წლის 1 ივლისს ის ძალაში შევიდა.

2018 წლის თებერვალში ბუდაპეშტის ოლქის სასამართლომ დაადგინა, რომ უნგრეთმა უნდა ცნოს საზღვარგარეთ დადებული ერთნაირსქესიანთა ქორწინებები, როგორც რეგისტრირებული პარტნიორობა.
არუმინული ეროვნული დღე

არუმინული ეროვნული დღე — არუმინების, ბალკანეთის ეთნიკური ჯგუფის, ეროვნული დღე. ჯგუფი გაფანტულია ალბანეთში, ბულგარეთში, საბერძნეთში, ჩრდილოეთ მაკედონიაში, რუმინეთსა და სერბეთში. ამ დღეს ჩვეულებრივ აღნიშნავენ სხვადასხვა ქვეყნის არუმინები, ყველგან, სადაც მკვიდრობენ, ასევე არუმინული დიასპორა, თუმცა საბერძნეთის არუმინების დიდი ნაწილი მას არ აღნიშნავს.

როგორც არუმინულმა ასოციაციებმა და ორგანიზაციებმა 1991 წელს განაცხადეს, მისი აღნიშვნის დღეა 23 მაისი, რადგან ეს იყო დღე, როდესაც გამოცხადდა, რომ ოსმალეთის იმპერიის სულთანმა აბდულჰამიდ -მ წინა დღეს, 1905 წლის 22 მაისს, აღიარა არუმინებისთვის „ულაჰ მილეთი“ („ვლახური მილეთი“). =":5"> ამ განცხადების დღე, შესაძლოა, შეირჩა იმიტომ, რომ ის ემთხვეოდა რუმინეთის დამოუკიდებლობის დეკლარაციის წლისთავს იმ დროს. „ულაჰ მილეთის“ შექმნა რუმინეთისა და გარე ძალების, განსაკუთრებით ავსტრია-უნგრეთისა და გერმანიის იმპერიის დახმარებით მოხდა, და ის არუმინებს აძლევდა უფლებას, ჰქონოდათ საკუთარი ეკლესიები და მეტი ავტონომია განათლების სფეროში. აღიარების მნიშვნელობის გამო, დღესასწაული ზოგჯერ 22 მაისს აღინიშნება. ეს დღე ასევე განკუთვნილია არუმინებისთვის, ასევე მეგლენო-რუმინელებისა და ისტრო-რუმინელებისთვის, თუმცა იმ პერსპექტივით, რომ ეს სამი ხალხი არის რუმინული ეთნიკური ჯგუფები, რომლებიც დუნაის სამხრეთით ცხოვრობენ. ბალკანური რუმინულობის დღეს ასევე აღინიშნება „ულაჰ მილეთის“ დაარსება, მაგრამ ამ შემთხვევაში დღესასწაულის თარიღი ძველი სტილის მიხედვითაა, რადგან რუმინეთმა გრიგორიანული კალენდარი მხოლოდ 1919 წელს მიიღო. იმავე წლის განმავლობაში შემოთავაზებული იყო, რომ არუმინული ეროვნული დღე ასევე დამტკიცებულიყო, როგორც რუმინული დღესასწაული, რომელიც ყოველ 23 მაისს აღინიშნება. თუმცა, რუმინეთის პარლამენტმა ეს უარყო.
დოღუბაიაზითი

დოღუბაიაზითი მოსახლეობა 80 061 ადამიანი (2021 წ.). ასევე ცნობილია როგორც ქურდავა, ქალაქი იყო თვითგამოცხადებული ქურთული სახელმწიფოს, არარატის რესპუბლიკის (1927-1931 წწ.) დედაქალაქი, რომლის ცენტრიც აღრის პროვინციაში იყო.

ისტორია
დიდი ხნის განმავლობაში დოღუბაიაზითი უფრო დიდი და მნიშვნელოვანი დასახლება იყო, ვიდრე დღევანდელი პროვინციის დედაქალაქი აღრი, განსაკუთრებით იმიტომ, რომ ქალაქი ირანის სასაზღვრო გადასასვლელია.

ამ რეგიონს ხანგრძლივი ისტორია აქვს, ქალაქის ტერიტორიაზე ძეგლები გვხვდება ჯერ კიდევ ურარტუს სამეფოს დროიდან (2700 წელზე მეტი ხნის წინ). ოსმალეთის იმპერიამდე ეს ადგილი ცნობილი იყო თავისი სომხური სახელით დარუინქი . საუკუნეში სასანიანებმა ვერ შეძლეს სომხური სიმაგრისა და სამეფო განძის აღება დარუინქში. სომხეთის ბაგრატუნების დინასტიის მთავრები ცხოვრობდნენ დარუინქში და მათ ხელახლა განაახლეს ციხესიმაგრე დღევანდელი სახით. როდესაც მეფე გაგიკ არწრუნიმ ხელახლა დაიკავა ციხესიმაგრე დაახლოებით 922 წელს, ის ეპისკოპოსის რეზიდენციად იქცა. ქალაქი რამდენჯერმე დაიპყრეს და კვლავ დაიბრუნეს სპარსელებმა, სომხებმა, ბიზანტიელებმა და სელჩუკებმა. ყველა მათგანი ამ ველზე ისვენებდა და ძალებს იკრებდა მთების გადალახვისას. ქალაქზე ისევ გაგრძელდა თავდასხმები. 1856 წელს რუსეთმა სცადა მისი აღება, ხოლო რუსეთ-ოსმალეთის ომის (1877–1878) დროს იგი რუსებმა დაიკავეს. როდესაც რუსებმა უკან დაიხიეს, მრავალი ადგილობრივი სომეხი მათ გაჰყვა და ჩამოაყალიბა ახალი ბაიაზეთი (დღევანდელი გავარი) სევანის ტბის სანაპიროზე, სომხეთში.

1920 წლიდან რეგიონმა დაიწყო გოგირდის წარმოება.

სოფელი ბაიაზითის თავდაპირველად სომხებით იყო დასახლებული, ხოლო 1930 წელს იქ ქურთები და იეზიდები დასახლდნენ. 1930 წელს თურქეთის არმიამ სოფელი გაანადგურა არარატის აჯანყებაზე პასუხად. 1930-იან წლებში ძველი ადგილიდან ქვემოთ, ველზე, აშენდა ახალი ქალაქი, რასაც სახელი „დოღუბაიაზითი“ დაერქვა, რაც პირდაპირ ითარგმნება როგორც „აღმოსავლეთი ბაიაზითი“.

დოღუბაიაზითი იყო ქურთული არარატის რესპუბლიკის დედაქალაქი 1927-1930 წლებში. ამ რესპუბლიკას ხელმძღვანელობდნენ იბრაჰიმ ჰასკი და იჰსან ნური, ხოიბუნის ორგანიზაციიდან. ქალაქი დროებით ქურთისტანის დედაქალაქად გამოცხადდა და საერთაშორისო საზოგადოებას, ერთა ლიგასა და დიდ სახელმწიფოებს, წარედგინა როგორც დამოუკიდებელი ქურთული სახელმწიფოს ცენტრი.

2006 წლის იანვარში დოღუბაიაზითი 51 ტიპის ფრინველის გრიპის ეპიცენტრი გახდა. რამდენიმე ბავშვი დაიღუპა ამ ვირუსით მას შემდეგ, რაც მათ მკვდარი ქათმებით ითამაშეს.

გეოგრაფია
დოღუბაიაზითის რაიონული ცენტრი აღრიდაღი მთების სამხრეთით მდებარეობს. იგი მდებარეობს არარატის მთიდან სამხრეთ-დასავლეთით 15 კილომეტრში, ქალაქ აღრიდან აღმოსავლეთით 93 კილომეტრში და ირანის საზღვრიდან 35 კილომეტრის დაშორებით.

ქალაქი ველზე მდებარეობს, რომელსაც თურქეთის რამდენიმე ყველაზე მაღალი მწვერვალი აკრავს, მათ შორის: არარატი (5 137 მ), მცირე არარატი (3 896 მ), თენდურექი (3 533 მ), ქალეთეფე (3 196 მ), არიდაღი (2 934 მ), გიოლერტეფე (2 643 მ), ქიზილის მთა (2 730 მ) კი ქალაქიდან ორ კილომეტრში, აღმოსავლეთით მდებარეობს.

კლიმატი
ველზე კლიმატი ზაფხულში ცხელი და მშრალია, ზამთარში კი ცივი და ნაწილობრივ თოვლიანი. კლიმატი კლასიფიცირდება როგორც კონტინენტური, რომელიც თანდათან გადადის ცივ ნახევრადარიდულ კლიმატში.
ქამოაანთ სურბ გევორქის ეკლესია

}
| რელიგიური_წევრობა =
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი =დანგრეული
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება =
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი =41.695333
| გრძედი =44.800389
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
ქამოაანთ სურბ გევორქის ეკლესია — სომხური ხუროთმოძღვრების ძეგლი თბილისში. დაანგრიეს 1927 წელს. მდებარეობდა სასახლისა და ნიკოლაევსკის ქუჩების კვეთაში (დღევანდელი რუსთაველის გამზირის და ლ. გუდიაშვილის შესახვევის გადაკვეთა, მეტროსადგურ „თავისუფლების მოედნის“ შესასვლელის მოპირდაპირე მხარეს — უშუალოდ რუსთაველის გამზირზე). აშენდა მღვდლის გაბრიელ ქამოიანცის ინიციატივით თბილისში შენდება სურბ გევორქის გუმბათიანი ეკლესია, რომელსაც აღმშენებლის გვარის გამო ქამოაანთ ეკლესიასაც უძახდნენ.

ქამოაანთ სურბ გევორქის ეკლესიის აშენების თარიღის შესახებ სხვადასხვა ვერსია არსებობს. ეგნატე იოსელიანის მიერ შედგენილ კატალოგში ამ ეკლესიის შესახებ ვკითხულობთ: „გარეგან ქალაქისა ტფილისისა არს ეკკლესია გუმბათიანი, აღმაშენებელისასა, სახელითა ქამოაანთ საყდრად წოდებული, სახელსა ზედა წმინდისა გიორგისასა, სიდიდით კმა საყოფელი, წითლის აგურით, ქვითკირით აღშენებული მოქალაქისა ახუნდოვისა და ტერ-გაბრიილ ქამოოვისაგან წელსა 1727-სა, და დაბურვილი კრამიტით“.

ვახუშტის 1735 წლის თბილისის გეგმაზე გარეთუბანში დატანილია „სომხის ტაძარი“, რომელიც, სავარაუდოდ, ქამოაანთ სურბ გევორქის ეკლესია უნდა იყოს. თ. ბერიძის ცნობით, ამ ეკლესიას სომხები ტაფთაღის (მინდვრის უბნის) ქამოაანთ სურბ გევორქს და „დასტი ხაჩი“ სურბ გევორქსაც (მინდვრის ჯვრის წმინდა გიორგი) უწოდებდნენ.

 საუკუნის ჩანაწერებში ეკლესია აღწერილია როგორც ლამაზი, წითელი აგურით ნაშენი მასიური ნაგებობა ქამოაანთ სურბ გევორქის ეკლესია დაანგრიეს 1927 წელს, რუსთაველის პროსპექტის რეკონსტრუქციის დროს.

ეს ეკლესია გამოსახულია საარქივო ფოტოებზე. იგი წარმოადგენდა გუმბათიან ნაგებობას ფანჩატურიანი სამრეკლოთი დასავლეთი კარიბჭის თავზე. როგორც ჩანსეკლესია გაანახლეს 1900-იან წლებში.
არუმინული მუსიკა

არუმინული მუსიკა — არუმინებისთვის დამახასიათებელი მუსიკა. არუმინების ეთნიკური ჯგუფი გაფანტულია ბალკანეთის ნახევარკუნძულზე და ცხოვრობენ ალბანეთში, ბულგარეთში, საბერძნეთში, ჩრდილოეთ მაკედონიაში, რუმინეთსა და სერბეთში. არუმინულ მუსიკაზე გავლენა მოახდინა ბალკანეთის სხვა ეთნიკური ჯგუფების მუსიკამ, როგორიცაა ალბანელები, ბულგარელები, ბერძნები, მაკედონელები, რუმინელები და სხვები. თუმცა, ისტორიის განმავლობაში მან განავითარა საკუთარი განსხვავებული მახასიათებლები, რომლებიც მას გამოარჩევს ბალკანური მუსიკის სხვა ჟანრებისგან, და ასევე გავლენა მოახდინა ზემოხსენებული ხალხების მუსიკაზე.

არუმინული მუსიკა არ ყოფილა ფართოდ შესწავლილი მკვლევრების მიერ და ხშირად ჩრდილში რჩებოდა ბალკანეთის სხვა ეთნიკური ჯგუფების მუსიკის გამო. არუმინული მუსიკის ერთ-ერთი მთავარი მახასიათებელია პოლიფონიურობა (მუსიკა ორი ან მეტი შემსრულებლით), რადგან არუმინი მუსიკოსები ჩვეულებრივ ჯგუფებში ასრულებენ. პოლიფონიური მუსიკის შესრულება არუმინებს შორის საერთო წესებს მისდევს. მაგალითად, ყოველთვის არის წამყვანი მომღერალი, რომელიც იწყებს სიმღერას და მოქმედებს როგორც ლიდერი, არუმინულად ცნობილი, როგორც („ის, ვინც იღებს მას [სიმღერას]“). ასევე არის მეორე მომღერალი, („ის, ვინც კვეთს მას“), რომელიც იწყებს სიმღერას მთავარი მომღერლის შემდეგ მოკლე ხანში, ასევე სხვა პოზიციები. არუმინულ მუსიკაში მონოფონიური მუსიკაც (მუსიკა ერთი შემსრულებლით) არის გავრცელებული და ისტორიულად უფრო მეტად იყო შესწავლილი, ვიდრე არუმინული პოლიფონიური მუსიკა. კიდევ ერთი მაგალითია პროექტი „დობრუჯას ფარშეროტ არუმინების სიმღერის ტრადიციების დაცვა და პოპულარიზაცია“, რომელიც ორგანიზებულია რუმინეთში არსებული რამდენიმე არუმინული ორგანიზაციის მიერ. ელენა გეორგე, ნიკოს კარაკოსტასი, ტაკის მუსაფირისი, დიმიტრის მიტროპანოსი, ტოშე პროესკი, პარაშქევი სიმაკუ, ვასილის ციცანისი აღსანიშნავი არუმინული სიმღერაა („წინაპრების ანდერძი“), რომელიც ხშირად გამოიყენება, როგორც არუმინების ეთნიკური ჰიმნი.

აგრეთვე იხილეთ
ბერთა ბლუელი

ბერთა ბლუელი (, დ. 1005 — გ. 1080) — ქორწინებით ბრეტანის ჰერცოგინია და მეინის გრაფინია.

ცხოვრება
ბერთა ოდო , ბლუას გრაფისა და ერმენგარდ ოვერნიელის ქალიშვილი იყო. 1029 წელს, ის გათხოვდა ალენ , ბრეტანის ჰერცოგზე. ალენი 1040 წელს გარდაიცვალა. 1046 წელს ბერთა მეორედ გათხოვდა ჰიუ , მეინის გრაფზე.

ქორწინება და შვილები
ბერთასა და ალენს ორი შვილი შეეძინათ:
კონან , ბერტანის ჰერცოგი;
ჰავუაზი, ბრეტანის ჰერცოგინია;
მეორე ქმართან, ჰიუ , მეინის გრაფთან, ბერთას შეეძინა ასევე ორი შვილი:
ჰერბერტ , მეინის გრაფი;
მარგარეტი (დ. 1045 — გ. 1063) — დაინიშნა უილიამ დამპყრობლის ვაჟ რობერტზე, მაგრამ გარდაიცვალა სანამ ქორწინება შედგებოდა;
ჰავუაზი (ბრეტანის ჰერცოგინია)

ჰავუაზ რენიელი (ბრეტონულად: ; ; დ. 1024-1037 — გ. 19 აგვისტო, 1072) — ბრეტანის ჰერცოგინია 1066 წლიდან სიკვდილამდე.

ჰავუაზი ალენ , ბრეტანის ჰერცოგისა და ბერთა ბლუელის ქალიშვილი და მემკვიდრე იყო, რაც მას რენის საგვარეულოს წევრს ხდიდა. ჰყავდა ორი დედმამიშვილი: კონან და ემა ბრეტანელი. ჰავუაზი მმართველობაში მისი უფროსი ძმის, კონანის მკვლელობის შემდეგ (1066 წლის 11 დეკემბერს მოწამლეს) მოვიდა.

ჰავუაზის ცხოვრებაზე ძალიან ცოტა ინფორმაცია გვაქვს. ის ჰოელ კორნვალელზე 1058 წლამდე უნდა გათხოვილიყო. ჰოელი (ცოლის ძალაუფლებას) იყენებდა და ჰავუაზის 1072 წელს გარდაცვალების შემდეგ მათი ვაჟის, ალენ -ის რეგენტი გახდა.

ოჯახი
ჰავუაზი გათხოვდა ჰოელ კორნვალელზე. მათ შეეძინათ:
ორუენ კორნვალელი (დ. 1050 — გ. 1103);
ჰილდებერგ კორნვალელი (დ. 1067 — გ. 1095);
ალენ (დ. 1067 — გ. 19 ოქტომბერი, 1119) — ბრეტანის ჰერცოგი, რენის გრაფი, ნანტის გრაფი;
მეთიუ, მემკვიდრეობით ერგო ნანტის საგრაფო;
ჰერბერტ II (მეინის გრაფი)

ჰერბერტ (გ. 9 მარტი, 1062) — მეინის გრაფი 1051 წლიდან 1062 წლამდე. იყო ჰუგონიდთა შტოს წარმომადგენელი, ჰიუ , მეინის გრაფისა და ბერთა ბლუელის ვაჟი.

ჰიუ გარდაცვალების შემდეგ ანჟუს გრაფმა, ჯეფრი მარტელმა, მეინი დაიკავა და ბერთა ბლუელი და ჟერვე დე შატო-დუ-ლოარი, ლე-მანის ეპისკოპისი მიწიდან გაყარა (ეს უკანასკნელი ნორმანდიის სამეფო კარს მიეკედლა).

1056 წელს, თავად ჰერბერტიც გაიქცა ლე-მანიდან და ასევე უილიამის, ნორმანდიის ჰერცოგის კარს მიადგა; მანდ მისი და, მარგარეტი, რობერტ კურტოზზე, უილიამის ვაჟზე დანიშნეს, მაგრამ გოგონა ქორწინებამდე გარდაიცვალა. ჰერბერტმა ჰერცოგი თავის მემკვიდრედ გამოაცხადა და 1062 წელს გარდაიცვალა. უილიამმა მეინი ადგილობრივ დიდგვაროვნებთან ბრძოლით აიღო.
ჰიუ IV (მეინის გრაფი)

ჰიუ (გ. 25 მარტი, 1051) — მეინის გრაფი 1036 წლიდან 1051 წლამდე.

ცხოვრება
ჰიუ მეინის გრაფ ჰერბერტ -ის, ერთ-ერთი ჰუგონიდთა გვარის წარმომადგენლის ვაჟი იყო. მამის გარდაცვალებისას (1036 წ.) ის ჯერ კიდევ არასრულწლოვანი გახლდათ, ამიტომ, ამ ინფორმაციიდან გამომდინარე, 1018-1022 წლებში უნდა დაბადებულიყო. ჰერბერტ ბაშო, მისი ბაბუის ძმა და ანჟევინების მომხრე, ჰიუს სრულწლოვანებამდე მისი რეგენტის როლს ასრულებდა.

ლე-მანის ეპისკოპოსი, ჟერვე დე შატო-დუ-ლოარი, მოწინააღმდეგე ბლუას ოჯახის მხარდამჭერი გახლდათ. ჰიუ სრულწლოვნად და ხელისუფლად გამოაცხადა და ბერთა ბლუელზე ქორწინებაც დაუგეგმა.

ჰერბერტი, მისი წინაპრებისაგან განსხვავებით, ეპისკოპოსის რჩევა-დარიგებებს ყურად იღებდა. ჰიუმ, სავარაუდოდ სწორედ ეპისკოპოსის სასარგებლოდ, მრავალი ბრძოლა გაუჩაღა ანჟუს გრაფ ჯეფრი მარტელს ლუარის ველზე. მეინიდან განდევნილმა ჟერვემ თავშესაფარი ნორმანდიაში იპოვა. ჟერვეს მიერ ლე-მანის საეპისკოპოსის გაძლიერება მეინის საგრაფოს დასუსტებას ემსახურებოდა, რამაც საბოლოოდ მეინის ანჟუსა და ნორმანდიის მიერ მიერთება გამოიწვია.

ოჯახი
დაახლოებით 1046 წელს ჰიუ ბერთა ბლუელზე დაქორწინდა, რომელიც ამ დროს ალენ , ბრეტანის ჰერცოგის ქვრივი იყო.

მათ შეეძინათ:
ჰერბერტ , მეინის გრაფი (გ. 1062);
მარგარეტი (დ. — გ. 1063), დაინიშნა უილიამ დამპყრობლის ვაჟ რობერტზე, მაგრამ ქორწინებამდე გარდაიცვალა.
როტილდა (შარლ II მელოტის შვილი)

როტილდა ( დ. 871 — გ. 928/929) — დასავლეთ ფრანკთა სამეფოს სამეფო ოჯახში დაბადებული ქალი.

როტილდა ფრანკთა მეფის, შარლ მელოტის (ლუი ღვთისმოსავის ვაჟის) ქალიშვილი იყო. დედამისი შარლის მეორე მეუღლე, დედოფალი რიხილდე პროვანსელი, მეფე ბოსო პროვანსელის და გახლდათ.

დაახლოებით 890 წელს, როტილდა როჯერზე, მეინის გრაფზე გათხოვდა. მათი უფროსი შვილი ჰიუ , მეინის გრაფი იყო; მათი მეორე შვილი - ქალიშვილი ივდითი ჰიუ დიდზე, ფრანკთა ჰერცოგსა და პარიზის გრაფზე გათხოვდა.
სერჰიი ფილიმონოვი

}: ; დ. 20 სექტემბერი, 1994) — უკრაინელი სამხედრო და საზოგადოებრივი მოღვაწე, უკრაინის შეიარაღებული ძალების კაპიტანი, 108-ე ცალკე მექანიზებული ბატალიონ „ვოლკი და ვინჩი" კომანდირი, „ღირსების“ მოძრაობის ლიდერი, აზოვის სამოქალაქო კორპუსის კიევის ფილიალის ყოფილი ლიდერი და ულტრამემარჯვენე პარტია „ეროვნული კორპუსის“ კიევის ფილიალი, ურბანული მშენებლობის წინააღმდეგ აქტივისტური ინიციატივების ორგანიზატორი და მონაწილე, პოლიტიკური პატიმრებისა და პოლიტიკური დანაშაულების მსხვერპლთა მხარდასაჭერად. მან მთავარი როლი შეასრულა უკრაინელი რეჟისორის, ოლეგ სენცოვის ფილმში „მარტორქა“. იგი აღწერილია, როგორც ულტრამემარჯვენე გავლენიანი პირი, ის იყო უკრაინის სუვერენიტეტის ძლიერი დამცველი შეჭრის წინა პერიოდში, და მან სამსახიობო კარიერა შეაჩერა, რათა ებრძოლა 2022 წელს უკრაინაში რუსეთის შეჭრის წინააღმდეგ.

ადრეული ცხოვრება
დაიბადა 1994 წლის 20 სექტემბერს კიევში, მრავალშვილიანი ოჯახში. აღიზარდა კიევის დარნიცკის რაიონის პოზნიაკში. 2012 წელს დაამთავრა კიევის №316 სპეციალიზებული სკოლა უკრაინული ენის გაღრმავებული შესწავლით. სასკოლო წლებში პროფესიულად მისდევდა თავისუფალ ჭიდაობას ოლიმპიური კოლეჯის სპორტულ სკოლაში.
2018 წელს დაამთავრა კიევის ეროვნული სამშენებლო და არქიტექტურის უნივერსიტეტი სამშენებლო ინჟინრის სპეციალობით. 2021 წელს ჩაირიცხა უკრაინის კათოლიკურ უნივერსიტეტში საჯარო მმართველობის სპეციალობაზე, თუმცა ომის გამო ვერ დაასრულა სწავლა.

საზოგადოებრივი მოღვაწეობა
2014 წლიდან იყო „აზოვის" საზოგადოებრივი ორგანიზაციის აქტიური წევრი. ჩამოაყალიბა მოძრაობა „ჰონორი" და იყო მისი ერთ-ერთი დამაარსებელი. ეწეოდა აქტიურ საზოგადოებრივ საქმიანობას, მათ შორის:

ბრძოლა არაკანონიერ სამშენებლო საქმიანობასთან
პოლიტიკური პატიმრების მხარდაჭერა
სხვადასხვა საზოგადოებრივი პროექტების ორგანიზება, მათ შორის „ცხოველთა დაცვა", „ერთი სისხლი" და „ჩვენი მომავალი"

სამხედრო კარიერა
რუსეთ-უკრაინის ომის დასაწყისიდანვე იბრძოდა მოხალისედ. 2022 წლის სრულმასშტაბიანი შემოჭრის პირველი დღეებიდან ჩამოაყალიბა საკუთარი ქვედანაყოფი „ჰონორი", რომელიც შეუერთდა ბატალიონ „ვოლკი და ვინჩი". იბრძოდა კიევისა და ხარკოვის მიმართულებებზე.
მნიშვნელოვან საბრძოლო გზაში აღსანიშნავია მონაწილეობა ბახმუტის, სოლედარის, იზიუმის, კუპიანსკის გათავისუფლებაში. 2022 წლის 5 ივლისს დაიჭრა რუსული „გრად" სისტემის გასროლის შედეგად.
2024 წლის თებერვლიდან არის 108-ე ცალკე მექანიზებული ბატალიონ „ვოლკი და ვინჩი" კომანდირი.

კინო
იგი მთავარ როლს ასრულებდა ოლეგ სენცოვის ფილმში „მარტორქი", რომლის პრემიერა შედგა 2021 წლის სექტემბერში ვენეციის კინოფესტივალზე. ფილმისთვის შერჩეული იქნა სამხედრო გამოცდილებისა და აქტიური სამოქალაქო პოზიციის გამო.

პირადი ცხოვრება
2017 წელს დაქორწინდა. ჰყავს ორი შვილი - ორესტი (2017) და სოლომია (2023). მისი ძმები ოლექსი და ვიქტორი იბრძვიან მასთან ერთად „ვოლკი და ვინჩი" ბატალიონში.

ჯილდოები
„მარტორქის" გმირი აქტიორი საერთაშორისო კინოფესტივალებზე
„ბოგდან ხმელნიცკის" ხარისხის ორდენი
სამხედრო უწყებების სპეციალური ჯილდოები
სპეციალური საპატიო იარაღი უკრაინის უშიშროების სამსახურიდან

2024 წლის დეკემბერში მიენიჭა კაპიტნის რიგგარეშე წოდება.
ერებრუს ციხე

ერებრუს ციხე — შუა საუკუნეების ციხესიმაგრე მდინარე სვარტონზე, ერებრუს ოლქში, შვედეთში. იგი გაფართოვდა სამეფო ოჯახის, ვაზას დინასტიის მმართველობის პერიოდში და საბოლოოდ აღდგენილ იქნა 1900 წლის ბოლოს. ზოგიერთი ოთახი გამოიყენება საკლასო ოთახებად კაროლინსკას გიმნაზიის მოსწავლეებისთვის.

ისტორია
ციხესიმაგრე მდებარეობს კუნძულზე, მდინარე სვარტონში. მისი სახელწოდება მომდინარეობს პატარა ქვებისგან („“), რომლებსაც მდინარე ატარებს, ხოლო სიტყვის მეორე ნაწილი მოდის ხიდისგან („“).

ციხესიმაგრის უძველესი ნაწილი, თავდაცვითი კოშკი, აშენდა საუკუნის მეორე ნახევარში. სავარაუდოდ, იგი აშენდა შვედეთის მეფე მაგნუს -ის მმართველობის პერიოდში (1316-1374). 1364 წელს ალბრეხტ მაკლენბურგმა (დაახლოებით 1340-1412) ციხესიმაგრე დაიპყრო. ეს სავარაუდოდ იყო დღევანდელი ციხესიმაგრის წინამორბედი, რომელიც აშენდა პატარა კუნძულზე მდინარე სვარტოს შიგნით. სავარაუდოდ, სიმაგრე შედგებოდა თავდაცვითი კოშკისა და მის გარშემო არსებული კედლისგან. საუკუნეში კოშკს დაემატა ნაგებობები უფრო დიდი ციხესიმაგრის შესაქმნელად. შვედეთის მეფე კარლ -ის (1550-1611) მმართველობის დროს, სიმაგრე გადაკეთდა რენესანსის სტილის ციხესიმაგრედ. 1764 წლიდან ციხესიმაგრე ემსახურება ერებრუს ოლქის გუბერნატორის რეზიდენციას.
შიოკარა

შიოკარა — მარილიან-ცხარე საჭმელი იაპონურ სამზარეულოში, რომელიც მზადდება მრავალფეროვანი ზღვის პროდუქტით, შედგება ხორცის პატარა ნაგლეჯებისაგან, რომლებიც ცხოველის დამარილებული, ფერმენტირებული შიგნეულობის ყავისფერ ბლანტ პასტაშია მოთავსებული.

კერძის დასამზადებლად ნედლი შინაგანი ორგანოები დაახლოებით 10% მარილთან და 30% ალაოს ბრინჯთან ითქვიფება, იფუთება დახურულ კონტეინერში და ინახება 1 თვის განმავლობაში. შიოკარა იყიდება შუშის ან პლასტმასის კონტეინერებში.

შიოკარას გემო თავისი მარილიანობითა და თევზის არომატით მეტად ჰგავს ევროპულ, დაკონსერვებულ ანჩოუსს, მაგრამ ამ უკანასკნელისაგან ტექსტურა განასხვავებს. ითვლება ერთ-ერთ ცნობილ ჩინმად (დელიკატესი), საკმაოდ ძლიერი არომატისაა და ითვლება უჩვეულო პირის გემოს მქონე ადამიანების კერძად, იაპონიის მაცხოვრებლებისთვისაც კი.

ომის შემდგომი იაპონიისათვის შიოკარა მნიშვნელოვან პროტეინის წყაროს წარმოადგენდა, რადგან ქვეყანაში საკვები რთულად იშოვებოდა, ამ კერძს კი მაცივარში შენახვა არ სჭირდებოდა. მას დღემდე მიირთმევენ როგორც ბრინჯის მისაყოლებელსა და ბარების კერძს.

შიოკარას ჭამის ერთ-ერთი მეთოდი პორციის ერთი ლუკმით შეჭმასა და უბრალო ვისკის მიყოლებას გულისხმობს. იაპონიაში ზოგიერთი ბარი სპეციალიზებულია შიოკარას მომზადებაში.

შიოკარას სახეობები
იკა ნო შიოკარა — მზადდება მოლუსკისებრი კალმარისაგან (ყველაზე გავრცელებული ჯიში);
ჰოტარუიკა ნო შიოკარა — მზადდება ციცინათელა კალმარისგან;
კაცუო ნო შიოკარა — მზადდება ზოლიანი თინუსისგან;
კაკი ნო შიოკარა — მზადდება ხამანწკისგან;
უნი ნო შიოკარა — მზადდებაზღვის ზღარბის ქვირითისგან;
ამი ნო შიოკარა — მზადდება კრევეტის ერთ-ერთი სახეობისგან (მიზისა);

ზოგ შიოკარას ტიპს სპეციფიკური სახელი აქვს:

განზუკე — მზადდება კიბორჩხალისგან;
კონოვატა — მზადდება ზღვის კიტრისაგან (ჰოლოთურიები);
მეფუნი — მზადდება კეტასგან;
ურუკა (შიოკარა) — მზადდება აიუსგან;
შუტო — მზადდება თინუსისგან (კაცუო);