iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ბონდო ჯიქია

ბონდო ჯიქია (დ. 5 დეკემბერი, 1938, სოფ. ჭაქვინჯი, ახლანდ. ზუგდიდის მუნიციპალიტეტი- გ. 4 ნოემბერი, 2025) — ქართველი თანამდებობის პირი, ინჟინერი.

1961 წელს დაამთავრა საქართველოს სუბტროპიკული მეურნეობის ინსტიტუტი. 1961-1964 წლებში იყო „საქსოფლტექნიკის“ ზუგდიდის რაიონული გაერთიანების ინჟინერ-მექანიკოსი, მმართველის მოადგილე, ენგურის ქაღალდკომბინატის სატრანსპორტო განყოფილების გამგე. 1988-1989 წლებში იყო კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის სოფლის მეურნეობისა და კვების მრეწველობის განყოფილების გამგე. სამეგრელოს ყოფილი გუბერნატორი. 1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის პირველი მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრი საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს ერთიანი კომუნისტური პარტიიდან“, ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი).
ვლადიმერ ჯოლოგუა

ვლადიმერ ჯოლოგუა (დ. 27 აგვისტო, 1938, სოხუმი — გ. 20 მაისი, 2012) — ქართველი პოლიტიკოსი.

დაამთავრა საქართველოს სუბტროპიკული მეურნეობის ინსტიტუტი. სხვადასხვა დროს გაგრის რაიონული გაზეთის კორექტორი, ლიტმუშაკი, საოკეანო ტრაილერის მეზღვაური, გაგრის რადიომაუწყებლობის კორესპონდენტი-ორგანიზატორი, საქართველოს მწერალთა კავშირის წევრი. 1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის პირველი მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრი საარჩევნო ბლოკი „მრგვალი მაგიდა — თავისუფალი საქართველოდან“, საქართველოს ჰელსინკის კავშირი, ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი).
მიხეილ ჯორჯიაშვილი

მიხეილ ჯორჯიაშვილი (დ. 15 მაისი, 1949, ჯორჯიაშვილი, ახლანდ. თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტი — გ. 3 დეკემბერი, 2014) — ქართველი პოლიტიკური მოღვაწე.

დაამთავრა საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტი. 1966-1974 წლებში იყო საქართველოს კომპარტიის თეთრი წყაროს რაიკომის საორგანიზაციო განყოფილების ინსტრუქტორი, საერთო განყოფილების გამგე, 1977-1981 წლებში იყო სახალხო კონტროლის რაიონული კომიტეტის თავმჯდომარე, 1982-1990 წლებში თეთრი წყაროს მეცხოველეობის საბჭოთა მეურნეობის დირექტორი, 1990 წლიდან საქართველოს კომუნისტური პარტიის თეთრი წყაროს რაიკომის პირველი მდივანი.1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის პირველი მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრი, ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი).
სარა ჰეგაზი

სარა ჰეგაზი (; დ. 1989, ეგვიპტე — გ. 13 ივნისი, 2020, ტორონტო, ონტარიო, კანადა) — ეგვიპტელი ლესბოსელი აქტივისტი. 2017 წელს, კაიროში გამართული კონცერტის დროს მის მიერ აღმართული ფერადი დროშის (ლგბტ თემის დროშა) გამო, ის დააპატიმრეს და სამი თვის მანძილზე აწამებდნენ. ჰეგაზი, ეგვიპტის ციხეში წამების შედეგად, პოსტტრავმული სტრესული აშლილობის დიაგნოზით ცხოვრობდა. ციხიდან გათავისუფლების შემდეგ, მას კანადაში თავშესაფარი მიეცა.
გივი აბალაკი

გივი აბალაკი (დ. 9 ნოემბერი, 1936, სოფელი ბერბუკი, ახლანდ. გორის მუნიციპალიტეტი) — ქართველი პოლიტიკოსი, სოფლის მეურნეობის მუშაკი.

1964 წელს დაამთავრა საქართველოს სახელმწიფო სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტის მექანიზაციის ფაკულტეტი. 1964-1992 წლებში მუშაობდა პარტიულ და სამეურნეო თანამდებობებზე. 1992-1995 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი (გორის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი „ეროვნულ-დემოკრატიული პარტია“.
ინგუშა აბესაძე

ინგუშა აბესაძე (დ. 12 აპრილი, 1939, სოფ. მუხურა, ახლანდ. ტყიბულის მუნიციპალიტეტი) — ქართველი ისტორიკოსი, პოლიტიკოსი.

1971 წელს დაამთავრა ჩრდილო ოსეთის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტი. 1958-1962 წლებში მუშაობდა სამეურნეო თანამდებობებზე. 1992-1995 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი (წყალტუბოს მაჟორიტარი). იყო ჯანმრთელობის დაცვის კომისიის, ეკონომიკურ საკითხთა კომისიის წევრი.
ჯემალ ადამია

ჯემალ ადამია (დ. 17 ივლისი, 1939, ფოთი — გ. 9 დეკემბერი, 2009) — ქართველი იურისტი, პოლიტიკოსი.

1964 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი. მუშაობდა შინაგან საქმეთა სამინისტროს და სასამართლოს სისტემაში სხვადასხვა თანამდებობებზე. 1992-1995 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „დემოკრატიული პარტია“.
იურიდიულ საქმეთა კომიტეტის წევრი. 1996-1999 წლებში იყო მარნეულის რაიონის მოსამართლე.
ვალერიან ადვაძე

ვალერიან ადვაძე (დ. 17 თებერვალი, 1931, სოფელი პტენა, ახლანდ. ახალქალაქის მუნიციპალიტეტი — გ. 14 მარტი, 2013, თბილისი) — ქართველი ეკონომისტი, თანამდებობის პირი, მეცნიერი, პოლიტიკოსი. ეკონომიკურ მეცნიერებათა დოქტორი (1970), პროფესორი (1973), საქართველოს პრეზიდენტობის კანდიდატი (1991).

1953 წელს დაამთავრა ი. სტალინის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონომიკის ფაკულტეტი. 1953–1956 წლებში სწავლობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ასპირანტურაში. 1956–1988 წლებში მუშაობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში ეკონომიკის ფაკულტეტზე ასისტენტის, უფროსი მასწავლებლის, დოცენტის, პროფესორის და სახალხო მეურნეობის ისტორიისა და ეკონომიკური მოძღვრების ისტორიის კათედრის გამგედ. ერთდროულად 1978 წლიდან იყო საქართველოს სახელმწიფო საგეგმო კომიტეტთან არსებული ეკონომიკური დაგეგმვისა და მართვის სამეცნიერო–კვლევითი ინსტიტუტის დირექტორის მოადგილე, 1988 წლიდან დირექტორი. ხელმძღვანელობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში ეკონომიკურ მეცნიერებათა დოქტორის ხარისხის მიმნიჭებელ სპეციალურ საბჭოს. კვლევის ძირითადი სფერო იყო საქართველოს ეკონომიკა: მისი ომის შემდგომი განვითარება, პრობლემები, პერსპექტივები, მსოფლიოს ქვეყნების ეკონომიკის ისტორიის საკითხები. აქტიურად მონაწილეობდა რესპუბლიკის საზოგადოების პოლიტიკურ ცხოვრებაში. 1992 წლიდან იყო საქართველოს რესპუბლიკის ეკონომიკის სამეცნიერო–კვლევითი ინსტიტუტის დირექტორი. 1992-1995 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „ეროვნული თანხმობის და აღორძინების გაერთიანება“.
მტკვრის ტობი

მტკვრის ტობი — თევზი კობრისებრთა ოჯახისა. მისი სხეულის სიგრძეა 21,5–22 სმ, აქვს წაგრძელებული და გვერდებიდან შებრტყელებული ტანი, პატარა თავი, ასევე პატარა, ნახევარმთვარის ფორმის ქვემოთ მდებარე პირი. ზურგის ფარფლში 7–8 რბილი სხივია, ანალურში — 9–10. მამალი უფრო ტანადია, მეტად აქვს განვითარებული ზურგისა და ანალური ფარფლები. ზურგი მუქი რუხია, გვერდები ვერცხლისფერი; გვერდითი ხაზის ზემოთ, ტანის გასწვრივ გასდევს მრავალი პიგმენტური წერტილისაგან შემდგარი მუქი ზოლი (ზოგჯერ შეიძლება არც ჰქონდეს). გვხვდება სუფთაწყლიან და ქვის გრუნტზე სწრაფი დინების მქონე მდინარეებში, ცუდად იტანს მღვრიე წყალს. ცხოვრობს მცირე ზომის ჯგუფებად, ძირითადად იმყოფება ფსკერზე. იკვებება წყლის მცენარეულობით, დეტრიტითა და ფსკერის უხერხემლოებით. ტოფობის დროს იწევს მდინარის ზემო წელზე. ქვირითს ყრის ქვებზე ჭორომთან ახლოს. ნაყოფიერება უცნობია. ამ სახეობის დაბალი მორფა (მდინარე არაქსიდან) შემდგომში აღწერეს როგორც თერგის ტობი .
დევეენაანთხევის ეკლესია

დევეენაანთხევის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ დევეენაანთხევის ჩრდილო-აღმოსავლეთით, 0,6 კილომეტრზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია, ნაგებია რიყის ქვით. ძლიერ დაზიანებულია: შემორჩენილია აღმოსავლეთ კედელი, ჩრდილოეთ კედლის აღმოსავლეთ ნახევარი და სამხრეთ კედლის მცირე ნაწილი. ეკლესია უაფსიდოა, აღმოსავლეთით დასრულებულია სწორი კედლით, რომელშიც ვიწრო სარკმელია გაჭრილი. სამხრეთ და ჩრდილოეთ კედლების აღმოსავლეთ კიდეში თითო მცირე ზომის სწორკუთხა ნიშია. ეკლესიის გარშემო შეიმჩნევა ნაგებობათა ნაშთები.
დულუზაურების მთავარანგელოზთა ეკლესია

დულუზაურების მთავარანგელოზთა ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ დულუზაურების სამხრეთ-დასავლეთით, მთის ფერდობზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია, ნაგებია რიყისა და ნატეხი ქვით. ძლიერ დაზიანებულია: ჩამონგრეულია კამარა და კონქი, კედლები დაახლოებით 2 მეტრ სიმაღლეზეა შემორჩენილი. შესასვლელი დასავლეთ კედელშია. ღრმა, ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე განიერი თაღოვანი სარკმელია. სხვა სარკმელების კვალი არ ჩანს. მოგვიანებით ეკლესიის დარბაზი განივი კედლით ორ ნაწილად გაუყვიათ, რომელშიც სამი თაღოვანი გასასვლელია მოწყობილი. ეკლესიასთან ახლოს, მისგან სამხრეთ-აღმოსავლეთით, საუკუნეში აგებული აგურის ოთხწახნაგა სამრეკლო დგას.
ევჟენტის ეკლესია

ევჟენტის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ევჟენტის განაპირას, ჩრდილოეთით. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია, ნაგებია სხვადასხვა ზომის რიყისა და ნატეხი ქვით. დაზიანებულია: ჩამოშლილია კამარის დასავლეთ ნახევარი, სახურავის საფარი, გარედან სწორკუთხა, ხოლო შიგნიდან თაღოვანი შესასვლელი სამხრეთ კედლის დასავლეთ ნაწილშია. ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე გაჭრილია თაღოვანი სარკმელი, რომლის ჩრდილოეთით ერთი ნიშია, ხოლო სამხრეთით, ერთიმეორის ზემოთ ორი. სამივე ნიში სწორკუთხაა. ერთი თაღოვანი სარკმელი დასავლეთ კედელშია. აფსიდი დასრულებულია კონქით, რომლის თაღს შეისრუული ფორმა აქვს. შეისრული ფორმისაა კამარაც. ეკლესიას შემოვლებული ჰქონია წრიული გალავანი, რომლისგანაც მცირე ნაწილიღაა შემორჩენილი.
ვერხველის ნაგებობათა კომპლექსი

ვერხველის ნაგებობათა კომპლექსი — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ვერხველის ჩრდილოეთით, მდინარე ქუსნოს მარჯვენა ნაპირზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. შემორჩენილია დიდი ზომის ნატეხი ქვით ნაშენი წრიული გალავნისა და სხვა ნაგებობათა ნაშთები. გალავნის გარეთ ნატეხი ქვით ნაგები კოშკის ნანგრევებია. შემორჩენილი კედლების სიმაღლე 1,8 მეტრს არ აღემატება.
გაგას ციხე

გაგას ციხე და კოშკი — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ვერხველის ჩრდილოეთით, მდინარე ქუსნოს მარჯვენა ნაპირზე, ტყეში. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. კოშკი გეგმით თითქმის კვადრატულია, ნაგებია დიდი ზომის ნატეხი ქვით. ძლიერ დაზიანებულია: აღმოსავლეთ კედელი მთლიანად დანგრეულია, დანარჩენი კედლები დაახლოებით ორსართულნახევრის სიმაღეზეა შემორჩენილი. არქიტრავიანი კარი სამხრეთ კედლის აღმოსავლეთ ნაწილშია. კოშკის მახლობლად სხვა ნაგებობათა ნაშთებიცაა.
ვანათის ხატი

ვანათის ხატი და ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ დევეენაანთხევის ჩრდილო-აღმოსავლეთით, 0,5 კილომეტრზე, ტყიან ფერდობზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია, რომელსაც სამხრეთიდან, მთელ სიგრძეზე, მინაშენი ეკვრის. ნაგებია სხვადასხვა ზომის რიყისა და ნატეხი ქვის ირეგულარული წყობით. ძლიერ დაზიანებულია. გადახურვა ჩამონგრეულია, მონგრეულია კედლების ზედა ნაწილები, ჩამოშლილია გარეთა კუთხეების ნაწილი. შესასვლელი სამხრეთიდანაა, მინაშენიდან. მინაშენის მხრიდან კარი თაღოვანია, ხოლო შიგნით — სწორკუთხა. ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე გაჭრილია თაღოვანი სარკმელი, რომლის ღიობი შირიმის ქვითაა გამოყვანილი. სარკმლის სამხრეთით სწორკუთხა ნიშია. ერთი თაღოვანი სარკმელი დასავლეთ კედელშია. მინაშენი აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდითაა დასრულებული. აფსიდში ერთი სწორკუთხა სარკმელი და ერთი კვადრატული ნიშია. შესასვლელი სამხრეთიდანაა. კარი გარედან მთლიანად ჩამოშლილია, დანგრეულია აფსიდის სამხრეთ გვერდის მნიშვნელოვანი ნაწილიც.
ზურაბ ანდრიაძე

ზურაბ ანდრიაძე (დ. 3 მარტი, 1949, თბილისი) — ქართველი მეცნიერი, პოლიტიკოსი, ფიზიკოსი. ეკონომიკურ მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი.

1972 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფიზიკის ფაკულტეტი. ეწეოდა სამეცნიერო-პედაგოგიურ მოღვაწეობას. 1992-1995 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „ერთობა“. რუსთაველის საზოგადოებისაგან, შავი ზღვის აუზის ქვეყნების ეკონომიკური თანამშრომლობის საპარლამენტო ასოციაციის ვიცე-პრეზიდენტი, ეუთოს საპარლამენტო ასამბლეის ეკონომიკური კომიტეტის თავმჯდომარის მოადგილე.
სოსო ქოიავა

იოსებ (სოსო) დანიელის ძე ქოიავა (დ. 14 თებერვალი, 1933, აბაშა) — ქართველი მოქანდაკე, საქართველოს დამსახურებული მხატვარი. მის სახელთანაა დაკავშირებული ძველი ქართული ჭედურობის აღორძინება თანამედროვე ხელოვნებაში და ლითონმქანდაკებლობის დარგის ტრადიციის გაგრძელება.

დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემია ქანდაკების სპეციალობით. 1959-1964 წლებში იყო თბილისის მოსე თოიძის სახელობის პროფტექნიკური სასწავლებლის პედაგოგი, 1964-1974 წლებში — დირექტორის მოადგილე; 1974-1979 — დირექტორი; 1979-1988 წლებში თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის ლითონის მხატვრული დამუშავების კათედრის გამგე; 1989-1992 წლებში პრორექტორი სასწავლო დარგში, 1993-2003 წლებში — რექტორი. მუშაობს ქანდაკებაზე და ჭედურ ხელოვნებაში. ძირითადი ნამუშევრებია: „ჩაის პლანტაცია“ (ჭედური, ტრეტიაკოვის გალერეა, მოსკოვი), „აღორძინება“ (ქანდაკება, ქუთაისი), „საქართველოს სიუხვე და ხელოვნება“ (რელიეფური პანო, მეტროსადგური სადგურის მოედანი 2) და სხვ. მონაწილეობდა ჯგუფურ გამოფენებში 36 ქვეყანაში, 1994 და 1997 წლებში ჰქონდა პერსონალური გამოფენები. დაჯილდოებულია საქართველოს ღირსების ორდენით (1999).
ირაკლი ანდრიაძე

ირაკლი ანდრიაძე (დ. 15 ივნისი, 1930, სოფ. დიდი ჯიხაიში, ახლანდ. სამტრედიის მუნიციპალიტეტი — გ. 2012) — ქართველი თანამდებობის პირი, ინჟინერი, მეცნიერი, პოლიტიკოსი. ტექნიკის მეცნიერებათა დოქტორი, საზოგადო მოღვაწე. 1992-1995 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „მშვიდობა“.

1953 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი. 1953 წელს დაინიშნა თიანეთის რაისაბჭოს აღმასკომის მშენებლობის განყოფილების გამგედ. 1953-1967 წლებში მუშაობდა რუსთავსა და ჭიათურაში — საქართველოს მშენებლობის სამინისტროს სამშენებლო ტრესტ „ამიერკავკასმეტალურგმშენის“ სისტემაში, სამშენებლო გაერთიანება „მთავართბილმშენის“ რკინაბეტონის ქარხანაში, საქართველოს მშენებლობის სამინისტროს ტრესტ „საქმშენინდუსტრიის“ მთავარ ინჟინრად. 1967-1968 წლებში იყო საქართველოს სსრ სახალხო კონტროლის კომიტეტის ინდუსტრიული და კომუნალური განყოფილების გამგე. 1968-1972 წლებში იყო საქართველოს მშნებლობის სამინისტროს ტრესტ „მშენინდუსტრიის“ მთავარი ინჟინერი. 1972-1974 წლებში იყო თბილისის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პრორექტორი უნივერსიტეტის პერსპექტიული განვითარების დარგში. 1974 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია თემაზე „საქართველოს ბუნებრივ ფენოვან შემავსებლებზე ელექტრო გახურებით დამზადებული მსუბუქი ბეტონების გამოკვლევა და დანერგვა“, შემდეგ — სადოქტორო დისერტაცია. მისი პრორექტორობის პერიოდში მიმდინარეობდა სახელმწიფო უნივერსიტეტის ახალი კომპლექსის მშენებლობა (მაღლივი კორპუსი, ბიბლიოთეკის კორპუსი და ცენტრალური ბიბლიოთეკა წიგნთსაცავებით), მისი ხელმძღვანელობა და კურატორობაც დაევალა. 1971-1985 წლებში კითხულობდა ლექციებს თბილისის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტში საინჟინრო-ეკონომიკურ ფაკულტეტზე და საქართველოს პოლიტექნიკურ ინსტიტუტში. გამოქვეყნებულ აქვს სამეცნიერო შრომები და სამი სახელმძღვანელო სამშენებლო-საინჟინრო სპეციალობის სტუდენტებისათვის. 1974-1976 წლებში მუშაობდა საქართველოს კომუნისტური პარტიის ცენტრალურ კომიტეტსა და მინისტრთა საბჭოს საქმეთა მმართველის მოადგილედ და პირველ მოადგილედ, სამეურნეო სამმართველოს უფროსად. 1980-1985 წლებში იყო საქართველოს მინისტრთა საბჭოს მთავარი სამეურნეო სამმართველოს უფროსი. 1985-1987 წლებში იყო საქართველოს კომპარტიის ცენტრალური კომიტეტის საქმეთა მმართველი: 1987-1991 წლებში იყო თბილისის საქალაქო საბჭოს აღმასკომის თავმჯდომარე. 1991 წლიდან თბილისის პირველი პრეფექტი და პირველი მერი. 1992-2003 წლებში იყო სახელმწიფო საბჭოს საქმეთა მმართველი და სახელმწიფო უზრუნველყოფის სამსახურის უფროსი. 1992-1996 წლებში იყო საზღვარგარეთ ქართული წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების თავმჯდომარე და პრეზიდიუმის წევრი. 1994 წელს ხელმძღვანელობდა თბილისში ზურაბ წერეთლის „წმინდა ნინოს“ მონუმენტის აღმართვას. საქართველოს პატრიარქის, ილია დავალებით ხელმძღვანელობდა წმინდა სამების საკათედრო ტაძრის მშენებლობას. საინჟინრო საქმიანობაში შეტანილი განსაკუთრებული წვლილისთვის საინჟინრო აკადემიის გადაწყვეტილებით მიღებული აქვს „ საუკუნის გამოჩენილი ინჟინრის“ წოდება (2000), მედალი „თბილისის ერთგულება“, საქართველოს პრეზიდენტის სიგელი „ერის გამორჩეული მოღვაწე“ (2002).
ტახირ არველაძე

ტახირ არველაძე (დ. 25 თებერვალი, 1948, სამტრედია) — ქართველი თანამდებობის პირი, ინჟინერი, პოლიტიკოსი.

დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ტყავის ნაკეთობათა ფაკულტეტი. 1983-1992 წლებში მუშაობდა პარტიულ და საბჭოთა ორგანოებში საპასუხისმგებლო თანამდებობებზე. 1992-1995 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი (თბილისის მაჟორიტარი), № 6 საარჩევნო ოლქიდან. 1993-1996 წლებში იყო ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის ვიცე-პრემიერი. საქართველოს რესპუბლიკის სახელმწიფო მინისტრის მოადგილე, მრეწველობის მინისტრის პირველი მოადგილე.
ვახტანგ ასათიანი

ვახტანგ ასათიანი (დ. 23 სექტემბერი, 1949, სოფ. ხორითი, ახლანდ. ხარაგაულის მუნიციპალიტეტი) — ქართველი ინჟინერი.

1981 წელს დაამთავრა სტავროპოლის პოლიტექნიკური ინსტიტუტი (რუსეთი). 1992-1995 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „ეროვნულ–დემოკრატიული პარტია“, მართლწესრიგისა და კანონიერების დაცვის კომისიის წევრი.
რამალა

რამალა — ქალაქი პალესტინაში, მდინარე იორდანეს დასავლეთი ნაპირის ცენტრალურ ნაწილში, ქალაქ იერუსალიმიდან ჩრდილოეთით 10 კმ-ში. მდებარეობს ზღვის დონიდან საშუალოდ 880 მ სიმაღლზე, ქალაქ ელ-ბირას სიახლოვეს. დღეისათვის წარმოადგენს პალესტინის ეროვნული ადმინისტრაციის დე ფაქტო ადმინისტრაციულ მთავარ ქალაქს. 2016 წლის მდგომარეობით ქალაქის მოსახლეობა უდრიდა 35,140 ადამიანს.
ბოჭორმის სამების ეკლესია

ბოჭორმის სამების ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ბოჭორმის ჩრდილოეთით, 3 კილომეტრზე, განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია (5,85 2 მეტრი), ნაგებია ნატეხი ქვით. ძლიერ დაზიანებულია: ჩანგრეულია კამაროვანი გადახურვა, დანგრეულია ჩრდილო კედელი და სამხრეთ კედლის დასავლეთ ნაწილი. ჩრდილო კედელზე შემორჩენილია კამარის ქუსლის წყობის რამდენიმე ქვა, სამხრეთ კედელში — შესასვლელის წირთხლების ქვედა ნაწილები. ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე გარეთკენ შევიწროებული ოთხკუთხა სარკმელია, რომლის ორივე მხარეს თითო ოთხკუთხა ნიშია.
ალაჭნის ეკლესია

ალაჭნის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ალაჭანში, ქუსნოსა და საჭურის წყალგამყოფი ქედის თხემზე. ნასოლარ მგელიანების ჩრდილო-აღმოსავლეთით, ტყეში. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია, ნაგებია ნატეხი ქვით. სამხრეთ კედლის ნაწილი და კამარის ნაწილი ჩამონგრეულია. შემორჩენილია სამხრეთ კედლში გაჭრილი შესასვლელის დასავლეთ წირთხლი. სწორკუთხა საკურთხევლის აღმოსავლეთ კედელში სწორკუთხა სარკმელია, ჩრდილოეთ კედელში ერთი პატარა სწორკუთხა ნიში. საკურთხეველი დარბაზისგან პატარა მხრებითაა გამოყოფილი. საკურთხეველი გადახურულია შეისრული კამარით. ინტერიერში შემორჩენილია შელესილობის კვალი.
ხოსარის ეკლესია

ხოსარის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ბოჭორმის ჩრდილო-აღმოსავლეთით, 1 კილომეტრზე, მთის თხემზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია (4,4 4 მეტრი), ნაგები ყოფილა რიყის ქვით. თითქმის მთლიანად დანგრეულია. შემორჩენილია ნახევარწრიული აფსიდის ნაშთი. შესასვლელი სამხრეთ კედლის დასავლეთ ნაწილში ყოფილა.
365 დღე (ფილმი)

„365 დღე“ — 2020 წლის პოლონური ეროტიკული დრამა, რომლის რეჟისორია ბარბარა ბიაიაოვი და ტომაზ მანდესი. ფილმი დაფუძნებულია ბლანკა ლიპინსკას მიერ დაწერილი ტრილოგიის პირველ წიგნზე. ფილმი მოგვითხრობს ახალგაზრდა პოლონელ ქალზე, რომელსაც სულიერი ურთიერთობა აკავშირებს დომინანტ სიცილიელ კაცთან, რომელმაც მას 365 დღე მისცა რათა შეიყვაროს. ფილმი გამოვიდა პოლონეთში, 2020 წლის 7 თებერვალს და მოგვიანებით ხელმისაწვდომი გახდა -ზე. ფილმმა სწრაფად მოიპოვა გლობალური დაინტერესება.
ალაჭნის ლომისის ეკლესიის კომპლექსი

ალაჭნის ლომისის ეკლესიის კომპლექსი — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ალაჭანში. სოფლიდან აღმოსავლეთით 8 კილომეტრზე, ტყეში. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. კომპლექსში შედის ეკლესია, კოშკი, სწორკუთხა ნაგებობის ნაშთი და გალავანი.

ეკლესია გეგმით სწორკუთხაა, ნაგებია სხვადასხვა ზომის ნატეხი ქვის ირეგულარული წყობით. ძლიერ დაზიანებულია: ჩამონგრეულია კამარა, თითქმის მთლიანადაა დანგრეული სამხრეთ კედელი, მონგრეულია დასავლეთ და ჩრდილოეთ კედლების ზედა ნაწილები. აფსიდი ნახევარწრიული ფორმისაა. აფსიდის ღერძზე ბრტყლად გადახურული მცირე ზომის სარკმელია. კონქის თაღს ოდნავ შეისრული ფორმა აქვს. კონქი და თაღი წვრილი ბრტყელი ქვითაა ნაწყობი. ფასადები სადაა. ეკლესიას აღმოსავლეთისა და ჩრდილოეთის მხრიდან, დაახლოებით 1,5 მეტრის სიმაღლეზე, მიწა აქვს მიყრილი. კედლები დასრულებული ყოფილა მატეხი ქვით ნაწყობი თაროსებრი ლავგარდნით, რომლის რამდენიმე ქვა ჩრდილოეთ ფასადს შემორჩა.

კოშკი ეკლესიიის დასავლეთით, დაახლოებით 8 მეტრზე დგას. ნაგებია მოზრდილი ზომის ნატეხი ქვით. შემორჩენილია მხოლოდ აღმოსავლეთ კედელი და ჩრდილოეთ კედლის ნაწილი, დანარჩენი კედლების მხოლოდ კვალი მოჩანს. საუკუნეში ადგილობრივმა მოსახლეობას კოშკი აგურითა და ნატეხი ქვით პატარა ოთხკუთხა ნიში აუგია. აქვე დევს რამდენიმე პატარა ქვევრი. კოშკთან ახლოს რამდენიმე მეტრის მანძილზე, მოზრდილი ზომის სწორკუთხა ნაგებობის კედლების ფრაგმენტებია შემორჩენილი. კომპლექსი ტერიტორიულად შეზღუდული ყოფილა ლოდებით ნაწყობი გალავნით, რომლის მცირე ნაწილიღაა შემორჩა.
გიორგი ახმეტელი

გიორგი (ცეზარი) ახმეტელი (დ. 1 იანვარი, 1937, სოფ. ზემო ხოდაშენი, ახლანდ. ახმეტის მუნიციპალიტეტი) — ქართველი პოლიტიკოსი, სოფლის მეურნეობის მუშაკი.

1964 წელს დაამთავრა საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტი. 1963-1992 წლებში ეწეოდა პარტიულ და სამეურნეო საქმიანობას. 1994-1996 წლებში იყო ახმეტის რაიონის გამგებელი. 1992-1995 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი (ახმეტის მაჟორიტარი), საქართველოს დემოკრატიული პარტია.
ალოტის პირველი ეკლესია

ალოტის პირველი ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ალოტში დასავლეთით, კოხის მთის ფერდობზე, განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია, ნაგებია რიყისა და ნატეხი ქვით. თითქმის მთლიანად დანგრეულია. ეკლესია უაფსიდოა. აღმოსავლეთით დასრულებულია სწორკუთხა საკურთხევლით, რომლის აღმოსავლეთ კედლის ღერძზე გაჭრილი სარკმლიდან მხოლოდ ჩრდილოეთ წირთხლის ნაწილია შემორჩენილი. ეკლესიას შემოვლებული ჰქონია წრიული მოხაზულობის გალავანი, რომლის ნაწილები აქა-იქაღაა შემორჩენილი.
ალოტის მეორე ეკლესია

ალოტის მეორე ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ალოტში კოხის მთის წვერზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია, ნაგებია ნატეხი ქვისა და შირიმის ქვის შერეული წყობით. ძლიერ დაზიანებულია: კედლები შემორჩენილია 2-3 მეტრის სიმაღლეზე, ჩამოშლილია შესასვლელისა და სარკმლის გადახურვები და წირთხლები, ფასადებზე კედელს თითქმის მთლიანად შემოცლილი აქვს პერანგი. შესასვლელი სამხრეთ კედლის დასავლეთ კიდეშია. ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე გაჭრილი სარკმლის ორივე მხარეს თითო სწორკუთხა ნიშაა. აფსიდს შემორჩენილი აქვს კონქის მცირე ნაწილი. აფსიდი დარბაზისგან გამოყოფილია ორსაფეხურიანი პილასტრებით. ასეთივე ორსაფეხურიანი თითო პილასტარია დაბაზის გრძივი კედლების შუა ნაწილსა და დასავლეთ კუთხეებში.
ბლანკა ლიპინსკა

ბლანკა ლიპისკა (; დ. 22 ივლისი, 1985, პულავი) — პოლონელი კოსმეტოლოგი და მწერალი. ცნობილია თავისი ეროტიკული ტრილოგიით, დაწყებული „365 დღით“ (365 ). მისი პირველი რომანი წარმატებულ ფილმად იქცა.

ბიოგრაფია
იგი დაიბადა ქალაქ პულავიში, სამხრეთ პოლონეთში, მალგორზატა და გშეგორჟ ლიპინსკების ოჯახში. საშუალო სკოლის დამთავრების შემდეგ, მან მიიღო ბაკალავრის ხარისხი კოსმეტოლოგიაში.

სანამ მწერალი გახდებოდა, ლიპინსკა მუშაობდა თერაპევტ-ჰიპნოტისტად. ბლანკა დაკავებულია სპორტული ცხოვრებით და ფიტნესით, ასევე უყვარს ცურვა.
დარყის წმინდა გიორგის ეკლესია

დარყის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ გორანის დასავლეთით, 0,5 კილომეტრზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია (5,1 3,5 მეტრი), ნაგებია მოზრდილი ზომის რიყის ქვით. ძლიერ დაზიანებულია: ჩამონგრეულია გადახურვა, დანგრეულია სამხრეთ კედლის დასავლეთ ნაწილი. ჩრდილო კედელი დაახლოებით 1–1,5 მეტრ სიმაღლეზეა შემორჩენილი. ერთადერთი შესასვლელი ეკლესიას სამხრეთით ჰქონია. აღმოსავლეთით აფსიდია, რომელსაც გეგმით კოლოფა თაღის ფორმა აქვს. აფსიდის კედელი დარბაზის გრძივ კედლებს უშუალოდ ერწყმის, მხრების გარეშე. ზედა ნახევარში საკურთხეველი სწორკუთხაა. მას, როგორც ჩანს, დარბაზთან ერთად საერთო კამარა ეხურა. ეკლესია ორი მცირე ზომის სწორკუთხა სარკმლით ყოფილა განათებული. მათგან ერთი აფსიდშია, მეორე — დასავლეთ კედლის ღერძზე. გარედან ეკლესიის შემორჩენილი კედლები მოკლებულია ყოველგვარ მორთულობას.
ვლადიმერ ბალაშვილი

ვლადიმერ ბალაშვილი (დ. 22 თებერვალი, 1955, სოფ. ბალაანი, ახლანდ. ახალგორის მუნიციპალიტეტი) — ქართველი პოლიტიკოსი.

დაამთავრა თბილისის ზოოტექნიკურ-სავეტერინარო სასწავლო-კვლევითი ინსტიტუტი. მუშაობდა ახალგორის რაიონის გამგეობაში. 1992-1995 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი (ახალგორის მაჟორიტარი).
გორანის კვირიას ეკლესია (თიანეთის მუნიციპალიტეტი)

გორანის კვირიას ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ გორანის დასავლეთით, 1 კილომეტრზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია (7,3 4,2 მეტრი), ნაგებია რიყისა და ნატეხი ქვის ირეგულარული წყობით (ტლანქად). წყობაში ალაგ-ალაგ ჩართულია შირიმის დაუმუშავებელი ქვაც. დაზიანებულია: აფსიდის გადახურვა და კამარის აღმოსავლეთ ნახევარი ჩამონგრეულია, განგრეულია სამხრეთ კედლის დასავლეთ ნაწილი, მონგრეულია კედლების ზედა ნაწილები. ერთადერთი შესასვლელი სამხრეთ კედლის დასავლეთ ნაწილში ყოფილა მოწყობილი. აღმოსავლეთით ღრმა აფსიდია, რომელსაც გეგმით არაწესიერი ნახევარწრის ფორმა აქვს. აფსიდის ჩრდილოეთის გვერდი გრძივი კედლიდან მოკლე მხარითაა გამოყოფილი, ხოლო სამხრეთისა - შესაბამის კედელს უშუალოდ ერთვის, მხარის გარეშე. აფსიდში მცირე ზომის სწორკუთხა სარკმელია გაჭრილი, მის მარჯვნივ კვადრატული ფორმის ნიშია. გრძივ კედლებზე თითო მარტივი პილასტრია, რომლებსაც შეისრული ფორმის საბჯენი თაღი ეყრდნობა. ეს კონსტრუქცია დარბაზის სივრცეს ორ არათანაბარ ნაწილად ყოფს, რომელთაგანაც დასავლეთისა ორჯერ აღემატება აღმოსავლეთისას. დარბაზი და საკურთხეველი ერთიანი შეისრული კამარით ყოფილა გადახურული. ეკლესიის ფასადები მოკლებულია მორთულობას.