iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ვიდუნასი

ვილჰელმ სტოროსტი, მხატვრული სახელი - ვილიუს სტოროსტას-ვიდუნასი (დ. 22 მარტი, 1868, იონატენი, პრუსიის სამეფო - გ. 20 თებერვალი, 1953), ძირითადად ცნობილი როგორც ვიდუნასი — პრუსიელ-ლიეტუველი მწერალი, აღმოსავლეთ პრუსიის ეროვნული მოძრაობის ლიდერი ლიეტუვის უმცირესობებში და თეოსოფიური მოძრაობის ერთ-ერთი ლიდერი.

ბიოგრაფია
სტოროსტების ოჯახი დიდი ხნის წინ დამკვიდრდა აღმოსავლეთ პრუსიაში, ვილჰელმი კი დაიბადა პრუსიის სამეფოში, ჰეიდერგუგის მახლობლად, სოფელ იონატენში (ლიეტ. ). ვილჰელმ სტოროსტი იყო მისი სახელი გერმანულ პასპორტში, ხოლო ვილიმას ან ვილიუს სტოროსტასი იყო ლიტერატურული ფორმა, რომელსაც იყენებდა თავად, მისი ოჯახი და სხვა ლიეტუველები. ვიდუნასი კი მის გვარს დაემატა, როგორც ფსევდონიმი, როდესაც ის დაახლოებით 40 წლის იყო. სტოროსტი დაქორწინებული იყო კლარა ფულჰეზაზე.

სტოროსტმა მიიღო განათლება პილკალენში (1883–85) და პედაგოგთა სემინარიაში რაგნიტში (1885–88). 1888-1892 წლებში ის იყო კინტენის მასწავლებელი (განათ. კინტაი), რის შემდეგაც ის 1912 წელს წავიდა მასწავლებლად ტილზიტის ვაჟთა სკოლაში და ასწავლიდა გერმანულ, ფრანგულ, ინგლისურ, ლიეტუვურ ენებს და სპორტს. 1912 წელს მან მიატოვა პედაგოგიური თანამდებობა ფილოსოფიის შესწავლის მიზნით. ფილოსოფიური განათლება მან მიიღო გრეიფსვალდის, ჰალეს, ლაიფციგისა და ბერლინის უნივერსიტეტებში. 1918/19 წლებში ასწავლიდა ლიეტუვურს აღმოსავლეთმცოდნეობის ენების სემინარზე ბერლინში, ედუარდ საკაუს ხელმძღვანელობით. ტილზიტში დაბრუნება მან ლიეტუვის კულტურის, განსაკუთრებით ხალხური სიმღერების და სოფლის ტრადიციების აღდგენას მიუძღვნა. იგი ხელმძღვანელობდა გუნდს და წერდა სიმღერებს, ასევე თეატრალურ პიესებს. 1933 წლიდან მუშაობდა მემელში მუსიკალურ სკოლაში.

1932 წელს მან დაწერა წიგნი - (შვიდი ასეული წლის გერმანია-ლიტვის ურთიერთობები), თუმცა ხალხის ჯგუფებს შორის ურთიერთგაგების იდეა არ მოეწონა ნაცისტებს და 1933 წელს წიგნი გამოცხადდა უკანონოდ. 1938 წელს იგი მალევე დააპატიმრეს, მაგრამ ორი თვის შემდეგ გათავისუფლდა პროტესტის გამო.

საბჭოთა კავშირის დროს აღმოსავლეთ პრუსიის ხალხთან ერთად იგი გააძევეს და გარკვეული პერიოდის განმავლობაში ცხოვრობდა ლტოლვილთა ბანაკში. იგი გარდაიცვალა დეტმოლდში, დასავლეთ გერმანია.

ვიდუნასი აქტიურობდა ძველ ლიეტუვურ წარმართულ რელიგიაში (იხ. რომუვა). ამასთან, მას არასდროს გამოუცხადებია წარმართული რელიგიის აღორძინება როგორც მისი პირადი მიზანი, ისე ლიეტუველების მიზანი. ის ყოველთვის რჩებოდა ეროვნულ ლიდერად, და არა რელიგიურ ლიდერად. მისმა მორალურმა გავლენებმა გადალახეს ტიპური პოლიტიკური ლიდერის ან მწერლის ზღვარი თავის დროზე. მოგვიანებით მას შეადარეს მისი დროის ინდოეთის ეროვნული ლიდერები, როგორიცაა რაბინდრანათ თაგორი ან მაჰათმა განდი. პანთეისტური უნივერსალიზმი, რომელიც არ განისაზღვრება რაიმე სავალდებულო რელიგიურ პრაქტიკაში მონაწილეობით, მისი ფილოსოფიის ერთ-ერთი წამყვანი იდეა იყო და მოგვიანებით მან მოიპოვა დიდება როგორც წარმართული აღორძინებისა და თეოსოფიის პიონერმა ლიეტუვაში.

ვიდუნასი იყო ეთიკური ვეგეტარიანელი და დაწერა რამდენიმე ესე თავის ეთიკურ არჩევანზე.

ვიდუნასი იყო წარდგენილი ნობელის პრემიაზე ლიტვის მწერალთა ასოციაციის მიერ.
ძიუდოს ევროპის ჩემპიონატი 2021

ძიუდოს ევროპის ჩემპიონატი 2021 — რიგით 70-ე ევროპის ჩემპიონატი. გაიმართა პორტუგალიის დედაქალაქ ლისაბონში. ტურნირი 16-დან 18 აპრილამდე მიმდინარეობდა. ჩემპიონატში 45 ქვეყნის 362 ძიუდოისტმა მიიღო მონაწილეობა. საქართველომ 5 მედალი, 1 ოქრო, 1 ვერცხლი და 3 ბრინჯაო მოიპოვა. გუნდურ ჩათვლაში პირველი ადგილი კოსოვომ დაიკავა, ქვეყანამ 2 ოქროს და 1 ბრინჯაოს მედალი მოიპოვა.

მონაწილე ქვეყნები
რამაზ დათიაშვილი

რამაზ დათიაშვილი (დ. 1950) — ქართველი ქირურგი. მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი (1988). ამერიკის პლასტიკური ქირურგიის საზოგადოებისა და ამერიკის პლასტიკური ქირურგიის ასოციაციის აქტიური წევრი. მოღვაწეობს პლასტიკურ და რეკონსტრუქციულ ქირურგიაში. ბორის პეტროვსკის მოწაფე. ქირურგად მუშაობდა მოსკოვის 51-ე საქალაქო საავადმყოფოში. 1983 წლის 18 ივნისს რამაზ დათიაშვილმა სსრკ-ის მედიცინის ისტორიაში პირველმა ჩაატარა კიდურების რეპლანტაციის ოპერაცია, რამაც საყოველთაო აღიარება მოუტანა. რამაზ დათიაშვილმა 3 წლის ლიტველ გოგონას რასა პრასცევიჩიუტე-სეპტს უნიკალური ოპერაცია გაუკეთა — უბედური შემთხვევის შედეგად მოკვეთილი ტერფები მიაკერა. მანამდე ასეთი სახის ოპერაცია საბჭოთა კავშირში არავის ჰქონდა ჩატარებული. 1991 წელს რამაზ დათიაშვილი საცხოვრებლად გადავიდა აშშ-ში.
თეატრალური სარდაფი რუსთაველზე

თეატრალური სარდაფი — კერძო თეატრი თბილისში, რუსთაველის 42 ნომერში, რომელიც გაიხსნა
1997 წლის 31 მარტს ყოფილი საქინფორმის შენობის სარდაფში სპექტაკლით „სიკვდილის როკვა“ (რეჟისორი ავთანდილ ვარსიმაშვილი. მთ. როლებში: რამაზ ჩხიკვაძე, გურამ საღარაძე, ნანა ფაჩუაშვილი და კახი კავსაძე).

თეატრის ისტორია
თეატრი დააარსეს ავთანდილ ვარსიმაშვილმა, ლევან წულაძემ, გოგი მარგველაშვილმა, ოთარ ეგაძემ, გოგი ხარაბაძე (შვილი) შოთა გლურჯიძემ, გოგი ხარაბაძემ და ეკატერინე მაზმიშვილმა.

თეატრი წარმოადგენდა დამოუკიდებელ შემოქმედებით ახალ ორგანიზაციულ მოდელს, რომელსაც არ ჰყავდა სამხატვრო ხელმძღვანელი, საბჭო და მსახიობთა მუდმივი დასი, ასევე არ გააჩდა მუდმივი რეპერტუარი და რაც ყველაზე მთავარია — სა­ხელმწიფო დაფინანსება და მთლიანად სალაროს შემოსავლით ფუნქციონირებდა.

1998 წელს თეტრმა საკუთარი სახსრებით ააშენა თეატრის ფოიე და პატარა კაფე სახელად „მცირე დარბაზი“, სადაც სპექტაკლის ანტრაქტებში გამოდიოდნენ ქუჩის მუსიკოსები.

1999 წლიდან თეატრში დაფუძნდა თეატრის „ორშაბათები“, სადაც მიმდინარეობდა ახალგაზრდა რეჟისორებისა და დრამატურგების შეხვედრა, გამოფენები, წიგნების პრეზენტაციები, საკუთარ ლექსებს კითხულობნდნე პოეტები.

1997 წლიდან თეატრში დაიდგა ლევან წულაძის (ბერტოლდ ბრეხტის „სამგროშიანი ოპერა”, არტურ შნიცლერის „კაზანოვას დაბრუნება”, ბესიკ ბარათა­შვი­ლის „აკუსტიკა”, თომას მანის „მარიო და ჯადოქარი”), ოთარ ეგაძის (კლოდ მანიეს „ბლეზი”, ეჟენ იონესკოს „ორთა ბოდვა”, ირაკლი სოლომონა­შვი­ლის „ქვირითობა“) ავთანდილ ვარსიმაშვილისა და (უილიამ შექსპირის „ჰამლეტი“ და ბერტოლდ ბრეხტის „მესამე იმპერიის შიში და სასოწარკვეთა”) გიორგი ქაჩიბაიას (ირაკლი სამსონაძის „პაწაწინა ციცქნა გოლიათი“) სპექტაკლები.

1999 წელს თეატრალურ სარდაფში წარმოდგენები გამართა სოხუმის დრამატულმა თეატრმა. ასევე სტუმრად იყო ბერეგოვის ეროვნული თეატრი (უკრაინა), ბულგარული დასი „კრედო”, ბერლინის პლასტ. დრამის თეატრი, ქუთაისის თეატრ-სტუდია, ბათუმის „თითების თეატრი“.

2000 წელს თეატრი მონაწილეობდა საერთაშორისო ფესტივალებზე ლონდონში, ბულგარეთში, იუგოსლავიასა და სხვ.
ფრონისპირეთი

ფრონისპირეთი, ფრონისპირეთის ქვერაიონი — შიდა ქართლის ვაკის დასავლეთი ქვერაიონი. წარმოადგენს კოლხეთის ოლქში მოქცეული ძირულის კრისტალური მასივის განაპირა აღმოსავლურ ნაწილს. აღმოსავლეთიდან შემოფარგლულია ლიახვის მარჯვენა სანაპიროთი, სამხრეთით — დოღლაურისა და ტირიფონის ვაკეების ჩრდილოეთ კიდეებით. ძველი კრისტალური ქანები აქ ზოგან უშუალოდ ზედაპირზე გამოდის, ზოგან კი დაფარულია ცარცული და მესამეული ნალექებით. ფრონისპირეთის ზედაპირი მაქსიმალურ აბსოლუტურ სიმაღლეს ჩრდილო-დასავლეთით აღწევს, ლიხის ქედის თხემურ ზოლში (ზღვის დონიდან 1300–1400 მ). უკიდურეს ჩრდილოეთ ნაწილში მდებარე მთები ლოხონი და პერანგა თითქმის 2000 მეტრამდეა. სამხრეთ-აღმოსავლეთისკენ რელიეფი დაბლდება 700–900 მეტრმდე. რელიეფის ეს ერთობლივი დახრა მკაფიოდაა არეკლილი მდინარეთა ეროზიული ხეობების სამხრეთ-აღმოსავლური მიმართულებით. ხეობები და მათი გამყოფი წაბრტყელებული სერ-ბექობები განსაზღვრავენ შიდა ქართლის ამ ქვერაიონის რელიეფის ძირითად თავისებურებას. მდინარე ფრონეს ხეობის ზემო ნაწილების გარდიგარდმო მდებარეობს ყორნისის ქვაბული, რომელიც წარმოქმნილია მესამეულ ნალექებში გამომუშავებული ეროზიული ღრმულების შეერთებითა. ზედა ცარცულ კირქვებზე (სოფლების ნულის, ბრილის, თიღვას მიდამოებში) განვითარებულია კარსტული ფორმები.
თომას კენილი

თომას მაიკლ კენილი (; დ. 7 ოქტომბერი, 1935) — ავსტრალიელი რომანისტი, დრამატურგი და ესეისტი. ცნობილია ბიოგრაფიული რომანით „შინდლერის კიდობანი“, რომელიც ჰოლოკოსტის პერიოდში ოსკარ შინდლერის მიერ ებრაელთა გადარჩენის შესახებ მოგვითხრობს. რომანისთვის ავტორმა 1982 წელს ბუკერის პრემია მიიღო. 1993 წელს წიგნის მიხედვით სტივენ სპილბერგმა გადაიღო ფილმი „შინდლერის სია“, რომელმაც მიიღო ოსკარი საუკეთესო სურათისთვის.
ლევან სამხარაული

ლევან სამხარაული (დ. 24 მარტი, 1980, ყვარელი — გ. 22 მაისი, 2005 2006 წელს ლევან სამხარაულის სახელი მიენიჭა სსიპ სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნულ ბიუროს.

2021 წლის აპრილში ლევან სამხარაულის დის, ნუკი სამხარაულის იდეითა და რედაქტორობით გამოიცა წიგნი „მე არსად სხვაგან არ ვარ“, რომელშიც თავმოყრილია ლევან სამხარაულის მიერ 19-20 წლის ასაკში შესრულებული ნახატები, ლექსები და ჩანახატები.
სამეფო ოპერის თეატრი, ვალეტა

სამეფო ოპერის თეატრი, ასევე ცნობილი როგორც სამეფო თეატრი — ოპერის თეატრი ვალეტაში, მალტა. იგი შეიქმნა ინგლისელი არქიტექტორის ედვარდ მიდლტონ ბარის მიერ და აშენდა 1866 წელს. 1873 წელს მისი ინტერიერი ხანძრისგან საკმაოდ დაზიანდა, მაგრამ საბოლოოდ აღდგა 1877 წელს. მეორე მსოფლიო ომის დროს თეატრმა პირდაპირი დარტყმა მიიღო საჰაერო დაბომბვის შედეგად. განადგურებამდე ის ვალეტაში ერთ-ერთი ულამაზესი და ხატოვანი შენობა იყო. თეატრის აღდგენის რამდენიმე წარუმატებელი მცდელობის შემდეგ, იტალიელმა არქიტექტორმა რენცო პიანომ შექმნა შენობის აღდგენის ნახაზი და 2013 წელს მან კვლავ დაიწყო ფუნქციონირება სახელწოდებით .

ისტორია
შენობის პროექტი კოვენტ გარდენის თეატრის არქიტექტორს ედვარდ მიდლტონ ბარის მიანდეს, ხოლო კლასიკური დიზაინის გეგმა 1861 წელს დასრულდა. თავდაპირველი ნახაზები შეიცვალეს, რადგან თეატრის მხარეს მდებარე ქუჩები არ იყო გათვალისწინებული შენების დროს. ამის შედეგად მალტელი არქიტექტორების მიერ შემუშავებულ ტრასას დაემატა (დღეს რესპუბლიკის ქუჩა).

ოპერის მშენებლობა 1862 წელს დაიწყო, მას შემდეგ რაც დაინგრა . ოთხი წლის შემდეგ, ოპერის თეატრი, 1095 და 200 სადგომის ტევადობით, მზად იყო ოფიციალური გახსნისთვის 1866 წლის 9 ოქტომბერს. თეატრის ფუნქციონირება დიდხანს არ გაგრძელებულა; 1873 წლის 25 მაისს, მისი გახსნიდან ექვსი წლის შემდეგ, ხანძარმა შენობის ნაწილი გაანადგურა. თეატრის ექსტერიერი არ იყო დაზიანებული. გადაწყდა თეატრის აღდგენა და სამუშაოსთვის ტენდერების გაცემისა და ბევრი კამათის შემდეგ, წინა ნაწილის შეცვლის შესახებ, თეატრი მზად იყო. 1877 წლის 11 ოქტომბერს, ხანძრიდან თითქმის ოთხნახევარი წლის შემდეგ, თეატრი გაიხსნა ვერდის აიდას სპექტაკლით.

65 წლის შემდეგ სამეფო ოპერაში კვლავ ტრაგედია დატრიალდა. სამშაბათს, 1942 წლის 7 აპრილს, საღამოს, თეატრი გაანადგურა ლუფტვაფის ბომბდამშენმა. მეორე დილით მკვლევარებმა დაათვალიერეს თატრი და აღმოაჩინეს რომ აუდიტორიის სადგომების დიდი ნაწილი საერთოდ განადგურებული იყო, თუმცა ძლიერად არ იყო დაზიანებული თატრის სამხრეთ ნაწილი .

გადარჩენილი კონსტრუქციები 1950-იანი წლების ბოლოს უსაფრთხოების მიზნით გაამაგრეს. არსებობს მოსაზრება რომ, რომ მალტაში გერმანიის სამხედრო ტყვეებმა შესთავაზეს თეატრის აღდგენა 1946 წელს, თუმცა ამაზე უარი მიიღეს. ოპერის თეატრიდან მხოლოდ ტერასა და სვეტების ნაწილები გადარჩა.

ნანგრევები და რეკონსტრუქციის გეგმები
მიუხედავად იმისა, რომ დაბომბილი ადგილი ნანგრევებისა და დარჩენილი ქანდაკებებისგან იყო გაწმენდილი, ომის შემდგომი მთავრობების მიერ რეკონსტრუქცია რამდენჯერმე გადაიდო. 1953 წელს ექვსმა ცნობილმა არქიტექტორმა წარადგინა დიზაინები ახალი თეატრისთვის. კომიტეტმა აირჩია ზაველანი-როსის პროექტი და რეკომენდაცია მისცა მის მიღებას. პროექტი შეჩერდა შრომის ხელახალი არჩევისთვის. მიუხედავად იმისა, რომ 1955-56 წლების ბიუჯეტში გათვალისწინებული იყო 280,000 ფუნტი თეატრის რეკონსტრუქციისთვის, ეს თანხა არასოდეს ყოფილა გამოყენებული. 1957 წლისთვის პროექტი შეჩერდა და 1961 წლის შემდეგ ქვეყნის განვითარების გეგმებში თეატრის ყველა მითითება გამოტოვებულ იქნა. გასული საუკუნის 80-იან წლებში კონტაქტი დამყარდა არქიტექტორ რენცო პიანოსთან, რათა დაგეგმილიყო შენობის და ქალაქის შესასვლელის რეაბილიტაცია. პიანომ წარმოადგინა გეგმები, რომლებიც მთავრობამ დაამტკიცა 1990 წელს, მაგრამ მშენებლობა არ დაიწყო. საბოლოოდ თეატრის აღდგენა მოხერხდა 2013 წელს დიდი ძალისხმევის შედეგად.
არვიდას საბონისი

არვიდას რომას საბონისი (დ. 19 დეკემბერი, 1964, კაუნასი, ლიეტუვა) — ლიეტუველი პროფესიონალი კალათბურთელი და ბიზნესმენი. ის ყველა დროის ერთ-ერთ საუკეთესო ევროპულ მოთამაშედ არის აღიარებული, რომელმაც ექვსჯერ მოიგო ევროსკარი, ორჯერ კი მისტერ ევროპას ჯილდო. მან ითამაშა სხვადასხვა ლიგებში და შვიდი სეზონი გაატარა კალათბურთის ეროვნულ ასოციაციაში , შეერთებულ შტატებში. თამაშობდა ცენტრალურ პოზიციაზე, საბონისმა მოიგო ოქროს მედალი 1988 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე, სამხრეთ კორეაში, საბჭოთა კავშირისთვის და მოგვიანებით დაიმსახურა ბრინჯაოს მედლები 1992 წლის ოლიმპიურ თამაშებსა და 1996 წლის ოლიმპიურ თამაშებზე, სადაც წარმოადგენდა ლიეტუვას. იგი გადადგა პროფესიონალური კალათბურთიდან 2005 წელს. საბონისი აირჩია – მა, 1986 წლის – ს დრაფტის პირველ ტურში, მაგრამ მან – ის პირველი თამაში არ ითამაშა 30 წლამდე, ეს იყო 1995 წელს.

საბონისი ითვლება ერთ – ერთ საუკეთესო ცენტრად, თამაშის ისტორიაში. ერთხელ ბილ უოლტონმა საბონისს უწოდა, " " მისი საუკეთესო მოედნის აღქმის, სროლის, თამაშის მკაცრი მენტალიტეტისა და მრავალფეროვნების გამო.

2010 წლის 20 აგვისტოს საბონისი შევიდა – ს დიდების დარბაზში, საერთაშორისო კონკურსებში მისი შესანიშნავი თამაშის გამო. 2011 წლის 4 აპრილს, საბონისი შეფვიდა ნაისმიტის მემორიალის საკალათბურთო დიდების დარბაზში, იმ დროს, ის იყო ყველაზე მაღალი მოთამაშე, ვინც ოდესმე შესულა ნაისმიტის მემორიალში. 2011 წლის 24 ოქტომბერს საბონისი აირჩიე, როგორც ლიეტუვის კალათბურთის ფედერაციის პრეზიდენტი, რომელმაც შეცვალა ვლადას გარასტასი, რომელიც 1991 წლიდან ხელმძღვანელობდა - ს. მან თანამდებობა დატოვა 2013 წლის 2 ოქტომბერს, მაგრამ 2013 წლის 10 ოქტომბერს დაუბრუნდა მას.

ადრეული წლები
საბონისი დაიბადა კაუნასში, ლიეტუვა, საბჭოთა კავშირის დროს, საბონისმა კალათბურთის თამაში 13 წლის ასაკში დაიწყო. 15 წლის ასაკში ის საბჭოთა კავშირის ახალგაზრდული ნაკრების წევრი იყო. საბონისი გათავისუფლდა საბჭოთა არმიის სავალდებულო სამსახურიდან, მის მშობლიურ ლიეტუვის სოფლის მეურნეობის უნივერსიტეტში ჩარიცხვით.

ლიეტუვის ეროვნული ნაკრები
საბჭოთა კავშირის დაშლისა და ლიეტუვის დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ, საბონისი გახდა ლიეტუვის ეროვნული ნაკრების წევრი. იგი წარმოადგენდა ლიეტუვას შემდეგ მნიშვნელოვან ტურნირებზე: 1992 წლის ზაფხულის ოლიმპიური თამაშები (ბრინჯაოს მედალი), 1995 წლის ევრობასკეტი (ვერცხლის მედალი), 1996 წლის ზაფხულის ოლიმპიური თამაშები (ბრინჯაოს მედალი) და 1999 წლის ევრობასკეტი. 1995 წელს იგი დასახელდა ევრობასკეტის ყველა ტურნირის სიმბოლურ გუნდში.

საბონისს ასევე მიენიჭა ვერცხლის მედალი 2013 წლის ევრობასკეტის ტურნირზე, ლიეტუვის კალათბურთის ფედერაციის პრეზიდენტის პოსტის გამო.
ვუკისა და დოსიტეის მუზეუმი

ვუკისა და დოსიტეის მუზეუმი ( / ) — ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი მემორიალური მუზეუმი სერბეთის დედაქალაქ ბელგრადში, რომელიც 1949 წელს დაარსდა. მუზეუმი ეძღვნება სერბული ენის რეფორმატორის, ვუკ კარაჯიჩისა და სერბეთის განათლების პირველი მინისტრის, მწერლის, დოსიტეი ობრადოვიჩის ცხოვრებას, მოღვაწეობასა და მემკვიდრეობას. მუზეუმი ძალიან კარგ საშუალებას წარმოადგენს ოსმალეთის იმპერიის წინააღმდეგ სერბეთის პირველი აჯანყებისას სერბული კულტურის გასააზრებლად. 1979 წლიდან ვუკისა და დოსიტეის მუზეუმს მართავს სერბეთის ეროვნული მუზეუმი.

ისტორია
1949 წელს დაარსებული ვუკისა და დოსიტეის მუზეუმი მდებარეობს ყოფილი ბელგრადის უმაღლესი სკოლის შენობაში, რომელიც ოსმალურ სტილშია აგებული. ის წარმოადგენდა სერბეთის პირველ დაწესებულებას, სადაც უმაღლესი განათლების მღება იყო შესაძლებელი. ეს სასწავლებებლი 1808 წელს დააარსა სერბმა განმანათლებელმა, დოსიტეი ობრადოვიჩმა, რა პერიოდშიც ის განათლების მინისტრის თანამდებობას იკავებდა. დღესდღეობით, შენობას ხშირად მოიხსენიებენ, როგორც დოციტეის ლიცეუმს. ვუკ კარაჯიჩი ამ ინსტიტუტის ერთ-ერთი პირველი კურსდამთავრებული იყო. შემდგომში, უმაღლესი სკოლა გადაიქცა ბელგრადის უნივერსიტეტად. თავის დროზე შენობა, სავარაუდოდ, ოსმალეთის იმპერიის ფინანსთა მინისტრის საცხოვრებელ რეზიდენციად უნდა აშენებულიყო. ასევე მიიჩნევა, რომ თანამედროვე მუზეუმის შენობა ძველად ჰარამხანას წარმოადგენდა.

დროთა განმავლობაში, ქალაქის ადმინისტრაციას ჰქონდა რამდენიმე მოსაზრება ამ ობიექტის მომავალთან დაკავშირებით. 1939 წელს დაიგეგმა ქალაქის ამ ნაწილის სრული რეკონსტრუქცია. იმის გამო, რომ შენობა მდებარეობს გოსპოდარ ევრემოვას ქუჩაზე, იგეგმებოდა მისი დანგრევა და ქუჩის რეაბილიტაცია, ან ქუჩის რეკონსტრუქცია შენობის დაუნგრევლად. კულტურული საბჭოს წევრები თვლიდნენ, რომ შენობა უნდა შენარჩუნებულიყო, რადგან ის ბელგრადი ერთ-ერთ უძველეს შენობას წარმოადგენდა, გამგეობის სხვა წევრებს კი მიაჩნდათ, რომ ლიცეუმს არანაირი არქიტექტურული მნიშვნელობა არ აქვს და ის უნდა დანგრეულიყო. ამ პერიოდში საბჭოს წევრები საერთო პასუხზე ვერ შეჯერდნენ, რის გამოც შენობა დანგრევას გადაურჩა.

არქიტექტურა
თანამედროვე მუზეუმის შენობა 1739 წელს აშენდა და ის ბელგრადის რვა ყველაზე ძველ საცხოვრებელ ადგილებს შორისაა. შენობა ოსმალურ არქიტექტურულ სტილს მიეკუთვნება და საცხოვრებელ სახლს წარმოადგენს. ის ბელგრადისა და სამხრეთ-აღმოსავლეთ ევროპის მნიშვნელოვანი კულტურული ისტორიული ძეგლია. შენობა შედგება ორი სართულისა და სხვენისგან. მუზეუმის ხის იატაკის კონსტრუქცია შეაკეთეს 2010 წელს.

ქვედა სართული ეძღვნება დოსიტეი ობრადოვიჩს. მუზეუმის ბიბლიოთეკა და დისიტეის პირადი ნივთები და ხელნაწერები სწორედ აქ ინახება. ექსპონატებს შორისაა დაფის ასლი, რომსაც 1784 წელს დოსიტეი იყენება ლონდონში, წმინდა კლემენტის ქუჩაზე ცხოვრებისას. სამწუხაროდ, მისი პირადი ნივთებიდან მხოლოდ ცოტა რამ არის შემორჩენილი. მათი ნაწილი 1813 წელს ბელგრადის დაბომბვას ვერ გადაურჩა.

აქტივობები
მუზეუმში ინახება თემატური ექსპონატები და ხშირად ეწყობა მათი გამოფენა. მათ შორის, იმ ნივთების პრეზენტაცია, რომლებიც რეგულარულ გამოფენაზე არ არის წარმოდგენილი. მუზეუმი ზოგჯერ აწყობს ლექციებს, რომელშიც მონაწილეობენ გამოჩენილი მეცნიერები, მწერლები და ისტორიკოსები, ასევე მხატვრები და მუსიკოსები.
თეთრი წეროსწვივა

თეთრი წეროსწვივა — სოკოს სახეობა წეროსწვივას გვარისა. გავრცელების არეალი მოიცავს დედამიწის ყველა კონტინენტს, გარდა ანტარქტიდისა.

კარგი ხარისხის საჭმელი სოკოა. გამოიყენება ახალი, გამშრალი და დაკონსერვებული. იზრდება შერეულ და წიწვოვან ტყისპირებში, ნაკაფიან ადგილებში, ნარგავებში, მდელოებზე, საძოვრებზე და ა.შ., ზაფხულიდან შემოდგომამდე. იგი მეტად წააგავს საჭმელ სახეობებს — წეროსწვივას რბილობწითელა წეროსწვივასა და -ს.

სოკო პირველად აღწერა გერმანელმა მიკოლოგმა იაკობ კრისტიან შეფერმა 1774 წელს როგორც . მიმდინარე ბინომიალური სახელწოდება მიანიჭა უკრაინელმა ბოტანიკოსმა და მიკოლოგმა სოლომონ ვასერმა 1978 წელს.

სამეცნიერო სინონიმები:

აღწერა
ქუდის დიამეტრი — 6-12 სმ, სქელხორციანი, თავდაპირველად კვერცხისებრი, შემდეგ გაშლილი, ქოლგის ფორმის, დიდი ზომის ყავისფერი ბორცვაკით ცენტრში. ზედაპირი მოთეთრო ან კრემისფერი, მქრქალი, ცენტრში მურა და გლუვი, დანარჩენი ზედაპირი დაფარულია წვრილი ქერცლებით, დახეთქილია. კიდეებთან ახასიათებს ფიფქისებრი ბოჭკოები.

ქუდის რბილობი — თეთრი, სასიამოვნო სუნითა და თხილის მსგავსი გემოთი. გაჭრისას ფერს არ იცვლის.

ფეხის სიგრძე — 6-12 სმ, სისქე — 0,6-1,2 სმ, ცილინდრული, თანაბარი, ძირში გასქელებული, ზოგჯერ მოხრილი. ფეხის ზედაპირი გლუვი, თეთრი, საყელოს ქვემოთ მოყვითალო ან მომურო, შეხებისას ოდნავ ყავისფერდება.

ჰიმენოფორი — ფირფიტებიანი, ფირფიტები ხშირი, თავისუფალი, თანაბარი კიდეებით, თეთრი, სიბერეში კრემისფერიდან მომურომდე. ფირფიტები ძირში შეერთებულია რგოლით (ქმნიან კოლარიუმს).

სოკოს საბურველი: საყელო თეთრი, ფართე, გლუვი, მოძრავი ფეხის მიმართ, ვოლვის გარეშე.

სპორების მტვერი — თეთრი. სპორები — 12-15×8-9 მკმ, კვერცხისებრი. ფირფიტების ტრამა სწორი. ბაზიდიუმი — ოთხსპორიანი, გურზისებრი, 35-40×12-15 მკმ. ჰეილოცისტიდები — თითისტარისებრი, უფერული, თხელკედლიანი, 50×10 მკმ.

ეკოლოგია და გავრცელება
საპროტროფია. იზრდება შერეულ და წიწვოვან ტყისპირებში, ნაკაფიან ადგილებში, ნარგავებში, მდელოებზე , საძოვრებზე, ველებზე, გზის პირებზე, ერთეულებად ან ჯგუფებად.

გავრცელების არეალი მოიცავს ევროპის თითქმის მთლიან ტერიტორიას, აზიას — თურქეთი, ირანი, სამხრეთი კავკასია, მცირე აზია (ყირგიზეთი, თურქმენეთი, უზბეკეთი), ციმბირი (ალთაის მხარე, ბურიატეთი, კრასნოიარსკის მხარე), ჩინეთი, შორეული აღმოსავლეთი (ხაბაროვსკის მხარე, პრიმორიეს მხარე), იაპონია, ჩრდილოეთ ამერიკას, სამხრეთ ამერიკას (ჩილე), ავსტრალიას, აფრიკასა (ალჟირი, მაროკო, ტუნისი, კენია, კონგო, ნიგერია, სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკა) და კუნძულებს — შრი-ლანკა, ფილიპინები და კუბა.

სეზონი — ზაფხულის შუა პერიოდიდან გვიან შემოდგომამდე.

მსგავსი სახეობები
კვებითი ღირებულება
კარგი ხარისხის საჭმელი სოკოა, ფასობს ისევე როგორც წეროსწვივა . ახასიათებს თხილის მსგავსი გემო. იხმარება ახალი, გამშრალი და დაკონსერვებული. აგრეთვე გამოიყენებენ ხორციან კერძებში.

გამოუცდელ მესოკოვეს შეიძლება აერიოს მომაკვდინებლად შხამიან სოკოში , რომელიც მხოლოდ ტყეებში გვხვდება და გააჩნია ვოლვა.

ადგილობრივი სახელწოდებები
ამ სოკოს საქართველოს ყველა რეგიონში აგროვებენ და -ს ყველა სახეობას ერთი სახელით მოიხსენიებენ და ყველას საკვებად იყენებენ.

ზემო იმერეთი — წერესტო
ლეჩხუმი — ყაჩამაღალა, კანჭმაღალა
ოკრიბა — წერესტო, წოროფსუა
აჭარა — წოროსწივი, წვივოსწვივა
ფშავი — წეროს წვივა, წერა-წუა
სამეგრელო — წეროშ ბოკო
ქიზიყი — წორასწო
სვანეთი — ვიჯი ქორგოლ

გალერეა
ბრიტანეთის პარლამენტის წევრი

ბრიტანეთის პარლამენტის წევრი (, შემოკლებით ) — პარლამენტის წევრი გაერთიანებულ სამეფოში. ბრიტანეთის პარლამენტის წევრი არის ადამიანი, რომელიც არჩეულია გაერთიანებული სამეფოს თემთა პალატის წევრად.

გაერთიანებული სამეფოს პარლამენტის 650-ივე წევრი აირჩევა ფარდობითი უმრავლესობის სისტემის გამოყენებით გაერთიანებულ სამეფოში განფენილ საარჩევნო ოლქებში, რომელშიც თითოეულ ოლქს ჰყავს ერთი წარმომადგენელი.
ლეკვერთხის ორდენი

ლეკვერთხის ყველაზე კეთილშობილი ორდენი ან წვივსაკრავის ყველაზე კეთილშობილი ორდენი (, შემოკლებით - ) — ედუარდ -ის მიერ დაარსებული ბრიტანეთის რაინდული ორდენი, რომელიც მან 1348 წელს დააარსა. ლეკვერთხის კეთილშობილი ორდენი არის ბრიტანეთის საპატიო რაინდულ ორნდეთა შორის ყველაზე უფროსი და მისი უპირატესია მხოლოდ ვიქტორიის ჯვარი და ჯორჯის ჯვარი. ლეკვერთხის ორდენი ეძღვნება ინგლისის მფარველი წმინდანის წმინდა გიორგის სახელს.

ორდენის წევრთა დანიშვნა არის ხელმწიფის უფლებამოსილება და, როგორც წესი, ხდება ეროვნული წვლილის აღიარების, საჯარო სამსახურში მიღწეული წარმატებისა ან სუზერენის პირადი სამსახურისთვის. ორდენის ახალი წევრების განცხადება გიორგობას - 23 აპრილს ხდება. ორდენის წევრთა რაოდენობა შეზღუდულია მხოლოდ ხელმწიფით, უელსის პრინცითა და არა უმეტეს 24 ცოცხალი წევრით. ორდენის უმცროსი (ურიგო) წევრები ასევე არიან რაინდები და ქალბატონები (მაგ.: ბრიტანეთის სამეფო ოჯახის წევრები და უცხოელი მონარქები).
ბრიტანეთის საიდუმლო საბჭო

გაერთიანებული სამეფოს საიდულო საბჭო (, ოფიციალურად - - გაერთიანებული სამეფოს ხელმწიფის მრჩეველთა ოფიციალური ორგანო. საბჭოს წევრები ძირითადად არიან მაღალი რანგის პოლიტიკოსები, რომლებიც არიან ან იყვნენ თემთა პალატის ან ლორდთა პალატის წევრები.

თავდაპირველად საბჭო სარგებლობდა ფართო აღმასრულებელი უფლებამოსილებით, თუმცა თანამედროვე საბჭომ საკუთარი აღმასრულებელი უფლებამოსილების უდიდესი ნაწილი გადასცა საკუთარ აღმასრულებელ კომიტეტს - გაერთიანებული სამეფოს მინისტრთა კაბინეტს.

საიდუმლო საბჭო ურჩევს ხელმწიფეს სამეფო პრეროგატივის გამოყენებასთან დაკავშირებულ ყველა საკითხებზე.
სუპერლიგა (ფეხბურთი)

გაერთიანების ლიგა , ადრე ცნობილი როგორც ევროპის სუპერლიგა — საფეხბურთო ტურნირი, რომელიც 2021 წლის 18 აპრილს დაფუძნდა. ტურნირი 12-მა კლუბმა დააფუძნა. მონაწილეთა რაოდენობა, ჩანაფიქრის თანახმად, 20 უნდა იყოს. ტურნირის პირველი თავმჯდომარეა ფლორენტინო პერესი. ტურნირის შექმნის ერთ-ერთ მიზეზად კლუბების მიერ უეფა-ს ჩემპიონთა ლიგის ჩანაცვლების სურვილია. უეფა, ფიფა და ეროვნული ფედერაციები სუპერლიგის წინააღმდეგნი არიან.

ინგლისური კლუბების მიერ სუპერლიგის დატოვების შემდეგ ტურნირის ორგანიზატორებმა პროექტი ოფიციალურად შეაჩერეს.

დამფუძნებელი კლუბები
არსენალი (გავიდა 2021 წლის 20 აპრილს)
ლივერპული (გავიდა 2021 წლის 20 აპრილს)
მანჩესტერ სიტი (გავიდა 2021 წლის 20 აპრილს)
მანჩესტერ იუნაიტედი (გავიდა 2021 წლის 20 აპრილს)
ტოტენჰემ ჰოტსპური (გავიდა 2021 წლის 20 აპრილს)
ჩელსი (გავიდა 2021 წლის 21 აპრილს)
ინტერ მილანი (გავიდა 2021 წლის 21 აპრილს)
მილანი (გავიდა 2021 წლის 21 აპრილს)
ატლეტიკო მადრიდი (გავიდა 2021 წლის 21 აპრილს)
იუვენტუსი (გავიდა 2024 წლის 1 ივნისს)
ბარსელონა (გავიდა 2026 წლის 7 თებერვალს)
რეალ მადრიდი (გავიდა 2026 წლის 11 თებერვალს).
ნინო იობაშვილი

ნინო იობაშვილი (დ. 8 სექტემბერი, 1984) — ქართველი პოლიტიკოსი. საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი 2020 წლიდან 2023 წლის 24 მარტამდე.

ბიოგრაფია
დაიბადა 1984 წლის 8 სექტემბერს. დამთავრებული აქვს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი, სამართალმცოდნეობის სპეციალობით. დაამთავრა ბრემენის უნივერსიტეტი. არის ევროპული და საერთაშორისო სამართალის მაგისტრი (...). 2010–2015 წლებში იყო შსს საინფორმაციო-ანალიტიკური დეპარტამენტის სამმართველოს უფროსის მოადგილე. 2015–2018 წლებში — სუსის საინფორმაციო-ანალიტიკური დეპარტამენტის სამმართველოს უფროსის მოადგილე. 2018–2019 წლებში იყო შსს საინფორმაციო-ანალიტიკური დეპარტამენტის სამმართველოს უფროსი. 2019–2021 წლებში — ეროვნული უსაფრთხოების საბჭოს აპარატის უფროსის მოადგილე. 2021 წლის 1 აპრილიდან 2023 წლის 24 მარტამდე საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი, საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“. პარლამენტის წევრი გახდა პროპორციული სიით (ჩაანაცვლა თეა წულუკიანი).