მეჰდიხან ვეკილოვი

მეჰდიხან ვეკილოვი (; დ. 15 ივნისი, 1902 — გ. 18 ოქტომბერი, 1975) — აზერბაიჯანელი საზოგადოებრივ-პოლიტიკური აქტივისტი, ისტორიკოსი, მწერალი, განმანათლებელი, აზერბაიჯანის პედაგოგიური ინსტიტუტის რექტორი (1956-1962), სსრკ-ის უმაღლესი საბჭოს მოადგილე 1958-1962 წლებში და საბჭოთა კავშირის უმაღლესი საბჭოთა კავშირის თავმჯდომარის მოადგილე, ისტორიული მეცნიერებების დოქტორი (1969) 1969) 1969). მას მიენიჭა დამსახურებული მეცნიერის საპატიო წოდება (1973), მოწინავე განათლების მუშაკი (1959 და 1973), პირველი კლასის სამამულო ომი (1943), ღირსების ორდენი (1944 და 1961) და სსრ კავშირის სხვადასხვა მედლები. იყო სსრკ აზერბაიჯანის ხელოვნების განყოფილების ხელმძღვანელი, – ის ისტორიის ინსტიტუტის ხელმძღვანელი, გუბას უბედური შემთხვევების კვლევის განყოფილების ხელმძღვანელი. თქვენ ხართ ბიძა იუსუფ საადოღლუ, ვაგიფ სამედოღლუ და აიბენიზ ვაკილოვა. ჯელალის გამოსახულების პროტოტიპი სამედ ვურღუნი- ის „ერთიანობის ლექსში“.

მეჰდიხან ვეკილოვი აზერბაიჯანის ეროვნული პოეტის სამედ ვურღუნის უფროსი ძმაა. დიპლომატი ჯავანშირ ვეკილოვის მამაა.

ცხოვრება
მეჰდიხან ვეკილოვი დაიბადა 1902 წლის 15 ივნისს გაზეთის ავარიის სოფელ იუხარი სალაჰლში. ოთხკლასიანი სოფლის სკოლის დამთავრების შემდეგ, სამხრეთ კავკასიის მუფთი მოათავსეს თბილისში პანსიონში, რომელიც დაარსდა ჰუსეინ ეფენდი ქეიბზადეს მიერ. იგი შეუერთდა ყაზახეთის მასწავლებელთა სემინარს, რომელიც დაარსდა 1918 წელს ამიერკავკასიის (გორის) მასწავლებელთა სემინარიის ბაზაზე და დაამთავრა 1924 წელს.

დიდი ძალისხმევისთვის, ახალგაზრდა თაობის აღზრდა-აღზრდისთვის, მეჰდიხან ვაკილოვი მუშაობდა განჯას უბედური შემთხვევის სკოლებში ინსპექტორად, გუბას უბედური შემთხვევების სწავლების განყოფილების უფროსად და მასწავლებელთა მომზადების კურსების ხელმძღვანელად შუშაში.

მან სწავლა განაგრძო ლენინის უნივერსიტეტში (მოგვიანებით აზერბაიჯანის პედაგოგიურ ინსტიტუტში) 1926 წლიდან 1931 წლამდე, სადაც მან გააგრძელა საჯარო დისციპლინების სწავლება სურახანის, ბალახანში, მის ქარხანაში. იმ სკოლებში იყო ცნობილი მწერალი მირზა იბრაიამოვი და ცნობილი აღმოსავლური მეცნიერი, მამედგა სულთანოვი.

იყო პედაგოგი გაბალაში 1931-1934 წლებში, ასწავლიდა სოციალურ მეცნიერებებს აზერბაიჯანის სოფლის მეურნეობის ინსტიტუტში, განჯას სასოფლო სკოლაში, 1934-1938 წლებში საზოგადოებრივი განათლების კომისიის ინსპექტორად, 1938-1941 წლებში სახალხო კომისართა საბჭოს ქვეშ არსებულ ხელოვნების ნიმუშებს. მუშაობდა თეატრალური განყოფილების უფროსად და მეცნიერებათა აკადემიის აზერბაიჯანის ისტორიის ინსტიტუტის განყოფილების გამგედ.

მეორე მსოფლიოს ომის წლებში ირანში და სამშობლოში საქმიანობა
მეჰდიხან ვეკილოვი ტაბრიზში გაგზავნეს 1941 წლის სექტემბერში, მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ, ხოლო 1942 წლის მაისამდე იგი გამოქვეყნდა გაზეთის წითელი არმიის (რედაქტორი მირზა იბრაიამოვი) და ტაბრიზის ინტელექტუალთა „აზერბაიჯანში“ (რედაქტორი ისმაილი). შამსთან თანამშრომლობა), ირანი აქტიურად მოქმედებდა აზერბაიჯანში ანტი-იმპერიალისტური და ანტიფაშისტური პროპაგანდის პოპულარიზაციაში.

1942 წლის სექტემბრიდან იგი მსახურობდა გაზეთის რეგიონის შრომის დეპუტატთა აღმასრულებელი კომიტეტის თავმჯდომარედ, ხელმძღვანელობდა აღსაფას რაიონს ამ წლის ნოემბრიდან 1945 წლის მაისამდე და მონაწილეობდა აქტიური მონაწილეობით ფრონტზე ეროვნული დახმარების გაძლიერებაში.

მოსკოვი, კრემლი, გრანოვიტას პალატა. აზერბაიჯანელ ინტელიგენციასთან. 1957. პირველი რიგი: შიხალი გურბანოვი მარცხნიდან, მე -3 ალისკატ სუმბატაძე, მე -4 ნაზიმ ჰაჯიევი, მეჰიჰან ვაკილოვი (ცენტრი), მე -6 ლედი შაფიგა ბადალოვა, მე -2 რიგი: მემედ სალიმოვი მარჯვენა მხრიდან .

პარკი, რომელიც მისი ძმის, სამაად ვურგუნის სახელს ატარებს, მისი ინიციატივითა და ხელმძღვანელობით დაარსდა ომის დროს, როდესაც ის მუშაობდა აგტაფაში. ეს პარკი ჯერ კიდევ ექსტაზის ყველაზე სასურველი ნაწილია.

წიგნი ჯავანდირი, რომელიც განასახიერებს აზერბაიჯანელთა დიდებული საბრძოლო ხელოვნებებს, რომლებიც დაწერილი იყო მეჰედიან ვაკილოვის მიერ ომის დროს , ანადილოზის მოთხრობა, მინინი და პოჟარსკი, აზერბაიჯანის კულტურის აყვავება, დიდ როლს ასრულებს ხალხის დაწვაში.

პედაგოგიური და სოციალურ-პოლიტიკური საქმიანობა
პრ. მ.ი.ვაკილოვი ერთ-ერთი წამყვანი მეცნიერი იყო, რომელმაც შეძლო სწავლება დაეცვა სამეცნიერო მოღვაწეობასთან. 1954 წელს დაიცვა თავისი კანდიდატურა და 1969 წელს სადოქტორო დისერტაცია, მ.ი.ვაკილოვი მისი სოციალური და პედაგოგიური საქმიანობა, ისევე როგორც მისი სამეცნიერო შრომები ამტკიცებს, რომ მეჰიჰანი არა მხოლოდ პედაგოგია, არამედ ქვეყანაში საჯარო განათლების ერთ-ერთი პირველი პიონერი და ორგანიზატორია.

სამედ ვურღუნი, 13-14 წლის, იყო როგორც ძმა, ასევე მშობელი, მისი თავგანწირული საფუძველი შემოქმედებისთვის. მედეჰანმა უკან დატოვა ლამაზი წიგნი ძმის შესახებ, სახელწოდებით „სიცოცხლის ქარავანი“. მეჰედიან ვაკილოვი კომსომოლის პოემაში შექმნილი სამად ვურგუნის მიერ შექმნილი ჯალალის გამოსახულების პროტოტიპია. ის არის 40-ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომისა და მედიაში გამოქვეყნებული მრავალი ღირებული სამეცნიერო და პოპულარული სტატიის ავტორი. მან იცოდა აზერბაიჯანული, თურქული, რუსული და სპარსული.

მ.ი.ვეკილოვის მომსახურებებმა დიდი მოწონება დაიმსახურა სახელმწიფოს მხრიდან. მას მიენიჭა პირველი კლასის სამამულო ომის ორდენი, საპატიო ნიშნის ორდენები და სსრკ-ს მრავალი მედალი და ორჯერ მიენიჭა რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოთა საპატიო განკარგულება. იგი აირჩიეს აზერბაიჯანის უზენაესი საბჭოთა მოადგილედ და უზენაესი საბჭოთა კავშირის თავმჯდომარის მოადგილედ 1958-1962 წლებში. მას მიენიჭა უმაღლესი საპატიო ტიტულები, როგორებიცაა დამსახურებული მეცნიერი (1973) და მოწინავე აღმზრდელი (1973).