ბადაგა

ბადაგა — თემი, რომელიც დასახლებულია სამხრეთ ინდოეთში, შტატ ტამილნადუში, ცისფერი მთების ველზე. მოსახლეობა 170 ათას ადამიანს შეადგენს.

ეთიმოლოგია
სახელი „ბადაგა“ (ჩრდილოელი) დაერქვა თემს, რადგან ისინი თავდაპირველად  ნილგირის გორების ჩრდილოეთით ცხოვრობდნენ. გაუდას კლანი, რომელიც ერთ-ერთი ყველაზე დიდია ამ თემში, ასევე ბადაგას სახელით მოიხსენიება. საუკუნეში ეს სახელი სიტყვიერად სხვადასხვანაირად მოიხსენიებოდა.

ადგილმდებარეობა
ბადაგას თემი დასახლებულია ნილგირის მხარეში, (სამხრეთ ინდოეთი). ისინი ამ ტერიტორიას სხვა თემებთან ერთად ინაწილებენ. ამასთანავე ამ მხარეში დასახლებულია სამხრეთ ინდოეთის ბარის იმიგრანტი ხალხი. მხარე, რომელზეც ბადაგას თემი ცხოვრობს, მოიცავს 2549 კვადრატულ კილომეტრს.

დემოგრაფია
ბადაგას მოსახლეობა შეადგენდა 145,000 ადამიანს (1991 წლის მონაცემებით). პროგრესიულმა შეხეულებებმა ბადაგას მოსახლეობა ჩამოაყალიბა უცნაურად წარმატებული ფერმერები გაერთიანებად. მოსახლეობის შესახებ ოფიციალური ცნობები ამტკიცებს ამ ფაქტს: 1812 წელს ბადაგათა რაოდენობა შეადგენდა 2,207 ადამიანს. 1901 წლიდან 34,178 და ავიდნენ 145,000 ადამიანამდე. გასაყიდი კულტურების სწრაფად მოყვანის ტექნოლოგიის დანერგვასთან ერთად, გაძლიერდა სამუშაო ძალა და ამაღლდა მათი ცხოვრების დონე. დღესდღეობით შობადობის კონტროლით, 20 წლის განმავლობაში წლიური მაჩენებელი მოსახლეობის ზრდის, დაახლოებით 1,5 %-ით დაეცა.

ბრიტანელები პირველად ნილგირიში 1799 წელს გამოჩნდნენ. მათმა გამოჩენამ შეცვალა ბადაგას ცხოვრების სტილი. თემებს შორის საქონლის გაცვლა-გამოცვლის სისტემა შეიცვალა ფულადი ეკონომიკით. ნილგირის მოსახლეობას დაემატა ქრისტიანი მისიონერები. ბადაგას ანგარიშსწორების სისტემა შეიცვალა ბრიტანული იურისპრუდენციით. ბრიტანელებმა დააფუძნეს ამ ტერიტორიაზე კორდიტის ქარხნები და ზეთის გამოხდის ცენტრები.

რაო ბაჰადურ ბელი გოუდერი იყო ბადაგას ლიდერი, რომელმაც ხაზი გაუსვა განათლების მნიშვნელობას მომავალი თაობებისთვის. მისმა შვილმა ჩაატარა სოციალური რეფორმები: განათლების, ქალთა უფლებამოსილებისა და ზოგადი ჰიგიენის  სისტემებში.

1825 წლისთვიის ბადაგას მოსახლეობა 5000 ადამიანს ითვლიდა, რომლებიც 370 სოფელში იყვნენ განაწილებულნი, მათრიცხვში შედიოდა:

მელურუ, თუდური, თუდაგაი, ნუნდალა, ნედუგალა, მელკუნდა, ითჰალარი, ბემბათი, ქუქალი, ტუდაგაი, ებბანადი, მეექერი, ბალაქოლა, კილკუნდჰა, თჰანთჰანადუ, მილიდენუ, ნანდათთი, ჯაკკანარი, არავენუ, თჰინნიური, იურუ, ჯაკათჰა, ჯაქჰანარაი, სუნდათთი, კანერიმუკკუ, ბერაგანი, პეტჰუვა, ჯაკკათჰა და თჰუნერი.

ნილგირის მაცხოვრებლების 70 პროცენტს შეადგენდა ბადაგას თემი, თუმცა 1871 წელს ამ პროცენტმა იკლო და უკვე 36 პროცენტს შედგენდა, რადგან  კონგუს მოსახლეობა უფრო გაიზარდა. ამ ტერიტორიაზე იმდენად მომრავლდნენ სხვა ტომები, რომ ბადაგას თემის ხალხის პროცენტული მაჩვენებელი სულ უფრო და უფრო იკლებდა და 1981 წელს უკვე 19 პროცენტს შეადგენდა სრული ნილგირის მოსახლეობისა.

წინაპრები
ბადაგას თემის არსებობა დაიწყო პალეოითის პერიოდიდან ( 35000-20000 ჩვენს წელთა აღიცხვამდე). ისინი ცხოვრობდნენ ნილგირიში ჩვენი წელთ აღიცხვით დაახლოებით 10,000 წლიდან. ძვირფასი ქვებით ვაჭრობა ხორციელდებოდა ინდოეთის ცივილიზაციებსა (ჩვენი წელთა აღიცხვით 5000 წელი) და  ნილგირის შორის. მოირივანის პერიოდის (321 ჩვენს წელთა აღიცხვამდე -184 ჩვენი წელთ აღიცხვის შემდეგ) განმავლობაში, ბუდისტი ბერები შემოვიდნენ ნილგირიში რათა აქ მცხოვრებ ბადაგებს შორის გაევრცელებინათ ბუდიზმი, რის შემგეგაც ბადაგებმა დაიწყეს ხის თაყვანისცემა, . 1116 წელს ბუდაგას მეფე კალარაჯა, სათავეში ედგა ნილგირის. ვიშნუვადანა ( კარნატაკას ჰოისალას სამეფოდან) იყო პირველი, ვინც შეიჭრა ნილგირიში, გაგზავნა თავისი ჯარი და შეეცადა დაემორჩილებინა ბადაგები. კალარაჯამ უარყო მისი განკარგულება და შეებრძოლა მას. 1142 წელს მოხდა მეორე შემოჭრდა ნილგირიში, რომლის დროსაც ჰოსალას ჯარმა მოკლა კალარაჯას შვილი (ბიჭი), თუმცა ის მაინც არ დაემორჩილა ვიშნუვარდას. მესამე შემოჭრის დროს (1162 წელი) მეფე კალარაჯა მოკლეს ჰოიასალებმა. სამი წარწერა ეკუთვნის კალას მმართველობის პერიოდს, რომლებშიც ნათლად ჩანს, რომ მისი წინაპრები ამ ადგილას მრავალი საუკუნით ადრე ცხოვრობდნენ. ჯერ კიდევ მანამდე სანამ ბრიტანელები ჩამოვიდნენ ნილგირიში, პორტუგალიელი მღვდელმა „. “, მოინახულა ნილგირი (1602  წელს) მაგრამ არ დარჩა იქ. იქიდან დაბრუნებულმა აღნიშნა, რომ იპოვა ხალხთა ტომები, სახელწოდებით ბადაგა და ტოდა.

= ენა =

ბადაგას თემი ბადაგას ენაზე საუბრობს, უფო ზუსტად ამ ენას „ბადუგოს“ უწოდებენ. მათ არ გააჩნიათ თავისი დამწერლობა, მაგრამ მიუხედავად ამისა დღემდე მაქსიმალურადაა შემონახული  მათი  უდიდესი კულტურული მემკვიდრეობა. საკუთარი დამწერლობის არქონის მიზეზი სავარაუდოდ იმაში მდგომარეობს, რომ მიგრაციის დროს ბადაგას თემი კანადას დამწერლობას იყენებდა. დღესდღეობით მას დაემატა ბევრი ინგლისური სიტყვა.

= სოციალური ორგანიზაცია =

სტრუქტურული გაგებით, ბადაგა არის ერთადერთი გაერთიანება დიდ სოციალურ სისტემაში. დანარჩენი გაერთიანებები არიან ისინი, რომლებსაც დიდი ხნის განმავლობაში ერქვათ „ტომები“. ტომი არის სოციალური ორგანიზაციის სისტემა, რომელიც აერთიანებს გარკვეული რაოდენობის ადგილობრივ ჯგუფებს ან დასახლებებს, რომლებსაც უკავიათ საერთო ტერიტორია და ხშირ შემთხვევაში ატარებს საკუთარ რელიგიას, სახელს და ენას. ამ სოციოლოგიურ განმარტებაზე დაყრდნობით ბადაგა არის ტომი. ეს არის დაახლოებით 15000 ფერმერისგან შემდგარი თანამეგობრობა, რომელიც ცხოვრობს 450-ზე მეტ სოფელში, რომლებიც განლაგებულია ნილგირის პლატოებზე, ისინი ლაპარაკობენ საკუთარ ენაზე და მოდიან საკუთარი კულტურით. ისინი არ არიან მთლიანად ენდოგამიურები და არ გააჩნიათ პროფესიული სპეციალიზაციები. საზოგადოება დაყოფილია იეარქიებად, კონსერვატიული ლინგაიათები ვოდეიები , დგანან  იერარქიის თავში, ხოლო ყველაზე ბოლოში ოსტატების მსახურები, ტორეიები დგანან. ამ ორს შორის ერთი ვეგეტარიანელებისა და სამი ხორცისმჭამელთა კლანი დგას. ქრისტიანობა ბადაგაში პირველად შემოვიდა პროტესტანტთა კონსერვაციის დროს 1858 წელს, რის შემდეგადაც ზოგი ხორცისმჭამელი კლანი ტორეიას ქვემოთ იდგა. ყოველი კლანი შედგება თავისი ეგზოგამიური ქვეკლანებისგან. ტორეიას ბედასა და კუმბარას შემთხვევაში თითოს ორი ქვეკლანი აქვს, ხოლო ვოდეიას და სხვა კლანებს-სამი.

ქორწინება და ოჯახი
ქორწინებისთვის უპირატესობას ანიჭებენ დედის მხრიდან ბიძაშვილს ან მამიდაშვილს. სხვა უფრო შორეული ნათესავებიც დასაშვებია იმის გათვალისწინებით, რომ კლანებში ექსოგამია (ჩვეულება რომლის მიხედბვითაც ქორწინება ერთი და იგივე გვარის წარმომადგენლებს შორის აკრძალულია) დაკვირვების საგნად ითვლება. გარდა ამ ყველაფრისა ბადაგას აქვს ინდოეთის ხალხისთვის უჩვეულო, გაბნსხვავებული რეგულაციები. ყველაზე აღსანიშნავია ის ფაქტი, რომ ფიპოგამია (ქორწინების ის ფორმა როდესაც ქალი წარმოადგენს მაღალ სოციალურ ფენას, ხოლო მამაკაცი დაბალს) არის იმდენადვე მიღებული როგორც ჰიპერგამია (ქორწინების ფორმა, სადაც მამაკაცი წარმოადგენს მაღალ სოციალურ ფენას, ხოლო ქალი დაბალს). ქორწინება შეიძლება შედგეს ისეთ წყვილებს შორის, რომლებიც გარკვეული, სხვადასხვა სოციალური კლანის წარმომადგენლები არიან და მაინც, ასეთ შემთხვევებშიც, არ აქვს მნიშვნელობა ქმარი ცოლთან შედარებით უფრო მაღალი თუ დაბალი სოციალური სტატუსის კლანს წარმოადგენს. თაობრივი დონე ამოიცნობა მხოლოდ მამაკაცის გამოკვეთილი თვისება-მახასიათებლებით. ქალებს შეუძლიათ შეიცვალონ თვიანთი გენეოლოგიუირი სტატუსის დონე, თუ გაყვებიან ცოლად ზედიზედ რამდენიმე კაცს, რომელებიც სხვადასხვა თაობას ეკუთვნის. ეს თეორიულად შესაძლებელია მამაკაცისთვისაც, თუ ის ცოლად მოიყვანს ქალს, შემდეგ მის შვილს და მის შვილიშვილს ერთდროულად, იმის გათვალისწინებით, რომ ისინი არ უნდა იყვნენ ამ კაცის შთამომავლები. შესაბამისად სამივე ცოლი მიაღწევს მათი საერთო ქმრის გენეოლოგიურ დონეს. ბადაგასთვის გერონტოგამია(ქორწინების ფორმა სადაც ხნიერი მამაკაცი ცოლად ირთავს ახალგაზრდა ქალს) არ არის სრულიად უცხო. მიუხედავად იმისა, რომ ბოლო რამდენიმე წლის განმავლობაში მზითვები გარკვეულ მოთხოვნად იქცა, ეს მაინც არ წარმოადგენს ბადაგას ტრადიციული საქორწინო შეთანხმებების ნაწილს. საცოლის საფასური 200 რუპის ოპდენობით ყოველთვის არსებობდა და ამ თნხას ახლაც იხდიან სასიძოს ოჯახიდან. ეს არ არის კონკრეტულად ქალის საფასური, არამედ ამით იხდიან იმ ორნამენტის ფასს, რაც ქალს ქორწილში მოაქვს. მოგვიანებით ეს საფასური გაიზარდა წლების განმავლობაში ოქროს ფასის ზრდასთან ერთად. ბადაგას ყოველი სოფელი ერთ კონკრეტუკლ კლანს ეკუთვნის, ამიტომ ისინი ექსოგამურია. საცოლე ქალმა უნდა დატოვოს თავისი მშობლიური სოფელი და გადასახლდეს ქმრის სოფელში. პოლიგამია(მრავალცოლიანობა) არის დასაშვები, მაგრამ არ არის იმდენად გავრცელებული რამდენადაც მონოგამია(ერთცოლიანობა).

ახლადშეუღლებული წყვილი ბინას დაიდებს ქმრის სოფელში, ხშირ შემთხვევაში მისივე მამის სახლში, ქაფართოებულ ოჯახში, ან ახალ სახლში, რომელსაც იქვე ახლოს აშენებენ. ყველაზე გავრცელებულ შემთხვევებში ახლადდაქორწინებულ ოთახში ვერანდაზე აშენებულ ოთახში მანამ, სანამ პირველი შვილი გაუჩნდებათ. ცალკე გადასვლისთვის მხოლოდ ამის შემდეგ იწყებენ ზრუნვას. მიუხედავად იმისა, რომ ახალგაზრდა ქალი ძალიან ხშირად სტუმრობს თავის მშობლიურ სახლს, განსაკუთრებით მშობიარობისთვის, დაქორწინებული წყვილი მაიინც არასდროს ცხოვრობს ქალის მშობლების სახლში. განქორწინება და ახალი ოჯახის შექმნა მამაკაცისთვის და ქალისთვისაც კი ძალიან ადვილია და მიღებული პრაქტიკაა საზოგადოებასი. ქვრივი ქალები შეიძლება მეორედ გათხოვრდნენ ყოველგვარი გვერდითი, უარყოფითი კომენტარის გარეშე. გაშორების შემთხვევაში ყველაზე გავრცელებულია შემთხვევა, როდესაც ბავშვები და ყველანაირი ქონება რჩება მამაკაცის განკარგულებაში.გვხვდება ორივე, ნუკლიალური (ისეთი ოჯახი სადაც მხოლოდ დედა, მამა და შვილები ცხვორობენ, რომლებიც მშობლებზე არიან დამოკიდებულები) და გაფართოებული (ოჯახი, სადაც ორზე მეტი თაობა ცხოვრობს) ოჯახები, მაგრამ მცირე ზომის სახლები წარმოქმნის გარკვეულ შეზღუდვებს დიდ, გაფართოებულ ოჯახებზე. ისინი უმეტესად დაიყოფიან და ცალ-ცალკე გააგრძელებენ ცხოვრებას, როდესაც ოჯახის პატრიარქი გარდაიცვლება. ნულკიალურ ოჯახში შეიძლება მოიაზრებოდეს დედა, ან ახლო არაპირდაპირი ხაზით მონათესავე პირი, რომელიც დაქვრივებულია. მიუხედავად იმისა, რომ მოსამსახურეები ახლა იშვიათობას წარმოადგენს, დაახლოებით 50 წლის წინ ბადაგას ღარიბი ოჯახებიდან კონტრაქტით მოჰყავდათ ბავშვები და სახლში შიდა მოსამსახურებბად ამუშავებდნენ.

ქონების გაყოფა
ქონება არის ხეშეუხებელი მანამდე, სანამ მისი მფლობელი არ გარდაიცვლება. მისი სიკვდილის შემდეგ მიწა გაიყოფა თანაბრად თუ რამდენი ვაჟი, შთამომავალი ჰყავს. მიუხედავად იმისა, რომ ხელშეკრულბა ქონების, კერძოდ მიწის გაყოფასთან დაკავშირებით შეიძლება შემდგარი და ხელმოწერილი იყოს ვასალების მიერ, ამ საკითხს მაინც ბევრი დავა და კამათი ახლავს თან. ქონების განაწილების ძირითადი პრინციპები ასე გამოიყურება: ვაჟმა შთამომავლებმა თანაბრად უნდა გაიყონ მიწა და გაუნაწილონ ერთმანეთს, ან ალტერნატიულად შეინარჩუნოს საერთო მფლობელობა მიწაზე, თუკი გააგრძელებენ საერთო ოჯახურ ცხოვრებას; ქალიშვილებს არ რჩებათ მემკვიდრეობით არავითარი ქონება; სახლი, სადაც ოჯახი ცხოვრობდა მემკვიდრეობით გადაეცემა ყველაზე უმცროს ვაჟს; მემკვიდრეობის უმცროს ვაჟზე გადაცემის პრაქტიკა მემკვიდრეების დაქვრივებულ დედებს შესაძლებლობას აძლევთ ჰქონდეს თავშესაფარი და მზრუნველობა უმცროსი შვილის სახლში. თუ ოჯახის უფროსი მდიდარია და სხვა სახლებსაც დაუტოვებს თავის შთამომავლობას, მაშინ ამ სახლებს მისი სხვა ვაჟი მემკვიდრეებიც გაინაწილებენ. ღარიბი ოჯახის შემთხვევაში მამაკაცის სიკვდილის შემდეგ სახლი რაიმე მეთოდით დაიყოფა მისი ვაჟებისა და ცოლებისთვის. თუმცაღა, იმის მიუხედავად, რომ ისინი ერთად იცხოვრებენ, სახლის მფლობელი მაინც ვაჟია და დანარჩენმა წევრებმა მას უნდა გადაუხადონ იმ ფართის საფასური რომელსაც ისინი იკავებენ. ქონების გარკვეული ნაწილი ან ფული გადადის ცოლის მფლობელობაში მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ მომაკვდავი ქმარი ანდერძით მოითხვოს ამას. ერთი ან რამდენიმე სოფლის თავკაცობა ერთი პირიდან, მის სიკვდილამდე ან სიკვდილის შემდეგ, გადადის მის ძმაზე და შემდეგ მისივე უფროს შვილზე.

ბავშვის აღზრდის ჩვეულება
ჩვილი ბავშვები ერთი წლის განმავლობაში დედის რძით იკვებებიან, შემდეგ ძუძუს აშორებენ და გადაყავთ მყარ საკვებზე. რეალურად ისინი იწყებენ მოხარსული ბრინჯით კვებას 3-5 თვემდე ასაკში. უკვე დაახლოებით ერთი საუკუნეა, რაც ბავშვები ადგილობრივ სკოლებში სიარულს 6 წლის ასაკიდან იწყებენ. უმცროსდი ბავშვები რჩებიან უმეტეს შემთხვევაში სახლთან ახლოს, მიუხედავად იმისა, რომ შესაძლებელია მათი მშობლები მინდვრებში იყვნენ სამუშაოდ წასულები. ბებიები და ბაბუები და სხვა უფროსი თაობის წევრები რჩებიან სოფელში, რომ ყურადღება მიაქციონ და გაანათლონ პატარა ბავშვები. ბოლო წლების განმავლობაში ბავშვები ეხმარებიან ერთმანეთს მშობლებს სახლის სამუშაოს შესრულებაში და კალკულაციებში თუ საჭიროა და სკოლის ვალდებულებით ნებადართულია.

მნიშვნელოვანი ცერემონიები ბავშვებისთვის არის სახელის მინიჭების ცერემონია (14 დღემდე ასაკში), თვის გადაპარსვა, ყურის გახვრეტა, სკოლაში წასვლა, ნესტოს პირსინგი და გოგონებისთვის სექსულურად მომწიფების რიტუალები. ტატუირება( ძველ დროში გოგონებს უკეთებდნენ) ახლანდელ დროში აღარ გვხვდება.