ანა აპოსტოლაკი

ანა აპოსტოლაკი (||2015 ოსმალური ბატონობის წინააღმდეგ რეგიონალურმა აჯანყებებმა აიძულა მისი ოჯახი ჯერ პირეაში, ხოლო შემდეგ ათენში გადახვეწილიყო. ანა სწავლობდა არსაკიონში — ქალებისთვის განკუთვნილ სასწავლებელში, რომელსაც „განათლების მეგობართა საზოგადოება“ მართავდა. მან სკოლა 1899 წელს დაამთავრა და მასწავლებლად მუშაობა დაიწყო — ეს იმ დროისთვის ქალებისთვის ერთ-ერთ მცირერიცხოვან ხელმისაწვდომ პროფესიას წარმოადგენდა.

კარიერა
აპოსტოლაკიმ კარიერა დაიწყო როგორც მასწავლებელმა — ასწავლიდა სტუდენტებს, მაშინ როცა თავადაც მისდევდა საკუთარ საგანმანათლებლო მისწრაფებებს. 1903 წელს ის შევიდა ათენის უნივერსიტეტში ფილოსოფიის ფაკულტეტზე სასწავლებლად. ამავე დროს დაიწყო მუშაობა ათენის ნუმიზმატიკურ მუზეუმში, იოანის სვორონოსის ასისტენტად, რომელიც მისი მენტორი იყო და დაეხმარა მას სამეცნიერო კვლევებისადმი ერთგულების განვითარებაში. სვორონოსის ხელმძღვანელობით ის გახდა პირველი ქალი, რომელიც 1906 წელს მიიღეს ათენის არქეოლოგიურ საზოგადოებაში და ასევე იყო პირველი ბერძენი ქალი, რომელიც პროფესიულად საქმიანობდა არქეოლოგად. 1909 წელს ის გახდა ერთ-ერთი პირველი იმ ათი ქალიდან, რომელმაც დაამთავრა ათენის უნივერსიტეტი, და პირველი ქალი კრეტადან, რომელმაც მიიღო სამეცნიერო ხარისხი. სათაურები ქალთა გაზეთებში, როგორიც იყო „' “, სადაც აპოსტოლაკი ასევე რეგულარულად წერდა სტატიებს, იუწყებოდნენ მისი სადოქტორო დისერტაციის დასრულების შესახებ და აცხადებდნენ: „ქალებმა გაიმარჯვეს. გუშინდელი დღიდან ბერძნულ სამყაროში ახალი ქალი-ექიმი გამოჩნდა...“ იმავე წელს ის გახდა პირველი ქალი, რომელიც გაწევრიანდა ბერძნულ ფოლკლორულ საზოგადოებაში, რომელიც დააარსა ნიკოლაოს პოლიტისმა, და დაიწყო ლექციების წაკითხვა ხალხური კულტურის შესახებ. მე-20 საუკუნის პირველი ნახევრის შოკმა და პირველმა მსოფლიო ომმა საფრთხე შეუქმნა მრავალ ისტორიულ ძეგლს. აპოსტოლაკი, რომელიც შეშფოთებული იყო მათი დეგრადაციითა და დაცვით, შეუერთდა ქრისტიანული არქეოლოგიურ საზოგადოებას და გახდა მისი ერთ-ერთი პირველი წევრი. ის ასევე იყო ლიკეიონის ბერძენი ქალების კლუბის თანადამფუძნებელი და მმართველი საბჭოს წევრი — ეს ორგანიზაცია 1911 წელს დააფუძნა ბერძენმა ფემინისტმა კალიროი პარენმა. იმავე წელს მან კლუბის წევრებისთვის წაიკითხა ლექცია კნოსოსის სასახლის შესახებ. გაგრძელებული რეპეტიტორობის პარალელურად, მან აიღო დამატებითი მოვალეობები ეროვნულ ტანსაცმელთა დეპარტამენტის მრჩევლის რანგში. ამ პოზიციაზე ის პასუხისმგებელი იყო ეროვნული ტრადიციების დაცვის შესახებ ინფორმაციის გავრცელებაზე, რამაც საშუალება მისცა დაემყარებინა კონტაქტი ისეთ ადამიანებთან, როგორებიც იყვნენ პოეტი გეორგიოს დროსინისი და არქეოლოგი გეორგიოს კურუნიოტისი — ისინი ასევე დაინტერესებულნი იყვნენ კულტურული მემკვიდრეობის დაცვით. ამგვარი ინტელექტუალები ცდილობდნენ ეროვნული სიამაყის გაძლიერებას, თანამედროვე კულტურული პრაქტიკების დაკავშირებით ძველბერძნულ კულტურასთან — არქეოლოგიური მონაცემების შეფასებისა და ძველი, შუასაუკუნეებისა და თანამედროვე არტეფაქტების შედარების გზით. კერძოდ, აპოსტოლაკი (სხვა ქალებთან ერთად, როგორებიც იყვნენ ანგელიკი ხაციმიხალი, ელენი ევკლიდი და ლუსია ზიგომალა) დაინტერესებული იყო ქალების მონაწილეობა საზოგადოებაში უფრო თვალსაჩინო ყოფილიყო ქალთა ხელნაკეთი ნივთების შეგროვებისა და გამოფენის გზით.

იმ დროს საბერძნეთში ქალთა კლუბები შეძლებული ქალაქელების მიერ იყო ორგანიზებული, რომლებმაც დააფუძნეს რეგიონული სკოლები ღარიბებისა და ლტოლვილებისთვის. ამ სკოლების ნაწილი ორიენტირებული იყო გოგონებისთვის ხელობის სწავლებაზე. აპოსტოლაკი აქტიურად მონაწილეობდა ამ კლუბების საქმიანობაში და განივითარა ინტერესი სხვადასხვა ნიმუშებისადმი, რომლებიც აჩვენებდა მხატვრული მოტივების უწყვეტ გამოყენებას ბიზანტიური პერიოდიდან დღემდე. მან იმუშავა პროექტებზე ლიცეუმის კლუბთან ერთად, რათა ყურადღება გაემახვილებინა ბერძნულ წვლილზე ხელოვნებასა და ტექსტილის დარგში, ასევე — მოდაში არსებული იმ მიმბაძველი ტენდენციებისგან დაშორებაზე, რომლებმაც ბერძნული დიზაინი უცხოური ელემენტებით ჩაანაცვლა. ქსოვილებისა და მაქმანების შეგროვებით მან ხელი შეუწყო სამი გამოფენის ორგანიზებას — 1921, 1922 და 1924 წლებში.

მეორე მცირე აზიური კატასტროფების დასრულების შემდეგ, დროსსინისმა — ბერძნული ხელნაკეთობების მუზეუმის მმართველი საბჭოს წევრმა — ხელი შეუწყო მუზეუმის რეორგანიზაციას და მის გარდაქმნას ეროვნულ დეკორატიული ხელოვნების მუზეუმად, რომელიც ცნობილია თავისი კოლექციებზე ზრუნვით და ძველი ქსოვილების, ქსოვის ტრადიციებისა და ხალხური ხელოვნების კვლევებით. 1923 წელს მან დანიშნა აპოსტოლაკი თავის ასისტენტად, რითაც იგი გახდა სულ რაღაც მეოთხე ქალი, რომელიც შეუერთდა ბერძნულ არქეოლოგიურ სამსახურს.