iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1345

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1345 მიღებულ იქნა ერთხმად 2001 წლის 21 მარტს. რეზოლუციამ დაადასტურა რეზოლუციები 1160 (1998), 1199 (1998), 1203 (2000), 1239 (1999) და 1244 (1999) ყოფილი იუგოსლავიის სიტუაციასთან დაკავშირებით, და საბჭომ გააკრიტიკა ექსტრემისტული ძალადობა და ტერორისტული საქმიანობა მაკედონიის და სამხრეთ სერბეთის ნაწილებში და მოუწოდა კოსოვოს-ალბანელ ლიდერებს გაეკრიტიკებინათ ძალადობა.

უშიშროების საბჭომ მიესალმა მაკედონიის მთავრობის მიერ გადადგმულ ნაბიჯებს ქვეყნის შიგნით მრავალეთნიკური საზოგადოების განმტკიცების მიზნით. ასევე მიესალმა იუგოსლავიის ფედერაციული რესპუბლიკის (სერბეთი და მონტენეგრო) გეგმებს სამხრეთ სერბეთში კრიზისის მშვიდობიანი გადაწყვეტის შესახებ. გარდა ამისა, მიესალმა ორივე მთავრობის, ევროკავშირის, ნატოს, უსაფრთხოებისა და თანამშრომლობის ორგანიზაციის , კოსოვოს ძალების და კოსოვოში გაეროს დროებითი ადმინისტრაციული მისიის ძალისხმევას ეთნიკური დაძაბულობის ესკალაციის თავიდან ასაცილებლად და რეგიონში უსაფრთხოების სიტუაციის მართვის მიზნით.

რეზოლუცია, რომელიც რუსეთის ინიციატივით იქნა წამოყენებული, გმობდა ექსტრემისტულ ძალადობასა და ტერორისტულ საქმიანობას მაკედონიასა და სამხრეთ სერბეთში და აღნიშნავდა, რომ მას მხარს უჭერდნენ ამ ტერიტორიების გარეთ მყოფი ეთნიკური ალბანელი ექსტრემისტები. რეზოლუციამ მოითხოვა, რომ ამ სახელმწიფოებში შეიარაღებულ მოქმედებებში ჩართული ყველა პირი დაუყოვნებლივ განიარაღდეს და ყველა უთანხმოება დიალოგის გზით გადაწყდეს. ყველა მხარეს დაევალა მოქმედება თავშეკავებით, ადამიანის უფლებების პატივისცემით და საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის შესაბამისად.

საბჭომ დააფასა ალბანეთის ძალისხმევა რეგიონში მშვიდობის ხელშეწყობისა და ექსტრემისტების იზოლირების მიმართულებით. კოსოვო ალბანელ პოლიტიკურ ლიდერებს და სხვაგან მცხოვრებ ეთნიკური ალბანელების ლიდერებს მოუწოდეს საჯაროდ დაეგმოთ ძალადობა და ეთნიკური სიძულვილი. მიესალმა -ის ძალისხმევას მანდატის შესასრულებლად და საერთაშორისო საზოგადოებას მოუწოდეს განეხილა გზები, რომლითაც შეძლებდა რეგიონში ძალისხმევის მხარდაჭერას. დასასრულ, ყველა სახელმწიფო მოთხოვნილ იქნა პატივი ეცა რეგიონის სხვა სახელმწიფოების სუვერენიტეტსა და ტერიტორიულ მთლიანობისთვის.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 981

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 981, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 1995 წლის 31 მარტს, მას შემდეგ, რაც კვლავ დაადასტურა ყოფილი იუგოსლავიის სიტუაციასთან დაკავშირებული ყველა რეზოლუცია, საბჭომ დააფუძნა გაეროს ნდობის აღდგენის ოპერაცია ხორვატიაში პერიოდისთვის, რომელიც მთავრდებოდა 1995 წლის 30 ნოემბერს.

გაეროს უშიშროების საბჭოს სურდა ყოფილი იუგოსლავიის კონფლიქტების მოლაპარაკებით გადაწყვეტა. ერთ-ერთი ასეთი კონფლიქტი მიმდინარეობდა ხორვატიაში იქ მცხოვრებ სერბებთან. ხორვატიისთვის გაეროს სამშვიდობო გეგმის მნიშვნელოვანი ნაწილები ჯერ კიდევ საჭიროებდა განხორციელებას, მათ შორის სერბებით დასახლებულ ტერიტორიებზე დემობილიზაცია, ყველა ლტოლვილის დაბრუნება და პოლიციის ძალის შექმნა, ასევე რეზოლუციებში 871 (1993) და 947 (1994) გათვალისწინებული დებულებები.

აღინიშნა, რომ გაეროს დაცვის ძალების მოქმედი მანდატი ხორვატიაში იწურებოდა 1995 წლის 31 მარტს და ასევე დაფიქსირდა ხორვატიის მთავრობის მოთხოვნა ქვეყანაში სამშვიდობო ძალის შექმნის შესახებ. ხაზი გაესვა ადამიანის უფლებების პატივისცემას, როგორც მშვიდობისკენ გადამწყვეტ ნაბიჯს. -ის უსაფრთხოება და თავისუფალი გადაადგილება უნდა ყოფილიყო უზრუნველყოფილი.

გაეროს ქარტიის თავის საფუძველზე მოქმედებით, საბჭომ დააფუძნა 7,000 პერსონალით 1995 წლის 30 ნოემბრამდე პერიოდისთვის, შემდეგი მანდატით:

ა) ცეცხლის შეწყვეტის შეთანხმებაში არსებული ფუნქციების შესრულება ხორვატიასა და ადგილობრივ სერბებს შორის;

ბ) ეკონომიკური შეთანხმების განხორციელებაში დახმარება;

გ) უშიშროების საბჭოს რეზოლუციების შესრულებაში დახმარება;

დ) ხორვატიასა და ბოსნია და ჰერცეგოვინას შორის, ასევე ხორვატიასა და იუგოსლავიის ფედერალურ რესპუბლიკას (სერბეთი და მონტენეგრო) შორის საზღვრის მონიტორინგი;

ე) ჰუმანიტარული დახმარების ბოსნია და ჰერცეგოვინაში გადატანაში დახმარება ხორვატიის გავლით;

ვ) პრევლაკის ნახევარკუნძულის დემობილიზაციის მონიტორინგი.

გენერალურ მდივან ბუტროს ბუტროს-გალის სთხოვეს არაუგვიანეს 1995 წლის 21 აპრილისა წარმოედგინა ანგარიში ზემოაღნიშნული მანდატის შესრულების შესახებ. მას ასევე დაევალა ყოველ ოთხ თვეში ერთხელ წარმოედგინა ანგარიში მანდატისა და შეთანხმებების შესრულების შესახებ. -ს უნდა შეექმნა პირობები, რომლებშიც შესაძლებელი იქნებოდა შეთანხმების მიღწევა, ხოლო წევრ სახელმწიფოებს მიეცათ უფლება უზრუნველეყოთ საჰაერო მხარდაჭერა სამშვიდობო ოპერაციისთვის. მხარეებს, თავის მხრივ, ეკისრებოდათ პასუხისმგებლობა გაეროს პერსონალის უსაფრთხოებაზე და კონფლიქტის მშვიდობიანი გადაწყვეტისკენ მუშაობაზე.

დასასრულს, ხორვატიას სთხოვეს ხელი მოეწერა ძალების სტატუსის შესახებ შეთანხმებაზე და უზრუნველეყო გაეროსთვის უფასოდ შესაბამისი რადიომაუწყებლობის სიხშირეები და სატელევიზიო ეთერის დრო.
იმავე დღეს საბჭომ ასევე დააფუძნა გაეროს პრევენციული განთავსების ძალა მაკედონიაში რეზოლუციით 983.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1506

გაეროს უშიშროების საბჭოს 1506-ე რეზოლუციით, რომელიც მიღებულ იქნა 2003 წლის 12 სექტემბერს, საბჭომ გააუქმა ლიბიის წინააღმდეგ დაწესებული სანქციები. აღნიშნული გადაწყვეტილება მოჰყვა 731-ე (1992), 748-ე (1992), 883-ე (1993) და 1192-ე (1998) რეზოლუციების მიმოხილვას, რომლებიც ეხებოდა 1988 წელს შოტლანდიის ქალაქ ლოკერბის თავზე -ის 103-ე რეისისა და 1989 წელს ნიგერის თავზე -ს 772-ე რეისის განადგურებას. სანქციები გაუქმდა მას შემდეგ, რაც ქვეყანამ დაიწყო თანამშრომლობა ხსენებული ავიაკატასტროფების გამოძიებასთან.

უშიშროების საბჭომ მოიწონა ლიბიის მთავრობის მიერ გადადგმული ნაბიჯები საბჭოს რეზოლუციებთან შესაბამისობის უზრუნველსაყოფად. ეს ნაბიჯები მოიცავდა: ლიბიელი მაღალჩინოსნების მიერ პასუხისმგებლობის აღიარებას, კომპენსაციების გადახდას, ტერორიზმზე უარის თქმასა და მზაობას — ითანამშრომლონ გამოძიების ფარგლებში ინფორმაციის მოპოვების შემდგომ მოთხოვნებთან დაკავშირებით.
გაეროს წესდების თავის საფუძველზე მოქმედმა საბჭომ გააუქმა წინა რეზოლუციებით ლიბიის მიმართ დაწესებული აკრძალვები — მათ შორის შეიარაღების გაყიდვაზე, საჰაერო მიმოსვლასა და ნავთობის მოპოვების გარკვეულ აღჭურვილობაზე — და დაშალა სანქციების მონიტორინგისთვის შექმნილი კომიტეტი.

ბულგარეთისა და გაერთიანებული სამეფოს მიერ წარდგენილი რეზოლუცია დასრულდა საბჭოს წარმოებაში არსებულ საკითხთა ნუსხიდან მოცემული საკითხის ამოღებით. რეზოლუცია მიღებულ იქნა 13 ხმით, არცერთი წინააღმდეგით; თავი შეიკავა ორმა ქვეყანამ — საფრანგეთმა და ამერიკის შეერთებულმა შტატებმა, რომლებმაც ეჭვი გამოთქვეს ნაკისრი ვალდებულებების შესრულებისადმი ლიბიის მზაობასთან დაკავშირებით.
ლიბიის სახელმწიფო რადიომ ეს ნაბიჯი გამარჯვებად შეაფასა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1655

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1655, მიღებულია 2006 წლის 31 იანვარს, ისრაელსა და ლიბანთან დაკავშირებული წინა რეზოლუციების, მათ შორის 425 (1978), 426 (1978) და 1614 (2005) რეზოლუციების გახსენების შემდეგ, საბჭომ გაახანგრძლივა გაეროს დროებითი ძალების ლიბანში მანდატი კიდევ ექვსი თვით, 2006 წლის 31 ივლისამდე.
თავდაპირველად ლიბანი ითხოვდა, რომ მანდატი თორმეტი თვით გახანგრძლივებულიყო, 2007 წლის 31 იანვრამდე, თუმცა საბჭოს წევრები მოგვიანებით შეთანხმდნენ ექვსთვიან გახანგრძლივებაზე.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
უშიშროების საბჭომ გაიხსენა გენერალური მდივანი კოფი ანანის დასკვნა, რომ ისრაელმა 425-ე რეზოლუციის შესაბამისად გაიყვანა თავისი ძალები ლიბანიდან 2000 წლის 16 ივნისს. ხაზი გაუსვა -ის ოპერაციის დროებით ხასიათს და მოუწოდა პატივი სცენ ლურჯ ხაზს, რომელიც ძალაში იყო ისრაელის გაყვანის დასადასტურებლად. გამოიხატა შეშფოთება ლურჯი ხაზის გასწვრივ დაძაბულობის გამო, მათ შორის ჰეზბოლას მიერ გამოწვეული საომარი მოქმედებები და ლიბანიდან ისრაელზე რაკეტების გასროლა, ასევე ლიბანის საჰაერო სივრცის ისრაელის მიერ დარღვევა.
ქმედებები
ლიბანის მთავრობას მოუწოდეს, სამხრეთ ლიბანში ხელისუფლების ხელახლა განემტკიცებინა ძალების განლაგებისა და -თან და გენერალურ მდივანთან თანამშრომლობის გზით. მხარეებს მოუწოდეს, უზრუნველეყოთ -ის სრული გადაადგილების თავისუფლება და მისი უსაფრთხოება.

ისრაელსა და ლიბანს ორივეს მოუწოდეს, შეესრულებინათ ვალდებულებები გაეროს მიერ განსაზღვრული გაყვანის ხაზის პატივისცემის შესახებ და გმობდნენ ხაზის ყველა საჰაერო, საზღვაო და სახმელეთო დარღვევას,ლიბანის მხრიდან განხორციელებულ ქმედებებზე.

გენერალურ მდივანს სთხოვეს, განეგრძო კონსულტაციები ლიბანის მთავრობასა და ჯარების მიმწოდებელ ქვეყნებთან მიმდინარე რეზოლუციის განხორციელებასთან დაკავშირებით. გარდა ამისა, მას დაევალა ანგარიში წარედგინა -ის საქმიანობისა და გაეროს ზავის ზედამხედველობის ორგანიზაციის მიერ შესრულებული დავალებების შესახებ. -ის მანდატი და სტრუქტურა მუდმივი გადახედვის ქვეშ უნდა ყოფილიყო.
და ბოლოს, რეზოლუცია დასრულდა 242 (1967) და 338 (1973) რეზოლუციებზე დაყრდნობით, ახლო აღმოსავლეთში სამართლიანი და მდგრადი მშვიდობის მნიშვნელობის ხაზგასმით.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1346

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1346 მიღებულ იქნა ერთხმად 2001 წლის 30 მარტს. რეზოლუციამ მოიხსენია სიერა-ლეონეს სიტუაციასთან დაკავშირებული წინა რეზოლუციები და საბჭომ გააგრძელა სიერა-ლეონეში გაეროს მისიის მანდატი დამატებით ექვსი თვით და გაზარდა მისი სამხედრო კომპონენტის ზომა.

უშიშროების საბჭომ გამოხატა შეშფოთება სიერა-ლეონეში და მეზობელ ქვეყნებში არსებული მყიფე უსაფრთხოების სიტუაციით, განსაკუთრებით სიერა-ლეონეს, გვინეისა და ლიბერიის სასაზღვრო ზონებში მიმდინარე შეტაკებებით და მათი შედეგებით სამოქალაქო მოსახლეობაზე. საბჭომ აღიარა სახელმწიფო ხელისუფლების გაფართოების, ადამიანის უფლებების პატივისცემის, პოლიტიკური დიალოგისა და თავისუფალი და სამართლიანი არჩევნების ჩატარების მნიშვნელობა.

-ის მანდატი გაგრძელდა და მისი შემადგენლობა გაიზარდა 17 500 სამხედრო პერსონალამდე, მათ შორის 260 სამხედრო დამკვირვებლით, რამაც იგი იმ დროისთვის გაეროს ყველაზე დიდ სამშვიდობო ოპერაციად აქცია. მიესალმა ჯარების გამგზავნი ქვეყნების მიერ -ისთვის გაწეულ დახმარებას და დამტკიცდა -ის ოპერაციების განახლებული კონცეფცია. გამოიხატა შეშფოთება რევოლუციური გაერთიანებული ფრონტის მიერ ჩადენილი ადამიანის უფლებათა დარღვევებით და აბუჯის ცეცხლის შეწყვეტის შეთანხმების განხორციელების ნაკლებობით. -ს დაევალა დახმარება გაეწია ლტოლვილებისა და იძულებით გადაადგილებულ პირთა დაბრუნებაში.

სიერა-ლეონეს მხარეებს მოუწოდეს გაეძლიერებინათ ძალისხმევა აბუჯის ცეცხლის შეწყვეტის შეთანხმების განსახორციელებლად და სამშვიდობო პროცესის განახლებისთვის. საბჭომ მხარი დაუჭირა დასავლეთ აფრიკის სახელმწიფოთა ეკონომიკური გაერთიანების ძალისხმევას მანო რივერ იუნიონის რეგიონში კრიზისის მოგვარების მიმართულებით და ხაზი გაუსვა სიერა-ლეონეს ადმინისტრაციული შესაძლებლობების განვითარებისა და გაფართოების მნიშვნელობას მდგრადი მშვიდობისა და განვითარებისთვის. სიერა-ლეონეს მთავრობას მოუწოდეს ითანამშრომლოს გენერალურ მდივან კოფი ანანთან, გაეროს ადამიანის უფლებათა უმაღლეს კომისართან და სხვებთან სიმართლისა და შერიგების კომისიისა და სპეციალური სასამართლოს დაარსების მიზნით, როგორც ეს გათვალისწინებულია რეზოლუცია 1315-ში (2000).

დასასრულ, რეზოლუციამ მიესალმა გენერალური მდივნის განზრახვას მუდმივად აცნობოს საბჭოს სიერა-ლეონეს სიტუაციის ყველა ასპექტის შესახებ და წარადგინოს დამატებითი რეკომენდაციები -ის მომავლისა და თავისუფალი და სამართლიანი არჩევნებისთვის მომზადების თაობაზე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1328

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1328, მიღებული ერთხმად 2000 წლის 27 ნოემბერს, მას შემდეგ რაც განიხილა გენერალური მდივნის, კოფი ანანის ანგარიში გაეროს განცალკევების დამკვირვებელ ძალასთან დაკავშირებით და კვლავ დაადასტურა რეზოლუცია 1308 (2000), საბჭომ გააგრძელა მისი მანდატი კიდევ ექვსი თვით — 2001 წლის 31 მაისამდე.

რეზოლუცია მოუწოდებდა დაინტერესებულ მხარეებს დაუყოვნებლივ განეხორციელებინათ რეზოლუცია 338 (1973) და სთხოვდა გენერალურ მდივანს აღნიშნული პერიოდის ბოლოს წარმოედგინა ანგარიში არსებული ვითარების შესახებ.

გენერალური მდივნის ანგარიშში, რომელიც წინა რეზოლუციის შესაბამისად მომზადდა -ის შესახებ, აღნიშნული იყო, რომ ისრაელსა და სირიას შორის ვითარება მშვიდი რჩებოდა და სერიოზული ინციდენტები არ ფიქსირდებოდა, თუმცა მთლიანობაში ახლო აღმოსავლეთში მდგომარეობა კვლავ სახიფათოდ რჩებოდა მანამ, სანამ საბოლოო შეთანხმება არ იქნებოდა მიღწეული. ასევე შენარჩუნებული იყო შეზღუდვები -ის გადაადგილების თავისუფლებაზე, და ორივე ქვეყანა უარს აცხადებდა ძალისთვის გარკვეულ პოზიციებზე წვდომის მიცემაზე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 999

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 999 ერთხმად მიიღეს 1995 წლის 16 ივნისს, მას შემდეგ, რაც გაიხსენეს 968-ე რეზოლუცია (1994) ტაჯიკეთის ვითარების შესახებ, საბჭომ გაეროს დამკვირვებელთა მისიის მანდატი 1995 წლის 15 დეკემბრამდე გაახანგრძლივა და ქვეყანაში ეროვნული შერიგების პროცესი განიხილა.

მოლაპარაკებები ტაჯიკეთის მთავრობასა და ტაჯიკეთის გაერთიანებულ ოპოზიციას შორის პოზიტიურად წარიმართა და მხარეები შეთანხმდნენ ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმის კიდევ 3 თვით, 1995 წლის 26 აგვისტომდე გახანგრძლივებაზე. ორივე მხარეს სურდა კონფლიქტის მშვიდობიანი მოგვარება და ეროვნული შერიგების მიღწევა ურთიერთდათმობებისა და კომპრომისების საფუძველზე. აღინიშნა, რომ ქვეყანაში მყოფ დამოუკიდებელ სახელმწიფოთა თანამეგობრობის (დსთ) სამშვიდობო ძალებს მანდატი 1995 წლის 31 დეკემბრამდე გაუგრძელდათ. ორივე მხარე, სამშვიდობო ძალები და ევროპის უსაფრთხოებისა და თანამშრომლობის ორგანიზაციის მისია ერთმანეთთან მჭიდრო კონტაქტში იმყოფებოდნენ.

-ის მანდატი 1995 წლის 15 დეკემბრამდე იმ პირობით გახანგრძლივდა, რომ ძალაში დარჩებოდა შეთანხმება ცეცხლის შეწყვეტის შესახებ და მხარეები განაგრძობდნენ მუშაობას შერიგებისა და დემოკრატიისკენ. გენერალურ მდივანს — ბუტროს ბუტროს-გალის — ეთხოვა, ყოველ სამ თვეში ერთხელ წარედგინა ანგარიში საბჭოსთვის არსებული ვითარების შესახებ. მხარეებს მოუწოდეს ნდობის აღდგენისკენ, რაც უნდა გამოხატულიყო სამხედრო ტყვეების გაცვლასა და ლტოლვილთა ნებაყოფლობითი დაბრუნების ხელშეწყობაში.

საბჭომ ხაზგასმით აღნიშნა ტაჯიკეთ-ავღანეთის საზღვარზე საომარი მოქმედებების შეწყვეტის გადაუდებელი აუცილებლობა და მოუწოდა ყველა ქვეყანას, თავი შეიკავონ ისეთი ქმედებებისგან, რომლებმაც შეიძლება ხელი შეუშალოს ტაჯიკეთში სამშვიდობო პროცესს. ამასთან დაკავშირებით, გენერალურ მდივანს დაევალა ანგარიშის წარდგენა ავღანეთის ხელისუფლებასთან გამართული მოლაპარაკებების შესახებ, რომლებიც ეხებოდა ჩრდილოეთ ავღანეთში გაეროს პერსონალის შესაძლო განლაგებას. საბჭო მიესალმა ზოგიერთი ქვეყნის მიერ გაღებულ წვლილსა და ჰუმანიტარულ დახმარებას, თუმცა მოითხოვა შემდგომი მხარდაჭერა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1323

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1323, მიღებული ერთხმად 2000 წლის 13 ოქტომბერს, მას შემდეგ რაც გაიხსენა რეზოლუციები 1291 (2000), 1304 (2000) და 1316 (2000) კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში არსებული ვითარების შესახებ, საბჭომ გააგრძელა გაეროს მისიის მანდატი 2000 წლის 15 დეკემბრამდე.

უშიშროების საბჭომ დაგმო საომარი მოქმედებების გაგრძელება კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში, გაეროსთან თანამშრომლობის ნაკლებობა და ეროვნული დიალოგისკენ პროგრესის არარსებობა. მან ასევე გამოთქვა შეშფოთება კონფლიქტის ჰუმანიტარულ და ადამიანის უფლებების მდგომარეობაზე გავლენის გამო, მათ შორის ბუნებრივი რესურსების უკანონო ექსპლუატაციასთან დაკავშირებით.

სხდომის დროს საბჭოს წევრებმა აღნიშნეს, რომ აუცილებელი იყო პროგრესის მიღწევა კონფლიქტთან დაკავშირებულ წინა რეზოლუციებთან მიმართებით ორი თვის განმავლობაში, წინააღმდეგ შემთხვევაში არსებობდა -ის შეწყვეტის საფრთხე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 991

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 991, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 1995 წლის 28 აპრილს, მას შემდეგ, რაც კვლავ დაადასტურა ელ-სალვადორის სიტუაციასთან დაკავშირებული ყველა რეზოლუცია და განცხადება, საბჭომ შეწყვიტა გაეროს დამკვირვებელი მისიის ელ-სალვადორში საქმიანობა.

საბჭომ აღიარა, რომ ელ-სალვადორი კონფლიქტებიდან გადაიქცა დემოკრატიულ და მშვიდობიან სახელმწიფოდ და მადლობა გადაუხადა -ს გაწეული მუშაობისთვის. ასევე მიესალმა სალვადორის მთავრობისა და ხალხის მუდმივ ერთგულებას ეროვნული შერიგებისა და ქვეყნის პოლიტიკური ცხოვრების სტაბილიზაციის მიმართ.

როგორც ელ-სალვადორის მთავრობას, ისე ფარაბუნდო მარტის ეროვნული განმათავისუფლებელი ფრონტს მოუწოდეს დაეჩქარებინათ შესაბამისი სამშვიდობო შეთანხმებების შესრულება, რათა უზრუნველყოფილიყო სამშვიდობო პროცესის შეუქცევადობა, ხოლო საერთაშორისო საზოგადოება გააგრძელებდა დახმარების გაწევას.

რეზოლუციამ დაასკვნა, რომ -ის მანდატი შეწყდებოდა 1995 წლის 30 აპრილს, რეზოლუცია 961 (1994)-ის შესაბამისა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1348

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1348 მიღებულ იქნა ერთხმად 2001 წლის 19 აპრილს. რეზოლუციამ დაადასტურა რეზოლუცია 864 (1993) და ანგოლასთან დაკავშირებული ყველა შემდგომი რეზოლუცია, განსაკუთრებით რეზოლუციები 1127 (1997), 1173 (1998), 1237 (1999), 1295 (2000) და 1336 (2001), და საბჭომ გააგრძელა უნიტას წინააღმდეგ სანქციების მონიტორინგის მექანიზმი დამატებით ექვსი თვით, 2001 წლის 19 ოქტომბრამდე.

უშიშროების საბჭომ გამოხატა შეშფოთება სამოქალაქო ომის გავლენით ჰუმანიტარულ მდგომარეობაზე და დაადგინა, რომ სიტუაცია კვლავ წარმოადგენდა საფრთხეს საერთაშორისო მშვიდობისა და უსაფრთხოებისთვის. ასევე გამოაცხადა, რომ მონიტორინგის მექანიზმი იმოქმედებდა მანამ, სანამ ეს საჭირო იქნებოდა. გაეროს წესდების მეშვიდე თავის შესაბამისად მოქმედებდა, საბჭომ გააგრძელა რეზოლუცია 1295-ში აღწერილი მონიტორინგის მექანიზმი ექვსი თვის ვადით და მოითხოვა, რომ მექანიზმმა პერიოდულად წარუდგინოს მოხსენებები რეზოლუცია 864-ით შექმნილ კომიტეტს, საბოლოო მოხსენებით 2001 წლის 19 ოქტომბრამდე.

გენერალური მდივანი კოფი ანანი მოთხოვნილ იქნა დაენიშნა მონიტორინგის მექანიზმში მოსამსახურე არაუმეტეს ხუთი ექსპერტი და განეხორციელებინა შესაბამისი ფინანსური მოწყობა. დასასრულ, ყველა ქვეყანა მოუწოდეს ითანამშრომლოს მექანიზმთან მისი მანდატის განმავლობაში.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1272

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1272 ერთხმად იქნა მიღებული 1999 წლის 25 ოქტომბერს, აღმოსავლეთ ტიმორის შესახებ წინა რეზოლუციების, კერძოდ, 384 (1975), 389 (1976), 1236 (1999), 1246 (1999), 1262 (1999) და 1264 (1999) გახსენების შემდეგ. საბჭომ დააარსა გაეროს გარდამავალი ადმინისტრაცია აღმოსავლეთ ტიმორში , რომელიც პასუხისმგებელი იყო ტერიტორიის ადმინისტრირებაზე 2002 წელს მის დამოუკიდებლობამდე.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
უშიშროების საბჭომ აღნიშნა აღმოსავლეთ ტიმორის ხალხის გადაწყვეტილება ავტონომიის შესახებ სპეციალურ რეფერენდუმში, გაეროს ადმინისტრაციის ქვეშ დამოუკიდებლობისკენ გარდამავალი პროცესის დაწყების შესახებ. აღმოსავლეთ ტიმორის საერთაშორისო ძალები ახლა უკვე განლაგდნენ და მათსა და ინდონეზიის მთავრობას შორის თანამშრომლობის გაგრძელება იყო საჭირო. ამასობაში, საბჭო შეშფოთებული იყო აღმოსავლეთ ტიმორში ძალადობის შედეგად გაუარესებული ჰუმანიტარული სიტუაციით, რამაც გამოიწვია მშვიდობიანი მოსახლეობის ფართომასშტაბიანი გადაადგილება და საერთაშორისო ჰუმანიტარული და ადამიანის უფლებათა სამართლის ფართომასშტაბიანი დარღვევები.

აქტები
გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის წესდების თავის შესაბამისად, საბჭომ დაამტკიცა -ის შექმნა, რომელსაც სრული პასუხისმგებლობა ეკისრებოდა აღმოსავლეთ ტიმორისა და აღმასრულებელი, საკანონმდებლო და მართლმსაჯულების ადმინისტრირებაზე. ასევე უზრუნველყოფდა კანონისა და წესრიგის დაცვას, ხელს შეუწყობდა სამოქალაქო სამსახურების განვითარებასა და ჰუმანიტარული დახმარების მიწოდებას, მხარს დაუჭერდა შესაძლებლობების განვითარებას და დაამკვიდრებდა ეფექტურ ადმინისტრირებას და პირობებს მდგრადი განვითარებისთვის. -ის ძირითად კომპონენტებს შეადგენდა:
(ა)მმართველობისა და საჯარო ადმინისტრირების კომპონენტი, რომელიც მოიცავს 1,640 პოლიციელს;
(ბ)ჰუმანიტარული კომპონენტი;
(გ)სამხედრო კომპონენტი 8,950 ჯარისკაცითა და 200 სამხედრო დამკვირვებლით.

გარდა ამისა, -ს უფლებამოსილება მიეცა მიეღო ყველა საჭირო ზომა თავისი მანდატის შესასრულებლად. გენერალურ მდივანს კოფი ანანს უნდა დაენიშნა სპეციალური წარმომადგენელი ოპერაციის სათავეში ჩასადგომად, რომელსაც ექნებოდა ახალი კანონების მიღებისა და არსებული კანონების შეჩერების ან გაუქმების უფლებამოსილება.

საბჭომ ხაზი გაუსვა -ს, -სა და ადგილობრივ მოსახლეობას შორის თანამშრომლობის აუცილებლობას, სხვა ორგანიზაციებთან ერთად, დამოუკიდებელი ადამიანის უფლებათა ინსტიტუტის შექმნის მიზნით. ასევე შეიცვლებოდა -ის სამხედრო კომპონენტით. საჭირო იყო ჰუმანიტარული და რეკონსტრუქციის დახმარება, მათ შორის დასავლეთ ან აღმოსავლეთ ტიმორში ლტოლვილებისა და იძულებით გადაადგილებული პირების საკითხის მოგვარება, ხოლო ძალადობის აქტები დაგმობილი იყო. გენერალურ მდივანს უნდა შეექმნა ნდობის ფონდი საერთაშორისო დახმარების დასაფინანსებლად და მოეთხოვა აღმოსავლეთ ტიმორში არსებული სიტუაციის ყველა ასპექტის შესახებ რეგულარულად განახლებადი ინფორმაციის მიწოდება.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1349

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1349 მიღებულ იქნა ერთხმად 2001 წლის 27 აპრილს. რეზოლუციამ მოიხსენია დასავლეთ საჰარასთა დაკავშირებული ყველა წინა რეზოლუცია, განსაკუთრებით რეზოლუციები 1108 (1997), 1292 (2000), 1301 (2000), 1309 (2000), 1324 (2000) და 1342 (2001), და გააგრძელა დასავლეთ საჰარაში გაეროს რეფერენდუმის მისიის მანდატი 2001 წლის 30 ივნისამდე.

უშიშროების საბჭომ კვლავ დაადასტურა მხარდაჭერა -სა და გაეროს ძალისხმევისადმი, აგრეთვე მაროკოსა და პოლისარიოს ფრონტის მიერ მიღებული შეთანხმებებისადმი, რომლებიც მიზნად ისახავდა დასავლეთ საჰარის ხალხისთვის თვითგამორკვევის შესახებ თავისუფალი და სამართლიანი რეფერენდუმის ჩატარებას. წინა რეზოლუციების მსგავსად, საბჭომ აღნიშნა, რომ მხარეებს შორის კვლავ რჩებოდა არსებითი უთანხმოებები მოგვარების გეგმის განხორციელების ზოგიერთ ასპექტთან დაკავშირებით.

-ს მანდატი გაგრძელდა იმ პირობით, რომ მხარეებს შორის დარჩენილი უთანხმოებები გადაწყდებოდა ორმხრივად მისაღები გადაწყვეტილების მიღწევის მიზნით. მანდატის დასრულებისთანავე, 2001 წლის 30 ივნისს, გენერალურ მდივანს კოფი ანანს დაევალა წარედგინა მოხსენება სიტუაციის შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1553

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1553 ერთხმად იქნა მიღებული 2004 წლის 29 ივლისს. ისრაელისა და ლიბანის შესახებ ადრე მიღებული რეზოლუციების, მათ შორის 425 (1978), 426 (1978) და 1525 (2004) რეზოლუციების გახსენების შემდეგ, საბჭომ ლიბანში გაეროს დროებითი ძალების მანდატი დამატებითი ექვსი თვით, 2005 წლის 31 იანვრამდე გააგრძელა.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
უშიშროების საბჭომ გაიხსენა გენერალური მდივნის, კოფი ანანის დასკვნა იმის შესახებ, რომ 2000 წლის 16 ივნისისთვის ისრაელმა 425-ე რეზოლუციის შესაბამისად გაიყვანა თავისი ძალები ლიბანიდან. საბჭომ ხაზი გაუსვა -ის ოპერაციის დროებით ხასიათს და აღნიშნა, რომ მან თავისი მანდატის სამი ნაწილიდან ორი უკვე შეასრულა, თუმცა ამავდროულად გამოხატა შეშფოთება დაძაბულობის შესაძლო ესკალაციის გამო.

აქტები
საბჭო მიესალმა ლიბანის მთავრობის მიერ გადადგმულ ნაბიჯებს სამხრეთ ლიბანში საკუთარი უფლებამოსილების აღსადგენად, რაც ლიბანის შეიარაღებული ძალების განლაგებას გულისხმობდა. მხარეებს მოუწოდეს, უზრუნველყონ -ის გადაადგილების სრული თავისუფლება და მისი უსაფრთხოება. ისრაელსა და ლიბანს დაევალათ შეასრულონ ნაკისრი ვალდებულებები გაეროს მიერ დადგენილი გაყვანის ხაზის პატივისცემის შესახებ. საბჭომ დაგმო ამ ხაზის ყველა საჰაერო, საზღვაო თუ სახმელეთო დარღვევა და გამოხატა შეშფოთება აღნიშნულ ფაქტებთან დაკავშირებით.

რეზოლუციამ მხარი დაუჭირა -ის ძალისხმევას გაყვანის ხაზის დარღვევების მონიტორინგისა და ტერიტორიის განაღმვის მიმართულებით. საბჭომ აღნიშნა ნაღმების ადგილმდებარეობის დამატებითი რუკების წარდგენის აუცილებლობა. გენერალურ მდივანს ეთხოვა, გააგრძელოს კონსულტაციები ლიბანის მთავრობასთან და იმ ქვეყნებთან, რომლებსაც წვლილი შეაქვთ მისიაში, რათა უზრუნველყოს რეზოლუციის იმპლემენტაცია. მას ასევე დაევალა მოხსენების მომზადება -ის საქმიანობისა და გაეროს დაზავების ზედამხედველობის ორგანიზაციის მიერ შესრულებული ამოცანების შესახებ.

დასასრულს, რეზოლუციამ ხაზი გაუსვა ახლო აღმოსავლეთში სამართლიანი და ხანგრძლივი მშვიდობის დამყარების მნიშვნელობას, რომელიც დაეფუძნება უშიშროების საბჭოს შესაბამის რეზოლუციებს, მათ შორის 242 (1967) და 338 (1973) რეზოლუციებს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 2027

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 2027 — მიიღეს 2011 წლის 20 დეკემბერს, მას შემდეგ რაც საბჭომ ისევ განიხილა რეზოლუციები 1719 (2006), 1791 (2007), 1858 (2008), 1902 (2009) და 1959 (2010). რეზოლუცაი მოიხსენიებდა რომ უშიშროების საბჭო გააგრძელებდა ბურუნდის მთავრობისადმი სოც-ეკონომიკური განვითარებისთვის მხარდაჭერას, ასევე მოიცავდა კონფლიკტის შედეგად დაზარალებული მოსახლეობის რეინტეგრაციას.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1351

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1351 მიღებულ იქნა ერთხმად 2001 წლის 30 მაისს. რეზოლუციამ განიხილა გენერალური მდივანი კოფი ანანის მოხსენება გაეროს განცალკევების დამკვირვებელი ძალების შესახებ და დაადასტურა რეზოლუცია 1308 (2000), რის შემდეგაც საბჭომ გააგრძელა მისი მანდატი დამატებით ექვსი თვით, 2001 წლის 30 ნოემბრამდე.

რეზოლუცია მოუწოდებდა დაინტერესებულ მხარეებს დაუყოვნებლივ განეხორციელებინათ რეზოლუცია 338 (1973) და მოითხოვა, რომ გენერალურმა მდივანმა ამ პერიოდის ბოლოს წარადგინოს მოხსენება სიტუაციის შესახებ.

გენერალური მდივნის მოხსენებაში, რომელიც -ზე წინა რეზოლუციის შესაბამისად იქნა მომზადებული, ნათქვამი იყო, რომ ისრაელსა და სირიას შორის სიტუაცია მშვიდი დარჩა სერიოზული ინციდენტების გარეშე, თუმცა მთლიანად ახლო აღმოსავლეთში სიტუაცია კვლავ საშიში რჩებოდა მანამ, სანამ მოგვარება ვერ მოხდებოდა. მოხსენებაში აღნიშნულ იქნა, რომ ორივე მხარე თანამშრომლობდა -თან და ასევე ხაზი გაესვა მინების საფრთხეს.