iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1127

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1127 მიღებულია 1997 წლის 28 აგვისტოს. 696-ე (1991) და ანგოლას შესახებ ყველა შემდგომი რეზოლუციის დადასტურების შემდეგ, საბჭომ, გაეროს წესდების თავის საფუძველზე, სანქციები დააწესა დაჯგუფება -ს (ანგოლის სრული დამოუკიდებლობისთვის მებრძოლი ეროვნული კავშირი) წინააღმდეგ, რადგან მან არ შეასრულა სამოქალაქო ომის შემდგომი სამშვიდობო შეთანხმებები.

უშიშროების საბჭომ შეახსენა მხარეებს, რომ -ს წინააღმდეგ ზომებს მიიღებდა, თუ იგი არ შეასრულებდა ვალდებულებებს „სამშვიდობო შეთანხმებების“,ლუსაკის პროტოკოლისა და უშიშროების საბჭოს შესაბამისი რეზოლუციების, განსაკუთრებით 1118-ე (1997) რეზოლუციის ფარგლებში. საბჭომ მოითხოვა, რომ -ს და ანგოლას მთავრობას დაუყოვნებლივ დაესრულებინათ სამშვიდობო პროცესის დარჩენილი ასპექტები და თავი შეეკავებინათ დაძაბულობის გამამწვავებელი ქმედებებისგან. -სგან ასევე მოითხოვეს ჯარების დემილიტარიზაცია, საკუთარი რადიოსადგურის გარდაქმნა არაპარტიულ სამაუწყებლო სადგურად და სახელმწიფო ხელისუფლების გავრცელება მის მიერ კონტროლირებად ტერიტორიებზე. გარდა ამისა, დაჯგუფებას დაევალა დაუყოვნებლივ წარედგინა სრული და ზუსტი ინფორმაცია თავისი ძალების რაოდენობის შესახებ ერთობლივი კომისიისთვის.

გაეროს წესდების თავის შესაბამისად, ყველა ქვეყანას ეთხოვა შემდეგი ზომების გატარება:

(ა) აღეკვეთათ -ს მაღალჩინოსნებისა და მათი ოჯახის წევრების შესვლა მათ ტერიტორიაზე, გარდა იმ შემთხვევებისა, რომლებიც აუცილებელი იყო „ეროვნული ერთობისა და შერიგების მთავრობის“, ეროვნული ასამბლეის ან ერთობლივი კომისიის ფუნქციონირებისთვის;

(ბ) გაეუქმებინათ -ს წარმომადგენლებისა და მათი ოჯახის წევრების ყველა სამგზავრო დოკუმენტი, ვიზა და ბინადრობის ნებართვა;

(გ) დაეხურათ -ს ყველა ოფისი მათ ტერიტორიაზე;

(დ) აეკრძალათ თვითმფრინავების დაფრენა, აფრენა ან მათ ტერიტორიაზე გადაფრენა, თუ ისინი დაკავშირებული იყო -სთან;

(ე) აეკრძალათ თვითმფრინავების ნაწილების მიწოდება;

(ვ) აეკრძალათ ანგოლური თვითმფრინავების დაზღვევა, 864-ე (1993) რეზოლუციით დადგენილი გამონაკლისების გარდა.

ეს შეზღუდვები არ გავრცელდებოდა გადაუდებელ სამედიცინო შემთხვევებზე ან იმ ფრენებზე, რომლებსაც ჰუმანიტარული დახმარება გადაჰქონდათ. ქვეყნებს მოუწოდეს, ხელი არ შეეშალათ ოფიციალური დელეგაციების მგზავრობისთვის -ს შტაბ-ბინაში, თუ ეს ემსახურებოდა ჰუმანიტარულ მიზნებს ან სამშვიდობო პროცესის ხელშეწყობას. სამგზავრო სანქციები ძალაში შევიდა 1997 წლის 30 სექტემბრიდან.

გენერალურ მდივან კოფი ანანს სთოხვეს, 1997 წლის 20 ოქტომბრისთვის და შემდეგ ყოველ 90 დღეში ერთხელ წარედგინა ანგარიში -ს მიერ რეზოლუციების შესრულების შესახებ. შეუსრულებლობის შემთხვევაში, რეზოლუცია ითვალისწინებდა დამატებითი ფინანსური და სავაჭრო შეზღუდვების განხილვას. საბჭომ ასევე მოითხოვა, რომ ანგოლასა და -ს გაეგრძელებინათ თანამშრომლობა გაეროს მისიაში ანგოლაში და შეეწყვიტათ მისი საქმიანობის შეზღუდვა და ნაღმების დაგება. საბჭომ მხარი დაუჭირა გენერალური მდივნის რეკომენდაციას გაეროს სამხედრო შენაერთების გაყვანის შეჩერების შესახებ 1997 წლის ოქტომბრის ბოლომდე. დასასრულს აღინიშნა, რომ ანგოლას პრეზიდენტის, ჟოზე ედუარდო სანტუშისა და -ს ლიდერის, ჟონას სავიმბის შეხვედრა მნიშვნელოვნად შეუწყობდა ხელს დაძაბულობის განმუხტვას.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 832

გაერო უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 832, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 1993 წლის 27 მაისს, ეყრდნობა მანამდე მიღებულ რეზოლუციებს: 637 (1989),693 (1991), 714 (1991), 729 (1992), 784 (1992) და 791 (1992). საბჭომ განიხილა გენერალური მდივნის, ბუტროს ბუტროს-გალის ანგარიში და გააფართოვა ელ-სალვადორში გაეროს დამკვირვებელთა მისიის მანდატი, რათა მასში საარჩევნო პროცესზე ზედამხედველობაც მოაზრებულიყო.

საბჭო მიესალმა გენერალური მდივნის ძალისხმევას, მხარი დაეჭირა ელ-სალვადორის მთავრობასა და ფარაბუნდო მარტის ეროვნულ-განთავისუფლების ფრონტს შორის დადებული შეთანხმებების სრულად იმპლემენტაციისთვის. საბჭომ ასევე აღნიშნა, რომ ცეცხლის შეწყვეტის გამოცხადებიდან თექვსმეტი თვის შემდეგ სამშვიდობო პროცესი მნიშვნელოვნად დაწინაურდა და ხაზი გაუსვა, რომ დარჩენილი პრობლემები სამშვიდობო პროცესისთვის დაბრკოლებად არ უნდა იქცეს. საბჭომ გაითვალისწინა ისიც, რომ ელ-სალვადორმა სთხოვა გაერთიანებულ ერების ორგანიზაციას 1994 წლის მარტში დაგეგმილი არჩევნების მონიტორინგი, გაერომ კი ეს მიწვევა მიიღო.

უშიშროების საბჭომ გადაწყვიტა გაეფართოებინა -ის მანდატი 1994 წლის მარტის არჩევნებზე დაკვირვების მიზნით და, ამავდროულად, გააგრძელა მისი მოქმედების ვადა 1993 წლის 30 ნოემბრამდე. მისია ასევე ზედამხედველობას გაუწევდა საარჩევნო კომისიის შექმნას. საბჭომ გაიზიარა გენერალური მდივნის პოზიცია, რომ არჩევნები ელ-სალვადორში მთელი სამშვიდობო პროცესის კულმინაცია იქნებოდა.

რეზოლუციამ მოუწოდა ელ-სალვადორის მთავრობას და -ს, დაეცვათ სამშვიდობო შეთანხმებით ნაკისრი ვალდებულებები, მათ შორის მიწის გადაცემა, ყოფილი მებრძოლებისა და დაჭრილების რეინტეგრაცია, სამოქალაქო პოლიციის განლაგება, ეროვნული პოლიციის ეტაპობრივი დაშლა, არმიის რეფორმა და „ჭეშმარიტების დადგენის კომისიის“ მუშაობის ხელშეწყობა.

ყველა ქვეყანას სთხოვეს წვლილის შეტანა ელ-სალვადორის სამშვიდობო პროცესში, ხოლო გენერალურ მდივანს დაევალა საბჭოს ინფორმირება მოვლენების შემდგომი განვითარების შესახებ ახალი მანდატის ვადის ამოწურვამდე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1075

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1075 ერთხმად მიიღეს 1996 წლის 11 ოქტომბერს, 696-ე (1991) რეზოლუციისა და ანგოლის შესახებ ყველა შემდგომი გადაწყვეტილების დადასტურების შემდეგ. საბჭომ დამატებითი დავალებები განუსაზღვრა -ს (ანგოლის სრული დამოუკიდებლობისთვის მებრძოლი ეროვნული კავშირი) და ანგოლაში გაეროს მესამე საკონტროლო მისიის მანდატი 1996 წლის 11 დეკემბრამდე გაახანგრძლივა.

1996 წლის 2 ოქტომბერს ანგოლის დედაქალაქ ლუანდაში გაიმართა სამხრეთ აფრიკის განვითარების თანამეგობრობის სამიტი პოლიტიკის, თავდაცვისა და უსაფრთხოების საკითხებზე. -ის დელეგაცია ასევე მონაწილეობდა უშიშროების საბჭოს მსჯელობაში ანგოლის შესახებ. ხაზგასმით აღინიშნა, რომ მნიშვნელოვანი იყო ყველა მხარის მიერ ანგოლის სამშვიდობო გეგმების, მათ შორის ლუსაკის პროტოკოლის დაცვა, ადამიანის უფლებების პატივისცემა და გაეროს ყოფნის ხელშეწყობა შეთანხმებების იმპლემენტაციისთვის.

გამოიხატა შეშფოთება ბოლო სამი თვის განმავლობაში სამშვიდობო პროცესში პროგრესის არარსებობის გამო. -ს ჯარების დემობილიზაციის შეფერხებამ გამოიწვია პროცესის გრაფიკიდან ჩამორჩენა, რაც კიდევ უფრო ართულებდა წინსვლას წვიმების სეზონის დადგომასთან ერთად. შეფერხებები, განსაკუთრებით -ს მხრიდან, მიუღებელი იყო საბჭოსთვის. თუმცა, პოზიტიური ნაბიჯები მოიცავდა -ს გენერლების გამოცხადებას გაერთიანებულ არმიაში სამსახურისთვის, 63,000 ჯარისკაცის განთავსებას დისლოკაციის ადგილებზე, მძიმე შეიარაღების ჩაბარებას, გაერთიანებული არმიისთვის -ს 10,000 მებრძოლის შერჩევას, არასრულწლოვანი პერსონალის დემობილიზაციის დაწყებას და -ს წინადადებას მისი ლიდერის სპეციალური სტატუსის შესახებ.

უშიშროების საბჭომ იმედგაცრუება გამოხატა იმის გამო, რომ -მ ვერ შეასრულა თავისი ვალდებულებები და მოუწოდა ჯგუფს, დაუყოვნებლივ განეხორციელებინა შემდეგი ამოცანები:

ა) დაესრულებინა 26,300 ჯარისკაცის შერჩევა ანგოლის შეიარაღებულ ძალებში გასაწევრიანებლად;
ბ) აღეკვეთა დეზერტირების ნაკადი დისლოკაციის ადგილებიდან და დაებრუნებინა ისინი, ვინც მიატოვა პოზიციები;
გ) მოეხდინა -ს პოლიციელთა რეგისტრაცია;
დ) დაეშალა -ს ყველა სამეთაურო პუნქტი;
ე) ოფიციალურად განეცხადებინა, რომ -ს ყველა ჯარისკაცი განთავსებული იყო შესაბამის პუნქტებში და რომ ორგანიზაციას აღარ გააჩნდა იარაღი;
ვ) წვლილი შეეტანა სახელმწიფო ადმინისტრირების გავრცელებაში მთელ ანგოლაში და ეთანამშრომლა -თან;
ზ) სამხედრო ნაწილებისთვის ხელმისაწვდომი გაეხადა სხვა გენერლები და ოფიცრები;
თ) დაებრუნებინა ეროვნული ასამბლეის ყველა არჩეული წევრი;
ი) თავი შეეკავებინა განაღმვითი სამუშაოებისა და გაეროს ფრენების დაბრკოლებისგან;
კ) ეთანამშრომლა ანგოლის მთავრობასთან და გაეხადა თავისი რადიოსადგური დამოუკიდებელი და მიუკერძოებელი;
ლ) დაესრულებინა -ს იმ პერსონალის მომზადება, რომელიც დაიცავდა ორგანიზაციის მაღალჩინოსნებს;
მ) დაეშვა ხალხისა და საქონლის თავისუფალი გადაადგილება.

თუ ეს ამოცანები არ შესრულდებოდა, საბჭო განიხილავდა 864-ე რეზოლუციით (1993) გათვალისწინებული ზომების შემოღებას. აღინიშნა გენერალური მდივნის, ბუტროს ბუტროს-გალის განზრახვა, რომ 976-ე რეზოლუციის (1995) შესაბამისად, 1996 წლის დეკემბრის ბოლოსთვის შემცირებულიყო -ის მასშტაბები. ასევე გაიცა რეკომენდაცია, რომ მისიის მანდატი 1997 წლის თებერვალში დასრულებულიყო. მას ასევე მოეთხოვა, 1996 წლის 20 ნოემბრისა და 1 დეკემბრისთვის საბჭოსთვის წარედგინა ანგარიში სამშვიდობო პროცესში მიღწეული პროგრესის შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 918

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 918 მიღებულია კენჭისყრის გარეშე 1994 წლის 17 მაისს. რუანდაში არსებულ ვითარებაზე მანამდე მიღებული რეზოლუციების (872, 909 და 912) დადასტურების შემდეგ, საბჭომ გამოხატა უკიდურესი განგაში და დაგმო ქვეყანაში მიმდინარე მასშტაბური ძალადობა. რეზოლუციის საფუძველზე რუანდას დაუწესდა იარაღის ემბარგო და გაფართოვდა გაეროს დამხმარე მისიის უფლებამოსილებები.

საბჭომ მკაცრად დაგმო მშვიდობიანი მოსახლეობის მასობრივი მკვლელობები და შეიარაღებული პირების დაუსჯელობა. ხაზი გაესვა ტანზანიაში ხელმოწერილი არუშის შეთანხმებების მნიშვნელობას და მხარეებს მოუწოდეს მათი შესრულებისკენ. საბჭომ განაცხადა, რომ ათასობით ადამიანის სიკვდილი, უამრავი ლტოლვილი და დევნილი ქმნიდა უმძიმეს ჰუმანიტარულ კრიზისს. ამ კონტექსტში საბჭომ პირველად აღნიშნა, რომ ეთნიკური ჯგუფის წევრების მკვლელობა მათი განადგურების განზრახვით წარმოადგენს საერთაშორისო სამართლით დასჯად დანაშაულს. მხარეებს მოუწოდეს, შეეწყვიტათ ეთნიკური შუღლის გაღვივება, განსაკუთრებით მასმედიის საშუალებით.

გენერალურ მდივან ბუტროს ბუტროს-გალის დაევალა ინფორმაციის შეგროვება რუანდისა და ბურუნდის პრეზიდენტების თვითმფრინავის ჩამოგდების ფაქტსა და ჰუმანიტარული სამართლის დარღვევებზე. აღინიშნა საერთაშორისო მოქმედებების კოორდინაციის აუცილებლობა რუანდელი ხალხის ტანჯვის შესამსუბუქებლად, რის გამოც ჰუმანიტარული მიზნით -ის სამშვიდობოების მანდატი გაფართოვდა და მოიცვა:

(ა) დევნილთა და ლტოლვილთა უსაფრთხოების ხელშეწყობა და უსაფრთხო ჰუმანიტარული ზონების შექმნა;

(ბ) უსაფრთხოების უზრუნველყოფა ჰუმანიტარული დახმარების განაწილების დროს.

აღიარებულ იქნა, რომ -ს შეიძლება დასჭირვებოდა მოქმედება თავდაცვის მიზნით მათ წინააღმდეგ, ვინც საფრთხეს უქმნიდა დაცულ ობიექტებს, მოსახლეობას ან ჰუმანიტარულ მუშაკებს. საბჭომ დაუშვა -ის კონტინგენტის გაზრდა 5,500 სამხედრომდე, რაც მანამდე არსებული 444 ჯარისკაცის ფონზე მნიშვნელოვანი ზრდა იყო. მხარეებს მოუწოდეს, ეღიარებინათ კიგალის საერთაშორისო აეროპორტი ნეიტრალურ ზონად.

გაეროს წესდების თავის საფუძველზე, საბჭომ რუანდას დაუწესა იარაღის ემბარგო, რაც კრძალავდა ქვეყნისთვის იარაღის, საბრძოლო მასალის, სამხედრო ტექნიკისა და საპოლიციო აღჭურვილობის მიყიდვას. შეიქმნა უშიშროების საბჭოს კომიტეტი, რომელსაც დაევალა:

(ა) წევრი ქვეყნებისგან ინფორმაციის მიღება ემბარგოს იმპლემენტაციის შესახებ;

(ბ) ემბარგოს დარღვევის ფაქტების განხილვა და ეფექტურობის გაზრდის გზებზე მსჯელობა;

(გ) რეკომენდაციების მომზადება დარღვევების წინააღმდეგ.

საბჭომ გადაწყვიტა ვითარების მუდმივი კონტროლი და დაავალა გენერალურ მდივანს ხუთი კვირის ვადაში წარედგინა ანგარიში რუანდაში მოვლენების განვითარების შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1467

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1467 ერთხმად იქნა მიღებული 2003 წლის 18 მარტს, დასავლეთ აფრიკაში არსებული ვითარების გამო შეშფოთების გამოხატვის შემდეგ, საბჭომ მიიღო დეკლარაცია დასავლეთ აფრიკაში იარაღის გავრცელებისა და დაქირავებული მებრძოლების საქმიანობის შესახებ.

დეკლარაცია მიღებულ იქნა გვინეის საგარეო საქმეთა მინისტრის, ფრანსუა ლონსენი ფოლის თავმჯდომარეობით გამართული მაღალი დონის ერთდღიანი შეხვედრის შემდეგ.

დეკლარაცია
უშიშროების საბჭომ თავდაპირველად შეშფოთება გამოთქვა მცირე და მსუბუქი შეიარაღების გავრცელების, ასევე დასავლეთ აფრიკაში დაქირავებული მებრძოლების საქმიანობის შესახებ და დაგმო იგი, რაც ადამიანის უფლებებისა და საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის დარღვევას უწყობს ხელს. რეგიონში პრობლემის მოსაგვარებლად შიდა დონეზე მიღებული ზომების ამოქმედებისკენ მოეწოდა და ხაზი გაესვა სახელმწიფოებს შორის უფრო მჭიდრო თანამშრომლობას იარაღის უკანონო ვაჭრობისა და დაქირავებული მებრძოლების საქმიანობის თავიდან ასაცილებლად. ამიტომ, საჭირო იყო ქვერეგიონის მოსახლეობის ინფორმირება იარაღის ვაჭრობისა და დაქირავებულ მებრძოლთა საქმიანობის საფრთხეების შესახებ. საბჭომ მოითხოვა, რომ -ის სახელმწიფოებს გენერალური მდივნისთვის, კოფი ანანისთვის წარედგინათ ანგარიშები მცირე და მსუბუქი შეიარაღების შესახებ გაეროს მოქმედების პროგრამის განსახორციელებლად მიღებული ქმედებების შესახებ. დონორთა საზოგადოებისადმი მიმართვით, რეზოლუცია ასეთი ზომების განხორციელებაში, დახმარებისკენ მოუწოდებდა დასავლეთ აფრიკის სახელმწიფოებს.

საბჭომ ასევე დასავლეთ აფრიკის ქვეყნებს მოუწოდა, აღიარონ განიარაღების, დემობილიზაციისა და რეინტეგრაციის მნიშვნელობა კონფლიქტის შემდგომ სიტუაციებში და შეწყვიტონ მეზობელ ქვეყნებში შეიარაღებული დაჯგუფებების მხარდაჭერა. იარაღის მწარმოებელ ქვეყნებს მოეთხოვათ დასავლეთ აფრიკაში იარაღის მიწოდების რეგულაციებისა და პროცედურების გაძლიერება. და ბოლოს, დეკლარაციაში კვლავ გაისმა მოწოდება რეგიონული და სუბრეგიონული ორგანიზაციებისადმი, შეიმუშაონ პოლიტიკა ომის შედეგად დაზარალებული ბავშვების სასარგებლოდ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1089

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1089 მიღებულია 1996 წლის 13 დეკემბერს. საბჭომ განიხილა ტაჯიკეთსა და ტაჯიკეთ-ავღანეთის საზღვარზე არსებულ ვითარებასთან დაკავშირებული ყველა წინა რეზოლუცია, 1997 წლის 15 მარტამდე გააგრძელა გაეროს დამკვირვებელთა მისიის მანდატი ტაჯიკეთში და ქვეყანაში არსებული კონფლიქტის დასრულებისკენ მიმართულ ძალისხმევას შეეხო.

ტაჯიკეთში სიტუაციის გაუარესების გამო შეშფოთება გამოითქვა და უშიშროების საბჭომ ხაზი გაუსვა დაინტერესებული მხარეების მიერ შეთანხმებების დაცვის აუცილებლობას. სიტუაცია მხოლოდ ტაჯიკეთის მთავრობასა და გაერთიანებულ ტაჯიკეთის ოპოზიციას შორის პოლიტიკური საშუალებებით მოგვარდებოდა და ეს მათი მთავარი პასუხისმგებლობა იყო. რეზოლუციაში ასევე ხაზგასმულია ავღანეთის საზღვარზე მტრული ქმედებების მიუღებლობა და კმაყოფილია გაეროს სამშვიდობო მისიის, დამოუკიდებელ სახელმწიფოთა თანამეგობრობის (დსთ) სამშვიდობო ძალების, რუსეთის სასაზღვრო ძალებისა და ევროპაში უსაფრთხოებისა და თანამშრომლობის ორგანიზაციის (ეუთს) თანამშრომლობით.

საბჭომ დაგმო ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმის დარღვევები, განსაკუთრებით ოპოზიციის შეტევა ღარმის რეგიონში. მან ყველა მხარეს მოუწოდა თეირანის შეთანხმებისა და მათ მიერ ნაკისრი სხვა ვალდებულებების შესრულებისკენ და ხაზგასმით აღნიშნა, რომ ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმი შიდატაჯიკური მოლაპარაკებების განმავლობაში უნდა შენარჩუნებულიყო. საბჭომ ასევე დაგმო ტერორისტული თავდასხმები და ძალადობის სხვა გამოვლინებები, რომელთაც მშვიდობიანი მოსახლეობის, დსთ-ს სამშვიდობო ძალებისა და რუსი მესაზღვრეების სიცოცხლე ემსხვერპლა. გარდა ამისა, მკაცრად იყო დაგმობილი გაეროს დამკვირვებელთა მისიის მიმართ გაჟღერებული სასიკვდილო მუქარები და მათდამი სასტიკი მოპყრობა.

გაეროს სამეთვალყურეო მისიის მანდატი გაგრძელდა 1997 წლის 15 მარტამდე იმ პირობით, რომ თეირანის შეთანხმების მხარეები აჩვენებდნენ თავიანთ ერთგულებას ეროვნული შერიგების მიმართ. 1997 წლის 15 იანვრისთვის გენერალურ მდივანს მოეთხოვა საბჭოსთვის მოლაპარაკებების შედეგების შესახებ ანგარიშის წარდგენა. ასევე შეშფოთება იყო ტაჯიკეთში ჰუმანიტარული სიტუაციის გაუარესების და საერთაშორისო საზოგადოების მხრიდან რეაგირების გადაუდებელი აუცილებლობის გამო, მათ შორის 968-ე (1994) რეზოლუციის ნებაყოფლობითი შენატანების ჩათვლით.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 863

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 863 რომელიც ერთხმად მიიღეს 1993 წლის 13 სექტემბერს, მას შემდეგ, რაც კიდევ ერთხელ დაადასტურეს რეზოლუციები 782 (1992), 797 (1992), 818 (1993) და 850 (1993) მოზამბიკიში არსებული ვითარების შესახებ, საბჭომ განიხილა რომის საერთო სამშვიდობო შეთანხმების იმპლემენტაციის საკითხი.

უშიშროების საბჭომ კიდევ ერთხელ გაუსვა ხაზი მოზამბიკის საერთო სამშვიდობო შეთანხმების მნიშვნელობას და მისი დროული შესრულების აუცილებლობას. მან შეაქო გენერალური მდივნის, ბუტროს ბუტროს-გალის, მისი სპეციალური წარმომადგენლის, მოზამბიკში გაეროს ოპერაციისა და აფრიკის ერთობის ორგანიზაციის ძალისხმევა; ასევე მიესალმა სამშვიდობო პროცესში მიღწეულ ბოლოდროინდელ პროგრესს და იმ კონკრეტულ შეთანხმებას, რომელიც მოჰყვა მოზამბიკის პრეზიდენტსა და ჯგუფ „რენამოს“ შორის გამართულ პირდაპირ მოლაპარაკებებს. ხაზგასმით აღინიშნა, რომ ჯარების შემცირებასა და დემობილიზაციას არ უნდა ახლდეს რაიმე წინაპირობები ან დამატებითი დროის მოთხოვნა დათმობების მისაღებად. რეზოლუციამ ასევე გამოხატა შეშფოთება სამშვიდობო შეთანხმების ზოგიერთი მნიშვნელოვანი ნაწილის შესრულების დაგვიანებისა და ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმის დარღვევების გამო.

საბჭომ ხაზი გაუსვა, რომ საერთო სამშვიდობო შეთანხმება უნდა იყოს დაცული და არჩევნები უნდა ჩატარდეს 1994 წლის ოქტომბრისთვის. მან მოითხოვა, რომ ორ მხარეს დაუყოვნებლივ შეეთანხმებინა შეთანხმების იმპლემენტაციის განრიგი, ასევე ხაზი გაუსვა ჯარების დაუყოვნებლივ შეკრებისა და დემობილიზაციის აუცილებლობას და მოუწოდა „რენამოს“, ამ საკითხში შეუერთდეს მოზამბიკის მთავრობას. ამასთანავე, აღინიშნა მოზამბიკის თავდაცვის ახალი ძალების პროგრესის კომისიის მუშაობა ნიანგაში (ზიმბაბვე) ინსტრუქტორების მომზადებისა და განაღმვის კუთხით.

შემდეგ საბჭომ მოუწოდა „რენამოსა“ და სხვა პოლიტიკურ პარტიებს, შეერთებოდნენ მოზამბიკის მთავრობას საარჩევნო კანონზე სწრაფ შეთანხმებაში, რომელიც უნდა მოიცავდეს დებულებებს ეროვნული საარჩევნო კომისიის შესახებ; მან ასევე მოუწოდა ყველა მხარეს, აამუშაონ ადმინისტრაციის ეროვნული კომისია, ინფორმაციის ეროვნული კომისია და პოლიციის საქმეთა კომისია. საბჭომ შეაქო მაპუტუში მხარეებს შორის მიღწეული შეთანხმებები, რომლებიც ეხებოდა „რენამოს“ კონტროლის ქვეშ არსებული ტერიტორიების სახელმწიფო ადმინისტრაციაში რეინტეგრაციას, ისევე როგორც მოთხოვნას გაეროს მიერ პოლიციის საქმიანობის მონიტორინგის შესახებ. ამასთან დაკავშირებით, გენერალურ მდივანს ეთხოვა, განეხილა წინადადება პოლიციის საქმიანობის მონიტორინგზე, ხოლო მისი განზრახვა, გაეგზავნა ექსპერტთა ჯგუფი გაეროს პოლიციის შემოთავაზებული კონტინგენტის შესასწავლად, მოიწონეს.

რეზოლუციის დასასრულს საბჭომ მოუწოდა ორივე მხარეს, შეენარჩუნებინათ სამშვიდობო შეთანხმების სრული იმპლემენტაციისკენ აღებული ტემპი, ხოლო საერთაშორისო თანამეგობრობას მოუწოდა, გაეგრძელებინათ ჰუმანიტარული დახმარების გაწევა, რასაც მოზამბიკში არცერთმა მხარემ არ უნდა შეუშალოს ხელი. გენერალურ მდივანს ეთხოვა, 1993 წლის 31 ოქტომბრამდე წარედგინა ანგარიში მოვლენათა განვითარების შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1078

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1078 ერთხმად მიიღეს 1996 წლის 9 ნოემბერს. აფრიკის დიდი ტბების რეგიონში არსებული ვითარების გამო შეშფოთების გამოხატვის შემდეგ, საბჭომ განიხილა წინადადებები უსაფრთხოების საკითხებზე რეგიონული კონფერენციის ჩატარებისა და აღმოსავლეთ ზაირში მრავალეროვნული ჰუმანიტარული ძალების გაგზავნის შესახებ.

საფუძველი
რუანდასა და ბურუნდიში ეთნიკურმა კონფლიქტებმა უკვე გამოიწვია ასობით ათასი ადამიანის სიკვდილი და ლტოლვილთა მასობრივი გადაადგილება, რომელთაგან ბევრი მეზობელ ზაირში (ამჟამად კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკა) გაიქცა. ამის გათვალისწინებით, უშიშროების საბჭო შეშფოთებული იყო, რომ რეგიონი დესტაბილიზაციის საფრთხის წინაშე აღმოჩნდებოდა.

დებულებები
გაეროს უშიშროების საბჭომ გამოხატა სერიოზული შეშფოთება დიდი ტბების რეგიონში, განსაკუთრებით კი აღმოსავლეთ ზაირში, ვითარების გაუარესების გამო. ასევე, საბჭოს ყურადღების ცენტრში მოექცა მძიმე ჰუმანიტარული მდგომარეობა და ლტოლვილთა მასობრივი გადაადგილება. რეგიონულ ლიდერებს მოეთხოვათ ნეიტრალური ძალების განლაგების გზით უსაფრთხო დერეფნებისა და დროებითი თავშესაფრების შექმნა.

უშიშროების საბჭომ დაგმო ძალადობა და მხარეებს ცეცხლის დაუყოვნებლივ შეწყვეტისკენ მოუწოდა. რეგიონის ქვეყნებს ასევე შესთავაზეს ისეთი პირობების შექმნა, რომლებიც ხელს შეუწყობდა კონფლიქტის მშვიდობიან მოგვარებას. ხაზგასმით აღინიშნა, რომ ლტოლვილთა ნებაყოფლობითი რეპატრიაცია რეგიონული სტაბილურობისთვის გადამწყვეტი იყო. აღმოსავლეთ ზაირში არსებული ჰუმანიტარული კრიზისი შეფასდა, როგორც საფრთხე რეგიონული მშვიდობისა და უსაფრთხოებისთვის.

გენერალურმა მდივანმა ბუტროს ბუტროს-გალიმ წარადგინა წინადადება აღმოსავლეთ ზაირში ჰუმანიტარული მიზნით მრავალეროვნული ძალების შექმნის შესახებ. რეგიონის ქვეყნებს მოეთხოვათ უსაფრთხო გარემოს შექმნა, რათა ხელი შეწყობოდა რეგიონისთვის საერთაშორისო ჰუმანიტარული დახმარების მიწოდებას. ასევე, მათ მოუწოდეს, თავი შეეკავებინათ ისეთი ქმედებებისგან, რომლებიც ვითარებას კიდევ უფრო გაამწვავებდა. ქვეყნებს დაევალათ მასთან და აფრიკის ერთობის ორგანიზაციასთან თანამშრომლობა და ერთმანეთთან კონსულტაციების გავლა მრავალეროვნული ძალების ავტორიზაციის თაობაზე წარდგენილ წინადადებასთან დაკავშირებით. ამის შემდეგ გენერალურ მდივანს სთხოვეს:

ა) შეემუშავებინა ჰუმანიტარული დანიშნულების ოპერატიული ჯგუფის კონცეფცია, რომლის მიზნები იქნებოდა:

- ლტოლვილებისთვის მოკლევადიანი ჰუმანიტარული დახმარებისა და თავშესაფრის მიწოდება;

- ლტოლვილთა დაცვასა და მათ ნებაყოფლობით დაბრუნებაში წვლილის შეტანა;

- ჰუმანიტარული დერეფნების გახსნა;

ბ) მოეპოვებინა თანამშრომლობა რუანდის მთავრობისგან შემდგომი ღონისძიებების გასატარებლად, მათ შორის, ნდობის აღდგენის მიზნით დამკვირვებლების განლაგების საკითხზე;

გ) საბჭოსთვის არაუგვიანეს 1996 წლის 20 ნოემბრისა წარედგინა ანგარიში შესაბამისი რეკომენდაციებით.

გარდა ამისა, გენერალურ მდივანს სასწრაფოდ დაევალა, აფრიკის ერთობის ორგანიზაციასა და დაინტერესებულ ქვეყნებთან კოორდინაციით, განსაზღვრულიყო დიდი ტბების რეგიონში მშვიდობის, უსაფრთხოებისა და განვითარების საკითხებზე საერთაშორისო კონფერენციის ჩატარების ფორმატი. მათ ასევე სთხოვეს დაძაბულობის შემცირების გზების მოძიება.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1687

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1687 მიიღეს ერთხმად 2006 წლის 15 ივნისს. კვიპროსის ვითარებასთან დაკავშირებული ყველა რეზოლუციის, განსაკუთრებით კი რეზოლუცია 1251 (1999) ხელახალი დადასტურების შემდეგ, საბჭომ ექვსი თვით, 2006 წლის 15 დეკემბრამდე გადაავადა კვიპროსში გაეროს სამშვიდობო ძალების მანდატი.
რეზოლუცია
დაკვირვებები
უშიშროების საბჭომ მოუწოდა როგორც კვიპროსის რესპუბლიკას, ისე ჩრდილოეთ კვიპროსის საოკუპაციო ადმინისტრაციას, სასწრაფოდ გადაეჭრათ უგზო-უკვლოდ დაკარგულ პირთა ჰუმანიტარული საკითხი. საბჭომ აღნიშნა გაეროს გენერალური მდივნის, კოფი ანანის შეფასება იმის შესახებ, რომ უსაფრთხოების გარემო სტაბილური იყო, ხოლო მდგომარეობა „მწვანე ხაზის“ გასწვრივ მშვიდი.

ორივე მხარეს მოუწოდეს, თავი შეიკავონ ისეთი ქმედებებისგან, რომლებიც გაზრდიდა დაძაბულობას, განსაკუთრებით დერინიას რაიონში ბუფერულ ზონაში უნებართვო მშენებლობებთან და ზოგიერთ გამშვებ პუნქტზე -ის პერსონალის გადაადგილების შეზღუდვასთან დაკავშირებით. ასევე გამოითქვა შეშფოთება ლედრას ქუჩაზე დამატებით გადასასვლელთან დაკავშირებულ სამშენებლო სამუშაოებზე და მხარეებს შემდგომი მოლაპარაკებებისკენ მოუწოდეს.

საბჭომ სინანული გამოთქვა, რომ „სიტყვებსა და საქმეებს შორის არსებული უფსკრული“ კვლავ „ძალიან დიდია“ გენერალური მდივნისთვის კვიპროსში მისიის სრულად განახლებისთვის. ამავდროულად, საბჭო მიესალმა ძალისხმევას ბერძენ და თურქ კვიპროსელებს შორის ორთემობრივი კონტაქტების აღდგენის ხელშესაწყობად. დადებითად შეფასდა ნიქოზიის რაიონში განაღმვითი სამუშაოების პროგრესი და -ის მცდელობები, გაეზარდა განაღმვის არეალი თურქული ძალების ნაღმების ველებზე.

რეზოლუცია ასევე მიესალმა გენერალური მდივნის სპეციალური წარმომადგენლის ძალისხმევას, ბერძენი და თურქი კვიპროსელების მიერ საზღვრის ათ მილიონზე მეტი გადაკვეთის ფაქტს, საბერძნეთისა და კვიპროსის წვლილს სამშვიდობო ოპერაციაში და სამშვიდობო მისიის ფარგლებში აივ/შიდსის (/) პრევენციასთან დაკავშირებულ ღონისძიებებს.
ქმედებები
-ის მანდატის გაგრძელებასთან ერთად, რეზოლუციამ გენერალურ მდივანს სთხოვა ანგარიშის წარდგენა მოცემული რეზოლუციის იმპლემენტაციის შესახებ და მხარი დაუჭირა -ის ძალისხმევას სექსუალური ექსპლუატაციის წინააღმდეგ მიმართული პოლიტიკის გატარების საკითხში. მოუწოდა თურქულ კვიპროსულ მხარეს, აღედგინა სამხედრო სტატუსი კვო სტროვილიაში, რომელიც არსებობდა 2000 წლის 30 ივნისამდე.

საბჭომ მოითხოვა ორთემობრივი დისკუსიების გამართვა ტექნიკურ დონეზე და გენერალურ მდივანს სთხოვა, 2006 წლის 1 დეკემბრამდე მოეხსენებინა მიღწეული პროგრესის შესახებ.