პოლის სასახლე

პოლის სასახლე — სასახლე რომში, იტალიაში, რომელიც საუკუნეში გადაკეთდა ტრევის შადრევნის ფონად.

ისტორია
1566 წელს, ლელიო დელ'ანგუილარამ, ცერის ჰერცოგმა, შეიძინა პალაცო დელ მონტე. მან ბრძანა პალაცო ცერის (ცერის სასახლე) აშენება, საკუთარი თავის საპატივსაცემოდ და დაიქირავა არქიტექტორი მარტინო ლონგი უფროსი. 1591 წელს, მარტინო ლონგი გარდაიცვალა და საწყისი პროექტის დასამთავრებლად დაიქირავეს არქიტექტორი ოტავიანო ნონი.

ბორომეოების ოჯახმა მემკვიდრეობით მიიღო პალაცო ცერი და გაუკეთა მრავალი რემონტი, მათ შორის სასახლის გაფართოება. საბოლოოდ, 1678 წელს, სასახლე გაიყიდა. იგი შეიძინა ლუკრეცია კოლონამ, რომელიც დაქორწინებული იყო პოლიის ჰერცოგზე, ჯუზეპე ლოტარო კონტზე. აქ სასახლემ კვლავ შეიცვალა სახელი და როგორც დღეს ცნობილია, გახდა პალაცო კონტი დი პოლი, ან პოლის სასახლე. კონტის ოჯახი პასუხისმგებელი იყო მრავალი გაფართოებისთვის, მათ შორის მიმდებარე შენობების შეძენა და გაერთიანება, რამაც საბოლოოდ შექმნა ტრევიის მოედანი. ჯუზეპე ლოტაროს ვაჟმა, ჰერცოგიმა სტეფანო კონტმა, დაასრულა რემონტები, მათ შორის, 1730 წლამდე, შენობის ცენტრალური ნაწილის გადატანა, რათა შესაძლებელი გამხდარიყო ტრევის შადრევნის აშენება. მან დაიქირავა არქიტექტორი, ლუიჯი ვანვიტელი. შადრევნისთვის განკუთვნილი გარემოს შექმნისას, ვანვიტელმა სასახლეს მიანიჭა ახალი მონუმენტალური ფასადი, რომელიც მოიცავს კორინთული სვეტების უზარმაზარ რიგს, რომელიც აკავშირებს სასახლის ორ მთავარ სართულს.

დანტეს გალერეა
დანტეს ოთახი არის სასახლის ყველაზე მნიშვნელოვანი ოთახი, არა მხოლოდ მისი გამორჩეული ზომის და ტრევის შადრევნის ექსკლუზიური ხედის გამო, არამედ იმ სხვადასხვა მნიშვნელოვანი გამოყენების გამო, რომლებიც მას თითქმის სამი საუკუნის განმავლობაში ჰქონდა მინიჭებული. 1720-იან წლებში აშენებული ოთახი, სტეფანო კონტის, პოლის ჰერცოგის, პაპა ინოკენტი -ის სიძის მიერ იმისათვის იყო გამოყენებული, რომ ძვირფასი საოჯახო ბიბლიოთეკა დატეულიყო, მოგვიანებით კი გამოიყენებოდა სამეჯლისო დარბაზად. მე-19 საუკუნის დასაწყისში მხატვარ ფრანჩესკო მანოს აქ გაშენებული ჰქონდა სტუდია. ოთახის ისტორიული სახელი იხსენიებს რაინდ რომუალდო გენტილუჩის ინიციატივას, რომელმაც 1865-1866 წლებში დაიქირავა და განაახლა ეს სივრცე იმისათვის, რათა განეთავსებინა ოცდაშვიდი დიდი ტილო (დანტეს გალერეა), ტილოები, რომლებიც მან შეუკვეთა იმჟამინდელ ცნობილ მხატვრებს ფილიპო ბიჯიოლის ნახაზების საფუძველზე იყო შესრულებული. ეს უზარმაზარი ზომის (4*6 მეტრი) მხატვრობები, საზოგადოებას წარედგინა რიგრიგობით, სპეციალური მექანიზმებისა და სინათლის თამაშის საშუალებით. დარბაზის გახსნისას შესრულდა ლიშტის დანტეს სიმფონია, დიდი ორკესტრისა და გუნდებისთვის, წაიკითხეს და შექმნეს ახალი ლექსები, შთაგონებული ღვთაებრივი კომედიის ილუსტრირებული სცენებით. დანტეს გალერეის კულტურული ინიციატივა, რომელიც თანამედროვეებმა დიდებულად შეაფასეს, რამდენიმე წლის შემდეგ ჩაცხრა. იტალიის გაერთიანების შემდეგ დარბაზი უკვე დაქირავებული იყო ცნობილი მუსიკოსის, ტულიო რამაჩიოტის მიერ, რომელმაც იგი ბანკებსა და კომერციულ კომპანიებს გადაუქირავა შეხვედრების გასამართად, კლუბებს - ცეკვებისთვის და სხვა. 1891 წელს ამ საზოგადოებამ პირდაპირ დადო საიჯარო ხელშეკრულება რომის მუნიციპალიტეტთან, გაგრძელებით ქვეიჯარის სისტემისა. საუკუნის ბოლომდე ეს იყო რომის ერთ-ერთი ყველაზე სახელგანთქმული ადგილი კონცერტებისთვის, რომელიც ხშირად მასპინძლობდა კონფერენციებს ან გამოჩენილი პირების წვეულებებს. მე-20 საუკუნის პირველ ნახევარში ეს დიდი სივრცე გამოიყენებოდა მუნიციპალიტეტის საქმისწარმოების სამსახურისთვის. მას შემდეგ, რაც შენობა გახდა გრაფიკის ცენტრალური ინსტიტუტის შტაბ-ბინა და არქიტექტორ აგოსტინო ტროპეას მიერ ჩატარებული ფუნქციური რესტავრაციის შემდეგ - პრესტიჟული დანტეს დარბაზი, დაიბრუნა მნიშვნელოვანი კულტურული და საგამოფენო ცენტრის სტატუსი.

მუზეუმი
მარია კრისტინა მისიტის, გრაფიკის ეროვნული ინსტიტუტის დირექტორს, გაუჩნდა იდეა რომ შენობა მუზეუმად გადაექცია, რათა დამთვალიერებლებს რომის და მისი მაცხოვრებლების ისტორიის შესახებ მეტის შესწავლაში დახმარებოდნენ. პოლის სასახლეში ინახება ინსტიტუტის სპილენძის გრავიურა ფირფიტების კოლექცია, რომელიც დათარიღებულია მეთექვსმეტე საუკუნიდან დღემდე.