iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1376

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1376 მიღებულია 2001 წლის 9 ნოემბერს, კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში არსებული ვითარების შესახებ ყველა წინა რეზოლუციის ხსენების შემდეგ. საბჭომ მხარი დაუჭირა კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში გაეროს მისიის განლაგების მესამე ფაზას.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
რეზოლუციის პრეამბულაში ყველა ქვეყანას შეახსენეს სხვა სახელმწიფოს წინააღმდეგ ძალის გამოყენების დაუშვებლობის შესახებ. საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის სუვერენიტეტი, ტერიტორიული მთლიანობა და დამოუკიდებლობა, მათ შორის მისი სუვერენული უფლებები საკუთარ ბუნებრივ რესურსებზე.

ქმედებები
უშიშროების საბჭომ აღნიშნა, რომ დაპირისპირებული მხარეები ზოგადად უნდა იცავდნენ ლუსაკას ცეცხლის შეწყვეტის შესახებ შეთანხმებას, თუმცა გამოხატა სერიოზული შეშფოთება ქვეყნის აღმოსავლეთ ნაწილში კვლავაც მიმდინარე საომარი მოქმედებების გამო. საბჭო მიესალმა ნამიბიის შეიარაღებული ძალების გაყვანას და ეს ნაბიჯი შეაფასა, როგორც პოზიტიური წინგადადგმული სვლა რეგიონიდან ყველა უცხოური ქვეყნის სამხედრო ძალების სრული გაყვანისკენ. ამასთანავე, მოუწოდა დარჩენილ კონტინგენტებს, დაეტოვებინათ ქვეყნის ტერიტორია რეზოლუცია 1304 (2000) დადგენილი წესის შესაბამისად. საბჭომ კატეგორიულად მოითხოვა ქალაქ კისანგანის სრული დემილიტარიზაცია, რომელიც ოკუპირებული იყო „კონგოს დემოკრატიის გაერთიანების“ (-) მიერ და მიესალმა ქალაქში გაეროს მისიის პერსონალის განლაგებას ადგილობრივი პოლიციის გადამზადების მიზნით.

რეზოლუციამ მხარი დაუჭირა დიალოგს კონგოელ მხარეებს შორის. ამავდროულად, გამოხატა შეშფოთება ადამიანის უფლებების დარღვევის, ჰუმანიტარული მდგომარეობისა და ეკონომიკური სირთულეების გამო, ასევე დაგმო კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში ბუნებრივი რესურსების უკანონო ექსპლუატაცია. მან ასევე ხაზი გაუსვა კავშირს ქვეყანაში მიმდინარე სამშვიდობო პროცესსა და ბურუნდიში მიმდინარე პროცესებს შორის, სადაც გარკვეული პროგრესი შეინიშნებოდა.

(ა) კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკაში უცხოური ჯარების სრული გაყვანის მხარდაჭერის დაგეგმვისთვის საჭირო ინფორმაციის გადაცემა რეზოლუცია 1355-ის (2001) შესაბამისად;
(ბ) შეიარაღებული დაჯგუფებების განიარაღების, დემობილიზაციის, რეპატრიაციის, განსახლებისა და რეინტეგრაციის პროგრამის პროცესში -ის როლის დაგეგმვისთვის საჭირო ინფორმაციის გადაცემა;
(გ) კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკისა და რუანდის მთავრობებს შორის დიალოგის დამყარება ნდობის აღდგენის ღონისძიებებთან და კოორდინაციის მექანიზმებთან დაკავშირებით;
(დ) შეიარაღებული დაჯგუფებების წევრების ნებაყოფლობითი -ისთვის ხელსაყრელი პირობების შექმნა;
(ე) კისანგანის დემილიტარიზაცია;
(ვ) კისანგანსა და დედაქალაქ კინშასას შორის პირთა და საქონლის გადაადგილების თავისუფლების აღდგენა;
(ზ) ყველა მხარის სრული თანამშრომლობა -თან.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1407

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1407 მიღებულია 2002 წლის 3 მაისს, სომალიში არსებული ვითარების შესახებ წინა რეზოლუციების, განსაკუთრებით კი 733-ე (1992) რეზოლუციის გახსენების შემდეგ. საბჭომ მიმართა გენერალურ მდივანს თხოვნით, შექმნას ჯგუფი, რომელიც შეაფასებს ექსპერტთა პანელის ჩამოსაყალიბებლად საჭირო მოთხოვნებს, რათა მონიტორინგი გაეწიოს ქვეყნის წინააღმდეგ დაწესებული იარაღის ემბარგოს დარღვევის ფაქტებს.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
უშიშროების საბჭომ შეშფოთება გამოთქვა სხვა ქვეყნებიდან სომალიში იარაღისა და საბრძოლო მასალის უწყვეტი უკანონო ვაჭრობის (ტრეფიკინგის) გამო, რაც ძირს უთხრიდა ქვეყანაში მშვიდობას, უსაფრთხოებასა და პოლიტიკური და ეროვნული შერიგების მცდელობებს. საბჭო მიესალმა 751-ე (1992) რეზოლუციით შექმნილი უშიშროების საბჭოს კომიტეტის თავმჯდომარის მოახლოებულ ვიზიტს სომალიში და მის მიერ წარსადგენ ანგარიშს.

ქმედებები
გაეროს წესდების თავის შესაბამისად მოქმედმა საბჭომ დაავალა გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს, წინამდებარე რეზოლუციის მიღებიდან ერთი თვის ვადაში შეექმნა ორი ექსპერტისგანმდგარი ჯგუფი 30 დღის ვადით. ჯგუფს უნდა მოემზადებინა საფუძველი ექსპერტთა პანელის შესაქმნელად, რომელიც საბჭოს მიაწვდიდა ინფორმაციასა და რეკომენდაციებს სომალის წინააღმდეგ დაწესებული იარაღის ემბარგოს დარღვევის ფაქტებზე.

საბჭომ მოითხოვა, რომ პანელს გამოეკვლია იარაღის ემბარგოს დარღვევის შემთხვევები ხმელეთზე, ჰაერში და ზღვაზე, დეტალურად აღეწერა დარღვევებთან და ემბარგოს აღსრულებასთან დაკავშირებული ინფორმაცია, ჩაეტარებინა საველე კვლევები სომალისა და სხვა ქვეყნებში, შეეფასებინა რეგიონის სახელმწიფოების შესაძლებლობები ემბარგოს სრულფასოვნად იმპლემენტაციის კუთხით (მათ შორის, ეროვნული საბაჟო და სასაზღვრო კონტროლის მექანიზმების გადახედვის გზით) და გაეცა რეკომენდაციები აღსრულების გაძლიერების მიზნით. კომიტეტის თავმჯდომარეს ეთხოვა ექსპერტთა ჯგუფის ანგარიშის საბჭოსთვის წარდგენა, რათა ამ უკანასკნელს 2002 წლის ივლისის ბოლომდე განეხილა მიგნებები და მიეღო შესაბამისი ზომები. საბჭომ ასევე მოუწოდა მეზობელ სახელმწიფოებს, სომალის გარდამავალ ეროვნულ მთავრობას და სხვა სუბიექტებს თუ ფიზიკურ პირებს სრული თანამშრომლობისკენ, რათა ექსპერტთა ჯგუფსა და კომიტეტის თავმჯდომარეს ინფორმაციაზე შეუფერხებელი წვდომა ჰქონოდათ. დაუმორჩილებლობის ნებისმიერი შემთხვევა კი საბჭოსთვის უნდა ეცნობებინათ.

რეზოლუციამ დამატებითი ინსტრუქცია მისცა გენერალურ მდივანს, ხელი შეეწყო იარაღის ემბარგოს მონიტორინგისა და აღსრულებისთვის გარდამავალ ეროვნულ მთავრობასთან, ადგილობრივ ხელისუფლებასთან, სამოქალაქო და რელიგიურ ლიდერებთან თანამშრომლობის გზით. ყველა სახელმწიფოს ეთხოვა ინფორმაციის მიწოდება ემბარგოს დარღვევის შესახებ. მათ ასევე დაევალათ, 60 დღის ვადაში და შემდგომ უკვე დადგენილი გრაფიკის მიხედვით წარედგინათ ანგარიშები იმ ღონისძიებების შესახებ, რომლებიც მათ იარაღის ემბარგოს იმპლემენტაციისთვის გაატარეს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 2166

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 2166 — ,, -ის" მე-17 რეისი ჩამოგდებასთან დაკავშირებული რეზოლუცია, რომელიც წარდგენილი იყო ავსტრალიის მიერ და მიღებული იყო 2014 წლის 21 ივლისს.
რეზოლუციამ მხარდაჭერა გამოხატა სამოქალაქო ავიაციის მითითებების შესაბამისად, ინციდენტის საფუძვლიანი და დამოუკიდებელი საერთაშორისო გამოძიების ჩატარების მცდელობებისადმი და მოუწოდა გაეროს ყველა სახელმწიფოს, რომ გაუწიონ ნებისმიერი მოთხოვნილი დახმარება სამოქალაქო და სისხლის სამართლის გამოძიებებში.
ეს იყო პირველი რეზოლუცია გაეროს უშიშროების საბჭოს მიერ მიღებულებიდან, რომელიც ეხებოდა რუსეთ-უკრაინის ომს.

მომზადება
რეზოლუციის პროექტი 18 ივლისს მომზადდა, 19 ივლისს კი განიხილეს და მომდევნო დღეს შეთანხმდნენ პროექტის განხორციელებაზე. რუსეთმა, ვეტოს უფლების მქონე მუდმივმა წევრმა, მხარი დაუჭირა რეზოლუციას მას შემდეგ, რაც მოლაპარაკებების შემდეგ რეზოლუციაში გარკვეული ცვლილებები შევიდა. ერთ-ერთი ცვლილება იყო ინციდენტის მოხსენიება როგორც თვითმფრინავის ჩამოვარდნა და არა ჩამოგდება.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1544

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1544 მიღებულია 2004 წლის 19 მაისს , 242 (1967), 338 (1973), 446 (1979), 1322 (2000), 1397 (2002), 1402 (2002), 1403 (2002), 1405 (2002), 1435 (2002) და 1515 (2003) რეზოლუციების გახსენების შემდეგ, გაეროს უშიშროების საბჭომ მოუწოდა ისრაელს, შეეწყვიტა პალესტინელთა სახლების ნგრევა.

ამერიკის შეერთებულმა შტატებმა თავი შეიკავა 1544-ე რეზოლუციის კენჭისყრაზე მონაწილეობისგან და ისრაელს თავშეკავებისაკენ მოუწოდა. აგრეთვე განახცადა,რომ რეზოლუციაში არ იყო განხილული ღაზის სექტორში პალესტინელი მებრძოლების მიერ იარაღის კონტრაბანდის საკითხი.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
გაეროს უშიშროების საბჭომ კვლავ ხაზი გაუსვა, რომ ისრაელი, როგორც ოკუპაციური ძალა, ვალდებულია დაიცვას ჟენევის მეოთხე კონვენციიდან გამომდინარე სამართლებრივი ვალდებულებები, ხოლო უსაფრთხოების საჭიროებები საერთაშორისო სამართლის შესაბამისად უნდა მოაგვაროს. საბჭომ გამოხატა შეშფოთება 1967 წლიდან ისრაელის მიერ ოკუპირებულ ტერიტორიებზე არსებული მდგომარეობის გაუარესების გამო და გააკრიტიკა რაგაშის რაიონში პალესტინელის მკვლელობა.

რეზოლუციის პრეამბულაში ასევე გამოიხატა შეშფოთება რაგაშის ბანაკში პალესტინელთა სახლების ნგრევის გამო. უშიშროების საბჭომ შეახსენა ისრაელის მთავრობასა და პალესტინის ხელისუფლებას, რომ შეესრულებინათ მათი ვალდებულებები მშვიდობის გზამკვლევის ფარგლებში. გააკრიტიკეს ტერორიზმის, ძალადობისა და განადგურების ყველა აქტი.

ქმედებები
საბჭომ მოუწოდა ისრაელს, პატივი ეცა საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლით ნაკისრ ვალდებულებებს და შეეწყვიტა სახლების ნგრევა, რომელიც ამ სამართლის დარღვევას წარმოადგენს. საბჭომ შეშფოთება გამოხატა რაგაშის რაიონში უსახლკაროდ დარჩენილ პალესტინელთა ჰუმანიტარული მდგომარეობის გამო და აღნიშნა გადაუდებელი დახმარების აუცილებლობა.

ორივე მხარეს მოუწოდეს, შეეწყვიტათ ძალადობა, პატივი ეცათ სამართლებრივ ვალდებულებებისთვის და დაუყოვნებლივ შეესრულებინათ მშვიდობის გზამკვლევით ნაკისრი ვალდებულებები.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1210

გაეროს უშიშროების საბჭოს 1210 რეზოლუცია ერთხმად იქნა მიღებული 1998 წლის 24 ნოემბერს, ერაყის შესახებ ყველა წინა რეზოლუციის, მათ შორის „ნავთობის სანაცვლოდ“ პროგრამის შესახებ 986 (1995), 1111 (1997), 1129 (1997), 1143 (1997), 1153 (1998) და 1175 (1998) რეზოლუციების გახმოვანების შემდეგ. საბჭომ კიდევ 180 დღის განმავლობაში გააგრძელა ერაყული ნავთობის ან ნავთობპროდუქტების ექსპორტის დებულებები, რომლებიც საკმარისია 5.256 მილიარდი აშშ დოლარის ღირებულების ნავთობის წარმოებისთვის.
უშიშროების საბჭო დარწმუნდა ერაყელი ხალხისთვის ჰუმანიტარული დახმარების გაწევის დროებითი ზომების საჭიროებაში მანამ, სანამ ერაყის მთავრობა არ შეასრულებდა 687 (1991) რეზოლუციის დებულებებს და თანაბრად არ გაანაწილებდა დახმარებას მთელ ქვეყანაში.

გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის წესდების თავის შესაბამისად, საბჭომ გააგრძელა „ნავთობი საკვების სანაცვლოდ“ პროგრამა დამატებით 180 დღით, დაწყებული 1998 წლის 26 ნოემბერს აღმოსავლეთის დროით 00:01 საათიდან, ხოლო რეზოლუციის 1153 დებულებები ძალაში დარჩა. ჰაჯის მომლოცველობის ხარჯების ესქრო ანგარიშზე არსებული თანხებით დაფინანსების განკარგულებით, საბჭომ ერაყისთვის ექსპორტის მაქსიმალური რაოდენობა 5.256 მილიარდ აშშ დოლარად შეინარჩუნა.

და ბოლოს, გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს, მოეთხოვა, 1998 წლის 31 დეკემბრამდე საბჭოსთვის მოეხსენებინა, შეეძლო თუ არა ერაყს ექსპორტისთვის 5.256 მილიარდი აშშ დოლარის ღირებულების ნავთობის წარმოება და წარედგინა იმ აღჭურვილობის დეტალური სია, რომელსაც ქვეყნები აწვდიდნენ ერაყს ჰუმანიტარული დახმარების დასაფინანსებლად ექსპორტის გაზრდის მიზნით. მას ასევე დაევალა ერაყში დაკვირვების პროცესის გაძლიერება, რათა უზრუნველყოფილიყო დახმარების თანაბრად განაწილება მოსახლეობის ყველა ფენაზე და ყველა აღჭურვილობის გამოყენება ავტორიზებული წესით.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1391

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1391, ერთხმად იქნა მიღებული 2002 წლის 28 იანვარს, ისრაელსა და ლიბანთან დაკავშირებული წინა რეზოლუციების გახსენების შემდეგ — მათ შორის 425 (1978), 426 (1978), 1310 (2000), 1337 (2001) და 1365 (2001) — საბჭომ გადაწყვიტა გაეროს ლიბანში დროებითი ძალების მანდატის გაგრძელება დამატებით ექვსი თვით, 2002 წლის 31 ივლისამდე.
უშიშროების საბჭომ გაიხსენა გენერალური მდივნის, კოფი ანანის დასკვნა, რომლის მიხედვითაც ისრაელმა 2000 წლის 16 ივნისისთვის გაიყვანა თავისი ძალები ლიბანიდან, რეზოლუცია 425-ის შესაბამისად. მან ხაზი გაუსვა -ის ოპერაციის დროებით ხასიათს და აღნიშნა, რომ მისი მანდატის სამი ნაწილისგან ორი უკვე შესრულებული იყო.
გენერალურ მდივანს სთხოვეს გაეგრძელებინა -ის გადაჯგუფებისა და ხელახალი განლაგების განხორციელება. ლიბანის მთავრობას მოუწოდეს, შეექმნა მშვიდი გარემო და აღედგინა საკუთარი ხელისუფლება სამხრეთ ლიბანში ლიბანის შეიარაღებული ძალების განთავსების გზით. მხარეებს მოუწოდეს უზრუნველეყოთ -ის გადაადგილების სრული თავისუფლება და მისი უსაფრთხოება. როგორც ისრაელს, ასევე ლიბანს მოუწოდეს შეესრულებინათ ვალდებულებები გაეროს მიერ განსაზღვრული გაყვანის ხაზის პატივისცემის შესახებ, ხოლო ამ ხაზის საჰაერო, საზღვაო და სახმელეთო დარღვევები დაგმობილ იქნა.
რეზოლუციამ მხარი დაუჭირა -ის ძალისხმევას გაყვანის ხაზის დარღვევების მონიტორინგში და ნაღმების გაუვნებელყოფის მიმართულებით. გენერალურ მდივანს ასევე სთხოვეს გაეგრძელებინა კონსულტაციები ლიბანის მთავრობასთან და იმ ქვეყნებთან, რომლებიც ჯარებს აწვდიან, მიმდინარე რეზოლუციის განხორციელებასთან დაკავშირებით. დამატებით, მას დაევალა ანგარიშის წარდგენა -ის საქმიანობის შესახებ, მათ შორის მისი ტექნიკური გადაჯგუფების, აგრეთვე გაეროს ზავის ზედამხედველობის ორგანიზაციის მიერ შესრულებული ამოცანების შესახებ.
დასასრულს, რეზოლუციამ ხაზი გაუსვა ახლო აღმოსავლეთში სამართლიანი და მდგრადი მშვიდობის მნიშვნელობას, რომელიც ეფუძნება უშიშროების საბჭოს შესაბამის რეზოლუციებს, მათ შორის 242 (1967) და 338 (1973).
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1686

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1686 — მიღებულია 2006 წლის 15 ივნისს. მას შემდეგ, რაც საბჭომ განიხილა ლიბანისა და გარშემო რეგიონის შესახებ ადრე მიღებული რეზოლუციები, მათ შორის 1373 (2001), 1566 (2004), 1595 (2005), 1636 (2005) და 1644 (2005). საბჭომ ერთი წლით გაახანგრძლივა „გაეროს საერთაშორისო დამოუკიდებელი საგამოძიებო კომისიის“ მანდატი, რომელიც იძიებდა ლიბანის ყოფილი პრემიერ-მინისტრის, რაფიკ ჰარირის მკვლელობას.

რეზოლუციას, რომელიც დახურულ სხდომაზე იყო მიღებული, მხარი დაუჭირეს საფრანგეთმა და ამერიკის შეერთებულმა შტატებმა.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
საბჭომ კიდევ ერთხელ დაგმო ბომბის აფეთქება, რომელმაც პრემიერ-მინისტრ რაფიკ ჰარირისა და კიდევ 22 ადამიანის სიცოცხლე იმსხვერპლა. ასევე დაიგმო სხვა თავდასხმები, რომლებიც ლიბანში 2004 წლის ოქტომბრიდან განხორციელდა. საბჭომ შეაქო საგამოძიებო კომისია „რთულ პირობებში“ მუშაობისთვის და აღნიშნა, რომ მიუხედავად მნიშვნელოვანი პროგრესისა, გამოძიება ჯერ კიდევ არ იყო დასრულებული.

საბჭოს წევრებმა მზადყოფნა გამოთქვეს, რომ დაეხმარონ ლიბანს, თავდასხმაზე პასუხისმგებელი პირების მართლმსაჯულების წინაშე წარდგენაში.

დადგენილებები
უშიშროების საბჭომ მოიწონა საგამოძიებო კომისიის ანგარიში და, შესაბამისად, მისი მანდატი 2007 წლის 15 ივნისამდე გაახანგრძლივა. საბჭომ მხარი დაუჭირა კომისიის გადაწყვეტილებას მისი შესაძლებლობების გაფართოების შესახებ, რადგან დახმარება გაეწია ლიბანის მთავრობისთვის 2004 წლის 1 ოქტომბრიდან მოყოლებული სხვა თავდასხმების გამოძიებაში.

საბოლოოდ, საბჭომ დაავალა კომისიას, კვარტლურად წარადგინოს ანგარიში გამოძიების მიმდინარეობის შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1428

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1428, მიიღეს 2002 წლის 30 ივლისს, ისრაელისა და ლიბანის შესახებ მიღებული წინა რეზოლუციების გახსენების შემდეგ, მათ შორის 425 (1978), 426 (1978), 1310 (2000), 1337 (2001), 1365 (2001) და 1391 (2002), საბჭომ გადაწყვიტა ლიბანში, გაეროს დროებითი ძალების მანდატის კიდევ ექვსი თვით, 2003 წლის 31 იანვრამდე გახანგრძლივება.

უშიშროების საბჭომ გაიხსენა გენერალური მდივნის, კოფი ანანის დასკვნა, რომლის მიხედვითაც ისრაელმა 2000 წლის 16 ივნისისთვის, რეზოლუცია 425-ის შესაბამისად, გაიყვანა თავისი ძალები ლიბანიდან. მან ხაზი გაუსვა -ის ოპერაციის დროებით ხასიათს და აღნიშნა, რომ მანდატის სამი ნაწილისგან ორს უკვე შეასრულა.

გენერალურ მდივანს დაევალა გაეგრძელებინა -ის გადაჯგუფებისა და ხელახალი განლაგების განხორციელება. ლიბანის მთავრობას მოუწოდეს შეექმნა მშვიდი გარემო და აღედგინა თავისი ხელისუფლება სამხრეთ ლიბანში ლიბანური ძალების განთავსების გზით. მხარეებს მოუწოდეს უზრუნველეყოთ -ის სრული გადაადგილების თავისუფლება და მისი უსაფრთხოება. როგორც ისრაელს, ასევე ლიბანს მოუწოდეს შეესრულებინათ ვალდებულებები გაეროს მიერ განსაზღვრული გასვლის ხაზის პატივისცემის შესახებ, ხოლო ამ ხაზის ნებისმიერი საჰაერო, საზღვაო და სახმელეთო დარღვევა დაგმობილ იქნა და საბჭოს შეშფოთება გამოიწვია.

რეზოლუცია მხარს უჭერდა -ის ძალისხმევას გასვლის ხაზის დარღვევების მონიტორინგისა და განაღმვის მიმართულებით. გენერალურ მდივანს ასევე სთხოვეს გაეგრძელებინა კონსულტაციები ლიბანის მთავრობასთან და ჯარისკაცების გამგზავნ ქვეყნებთან რეზოლუციის განხორციელების საკითხზე. მას დამატებით დაევალა ანგარიში წარედგინა -ის საქმიანობის შესახებ, მათ შორის მისი ტექნიკური გადაჯგუფების შესახებ, აგრეთვე გაეროს ზავის ზედამხედველობის ორგანიზაციის მიერ შესრულებული ამოცანების შესახებ.

დასასრულს, რეზოლუციამ ხაზი გაუსვა ახლო აღმოსავლეთში სამართლიანი და ხანგრძლივი მშვიდობის მნიშვნელობას, რომელიც ეფუძნება უშიშროების საბჭოს შესაბამის რეზოლუციებს, მათ შორის 242 (1967) და 338 (1973).
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1643

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1643 ერთხმად იქნა მიღებული 2005 წლის 15 დეკემბერს. კოტ-დ’ივუარში (სპილოს ძვლის ნაპირი) არსებულ ვითარებაზე ადრე მიღებული რეზოლუციების გახსენების შემდეგ, საბჭომ 2006 წლის 15 დეკემბრამდე გააგრძელა ქვეყნის წინააღმდეგ დაწესებული იარაღის ემბარგო, აგრეთვე ფინანსური და გადაადგილების შეზღუდვები, და დამატებით აკრძალა ალმასებით ვაჭრობა.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
უშიშროების საბჭომ შეშფოთება გამოთქვა ქვეყანაში მიმდინარე კრიზისის გამო. მან მოუწოდა კოტ-დ’ივუარის მთავრობასა და ახალ ძალებს, უარი თქვან ძალადობაზე, განსაკუთრებით სამოქალაქო პირებისა და უცხოელების წინააღმდეგ, და ითანამშრომლონ კოტ-დ’ივუარში გაეროს ოპერაციასთან .

რეზოლუციის პრეამბულამ ასევე მხედველობაში მიიღო კიმბერლის პროცესის სერტიფიცირების სქემის გადაწყვეტილება, რომელიც მიზნად ისახავს კოტ-დ’ივუარიდან მოპოვებული ალმასების საერთაშორისო ბაზარზე მოხვედრის აღკვეთას. საბჭომ აღიარა კავშირი ბუნებრივი რესურსების უკანონო ვაჭრობასა და ექსპლუატაციას, იარაღის ტრეფიკინგსა და დაქირავებული ჯარის გამოყენებას შორის, რაც ხელს უწყობდა კონფლიქტის გაღვივებას.

აქტები
გაეროს წესდების თავის საფუძველზე მოქმედმა საბჭომ ერთი წლით გააგრძელა 1572-ე (2004) რეზოლუციით დაწესებული სანქციები და მოითხოვა მთავრობისა და მეამბოხეებისგან მათ მფლობელობაში არსებული იარაღის სიის წარდგენა. დაწესდა აკრძალვა დაუმუშავებელი ალმასების იმპორტზე. ყველა ქვეყანას დაევალა, აღკვეთონ ივუარული ალმასების იმპორტი თავიანთ ტერიტორიაზე და 90 დღის ვადაში წარადგინონ ანგარიში ამ ზომის მისაღებად გატარებული ქმედებების შესახებ. საბჭო დამატებითი ზომებით დაემუქრა იმ პირებს, რომლებიც შეეცდებოდნენ სამშვიდობო პროცესის დაბლოკვას, ჩაიდენდნენ ადამიანის უფლებების დარღვევებს ან წააქეზებდნენ ძალადობას. საბჭომ მიიჩნია, რომ თავდასხმა -ზე, მხარდამჭერ ფრანგულ ძალებსა თუ სხვა პერსონალზე წარმოადგენს საფრთხეს ეროვნული შერიგების პროცესისთვის.

დასასრულს, გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს, დაევალა ხუთი ექსპერტისგან შემდგარი ჯგუფის შექმნა ექვსი თვის ვადით, რათა გამოიძიონ საერთაშორისო სანქციების დარღვევის ფაქტები და მოამზადონ რეკომენდაციები იმის შესახებ, თუ როგორ შეუძლიათ რეგიონის ქვეყნებს ამ ზომების უკეთ იმპლემენტაცია.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1990

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1990, მიიღეს 2011 წლის 27 ივნისს, მას შემდეგ, რაც საბჭომ განიხილა ყველა წინა რეზოლუცია სუდანში არსებული ვითარებისა და ყოვლისმომცველი სამშვიდობო შეთანხმების შესახებ, საბჭომ დააფუძნა გაეროს დროებითი უსაფრთხოების ძალები აბიეისთვის სუდანსა და სამხრეთ სუდანს შორის სადავო აბიეის რეგიონში.

რეზოლუცია მიიღეს სამხრეთ კორდოფანის კონფლიქტის შემდეგ, რომელიც სუდანის სახალხო განთავისუფლების არმია/მოძრაობასა (/) და სუდანის არმიას შორის მოხდა, და სამხრეთ სუდანის მიერ ჩრდილოეთისგან დამოუკიდებლობის გამოცხადების წინა პერიოდში. რეზოლუციის პროექტი მომზადებული იყო ამერიკის შეერთებული შტატების მიერ.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
უშიშროების საბჭომ აღნიშნა, რომ 2011 წლის 20 ივნისს სუდანის მთავრობასა და /-ს შორის მიღწეულ იქნა შეთანხმება აბიეის რეგიონის ადმინისტრირებისა და უსაფრთხოების შესახებ. საბჭომ შეშფოთება გამოთქვა რეგიონში არსებული ვითარებისა და სამოქალაქო მოსახლეობის წინააღმდეგ ჩადენილი ძალადობის გამო. ორივე მხარე მიწვეულ იქნა კონსტრუქციული მოლაპარაკებების საწარმოებლად აბიეის სტატუსთან დაკავშირებით, რათა უზრუნველყონ იძულებით გადაადგილებულ პირთა დაბრუნება და ხელი შეუწყონ ჰუმანიტარულ წვდომას.

აქტები
ეთიოპიური -ს სამშვიდობო მისია დაფუძნდა საწყისი ექვსთვიანი პერიოდით. მისიის პირველ ხელმძღვანელად და ძალების სარდლად დაინიშნა ეთიოპიელი გენერალ-ლეიტენანტი ტადესე ვერედე ტესფაი. ძალები შედგებოდა 4 200 ჯარისკაცისგან, 50 პოლიციელისა და დამხმარე პერსონალისგან შემდეგი მანდატით:
აბიეის რეგიონის დემილიტარიზაციის მონიტორინგი;

რეგიონული ორგანიზაციების მუშაობაში მონაწილეობა;

განაღმვით საქმიანობაში წვლილის შეტანა;

ჰუმანიტარული დახმარების მიწოდების ხელშეწყობა;

პოლიციის სამსახურის შესაძლებლობების მხარდაჭერა და ნავთობის ობიექტების დაცვა.

გაეროს წესდების თავის საფუძველზე, -ს მიეცა უფლებამოსილება, განახორციელოს „აუცილებელი ქმედებები“, რათა:

დაიცვას -ს პერსონალი, აღჭურვილობა და ობიექტები;

დაიცვას გაეროს პერსონალი, აღჭურვილობა და ობიექტები;

უზრუნველყოს გაეროსა და ჰუმანიტარული პერსონალის უსაფრთხოება და გადაადგილების თავისუფლება;

დაიცვას საფრთხეში მყოფი სამოქალაქო პირები;

დაიცვას აბიეი გარე თავდასხმებისგან;

უზრუნველყოს უსაფრთხოება რეგიონში.

გენერალურ მდივან პან გი მუნს ეთხოვა სუდანთან შეთანხმების გაფორმება ძალების სტატუსის შესახებ. სუდანსა და სხვა სახელმწიფოებს მოუწოდეს სრულად ითანამშრომლონ -სთან, ხოლო გენერალურ მდივანს დაევალა პროგრესის ანგარიშის წარდგენა, რომელიც მოიცავდა ადამიანის უფლებათა მონიტორინგს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1060

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1060 ერთხმად მიიღეს 1996 წლის 12 ივნისს, მას შემდეგ, რაც კიდევ ერთხელ დადასტურდა რეზოლუციები 687 (1991), 707 (1991) და 715 (1991) ერაყის შეიარაღების პროგრამის მონიტორინგის შესახებ, საბჭომ მოითხოვა, რომ ერაყს ეთანამშრომლა გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის სპეციალური კომისიის იარაღის ინსპექტირების ჯგუფებთან და მიეცა მათთვის შეუზღუდავი წვდომა ნებისმიერ ზონასა და აღჭურვილობაზე, რომელსაც ჯგუფები მოითხოვდნენ.

უშიშროების საბჭომ მხედველობაში მიიღო სპეციალური კომისიის პროგრესი ერაყის მასობრივი განადგურების იარაღის პროგრამების ლიკვიდაციის პროცესში, ისევე როგორც გადასაჭრელი დარჩენილი პრობლემები. 1996 წლის 11 და 12 ივნისს ერაყმა საინსპექციო ჯგუფს უარი განუცხადა გარკვეულ ობიექტებზე დაშვებაზე. რეზოლუციებმა 687, 707 და 715 იარაღის ინსპექტირების ჯგუფებს მიანიჭა უპირობო და შეუზღუდავი წვდომა ნებისმიერ ობიექტზე, რომლის შემოწმებაც მათ სურდათ, ხოლო ერაყის მხრიდან ამ პროცესის შეფერხების ნებისმიერი მცდელობა საბჭოს მიერ მიჩნეულ იქნა დაუშვებლად.

გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის წესდების თავის საფუძველზე მოქმედმა საბჭომ მწუხარება გამოთქვა ერაყის უარზე, დაეშვა იარაღის ინსპექტირების ჯგუფები ობიექტებზე, რაც წარმოადგენდა უშიშროების საბჭოს წინა რეზოლუციების დარღვევას. საბჭომ მოითხოვა, რომ ჯგუფებს ჰქონოდათ წვდომა მათ მიერ მოთხოვნილ ობიექტებზე, იარაღზე, აღჭურვილობასა და ტრანსპორტზე, და სრული მხარდაჭერა გამოუცხადა სპეციალური კომისიის მუშაობას ამ საკითხში.
კარლ ფრიდრიხ ბურდახი

კარლ ფრიდრიხ ბურდახი (; დ. 12 ივნისი, 1776, ლაიფციგი — გ. 16 ივლისი, 1847, კენიგსბერგი) — გერმანელი ანატომი და ფიზიოლოგი, დერპტისა (1811-1814) და კენიგსბერგის უნივერსიტეტის პროფესორი (1814 წლიდან) .

ბიოგრაფია
დაიბადა ლაიფციგში 1776 წლის 12 ივნისს, ადგილობრივი ექიმის, დანიელ კრისტიან ბურდახის ოჯახში, რომელიც ადრეულ ასაკში გარდაიცვალა.

1785-1793 წლებში სწავლობდა ლაიფციგის წმინდა ნიკოლოზის გიმნაზიაში. 1793 წლიდან ლაიფციგის უნივერსიტეტში ისმენდა ლექციებს მედიცინასა და ფილოსოფიაში, ხოლო 1798 წელს მიიღო ფილოსოფიის დოქტორის ხარისხი და მოიპოვა ჰაბილიტაცია ლექციების კითხვის უფლებით. მოგვიანებით გაემგზავრა ვენაში, სადაც ერთი წლის განმავლობაში იოჰან პეტერ ფრანკთან გადიოდა პრაქტიკას. ლაიფციგში დაბრუნების შემდეგ დაკავდა ლიტერატურული და პედაგოგიური მოღვაწეობით, რაც მცირე დროს უტოვებდა სამედიცინო პრაქტიკისთვის; მუშაობდა ზოგადი პროფილის ექიმად და მკურნალობდა ხელმოკლე პაციენტებს. 1805 წელს დაასრულა თავის ტვინის შესახებ საკუთარი კვლევის პირველი ნაწილი.

1807 წელს ბურდახმა ლაიფციგის უნივერსიტეტის ექსტრაორდინალური პროფესორის თანამდებობა დაიკავა. 1810 წელს იგი მეორედ ეწვია ვენას, ხოლო 1811 წელს მიიღო შეთავაზება დერპტის უნივერსიტეტის ანატომიის, ფიზიოლოგიისა და სასამართლო მედიცინის კათედრის ხელმძღვანელად.

მისი ძირითადი საგანი ანატომია იყო, თუმცა ის ასევე კითხულობდა ლექციებს ფიზიოლოგიაში, ემბრიოლოგიასა და პროპედევტიკაში. მის ლექციებს ანატომიასა და ფიზიოლოგიაში დაახლოებით 25 სტუდენტი ესწრებოდა. დერპტში ბურდახის ყველაზე ცნობილ მოწაფეებს შორის, რომლებიც მის ემბრიოლოგიის კურსს გადიოდნენ, იყვნენ კარლ ერნსტ ფონ ბერი და ქრისტიან პანდერი.

1813 წელს ბურდახმა მიიღო შეთავაზება კენიგსბერგის უნივერსიტეტში ანალოგიური თანამდებობის დაკავების შესახებ და 1814 წლის 4 იანვარს დერპტში ლექციების კითხვა შეწყვიტა.

1817 წელს ბურდახის ინიციატივით კენიგსბერგის უნივერსიტეტში ანატომიური თეატრის ახალი შენობა აიგო. მანვე დააფუძნა უნივერსიტეტთან არსებული პირველი სამეცნიერო-ანატომიური ინსტიტუტი და მონაწილეობა მიიღო ანატომიური მუზეუმის შექმნაში. 1818 წლიდან იგი იყო პეტერბურგის მეცნიერებათა აკადემიის უცხოელი წევრ-კორესპონდენტი.

1835 წლიდან ბურდახი სამედიცინო კოლეგიის დირექტორის მოვალეობას ასრულებდა, ხოლო 1837-1844 წლებში ფიზიკო-სამედიცინო საზოგადოების თავმჯდომარის პოსტი ეკავა. 1845 წელს იგი გადადგა.

კარლ ფრიდრიხ ბურდახი გარდაიცვალა 1847 წლის 16 ივლისს კენიგსბერგში.

მისი ვაჟი, ერნსტი (1801-1876), ასევე ანატომი და კენიგსბერგის უნივერსიტეტის პროფესორი იყო[4].

ფრიდრიხ ბურდახი შელინგისეული ნატურფილოსოფიის მიმდევარი იყო. იგი განსაკუთრებულ ყურადღებას უთმობდა თავის ტვინის მორფოლოგიის, ონტოგენეზისა და ფილოგენეზის შესწავლას. ბურდახმა თავის ტვინში გამოყო პროექციული, კომისურალური და ასოციაციური გამტარი სისტემები.

ბურდახის სახელს ატარებს ნერვული კონა (ზურგის ტვინის უკანა სვეტებში), რომელიც უზრუნველყოფს სხეულის ზედა ნაწილისა და ზედა კიდურების ცნობიერ პროპრიოცეპტულ (კუნთ-სახსროვან) მგრძნობელობას.