iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ფიკარდუ

ფიკარდუ — ძველი დასახლება, რომელმაც შეინარჩუნა თავისი ტრადიციული შუა საუკუნეების მახასიათებლები. იგი მდებარეობს ტროოდოსის მთების ჩრდილო-აღმოსავლეთ კალთებზე, ნიქოზიიდან სამხრეთ-დასავლეთით დაახლოებით 40 კილომეტრში. დღეს სოფელი თითქმის მთლიანად დაცარიელებულია. იგი დაკავშირებულია ორი გზით: ერთი კლირუდან და მეორე კალო ხორიო კლირუდან. მის მახლობლად ასევე მდებარეობს ტრადიციული სოფელი ლაზანიასი და მაჰერასის მონასტერი. სოფელი სიძველეთა დეპარტამენტის მფლობელობაშია და წარდგენილია მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლობის კანდიდატად.

ისტორია
ახ. წ. 400–800 წლებში კუნძულის ისტორიაში დიდი არეულობა იყო ანტიწარმართული კანონმდებლობისა და არაბთა შემოსევების გამო. ამან გამოიწვია დისიდენტური ჯგუფების ჩამოყალიბება, რომლებიც ცდილობდნენ თავი აერიდებინათ ჩაგვრისგან და გადარჩენის ძირითად იარაღად ამ მთიან რეგიონში მახვილის ძალა ექციათ. მაჰერასის მთების თავდაპირველი სახელწოდება სწორედ ბერძნული ტერმინი „ბრძოლიდან“ მომდინარეობს.

ლეგენდის თანახმად, რეგიონს ორი დომინანტი კლანი აკონტროლებდა: კურიელები კურიონის მხარედან (რომლებიც მთის აღმოსავლეთ მხარეს განაგებდნენ) და მამაცები ტამასოსის მხარედან (რომლებიც მთის დასავლეთ ნაწილს აკონტროლებდნენ). ახ. წ. 700 წელს კვიპროსელთა დიდმა ნაწილმა, რომლებიც ომის ტყვეები იყვნენ პროპონტიდის კიზიკოსიდან მოახდინეს რეპატრიაცია. ამან გააძლიერა რეგიონში გაქცეულთა ჯგუფები, რამაც აიძულა ხელისუფლება, ამ კანონგარეშე გამოცხადებული პირებისთვის ამნისტია მიენიჭებინა.

ამ ვერსიის თანახმად, სოფელ ფიკარდუს სახელი მომდინარეობს ბერძნული ფრაზიდან „ “, რაც „გაქცეულ მამაცთა კლანს“ ნიშნავს, საიდანაც წარმოიქმნა სახელი ფიკარდუ. თუმცა, უფრო სავარაუდო ეტიმოლოგია შესაძლოა იყოს „ “, რაც „გაქცეულთა ბუნაგს“ ნიშნავს.

თუმცა, ისტორიული კვლევები განსხვავებულ წარმომავლობაზე მიუთითებს: კერძოდ, ამ მხარის ფეოდალი მმართველების გვარზე, რომელიც ლუზინიანების ეპოქიდან იღებს სათავეს. ამ ოჯახის პირველი მოხსენიება 1450-იანი წლების შემდგომ პერიოდს უკავშირდება. 1473 წელს თომას ფიკარდოსი მოხსენიებულია, როგორც სამეფო კანცლერი, რომელიც ჯეიმზ -ის სარეცელთან იმყოფებოდა მისი გარდაცვალებისას. მიიჩნევა, რომ სწორედ ის არის იმ ოჯახის პატრიარქი, რომლის სახელსაც უკავშირდება სოფლის ფეოდალური ისტორია. რეალურად, კვიპროსის ბევრი სოფელი ყოფილი ფეოდალური მფლობელობაა, რომელთა სახელებიც ფრანკების, ვენეციელებისა და სხვათა კვალს ატარებს, როგორც ეს არის ახლომდებარე სოფლების,გურისა (ურიების ოჯახი) და ლაზანიასის (ლუზინიანები) შემთხვევაში.„ყოველივე ამის მიუხედავად, ეს ვერსია ნაკლებად სავარაუდოა, რომ ზუსტი იყოს, რადგან კომნენოსთა დინასტიის (1081–1185) მმართველობის პერიოდში სოფელი ადმინისტრაციულად მაჰერასის მონასტერს ექვემდებარებოდა. იმავე ხანის სამონასტრო წყაროების მიხედვით, მონასტრის კუთვნილ მამულში (ფეოდში) ლითროდონტასში ხილისა და ზეთისხილის ბაღები იყო გაშენებული, ფიკარდუს მაცხოვრებლების ერთ-ერთ ძირითად და შემოსავლიან საქმიანობას კი ტყეში -ის (ახალგაზრდა ველური ზეთისხილის ხეების) შეგროვება წარმოადგენდა. 1196-დან 1310 წლამდე პიცილიის რეგიონის უდიდეს ნაწილს ტამპლიერთა ორდენი განაგებდა. მას შემდეგ, რაც ტამპლიერები მწვალებლობის ბრალდებით სისხლისსამართლებრივად დევნეს, მათ პრივილეგიებსა და სამფლობელოებს, მათ შორის ფიკარდუსაც, ჰოსპიტალიერთა ორდენი დაეუფლა.“

გალერეა
გალინი (კვიპროსი)

გალინი — მიტოვებული სოფელი კვიპროს, ლეფკადან 8 კილომეტრში (5.0 მილი) ჩრდილო-დასავლეთით, მორფუს ყურის რაიონში. ის ჩრდილოეთ კვიპროსის ფაქტობრივი კონტროლის ქვეშაა.

ისტორია
1960 წლის აღწერის მიხედვით, გალინის მოსახლეობა მხოლოდ ბერძნული კვიპროსელებით იყო დასახლებული - 1,295. მოულოდნელი თავდასხმის შემდეგ. ექვსი ადამიანი დაკარგულად ითვლებოდა.

სოფელს 1975 წელს კვიპროსელმა თურქებმა ომერლი (სიტყვასიტყვით, „ომერთან ერთად“) გადაარქვეს.
ფტერიკუდი

ფტერიკუდი — სოფელი კვიპროსში, ნიქოზიის რაიონში, რომელიც პალაიხორი-მორფუდან ჩრდილოეთით, 4 კილომეტრში მდებარეობს. ფტერიკუდი გაშენებულია ტროოდოსის მწვანე კალთაზე, დედაქალაქიდან სამხრეთ-დასავლეთით, დაახლოებით 48 კილომეტრში. იგი კვიპროსის ერთ-ერთი ყველაზე მაღალმთიანი სოფელია და ზღვის დონიდან 1050 მეტრის სიმაღლეზე მდებარეობს.
გერაკიესი

გერაკიესი — სოფელი კვიპროსის ნიქოზიის რაიონში. 2011 წლის აღწერის მიხედვით, მისი მოსახლეობა 75 ადამიანი იყო. ის მდებარეობს მარატასას რეგიონში, კალაპანაიოტიდან 3 კილომეტრში ჩრდილო-დასავლეთით და ლეფკედან 20 კილომეტრში სამხრეთით.

ისტორია
სოფლის სახელი არ ჩანს არცერთ ვენეციურ რუკაზე. თუმცა, დე მას ლატრიმ სოფელი ჩაწერა, როგორც „ტერაკიესი“ და ლუზინიან-ვენეციური პერიოდის მარატასას პროვინციის სამეფო საკუთრების სიაში შეიყვანა. ესტიენ დე ლუზინიანი, რომლისგანაც ჯეფრი წყაროებს იღებს, ახსენებს, რომ სოფელი შუა საუკუნეებში ცნობილი იყო, როგორც სან ნიკოლო დი გერადესი და დომინიკის ორდენს ეკუთვნოდა. თუმცა, შესაძლოა, იერაკიესთან ახლოს არსებობდეს კიდევ ერთი დასახლება, სახელწოდებით აია ნიკოლა, მაგრამ არ არსებობს მტკიცებულება, რომ ამ სოფელს აია ნიკოლა ერქვა.

ლეონტიოს მაჰერასი ახსენებს სოფელს სახელად იერაჩეზს, თუმცა ვარაუდობენ, რომ ეს სოფელი, სავარაუდოდ, ანატოლიაში, კორაკესიონის რეგიონში (დღევანდელი ალანია) მდებარეობდა. თუმცა, იეორიოს ვუსტრონიოსი, იერაჩეზის ხსენებისას, კონკრეტულად აღნიშნავს, რომ ის სამეფოს პერიოდში მარათას პროვინციაში იყო და მას ედესას გრაფი მართავდა. ხოლო ჰორაციო ჰერბერტ კიჩენერის 1882 წლის საძიებო რუკაზე - იერაკიეში. ეტიმოლოგიურად, სახელწოდება იერაჩეზი მომდინარეობს სიტყვიდან იერაკი , რაც შევარდენს ნიშნავს და ეს სიტყვა კვიპროსულ ბერძნულად „იერაკას“-ად წარმოითქმის.

მოსახლეობის სტატისტიკა
მიუხედავად იმისა, რომ სოფლის მოსახლეობა 1881 წლიდან 1946 წლამდე გაიზარდა, შემდგომში შემცირდა. 1974 წელს, ომიდან გამოქცეული კვიპროსელი ბერძენ-კვიპროსელების მიერ დაარსებულმა დროებითმა დასახლებამ სოფლის მოსახლეობა გააორმაგა.
გალათა (კვიპროსი)

გალათა — სოფელი სოლეას ხეობაში, რომელიც მდებარეობს დედაქალაქ ნიქოზიიდან დასავლეთით, დაახლოებით 60 კილომეტრში, ტროოდოსის მთებში, ზღვის დონიდან 620 მეტრის სიმაღლეზე. ზაფხულის თვეებში არსებული შედარებით გრილი კლიმატის წყალობით, იგი პოპულარული საზაფხულო ტურისტული მიმართულებაა (განსაკუთრებით ადგილობრივ მოსახლეობაში). სოფელი კუნძულზე ასევე კარგად არის ცნობილი თავისი ხილის მოსავლით. გალათაში მდებარეობს პანაღია ტის პოდითუს ეკლესია, რომელიც 1985 წელს, ტროოდოსის რეგიონის სხვა ცხრა მოხატულ ტაძართან ერთად, იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში შეიტანეს. ეს სტატუსი მათ უნიკალური ფრესკებისა და კვიპროსში ბიზანტიური მმართველობის ისტორიის გამორჩეული მოწმობის გამო მიენიჭათ.

სოფლის სახელი და ისტორია
ბერძნული მითოლოგიის თანახმად, კვიპროსი იყო პირველი მიწა, რომელზეც აფროდიტემ ფეხი დაადგა. სწორედ აქ შეევედრა პიგმალიონი ქალღმერთს, რომ მისივე ხატებად შექმნილ ქანდაკებასთან ყოფნის ნება დაერთო. აფროდიტემ ქანდაკება გააცოცხლა და პიგმალიონმა ცოლად გალატეა შეირთო.

სოფლის სახელწოდების წარმოშობის ერთ-ერთი ვერსიით, პირველი მოსახლენი მცირე აზიის რეგიონ გალატიიდან მოვიდნენ. სხვა ვერსიით, სოფელი დასახლებული იყო მწყემსებით, რომლებიც რძეს ყიდდნენ, ანუ მერძევეებით (ბერძნულად — „გალატაეს“). პანაღია ტის პოდითუდან 100 მეტრში მდებარეობს 1514 წელს აგებული პანაგია თეოტოკოსის/მთავარანგელოზ მიქაელის ეკლესია.

სოფლის ცენტრში, გალათას მთავარი და დიდი ტაძრის, 1930 წელს აშენებული პანაგია ოდეგეტრიას გვერდით, დგას წმინდა სოზომენოსის პატარა ეკლესია, რომელიც 1513 წლით თარიღდება. გალათასა და კაკოპეტრიას დამაკავშირებელ გზაზე მდებარეობს საუკუნის მცირე ზომის ტაძრები: წმინდა პარასკევასა და წმინდა გიორგის ეკლესიები. გალათას დასავლეთ შესასვლელთან კი დგას საუკუნის მცირე ზომის წმინდა ნიკოლოზის ტაძარი.
გონიელი

გონიელი — ქალაქი კვიპროსში, დედაქალაქ ნიქოზიასთან ახლოს. ის ფაქტობრივად ჩრდილოეთ კვიპროსის კონტროლის ქვეშაა. წლების განმავლობაში ქალაქი ჩრდილოეთ ნიქოზიას შეერწყა, რის გამოც ის ქალაქთანაა დაკავშირებული. მისი მოსახლეობა 2011 წლის მონაცემებით 11,671 ადამიანს შეადგენს.

ისტორია
1571 წელს ოსმალეთის მიერ კვიპროსის დაპყრობამდე, ეს ტერიტორია ცარიელი მინდვრებისგან შედგებოდა. დაპყრობის შემდეგ, ანატოლიიდან ორი ოჯახი, კურტ ალი ანამურიდან და მეჰმეტ ეფენდი აქსარაიდან, აქ დასახლდნენ და დააარსეს გონიელი.

კულტურა
საფეხბურთო კლუბი გონიელიში მდებარეობს. გონიელის სტადიონი, „ალი ნაჯი ყარაჯანის“ სტადიონი (რომელსაც ჟურნალისტ ალი ნაჯი ყარაჯანის სახელი ჰქვია), მასპინძლობს საფეხბურთო მატჩებს, კონცერტებს და ყოველწლიურ 23 აპრილს ბავშვთა დღისადმი მიძღვნილ ღონისძიებებს.

ყოველ ივლისს, ქალაქის ცენტრში იმართება გონიელის საერთაშორისო ხალხური ცეკვის ფესტივალი. ღონისძიება ერთი კვირა გრძელდება და მასში ბულგარეთის, რუმინეთისა და თურქეთის მსგავსი ქვეყნებიდან ჩამოსული მოცეკვავე ჯგუფები ტრადიციულ ხალხურ ცეკვებს ასრულებენ.

გონიელი პოპულარული ქალაქია სტუდენტებისთვის, რომლებიც საცხოვრებლის დაქირავებას ცდილობენ, რადგან ის ნიქოზიაში დაფუძნებული ახლო აღმოსავლეთის უნივერსიტეტიდან მანქანით დაახლოებით 15 წუთის სავალზეა.

საერთაშორისო ურთიერთობები
ტყუპი ქალაქები - დაძმობილებული ქალაქები
გონიელი დაძმობილებულია:
კიზილჯაჰამამი, ანკარა, თურქეთი (2009 წლიდან)
სარიერი, სტამბოლი, თურქეთი
გური (სოფელი)

გური — სოფელი კვიპროსში, ნიქოზიის რაიონში, რომელიც მდებარეობს მახაირას მთის ძირში, პიცილიას გეოგრაფიულ რეგიონში, უხეში ფერდობზე. სოფელი მდებარეობს კლიროუდან სამხრეთით 10 კმ-ში, ნიქოზიიდან 36 კმ-ში.

ისტორია
სოფლის სახელი დაახლოებით 800 წელს გაჩნდა კუნძულზე ყველა დისიდენტისა და გაქცეული დამნაშავეების საყოველთაო ამნისტიის შემდეგ. - საუკუნეებში კუნძულის ისტორიაში დიდი არეულობა იყო. მიწისძვრებმა, ანტიწარმართულმა კანონებმა და არაბთა შემოსევებმა გამოიწვია დისიდენტებისა და ლტოლვილთა ჯგუფების კლანებად ჩამოყალიბება ტროოდოსის მთების მიუწვდომელ ხეობებსა და მწვერვალებში, რათა თავიდან აეცილებინათ ჩაგვრა. იქ მათ ხმლის მმართველობა გადარჩენის ძირითად იარაღად დაამკვიდრეს. აქედან გამომდინარე, მახაირას მთის სახელი ამ კლანების საბრძოლო უნარიდან მომდინარეობს. ერთ-ერთი ასეთი კლანები იყო კურიები, რომლებიც წარმოიშვნენ კურიონის რაიონიდან გაქცეული დისიდენტებისგან. კურიები მთის აღმოსავლეთ მხარეს აკონტროლებდნენ. სოფლის სახელი გურები კურიების კლანიდან მომდინარეობს.

კომნენოსების დინასტიის დროს (1081–1185) გურები და სხვა სოფლები პრივილეგიად მახაირას მონასტერს გადაეცა. სხვადასხვა კლანები გაერთიანდა არსებულ თემებში და ახალმა მონასტერმა ინვესტიცია ჩადო „თემების საკეთილდღეოდ“ სასოფლო-სამეურნეო იარაღების, „გუთნების, უნაგირებისა და პირუტყვის ზარების“ წარმოებაში.

ფრანკების პერიოდში (1192–1489) ტამპლიერებმა კუნძულზე ფეოდალური სისტემა დანერგეს და მონასტრის პრივილეგიები გააუქმეს. ადგილობრივები აჯანყდნენ და ფრანკებმა, აჯანყების ჩასახშობად, სოფელში და ზოგადად პისილიაში (სამხედრო ფეოდალიზმი) გამოიყენეს კომანდიზმი (ფეოდალიზმი). აჯანყებას 13 ბერის სიკვდილით დასჯა მოჰყვა და სოფლების, როგკიას და კალამითასას, როგორც სხვა მცირე დასახლებების, სრული განადგურება.

ეს იყო პირველი შემთხვევა, როდესაც გურისა და პისილიას ტერიტორია სამხედრო გზით დაიკავეს.
ჰამითქოი

ჰამითქოი — კვიპროსში, ჩრდილოეთ ნიქოზიის მდიდარი ჩრდილოეთი გარეუბანი. ჰამითქოი ჩრდილოეთ კვიპროსის ფაქტობრივი კონტროლის ქვეშაა და 2008 წლიდან ნიქოზიის თურქული მუნიციპალიტეტის იურისდიქციაშია. 2011 წლის მონაცემებით, ჰამითქოის მოსახლეობა 5,338 ადამიანს შეადგენდა. ურბანიზაციამდე ის უფრო ცნობილი იყო როგორც მანდრესი ან ჰამიტ მანდრესი.
ჰასპოლატი

ჰასპოლატი ან მია-მილია — ინდუსტრიალიზებული სოფელი და ჩრდილოეთ ნიქოზიის აღმოსავლეთი გარეუბანი კვიპროსში. თურქეთის შემოჭრის შედეგად იმყოფება ჩრდილოეთ კვიპროსის კონტროლის ქვეშ. მის საზღვრებში მდებარეობს კვიპროსის საერთაშორისო უნივერსიტეტი და ნიქოზიის ახალი წყლის გამწმენდი ნაგებობა.

მია-მილია, პაპის დოკუმენტებში ჯერ კიდევ საუკუნის დასაწყისიდან მოიხსენიება.

1973 წელს მია-მილიას მოსახლეობა მთლიანად კვიპროსელი ბერძნებისგან შედგებოდა (1 381 კაცი). 2011 წლის მონაცემებით, მისი მოსახლეობა 4 204 ადამიანს შეადგენს, მათ შორის არიან კვიპროსელი თურქები და თურქეთის მოქალაქეები. მიგრანტმა მუშებმა ინდუსტრიული ზონის მახლობლად ღარიბთა დასახლება (ქოხმახები) მოაწყვეს.

ცნობილი ადამიანები
სოტირის კაიაფასი, კვიპროსელი ყოფილი ფეხბურთელი და ევროპის ოქროს ბუცის მფლობელი.
კოსტაკის პიერიდესი, კვიპროსელი ყოფილი ფეხბურთელი.
კალო-ხორიო-ორეინისი

კალო-ხორიო-ორეინისი — სოფელი კვიპროსში, ნიქოზიის რაიონში, რომელიც მდებარეობს ქალაქ კლირუდან სამხრეთით 3 კმ-ში.

ისტორია
სოფლის არსებობა სათავეს იღებს კლასიკური და რომაული პერიოდებიდან. კვიპროსელი ისტორიკოსის, სიმოს მენარდოსის მიხედვით, სოფლის ძველი სახელი წარმართულ ღმერთს ეძღვნებოდა. ამის მტკიცებულებაა ტაძრის ნანგრევები და უძველესი საკურთხევლის ნაშთია (/). ვინაიდან წარმართული რელიგიის პრაქტიკა კანონით აიკრძალა ახ. წ. დაახლოებით 400 წლისთვის, კლირუს გარნიზონში ბაზირებული ჯარისკაცები და სასულიერო პირები თავს დაესხნენ და გაანადგურეს ტაძარი. სოფლის მაცხოვრებლები შიშის გამო, მუხლმოდრეკის ჟესტით მიესალმნენ მომავალ ჯარსა და სასულიერო პირებს და მათ ბუჩქების ტოტები დაუფინეს, რომლებსაც მერიკა ( - იალღუნისებრნი) ჰქვია. სასულიერო პირები ამას იყენებდნენ მაგალითად ქრისტიანობის ქადაგებისას, რის გამოც გაჩნდა ეს სახელწოდება — (კარგი სოფელი) კალო-ხორიო , რომელიც ასევე ცნობილია როგორც კალო-ხორიო-მერიკასი და კალო-ხორიო-კლირუსი.
კალოპანაგიოტისი

კალოპანაგიოტისი — სოფელი კვიპროსში, ნიქოზიის რაიონში. იგი მდებარეობს მუტულასის ჩრდილოეთით 3 კმ-ში, ტროოდოსის მთებში. სოფელი და მისი არქიტექტურა მოიცავს მოკირწყლულ ქუჩებსა და საფეხმავლო ბილიკებს, სამლოცველოებსა და ეკლესიებს. დამახასიათებელია კრამიტით გადახურული სახლები, აივნები, ეზოები და ჩრდილისმომცემი ვაზის ხეივნები. სოფელი გარშემორტყმულია სეტრახოსის ხეობის მწვანე მცენარეულობით.

კალოპანაგიოტისში არის არაერთი ეკლესია და სამლოცველო, მათ შორის წმინდა მარინეს და პანაგია თეოტოკოსის (ღვთისმშობლის) ეკლესიები, წმინდა ანდრონიკეს და წმინდა ათანასიას, წმინდა გიორგის, წმინდა კირიაკეს, მთავარანგელოზ მიქაელის, წმინდა სერგისა და ბაქოსის და პანაგია თეოსკეპასტის სამლოცველოები.

ამ მხარეში ყველაზე გამორჩეული ბიზანტიური მონუმენტები მოიცავს წმინდა იოანე ლამპადისტისის მონასტერსა და კიკოსის წყლის წისქვილს. წმინდა იოანე ლამპადისტისის მონასტერი ერთ-ერთია ტროოდოსის რეგიონის ათი მოხატული ეკლესიიდან, რომლებიც 1985 წელს შეიტანეს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში, მათი გამორჩეული ფრესკებისა და კვიპროსში ბიზანტიური მმართველობის ისტორიის მოწმობის გამო.

გალერეა
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1535

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1535 ერთხმად მიიღეს 2004 წლის 26 მარტს, 1373-ე (2001), 1377-ე (2001) და 1456-ე (2003) რეზოლუციების ხელახლა დადასტურების შემდეგ. საბჭომ მოახდინა ანტიტერორისტული კომიტეტის რესტრუქტურიზაცია ანტიტერორისტული ზომების განხორციელების გაძლიერების მიზნით.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
უშიშროების საბჭომ ხელახლა დაადასტურა, რომ ტერორიზმი საფრთხეს უქმნის საერთაშორისო მშვიდობასა და უსაფრთხოებას, და გამოხატა მტკიცე ნება, ებრძოლოს ტერორიზმს გაეროს წესდების შესაბამისად. მან შეახსენა სახელმწიფოებს, რომ ტერორიზმთან საბრძოლველად გადადგმული ნაბიჯები უნდა შეესაბამებოდეს საერთაშორისო სამართალს, და მოუწოდა ქვეყნებს, შეუერთდნენ ტერორიზმთან დაკავშირებულ საერთაშორისო კონვენციებსა და პროტოკოლებს.

რეზოლუციის პრეამბულა ასევე მიესალმა ანტიტერორისტული კომიტეტის მიერ მიღწეულ პროგრესს 1373-ე რეზოლუციის შესრულების მონიტორინგის საქმეში. მან ხაზი გაუსვა საერთაშორისო, რეგიონული და სუბრეგიონული ორგანიზაციების როლს ტერორიზმთან ბრძოლაში. ამავდროულად, საბჭომ აღნიშნა, რომ ზოგიერთი სახელმწიფო საჭიროებდა დახმარებას 1373-ე რეზოლუციის განსახორციელებლად, და მიუთითა კომიტეტის მიერ ქვეყნებში ვიზიტის აუცილებლობაზე რეზოლუციის შესრულების მონიტორინგის მიზნით.რეზოლუციის პრეამბულა ასევე მიესალმა ანტიტერორისტული კომიტეტის მიერ მიღწეულ პროგრესს 1373-ე რეზოლუციის შესრულების მონიტორინგის საქმეში. მან ხაზი გაუსვა საერთაშორისო, რეგიონული და სუბრეგიონული ორგანიზაციების როლს ტერორიზმთან ბრძოლაში. ამავდროულად, საბჭომ აღნიშნა, რომ ზოგიერთი სახელმწიფო საჭიროებდა დახმარებას 1373-ე რეზოლუციის განსახორციელებლად, და მიუთითა კომიტეტის მიერ ქვეყნებში ვიზიტის აუცილებლობაზე რეზოლუციის შესრულების მონიტორინგის მიზნით.

რეზოლუციის დებულებები
უშიშროების საბჭომ გადაწყვიტა, რომ კომიტეტი შედგებოდა უშიშროების საბჭოს წევრი სახელმწიფოებისგან შემდგარი „პლენარული სხდომისაგან“ და „ბიუროსაგან“, რომელთაც დახმარებას გაუწევდა ანტიტერორისტული კომიტეტის აღმასრულებელი დირექტორატი , როგორც სპეციალური პოლიტიკური მისია, თავდაპირველი მანდატით 2007 წლის 31 დეკემბრამდე. „“ პასუხისმგებელი იქნებოდა კომიტეტის ყველა გადაწყვეტილების შესრულების მონიტორინგის უზრუნველყოფაზე; სახელმწიფოებისთვის დახმარების გაწევის ხელშეწყობაზე, რათა მათ წინ წაეწიათ 1373-ე რეზოლუციის იმპლემენტაცია; და, სხვა საკითხებთან ერთად, შესრულების მონიტორინგის პროცესში ყველა შესაბამისი ინფორმაციის შეგროვების ზედამხედველობაზე.

რეზოლუციამ დაავალა „“-ის აღმასრულებელ დირექტორს, წარედგინა გეგმა „“-ისთვის, რომელიც, თავის მხრივ, თავმჯდომარეს უნდა წარედგინა უშიშროების საბჭოსთვის დასამტკიცებლად. იგი დასრულდა კომიტეტის ეფექტური ფუნქციონირების მნიშვნელობის ხაზგასმით და იმის მოთხოვნით, რომ მას რეგულარულად წარედგინა ანგარიში მიღწეული პროგრესის შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1549

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1549 ერთხმად მიიღეს 2004 წლის 17 ივნისს, ლიბერიაში არსებულ ვითარებაზე ყველა წინა რეზოლუციის, განსაკუთრებით კი 1521-ე (2003) და 1532-ე (2004) რეზოლუციების გახსენების შემდეგ. საბჭომ ხელახლა შექმნა ექსპერტთა ჯგუფი ლიბერიის წინააღმდეგ დაწესებული საერთაშორისო სანქციების ზედამხედველობის მიზნით.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
უშიშროების საბჭომ მხედველობაში მიიღო ექსპერტთა ჯგუფისა და გენერალური მდივნის წინა ანგარიშები ლიბერიაში არსებული ვითარების შესახებ, ასევე ლიბერიის გარდამავალი მთავრობის მიმართვა მერქანსა და ალმასებზე დაწესებული სანქციების გაუქმების თაობაზე.

რეზოლუციის დებულებები
ექსპერტთა ჯგუფი ხელახლა შეიქმნა 2004 წლის 21 დეკემბრამდე პერიოდით, რათა განეხორციელებინა შემდგომი მისია ლიბერიასა და მეზობელ ქვეყნებში სანქციების აღსრულებისა და მათი ნებისმიერი დარღვევის გამოსაძიებლად, ასევე ამ ზომების ჰუმანიტარული და სოციალურ-ეკონომიკური გავლენის შესაფასებლად. ჯგუფს ეთხოვა აღნიშნულ საკითხებთან დაკავშირებით ორი ანგარიშის წარდგენა 2004 წლის 30 სექტემბრამდე და 2004 წლის 10 დეკემბრამდე. გარდა ამისა, გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს ეთხოვა, ჯგუფში სამუშაოდ ხუთამდე ექსპერტი დაენიშნა.

გარდამავალ მთავრობას ეთხოვა ალმასების წარმოშობის სერტიფიკატის შესაბამისი რეჟიმის შექმნა და ხე-ტყის მწარმოებელ რეგიონებზე კონტროლის დაწესება. საბოლოოდ, საერთაშორისო თანამეგობრობას მოუწოდეს, დახმარებოდა ლიბერიის გარდამავალ მთავრობას ეკონომიკურ აღდგენასა და რეკონსტრუქციაში, და ეთანამშრომლა ექსპერტთა ჯგუფსა და სანქციების კომიტეტთან.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1560

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1560 გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია, რომელიც ერთხმად მიიღეს 2004 წლის 14 სექტემბერს. ერიტრეასა და ეთიოპიას შორის არსებული ვითარების შესახებ ყველა რეზოლუციის, განსაკუთრებით კი 1531-ე (2004) რეზოლუციის ხელახლა დადასტურების შემდეგ, საბჭომ ეთიოპიასა და ერიტრეაში გაეროს მისიის მანდატი 2005 წლის 15 მარტამდე გააგრძელა.

რეზოლუცია მიღებულ იქნა ეთიოპია-ერიტრეას სამშვიდობო პროცესში არსებული უწყვეტი ჩიხის ფონზე.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
უშიშროების საბჭომ ხელახლა დაადასტურა მხარდაჭერა ორ ქვეყანას შორის სამშვიდობო პროცესისა და „“-ს როლის მიმართ ალჟირის შეთანხმების აღსრულებისა და ორმხრივი საზღვრის შესახებ სასაზღვრო კომისიის გადაწყვეტილების ხელშეწყობის საქმეში. მან შეშფოთება გამოხატა სამშვიდობო პროცესში არსებული ჩიხისა და ორმხრივი საზღვრის დემარკაციის შეფერხების გამო. ასევე გამოითქვა შეშფოთება იმასთან დაკავშირებით, რომ კომისია ვერ ახერხებდა თავისი საქმიანობის განხორციელებას, და რომ როგორც ეთიოპიის, ისე ერიტრეის მხრიდან ამ მიმართულებით გაერთიანებულ ერების ორგანიზაციასთან თანამშრომლობის ნაკლებობა შეინიშნებოდა.

რეზოლუციის დებულებები
რეზოლუციამ შეამცირა მისიის შემადგენლობა და „“-ს მანდატი 2005 წლის 15 მარტამდე გააგრძელა. ორივე მხარეს მოუწოდეს, შეესრულებინათ ალჟირის შეთანხმებით ნაკისრი ვალდებულებები და ეთანამშრომლათ სასაზღვრო კომისიასთან, რათა ამ უკანასკნელს შეძლებოდა თავისი მანდატის შესრულება. გარდა ამისა, მხარეებს მოუწოდეს „“-სთან თანამშრომლობისა და გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის პერსონალის უსაფრთხოების დაცვისკენ. საბჭო მიესალმა ეთიოპიის გადაწყვეტილებას დედაქალაქებს — ადის-აბებასა და ასმერას შორის პირდაპირი საჰაერო დერეფნის დაშვების თაობაზე, რაც ხელს შეუწყობდა მისიის მუშაობას, და მოუწოდა ასმერა-ბარენტუს გზის ხელახლა გახსნისკენ.

საბჭომ ხელახლა დაადასტურა ორ ქვეყანას შორის დიალოგისა და მათი დიპლომატიური ურთიერთობების ნორმალიზების მნიშვნელობა. ამავდროულად, მან მხარი დაუჭირა სპეციალური წარგზავნილის, ლოიდ აქსუორთის ძალისხმევას მათ მიერ მიღწეული შეთანხმებების შესრულების უზრუნველსაყოფად. გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს დაევალა ყოველმხრივ დაჰკვირვებოდა ვითარებას და გადაეხედა „“-ს მანდატისთვის სამშვიდობო პროცესში ნებისმიერი წინსვლის გათვალისწინებით.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1563

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1563 ერთხმად მიიღეს 2004 წლის 17 სექტემბერს, ავღანეთში არსებულ ვითარებაზე ყველა წინა რეზოლუციის, განსაკუთრებით კი 1386-ე (2001), 1413-ე (2002), 1444-ე (2002) და 1510-ე (2003) რეზოლუციების, აგრეთვე ტერორიზმის შესახებ 1368-ე (2001) და 1373-ე (2001) რეზოლუციების ხელახლა დადასტურების შემდეგ. საბჭომ უსაფრთხოების საერთაშორისო მხარდაჭერის ძალების მანდატი კიდევ ერთი წლის ვადით გააგრძელა.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
უშიშროების საბჭომ აღიარა, რომ მთელ ავღანეთში უსაფრთხოების, კანონიერებისა და მართლწესრიგის უზრუნველყოფის პასუხისმგებლობა თავად ავღანელებს ეკისრებოდათ. მან შეახსენა ბონის შეთანხმება და მისი დებულება ქაბულის ფარგლებს გარეთ, სხვა რეგიონებში „“-ის ეტაპობრივი გაფართოების შესახებ. საბჭომ ასევე ხაზი გაუსვა ცენტრალური ხელისუფლების უფლებამოსილების გაფართოების, უსაფრთხოების სექტორის რეფორმირებისა და ყველა შეიარაღებული ძალების ყოველმხრივი განიარაღების, დემობილიზაციისა და რეინტეგრაციის მნიშვნელობას. გამოითქვა შეშფოთება იმის გამო, რომ ქვეყნის ზოგიერთ ნაწილში არსებული უსაფრთხოების მდგომარეობის გამო, ბონის შეთანხმების სრულად განხორციელება ვერ ხერხდებოდა.

რეზოლუცია მიესალმა ავღანეთის გარდამავალი ადმინისტრაციის თანამშრომლობას და „“-ისა და ოპერაცია „ურყევი თავისუფლების“ განზრახვას, დახმარება გაეწიათ ეროვნული არჩევნების ჩატარებაში. მან ასევე მადლიერება გამოხატა ევროკორპუსის მიმართ, რომელმაც კანადის ნაცვლად აიღო თავის თავზე „“-ის ხელმძღვანელობა. საბჭომ დაადგინა, რომ ავღანეთში არსებული ვითარება საფრთხეს უქმნიდა საერთაშორისო მშვიდობასა და უსაფრთხოებას.

რეზოლუციის დებულებები
გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის წესდების თავის საფუძველზე მოქმედმა საბჭომ გააფართოვა „“-ის მანდატი თორმეტი თვის ვადით, 2004 წლის 13 ოქტომბრის შემდგომი პერიოდისთვის. „“-ს ეთხოვა ეთანამშრომლა გარდამავალ ადმინისტრაციასთან და მის სამართალმემკვიდრეებთან, გენერალური მდივნის სპეციალურ წარმომადგენელთან და ოპერაცია „ურყევ თავისუფლებასთან“ .

ძალებში მონაწილე სახელმწიფოებს მიენიჭათ უფლებამოსილება, გამოეყენებინათ ყველა საჭირო ზომა მანდატის შესასრულებლად, ხოლო სხვა წევრ ქვეყნებს ეთხოვათ ოპერაციისთვის პერსონალითა და რესურსებით დახმარება.</ საბოლოოდ, -ის ხელმძღვანელობას დაევალა კვარტალური ანგარიშების წარდგენა თავისი მანდატის შესრულების მიმდინარეობის შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1572

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1572 ერთხმად მიიღეს 2004 წლის 15 ნოემბერს, კოტ-დ’ივუარში (სპილოს ძვლის ნაპირი) არსებულ ვითარებაზე 1528-ე (2004) რეზოლუციის შეხსენების შემდეგ. საბჭომ ქვეყანაში მომხდარი ბოლოდროინდელი ძალადობის გამო იარაღის ემბარგო დააწესა და კოტ-დ’ივუარის მხარეების მიერ ნაკისრი პოლიტიკური ვალდებულებების შეუსრულებლობის შემთხვევაში შემდგომი სანქციებით დაემუქრა.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
უშიშროების საბჭომ აღნიშნა, რომ სხვადასხვა პოლიტიკური შეთანხმების მიუხედავად, კოტ-დ’ივუარში საომარი მოქმედებები განახლდა, რაც არღვევდა 2003 წლის მაისის ცეცხლის შეწყვეტის შესახებ შეთანხმებას. გამოითქვა შეშფოთება ჰუმანიტარული ვითარებისა და ქვეყანაში უცხოელების მიმართ სიძულვილის გასაღვივებლად მედიის გამოყენების გამო. მან ხელახლა დაადასტურა მხარდაჭერა კოტ-დ’ივუარში გაეროს ოპერაციისა და ფრანგული ძალების მიმართ. ამავდროულად, საბჭომ ასევე მოითხოვა, სასწრაფოდ შეწყვეტილიყო ყველა ის რადიო და სატელევიზიო გადაცემა, რომელიც სიძულვილსა და ძალადობას აღვივებდა.

რეზოლუციამ კოტ-დ’ივუარს იარაღის ემბარგო დაუწესა თავდაპირველი 13 თვის ვადით, რაც არ გავრცელდებოდა გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის ან ჰუმანიტარული მიზნებისთვის განკუთვნილ ტვირთებზე. გარდა ამისა, 12 თვის ვადით დაწესდა მოგზაურობის აკრძალვა და აქტივების გაყინვა იმ პირთა მიმართ, რომლებიც ცდილობდნენ სამშვიდობო პროცესის ხელის შეშლას, არღვევდნენ ადამიანის უფლებებს ან ქვეყანაში სიძულვილს აღვივებდნენ. აღნიშნული შეზღუდვები არ ამოქმედდებოდა ჰუმანიტარული საჭიროების არსებობის შემთხვევაში. საბჭომ გადაწყვიტა, რომ შემოღებული ზომები 13 თვეში გადაიხედებოდა, ხოლო სანქციების აღსრულების მონიტორინგისთვის შეიქმნა სპეციალური კომიტეტი.