ჰელსინკის შეთანხმება

ჰელსინკის შეთანხმება — დოკუმენტი, რომელიც ხელმოწერილი იქნა ევროპაში უსაფრთხოებისა და თანამშრომლობის კონფერენციის მესამე ფაზის დასკვნით შეხვედრაზე, რომელიც გაიმართა ჰელსინკიში, ფინეთი, 1975 წლის 30 ივლისიდან 1 აგვისტომდე, ორწლიანი მოლაპარაკებების შემდეგ, რომელიც ცნობილია როგორც ჰელსინკის პროცესი. ყველა მაშინდელმა ევროპულმა ქვეყანამ (გარდა ანდორასა და პრო-ჩინური ალბანეთისა), ისევე როგორც შეერთებულმა შტატებმა და კანადამ, სულ 35 მონაწილე სახელმწიფომ, ხელი მოაწერა საბოლოო აქტს, რათა გაეუმჯობესებინა ურთიერთობა აღმოსავლეთსა და დასავლეთს შორის. თუმცა, ჰელსინკის შეთანხმება არ იყო სავალდებულო, რადგან მათ არ გააჩნდათ ხელშეკრულების სტატუსი, რომლის რატიფიცირებაც პარლამენტების მიერ იქნებოდა. ზოგჯერ ტერმინი „ჰელსინკის პაქტი(ები)“ ასევე არაოფიციალურად გამოიყენებოდა.

პირობები
მხარეებს შორის მოლპარაკებების შედეგად ჩამოყალიბდა 10 პუნქტიანი ხელშეკრულება რომელბიცაა:

სუვერენული თანასწორობა, სუვერენიტეტის თანდაყოლილი უფლებების პატივისცემა
მუქარისგან ან ძალის გამოყენებისგან თავის შეკავება.
საზღვრების ხელშეუხებლობა.
სახელმწიფოთა ტერიტორიული მთლიანობა.
დავების მშვიდობიანი გადაწყვეტა.
შიდა საქმეებში არ ჩარევა.
ადამიანის უფლებების პატივისცემა, მათ შორის, სიტყვის, სინდისის, რელიგიის და გადაადგილების თავისუფლება.
ხალხთა თანაბარი უფლებები და თვითგამორკვევა.
სახელმწიფოებს შორის თანამშრომლობა.
საერთაშორისო სამართლით ნაკისრი ვადლებულებების კეთილსინდისიერად შესრულება.

მეორე კალათა გვპირდებოდა ეკონომიკურ, სამეცნიერო და ტექნოლოგიურ თანამშრომლობას; საქმიანი კონტაქტებისა და სამრეწველო თანამშრომლობის ხელშეწყობა, სატრანსფორტო გზების ერთმანეთთან დაკავშირება და ინფორმაციის ნაკადის ზრდა. მესამე კალათა მოიცავდა ვალდებულებებს ოჯახის გაერთიანების, ქორწინებისა და მოგზაურობის ადამიანური კონტექსტის გაუმჯობესებაზე. ის ასევე ცდილობდა ჟურნალისტების პირობების გაუმჯობესებას და კულტურული გაცვლის გაფართოებას. მეოთხე კალათა ეხებოდა განხორციელების მონიტორინგისა და მომავალი შეხვედრების დაგეგმვის პროცედურებს.

ინფორმაციის თავისუფლება
შეერთებულმა შტატებმა მოითხოვა დებულება, რომელიც აკრძალავდა რადიოს ჩაკეტვას, მაგრამ მან ვერ მიაღწია კონსენსუსს საბჭოთა წინააღმდეგობის გამო. ამის მიუხედავად, დასავლეთს მიაჩნდა, რომ ჯემინგი უკანონო იყო შეთანხმებული ენით „რადიოებით გადაცემული ინფორმაციის გავრცელების გაფართოებისთვის“. საბჭოთა კავშირს სჯეროდა, რომ შეფერხება იყო იურიდიულად გამართლებული პასუხი მაუწყებლებზე, რომლებიც ისინი ამტკიცებდნენ, რომ ეს იყო ჰელსინკის შეთანხმების ფართო მიზნის დარღვევა, „ადამიანთა შორის ურთიერთგაგების ინტერესებისა და კონფერენციის მიერ დასახული მიზნების დაკმაყოფილება“.

ფორდის ადმინისტრაცია
როდესაც პრეზიდენტი ჯერალდ ფორდი 1974 წლის აგვისტოში მოვიდა თანამდებობაზე, ევროპის უსაფრთხოებისა და თანამშრომლობის კონფერენცია მოლაპარაკებები თითქმის ორი წლის განმავლობაში მიმდინარეობდა. მიუხედავად იმისა, რომ სსრკ ეძებდა სწრაფ გადაწყვეტას, არცერთი მხარე არ ჩქარობდა დათმობებზე წასვლას, განსაკუთრებით ადამიანის უფლებათა საკითხებში. მოლაპარაკებების დიდი ნაწილის განმავლობაში, აშშ-ს ლიდერები არ იყვნენ ჩართულნი და არ იყვნენ დაინტერესებულნი ამ პროცესით. 1974 წლის აგვისტოში ეროვნული უსაფრთხოების მრჩეველმა და სახელმწიფო მდივანმა ჰენრი კისინჯერმა უთხრა ფორდს: ”ჩვენ არასდროს გვინდოდა ეს, მაგრამ ჩვენ ევროპელებთან ერთად წავედით [...] ეს უაზროა - ეს უბრალოდ ტრიბუნაა მარცხნივ. ჩვენ მივდივართ. მასთან ერთად“.
მოლაპარაკებების დასრულებამდე და ჰელსინკის საბოლოო აქტის ხელმოწერამდე რამდენიმე თვეში ამერიკელმა საზოგადოებამ, განსაკუთრებით აღმოსავლეთ ევროპის წარმოშობის ამერიკელებმა გამოთქვეს შეშფოთება იმის შესახებ, რომ შეთანხმება ნიშნავს საბჭოთა ბატონობის მიღებას აღმოსავლეთ ევროპაში და ბალტიის ქვეყნების გაერთიანებას. სახელმწიფოები სსრკ-ში. პრეზიდენტი ფორდიც ამით იყო შეშფოთებული და ამ საკითხზე განმარტება აშშ-ს ეროვნული უშიშროების საბჭოსგან სთხოვა.

ბალტიისპირეთის ქვეყნების და ზოგადად -ს ბედი აწუხებდა აშშ-ს სენატს. რამდენიმე სენატორი მისწერა პრეზიდენტ ფორდს და მოითხოვა, რომ საბოლოო სამიტის ეტაპი გადაიდოს მანამ, სანამ ყველა საკითხი არ მოგვარდება და დასავლეთისთვის ხელსაყრელი გზით. ფორდმა ასევე მიიპყრო კონსერვატორების კრიტიკა, როდესაც მან უარი თქვა საბჭოთა დისიდენტთან ალექსანდრე სოლჟენიცინთან შეხვედრაზე, რათა თავიდან აეცილებინა საბჭოთა კავშირისა და შეერთებული შტატების ურთიერთობების დაზიანება კონფერენციამდე.

პრეზიდენტმა ფორდმა ჰელსინკიში გამგზავრებამდე ცოტა ხნით ადრე გამართა შეხვედრა აღმოსავლეთ ევროპის ამერიკელების ჯგუფთან და საბოლოოდ განაცხადა, რომ აშშ-ის პოლიტიკა ბალტიისპირეთის ქვეყნებთან მიმართებაში არ შეიცვლება, მაგრამ გაძლიერდება, რადგან შეთანხმება უარყოფს ტერიტორიის ანექსიას დარღვევით. საერთაშორისო სამართლის და საზღვრების მშვიდობიანი შეცვლის საშუალებას იძლევა.

ფორდმა 1975 წლის ივლისში უთხრა აღმოსავლეთ ევროპელი წარმოშობის ამერიკელების დელეგაციას, რომ:

ჰელსინკის დოკუმენტები მოიცავს პოლიტიკურ და მორალურ ვალდებულებებს, რომლებიც მიზნად ისახავს დაძაბულობის შემცირებას და აღმოსავლეთისა და დასავლეთის ხალხებს შორის კომუნიკაციის ხაზების შემდგომ გახსნას. ... ჩვენ არ ვასრულებთ არაფერზე მეტ ვალდებულებას, რისი მიღმაც უკვე ვართ ვალდებულნი ჩვენი საკუთარი მორალური და სამართლებრივი სტანდარტებით და უფრო ფორმალური ხელშეკრულებებით, როგორიცაა გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის ქარტია და ადამიანის უფლებათა დეკლარაცია. ... თუ ეს ყველაფერი ვერ მოხერხდა, ევროპა არ იქნება იმაზე უარესი, ვიდრე ახლაა. თუ მისი ნაწილიც კი წარმატებას მიაღწია, აღმოსავლეთ ევროპაში ხალხი ბევრად უკეთესი იქნება და თავისუფლების საქმე სულ ცოტა შორს წავა.

ამერიკელი საზოგადოება ჯერ კიდევ არ იყო დარწმუნებული, რომ ამერიკის პოლიტიკა ბალტიისპირეთის ქვეყნების გაერთიანებასთან დაკავშირებით არ შეიცვლებოდა ჰელსინკის საბოლოო აქტით. მთელი პროტესტის მიუხედავად, ფორდმა გადაწყვიტა წინ წასულიყო და ხელი მოეწერა შეთანხმებას. საშინაო კრიტიკის მატებასთან ერთად, ფორდი იცავდა მის მხარდაჭერას ჰელსინკის შეთანხმების მიმართ, რამაც გავლენა მოახდინა მის საგარეო პოლიტიკის მთლიან შესუსტებაზე. რონალდ რეიგანმა 1976 წლის რესპუბლიკური პარტიის საპრეზიდენტო პრაიმერის დროს ფორდის წინააღმდეგ მისი კამპანიის ცენტრალური ნაწილი აქცია შეთანხმება. საყოველთაო არჩევნების დროს, დემოკრატიული პარტიის კანდიდატმა ჯიმი კარტერმა შეუტია შეთანხმებებს, როგორც „აღმოსავლეთ ევროპის საბჭოთა ბატონობის ლეგიტიმაციას“. 1976 წლის შეერთებული შტატების საპრეზიდენტო დებატების დროს ამ შეთანხმების შესახებ დებატმა გამოიწვია სამარცხვინო საპრეზიდენტო გაფი, რომელშიც ფორდი აცხადებდა, რომ „არ არსებობდა საბჭოთა ბატონობა აღმოსავლეთ ევროპაში და არც არასდროს იქნება ფორდის ადმინისტრაციის ქვეშ“. მისი შეცდომა კარტერთან დებატებში, როდესაც მან უარყო კრემლის კონტროლი პოლონეთზე, დამღუპველი აღმოჩნდა.

მიღება და გავლენა
დოკუმენტი განიხილებოდა როგორც მნიშვნელოვანი ნაბიჯი ცივი ომის დაძაბულობის შესამცირებლად და როგორც იმდროინდელი საბჭოთა კავშირის მთავარი დიპლომატიური სტიმული, ეროვნული საზღვრების ხელშეუხებლობისა და ტერიტორიული მთლიანობის პატივისცემის შესახებ დებულებების გამო, რაც ითვლებოდა, რომ აძლიერებს სსრკ-ს ტერიტორიული მიღწევები აღმოსავლეთ ევროპაში მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ. კანადის, ესპანეთის, ირლანდიისა და სხვა სახელმწიფოების წინააღმდეგობების გათვალისწინებით, საბოლოო აქტში უბრალოდ ნათქვამია, რომ ევროპაში „საზღვრები“ უნდა იყოს სტაბილური, მაგრამ შეიძლება შეიცვალოს მშვიდობიანი შიდა საშუალებებით. ბალტიისპირეთის ქვეყნების (ლიტვა, ლატვია და ესტონეთი) საბჭოთა კავშირში იძულებითი გაერთიანების პოლიტიკა არ შეცვლილა. მსგავსი განცხადებები ნატოს სხვა წევრი ქვეყნების ლიდერებმაც გააკეთეს.

თუმცა, ხელშეკრულების სამოქალაქო უფლებების ნაწილმა საფუძველი დაუდო -ის მუშაობას, დამოუკიდებელი არასამთავრობო ორგანიზაცია, რომელიც შეიქმნა ჰელსინკის შეთანხმებების შესრულების მონიტორინგისთვის (რომელიც გადაიქცა რამდენიმე რეგიონულ კომიტეტად, საბოლოოდ ჩამოაყალიბა ჰელსინკის საერთაშორისო ფედერაცია და ) მიუხედავად იმისა, რომ ეს დებულებები ვრცელდება ყველა ხელმომწერზე, ყურადღების ცენტრში იყო მათი გამოყენება საბჭოთა კავშირისა და ვარშავის პაქტის მოკავშირეების მიმართ, მათ შორის ბულგარეთი, ჩეხოსლოვაკია, გერმანიის დემოკრატიული რესპუბლიკა (აღმოსავლეთ გერმანია), უნგრეთი, პოლონეთი და რუმინეთი. საბჭოთა პროპაგანდამ ფინალური აქტი წარმოადგინა, როგორც საბჭოთა დიპლომატიის და პირადად ბრეჟნევის დიდი ტრიუმფი.

ცივი ომის მეცნიერის, ჯონ ლუის გადისის თანახმად, თავის წიგნში „ცივი ომი: ახალი ისტორია“ (2005), „ლეონიდ ბრეჟნევი მოუთმენლად ელოდა, იხსენებს ანატოლი დობრინინი, „საჯაროობას, რომელსაც იგი მოიპოვებდა... როცა საბჭოთა საზოგადოებამ შეიტყო ამის შესახებ. ომისშემდგომი საზღვრების საბოლოო გადაწყვეტა, რისთვისაც მათ ამდენი მსხვერპლი შესწირეს“... „[სანაცვლოდ, ჰელსინკის შეთანხმება] თანდათან იქცა დისიდენტური და ლიბერალური მოძრაობის მანიფესტად“... ეს იმას ნიშნავდა, რომ ხალხი, რომელიც ცხოვრობდა ამ სისტემებს - ყოველ შემთხვევაში, უფრო გაბედულებს - შეუძლიათ მოითხოვონ ოფიციალური ნებართვა, თქვან რას ფიქრობდნენ.”

მაშინდელმა ალბანეთის სახალხო რესპუბლიკამ უარი თქვა შეთანხმებაში მონაწილეობაზე, მისმა ლიდერმა ენვერ ხოჯამ ამტკიცებდა: ”საბჭოთა ყველა თანამგზავრს, შესაძლოა, ბულგარელების გარდა, სურს გაარღვიოს ვარშავის ხელშეკრულების ბორკილები, მაგრამ მათ არ შეუძლიათ. ერთადერთი იმედი ისაა, რასაც ჰელსინკის დოკუმენტი აძლევს მათ, ანუ გააძლიერონ მეგობრობა ამერიკის შეერთებულ შტატებთან და დასავლეთთან, მოიძიონ ინვესტიციები მათგან კრედიტების სახით და მათი ტექნოლოგიების იმპორტის სახით ყოველგვარი შეზღუდვის გარეშე, რაც საშუალებას მისცემს ეკლესიამ დაიკავოს თავისი ყოფილი ადგილი, გააღრმავოს მორალური გადაგვარება, გაზარდოს ანტისაბჭოთაობა და ვარშავის ხელშეკრულება დარჩება ცარიელ კვერცხუჯრედად“.

ხელმომწერი სახელმწიფოები

სახელმწიფოს თუ მთავრობის მეთაურები
ჰელმუტ შმიდტი, გერმანიის ფედერაციული რესპუბლიკის კანცლერი
ერიხ ჰონეკერი, გერმანიის სოციალისტური ერთიანობის პარტიის ცენტრალური კომიტეტის პირველი მდივანი
ჯერალდ ფორდი, შეერთებული შტატების პრეზიდენტი
ბრუნო კრეისკი, ავსტრიის კანცლერი
ლეო ტინდემანსი, ბელგიის პრემიერ-მინისტრი
ტოდორ ჟივკოვი, ბულგარეთის სახელმწიფო საბჭოს თავმჯდომარე
პიერ ტრიუდო, კანადის პრემიერ-მინისტრი
მაკარიოს , კვიპროსის პრეზიდენტი
ანკერ იორგენსენი, დანიის პრემიერ-მინისტრი
კარლოს არიას ნავარო, ესპანეთის პრემიერ-მინისტრი
ურჰო კეკონენი, ფინეთის პრეზიდენტი
ვალერი ჟისკარ-დ’ესტენი, საფრანგეთის პრეზიდენტი (რომელიც ასევე არის ანდორის თანაპრინცი, თუმცა დეკლარაციაში ასეთი ფუნქცია საერთოდ არ არის ნახსენები)
ჰაროლდ ვილსონი, გაერთიანებული სამეფოს პრემიერ-მინისტრი
კონსტანტინოს კარამანლისი, საბერძნეთის პრემიერ-მინისტრი
იანოშ კადარი, უნგრეთის სოციალისტური მუშათა პარტიის ცენტრალური კომიტეტის პირველი მდივანი.
ლიამ კოსგრეივი, ირლანდიის ტაოსი
გეირ ჰალგრიმსონი, ისლანდიის პრემიერ-მინისტრი
ალდო მორო, იტალიის პრემიერ-მინისტრი
ვალტერ კიბერი, ლიხტენშტაინის პრემიერ-მინისტრი
გასტონ თორნი, ლუქსემბურგის პრემიერ-მინისტრი
დომ მინტოფი, მალტის პრემიერ-მინისტრი
ანდრე სენტ-მლე, მონაკოს სახელმწიფო მინისტრი
ტრიგვე ბრატელი, ნორვეგიის პრემიერ-მინისტრი
ჯოპ დენ უილი, ნიდერლანდების პრემიერ-მინისტრი
ედვარდ გირეკი, პოლონეთის გაერთიანებული მუშათა პარტიის პირველი მდივანი
ფრანსისკო და კოსტა გომესი, პორტუგალიის პრეზიდენტი
ნიკოლაე ჩაუშესკუ, რუმინეთის პრეზიდენტი
ჯან ლუიჯი ბერტი, სან-მარინოს კაპიტანი რეგენტი
აგოსტინო კაზაროლი, კარდინალი სახელმწიფო მდივანი
ოლოფ პალმე, შვედეთის პრემიერ-მინისტრი
პიერ გრაბერი, შვეიცარიის კონფედერაციის პრეზიდენტი
გუსტავ ჰუსაკი, ჩეხოსლოვაკიის პრეზიდენტი
სულეიმან დემირელი, თურქეთის პრემიერ-მინისტრი
ლეონიდ ბრეჟნევი, საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის გენერალური მდივანი
იოსიპ ბროზ ტიტო, იუგოსლავიის პრეზიდენტი