iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ვასა-კელაკიოუ

ვასა-კელაკიოუ — სოფელი კვიპროსის ლიმასოლის რაიონში, რომელიც მდებარეობს ასგატადან ჩრდილო-დასავლეთით 5 კმ-ში (3 მილი).

იგი ცნობილია როგორც ვასა-კელაკიოუ (მეზობელი სოფლის, კელაკის სახელის მიხედვით), რათა განასხვავონ ლიმასოლისავე პროვინციაში მდებარე ამავე სახელწოდების სოფლისგან ვასა-კოილანიოუ.

მდებარეობა
ვასა მდებარეობს ლიმასოლის პროვინციის საზღვარზე. იგი გაშენებულია ზღვის დონიდან 365 მეტრ სიმაღლეზე. სამხრეთ-აღმოსავლეთით მას ესაზღვრება ასგატა, სამხრეთით მონაგრული, დასავლეთით სანიდა, ჩრდილო-დასავლეთით ვიკლა და აკაპნუ, ხოლო აღმოსავლეთით ორა.

ისტორია და სახელწოდება
სოფლის სახელი დაკავშირებულია მის მდებარეობასთან. ძველ დროში ვასა იყო რვა სხვა მეზობელი სოფლის „ბაზა“ . ეს სოფლები დღეს აღარ არსებობენ, შემორჩენილია მხოლოდ ზოგიერთი ნანგრევი.

ამ ტერიტორიის შესახებ ცნობილი ისტორიული ფაქტია დიდი გვირაბის არსებობა, რომელიც გამოიყენებოდა მოსახლეობის დასამალად ბარბაროსთა თავდასხმების დროს ვენეციური ეპოქის პერიოდში. დღეს მხოლოდ გვირაბის შესასვლელია შემორჩენილი.

ბუნებრივი გარემო
ვასაში მოჰყავთ კერატი, ზეთისხილი, ნუში, ხილი, ციტრუსები და ბოსტნეული. გარდა ამისა, ამ მხარეში მოჰყავთ პარკოსანი კულტურებიც.

წმინდა ტაძრები
სოფელში მდებარეობს შემდეგი ტაძრები: წმინდა დიმიტრის ეკლესია (აშენებული 1830-1840 წლებში) და პანაგია ვოსიენას სამლოცველო.
პარიზის მსოფლიო გამოფენა (1889)

პარიზის მსოფლიო გამოფენა (1889) (ფრანგ. 1889, გამოითქმის [̃ ]) — მსოფლიო გამოფენა, რომელიც გაიმართა 1889 წლის 6 მაისიდან 31 ოქტომბრამდე საფრანგეთიში, პარიზიში. იგი იყო მეხუთე ათი მნიშვნელოვანი გამოფენიდან, რომლებიც ქალაქში 1855–1937 წლებში ჩატარდა.

გამოფენამ მიიზიდა ოცდათორმეტ მილიონზე მეტი დამთვალიერებელი. ღონისძიებისთვის აგებული ყველაზე ცნობილი ნაგებობაა ეიფელის კოშკი, რომელიც დღემდე პარიზის ერთ-ერთ მთავარ სიმბოლოდ რჩება.

ორგანიზაცია
გამოფენა გაიმართა ბასტილიის აღების ასი წლის იუბილეს აღსანიშნავად, რაც მიჩნეულია საფრანგეთის რევოლუციის დასაწყისად. ამასთან, ღონისძიება განიხილებოდა, როგორც ეკონომიკის სტიმულირების საშუალება და ქვეყნის ეკონომიკური კრიზისიდან გამოყვანის მცდელობა.
გამოფენაში მონაწილეობდა 61,722 ოფიციალური ექსპონენტი, რომელთაგან ოცდახუთი ათასი საფრანგეთის ფარგლებს გარედან იყო.
შესვლის ფასი
გამოფენაზე შესვლა ღირდა ორმოცი სანტიმი, იმ დროს, როდესაც პარიზის კაფეში „ეკონომ კლასის“ ხორცისა და ბოსტნეულის ულუფა ათ სანტიმად ფასობდა. ვიზიტორებს დამატებითი საფასურის გადახდა უწევდათ გამოფენის ყველაზე პოპულარული ატრაქციონებისთვის.
ეიფელის კოშკზე ასვლა ხუთ ფრანკი ღირდა, ხოლო პანორამებზე, თეატრებსა და კონცერტებზე დასწრება — ერთი ფრანკი. საფრანგეთის პროვინციებიდან ჩამოსულ სტუმრებს შეეძლოთ ეყიდათ ბილეთი, რომელიც მოიცავდა როგორც მატარებლის მგზავრობას, ისე გამოფენაზე შესვლას.
გამოფენის საერთო ხარჯმა შეადგინა 41,500,000 ფრანკი, ხოლო შემოსავალმა — 49,500,000 ფრანკი. ეს იყო პარიზში ჩატარებულ მსოფლიო გამოფენებს შორის ბოლო, რომელმაც მოგება მოიტანა.
ეროვნული მონაწილეობა და ბოიკოტი
გამოფენაში ოფიციალურად მონაწილეობდნენ შემდეგი ქვეყნები: ანდორა, არგენტინა, ბოლივია, ჩილე, კოსტა-რიკა, დომინიკის რესპუბლიკა, ეკვადორი, შეერთებული შტატები, საბერძნეთი, გვატემალა, ჰაიტი, ჰავაის სამეფო, ჰონდურასი, ინდოეთი, იაპონია, მაროკო, მექსიკა, მონაკო, ნიკარაგუა, ნორვეგია, პარაგვაი, სპარსეთი, სენ-მარტენი, სალვადორი, სერბეთი, სიამი, სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკა, შვეიცარია, ურუგვაი და ვენესუელა. ასევე მონაწილეობდნენ ბრიტანეთის დომინიონები — ახალი ზელანდია და ტასმანია.
გამოფენის თემატიკის გამო, რომელიც ფრანგული მონარქიის დამხობას აღნიშნავდა, ევროპული მონარქიების უმეტესობამ ოფიციალურად ბოიკოტი გამოუცხადა ღონისძიებას. ბოიკოტში მონაწილეობდნენ გერმანია, ავსტრია-უნგრეთი, ბელგია, ესპანეთი, გაერთიანებული სამეფო, იტალია, ნიდერლანდები, პორტუგალია, რუსეთი და შვედეთი.
მიუხედავად ამისა, ამ ქვეყნებიდან მრავალი მოქალაქე და კომპანია მაინც მონაწილეობდა, ხოლო ზოგიერთ შემთხვევაში მონაწილეობა სრულად კერძო სპონსორების მიერ ფინანსდებოდა. ასეთ ქვეყნებს შორის იყვნენ გერმანია და ელზას-ლოტარინგია, ავსტრია-უნგრეთი, ბელგია, ბრაზილია, ჩინეთი, დანია, ეგვიპტე, ესპანეთი, გაერთიანებული სამეფო და მისი კოლონიები, ჰაიტი, იტალია, ლუქსემბურგი, ნიდერლანდები, პერუ, პორტუგალია, რუმინეთი, რუსეთი, ფინეთი და შვედეთი.
საგამოფენო სივრცეები
გამოფენამ მიიზიდა ოცდათორმეტ მილიონზე მეტი დამთვალიერებელი. ღონისძიებისთვის აგებული ყველაზე ცნობილი ნაგებობაა ეიფელის კოშკი, რომელიც დღემდე პარიზის ერთ-ერთ მთავარ სიმბოლოდ რჩება.
ვასა-კოილანიოუ

ვასა-კოილანიოუ — სოფელი კვიპროსის ლიმასოლის რაიონში, რომელიც მდებარეობს ომოდოსიდან 4 კმ-ით სამხრეთით.

მდებარეობა
ვასა მდებარეობს ქალაქ ლიმასოლიდან 35 კილომეტრში. იგი გაშენებულია ზღვის დონიდან 760 მეტრ სიმაღლეზე. დასავლეთით მას ესაზღვრება არსოსი, ჩრდილო-აღმოსავლეთით ომოდოსი, სამხრეთ-აღმოსავლეთით პოტამიუ და კისუსა, ხოლო სამხრეთით მალია.

ბუნებრივი გარემო
სოფლის ტერიტორიის უდიდესი ნაწილი უკავია კულტივირებულ მიწებს, სადაც ვენახებია გაშენებული. ვასა ლიმასოლის რაიონის ერთ-ერთი გამორჩეული მეღვინეობის სოფელია. სოფელში ასევე მნიშვნელოვანია ქიშმიშის წარმოება.

სახელწოდება
სოფლის სახელი მომდინარეობს ძველი ბერძნული სიტყვიდან ან , რაც „ტყიან ხეობას“ ნიშნავს. საუკუნეების განმავლობაში, ბერძნულ ენაში ასო ბეტა დაიწყო წარმოთქმა როგორც „“ და არა როგორც „“, რამაც მოგვცა თანამედროვე ფორმა „ვასა“ . პელოპონესზე, კერძოდ არკადიაში, არსებობდა უძველესი დასახლება სახელად ბასე , სადაც მდებარეობდა აპოლონ ეპიკურიოსის ტაძარი (დღეს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლია). შესაძლებელია, რომ სახელი დაკავშირებული იყოს არკადიელების მიერ კვიპროსის დასახლებასთან. ამ მოსაზრებას ამყარებს სოფელში აპოლონის უძველესი საკურთხევლის არსებობაც.
ზოოპიგი

ზოოპიგი სოფელი კვიპროსში, ლიმასოლის რაიონში, რომელიც კალო ხორიოდან ერთი კილომეტრით ჩრდილოეთით მდებარეობს. სოფელში სამი ეკლესიაა: წმინდა ნექტარიოსის, წმინდა მარინას და ცხოველმყოფელი წყაროს (ზოოდოხოს პიგი) სახელობისა, საიდანაც მომდინარეობს თავად სოფლის სახელიც. ცხოველმყოფელი წყაროს ტაძარი ყველაზე ძველია ( ს.) და მდიდარი საეკლესიო ისტორია აქვს; აქ შემონახულია და საუკუნეების ფრესკები და საუკუნის ღვთისმშობლის ოდიგიტრიის ხატი. ის ერთნავიანი, ხის გადახურვის მქონე ეკლესიაა, ისევე როგორც წმინდა მარინას ტაძარი, რომელიც 1733 წელს აშენდა და ადრე სოფლის სკოლის ფუნქციასაც ასრულებდა. წმინდა ნექტარიოსის ეკლესია შედარებით ახალია და საუკუნით თარიღდება. სოფელში ასევე მოქმედებს ღვინო „კომანდარიას“ მუზეუმი.

მდებარეობა
ზოოპიგი მდებარეობს ლიმასოლიდან 24 კილომეტრით ჩრდილოეთით, პიცილიას სასოფლო-სამეურნეო რეგიონში, ზღვის დონიდან 850 მეტრ სიმაღლეზე. მას სამხრეთით ესაზღვრება კალო ხორიო, სამხრეთ-დასავლეთით — აგიოს მამასი, ჩრდილო-დასავლეთით — პელენდრი, ჩრდილოეთით — აგიოს იოანისი, ხოლო ჩრდილო-აღმოსავლეთით — აგიოს თეოდორისი.

ბუნებრივი გარემო
სოფლის დამუშავებული მიწები მოიცავს ვენახებს, ზეთისხილის კორომებს, ნუშის ხეებს, ბოსტნებსა და ხილის ბაღებს. რეგიონის უმნიშვნელოვანესი პროდუქტია ღვინო „კომანდარია“. წერილობითი წყაროები მის არსებობას საუკუნის მეორე ნახევრიდან ადასტურებენ. მანამდე, ზოოპიგიდან მცირე მანძილზე, არსებობდა დასახლება ოროგუ. მისი მოსახლეობა მოგვიანებით ჩრდილოეთით გადასახლდა და დააარსა ზოოპიგი, რაც სავარაუდოდ წყლის რესურსებითა და ნოყიერი მიწით იყო განპირობებული. ოროგუ საუკუნის შუა ხანებამდე არსებობდა, სანამ მისმა ბოლო მცხოვრებლებმა სოფელი საბოლოოდ არ დატოვეს და ზოოპიგისა და მეზობელ კალო ხორიოში არ გადავიდნენ.
ვიკლა

ვიკლა — სოფელი კვიპროსის ლიმასოლის რაიონში, რომელიც მდებარეობს კელაკიდან 4 კმ-ით ჩრდილო-აღმოსავლეთით. წარსულში ვიკლაში 50-ზე მეტი ადამიანი ცხოვრობდა, თუმცა მას შემდეგ ათწლეულების განმავლობაში მიტოვებულია. 2005 წელს გაჩენილი ხანძრის შედეგად ვიკლაში ყველა შენობა დაიწვა, გარდა ეკლესიისა. მიუხედავად ამისა, სოფლის ტერიტორიაზე მდებარეობს გოლფის მოედანი, რომელიც ვიკლას მიტოვების შემდეგ მოეწყო და დღემდე გამოიყენება. ვიკლას ასევე წელიწადში ერთხელ სტუმრობენ ეკლესიაში გამართულ რელიგიურ ღონისძიებაზე დასასწრებად.

მდებარეობა
ვიკლა მდებარეობს ლიმასოლისა და ლარნაკის რაიონების საზღვარზე. იგი გაშენებულია ზღვის დონიდან 455 მეტრ სიმაღლეზე. სამხრეთ-აღმოსავლეთით მას ესაზღვრება ვასა-კელაკიოუ, სამხრეთით სანიდა, დასავლეთით კლონარი, ხოლო ჩრდილოეთით აკაპნუ.

ისტორია
ვიკლა დიდი კომანდარიის ერთ-ერთი სოფელი იყო. 1980-იანი წლების შუა პერიოდში იგი დარჩენილმა მოსახლეობამ საბოლოოდ მიატოვა. დღეს მხოლოდ სახლების ნანგრევები და წმინდა იოანე მოწყალის ეკლესიაა შემორჩენილი.

ამჟამად ყოფილი სოფლის ტერიტორიაზე გოლფის მოედანია მოწყობილი.

მოსახლეობა
კვიპროსში ჩატარებული მოსახლეობის აღწერების მიხედვით, სოფლის მოსახლეობა ყოველთვის მცირერიცხოვანი იყო. 1980-იანი წლების შუა პერიოდის შემდეგ კი მაცხოვრებლებმა იგი სრულად მიატოვეს.
ომოდოსი

ომოდოსი — სოფელი კვიპროსში, ლიმასოლის რაიონში, ტროოდოსის მთებში. იგი მდებარეობს ქალაქ ნიქოზიიდან 80 კილომეტრში.

გეოგრაფია და მაცხოვრებლები
ომოდოსი მდებარეობს საპორტო ქალაქ ლიმასოლიდან დაახლოებით 42 კმ-ით ჩრდილო-დასავლეთით, ზღვის დონიდან 810 მ სიმაღლეზე. აქ ნალექების წლიური რაოდენობა 760 მმ-ს შეადგენს. მაცხოვრებლების საარსებო წყაროს უმეტესწილად ვაზის, ვაშლის, მსხლის, ქლიავის, ატმისა და გარგარის მოყვანა წარმოადგენს. ომოდოსი განსაკუთრებით ცნობილია თავისი მევენახეობით. საერთაშორისო ტურისტულ გზამკვლევებში ომოდოსი მოხსენიებულია, როგორც კვიპროსის მთავარი ღვინის სოფელი. შესაბამისად, ადგილს ბევრი ტურისტი სტუმრობს, რაც მისი მაცხოვრებლებისთვის შემოსავლის ალტერნატიულ წყაროს წარმოადგენს. ამ განვითარებაზე მოწმობს რესტორნები და სუვენირების მაღაზიები დასახლების ცენტრში.

ისტორია
დღევანდელი ომოდოსი დაარსდა ბიზანტიურ ეპოქაში. დასახლების სახელწოდების განმარტებისთვის რამდენიმე ვერსია არსებობს: ყველაზე გავრცელებული ვერსიით, ომოდოსს სახელი ეწოდა ბერძნული სიტყვისგან „“, რაც ქართულად ნიშნავს „აიღე და დრო დაუთმე“. თუმცა, უფრო სავარაუდოა სახელის დარქმევა ფრანკულ დოკუმენტებში ნახსენები ფეოდალის, ჰომოდეუსის მიხედვით, რომელიც ამ რეგიონში ცხოვრობდა.

წმინდა ჯვრის სამონასტრო ეკლესია
დასახლების ცენტრში მდებარეობს საუკუნეში ხელახლა აშენებული სამონასტრო ეკლესია ტიმიუ სტავრუ (გერმანულად: „“, ქართულად: „წმინდა ჯვარი“). მისი დაარსება სათავეს საუკუნიდან იღებს. ინტერიერში დომინირებს საუკუნის ბრწყინვალე მოოქროვილი იკონოსტასი. გადმოცემის თანახმად, ეკლესიაში ინახება იესოს ჯვრის ნატეხი და მოციქულ ფილიპეს თავის ქალის რელიქვია. მონასტერში რამდენიმე მუზეუმია განთავსებული: ბიზანტიური ხელოვნების მუზეუმი, ხალხური ხელოვნების მუზეუმი და გამოფენა, რომელიც ასახავს კვიპროსელების თავისუფლებისთვის ბრძოლას ბრიტანელების წინააღმდეგ მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ, 1960 წლის დამოუკიდებლობამდე.

გალერეა
ტერტერის ელექტრომექანიკური ქარხანა

ტერტერის ელექტრომექანიკური ქარხანა — სამრეწველო საწარმო აზერბაიჯანში, აზერბაიჯანის რესპუბლიკის თავდაცვის მრეწველობის სამინისტროს შემადგენლობაში. ის მდებარეობს ქალაქ ტერტერში და წარმოადგენს ქვეყნის სამხედრო-სამრეწველო კომპლექსის ნაწილს.

ისტორია
საწარმო დაარსდა 1976 წლის 3 აგვისტოს, აზერბაიჯანის სსრ მინისტრთა საბჭოს №246 დადგენილების საფუძველზე. იგი შეიქმნა აზერსუტიკინტის მთავარი დირექტორატის ტერიტორიაზე, რომელიც მდებარეობს ტერტერის რაიონში.

1977 წლიდან ქარხანა ფუნქციონირებდა, როგორც ლიანოზოვოს ელექტრომექანიკური ქარხნის ტერტერის ფილიალი და იყო სსრკ რადიომრეწველობის სამინისტროს ნაწილი. ამ პერიოდში ქარხანა ინტეგრირებული იყო საბჭოთა სამრეწველო სისტემაში და სპეციალიზირებული იყო ინსტრუმენტული პროდუქციის წარმოებაზე.

საბჭოთა კავშირის დაშლისა და აზერბაიჯანის დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ, 1993 წელს ქარხანა სპეციალური მანქანათმშენებლობისა და გადაკეთების სახელმწიფო კომიტეტის იურისდიქციაში გადავიდა. 2006 წელს, თავდაცვის ინდუსტრიის რეფორმების ფარგლებში, საწარმო აზერბაიჯანის რესპუბლიკის თავდაცვის მრეწველობის სამინისტროს გადაეცა.

საქმიანობა
ქარხნის წარმოება 1977 წელს დაიწყო. მისი პირველი პროდუქცია იყო ტაქომეტრები და სპიდომეტრები, რომლებიც საავტომობილო ნავებისთვის იყო განკუთვნილი.

ამჟამად, ქარხანა აზერბაიჯანის თავდაცვის ინდუსტრიის ნაწილად ფუნქციონირებს და სახელმწიფოს საჭიროებებისთვის პროდუქციის წარმოებასთან და მოვლა-პატრონობასთან დაკავშირებულ ამოცანებს ასრულებს.

2026 წლის 13 იანვარს, აზერბაიჯანის პრეზიდენტი ილჰამ ალიევი დაესწრო ტერტერის ელექტრომექანიკური ქარხნის გახსნას მისი ფართომასშტაბიანი რეკონსტრუქციის შემდეგ. ქარხნის ტერიტორიაზე აშენდა ახალი საწარმოო და დამხმარე შენობები, ასევე სპეციალიზებული სატესტო მოედნები ბალისტიკური და გამძლეობის ტესტებისთვის. ქარხანა თავდაცვის ინდუსტრიის განვითარების სახელმწიფო სტრატეგიის ნაწილია, რომლის წარმოების მოცულობამ 2025 წელს 1.4 მილიარდ მანათს მიაღწია, რაც აკმაყოფილებს როგორც ეროვნული შეიარაღებული ძალების საჭიროებებს, ასევე ექსპორტს თითქმის 20 ქვეყანაში ახორციელებს.
პაჩნა

პაჩნა — სოფელი კვიპროსში, ლიმასოლის რაიონში. იგი მდებარეობს ტროოდოსის მთის ქედის სამხრეთ კალთებზე, ზღვის დონიდან 745 მ (2447 ფუტი) სიმაღლეზე.

მიიჩნევა, რომ სახელი პაჩნა მომდინარეობს ძველი ბერძნული სიტყვიდან „“ (პაჩნი), რაც უკავშირდება დილის თეთრ ჭირხლს, რომელიც ფოთლებზე ჩნდება ცივი ღამის შემდეგ. სხვა განმარტება შეიძლება მოდიოდეს „“-ს ალტერნატიული მნიშვნელობიდან — „ბაგა“, რაც მიანიშნებს მის დაცულ მდებარეობაზე გარშემორტყმულ მაღალ ბორცვებს შორის. კვიპროსის ფრანკთა და ვენეციელთა ბატონობის დროს სოფელი რუკებზე -ს სახელით ჩანდა.

ცარცისებრმა ნიადაგმა, მისმა სიმაღლემ და კლიმატმა პაჩნა მევენახეობისთვის იდეალურ ადგილად აქცია. 1985 წლის სტატისტიკით, სოფლის მეურნეობის დეპარტამენტში რეგისტრირებული იყო 830 ჰექტარი მიწა, რომელიც დამუშავებული იყო საღვინე ან სუფრის ვაზის ჯიშებით, რაც მას კუნძულზე ყურძნის მწარმოებელ უდიდეს სოფლად აქცევდა. მტკიცებულება იმისა, რომ ვაზი აქ უძველესი დროიდან მოჰყავდათ, მომდინარეობს ახლომდებარე გათხრებისას (აია მარინას დასახლებაში) ნაპოვნი კერამიკიდან. კულტივირებული ყურძნის ადგილობრივი ჯიშებია მავრო და ქსინისტერი. ნაკლებად გავრცელებულია ზეთისხილის, კარაბის (რქის ხე), ვაშლის, მსხლისა და ოსპის მოყვანა.

აღწერის სტატისტიკა აჩვენებს, რომ 1881 წლიდან 1960 წლამდე მოსახლეობა სტაბილურად იზრდებოდა 595-დან 1564 ადამიანამდე. ამჟამად მოსახლეობა შეადგენს 865 ადამიანს (2011 წლის ოქტომბრის აღწერა).

სოფელში არის ორი მთავარი ეკლესია: წმინდა გიორგის და წმინდა პავლეს სახელობისა. პირველი დაწყებითი სკოლა დაარსდა 1855 წელს. ამ ძველი შენობების უმეტესობა (და ბევრი სახლი) აშენებულია ადგილობრივი „პაჩნას ქვით“, რომელსაც თავისი უნიკალური ცარცისებრი ყვითელი ფერი აქვს.

კლიმატი
პალაიომილოსი

პალაიომილოსი — სოფელი რომელიც ასევე ცნობილია პალიომილოსის სახელითაც (ბერძნ. , ადრე: ), მდებარეობს კვიპროსში, ლიმასოლის რაიონში, პროდრომოსიდან 3 კმ-ით სამხრეთით.

დემოგრაფია
ტროოდოსის მთების სხვა მრავალი სოფლის მსგავსად, პალაიომილოსის მოსახლეობა 1946 წლის შემდეგ შემცირდა. 2010 წლის აღწერით, პალაიომილოსში მუდმივად მხოლოდ 20 ადამიანი ცხოვრობს, მათ შორის ძირითადად ვიეტნამელი იმიგრანტები, რომლებიც ხანდაზმულ მოსახლეობაზე ზრუნავენ. მიუხედავად ამისა, ზაფხულში მოსახლეობა მნიშვნელოვნად იზრდება სოფლის მაცხოვრებელთა შთამომავლების ხარჯზე, რომელთაგან ბევრი ქალაქებში გადავიდა იმ ურბანიზაციის ფარგლებში, რომელიც კვიპროსმა მე-20 საუკუნის მეორე ნახევარში განიცადა.

ეტიმოლოგია
პალაიომილოსი დასახლდა იმ მიზნით, რომ სოფელში გამავალი ნაკადულები გამოეყენებინათ წყლის წისქვილების — — ასაშენებლად. ან ორივე ნიშნავს ძველს, ამიტომ სოფელს სახელი პალაიომილოსის ძველი წისქვილების გამო ეწოდა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 2085

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 2085-მა, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 2012 წლის 20 დეკემბერს, გასცა აფრიკის ხელმძღვანელობით მალიში საერთაშორისო მხარდაჭერის მისიის განთავსების ნებართვა. რეზოლუციამ გაიხსენა ჩრდილოეთ მალის კონფლიქტთან დაკავშირებული წინა გადაწყვეტილებები, მათ შორის 2056-ე და 2071-ე რეზოლუციები, რომლებიც მოქმედების უფლებამოსილებას იძლეოდა. პან გი მუნის განცხადებით, რეზოლუცია მიზნად ისახავდა მალის კონსტიტუციური წესრიგისა და ტერიტორიული მთლიანობის სრულ აღდგენას.

ზოგადი მიმოხილვა
2012 წლის განმავლობაში მალის არმიასა და ამბოხებულთა ჯგუფებს შორის მიმდინარე კონფლიქტის, ასევე დემოკრატიისა და ადამიანის უფლებების კუთხით არსებული მუდმივი პრობლემების ფონზე, გარდამავალმა მთავრობამ გაეროს ორი წერილით მიმართა (2012 წლის 18 სექტემბერსა და 12 ოქტომბერს) და საერთაშორისო ძალების ჩართვის ნებართვა ითხოვა. გაეროს უშიშროების საბჭომ 2012 წლის 12 ოქტომბერს დაამტკიცა რეზოლუცია 2071, რომელიც მალიში სამხედრო ინტერვენციის განხილვასა და დასავლეთ აფრიკის ქვეყნების ეკონომიკური თანამეგობრობასა და აფრიკის კავშირის მიერ შესაბამისი გეგმის შემუშავებისკენ მოუწოდებდა.

2012 წლის 11 ნოემბერს, მაღალი დონის შეხვედრის დასრულებისთანავე, -მა განცხადება გაავრცელა, სადაც აღნიშნა, რომ მალის კონფლიქტის მოსაგვარებლად ინტერვენცია აუცილებელი იყო და სახმელეთო ჯარების გამოყენების ნებართვა გასცა.

„ალ-ქაიდამ ისლამურ მაგრიბში“ და „ერთიანობისა და ჯიჰადის მოძრაობამ დასავლეთ აფრიკაში“ , რეზოლუციის დამტკიცებიდან რამდენიმე დღეში გამართულ შეხვედრაზე, ერთობლივად დაგმეს აღნიშნული გადაწყვეტილება.

მალის საგარეო საქმეთა მინისტრმა, ტიემან კულიბალიმ, ალჟირული საინფორმაციო გამოცემის ცნობით, განაცხადა, რომ გაეროში ალჟირის ელჩი პირველი იყო, ვინც მას რეზოლუცია 2085-ის მიღება მიულოცა.
ალაჯორის მარხვა

ალაჯორის (არაჯვორის) მარხვა, „არაჯავორაც“ მარხვა — სომხურ-ქართული ეკლესიების ერთიანობის დროინდელი ( საუკუნემდე) მარხვა, რომელსაც დღესაც ასრულებენ სომხური და იაკობიტური ეკლესიები. სომხურ ეკლესიაში ალაჯორის მარხვა წარმოადგენს დიდმარხვის მოსამზადებელ, წინასწარ მარხვას (აქედანაა სახელწოდებაც). მარხვა იწყება 3 კვირით ადრე დიდმარხვამდე, ან 70 დღით ადრე აღდგომამდე, იწყება ორშაბათს და მთავრდება 5 დღის შემდეგ, პარასკევს, წმინდა სარგისის დღესასწაულის წინადღეს და ამიტომ მას ხშირად უწოდებენ წმინდა სარგისის, „სურბ-სარგისის მარხვას“. მართლმადიდებლურ ეკლესიაში მას მეზვერისა და ფარისევლის კვირა შეესატყვისება. ქართულ ეკლესიაში ამ მარხვის დაცვის დროინდელი წყაროები არ შემონახულა, ხოლო შედარებით გვიანდელ ძეგლებში მისი დაცვის აკრძალვა ფიგურირებს. მაგალითად: ეფთვიმე მთაწმიდელის მიერ ბერძნულიდან გადმოკეთებულ „მცირე სჯულისკანონში“ ვკითხულობთ: „არცა სხვისა მის შვიდეულისა ჯერ-არს მარხვა, რომელსა არაჯვორ ეწოდების, რომელსა იმარხვენ იაკობიტნი მწვალებელნი“ (გვ. 32; მე-16 პარაგრაფი). საბას ლავრის ტიპიკონის ქართულ თარგმანში კი წერია: „კურიაკესა, რომელსა წარიკითხვის წმინდა სახარებაი მეზუერისა და ფარისევლისა. ამას შვიდეულსა იმარხვენ სამგზის დაწყეულნი სომეხნი საძაგელსა მას მარხვასა მათსა, რომელსა არაჯოვრი ეწოდების, ხოლო ჩუენ ვჭამთ დღითი-დღე ყუელსა და კუერცხსა და ყოველსავე“ (ტიპიკონი შიომღვიმის მონასტრისა, თბ., 2005 წ.). ქართული წყაროების ჩვენებით (არსენ კათოლიკოსი, „განყოფისათვს ქართლისა და სომხეთისა“) ალაჯორის მარხვა დვინის საეკლესიო კრებას დაუწესებია 527 წელს.
პალოდეია

პალოდეია — სოფელი კვიპროსში, ლიმასოლის რაიონში, რომელიც მდებარეობს პარამითიდან სამხრეთით 2 კილომეტრში და ლიმასოლის ცენტრიდან ჩრდილოეთით 7 კილომეტრში. მიუხედავად იმისა, რომ თავდაპირველი სოფელი პატარაა, პალოდეია მოიცავს მიმდებარე მიწის დიდ ნაწილს, რომელიც თანდათანობით გარეუბნებად იქცა. ამან გამოიწვია მოსახლეობის სწრაფი ზრდა საუკუნის დასაწყისში. მოსახლეობა თითქმის გაორმაგდა 2001 წლის 730-დან 2011 წელს 1568-მდე.
პროდრომოსი (სოფელი)

პროდრომოსი — ყველაზე მაღალი სოფელი კვიპროსში, რომელიც ზღვის დონიდან 1380 მეტრზე (4530 ფუტი) მდებარეობს. იგი კუნძულის ზამთრის სპორტის მთავარი ცენტრია. მის მახლობლად, ოლიმპის მთაზე, სამი სათხილამურო ტრასა მდებარეობს. სოფელი ლიმასოლის რაიონის ნაწილია. წლების განმავლობაში მოსახლეობის რაოდენობა სტაბილურად მცირდებოდა. 2011 წლის აღწერით, აქ მხოლოდ 123 მუდმივი მცხოვრები იყო, თუმცა არსებობს 240-ზე მეტი საცხოვრებელი სახლი, რომლებიც დროებითაა დაკავებული, ძირითადად ზაფხულისა და სხვა არდადეგების პერიოდში.

ტოპოგრაფია
ზღვის დონიდან 1390 მეტრ სიმაღლეზე, მთის ფერდობზე გაშენებული და ტროოდოსის მთების ხშირი მცენარეულობით დაფარული პროდრომოსი, თავისი დაახლოებით 80 მცხოვრებით, ის სოფელია, რომელიც დამთვალიერებელთა გულებს წელიწადის ნებისმიერ დროს იპყრობს. ზამთარში აქ ყველაფერი თოვლითაა დაფარული, ზაფხულში კი სასიამოვნო სიგრილე სუფევს.

ეტიმოლოგია
პროდრომოსს სახელი იოანე ნათლისმცემლის პატივსაცემად ეწოდა, რომელსაც ბერძნულ მართლმადიდებლურ ტრადიციაში ხშირად მოიხსენიებენ როგორც „პროდრომოსს“ (ქრისტეს „წინამორბედს“).

ტურიზმი
თოვლის საფარი ხშირად ერთ მეტრს აჭარბებს და სოფელს რამდენიმე კვირის განმავლობაში ფარავს. ზოგჯერ ტემპერატურა ნულს ქვემოთ ეცემა, რაც სოფელს ზამთრის ტურიზმის საყვარელ მიმართულებად აქცევს, რადგან ტროოდოსის სათხილამურო ცენტრი აქედან სულ მცირე მანძილზეა. გაზაფხულის დადგომასთან ერთად, ბევრი სტუმრობს ამ მიდამოებს მთაში ლაშქრობისა და ბუნების ბილიკებზე სეირნობისთვის, პროდრომოსში კი დასასვენებლად, სადილად ან ყავის დასალევად ადგილობრივ ტავერნებსა და კაფეებს აკითხავენ. ზაფხულში სახლების მფლობელები მათ აქირავებენ მათზე, ვისაც სურს ზაფხული მთაში გაატაროს და ბუნებით დატკბეს, ხოლო მათთვის, ვინც კემპინგს ანიჭებს უპირატესობას, ფუნქციონირებს ბანაკი სახელწოდებით „ “.

კლიმატი
პროდრომოსში გაბატონებულია ხმელთაშუაზღვისპირეთის კლიმატი, რომლისთვისაც დამახასიათებელია თბილი ან ცხელი, მშრალი ზაფხული და გრილი ან ცივი, ძალიან ნალექიანი ზამთარი. ზამთრის პერიოდში ხშირია ღამის ყინვები და თოვლი.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 2093

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 2093 ერთხმად იქნა მიღებული 2013 წლის 6 მარტს.

რეზოლუცია
თანამდებობის დაკავებისთანავე, პრეზიდენტმა ჰასან შეიხ მუჰამადმა და სომალის ახალი ფედერალური მთავრობის კაბინეტმა განაახლეს სომალელი და საერთაშორისო დაინტერესებული მხარეების ძალისხმევა სომალის მიმართ მოქმედი გაეროს 21-წლიანი იარაღის ემბარგოს შესაწყვეტად, რომელიც იმ დროისთვის მსოფლიოში ყველაზე ხანგრძლივ შეიარაღების ბლოკადას წარმოადგენდა. უშიშროების საბჭომ ეს აკრძალვა 1992 წელს, სამოქალაქო ომის დაწყებისა და სიად ბარეს რეჟიმის დამხობისთანავე დააწესა, რათა შეეჩერებინა იარაღის ნაკადი დაპირისპირებულ შეიარაღებულ დაჯგუფებებს შორის.

მუჰამუდის მთავრობა, სომალელი უსაფრთხოების ანალიტიკოსები და სამხედრო ექსპერტები ამტკიცებდნენ, რომ იარაღის შესყიდვაზე აკრძალვის მოხსნა ხელს შეუწყობდა სომალის ხელისუფლების მცდელობებს სომალის შეიარაღებული ძალების გაძლიერების საქმეში და უფრო ეფექტურად აღჭურავდა არმიას ისლამისტური ამბოხების ნარჩენების ჩასახშობად. ამ წინადადებას მხარი დაუჭირეს ამერიკის შეერთებულმა შტატებმა, და განვითარების სამთავრობათაშორისო ორგანომ . 2013 წლის მარტში გაეროს გენერალურმა მდივანმა პან გი მუნმაც მოუწოდა უშიშროების საბჭოს წევრებს, ხმა მიეცათ სანქციების მოხსნისთვის, რათა დახმარებოდნენ სომალის ხელისუფლებას უსაფრთხოების აპარატის განმტკიცებასა და სამხედრო მიღწევების კონსოლიდაციაში.

მიუხედავად იმისა, რომ გავრცელებული ინფორმაციით, გაერთიანებულმა სამეფომ და საფრანგეთმა გამოთქვეს გარკვეული ეჭვი სომალიში იარაღის საერთო ნაკადის გაზრდასთან დაკავშირებით, ბრიტანელმა ოფიციალურმა პირებმა დაიწყეს რეზოლუციის პროექტზე მუშაობა, რომელიც სომალის მთავრობისთვის იარაღის შესყიდვაზე ემბარგოს ერთწლიანი გამოსაცდელი ვადით შეამსუბუქებდა. გაუქმების დოკუმენტში დამატებულია, რომ იარაღი, რომელიც მიეწოდება მხოლოდ სომალის ფედერალური მთავრობის უსაფრთხოების ძალების განვითარებისთვის, არ შეიძლება გადაიყიდოს, გადაეცეს ან ხელმისაწვდომი გახდეს გამოსაყენებლად ნებისმიერი ფიზიკური თუ იურიდიული პირისთვის, რომელიც არ იმყოფება სომალის ფედერალური მთავრობის უსაფრთხოების ძალების სამსახურში. ამასთანავე, გადაწყდა, რომ გაეროს პოლიტიკურმა ოფისმა სომალისთვის შეასრულა თავისი მანდატი და ის რაც შეიძლება მალე უნდა შეიცვალოს ახალი, გაფართოებული სპეციალური პოლიტიკური მისიით; ეს მისია ჩამოყალიბდა როგორც გაეროს დამხმარე მისია სომალიში , 2013 წლის 2 მაისის უშიშროების საბჭოს 2102-ე რეზოლუციის საფუძველზე.
თბილისის ზონალური სამეცნიერო-კვლევითი და საპროექტო ინსტიტუტი

თბილისის ზონალური სამეცნიერო-კვლევითი და საპროექტო ინსტიტუტი, „თბილზნიიეპი“ — შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოება, ყოფილი ინსტიტუტი საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს შემადგენლობაში.

დაარსდა 1964 წელს როგორც საბჭოთა „სახსამოქალაქთმშენის" სისტემის სათავო ინსტიტუტი სეისმომედეგი მშენებლობის ხაზით. 1998 წლამდე ეწოდებოდა ტიპობრივი და ექსპერიმენტული დაპროექტების თბილისის ზონალური სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტი. ჰქონდა ფილიალები ბათუმში, სოხუმსა და ქუთაისში. საქმიანობისა და სამეცნიერო კვლევის ძირითადი მიმართულებები იყო: საცხოვრებელი და საზოგადოებრივი შენობების დაპროექტება, ქალაქგეგმარება, სამოქალაქო შენობათა ტიპოლოგია, სეისმომედეგი მშენებლობა, სამშენებლო ფიზიკა, სამშენებლო კლიმატოლოგია, სამშენებლო თბოტექნიკა, აკუსტიკა და ხმაურისაგან დაცვა, ბუნებრივი და ხელოვნური განათება, შენობათა ატმოსფერული ზემოქმედებისაგან დაცვა, შენობა-ნაგებობათა აღდგენა-გაძლიერება.
ალესანდრო არალდი

ალესანდრო არალდი (იტალ. ; დაახლ. 1460 — დაახლ. 1529) — იტალიელი რენესანსის მხატვარი, რომელიც ძირითადად პარმაში მოღვაწეობდა.

მისი ბიოგრაფიის შესახებ მცირე ცნობებია შემორჩენილი. ვარაუდობენ, რომ იგი მუშაობდა კრისტოფორო კასელისთან ერთად. მისი შემოქმედება ასახავს მელოცო და ფორლის, ასევე ადრეული ვენეციური რენესანსის ოსტატების — ჯოვანი ბელინისა და ვივარინის — გავლენას, აგრეთვე ლორენცო კოსტას სტილს.

მან ფრესკები დახატა სან პაოლოს ბენედიქტელთა მონასტერში. მან ასევე დახატა ორი სცენა წმინდა ეკატერინეს შესახებ, „დავა იმპერატორ მაქსიმილიანის წინაშე“ და „წმინდა ეკატერინე და წმინდა იერონიმე“, მათ შორის უცნაური „ხარება“ (1514) აბატ ჯოვანა და პიაჩენცასთვის (1514). ანტონიო ალეგრიმ (კორეჯო) აბატისთვის დაასრულა საკუთარი შედევრების ფრესკები საოცრად განსხვავებული და იმ დროისთვის უფრო თანამედროვე სტილით.