iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
რელიგიური კულტი

რელიგიური კულტი ( - „თაყვანისცემა“) ― სხვადასხვა ობიექტის, არსების ან ფენომენის (როგორც რეალური, ასევე ზებუნებრივი) რელიგიური თაყვანისცემის ფორმა, რომელსაც მიეწერება განსაკუთრებული, წმინდა თვისებები. კულტის ცნება ასევე მოიცავს ასეთ თაყვანისცემასთან დაკავშირებული რიტუალებისა და პრაქტიკების ერთობლიობას.

კულტი არის ურთიერთდაკავშირებული ელემენტების რთული სისტემა. მისი სტრუქტურა მოიცავს რელიგიურ და მაგიურ ქმედებებს, მატერიალურ ობიექტებს (წმინდა გამოსახულებები, ტაძრები, სალოცავები და სხვა კულტის ობიექტები), ასევე იდეოლოგიურ და სოციალურ კომპონენტს, მათ შორის რწმენის სისტემებს, რელიგიურ გრძნობებსა და სპეციალიზებულ სოციალურ ინსტიტუტებს (მაგალითად, სამღვდელოებას ან საეკლესიო ორგანიზაციებს). უფრო ვიწრო გაგებით, ტერმინი „კულტი“ შეიძლება ნიშნავდეს ექსკლუზიურად უმაღლესი არსებების თაყვანისცემას მათი დამშვიდების მიზნით, ჯადოსნური პრაქტიკისა და ეგზორციზმის ჩათვლით.

რელიგიური კულტები ყველაზე ფართოდ განვითარდა პოლითეისტურ (წარმართულ) რელიგიებში, სადაც ისინი ეფექტურად ქმნიან თაყვანისცემის განსხვავებული სისტემების ერთობლიობას. კულტები კლასიფიცირდება სხვადასხვა კრიტერიუმის მიხედვით. სოციალურ-ფუნქციური კრიტერიუმების მიხედვით, კულტები იყოფა ტოტემურ, დაკრძალვის, სავაჭრო, კლანური, ოჯახური, შამანური და ტომობრივი ღმერთების კულტებად. თაყვანისცემის ობიექტის მიხედვით, კულტები გამოირჩევიან ელემენტების (მზე, ცა, წყალი, ცეცხლი), ცხოველების (ზოოლატრია), მცენარეების, წინაპრებისა და მმართველების (მაგალითად, მეფის კულტი) მიხედვით. ასევე არსებობს კონკრეტული ღვთაებებისადმი მიძღვნილი კულტები, როგორიცაა ბაალი ან ასტარტე უძველეს რელიგიებში.

ტერმინი „კულტი“ უფრო ხშირად გამოიყენება რელიგიური რიტუალების სისტემისა და რელიგიური სასულიერო პირების პრაქტიკული საქმიანობის აღსანიშნავად.

რელიგიური კულტი უნდა განვასხვავოთ ამ სიტყვის ფიგურალური მნიშვნელობებისგან, რომლებიც გამოიყენება არარელიგიურ კონტექსტებში - პოლიტიკაში, ეთიკასა და კულტურაში (მაგალითად, „პიროვნების კულტი“, „ძალაუფლების კულტი“, „გონების კულტი“ ან „წარმატების კულტი“). ამ შემთხვევებში, ტერმინი კარგავს თავის რელიგიურ შინაარსს და იღებს მეტაფორულ ხასიათს.
საფრანგეთის ჩემპიონატი ჭადრაკში 1930

საფრანგეთის მე-8 ჩემპიონატი ჭადრაკში ჩატარდა რუანში 1930 წლის 6-დან 14 სექტემბრამდე. ტურნირი ორგანიზებული იყო რუანის საჭადრაკო კლუბის მიერ და მასში მონაწილეობას ათი მოჭადრაკე იღებდა. რამდენიმე ძლიერმა მოთამაშემ (შერონი, კრეპო, მიუფანი და სხვები) ჩემპიონატი გამოტოვა, რის გამოც მონაწილეთა შორის ორი აშკარა ფავორიტი დარჩა: ამედე ჟიბო და არისტიდ გრომერი.

1928 წლის ჩემპიონმა ამედე ჟიბომ მეორედ მოიპოვა ჩემპიონის ტიტული. მან ცხრა ტურში მხოლოდ ერთხელ ითამაშა ყაიმი, დანარჩენ პარტიებში კი გამარჯვება მოიპოვა.

სატურნირო ცხრილი
ანტონელო დე სალიბა

ანტონელო დე სალიბა (; დაახლოებით 1466 – დაახლოებით 1535) — იტალიელი რენესანსის მხატვარი.

ბიოგრაფია
დაიბადა დაახლოებით 1466 წელს. იგი იყო მალტური წარმოშობის ოსტატის ჯოვანი რესალიბას (ან სალიბას) და ორლანდას შვილი. მალტა იმ პერიოდში სიცილიის სამეფოს შემადგენელი ნაწილი იყო. მხატვრის დედა ორლანდა ანტონელო და მესინას და იყო. თავდაპირველად ანტონელო დე სალიბა ატარებდა იგივე სახელს, რაც მის ცნობილი ბიძა, თუმცა ვენეტოში ყოფნის პერიოდში ხელოვნების ნიმუშებით მოვაჭრეებმა მას „ანტონელო დე სალიბა“ უწოდეს, რათა ნამუშევრების ავტორის დადგენის დროს დაბნეულობა არ შექმნილიყო.

იგი, ძმასთან — პიეტროსთან ერთად, სწავლობდა მესინელი დიდი მხატვრის ანტონელო და მესინას სახელოსნოში, რომელსაც ანტონელოს გარდაცვალების შემდეგ მისი ვაჟი იაკობელო ხელმძღვანელობდა. შესაბამისად, მისი მხატვრული ფორმირება დიდწილად განისაზღვრა ბიძის შემოქმედებით.

ვარაუდობენ, რომ მას ხანგრძლივი პერიოდი გაატარა ვენეტოში, შესაძლოა ბიძაშვილ იაკობელოსთან ერთად. ამით აიხსნება მის ნამუშევრებში ჯოვანი ბელინისა და ჩიმა და კონელიანოს სკოლის გავლენა. ასევე სავარაუდოა მისი ყოფნა ცენტრალურ იტალიაში, რაც მელოცოს გავლენით აიხსნება.

1497 წლიდან კვლავ დოკუმენტირებულია მესინაში, სადაც წყაროებით მისი შემდგომი, თითქმის ორმოცწლიანი საქმიანობა დასტურდება. მისი შემოქმედება გარკვეულწილად არათანაბარია, განსაკუთრებით ბოლო პერიოდში, როდესაც მას დამხმარეებიც ჰყავდა. მან შექმნა რამდენიმე პოლიპტიქი, რომელთა ხის კონსტრუქციებზე მუშაობდა მისი მამა — ასევე ანტონელო და მესინას თანამშრომელი. სალიბა გარდაიცვალა დაახლოებით 1535 წელს.

ფოტოგალერეა
ანტონიაცო რომანო

ანტონიაცო რომანო (; დაახლ. 1430 – დაახლ. 1510) — იტალიელი ადრეული რენესანსის მხატვარი და რომის სკოლის ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი წარმომადგენელი საუკუნის მეორე ნახევარში. იგი ცნობილი იყო როგორც ძველი ბიზანტიური ხატების გადამწერი და არქაული სტილის რელიგიური გამოსახულებების შემქმნელი.

ბიოგრაფია
ანტონიაცო დაიბადა რომის კოლონას უბანში. მისი მამაც მხატვარი იყო. ახალგაზრდობაში იგი დაჯარიმდა ქუჩის ჩხუბში მონაწილეობის გამო.

თავდაპირველად მასზე გავლენას ახდენდა ბენოცო გოცოლის დეკორატიული სტილი და ფრა ანჯელიკოს შემოქმედება, ასევე ლაციოს ადგილობრივი მხატვრობა. მისი პირველი დოკუმენტირებული ნამუშევარი თარიღდება 1461 წლით — „ღვთისმშობელი და ბავშვი წმინდა ლუკას ხატის მიხედვით“, რომელიც შექმნა ალესანდრო სფორცას შეკვეთით.

1464 წლიდან მუშაობდა პაპის კარზე. მან შექმნა ტრიპტიქი „ღვთისმშობელი და ბავშვი წმინდანებთან ერთად“ რიეტიში და მონაწილეობდა პაპ პავლე -ეს ინაუგურაციის დეკორაციის შექმნაში.

1470-იან წლებში მონაწილეობდა ვატიკანის სასახლის მოხატვაში ისეთ მხატვრებთან ერთად, როგორებიც იყვნენ პერუჯინო, დომენიკო გირლანდაიო და მელოცო და ფორლი. მათი გავლენით მისი ფიგურები უფრო რბილი და ჰარმონიული გახდა, თუმცა შეინარჩუნა შუასაუკუნეობრივი ელემენტები.

სანტა მარია სოპრა მინერვაში მან შექმნა ცნობილი ხარების სცენა (1500), სადაც გამოსახულია კარდინალი ხუან დე ტორკემადა, რომელიც ღარიბ გოგონებს მზითვს გადასცემს.

1475–1480 წლებში პაპ სიქსტუს -ის მხარდაჭერით შექმნა მრავალი ღვთისმშობლის გამოსახულება. დაახლოებით 1480 წელს დახატა საკურთხეველი ტივოლის სანტა მარია მაჯორეს ეკლესიისთვის.

მისი გვიანი ნამუშევრები უფრო მანერისტული ხასიათისაა. 1478 წელს იგი იყო რომის წმინდა ლუკას აკადემიის ერთ-ერთი დამფუძნებელი.

მისი ბოლო ცნობილი ნამუშევარი თარიღდება 1497 წლით.ანტონიაცო რომანო დაკრძალულია სან ლუიჯი დეი ფრანჩეზის ოჯახის კაპელაში.

მისი „მადონა და ყრმა“-ს ერთი ნაწილი ჰიუსტონის (ტეხასის შტატი) სახვითი ხელოვნების მუზეუმიდან, 1991 წლის შეერთებული შტატების ფოსტის სამსახურის საშობაო მარკად შეირჩა, როგორც ხელოვნების შედევრი.

მთავარი ნამუშევრები
წმინდა ფრანჩესკა რომანას ისტორიები (1468), ფრესკა, ტორ დე სპეჩი, რომი
ღვთისმშობელი და ბავშვი ტახტზე (დაახლ. 1470), სანტა მარია დელა კონსოლაციონე, რომი
ღვთისმშობელი და წმინდა პეტრე და პავლე (დაახლ. 1474), ფონდი
ხარება (1485), სანტა მარია სოპრა მინერვა, რომი
ღვთისმშობელი ტახტზე ჩვილთან და წმინდანთან ერთად (1487), გალერია ნაციონალე დ’არტე ანტიკა, რომი
შობა წმინდა ლორენსთან და ანდრიასთან (1480–1485), რომი
კატო-მილოსი

კატო-მილოსი — სოფელი კვიპროსში, ლიმასოლის რაიონში, რომელიც მდებარეობს პელენდრიდან აღმოსავლეთით.

მდებარეობა და გარემო
კატო-მილოსი მდებარეობს ხმელთაშუა ზღვის კუნძულ კვიპროსზე, ზღვის დონიდან დაახლოებით 790 მეტრის სიმაღლეზე, ხოლო ლიმასოლიდან ჩრდილოეთით 1 კილომეტრში. იგი ორ ნაწილად იყოფა მდინარე ლიმნატით, რომელიც კურისის შენაკადია. დაახლოებით 2.74 კვადრატული კილომეტრის ფართობის მქონე სოფელი დასავლეთით ესაზღვრება პოტამიტისას და პელენდრის, ჩრდილო-აღმოსავლეთით — აგროსს, ხოლო სამხრეთითა და აღმოსავლეთით — აგიოს-იოანისს.

ისტორია
სოფელი დაარსდა 1692 წელს. ამ წელს კვიპროსზე მომაკვდინებელი ეპიდემია მძვინვარებდა. კატო-მილოსის ტერიტორიაზე ორი წყლის წისქვილი ფუნქციონირებდა — ზედა და ქვედა წისქვილი. ეს წყლის წისქვილები მდინარე ლიმნატის ნაპირზე მდებარეობდა. ამ მხარის მახლობლად არსებობდა სოფელი სახელად „ალონაცია“. ეპიდემიის გამო ის მაცხოვრებლებმა მიატოვეს. ზოგიერთი მათგანი დასახლდა იმ ტერიტორიაზე, სადაც ქვედა წისქვილი მდებარეობდა, რის შედეგადაც განვითარდა დასახლება, რომელსაც ეწოდა „ქვედა წისქვილი“ (ბერძნულად: ).
კელაკი

კელაკი — სოფელი კვიპროსში, ლიმასოლის რაიონში, რომელიც მდებარეობს პარეკლიზიადან 10 კმ-ით ჩრდილოეთით.

სახელი
სოფლის სახელი მომდინარეობს ასკეტის პატარა სამონასტრო სენაკიდან (კელია), რომელიც ამ მხარეში კლდეზე იყო აშენებული. მას შემდეგ, რაც ასკეტმა პატარა სენაკი ააშენა, მან იგი მიატოვა. ამ ტერიტორიაზე დაარსდა დასახლება სახელწოდებით კელაკი. სხვა ვერსია სოფლის სახელს „რიგაინას“ სენაკებს უკავშირებს.

ისტორია
სოფლის პირველი წერილობითი ხსენება ფრანკთა ბატონობის პერიოდით თარიღდება. ლუი დე მას ლატრი აღნიშნავს, რომ სოფელი ტამპლიერთა ორდენს ეკუთვნოდა. ორდენის დაშლის შემდეგ იგი „დიდი კომანდარიის“ იოანიტების ორდენის მფლობელობაში გადავიდა.
ბათუმის საცხოვრებელი სახლი (კოსტავას 25)

ბათუმის საცხოვრებელი სახლი — ისტორიული ძეგლი საქართველოში, ბათუმში. სახლი თავისი პროპორციებითა და მასშტაბით მნიშვნელოვანია ქუჩის განაშენიანებისათვის და ასევე, საინტერესოა თავისი საფასადო დეკორის გადაწყვეტაც.

არქიტექტურა
სამსართულიანი სახლი ორი ქუჩის კუთხეშია აღმართული. სახლის პირველი სართული სახეცვლილია, ის ერთიანად დიდი ვიტრინებითაა დანაწევრებული. თავდაპირველი დეკორატიული შემკულობითა და დანაწევრებით სახლის მეორე და მესამე სართულებია დარჩენილი. შენობის ფასადები ორივე ქუჩაზე სიმეტრიულად ნაწილდება და მათი დეკორატიული შემკულობაც იდენტურია. ფასადი კონსტანტინე გამსახურდიას ქუჩაზე დანაწევრების მეტი სიმწყობრით გამოირჩევა. აქ კედელი ორივე სართულის დონეზე ერთიანი ბრტყელი პილასტრებითაა დაყოფილი, სადაც ერთმანეთს ენაცვლება გლუვ ზედაპირიანი და დაღარულზედაპირიანი პილასტრები. სარკმელთა ღიობები საპირის გარეშეა მოცემული, სადაც ღიობის ზემოთ კრონშტეინებზე დაყრდნობილი მართკუთხა სანდრიკებია, ხოლო ქვემოთ პროფილირებული თაროები. მეორე სართულის ფანჯრებს ქვემოთ თითო რელიეფური ვარდულია, ხოლო მესამე სართულის სარკმლებს ქვემოთ კი მცენარეულ ორნამენტებიანი პანოებია. ფასადის მარჯვენა კუთხეში ორი შვეული სვეტია, რომელიც პარაპეტის ნაწილი იქნებოდა, როგორი სახის პარაპეტებიც დარჩენილია ამავე შენობის კუთხის ფასადსა და კოსტავას ქუჩაზე გამავალ ფასადზე. მათი ზედაპირი მოდერნის სტილისთვის დამახასიათებელი დეტალებითაა გაფორმებული. შენობის ქუჩათა კვეთის კუთხე წაკვეთილია და ამ მონაკვეთში ორივე სართულს აივანი შემოუყვება, ისე რომ აივნები ორივე ქუჩაზე გადიან. შენობას შვერილი პროფილირებული ლავგარდანი აქვს.
ამორიუმი

ამორიუმი — ბიზანტიური ქალაქი მცირე აზიაში, ფრიგიის რეგიონში, რომელიც 50 ჰექტარზე მეტ ფართობს მოიცავდა. კონსტანტინოპოლიდან ბიზანტიის იმპერიის აღმოსავლეთ საზღვრებამდე მიმავალ მნიშვნელოვან სამხედრო და სავაჭრო გზაზე მდებარეობის გამო, ის მნიშვნელოვან სტრატეგიულ და ეკონომიკურ როლს ასრულებდა.

ამორიუმის ნანგრევები თანამედროვე თურქეთის ტერიტორიაზე მდებარეობს, სოფელ ჰირსაკოიდან (ემირდაღის რაიონი, აფიონყარაჰისარის პროვინცია) დაახლოებით 12 კმ-ში და ანკარიდან სამხრეთ-დასავლეთით დაახლოებით 168 კმ-ში. ამჟამად ეს ადგილი არქეოლოგიურ ძეგლად არის აღიარებული.

ქალაქის აყვავების ხანა საუკუნეში დაიწყო, როდესაც ამორიუმის მკვიდრი მიქაელ იმპერატორი გახდა და ამორიელთა დინასტია დააარსა. თუმცა, 838 წელს, ქალაქი თორმეტდღიანი ალყის შემდეგ ხალიფა ალ-მუთასიმის ძალებმა აიღეს. ამორიუმი ნაწილობრივ აღადგინეს შუა ბიზანტიურ პერიოდში. საუკუნეში ქალაქი საბოლოოდ დაიცალა მოსახლეობისგან.

ამორიუმის ნანგრევები 1836 წელს ინგლისელმა გეოლოგმა უილიამ ჰამილტონმა აღმოაჩინა. სისტემატური არქეოლოგიური კვლევა საუკუნის ბოლოს დაიწყო: გათხრები 1988 წლიდან 2009 წლამდე ბრიტანელმა არქეოლოგებმა ჩაატარეს, ხოლო 2013 წლიდან სამუშაოები თურქმა სპეციალისტებმა განაგრძეს.

ქალაქი ორი ნაწილისგან შედგებოდა: ზემო ქალაქი, რომელიც ბორცვზე მდებარეობს (დაახლოებით 5 ჰექტარი ფართობის) და ქვემო ქალაქი. არქეოლოგიური აღმოჩენები, მათ შორის დაახლოებით 650 ბიზანტიური მონეტა, ამორიუმის მაღალ ეკონომიკურ პოტენციალზე მოწმობს ბიზანტიის იმპერიის ე.წ. „ბნელი საუკუნეების“ დროსაც კი (მე-7 საუკუნის შუა პერიოდიდან მე-9 საუკუნის დასაწყისამდე).
ბათუმის საცხოვრებელი სახლი (ფარნავაზ მეფის 43)

ბათუმის საცხოვრებელი სახლი — ისტორიული ძეგლი საქართველოში, ბათუმში. შენობისთვის დამახასიათებელია გარკვეული სისადავე და ფასადთა კუთხოვანი დანაწევრება. ქუჩათა განაშენიანებაში ის რიგითი შენობაა. აშენებულია საუკუნის პირველ ნახევარში.

არქიტექტურა
ორი ქუჩის კუთხეში აღმართული შენობა თავდაპირველად ერთსართულიანი, მაღალ ნახევარსარდაფზე მდგარი ნაგებობა იყო, რომელსაც, რამდენიმე წლის წინ, მეორე სართული და ფრონტონიანი სახურავი დაადგეს. მეორე სართულის დეკორატიული შემკულობა ზუსტად იმეორებს პირველი სართულისას. ღიობები მართკუთხა და მათ ზედა ნაწილში ერთმანეთთან გადაბმული, ერთიანი მარტივი პროფილის ფრიზი გაუყვებათ. ღიობთა ცენტრი საჭექი ქვებითაა აქცენტირებული. პირველი სართული შვერილი კარნიზითაა დასრულებული. კარნიზსა და სარკმელს შორის არეები მართკუთხა მოცულობებითაა შევსებული, რომელთაც ხაოიანი ფაქტურა აქვთ, ზუსტად იგივეა გამეორებული მეორე სართულის შემთხვევაშიც.
ბათუმის საცხოვრებელი სახლი (გამსახურდიას 47)

ბათუმის საცხოვრებელი სახლი — ისტორიული ძეგლი საქართველოში, ბათუმში. საცხოვრებელი სახლი კლასიცისტური სტილის საინტერესო ნიმუშს წარმოადგენს. ის მნიშვნელოვანია ქუჩის განაშენიანებაში, როგორც კუთხის შენობა. სახლი სადა, მწყობრი ფასადებითა და შენობის გამართული პროპორციებით გამოირჩევა და ასევე მშენებლობის კარგი ოსტატობით.

არქიტექტურა
ორი ქუჩის კუთხეში აღმართული ორსართულიანი სახლი საუკუნის ბოლოსაა აგებული. სახლში შესასვლელი გამსახურდიას ქუჩიდანაა მოწყობილი, შენობის მარცხენა ნაწილში. შესასვლელის თაღოვან ღიობს კანელურებიან პილასტრებზე გადაყვანილი თაღი მიუყვება, რომელიც ფრონტონით სრულდება. პირველი სართული დიდი მართკუთხა ღიობებითაა დანაწევრებული. კომახიძის ქუჩის მხრიდან კი კედელი ყრუა. მეორე სართულის ორივე ფასადზე კარ-სარკმელთა თაღოვანი ღიობებია, მხოლოდ გამსახურდიას მხრიდან აქვს კარის აყოლებაზე გაჭრილ ერთ სარკმელს მართკუთხა მოხაზულობა, რომელიც ფრონტონითაა დასრულებული. ღიობები მეორე სართულის ფასადზე კედლის მთელს სიბრტყეზე, კარნიზამდე აყოლებული ბრტყელი პილასტრებითაა ერთმანეთისგან გამოყოფილი. პილასტრები კომახიძის ქუჩის მხრიდან კორინთული კაპიტელებით სრულდება, სავარაუდოდ, ასეთივე კაპიტელები ექნებოდა სვეტებს კონსტანტინე გამსახურდიას ქუჩის მხრიდანაც, თუმცა ახლა ეს კაპიტელები ერთიანად ნალესობის ფენითაა დაფარული. ღიობები მოჩარჩოებულია კანელურებიან პილასტრებზე გადაყვანილი თაღებით. მეორე სართულზე ლითონის აჟურულმოაჯირიანი აივნებია გადმოკიდებული. სახლს პროფილირებული კარნიზი აქვს, რომლის ქვემოთაც კბილანებიანი ფრიზი გაუყვება. შენობა პარაპეტითაა დასრულებული.
ბათუმის საცხოვრებელი სახლი (გორგასალის 3)

ბათუმის საცხოვრებელი სახლი — ისტორიული ძეგლი საქართველოში, ბათუმში. შენობა მნიშვნელოვანია თავისი საფასადო დეკორის საინტერესო გადაწყვეტით.

არქიტექტურა
ორსართულიანი საცხოვრებელი სახლი საუკუნის დასაწყისშია აგებული. სახლი მძიმე ფიზიკურ მდგომარეობაშია. პირველი სართული კარ-სარკმელთა მართკუთხა ღიობებითაა დანაწევრებული და მოგვიანო ხანის გადაკეთების შედეგად მნიშვნელოვნად სახეცვლილი, განსაკუთრებით მისი მარჯვენა ნაწილი. მეორე სართულის კარ-ფანჯრების თაღოვანი რიგით დანაწევრებული ფასადი ვარდისფრადაა შეღებილი, ხოლო არქიტექტურული ელემენტები მუქვარდისფრად. სარკმლებს პროფილირებული საპირე შემოუყვებათ და ერთმანეთთან კომპოზიციურად შეკიდული თაღნარითაა გაერთიანებული. თაღნარის ზედაპირი შ-ებრი მცენარეული ორნამენტითაა შემკული. ფანჯრების შვერილი თარო კრონშტეინებს ეყრდნობა. შენობა შვერილი, პროფილირებული კარნიზითაა დასრულებული, რომელიც მცირე ზომის კრონშტეინებს ეყრდნობა. მეორე სართულს ლითონის ორი აჟურულმოაჯირიანი აივანი აქვს. შენობას მოგვიანოდ მანსარდა დააშენეს, რომელიც ფასადის საერთო წინა ხაზიდან შეწეულია და მძლავრად არ აღიქმება ქუჩის მხრიდან.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1250

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1250 ერთხმად იქნა მიღებული 1999 წლის 29 ივნისს, კვიპროსში არსებული ვითარების შესახებ ყველა რეზოლუციის, განსაკუთრებით კი 1218-ე რეზოლუციის (1998) დადასტურების შემდეგ, საბჭომ განიხილა გენერალური მდივნის, კოფი ანანის, კვიპროსში კეთილი მსახურების მისია.

უშიშროების საბჭომ კიდევ ერთხელ გამოთქვა შეშფოთება კვიპროსის დავის პოლიტიკური მოგვარების მიმართულებით პროგრესის არარსებობის გამო. მან ხაზი გაუსვა გენერალური მდივნის კეთილი მსახურების მისიის სრულ მხარდაჭერას, რომლის მიზანია დაძაბულობის შემცირება და კვიპროსში პრობლემის მოგვარებისკენ პროგრესის ხელშეწყობა. როგორც კვიპროსის რესპუბლიკას, ასევე ჩრდილოეთ კვიპროსს ჰქონდათ შეშფოთება, რომელიც მოლაპარაკებების დროს იქნებოდა განხილული.

რეზოლუცია გენერალურ მდივანს სთხოვდა, კვიპროსზე მოქმედი თემების ორი ლიდერი 1999 წლის შემოდგომის მოლაპარაკებებზე მოეწვია. ორივე ლიდერს მოუწოდეს, შემდეგი პრინციპებისადმი ერთგულება გამოეხატათ:

(ა) არ არსებობს წინაპირობები;
(ბ) ყველა საკითხი განიხილება;
(გ) გაგრძელდეს მოლაპარაკებები შეთანხმების მიღწევამდე;
(დ) განიხილოს გაეროს რეზოლუციები და ხელშეკრულებები.

მათ ასევე მოეთხოვებოდათ კუნძულზე დადებითი კლიმატის შექმნა 1999 წლის შემოდგომაზე მოლაპარაკებების წინა პერიოდში. და ბოლოს, გენერალურ მდივანს დაევალა საბჭოსთვის 1999 წლის 1 დეკემბრამდე კვიპროსში განვითარებული მოვლენების შესახებ ანგარიშის წარდგენა. იმავე დღეს მიღებულმა 1251 რეზოლუციამ გააგრძელა კვიპროსში გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის სამშვიდობო ძალების მანდატი.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1262

გაეროს უშიშროების საბჭოს 1262-ე რეზოლუცია, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 1999 წლის 27 აგვისტოს, ეყრდნობა აღმოსავლეთ ტიმორის შესახებ მანამდე არსებულ რეზოლუციებს, განსაკუთრებით 1246-ე (1999) და 1257-ე (1999) რეზოლუციებს. საბჭომ გადაწყვიტა, რომ აღმოსავლეთ ტიმორში გაეროს მისიის მანდატი 1999 წლის 30 ნოემბრამდე გაეგრძელებინა.

უშიშროების საბჭომ გაიხსენა ინდონეზიასა და პორტუგალიას შორის ხელმოწერილი შეთანხმება აღმოსავლეთ ტიმორის მომავლის შესახებ, ასევე გაეროს, ინდონეზიასა და პორტუგალიას შორის შეთანხმებები აღმოსავლეთ ტიმორის სპეციალური ავტონომიის რეფერენდუმის თაობაზე; ორივე მათგანს ხელი მოეწერა 1999 წლის 5 მაისს. საბჭომ აღნიშნა, რომ რეფერენდუმის შემდგომ პერიოდში ნდობისა და სტაბილურობის განმტკიცების მიზნით, აუცილებელი იყო გაერთიანებული ერების ორგანიზაციას გაეგრძელებინა ძალისხმევა აღმოსავლეთ ტიმორში. გენერალურმა მდივანმა, კოფი ანანმა, გამოთქვა წინადადება, რომ აღმოსავლეთ ტიმორში გაეროს მისიას დროებით გაეგრძელებინა ფუნქციონირება რეფერენდუმის ჩატარებისა და მისი შედეგების იმპლემენტაციის შემდგომ პერიოდში.

მას შემდეგ, რაც უშიშროების საბჭომ -ის მანდატი 1999 წლის 30 ნოემბრამდე გააგრძელა, მან მხარი დაუჭირა გენერალური მდივნის წინადადებებს მისიის გარდამავალი ფაზის შესახებ, რომელიც შემდეგი კომპონენტებისგან შედგებოდა:

(ა) საარჩევნო ერთეული;
(ბ) პოლიციის კომპონენტი 460-მდე თანამშრომლის შემადგენლობით, ინდონეზიის ეროვნული პოლიციისათვის კონსულტაციების გასაწევად და აღმოსავლეთ ტიმორის ახალი ეროვნული პოლიციის გადასამზადებლად;
(გ) სამხედრო მეკავშირეების კომპონენტი 300-მდე თანამშრომლის შემადგენლობით, ურთიერთობების შესანარჩუნებლად;
(დ) სამოქალაქო კომპონენტი, გენერალური მდივნის სპეციალური წარმომადგენლისათვის შეთანხმებების იმპლემენტაციის საკითხებში კონსულტაციების გასაწევად;
(ე) საზოგადოებრივი ინფორმაციის კომპონენტი, შეთანხმებების იმპლემენტაციის პროცესის შესახებ ინფორმაციის გავრცელებისა და შერიგების ხელშეწყობის მიზნით.

საბჭომ მოუწოდა ყველა მხარეს, ეთანამშრომლათ -თან და უზრუნველეყოთ მისი გადაადგილების თავისუფლება, ხოლო ინდონეზიას დაეკისრა პასუხისმგებლობა, კვლავაც უზრუნველეყო უსაფრთხოება აღმოსავლეთ ტიმორში გარდამავალ პერიოდში.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1518

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1518 ერთხმად იქნა მიღებული 2003 წლის 24 ნოემბერს, ერაყის შესახებ წინა რეზოლუციების, კერძოდ, 1483 (2003) რეზოლუციის დადასტურების შემდეგ, საბჭომ შექმნა კომიტეტი, რათა გამოეძიებინა სადამ ჰუსეინთან დაკავშირებული პირების მიერ ქვეყნიდან გატანილი ფინანსური აქტივები.

უშიშროების საბჭომ გაიხსენა 661 (1990) რეზოლუციით შექმნილი კომიტეტის დაშლისა და ყველა სახელმწიფოს მიერ 1483 რეზოლუციით გათვალისწინებული ვალდებულებების შესრულების შესახებ გადაწყვეტილება. მან დაადგინა, რომ ერაყში არსებული ვითარება, გაუმჯობესების მიუხედავად, კვლავ საფრთხეს უქმნის საერთაშორისო მშვიდობასა და უსაფრთხოებას.

გაეროს წესდების თავის შესაბამისად, საბჭომ შექმნა უშიშროების საბჭოს კომიტეტი, რათა დაუყოვნებლივ განაახლოს წინა კომიტეტის სიები სადამ ჰუსეინთან დაკავშირებული პირების ან ორგანიზაციების შესახებ. საზღვარგარეთ მდებარე ერაყის აქტივები შემდეგ გადაირიცხებოდა კოალიციის დროებითი ხელისუფლების მიერ გახსნილ ანგარიშზე. და ბოლოს, ახალი კომიტეტის მანდატი გადაიხედებოდა და დიდი ალბათობით გაფართოვდებოდა ერაყის წინააღმდეგ იარაღის ემბარგოს დაცვის მონიტორინგის ჩათვლით, გარდა იმ იარაღისა და საბრძოლო მასალისა, რომელიც კოალიციის დროებითი ხელისუფლების მიერ გამოსაყენებლად იყო განკუთვნილი.

საფრანგეთის, გერმანიის, მექსიკის და რუსეთის წარმომადგენლებმა მოითხოვეს, რომ კომიტეტს ერაყის წინააღმდეგ იარაღის ემბარგოს მონიტორინგი ჩაეტარებინა, თუმცა ეს რეზოლუციის საბოლოო პროექტში არ იყო გათვალისწინებული. მისი არყოფნის შემთხვევაში, საფრანგეთის წარმომადგენელმა მოითხოვა, რომ მონიტორინგი უშიშროების საბჭოს მიერ ჩატარებულიყო.
ფორუმი (მოედანი)

ფორუმი — ძველი რომის ქალაქგეგმარებაში ცენტრალური ქალაქის მოედანი, რომელიც წარმოადგენს ძირითად საზოგადოებრივ სივრცეს, სადაც ქალაქის პოლიტიკური, ეკონომიკური და სოციალური ცხოვრება იყო კონცენტრირებული. ფორუმი საჯარო შეკრებების, სასამართლო სხდომების, საქმიანი მოლაპარაკებებისა და სავაჭრო ტრანზაქციების ადგილს წარმოადგენდა.

არქიტექტურულად, ფორუმი წარმოადგენდა ღია სივრცის გარშემო ორგანიზებული საზოგადოებრივი შენობების თანმიმდევრულ კომპლექსს. მოედნის პერიმეტრის გასწვრივ განლაგებული იყო ყველაზე მნიშვნელოვანი შენობები - ბაზილიკები, ტაძრები, ადმინისტრაციული ოფისები და სავაჭრო არკადები. ფორუმის არქიტექტურული დიზაინი პირდაპირ იყო დამოკიდებული მის ფუნქციაზე: სივრცე შექმნილი იყო მასობრივი შეკრებებისა და სხვადასხვა სახის საზოგადოებრივი აქტივობებისთვის კომფორტული განთავსების უზრუნველსაყოფად.

ფორუმები ხშირად მორთული იყო კოლონადებით, ქანდაკებებითა და ძეგლებით, რაც ასახავდა ქალაქის პოლიტიკურ და კულტურულ მნიშვნელობას. მათი განლაგება ხაზს უსვამდა ფორუმის, როგორც ურბანული ცხოვრების ცენტრის სტატუსს.

ფორუმს მნიშვნელოვანი როლი ჰქონდა ძველი რომაული საზოგადოების ცხოვრებაში. ის არა მხოლოდ ვაჭრობისა და სოციალური ურთიერთქმედების ადგილი იყო, არამედ პოლიტიკური აქტივობის მნიშვნელოვანი ადგილიც. აქ არჩევნები, ორატორული გამოსვლები და სახელმწიფო საქმეების განხილვა იმართებოდა. ამრიგად, ფორუმი რომის სამოქალაქო ცხოვრებისა და სოციალური სტრუქტურის სიმბოლო იყო.

ზოგიერთი ყველაზე ცნობილი ფორუმი მოიცავდა რომაული ფორუმს, რომელიც ძველი რომის მთავარი სამოქალაქო ცენტრი იყო. მის გარშემოც ქალაქის პოლიტიკური და რელიგიური ცხოვრება ყალიბდებოდა. მოგვიანებით, ახლოს აშენდა ე.წ. იმპერიული ფორუმები, რამაც გააფართოვა დედაქალაქის საზოგადოებრივი სივრცე. ცნობილია ასევე, პომპეის ფორუმი, რომელიც რომის იმპერიის პროვინციულ ქალაქში ფორუმის ტიპიური მაგალითს წარმოადგენდა. ტერიტორია ქალაქის მთელ მოსახლეობას იტევდა. სამნიტების პერიოდში იგი გარშემორტყმული იყო დორიული სვეტებით გაფორმებული პორტიკებით, ხოლო რომაული ეპოქის დროს ტრავერტინით იყო მოპირკეთებული.

თანამედროვე ეპოქაში ფორუმის იდეა ტრანსფორმირდა, თუმცა შეინარჩუნა საზოგადოებრივი კომუნიკაციის სივრცის ფუნქცია. ერთ-ერთი მაგალითია საჯარო გამოსვლების ადგილები, როგორიცაა ლონდონის ჰაიდ პარკის ფორუმი, სადაც ღია დებატებისა და ორატორიის ტრადიციები შეცვლილი ფორმით კვლავაც არსებობს.