iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
კანადის ადამიანის უფლებების მუზეუმი

კანადის ადამიანის უფლებების მუზეუმი (, , ) — კანადის გვირგვინის კორპორაცია და ეროვნული მუზეუმი, რომელიც მდებარეობს უინიპეგში, მანიტობა, კანადა. მუზეუმის მიზანია „გამოიკვლიოს ადამიანის უფლებათა თემა სპეციალური, მაგრამ არა ექსკლუზიური მითითების საშუალებით კანადაში, აამაღლოს საზოგადოების ცნობიერება ადამიანის უფლებების შესახებ, ასევე ხელი შეუწყოს სხვების პატივისცემას და საზოგადოებაში წაახალისოს რეფლექსია და დიალოგი“.

2008 წელს დაარსებული კანადის ადამიანის უფლებების მუზეუმი პირველი ახალი ეროვნული მუზეუმია კანადაში, 19 2014.

ისტორია
განვითარება
კანადელ იურისტსა და პოლიტიკოსს, იზი ასპერს, კანუესტის გლობალური კორპეაციების კონგლომერატის დამფუძნებელს ეკუთვნის იდეა კანადის ადამიანის უფლებების მუზეუმის შექმნის შესახებ. მან მუზეუმის აშენების შესახებ იდეა პირველად 2000 წლის 18 ივლისს წარადგინა. ასპერი იმედოვნებდა, რომ მუზეუმი გახდებოდა ადგილი, სადაც კანადელი სტუდენტები ადამიანის უფლებების შესახებ ინფორმაციის გაცნობას შეძლებდნენ. მან ეს იდეა ასევე განიხილა უინიპეგის ცენტრის აღორძინებისა და ქალაქში ტურიზმის გაზრდის მხრივაც. მუზეუმის შექმნის მიზნებს შორის იყო ადამიანის უფლებების გაცნობიერებისა და ცნობიერების ამაღლება, ასევე სხვების პატივისცემის ხელშეწყობა და ასახვის, დიალოგისა და მოქმედების წახალისება. იზი ასპერი იდეაზე სამი წლის განმავლობაში მუშაობდა და ამ პერიოდში მან ყველაფერი ტექნიკურ-ეკონომიკური თვალსაზრისით განიხილა კანადელ ექსპერტებთან ერთად. ჟიურის წევრებმა შეარჩიეს დიზაინი, რომელიც ეკუთვნოდა ანტონი პრიდოკსა და კრის ბეკონს, არქიტექტორებს ალბუკერკედან, ნიუ-მექსიკო.

პრედოკის შთაგონებას კანადის ადამიანის უფლებების მუზეუმის შენობისათვის კანადის ბუნება და ღია სივრცეები წარმოადგენ. ასევე: ხეები, ყინული, პოლარული ციალი, კანადის აბორიგენი ხალხები, ასევე ადამიანის უფლებების ისტორია ამ ქვეყანაში. ნაგებობის არქიტექტორი მუზეუმის შენობის შესახებ ამბობს: „კანადის ადამიანის უფლებათა მუზეუმი ადამიანობასთანაა გადაჯაჭვული. ს არქიტექტურაში კაცობრიობის ფუნდამენტურ საერთოობას — ყინულის, ღრუბლებისა და ქვის სიმბოლურ გამოჩენას წარმოადგენს მწვანე ბალახზე.“

იმედის დარბაზი ალაბასტერის პანდუსებითაა გაფორმებული, რომლისთვისაც გამოყენებულია 3.500 კვადრატული მეტრის ფართობის მქონე 15 000 ფილა ალაბასტერი. ეს ყველაფერი მუზეუმს ალაბასტერის საშუალებით შექმნილ პროექტებს შორის ყველაზე ფართომასშტაბიანად აქცევს.

2010 წლის 3 ივლისს, კანადის დედოფალმა, ელისაბედ -მ მუზეუმის ქვაკუთხედი გახსნა. ქვაზე დატანილია დედოფლის სამეფო ნიშანი და მასში ჩადებულია ქვის ნაჭერი წმინდა მარიამის ტაძრის ნანგრევებიდან რუნიმედიდან, ინგლისი. ითვლება, რომ თავისუფლების დიდი ქარტია 1215 წელს ჯონ უმიწაწყლომ სწორედ აქ დაამტკიცა.
ანოვკა (კუიურგაზის რაიონი)

ანოვკა — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის კუიურგაზის რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ერმოლაევოდან დაშორებულია 31 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია კუმერტაუ, რომელიც დაშორებულია 18 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას რუსები (50%) და ჩუვაშები (50%) შეადგენენ.
დიასონემა მუკუნგი

დიასონემა მუკუნგი (დ. 6 ივნისი, 1996) — ანგოლელი ძიუდოისტი. ასპარეზობს -57 კგ წონით კატეგორიაში.

კარიერა
2019 წელს სამხრეთ აფრიკაში გამართული აფრიკის ძიუდოს ჩემპიონატზე მოიპოვა ბრინჯაოს მედალი. 2020 წელს მოიგო აფრიკის ძიუდოს ჩემპიონატი.

2021 წელს მონაწილეობა მიიღო დოჰაში გამართულ ძიუდოს მსოფლიო მასტერსზე. მონაწილეობა მიიღო 2020 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე, რომელიც ტოკიოში, იაპონიაში ჩატარდა. ოცდამეთორმეტედფინალში დამარცხდა საქართველოს წარმომადგენელ ეთერ ლიპარტელიანთან.
გერმანია 2020 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე

გერმანიამ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეჩვიდმეტედ იასპარეზა 2021 წელს, იაპონიის დედაქალაქ ტოკიოში. თავდაპირველად ღონისძიებები 2020 წლის 24 ივლისიდან 9 აგვისტომდე პერიოდში უნდა ჩატარებულიყო, მაგრამ მსოფლიოში -19-ის პანდემიის გამო 2020 წლის ოლიმპიური თამაშები 2021 წლის 23 ივლისიდან 8 აგვისტომდე ჩატარდა.. გერმანია ოლიმპიადაზე 32 სპორტის სახეობაში, 425 სპორტსმენით იქნა წარმოდგენილი.
სრულიად რუსეთის საბჭოების I ყრილობა

} მენშევიკი წერეთელი ყრილობაზე გამოვიდა ინფორმაციით ფრონტზე რუსეთის არმიის შეტევის დაწყების შესახებ. მენშევიკ-ესერთა ფრაქციის სახელით ვ. ვოიტინსკიმ წინადადება შეიტანა შეტევისადმი მხარდაჭერის შესახებ, რომელიც ყრილობამ მიიღო.

ყრილობამ აირჩია მუშათა და ჯარისკაცთა დეპუტატების საბჭოების სრულიად რუსეთის აღმასრულებელი კომიტეტი 123 მენშევიკის, 119 ესერის, 58 ბოლშევიკის და 20 სხვა პარტიისა და ორგანიზაციის წარმომადგენელთა შემადგენლობით. სრულიად რუსეთის ცაკის თავმჯდომარედ არჩეულ იქნა მენშევიკი ნ. ს. ჩხეიძე.
შტაინჰარდტის ბუნების ისტორიის მუზეუმი

შტაინჰარდტის ბუნების ისტორიის მუზეუმი — ისრაელის ბიომრავალფეროვნების კვლევის ეროვნული ცენტრი თელ-ავივის უნივერსიტეტში. ის არის ბუნების ისტორიის მუზეუმი თელ-ავივში, ისრაელი, რომელიც მოიცავს როგორც საგანმანათლებლო, ასევე კვლევით ცენტრს. ეს არის ისრაელში დოკუმენტაციისა და მეცნიერების უდიდესი და ყველაზე აქტიური ცენტრი, რომელიც ფოკუსირებულია ბიომრავალფეროვნების კვლევასა და სხვადასხვა სახის პროგრამებზე; მათ შორის: გარემოს დაცვასა და სოფლის მეურნეობაზე.

მუზეუმი შექმნილია მილიონობით ნიმუშის აღმოჩენის, კოლექციების შექმნისა და მოვლისათვის, ასევე ათასობით წლის განმავლობაში ისრაელში და ახლო აღმოსავლეთში ფლორისა და ფაუნის დოკუმენტირებისათვის, კაცობრიობის გარემოზე ურთიერთქმედების შესასწავლად. მუზეუმი ასევე აკავშირებს საზოგადოებასა და მეცნიერებას.დაწესებულება საზოგადოებისათვის 2018 წლის ივლისში გაიხსნა.

არქიტექტურა
მუზეუმის დიზაინი ეკუთვნის კიმელ ეშკოლოტის არქიტექტურულ კომპანიას. დაწესებულების საერთო ფართობია 9 620 კვადრატული მეტრი და ხუთ სართულზეა გადანაწილებული. შენობას ხშირდ მოიხსენიება, როგორც „საგანძურის ყუთი“ და „ნოეს კიდობანი“.

კოლექციიდან ათასობით ელემენტი, რომელიც ძირითადად კვლევებისათვის გამოიყენება, მუზეუმშია გამოფენილი. საგამოფენო სივრცე მოიცავს 1700 კვადრატულ მეტრს,

ისრაელის ტაქსონომიის ინიციატივა
ისრაელის ტაქსონომიის ინიციატივა არის პროექტი, რომელიც მხარდაჭერილია: ისრაელის უმაღლესი სასწავლებლების პროექტის, სამთავრობო სამინისტროებისა და უწყებების, ასევე სხვადასხვა კვლევითი ინსტიტუტების მიერ. ამ პროექტის ძირითადი საქმიანობა მიზნად ისახავს ტაქსონომიის სფეროს გამოცოცხლებასა და ისრაელის ბიომრავალფეროვნების შესახებ ცოდნის გაღრმავებას. ინიციატივის საბოლოო მიზანია ხელი შეუწყოს ისრაელში ეკოსისტემების შესწავლას, კონსერვაციასა და მდგრად გამოყენებას. კვლევებისა და განვითარების ეროვნული საბჭო — ეროვნულ კვლევით ინფრასტრუქტურას,
დოსითეოზ II ნოტარა

დოსითეოზ ნოტარა (; დ. 1 მაისი, 1641, არახოვო, ახლანდ. აქაია, საბერძნეთი, — გ. 7 თებერვალი, 1707, კონსტანტინოპოლი) — იერუსალიმის ბერძენი პატრიარქი 1669-1707 წლებში.

დოსითეოზი იყო პატრიარქ პაისიოსის დიაკვანი (1657), პატრიარქ ნექტარიოსის არქიდიაკვანი (1661) და მისი უახლოესი და სანდო ადამიანი. 1666 წელს ეკურთხა კესარიის მიტროპოლიტად, ხოლო 1669 წელს — იერუსალიმის პატრიარქად. მისი ინიციატივით და ხელმძღვანელობით 1672 მარტში მოწვეული იქნა იერუსალიმის საეკლესიო კრება. იერუსალიმის სიწმინდეების დასაცავად და შესანახად, ლათინებისა და სომხების წინააღმდეგ საბრძოლველად გამუდმებით უხდებოდა აუცილებელი თანხების მოპოვება, რისთვისაც მოგზაურობდა აღმოსავლეთის მართლმადიდებელ ქვეყნებში. 25 წლის განმავლობაში ებრძოდა სინას წმინდა ეკატერინეს მონასტრის დამოუკიდებლობისაკენ ლტოლვას. იყო ფრიად განსწავლული თეოლოგი, ლიტერატორი და ისტორიკოსი, კათოლიციზმის წინააღმდეგ დაწერილი მრავალი წიგნისა და სტატიის ავტორი, ქ. იასში ბერძნული სტამბის დამაარსებელი და გამომცემელი.

დოსითეოზ ორჯერ — 1658 წელს პეპატრიარქ პაისიოსთან ერთად და 1681 წელს, როგორც პატრიარქი — იმყოფებოდა საქართველოში მოწყალების მოსაკრებად და იერუსალიმის ქართული მონასტრების ვალებიდან დასახსნელად აუცილებელი თანხის მოსაპოვებლად. გიორგი -სთან და ქართლის საერო და სასულიერო დიდებულებთან გააფორმა „პირობის წიგნი“, რომლითაც ქართველები უზრუნველყოფდნენ იერუსალიმის დავალიანებული ქართული ეკლესია-მონასტრების თანხის გადახდას. დოსითეოზმა მართლაც დაიხსნა ქართული მონასტრები, მაგრამ საბოლოოდ ისინი იერუსალიმის ბერძნულ-მართლმადიდებლური საპატრიარქოს საკუთრებად აქცია.

დოსითეოზს ეკუთვნის რამდენიმე საისტორიო თხზულება, მ. შ. „იერუსალიმის პატრიარქების ისტორია“, რომელიც გამოქვეყნდა ბუქარესტში ბერძნულ ენაზე 1715 წელს, მისი გარდაცვალებიდან 10 წლისთავზე.

 საუკუნის საქართველოს ისტორიის უძვირფასესი წყაროა მისი ეპისტოლეები ქართველი მეფეებისა (არჩილ , ერეკლე , ვახტანგ ) და იმერეთის კათოლიკოს გრიგოლისადმი.
სრულიად რუსეთის საბჭოების II ყრილობა

}-ს გახსნილიყო. რიგი მიზეზების გამო ყრილობა 25 ოქტომბრისთვის გადაიდო. ყრილობის პრეზიდიუმში აირჩიეს14 ბოლშევიკ-დელეგატი ვ. ი. ლენინის მეთაურობით, მაგრამ ლენინი პირველ სხდომას არ დასწრებია, რადგანაც სმოლნიში აჯანყებას ხელმძღვანელობდა.

ყრილობის პირველი სხდომა გაიხსნა საღამოს 10:40 საათზე, რომელზეც მენშევიკებმა, მემარჯვენე ესერებმა და ბუნდელებმა განაცხადეს, რომ ბოლშევიკების მიერ ხელისუფლების ხელში აღება შეთქმულებად მიაჩნდათ და დატოვეს ყრილობა. სხდომაზე მიიღეს ვ. ლენინის დაწერილი მოწოდება — „მუშებს, ჯარისკაცებსა და გლეხებს“, რომელიც წაიკითხა ა. ლუნაჩარსკიმ. მეორე სხდომაზე ვ. ლენინი ორჯერ გამოვიდა, მისი პირველი სხდომა ეხებოდა ზავის საკითხს. ლენინმა მოუწოდა მეომარ ხალხებს და მათ მთავრობებს დაეწყოთ მოლაპარაკება საყოველთაო, სამართლიანი, დემოკრატიული ზავის დადებაზე. მისი მეორე მოხსენების გამო ყრილობამ მიიღო დეკრეტი ზავის შესახებ და დეკრეტი მიწის შესახებ. ყრილობამ მიიღო გადაწყვეტილებანი ფრონტზე სიკვდილით დასჯის გაუქმების, ადგილებზე მთელი ძალაუფლების საბჭოებისადმი გადაცემისა და სხვა.

ყრილობამ აირჩია სრუილიად რუსეთის მოწვევის ცაკი 101 კაცის შემადგენლობით და სახალხო კომისართა საბჭო ვ. ლენინის მეთაურობით.
ამალია ჰესენ-დარმშტადტელი

ამალია ჰესენ-დარმშტადტელი (; დ. 20 ივნისი, 1754, პრენცლაუ, გერმანია ― გ. 21 ივნისი, 1832, კარლსრუე, გერმანია) ― ჰესენ-დარმშტადტის ლანდგრაფ ლუდვიგ -ისა და კაროლინა ცვაიბრიუკენელის ასული. ბადენის პრინც კარლ ლუდვიგის მეუღლე. ბავარიის დედოფალ კაროლინას, შვედეთის დედოფალ ფრედერიკასა და რუსეთის იმპერატრიცა ელიზაბეტა ალექსეევნას დედა.

ბიოგრაფია
ადრეული ცხოვრება
ამალია დაიბადა 1754 წლის 20 ივნისს პრენცლაუში. იგი იყო ჰესენ-დარმშტადტის ლანდგრაფ ლუდვიგ -ისა და მისი ცოლის, კაროლინა ცვაიბრიუკენელის ქალიშვილი. იგი დარმშტადტში იზრდებოდა დებთან ერთად და იღებდა სტანდარტულ განათლებას.

1772 წელს ამალია თავის დებთან ერთად სანქტ-პეტერბურგში გააგზავნეს, რათა ერთ-ერთი მათგანი იმპერატრიცა ეკატერინე -ის ერთადერთ ძეზე, ცარევიჩ პავლეზე დაქორწინებულიყო. ცარევიჩმა თავის საცოლედ ამალიას და, ვილჰელმინა აარჩია, დანარჩენები კი უკან დაბრუნდნენ, დარმშტადტში.

ქორწინება
უკვე 1775 წლის 15 ივლისს ამალია მიათხოვეს მის მამიდაშვილს, პრინც კარლ ლუდვიგ ბადენელს, რომელიც იყო ბადენის დიდ ჰერცოგ კარლ ფრიდრიხისა და კაროლინა ლუიზა ჰესენ-დარმშტადტელის უფროსი ვაჟი. ამალია ქორწინებით არც ისე კმაყოფილი იყო, თუმცა 1783 წლიდან, დედამთილის გარდაცვალების შემდეგ იგი ბადენის სამეფო კარის პირველი ქალბატონი გახდა.

1801 წელს ამალია მეორედ ეწვია რუსეთს, თუმცა ამჯერად უკვე თავისი ქალიშვილის, იმპერატრიცა ელიზაბეტა ალექსეევნას (ქალიშვილობაში ლუიზა ბადენელი) მოსანახულებლად, იქიდან კი შვედეთში გადავიდა, რომლის დედოფალიც ასევე მისი ასული ფრედერიკა იყო. ამალია შვედეთში დიდი ხნით დარჩა, სადაც იგი დროტინგჰოლმის სასახლეში დააბინავეს. ამ ვიზიტისას იგი ერთობ დაუახლოვდა მეფის ბიცოლას, ჰერცოგინია ჰედვიგ ელიზაბეთ შარლოტა ჰოლშტაინ-გოტორპელს, რაც მის სიძეს დიდად არ მოეწონა, რამეთუ ბიძასა და ბიცოლასთან დაძაბული ურთიერთობა ჰქონდა.

უკვე 1801 წლის დეკემბერში ამალიას მეუღლე გარდაიცვალა, რის გამოც იძულებული გახდა დაეტოვებინა შვედეთი, მაგრამ მის დაკრძალვას ვერ ჩაუსწრო და ბადენში მხოლოდ 1802 წელს ჩავიდა. უკვე 1803 წელს თავად ამალიამ უმასპინძლა ბადენში შვედეთის სამეფო ოჯახს.

როგორც ნაპოლეონ ბონაპარტის დიდი მოწინააღმდეგე, ამალია ეწინააღმდეგებოდა თავისი ერთადერთი ვაჟის ქორწინებას ნაპოლეონის ცოლის, იმპერატრიცა ჟოზეფინას ნათესავ სტეფანია დე ბოარნეზე. მას შემდეგ, რაც 1806 წელს მათი ქორწინება მაინც შედგა, ამალიამ პროტესტის ნიშნად დატოვა კარლსრუეს სამეფო კარი და კრაიხგაუში გადავიდა. იმავდროულად იგი ყველანაირად ცდილობდა თავისი ქალიშვილი ფრედერიკა დაერწმუნებინა და შვედეთი რუსეთის მსგავსად ნაპოლეონის წინააღმდეგ ჩაეთრია ომში.

1809 წელს ფრედერიკაცა და მისი ქმარიც დაამხეს შვედებმა, რის შემდეგაც ისინი ამალიამ შეიფარა ბადენში. 1811 წელს ამალია დიდად ცდილობდა ხელი შეეშალა ფრედერიკასა და გუსტავ ადოლფის განქორწინებისათვის, თუმცა ამაოდ. მათი განქორწინების შემდეგ კი მათი შვილების აღზრდა თავად ამალიამ იკისრა. იგი გამუდმებით ჩააგონებდა თავის შვილიშვილებს, რომ შვედეთის ტახტი მათ ეკუთვნოდა და უნდა ებრძოლათ მის დასაბრუნებლად, რამაც მართლაც იმოქმედა მათ შემდეგ ნაბიჯებზე გავლენა. 1815 წელს გამართულ ვენის კონგრესზე ამალიამ მოახერხა თავის სიძეზე, რუსეთის იმპერატორ ალექსანდრე -ზე გავლენის მოხდენის გზით ბადენისათვის მიწები შეენარჩუნებინა.

ამალია გარდაიცვალა 1832 წლის 21 ივნისს კარლსრუეში, 78 წლის ასაკში.

შვილები
ხოსე რიზალის მუზეუმი

ხოსე რიზალის მუზეუმი - ორიგინალური ორსართულიანი, ესპანურ-კოლონიური სტილის სახლის რეპროდუქცია კალამბაში, სადაც ხოსე რიზალი დაიბადა 1861 წლის 19 ივნისს. რიზალი ითვლება ფილიპინების ერთ -ერთ უდიდეს ეროვნულ გმირად. სალოცავი არის ეროვნულ ღირშესანიშნაობად აღიარებული ფილიპინების ეროვნული ისტორიული კომისიის მიერ. იგი მდებარეობს მერკადოს ქუჩისა და რიზალის ქუჩის გასწვრივ კალამბას პობლაციონში და ახლოს არის წმინდა იოანე ნათლისმცემლის სამრევლო ეკლესიასთან და კალამბას საქალაქო კოლეჯთან.

ისტორია
ხოსე რიზალის მამას, ფრანცისკო რიზალ მერკადოს, ორი წელი დასჭირდა რიზალის საგვარეულო სახლის ასაშენებლად. ესპანეთის ხელისუფლებამ სახლის კონფისკაცია მოახდინა 1891 წელს. პაჩიანო რიზალმა, ხოსე რიზალის ძმამ, სახლი კვლავ დაიკავა ფილიპინების რევოლუციის დროს, მაგრამ კვლავ დაკარგა ის. იგი შემდგომ გაიყიდა, განადგურდა მეორე მსოფლიო ომში და საბოლოოდ დაანგრიეს. მთავრობამ იყიდა ის, რაც დარჩა რიზალის სახლიდან 24,000 ფუნტად.

1949 წელს პრეზიდენტმა ელპიდიო კვირინომ მიიღო აღმასრულებელი ბრძანება 1145, რაც ხელს უწყობდა სახლის რეკონსტრუქციას. ხუან ფ. ნაკპირი იყო ზედამხედველი არქიტექტორი.

1950 წლის 19 ივნისს ახლად აშენებული სახლი გაიხსნა და ახლა წარმოადგენს რიზალის სამახსოვრო ნივთების საცავს.

1998 წელს ფილიპინების დამოუკიდებლობის ასი წლის აღსანიშნავად, კულტურისა და ხელოვნების ეროვნულმა კომისიამ ეროვნულ ასწლიან კომისიასთან ერთად გადაწყვიტა, რომ რიზალის სალოცავი კონკრეტულად მის ბავშვობაზე უნდა იყოს ორიენტირებული.

რიზალის სახლის მახლობლად არის ეკლესია, სადაც ის მოინათლა, წმინდა იოანე ნათლისმცემლის ეკლესია.

მახასიათებლები
რიზალის მუზეუმი არის ტიპური მართკუთხა (ერთგვარი ქვის სახლი), რომელიც მოგაგონებთ ფილიპინების სახლებს, რომლებიც აშენებულია ესპანეთის კოლონიური ეპოქის დროს.

სახლის პირველი სართული ისტორიულად ცხენებისა და ვაგონების სადგომს წარმოადგენდა. იგი შეიცავს რიზალის ბავშვობის რამდენიმე ექსპონატს, მათ შორის რიზალის ნაწერების ზუსტ ასლებს, ნახატებს და ნათლობის მოწმობას. ზედა სართული ოჯახის საცხოვრებელი ფართი იყო და შედგებოდა: მისაღები ოთახის, სასადილო ოთახის, აბაზანისა და ბიბლიოთეკისგან. შეიცავს 1000 -ზე მეტ წიგნს, კაიდა ემსახურება ფრანცისკო მერკადოს ბიბლიოთეკას, იმ დროის ყველაზე დიდ კერძო ბიბლიოთეკას კალამბაში. ბიბლიოთეკის გვერდით არის ოჯახის ოფიციალური სასადილო ოთახი, სადაც რიზალის მშობლები მასპინძლობდნენ სტუმრებს და საზოგადოების სხვა გამოჩენილ წევრებს. კაიდა უკავშირდება სალას, რომელსაც სამი საძინებელი აქვს: ბიჭების ოთახი (ხოსესა და პაჩიანოსთვის), გოგონების ოთახი მისი 9 დისთვის და მთავარი საძინებელი. ყველა ოთახს შორის ყველაზე დიდი, მთავარი საძინებელი შეიცავს ოთხ საწოლს, სადაც რიზალი დაიბადა. სალას მიღმა არის არაფორმალური სასადილო ან კომედიორი. კომედორისა და აზოტეს გვერდით არის ძველი ჭა, ორიგინალური სახლის ერთ – ერთი შემორჩენილი მახასიათებელი.
ვილა ესკუდეროს პლანტაციები

ვილა ესკუდეროს პლანტაციები - 800 ჰექტარის ქოქოსის პლანტაცია და ვილა, რომელიც მდებარეობს 10 კილომეტრში ქალაქ სან პაბლოს სამხრეთით ლაგუნას პროვინციაში, ფილიპინების კეზონის პროვინციის საზღვართან. 1981 წლიდან პლანტაციამ კარი გააღო, როგორც კურორტმა, რომელიც გვთავაზობს სოფლის ტურებს, სამუზეუმო ტურებს, საკვებს და საცხოვრებელს. მან მოიპოვა მსოფლიო რეპუტაცია, როგორც ფილიპინების კულტურისა და ისტორიის მშვენიერი სოფლის გამოცდილების მსურველთა დანიშნულების ადგილი.

პლანტაცია ორი პროვინციის სამ მუნიციპალიტეტში მდებარეობს ქალაქი სან პაბლო ლაგუნაში და ქალაქები ტიაონგი და დოლორესი კეზონის პროვინციაში. კურორტის შესასვლელი მდებარეობს ლაგუნასა და კეზონის სასაზღვრო თაღიდან სულ რამდენიმე მეტრში.

ისტორია
ვილა ესკუდეროს პლანტაციები დაარსდა 1872 წელს დონ პლასიდო ესკუდეროს და მისი მეუღლის, დონია კლაუდია მარასიგანის მიერ. თავდაპირველად შაქრის ლერწმის პლანტაცია, გადააკეთა ქოქოსის პლანტაციებად მათმა შვილმა, დონ არსენიო ესკუდერომ, 1900 -იანი წლების დასაწყისშინ - პიონერი სოფლის მეურნეობის მრეწველობაში, მან ააშენა ქვეყნის პირველი სამუშაო ჰიდროელექტროსადგური ლაბასინ კაშხალი, რათა მიეწოდებინა თავისი ქოქოსის ქარხანა და ესკუდეროს პლანტაციის სახლი, რომელიც მან და მისმა მეუღლემ, დონია როსარიო ადაპმა ააგეს 1929 წელს.

პლანტაცია საზოგადოებისთვის გაიხსნა 1981 წელს, როგორც ტურისტული ატრაქციონი, რომელიც გვთავაზობს პლანტაციების ცხოვრებას. ოჯახის ეკლექტიკური კერძო კოლექცია ქმნიდა მუზეუმს. კარაბაოს კალათაზე გასასეირნებელი ადგილი მნახველებისთვის საკურორტო ზონაში, გარშემორტყმულია პარკის მსგავსი გარემოთი, ხოლო ადგილობრივები ხშირად აწყობენ იქ სერენადებს. ვახშამი შემოთავაზებულია უნიკალურ ფრესკულ რესტორანში, სადაც სასადილო მაგიდები განლაგებულია ჰიდროელექტროსადგურის კაშხლის ქვემოთ (ლაბასინის ჩანჩქერები). შემდგომ გასართობებს მიეკუთვნება ცოცხალი მუსიკალური მუსიკის შემსრულებელი ეროვნული მხატვრის რამონ ობუსანის ქორეოგრაფიული ცოცხალი კულტურული საცეკვაო შოუ. მას შემდეგ კურორტი გაფართოვდა. დაემატა საცხოვრებლები, მეტი რესტორანი, სპორტული ობიექტები და საკონფერენციო ცენტრი.

2008 წელს 415 ჰექტარი (1,030 ჰექტარი), ქონების ნახევარზე მეტი, გადაკეთდა ექსკლუზიურ საცხოვრებელ სახლად, სახელად ვილა ესკუდერო.

მუზეუმი
ესკუდეროები ცნობილი ოჯახი იყვნენ კეზონში 1800-იანი წლების ბოლოდან. მუზეუმი შეიცავს ოჯახის კერძო კოლექციებს მათი ადგილობრივი მოგზაურობებიდან და მთელი მსოფლიოდან. კოლექციის შეგროვება დაიწყეს არსენიომ და როზარიო ესკუდერომ და გადასცეს ოჯახის ცოცხალ თაობებს. ასორტიმენტ კოლექციებში შედის, სხვათა შორის, რელიგიური ნიმუშები, ჩინური ფაიფური, ანტიკური ავეჯი, ეთნიკური ტანსაცმელი, მეორე მსოფლიო ომის რელიქვიები, ფილიპინების პრეზიდენტების ტანსაცმელი, პეპლების კოლექციები, ხოსე რიზალის წერილები მის წიგნებში. 1987 წელს ვრცელი კოლექცია გადაიტანეს და გამოფინეს პლანტაციის ეკლესიაში. მუზეუმის დათვალიერება მიმზიდველია ფილიპინების ისტორიის მოყვარულთათვის.

ლაბასინის ტბა
ლაბასინის ტბა არის ვიწრო ტბა ან წყალსაცავი, რომელიც შეიქმნა ლაბასინის ჰიდროელექტრონული კაშხლის მიერ. კურორტის ვიზიტორებისთვის ერთ -ერთი გასართობი არის ჯომარდობა. ბამბუკის რაფტები ხელმისაწვდომია და შედის ერთდღიან ტურში. ზოგიერთი საცხოვრებელი, რომელიც შექმნილია ადგილობრივი მასალით, ლამაზად არის მოპირკეთებული ტბის მახლობლად.
ლუკ დე იონგი

ლუკ დე იონგი (დ. 27 აგვისტო, 1990, ეგლი, შვეიცარია) — ნიდერლანდელი ფეხბურთელი. ესპანეთის ლა ლიგის „ბარსელონასა“ და ნიდერლანდების ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების თავდამსხმელი. ნათამაშები აქვს ნიდერლანდების 19 და 21 წლამდე ფეხბურთელთა ნაკრებებში.

ტიტულები
ტვენტე: (4)
ერედივიზია (1): 2009–10
ნიდერლანდების საფეხბურთო თასი (1): 2010–11
ნიდერლანდების საფეხბურთო სუპერთასი (2): 2010, 2011

პსვ: (5)
ერედივიზია (3): 2014–15, 2015–16, 2017–18
ნიდერლანდების საფეხბურთო სუპერთასი (2): 2015, 2016

სევილია: (1)
უეფა-ს ევროპის ლიგა (1): 2019–20

ინდივიდუალური
ერედივიზიას წლის გუნდის წევრი: 2017–18, 2018–19
უეფა-ს ევროპა ლიგის სეზონის გუნდი: 2019–20
ერედივიზიას საუკეთესო ბომარდირი: 2018–19(თანაბომბარდირი დუშან ტადიჩი)
კარლ ლუდვიგ ბადენელი

კარლ ლუდვიგ ბადენელი (; დ. 14 თებერვალი, 1755, კარლსრუე, გერმანია ― გ. 16 დეკემბერი, 1801, არბოგა, შვედეთი) ― ბადენის ჰერალდიტარული პრინცი ცერინგენების დინასტიიდან. ბადენის დიდ ჰერცოგ კარლ ფრიდრიხის უფროსი ძე. ბავარიის დედოფალ კაროლინას, შვედეთის დედოფალ ფრედერიკასა და რუსეთის იმპერატრიცა ელიზაბეტა ალექსეევნას მამა.

ბიოგრაფია
კარლ ლუდვიგი დაიბადა 1755 წლის 14 თებერვალს კარლსრუეში. იგი იყო ბადენის დიდ ჰერცოგ კარლ ფრიდრიხისა და მისი ცოლის, კაროლინა ლუიზა ჰესენ-დარმშტადტელის უფროსი ძე და ტახტის მემკვიდრე.

1774 წლის 15 ივლისს იგი დააქორწინეს თავის ბიძაშვილ ამალია ჰესენ-დარმშტადტელზე, რომელთანაც არც თუ ისე ბედნიერი, თუმცა ნაყოფიერი ქორწინება ჰქონდა.

კარლ ლუდვიგს მამის მმართველობისას არ ჰქონია არანაირი პოლიტიკური თუ სხვა სახის გავლენა და ძალაუფლება, რის გამოც მასზე მწირი ცნობები არსებობს.

იგი გარდაიცვალა 1801 წლის 16 დეკემბერს შვედეთის ქალაქ არბოგაში, 46 წლის ასაკში, რა დროსაც იგი თავის მეოთხე ქალიშვილს, შვედეთის დედოფალ ფრედერიკას სტუმრობდა. აღსანიშნავია მისი კიდევ ორი ქალიშვილი, რომელთაგან ერთი ბავარიის დედოფალი გახდა, ხოლო მეორე ― რუსეთის იმპერატრიცა.

შვილები
კარლ ლუდვიგს ცოლისაგან სულ რვა შვილი ჰყავდა:

ამალია (1776-1823), გარდაიცვალა გაუთხოვარი;
კაროლინა (1776-1841), ცოლად გაჰყვა ბავარიის მეფე მაქსიმილიან -ს, რომელთანაც შეეძინა შვილები: ბავარიის მეფე ლუდვიგ , საქსონიის დედოფლები ამალია ავგუსტა და მარია ანა, პრუსიის დედოფალი ელიზაბეთ ლუდოვიკა და ბავარიის ჰერცოგინია ლუდოვიკა;
ლუიზა (1779-1826), ცოლად გაჰყვა რუსეთის იმპერატორ ალექსანდრე -ს, შეეძინა ორი შვილი, მაგრამ ორივე მათგანი ჩვილობაში გარდაიცვალა;
ფრედერიკა (1781-1826), ცოლად გაჰყვა შვედეთის მეფესა და ფინეთის დიდ ჰერცოგ გუსტავ ადოლფს, რომელთანაც შეეძინა შვილები: ვაზას პრინცი გუსტავი, ბადენის დიდი ჰერცოგინია სოფია და ოლდენბურგის დიდი ჰერცოგინია სესილია;
მარია (1782-1808), ცოლად გაჰყვა ბრაუნშვაიგ-ვოლფენბიუტელის ჰერცოგ ფრიდრიხ ვილჰელმს, რომელთანაც შეეძინა სამი შვილი და გადაჰყვა მესამე მშობიარობას;
კარლი (1784-1785), გარდაიცვალა ჩვილი;
კარლი (1786-1818), ბადენის დიდი ჰერცოგი 1811-1818 წლებში. ცოლად შეირთო სტეფანია დე ბოარნე, რომელთანაც შეეძინა შვილები: ვაზას პრინცესა ლუიზა, ჰოენცოლერნის პრინცესა ჟოზეფინა და ჰამილტონის ჰერცოგინია მარია;
ვილჰელმინა (1788-1836), ცოლად გაჰყვა ჰესენის დიდ ჰერცოგ ლუდვიგ -ს, რომელთანაც შეეძინა შვილები: დიდი ჰერცოგი ლუდვიგ , პრინცი კარლი, პრინცი ალექსანდრე და რუსეთის იმპერატრიცა მარია.
უორდაუნ პარკის მუზეუმი

უორდაუნ პარკის მუზეუმი — უორდაუნის სახლ-მუზეუმი და გალერეა, ადრე უორდაუნ პარკის მუზეუმი და მანამდე, ლუტონის მუზეუმი და სამხატვრო გალერეა ლუტონში. კოლექციები განთავსებულია ვიქტორიანულ დიდ სასახლეში, უორდაუნის პარკში, ქალაქის ცენტრის გარეუბანში. მუზეუმის კოლექცია ყურადღებას ამახვილებს ბედფორდშირის ტრადიციულ ხელნაკეთობებზე, განსაკუთრებით მაქმანის და ქუდის დამზადებაზე. არსებობს ბედფორდშირის მაქმანის ნიმუშები, ჯერ კიდევ საუკუნიდან.

ისტორია
რობერტ ჰოუმ ააშენა პირველი ქონება პარკში, სახელად ბრამინგემ შოტი, რომელიც მუზეუმის ამჟამინდელი სახლია. 1870-იანი წლების დასაწყისში ქონება აიღო ადგილობრივმა ადვოკატმა, ფრენკ ჩაპმან-სკარგილმა, მან 1879 წელს გადააკეთა ადრინდელი სახლის დიდი ნაწილი, საერთო ღირებულებით, ხარჯი, 10 000 ფუნტს აღწევდა. სკარგილმა დატოვა ლუტონი 1893 წელს და სახლი და ქონება შეიძინა ბენჯამინ ჯონ ჰარფილდ ფორდერმა, რომელმაც დაარქვა უორდაუნის ქონება. მას შემდეგ, მისი ოჯახი ბურიტონში, ჰემფშირში დარჩა.

1903 წელს ფორდერმა და მისმა პარტნიორებმა, ჰალი სტიუარტმა და სერ მალკოლმ სტიუარტმა, რომლებმაც მოგვიანებით შეიძინეს ლონდონის აგურის კომპანია, გადაწყვიტეს გაეყიდათ სახლი და 11 ჰექტარი პარკი, მათ ქონება გასაყიდად განათავსეს. ქონება შეიძინა ლუტონის საბჭომ, 1904 წელს. მომდევნო რამდენიმე წლის განმავლობაში განხორციელდა ფართო გაუმჯობესება, ბევრი ახალი ხე დაირგო, ასევე აშენდა ახალი საფეხმავლო ბილიკები და ხიდები. პარკის განლაგება დღეს ისეთივეა, როგორიც ამ პერიოდში იყო. მწვანე ბოულინგი აშენდა 1905 წელს.

პირველი მსოფლიო ომის დროს, უორდაუნის სახლი გამოიყენებოდა, როგორც საავადმყოფო, ჯერ გამოიყენა სამეფო არმიის სამედიცინო კორპუსმა, შემდეგ კი ბრიტანეთის, წითელი ჯვრის, საზოგადოების ნებაყოფლობითი დახმარების რაზმებმა. ქალბატონი ნორა დიურლერი და ქალბატონი მერი გრინი იყვნენ, ერთობლივი კომენდანტები. ბედფორდშირისა და ჰერტფორდშირის პოლკის გალერეა, წარმოებულია საიმპერატორო ომის მუზეუმის მიერ და განმარტავს ადგილობრივი პოლკის ისტორიას.

პირველი სართულის გალერეები განახლდა და გაიხსნა როგორც “ “–ის ჩვენება 2003 წლის თებერვალში. ეს ნაწილობრივ დაფინანსდა მემკვიდრეობის ლატარიის ფონდის მიერ. მუზეუმში ნაჩვენებია ლუტონელი ხალხის ისტორიები, ბოლო 150 წლის განმავლობაში.

პირველი სართულის ჩვენებები მოიცავს ცოცხალი ლანდშაფტის გალერეას, რომელიც აჩვენებს ადგილობრივ არქეოლოგიას და ბუნების ისტორიას, მათ შორის შილინგტონის რომაული მონეტების განძი და რკინის ხანის სარკე.
ვენლოკის დოქი
 საუკუნის ინგლისური ბრინჯაოს დოქის იშვიათი შემორჩენილი მაგალითი, რომელსაც დიდი მნიშვნელობა აქვს შუა საუკუნეების, ინგლისში მომუშავე ბრინჯაოს შემსწავლელთათვის. იგი თითქმის გაიყიდა ნიუ-იორკის მეტროპოლიტენის ხელოვნების მუზეუმში 750,000 ფუნტად, მაგრამ ექსპორტი შეწყვიტა, 2005 წლის ოქტომბერში კულტურის მინისტრმა დევიდ ლამიმ, ხელოვნების ნიმუშებისა და კულტურული ინტერესის ობიექტების ექსპორტის განმხილველი კომიტეტის რეკომენდაციით, რომელსაც ხელმძღვანელობს მუზეუმები, ბიბლიოთეკები და არქივების საბჭო. სამაგიეროდ იგი შეიძინა ლუტონის მუზეუმების სამსახურმა 300-ჯერ, რადგან მისი ნორმალური წლიური შესყიდვები ბიუჯეტში, გათანაბრებულიყო მიტროპოლიტის შეთავაზებაზე. 2012 წლის 14 მაისს გავრცელდა ინფორმაცია, რომ დოქი მოიპარეს ლუტონში, სტოკვუდის ცენტრში. იგი აღმოაჩინეს, 2012 წლის 24 სექტემბერს, ““-ში ჩაკეტილ ავტოფარეხში.