iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1915

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1915 მიღებულია 2010 წლის 18 მარტს. 827 (1993), 1581 (2005), 1597 (2005), 1613 (2005), 1629 (2005), 1660 (2006), 1668 (2006), 1800 (2008), 1837 (2008), 1849 (2008), 1877 (2009) და 1900 (2009) რეზოლუციების გახსენების შემდეგ, საბჭომ გაეროს წესდების მე-7 თავის საფუძველზე მოქმედებით, დაუშვა მოსამართლეთა დროებითი რაოდენობის გაზრდა ყოფილი იუგოსლავიის საერთაშორისო სისხლის სამართლის ტრიბუნალში, რათა მოეხდინათ სამსახურის გაგრძელება უფლებამოსილების ვადის გასვლის შემდეგაც და დაესრულებინათ მუშაობა მათ მიერ განხილულ საქმეებზე.

საბჭომ აღნიშნა, რომ 1900-ე რეზოლუციით მოსამართლეთა რაოდენობას შეეძლო გადაეჭარბებინა დადგენილ მაქსიმუმს. იქნებოდა 12-ის ნაცვლად 13 და 2010 წლის მარტის ბოლოს კვლავ დაბრუნებოდა 12-ს. თუმცა, გაუთვალისწინებელი გარემოებების გამო ეს ვერ მოხდა, ვინაიდან პოპოვიჩის საქმეზე განაჩენის გამოტანა დაგვიანდა. ამასთან დაკავშირებით, საბჭო დარწმუნდა, რომ მიზანშეწონილი იყო მოსამართლეთა საერთო რაოდენობის დროებითი გაზრდის დაშვება.

ყოფილი იუგოსლავიის საერთაშორისო სისხლის სამართლის ტრიბუნალი, რომელიც დაარსდა 827 (1993) რეზოლუციით, იყო გაეროს სასამართლო ორგანო. განიხილავდა 1990-იანი წლების დასაწყისის კონფლიქტების დროს ჩადენილ საომარ დანაშაულებს, რომლებიც მოჰყვა სოციალისტური ფედერაციული რესპუბლიკა იუგოსლავიის დაშლას.

აგრეთვე იხილეთ
იუგოსლავიის დაშლა
იუგოსლავიის ომები
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1534

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1534, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 2004 წლის 26 მარტს, 827 (1993), 955 (1994), 978 (1995), 1165 (1998), 1166 (1998), 1329 (2000), 1411 (2002), 1431 (2002) და 1481 (2003) რეზოლუციების გახსენების შემდეგ, მოუწოდა ყოფილი იუგოსლავიის სისხლის სამართლის საერთაშორისო ტრიბუნალსა და სისხლის სამართლის საერთაშორისო ტრიბუნალს რუანდისთვის , დაასრულონ ყველა სასამართლო საქმიანობა 2008 წლის ბოლომდე.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
უშიშროების საბჭომ შეაქო ორივე ტრიბუნალის მიერ მიღწეული პროგრესი ყოფილ იუგოსლავიასა და რუანდაში მშვიდობისა და უსაფრთხოების განმტკიცების საქმეში. 1503-ე (2004) რეზოლუციის შესაბამისად, საბჭომ განსაზღვრა -სა და -ის გამოძიებების დასრულება 2004 წლისთვის, სასამართლო პროცესების დასრულება 2008 წლის ბოლოსთვის, ხოლო მთლიანი სამუშაოს დასრულება 2010 წლისთვის. გამოითქვა შეშფოთება იმის გამო, რომ შესაძლოა ორივე ტრიბუნალის მუშაობის დასრულების სტრატეგიების განხორციელება ვერ მოხერხებულიყო.

აქტები
გაეროს წესდების თავის საფუძველზე მოქმედმა საბჭომ მოუწოდა ყველა სახელმწიფოს, განსაკუთრებით ბოსნიასა და ჰერცეგოვინას, ხორვატიას, იუგოსლავიის ფედერაციულ რესპუბლიკას (სერბეთი და მონტენეგრო) და ბოსნიასა და ჰერცეგოვინის შემადგენლობაში შემავალ სერბთა რესპუბლიკას, ითანამშრომლონ -სთან რადოვან კარაჯიჩის, რატკო მლადიჩისა და ანტე გოტოვინას საკითხებთან დაკავშირებით. ამავდროულად, კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკას, კენიას, რუანდასა და კონგოს რესპუბლიკას, სხვა სახელმწიფოებთან ერთად, ეთხოვათ თანამშრომლობა -თან ფელისიენ კაბუგასა და რუანდის პატრიოტული არმიის საკითხებზე.
საბჭომ ხაზი გაუსვა დასრულების სტრატეგიების იმპლემენტაციის მნიშვნელობას და სთხოვა პროკურორებს, გადაეხედათ საქმეებისთვის, რათა განესაზღვრათ, რომელი საქმეები გაგრძელებულიყო ტრიბუნალებში და რომელი გადასცემოდა ეროვნულ იურისდიქციებს. ამასთან, პრიორიტეტი უნდა მინიჭებოდა მაღალი რანგის ლიდერების სასამართლო პროცესებს. ორივე ტრიბუნალს დაევალა ყოველ ექვს თვეში ერთხელ მოეხსენებინათ საბჭოსთვის მუშაობის დასრულების სტრატეგიის შესრულების მიმდინარეობის შესახებ.

რეზოლუციამ შეაქო ის ქვეყნები, რომლებმაც დადეს შეთანხმებები -ისა და -ის მიერ მსჯავრდებული პირების სასჯელის აღსრულების შესახებ და მოუწოდა სხვებსაც იმავესკენ. საბჭომ აღნიშნა, რომ ეროვნული სასამართლო სისტემების გაძლიერება გადამწყვეტია ტრიბუნალების მუშაობის დასრულების სტრატეგიების განხორციელებისთვის. დასასრულს, საბჭო მიესალმა ბოსნიასა და ჰერცეგოვინის ქალაქ სარაევოში სამხედრო დანაშაულთა პალატის შექმნის მცდელობებს და ქვეყანაში ადგილობრივი სისხლისსამართლებრივი დევნის წარმატების უზრუნველყოფას.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1952

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1952 მიღებულია 2010 წლის 29 ნოემბერს, მას შემდეგ, რაც საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა წინა რეზოლუციები, და მათ შორის 1807 (2008), 1857 (2008) და 1896 (2009) კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში არსებული ვითარების შესახებ. მან განაახლა იარაღის ემბარგო და მასთან დაკავშირებული მიზნობრივი სანქციები 2011 წლის 30 ნოემბრამდე.

რეზოლუციის პროექტი მომზადებული იყო საფრანგეთის მიერ.

დაკვირვებები
რეზოლუციის პრეამბულაში საბჭო მიესალმა თანამშრომლობას იარაღის ემბარგოს იმპლემენტაციის მონიტორინგისთვის შექმნილ ექსპერტთა ჯგუფსა და რეგიონულ მთავრობებს, მათ შორის კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის მთავრობას შორის. იგი კვლავ შეშფოთებული დარჩა ქვეყნის აღმოსავლეთში შეიარაღებული ჯგუფების დესტაბილიზაციური ყოფნით.

ქმედებები
გაეროს წესდების თავის საფუძველზე მოქმედმა საბჭომ ერთი წლით გააგრძელა იარაღის ემბარგო კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკასთან მიმართებით, სამგზავრო, ფინანსურ და სატრანსპორტო სანქციებთან ერთად, და მოუწოდა ყველა სახელმწიფოს შეზღუდვების გატარებისკენ. ამავდროულად, გენერალურ მდივანს ბან კი-მუნს მოეთხოვა ექსპერტთა ჯგუფის მანდატის ერთი წლით გაგრძელება და მეექვსე ექსპერტის დამატება ბუნებრივი რესურსების საკითხის შესასწავლად. ჯგუფს დაევალა ფოკუსირება იმ რაიონებზე, რომლებიც დაზარალდნენ შეიარაღებული ჯგუფებისა და მათი მხარდამჭერი ქსელებისგან, კრიმინალური ქსელებისა და ადამიანის უფლებების დარღვევებისგან. უშიშროების საბჭომ ასევე სთხოვა წევრ სახელმწიფოებს, ხელი შეეწყოთ იმ სახელმძღვანელო პრინციპების ცნობადობასა და იმპლემენტაციას, რომლებიც რეკომენდებული იყო ექსპერტთა ჯგუფის მიერ კდრ-დან მინერალური პროდუქტების იმპორტიორების, გადამამუშავებელი მრეწველობისა და მომხმარებლების მიერ „ჯეროვანი ყურადღების“ გამოჩენასთან დაკავშირებით, რათა გამორიცხულიყო შეიარაღებული ჯგუფები მინერალების მიწოდების ჯაჭვებიდან.

რეზოლუციამ სთხოვა რეგიონის ქვეყნებს, უზრუნველეყოთ, ის რომ არანაირი დახმარება არ მისულიყო აღმოსავლეთ კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში არსებულ შეიარაღებულ დაჯგუფებებთან. თავად ქვეყანას მოეთხოვა გამეფებული დაუსჯელობის პრობლემის მოგვარება და ზომების მიღება კრიმინალური ქსელების წინააღმდეგ. და ბოლოს, ყველა ქვეყანას დაევალა ეთანამშრომლათ ექსპერტთა ჯგუფის გამოძიებებთან და რეგულარულად გამოექვეყნებინათ სტატისტიკა კონგოს რესურსების იმპორტსა და ექსპორტთან დაკავშირებით.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1409

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1409 მიღებულია ერთხმად 2002 წლის 14 მაისს. ერაყის შესახებ მიღებული ყველა წინა რეზოლუციის, მათ შორის ნავთობი-სურსათისთვის პროგრამასთან დაკავშირებული 986 (1995), 1284 (1999), 1352 (2001), 1360 (2001) და 1382 (2001) რეზოლუციების გახსენების შემდეგ, გაეროს უშიშროების საბჭომ ერაყული ნავთობის ან ნავთობპროდუქტების ჰუმანიტარული დახმარების სანაცვლოდ ექსპორტთან დაკავშირებული დებულებები დამატებით 180 დღით გაახანგრძლივა და ქვეყნის წინააღმდეგ სანქციების გადახედილი სია დაამტკიცა. რეზოლუციის მიღებამ სანქციების პროგრამა გაამარტივა, რა დროსაც ერაყში სამოქალაქო საქონლის მიწოდებაზე შეზღუდვები მოიხსნა, თუმცა იარაღსა და სამხედრო დანიშნულების საქონელზე აკრძალვები ძალაში დარჩა.

გაეროს უშიშროების საბჭომ ერაყელი ხალხისთვის ჰუმანიტარული დახმარების მიწოდების დროებითი ზომის საჭიროება დაადასტურა, სანამ ერაყის მთავრობა 687 (1991) და 1284 რეზოლუციების დებულებებს არ შეასრულებს და დახმარებას ქვეყნის მასშტაბით თანაბრად არ გაანაწილებს. გაეროს უშიშროების საბჭომ აღნიშნა, რომ 1382 რეზოლუციაში საქონლის განხილვის სიის მიღების გადაწყვეტილება 2002 წლის 30 მაისიდან ამოქმედდება.

გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის წესდების მეშვიდე თავის შესაბამისად მოქმედმა გაეროს უშიშროების საბჭომ ნავთობი-სურსათისთვის პროგრამა 180 დღით გაახანგრძლივა, რაც 2002 წლის 30 მაისს, აღმოსავლეთის სტანდარტული დროით 00:01 საათზე დაიწყება. ამავდროულად, ქვეყნებმა შეზღუდული საქონლის ნუსხა - საქონლის განხილვის სია უნდა მიიღონ, ხოლო ესქრო ანგარიშზე არსებული სახსრები ერაყში ექსპორტისთვის ავტორიზებული საქონლისა და პროდუქტების დაფინანსებას მოხმარდება. საქონლის განხილვის სიის გადახედვა და ზომების განხორციელება რეგულარულად განხორციელდება. გაეროს გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს, საქონლის განხილვის სიის განხორციელების შეფასების წარდგენა დაევალა.

რეზოლუციას თან დაერთო ერაყში ექსპორტის განაცხადების განხილვის გადახედილი პროცედურები, რომელსაც ერაყის პროგრამის ოფისი, გაეროს მონიტორინგის, ვერიფიკაციისა და ინსპექტირების კომისია და ატომური ენერგიის საერთაშორისო სააგენტო ახორციელებენ. განაცხადები ექსპორტისთვის განკუთვნილი საქონლისა და პროდუქციის შესახებ დეტალურ ინფორმაციას მოიცავს, მათ შორის იმას, შედიოდა თუ არა საქონელი ან პროდუქცია საქონლის განხილვის სიაში.

რეზოლუცია 1409 ერთხმად მიიღეს, მიუხედავად იმისა, რომ სირიამ ერაყის თავდაცვის უფლებასთან დაკავშირებული მითითების შეტანა მოითხოვა, რაც გაეროს უშიშროების საბჭომ უარყო.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 985

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 985 მიიღეს 1995 წლის 13 აპრილს, მას შემდეგ, რაც დაადასტურეს რეზოლუციები: 813 (1993), 856 (1993), 866 (1993), 911 (1994), 950 (1994) და 972 (1995), ასევე 788 (1992), რომლითაც დაწესდა იარაღის ემბარგო ლიბერიის მიმართ, საბჭომ შექმნა კომიტეტი ემბარგოს შესრულების მონიტორინგისთვის და გაეროს დამკვირვებელთა მისიის მანდატი 1995 წლის 30 ივნისამდე გაახანგრძლივა.

გამოითქვა შეშფოთება ქვეყანაში ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმის დარღვევის გამო, რაც ხელს უშლიდა -ს თავისი მანდატის შესრულებაში; ასევე გამოითქვა შეშფოთება ქვეყანაში იარაღის გადაადგილების გამო, რაც იარაღის ემბარგოს დარღვევას წარმოადგენდა. საბჭო მიესალმა დასავლეთ აფრიკის ქვეყნების ეკონომიკური თანამეგობრობის მიერ 1995 წლის მაისში დაგეგმილ სამიტს.

ლიბერიის ყველა მხარეს მოუწოდეს, განეხორციელებინათ აკოსომბოსა და აკრის შეთანხმებები, აღედგინათ ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმი და ჩამოეყალიბებინათ სახელმწიფო საბჭო, ხოლო საერთაშორისო თანამეგობრობას მოეთხოვა ლიბერიის წინააღმდეგ დაწესებული იარაღის ემბარგოს დაცვა. ამასთან დაკავშირებით, შეიქმნა უშიშროების საბჭოს კომიტეტი შემდეგი მანდატით:

მოიძიოს ინფორმაცია იმ ზომების შესახებ, რომლებიც ქვეყნებმა ემბარგოს განსახორციელებლად მიიღეს;
განიხილოს ინფორმაცია ემბარგოს დარღვევის შესახებ და გასცეს რეკომენდაციები მისი გაძლიერების მიზნით;
გასცეს რეკომენდაციები ემბარგოს დარღვევებზე რეაგირების ზომებთან დაკავშირებით.

საბჭომ მოსთხოვა ლიბერიის ყველა ფრაქციას, პატივი ეცათ დასავლეთ აფრიკის ქვეყნების ეკონომიკური თანამეგობრობის სადამკვირვებლო ჯგუფის სტატუსისთვის, ასევე საერთაშორისო ჰუმანიტარული მუშაკებისა და საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის ნორმებისთვის. გენერალურ მდივანს — ბუტროს ბუტროს-გალის — დაევალა 1995 წლის 15 ივნისისთვის საბჭოსთვის წარედგინა ანგარიში ლიბერიაში არსებული ვითარების შესახებ, მათ შორის იმის თაობაზე, მოქმედებდა თუ არა ეფექტური ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმი, შეეძლო თუ არა -ს თავისი მანდატის შესრულება და როგორი იყო წვლილი -ის მიმართ; გადაწყდა, რომ სწორედ ამ გარემოებების გათვალისწინებით მოხდებოდა -ის მომავლის გადახედვა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1298

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1298 ერთხმად მიღებულია 2000 წლის 17 მაისს. მას შემდეგ, რაც ხელახლა დაადასტურა რეზოლუციები 1177 (1998), 1226 (1999), 1227 (1999) და 1297 (2000), რომლებიც ეხებოდა ერიტრეასა და ეთიოპიას შორის არსებულ ვითარებას, საბჭომ დაგმო მიმდინარე საომარი მოქმედებები და ორივე ქვეყანას იარაღის ემბარგო დაუწესა.

უშიშროების საბჭომ გაიხსენა რეზოლუცია 1227-ში წევრი სახელმწიფოებისადმი გაკეთებული მოწოდება, შეეწყვიტათ იარაღის მიწოდება ეთიოპიისა და ერიტრეისთვის. მან გამოხატა შეშფოთება მიმდინარე ბრძოლების გამო და სინანული, რომ ამ ქვეყნებში ყველა რესურსი კონფლიქტზე იხარჯებოდა, რაც უარყოფითად მოქმედებდა მიმდინარე სასურსათო კრიზისის დაძლევის მცდელობებზე. არსებობდა მშვიდობიანი გადაწყვეტის აუცილებლობა, ხოლო აფრიკის ერთიანობის ორგანიზაციის შუამავლობით დაწყებული საწყისი მოლაპარაკებები ახლახან დასრულებულიყო. ამავე დროს, საბჭომ ვითარება რეგიონში მშვიდობისა და უსაფრთხოებისათვის საფრთხედ მიიჩნია.

გაეროს ქარტიის თავის საფუძველზე მოქმედებით, უშიშროების საბჭომ მკაცრად დაგმო ბრძოლა ეთიოპიასა და ერიტრეას შორის და მოითხოვა, რომ ორივე მხარეს დაუყოვნებლივ შეეწყვიტათ საბრძოლო მოქმედებები და რაც შეიძლება მალე განეახლებინათ მოლაპარაკებები. ყველა ქვეყანას აეკრძალა ერიტრეასა და ეთიოპიაში იარაღის, საბრძოლო მასალისა და შესაბამისი ტექნიკური დახმარებისა თუ ტრენინგის მიწოდება. ემბარგოსგან გამონაკლისი იყო მხოლოდ ჰუმანიტარული მიზნებისთვის განკუთვნილი არასასიკვდილო სამხედრო აღჭურვილობა.

უშიშროების საბჭომ ასევე შექმნა კომიტეტი, რომელსაც უნდა ეკონტროლებინა ემბარგოს შესრულება, გაეზარდა მისი ეფექტიანობა, გამოეძია დარღვევები და განესაზღვრა შემთხვევები, რომლებიც ემბარგოს ფარგლებს მიღმა დარჩებოდა. ყველა ქვეყანას 30 დღის განმავლობაში უნდა ეცნობებინა, რა ზომები მიიღო ამ გადაწყვეტილების შესასრულებლად. ეს ზომები 12 თვის ვადით ძალაში იყო.

დასასრულს, გენერალური მდივანი, კოფი ანანი, ვალდებული გახდა 15 დღეში და შემდეგ ყოველ 60 დღეში ერთხელ მოეხსენებინა რეზოლუციის შესრულების შესახებ. საბჭომ ასევე აღნიშნა, რომ ემბარგო გაუქმდებოდა იმ შემთხვევაში, თუ კონფლიქტი მშვიდობიანად მოგვარდებოდა.

ემბარგოს ეფექტიანობა ეჭვქვეშ დააყენეს დიპლომატებმა, რომლებმაც აღნიშნეს, რომ ორივე ქვეყანას უკვე ჰქონდა საკმარისი იარაღისა და საბრძოლო მასალის მარაგი, რომელიც ერთი წლის განმავლობაში ეყოფოდათ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1536

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1536 ერთხმად იქნა მიღებული 2004 წლის 26 მარტს. მას შემდეგ, რაც საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა ყველა რეზოლუცია ავღანეთში არსებულ ვითარებაზე, განსაკუთრებით 1471-ე (2003) რეზოლუცია, მან ავღანეთში გაეროს დამხმარე მისიის მანდატი დამატებითი თორმეტი თვით, 2005 წლის 26 მარტამდე გააგრძელა.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
უშიშროების საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა თავისი ერთგულება ავღანეთის სუვერენიტეტის, ტერიტორიული მთლიანობის, დამოუკიდებლობისა და ერთიანობის მიმართ და მიესალმა 2004 წლის 4 იანვარს ლოია ჯირგას მიერ მიღებულ კონსტიტუციას. საბჭომ ასევე მხარი დაუჭირა „ქაბულის დეკლარაციას კეთილმეზობლური ურთიერთობების შესახებ“ და ხაზი გაუსვა გაეროს ცენტრალურ როლს ავღანელი ხალხის დახმარებაში მათი ქვეყნის აღდგენის პროცესში. კიდევ ერთხელ დადასტურდა ავღანეთის გარდამავალი ადმინისტრაციის ლეგიტიმურობა და ბონის შეთანხმების მხარდაჭერა, რაც მოიცავდა დაგეგმილ საერთაშორისო კონფერენციას ავღანეთისადმი გრძელვადიანი ვალდებულებების აღების შესახებ.

გარდა ამისა, რეზოლუციის პრეამბულაში ხაზგასმული იყო ქვეყნის მასშტაბით სამთავრობო უფლებამოსილების გავრცელების მნიშვნელობა, ისევე როგორც უსაფრთხოების სექტორის რეფორმა და დემობილიზაციის, განიარაღებისა და რეაბილიტაციის ყოვლისმომცველი პროგრამა.

აქტები
უშიშროების საბჭომ ხაზი გაუსვა არჩევნების ჩასატარებლად ადეკვატური უსაფრთხოებისა და დონორთა მხარდაჭერის აუცილებლობას. ავღანეთის ხელისუფლებას მოუწოდეს, ჩამოეყალიბებინათ წარმომადგენლობითი საარჩევნო პროცესი, მათ შორის ქალებისა და ლტოლვილების მონაწილეობით. ამ კონტექსტში საბჭომ მოითხოვა ამომრჩეველთა რეგისტრაციის დაჩქარება.

რეზოლუცია მიესალმა 2003 წლის ოქტომბერში პროგრამის დაწყების შემდეგ მიღწეულ პროგრესს და საერთაშორისო სადამკვირვებლო ჯგუფის წვლილს. ამავდროულად, საბჭომ მოიწონა ავღანეთის ხელისუფლების მცდელობები ნარკოტიკების უკანონო ვაჭრობის წინააღმდეგ ბრძოლაში, თუმცა აღნიშნა, რომ ეს ძალისხმევა განუყოფელია ძლიერი ეკონომიკისა და უსაფრთხო გარემოს შექმნისგან, რისთვისაც საჭიროა საერთაშორისო თანამეგობრობის გაძლიერებული მუშაობა ტრეფიკინგის მარშრუტებზე.

საბჭო მიესალმა ჟან არნოს დანიშვნას გენერალური მდივნის სპეციალურ წარმომადგენლად ავღანეთში და სთხოვა -ს, გაეროს ადამიანის უფლებათა უმაღლეს კომისართან ერთად, დახმარება აღმოეჩინა ავღანეთის ადამიანის უფლებათა კომისიისთვის. ავღანურ მხარეებს კიდევ ერთხელ მოუწოდეს -ს პერსონალის გადაადგილების თავისუფლებისა და უსაფრთხოების უზრუნველყოფისკენ.

საბჭომ შეაქო საერთაშორისო უშიშროების დახმარების ძალების მიერ მიღწეული პროგრესი დედაქალაქ ქაბულის გარეთ ყოფნის გაფართოებასა და 1444 (2002) და 1510 (2003) რეზოლუციებით განსაზღვრული მანდატის შესრულებაში. გარდა ამისა, საბჭოს წევრები მიესალმნენ ავღანეთის ეროვნული არმიისა და ეროვნული პოლიციის განვითარებას. დასასრულს, გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს, დაევალა რეგულარულად წარედგინა ანგარიში ავღანეთში არსებულ ვითარებასა და -ს მომავალ როლზე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1450

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1450 მიღებულია 2002 წლის 13 დეკემბერს. გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის წესდების პრინციპების, 1189 (1998), 1269 (1999), 1368 (2001) და 1373 (2001) რეზოლუციების ხელახალი დადასტურების შემდგომ, გაეროს უშიშროების საბჭომ 2002 წლის 28 ნოემბერს კენიის ქალაქ კიკამბალასა და მომბასაში ისრაელის სამიზნეებზე განხორციელებული თავდასხმები მკაცრად დაგმო.

გაეროს უშიშროების საბჭომ ტერორისტული აქტებით გამოწვეული საერთაშორისო მშვიდობისა და უსაფრთხოებისთვის საფრთხეების წინააღმდეგ ბრძოლის საჭიროება დაადასტურა. უშიშროების საბჭომ ხაზი გაუსვა სახელმწიფოების ვალდებულებას, დაიცვან „ტერორისტული დაბომბვების აღკვეთის შესახებ“ საერთაშორისო კონვენცია და „სამოქალაქო ავიაციის უსაფრთხოების წინააღმდეგ მიმართული უკანონო ქმედებების აღკვეთის შესახებ“ კონვენცია. გაეროს უშიშროების საბჭომ კენიაში განხორციელებულ თავდასხმებზე ალ-კაიდას პასუხისმგებლობის შესახებ განცხადებები უარყო, 1390 (2002) რეზოლუციით დაკისრებული ვალდებულებები დაადასტურა და მსხვერპლთა ოჯახებს, კენიისა და ისრაელის ხალხს, ასევე კენიისა და ისრაელის მთავრობებს თანაგრძნობა გამოუცხადა.

რეზოლუციამ ყველა სახელმწიფოს მოუწოდა, დამნაშავეები 1373 რეზოლუციით განსაზღვრული ვალდებულებების შესაბამისად მართლმსაჯულების წინაშე წარედგინათ. დასასრულს, გაეროს უშიშროების საბჭომ ტერორიზმის ყველა ფორმის წინააღმდეგ ბრძოლის მტკიცე ნება გამოხატა.

რეზოლუცია 1450 გაეროს უშიშროების საბჭოს 15 წევრიდან 14-მა მიიღო, ხოლო სირია რეზოლუციის წინააღმდეგ გამოვიდა. ხმის განმარტებისას, სირიის წარმომადგენელმა განაცხადა, რომ სირიის მთავრობა ტერორისტულ თავდასხმებს გმობს, თუმცა ეწინააღმდეგება რეზოლუციის ტექსტში ისრაელის განმეორებით ხსენებას და ენას, რომელიც რეზოლუციის მთავარ მიზანს სცდება. აღნიშნული რეზოლუციის მიღებამ პირველად აღბეჭდა შემთხვევა, როდესაც გაეროს უშიშროების საბჭომ ისრაელის დანაკარგები რეზოლუციაში მოიხსენია ან დაგმო; გაეროს უშიშროების საბჭოს არგენტინაში 1994 წლის ამიას აფეთქების შემდგომ პერიოდში ისრაელის დანაკარგები არ უხსენებია.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1005

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1005 ერთხმად მიიღეს 1995 წლის 17 ივლისს, მას შემდეგ, რაც გაიხსენეს რეზოლუციები 918 (1994) და 997 (1995) რუანდის სიტუაციის შესახებ. საბჭომ ხაზი გაუსვა ქვეითსაწინააღმდეგო ნაღმების მიერ შექმნილ საფრთხეებს და, გაეროს წესდების თავის შესაბამისად მოქმედმა, გასცა ნებართვა ასაფეთქებელი ნივთიერებების სათანადო რაოდენობის გამოყენებაზე, რომლებიც ქვეყანაში ექსკლუზიურად განაღმვითი პროგრამებისთვის უნდა ყოფილიყო განკუთვნილი.

საბჭომ აღნიშნა რუანდის მთავრობის ნება, გადაჭრას აუფეთქებელი ნაღმების პრობლემა და სხვა სახელმწიფოების ინტერესი, დაეხმარონ რუანდას ნაღმების განადგურებაში. მან ხაზგასმით აღნიშნა ის დიდი მნიშვნელობა, რომელსაც საბჭო ანიჭებს ძალისხმევას რამდენიმე ქვეყანაში აუფეთქებელი ნაღმების მიერ შექმნილი საფრთხის აღმოსაფხვრელად და ჰუმანიტარული განაღმვითი პროგრამების არსს.

აღიარებულია, რომ განაღმვის პროცესი საჭიროებდა ასაფეთქებელი ნივთიერებების გამოყენებას. მიუხედავად ქვეყნისთვის დაწესებული იარაღის ემბარგოსი, რუანდისთვის ასაფეთქებელი ნივთიერებების მიწოდება შესაძლებელი გახდა უშიშროების საბჭოს იმ კომიტეტის წინასწარი თანხმობის საფუძველზე, რომელიც 918-ე რეზოლუციით შეიქმნა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1032

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1032 ერთხმად მიიღეს 1995 წლის 19 დეკემბერს, მას შემდეგ, რაც გაიხსენეს ყველა რეზოლუცია კვიპროსის შესახებ, განსაკუთრებით რეზოლუციები 186 (1964) და 1000 (1995), საბჭომ გამოხატა შეშფოთება კვიპროსის პოლიტიკურ დავაში პროგრესის არარსებობის გამო და გაეროს სამშვიდობო ძალების მანდატი 1996 წლის 30 ივნისამდე გაახანგრძლივა.

უშიშროების საბჭომ ორივე მხარის სამხედრო ხელმძღვანელობას მოუწოდა, უზრუნველყონ, რომ ბუფერული ზონის გასწვრივ არ მოხდეს ინციდენტები და ითანამშრომლონ -თან, განსაკუთრებით 1989 წლის შეთანხმების (ძალების დაშორების შესახებ) ბუფერული ზონის ყველა იმ ზონაზე გავრცელების საკითხში, რომელიც აქამდე არ სრულდებოდა. გენერალურ მდივანს — ბუტროს ბუტროს-გალის — ეთხოვა, მუდმივი კონტროლის ქვეშ ჰქონოდა სამშვიდობო ძალების სტრუქტურა და შემადგენლობა, რათა საჭიროების შემთხვევაში მომხდარიყო მათი რესტრუქტურიზაცია. -მა ასევე ჩაატარა ჰუმანიტარული ვითარების მიმოხილვა, რომლის რეკომენდაციებიც საბჭომ დაამტკიცა.

ყველა დაინტერესებულ მხარეს მოუწოდეს, აიღონ ვალდებულება კვიპროსში უცხოური ჯარების რაოდენობისა და თავდაცვის ხარჯების შემცირებაზე, რაც იქნება პირველი ნაბიჯი არაკვიპროსული ძალების გაყვანისკენ, როგორც ეს „იდეების პაკეტში“ იყო შემოთავაზებული. რეზოლუციაში გამოითქვა სინანული იმის გამო, რომ მხარეებმა, 839-ე რეზოლუციის (1993) შესაბამისად, ვერ დაიწყეს მოლაპარაკებები ბუფერული ზონის სიახლოვეს საბრძოლო მასალის გამოყენებისა და იარაღიდან სროლის აკრძალვის თაობაზე. კვიპროსისა და ჩრდილოეთ კვიპროსის ლიდერებს მოუწოდეს ორ თემს შორის ტოლერანტობისა და შერიგების ხელშეწყობისკენ; ამასთან, საბჭო მიესალმა გენერალური მდივნის ძალისხმევას ორივე ლიდერთან კონტაქტის შენარჩუნების მიმართულებით. ხაზი გაესვა 939-ე რეზოლუციით (1994) გათვალისწინებული ნდობის აღდგენის ღონისძიებების განხორციელების მნიშვნელობას.

გენერალურ მდივანს ეთხოვა, 1996 წლის 10 ივნისისთვის საბჭოსთვის წარედგინა ანგარიში კუნძულზე მოვლენების განვითარების შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1307

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1307 ერთხმად მიიღეს მიერ 2000 წლის 13 ივლისს. ხორვატიასთან დაკავშირებული წინა რეზოლუციების, მათ შორის 779 (1992), 981 (1995), 1147 (1998), 1183 (1998), 1222 (1999), 1252 (1999) და 1285 (2000) რეზოლუციების გახსენების შემდეგ, საბჭომ გაეროს პრევლაკის სადამკვირვებლო მისიას უფლება მისცა გაეგრძელებინა ხორვატიის პრევლაკის ნახევარკუნძულის რაიონში დემილიტარიზაციის მონიტორინგი 2001 წლის 15 იანვრამდე.

უშიშროების საბჭომ დადებითად შეაფასა პრევლაკას ნახევარკუნძულზე არსებული ზოგადად მშვიდი და სტაბილური მდგომარეობა, თუმცა შეშფოთება გამოთქვა დემილიტარიზაციის რეჟიმის დარღვევებისა და გაეროს დამკვირვებელთა გადაადგილების თავისუფლების შეზღუდვების გამო. ასევე მიესალმა სასაზღვრო გამშვები პუნქტების გახსნას ხორვატიასა და მონტენეგროს შორის, რამაც ხელი შეუწყო სამოქალაქო და კომერციულ გადაადგილებას უსაფრთხოების ინციდენტების გარეშე და წარმოადგენდა ნდობის განმტკიცების მნიშვნელოვან ზომას ორ ქვეყანას შორის. მიუხედავად ამისა, კვლავ არსებობდა შეშფოთება პრევლაკას სადავო საკითხის გადაწყვეტაში პროგრესის ნაკლებობისა და ნაღმების გაუვნებელყოფის პროგრამის გამო.

ორივე მხარეს — ხორვატიასა და იუგოსლავიის ფედერაციულ რესპუბლიკას (სერბეთი და მონტენეგრო) — მოუწოდეს სრულად შეესრულებინათ ურთიერთობების ნორმალიზაციის შესახებ შეთანხმება, შეეწყვიტათ დემილიტარიზაციის რეჟიმის დარღვევები, შეემცირებინათ დაძაბულობა და ეზრუნათ გაეროს დამკვირვებლების გადაადგილების თავისუფლებაზე. საბჭომ კვლავ გამოხატა შეშფოთება ნდობის განმტკიცების ზომების განხორციელებაში პროგრესის ნაკლებობის გამო.

გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს, დაევალა 2000 წლის 15 ოქტომბრამდე წარედგინა ანგარიში ორ მხარეს შორის ნდობის განმტკიცების ღონისძიებების შესახებ რეკომენდაციებით. მხარეებს ასევე მოუწოდეს, თვეში მინიმუმ ორჯერ წარმოედგინათ ანგარიშები ორმხრივი მოლაპარაკებების პროგრესზე.

დასასრულს, სტაბილიზაციის ძალებს, რომლებიც ავტორიზებული იყო რეზოლუციით 1088 (1996) და ვადაგაგრძელებული რეზოლუციით 1305 (2000), დაევალათ თანამშრომლობა გაეროს პრევლაკის დამკვირვებელთა მისიასთან.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1523

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1523 — ერთხმად მიღებული 2004 წლის 30 იანვარს. დასავლეთ საჰარაში შექმნილ ვითარებაზე ყველა წინა რეზოლუციის, განსაკუთრებით რეზოლუცია 1495 (2003)-ის გახსენებით, საბჭომ გაეროს მისიის დასავლეთ საჰარაში რეფერენდუმისთვის მანდატი 2004 წლის 30 აპრილამდე გააგრძელა.

-ს მანდატის გაგრძელების გადაწყვეტილება მიღებულია ჯეიმს ბეიქერ -ის მოთხოვნის შემდეგ, მაროკოსთან ბეიქერის გეგმასთან დაკავშირებული შემდგომი მოლაპარაკებების შესახებ, რომელიც ტერიტორიის თვითგამორკვევას ეხება. პოლისარიოს ფრონტმა გეგმა 2003 წლის 6 ივლისს მიიღო. გენერალური მდივანი კოფი ანანი მოთხოვნას დაექვემდებარა, -ს მანდატის ვადის ამოწურვისას წარედგინა მოხსენება არსებული ვითარების შესახებ.