iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
რომანოზ დიაკონი

წმინდა რომანოზ დიაკონი — მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 18 ნოემბერი, ახალი სტილით — 1 დეკემბერი. იგი კესარიის პალესტინის ტაძრის ხუცესი იყო. როდესაც იმპერატორებმა დიოკლეტიანემ და მაქსიმიანემ (284-305) ქრისტიანთა დევნა დაიწყეს, იგი ანტიოქიაში გადასახლდა და ქრისტიანებს რწმენაში განამტკიცებდა.

ერთხელ ანტიოქიის მმართველმა, ასკლიპიადმა ქრისტიანული ტაძრის დანგრევა გადაწყვიტა. წმინდა რომანოზმა მორწმუნეებს სიწმიდის დასაცავად მოუწოდა: „თუ საყდარს დავიცავთ, ამსოფლადვე, მებრძოლ ეკლესიაში გავიხარებთ, ხოლო თუ დავიღუპებით მისი დაცვისას - ზეციურ, მედღესასწაულე ეკლესიაში ვიზეიმებთ!“ მმართველმა ხალხის სიმტკიცე რომ იხილა, თავისი ბოროტი განზრახვის შესრულება ვერ გაბედა.

გავიდა რამდენიმე ხანი. მთელი ოლქიდან უამრავმა ხალხმა მოიყარა თავი ანტიოქიაში, წარმართულ დღესასწაულზე. წმინდა რომანოზი ბრბოსთან ერთად ზეიმზე მიმავალ ასკლიპიადს შეხვდა და მოუწოდა, დაეგდოთ კერპების მსახურება და ქრისტეს შედგომოდნენ. ამისთვის ნეტარი ხუცესი შეიპყრეს და საწამებლად შეაგდეს. წმინდა მოწამე უსიტყვოდ იტანდა სატანჯველებს, როდესაც მტარვალმა ქრისტიანობას ფანატიზმი უწოდა, ნეტარმა ღვთის განგებით ასკლიპიადს იქვე მდგარ ყრმა ბარულზე მიუთითა და უთხრა: „ეს ბავშვი შენზე, მხცოვან უგნურზე ბრძენია: იგი მცირეწლოვანია, მაგრამ ჭეშმარიტი ღმერთი იცის, შენ კი ღმერთს არ იცნობ“. ასეთი მოულოდნელი გაკილვით გაოცებულმა მმართველმა ყრმას თავისთან მოუხმო და ჰკითხა: „მეგობარო, შენ რომელ ღმერთს სცემ თაყვანს?“ - „იესო ქრისტეს“, - უპასუხა ნეტარმა., რისთვისაც მას საშინელი სატანჯველი არგუნეს.

წმინდა რომანოზს ცეცხლში დაწვა მიუსაჯეს, მაგრამ უეცრად ძლიერმა წვიმამ კოცონი ჩააქრო. უფლის რჩეულმა გალობა დაიწყო ქრისტეს სადიდებლად. მმართველმა ბრძანა, ენა მოეჭრათ მისთვის, მაგრამ ენამოკვეთილი ნეტარი მაინც ხმამაღლა აქებდა ზეცათა მეუფეს. ბოლოს მტარვალის განკარგულებით წმინდანი ჩამოახრჩვეს (303 წელი).
ყრმა ბარული

ყრმა ბარული – მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 18 ნოემბერი, ახალი სტილით - 1 დეკემბერი. მას რომანოზ დიაკონთან ერთად მოიხსენიებს მართლმადიდებელი ეკლესია. როდესაც რომანოზი საპყრობილეში ჩააგდეს მან ანტიოქიის მმართველს ასკლიპიადს იქვე მდგომ ბარულზე მიუთითა და უთხრა:

გაბრაზებულმა მტარვალმა ბავშვის გაროზგვა ბრძანა. წმინდა ბარული მოთმინებით იტანდა დაუნდობელ გვემას. თითქმის სისხლისგან დაცლილმა წმინდა ყრმამ ცოტაოდენი წყალი ითხოვა. მაშინ ხალხს ყრმა მოწამის დედა გამოეყო და შვილს შეაგონა, ყველაფერი დაეთმინა ქრისტესთვის. ბოლოს ასკლიპიადმა განკარგულება გასცა, ბავშვისთვის თავი მოეკვეთათ. დედამ შვილი თვითონ წაიყვანა სიკვდილით დასჯის ადგილისკენ, ეხვეოდა მას, კოცნიდა, თან ამშვიდებდა და განამტკიცებდა, რომ აღმართული მახვილის არ შეშინებოდა: - ამ სიტყვებით მიიყვანა ახოვანმა ქალმა წმინდა ბარული საჯალათო კუნძთან. ყრმა მოწამე ისე აღესრულა, რომ კვნესაც არ აღმოხდენია. დედამ ქრისტესთვის აღსრულებული შვილის წმინდა ნეშტი ცრემლებით დაალტო და მიწას მიაბარა.
ზაქე ღადარინელი

ზაქე ღადარინელი – მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 18 ნოემბერი, ახალი სტილით - 1 დეკემბერი. იგი ალფეს მედავითნეს ხორციელი ნათესავი იყო და მასთან ერთა დ მოიხსენიებს ეკლესია. წმინდანი იმპერატორ დიოკლეტიანეს (284-305) ზეობისას ეწამა. როდესაც ქრისტიანთა დევნა დაიწყო, უამრავ სხვა მართლმორწმუნესთან ერთად წმინდა ზაქეც შეიპყრეს. მან დაუფარავად აღიარა თავისი სარწმუნოება, რისთვისაც საშინლად აწამეს, მაგრამ ქრისტეს უარყოფაზე ვერ დაითანხმეს. ღამით წმიდანი საპყრობილეში ჩააგდეს, სადაც იგი მხურვალედ ლოცულობდა. დილით უფლის რჩეულს თავები მოჰკვეთეს.
ალფეს მედავითნე

ალფეს მედავითნე — მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 18 ნოემბერი, ახალი სტილით — 1 დეკემბერი. იგი ზაქე ღადარინელის ხორციელი ნათესავი იყო და მასთან ერთა დ მოიხსენიებს ეკლესია. წმინდანი იმპერატორ დიოკლეტიანეს (284-305) ზეობისას ეწამა. დიოკლეტიანეს დროს მაცხოვრის მოსავები ისე სასტიკად იდევნებოდნენ, რომ წამების შიშით ზოგი ქრისტიანი კერპებისთვის მსხვერპლის შეწირვაზე თანხმდებოდა. საღვთო შურით ანთებული კესარიის ეკლესიის მედავითნე, ალფესი შეერია წარმართული სამსხვერპლოსკენ მიმავალ ქრისტეს უარმყოფლებს და მოუწოდა, სული არ წაებილწათ. მაშინ უფლის რჩეული შეიპყრეს და ტანჯვა-წამების შემდეგ ზაქესთან ერთად საერთო ბორკილი დაადეს. ღამით წმინდანები საპყრობილეში ჩააგდეს, სადაც ისინი მხურვალედ ლოცულობდნენ და მოსალოდნელი აღსასრულის წინ ერთმანეთს განამტკიცებდნენ. დილით უფლის რჩეულებს თავები მოჰკვეთეს (303 წელი).
სხალთის ტაძარი

}
| რელიგიური_წევრობა =
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი = მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება = დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = საუკუნე
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 41.584678
| გრძედი = 42.329503
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
სხალთა, ყინჭაური.

ძეგლის აღწერა
სხალთის მთავარი ტაძარი დიდი ზომის დარბაზული ნაგებობაა (სიგრძე მისი 25 ნაბიჯს უდრის, განი და სიმაღლე — 12 ნაბიჯს), რომელსაც სამხრეთი და დასავლეთი მხრიდან მიდგმული ჰქონდა კარიბჭეები. ამჟამად ერთი მათგანის მხოლოდ თაღოვანი შესასვლელია შემორჩენილი, მეორე კი დიდი ხნის დანგრეულია. ამის გარდა ტაძარს ჩრდილოეთი მხრიდან ჰქონდა მინაშენი, რასაც მისი კედლების კვალი მოწმობს. ძეგლმა ძლიერი დაზიანებით მოაღწია: კედლების უდიდეს ნაწილს ჩამოცლილი ჰქონდა საპირე ქვა, მძიმე დაზაინების დაღი ადევდა ჩრდილოეთისა და აღმოსავლეთის ფასადებს. არც შიგნითა მოპირკეთებული კედლები შემონახულა დაზიანების გარეშე. განსაკუთრებით აკლია ქვები კედლების ძველ ნაწილში. აღმოსავლეთის მხრიდან სამი მშვენიერი ჩუქურთმა აქვს ჯვრის ფორმისა. აღდგენითი სამუშაოების დაწყებამდე ტაძარს სახურავი არ ჰქონდა. ტაძარს არაერთი შეკეთება-რესტავრაციის კვალი ეტყობა.

ეკლესიის ინტერიერში მოხატულობის ფრაგმენტებია. გარშემო გვიანდელი შუა საუკუნეების სამეურნეო დანიშნულების ნაგებობებია, მათ შორის მარანი და სხვა. მდინარე სხალთაზე შუა საუკუნის ხიდია.

ისტორია
ძეგლის ასაკის განსაზღვრა მრავალმა მკვლევარმა სცადა (დ. ბაქრაძე, თ. კლუგე, ნ. სევეროვი, რ. მეფისაშვილი). ზოგი მათგანი - საუკუნეების ძეგლად მიიჩნევდა, ზოგიერთიც საუკუნისად თვლიდა, სხვა კიდევ მას საუკუნის შუახანებით ათარიღებდა.

ტაძარი საუკუნის ძეგლია. ტაძრის ხუროთმოძღვრულ თავისებურებებთან ერთად (თაღედის აღნაგობისა და კამარისა და კონქის ქუსლს გავლებული სარტყლის თავისებურებანი) ამას ადასტურებს მის მშენებელ ერისთავთ-აბუსერისძეთა იმდროინდელი სოციალურ-პოლიტიკური მდგომარეობის ანალიზი.

აბუსერიძენი სწორედ ამ დროს იდგნენ ასეთი ტაძრის აგებულების აუცილებლობის წინაშე. ადრე, როცა მათ ვრცელი სამფლობელოები და ტბეთის ტაძარი ჰქონდათ, მაშინ აჭარაში სხალთის ტაძრის მსგავსი არ სჭირდებოდათ. ასე რომ - საუკუნეებში ამ ხეობაში ასეთი ტაძრის აგებაზე ლაპარაკი უსაფუძვლოა. არც საუკუნის შუა წლებში ედგათ აბსერისძეებს სხალთაში ტაძრის მშენებლობის აროსი. ხვარაზმელთა თარეშობით შეწუხებულ და ეკონომიკურ-პოლიტიკურად დაკნინებულ აბუსერისძეებს ამ დროს სხალთის ასაშენებლად აუცილებელი ეკონომიკური ძალა არ გააჩნდათ.

სხალთის შესახებძალიან მცირე ცნობები მოგვეპოვება. ერთადერთი უძველესი საბუთი, რომელიც ეს ძეგლია მოხსენებული, ეკუთვნის ალექსანდრე -ს.

ცნობილია ერთი ასომთავრული წარწერა ტაძრის აღმოსავლეთი ფასადიდან:

გალერეა
პიერ-შარლ დე ვილნევი

პიერ–შარლ ჟან ბატისტ სილვესტრ დე ვილნევი (; დ. 31 დეკემბერი, 1763 — გ. 22 აპრილი, 1806) — ფრანგი ვიცე-ადმირალი. აბუკირის და ტრაფალგარის ბრძოლების მონაწილე. ამ უკანასკნელ ბრძოლაში ტყვედ ჩავარდა, თუმცა შემდეგ გაათავისუფლეს. ნაპოლეონმა ის დაადანაშაულა სიმხდალესა და არაკომპეტენტურობაში. დაიღუპა უცნაურ ვითარებაში რენის სასტუმროს ნომერში.
იოანე მანგლელი

წმიდა იოანე მანგლელი (სააკაძე) (დ. 1668 — გ. 25 მარტი, 1751) — ქართველი წმინდანი. ბავშვობიდანვე გარეჯის უდაბნოში აღიზარდა, აქ ისწავლა მან მონაზვნური ცხოვრება. ძმებისაგან სათნოებით გამორჩეული წმიდა იოანე მალე მღვდელ-მონაზვნად აკურთხეს, შემდეგ კი მანგლისის კათედრაზე დაადგინეს ეპისკოპოსად.

1724 წელს წმიდა იოანე დარუბანდში წავიდა, ხის ეკლესია ააშენა და დაღესტანში ქადაგება დაიწყო. მას თან ახლდა თერთმეტი სასულიერო პირი. წმიდა ცხოვრებითა და სასწაულებით იოანემ მალე მიიპყრო ლეკების ყურადღება. არც მთავრობას დარჩენია შეუმჩნევლად მისი მოციქულებრივი საქმიანობა. ამ დროს ვახტანგ -სა და პეტრე დიდს მიწერმოწერა ჰქონდათ ართმანეთთან კასპიისპირეთისსაქმეებზე. ორივე მეფე მალე მიხვდა იოანეს ღვაწლის მნიშვნელობას და დიდი ნივთიერი შემწეობა გაუწიეს მას. წმიდა მამამ ღვთისმშობლის შობისა და წმიდა დიდმოწამე ეკატერინეს სახელობის ტაძრები ააგო.

1737 წელს იოანემ თავისი მოწაფეები დაღესტანში დატოვა, თვითონ კი ასტრახანში გადავიდა. აქ მან ააგო წმიდა იოანე ღვთისმეტყველის სახელობის ეკლესია, რომელიც 1746 წელს რუსეთის მთავრობამ მონასტრად გადააკეთა და არქიმანდრიტად იოანეს მოწაფე, ქართველი ბერი გერმანე დანიშნა.

ასტრახანში იოანემ შეიტყო, რომ ყიზლარში მცხოვრებ ქართველებს ეკლესია არ ჰქონდათ. ისიც გაიგო, რომ ოსეთში ქრისტიანობას უჭირდა და ყიზლარს მიაშურა; იქ ქართველების დახმარებით ეკლესია ააგო და გახსნა სკოლა მქადაგებელთა მოსამზადებლად.

ოთხმოც წელს გადაცილებული იოანე ყიზლარში აღესრულა 1751 წლის 28 მარტს და თავისსავე აგებულ მონასტერში დაკრძალეს. შემდგომ, თეიმურაზ მეფის ბრძანებით, წმიდა იოანეს მირონმდინარე ნეშტი საქართველოში ჩამოასვენეს. წმიდა იოანე მანგლელის საფლავი არის სიონის ტაძარში, მანგლისის ღვთისმშობლის ხატის წინ.
ჰეტ ლო

სასახლე ჰეტ ლო (, ნიშნავს „ტყის სასახლეს“) — სასახლე ნიდერლანდების ქალაქ აფელდორნში. სიმეტრიული ნიდერლანდური ბაროკოს სტილის შენობა დააპროექტეს იაკობ რომანმა და იოჰან ვან სვიტენმა. შენობა აიგო 1684-1686 წლებში ინგლისის მეფე უილიამ -სა და მერი -სთვის. სასახლის ბაღი დააპროექტა კლოდ დეგოცმა.

სასახლე ეკუთვნოდა ნიდერლანდების მეფეების ორანჟ-ნასაუს დინასტიას საუკუნიდან დედოფალ ვილჰელმინას გარდაცვალებამდე (1962). სასახლის შენობა განახლდა 1976-1982 წლებში. 1984 წლის შემდეგ, სასახლე არის სახელმწიფო მუზეუმი . ამჟამად მუზეუმი ღიაა საზოგადოებისთვის, სადაც შესაძლებელია შიდა ინტერიერის ნახვა ორანჟ-ნასაუს დინასტიის კუთვნილ ავეჯთან, ნივთებთან და ნახატებთან ერთად.
ავსტრალიის გერბი

ავსტრალიის გერბი — ავსტრალიის ოფიციალური სიმბოლო. თავდაპირველი გერბი წარმოადგინა მეფე ედუარდ -მ 1908 წლის 7 მაისს, ხოლო დღევანდელი ვერსია მეფე ჯორჯ -მ 1912 წლის 12 სექტემბერს, თუმცა გერბის 1908 წლის ვერსია კვლავ გამოყენებული იყო სხვადასხვა კონტექსტებში, აღსანიშნავია მონეტა სიქსპენსზე გამოჩენა 1966 წლამდე.
ავსტრალიის დროშა

ავსტრალიის დროშა — ავსტრალიის ერთ-ერთი ეროვნული სიმბოლო. მისი თავდაპირველი დიზაინი შეირჩა 1901 წელს და პირველად აფრიალდა მელბურნში ამავე წლის 3 სექტემბერს. 1902 წელს, მეფე ედუარდ -მ მოიწონა თავდაპირველისაგან უმნიშვნელოდ განსხვავებული დიზაინის დროშა. შემდეგი რამდენიმე წლის განმავლობაში, დროშის ზუსტი დეტალები შეიცვალა რამდენიმეჯერ, როგორც განზრახულად, ასევე უწესრიგობის შედეგად. დღევანდელი დეტალები ოფიციალურად მთავრობის ბიულეტინში გამოქვეყნდა 1934 წელს და 1954 წელს, პარლამენტის სტატუტის მიერ დროშა მიჩნეულ იქნა როგორც „ავსტრალიის ეროვნული დროშა“.

დროშის ლურჯ ფონზე გამოსახულია გაერთიანებული სამეფოს დროშა (ზედა მარცხენა კუთხეში), მის ქვეშ კი ფართო შვიდქიმიანი ვარსკვლავი, როგორც ბრიტანეთის თანამეგობრობის სიმბოლო. მარჯვენა მხარეს განლაგებული ხუთი ვარსკვლავი, რომელთაგან ერთი პატარაა ხუთქიმიანი, დანარჩენი ოთხი კი შედარებით დიდი, შვიდქიმიანი, განასახიერებს თანავარსკვლავედ სამხრეთის ჯვარს.
აბდია წინასწარმეტყველი

წმინდა აბდია წინასწარმეტყველი — ძველი აღთქმის ერთ-ერთი 12 მცირე წინასწარმეტყველთაგანი, რიგით მეოთხე. მართლმადიდებელ ეკლესიაში მისი ხსენების დღეა , კათოლიკურში — 19 ნოემბერი.

აბდია ძვ. წ. საუკუნეში მოღვაწეობდა და სიქემის მახლობლად მდებარე სოფელ ბითარამიდან იყო. მსახურობდა ისრაელის მეფის, აქაბის ეზოსმოძღვრად. ამ დროს მთელი ისრაელი განუდგა უფალს და ბაალს წირავდა მსხვერპლს, აბდია კი აბრაამის, ისააკისა და იაკობის ღმერთს მტკიცედ ერთგულებდა და ფარულად მსახურებდა. როდესაც აქაბის ცოლი, უსჯულო და გარყვნილი იეზებელი უფლის წინასწარმეტყველებს დევნიდა, აბდია იფარებდა და საზრდელს აწვდიდა მათ. აქაბის მემკვიდრემ, მეფე ოქოზიამ სამი რაზმი გაგზავნა წმინდა წინასწარმეტყველ ელიას (ხს. 20 ივნისს) შესაპყრობად. მათგან ერთ-ერთს წმინდა აბდია წინამძღვრობდა. ელიას ლოცვით ორი რაზმი ზეციდან გარდამომხდარმა ცეცხლმა შთანთქა, აბდია და მისი მეომრები კი უფალმა შეიწყნარა. ამ დროიდან ნეტარმა დატოვა სამხედრო სამსახური და წინასწარმეტყველ ელიას შეუდგა. შემდგომში მან თავადაც მიიღო წინასწარმეტყველების ნიჭი. წმინდა აბდია სამარიაშია დაკრძალული.

აბდიას წინასწარმეტყველების წიგნი შედგება ერთი თავისაგან და ძირითადად იერემიას წინასწარმეტყველების 49-ე თავის 7-16 მუხლების განმეორებას წარმოადგენს.
წმინდა ბარლაამი

წმინდა ბარლაამი — მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი. მისი ხსენების დღე არის ძველი სტილით 19 ნოემბერი, ახალი სტილით - 2 დეკემბერი. წმინდანი სირიის ანტიოქიაში ცხოვრობდა. როდესაც იმპერატორმა დიოკლეტიანემ (284-305) ქრისტიანთა დევნა დაიწყო, უკვე მხცოვანი ბარლაამიც შეიპყრეს და სამსჯავროზე წარადგინეს. მტარვალის ბრძანებით იგი საკერპოში შეიყვანეს, წარმართული სამსხვერპლოს წინ დააყენეს და მარჯვენა ხელისგულზე გახურებული ნახშირი დაუდეს. უსჯულო ხელისუფალი ფიქრობდა, რომ ბარლაამი ვერ გაუძლებდა ტკივილს, ნაკვერჩხალს საკურთხეველზე დაყრილ საკმეველზე დააგდებდა და, ამგვარად, კერპს მსხვერპლს შესწირავდა, მაგრამ ნეტარ მოწამეს მანამ ეპყრა ხელთ გავარვარებული მუგუზლები, სანამ ხელები არ დაეწვა. ამის შემდეგ მან სული უფალს შეჰვედრა (304 წელი).
წმინდა აზა

წმინდა მოწამე აზა – მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 19 ნოემბერი, ახალი სტილით - 2 დეკემბერი. წმინდა მოწამე აზა და მასთან ასორმოცდაათი მხედარი ისავრიაში (მცირე აზია) ეწამნენ იმპერატორ დიოკლეტიანეს (284-305) ზეობისას. აზა თავდაპირველად მეომარი იყო, მაგრამ შემდეგ დატოვა სამხედრო სამსახური და უდაბნოში გავიდა სამოღვაწეოდ. წმინდა ცხოვრებისათვის უფალმა მას სასწაულთქმედებისა და კურნების ნიჭი მიმადლა. როდესაც ქრისტიანთა დევნა დაიწყო, ეპარქ აკვილინეს ბრძანებით აზაც დაატუსაღეს. წმინდანმა მის შესაპყრობად გაგზავნილი ასორმოცდაათი მხედარი გზად ქრისტიანობაზე მოაქცია და მისივე ლოცვით სასწაულებრივად აღმოცენებულ წყაროში მონათლა. ახალნათელღებულ მეომრებს სურდათ, გაეთავისუფლებინათ წმინდა აზა, მაგრამ უფლის რჩეულმა აიძულა ისინი, აღესრულებინათ მცნება ხორციელი ხელისუფლების მორჩილების შესახებ და ეპარქთან მიეყვანათ. სამსჯავროზე მხედრებმა ნეტარ აზასთან ერთად მტკიცედ აღიარეს ქრისტიანული სარწმუნოება, რისთვისაც ყველას თავები მოკვეთეს. აკვილინემ მათთან ერთად სიკვდილით დასაჯა საკუთარი ცოლი და ასულიც, რომლებიც ესწრებოდნენ აზას წამებას და, იხილეს რა მისი შეურყევლობა, ქრისტიანობაზე მოექცნენ.
წმინდა ილიოდორე

წმინდა ილიოდორე – მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 19 ნოემბერი, ახალი სტილით - 2 დეკემბერი. წმინდანი ქალაქ მაგიდაში (პამფილია) ცხოვრობდა იმპერატორ ავრელიანეს (270-275) ზეობისას. ქალაქის თავმა, აეციმ სასტიკად აწამა იგი ქრისტეს აღსარებისათვის, ბოლოს კი 273 წელს თავი მოჰკვეთა.
გრიგოლ დეკაპოლელი

გრიგოლ დეკაპოლელი — მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 20 ნოემბერი, ახალი სტილით — 3 დეკემბერი.

ბიოგრაფია
გრიგოლ დეკაპოლელი დაიბადა ისავრიის ქალაქ ირინოპოლში, რომელიც ათქალაქის ანუ დეკაპოლის შემადგენლობაში შედიოდა. იგი ბავშვობიდანვე საეკლესიო მსახურებას მისდევდა. როცა გრიგოლი წამოიზარდა, დედ-მამამ მისი დაქორწინება გადაწყვიტა, მაგრამ მან ფარულად დატოვა მშობლიური სახლი. იგი მთელი სიცოცხლის მანძილზე მწირობდა: ხან კონსტანტინოპოლში იყო, ხან რომში, კორინთოში, თესალონიკში, რამდენიმე ხანს ოლიმპოს მთის ერთ გამოქვაბულშიც მოსაგრეობდა. ღირსი გრიგოლი ყველგან ღვთის სიტყვას ქადაგებდა, ამხელდა ხატმებძროლთა მწვალებლობას და განამტკიცებდა მართლმორწმუნეებს, რომლებსაც იმ დროს ერეტიკოსები დევნიდნენ. ხატმებრძოლთა ერესს უფრო ქმედითად რომ აღდგომოდა წინ, ღირსი გრიგოლი კონსტანტინოპოლში ჩავიდა. დედაქალაქში წმინდანი დაავადდა და 816 წელს გარდაიცვალა.
აბაკუმ წინასწარმეტყველი

წმინდა აბაკუმ წინასწარმეტყველი – მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 2 დეკემბერი, ახალი სტილით - 15 დეკემბერი. ერთი თორმეტ მცირე წინასწარმეტყველთაგანი, სვიმეონის ტომიდან იყო და მოღვაწეობდა ქრისტეს შობამდე დაახლოებით 650 წელს.

წმინდა ამბაკუმმა იწინასწარმეტყველა იერუსალიმის ტაძრის დანგრევა, ბაბილონის ტყვეობა და ტყვექმნილი ებრაელების დაბრუნება სამშობლოში. ბაბილონელებთან ომის დროს წინასწარმეტყველი არაბეთში გაიხიზნა, სადაც ამგვარი სასწაული გადახდა: ერთხელ, როდესაც მომკალებისთვის სადილი მიჰქონდა, მას უფლის ანგელოზი შეხვდა და ამბაკუმი უცებ ბაბილონში აღმოჩნდა, სადაც იმ დროს უღმრთოებს დანიელ წინასწარმეტყველი საპყრობილეში ჰყავდათ გამომწყვდეული. ბაბილონელებთან ომის დამთავრების შემდეგ წმინდა ამბაკუმი სამშობლოში დაბრუნდა და ღრმა მოხუცებულობაში გარდაიცვალა. წმინდა თეოდოსი უმცროსის (408-450) ზეობისას აღესრულა მისი უხრწნელი ნაწილების აღმოყვანება.
პიერ აბელარი

პიერ აბელარი (; დ. 1079, ლე-პალე, ნანტის ახლოს, ბრეტანი, — გ. 21 აპრილი, 1142, შალონ-სიურ-სონი, ბურგუნდია) — ფრანგი ფილოსოფოსი და თეოლოგი.

ბიოგრაფია
დაიბადა რაინდის ოჯახში. შემდეგ მიატოვა მამისეული მემკვიდრეობა, რათა ფილოსოფია შეესწავლა. მის მოძღვრებას ბევრი მიმდევარი გამოუჩნდა. დაახლოებით 1114 წელს კერძო მასწავლებლად დაიწყო მუშაობა ახალგაზრდა ქალ ელიოზთან, რომელიც ბიძის — პარიზელი კანონიკის მზრუნველობის ქვეშ იმყოფებოდა. პიერსა და ელიოზს შორის სასიყვარულო ურთიერთობა გაჩაღდა და ქალი დაორსულდა, რის გამოც აბელარი დაასაჭურისეს, ხოლო ელიოზი მონაზვნად აღკვეცეს. აბელარი პარიზის ახლოს, სენ-დენის სააბატოში განმარტოვდა. 1121 წელს მისი თეოლოგიური შრომები ერეტიკულად გამოაცხადეს. 1125 წელს აბელარი ბრეტანის ერთ-ერთი მონასტრის აბატი გახდა, მაგრამ მისი ურთიერთობა ადგილობრივებთან დაიძაბა, რის გამოც იძულებული გახდა სააბატო დაეტოვებინა. დაახლოებით 1135 წლის შემდეგ ის ასწავლიდა სენ-ჟენევიევის ბორცვზე მის მიერ დაფუძნებულ სკოლაში. აქვე დაწერა მან თავისი „ეთიკა“, რომელშიც ცოდვის არსს განიხილავდა. 1140 აბელარი კიდევ ერთხელ შერაცხეს ერეტიკოსად, რის გამოც კლუნის მონასტერში გადავიდა.

უნივერსალიების ბუნების შესახებ შუა საკუნეების ფილოსოფოსთათვის დამახასიათებელ დავაში (რაშიც ვლინდება მატერიალიზმის იდეალიზმთან ბრძოლა) იზიარებდა მატერიალიზმთან ახლომდგომ კონცეპტუალიზმის იდეებს. მძაფრი პოლემიკა ჰქონდა სქოლასტიკურ რეალიზმთან (რეალიზმი შუასაუკუნეობრივი). აბელარის წიგნი „ჰო და არა“, რაშიც მოითხოვდა რელიგიური რწმენის შეზღუდვას გონებისეული საფუძვლებით, საეკლესიო ავტორიტეტების მსჯელობებში შეუთავსებელ წინააღმდეგობებს ააშკარავებდა, რასაც პროგრესული მნიშვნელობა ჰქონდა. აბელარის შეხედულებები, როგორც ერეტიკული, დაგმო კათოლიკურმა ეკლესიამ. მას ეკუთვნის ასევე ავტობიოგრაფიული „ვარამთა ისტორია“ და ინტელექტუალური შინაარსის მიმოწერა ელიოზთან, რომელიც შექმნილია წყვილის იძულებითი დაშორებისა და მონასტრებში აღკვეცის შემდეგ.
არქეზილა

არქეზილა (, ; დ. ძვ. წ. 315, პიტანა — გ. ძვ. წ. 241, ათენი) — ძველი ბერძენი ფილოსოფოსი, მეორე ანუ საშუალო (სკეპტიკური) აკადემიის დამფუძნებელი და სქოლარქი. თეოფრასტეს, კრანტორისა და პოლემონის მოსწავლე. არქეიზალამ განაგრძო ძველაკადემიური დიალექტიკის ტრადიცია, განავითარა თანაბარი ძალის მქონე საუბრის შედგენის პრაქტიკა - ნებისმიერ თემაზე მომხრისა და მოწინააღმდეგის დაყენება. ეთიკაში არქეზილა ასევე გამოირჩევა პლატონის ენთუზიასტური მოძღვრების შესუსტებით და მისი დაყვანით სულიერი მდგომარეობის უშფოთველობის შესახებ მოძღვრებაზე.
ოსმან ალი ხანი, აზაფ ჯა VII

ოსმან ალი ხანი, აზაფ ჯა (დ. 6 აპრილი, 1886 — გ. 24 თებერვალი, 1967) — ჰაიდარაბადისა და ბერარის სამეფოს უკანასკნელი ნიზამი (მმართველი).

აზაფ ჯა , რომელიც 50 წლის ასაკში 210,8 მლრდ აშშ დოლარს ფლობდა, ჰაიდერაბადისა და ბერარის სამეფოს უკანასკნელი მმართველი იყო. მოგვიანებით კი ეს რეგიონი ინდოეთმა დაიპყრო. თანამედროვეების აზრით, მისი უდიდებულესობა, რომელიც საკმაოდ პროგრესულად აზროვნებდა, სერიოზულად იღვწოდა მასების განათლებისთვის, მეცნიერებისა და მშენებლობის განვითარებისთვის. სწორედ მისი ძალისხმევით გახდა დაწყებითი განათლება აუცილებელი ყველა მოქალაქისთვის და თანაც მისივე ბრძანებით, ღარიბები ამ განათლებას ყოველგვარი საფასურის გარეშე იღებდნენ, ხოლო როდესაც აზაფ ჯა 37 წლის იყო, თავის სამეფოში რკინიგზა და ელექტრობა გაიყვანა. 1937 წელს აზაფ ჯა ჟურნალ -ის გარეკანზე, მსოფლიოს ყველაზე მდიდარი ადამიანის სტატუსით გამოჩნდა.
მეჭეჭიანა

მეჭეჭიანა — თევზი მეჭეჭიანასებრთა ოჯახისა. მეჭეჭიანა მსოფლიოს ყველაზე შხამიანი თევზია. სხეულის სიგრძე საშუალოდ აღწევს 15-20 სანტიმეტრს. აქვს დიდი თავი, პატარა პირი და თვალები. ბინადრობს მარჯნის რიფების გასწვრივ და შენიღბულია ქვების ქვეშ. გავრცელებულია უმთავრესად სამხრეთ ტროპიკის რაიონებში და გვხვდება წყნარსა და ინდოეთის ოკეანეებში, წითელი ზღვიდან დაწყებული დიდ ბარიერულ რიფამდე დამთავრებული. მეჭეჭიანა გვხვდება აგრეთვე ინდონეზიის, ფილიპინების, მარშალის, ფიჯისა და სამოას კუნძულებთან.
საქართველოს ნავთობისა და გაზის კორპორაცია

სს საქართველოს ნავთობისა და გაზის კორპორაცია — ენერგეტიკის სხვადასხვა სეგმენტში ბიზნესსაქმიანობის განმახორციელებელი დივერსიფიცირებული კომპანია საქართველოში. მინიჭებული აქვს ნავთობის ეროვნული კომპანიის სტატუსი და იცავს სახელმწიფოს ინტერესებს ინვესტორებთან გაფორმებულ პროდუქციის წილობრივი განაწილების ხელშეკრულებებში.

კორპორაცია, როგორც საქართველოს მაგისტრალური გაზსადენების სისტემის მფლობელი, წამყვან როლს ასრულებს სახელმწიფოს ენერგოუსაფრთხოების უზრუნველყოფაში. ხელს უწყობს საქართველოს ტერიტორიაზე არსებული ტრანსსასაზღვრო ნავთობისა და გაზის ტრანსპორტირების სისტემების შეუფერხებელ ფუნქციონირებას, რაც მნიშვნელოვნად ამაღლებს ქვეყნის, ევროკავშირისა და საერთაშორისო ენერგეტიკული ბაზრების უსაფრთხოებას მათი დივერსიფიცირების მეშვეობით.

სარგებლობს რა ქვეყნის სტრატეგიული მდებარეობით, კორპორაცია მხარს უჭერს ახალი სატრანზიტო მარშრუტების განვითარებას კასპიისა და შავი ზღვის აუზების ენერგეტიკული პოტენციალის სრული ათვისებისთვის და რეგიონულ/გლობალურ ეკონომიკურ და პოლიტიკურ სტრუქტურებში საქართველოს შემდგომი ინტეგრაციისთვის.

ისტორია
კორპორაცია დაარსდა 2006 წლის 21 მარტს, როგორც სახელმწიფოს 100%-იან საკუთრებაში მყოფი საწარმო, საქართველოს სახელმწიფოს საკუთრებაში არსებული შემდეგი სამი კომპანიის ბაზაზე: სს საქართველოს ნავთობის საერთაშორისო კორპორაცია, სს საქართველოს გაზის საერთაშორისო კორპორაცია და „საქნავთობი“.

2011 წლიდან კორპორაციამ შეიცვალა სამართლებრივი ფორმა და შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოება გახდა სააქციო საზოგადოება. საქართველოს ნავთობისა და გაზის კორპორაციის საქმიანობის ძირითად მიმართულებებს წარმოადგენს:
გაზის და ნავთობის ტრანსპორტირება, მიწოდება და მოპოვება;
წილობრივი ხელშეკრულებების ფარგლებში მიღებული სახელმწიფო წილი ნავთობის და გაზის განკარგვა და მასთან დაკავშირებული მომზადების, შენახვის, ტრანსპორტირების და რეალიზაციის ოპერაციების წარმოება;
საქართველოში არსებული მაგისტრალური გაზსადენებისა და ნავთობსადენების ექსპლუატაცია, მათი რეაბილიტაცია და ახლით შეცვლა. ახალი მაგისტრალური მილსადენების დაპროექტება და მშენებლობა;
სათანადო ინფრასტრუქტურის შექმნა, განვითარება და ოპერირება;
კასპიის ზღვის აუზის, ასევე სხვა წარმოშობის მქონე ნავთობისა და გაზის საქართველოს ტერიტორიაზე მაგისტრალური მილსადენებით ტრანსპორტირებასთან დაკავშირებული პროექტების განხორციელება.

2011 წლისათვის საქართველოს მაგისტრალური გაზსადენის სისტემა ძირითადად 9 გაზსადენს მოიცავდა, მათ შორის: ჩრდილოეთ კავკასია-ამიერკავკასია, ყაზახ – საგურამო, ყარადაღი – თბილისი, ვლადიკავკაზი – თბილისი, საგურამო – ქუთაისი, ქუთაისი – სოხუმი, რუსთავი – თელავი – ჟინვალი, წითელი ხიდი – წალკა – ალასტანი, გომი – ხაშური – ბაკურიანი და აღმოსავლეთი – დასავლეთის მაგისტრალური გაზსადენი. საქართველოს ნავთობისა და გაზის კორპორაციის მართვას ახორციელებს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტრო.
შპს გარდაბნის თბოსადგური 2
შპს საქართველოს გაზსაცავის კომპანია
 ..
ლუი ანტუან ანრი დე ბურბონ-კონდე, ენგიენის ჰერცოგი

ლუი ანტუან ანრი დე ბურბონ-კონდე, ენგიენის ჰერცოგი (დ. 2 აგვისტო, 1772 — გ. 21 მარტი, 1804) — პრინც კონდეს (წარმოადგენდა ბურბონთა დინასტიის ერთ-ერთ შტოს) შვილიშვილი და ამ გვარის უკანასკნელი წარმომადგენელი. ცნობილია იმით, რომ ნაპოლეონის ბრძანებით დახვრიტეს 1804 წელს, რაც იმპერატორის უდიდესი შეცდომა იყო. მისმა დახვრეტამ დააჩქარა მესამე ანტიფრანგული კოალიციის ჩამოყალიბება (1805). ჟოზეფ ფუშეს ეკუთვნის ფრაზა ენგიენის ჰერცოგის დახვრეტის შესახებ: „ეს დანაშაულზე მეტია, ეს შეცდომაა“.
წმინდა დასი

წმინდა დასი – მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 20 ნოემბერი, ახალი სტილით - 3 დეკემბერი. წმინდანი დუნაისპირა ქალაქ დოროსპოლში დაიბადა. ამ დროს საუკუნის ბოლოსა და საუკუნის დასაწყისში, მთელ იმპერიაში ფართოდ იყო გავრცელებული ქრისტიანული სარწმუნოება. წმინდა დასი თანაუგრძნობდა ქრისტიანებს, მაგრამ მის ირგვლივ არსებული წარმართული გარემო საშუალებას არ აძლევდა მონათლულიყო და განცხადებულად ეღიარებინა ჭეშმარიტი ღმერთი.

ერთხელ ქალაქის მცხოვრებლები წარმართული ღვთაების, სატურნის დღესასწაულისთვის ემზადებოდნენ. ჩვეულებისამებრ, დღესასწაულამდე ოცდაათი დღით ადრე წარმართები მშვენიერ ჭაბუკს არჩევდნენ ხოლმე, მდიდრულ შესამოსელს აცვამდნენ, მეფურ პატივს მიაგებდნენ, ზეიმის დღეს კი კერპს მსხვერპლად სწირავდნენ. ამჯერად თანამოქალაქეთა არჩევანი დოროსპოლის მცხოვრებთა შორის ყველაზე გამორჩეულ წმინდა დასიზე შეჩერდა. ეს რომ შეიტყო, წმინდანმა თქვა: „თუ სიკვდილი მიწერია, სჯობს, ქრისტესთვის მოვკვდე, როგორც ქრისტიანი“. მან უშიშრად აღიარა მაცხოვარი, გაბედულად ამხილა წარმართთა უსჯულოება და ბევრი მათგანი ჭეშმარიტ სარწმუნოებაზე მოაქცია. ამისთვის იმპერატორების: დიოკლეტიანესა და მაქსიმიანეს (284-305) ბრძანებით სასტიკი წამების შემდეგ მას თავი მოჰკვეთეს.