ახლა საით წავიდეთ?

ახლა საით წავიდეთ? — 2011 წლის ლიბანური ფილმი, რეჟისორი ნედინ ლაბაკი. ფილმის პრემიერა შედგა 2011 წლის კანის კინოფესტივალის ფარგლებში. ფილმი შეირჩა ლიბანის წარმოსადგენად ოსკარის 84-ე დაჯილდოების ცერემონიალზე, მაგრამ საბოლოო ჩამონათვალში იგი ვერ მოხვდა. ფილმმა მიიღო სახალხო არჩევანის პრემია 2011 წელს ტორონტოს საერთაშორისო კინოფესტივალზე . ეს იყო ყველაზე მაღალი შემოსავლის მქონე ლიბანური და ზოგადად, არაბული ფილმი, მაგრამ ლაბაკის მოგვიანებით გადაღებულ ფილმს კაპერნაუმი (2018) უფრო მეტი შემოსავალი ჰქონდა.

სიუჟეტი
ახლა საით წავიდეთ? მოგვითხრობს იზოლირებულ უსახელო ლიბანურ სოფელზე, სადაც მუსლიმები და ქრისტიანები ცხოვრობენ. სოფელი გარშემორტყმულია ნაღმებით და მხოლოდ პატარა ხიდით არის მისასვლელი. მას შემდეგ რაც სამოქალაქო დაპირისპირებამ მოიცვა ქვეყანა, სოფელში მყოფი ქალები ცდილობენ სხვადასხვა გზით შეინარჩუნონ თავიანთი კაცები, რისთვისაც ისინი ანადგურებენ სოფლის რადიოს და ტელევიზიას.

ამბავი იწყება ბიჭისგან, სახელად რუკოზი, რომლის საქმეა - თავის ბიძაშვილთან, ნასიმთან ერთად - სოფლის გარეთ გაყიდოს და იყიდოს სოფლის მაცხოვრებელთათვის საჭირო ნივთები, როგორიცაა საპონი, ჭურჭელი, გაზეთები, ნათურები და ა.შ.. რუკოზი ცხოვრობს ნასიმის ოჯახთან ერთად და ცხადი ხდება, რომ ნასიმმა მამა დაკარგა. რუკოზი ცდილობს შეაკეთოს საეკლესიო დინამიკები და დაეცემა კიბიდან, დაეჯახება ჯვარს და გატეხავს მას. სხვა პერსონაჟები არიან სოფლის მერი და მისი ცოლი ივონი (ქრისტიანები), კაფის მფლობელი ამალი (ასრულებს ნედინ ლაბაკი), რაბიჰ (სოფლის მხატვარი და ამალის სიყვარული) და მისი და, ისამი (ნასიმის ძმა) და მისი ცოლი აიდა, სოფლის მღვდელი და სოფლის იმამი. მეორე დღეს, მრევლი ეკლესიაში შეიკრიბება, რათა აღნიშნოს საკვირაო წირვა. მღვდელი ქადაგებს ეკლესიის რემონტის აუცილებლობის შესახებ და ჯვრის დამტვრევაში ქარს ადანაშაულებს. რამდენიმე ხნის შემდეგ იმამმა აღმოაჩინა, რომ ზოგი თხა მეჩეთში იყო და მოუწოდებს მუსლიმებს, ქრისტიანები არ დაადანაშაულონ მომხდარში. მაგრამ ხალხში მცირე ბრძოლა იწყება.

სოფელში ნელ-ნელა იზრდება ძალადობა, მაგრამ ქალები ლამაზად ეწყობიან და ერთად გეგმავენ შეთქმულებას, რომ კაცები არ წავიდნენ საბრძოლველად. ამისათვის ისინი იწვევენ უკრაინელ მოცეკვავეებს კაცების გასართობად, მაგრამ როდესაც ნასიმს მოკლავენ ქრისტიანებსა და მუსლიმებს შორის შეტაკების დროს, ახლომახლო ქალაქში სამუშაოს შესრულების დროს, ქალები ნამდვილი გამოცდის წინაშე აღმოჩნდებიან. სიტუაციის გაკონტროლების მიზნით, ისინი მამაკაცებს ნარკოტიკებს უყრიან ტკბილ საკონდიტრო ნაწარმში და იარაღს გადამალავენ. როდესაც მამაკაცები იღვიძებენ, მუსლიმი ქალები ქრისტიანულ სამოსში , ხოლო ქრისტიანი ქალები მუსლიმურ სამოსში გამოწყობილი ხვდებათ. შემდეგ ნასიმის დაკრძალვა მშვიდობიანად მიმდინარეობს და ფილმი მთავრდება, შეკითხვით, როდესაც მამაკაცები ქალებს თხოვენ, უჩვენონ მიმართულება.

ჩვენება
ფილმი ოფიციალური შერჩევის ნაწილი იყო 2011 წლის კანის კინოფესტივალზე . ფილმი გამოვიდა 2011 წლის 14 სექტემბერს საფრანგეთში და 2011 წლის 22 სექტემბერს ლიბანში, სირიასა და იორდანიაში.

კრიტიკოსების შეფასება
ნიუ-იორკ ტაიმზმა შეადარა ეს ამბავი არისტოფანეს „ ლისისტრატეს . „ავსტრალიელმა“ კი თქვა, რომ სიუჟეტი არ ვითარდება ლისისტრატამდე . გარდიანმა გააკრიტიკა ის წინაპირობა, რომ თუკი ქალები ახლო აღმოსავლეთში გაძლიერდებიან, კონფლიქტი არ იარსებებს. „ამერიკამ“ თქვა, რომ ლაბაკის მარონიტულმა აღზრდამ ხელი შეუწყო , გასცდენოდა ფემინიზმს და იგი მინიშნებებს აკეთებს ყოვლადწმიდა ღვთისმშობლისადმი, როგორც ქალთა შეკრების მთავარი ძალა ფილმში.

„დეტროიტ ნიუსის“ განცხადებით, ეს იყო დეზორიენტაციული და დანაწევრებული ფილმი. ანალოგიურად, სან-ფრანცისკოს კარიბჭემ თქვა, რომ ფილმი „ვერ შედგა მძიმე კომედიისა და მელოდრამის უსიამოვნო შერევის გამო“.