iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
სიდონის ალყა

სოდონის ალყა — ნორვეგიული ჯვაროსნული ლაშქრობის უკანასკნელი კონფლიქტი. მიმდინარეობდა 1110 წლის 19 ოქტომბრიდან 5 დეკემბრამდე. სიდონის აღების შემდეგ დაარსდა სიდონის სენიორია.

წინაპირობა
1110 წლის ზაფხულში ნორვეგიის მეფის — სიგურდის მეთაურობით 60 გემი ჩავიდა წმინდა მიწაზე. იგი შეხვდა ბალდუინ -ს და ერთად გაემართნენ იორდანესკენ, სადაც ბალდუინმა სიგიურდს სთხოვა დახმარება მუსლიმური პორტების აღებაში. სიგურდის პასუხი იყო: „ჩვენ ჩამოვედით აქ რათა ვემსახუროთ ქრისტეს“. ის ბალდუინს დახმარებას დაპირდა სიდონის აღებაში, რომელიც 1098 წელს ხელახლა იქნა გამაგრებული ფატიმიანთა მიერ.

ალყა
ბალდუინის არმიამ ქალაქს ალყა შემოარტყა ხმელეთიდან, ხოლო ნორვეგიელები ზღვიდან მიუახლოვდნენ, რათა თავიდან აეცილებინათ ფატიმიანთა ფლოტის დახმარება ტვიროსიდან. ვენეციელთა ფლოტიც მალე მიადგა ქალაქს და დიდი ძალისხმევით 47 დღის შემდეგ ქალაქი დაეცა.

შემდგომ
ბალდუინის და იერუსალიმის პატრიარქის ბრძანებით წმინდა ჯვრის ნამსხვრევები გადაეცა სიგურდს. ახლად დაარსებული სიდონის სენიორიის ლორდი გახდა ევსტასი გრენირი, მოგვიანებით იერუსალიმის კონსტემბლი.
ბოლშაია-მარტინოვკის სამების ეკლესია

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია = როსტოვის ოლქი
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი =
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი = ოფიციალური საიტი
| ხუროთმოძღვრება =
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება =
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 47.275677
| გრძედი =41.671164
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
ბოლშაია-მარტინოვკის სამების ეკლესია — მართლმადიდებლური ტაძარი სტანიცა ბოლშაია-მარტინოვკაში, მარტინოვკის რაიონი, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ვოლგოდონის ეპარქიას. სამების ეკლესია არის რუსეთის ფედერაციის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი. თავდაპირველად, როგორც ხის ეკლესია ააშენეს 1799 წელს. 1896 წელს კი ააგეს თავიდან, ამჟამად უკვე ქვით. ერთადერთი ეკლესია რუსეთში, რომელიც აგებულია იმპერატორ ნიკოლოზ -ის კორონაციის პატივისაცემად. წარმოადგენს საუკუნის არქიტექტურულ ძეგლს. ტაძარი აგებულია ფსევდორუსულ სტილში.

ტაძარში დასვენებულია მატრონა მოსკოველის, პავლე ტაგანროგელისა და დიდმოწამე ტიმოთეს წმინდა ნაწილები. ეკლესიაში ძირითადად დადიან ადგილობრივი მაცხოვრებლები, რადგან ინფრასტრუქტურა ძალიან ცუდადაა განვითარებული სოფელში. საძირკველში პირველი ქვა ჩადეს მომდევნო დღეს. ტაძრის ძირითადი სამუშაოები დასრულდა 1904 წელს.

ადგილობრივი მოსახლეობის თქმით, ტაძრის გუნდში მღეროდა თედორე შალიაპინი.

ეკლესიას აქვს სამი საკურთხეველი: მთავარი ― სამების სახელზე, მარჯვენა ნიკოლოზ -ის მეუღლის ალექსანდრა თედორეს ასულის სახელზე, მარცხენა ― ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე.

1930 წელს ეკლესია დაიხურა და შენობაში თავდაპირველად განათავსეს ხორბლის საწყობი, ხოლო შემდეგ მანქანა-ტრაქტორთა სადგურის სახელოსნო და საყოფაცხოვრებო საწყობი. ფერწერა თაბაშირით გადალესეს, კანკელი დაანგრიეს, სამრეკო დაშალეს. 1945 წელს ტაძარი დაუბრუნეს მორწმუნეებს, თუმცა ნაწილობრივ, მისი ტერიტორიის 4/5 კვლავ ხორბლის საწყობი იყო, რაც დიდ უხერხულობას ქმნიდა მორწმუნეთათვის. როსტოვის ეპარქიის არაერთგზის განცხადებისა, ხელისუფლებამ არანაირი ზომები არ მიიღო.

1963 წელს ეკლესია კვლავ დახურეს იმ მიზეზით, რომ ერთი წელია უკვე მართლმადიდებლური საზოგადოება დაიშალა და არ მუშაობდა ეკლესია.

1991 წელს ეკლესია მთლიანად გადაეცა მრევლს და აღსდგა ღვთისმსახურება. 1994 წელს დაიწყო სარესტავრაციო სამუშაოები. 2002 წელს ტაძარი აკურთხა როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის მთავარეპისკოპოსმა პანტელეიმონმა. 2004 წელს აღდგა სამრეკლოც.
ანა ხანუმი

ანა ხანუმი (გ. 9 სექტემბერი, 1647, ისპაჰანი) — სეფიანთა ირანი-ს შაჰის, სეფი -ის ერთ-ერთი ცოლი, წარმოშობით ქართველი, აბას -ის დედა. 1642 წელს, მეუღლის გარდაცვალების შემდეგ, შვილის მცირეწლოვნობით ისარგებლა და ძალაუფლება აიღო ხელში. მისი ცხოვრების შესახებ ინფორმაცია თითქმის არ მოიპოვება. 1647 წელს გარდაიცვალა ისპაჰანში. არსებობს ვერსია იმის შესახებ, რომ ის თავისი შვილის ბრძანებით მოკლეს, თუმცა დაზუსტებას მოითხოვს.
ავღანეთის სამოქალაქო ომი (1989-1992)

ავღანეთის სამოქალაქო ომი (1989 — 1992) — სამხედრო კონფლიქტი ავღანეთში, რომლის დროსაც, ავღანეთის დემოკრატიული რესპუბლიკის სამთავრობო ჯარები, სსრკ-ის დახმარებით იბრძოდნენ მოჯაჰედების მრავალრიცხოვანი შეიარაღებული ფორმირებების წინააღმდეგ, რომლებსაც თავის მხრივ, მხარს უჭერდა პაკისტანი, აშშ და სხვა სახელმწიფოები.

თავდაპირველად, საბჭოთა კავშირის მხარდაჭერით, ავღანეთის მთავრობა აკონტროლებდა სიტუაციას ქვეყანაში, თუმცა სსრკ-ის დაშლის შემდეგ საბრძოლო დახმარება მთლიანად შეწყდა და 1992 წელს ავღანეთის მთავრობა დაემხო.
მაგდებურგის წყლის ხიდი

მაგდებურგის წყლის ხიდი (, სრული სახელია ) — ორი არხის შემაერთებელი წყლის ხიდი გერმანიაში, ესენია: ელბა-ჰაველის არხი და შუაგერმანიის არხი, რომელთა მხრიდანაც მიმდინარეობს კავშირი ინდუსტრიულ რაიონთან.

ხიდი გაშენებულია მაგდებურგის ცენტრიდან 10 კმ-ით ჩრდილოეთით. ელბას მარჯვენა სანაპიროზე ხიდს გააჩნია დასახლებული პუნქტი ჰოენვარტე.

ხიდის სიგრძე წარმოადგენს 918 მეტრს.

თავდაპირველად ასეთი ხიდის გაშენების იდეა ჯერ კიდე 1919 წელს ითქვა, და 1938 წლისთვის ამწევი აპარატი როტენზე და ხიდის საძირკველი მზად იყო. თუმცა მშენებლობა ჩერდებოდა პირველ და მეორე მსოფლიო ომის დროს. მას შემდეგ, რაც გერმენია დაყოფილი იყო ცივი ომის დასაწყისში, მშენებლობა გაჩერებული იყო გაურკვეველი დროით, გერმანიის დემოკრატიული რესპუბლიკის მიერ. გერმანიის გაერთიანებით მისი მშენებლობა გახდა უპირატესი ამოცანა.

მშენებლობა დაიწყო 1997 წელს და დასრულდა ექვს წელიწადში (2003 წლის ოქტომბერში). მასზე დაახლოებით ნახევარი მილიარდი ევრო დაიხარჯა, 68 000 მ³ ბეტონი და 24 000 ტ ფოლადი.

ახლა ხიდი აერთიანებს ბერლინის შიდა პორტს რეინის პორტებთან. მის დასრულებამდე გემები იძულებულები იყვნენ შეესრულებინათ ოც კილომეტრიანი დუგმა როტენზის პალოზე, ელბაზე და „ნიგრიპის“ პალოს გავლით.

მონაცემები
საშუალო სიგრძე: 918 მ (აქედან 690 მ ხმელეთის ზემოთ, 228 მ წყლის ზემოთ)
სიგანე: 34 მ
სიღრმე: 4,25 მ
მაქსიმალური მონაკვეთი: 106 მ
გამოყენებული მასალა: საშუალოდ 68 000 მ³ ბეტონი, 24 000 ტონა ფილადი.
მშენებლობა დაიწყო 1997 წელს და დასრულდა 2003 წელს

პოპ კულტურა
ხიდი გამოსახულია კინოფილმში , ფილმის დაახლოებით 75-ე წუთზე
ასევე ნაჩვენებია ფილმში „ “

პალო
ელბა-ჰაველის არხზე გემთა მიმოსვლის შესუსტებისთვის აშენებული იყო ორმაგი პალო. ხიდის მეორე მხარეს სახომალდო ამწევი როტენზე გამოიყენება შუაგერმანიის არხში ჩასაშვებად.
ტაგანროგის ლუთერანული ეკლესია

}
| რელიგიური_წევრობა =
| წესჩვეულება =
| პროვინცია = როსტოვის ოლქი
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი =
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება = დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = 1864
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 47.216676
| გრძედი =38.923233
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
ტაგანროგის ლუთერანული ეკლესია — რელიგიური ნაგებობა, რომელიც დაარსდა ტაგანროგში 1864 წელს და არსებობდა 1923 წლამდე.

ისტორია
ლუთერანულმა საზოგადოებამ გადაწყვიტა, რომ ტაგანროგში დაეარსებინათ ტაძარი საკუთარი საჭიროებისთვის. 1864 წელს, ამისთვის შეიძინეს მიწის ნაკვეთი ნიკოლაევის ქუჩის კუთხისა და კამპენჰაუზენის (ამჟამად სპარტაკის ქუჩა) კვეთაზე. ნაკვეთისა და შენობის ღირებულება შეადგენდა 4 600 რუბლს. იმ დროისთვის, ადგილი, რომელიც გარს ეკრა მიწის ნაკვეთს, არ გამოირჩეოდა მყარი შენობებით. მეზობელ კვარტალებში მდებარეობდა 2-3 სახლი, ახლო-მახლო იყო სავაჭრო დახლები. თვითონ ტაძარი გარშემორტყმული იყო იასამნებით. სახელოსნო შენობას იყენებდნენ, როგორც ევანგელისტურ პროტესტანტულ სამლოცველო სახლს.

ტაძრის გახსნისას ტაგანროგში ცხოვრობდა პროტესტანტული სარწმუნოების 84 ადამიანი, მათგან 53 მამაკაცი და 31 ქალი. ისინი იყვნენ საელჩოების მსახურები, ქარხანაში მომუშავეები, მოვაჭრეები და ოსტატები. ტაძარში დადიოდნენ ტაგანროგის დაწესებულებების დირექტორები მეუღლეებთან და შვილებთან ერთად, მათ შორის ტაგანროგის ლუდსახარშის დამაარსებელი, ქრისტიან ფრიდრიხის ძე ბილე ოჯახით, ტყავის ქარხნის დირექტორი ემილ ფეიტი მეუღლესთან ოლგა ტოსენთან ერთად.

ყოფილ სახელოსნოს მუდმივად ამარაგებდნენ ღვთისმსახურების ჩასატარებელი საშუალებებით. ამისთვის სამუშაოები მიმდინარეობდა მუდმივად. 1887 წლისთვის შენობა გადააკეთეს. შეიცვალა ეზოს ბევრი შენობის ფასადიც, ხოლო სადურგლო-საამქროს სახელოსნოს შენობა გაარემონტეს: შენობის ფასადი დაფარეს თუჯის კარიბჭით. ტაძრიდან მარჯვენა მხარეს მდებარეობდა სამრევლო სკოლის შენობა - მისი ნახვა შესაძლებელია საუკუნეშიც. ლითონის რკინის ბოძი გოთურ სტილში იყო გაკეთებული, ასევე შენარჩუნებულია და მისი დანახვა შეიძლება არსებული ფეხსაცმელების ფაბრიკის ახლოს.

1879 წელს, ბევრი ცვლილება მოხდა ლუთერანული ტაძრის შენობაში, როცა წინამძღვარი გახდა ნიკოლაი შტრაული. ამ პერიოდში მხატვარმა შკიტკომ დახატა და ტაძარს შესწირა ხატი „წყლებზე სიარული“. ნიკოლაი შტრაუსი ტაძარში მსახურებას საუკუნეშიც აგრძელებდა . იგი მსახურებას ატარებდა არა მხოლოდ ტაგანროგის მცხოვრებთათვის, ასევე ახლო დასახლებების მაცხოვრებლებისთვისაც, რადგან ტაგანროგის ლუთერანური ტაძარი ერთადერთი იყო ამ მხარეში. 1923 წელს ტაძარმა არსებობა შეწყვიტა.
ტაგანროგის ყველა წმინდანის ეკლესია

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია = როსტოვის ოლქი
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი =
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი = ოფიციალური საიტი
| ხუროთმოძღვრება = დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = 1810
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 47.207828
| გრძედი =38.902427
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
ტაგანროგის ყველა წმინდანის ეკლესია — მართლმადიდებლური ტაძარი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. აგებულია 1810-1824 წლებში.

ისტორია
ყველა წმინდანის ეკლესიის მშენებლობა დაიწყო 1810 წელს. სამშენებლო სამუშაოები დიდხანს გაგრძელდა და დასრულდა 1824 წელს. მშენებლობის დასრულებისთანავე ეკლესია აკურთხეს და მიაწერეს ტაგანროგის ღვთისმშობლის მიძინების ტაძარს. ცნობილია, რომ 1826 წელს იმპერატრიცა ელისაბედ ალექსის ასულმა მეუღლის, იმპერატორ ალექსანდრე -ის გარდაცვალების შემდეგ 1 000 რუბლი შესწირა ეკლესიას.

1837 წელს ეკლესია გადააკეთეს და მისცეს ის სახე, რა სახითაც ჩვენამდეა მოღწეული. 1860 წელს ეკლესია გაარემონტეს, მიაშენეს სატრაპეზო და სამრეკლო.

1910 წელს ეკლესიასთან გაიხსნა საეკლესიო სამრევლო სკოლა.

1922 წელს საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ ეკლესია დახურეს და გაძარცვეს. მიუხედავად ამისა, ეკლესია იმ 25 რელიგიურ შენობას შორისა არის, რომელმაც ჩვენამდე მოაღწია თავდაპირველი სახით და არ დაანგრიეს საბჭოთა ხელისუფლების პერიოდში. მეორე მსოფლიო ომის დროს ვერმახტის ძალების მიერ ქალაქის ოკუპაციის პერიოდში ეკლესია კვლავ აღადგინეს.

ეკლესიაში დკრძალულია რამდენიმე ცნობილი ადამიანი. კერძოდ აქ განისვენებსკონტრ-ადმირალის, ტაგანროგის მე-13 ქალაქის თავის, ლევ კულჩიტსკის ნეშტი.
ტაგანროგის ღვთისმშობლის მიძინების ტაძარი

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია = როსტოვის ოლქი
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი =
| ფუნქციური_სტატუსი = დანგრეული
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება = დიახ
| ხუროთმოძღვარი = აბრაამ მელნიკოვი
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = 1790
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 47.2058
| გრძედი =38.9495
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
ტაგანროგის ღვთისმშობლის მიძინების ტაძარი — მართლმადიდებლური ტაძარი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ტაძარი არსებობდა 1790 წლიდან 1938 წლამდე და იყო ქალაქის მთავარი, საკათედრო ტაძარი.

ისტორია
1770-1780-იან წლებში, მას შემდეგ, რაც ტაგანროგმა დაიწყო ციხესიმაგრის გარეთ განვითარება, ცხადი გახდა, რომ საჭირო იყო მთავარი მოედნის შექმნა. 1782 წელს ამ საქმისთვის გამოყვეს მიწის ნაკვეთი ციხესიმაგრიდან მარჯვენა მხარეს. თანამედროვე ორიენტირებით მოედანი მდებარებდა პეტროვის ქუჩიდან ალექსანდროვის ქუჩამდე, ნეკრასოვისა და უკრაინის შესახვევების ფარგლებში. 1934წელს დაასრულეს სამრეკლოს დანგრევა. 1936 წელს ტაძარს მოხსნეს მეტალის სახურავი. მოგვიანებით ეკლესია ხორბლის შესანახ საწყობად გადააკეთეს, ხოლო 1938 წელს ტაძარი დაანგრიეს.

ეკლესიის ადგილზე ააშენეს საზოგადოებრივი ტუალეტი.
ტაგანროგის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია = როსტოვის ოლქი
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი = მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება = დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = 1777-1778
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 47.201667
| გრძედი =38.940694
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
ტაგანროგის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია — მართლმადიდებლური ტაძარი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას.

ისტორია
1777 წელს აზოვის ფლოტის მხედართმთავარმა და ტაგანროგის პორტის კონტრ-ადმირალმა თეოდორ კლოკაცევმა განცხადებით მიმართა მთავარეპისკოპოს ევგენის, რომ სურდა ტაგანროგის „საზღვაო კვარტალში“ ტაძრის აგება ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე.

1778 წელს ტაძარი უკვე აკურთხეს, მალევე იგი გახდა საკათედრო ტაძარი, სანამ ააგებდნენ მიძინების ტაძარს. ეკლესიის პირველ წინამძღვრად დანიშნეს მღვდელი ვორონეჟის ეპარქიიდან ისიდორ ლიახნიცკი. ტაძარი ააგეს მეზღვაურებმა და მისი მრევლიც ძირითადად მეთევზეები იყვნენ.

1844 წელს ააშენეს ხის სამრეკლო. 1865 წელს ეკლესიის მამასახლისმა განცხადებით მიმართა ქალაქის მმართველობას უსასყიდლოდ გამოეყო მიწის ნაკვეთი სახლის ასაშენებლად, სადაც განთავსდებოდა სკოლა და სასულიერო პირების ოთახები.

1845 წელს ეკლესიას მიაშენეს სამიარუსიანი აგურის სამრეკლო წმინდა დიდმოწამე პარასკევას სახელზე, რომელსაც მოგვიანებით მიაშენეს სატრაპეზო. სამრეკლოც და სატრაპეზოც აგებულია ამპირის სტილში.

ყირიმის ომის დროს 1855 წლის 22 მაისს ქალაქი ტაგანროგი დაიბომბა, რისი მტკიცებულებაც დარჩა ეკლესიის ჩრდილოეთ კედელზე.

მეორე მსოფლიო ომის დროს ეკლესიის ხის ნაწილი მთლიანად დაიწვა. 1957 წელს სამრეკლოს ზედა იარუსი ააფეთქეს. 1990 წელს აღდგა სახელმწიფოს ფინანსებით.
ATA Airlines

— ირანული ავიაკომპანია, რომელიც ახორციელებს ეროვნულ და რამდენიმე საერთაშორისო ფრენებს თეირანიდან და თავრიზიდან.

ფლოტი
მიმართულებები
თავრიზიდან : აჰვაზი, ბაქო, ისპაჰანი, სტამბოლი-ათათურქი, კიშის კუნძული, მეშჰედი, შირაზი, თეირანი-მეჰრაბადი
თეირანი (მეჰრაბადი) : აჰვაზი, არდაბილი, ბანდარ აბასი, კიშის კუნძული, მეშჰედი, შირაზი, თავრიზი, ურმია
თეირანი (იმამ ხომეინი) : ბაქო, სტამბოლი, თბილისი
ბეირუთის წმინდა გიორგის ბერძნულ-მართლმადიდებლური საკათედრო ტაძარი

წმინდა გიორგის ბერძნულ-მართლმადიდებლური საკათედრო ტაძარი — უძველესი გადარჩენილი ეკლესია ბეირუთში. ეკუთვნის ბერძნულ მართლმადიდებლურ საპატრიაქოს. მისი დაარსება მიეწერება ბეირუთის პირველ ეპისკოპოსს — კუარტს. წლების განმავლობაში იგი დაზიანდა. 1772 წელს იგი აღადგინეს ჯვრის ფორმით და სამი ნავით. მას დაემატა ახალი ვერანდა, დასავლეთი ფასადი გაფართოვდა და ჩრდილო-დასავლეთ კუთხეში დაემატა სამრეკლო.
ტაგანროგის წმინდა გიორგის ეკლესია

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია = როსტოვის ოლქი
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი = მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება = დიახ
| ხუროთმოძღვარი = არიან პრევსკი
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = 1945-1991
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 47.232
| გრძედი =38.9168
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
ტაგანროგის წმინდა გიორგის ეკლესია — მართლმადიდებლური ტაძარი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას.

ისტორია
1931 წელს, მთავრობის გადაწყვეტილებით ტაგანროგის იოანე ნათლისმცემლის ეკლესია დაიხურა, ადგილობრივი მოსახლეობა ეკლესიის გარეშე დარჩა.

1943 წლის 26 მაისს მეტალურგიული ქარხნის მუშებმა და ქალაქის მოსახლეობამ მიმართა ოკუპრიებული ტაგანროგის ბურგომისტრს, რათა გაეხსნა ძველი ფოსტის ქუჩაზე (ამჟამად ძერჟინსკის ქუჩა) წმინდა გიორგის სახელობის ეკლესია. ხელისუფლებამ თანხმობა განაცხადა. ეკლესია გამიზნული იყო კასპეროვკის, სკარამანგოვკისა და ნოვოსელოვკის მრევლისათვის. ეკლესია გაიხსნა მაღაზიის პატარა შენობაში.

1945 წელს წმინდა გიორგის ეკლესია გადაიტანეს ახლოს მდებარე მცირე ქვის ბეღელში. ახალ შენობაში ეკლესიის კურთხევა შეასრულა ეპისკოპოსმა იოსებ ტაგანროგელმა.

1945 წლიდან 1986 წლამდე ეკლესია დარცა ჩრდილში, ღვთისმსახურება მიმდინარეობდა მშვიდად და შეუმჩნევლად. 1986 წელს ეკლესიის წინამძღვრდ დაინიშნა არიან პნევსკი. მისი პროექტის მიხედვით დაიწყო ახალი ეკლესიის მშენებლობა. მოახდინეს ძველი ბეღელის დემონტაჟი და აგური გამოიყენეს ახალი ეკლესიის მშენებლობაში.
დილარამ ხანუმი

დილარამ ხანუმი (სპარს.: ‎‎; დ. დაახლ. 1595 — გ. 1647) — სეფიანთა ირანის შაჰის, სეფი -ის დედა, შაჰ-აბას -ის ვაჟის, მუჰამედ ბაყერ მირზას ერთ-ერთი ცოლი, წარმოშობით ქართველი.

ბიოგრაფია
1610 წელს მოხვდა სეფიანთა შაჰის ჰარამხანაში. აბას -მა ის საკუთარ ვაჟსა და მემკვიდრეს, მუჰამედ ბაყერს მიათხოვა. 1611 წელს მან გააჩინა მომავალი შაჰი, აბულ-ნასერ საამ მირზა.

1615 წელს შაჰმა ღალატის ბრალდებით სიკვდილით დასაჯა მუჰამედ ბაყერი. დილარამ ხანუმი ხორასანიდან ისპაჰანის სასახლეში გადაიყვანეს. მისი ვაჟი კი ჰარამხანაში გამოკეტეს. შაჰ-აბასმა თავისი ვაჟის უდანაშაულობის გარკვევის შემდეგ თავის მემკვიდრედ სწორედ მისი უფროსი შვილიშვილი, საამ მირზა დაასახელა. 1629 წელს შაჰის გარდაცვალების შემდეგ, საამ მირზა სეფი -ის სახელით ავიდა ირანის ტახტზე.

დილარამ ხანუმის გავლენა დღითი დღე იზრდებოდა. პროფესორ, დევიდ მუროუს მიხედვით, 1632-1633 წლებში სეფიანთა დინასტიის უფლისწულებისა და პოლიტიკური მოღვაწეების სიკვდილით დასჯაში დიდი წვლილი სწორედ მას მიუძღოდა. შაჰ-აბასის გავლენიანი მამიდის, ზეინებ ბეგუმის თავიდან მოშორების შემდეგ დილარამ ხანუმი გახდა ისპაჰანის სასახლის ჰარამხანის მმართველი. სარგებლობდა თავისი ვაჟის ინერტულობით და სახელმწიფო საქმეებს განაგებდა. 1633 წელს მისი გავლენით შაჰ-სეფიმ დიდ ვეზირად დანიშნა მუჰამად სარუ თაქი.

1642 წელს სეფი გარდაიცვალა. ტახტი მემკვიდრეობით დილარამის შვილიშვილს, აბას -ს ერგო. ძალაუფლება სწორედ დილარამ ხანუმის, მისი რძლის, ქართველი ანა ხანუმისა და დიდ ვეზირ მუჰამად სარუ თაქის ხელში აღმოჩნდა. იმავე წელს დილარამის ბრძანებით 10 წლის აბასი სასწავლებლად ყაზვინში გაგზავნეს, ხოლო მის დანარჩენ შვილიშვილებს იმპერიის სტაბილურობის მიზნით თვალები დათხარეს და ჰარამხანაში გამოკეტეს.

1645 წელს ისპაჰანში აჯანყებამ იფეთქა, რომლის დროსაც ამბოხებულებმა მოკლეს ვეზირი სარუ თაქი. იმპერია დიდმა არეულობამ მოიცვა. გამორჩეულ ქალაქებში თითოეულ ამბოხს ფართომასშტაბური აჯანყებები მოსდევდა. 1647 წელს დილარამ ხანუმი გარდაიცვალა. გარდაცვალების მიზეზად სახელდება მოწამვლა. აღსანიშნავია ის ფაქტიც, რომ იმავე წელს გაურკვეველ ვითარებაში გარდაიცვალა ანა ხანუმი და მმართველობის სადავეები 15 წლის შაჰ-აბას -ის ხელში აღმოჩნდა.
Bravo Airways

— უკრაინული ჩარტერული ავიაკომპანია.

მიმართულებები :
უკრაინა : კიევი-ჟულიანი (ჰაბი), ხარკივი, ოდესა
მონტენეგრო : ჩარტერული : ტივატი, პოდგორიცა
მალტა : ჩარტერული : ვალეტა
საბერძნეთი : ჩარტერული : ჰერაკლიონი
ბულგარეთი : ჩარტერული : ბურგასი
ალბანეთი : ჩარტერული : ტირანა
თურქეთი : ჩარტერული : დალამანი, ანტალია, ბოდრუმი
საქართველო : თბილისი, ბათუმი, ქუთაისი

ფლოტი
დარეჯან შილდელი

დარეჯან შილდელი — ქართველი სახელოვანი ქალი, მან ლეკების შემოსევებისგან არაერთხელ იხსნა შილდის მოსახლეობა. მისი ზუსტი დაბადების და გარდაცვალების თარიღები უცნობია.

თქმულება
დარეჯან შილდელის შესახებ ერთ-ერთი ქართული ხალხური თქმულება შემდეგს გვიამბობს: „საკვირველი ქალი ყოფილა დარეჯან შილდელი, მას შინაურები „პაპიდა დარეჯოს“ უწოდებდნენ. სიმამაცით გამსჭვალული იყო მთელ ამ მხარეში. ცხენის ჯირითი და იარაღის ხმარება ისე კარგად იცოდა, რომ ბევრი ვაჟკაცი შენატროდა.

ერთხელ ლეკები შემოსულან შილდაში, დარეჯან-შილდელი მტრის დასახვედრად თადარიგს შემოსდგომია. ქალი თუ კაცი, ბავშვი თუ დიდი, მოხუცი თუ ახალგაზრდა, ერთ გამაგრებულ ადგილას შეუყვანია, თვითონ თოფით და გალესილი ხმლით შეიარაღებული ღია კარს ამოფარებია.
რამდენიმე ცხენოსანი ლეკი შევიდა იმ სახლის ეზოში, სადაც დარეჯანს ჰყავდა ხალხი შეხიზნული. ლეკებმა რომ კარი ღია დაინახეს, ეგონათ მცხოვრებლები გაქცეულანო და გადაწყვიტეს სახლის გაძარცვა. ცხენები ურმის ჭალზე გამოაბეს, ხოლო ერთი ლეკი კი სასწრაფოდ გაიქცა სახლისკენ, რომ მოესწრო ნადავლის ხელში ჩაგდება. შედგა თუ არა ფეხი, დარეჯანმა ხანჯალი დაჰკრა გულში და უხმოდ გააგორა. შეხიზნულებმა მკვდარი ლეკი მიმალეს, რომ სახლში შემოსულ სხვა თავდამსხმელებს არ დაენახათ. შემოვიდა მეორე ლეკი, ამასაც დარეჯანმა ისე მოხერხებულად დაარტყა ხმალი, რომ თავი შუაზე გაუხეთქა. დარეჯანმა მოკლული იქვე კუთხეში მიმალა, ხოლო კარებისაკენ რომ გამობრუნდა, კაბა რაღაცას წამოედო, დარეჯანი მიბრუნდა და დაინახა, რომ კაბა წამოდებოდა მკვდარი ლეკის ხანჯლის წვერს. მან მკვდარს ხანჯალი სასწრაფოდ ააძრო და კვლავ კარებს უკან ჩადგა. ამ დროს შეამჩნია, რომ ლეკი კარებში შემოდიოდა. დარეჯანმა მოსულს ისე მოულოდნელად და ღონივრად შემოუქნია ხანჯალი, რომ მას ხანჯლიანი მარჯვენა ჩამოათალა. გამწარებულმა ლეკმა ღრიალი მორთო, მაგრამ ბევრი აღარ აცადეს, ისიც შეათრიეს სახლში და წუთისოფელს გამოასალმეს.

დარეჯანმა ამ გაცხარებულ ბრძოლაში მალულად ხუთი ლეკი მოკლა, ამით მან საშუალება მისცა შილდელებს მტრის დარბევისაგან გადარჩენილიყვნენ. ლეკები დარწმუნდნენ, რომ ამ სახლში არავინ არ იყო, რადგან დარეჯანის უხმაურო ბრძოლა მათთვის შეუმჩნეველი იყო. მათ დალაშქრული სოფელი დატოვეს. ამ სახლს გვერდი აუარეს და აჩქარებით გაეშურნენ დაღესტნისკენ“.