რომანტიკული კომედია

რომანტიკული კომედია (ასევე ცნობილია როგორც რომკომი) — კომედიისა და რომანტიკული ფიქციის ქვეჟანრი, რომელიც ფოკუსირებულია მსუბუქ, იუმორისტულ სიუჟეტურ ხაზებზე, რომლებიც ორიენტირებულია რომანტიკულ იდეებზე, როგორიცაა თუ როგორ შეუძლია სიყვარულს დაძლიოს ყველა დაბრკოლება. რომანტიკული კომედია განვითარდა ძველი ბერძნული კომედიიდან, შუასაუკუნეების რომანსიდან და მე-18 საუკუნის რესტავრაციის კომედიიდან, შემდგომში კი ჰოლივუდში ჩამოყალიბდა ისეთ ქვეჟანრებად, როგორიცაა სქრიუბოლის კომედიები ან კარიერისტი ქალების კომედიები.

დროთა განმავლობაში ჟანრი გაფართოვდა ტრადიციული სტრუქტურების მიღმა, მოიცვა არატრადიციული თემები, გაასაჩივრა გენდერული როლები და მიმართა ზრდასრულთა თემებს, თუმცა შეინარჩუნა ძირითადი ფოკუსი რომანსზე და იუმორზე.

რომანტიკული კომედიების საერთო კონვენციაა „-“ (საყვარელი შეხვედრა), იუმორისტული ან მოულოდნელი შეხვედრა, რომელიც ქმნის საწყის დაძაბულობას და აყალიბებს რომანტიკულ სიუჟეტურ ხაზს.

ისტორია
კომედიები, რომლებიც ფესვებს იღებენ ძველი საბერძნეთის ნაყოფიერების რიტუალებიდან და სატირების სპექტაკლებიდან, ხშირად მოიცავდნენ სოციალურ ელემენტებს.
ლიტერატურული ტერმინების ოქსფორდის ლექსიკონი განმარტავს რომანტიკულ კომედიას როგორც „ზოგად ტერმინს კომედიებისთვის, რომლებიც ძირითადად ეხება ახალგაზრდა შეყვარებულთა სისულელეებსა და გაუგებრობებს, მსუბუქი და ბედნიერად დასრულებული მანერით, რომელიც ჩვეულებრივ თავს არიდებს სერიოზულ სატირას“. ეს წყარო აცხადებს, რომ „ყველაზე ცნობილი მაგალითებია შექსპირის კომედიები 1590-იანი წლების ბოლოდან, ზაფხულის ღამის სიზმარი, მეთორმეტე ღამე და როგორც გენებოთ, რომლებიც ყველაზე სუფთა რომანტიკულია, „არაფერზე ხმაური“ კომედიას უახლოვდება, ხოლო „ვენეციელი ვაჭარი“ ტრაგიკომედიას.

მაგრამ მხოლოდ დასავლეთ ევროპის შუასაუკუნეების პერიოდში რომანტიკული სიყვარულის ლიტერატურული ტრადიციის განვითარების შემდეგ, „რომანსი“ დაიწყო მითითება „რომანტიკულ სიყვარულის“ სიტუაციებზე. ადრე მათ მოიხსენიებდნენ როგორც შუასაუკუნეების რაინდული რომანსის გმირულ თავგადასავლებს. ეს თავგადასავლები ტრადიციულად ფოკუსირებული იყო რაინდის გმირობაზე ქალბატონის სახელით, ამიტომ სიყვარულის თანამედროვე თემები სწრაფად ჩაითქვა მათში, როგორც ეს ასახულია კრეტიენ დე ტრუას „ლანსელოტში, ურმის რაინდი“.

თანამედროვე რომანტიკული კომედიის ჟანრი ჩამოყალიბდა მე-18 საუკუნის რესტავრაციის კომედიისა და მე-19 საუკუნის რომანტიკული მელოდრამის მიერ. რესტავრაციის კომედიები ტიპურად იყო ზნეობის კომედიები, რომლებიც ეყრდნობოდა მაღალი საზოგადოების რთული სოციალური წესების ცოდნას, განსაკუთრებით დაკავშირებული იყო ქორწინების ბაზარში ნავიგაციასთან, რაც ამ მრავალი პიესის სიუჟეტის თანდაყოლილი მახასიათებელი იყო, როგორიცაა უილიამ უიჩერლის „სოფლელი ცოლი“. მიუხედავად იმისა, რომ რომანტიზმის პერიოდის მელოდრამებს ცოტა რამ ჰქონდათ საერთო კომედიასთან, ისინი იყვნენ ჰიბრიდები, რომლებიც აერთიანებდნენ საოჯახო და სენტიმენტალური ტრაგედიების ელემენტებს, პანტომიმას და გამოხატვის სხვა ჟანრებს, როგორიცაა სიმღერები და ხალხური ზღაპრები.
მე-20 საუკუნეში, ჰოლივუდის ზრდასთან ერთად, რომანტიკული კომედია ამერიკაში ასახავდა საზოგადოების სხვა ასპექტებს მის სწრაფ ცვლილებებში, ათწლეულების განმავლობაში ვითარდებოდა მრავალი ქვეჟანრი. ჩვენ ამას ვხედავთ სქრეუბოლის კომედიის მეშვეობით 1920-1930-იან წლებში ჰეისის კოდექსის ცენზურის საპასუხოდ, კარიერისტი ქალის კომედია (როგორიცაა ჯორჯ სტივენსის „წლის ქალი“, მთავარ როლებში ქეთრინ ჰეპბერნი და სპენსერ ტრეისი) მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ კომედია პოპულარული გახადეს როკ ჰადსონმა და დორის დეიმ 1950-1960-იან წლებში. მაგრამ უფრო დიდი სირთულით.

ზოგიერთმა რომანტიკულმა კომედიამ მიიღო სპეციალური გარემოებები მთავარი პერსონაჟებისთვის, როგორც ფილმში „თბილი სხეულები“, სადაც მთავარი გმირი არის ზომბი, რომელიც შეუყვარდება ადამიან გოგონას მისი შეყვარებულის შეჭმის შემდეგ. მათი სიყვარულის ეფექტი ერთმანეთის მიმართ ისაა, რომ ის იწყებს გავრცელებას სხვა ზომბებზე და იწყებს მათ განკურნებას. ზომბების განკურნებით, ორი მთავარი პერსონაჟი ახლა შეიძლება იყოს ერთად, რადგან მათ შორის აღარ არსებობს ბარიერი.

სხვა რომანტიკული კომედიები ატრიალებენ რომანტიკული კომედიის ჟანრის სტანდარტულ კონვენციებს. ისეთ ფილმებში, როგორიცაა „სამერის 500 დღე“, ორი მთავარი გმირი არ რჩება ერთად, რაც მთავარ გმირს გარკვეულწილად დანაღვლებულს ტოვებს. სხვა ფილმები, როგორიცაა „ადამი“, ორ მთავარ გმირს ასრულებს განშორებულად, მაგრამ მაინც კმაყოფილად და აგრძელებენ სხვა მიზნებისა და სასიყვარულო ინტერესების მიღწევას.

ზოგიერთი რომანტიკული კომედია იყენებს გენდერული როლების შებრუნებას კომედიური ეფექტის დასამატებლად, რაც პოპულარულია სქრეუბოლის კომედიებში. ეს ფილმები შეიცავს პერსონაჟებს, რომლებსაც გააჩნიათ თვისებები, რომლებიც განსხვავდება გენდერული როლისგან, რომელიც საზოგადოებამ დააკისრა მათ, როგორც ეს ჩანს ფილმში „სარას მარშალის დავიწყება“, რომელშიც მამაკაცი მთავარი გმირი განსაკუთრებით კონტაქტშია თავის ემოციებთან. ეს ასევე შეიძლება ვნახოთ ფილმში „პატივისგან გაკეთებული“, რომელშიც ქალი მეჯვარეები ნეგატიურ და გარკვეულწილად მამაკაცურ შუქში არიან წარმოჩენილნი, რათა მამაკაცის მთავარი გმირის სიმპათია გაიზარდოს.

რომანტიკული კომედიების სხვა რიმეიკები მოიცავს მსგავს ელემენტებს, მაგრამ ისინი იკვლევენ უფრო ზრდასრულ თემებს, როგორიცაა ქორწინება, პასუხისმგებლობა ან თუნდაც შეზღუდული შესაძლებლობები. ჯად აპატოუს ორი ფილმი, „ეს არის 40“ და „ორსულად დარჩენილი", ეხება ამ საკითხებს. „ეს არის 40“ აღწერს წყვილის შუახნის კრიზისს, რომლებიც შედიან 40-იან წლებში და „ორსულად დარჩენილი“ ეხება დაუგეგმავ ორსულობას და შემდგომ პასუხისმგებლობის აღებას. "ვერცხლისფერი შუქის სათამაშო წიგნი“ ეხება ფსიქიკურ დაავადებას და ახალი ურთიერთობის დაწყების გამბედაობას.

ეს ყველაფერი ეწინააღმდეგება რომანტიკული კომედიის, როგორც ჟანრის, სტერეოტიპს. თუმცა, რომანტიკული კომედიის ჟანრი უბრალოდ სტრუქტურაა და ყველა ეს ელემენტი არ უარყოფს იმ ფაქტს, რომ ეს ფილმები მაინც რომანტიკული კომედიებია.

გამოგონილი რომანტიკული შეხვედრები: „საყვარელი შეხვედრა“
რომანტიკული კომედიის ფილმების ერთ-ერთი კონვენციაა გასართობი ფაქტორი ორი პოტენციური რომანტიკული პარტნიორის გამოგონილ შეხვედრაში უჩვეულო ან კომიკურ გარემოებებში, რასაც კინოკრიტიკოსები, როგორიცაა როჯერ ებერტი ან -ის კრისტი ლემირი უწოდებენ „საყვარელი შეხვედრის“ სიტუაციას. „საყვარელი შეხვედრის“ დროს, სცენარისტები ხშირად ქმნიან უხერხულობის განცდას ორ პოტენციურ პარტნიორს შორის პიროვნებების ან რწმენების საწყისი შეჯახების გამოსახვით, დამამცირებელი სიტუაციით, ან კომიკური გაუგებრობის ან მცდარი იდენტობის სიტუაციის შემოტანით. ზოგჯერ, ტერმინი გამოიყენება დეფისის გარეშე („ “), ან როგორც ზმნა („ “).

როჯერ ებერტი აღწერს „საყვარელი შეხვედრის“ კონცეფციას როგორც „როდესაც ბიჭი ხვდება გოგონას საყვარელი გზით“. მაგალითად, ის ასახელებს საყვარელ შეხვედრას ფილმში „დაკარგული და ნაპოვნი“, რომელშიც ჯექსონი და სეგალი ეჯახებიან ერთმანეთს თავიანთი მანქანებით შვეიცარიაში. გამოჯანმრთელების შემდეგ, ისინი კვლავ საყვარლად ხვდებიან, როდესაც ერთმანეთს ეჯახებიან თხილამურებზე. საბოლოოდ, მათ ერთმანეთი შეუყვარდებათ."