iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
დიდი ამლაყი ალკუნი (გვარი)

დიდი ამლაყი ალკუნი — ფრინველთა გვარი ალკუნისებრთა ოჯახისა. მოიცავს ოთხ სახეობას. გავრცელებულნი არიან ჩრდილოეთ და სამხრეთ ამერიკაში, აფრიკასა და სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიაში. თავზე ახასიათებთ ბუმბულის ქოჩორი. ამერიკული სახეობები შეფერილნი არიან მოლურჯო-ნაცრისფრად, ხოლო აზიური და აფრიკული — შავ-თეთრად. ბუდეს იკეთებენ მდინარის ნაპიზე ორმოებში. ორივე მშობელი თხრის ორმოს, კრუხობენ მორიგეობით და ბარტყებზეც თანაბრად ზრუნავენ. ხშირად გვხვდება ხეებზე ჩამომჯდარი ალკუნები, რომლებიც აქედან უსაფრდებიან მსხვერპლს. იკვებებიან უმთავრესად თევზით, კიბოსნაირებითა და ბაყაყებით, ასევე მწერებით.

სახეობები
რაშამი დესაი

რაშამი დესაი (დ. 13 თებერვალი, 1986) — ინდოელი მსახიობი, მოდელი და მოცეკვავე, რომელიც ყველაზე მეტად ცნობილია ტაპასია რათჰორის როლით -ის პოპულარულ სატელევიზიო საპნის ოპერაში „ორი ბედი“ და პრიტის როლით სერიალში „ჩვენი არასრული ისტორია“. სანამ დესაი ტელევიზიის მსახიობი გახდებოდა, მან რამდენიმე დაბალბიუჯეტიან ფილმში მიიღო მონაწილეობა. 2012 წელს მონაწილეობა მიიღო საცეკვაო რეალითი შოუს „ეძებე“ 5-ე სეზონში. ის ასევე 2015 წელს მონაწილეობდა საცეკვაო რეალით შოუში „ცეკვის პარტნიორი 7“ თავის ყოფილ მეუღლე ნანდიშ სანდუსთან ერთად. 2017-2018 წლებში დესაი თამაშობდა შორვორის როლს ის პოპულარულ შოუში „გულიდან გულამდე“, სიდჰარტ შუკლასთან ერთად. 2018 წელს იგი დასახელდა ინდოეთის ყველაზე მაღალანაზღაურებად სატელევიზიო მსახიობ ქალად.

ბიოგრაფია
რაშამი დესაი დაიბადა მუმბაიში 1986 წლის 13 თებერვალს, გუჯარათელების ოჯახში. რაშამის დედა რასილა დესაი მასწავლებელი იყო, ხოლო მამა ლატე აჯაი დესაი ბავშვობაში გარდაეცვალა.

მან სამსახიობო მოღვაწეობა ადრეულ ასაკში დაიწყო. 2006 წელს მისი პირველი სატელევიზიო დებიუტი შედგა -ის სერიალში „რავანა“ და -ის სერიალში „გაიცანი ჩვენი საყვარელი მონა “. 2008 წელს მონაწილეობა მიიღო პოპულარულ საპნის ოპერაში „ორი ბედი“. 2012 წლის მარტში ის წავიდა სერიალიდან, რადგან ფიქრობდა, რომ არ შეეძლო თავისზე უფროსი ადამიანის როლის შეესრულება, თუმცა 2012 წლის ნოემბერში გადაღებებს დაუბრუნდა.

2012 წელს საცეკვაო რეალითი შოუს „ეძებე“ მეხუთე სეზონში დაიკავა მეორე ადგილი, 2015 წელს საცეკვაო შოუს „ცეკვის პარტნიორის“ მეშვიდე სეზონში თავის მეუღლესთან ერთად მიიღო მონაწილეობა და მეორე ადგილის მოპოვებაც მოახერხა. 2015 დესაიმ მონაწილეობა მიიღო შოუს „ : “ ( საშიში მოთამაშე) მე-6 სეზონში, თუმცა მალევე გავარდა, მაგრამ ის კვლავ დააბრუნეს ველური ბარათის მეშვეობით. დესაი -ზე გამართული შოუს „“ მეორე სეზონის გამარჯვებულია.

პირადი ცხოვრება
რაშამი დესაი დაქორწინდა მსახიობ ნანდიშ სანდჰუზე 2012 წლის 12 თებერვალს. მათ ეყოლათ ქალიშვილი მანია სინქი.

2014 წელს დესაი და სანდჰუ დროებით ერთმანეთს დაშორდნენ, თუმცა მალევე შერიგდნენ. ერთი წლის შემდეგ კი წყვილი განქორწინდა. ამჟამად დესაი არის სიდჰარტ შუკლას პარტნიორი.
თაფლიწოვია ალკუნი (გვარი)

თაფლიწოვია ალკუნი ან ლურჯყურა ალკუნი — ფრინველთა გვარი ალკუნისებრთა ოჯახისა. მოიცავს ერთადერთ სახეობას — თაფლიწოვია ალკუნს , რომელიც ინდონეზიის ენდემია. მისი სხეულის სიგრძეა 28 სმ. შეფერილია ნარინჯისფერ-ყავისფრად. თავზე ახასიათებს „ნიღაბი“. გვარის მეცნიერული სახელი იოჰან იაკობ კაუპმა უწოდა 1848 წელს.
ბაყაყპირასებრი ალკუნი (გვარი)

ბაყაყპირასებრი ალკუნი — ფრინველთა გვარი ალკუნისებრთა ოჯახისა. მოიცავს ერთადერთ სახეობას — ბაყაყპირასებრ ალკუნს , რომელიც გავრცელებულია ახალ გვინეაზე (ენდემია). მისი სხეულის სიგრძე 33 სმ აღწევს. შეფერილია ჭრელად, უმთავრესად მოლურჯო-მოყავისფროდ. დამახასიათებელია მასიური ნისკარტი. გვარს მეცნიერული სახელი რიჩარდ ბოუდლერ შარპმა უწოდა 1880 წელს.
გიგანტური ალკუნი (გვარი)

გიგანტური ალკუნი ან კუკაბარა — ფრინველთა გვარი ალკუნისებრთა ოჯახისა. მოიცავს ოთხ სახეობას. გავრცელებულნი არიან ავსტრალიისა და ახალი გვინეის ტროპიკულ და მეჩხერ ტყეებში. იკვებებიან მწერებითა და მცირე ხერხემლიანებით — ხვლიკებითა და გველებით, აგრეთვე მღრღნელებით, ზოგჯერ თევზითაც. გვარს მეცნიერული სახელი უილიამ ელფორდ ლიჩმა უწოდა 1815 წელს.

სახეობები
ანრი II ლოთარინგიელი

ანრი ლოთარინგიელი (; დ. 8 ნოემბერი 1563 - გ. 31 ივლისი 1624), მეტსახელად კარგი — ჰერცოგ შარლ -ისა და მისი მეუღლის, საფრანგეთის პრინცესა კლაუდია ვალუას უფროსი ვაჟი. ლოთარინგიის ჰერცოგი 1608-24 წლებში. საფრანგეთის მეფე ანრი -ის სიძე პირველი ქორწინებით.

ბიოგრაფია და ოჯახი
ანრის მამა იყო ლოთარინგის ჰერცოგი შარლ , ხოლო დედა საფრანგეთის პრინცესა კლაუდია ვალუა. დედის ხაზით მისი ბებია-პაპა იყვნენ საფრანგეთის მეფე ანრი (ვის პატივსაცემადაც დაარქვეს სახელი) და დედოფალი ეკატერინე მედიჩი. ხოლო მამის მხრიდან მისი ბებია-პაპა იყვნენ ლოთარინგიის ჰერცოგი ფრანსუა და მისი ცოლი, დანიის, ნორვეგიისა და შვედეთის პრინცესა კრისტინა დანიელი. 1575 წელს დედამისი, პრინცესა კლაუდია მშობიარობას გადაჰყვა.

1599 წლის 31 იანვარს პარიზში, შატო დე სენ-ჟერმენ-ან-ლაიში ანრი დაქორწინდა საფრანგეთისა და ნავარის მეფე ანრი -ის უფროს დაზე, პრინცესა კატრინ დე ბურბონზე. გარდა ამისა კატრინი ანრის დეიდის, დედოფალ მარგარიტა ვალუას მულიც იყო. ამ დროს პატარძალი უკვე 39 წლის იყო. ვინაიდან კატრინი ჰუგენოტი იყო, ანრი კი კათოლიკე, პაპმა უარი თქვა მათ დაქორწინებაზე, ამიტომ მათ ჯვარი კატრინის ნახევარ-ძმამ, რუანის არქიეპისკოპოს შარლმა დასწერათ.

1604 წელს, 45 წლის ასაკში კატრინი უშვილოდ გარდაიცვალა. 1606 წლის 24 აპრილს ანრიმ ცოლად შეირთო მანტუისა და მონფერატოს ჰერცოგ ვინჩენცო გონძაგას შუათანა ასული მარგერიტა გონძაგა. მარგერიტას დედა იყო ელეონორა მედიჩი, რომელიც იყო ღვიძლი და საფრანგეთის მეფე ანრი -ის ახალი ცოლის, დედოფალ მარია მედიჩისა. თავად მარგერიტას და კი, ელეონორა გონძაგა, იყო საღვთო რომის იმპერატრიცა.

ანრის მარგერიტასთან მხოლოდ ქალიშვილები შეეძინა, რის გამოც იგი სიკვდილის შემდეგ შეცვალა მისმა უმცროსმა ძმამ ფრანსუა ლოთარინგიელმა.

შვილები
მკვდარშობილი ქალიშვილი (თებერვალი 1607);
ნიკოლი (დ. 3 ოქტომბერი 1608 - გ. 23 თებერვალი 1657), დაქროწინდა თავისსავე ბიძაშვილზე, ლოთარინგიის ჰერცოგ შარლ -ზე რომელთანაც შვილები არ შეეძინა და 1635 წელს გასცილდა, რის შემდგომაც შარლმა კიდევ ორი ცოლი შეირთო;
გოგონა (დ. 10 თებერვალი 1611 - გ. 11 თებერვალი 1611);
კლაუდია (დ. 6 ოქტომბერი 1612 - გ. 2 აგვისტო 1648), დაქორწინდა თავისსავე ბიძაშვილზე, ლოთარინგიის ჰერცოგ ნიკოლას -ზე, რომელთანაც ორი შვილი შეეძინა, მათ შორის მომავალი ჰერცოგი შარლ .

წინაპრები
ტიტულები
ლოთარინგიის ჰერცოგი (1608-1624)
ბარის ჰერცოგი (1608-1624)
პონტ-ა-მუსონის მარკიზი (1608-1624)
ნომენის მარკიზი (1610-1624)
ზოლებიანი ალკუნი (გვარი)

ზოლებიანი ალკუნი — ფრინველთა გვარი ალკუნისებრთა ოჯახისა. მოიცავს ერთადერთ სახეობას — ზოლებიან ალკუნს , რომელიც გავრცელებულია მიანმარის, ტაილანდის, კამბოჯის, ვიეტნამის, ბრუნეიში, ლაოსსა და მალაიზიაში, აგრეთვე კუნძულებზე — სუმატრა, იავა. სინგაპურში გაქრა. მისი სხეულის სიგრძე 20 სმ აღწევს. ახასიათებს სქესობრივი დიმორფიზმი. გვარს მეცნიერული სახელი ლუდვიგ რაიხენბახმა უწოდა 1851 წელს.
ფრანსუა II ლოთარინგიელი

ფრანსუა ლოთარინგიელი (; დ. 27 თებერვალი, 1572 — გ. 14 ოქტომბერი, 1632) — ლოთარინგიის ჰერცოგ შარლ -ისა და მისი ცოლის, ფრანგი პრინცესა კლაუდია ვალუას უმცროსი ვაჟი. ვემონტის გრაფი. ლოთარინგიისა და ბარის ჰერცოგი 1625 წელს ძმის სიკვდილის შემდეგ, თუმცა ტახტზე ასვლიდან მალევე თანამდებობიდან გადადგა თავისი ვაჟის სასარგებლოდ.

ბიოგრაფია
ლოთარინგიის ჰერცოგ შარლ -ისა და მისი მეუღლის, ფრანგი პრინცესა კლაუდია ვალუას უმცროსი შვილი. მამამისის მმართველობისას (1545-1608) და ასევე მისი ძმის ანრი -ის მმართველობისას (1608-1624) იგი გენერალ-ლეიტენანტი იყო და ჰქონდა ვემონტის გრაფის წოდება. რამდენჯერმე იბრძოდა ლოთარინგიის საზღვრებს გარეთ.

1594 წელს იგი იყო საფრანგეთის მეფე ანრი -ის გენერალ-ლეიტენანტი და მისთვის იბრძოდა. ამ ბრძოლებისას მან აიღო ჰუგენოტთა ქალაქები ტური და ვერდენი. 1606 წელს დიპლომატიური მისიით იმყოფებოდა ინგლისში. 1608 წელს ფრანსუა გერმანიაში წავიდა პროტესტანტებთან საბრძოლველად.

მალე ფრანსუასა და მის ძმას შორის უთანხმოება ჩამოვარდა. ამის მიზეზი კი ის იყო, რომ ანრის სურდა ფრანსუა თავის ქალიშვილ ნიკოლზე დაექორწინებინა. ამაზე ფრანსუამ სასტიკი უარი თქვა და დატოვა ლოთარინგია. მიუხედავად ამისა, ანრისა და მის ცოლს მარგერიტა გონძაგას მხოლოდ ორი ქალიშვილი ჰყავდათ და ერთადერთი მემკვიდრე ფრანსუა იყო. საბოლოოდ პრობლემა იმით მოგვარდა, რომ ნიკოლი დააქორწინეს ფრანსუას ვაჟ შარლზე.

1624 წელს ანრი გარდაიცვალა, რამაც სიტუაცია გაართულა. თუმცა ანრის ანდერძის მიხედვით ჰერცოგი ნიკოლი და მისი ქმარი შარლი გახდნენ.

1625 წელს ფრანსუა ლოთარინგიის ტახტზე ავიდა, თუმცა სულ მალევე გადადგა თანამდებობიდან თავისი ვაჟის შარლ -ის სასარგებლოდ.

როგორც შემდგომ ფრანსუამ განაცხადა, მას არასდროს ჰქონია იმის პრეტენზია და ამბიცია, რომ მონარქი გამხდარიყო. სულ მალე მან დაიბრუნა ძველი, ვემონტის გრაფის ტიტული და ცოლთან ერთად უკანასკნელი წლები მშვიდად გაატარა. 1632 წლის 14 ოქტომბერს ფრანსუა 60 წლის ასაკში გარდაიცვალა.

ოჯახი
ფრანსუა დაქორწინებული იყო კრისტინა სალმიზე, რომელთანაც 6 შვილი შეეძინა:

ანრი (1602-1611), ატონშატელის მარკიზი, გარდაიცვალა ბავშვობაში;
შარლ (1604-1675), ლოთარინგიისა და ბარის ჰერცოგი. იქორწინა სამჯერ, ჯერ თავის ბიძაშვილ ნიკოლ ლოთარინგიელზე რომელსაც უშვილობის გამო გასცილდა, მეორედ ბეატრის დე კუსაკზე რომელთანაც შვილები ჰყავდა და მესამედ მარი ლუიზ დ'ასპრემონტზე;
ანრიეტი (1605-1660), დაქორწინდა ლექსინის პრინც ლუიზე, რომელთანაც შვილები არ ჰყოლია;
ნიკოლას (1609-1670), ლოთარინგიისა და ბარის ჰერცოგი, იქორწინა თავის ბიძაშვილ კლაუდია ლოთარინგიელზე, რომელთანაც შეეძინა ორი შვილი;
მარგარიტა (1615-1672), დაქორწინდა ორლეანის ჰერცოგ გასტონ დე ბურბონზე, რომელთანაც შეეძინა შვილები;
კრისტინა (1621-1622), გარდაიცვალა ბავშვობაში;
წინაპრები
კატრინ ლოთარინგიელი

კატრინ ლოთარინგიელი (დ. 3 ნოემბერი 1573 - გ. 7 მარტი 1648) — ლოთარინგიის ჰერცოგ შარლ -ისა და მისი ცოლის, საფრანგეთის პრინცესა კლაუდია ვალუას შუათანა ქალიშვილი. რემირემონტის აბატი.

ბიოგრაფია
კატრინი იყო შარლ ლოთარინგიელისა და მისი ცოლის, საფრანგეთის პრინცესა კლაუდია ვალუას მეშვიდე შვილი და მეოთხე ქალიშვილი. დედის ხაზით მისი ბებია-პაპა იყვნენ საფრანგეთის მეფე ანრი და მისი ცოლი, დედოფალი ეკატერინე მედიჩი. როდესად კატრინი წელიწადნახევრის იყო, 1575 წელს დედამისი, კლაუდია ვალუა, 27 წლის ასაკში გადაჰყვა მეცხრე მშობიარობას.

კატრინმა თავისი ცხოვრება რელიგიასა და უფალს მიუძღვნა. მან უარი განაცხადა საღვთო რომის იმპერატორ ფერდინანდ -ზე დაქორწინებაზეც კი.

1602 წელს კატრინი განიხილებოდა კუდჟურტის აბატად. 1612 წელს კი ელიზაბეტ სალმის პოსტიდან გადადგომის შემდეგ კატრინი საფრანგეთის ყველაზე პრესტიჟული, რემირემონტის აბატი გახდა.

რემირემონტი მთელს საფრანგეთში ყველაზე მნიშვნელოვანი, პრესტიჟული, გამოჩენილი და არისტოკრატული სააბატო იყო, რომელსაც მჭიდრო კავშირი ჰქონდა ლოთარინგიასთან. მოგვიანებით კატრინს მჭიდრო კავშირი ჰქონდა თავის ბიძაშვილ მარგარიტა ლოთარინგიელთან. მარგარიტას დედა 1627 წელს გარდაიცვალა და მას შემდეგ კატრინთან ცხოვრობდაა რემიემონტში. მოგვიანებით მარგარიტა დაქორწინდა საფრანგეთის მეფე ლუი -ის სკანდალურ და მეამბოხე ძმა გასტონ დე ბურბონზე. ისინი მალულად და უნებართვოდ დაქორწინდნენ რასაც დიდი აჟიოტაჟი მოჰყვა რის გამოც წყვილი ბრიუსელში გაიქცა.

1638 წელს ოვერნის ჰერცოგის ჯარებმა რემირემონტის ოკუპაცია მოახდინეს. მომავალ წელს პრინცესა კატრინმა მოიპოვა ნეიტრალიტეტი, რითაც შეძლო მომდევნო წლებში მიმდინარე ოცდაათწლიან ომში თავის გადარჩენა.

კატრინი გარდაიცვალა 1648 წლის 7 მარტს 60 წლის ასაკში. რემირემონტში კი ახალი ორლეანელი აბატი ჩავიდა.

წინაპრები
ანტუანეტ ლოთარინგიელი

ანტუანეტ ლოთარინგიელი (დ. 26 აგვისტო 1568 — გ. 23 აგვისტო 1610) — ფრანგი არისტოკრატი. ლოთარინგიის ჰერცოგ შარლ -ისა და მისი ცოლის, საფრანგეთის პრინცესა კლაუდია ვალუას შუათანა ქალიშვილი. იულიხ-კლევ-ბერგის ჰერცოგინია 1599-1609 წლებში როგორც იოჰან ვილჰელმის მეუღლე.

ბიოგრაფია
ანტუანეტი იყო ლოთარინგიის ჰერცოგ შარლ -ისა და მისი ცოლის, საფრანგეთის პრინცესა კლაუდია ვალუას ასული. დედის ხაზით მას ბებია-ბაბუად ერგებოდნენ საფრანგეთის მეფე ანრი და მისი ცოლი, დედოფალი ეკატერინე მედიჩი. როდესაც ანტუანეტი 7 წლის იყო, 1575 წელს მეცხრე მშობიარობას გადაჰყვა დედამისი, პრინცესა კლაუდია.

1599 წლის 20 ივნისს ცოლად შერთეს იულიხ-კლევ-ბერგის ჰერცოგ იოჰან ვილჰელმს. ამით მოხდა დინასტიური გაერთიანება. დაახლოვდა და გაძლიერდა კათოლიკური, ჩრდილო რაინის ქვეყნების კავშირი. კლევში ანტუანეტას მიმართ ცუდად განეწყვნენ. განსაკუთრებულად აქტიურობდა მისი დედამთილი, მარია ავსტრიელი, რომელიც უნაყოფო რძალს საშინლად ამცირებდა. მიუხედავად ამისა, ანტუანეტმა ხელში დიდი ძალაუფლება აიღო, ისეთი როგორიც მის არცერთ წინამორბედს არ ჰქონია. მისი სამშობლოდან კი მიდიოდა წერილები სადაც მისი სამოქმედო გეგმა იყო დაწერილი. ანტუანეტის გავლენიც მისი ქმარი ჩაება კურპფალცის მემკვიდრეობისთვის ომში ანტუანეტის დისა და სიძის სასარგებლოდ, რომელშიც გაიმარჯვეს კიდეც. საბოლოოდ მან შეძლო და მართალია თავად ვერა, მაგრამ მთავრობაში თავისი კაცი დაამკვიდრა და ასე ერეოდა ქვეყნის მართვაში. თუმცა ხალხის ნაწილი ანტუანეტისა და იოჰანის განქორწინებას მოითხოვდა, რადგან უშვილობას ყველა ანტუანეტს აწერდა, სამედიცინო დასკვნების გარეშე. ეს იმიტომ, რომ იოჰანს მემკვიდრე აუცილებლად სჭირდებოდა, წინააღმდეგ შემთხვევაში მის საჰერცოგოს საღვთო რომის იმპერია ჩაიგდებდა ხელში. 1609 წელს გარდაიცვალა იოჰანი, რითაც დაიწყო კლევის მემკვიდრეობისთვის ბრძოლა, ანტუანეტი კი ლოთარინგიაში დაბრუნდა. 1610 წელს ანტუანეტი გარდაიცვალა, 41 წლის ასაკში.

წინაპრები
ყარყატნისკარტა ალკუნი (გვარი)

ყარყატნისკარტა ალკუნი ან გურიალი — ფრინველთა გვარი ალკუნისებრთა ოჯახისა. მოიცავს სამ სახეობას. გავრცელებულნი არიან სამხრეთ და სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიის ტროპიკულ ზონებში. მათი სხეულის სიგრძე 35 სმ აღწევს. გააჩნიათ მასიური შავი ან წითელი ნისკარტი და წითელი ფეხები. თავი და სხეულის ქვედა ნაწილი თეთრი ან მოყვითალო-თეთრია, ფრთები და სხეულის ზედა ნაწილი მუქი. არ ახასიათებთ სქესობრივი დიმორფიზმი. ფრენისას ფართხალებენ, მაგრამ პირდაპირ ფრენენ. ბინადრობენ ტყის ზონებში ტბებთან, მდინარეებთან, ესტუარებთან ან სანაპიროებთან ახლოს. იკვბებიან ცხრაფეხებით, თევზით, ბაყაყებით, ყარყატნისკარტა ალკუნი — მღრღნელებითა და მცირე ფრინველებით. ბუდეს იკეთებენ სანაპიროებზე, ხეებზე ან ტერმიტების ბუდეებში, სადაც დებენ თეთრ კვერცხებს.

სახეობები
შარლ ლოთარინგიელი

შარლ ლოთარინგიელი (დ. 1 ივლისი 1567 — გ. 24 ნოემბერი 1607) — ლოთარინგიის ჰერცოგ შარლ -ისა და მისი ცოლის, საფრანგეთის პრინცესა კლაუდია ვალუას შუათანა ვაჟი. 1578 წლიდან მეცის, ხოლო 1592 წლიდან სტრასბურგის ეპისკოპოსი. 1589 წელს რომის პაპმა სიქსტუს -მ ჯერ კარდინალ-დიაკვანის, შემდეგ კი სანტ'აგატა დეი გოტის აბატის წოდება უბოძა. იგი რეგულარულად ჩადიოდა ლოთარინგიაში რეგენტის სტატუსით და მამას ცვლიდა, როცა ქვეყანაში არ იყო.

ბიოგრაფია
შარლი დაიბადა ლოთარინგიის საჰერცოგოს დედაქალაქ ნანსში. იგი იყო ლოთარინგიის ჰერცოგ შარლ -ისა და მისი ცოლის, საფრანგეთის პრინცესა კლაუდია ვალუას ვაჟი. დედის ხაზით მისი ბებია-ბაბუა იყვნენ საფრანგეთის მეფე ანრი და მისი მეუღლე, დედოფალი ეკატერინე მედიჩი. როდესაც შარლი 8 წლის იყო დედამისი მშობიარობას გადაჰყვა. იგი ჯერ სწავლობდა პონტ-ა-მუსონის უნივერსიტეტში, რომელიც მამამისმა დააარსა, შემდეგ კი ტრიერის უნივერსიტეტში, საბოლოოდ იგი პარიზში გადასახლდა სადაც უმაღლესი განათლება სორბონას უნივერსიტეტში მიიღო.

შარლს ბავშვობიდანვე ჰქონდა მიდრეკილება რელიგიური ცხოვრებისადმი. იგი ჯერ კიდევ ბავშვი იყო როდესაც ეპისკოპოსი გახდა. ის იყო კანონიერი მფლობელი ტიერის, კოლონის, ნანსისა და სტრასბურგის საეპისკოპოებისა. იგი ასევე იყო გორზის, კლერლიუს, სენ-მიშელის, სენ-ვინსენტისა და სენ-ვიქტორის აბატი. 1591 წლის 23 ივნისს მას მიენიჭა საფრანგეთში მდებარე მეცის, ვერდენისა და ტურის ეპისკოპოსის წოდება. ამრიგად მისი სამმართველოები ორ სახელმწიფოში - ლოთარინგიასა და საფრანგეთში იყო მიმოფანტული.

1592 წელს ჩატარდა სტრასბურგის საეპარქიო საეკლესიო კრება. პროტესტანტებმა აქ თავიანთ ლიდერად აირჩიეს იოჰან გეორგ ბრანდენბურგელი, ხოლო კათოლიკეებმა შარლი. ამ დღიდან დაიწყო შარლისა და იოჰანის მტრობა, რომელიც 1604 წლამდე, ანუ იოჰანის გარდაცვალებამდე გაგრძელდა. 1 ივლისს პაპმა კლემენტ -მ სტრასბურგის მთელი ეპარქია შარლს უბოძა.

სავერნის ალყის დროს საფრანგეთის მეფე ანრი -ს შეუერთდა შარლის ოცი წლის ძმა ფრანსუაც. შარლმა კი მათ ორმოცი კავალერისტი და 15 000 დუკატი გაუგზავნათ, რითაც დიდი დახმარება გაუწიათ. 1592 წლიდან თავადაც ჩაება ე.წ. "საღვთო საქმეში" და ევროპის ერეტიკოსებისგან "გაწმენდა" დაიწყო. ამ წელს მან აიღო გერმანელი პროტესტანტების ერთ-ერთი უდიდესი სიმაგრე ანჰალტი. 1593 წელს ალსაკში მებრძოლ კათოლიკეებს დიდი ფულადობრივი დახმარება გაუწიათ. 1593 წლის ივლისში, კათოლიკობისთვის თავდადებულ შარლს საფრანგეთის მეფე ანრი -მ შვიდი სააბატო და სავერნის ეპარქია უბოძა.

1597 წელს შარლმა მისიონერული მისიით რამდენიმე კათოლიკე მღვდელი გააგზავნა ახლო აღმოსავლეთში. იგი დიდ დახმარებას უწევდა იეზუიტებს. 1603 წელს ამის ჯილდოდ, პაპმა კლემენტ -მ შარლს კარდინალ-დიაკვანის ხარისხი უბოძა.

შარლი გარდაიცვალა 1607 წლის 24 ნოემბერს, დაკრძალეს ნანსის კათედრალში.

წინაპრები
ეკატერინე ავსტრიელი

ეკატერინე ავსტრიელი (დ. 14 თებერვალი 1507 — გ. 12 თებერვალი 1578) — ჰაბსბურგთა დინასტიის წარმომადგენელი. კასტილიისა და არაგონის დედოფალ ხუანა -ისა და მისი ქმრის, ბურგუნდიის ჰერცოგ ფილიპე -ის ასული. პორტუგალიის დედოფალი 1525-1557 წლებში როგორც ჟუან -ის მეუღლე. თავისი შვილიშვილის, სებასტიან -ის რეგენტი 1557-1562 წლებში.

ადრეული ცხოვრება
კასტილიისა და არაგონის ინფანტა და ავსტრიის ერცჰერცოგინია ეკატერინე დაიბადა ბურგუნდიის ჰერცოგ ფილიპე -ისა და მისი ცოლის, კასტილიისა და არაგონის დედოფალ ხუანა -ის ოჯახში. იგი დაიბადა ესპანეთის ქალაქ ტორკუემადაში. მას სახელი დეიდამისის, ინგლისის დედოფალ ეკატერინე არაგონელის პატივსაცემად დაარქვეს. მას ზრდიდა ჭკუიდან შეშლილი დედამისი, მანამ სანამ მისი და-ძმები, ელეონორი და კარლოსი არ ჩავიდნენ ესპანეთში მის მოსავლელად. მათ შეშლილი ხუანა გამოკეტეს, ეკატერინე კი ფლანდრიაში წაიყვანეს და იქ გაზარდეს.

ყველა მისი და-ძმა, გარდა ფერდინანდისა, დაიბადა ფლანდრიაში. მათზე ზრუნავდა მათი მამიდა, სავოიის ჰერცოგის ქვრივი მარგარეტ ავსტრიელი. რამდენიმე წელიწადში ეკატერინე დედამისთან ერთად გამოკეტეს, ხოლო როცა მისი გათხოვების დრო დადგა გაანთავისუფლეს, ხუანა კი კვლავ ისე დატოვეს.

დედოფალი
1525 წლის 10 თებერვალს ეკატერინე დაქორწინდა თავის ბიძაშვილზე, პორტუგალიის მეფე ჟუან -ზე. ეკატერინესა და ჟუანს 9 შვილი შეეძინათ, რომელთაგან მხოლოდ ორი გადარჩა, თუმცა ერთი 16-ის, ხოლო მეორე 17-ის გარდაიცვალა.

დედოფალი ეკატერინე მთლიანად გადართული იყო თავისი ოჯახის განათლებაზე, სამეფო ბიბლიოთეკის წიგნებით შევსებაზე და სამეფო სასახლის გემოვნებით მოწყობაზე. თავის სასახლეში მან ჩაიყვანა ჰუმანისტი ხუანა ვაზი და პოეტი ლუისა სიგენა დე ველასკო. ვაზი პასუხისმგებელი იყო ეკატერინეს ქალიშვილის, პრინცესა მარიას აღზრდაზე.

1557 წელს ჟუან -ის გარდაცვალების შემდეგ ტახტზე ავიდა მათი შვილიშვილი სებასტიან . ვინაიდან სებასტიანი მცირეწლოვანი იყო, მის რეგენტად ეკატერინე ავსტრიელი დაინიშნა. ეკატერინე თავისი ძმის, ესპანეთის მეფე კარლოსის გავლენის ქვეშ იყო და მისი მითითებებით მართავდა სახელმწიფოს. 1562 წლიდან ეკატერინეს პროესპანური პოლიტიკის გამო ჩამოართვეს რეგენტობა და ინფანტ ენრიკეს გადასცეს.

ეკატერინე ავსტრიელი გარდაიცვალა 1578 წლის 12 თებერვალს 71 წლის ასაკში.

შვილები
წინაპრები
ეკატერინე ავსტრიელის წინაპრები
ფლამინგო

ფლამინგო — ფრინველთა გვარი ფლამინგოსებრთა ოჯახისა. დღეისათვის მოიცავს სამ სახეობას, ხოლო ადრე მასში ერთიანდებოდა ყველა თანამედროვე ფლამინგოსნაირი. ახასიათებთ გრძელი წვრილი ფეხები და მოქნილი კისერი. შეფერილნი არიან თეთრ-ვარდისფრად, ზოგჯერ ბუმბული წითელშიც გადადის. გააჩნიათ მასიური მოღუნული ნისკარტი, რომლის კიდეებზე რქოვანი ფირფიტებია საკვების მოპოვების დროს წყლის გასაწურად. გავრცელებულნი არიან ევროპაში, აზიაში, აფრიკაში, ცენტრალურ და სამხრეთ ამერიკაში.

სახეობები
კრონშტადტის საზღვაო ჰოსპიტალის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი = აღდგენილია
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი = ვასილი კოსიაკოვი
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი = ნეობიზანტიური
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = საუკუნე
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 59.990714
| გრძედი = 29.792086
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
კრონშტადტის საზღვაო ჰოსპიტალის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია — მართლმადიდებლური ეკლესია კრონშტადტში. ეკლესია ააგეს 1905 წელს ნეობიზანტიურ სტილში. მიწერილია ვლადიმირის ტაძარზე.

ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას.

ისტორია
1905 წელს კრონშტადტის საზღვაო ჰოსპიტალის ანატომიურ თეატრთან შედგა ტაძრის სარძიკვლის საზეიმო ჩაყრა. ტაძრის მშენებლობა მიმდინარეობდა ვაჭარ ა. ი. იურკინის ფინანსებით და მთავარი ექიმის ვ. ი. ისაევის ინიციატივით. პროექტის ავტორი კი იყო არქიტექტორი ვასილ ანტონის ძე კოსიაკოვი.

ეკლესია 1905 წლის 31 დეკემბერს აკურთხა პროტოპრესვიტერმა ალექსანდრე ჟელობოვსკიმ, დიაკვან იოანე კრონშტადტელთან ერთად, ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე.

ეკლესია მიაწერეს ჰოსპიტალის ალექსანდრე ნეველის სახელობის ეკლესიას, რომელიც მდებარეობდა ჰოსპიტალის მთავარი შენობის მეორე სართულზე (ეს ეკლესია დახურეს 1924 წელს). ეკლესიაში ასაფლავებდნენ საზღვაო აკადემიის მაღალჩინოსნებს და ჰოსპიტალის პაციენტებს.

1924 წლის დასაწყისში ეკლესია დახურეს, სამრეკლოს ზარები კი გადასადნობად გააგზავნეს. ეკლესიის შენობაში განათავსეს პიონერთა კლუბი. დიდი სამამულო ომის შემდეგ შენობაში განათავსეს სარიტუალო დარბაზი.

ამჟამად ტაძარი აღდგენილია. მისი კურთხევა შედგა 2010 წლის 19 დეკემბერს.

არქიტექტურა
ტაძარი აგებულია ფსევდობიზანტიურ სტილში. ანატომიური თეატრის შენობაზე ააშენეს სამრეკლო, რომელზეც დაკიდეს შვიდი ზარი.
წორბისის ღვთისმშობლის ეკლესია (X-XI საუკუნეები)

წორბისის ღვთისმშობლის ეკლესია - არქიტექტურული ძეგლი, საკულტო ნაგებობა თიღვის მუნიციპალიტეტის სოფელ წორბისში. აგებულია - სს. მიჯნაზე.

დარბაზული ეკლესია ნაგებია სხვადასხვა ზომის ფლეთილი ქვით. კუთხეებში გამოყენებულია თლილი ქვის კვადრები.
ნაგებობა გეგმით სწორკუთხაა. აღმოსავლეთით დასრულებულია აბსიდით. აბსიდი დარბაზისგან გამოყოფილია ფართო შვერილებით. კედლების ძლიერი დაზიანების გამო სარკმლები არ შეინიშნება.

სამხრეთი შესასვლელი შიგნით არქიტრავული, გარედან კი თაღოვანია. ფასადების დეკორაციული აქცენტებიდან აღსანიშნავია სამხრეთი კარის მორთულობა. შემორჩენილია თაღის ორი თლილი ქვა. წარბის ფორმის თაღის მთელი არე დაფარულია ორლენტოვანი გეომეტრიული წნულით. ასეთი კვეთა ანალოგიურია - საუკუნის ძეგლებისათვის.

შესაძლოა მოგვიანებით დასავლეთ კედელშიც გაჭრეს კარი, რაზედაც მიგვანიშნებს ამავე კედლის შუა მონაკვეთში არსებული ღიობი.

ეკლესიის თაღ-კამარა და კედლის ზედა ნაწილები ჩამონგრეულია. ინტერიერში და ძეგლის გარშემო ყრია ჩამონაშალი ქვა. ეკლესია დაზიანებულია.
ამოწყდომა

სახეობათა ამოწყდომა (ცხოველებისა, მცენარეებისა, მიკროორგანიზმებისა) — მოვლენა, რომელიც ცოცხალი ბუნების ისტორიული განვითარების პროცესში ხდება. უმეტეს შემთხვევაში ამოწყვეტის მიზეზია ბუნებრივი გადარჩევა (ორგანიზმები ვერ ასწრებენ შეეგუონ გარემოს მკვეთრ ცვლილებებს). ხშირად ამოწყვეტის მიზეზი ორგანიზმთა გადაგვარებაა (იხ. დეგენერაცია). ორგანული სამყაროს ისტორია ნათლად მოწმობს, რომ ფორრმების დიდი უმრავლესობა ისე ამოწყდა, შთამომავლობა არ დაუტოვებია. ჟორჟ კიუვიე და მისი მიმდევრები ამას გლობალური ხასიათის კატასტროფებით ხსნიდნენ. ჟან ბატისტ ლამარკმა დაგმო კიუვიეს „კატასტროფათა თეორია“, მაგრამ მეორე უკიდურესობამდე მივიდა: მისი აზრით, თითქმის ზველა გამქრალი სახეობა ახალ სახეობად არის გარდაქმნილი და არაა ამომწყდარი. ამოწყდომის მოვლენა ჭეშმარიტად მეცნიერულად ახრსნა ჩარლზ დარვინმა. მან დაასაბუთა, რომ ორგანული ფორმების ამოწყდომის მთავარი მიზეზია გარემოს ცვლილებები და რომ, ამასთანავე, უდიდესი მნიშვნელობა აქვს არა მარტო აბიოტური ფაქტორების, არამედ ბიოტური ფაქტორების (სახეობათშორისო ურთიერთობანი) ცვლილებებსაც.

გარემოს სწრაფი შეცვლის შედეგად შეიძლება ამოწყდეს შედარებით შეზღუდული არეალის მქონე სახეობები, მაგრამ ფართოდ (ყველა ოკეანეში ან კონტინენტთა უმეტესობაზე) გავრცელებული ფორმები ყველგან ერთბაშად არ ქრება, რადგან დედამიწის ისტორია არ იცნობს მსოფლიო მასშტაბისა და არაჩვეულებრივი სისწრაფის კატასტროფებს. დარვინის კონცეფციის თანახმად, მცენარეთა და ცხოველთა ზოგი ჯგუფის საბოლოო ამოწყდომა ხშირად ძლიერ ჭიანურდება, რადგან ხელსაყრელ პირობებში ცალკეული სახეობა შეიძლება დიდხანს შემორჩეს პირვანდელი არეალის რომელიმე მცირე უბანს. ამით აიხსნება ოდესღაც ფართოდ გავრცელებული ჯგუფების ნაშთების — რელიქტური ფორმების არსებობაც (იხ. რელიქტები). რელიქტური ორგანიზმია, მაგ. 30-იან წლებში აფრიკის სამხრეთ-აღმოსავლეთ სანაპიროსთან აღმოჩენილი ლატიმერია, რომლის მონათესავე ნამარხი ფორმები მანამდე მხოლოდ გვიან პალეოზოურსა და მეზოზოურში (დევონურიდან ცარცულ პერიოდამდე) იყო ცნობილი. ამოწყდომის დარვინისეული მოძღვრება პალეონტოლოგიური ფაქტების საფუძველზე განავითარა და გააღრმავა ვლადიმერ კოვალევსკიმ, რომელმაც გვიჩვენა, რომ ამოწყდომის ერთი უმნიშვნელოვანესი პირობაა ინადაპტიური ევოლუცია (კოვალევსკის კანონი).

მზარდი ტექნიკის პროგრესისა და მოსახლეობის განუწყვეტილი ზრდის პირობებში მრავალი სახეობის ამოწყდომის ერთ-ერთ უმნიშვნელოვანეს ბიოტურ ფაქტორად გვევლინება ადამიანის საქმიანობა.
მცირე ფლამინგო (გვარი)

მცირე ფლამინგო — ფრინველთა გვარი ფლამინგოსებრთა ოჯახისა. საკამათოა მისი არსებობის საკითხი. მოიცავს ერთადერთ სახეობას — მცირე ფლამინგოს , რომელიც გავრცელებულია აფრიკაში, ინდოეთსა და პაკისტანში. ფლამინგოების ყველაზე პატარა და მრავალრიცხვოვანი სახეობაა. გვარს მეცნიერული სახელი ჯორჯ რობერტ გრეიმ უწოდა 1869 წელს.