ჟანა აკრელი

} აკრი, იერუსალიმის სამეფო;
|გარდაცვალების თარიღი=
ჟანა აკრელი (დ. 1272 წლის აპრილი — გ. 23 აპრილი, 1307) — ინგლისელი პრინცესა, მეფე ედუარდ და ლეონორ კასტილიელის ქალიშვილი. სახელი „აკრი“ წმინდა მიწაზე, ჯვაროსნული ლაშქრობისას დაბადების ადგილს გულისხმობს.

ჟანა ორჯერ გათხოვდა; მისი პირველი მეუღლე გილბერტ დე კლერი, გლოსტერის მეშვიდე ერლი, მამამისის სამეფოს ერთ-ერთი ყველაზე ძლიერი დიდებული იყო; მეორე ქმარი რალფ დე მონტერმერი, მისი ოჯახის სკვაირი გახლდათ, რომელზეც პრინცესა ფარულად დაქორწინდა.
ჟანა მეტად ცნობილია თქმულებებით, თითქოს მის საფლავზე სასწაულები მომხდარა; ასევე მასზე შეთხზული ლიტერატურული ნაშრომებით.

დაბადება და ბავშვობა
ჟანა (ან ჯოანა) აკრელი 1272 წლის გაზაფხულზე, იერუსალიმის სამეფოში, აუთრემერში, ახლანდელ ისრაელში დაიბადა, სადაც მისი მშობლები, ედუარდ და ლეონორ კასტილიელი ჯვაროსნული ლაშქრობისას იმყოფებოდნენ. ჟანას დაბადებისას, მისი ბაბუა, ჰენრი , კვლავ ცოცხალი იყო და ამიტომაც მამამისი ტახტს ჯერ არ ფლობდა. მშობლებმა აკრი ქალიშვილის დაბადების შემდეგ მალევე დატოვეს. ისინი ესტუმრნენ სიცილიასა და ესპანეთს, ბოლოს კი მცირეწლოვანი ჟანა ლეონორის დედასთან, გრაფინია პონტიესთან, საფრანგეთში დატოვეს. აქ ჟანამ რამდენიმე წელი ნებიერად იცხოვრა, „დამყოლ“ ბებიასთან, რომელიც მას „მზიან ველებსა და ბალახით დაფარულ ბორცვებზე“ თამაშის უფლებას აძლევდა, და მასწავლებელ ეპისკოპოსთან ერთად.

სანამ ჟანა ბებიასთან იზრდებოდა, ინგლისში დაბრუნებული ედუარდ მის ქორწინებაზე ზრუნავდა. მეფე იმედოვნებდა, რომ სწორად შერჩეული სიძე ინგლისის პოზიციასაც გაამყარებდა და ოჯახშიც სიმდიდრეს შემოიტანდა, ამიტომ ის ამ ქორწინებას პოტენციურად მომგებიან გარიგებად აღიქვამდა და დიდ მნიშვნელობას ანიჭებდა. მან სიძედ გერმანიის მეფე რუდოლფ პირველის ვაჟი, ჰარტმანი შეარჩია (ჟანა ამ დროს მხოლოდ 5 წლის იყო). ამის შემდეგ ედუარდმა ქალიშვილი საფრანგეთიდან მომავალ მეუღლესთან შესახვედრად ჩამოიყვანა. რადგან ჟანა მშობლებს ახლოს არ იცნობდა, ის „მათი დანახვისას არ აღფრთოვანებულა“

პირველი ქორწინება
ჰარტმანის გარდაცვალებისთანავე ედუარდმა ახალი ქორწინების მორიგებაზე ზრუნვა დაიწყო. ამჯერად მან გილბერტ დე კლერი შეარჩია; გლოსტერის ერლი, ჟანაზე თითქმის 30 წლით უფროსი და ახლად განქორწინებული. ერლმა მეფეს მთელი საკუთარი მიწები გადასცა, რომელიც მათ დაბრუნებას ქორწინების შემდგომ შეჰპირდა, და თან დაურთო რომ მზითვში ჟანას 2000 ვერცხლსაც გაატანდა. ამ მოლაპარაკებისას პრინცესა 12 წლის იყო. მომავალი მეუღლისათვის ძვირფას სამოსსა და ნივთებს ყიდულობდა და ცდილობდა მისთვის თავი მოეწონებინა.

წყვილი 1290 წლის 30 აპრილს დაქორწინდა. მათ ოთხი შვილი შეეძინათ:
გილბერტ დე კლერი, ჰერტფორდის მეშვიდე ერლი;
ელეონორ დე კლერი;
მარგარეტ დე კლერი;
ელიზაბეტ დე კლერი;

1295 წლის 7 დეკემბერს, გილბერტ დე კლერი გარდაიცვალა.
საიდუმლო მეორე ქორწინება
დაახლოებით ერთი წლის შემდეგ, ჟანა სასახლის სკვაირს, რალფ დე მონტერმერს შეუყვარდა. გრძნობა ორმხრივი იყო, და პრინცესა მამას შეევედრა, რომ სკვაირისათვის რაინდობა მიენიჭებინა. ამგვარი შეუფერებელი ქორწინება ნებისმიერ ევროპულ სამეფოში გაუგონარი იყო, მაგრამ ჟანა რალფს 1297 წლის იანვარში, საიდუმლოდ გაჰყვა ცოლად. რადგან მამამისი ამ დროს მის ამადეუს მეხუთეზე, სავოის გრაფზე გათხოვებას გეგმავდა, ჟანა სახიფათო ჩიხში მოექცა.

მან თავისი მცირეწლოვანი შვილები ბაბუასთან გაგზავნა, იმ იმედით, რომ მათი სიყვარული ედუარდს მოალბობდა, მაგრამ მისმა გეგმამ არ გაამართლა. მეფემ მალევე გაარკვია ქალიშვილის განზრახვები, მაგრამ ის კი აღარ იცოდა, რომ ქორწინება უკვე შემდგარი იყო,

ამ საკითხთან დაკავშირებით, პრინცესამ აღნიშნა: „დიდი გრაფის მიერ ღარიბი და უპოვარი ქალის ცოლად მოყვანა არც სამარცხვინოა და არც სტატუსის ღალატად ითვლება; მეორე მხრივ კი გაუგებარია, რატომაა დანაშაული, ან რადაა სამარცხვინო გრაფინიას მიერ გალანტური ახალგაზრდისადმი ინტერესის გამოვლენა?“ ორსულობის დროს ჟანას მიერ ნათქვამმა ამ სიტყვებმა როგორც ჩანს მეფე ედუარდს გული მოულბო. წყვილის პირველი შვილი 1297 წლის ოქტომბერში დაიბადა.

ჟანას და მონტერმერს ოთხი შვილი შეეძინათ:
მერი დე მონტერმერი, დაიბადა 1297 წლის ოქტომბერში – 1306 წელს, ის ბაბუამ, მეფე ედუარდმა დუნკან მაკდუფზე, ფიფის მერვე გრაფზე გაათხოვა.
ჟანა დე მონტერმერი, დაიბადა 1299 წელს – მონაზვნად აღიკვეცა.
თომას დე მონტერმერი, მონტერმერის მეორე ბარონი, დაიბადა 1301 წელს.
ედუარდ დე მონტერმერი, დაიბადა 1304 წელს და გარდაიცვალა 1339 წელს.

ოჯახი
ჟანა ედუარდისა და ელეონორის თოთხმეტი შვილიდან მეშვიდე იყო. მისი უფროსი და-ძმების უმეტესობა შვიდ წლამდე დაიღუპა, ხოლო მისი უმცროსი და-ძმის უმრავლესობა სრულწლოვანებამდე გარდაიცვალა. ისინი, რომლებმაც ზრდასრულ ასაკს მიაღწიეს, უმცროსი ძმა, ედვარდ კენარვონელი (მოგვიანებით ედუარდ ) და მისი ოთხი და: ელეონორა, მარგარეტი, მერი და ელიზაბეთი იყვნენ.

პრინცესა, ისევე როგორც მისი და-ძმა, მშობლებისაგან შორს გაიზარდა. იგი ბებიასთან, პონტიეში, ოთხი წლის განმავლობაში ცხოვრობდა და შემდეგ მინდობილი იყო იმავე მომვლელებს, რომლებიც მის და-ძმას უვლიდნენ. მეფე ედუარდს მისი შვილების უმეტესობასთან ახლო ურთიერთობა მათი ზრდის პროცესში არ ჰქონია, მაგრამ „ჩანდა, რომ თავისი ქალიშვილები ვაჟებზე მეტად უყვარდა“. ის ასევე ნეგატიურად იყო განწყობილი პრინცესას მეორე ქორწინების მიმართ, როდესაც ის რალფ დე მონტერმერს, სასახლის სკვაირს გაჰყვა ცოლად. ამავდროულად, მეფე ედუარდი მონტერმერს თითქოს შეურიგდა და მას ორი ერლდომიც კი მიანიჭა,

ჟანამ საკმაოდ მჭიდრო კავშირი შეინარჩუნა თავის დედმამიშვილებთან. ის და მონტერმიერი ახლოს იყვნენ პრინც ედუარდთან, რომელთანაც აქტიური მიმოწერა ჰქონდათ. მას შემდეგ, რაც ედუარდი მამას განუდგა და სამეფო ბეჭედი დაკარგა, ჟანამ მას საკუთარი ბეჭდის გამოყენება შესთავაზა.

გარდაცვალება
ჟანა 1307 წლის 23 აპრილს, საფოლკში მდებარე კლერის მამულში გარდაიცვალა.

მისი გარდაცვალებიდან ოთხ თვეზე ნაკლებ დროში ჟანას მამაც გარდაიცვალა. ჟანას ქვრივმა, რალფ დე მონტერმერმა, ცოლისა და სიმამრის სიკვდილის შემდეგ მალევე დაკარგა გლოსტერის ერლის წოდება. შემდგომ ამ სტატუსს, მემკვიდრეობით, ჟანასა და გილბერტის ვაჟი - გილბერტი ფლობდა.

ჟანას დაკრძალვის ადგილმა ინტერესი და დებატები გამოიწვია. ის კლერში, ავგუსტინელების ეკლესიაშია დამარხული, რომელიც მისი პირველი ქმრის წინაპრების დაფინანსებით აშენდა, და სადაც ბევრი მათგანი ასევე იყო დაკრძალული. ზოგი წყაროს თანახმად, 1357 წელს, ჟანას ქალიშვილმა, ელიზაბეტ დე ბურგმა განაცხადა, რომ „დედის ცხედარი იხილა და სხეულს გახრწნის კვალი არ აჩნდა“, რაც რომის კათოლიკური ეკლესიის თვალში სიწმინდის მანიშნებელია. ეს განცხადება მხოლოდ საუკუნის მატიანეშია ჩაწერილი, თუმცა მისი დეტალები უჩვეულო და გაურკვეველია, განსაკუთრებით ის მონაკვეთი, სადაც აღწერილია, რომ პრინცესის გვამი ისეთ მდგომარეობაში იყო, რომ „როდესაც მკერდზე ხელს დაადებდი, ხორცი უკანვე იწეოდა.“ ზოგიერთი წყარო ირწმუნება, რომ ჟანას საფლავზე ღვთიური სასწაულები ხდებოდა, მაგრამ მისი ბეატიფიკაციის ან კანონიზების ინიციატივა არავის გასჩენია.