iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ტაგანროგის ცენტრალური საბავშვო ბიბლიოთეკა

გორკის სახელობის ტაგანროგის ცენტრალური საბავშვო ბიბლიოთეკა — ქალაქის ცენტრალური საბავშვო ბიბლიოთეკა ტაგანროგში. მდებარეობს ყოფილი კათოლიკური ეკლესიის შენობაში.

შენობის ისტორია
 საუკუნეში ქალაქში თავი მოიყარა სხვადასხვა აღმსარებლობის მოსახლეობამ, საჭიროებამ მოიტანა საკულტო ნაგებობების აშენება. ტაგანროგში მცხოვრებ კათოლიკეებს ადრე არ ჰქონიათ საკუთარი ეკლესია. კათოლიკეებმა ქალაქისთავის ბარონ ბ. კამპენჰაუზენის შუამდგომლობით იმპერატორ ალექსანდრე -საგან მიიღეს თანხმობა რომაულ-კათოლიკური ეკლესიის აშენების შესახებ.

ეკლესიის შენობის პროექტი შეიმუშავა ადგილობრივმა არქიტექტორმა როსინსკიმ. მშენებლობისათვის აგური და კირქვა შეიძინეს კამპენჰაუზენის აგურის ქარხანაში. 1807 წლის მაისში აკურთხეს ეკლესიის ასაშენებელი ადგილი. ეკლესიის მშენებლობა დაიწყო ვაჭარმა ი. ტამბალამ, ხოლო შიდა აღჭურვილობა შეიძინეს ადგილობრივი კათოლიკეების თანხებით. ეკლესია ემსახურებოდა 300-მდე კათოლიკეს, რომლებიც ტაგანროგში ცხოვრობდნენ.

კათოლიკური ეკლესია დაიხურა 1923 წელს და გადაეცა ადგილობრივ მეწამრეს სახელოსნოდ. ეკლესიის უკანასკნელი კათოლიკე წინამძღვარი იყო იულიუს ნარკევიჩი. საბჭოთა პერიოდში, 1939 წელს ეკლესია გადააკეთეს ბიბლიოთეკად, შემდეგ ამ შენობაში განათავსეს, ჯერ კიდევ 1933 წელს გახსნილი მაქსიმ გორკის სახელობის ცენტრალური საბავშვო ბიბლიოთეკა. მეორე მსოფლიო ომამდე ბიბლიოთეკის დირექტორი იყო თამარა აბრამის ასული კობრინა, მის დროს ცენტრალური ბიბლიოთეკა გახდა ბავშვებთან მუშაობის ცენტრი. 1941 წელს კობრინა ფაშისტებმა დახვრიტეს.

დიდი სამამულო ომის წლებში ბიბლიოთეკა მაინც ფუნქციონირებდა. ტაგანროგის გათავისუფლების შემდეგ მიმდინარეობდა მისი სარემონტო-აღდგენითი სამუშაოები.

2007 წლიდან ბიბლიოთეკის ხელმძღვანელია ელენა კირსანოვა. ბიბლიოთეკის ფონდი მოიცავს 75 500 ეგზემპლარს. ბიბლიოთეკა ყოველწლიურად ემსახურება 10 000 ბავშვს, მათ მშობლებს და პედაგოგებს.

ბიბლიოთეკას აქვს 14 ფილიალი ტაგანროგის სხვადასხვა უბანში.

არქიტექტურული დახასიათება
ბიბლიოთეკის შენობას ფასადზე აქვს სამი მაღალის წორკუთხა ფანჯარა, ორფერდა გადახურვა და სამკუთხა ფრონტონი. აგურის შენობა გალესილია მოვარდისფრო საღებავით. შენობაში შესასვლელი მინაშენიდანაა.

თავის დროზე ეკლესიის ფრონტონზე შესრულებული იყო ბარელიეფი წარწერით „£ “.
შურდული (ჟურნალი)

„შურდული“ — ქართული ყოველკვირეული იუმორისტული ჟურნალი. გამოდიოდა 1907 წელს თბილისში გაზეთ „შუამავლის“ შემდეგ. რედაქტირებელ-გამომცემელი — ს. თავდიაშვილი. პირველ ნომერში გამოქვეყნებულია სამგლოვიარო განცხადებები და ნეკროლოგი ილია ჭავჭავაძის გარდაცვალების გამო. ჟურნალში დაბეჭდილია იუმორისტული მოთხრობები, პაროდიები, გამოცანები, ოსკარ შმერლინგისა და შალვა ქიქოძის კარიკატურები, ხუმარას (ვარლამ რუხაძე), ეშმაკის (ნესტორ კალანდაძე), მიმინოს (ვანო ხანდამაშვილი), თაგუნას (შალვა შარაშიძე) და სხვათა ნაწარმოებები.
შუამავალი (გაზეთი)

„შუამავალი“ — ქართული ყოველკვირეული იუმორისტული გაზეთი. გამოდიოდა 1907 წელს თბილისში. რედაქტორ-გამომცემელი — ს. კეკელიძე. დაბეჭდილია იუმორისტული სცენები, ნაკვესები ლექსად და პროზად, დეპეშები („სააქაო“ და „საიქიო“). თანამშრომლობდნენ ირეთელი (პოლიევქტოს კალანდაძე), ვერმიცანი (მ. კაკაბაძე), ეშმაკი (ნესტორ კალანდაძე), იასამანი (მიხეილ კინწურაშვილი). კარიკატურები ეკუთვნის ოსკარ შმერლინგს და გ. ზაზაშვილს. „შუამავლის“ შემდეგ გამოვიდა ჟურნალი „შურდული“.
შუამთა (მთა)

შუამთა — მთა საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარეში, დუშეთის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს თუშეთ-ხევსურეთის კავკასიონის მთავარ ქედზე, მდინარე ხევსურეთის არაგვის სათავეში. სიმაღლე ზღვის დონიდან 3171 მ. აგებულია ზედალიასური ქვიშაქვებითა და თიხაფიქლებით. დამახასიათებელია კლდოვანი, ძლიერ დანაწევრებული რელიეფი, ციცაბო კალთები. ჩრდილოეთ კალთაზე ორი ძველი ცირკია, საიდანაც მეოთხეულ პერიოდში ეშვებოდნენ მყინვარები. მთაზე გვხვდება ხავსები და ლიქენები.
ორთულდაღი

ორთულდაღი, შუამთა — მთა საქართველოსა და სომხეთში, სამცხე-ჯავახეთის მხარის ნინოწმინდის მუნიციპალიტეტისა და შირაკის პროვინციის საზღვარზე. მდებარეობს ნიალისყურის ქედის თხემზე, ჯავახეთის ზეგანზე. სიმაღლე ზღვის დონიდან — 2447 მ. აგებულია მიო-პლიოცენური ანდეზიტებით. გუმბათისებრი, სუსტად დანაწევრებული და დამრეცკალთებიანია. შემოსილია სუბალპური და ალპური მდელოს ბალახეულობით.
შურდული (გაზეთი)

„შურდული“ — ქართული ყოველდღიური პოლიტიკურ-ლიტერატურული გაზეთი სოციალ-დემოკრატიული მიმართულებისა. გამოდიოდა თბილისში 1908 წელს გაზეთ „ეკლის ნაცვლად (დროებით), იყო ჟურნალ „შურდულის“ გაგრძელება. გამოიცა სამი ნომერი. რედქტორ-გამომცემელი — ს. თავდიაშვილი. დაბეჭდილია ადგილობრივი კორესპონდენციები, ინფორმაციები, პოლემიკური წერილები და სხვ. თანამშრომლობდნენ კ. ჩხეიძე, ვ. მგელაძე, შ. დავითაშვილი, ა. ჩხეიძე, ე. გეგეჭკორი და სხვ. დაიხურა თბილისის გენერალ-გუბერნატორის განკარგულებით.
შურაი-ისლამი

}„ისლამის საბჭო“ ან „ისლამური საბჭო“) — კონტრრევოლუციური, ბურჟუაზიულ-ნაციონალისტური ორგამიზაცია თურქესტანში (თურქმენეთში) 1917-1918 წლებში; ბასმაჩობის ერთ-ერთი ორგანიზატორი. დააარსეს ჯადიდებმა 1917 წლის მარტში ტაშკენტში. 1917 წლის ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ ორგანიზაციამ „კოკანდის ავტონომიის“ შექმნა გამოაცხადა. 1918 წელს თურქესტანის სახკომსაბჭომ „შურაი-ისლამი“ გააუქმა.
ვულკანური ექსპლოზიურობის ინდექსი

ვულკანური ექსპლოზიურობის ინდექსი ( შემოკლებით ) — ვულკანის ამოფრქვევის ძალის ინდექსი, რომელიც დაფუძნებულია ამონთხეული პროდუქტების მოცულობის შეფასებასა და ფერფლის სვეტის სიმაღლეზე. ვულკანური ექსპლოზიურობის ინდექსი შემოგვთავაზეს კრისტოფერ ნიუჰოლმა და სტივენ სელფმა 1982 წელს დედამიწის ატმოსფეროზე ამოფრქვევის ზემოქმედების შეფასებისათვის.
ჩეშის უბე

ჩეშის უბე — ყურე ბარენცის ზღვაში, კანინ-ნოსის ნახევარკუნძულსა და კონტინენტის ნაპირს შორის. სიგრძე 110 კმ, სიგანე შესასვლელთან 55 კმ, მაქსიმალური — 130 კმ. ნაპირები უმთავრესად დაბალია, ჩრდილო-დასავლეთით — ფლატოვანი. სიღრმე შესასვლელთან 55 მ. მოქცევა ნახევარდღეღამურია, სიმაღლე 4,3 მ. ნოემბრიდან ივნისის ბოლომდე დაფარულია ყინულით. ერთვის მდინარეები ვიჟასი, ომა, პეშა და ჩეშა.
მარიამ დემურია

მარიამ ივანეს ასული ივანიშვილი-დემურია (დ. 21 მარტი, 1860, გორი — გ. 21 იანვარი, 1910, თბილისი) — ქართველი პედაგოგი, დრამატურგი და მწერალი.

ბიოგრაფია
მარიამ ივანიშვილი დაიბადა 1860 წლის 21 მარტს, ქალაქ გორში. დაასრულა თბილისის საბებიო ინსტიტუტის კურსი, რის შემდეგაც მუშაობდა თბილისში, ოზურგეთში, საჩხერეში და სხვა რაიონებში. 1893 წელს ახალგაზრდა იურისტ, ვასილ დემურიაზე დაქორწინდა და საცხოვრებლად თბილისში გადავიდა. 15 წლის განმავლობაში იყო თბილისის სახალხო სახლების, თეატრების, ბიბლიოთეკებისა და სხვა კულტურულ-საგანმანათლებლო დაწესებულებათა მუშაობის ერთ-ერთი სულისჩამდგმელი. დიდხანს განაგებდა ნაძალადევის სახალხო ბიბლიოთეკას.

უმცირესი შემოწირულობებით, ილია წინამძღვრიშვილისა და „ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების“ მხარდაჭერით მარიამ დემურიამ ყველაზე ხელმოკლე ადამიანებისთვის დააარსა „ავჭალის აუდიტორია“, სადაც კლასიკური და თანამედროვე ლიტერატურის მიხედვით იდგმებოდა წარმოდგენები ქართულ ენაზე, იმართებოდა წიგნების, სტატიების, დოკუმენტების საჯარო კითხვა.

1904 წელს მარიამმა დააარსა საგანმანათლებლო საბავშვო ჟურნალი „ნაკადული“, რომლის პირველი ნომერი ნოემბერში გამოვიდა და რომელიც ლიტერატურისა და ხელოვნების საკითხებს აშუქებდა. დემურია ოფიციალურად ამ ჟურნალს 1906–1910 წლებში რედაქტორობდა.

მარიამ დემურია 1910 წლის 21 იანვარს, 49 წლის ასაკში გარდაიცვალა.
დეივი ჯოუნსი (კარიბის ზღვის მეკობრეები)

დეივი ჯოუნსი — უოლტ დისნეის „კარიბის ზღვის მეკობრეების“ პერსონაჟი. ცნობილი გახდა ფილმების სერიით, რომელშიც მისი როლი ბილ ნაიმ განასახიერა. პერსონაჟის დებიუტი შედგა ფილმში „კარიბის ზღვის მეკობრეები: მკვდრის სკივრი“.

ფილმებში დეივი ჯოუნსი არის მეკობრეთა ხომალდ „მფრინავი ჰოლანდიელის“ კაპიტანი. ის დაწყევლა ქალღმერთმა კალიფსომ და ზღვას მიაჯაჭვა, რათა წყევლის თანახმად, მას ზღვიდან ამოსვლა მხოლოდ ათ წელიწადში ერთხელ შეეძლო. წყევლის მიხედვით ჯოუნსს ზღვაში დაღუპული ადამიანების სულები უნდა გადაერჩინა, მაგრამ მან ეს ვერ შეძლო და გადაიქცა „თევზკაცად“ – გამოუვიდა სახეზე საცეცები და ა. შ. მან აგრეთვე გული ამოიჭრა და სკივრში დამალა. წყევლის თანახმად, ვინც ჯოუნსის გულს მოკლავდა, გულთან ერთად მოკლავდა ჯოუნსსაც, შემდეგ კი გულის მკვლელი გახდებოდა „მფრინავი ჰოლანდიელის“ კაპიტანი.

დეივი ჯოუნსის ხომალდზე მსახურობდა ბუტსტრეპ ბილ ტერნერი, უილ ტერნერის მამა. მის გადასარჩენად უილ ტერნერმა ჯეკ ბეღურას დახმარებით მოკლა დეივი ჯოუნსი და შემდეგ თავად გახდა „მფრინავი ჰოლანდიელის“ დაწყევლილი კაპიტანი.

ფილმში „მკვდრები ზღაპრებს არ ყვებიან“ ფინალური ტიტრების შემდგომ კადრში სიზმარში უილ ტერნერი ნახავს მის საძინებელში შემოსულ დეივი ჯოუნსს, შემდეგ ეღვიძება და ხედავს, რომ ჯოუნსი მის ოთახში არ იმყოფება, მაგრამ იმ ადგილას, სადაც სიზმარში იგი იდგა, დარჩა წყლის წვეთები.
ჩვენი ცხოვრება (ბოლშევიკური გაზეთი)

ჩვენი ცხოვრება — ყოველდღიური ლეგალური ბოლშევიკური გაზეთი. გამოდიოდა 1907 წლის 18 თებერვლიდან 6 მარტამდე იოსებ სტალინის ხელმძღვანელობით. რედაქტორ-გამომცემელი — გ. კვაჭაძე. გამოვიდა 13 ნომერი. გაზეთი სათათბიროს გახსნისა და მუშაობის პერიოდში რევოლუციური ტრიბუნის როლს ასრულებდა. განმარტავდა ბოლშევიკების ტაქტიკას სათათბიროს მიმართ, ამხილებდა ლიბერალურ ბურჟუაზიულ კონტრრევოლუციურ ბუნებას, აკრიტიკებდა ანტიპროლეტარიულ პარტიებს. აქვეყნებდა მასალას საქართველოსა და რუსეთის რევოლუციური მოძრაობის შესახებ. დაბეჭდილია ვ. ი. ლენინის მიერ რსდმპ ყრილობაზე წარსადგენად შემუშავებული რეზოლუციის პროექტი „ბურჟუაზიულ პარტიებთან დამოკიდებულების შესახებ“ და ი. სტალინის მრავალი სახელმძღვანელო სტატია.
ჩვენი ქვეყანა

„ჩვენი ქვეყანა“ — ქართული ყოველდღიური პოლიტიკური და ლიტერატურული გაზეთი, ეროვნულ-დემოკრატიული პარტიის ორგანო. გამოდიოდა 1917–1919 წლებში ქუთაისში გაზეთ „სამშობლოს“ (1915–1917) ნაცვლად. გამოვიდა 247 ნომერი. რედაქტორ-გამომცემელი — დ. კვირკველია. თანარედაქტორები — ვასილ წერეთელი და კ. ჭანტურაია. თანამშრომლობდნენ გრიგოლ ვეშაპელი (ვეშაპიძე), ია ეკალაძე (ცინცაძე), ნიკო ლორთქიფანიძე, დ. ნაზაროვი, ს. ყიფიანი, ი. დიდიძე და სხვ.
ჩვენი თაობა

ჩვენი თაობა — ქართული ყოველთვიური ჟურნალი, საქართველოს მწერალთა კავშირის ორგანო. გამოდიოდა 1935-41 წლებში თბილისში. სხვადასხვა დროს ჟურნალის რედაქტორებად მუშაობდნენ შ. რადიანი, ა. ჭეიშვილი, ი. აბაშიძე, ა. მამაშვილი (მირცხულავა), დ. ბენაშვილი. ჟურნალში ძირითადად ახალგაზრდა მწერალთა ნაწარმოებები იბეჭდებოდა. თანამშრომლობდნენ ლ. ავალიანი, შ. ამისულაშვილი, ლ. ასათიანი, ე. ქარელიშვილი (ასტვაცატუროვი), მ. ბარათაშვილი, ი. ბალახაშვილი, ა. გაწერელია, ა. თევზაძე, გ. კაჭახიძე, ბ. კეშელავა, გ. ლომიძე, ა. მახარაძე, გ. მებუკე, მ. მრევლიშვილი, გ. ნატროშვილი, ი. ნონეშვილი, ვ. უბილავა, ლ. სულაბერიძე, ა. ყოჩიაშვილი, ბ. ჩხეიძე, ა. შენგელია, შ. შერვაშიძე, ს. ციაშვილი, კ. ხიმშიაშვილი და სხვ. ტირაჟი ორი ათასზე მეტი.
საქართველოს 19 წლამდე ფეხბურთელთა ნაკრები ევროპის ჩემპიონატებზე

აქ წარმოდგენილია ინფორმაცია საქართველოს 19 წლამდე ფეხბურთელთა ნაკრების ევროპის ჩემპიონატებში მონაწილეობის შესახებ.

საქართველოს 19 წლამდე ფეხბურთელთა ნაკრები (1993-2001 წლებში საქართველოს 18 წლამდე ნაკრები) 1993 წლიდან გამოდის საერთაშორისო არენაზე. 1999 წლის ევროპის ჩემპიონატზე საქართველოს 18 წლამდე ნაკრებმა ევროპის ჩემპიონატზე იასპარეზა: ჯგუფში ესპანეთთან, იტალიასთან და ირლანდიასთან მოხვდა და ამ უკანასკნელთან აღებული ერთი ქულით დაამთავრა გამოსვლა. 2013 წელს უკვე 19 წლამდე ნაკრები გავიდა ევროპის ჩემპიონატზე, სადაც მხოლოდ საფრანგეთთან აიღო ერთი ქულა და ვერ გავიდა შემდეგ ეტაპზე.

2017 წელს ევროპის ჩემპიონატი საქართველოში ჩატარდა. მასპინძლის რანგში მოთამაშე საქართველოს ნაკრებმა მოიგო ერთი მატჩი, წააგო ორი და ჯგუფიდან ვერ გავიდა.

ევრო 2017
 ჯგუფი
----

----
ჩვენი ბრძოლა

„ჩვენი ბრძოლა“ — ქართული ყოველდღიური გაზეთი, რსდმპ დასავლეთ ამიერკავკასიის ორგანიზაციების ორგანო. გამოდიოდა 1918 წლის 8 მარტიდან 16 მარტამდე ქუთაისში გაზეთ „ბრძოლის“ (1917–1918) ნაცვლად. სულ გამოვიდა 8 ნომერი. „ჩვენმა ბრძოლამ“ გადამწყვეტი იერიში მიიტანა ამიერკავკასიის კონტრრევოლუციურ ბურჟუაზიულ-მემამულური სეიმის წინააღმდეგ. გაზეთში გამოქვეყნდა თბილისში 10 თებერვლის (ალექსანდრეს ბაღში) მუშათა მიტინგის დახვრეტის გამო მშრომელთა საჯარო კრებებზე გამოტანილი რეზოლუციები. გაშუქებული იყო ლანჩხუთის მაზრის გლეხთა აჯანყების მიზეზები, დაიბეჭდა აჯანყებულ გლეხთა მოწოდება, რომელშიც მოითხოვდნენ საბჭოთა რუსეთთან კავშირის აღდგენასა და სოციალიზმისთვის ბრძოლას, აგრეთვე რსდმპ ყრილობის შესახებ და ვ. ი. ლენინის მოხსენების მოკლე შინაარსი.
რევაზ ჩოლოყაშვილი (გ. 1648)

რევაზ ჩოლოყაშვილი (გ. 1648) — კახეთის სამეფოს სახლთუხუცესი საუკუნის 40-იან წლებში. თეიმურაზ -ის ერთგული თანამებრძოლი. მისი რჩევით თეიმურაზმა 1648 წელს თავისი ჯარის ნაწილი ბიძინა ჩოლოყაშვილის მეთაურობით ერწოს დასარბევად გაგზავნა. ამის შედეგად დასუსტებული თეიმურაზის ლაშქარი ქართლის მეფე როსტომმა უღლისთან ბრძოლაში დაამარცხა. რევაზ ჩოლოყაშვილი გმირულად დაიღუპა ამ ბრძოლაში.
ჩიტიყველა

ჩიტიყველა — მცენარეთა გვარი კომბოსტოსებრთა ოჯახისა. ერთ-, ორ- ან მრავალწლოვანი ბალახებია. მოფენილია დატოტვილი ბეწვით. მთლიანი ფოთლები და მტევანი ყვავილედი აქვთ.

მოიცავს რამდენიმე სახეობას (ზოგი წყაროთი 5-ს, ზოგით — 16-მდე) 7-8 სახეობა გავრცელებულია ევრაზიაში. ყოფილ სსრკ-ში 3 სახეობაა, საქართველოში — 2 — რუხი ჩიტიყველა და ; იზრდება ველებზე, გორაკებსა და მშრალ ფერდობებზე, გზის პირებზე, მინდვრებსა და ნასვენ ადგილებზე.
ტაგანროგის პეტრე-პავლეს ეკლესია

ტაგანროგის პეტრე-პავლეს ეკლესია — ყოფილი მართლმადიდებლური ეკლესია ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ეკლესია დაანგრიეს 1936 წელს. მდებარეობდა ლომაკინის ქუჩა № 2-ში. ეკლესიის არქიტექტორი იყო სერგეი გუშჩინი.

ისტორია
1893 წელს დუმის წევრებმა იულიან ფილიპეს ძე არბუშევსკიმ და პეტრე მეტვეის ძე დობროვოლსკიმ წამოაყენეს წინადადება ტაგანროგში მიასნიცკის მოედანზე მათლმადიდებელი ეკლესიის მშენებლობის შესახებ. 1893 წლის 12 აგვისტოს ტაგანროგელმა ვაჭარმა პეტრე პეტრეს ძე შილოვმა მიიღო გადაწყვეტილება ეკლესიის მშენებლობისათვის შეეწირა 15 ათასი რუსული რუბლი. ტაგანროგელმა ქალაქის არქიტექტორმა ს. გუშჩინმა 1895 წელს შეადგინა ახალი ეკლესიის გეგმა, რომელიც გათვლილი იყო 550 ადამიანზე. ამავე წელს ეპარქიის მმართველობამ გადაწყვიტა ეკლესიის აშენება მოციქულ პეტრეს სახელზე. მოციქული პეტრე იყო ქალაქის დამაარსებლის პეტრე -ის მფარველი წმინდანი.

1896 წლის 16 მაისს აკურთხეს ტაძრის მშენებლობის ადგილი. მისი მშენებლობა დაიწყო 1896 წელს, 1899 წელს ჩაასხეს საძირკველი, 1900 წლისთვის ააშენეს კედლები ფანჯრებამდე. 1900-იანი წლებს ბოლოსათვის ბოლომდე ამოიყვანეს კედლები. მშენებლობა მიმდინარეობდა ვაჭარ პეტრე შილოვის ფინასური ახმარებით. კანკელი ასევე დაიდგა ვაჭარ შილოვის ფინანსური დახმარებით, კანკელის საფასურმა შეადგინა 10 ათასი რუბლი.

ეკლესიის კანკელი სამსაკურთხევლიანი იყო. იგი დამზადებული იყო ფიჭვისაგან და ცაცხვისაგან. კანკელის მოხატულობა მოოქროვილი იყო. ხატები შესრულებული იყო ხატწერის ოსტატის ივანე ევსტათის ძე გეტმანის მიერ.

პეტრეს და პავლეს სახელზე აგებული ეკლესია ყველაზე გრანდიოზული იყო ტაგანროგში. ეკლესია აგებული იყო რუსულ სტილში, მას ჰქონდა საუკუნის ძველი რუსული არქიტექტურის მოტივები. მისი კურთხევა შედგა 1906 წლის 17 სექტემბერს. ღვთისმსახურება, რომელიც დროდადრო წყდებოდა მეზობელ ეკლესიებში მრევლის გადინების გამო, დაიწყო 1906 წელს.

ეკლესიის პირველი მამასახლისი იყო ვ. ბებეშინი, ხოლო პირველი წინამძღვარი ო. შატულენკო.

ვაჭარი პეტრე შილოვი, რომელმაც გაიღი სახსრები ეკლესიის ასაშენებლად გარდაიცვალა 1910 წლის 2 აგვისტოს ქოლერისაგან. ადრე გადაწყვეტილი იყო იგი დაეკრძალათ ეკლესიის ეზოში, მაგრამ ამ პერიოდში არსებული კანონის მიხედვით ქოლერისაგან გარდაცვლილი ადამიანის დაკრძალვა არ შეიძლებოდა არათუ ეკლესიის მახლობლად, არამედ სასაფლაოზეც კი.

1934 წელს ეკლესია დახურეს და გადაეცათ ბოშებს საცხოვრებლად. ორი წლის შემდეგ ბოშები გადასახლდნენ, ხოლო ეკლესიის შენობა გადაეცა მუყაოს ფაბრიკას. 1936 წელს ეკლესიის შენობა ვაანგრიეს, რათა მისი აგური გამოეყენებინათ ადგილობრივი სკოლის მშენებლობისათვის.

გალერეა
ჯელალიები

ჯელალიები — აჯანყების მონაწილენი ოსმალეთის იმპერიაში (ძირითადად ანატოლიაში) - საუკუნეებში. სახელი ეწოდათ თოქათში 1519 წლის აჯანების მეთაურის — ჯელალის მიხედვით. ჯელალიების ძირითად მასას შეადგენდნენ გლეხები, მონაწილეობდნენ აგრეთვე წვრილი ფეოდალები, ფეოდალური ლაშქრის მეომრები, რომლებიც იბრძოდნენ სულთნის ხელისუფლების წინააღმდეგ და დაკარგული სამფლობელოების დასაბრუნებლად. ერთ-ერთი უდიდესი იყო ჯელალის 1595-1603 წლების აჯანყება.
ჯაჰილია

ჯაჰილია ( — უვიცობა, უმეცრება, უმეცრების ხანა) — წარმართობა, წარმართობის ხანა. ჯაჰილია აღნიშნავს უშუალოდ ისლამის წარმოშობის წინარე ხანას და ძველ არაბულ რელიგიას. მართლმორწმუნე მუსლიმანები ჯიჰალიაში გულისხმობენ უმეცრებას — „ჭეშმარიტი რელიგიის“ — ისლამის არცოდნას. ისინი ამ უვიცობის, უმეცრების მდგომარეობიდან ალაჰმა გამოიყვანა, აღამაღლა, განადიდა და სწორ გზაზე დააყენა.
ხვედურეთი

ხვედურეთი — ისტორიული სოფელი შიდა ქართლში, ახლანდელი ქარელის მუნიციპალიტეტის სოფლების ზემო ხვედურეთისა და ქვემო ხვედურეთის ძველი საერთო სახელწოდება. ხვედურეთის ხევი წარმოადგენდა ისტორიული გაღმამხრის ერთ-ერთ ხევს. ვახუშტი ბატონიშვილის მიხედვით: სკრის „ხეობის დასავლით არს ხუედურეთის ხეობა. გამოსდის საცხენისის მთას და მიერთვის სამხრიდამ მტკუარს“.

ხვედურეთის ხევში ადამიანის ცხოვრების კვალი ბრინჯაოს ხანიდან დასტურდება. ხვედურეთი და ხვედურეთის ხევი პირველად იხსენიება სვეტიცხოვლისადმი დავით მეფის 1355 წლის სიგელში. დოკუმენტის მიხედვით დავით ორბოძლელისათვის მიუცია სვეტიცხოვლის მამულები, მათ შორის ხვედურეთიც, შემდეგ კი კვლავ მცხეთისათვის დაუბრუნებია. 1392 წელს ხვედურეთი კვლავ მცხეთის
მფლობელობაშია.

 საუკუნის დასაწყისში ხვედურეთის მფლობელი კახაბერ ამირეჯიბის ძე, საზუერელ ჩიჯავაძე ჩანს, შემდეგ მას ციციშვილები დაეპატრონენ. 1467 წლის ერთი საბუთის მიხედვით მათ ხვედურეთის მამული ნასისხლად მიუღიათ ორბოძლელისაგან ღალატის საფასურად. იოანე ბატონიშვილის „ქართლ-კახეთის აღწერის“ (1790-იანი წლები) მიხედვით საციციანოს ხვედურეთის ხევში შედიოდა სოფლები: ღელევი, დრისი, იფნისი, ლეთეთი, ხვედურეთი და თრეხვი.

ზემო ხვედურეთში შემორჩენილია შუა საუკუნეების ეკლესიის ნანგრევები, ქვემო ხვედურეთში — ციციშვილების 1883 წელს აგებული აგურის ორსართულიანი სახლი.
J2000.0

2000.0 — ეპოქის სახელწოდება ასტრონომიაში. ეპოქა — დროის განსაზღვრული მომენტი, რომელშიც ზუსტადაა განსაზღვრული ასტრონომიული კოორდინატები და ორბიტის ელემენტები, ასევე რომლისგანაც გამოთვლილია სხვა ორბიტალური პარამეტრები, ამა თუ იმ ობიექტის მდებარეობის მომავალში განსაზღვრის მიზნით.

დროთა განმავლობაში გროვდება გაზომვების უზუსტობები და შეცდომები, იქმნება სულ უფრო ბევრი შეცდომები ობიექტის მდებარეობის გამოთვლისას. ძველ დროში ასტრონომები და ასტრონომთა ჯგუფები ეპოქებს განსაზღვრავდნენ საკუთარი შეხედულებების მიხედვით, მაგრამ დღეისათვის ეპოქები განსაზღვრულია საერთაშორისო შეთანხმებაში. ასე რომ, მთელი მსოფლიოს ასტრონომებს შეუძლიათ უფრო ეფექტურად ითანამშრომლონ.

საერთაშორისო შეთანხმებით განსაზღვრული მიმდინარე ეპოქა — 2000.0.

იულიუსისეული პერიოდი:
2451545,0 იულიუსისეული დღე, ანუ შუადღე 2000 წლის 1 იანვარი.

ეს თარიღი და დრო ეკვივალენტურია:
2000 წლის 1 იანვრის 11:59:27,816 საერთაშორისო ატომური დროის მიხედვით .
2000 წლის 1 იანვრის 11:58:55,816 მსოფლიო კოორდინირებული დროის მიხედვით .
აბდონ-ბატისტა

აბდონ-ბატისტა — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 716 მეტრზე. მიეკუთვნება სერანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კურიტიბანუსის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 653 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 11,25 კმ²-ზე. ფართობი 235 831 კმ²-ია.
ბრუნოპოლისი

ბრუნოპოლისი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 843 მეტრზე. მიეკუთვნება სერანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კურიტიბანუსის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 850 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 8,46 კმ²-ზე. ფართობი 337 044 კმ²-ია.
კამპუს-ნოვუსი

კამპუს-ნოვუსი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 946 მეტრზე. მიეკუთვნება სერანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კურიტიბანუსის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 32 824 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 19,09 კმ²-ზე. ფართობი 1 719 373 კმ²-ია.
კურიტიბანუსი

კურიტიბანუსი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 987 მეტრზე. მიეკუთვნება სერანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კურიტიბანუსის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 37 748 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 39,79 კმ²-ზე. ფართობი 948 738 კმ²-ია.
ფრეი-როჟერიუ

ფრეი-როჟერიუ — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 950 მეტრზე. მიეკუთვნება სერანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კურიტიბანუსის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 474 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 15,54 კმ²-ზე. ფართობი 159 216 კმ²-ია.
მონტი-კარლუ (სანტა-კატარინა)

მონტი-კარლუ — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 942 მეტრზე. მიეკუთვნება სერანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კურიტიბანუსის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 9 312 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 48,12 კმ²-ზე. ფართობი 193 520 კმ²-ია.
ტაგანროგის პალესტინელთა საზოგადოების ეგვტერი

ტაგანროგის პალესტინელთა საზოგადოების ეგვტერი — ყოფილი მართლმადიდებლური ეკლესია ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. წარმოადგენდა საიმპერატორო პალესტინელთა მართლმადიდებელი საზოგადოების სამლოცველოს.

მისამართი: როსტოვის ოლქი, ქალაქი ტაგანროგი, კომკავშირის ბულვარზე მდებარე სახლ № 39-ის ადგილზე.

ისტორია
საიმპერატორო მართლმადიდებლური პალესტინელთა საზოგადოება დაარსდა 1882 წელს. მისი ძირითადი მოვალეობა იყო მომლოცველობა წმინდა მიწაზე, სამეცნიერო პალესტინათმცოდნეობა, აღმოსავლეთმოცდნეობა და ჰუმანიტარული თანამშრომლობა ახლო აღმოსავლეთის ხალხთან.

ტაგანროგში საიმპერატორი მართლმადიდებლური პალესტინელთა საზოგადოების წარმომადგენლობა გაიხსნა 1882 წელს. საზოგადოების ხელმძღვანელი იყო გენერალ-მაიორი, კომპოზიტორ პეტრე ჩაიკოვსკის ძმა იპოლიტე ჩაიკოვსკი (1843-1927 წწ.). საზოგადოება დახმარებას უწევდა მომლოცველებს. თავის დროზე ტაგანროგიდან მორწმუნეები გაიგზავნენ წმინდა მიწაზე და ათონის წმინდა მთაზე. გემის გასვლამდე მათ სადმე უნდა მოენახათ თავშესაფარი. პალესტინის საზოგადოების წევრის, პოგრებენკოს, რჩევით, ტაგანროგის მკვიდრმა, ვარვარა ანდრეის ასული იშჩენკომ საზგადოებას აჩუქა საკუთარი სახლი მასში თავშესაფრის მოწყობის პირობით. ვარვარა ანდრეის ასულის საჩუქარი საზოგადოებამ მადლიერებით მიიღო. იგი აირჩიეს საზოგადოების წევრად, თუმცა თავშესაფარი ააშენეს სხვა ადგილზე. თავშესფარში მისთვის გამოყვეს ოთახი. ქალბატონი იშჩენკოს შენახვისა და დაკრძალვის ხარჯები საზოგადოებამ თავის თავზე აიღო.

იპოლიტე ჩაიკოვსკმა მიმართა ქალაქის დუმას, რათა ეგვტერისა და თავშესაფრისათვის მიეზომათ მიწის ნაკვეთი. 1988 წლის 22 მარტს საკრებულომ გამოყო 293 კვ. საჟენი ადგილი ვორონცოვის აღმართში. შეგროვდა შემოწირულობები და ამავე წელს ააგეს ერთსართულიანი სახლი ეგვტერით.

თავშესაფარში შესაძლებელი იყო ერთდროულად 20 ადამიანისათვის აღმოეჩინათ სამედიცინო დახმარება. თავშესაფრის ოთახებში იყო 10 საწოლი მამაკაცებისათვის და 10 საწოლი ქალებისათვის. ესაულის ქვრივმა ტ. ვოლგინამ ეგვტერს საჩუქრად გადასცა ღვთისმშობლისა და მაცხოვრის ხატი, სახარება და ჯვარი. თავშესაფრის მდგომარეობა 1890 წლამდე იყო კარგი. ამ დროისათვის მასში 40 კაცი ცხოვრობდა. ეგვტერთან გააშენეს ბაღი. იპოლიტე ჩაიკოვსკის წასვლის შემდეგ თავშესაფარს ხელმძღვანელობდა მღვდელი იაკობ დოსიჩევი. 1890-იან წლებში ტაგანროგის პალესტინელთა საზოგადოების თავმჯდომარე გახდა ა. მილერი.

საბჭოთა ხელისუფლების პერიოდში თავშესაფარი აიხურა, შენობა გადააკეთეს საცხოვრებელ სახლად. მოგვიანებით მის ადგილზე ააგეს ახალი ხუთსართულიანი საცხოვრებელი სახლი.
საერთაშორისო ურთიერთობების თეორია

საერთაშორისო ურთიერთობების სამეცნიერო კვლევის ძირითადი დისციპლინა შეისწავლის სახელმწიფოებსა და სხვა სუბიექტებს შორის მიმდინარე პროცესებს, რომლებიც საზღვრების გადაკვეთით ხორციელდება. საერთაშორისო ურთიერთობების, როგორც ცალკე დარგის სამეცნიერო შესწავლა დაიწყო 1919 წელს, როდესაც უელსში, აბერისთვითის უნივერსიტეტში საერთაშორისო ურთიერთობების პირველი კათედრა დაარსდა.

საერთაშორისო ურთიერთობების ერთიანი თეორია არ არსებობს. არსებობს რამდენიმე სკოლა და პარადიგმა, რომელთა შორის მიმდინარე დებატები საერთაშორისო ურთიერთობების თეორიის ბირთვს შეადგენს. თეორიის ერთ-ერთმა ფუძემდებელმა, მარტინ უაიტმა, შეიმუშავა საერთაშორისო ურთიერთობების შესახებ ნააზრევის სამი კლასიკური ტრადიცია: რეალიზმი, რაციონალიზმი და რევოლუციონიზმი. საუკუნეში საერთაშორისო ურთიერთობების გავლენიანი სკოლებიდან ერთმანეთს ცვლიდა რეალიზმი, ბიჰევიორიზმი, ნეორეალიზმი, ნეოლიბერალიზმი, საერთაშორისო საზოგადოების თეორია, მსოფლიო სისტემების თეორია, კრიტიკული თეორია და პოსტმოდერნიზმი. ხოლო ძირითადი, გადამწყვეტი პარადიგმატული დებატები მიმდინარეობდა ჯერ იდეალიზმსა და რეალიზმს, ხოლო შემდეგ რეალიზმსა და ბიჰევიორიზმს შორის. თანამედროვე საერთაშორისო ურთიერთობების თეორიაში ძალას იკრებს ნორმატიული მიდგომები, რომელთა განვითარება საერთაშორისო ურთიერთობების ტრადიციულ მიმდინარეობთან ახალ პარადიგმატულ დებატებს მოასწავებს.
სამსახურებრივი რომანი

„სამსახურებრივი რომანი“  — საბჭოთა მხატვრული ორსერიიანი კომედიური ფილმი, გადაღებული რეჟისორ ელდარ რიაზანოვის მიერ, კინოსტუდია „მოსფილმში“. გამოვიდა 1977 წელს. 1978 წლის მონაცემებით საბჭოთა კავშირის მასშტაბით ფილმი 58 მილიონზე მეტმა მაყურებელმა იხილა.

ფილმში მთავარ როლებს ასრულებენ ალისა ფრეინდლიხი, ანდრეი მიაგკოვი, სვეტლანა ნემოლიაევა, ოლეგ ბასილაშვილი და ლია ახეჯაკოვა.