ინაგაკი მანჯირო

ინაგაკი მანჯირო (; დ. 26 სექტემბერი, 1861 — 25 ნოემბერი, 1908) — იაპონელი დიპლომატი და პოლიტიკური თეორეტიკოსი, რომელიც მოღვაწეობდა იაპონიის მეიჯის პერიოდი და იყო მეიჯის პერიოდის ერთ-ერთი თვალსაჩინო ინტელექტუალი.

ბიოგრაფია
ინაგაკი მანჯირო დაიბადა ნაგასაკიში, ჰირადოს დომენის სამურაის ოჯახში. ახალგაზრდობაში იგი მსახურობდა ნაგასაკიში დატყვევებული საცუმას დომენის მეომრების მცველად საცუმას აჯანყების დამარცხების შემდეგ და მოიპოვა მათი პატივისცემა.

კლანის მიერ დაარსებულ ისინკანსა და კაგოშიმა შიგაკოში სწავლის შემდეგ, 1882 წელს, შევიდა ტოკიოს საიმპერატორო უნივერსიტეტში ლიტერატურის ფაკულტეტზე. 1883 წლის სტუდენტური არეულობის შემდეგ იგი უნივერსიტეტიდან გარიცხეს და სწავლა აღარ განუახლებია.

1888–1890 წლებში ინაგაკი სწავლობდა გაერთიანებულ სამეფოში, კემბრიჯის უნივერსიტეტის გონვილ და კეიუს კოლეჯში. ამ პერიოდში მან დააარსა იაპონური სტუდენტური კლუბი და გახდა პირველი იაპონელი, რომელმაც სისტემურად შეისწავლა ბერძნული ენა.

კარიერა
უნივერსიტეტში სწავლის დასრულების შემდეგ ინაგაკი მანჯირო დაბრუნდა იაპონიაში და ჩაერთო აკადემიურ და სახელმწიფო საქმიანობაში, რაც მისთვის დამახასიათებელი ინტელექტუალური და პრაქტიკული ინტერესების ერთიანობას ასახავდა. თავდაპირველად ის მუშაობდა გაკუშუინის უმაღლეს სავაჭრო სკოლაში დროებით პროფესორად, სადაც დასავლური პოლიტიკური აზრისა და საერთაშორისო ურთიერთობების საკითხებს ასწავლიდა. ამ პერიოდში მან მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა იაპონელი სტუდენტებისთვის ევროპული პოლიტიკური სისტემებისა და დიპლომატიური პრაქტიკის გაცნობაში.

შემდგომში ინაგაკიმ მუშაობა განაგრძო იაპონიის საგარეო საქმეთა სამინისტროში, სადაც მისი უცხო ენების ცოდნა და ევროპაში მიღებული განათლება განსაკუთრებით ფასეული აღმოჩნდა. 1897 წლის 31 მარტს იგი დაინიშნა იაპონიის მინისტრის მოადგილე რეზიდენტად სიამის სამეფოში. ეს დანიშვნა მნიშვნელოვანი იყო, რადგან იაპონია სწორედ ამ წლებში ცდილობდა სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიაში საკუთარი პოლიტიკური და ეკონომიკური გავლენის გაფართოებას.

1899 წლის 19 ნოემბერს ინაგაკი გახდა სრულუფლებიანი მინისტრი, ხოლო 1903 წელს — რწმუნებული არაჩვეულებრივი და სრულუფლებიანი მინისტრი. ამ თანამდებობებზე ყოფნისას იგი აქტიურად მონაწილეობდა დიპლომატიურ მოლაპარაკებებში, რომლებიც ეხებოდა ვაჭრობას, საზღვაო კომუნიკაციებსა და რეგიონულ უსაფრთხოებას. მისი საქმიანობა ასახავდა მეიჯის პერიოდის იაპონური დიპლომატიის სწრაფვას, თავი დაემკვიდრებინა, როგორც თანამედროვე და დასავლურ სტანდარტებზე მორგებული სახელმწიფო.

1907 წლის ივლისში ინაგაკი გადაიყვანეს მადრიდში, სადაც იგი იაპონიის დიპლომატიურ წარმომადგენლად განაგრძობდა მუშაობას ესპანეთში. მიუხედავად ჯანმრთელობის გაუარესებისა, მან შეინარჩუნა აქტიური პროფესიული პოზიცია და განაგრძო წერითი მუშაობა საერთაშორისო პოლიტიკის თემებზე.

1897 — მინისტრის მოადგილე რეზიდენტი სიამის სამეფოში
1899 — სრულუფლებიანი მინისტრი
1903 — რწმუნებული არაჩვეულებრივი და სრულუფლებიანი მინისტრი

1907 წელს იგი გადაიყვანეს ესპანეთში, მადრიდში, სადაც 1908 წელს გარდაიცვალა ავადმყოფობის გამო. იგი გარდაიცვალა 1908 წელს, რამაც მის კარიერას მოულოდნელად და ნაადრევად დაუსვა წერტილი.

მემკვიდრეობა
ინაგაკიმ მნიშვნელოვანი როლი შეასრულა იაპონური საგარეო პოლიტიკური აზრის ჩამოყალიბებაში. მისი ნაშრომები, რომლებიც მხარს უჭერდა იაპონიის სამხრეთისკენ ექსპანსიას, იქცა ნანსინ-რონის თეორიულ საფუძვლად.

შრომები
 (1890, ლონდონი: . )
 (აღმოსავლეთის პოლიტიკა, 1891)
 (შიბერიის რკინიგზების შესახებ, 1891)
 (არისტოკრატიის შესახებ, 1891–1894)
 (განათლების დიდი წყარო, 1894)
 (სამხრეთის ზღვების ექსპედიცია, 1893)
 (დიპლომატია და საგარეო პოლიტიკა, 1896)