iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
მარია კაროლინა დე ბურბონ-სიცილიელი (1822-1869)

მარია კაროლინა დე ბურბონ-სიცილიელი (, ; დ. 26 აპრილი, 1822, ვენა, ავსტრიის იმპერია — გ. 6 დეკემბერი, 1869, ლონდონი, დიდი ბრიტანეთის სამეფო) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. ორი სიცილიის მეფე ფერდინანდ -ისა და საღვთო რომისა და ავსტრიის იმპერატორ ფრანც -ის შვილიშვილი. ომალის ჰერცოგ ანრი ორლეანელის ცოლი, საფრანგეთის მეფე ლუი ფილიპ -ის რძალი.

ბიოგრაფია
მარია კაროლინა დაიბადა 1822 წლის 26 აპრილს ვენაში. იგი იყო სალერნოს პრინც ლეოპოლდო დე ბურბონ-სიცილიელისა და მისი ცოლის, ერცჰერცოგინია მარია კლემენტინა ავსტრიელის ერთადერთი ქალიშვილი. მამის მხრიდნ იგი ორი სიცილიის მეფე ფერდინანდ -ისა და დედოფალ მარია კაროლინა ავსტრიელის (ვის პატივსაცემადაც დაერქვა სახელი), ხოლო დედის მხრიდან ავსტრიის იმპერატორ ფრანც -ისა და დედოფალ მარია ტერეზა სიცილიელის შვილიშვილი იყო.

1844 წლის 25 ნოემბერს 22 წლის მარია კაროლინა ნეაპოლში დააქორწინეს ომალის ჰერცოგ ანრი ორლეანელზე, საფრანგეთის მეფე ლუი ფილიპ -ისა და დედოფალ მარია ამალია ნეაპოლელის უმცროს ვაჟზე. პრინცესას მზითვში 517,000 ოქროს ფრანკი გაატანეს. ჯვრისწერის შემდეგ წყვილმა დატოვა იტალია და პარიზში გადავიდა, სადაც ისინი ტიუილრის სასახლეში დასახლდნენ.

ქორწინების პირველი თვეების განმავლობაში წყვილს არ მიეცა ერთმანეთის უკეთ გაცნობის საშუალება, რამეთუ საქორწინო ზეიმი, მასკარადები და წარმოდგენები უბრალოდ არ წყდებოდა. 1845 წლის მაისში ის და მისი ქმარი შატო დე შანტილში გაუშვეს თაფლობის თვის გასატარებლად, საიდანაც დაიწყო მათი ოჯახური თანაცხოვრება. ცნობილია, რომ წყვილი ერთმანეთს კარგად შეეწყო. 1847 წელს მარია კაროლინა მხარს უჭერდა ანრის ალჟირის კამპანიისას.

1848 წელს მისი მამამთილი, მეფე ლუი ფილიპი ტახტიდან ჩამოაგდეს და ორლეანელების სამეფო ოჯახიც საფრანგეთიდან გააძევეს. ისინი ემიგრაციაში დიდ ბრიტანეთში წავიდნენ, სადაც დევნილი სამეფო ოჯახი დედოფალმა ვიქტორიამ შეიფარა და სხვადასხვა სასახლეში გადაანაწილა. მარია კაროლინა და ანრი ვიქტორიამ ლონდონის გარეუბანში მდებარე ტუიკენჰემის სასახლეში დააბინავა. სწორედ აქ გაატარა მან თავისი ცხოვრების დარჩენილი ნაწილი.

ბრიტანეთში ჩასვლისთანავე მარია კაროლინა დედოფალ ვიქტორიას ახლო მეგობარი გახდა. სწორედ ეს გახდა მიზეზი იმისა, რის გამოც ვიქტორიამ მას და მის ქმარს თავისი რეზიდენცია დაუთმო საცხოვრებლად. 1864 წლის ზაფხულში ანრიმ მარია კაროლინა ევროპის ტურში წაიყვანა სამოგზაუროდ, რა დროსაც მათ მოინახულეს შვეიცარია, გერმანია, ავსტრია, უნგრეთი, ბელგია და ესპანეთი.

1866 წელს მისი ერთადერთი გადარჩენილი ძის, კონდეს პრინც ლუის დაღუპვამ საშინლად იმოქმედა მარია კაროლინაზე. ამის შემდეგ იგი ღრმა დეპრესიაში ჩავარდა, საიდანაც სიცოცხლის ბოლომდე ვეღარ გამოვიდა. იგი გარდაიცვალა 1869 წლის 6 დეკემბერს ლონდონში, 47 წლის ასაკში, ტუბერკულოზით. მის შემდეგ მისი ქმარი აღარ დაქორწინებულა, თუმცა კიდევ ოცდაათ წელს იცოცხლა.

შვილები
ლუი ფილიპი (1845-1866), კონდეს პრინცი, გარდაიცვალა დაუქორწინებელი და უშვილო;
ანრი ლეოპოლდი (1847), გიზის ჰერცოგი, გარდაიცვალა ჩვილი;
მკვდარშობილი გოგონა (1849);
ფრანსუა პოლი (1852), გარდაიცვალა ჩვილი;
ფრანსუა ლუი (1854-1872), გიზის ჰერცოგი, გარდაიცვალა დაუქორწინებელი და უშვილო;
მკვდარშობილი ვაჟი (1861);
მკვდარშობილი ვაჟი (1864);

წინაპრები
ნასირ იმანყულიევი

ნასირ ასად-ოღლუ იმანყულიევი — აზერბაიჯანელი ჟურნალისტი, მეცნიერი და საზოგადო მოღვაწე.

ბიოგრაფია
ნასირ იმანყულიევი დაიბადა ბაქოში 1911 წლის 22 დეკემბერს. მისი პირველი სტატიები ჯერ კიდევ სტუდენტობის წლებში იყო გამოქვეყნებული პერიოდიკულ პრესაში. ის მუშაობდა გაზეთ «კომუნისტის», «ენი იოლის» და «გიანჯ იშჩის» რედაქციებში. მეორე მსოფლიო ომის დროს, 1942 წელს, ნასირ იმანყულიევი გაგზავნილი იყო ყირიმის ფრონტზე, სადაც ის მუშაობდა გაზეთ «ყირიმში მებრძოლნის» შემსრულებელ მდივნად ერთდროულად ეხმარებოდა როგორც თარჯიმანი სამხედრო ნაწილში.

ქალაქ ბაქოში მდებარე სახლის კედელზე მემორიალური დაფა, რომელშიც ცხოვრობდა ნასირ იმანყულიევი

ერთი წლის შემდეგ, ნასირ იმანყულიევი ინიშნება გაზეთ «კომუნისტის» შემსრულებელ მდივნად და მისი პატრიოტული სულისკვეთებით განმსჭვალული სტატიები ქვეყნდებოდა ამავე გაზეთში. 1947 წელს ბაქოს სახელმწიფო უნივერსიტეტში ის იწყებს თავის პედაგოგიურ მოღვაწეობას.

1958 წელს ნასირ იმანყულიევმა დააარსა გაზეთი «ბაკი» («ბაქო») და იმავე წლის 10 იანვარს გაზეთის პირველი ნომერი გამოვიდა. 1963 წელს ამ გაზეთის გამოშვება იწყება რუსულ ენაზეც და ნასირ იმანყულიევი მთავარ რედაქტორად მუშაობს ამ — თავის მიერ შექმნილ გაზეთში — მრავალი წლის განმავლობაში. ეს გაზეთები უმნიშვნელოვანეს როლს თამაშობდნენ აზერბაიჯანის პრესის განვითარებაში 1960—1970-იან წლებში. ნასირ იმანყულიევი ასევე იყო პედაგოგი, დოცენტი და და ბაქოს სახელმწიფო უნივერსიტეტის პროფესორი მრავალი წლის განმავლობაში. ის აქტიურად მონაწილეობდა ახალგაზრდა ჟურნალისტების კადრების მომზადებაში და დიდი წვლილი შეიტანა ამ საქმეში.

პროფესორი ნასირ იმანყულიევი გარდაიცვალა 1998 წელს ქალაქ ბაქოში. შესანიშნავი აზერბაიჯანელი მეცნიერი-აღმოსავლეთმცოდნე აიდა იმანგულიევა არის ნასირ იმანყულიევის ერთადერთი შვილი (აიდა იმანგულიევა არის მეხრიბან ალიევას — აზერბაიჯანის პირველი ლედის დედა). 2011 წელს აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის განკარგულებით ჩატარებული იქნა საიუბილეო ღონისძიებების სერიები, ნასირ იმანყულიევის 100 წლისთავისადმი მიძღვნილი. ღონისძიებებში მონაწილეობდნენ ჟურნალისტები, სახელმწიფო და საზოგადო მოღვაწეები და ასევე ნასირ იმანყულიევის ახლობელი ადამიანები.
ფიქრეთ მამედოვი

ფიქრეთ ფარუხ-ოღლუ მამედოვი (; დ. 1 ივლისი, 1955, ბაქო, აზერბაიჯანის სსრ) — აზერბაიჯანელი იურისტი, აზერბაიჯანის სახელმწიფო მოღვაწე, აზერბაიჯანის იუსტიციის მინისტრი (2000 წლის აპრილიდან).

ბიოგრაფია
ფიქრეთ მამედოვი დაიბადა 1955 წლის 1 ივლისს. 1977 წელს დაამთავრა ლომონოსოვის სახელობის მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი, ხოლო 1988 წელს - ბაქოს სოციალური მართვისა და პოლიტოლოგიის ინსტიტუტი.

კარიერა
სამსახურეობრივი საქმიანობა დაიწყო 1977 წელს რაიონული პროკურორის მოადგილედ. შემდგომ იკავებდა ქალაქ ბაქოს პროკურატურის საგამოძიებო განყოფილების პროკურორის, რესპუბლიკის გენერალური პროკურატურის საორგანიზაციო-საკონტროლო განყოფილების უფროსი პროკურორისა და განყოფილების უფროსის თანამდებობებს. 1984 წელს გადაყვანილი იქნა აზერბაიჯანის კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის ადმინისტრაციული ორგანოების განყოფილების სამართალდამცავი ორგანოების ინსტრუქტორის თანამდებობაზე, სადაც 4 წლის განმავლობაში მუშაობდა.

მოგვიანებით ის დააწინაურეს გენერალური პროკურატურის სამართლებრივი უზრუნველყოფის სამმართველოს უფროსად, ქალაქ სუმგაითის პროკურორად, ხოლო 1994-2000 წლებში - გენერალური პროკურორის მოადგილედ. 2000 წლის აპრილში დაინიშნა აზერბაიჯანის რესპუბლიკის იუსტიციის მინისტრად. ამის შემდეგ 4-ჯერ მოხდა ამავე თანამდებობაზე მისი ხელახლა დამტკიცება ახლადჩამოყალიბებულ მთავრობებში. პარალელურად ფიქრეთ მამედოვი 2005 წლიდან სასამართლო-უფლებადამცველობითი საბჭოს თავმჯდომარეა. ამ თანამდებობაზე რამდენჯერმე დაინიშნა.

მას აქვს იუსტიცის პირველი კლასის სახელმწიფო მრჩეველის სპეციალური უმაღლესი წოდება.

ფიქრეთ მამედოვი არის სენატორი და პროკურორების საერთაშორისო ასოციაციის საპატიო წევრი, საერთაშორისო ანტიკორუპციული ორგანოების და დანაშაულებათა და სისხლის სამართლებრივი დარღვევების წინასწარგანჭვრეტისადმი მიძღვნილი გაეროს კონგრესის ვიცე-პრეზიდენტი.

რესურსები ინტერნტში
.. - ფიქრეთ მამედოვის ბიოგრაფია
... - ფიქრეთ მამედოვის ბიოგრაფია
 -
ალი ნაგიევი

ალი ნაგი-ოღლუ ნაგიევი (; დაბ. 8 ნოემბერი 1958, ბაბექის რაიონი, ნახიჩევანის ასსრ) — აზერბაიჯანელი სახელმწიფო მოღვაწე, აზერბაიჯანის რესპუბლიკის სახელმწიფო უშიშროების სამსახურის მეთაური, აზერბაიჯანის ნაციონალური უშიშროების მინისტრის ყოფილი მოადგილე, გენერალ-ლეიტენანტი.

ალი ნაგიევი დაიბადა 1958 წლის 8 ნოემბერს ნახიჩევანის ავტონომიური რესპუბლიკის ბაბექის რაიონში. 1981 წელს დაამთავრა აზერბაიჯანის პედაგოგიური ინსტიტუტი (ამჟამად აზერბაიჯანის სახელმწიფო პედაგოგიური უნივერსიტეტი). შრომითი საქმიანობა დაიწყო 1975 წელს.

კარიერა
1986 წელს სსრკ სუკ-ის უმაღლესი კურსების დასრულების შემდეგ, ალი ნაგიევი მსახურობდა საპასუხისმგებლო თანამდებობებზე აზერბაიჯანის სსრ სუკ-ისა და აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ნაციონალური უშიშროების სამინისტროს (არ ნუს) ოპერატიულ ქვეგანყოფილებებში. 2000-დან 2004 წლამდე იყო აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ნუს-ის კონტრდაზვერვის სამმართველოს უფროსის მოადგილე. 2004-დან 2005 წლამდე იყო ტრანსნაციონალურ ორგანიზებულ დანაშაულთან მებრძოლი მთავარი სამმართველოს უფროსი. აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის 2005 წლის 16 მარტის განკარგულებით ალი ნაგიევი დაინიშნა ნაციონალური უშიშროების მინისტრის პირველ მოადგილედ.

აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის 2006 წლის 26 მარტის განკარგულებით ალი ნაგიევს მიენიჭა გენერალ-მაიორის უმაღლესი სამხედრო წოდება.

აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის 2011 წლის 12 მაისის განკარგულებით ალი ნაგიევი დაინიშნა აზერბაიჯანის გენერალური პროკურატურასთან არსებული კორუფციასთან მებრძოლი მთავარი სამმართველოს უფროსის მოადგილედ. აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის 2014 წლის 5 აგვისტოს განკარგულებით ალი ნაგიევს მიენიჭა იუსტიციის კლასის სახელმწიფოებრივი მრჩეველის უმაღლესი სპეციალური წოდება.

აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის 2019 წლის 20 ივნისში ალი ნაგიევი დაინიშნა აზერბაიჯანის რესპუბლიკის სახელმწიფო უშიშროების სამსახურის] უფროსად. აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის 2019 წლის 27 ივნისში აზერბაიჯანის რესპუბლიკის სახელმწიფო უშიშროების სამსახურის მეთაურს ალი ნაგიევს მიენიჭა გენერალ-ლეინტენანტის უმაღლესი სამხედრო წოდება.

ჯილდოები
უშიშროების ორგანოებში მუშაობის პერიოდში ალი ნაგიევს მიენიჭა რიგი სახელმწიფო ჯილდოები და პრემიები. აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის 2002 წლის 27 მარტის #670 ბრძანებულებით მაღალი პროფესიონალიზმისათვის, სიმამაცისა და თავდადებულობისათვის დაჯილდოვდა «აზერბაიჯანის ღირსების» ორდენით.

2005 წელს ალი ნაგიევი დაჯილდოებული იქნა მედლით «თავდადებულობისათვის». აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის 2018 წლის 28 სექტემბრის #514 განკარგულებით ალი ნაგიევი დაჯილდოვდა მე-3 ხარისხის ორდენით «სამშობლოს მსახურებისათვის».
ჰაფიზ ფაშაევი

ჰაფიზ მირ-ჯალალ-ოღლუ ფაშაევი (; დაბ. 2 მაისი 1941 წელი ბაქოში, აზერბაიჯანი სსრ) — საბჭოთა ფიზიკოსი (ფიზიკა-მათემატიკის მეცნიერებათა დოქტორი) და აზერბაიჯანელი დიპლომატი და განათლების მოღვაწე. აზერბაიჯანის ელჩი აშშ-ში, კანადაში და მექსიკაში (1993—2006), აზერბაიჯანის რესპუბლიკის საგარეო საქმეთა მინისტრის მოადგილე,

დიპლომატიური აკადემიის და (სხვა უმაღლეს სასწავლებლებთან შერწყმის შემდეგ) ადა-ს უნივერსიტეტის რექტორი.

ბიოგრაფია
ჰაფიზ მირ-ჯალალ-ოღლუ ფაშაევი დაიბადა 1941 წლის 2 მაისს ბაქოში. 1963 წელს აზერბაიჯანის სახელმწიფო უნივერსიტეტის (ამჟამად ბაქოს სახელმწიფო უნივერსიტეტის) ფიზიკის ფაკულტეტი დაამთავრა.

კარიერა
1964—1967 წლებში დაამთავრა აზერბაიჯანის მეცნიერებათა აკადემიის ფიზიკის ინსტიტუტი. 1971 წელს კი — მოსკოვში კურჩატოვის სახელობის ატომური ენერგიის ინსტიტუტში ასპირანტურა. 1971—1992 წლებში მუშაობდა აზერბაიჯანის მეცნიერებათა ნაციონალური აკადემიის ფიზიკის ინსტიტუტის სამეცნიერო თანამშრომლად, ლაბორატორიის დირექტორად. 1975—1976 წლებში ის ატარებდა სამეცნიერო კვლევებს ირვინის კალიფორნიის უნივერსიტეტში, იყო აზერბაიჯანელ და ამერიკელ ხალხებს შორის ვაჭრობისა და თანამშრომლობის განვითარებით დაინტერესებულ სამეურვეო საბჭოს შემადგენლობაში. 1984 წელს დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია და მიიღო ფიზიკა-მათემატიკის მეცნიერებათა დოქტორის სამეცნიერო ხარისხი. 1993—2006 წლებში იყო აზერბიაჯანის რესპუბლიკის განსაკუთრებული და სრულუფლებიანი ელჩი აშშ-ში (ამავდროულად მექსიკაში და კანადაში). 2006 წლის 14 აგვისტოს აზერბაიჯანის საგარეო საქმეთა სამინისტროს დიპლომატიური აკადემიის რექტორად იქნა დანიშნული. მას შემდეგ, რაც აზერბაიჯანის პრეზიდენტის 2014 წლის 13 იანვრის განკარგულებით აზერბაიჯანის საგარეო საქმეთა სამინისტროს დიპლომატიური აკადემიისა და ინფორმაციული ტექნოლოგიების უნივერსიტეტის ბაზაზე შეიქმნა აზერბაიჯანის დიპლომატიური აკადემია, რომლის რექტორადაც ჰაფიზ ფაშაევი დაინიშნა. იყო 100-ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომის, ორი მონოგრაფიის, და ასევე სხვადასხვა საზოგადოებრივ-პოლიტიკური თემების მომცველი ათობით სტატიების ავტორი. ფლობს ინგლისურ და რუსულ ენებს.

2019 წლის 9 ივნისს აზერბაიჯანის პრეზიდენტმა ილჰამ ალიევმა ხელი მოაწერა განკარგულებას ჰაფიზ ფაშაევის „სამშობლოს მსახურების“ მე-2 ხარისხის ორდენით დაჯილდოების შესახებ.
აზად რაჰიმოვი

აზად არიფ-ოღლუ რაჰიმოვი (; დ. 8 ოქტომბერი, 1964 — გ. 30 აპრილი, 2021) — აზერიბაიჯანის ახალგაზდობისა და სპორტის მინისტრი 2006–2021 წლებში.

ბიოგრაფია
1981 წელს დაამთავრა სკოლა და ჩააბარა აზერბაიჯანის უცხო ენათა ინსტიტუტში ინგლისური ენის ფაკულტეტზე. 1984 წელს იგი აირჩიეს ქალაქ ბაქოს № 245 საშუალო სკოლის კომკავშირის მდივნად. 1986 წელს მიიღო უმაღლესი განათლება და 1987 წელს მოსკოვში გაიარა სამხედრო მოსამსახურის კურსი. 1987 წელს ქალაქ ბაქოს ხატაინის რაიონის რაიონულ კომიტეტში დაიწყო მუშაობა. 1989—1990 წლებში აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ახალგაზრდული ორგანიზაციის კომიტეტის თავმჯდომარის თანამდებობა ეკავა.

1998 წლიდან 2006 წლის 7 თებერვლიდან მუშაობდა სააქციო საზოგადოება „იტალდიზაინის“ გენდირექტორის თანამდებობაზე. 2006 წლიდან — აზერბაიჯანის ახალგაზრდობისა და სპორტის მინისტრი.

აზადა რაჰიმოვი გარდაიცვალა 2021 წლის 30 აპრილს ხანგრძლივი ავადმყოფობის შემდეგ.
ანისის საკათედრო ტაძარი

ანისის საკათედრო ტაძარი — სომხური საკათედრო ტაძარი ანისის ტერიტორიაზე, თურქეთი. აგებულია 989-1001 წლებში ბაგრატუნების კარის არქიტექტორ თრდატის პროექტის მიხედვით და თითქმის ნახევარი საუკუნის განმავლობაში იყო კათოლიკოსის, სომხური სამოციქულო ეკლესიის მეთაურის ადგილსამყოფელი. ამჟამად ტაძარი ნაწილობრივ დანგრეულია.

ტაძარი რომელიც აგებულია ანისის აღმოსავლეთ ნაწილში, ქალაქის ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი ღირსშესანიშნაობა იყო. მისი მშენებლობა დაიწყო 989 წელს ჯერ კიდევ სმბატ -ის სიცოცხლეში და დასრულდა 1001 წელს გაგიკ -ის მეუღლის კატრანიდე -ის მიერ.

1064 წელს, სელჩუკების მიერ ანისის დაპყრობის შემდეგ, ტაძარი მეჩეთად გადაკეთდა. მოგვიანებით იგი კვლავ დაუბრუნდა სომხურ ეკლესიას. საბოლოოდ მას ზიანი მიაყენა 1319 წლის მიწისძვრამ, როდესაც მისი კონუსური გუმბათი ჩამოინგრა. ამის შემდეგ, ანისი თანდათან მიატოვეს და ეკლესია აღარ მოქმედებდა. ეკლესიის ჩრდილო-დასავლეთი კუთხე ძლიერ დაზიანდა 1988 წლის სპიტაკის მიწისძვრის შედეგად.

ტაძარი ანისის ყველაზე დიდ და შთამბეჭდავ ნაგებობად ითვლება. 2016 წლის 15 ივლისს საკათედრო ტაძარი ანისის სხვა მრავალ ძეგლთან ერთად იუნესკოს მსოფლიო კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლად გამოცხადდა.
სვეტლანა მედვედევა

სვეტლანა მედვედევა (დაბადების გვარი: ლინიკი; დ. 15 მარტი, 1965, კრონშტადტი, რუსეთის სფსრ, სსრკ) — რუსეთის ყოფილი პირველი ლედი 2008-2012 წლებში, დიმიტრი მედვედევის პრეზიდენტობის პერიოდში. 2012-2020 წლებში იყო რუსეთის მეორე ლედი (ტიტული რომელსაც პრემიერ-მინისტრის მეუღლეს ანიჭებენ). ჰყავს 1 შვილი.

პირადი ცხოვრება
სვეტლანა დიმიტრი მედვედევზე 1993 წლის 24 დეკემბერს დაქორწინდა. წყვილს ჰყავს შვილი, ილია მედვედი, რომელიც 1995 წლის 3 აგვისტოს დაიბადა.
ბამბუკის მჭრელის ამბავი

ბამბუკის მჭრელის ამბავი ასევე პრინცესა კაგუიას ამბავი (, - ) - საუკუნის იაპონური მონოგატარი (ზღაპრული პროზა), იაპონური ფოლკლორის ძეგლი. ითვლება იაპონიის უძველეს პროზაულ თხზულებად, თუმცა უძველესი შემორჩენილი სრული ხელნაწერი 1592 წლით თარიღდება. თხზულება მოგვითხრობს კაგუიაზე - მოკაშკაშე ბამბუკში ნაპოვნ გოგონაზე.

სიუჟეტი
ბამბუკის ტყეში სეირნობისას მოხუცი ბამბუკის მჭრელი სახელად ტაკეტორი ნო ოკინა ( , "მოხუცი ბამბუკების მკრეფელი") ხედავს მოკაშკაშე ბამბუკს. ის ჭრის ბამბუკს და ხედავს ცერისხელა ჩვილ ბავშვს. მას და მის მეუღლეს შვილები არ ჰყავთ, ისინი გოგონას იტოვებენ და ზრდიან როგორც საკუთარ შვილს. მას არქმევენ ნაიოტაკე ნო კაგუია-ჰიმე ( ", "მნათობელი ბამბუკის პატარა პრინცესა"). ამ წუთიდან ყოველ გაჭრილ ბამბუკში მოხუცი ოქროს ნაჭერს პოულობს. ოჯახი მდიდრდება და სამი თვის განმავლობაში კაგუია-ჰიმე პატარა ბავშვიდან იზრდება ჩვეულებრივი ზომის და არაჩვეულებრივი სილამაზის ქალად. თავდაპირველად, მოხუცი ცდილობს კაგუიას დამალვას, მაგრამ მისი სილამაზის ამბავი მთელ იაპონიაში ვრცელდება და მასთან უამრავი მთხოვნელი მოდის.

მათ შორის ხუთი დიდგვაროვანია: თავადი ისიტსუკური , პრინცი კურამოჩი , ნო მიმურაჯი , დიდი მრჩეველი ოტომო ნო მიუკი და საშუალო რანგის მრჩეველი ისონოკამი ნო მაროტარი . ბევრი თხოვნის შემდეგ, კაგუიას მამა თანხმდება და კაგუიას ეუბნება მათ შორის ქმარი აირჩიოს. უინტერესოდ, კაგუია-ჰიმე ხუთ შეუძლებელ საქმეს იგონებს, ის დაქორწინდება იმაზე, ვინც მოუტანს მის მიერ არჩეულ ნივთს: ბუდას ქვის თასს, კუნძულ ჰარაის ძვირფასი ქვებით შემკულ ტოტს, ჩინური ცეცხლის ვირთხების ტყავს, დრაკონის კისრიდან ფერად სამკაულს და ყლაპვით დაბადებული ზღვის ლოკოკინას ნიჟარას. დიდებულები ხვდებიან თავისი დავალების შეუძლებლობას, პირველი დიდებული მოიტანს ყალბ ქვის თასი, რომელიც დამზადებულია გაშავებული ქვაბისგან, მაგრამ კაგუია ამჩნევს, რომ თასი წმინდა შუქით არ ანათებს. მეორე საუკეთესო მესამკაულესთან დამზადებულ ტოტს მოიტანს, მაგრამ მესამკაულეს გამოგზავნილი კაცი მას კაგუიას სახლში ამითხავს და გადახდას სთხოვს. მესამე ჩინელმა ვაჭარმა მოატყუა და ყალბი ტყავი ცეცხლში დაიწვა. მეოთხე ხელცარიელია, მეხუთე კი დავალების შესრულებისას გარდაიცვალა. ამის შემდეგ კაგუიასთან თვით იაპონიის იმპერატორი მოდის და ცოლობას სთხოვს. კაგუია ეუბნება, რომ მისი ქვეყნიდან არ არის და ცოლად ვერ გაჰყცება, ისინი მეგობრებად რჩებიან და ერთმანეთს წერილებს უგზავნიან, იმპერატორი კიდევ რამდენიმეჯერ სთხოვს ცოლობას, მაგრამ კაგუია უარზეა.

იმ ზაფხულს კაგუია ტირის, როდესაც სავსე მთვარეს ხედავს, მაგრამ არავის არ ეუბნება მიზეზს. ბოლოს ის აღიარებს, რომ ამ ქვეყნის არ არის და უნდა დაუბრუნდეს მთვარის ხალხს. ზოგი ვერსიით ის დედამიწაზე სასჯელის სახით გააგზავნეს, ზოგი ვერსიით - დასაცავად ციური ომისგან. ოქრო, რომელსაც მამამისი პოულობდა, მთვარის ხალხის გამოგზავნილი იყო - ასე მათ გადაუხადეს ბამბუკის მჭრელს კაგუიას მოვლის საფასური. კაგუიას წასვლის დღე მოდის და იმპერატორის გამოგზავნილი ჯარი უძლურია მთვარის ხალხის წინააღმდეგ. კაგუია წერილებს უტოვებს თავის მშონლებს, იმპერატორს კი უკვდავების ელიქსირს უგზავნის. მას ბუმბულებიან მოსასხამს აფარებენ, რომელიც ავიწყებს მას სიყვარულს დედამიწის და კაცობრიობის მიმართ და ის მთვარეზე ბრუნდება. იმპერატორი ელიქსირს მაღალ მთაზე წვავს, რადგან კაგუიას გარეშე უკვდავებას აზრი არ ააქვს. ლეგენდის თანახმად ეს მთა ფუჯის მთა იყო, მისი სახელი კი სიტყვა უკვდავებისგან (ფუში) მიმდინარეობს.
გიორგი კარბელაშვილი

გიორგი კარბელაშვილი (დ. 3 მაისი, 1962, თბილისი) — ქართველი თანამდებობის პირი, ინჟინერი, პოლიტიკოსი.

1986 წელს დაამთავრა შრომის წითელი დროშის ორდენოსანი, ვ. ი. ლენინის სახელობის საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის კავშირგამბულობის ფაკულტეტი სპეციალობით მრავალარხიანი ელექტროკავშირგაბმულობა. 2012-2016 წლებში იყო საქართველოს მე-8 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა — „მეტი სარგებელი ხალხს“ .
ჯილდოები, პრემიები და პრიზები
2007: ღირსების ორდენი
2011: წმინდა გიორგის სახელობის გამარჯვების ორდენი
მერაბ კაჭახიძე

მერაბ კაჭახიძე (დ. 25 ივლისი, 1966, სამტრედია, საქართველოს სსრ, სსრკ) — ქართველი ინჟინერი, პოლიტიკოსი.

1990 წელს დაამთავრა შრომის წითელი დროშის ორდენოსანი ვ. ი. ლენინის სახელობის საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი სამშენებლო ნაკეთობათა და კონსტრუქციების წარმოების სპეციალობით. 2012-2016 წლებში იყო საქართველოს მე-8 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ბიძინა ივანიშვილი — ქართული ოცნება“.
ბენგკანის პროვინცია

ბენგკანი , ასევე მოიხსენიება როგორც ბუენგკანი — ტაილანდის 76 პროვინციიდან (ჩანგვატი) ერთ-ერთი. პროვინციის დაარსების თაობაზე აქტი ტაილანდში 2011 წლის 23 მარტს მიიღეს. პროვინცია მდებარეობს ტაილანდის ზედა ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში, რომელსაც ასევე უწოდებენ ისანს . პროვინციას სახელი მისი ცენტრალური რაიონის, მუეანგ ბუენგ კანის პატივსაცემად ეწოდა.

გეოგრაფია
პროვინცია ტაილანდის ჩრდილო-აღმოსავლეთ კუთხეში მდებარეობს. ესაზღვრება სამხრეთიდან საათის ისრის მიმართულებით, ნახონ ფანომის, საქონ ნახონის და ნონგ ხაის პროვინციას. ჩრდილოეთით და აღმოსავლეთით ესაზღვრება ლაოსის ბოლიხამსაის პროვინციას. პროვინციის საზღვართან, ტაილანდსა და ლაოს შორის საზღვარს მდინარე მეკონგი ქმნის.

ბუნგ ხლას რაიონში მდებარეობს ფუ ვუას ველური ბუნების ნაკრძალი, რომელიც იცავს ტყით დაფარულ მთებს მდინარე მეკონგთან ახლოს.

ისტორია
1994 წელს, სუმეტ ფრომფანჰაომ, წარმომადგენლობითი პალატის წევრმა ნონგ კაის პროვინციიდან, წამოაყენა მოსაზრება ბუენგკანის პროვინციის დაარსების შესახებ. ახალი პროვინცია, შექმნის შემთხვევაში, 4,305 კვადრატული კილომეტრის ფართობს დაიკავებდა და მოსახლეობა დაახლოებით 390,000 მცხოვრები იქნებოდა. იმ დროს შინაგან საქმეთა სამინისტრომ უპასუხა, რომ ახალი პროვინციის შექმნა მძიმე ტვირთად დააწვებოდა სახელმწიფო ბიუჯეტს და ეს ეწინააღმდეგება მინისტრთა საბჭოს დადგენილებას.

2011 წლის 7 თებერვალს, ეროვნულმა ასამბლეამ დაამტკიცა კანონპროექტი. პრემიერ მინისტრმა აბჰიზიტ ვეჟაჯივამ მეფეს ბუმბიოლ ადულიადეჯს კანონპროექტი სამეფო თანხმობისთვის გადასცა. ბუმბიოლ ადულიადემა ხელი მოაწერა კანონპროექტს 2011 წლის 11 მარტს, რომელსაც ეწოდებოდა „ჩანგვატ ბუენგ კანის შექმნის აქტი“ აქტი გამოქვეყნდა მთავრობის გაზეთში 2011 წლის 22 მარტს და ძალაში შევიდა მეორე დღეს.
პროვინციის გერბი
ბუენგკანის პროვინცია, ტაილანდის 76-ე და უახლესი პროვინციაა, რომლის გერბიც ასახავს ფუ ტოკს, მთის სი ვილაის რაიონში, რომლის სახელიც ისანურ ენაზე ნიშნავს „მარტოხელა მთას“.

კლიმატი
ბუენგკანის კლიმატი შედგება სველი სეზონისა და მშრალი სეზონისგან (დეკემბრიდან იანვრამდე). ნოემბრის განმავლობაში ტემპერატურა იკლებს და ყველაზე დაბალია დეკემბერსა და იანვარში. ტემპერატურა მარტში სწრაფად იზრდება, ხოლო პიკი აპრილშია.

ადმინისტრაციული დაყოფა
პროვინციის მთავრობა
პროვინცია დაყოფილია რვა ოლქად (ამფო). ოლქები შემდგომ იყოფა 53 ქვეოლქად (ტამბონი) და 615 სოფლად (მუბანი).

მუეანგ ბუენგ კან
ფონ ხარონი
ასე რომ ფისაი
სექა
პაკ ხატი
ბუენგ ხონგ ლონგი
სი ვილაი
ბუნგ ხლა

ადგილობრივი მთავრობა
2017 წლის ადამიანის განვითარების ინდექსი
2003 წლიდან, გაეროს განვითარების პროგრამამ ტაილანდში პროგრესი განიცადა. აქ ადამიანის გავითარება ქვეეროვნულ დონეზე ხდება, რომელიც მოიცავს ადამიანის განვითარების რვავე ძირითად სფეროს. ეკონომიკური და სოციალური განვითარების ეროვნულმა საბჭომ ცალკეულ პროვინციების განვითარებაზე პასუხისმგებლობა 2017 წლიდან აიღო.
ამბრაზურა

ამბრაზურა — არქტექტურული დეტალი, თავდაცვით ნაგებობებსა და კოშკებზე დატანებული სარკმელი. ამბრაზურა ზოგჯერ აღჭურვილი იყო საფრიანი ქვემეხით, ნაღმსატყორცნით ან ტყვიამფრქვევით ცეცხლის დასაშენად. ის განსხვავდება სათოფურისგან, საიდანაც ავტომატსა და შაშხანას ისვრიან. ამბრაზურის ფორმა და ზომა დამოკიდებულია იარაღის სახეობასა და სროლის სექტორზე.
ლენის მუშათა დახვრეტა

ლენის მუშათა დახვრეტა — სადამსჯელო ოპერაცია რუსეთის იმპერიაში 1912 წლის 4 აპრილს, როდესაც ჩაახშვეს მდინარე ლენაზე ოქროს საბადოების მუშების გაფიცვა.

მდინარე ლენაზე მდებარე ოქროს საბადოების სააქციო საზოგადოების წევრები იყვნენ რუსი მრეწველები ა. ვიშნეგრადსკი, ა. პუტილოვი, გრაფი ს. ვიტე, ნიკოლოზ -ის დედა მარია თედორეს ასული. საბადოში მუშაობის პირობები იყო უკიდურესად მძიმე, ხოლო ხელფასი დაბალი. ამის გამო 1912 წლის 29 თებერვალს ანდრეევსკის საბადოზე დაიწყო მუშათა გაფიცვა, რისი საბაბიც გახდა დამპალი ხორცის გაცემა საბადოს დუქანში. გაფიცულები ითხოვდნენ 8-საათიან სამუშაო დღეს, ხელფასის მომატებას 30%-ით, ჯარიმების გაუქმებას და სხვა. ადმინისტრაციამ არ დააკმაყოფილა არცერთი მოთხოვნა. მარტის შუა რიცხვებში გაფიცვა მოედო ყველა საბადოს. გაიფიცა 6000-მდე მუშა. გაფიცვას ხელმძღვანელობდნენ ბოლშევიკები, მენშევიკები და ესერები. მთავრობამ გაფიცულთა წინააღმდეგ შეიარაღებული ძალები გაგზავნა. 4 აპრილს დააპატიმრეს საგაფიცვო კომიტეტის წევრები. შემდეგ დილით 2500-მდე მუშა გაემართა პროკურატურაში საჩივრის წარსადგენად. მათ გზა გადაუღობა ჯარმა და ჟანდარმერიის როტმისტრ ტრეშჩენკოვის ბრძანებით გაუხსნა ცეცხლი. მოკლეს 270 და დაჭრეს 250 კაცი.

ფაქტის გამოსაძიებლად მთავრობამ დანიშნა კომისია, მაგრამ ამან მუშები არ დააკმაყოფილა და მათ მასობრივად დატოვეს სამსახური. სამსახურიდან წავიდა სულ 9000-მდე მუშა. ლენის მუშათა დახვრეტამ ბიძგი მისცა შემდგომ რევოლუციურ პროცესებს.
ნაცხვარა

ნაცხვარა — არქეოლოგიური ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის სოფელ წარბასთუმნის აღმოსავლეთით გაწოლილ გორაზე, რომელიც სოფლისგან ხევით არის გამოყოფილი. ადგილობრივები ამ გორას თეთრმიწებს ეძახიან, თეთრმიწების ჩრდილოეთით, თხემზე ტერასისმაგვარი დაბოლოებაა, სადაც თითქმის შუაში, ხელოვნური ქვა-მიწა ყრილიანი ელიფსური ფორმის ბორცვია აღმართული, ორიენტირებული სამხრეთ-დასავლეთიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთისაკენ მიმართულებით, ბორცვის სიმაღლე დაახლოებით 10 მეტრია, ხოლო წრიული პერიმეტრი კი თითქმის 200 მეტრია, ის ჩრდილოეთით ღრმა ხევით სრულდება. ბორცვის ზედაპირი დარღვეული და უსწორმასწოროა, ზედაპირზე აღმოსავლეთ მხარეს მშრალი ქვა ყრილია. როგორც ჩანს აღნიშნული ბორცვი გორა ნამოსახლარს წარმოადგენს. ამ ბორცვის გარშემო, განსაკუთრებით კი მის აღმოსავლეთით ფიქსირდება სხვადასხვა პერიოდის კერამიკული მასალა. მოყოლებული ადრებრინჯაოს ხანიდან გვიანშუასაუკუნეების ჩათვლით. კერამიკული მასალა გვხვდება ბორცვის თავზეც, სადაც ადგილობრივებს ორმო ამოუთხრიათ და ზედ ჯვარი აღუმართავთ, რომელიც სოფელს გადაჰყურებს.
ანდრე ლენოტრი

ანდრე ლენოტრი (დ. 12 მარტი, 1613, პარიზი — გ. 15 სექტემბერი, 1700, იქვე) — ფრანგი არქიტექტორი, პარკების მშენებელი, ტიუილრის მთავარი მებაღის შვილი.

ბიოგრაფია
1653 წლიდან ხელმძღვანელობდა ვილე-ვიკონტის მშენებლობას. 1657 წლიდან იყო ლუი -ის შენობათა გენერალური კონტროლიორი. 1660 წლიდან ხელმძღვანელობდა სენ-ჟერმენის, ფონტენბლოს, შანტიის, სენ ტუსა და ტიუილრის სამეფო პარკების მშენებლობას. 1662 წელს შეადგნა ლონდონის სენტ-ჯეიმზ პარკისა და გრინვიჩის პარკის პროექტები. ავტორია ვერსალის პარკებისა. მიერ მიერ შექმნილი რეგულარული პარკების სისტემა გაბატონებული იყო ევროპაში საუკუნის შუა წლებამდე.