iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ფატიმა (ფილმი)

ფატიმა — ქართული მხატვრული ფილმი, რომელიც გადაღებულია სიკო დოლიძისა და ვლადიმერ ვალიშვილის მიერ 1958 წელს. ფილმი შექმნილია კოსტა ხეთაგუროვის ამავე სახელწოდების პოემის მიხედვით. სცენარის ავტორია სიკო დოლიძე.

სიუჟეტი
ფილმი ტრაგიკული სიყვარულის ისტორიას მოგვითხრობს. თავადის ოჯახში შვილივით აღზრდილი მშვენიერი ფატიმა თავადის ღვიძლს ვაჟს, ჯამბულათს და მოჯამაგირეს — იბრაჰიმს შეჰყვარებიათ. ქალს თანაშეზრდილი ჯამბულათი უყვარს, მაგრამ იგი ომში უგზო-უკვლოდ იკარგება. ხანგრძლივი გლოვის შემდეგ ფატიმა იბრაჰიმს მიჰყვება, მაგრამ შინ მოულოდნელად დაბრუნებული ჯამბულათი მისგან ოჯახის დატოვებას მოითხოვს. ფატიმას უარის შემდეგ, ჯამბულათი ჰკლავს იბრაჰიმს, ფატიმა კი ჭკუაზე შეიშლება.

როლებში
ვლადიმერ თხაფსაევი — თავადი ალიმბეკი
თამარ კოკოვა — ფატიმა
ოთარ მეღვინეთუხუცესი — ჯამბულატი
გიული ჭოხონელიძე — იბრაჰიმი
ცაცა (ეკატერინე) ამირეჯიბი — ალიმბეკის და
მეგი წულუკიძე — ზარეთა
ივანე რუსინოვი — ინჟინერი
აკაკი ვასაძე — ზაურბეკი
დიმიტრი მამიევი — სოსლანი
დათო სოხაძე — პატარა ჯამბულატი
ესმა ცხოვრებოვა — ძიძა
გრიგოლ კოსტავა — თავადი
მიხეილ ჩიხლაძე — თავადი
ჭრიჭინა (ფილმი)

ჭრიჭინა — 1954 წლის ქართული მხატვრული ფილმი. გადაღებულია მარიამ ბარათაშვილის პიესა „მარინეს“ მიხედვით.

სიუჟეტი
სიმღერებითა და იუმორით აღსავსე ფილმი ახლად სკოლადამთავრებულ სოფლელ გოგონაზე მოგვითხრობს, რომელსაც სწავლასა და შრომას სიმღერა და თამაში ურჩევნია. იგი დიდად არც მისაღებ გამოცდებზე ჩაჭრას განიცდის, რადგან შეყვარებულია. მაგრამ ერთი გაუგებრობა ყველაფერს თავდაყირა აყენებს. თავისი თანასოფლელი სეხნიის ნაცვლად სოციალიტური შრომის გმირად სატრფოს ახლობლები მას მიიჩნევენ. ამ გარემოებას თან ერთვის სხვა კურიოზული სიტუაციები. ჭრიჭინას შეგნებაში ღრმა ძვრები ხდება, შერცხვენილი თანასოფლელებსა და შეყვარებულს მალე დაუმტკიცებს, რომ შესწევს შრომისა და სწავლის უნარი.

როლებში
ლეილა აბაშიძე (ჭრიჭინა)
ცეცილია წუწუნავა (ეფროსინე)
თამარ აბაშიძე (ელპიტე)
ალექსანდრე ომიაძე (გიორგი)
ლიანა ასათიანი (მარინე)
მედეა ჩახავა (ცქრიალა)
რამაზ ჩხიკვაძე (შოთა)
დოდო აბაშიძე (ბიჭიკო)
სანდრო ჟორჟოლიანი (კირილე)
გიორგი შავგულიძე (არჩილი)
შალვა ღამბაშიძე (ირაკლი)
ალექსანდრა თოიძე (ნატო)
დოდო ჭიჭინაძე (თინა)
თამარ ციციშვილი (შოთას დედა)
გიორგი გეგეჭკორი (ლევანი)
ბიძინა წულაძე (პროფესორი)
თამარ თუშიშვილი (ჩიტოლია)
ჩიტოლია ჩხეიძე (აგრაფინა)
ემანუელ აფხაიძე
მიხეილ სულთანიშვილი
იაკობ ტრიპოლსკი (პროფესორი)
მერაბ (მურად) ხინიკაძე
ლეო ბაქრაძე
ირინა მაღალაშვილი
ჯურღაის ფარი

ჯურღაის ფარი — 1944 წლის ქართული მხატვრული ფილმი, რომლის დამდგმელი რეჟისორებია: სიკო დოლიძე და დავით რონდელი. 1950 წელს ფილმს მიენიჭა სახელმწიფო პრემია.

სიუჟეტი
მეორე მსოფლიო ომის თემას ლეიტმოტივად გასდევს ლეგენდა სამშობლოსათვის თავდადებული გმირის, ჯურღაის ფარზე, რომელიც მტრის გამოჩენსთანავე ზარისებრ ხმას გამოსცემს და საბრძოლველად აღაფრთოვანებს მეომრებს. მოხუცის ნაამბობი ლეგენდა მაყურებლის თვალწინ ცოცხლდება და მათ გარდასულ ეპოქის გმირულ ფურცლებზე მოუთხრობს.

როლებში
ქეთევან ჯაფარიძე (მსახიობი ქალი)
მედეა ჯაფარიძე (პირდაპირი ეთერი)
ნუცა მიქელაძე (პირველი ქალიშვილი)
დუდუხანა წეროძე (მეორე ქალიშვილი)
დავით ბადრიძე (ლეიტენანტი და ესპანელი სტუმარი)
დავით გამრეკელი (ჯურღაი)
მიხეილ გრიშკო (კაპიტანი)
ნიკოლოზ ჩასტი (ბოიარინა)
გრიგოლ გრიგორაშვილი (მამუკა და ცანგალა)
ვახტანგ ჭაბუკიანი (რაინდი)
ლილი გვარამაძე (სტუმარი)
ჯანო ბაგრატიონი (სტუმარი)
მეგობრობა (ფილმი)

„მეგობრობა“ — სიკო დოლიძის 1940 წლის ქართული ფილმი.

სიუჟეტი
ფილმი ნათელი ფერებით მოგვითხრობს ქართველ და უკრაინელ კოლმეურნეთა შორის გაშლილ სოციალისტურ შეჯიბრებაზე, რაც გულითად მეგობრობასა და დიდ შრომით აღმავლობაში გადაიზრდება. ამ საზეიმო ვითარებაში აღინიშნება ქართველი ჭაბუკისა და უკრაინელი გოგონას შეუღლებაც, რომელთაც დიდი ხანია მოსწონთ ერთმანეთი.

როლებში
სერგო ზაქარიაძე (ვარდენი–ბრიგადირი)
თამარ ციციშვილი (თამარი–აგრონომი)
ლევან ხოტივარი (არისტო–პარტკომის მდივანი)
ემანუელ აფხაიძე (კირილე–კომმეურნეობის თავმჯდომარე)
ტატიანა შარატა-დოლიძე (გალინა–ტრაქტორისტი)
არკადი ხინთიბიძე (ფოსტალიონი)
ს. შკურატი (შკურატი კოლ–ბის თავმჯდომარე)
დ. ნეგინა (შკურატის ცოლი)
ლ. ემელიანცევა (ოქსანა)
ვალერიან დოლიძე (არჩილი–ტრაქტორისტი)
ლ. ლიაშენკო (მტს–ის დირექტორი)
ცეცილია წუწუნავა (კესარია)
სანდრო კანდელაკი (სანდრო)
ჩიტოლია ჩხეიძე (ჩიტოლია)
დარიკო (ფილმი)

„დარიკო“ — სიკო დოლიძის 1936 წლის მხატვრული ფილმი. გადაღებულია ეგნატე ნინოშვილის მოთხრობების მიხედვით („სიმონა“ და „მოსე მწერალი“). აღდგენილია 1970 წელს.

სიუჟეტი
მდიდარ გლეხ დროიძეს, ქვრივი ბაბალეს მიწის ხელში ჩაგდება უნდა. ის ბაბალეს ვაჟს, სიმონას, ყალბი საბუთის შედგენას დააბრალებს. სიმონას დააპატიმრებენ, მის დედას და ძმას კი გადაასახლებენ. სიმონას ცოლს, უქმროდ დარჩენილ დარიკოს, დროიძის შვილი მიუვარდება და გაუპატიურებას დაუპირებს. ქალს თავდამსხმელი შემოაკვდება. დარიკოს გაციმბირება ემუქრება. ის ტყეში ფირალად გაიჭრება. დარიკო გლეხებთან ერთად მებრძოლ რაზმს ჩამოაყალიბებს და კაზაკების თარეშისგან იცავს გლეხებს. ჩაგრული ხალხის დამცველი დარიკოს რაზმი შიშის ზარს სცემს მეფის მოხელეებს. სიმონა საპატიმროდან გაიქცევა და დარიკოს რაზმს შეუერთდება.

როლებში
თამარ ციციშვილი (დარიკო)
ნუცა ჩხეიძე (ბაბალე)
სერგო ზაქარიაძე (სიმონა ძალაძე)
ნიკოლოზ ანჯაფარიძე (გიგოია)
შალვა ღამბაშიძე (დავით დროიძე)
არკადი ხინთიბიძე (ტიტიკო)
ალექსანდრე (სანდრო) ჟორჟოლიანი (მოსე)
პეტრე მორსკოი (მუშა–ტუსაღი)
ა. შონია (გამცემი)
ი. აღასოვი (მაზრის უფროსი)
ელიზბარ იმერელი (ბოქაული)
ზაალ ტერიშვილი (ურიადნიკი)
ილია მამფორია
უკანასკნელი ჯვაროსნები

უკანასკნელი ჯვაროსნები — 1934 წლის ქართული ფილმი. იგი 1965 წელს აღადგინეს და ხელმეორედ გაახმოვანეს რეჟისორებმა სიკო დოლიძემ და ზაქარია გუდავაძემ.

სიუჟეტი
ფილმში ნაჩვენებია ახალი აზროვნების სასიკეთო შედეგები,რაც რევოლუციამ მთის ხალხებს მოუტანა. ქისტები, რომლებმაც ადათის მიხედვით ხევსურთა სისხლი უნდა აიღონ, უარს ამბობენ შურისძიებაზე და შერიგების ნიშნად ხევსურებს სეპარატორს უტოვებენ. ხევსურებს არ სწამთ შერიგების, სეპარატორს ამსხვრევენ, აგიტატორს კი ჰკლავენ. წესით, სისხლი მოკლულის ძმამ უნდა აიღოს, მაგრამ იგი უარს ამბობს წესის აღსრულებაზე და დამნაშავეთ ამხელს.

როლებში
სერგო ზაქარიაძე (თორღვაი)
შოთა ნოზაძე (მგელია)
ნატო ვაჩნაძე (ციცია–თორღვაის საცოლე)
მ. აბესაძე (დათვია)
სანდრო კანდელაკი (იმედა)
აკაკი კვანტალიანი (გელა)
შალვა ხოფერია (მუსა)
ნიკოლოზ ანჯაფარიძე (ვაჟია)
ოლღა კეჟერაძე (თორღვაის დედა)
ვასო არაბიძე (მჭედელი)
ჩიტოლია ჩხეიძე (ხევსური ქალი)
ბადრი პატარკაციშვილი

არკადი (ბადრი) პატარკაციშვილი (დ. 31 ოქტომბერი, 1955, თბილისი — გ. 12 თებერვალი, 2008, ლონდონი) — ქართველი ბიზნესმენი, ჰოლდინგის სს „ი-მედიას“ დამფუძნებელი, საქართველოს ეროვნული ოლიმპიური კომიტეტის ყოფილი პრეზიდენტი.

ბიოგრაფია
ბადრი პატარკაციშვილი დაიბადა თბილისში, საქართველოს სსრ. მშობლები: ნათელა და შალვა პატარკაციშვილები. მეუღლე — ინნა გუდავაძე. შვილები: ლიანა (დაბადებული 1980 წ.) და ია (დაბადებული 1983 წ.). დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი. იყო თბილისის მაუდ-კამვოლის კომბინატ „საბჭოთა საქართველოს“ თანამშრომელი, შემდეგში ამავე კომბინატის დირექტორის მოადგილე. 1990 წელს იყო „ლოგოვაზის“ კავკასიის რეგიონული წარმომადგენლობის დირექტორი, 1992-93 წწ.-ში გენერალური დირექტორის მოადგილე და პირველი მოადგილე 1994 წელს. ასოციაცია „როსიისკიე ავტომობილნიე დილერი“-ს ვიცე-პრეზიდენტი (1994-95). იყო რუსეთის საზოგადოებრივი ტელევიზიის გენერალური დირექტორის მოადგილე და 1996-2001 წწ.-ში გაერთიანებული ბანკის (რუსეთი) დირექტორთა საბჭოს თავმჯდომარე. 2001 წელს რუსული ტელეკომპანია -6-ის გენერალური დირექტორი და დირექტორთა საბჭოს თავმჯდომარე. 2001 წლიდან მოღვაწეობდა საქართველოში. იყო ჰოლდინგ სს „ი-მედიას“ დამფუძნებელი და ინვესტორთა ჯგუფის ხელმძღვანელი. საქართველოს ოლიმპიური ფონდის დამფუძნებელი და 2002-2007 წლებში საქართველოს ოლიმპიური კომიტეტის პრეზიდენტი. „ბადრი პატარკაციშვილის საქველმოქმედო ფონდის“ დამფუძნებელი.

პოლიტიკური კარიერა
2005 წლიდან დაუპირისპირდა საქართველოს ხელისუფლებას. 2007 წელს საცხოვრებლად გადავიდა გაერთიანებულ სამეფოში.

2007 წლის 7 მარტს ტელეკომპანია „იმედმა“ გაავრცელა ინფორმაცია, რომ საქართველოს ხელისუფლებამ მიიღო გადაწყვეტილება პატარკაციშვილის რუსეთში ექსტრადიციის შესახებ. პროკურატურამ გავრცელებული ინფორმაცია ამავე დღეს უარყო.

2007 წლის 10 ნოემბერს პატარკაციშვილმა განაცხადა რომ გეგმავდა მონაწილეობა მიეღო 2008 წელს გასამართ საპრეზიდენტო არჩევნებში, ლოზუნგით „საქართველო სააკაშვილის გარეშე არის საქართველო ტერორის გარეშე“. საქართველოს ახალგაზრდა იურისტთა ასოციაციამ თბილისის საქალაქო სასამართლოში პატარკაციშვილის წინააღმდეგ სარჩელი შეიტანა და მას ამომრჩევლის მოსყიდვაში ადანაშაულებდა და აცხადებდა, რომ კანონი მაშინ დაირღვა, როდესაც ის დაპირდა ამომრჩევლებს, რომ პრეზიდენტად არჩევის შემთხვევაში 1,5 მილიარდ ლარს დახარჯავდა საკუთარი სახსრებიდან მოსახლეობის მიერ მოხმარებული გაზისა და ელექტროენერგიის საფასურის დასაფარად, ასევე უმუშევრებისთვის კომპენსაციების გადასახდელად. 2007 წლის 22 დეკემბერს სასამართლომ სარჩელი არ დააკმაყოფილა. 2008 წელს მონაწილეობდა საპრეზიდენტო არჩევნებში.

2008 წლის 10 იანვარს საქართველოს გენერალურმა პროკურატურამ პატარკაციშვილს ბრალი წაუყენა შეთქმულებაში საქართველოს სახელმწიფო ხელისუფლების დასამხობად, საქართველოს პოლიტიკური თანამდებობის პირზე თავდასხმისა და ტერორისტული აქტის მომზადებაში. 16 იანვარს პროკურატურამ პატარკაციშვილზე ძებნა გამოაცხადა.

გარდაცვალება
2008 წლის 12 თებერვალს პატარკაციშვილი ლონდონში გვიან ღამით გულის შეტევით გარდაიცვალა. ბიზნესმენ ბადრი პატარკაციშვილის გარდაცვალების ფაქტი მისმა პრესსამსახურმაც დაადასტურა. ოჯახის სხვა ახლობლები კი აცხადებენ, რომ ბადრი პატარკაციშვილი მოკლეს, ის იყო სრულიად ჯანმრთელი.

პატარკაციშვილი 52 წლის იყო.
მიხეილ ქარელი

მიხეილ ქარელი (დ. 3 სექტემბერი, 1975. გორი) — სამართალმცოდნე. საქართველოს პრეზიდენტის სახელმწიფო რწმუნებული შიდა ქართლში 2004–2007 წლებში.

ბიოგრაფია
დაიბადა ქ. გორში. მშობლები: მზია გოდერძიშვილი, გაიოზ (გოგი) ქარელი. 2000 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სამართალმცოდნეობის ფაკულტეტი. 2001–2002 წლებში იყო გორის რაიონის ტყვიავის საკრებულოს თავმჯდომარე და პარალელურად, არასამთავრობო ორგანიზაცია „ანტიკორუფციული კავშირის“ თავმჯდომარე. 2002–2003 წლებში „ნაციონალური მოძრაობის“ გორის ორგანიზაციის აღმასრულებელი მდივანი. 2004–2007 წლებში იყო საქართველოს პრეზიდენტის სახელმწიფო რწმუნებული შიდა ქართლში.
თეო ტლაშაძე

თეო ტლაშაძე (დ. 12 ივნისი, 1973, გორი) — ქართველი პოლიტიკოსი, პედაგოგი.

ბიოგრაფია
დაიბადა ქ. გორში. მშობლები: ნათელა კოზაევა, ვალერიან ტლაშაძე. 1995 წელს დაამთავრა ცხინვალის პედაგოგიური ინსტიტუტის ისტორიის ფაკულტეტი. 1990-93 წლებში იყო გორის სამრეწველო კომბინატის მუშა, 1995-96 წლებში კი გორის მუნიციპალიტეტის სოფ. ხიდისთავის საშუალო სკოლის ისტორიის მასწავლებელი. 2003-2007 წლებში იყო ერთიანი ნაციონალური მოძრაობის წევრი. 2004-2008 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ნაციონალური მოძრაობა — დემოკრატები“. ჯანდაცვისა და სოციალურ საკითხთა კომიტეტის წევრი, ტერიტორიული მთლიანობის აღდგენის საკითხთა დროებითი კომისიის მდივანი. 2007 წლიდან იყო პარტიის „მოძრაობა ერთიანი საქართველოსთვის“ წევრი.
ალექსანდრე ჩოჩია

ალექსანდრე (ალეკო) ალექსანდრეს ძე ჩოჩია (დ. 1935, აბაშა, — გ. 2005, გორი) — ქართველი ქირურგი. პედიატრის ანა კუცია-ჩოჩიას შვილი.

ბიოგრაფია
1959 წელს ა. ჩოჩიამ დაამთავრა თბილისის სამედიცინო ინსტიტუტი (ამჟამად თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტი). იყო აკადემიკოს ეგნატე ფიფიას ერთ-ერთი უახლოესი მოწაფე და თანამშრომელი, მისი ხელმძღვანელობით გაიარა ასპირანტურის კურსი. მოღვაწეობდა მუცლის ღრუს ქირურგიის და მიკროქირურგიის დარგებში. 1959-1972 წლებში მუშაობდა თბილისის რკინიგზის რესპუბლიკური კლინიკური საავადმყოფოს ქირურგიულ განყოფილებაში (გამგე: აკად. ე. ფიფია) ქირურგად და განყოფილების გამგის მოადგილედ. 1972-2005 იყო გორის რაიონული საავადმყოფოს ქირურგიული განყოფილების გამგე და გორის რაიონის მთავარი ქირურგი. არჩეული იყო საქართველოს ქირურგთა საზოგადოების წევრად და აქტიურად მონაწილეობდა მის საქმიანობაში. შესრულებული და გამოქვეყნებული აქვს რამდენიმე სამეცნიერო ნაშრომი (ე. ფიფიასთან ერთად). აღზარდა ქირურგთა არაერთი თაობა. ითვლებოდა საქართველოს ერთ-ერთ საუკეთესო ქირურგად. გარდაიცვალა საოპერაციო მაგიდასთან, გორის ცნობილი ტერორისტული აქტის (2005) დროს დასახიჩრებულთა მკურნალობისას.

ალექსანდრე ჩოჩიას სახელი მიეკუთვნა გორის რაიონულ საავადმყოფოს. ამავე საავადმყოფოს ეზოში დადგმულია მისი ბიუსტი.

დაკრძალულია თბილისში, საბურთალოს საზოგადო მოღვაწეთა პანთეონში.
მანანა ნოზაძე

მანანა თენგიზის ასული ნოზაძე (დ. 6 ივნისი, 1951, თბილისი, საქართველო — გ. 5 დეკემბერი, 1997, იქვე) — ქართველი აღმოსავლეთმცოდნე, პირველი ქართველი ეგვიპტოლოგი. კინოდოკუმენტალისტის, თენგიზ ნოზაძისა, და აღმოსავლეთმცოდნის, ლატავრა ღვალაძის, ქალიშვილი.

ბიოგრაფია
მანანა ნოზაძემ დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის (თსუ) აღმოსავლეთმცოდნეობის ფაკულტეტი (1973) და პეტერბურგის აღმოსავლეთმცოდნეობის ინსტიტუტის ასპირანტურა (1983). იყო ეგვიპტოლოგის, აკადემიკოს მიხ. კოროსტოვცევის მოწაფე. 1973–1978 და 1983–1997 თბილისის გიორგი წერეთლის სახელობის აღმოსავლეთმცოდნეობის ინსტიტუტის სემიტოლოგიის განყოფილების მეცნიერ-თანამშრომელი. გამოაქვეყნა რამდენიმე სამეცნიერო ნაშრომი ეგვიპტოლოგიის დარგში და რამდენიმე ქართული თარგმანი ძველეგვიპტურიდან. იყო ეგვიპტოლოგთა საერთაშორისო ფორუმების მონაწილე, ეგვიპტოლოგთა საერთაშორისო საზოგადოების წევრი.

დაკრძალულია თბილისში, საბურთალოს საზოგადო მოღვაწეთა პანთეონში.
ფილიპ ლამი

ფილიპ ლამი (; დ. 11 ნოემბერი, 1983, მიუნხენი, გერმანია) — გერმანელი ფეხბურთელი, მიუნხენის „ბაიერნის“ ყოფილი კაპიტანი.

სანაკრებო კარიერა
ფილიპ ლამმა გერმანიის ნაკრებში პირველი მატჩი ჩაატარა 2004 წლის თებერვალში ხორვატიის ნაკრების წინააღმდეგ. ლამმა შეუცვლელად ითამაშა ევრო 2004-ზე გერმანიის მიერ გამართულ სამივე მატჩში. მიუხედავად გერმანიის ნაკრების ჩავარდნისა, ლამის ასპარეზობა გამორჩეულად დადებითად იყო შეფასებული.

ლამმა გაიტანა პირველი გოლი გერმანიაში გამართული მუნდიალი 2006-ის გახსნით მატჩში. ლამმა გოლი კოსტა-რიკის ნაკრებს გაუტანა. გერმანიამ ის მატჩი 4–2 მოიგო და საბოლოოდ ტურნირში მესამე ადგილი დაიკავა.

ევრო 2008-ზე ლამმა გაიტანა გადამწყვეტი გოლი თურქეთის ნაკრების კარში, მატჩის 90-ე წუთზე და მატჩის საუკეთესო მოთამაშედაც დასახელდა. გერმანიამ 3–2 მოიგო და ფინალში გავიდა. თავად ლამმა ეს გოლი კარიერის უმნიშვნელოვანეს გოლად შეაფასა. ფინალში გერმანია ესპანეთის ნაკრებთა დამარცხდა. მატჩის ერთადერთი გოლი ფერნანდო ტორესმა ლამისა და მეკარე იენს ლემანის ორმხრივი შეცდომის შედეგად გაიტანა. ლამი და გერმანიის ნაკრები ვერცხლის მედლებს დასჯერდნენ.

2010 წლის მუნდიალზე ლამი ნაკრების კაპიტნად დაინიშნა. მან შეცვალა დაშავებული მიხაელ ბალაკი. მან პირველივე მატჩში ერთი საგოლე გადაცემა მიითვალა. გერმანია ამ მუნდიალზეც ბრინჯაოს მედლების ლაურეატი გახდა.

ევრო 2012-ზე ლამმა ერთი გოლი გაიტანა მეოთხედფინალში საბერძნეთის წინააღმდეგ მატჩში, რომელიც გერმანიამ 4–2 მოიგო. ნახევარფინალში გასული გერმანიის ნაკრები იტალიამ დაამარცხა ანგარიშით 2–0.

2014 წლის მსოფლიო ჩემპიონატი ლამმა დაიწყო საყრდენი ნახევარმცველის პოზიციაზე. მერვედფინალიდან იოახიმ ლევმა, რომელმაც ტრავმის გამო დაკარგა მარჯვენა მცველი შხოდრან მუსტაფი, დააბრუნა ლამი მისთვის ჩვეულ მარჯვენა მცველის პოზიციაზე. ლამმა ნაკრებთან ერთად მოიგო ჩემპიონატი. მუნდიალის დასრულების შემდეგ ლამმა განაცხადა სანაკრებო კარიერის დასრულების შესახებ.

ნაკრების რიგებში ლამმა 10 წლის მანძილზე 113 მატჩში ითამაშა.

სათამაშო პოზიცია
ლამმა კარიერა დაიწყო როგორც მარცხენა მცველმა. 2010 წლიდან ის ჯერ კლუბში, ხოლო შემდეგ ნაკრებშიც მარჯვენა მცველის პოზიციაზე გადაიყვანეს. 2013–14 წლების სეზონში „ბაიერნის“ მწვრთნელად დანიშნულმა გვარდიოლამ ლამს ამპლუა შეუცვალა და მას საყრდენ ნახევარმცველად ათამაშებდა. იგივე გაიმეორა გერმანიის ნაკრების მწვრთნელმა იოახიმ ლევმა, რომელმაც ლამი ასევე საყრდენი ნახევარმცველის პოზიციაზე დააყენა 2014 წლის მუნდიალზე. თუმცა ამავე ჩემპიონატზე პლეი-ოფის ეტაპიდან ლამი ჩვეულ, მარჯვენა მცველის პოზიციას დაუბრუნდა.

მიღწევები
საკლუბო
ბუნდესლიგის ჩემპიონი (6): 2003, 2006, 2008, 2010, 2013, 2014
გერმანიის თასის მფლობელი (6): 2003, 2006, 2008, 2010, 2013, 2013
უეფას ჩემპიონთა ლიგის გამარჯვებული: 2013
უეფას ჩემპიონთა ლიგის ვერცხლის პრიზიორი (2): 2010, 2012

სანაკრებო
მსოფლიო ჩემპიონი (1): 2014
მსოფლიო ჩემპიონატის ბრინჯაოს პრიზიორი (2): 2006, 2010
ევროპის ჩემპიონატის ვერცხლის პრიზიორი (1): 2008
ფრანკ რიბერი

ფრანკ რიბერი (; დ. 7 აპრილი, 1983, ბულონ-სურ-მერი, საფრანგეთი) — ფრანგი ფეხბურთელი. თამაშობდა გარემარბის პოზიციაზე. ითვლება თავისი თაობის ერთ-ერთ საუკეთესო მოთამაშედ და ისტორიაში ერთ-ერთ უდიდეს გარემარბად.

საკლუბო კარიერა
რიბერი მიუნხენის „ბაიერნის“ ღირსებას 2007–2019 წლებში იცავდა, ამ პერიოდის განმავლობაში ფრანგმა გარემარბმა მიუნხენელთა მაისურით მხოლოდ ბუნდესლიგაში ჩატარებულ 273 მატჩში 86 გოლი გაიტანა, ხოლო ყველა ტურნირის ჩათვლით ჩატარებულ 425 შეხვედრაში 124 გოლი და 184 შედეგიანი გადაცემა გააკეთა. საერთო ჯამში რიბერიმ „ბაიერნთან“ ერთად 9-ჯერ ბუნდესლიგა, 6-ჯერ გერმანიის თასი, 5-ჯერ გერმანიის სუპერთასი, თითოჯერ გერმანიის ლიგის თასი, უეფა-ს ჩემპიონთა ლიგა, უეფა-ს სუპერთასი და ფიფა-ს მსოფლიო საკლუბო ჩემპიონატი მოიგო.

სანაკრებო სტატისტიკა
მიღწევები
საკლუბო
გალათასარაი
თურქეთის თასი: 2004–05

ოლიმპიკი მარსელი
უეფა-ს ინტერტოტოს თასი: 2005

ბაიერნი
ბუნდესლიგა: 2007–08, 2009–10, 2012–13, 2013–14, 2014–15, 2015–16, 2016–17, 2017–18, 2018–19
გერმანიის თასი: 2007–08, 2009–10, 2012–13, 2013–14, 2015–16, 2018–19
გერმანიის ლიგის თასი: 2007
გერმანიის სუპერთასი: 2010, 2012, 2016, 2017, 2018
უეფა-ს ჩემპიონთა ლიგა: 2012–13
უეფა-ს სუპერთასი: 2013
ფიფა-ს მსოფლიო საკლუბო ჩემპიონატი: 2013
უეფა-ს ჩემპიონთა ლიგის ფინალისტი: 2009–10, 2011–12

სანაკრებო
საფრანგეთი
მსოფლიოს ვიცე-ჩემპიონი: 2006

ინდივიდუალური
საფრანგეთის ლიგა 1-ის თვის საუკეთესო მოთამაშე -ის ვერსიით: აგვისტო 2004, ოქტომბერი 2005, ნოემბერი 2005, აპრილი 2006
საფრანგეთის ლიგა 1-ის წლის საუკეთესო ახალგაზრდა მოთამაშე -ის ვერსიით: 2006
საფრანგეთის ლიგა 1-ის წლის საუკეთესო გოლის ავტორი -ის ვერსიით: 2006
საფრანგეთის ლიგა 1-ის წლის გუნდის წევრი -ის ვერსიით: 2006
 ': 2006
 : 2006, 2008
საფრანგეთის წლის საუკეთესო ფეხბურთელი: 2007, 2008, 2013
გერმანიის წლის საუკეთესო ფეხბურთელი: 2008
-ის წლის გუნდის წევრი: 2007–08, 2012–13
უეფა-ს წლის გუნდის წევრი: 2008, 2013
უეფა-ს ევროპის საუკეთესო ფეხბურთელის ჯილდო: 2012–13
უეფა-ს სუპერთასის მატჩის საუკეთესო მოთამაშე: 2013
-ის ბუნდესლიგის სეზონის გუნდის წევრი: 2007–08, 2008–09, 2011–12, 2012–13, 2013–14
უეფა-ს ჩემპიონთა ლიგის საუკეთესო ასისტენტი: 2011–12
გერმანიის თასის საუკეთესო ასისტენტი: 2016–17
ბუნდესლიგის საუკეთესო ასისტენტი: 2010–11, 2011–12, 2012–13
ბუნდესლიგის წლის საუკეთესო მოთამაშე: 2012–13
 -ის წლის საუკეთესო ფეხბურთელი: 2013
ფიფა-ს მსოფლიო საკლუბო ჩემპიონატის ოქროს ბურთი: 2013
ფიფა-ს მსოფლიო საკლუბო ჩემპიონატის ფინალის ყველაზე ღირებული მოთამაშე: 2013
 11: 2013
ფიფა-ს ოქროს ბურთის მესამე ადგილი: 2013
ბუნდესლიგის თვის გოლის ავტორი: მაისი 2019
სერია -ს თვის საუკეთესო ფეხბურთელი: სექტემბერი 2019
„ფიორენტინას“ სეზონის საუკეთესო მოთამაშე: 2019–20

ფაქტები
2019 წლის 23 სექტემბერს ფრანკ რიბერიმ „ატლანტასთან“ სერია -ს მე-4 ტურის მატჩში სადებიუტო გოლი გაიტანა, რითაც გამოცემა -ს თანახმად, იტალიის უმაღლესი დივიზიონის ყველაზე ასაკოვანი ლეგიონერი გახდა, რომელმაც გოლის გატანა შეძლო — 36 წლისა და 168 დღის ასაკში.
ევკარიოტები

ევკარიოტებს, ანუ ბირთვიან უჯრედებს (ინგ. . გავრცელებულია, თუმცა მცდარია დასახელება ეუკარიოტი) გააჩნიათ პლაზმური მემბრანა, ბირთვი, ბირთვაკი, ენდოპლაზმური ბადე, რიბოსომა, მიტოქონდრია, გოლჯის აპარატი, ლიზოსომა, ცენტრიოლები. ევკაროტული უჯრედებია: ერითროციტები, სპიროგირა (წყალმცენარე), ამება, საფუარა სოკო, ქალამანა, ტრიპანოსიმები, ქლამიდომონადა და სხვა. ევკარიოტებში პროკარიოტებისაგან განსხვავებით დნმ არის მოთავსებული ბირთვში.

ევკარიოტები, საერთო სახელწოდება ორგანიზმებისა, რომელთაც აქვთ მორფოლოგიურად გაფორმებული ბირთვი. ევკარიოტების პროტოპლაზმა მორფოლოგიურად და ფუნქციურად დიფერენცირებულია ციტოპლაზმად და კარიოპლაზმად, რომელიც საკუთარი გარსით (კარიოლემით) არის გარემოცული და ქმნის ბირთვს. ბირთვში თავმოყრილია თითქმის მთელი მემკვიდრული ნივთიერება (დნმ). ევკარიოტებს განეკუთვნება ყველა უჯრედოვანი ორგანიზმი (ერთუჯრედიანი და მრავალუჯრედიანი მცენარე და ცხოველი) ე. წ. პროკარიოტების (ბაქტერიებისა და ლურჯ-მწვანე წყალმცენარეების) გარდა.
დავით შემოქმედელი

დავით შემოქმედელი, ნამდვილი სახელი და გვარი დავით ივანეს ძე ტაკიძე (დ. 8 აპრილი, 1953, შემოქმედი, ოზურგეთის რაიონი, საქართველო) — ქართველი პოეტი, პროზაიკოსი და ესეისტი.

ბიოგრაფია
2005 წელს დაამთავრა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის (სტუ) სამოქალაქო და სამრეწველო მშენებლობის ფაკულტეტი. ჰყავს მეუღლე და ორი შვილი.

პროფესიული გამოცდილება
1975-1985 წლებში მუშაობდა საპროექტო ბიუროში ინჟინრად.
1985-1988 წლებში იყო კულტურის სასახლის დირექტორი.
1988-1990 წლებში აირჩიეს ოზურგეთის რუსთაველის საზოგადოების თავმჯდომარედ.
სხვადასხვა წლებში ეწეოდა პედაგოგიურ საქმიანობას.
იყო ილია ჭავჭავაძის საზოგადოების პრეზიდიუმის წევრი.
განახლებულ გაზეთ „ივერიის“ თანარედაქტორი.
სრულიად საქართველოს რუსთაველის საზოგადოების დამფუძნებელი და გამგეობის წევრი. ამავე საზოგადოების ლიტერატურულ და მეცნიერულ ურთიერთობათა ხელმძღვანელი.
საქართველოს მწერალთა კავშირის გამგეობის წევრი. ახალგაზრდა მწერალთა სექციის თავმჯდომარე. მწერალთა კავშირის მთავარი ლიტერატურული კონსულტანტი.
ჟურნალ „ლიტერატურა და ხელოვნების“ რედაქტორი.
გამომცემლობა „ეროვნული მწერლობის“ რედაქტორი.

არის სრულიად საქართველოს რუსთაველის საზოგადოების პრეზიდენტი.
საქართველოს მწერალთა კავშირის თავმჯდომარის მოადგილე.
გამომცემლობა „დავითის“ დირექტორი.

დავით აღმაშენებლის, გალაკტიონ ტაბიძის, ნიკო ლორთქიფანიძისა და ივანე მაჩაბლის პრემიების ლაურეატი.

გამოცემული წიგნები
„სიმაღლე“/1981წ/.
„დუმილის ხმა“/1985წ/.
„ჩემი წილი ცა“/1986წ/.
„გახუნებული პეიზაჟები“/1990წ/
„ტაძართან“/1990წ/. ერთტომეული
„რას ტვიფრავ სულზე“/1997წ/.
„ჩემს სამშობლოში მე ემიგრანტი“/2000წ/.
„სიტყვებს მიღმა“/2006წ/. ერთტომეული
„რატომ ტირიან ჩიტები ზამთარში?“ წიგნი /2009წ/ პროზა, წერილები
იგორ ურუშაძე

იგორ აპოლონის ძე ურუშაძე (დ. 1916, პეტროგრადი — გ. 1997, თბილისი) — ქართველი ხელოვნებათმცოდნე და პედაგოგი, ხელოვნებათმცოდნეობის დოქტორი, პროფესორი, საქართველოს ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე. სტომატოლოგის და საზოგადო მოღვაწის, პროფესორ აპოლონ ურუშაძის შვილი.

ბიოგრაფია
იგორ ურუშაძემ დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტი (1940) და თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის ასპირანტურა. სხვადასხვა დროს მოღვაწეობდა თბილისის სამხატვრო აკადემიის პროფესორად და თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიის ესთეტიკისა და ხელოვნებათმცოდნეობის კათედრის გამგედ. აღზარდა ქართველ ხელოვნებათმცოდნეთა არა ერთი თაობა. გამოქვეყნებული აქვს მრავალი ნაშრომი ქართული სახვითი ხელოვნების ისტორიის, ქართველ და კავკასიელ მხატვართა შემოქმედების, ხელოვნების ესთეტიკისა და თეორიის საკითხებზე. გამოსცა მონოგრაფიები სერგო ქობულაძეზე, იაკობ ნიკოლაძეზე, აპოლონ ქუთათელაძეზე და ს. კაკაბაძეზე.

დაკრძალულია თბილისში, ვაკის სასაფლაოზე.
.ge

. — ზედა დონის ეროვნული დომენი საქართველოსთვის.

აღნიშნული დომენური სახელები ხელმისაწვდომია საქართველოს მოქალაქეებისთვის (შეუზღუდავად) ან უცხოური დაწესებულებისთვის, წარმომადგენლის მეშვეობით (მხოლოდ ერთი დომენი თითოეულ რეგისტრანტზე). აგრეთვე, ხელმისაწვდომია მოცემული ქვედომენები, ცალკეული სახის რეგისტრანტებისთვის:

.. — მხოლოდ კომერციული ორგანიზაციებისთვის
.. — მხოლოდ უმაღლესი და საშუალო საგანმანათლებლო დაწესებულებებისთვის
.. — მხოლოდ სკოლებისთვის
.. — მხოლოდ სამთავრობო ორგანიზაციებისთვის
.. — მხოლოდ არასამთავრობო ორგანიზაციებისთვის
.. — მხოლოდ სახელმწიფო სამხედრო ორგანიზაციებისთვის (იყენებს საქართველოს თავდაცვის სამინისტროც)
.. — მხოლოდ ქსელებთან დაკავშირებული ორგანიზაციებისთვის
.. — მხოლოდ კერძო პირებისთვის

ისტორია
. დომენის განკარგვის უფლებამოსილება, 1992 წელს გადაეცა ქართულ ინტერნეტ-მომწოდებელს „სანეტს“. 2006 წელს კი „კავკასუს ონლაინი“, რომელიც შეიქმნა სამი კომპანიის (მათ შორის „სანეტის“) გაერთიანების საფუძველზე, გახდა . დომენის ფინანსური უზრუნველმყოფი. სარეგისტრაციო მომსახურება თავდაპირველად გაეშვა არამომგებიანი ორგანიზაციის, „ინტერნეტის განვითარების ჯგუფი – საქართველოს“ მეშვეობით, თუმცა „კავკასუს ონლაინის“ შემოსვლის შემდეგ, მმართველობითი და სარეგისტრაციო მომსახურების წარმართვა, მას მიენიჭა ექსკლუზიური უფლებით. 2014 წლიდან კი .. ქვედომენის განკარგვის უფლება გადაეცა „სმართ ლოჯიქს“, რომელიც არის საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სსიპ.
Volvo P1800

ვოლვო 1800 — კომპანია ვოლვოს კლასიკური სპორტული ავტომანქანების სერია. მოდელი ოთხი ვერსიით გამოდიოდა 1960-73 წლებში.

ისტორია
პროექტი დაიწყო 1957 წელს, ვინაიდან ვოლვოს სურდა სპორტული მანქანის გამოშვება, მიუხედავად იმისა, რომ მათი წინა მცდელობა (1900) სრული კრახით დასრულდა - მხოლოდ 68 მანქანა გაიყიდა. ამ პროექტის უკან იდგა ვოლვოს საინჟინრო კონსულტანტი ჰელმერ პეტერსონი, რომელიც 1940-იან წლებში ვოლვო 444-ის დამუშავებას ხელმძღვანელობდა. დიზაინის სამუშაოები ჰელმერის ვაჟმა, პელე პეტერსონმა, შეასრულა, რომელიც იმჟამად პიეტრო ფრუაში მუშაობდა. იტალიურმა კაროცერია პიეტრო ფრუას დიზაინის ფირმამ პირველი სამი პროტოტიპი ააგო, ნომრებით: 958-1, 958-2 და 958-3.

1957 წლის დეკემბერში ჰელმერ პეტერსონმა 1 (პირველი ხელით აწყობილი 1800 პროტოტიპი) გაატარა ოსნაბრუკში, დასავლეთ გერმანია, კარმანის შტაბ-ბინაში. პეტერსონს იმედი ჰქონდა, რომ კარმანი შეძლებდა ამ მანქანის ქარხანაში აწყობას. ამ დროისთვის ყველა მონახაზი და დეტალი დამუშავებული იყო და კარმანის თანხმობის შემთხვევაში მანქანა გასაყიდად 1958 წლის დეკემბერში იქნებოდა მზად. თუმცა იმავე წლის თებერვალში ფოლკსვაგენმა აუკრძალა კარმანს ამ შეკვეთის მიღება. ფოლკსვაგენი შიშობდა, რომ ეს მოდელი მის საკუთარ მანქანას გაუწევდა კონკურენციას და კარმანს ყველა კონტრაქტის გაუქმებით დაემუქრა, ამ შეკვეთის მიღების შემთხვევაში. ამ გარემოებამ პროექტი თითქმის ჩაშალა.