სანტა-მარია-მაჯორე

}
| რელიგიური_წევრობა = კათოლიკური ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი =მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =პაპის მთავარი ბაზილიკა
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი = ფერდინანდო ფუგა
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი = ბაზილიკა
| ხუროთმოძღვრული_სტილი = რომაული არქიტექტურა, ბაროკო
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = 432
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =დიახ
| ტევადობა =
| სიგრძე =92
| სიგანე =80
| ნავის_სიგანე =30
| სიმაღლე_მაქსიმალური = 75
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 41.8975
| გრძედი =12.498611
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
სანტა-მარია-მაჯორე — პაპის ოთხი მთავარი ბაზილიკიდან ერთ-ერთი, ასევე რომის შვიდი მომლოცველთა ეკლესიიდან ერთ-ერთი და რომში მარიამისადმი მიძღვნილი უდიდესი ეკლესია. სანტა-მარია-მაჯორე არის პირველი მარიამისადმი მიძღვნილი სიწმინდე დასავლურ სამყაროში და ყველა სიწმინდის დედა.

ბაზილიკაში დაცულია -ს საპატიო ხატი, რომელიც წარმოადგენს ღვთისმშობელს, როგორც რომაელი ხალხის ჯანმრთელობისა და მფარველის სიმბოლოს. ამ ხატს კანონიკური გვირგვინი მიანიჭა პაპმა გრიგოლ -მ 1838 წლის 15 აგვისტოს თავისი პაპის ბულით .

1929 წლის ლატერანის ხელშეკრულების თანახმად, რომელიც დაიდო წმინდა საყდარსა და იტალიას შორის, ბაზილიკა მდებარეობს იტალიაში და არა ვატიკანში. თუმცა, წმინდა საყდარი სრულად ფლობს ბაზილიკას და იტალია სამართლებრივად ვალდებულია აღიაროს მისი სრული საკუთრების უფლება და მიანიჭოს მას „იმუნიტეტი, რომელიც საერთაშორისო სამართლით ენიჭება უცხო ქვეყნების დიპლომატიური წარმომადგენლების შტაბ-ბინებს.“ ლეგენდასთან დაკავშირებით, რომლის მიხედვითაც დაახლოებით 352 წელს, „პაპ ლიბერიუსის პონტიფიკატის დროს, რომაელმა პატრიციმ იოანემ და მისმა ცოლმა, რომლებსაც არ ჰყავდათ მემკვიდრეები, აღთქმა დადეს, რომ გაიღებდნენ თავიანთ ქონებას ქალწული მარიამისთვის“. 5 აგვისტოს, რომაული ზაფხულის პიკზე, ღამით თოვლი მოვიდა ესკვილინის ბორცვის მწვერვალზე. ქალწულ მარიამის ხილვის მორჩილებით, რომელიც მათ იმავე ღამეს ჰქონდათ, წყვილმა ააშენა ბაზილიკა მარიამის პატივსაცემად იმ ადგილზე, რომელიც თოვლით იყო დაფარული.

ლეგენდა პირველად მხოლოდ 1000 წლის შემდეგ არის მოხსენიებული. ეს შეიძლება ნაგულისხმევი იყოს ადრეული საუკუნის -ში, სადაც პაპ ლიბერიუსზე ნათქვამია: „მან ააშენა თავისი სახელის ბაზილიკა ლივიას მაცელუმის ახლოს“. მოვლენა აღწერილია საუკუნის დასაწყისის მასოლინო და პანიკალეს ნახატში „თოვლის სასწაული“.

დღესასწაულს თავდაპირველად ეწოდებოდა (წმინდა მარიამის მიძღვნა), და აღინიშნებოდა მხოლოდ რომში, სანამ ის შეტანილი იქნებოდა ზოგად რომაულ კალენდარში, 1568 წელს მისი სახელისთვის დამატებით. პაპ ბენედიქტე -ის მიერ 1741 წელს დანიშნულმა კონგრეგაციამ წამოაყენა წინადადება, რომ ლეგენდის წაკითხვა ამოღებული ყოფილიყო და დღესასწაულისთვის მიეცათ მისი ორიგინალური სახელი. ამ წინადადებასთან დაკავშირებით არანაირი ქმედება არ განხორციელებულა 1969 წლამდე, როდესაც ლეგენდა ამოიღეს და დღესასწაულს ეწოდა . (წმინდა მარიამის ბაზილიკის დღე). ლეგენდის კვალი ისევ შეიმჩნევა თეთრი ვარდის ფურცლების გუმბათიდან ჩამოყრით მესის აღნიშვნის დროს.

ადგილზე უძველესი შენობა იყო ლიბერიუსის ბაზილიკა ან სანტა-მარია-ლიბერიანა, რომელსაც სახელი ეწოდა პაპ ლიბერიუსის მიხედვით (352-366 წწ.). ეს სახელი შეიძლება წარმოშობილიყო იმავე ლეგენდიდან, რომელიც გვიამბობს, რომ იოანესა და მისი ცოლის მსგავსად, პაპ ლიბერიუსს სიზმარში უთხრეს მოახლოებული ზაფხულის თოვლის შესახებ, პროცესიით წავიდა იქ, სადაც ეს მოხდა და მონიშნა ტერიტორია, სადაც უნდა აშენებულიყო ეკლესია. ლიბერიანა კვლავ შედის ბაზილიკის სახელის ზოგიერთ ვერსიაში, და „ლიბერიუსის ბაზილიკა“ შეიძლება გამოყენებულ იქნას როგორც თანამედროვე, ასევე ისტორიული სახელი.

მეორე მხრივ, სახელი „ლიბერიუსის ბაზილიკა“ შეიძლება დამოუკიდებელი იყოს ლეგენდისგან, რადგან, პიუს პარშის თანახმად, პაპმა ლიბერიუსმა სიჩინინის ოჯახის სასახლე გარდაქმნა ეკლესიად, რომელსაც ამ მიზეზით ეწოდა „სიჩინინის ბაზილიკა“. ეს შენობა შემდეგ ჩანაცვლდა პაპ სიქსტუს -ის (432-440 წწ.) დროს ამჟამინდელი სტრუქტურით, რომელიც ეკურთხა მარიამის სახელზე. სახელი, რომელიც მას მიეცა იესო ქრისტეს შობის აკვნის ან ბაგის რელიკვიის გამო ეს სახელი ჩნდება რომაულ გამოცემებში, როგორც პაპის მესის ადგილი შობის ღამეს.

პაპის მთავარი ბაზილიკის სტატუსი
კათოლიკურ ეკლესიას შეიძლება მიენიჭოს ბაზილიკის წოდება მხოლოდ სამოციქულო ჯილდოს ან უხსოვარი დროიდან არსებული ტრადიციის წყალობით. სანტა-მარია-მაჯორე არის ერთ-ერთი იმ ოთხი ეკლესიიდან, რომლებიც ატარებენ „მთავარი ბაზილიკის“ წოდებას. დანარჩენი სამია ლატერანის ბაზილიკა, წმინდა პეტრეს ბაზილიკა და სან-პაოლო-ფუორი-ლე-მურა. მთავარი ბაზილიკის წოდება ოდესღაც უფრო ფართოდ გამოიყენებოდა.

სხვა მთავარ ბაზილიკებთან ერთად, სანტა-მარია-მაჯორეს ასევე აქვს „პაპის ბაზილიკის“ სტატუსი. 2006 წლამდე, ოთხი პაპის მთავარი ბაზილიკა და სან-ლავრენტი-ფუორი-ლე-მურა, მოიხსენიებოდა როგორც რომის „საპატრიარქო ბაზილიკები“. როდესაც პაპმა ბენედიქტ -მ უარი თქვა „დასავლეთის პატრიარქის“ წოდებაზე, სანტა-მარია-მაჯორეს წოდება შეიცვალა საპატრიარქოდან პაპის ბაზილიკად, როგორც ეს მის ვებგვერდზეა აღნიშნული. თითოეული მათგანი დაკავშირებული იყო ხუთი უძველესი საპატრიარქოდან ერთ-ერთთან. სანტა-მარია-მაჯორე დაკავშირებული იყო ანტიოქიის საპატრიარქოსთან.

პაპის ხუთი ბაზილიკა იერუსალიმის წმინდა ჯვრის ბაზილიკასთან და სან-სებასტიანო-ფუორი-ლე-მურასთან ერთად იყო რომის შვიდი მომლოცველთა ეკლესიიდან ერთ-ერთი, რომლებსაც სტუმრობდნენ მორწმუნეები რომში მომლოცველობის დროს.

ისტორია
დღეისათვის დადგენილია, რომ ამჟამინდელი ეკლესია აშენდა რომის ესკვილინის ბორცვზე პაპ ცელესტინ -ის (422–432) და არა პაპ სიქსტუს -ის (432–440 წწ.) მმართველობის დროს, რომელმაც ბაზილიკა 434 წლის 5 აგვისტოს ქალწული მარიამის სახელზე აკურთხა.

ტრიუმფალურ თაღზე გაკეთებული წარწერა „ “ (სიქსტუსი ეპისკოპოსი ღვთის ხალხს), მიუთითებს ამ პაპის როლზე მშენებლობაში. როგორც ამბობენ, ესკვილინის ბორცვის მწვერვალზე მდებარე ამ ეკლესიის გარდა, პაპ სიქსტუს -მ ქალაქში მრავალი სამშენებლო პროექტი დაიწყო, რომლებიც მისმა მემკვიდრემ, პაპმა ლეო -მა დიდმა გააგრძელა.

ეკლესიამ ძირითადად შეინარჩუნა თავისი თავდაპირველი სტრუქტურა, მიუხედავად რამდენიმე დამატებითი სამშენებლო პროექტისა და 1348 წლის მიწისძვრით მიყენებული ზიანისა.

ამ პერიოდში რომში ეკლესიების მშენებლობა, როგორც ეს სანტა-მარია-მაჯორეს მაგალითზე ჩანს, შთაგონებული იყო იდეით, რომ რომი იყო არა მხოლოდ რომის იმპერიის ცენტრი, როგორც ეს კლასიკურ პერიოდში ითვლებოდა, არამედ ქრისტიანული სამყაროს ცენტრიც.

სანტა-მარია-მაჯორე, ერთ-ერთი პირველი ეკლესია, რომელიც ქალწულ მარიამის სახელზე ააგეს, აღიმართა ეფესოს 431 წლის საეკლესიო კრების შემდეგ, რომელმაც მარიამი ღვთისმშობლად გამოაცხადა. პაპმა სიქსტუს -მ ეკლესია ამ გადაწყვეტილების აღსანიშნავად ააშენა. მირი რუბინი მიიჩნევს, რომ ბაზილიკის მშენებლობაზე გავლენა იქონია ასევე მარიამის აღქმამ, როგორც იმ პიროვნებისა, რომელსაც შეეძლო კლასიკური რომის საიმპერატორო იდეალების წარმოდგენა, რაც აერთიანებდა ძველ რომსა და ახალ ქრისტიანულ რომს.

გრიგოლ დიდი შესაძლოა შთაგონებული ყოფილიყო ღვთისმშობლისადმი (დედა ღვთისა) ბიზანტიური მოწიწებით, როდესაც 590 წელს პაპად გახდომის შემდეგ, შავი ჭირის ეპიდემიის დროს, რომელმაც მისი წინამორბედის სიცოცხლე წაიღო, მან ბრძანა შვიდი პროცესია გამართულიყო ქალაქ რომში, რომლებიც ფსალმუნებსა და -ს გალობდნენ, რათა ღვთის რისხვა დაეცხრო. პროცესიები ქალაქის სხვადასხვა ნაწილში დაიწყო, მაგრამ იმის ნაცვლად, რომ საბოლოოდ წმინდა პეტრეს ეკლესიასთან შეყრილიყვნენ, რომელიც ყოველთვის იყო რომის ტრადიციული მფარველი, მან ნაცვლად ამისა ბრძანა პროცესიები სანტა-მარია-მაჯორესთან შეერთებულიყვნენ.

როდესაც პაპები ავინიონის პაპობის პერიოდის შემდეგ რომში დაბრუნდნენ, ბაზილიკის შენობები პაპების დროებით სასახლედ იქცა ლატერანის სასახლის გაუარესებული მდგომარეობის გამო. პაპების რეზიდენცია შემდეგ გადაიტანეს ვატიკანის სასახლეში, რომელიც ახლა ვატიკანის ქალაქ-სახელმწიფოშია.

ბაზილიკა აღადგინეს, განაახლეს და გააფართოვეს სხვადასხვა პაპებმა, მათ შორის ევგენი -მ (1145–1153 წწ.), ნიკოლოზ -მ (1288–1292 წწ.), კლემენტ -მ (1670–1676 წწ.) და ბენედიქტე -მ (1740–1758 წწ.), რომელმაც 1740-იან წლებში ფერდინანდო ფუგას დაავალა აეშენებინა დღევანდელი ფასადი და შეეცვალა ინტერიერი. სანტა მარია მაჯორეს ინტერიერში 1575 წლიდან 1630 წლამდე პერიოდში ფართო რენოვაცია განხორციელდა, რომელიც მოიცავდა ყველა საკურთხეველს.

1966 წელს, არქეოლოგებმა, რომლებიც ბაზილიკის ქვეშ თხრიდნენ, აღმოაჩინეს რომაული შენობის ნაშთები, მათ შორის საიმპერატორო კალენდარი და სასოფლო-სამეურნეო ანოტაციებითა და ილუსტრაციებით. კალენდარის საფუძველზე, ნანგრევები დათარიღებულია დაახლოებით 200 წლით.

2015 წლის 15 დეკემბერს ორმა უსახლკარო არაბმა კაცმა სცადა ბაზილიკის გარეთ მდგარი ჯარისკაცების განიარაღება, „ალაჰ აქბარის“ („ღმერთი დიდია“) ძახილით. 30 და 40 წლის პალესტინელმა და ტუნისელმა სხვებსაც მოუწოდეს დახმარებისკენ, როდესაც ისინი ემუქრებოდნენ და თავს ესხმოდნენ ჯარისკაცებსა და პოლიციელებს, მაგრამ დააკავეს.

პაპის ბაზილიკა
როგორც პაპის ბაზილიკა, სანტა მარია მაჯორე ხშირად გამოიყენება პაპის მიერ. ის ხელმძღვანელობს ყოველწლიური მარიამის მიძინების დღესასწაულის რიტუალებს 15 აგვისტოს. გარდა რამდენიმე მღვდლისა და ბაზილიკის არქიმღვდლისა, ბალდახინიანი მაღალი საკურთხეველი მხოლოდ პაპის მიერ გამოსაყენებლად არის განკუთვნილი. პაპმა ფრანცისკემ ბაზილიკა მოინახულა თავისი არჩევის მეორე დღეს.

პაპი ბაზილიკის მეთვალყურეობას ანდობს არქიმღვდელს, ჩვეულებრივ კარდინალს. ადრე არქიმღვდელი იყო ანტიოქიის ტიტულარული ლათინი პატრიარქი, ტიტული, რომელიც 1964 წელს გაუქმდა. 2016 წლის 29 დეკემბრიდან არქიმღვდელია სტანისლავ რილკო.

არქიმღვდლისა და მისი დამხმარე მღვდლების გარდა, ბაზილიკაში მსახურობს კანონიკოსთა კრებული. ეკლესიაში მსახურობენ რედემპტორისტების, დომინიკელების და უმწიკვლო ჩასახვის ფრანცისკელი ბერების მღვდლები.

ესპანეთის მეფე, ამჟამად ფილიპე არის ბაზილიკის კრებულის პროტოკანონიკოსი თანამდებობით.

პაპი ფრანცისკე ხშირად სტუმრობდა ბაზილიკას, ძირითადად -ს მოსანახულებლად. ის სტუმრობდა ვატიკანის გარეთ მოგზაურობებამდე და შემდეგ. მან ასევე აიშენა აკლდამა ხატის გვერდით, რომ მისი სიკვდილის შემდეგ იქ დაეკრძალათ. პაპ ფრანცისკეს განზრახული ჰქონდა ყოფილიყო პირველი პაპი, რომელიც ვატიკანის გარეთ იქნებოდა დაკრძალული 1903 წელს პაპ ლეო -ის შემდეგ.

ბაზილიკაში დაკრძალული პაპები
კლემენტ 
კლემენტ 
ჰონორიუს 
ნიკოლოზ 
პავლე 
პიუს 
სიქსტუს 
ფრანცისკე