სარგის ანტილოპა

საიგა ანტილოპა ( , //) — ანტილოპას სახეობა, რომელიც ანტიკურ ხანაში ევრაზიის სტეპის უზარმაზარ ტერიტორიაზე ბინადრობდა, რომელიც ჩრდილო-დასავლეთით კარპატების მთისწინეთიდან და სამხრეთ-დასავლეთით კავკასიიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთით მონღოლეთამდე და სამხრეთ-აღმოსავლეთით ძუნგარიამდე იყო გადაჭიმული. პლეისტოცენის დროს ის მამონტის

სტეპში ბრიტანეთის კუნძულებიდან ბერინგიამდე იყო გავრცელებული. დღესდღეობით, დომინანტი ქვესახეობა (. . ) მხოლოდ რუსეთის ყალმუხეთსა და ასტრახანის ოლქში და ყაზახეთის ურალის მთებში, უსტიურტის პლატოსა და ბეტპაკ-დალას რეგიონებში გვხვდება. უსტიურტის პოპულაციის ნაწილი ზამთარში სამხრეთით, უზბეკეთში და ზოგჯერ თურქმენეთში მიგრირებს. ის რეგიონალურად გადაშენებულია რუმინეთში, უკრაინაში, მოლდოვაში, ჩინეთსა და სამხრეთ-დასავლეთ მონღოლეთში. მონღოლური ქვესახეობა (. . ) მხოლოდ დასავლეთ მონღოლეთში გვხვდება.

ტაქსონომია და ფილოგენია
სამეცნიერო სახელწოდება შემოიღო კარლ ლინემ 1766 წელს, -ს მე-12 გამოცემაში. ის ხელახლა კლასიფიცირდა, როგორც და წარმოადგენს -ს გვარის ერთადერთ ცოცხალ წევრს. აღიარებულია ორი ქვესახეობა:

. . (, 1766): ასევე ცნობილია, როგორც რუსული საიგა, დღეს მხოლოდ ცენტრალურ აზიაში გვხვდება.
. . , 1946: ასევე ცნობილია, როგორც მონღოლური საიგა, ზოგჯერ განიხილება, როგორც დამოუკიდებელი სახეობა, ან როგორც პლეისტოცენის -ის ქვესახეობა; ის შემოიფარგლება მონღოლეთით.
1945 წელს ამერიკელმა პალეონტოლოგმა ჯორჯ გეილორდ სიმპსონმა ორივე კლასიფიცირება მოახდინა -ს ტომში, ერთი და იგივე ქვეოჯახის, -ს, ქვეშ. შემდგომ ავტორებს არ ჰქონდათ რაიმე კავშირი ამ ორს შორის, სანამ 1990-იან წლებში ფილოგენეტიკურმა კვლევებმა არ აჩვენა, რომ მორფოლოგიურად მსგავსი ტიბეტური ანტილოპა უფრო ახლოსაა კაპრინასთან, ხოლო საიგა - ანტილოპინასთან.

2013 წელს ბირთვული და მიტოქონდრიული მონაცემების საფუძველზე ანტილოპინების ტომის ფილოგენიის გადახედვისას, ევა ვერენა ბერმანმა (კემბრიჯის უნივერსიტეტიდან) და მისმა კოლეგებმა აჩვენეს, რომ საიგა დაძმობილებულია სპრინგბოკის და გერენუკის მიერ წარმოქმნილი კლადის მიმართ. კვლევაში აღინიშნა, რომ საიგა და სპრინგბოკი შეიძლება მნიშვნელოვნად განსხვავდებოდნენ დანარჩენი ანტილოპინებისგან; 2007 წელს ჩატარებულმა ფილოგენეტიკურმა კვლევამ აჩვენა, რომ ეს ორი გერენუკის კლადის დას წარმოადგენს. ქვემოთ მოცემული კლადოგრამა ეფუძნება 2013 წლის კვლევას.

ევოლუცია
საიგის ნამარხები, რომლებიც ძირითადად ცენტრალურ და ჩრდილოეთ ევრაზიაშია კონცენტრირებული, გვიანი პლეისტოცენით

(თითქმის 0.1 მილიონი წლის წინანდელი) თარიღდება. ევრაზიისა და ალასკის პლეისტოცენიდან გადაშენებული საიგის რამდენიმე სახეობა დასახელებულია, მათ შორის . , . , . და . , თუმცა უფრო ბოლოდროინდელი კვლევები ვარაუდობენ, რომ ეს პრეისტორიული წარმომადგენლები უბრალოდ არსებული სახეობის გეოგრაფიული ვარიანტები იყვნენ, რომელიც ადრე გაცილებით ფართოდ იყო გავრცელებული. ბურან კაია -ის ადგილიდან (ყირიმი) გათხრილი ნამარხები პლეისტოცენიდან ჰოლოცენზე გადასვლის პერიოდს მიეკუთვნება. საიგის მორფოლოგია, როგორც ჩანს, პრეისტორიული დროიდან მნიშვნელოვნად არ შეცვლილა.

ჰოლოცენამდე საიგა გავრცელებული იყო მამონტის სტეპებში, დასავლეთით თანამედროვე ინგლისიდან და საფრანგეთიდან აღმოსავლეთით ჩრდილოეთ ციმბირამდე, ალასკამდე და, სავარაუდოდ, კანადამდე. ანტილოპა თანდათან შევიდა ურალში, თუმცა სამხრეთ ევროპა არ დაუსახლებია. 2010 წელს ჩატარებულმა კვლევამ აჩვენა, რომ საიგას გენეტიკური ცვალებადობა გვიანი პლეისტოცენ-ჰოლოცენის შემდეგ მკვეთრად შემცირდა, რაც, სავარაუდოდ, პოპულაციის შემცირებით არის განპირობებული.

მახასიათებლები
საიგას გამორჩეული თვისებაა მჭიდროდ დაშორებული, ქვემოთ მიმართული შებერილი ნესტოების წყვილი. სახის სხვა ნაკვთებს შორისაა ცხვირსახოცი, ლოყებზე მუქი ლაქები და 7–12 სმ სიგრძის
ყურები. მისი თავისა და სხეულის სიგრძე, როგორც წესი, 100-დან 140 სმ-მდე მერყეობს, 6–12 სმ მოკლე კუდით, ხოლო მხრებთან 61–81 სმ სიგრძისაა. მისი წონა 26–69 კგ შეადგენს.

ბეწვი სეზონურ ცვლილებებს ავლენს. ზაფხულში ბეწვი ყვითელიდან წითლამდეა, გვერდებისკენ კი ქრება. მონღოლური საიგა შეიძლება ქვიშისფერ ფერს იღებდეს. ზამთარში ბეწვი ღია, მონაცრისფრო-ყავისფერ ფერს იღებს, მუცელსა და კისერზე ყავისფერი ელფერით. მუცლის ნაწილები, როგორც წესი, თეთრია. ზაფხულში ბეწვის სიგრძე 18–30 მმ არის, ხოლო ზამთარში შეიძლება 40–70 მმ გაიზარდოს. ეს კისერზე 12-15 სმ სიგრძის ფაფარს ქმნის. ორი განსხვავებული მორევა ხდება, ერთი გაზაფხულზე, აპრილიდან მაისამდე, ხოლო მეორე შემოდგომაზე, სექტემბრის ბოლოდან ან ოქტომბრის დასაწყისიდან ნოემბრის ბოლომდე ან დეკემბრის დასაწყისამდე.

მხოლოდ მამრებს აქვთ სქელი და ოდნავ გამჭვირვალე, ცვილისფერი და 12-დან 20-მდე გამოკვეთილი რგოლისებრი რქები. 25–33 მმ (0.98–1.30 ინჩი) ფუძის დიამეტრით, რუსული საიგას რქების სიგრძე 28–38 სმ (11–15 ინჩი) არის; მონღოლური საიგას რქების მაქსიმალური სიგრძე 22 სმ (8.7 ინჩი) აღწევს.

ეკოლოგია და ქცევა
საიგები ქმნიან ძალიან დიდ ჯოგებს, რომლებიც ძოვენ ნახევრადუდაბნოებში, სტეპებში, ბალახოვან მდელოებსა და შესაძლოა ღია ტყეებში. ისინი მიირთმევენ მცენარეების რამდენიმე სახეობას, მათ შორის ზოგიერთს, რომელიც სხვა ცხოველებისთვის შხამიანია. მათ შეუძლიათ დიდი მანძილის გადალახვა და მდინარეების გადაცურვა, მაგრამ თავს არიდებენ ციცაბო ან უსწორმასწორო ადგილებს. შეჯვარების სეზონი ნოემბერში იწყება, როდესაც ირმები მდედრების მისაღებად იბრძვიან. გამარჯვებული ხელმძღვანელობს ხუთიდან ათამდე, ზოგჯერ 50-მდე მდედრისგან შემდგარ ჯოგს. გაზაფხულზე დედები მასობრივად იკრიბებიან მშობიარობისთვის.

საიგები, მონღოლური გაზელების მსგავსად, ცნობილები არიან სტეპებში ფართომასშტაბიანი მიგრაციით, რაც მათ საშუალებას აძლევს თავი აარიდონ სტიქიურ უბედურებებს. საიგები მგლების მიმართ ძალიან დაუცველები არიან. ახალგაზრდა ფრინველებზე მელა, სტეპის არწივი, ოქროს არწივი და ყორანი ნადირობენ.

გავრცელება და ჰაბიტატი
2010-იანი წლების შუა პერიოდში პოპულაცია მნიშვნელოვნად შემცირდა - 15 წელიწადში 95%-მდე. ამან განაპირობა საიგის კრიტიკულად გადაშენების პირას მყოფი სახეობის კლასიფიკაცია -ის წითელ ნუსხაში. ბოლო წლებში საიგამ მასიური ხელახალი ზრდა განიცადა. აპრილში ჩატარებული საჰაერო დათვლის მიხედვით, 2022 წლის მონაცემებით, ყაზახეთში გადარჩენილი საიგას რაოდენობა, სავარაუდოდ, 1.38 მილიონია.2023 წლის დეკემბრის მონაცემებით, მსოფლიო საიგას ანტილოპათა პოპულაცია, სავარაუდოდ, 922,600–988,500 ზრდასრულ ინდივიდს შეადგენს.

2010 წლის მაისში, ყაზახეთის ურალის რეგიონში არსებული 26,000 საიგის პოპულაციიდან, სავარაუდოდ, 12,000 მკვდარი იპოვეს. მიუხედავად იმისა, რომ სიკვდილი ამჟამად პასტერელოზს მიეწერება, ინფექციურ დაავადებას, რომელიც ფილტვებსა და ნაწლავებს აზიანებს, გამომწვევი მიზეზი ჯერ კიდევ უცნობია.
2015 წლის მაისში, შესაძლოა იგივე დაავადება ქვეყნის სამ ჩრდილოეთ რეგიონშიც გაჩნდა. 2015 წლის 28 მაისის მონაცემებით, ცენტრალურ ყაზახეთში, ბეტპაკ-დალას პოპულაციაში 120 000-ზე მეტი საიგა იყო დადასტურებული გარდაცვლილი, რაც მსოფლიო მოსახლეობის მესამედზე მეტს შეადგენს. 2016 წლის აპრილისთვის, როგორც ჩანს, საიგები ბრუნდებიან, ბეტპაკ-დალას ტერიტორიაზე პოპულაცია 31 000-დან 36 000-მდე გაიზარდა. 2021 წლის აპრილში ყაზახეთში ჩატარებულმა კვლევამ აჩვენა, რომ საიგების პოპულაცია დაახლოებით 334 000-დან 842 000-მდე გაიზარდა. პოპულაციის ზრდა ნაწილობრივ განპირობებული იყო მთავრობის მიერ ბრაკონიერობის წინააღმდეგ მიმართული ზომებით და კონსერვაციის ტერიტორიების შექმნით. დიდი ბრიტანეთის საქველმოქმედო ორგანიზაცია -მ 2022 წელს განაცხადა, რომ ნაწილობრივ მათი კონსერვაციის ძალისხმევის, ასევე ყაზახეთის მთავრობის მიერ ბოკეი ორდა-აშიოზეკის დაცული ტერიტორიის გამოცხადების წყალობით, მოსახლეობა ამჟამად პიკს, 1.32 მილიონს, მიაღწია.

წინა არეალი
საიგა ევროპაში ეემიან პერიოდში არ იყო.ბოლო გამყინვარების პერიოდში ის ბრიტანეთის კუნძულებიდან ცენტრალური აზიისა და ბერინგის სრუტის გავლით ალასკამდე და კანადის იუკონისა და ჩრდილო-დასავლეთ ტერიტორიებამდე იყო გავრცელებული. კლასიკური ეპოქისთვის, როგორც ჩანს, ისინი სკვითიის დამახასიათებელ ცხოველად ითვლებოდნენ, თუ ვიმსჯელებთ ისტორიკოს სტრაბონის მიერ კოლოსის სახელით ცნობილი ცხოველის აღწერიდან, რომელიც „ირემსა და ვერძს შორის ზომის იყო“ და შეცდომით ითვლებოდა, რომ ცხვირით სვამდა.

მნიშვნელოვანი მტკიცებულებები აჩვენებს ანტილოპას მნიშვნელობას ანდრონოვოს კულტურის დასახლებებისთვის. საიგა ანტილოპების ილუსტრაციები შეგიძლიათ იხილოთ გამოქვაბულის ნახატებში, რომლებიც ძვ.წ. - საუკუნეებით თარიღდება. გარდა ამისა, საიგას ძვლები სხვა გარეული ცხოველების ნაშთებს შორის იპოვეს ადამიანის დასახლებების მახლობლად.

ფრაგმენტული ინფორმაცია აჩვენებს, რომ საიგები ჭარბად იყვნენ თანამედროვე ყაზახეთის ტერიტორიაზე - საუკუნეებში. მიგრაციის მარშრუტები მთელი ქვეყნის მასშტაბით იყო გავრცელებული, განსაკუთრებით ვოლგასა და ურალის მდინარეებს შორის რეგიონი მჭიდროდ იყო დასახლებული. პოპულაციის რაოდენობა მაღალი დარჩა მე-19 საუკუნის მეორე ნახევრამდე, სანამ რქის ჭარბი ექსპორტი არ დაიწყო. რქებზე მაღალმა ფასმა და მოთხოვნამ რადიკალური ნადირობა გამოიწვია. ცხოველთა რაოდენობა ყველა რეგიონში შემცირდა და მიგრაციის გზები სამხრეთისკენ გადაინაცვლა. უკრაინაში პოპულაციები მე-18 საუკუნეში გადაშენების პირას იყო.

სწრაფი შემცირების შემდეგ, ისინი თითქმის მთლიანად განადგურდნენ 1920-იან წლებში, მაგრამ მათ შეძლეს აღდგენა. 1950 წლისთვის მათგან ორი მილიონი სსრკ-ის სტეპებში იპოვეს. მათი პოპულაცია მკვეთრად შემცირდა სსრკ-ის დაშლის შემდეგ, უკონტროლო ნადირობისა და ჩინურ მედიცინაში რქებზე მოთხოვნის გამო. ერთ დროს, ზოგიერთმა კონსერვაციულმა ჯგუფმა, როგორიცაა მსოფლიო ველური ბუნების ფონდი, წაახალისა ამ სახეობის ნადირობა, რადგან მისი რქა წარმოდგენილი იყო, როგორც მარტორქის რქის ალტერნატივა.

მონღოლური საიგა
მონღოლური საიგა (. . ) გვხვდება დასავლეთ მონღოლეთში, შარგასა და მანხანის ნაკრძალების მახლობლად მდებარე პატარა ტერიტორიაზე.

საფრთხეები
საიგას ანტილოპას რქა ტრადიციულ ჩინურ მედიცინაში გამოიყენება

და მისი გაყიდვა 150 აშშ დოლარამდე ღირს. რქებზე მოთხოვნა ბრაკონიერობასა და კონტრაბანდას უწყობს ხელს, რამაც ჩინეთში პოპულაცია გაანადგურა, სადაც საიგას ანტილოპა პირველი კლასის დაცული სახეობაა.

2014 წლის ივნისში, ყაზახეთის საზღვარზე ჩინეთის საბაჟომ 2,351 საიგას ანტილოპას რქა 66 შემთხვევაში აღმოაჩინა, რომელთა ღირებულება 70.5 მილიონ იენს (11 მილიონი აშშ დოლარი) აღემატება.2015 წლის ივნისში, ე. ჯ. მილნერ-გულანდმა (საიგას კონსერვაციის ალიანსის თავმჯდომარემ) განაცხადა: „ბრაკონიერობის საწინააღმდეგო ბრძოლა რუსეთისა და ყაზახეთის მთავრობებისთვის მთავარი პრიორიტეტი უნდა იყოს“.

ნადირობა
საიგები პრეისტორიული ხანიდან მოყოლებული ნადირობის სამიზნე

იყვნენ, როდესაც ნადირობა საკვების მოპოვების აუცილებელი საშუალება იყო. საიგების რქებს, ხორცსა და კანს კომერციული ღირებულება აქვს და ყაზახეთიდან ექსპორტირდება.

საიგის რქა, რომელიც ცნობილია როგორც რქა ანტილოპისი, ტრადიციული ჩინური მედიცინის ერთ-ერთი მთავარი ინგრედიენტია, რომელიც გამოიყენება ექსტრაქტის ან ფხვნილის დანამატის სახით ელექსირებში, მალამოებსა და სასმელებში. საიგის რქის ღირებულება უტოლდება მარტორქის რქას, რომლის ვაჭრობაც 1993 წელს აიკრძალა. რქა ანტილოპისი ითვლება იშვიათი მარტორქის რქის უფრო იაფ შემცვლელად ტრადიციული ჩინური სამზარეულოს რეცეპტების უმეტესობაში.

1955 წლიდან 1989 წლამდე პერიოდში ყაზახეთში ხუთ მილიონზე მეტი საიგას მოკვლით 87 ათას ტონაზე მეტი ხორცი შეგროვდა. 2011 წელს ყაზახეთმა კვლავ დაადასტურა საიგაზე ნადირობის აკრძალვა და ეს აკრძალვა 2021 წლამდე გააგრძელა. ამ სახეობაზე ნადირობა ყაზახეთში 2025 წელს დაშვებული იქნა მოსავლის დაზიანებისა და მოსახლეობის სწრაფი ზრდის შეშფოთების გამო.

საიგას ხორცი ცხვრის ხორცს ადარებენ, რომელიც მკვებავ და გემრიელ ხორცად ითვლება. ანტილოპას ხორცის მომზადების მრავალი რეცეპტი არსებობს. როგორც ხორცი, ასევე მისი სუბპროდუქტები იყიდება როგორც ქვეყანაში, ასევე მის ფარგლებს გარეთ. ერთი ინდივიდის ასაკისა და სქესის მიხედვით, დაახლოებით 45–80 დმ² კანის აღებაა შესაძლებელი.

ფიზიკური ბარიერები
სოფლის მეურნეობის განვითარებამ და ადამიანთა დასახლებებმა მე-20 საუკუნიდან საიგების ჰაბიტატის არეალს შეამცირა.მაცხოვრებლებმა საიგების გადაადგილება წყლის რესურსებით და ზამთრისა და ზაფხულის ჰაბიტატებით შეზღუდეს. სტეპის მუდმივად ცვალებადი სახე საიგებისგან აიძულებს, ახალი გზები მოძებნონ თავიანთ ჩვეულ მიწებზე. ამჟამად, საიგების პოპულაციების მიგრაციული მარშრუტები ხუთ ქვეყანასა და ადამიანის მიერ შექმნილ სხვადასხვა ნაგებობას გადის, როგორიცაა რკინიგზა, თხრილები, სამთო მოპოვების ადგილები და მილსადენები. ეს ფიზიკური ბარიერები ანტილოპების გადაადგილებას ზღუდავს. დაფიქსირებულია საიგების ჯოგების შემოღობილ ადგილებში გამოკეტვისა და შიმშილით სიკვდილის შემთხვევები.

კლიმატური ცვალებადობა
საიგები ამინდზე არიან დამოკიდებულნი და მათი მიგრაციული ბუნების გამო, ისინი დიდწილად კლიმატის რყევების გავლენის ქვეშ არიან. მკაცრი ზამთარი ძლიერი ქარით ან მაღალი თოვლის საფარით ხელს უშლის მათ ქვეშ არსებული ბალახით კვებაში. პოპულაციის ზომა, როგორც წესი, მკვეთრად მცირდება ძლიერი ცივი თვეების შემდეგ. კლიმატის ცვლილების ბოლოდროინდელმა ტენდენციებმა გაზარდა სტეპის რეგიონის სიმშრალე, რის გამოც ხელმისაწვდომი საძოვრების დაახლოებით 14% ან მეტი დეგრადირებულ და უსარგებლოდ ითვლება. ამავდროულად, მცირე სტეპის მდინარეები უფრო სწრაფად შრება, რაც წყლის რესურსებს დიდ ტბებსა და მდინარეებზე ზღუდავს, რომლებიც, როგორც წესი, ადამიანის დასახლებებით არის დასახლებული; სტეპის რეგიონში მაღალი ტემპერატურა გაზაფხულის წყალდიდობებს იწვევს, რის შედეგადაც საიგას ხბოებს შეუძლიათ დაიხრჩონ.

მასობრივი ეპიზოოტიური სიკვდილიანობა
1980-დან 2015 წლამდე მოვლენები
ჩლიქოსნებში მასობრივი სიკვდილიანობა იშვიათი არ არის. 1980-იან წლებში საიგას რამდენიმე სიკვდილიანობა მოხდა, ხოლო 2010-დან 2014 წლამდე - ყოველწლიურად. სიკვდილიანობა შეიძლება დაკავშირებული იყოს მშობიარობის აგრეგაციასთან, როდესაც ისინი ყველაზე დაუცველები არიან.2015 წელს მასობრივი სიკვდილიანობის შესახებ უახლესი კვლევა მიუთითებს, რომ თბილმა ამინდმა და თანმხლებმა ტენიანობამ საიგას ანტილოპებში გავრცელებული ბაქტერიები სისხლში გადაიყვანა და ჰემორაგიული სეპტიცემია გამოიწვია.

2015–2016 წლების ეპიზოოტიური პერიოდი
2015 წლის მაისში, უჩვეულოდ დიდი რაოდენობით საიგას სიკვდილი დაიწყო იდუმალი ეპიზოოტიური დაავადებით, რომელიც სავარაუდოდ პასტერელოზი იყო. ჯოგში სიკვდილიანობა ინფიცირების შემდეგ 100%-ია, სახეობის მთლიანი პოპულაციის დაახლოებით 40% უკვე გარდაცვლილი იყო. 2015 წლის მაისის ბოლოსთვის 120 000-ზე მეტი გვამი იქნა ნაპოვნი, მაშინ როდესაც მთლიანი პოპულაციის სავარაუდო რაოდენობა მხოლოდ 250 000 იყო.

ბიოლოგმა მურატ ნურუშევმა ივარაუდა, რომ მიზეზი შეიძლება იყოს მწვავე მუცელში ტიმპანია, რომლის სიმპტომებიც (შებერილობა, პირის ღრუში ქაფი და დიარეა) დაფიქსირდა მკვდარ საიგას ანტილოპებში. ნურუშევის თქმით, ეს დაავადება გამოწვეული იყო დიდი რაოდენობით ადვილად დუღილის მცენარეების (იონჯა, სამყურა, ესპარცეტები და შერეული სველი, მწვანე ბალახი) მოპოვებით.2015 წლის მაისში, გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის სააგენტომ, რომელიც საიგების კონსერვაციის ძალისხმევაშია ჩართული, განცხადება გამოაქვეყნა, რომ მასობრივი გადაშენება დასრულდა.2015 წლის ივნისისთვის ეპიზოოტიის ზუსტი მიზეზი არ იყო ნაპოვნი.

2015 წლის ნოემბერში, უზბეკეთის ქალაქ ტაშკენტში გამართულ სამეცნიერო შეხვედრაზე, დოქტორმა რიჩარდ ა. კოკმა (ლონდონის სამეფო ვეტერინარული კოლეჯიდან) განაცხადა, რომ მისმა კოლეგებმა შესაძლო დამნაშავეები შეამცირეს. მათი თქმით, კლიმატის ცვლილებამ და გაზაფხულის ქარიშხლიანმა ამინდმა შესაძლოა საიგების მიერ გადატანილი უვნებელი ბაქტერიები სასიკვდილო პათოგენებად გარდაქმნა.

სიკვდილის მიზეზად ბაქტერია დადგინდა. ბაქტერია ანტილოპებში გვხვდება და ჩვეულებრივ უვნებელია; ბაქტერიის ქცევის ცვლილების მიზეზი უცნობია.

ახლა, მეცნიერები და მკვლევარები თვლიან, რომ უჩვეულოდ თბილი და ნოტიო უკონტროლო გარემო ცვლადები იწვევდა ბაქტერიის სისხლში მოხვედრას და სეპტიურ დაავადებას. ჰემორაგიული სეპტიცემია ბოლო დროს მომხდარი სიკვდილიანობის სავარაუდო მიზეზია. ბაქტერიების ცვლილება შესაძლოა მივაწეროთ „ოპორტუნისტული მიკრობების რეაქციას გარემო პირობების შეცვლაზე“.

ბეტპაკ-დალას საიგას პოპულაცია ცენტრალურ ყაზახეთში, სადაც ყველაზე მეტი სიკვდილი დაფიქსირდა, ეპიდემიის შემდეგ 31 000-დან 2016 წლის აპრილისთვის 36 000-მდე გაიზარდა.

2016 წლის ბოლოს მონღოლეთში პოპულაციის დიდი დანაკარგი მოხდა. ეტიოლოგია 2017 წლის დასაწყისში თხის ჭირი დადასტურდა.

კონსერვაცია
ველური ცხოველების მიგრირებადი სახეობების კონსერვაციის შესახებ კონვენციის ეგიდით, საიგას ანტილოპას შესახებ ურთიერთგაგების მემორანდუმი დაიდო და ძალაში შევიდა 2006 წლის 24 სექტემბერს.

ტყვეობაში
ამჟამად საიგები მხოლოდ ალმათის ზოოპარკსა და ასკანია-ნოვას ჰყავთ.