iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ტომსკის წმინდა პეტრესა და პავლეს საკათედრო ტაძარი

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი =მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი = ანდრეი ლანგერი
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი = ფსევდორუსული
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = 1909-1911
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 56.480556
| გრძედი = 84.97
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
ტომსკის წმინდა პეტრესა და პავლეს საკათედრო ტაძარი — მოქმედი მართლმადიდებლური ტაძარი ტომსკში. ეკლესია აგებულია 1909-1911 წლებში, ფსევდორუსულ სტილში.

ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ტომსკის ეპარქიას.

ისტორია
პეტრესა და პავლეს ეკლესია ააგეს შემაღლებულ ბორცვზე მდინარე უშაიკის ნაპირზე. ტაძრის აგებამდე ამ ადგილზე დიდი ხნის განმავლობაში იდგა ხის ჯვარი და პატარა სამლოცველო.

ამჟამინდელი ტაძარი ააგეს საუკუნის დამდეგს არქიტექტორ ანდრეი ლანგერის პროექტის მიხედვით, ფსევდორუსულ სტილში. მთავარი საკურთხეველი წმინდა მოციქულების პეტრესა და პავლეს სახელზე აკურთხეს 1911 წელს. სამხრეთი ეგვტერი აკურთხეს იოანე ნათლისმცემლის სახელზე 1913 წელს, ხოლო ჩრდილოეთი ეგვტერი ღვთისმშობლის შობის სახელზე 1915 წელს. ღვთისმსახურება შეწყდა 1938 წელს, ხოლო 1940 წელს აქ განათავსეს სპირტის ქარხნის საწყობი. ღვთისმსახურება აღსდგა 1945 წელს. საუკუნის 50-90-იან წლებში ტომსკში მხოლოდ პეტრე-პავლესა და სამების ტაძრები მოქმედებდნენ.

ტომსკის წმინდა პეტრესა და პავლეს საკათედრო ტაძართან მოქმედებს საკვირაო სკოლა, ახალგაზრდული კლუბი და ბიბლიოთეკა. საკათედრო ტაძარს ორჯერ (1991 და 2002) სტუმრობდა რუსეთის პატრიარქი ალექსი , ხოლო 2013 წელს პატრიარქი კირილე. ტაძრის თავისებურება გამოიხატება მისი დეკორაციის სიმდიდრეში. ტაძრის ფასადი მოპირკეთებული ტერაკოტის ფიგურებით. ტაძარს ასევე ამშვენებს ბაროკოს სტილში აგებული კანკელი.

ტაძრის მთავარი სიწმინდეა 24 წმინდანის ნაწილები და ეფესოს მიწა რომელიც აღებულია იოანე ნათლისმცემლის საფლავიდან.
ტომსკი

ტომსკი — ქალაქი რუსეთში. ტომსკის ოლქისა და ტომსკის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. მდებარეობს დასავლეთ ციმბირის აღმოსავლეთ ნაწილში, მდინარე ტომის ნაპირზე.

ტომსკი არის ციმბირში უძველესი საგანმანათლებლო, სამეცნიერო და ინოვაციური ცენტრი. ქალაქში არის ცხრა უმაღლესი სასწავლებელი, 15 სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტი, განსაკუთრებული ეკონომიკური ზონა და ექვსი ბიზნეს-ინკუბატორი. არის ციმბირისა და შორეული აღმოსავლეთის ქალაქების ასოციაციის წევრი.

ქალაქი მდიდარია - საუკუნეების ხისა და ქვის არქიტექტურული ძეგლებით.

ქალაქში ცხოვრობს 574 002 ადამიანი. ტომსკი ქალაქ-თანამგზავრ სევრსკთან ერთად ქმნის საქალაქო აგლომერაციას, რომლის მოსახლეობის რაოდენობაა 728 000 ადამიანი.

გეოგრაფია
ტომსკი მდებარეობს დასავლეთ ციმბირის დაბლობის საზღვარზე, მდინარე ტომის მარჯვენა სანაპიროზე, 50 კილომეტრში მდინარის ობთან შესართავიდან. ქალაქი მდებარეობს ტაიგის ზონაში. მოსკოვიდან დაშორებულია 3 500 კილომეტრით.

ისტორია
1604 წლის 20 იანვარს ბორის გოდუნოვის სამეფო კარს ეწვია ეუშტინების თათარი თავადის ელჩობა, რომელმაც თხოვა რუსეთის ქვეშევრდომობაში შესვლა და მდინარე ტომზე ციხესიმაგრის დაარსება რათა ეუშტინელები დაეცვათ ენისეის ყირგიზებისა და ყალმუხების თავდასხმებისაგან. მართლაც 1604 წლის 7 ოქტომბრისათვის ყველა სამშენებლო სამუშაოები დასრულდა.

ადმინისტრაციული მოწყობა
რუსეთის ოლქების ადმინისტრაციულ ტერიტორიული მოწყობის მიხედვით ტომსკი არის საოლქო დაქვემდებარების ქალაქი. იყოფა ოთხ რაიონად (კიროვის, ლენინის, ოქტომბრისა და საბჭოთა).

ღირსშესანიშნაობები
ტომსკის წმინდა პეტრესა და პავლეს საკათედრო ტაძარი
ტომსკის აღდგომის ეკლესია
ტომსკის ღვთისმშობელ-ალექსეევკის მონასტერი
ტომსკის ნათლისცემის ტაძარი
ტომსკის იოანე ნათლისმცემლის მონასტერი
ვედენის არხი

ვედენის არხი — არხი რუსეთში, საადმირალოს რაიონში, სანქტ-პეტერბურგში. არხის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1807-1810 წლებში. მისი სიგრძეა 1,2 კილომეტრი.

ისტორია
არხის პროექტი ფ. ი. გერარდომ ჯერ კიდევ 1804 წელს შეიმუშავა. არხის გაჭრა დაიწყო ჯერ კიდევ 1807 წელს. ვედენის არხი იწყება, ობოვანის არხიდან, შემდგომ გაივლის ეგერსკის პოლკის ყოფილ ყაზარმებსა (მარცხენა მხრიდან) და ვიტებსკის სარკინიგზო მაგისტრალს (მარჯვენა მხრიდან) შორის, შემდეგ კვეთს ზაგოროდნის გამზირს, შემდეგი ადგილი რომელსაც არხი გაივლის ფონტანკა და ობუხოვის ხიდია. გამოიყენება ძირითადად ტვირთის გადასატანად, საკანალიზაციოდ და ასევე წყალმომარაგებისთვის უფრო მოგვიანებით არხს იყენებდნენ ნარჩენების კოლექციონერები. ვედენის არხზე აშენდა ოთხი ხიდი, ესენია: ალექსანდროვსკის ხიდი — ფონტანკას სანაპიროზზე; სითბური ხიდი — მესამე ჰიდროელექტრო სადგურის საპირისპიროდ; ეგერსკის ხიდი — ობოდნის არხის სანაპიროზე და ვედენის ხიდი, რომელიც კვეთს ზაგოროდნი გამზირს. ვედენის არხს ეს სახელი უწოდეს 1980 წლის 29 დეკემბერს, მანამდე მას ერქვა ვიტებსკის არხის სანაპირო. სხვადასხვა დროს მას ასევე უწოდებდნენ ახალ სემენოვსკის (სემენოვსკის პოლკის ყაზარმის მახლობლად მდებარეობის გამო). ამჟამინდელი სახელი ვედენი კი არხმა მიიღო ახლოს მდებარე ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანების სახელობის ეკლესიიდან.
აგია (კვიპროსი)

აგია , დილექაია ან აგაქებირი — სოფელი კვიპროსში, ნიქოზიის რაიონში. მდებარეობს ტიმბუს და ერჯანის საერთაშორისო აეროპორტის აღმოსავლეთით. სოფელი ჯერ კიდევ 1974 წლამდე თითქმის მთლიანად იქნა დასახლებული კვიპროსელი თურქებით. 1974 წლიდან ოკუპირებულია თვითგამოცხადებული ჩრდილოეთ კვიპროსის თურქული რესპუბლიკის მიერ.
ფიტინგოფის სახლი

ფიტინგოფის სახლი — სახლი, აშენებულია 1788-1790 წლებში, ჯაკომო კვარენგის პროექტით რუსული კლასიციზმის სტილში. შენობა მდებარეობს სანქტ-პეტერბურგის ცენტრში საადმირალოს გამზირსა და გოროხოვაიას ქუჩის კუთხეში.

ისტორია
1786 წელს მიწის ნაკვეთი, სადაც სახლი მდებარეობს, იყიდა გენერალ-მაიორმა ემოლოვმა. 1788 წელს კი იგი შეიძინა ფიტინგოფმა, სამედიცინო კოლეგიის პრეზიდენტმა. მისი ბრძანებით ჯაკომო კვარენგის პროექტით დაიწყო სახლის მშენებლობა, ბაღის გარეშე, თუმცა ეზოთი. 1792 წელს ფიტინგოფის გარდაცვალების შემდგომ სახლის მფლობელი გახდა მისი დისშვილი ნიკოლოზ სომოლიოვი. 1804-1805 წლებში სახლი ეკუთვნოდა პეტრბურგის ადმინისტრაციას. 1821 წლის იანვრიდან 1824 წლის მარტის ჩათვლით სახლში ფუნქციონირებდა პეტრებურგის სისხლის სამართლის სასამართლო პალატა. 1855-1856 წლებში კარლ ანდერსენმა სახლი იტალიურ რენესანსის სტილში გადააკეთა. ეს გამოხატულია პირველ რიგში ფანჯრის თაღოვანი ფორმით. პატარა მრგვალ ნიშაში დამონტაჟდა ცნობილი პეტერბურგელი მოქანდაკის დ. ი. იენსენის ნამუშევარი. 1994 წლიდან დღემდე შენობაში ფუნქციონირებს პოლიტიკური პოლიციის ისტორიული მუზეუმი, აქ დაცულია მემორიალური ექსპოზიცია.

არქიტექტურა
ოთხსართულიანი შენობის ფასადები კლასიკურ სტილშია დამზადებული. სახლის მთავარი ფასადის ცენტრალური ნაწილი აღინიშნება კორინთული ორდერის 10 სვეტისაგან, მესამე-მეოთხე სართულების დონეზე. შესასვლელთან, მესამე სართულზე არის აივანი. პირველი სართული მოპირკეთებულია პუტილოვის ფილებით.

თანამედროვე ვითარება
ამჟამად აღნიშნულ შენობაში განთავსებულია ჩრდილოეთ-დასავლეთის ფედერალური ოლქის პენიტენციალური სისტემის აპარატი. გარდა ამისა, აქ ფუნქციონირებს უზენაესი სასამართლოს იუსტიციის დეპარტამენტი, ქონების ურთიერთობების სამინისტროს რეგიონული ტერიტორიული დეპარტამენტი. შენობაში დღეს განთავსებულია ასევე, პოლიტიკური პოლიციის ისტორიული მუზეუმი, თავისი არაერთი განსაკუთრებული დარბაზით, სადაც დამთვალიერებელს შეუძლია გაეცნოს რუსეთის პოლიტიკური პოლიციის ისტორიის სხვადასხვა პერიოდს.
კიტაევის სახლი

კიტაევის სახლი — ისტორიული შენობა, მდებარეობს ქალაქ პუშკინში, კერძოდ პუშკინსკაიას ქუჩაზე. აშენებულია 1827 წელს. ის არის ფედერალური მნიშვნელობის მქონე კულტურული მემკვიდრეობის ობიექტი.

ისტორია
კიტაევის სახლი აშენდა 1827 წელს არქიტექტორ ვ. მ. გორნესტოვაევის მიერ იაკობ კიტაევისთვის. სახლის მფლობელი ი. კიტაევი 1831 წელს გარდაიცვალა და სახლი მის ქვრივს, ანა კიტაევას გადაეცა. ამ სახლში ატარებდნენ ზაფხულსა და შემოდგომა ალექსანდრე პუშკინი და მისი მეუღლე. სწორედ ამ სახლში გატარებულ პერიოდში პუშკინი მუშაობდა „ზღაპარი მეფე სალთანზე“, აქ დაამთავრა რომანი „ევგენი ონეგინი“, დაიწყო „როსლავლოვის ამბავი“ და მომზადდა „ბელიკინის ამბავი“ ბეჭდვისთვის. დიდი სამამულო ომის დროს, სახლი სერიოზულად დაზიანდა, მაგრამ აღადგინეს. 1920 წელს, ის პეტროგრადის აგრონომიული ინსტიტუტის (მოგვიანებით — ლენინგრადის სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტის) იურისდიქციაში მოექცა. ის ფაქტი, რომ ის დიდი ხნის განმავლობაში იმყოფებოდა აგრონომიული ინსტიტუტის მართვის ქვეშ, მეტად აღსანიშნავია, რადგან სწორედ ამ პერიოდში განადგურდა ცარსკოე-სელოს ტერიტორიაზე მდებარე არაერთი ისტორიული სახლი. 1958 წლიდან სახლში გაიხსნა მუზეუმი „პუშკინის აგარაკი“, ხოლო 1976 წელს სახლი მთლიანად გადაეცა მუზეუმს.

არქიტექტურა
კიტაევის სახლი არის ხისგან ნაშენი, მომრგვალებული ანტრესოლით კუთხეში. მუზეუმის აღდგენის დროს, სახლში აღადგინეს მისაღები, სასადილო, ოთახები ისტორიული პროექტისა და თანამედროვეთა მემუარების მიხედვით. მოგვიანებით აღადგინეს საძინებელი ოთახებიც. სახლში ავეჯი განთავსდა ჯერ კიდევ პუშკინის პერიოდში.
ლეონტიევის სახლი

ლეონტიევის (შუბერტის) სახლი — სამსართულიანი ქვის ნაგებობა შვიდი ფანჯრით. სახლი აშენდა 1722-1741 წლებში. 1807-1809 წლებში მოხდა ფასადის გადაკეთება, ამ პერიოდში აშენდა ძირითადი კიბეებიც. სახლის წინა ნომრები იყო მესამე სართულზე. ნიკოლოზ მიხეილის ძე ლეონტიევის გარდაცვალების შემდგომ მისმა დებმა, 1775 წელს სახლი გაყიდეს. სახლის ახალი მფლობელი გახდა „ფრანგული პურის ცხობის ოსტატი“ იოჰან ქრისტეფორეს ძე შაფუ. სახლს აშენებიდან მეპატრონე რამდენჯერმე შეეცვალა 1829 წლამდე. 1829 წლის დეკემბერში კი ცნობილმა გენერალ-მაიორმა თეოდორე შუბერტმა, სამხედრო ტოპოგრაფიული დეპოსის უფროსმა, მაიორ ბასვასგან მისი მეუღლის სახელით შეისყიდა ლეონტიევის სახლი. სწორედ ამ პერიოდიდან, 1829 წლიდან სახლმა განიცადა ერთგვარი რესტრუქტურიზაცია, შეიცვალა სახლის ფასადი და გარეგნობა, ოთახების განლაგება. ამ პერიოდში, ვარაუდობენ, რომ სახლის რეკონსტრუქციაზე იმუშავა არქიტექტორმა ა. ბრალელოვმა. 1876 წელს ამ სახლში ცხოვრობდნენ ს. ვ. კოვალილევსკაია და მისი მეუღლე. 1892 წელს, გარკვეული პერიოდით სახლი სოფია კოვალილევსკაიას ძმამ, ფედორ ვასილის ძე კოვინ-კრუკოვსკმა შეიძინა. 1915 წელს კი სახლს ახალი მფლობელები გამოუჩნდნენ, კერძოდ კი სერგეი ნიკოლოზის ძე ბელორუკოვი და ნიკოლაი პავლეს ძე კოზლოვი. 1930-იანი წლებიდან 1970 წლამდე აღნიშნულ სახლს სამჯერ ჩაუტარდა რესტავრაცია შეიცვალა იატაკი, ფასადები, დეკორები. გაიწმინდა სახლის ფასადი და ქანდაკებები. 1970 წელს საბოლოოდ ჩაუტარდა კაპიტალური რესტავრაცია.
გოტიკური სახლები

გოტიკური სახლები — მდებარეობს პეტერგოფში, ალექსანდრიის გზატკეცილზე და ავროვას ქუჩაზე. სახლი არის ისტორიული და ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი. აშენდა 1836-1842 წლებში, არქიტექტორ იოსებ შარლემანის პროექტით, თავდაპირველად სახლები გარშემორტყმული იყო გრენადერთა გვარდიის ხის ბარაკებით. სახლების მშენებლობა დაიწყო 1836 წლის დასაწყისში, გოტიკურ სტილში. ამავე დროს, მიმდინარეობდა სახლების მშენებლობა საიმპერატორო ოჯახებისა და უცხოური სამეფოსათვის. სახლები გაფორმებული იყო განსაკუთრებულად და შემკული იყო გასაოცარი გოტიკური სტილის დეტალებით. 1836 წლის ბოლოს დაიწყეს კიდევ ერთი სახლის აშენება წითელი აუზით, ეკლესიის ადგილზე. 1839 წელს დასრულდა ოთხი გოტიკური სახლის მშენებლობა. 1840-1842 წლებში, დაიწყო მეხუთე სახლის მშენებლობა, რომელსაც ასევე ეძახიან კოფიანსკის. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ, სახლები გადაიქცა სანატორიუმებად, ხოლო მისი გაკოტრების შემდეგ სახლები გადაკეთდა ცალ-ცალკე სასტუმროებად.

გოტიკური სახლების ანსამბლი, პირველ რიგში, ალექსანდრიის საავტომობილო გზაზე მდებარე სამი სახლით ჩამოყალიბდა. სახლები ძირითადად ორსართულიანია. შემკულია გასაოცარი გოტიკური ტიპის თაღებით.

კომპლექსის საშუალო სახლი უფრო დიდია, ვიდრე სხვები, აქვს ცენტრალური ნაწილი მესამე სართულით. შუა სახლის გვერდითა ნაწილები ორსართულიანი კოშკის ფორმას ქმნიან, რომელთა პირველი სართულები სამკუთხა ბარის ფანჯრებით არის მორთული. გვერდითი სახლები ერთნაირია, მათ აქვთ ერთი სიუჟეტური შუა ნაწილი.
მსოფლიო აზერბაიჯანელთა სოლიდარობის დღე

მსოფლიო აზერბაიჯანელთა სოლიდარობის დღე აღინიშნება 31 დეკემბერს.

პირველად მსოფლიო აზერბაიჯანელთა სოლიდარობის დღე 1991 წლის 16 დეკემბერს გამოცხადდა ჰეიდარ ალიევის მიერ, რომელიც იმ დროისთვის იკავებდა ნახიჩევანის ავტონომიური რესპუბლიკის უზენაესი მეჯლისის თავმჯდომარის თანამდებობას. ამის შემდეგ გახდა აზერბაიჯანელი ერის ეროვნული დღესასწაული. ამავე დღეს სტამბოლში გაიხსნა ისტორიაში პირველი მსოფლიო აზერბაიჯანლთა კონგრესი. ეს ორი ღონისძიება გახდა საფუძველი იმისა, რომ გამოეცხადებინათ მსოფლიო აზერბაიჯანელთა სოლიდარობის დღე, რომელიც დაფუძნდა 31 დეკემბრს.

აზერბაიჯანელების რიცხვი მსოფლიოში რამდენიმე ათეული მილიონითაა შეფასებული, რომელთა უმრავლესობაც ცხოვრობს აზერბაიჯანის რესპუბლიკის გარეთ, ისეთ ქვეყნებში, როგორიცაა ირანი, თურქეთი, რუსეთი, საქართველო, გერმანია, საფრანგეთი, გაერთიანებული სამეფო, შეერთებული შტატები, უკრაინა, დსთ-ს ქვეყნებსა და სკანდინავიურ ქვეყნებში. უმსხვილესი აზერბაიჯანული ირედენტა ცხოვრობს ირანში.

აზერბაიჯანის პრეზიდენტის ილჰამ ალიევის განცხადებით, მსოფლიო აზერბაიჯანელთა ეროვნული სოლიდარობის დღის მთავარი იდეა არის აზერბაიჯანელთა, აზერბაიჯანის სახელმწიფოებრიობის ერთობა და სოლიდარობა, აზერბაიჯანელი ხალხის ეროვნული და სულიერი ფასეულობების პატივისცემა, ასევე მათი აზრებისა და იდეების, რომლებიც დაკავშირებულია აზერბაიჯანელ ხალხთან და სულიერი კავშირი მათ ისტორიულ სამშობლოსთან.
სცენის ვეტერანთა სახლი

სცენის ვეტერანთა სახლი მდებარეობს პეტროვსკის კუნძულზე, პეტროგრადის რაიონში, სანქტ-პეტერბურგში. სახლი დაარსდა 1896 წელს რუსი მსახიობის მარია გავრილოს ასული სავინას მიერ. აშენდა 1900-1902 წლებში პეტროვსკის კუნძულზე მსახიობის ქმრის, ა. ე. მოლჩანოვის დაკვეთით არქიტექტორ მ. ფ. გესლერის მიერ. 1948-1956 წლებში სახლი გაფართოვდა და გარემონტდა. 2001 წლის 10 ივლისის რუსეთის მთავრობის დადგენილებით ფედერალური ინტერვენციის ისტორიული და კულტურული ძეგლის სტატუსი მიენიჭა ამ ტერიტორიას. ამჟამად სახლში ცხოვრობენ მსახიობები, რეჟისორები და მხატვრები, დიდი სამამულო ომის მონაწილენი, ფრონტის ჯარისკაცები. აღსანიშნავია, რომ აღნიშნულ სახლს და მიმდებარედ მდებარე ისტორიულ პარკს ხუთნახევარი ჰექტარი უკავია. პარკში დაცულია იშვიათი ჯიშის ხეები, რომლებიც მაცხოვრებლების და სახელმწიფოს მიერ არის დარგული ვეტერანთა პატივსაცემად.

2012 წლის ზამთარში შენობის ფართომასშტაბიანი რეკონსტრუქცია დაიწყო ვეტერანთა სახლში. 2013 წლის 2 მაისს ვლადიმერ პუტინის ვიზიტის ფარგლებში, პრეზიდენტმა მოინახულა ეს სახლი. ალექსანდრე კალიაგიმ პრეზიდენტს გააცნო ჩატარებული სამუშაოს მიმდინარეობის შესახებ ინფორმაცია და მათი შედეგები. რეკონსტრუქციის დროს გარემონტდა შენობა, თავდაპირველ სახეს დაუბრუნდა შიდა ინტერიერი. რესტავრაცია ჩაუტარდა შენობაში დაცულ ხატებსა და ნამუშევრებს. აღდგა სახლის ეკლესია, რომელიც ჯერ კიდევ 1930 წელს განადგურდა.
უკრაინის მართლმადიდებელი ეკლესიის ავტოკეფალია

2018 წლის 11 ოქტომბერს, კონსტანტინოპოლის საპატრიარქოს წმინდა სინოდმა განაცხადა იმის თაობაზე, რომ უკრაინის ეკლესიას შესაძლოა ავტოკეფალია მიეღო. ამ გადაწყვეტილებას მოჰყვა რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდა სინოდის მიერ მსოფლიო საპატრიარქოსთან ერთობის გაწყვეტა, რომელიც მოინიშნა როგორც მოსკოვ-კონსტანტინოპოლის სქიზმა. 2018 წლის 15 ოქტომბერს გამაერთიანებელ კრებაზე გამოაცხადეს უკრაინის მართლმადიდებელი ეკლესიის შექმნა. 2019 წლის 5 იანვარს, წმინდა გიორგის საკათედრო ტაძარში, ბართლომე -მა, კონსტანტინოპოლისა და მსოფლიოს პატრიარქმა, ხელი მოაწერა ტომოსს, რითაც უკრაინის მართლმადიდებელ ეკლესიას მიენიჭა ავტოკეფალია (თვითმმართველობა) და იგი ოფიციალურად ჩამოყალიბდა.
გოლენიშჩევ-კუტუზოვის სახლი

გოლენიშჩევ-კუტუზოვის სახლი — გამორჩეული არქიტექტურული ძეგლი, აშენებული 1822 წელს ცნობილი არქიტექტორ კარლ დე ჯოვანი როსის მიერ, მშენებლობა განხორციელდა სამხედრო გუბერნატორის პ. ვ. გოლენიშჩევ-კუტუზოვის დაკვეთით. სახლი მდებარეობს პეტერბურგში, ხელოვნების მოედნის 3 ნომერში. აგებულია კლასიკურ სტილში. აღნიშნული სახლი სამ სართულიანია, რომლის ზედა სართულზე სხვენია განთავსებული. სახლის ინტერიერის ნაწილობრივი შეცვლა მოხდა 1843 წელს, ამიტომ თავდაპირველი სახით მან ვერ მოაღწია ჩვენამდე. სახლის ზოგიერთ ოთახში არის ბუხარი და საცურაო აუზი.

აღნიშნულმა სახლმა სხვადასხვა დროს გამოიცვალა მფლობელები. გარკვეული ხნის განმავლობაში სახლის მფლობელები იყვნენ: 1833-1835 წლებში სახლი ე. ა. კარამზინას ეკუთვნოდა. 1833-1837 წლებში სახლში ძმები ვიელგორსკები ცხოვრობდნენ: მაიკლი და მატვეი.

ამ სახლში თავის მეგობრებს ხშირად სტუმრობდა ალექსანდრე პუშკინი, კერძოდ მაიკლ და მატვეი ვიელგორსკებს და ე. ა. კარამზინას. 1924-1939 წლებში სახლში ცხოვრობდა მხატვარი ი. ბროდსკი. 1949 წელს გაიხსნა მხატვრის მუზეუმი, სადაც დაცულია სხვადასხვა ნამუშევრები, მათ შორის ცნობილი მხატვრის ისააკ იზრაელის ძის ნახატები, მუზეუმში ასევე განთავსებულია სხვა მხატვრების ნამუშევრებიც.
ლუიზ მარი ტერეზ არტუელი

ლუიზ მარი ტერეზ არტუელი (, ; დ. 21 სექტემბერი, 1819 — გ. 1 თებერვალი, 1864) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. საფრანგეთის მეფე შარლ -ის უმცროსი ვაჟის, ბერის ჰერცოგ შარლ ფერდინანდისა და მარია კაროლინა სიცილიელის უფროსი ქალიშვილი. პარმისა და პიაჩენცას ჰერცოგინია 1849-54 წლებში როგორც კარლო -ის მეუღლე. პარმისა და პიაჩენცის ჰერცოგ რობერტო -ის რეგენტი 1854-59 წლებში.

ბიოგრაფია
ადრეული ცხოვრება
ლუიზ მარი ტერეზი დაიბადა 1819 წლის 21 სექტემბერს. იგი იყო საფრანგეთის მეფე შარლ -ის უმცროსი ვაჟის, ბერის ჰერცოგ შარლ ფერდინანდისა და მისი მეუღლის, მარია კაროლინა სიცილიელის უფორისი ქალიშვილი. მისი დაბადებიდან სულ ხუთ თვეში ბონაპარტისტებმა მამამისი მოკლეს, რასაც 1830 წელს საფრანგეთის რევოლუცია მოჰყვა, რა დროსაც იგი ოჯახთან ერთად შოტლანდიაში გაიქცა. აღსანიშნავია, რომ მისი უმცროსი ძმა ანრი, რომელიც მამის გარდაცვალებიდან მალევე დაიბადა, 1830 წლის 2-დან 9 აგვისტომდე საფრანგეთისა და ნავარის მეფე იყო.

პარმის ჰეროგინია
შვილები
მარგერიტა (1847-1893), ცოლად გაჰყვა მადრიდის ჰერცოგ კარლოს დე ბურბონს, რომელთანაც შეეძინა ხუთი შვილი;
რობერტო (1848-1907), პარმისა და პიაჩენცის ჰერცოგი. პირველად ცოლად შეირთო მარია პია სიცილიელი, რომელთანაც შეეძინა თორმეტი შვილი, მისი გარდაცვალების შემდეგ კი იქორწინა მარია ანტონია პორტუგალიელზე, რომელთანაც შეეძინა ასევე თორმეტი შვილი;
ალისი (1849-1935), ცოლად გაჰყვა ტოსკანის დიდ ჰერცოგ ფერდინანდო -ს, რომელთანაც შეეძინა ათი შვილი;
ენრიკო (1851-1905), ბარდის გრაფი. პირველად იქორწინა ლუიზა იმაკოლატა სიცილიელზე, რომელთანაც შვილები არ ჰყოლია, მისი გარდაცვალების შემდეგ კი ცოლად შეირთო ალდეგანდეზ პორტუგალიელზე, თუმცა შვილები არც მასთან ჰყოლია.

წინაპრები
ლუიზ მარი ტერეზ არტუელის წინაპრები
კაიროს წმინდა მარკოზის საკათედრო ტაძარი

კაიროს წმინდა მარკოზის საკათედრო ტაძარი — კოპტური ეკლესია. მდებარეობს აბასიაში, კაიროს ერთ-ერთ რაიონში. წარმოადგენს კოპტური ეკლესიის პაპის რეზიდენციას. აშენდა პაპ კირილე -ის დროს და მანვე გახსნა 1969 წელს.

საკათედრო ტაძარი მარკოზ მახარებლის სახელობისაა, რომელიც ქრისტეს ერთ-ერთი მოციქულთაგანია და კოპტური ეკლესიის დამაარსებლად ითვლება. მისი რელიკვიები ტაძარში ინახება. ეკლესია აფრიკასა და ახლო აღმოსავლეთში უდიდესი საკათედრო ტაძარია.

აგებულია კოპტურ არქიტექტურულ სტილში. იტევს 5000 მომლოცველს. აქაა დასვენებული ათანასე -ის სხეულის ნაწილი.
ოფიცერთა სახლი (სანქტ-პეტერბურგი)

ოფიცერთა სახლი — დასავლეთის სამხედრო ოლქის ოფიცერთა სახლი სანქტ-პეტერბურგში, აშენდა 1895-1898 წლებში არქიტექტორების ვ. კ. გუგერის და ა. დ. დონჩენკოს მიერ. თავდაპირველი პროექტი შესრულდა არქიტექტორების ალექსანდრ გოგენის და მოდესტ ივანოვის მიერ. არსებული შენობა აშენდა ფსევდო-რუსულ სტილში. 1898 წლის გაზაფხულზე ნიკოლოზ -ის ბრძანებით აშენდა შენობა ოფიცერთა ასამბლეისთვის. სამუშაოებში ჩართული იყო სამხედრო ინჟინერი ნ. სმირნოვი. აღნიშნულ შენობაში განთავსებული იყო სამხედრო ცოდნის მიმდევართა საზოგადოება. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ, ოფიცერთა კლუბს ეწოდა წითელი არმიის სახლი. 1950 წელს ოფიცერთა სახლში ჩატარდა რამდენიმე უმნიშვნელოვანესი სასამართლო პროცესი. ამჟამად, შენობაში განთავსებულია დასავლეთის სამხედრო ოლქის, სამხედრო ძალების ისტორიის მუზეუმი, ბიბლიოთეკა და ვეტერანთა საბჭო. დღეს, დასავლეთის სამხედრო ოლქის ოფიცერთა სახლი რუსეთის არმიის წამყვანი კულტურული და საგანმანათლებლო დაწესებულებაა. აქ იმართება სამხედრო და მასობრივი, საგანმანათლებლო, შემოქმედებითი და კულტურული დასვენების ღონისძიებები. ასევე შენობაში არის 157 კაცზე გათვლილი კინოთეატრი და რესტორანი, რომელიც განთავსებულია ოფიცერთა ყოფილ სასადილოში. საკონცერტო დარბაზის გვერდით არის მუხა დარბაზი, სადაც პატარა კამერული კონცერტები და გასართობი ღონისძიებები ტარდება. აქვე განთავსებულია სხვა საზეიმო დარბაზები: „ვარდისფერი“ და „ლურჯი“ საცხოვრებელი ოთახები, „კუთხის ოთახი“ და „კრემლის ოთახი“.
ტეპერა დე ფერგიუსონის სახლი

ტეპერა დე ფერგიუსონის სახლი — ისტორიული შენობა, რომელიც მდებარეობს ქალაქ პუშკინში. აშენებულია 1790 წელს. სახლი ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ობიექტია.

ისტორია
მშენებლობის ზუსტი თარიღი და არქიტექტორი უცნობია. სახლი პირველად გამოჩნდა 1797 წელს, დასახლების გეგმაზე. არსებობს ვერსია, რომ არქიტექტორი პ. ვ. ნეელოვი იყო. ასევე არსებობს ვერსია, რომ სახლი თავდაპირველად განკუთვნილი იყო მთავარ პ. მ. ვოლკონსკისთვის. აღნიშნული სახლი ძირითადად ცნობილია იმით, რომ იქ ცხოვრობდა ლიცეუმის მუსიკის მასწავლებელი ლ. ვ. ტეპერ დე ფერგიუსონი. მოგვიანებით ისტორიკოსი ი. პ. ლიპრანდს ეკუთვნოდა საცხოვრებელი სახლი. საუკუნის დასაწყისში კომპოზიტორი ს. ტანევი ცხოვრობდა სახლში. მოგვიანებით სახლი მისმა ნათესავმა, ა. ა. ვირუბოვმა მიიღო. აღნიშნულ სახლს ხშირად სტუმრობდა საიმპერატორო ოჯახის წევრები, ასევე გრიგორი რასპუტინი. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ სახლი გადაეცა მომღერალ ი. ერშოვს. იგი დიდი ხნის განმავლობაში ცხოვრობდა, მაგრამ შემდგომ იგი გადაეცა კონსერვატორიას.

მეორე მსოფლიო ომის დროს სახლი ძლიერ დაზიანდა, თუმცა განახლდა 1955 წელს. ამის შემდეგ, აქ განთავსდა ჯერ ბავშვთა საოლქო ბიბლიოთეკა და 1969 წლიდან 2013 წლამდე პუშკინის რაიონის მთავარი რეესტრის ოფისი. 2013 წლიდან სახლი გადაეცა კამერულ გუნდ „პეტერბურგის სერენადებს“, სადაც ამავე სახელწოდების საკონცერტო დარბაზიც მოეწყო.

არქიტექტურა
სახლი აგებულია კლასიკურ სტილში. ცენტრალურ ნაწილში არის დარბაზი, რომლის გვერდით კაბინეტებია განთავსებული. მეპატრონის დიდი ინტერესი იყო მდიდარი ინტერიერი, განსაკუთრებით მუსიკის დარბაზის ჭერი, მაგრამ ისინი ომის პერიოდში დაანგრიეს და მხოლოდ დაახლოებით აღადგინეს.
საბჭოების სახლი (სანქტ-პეტერბურგი)

საბჭოების სახლი აშენდა 1936-1941 წლებში არქიტექტორთა კოლეგიის მიერ, აკადემიკოს ნ. ა. ტროცკის ხელმძღვანელობით. მდებარეობს მოსკოვის მოედანზე სანქტ-პეტერბურგში, კერძოდ მოსკოვის პროსპექტის 212 ნომერში.

შენობა გათვლილია დაახლოებით 700 თანამშრომელზე. აღნიშნულ შენობაში განთავსებულია 3000 კაციანი სხდომათა დარბაზი. დიდი სამამულო ომის შემდეგ სხვადასხვა სამეცნიერო ინსტიტუტები მუშაობდნენ საბჭოთა სახლში. დღეს, აღნიშნული შენობა გაქირავებულია თავდაცვის სფეროს ერთ-ერთ კომპანიაზე.

ისტორია
1936 წელი — საბჭოების სახლის აშენების დასაწყისი.
1941 წელი — საბჭოების სახლი სრულად არის აღდგენილი.
1941 წელი — (სექტემბერი) თავდაცვის ცენტრის შექმნა და ლენინგრადის ფრონტის საარტილერიო დავალების სადამკვირვებლო პოსტი.
1944 წელი — ლენინგრადის ფრონტის მთავარსარდლობა მდებარეობს საბჭოთა სახლის შენობაში.
1945 წელი — დასრულდა საბჭოების სახლის შენობის გაფორმება.
1970 წელი — საბჭოების სახლის შენობის წინ (1936 წლის პროექტით გათვალისწინებული) ლენინის ძეგლი დაიდგა, მოქანდაკე მ. კ. ანიკუშინი და ვ. ა. კამენსკი.
2006 წელი — სასახლის წინ, მოედანზე მოეწყო ფერადი მუსიკის შადრევნები და შენობა აღიჭურვა დამატებითი საძიებო სისტემებით.
დიბატაგი

დიბატაგი — წყვილჩლიქოსანი ძუძუმწოვარი ნამდვილი ანტილოპების ქვეოჯახისა. გვარში ერთადერთი სახეობაა. ლათინური სახელი ეწოდა ტომას უილიამ ჰენრი კლარკის პატივსაცემად, რომელმაც 1890 წელს აღმოაჩინა და აღწერა ანტილოპა. სიტყვა „დიბატაგი“ სომალი ენიდანაა წარმოშობილი და შედგება ორი სიტყვისაგან: (კუდი) და (სწორი), რაც მიანიშნებს იმას, რომ დიბატაგს სირბილისას კუდი ზევით აქვს აპრეხილი.

აღწერა
მისი სხეულის სიგრძეა 152–168 სმ, სიმაღლე მინდაოში 80–88 სმ, კუდის სიგრძე 30–36 სმ, მასა — 22–35 კგ. სხეულის ზედა მხარე შეფერილია მურა-ჩალისფრად, ქვედა — თეთრად. ფეხები ჟანგმიწოვანი აქვს, შუბლი კი წითელ-ყავისფერი. მამლებს მოკლე, 15–20 სმ სიგრძის რქები აქვთ, რომლებიც დასაწყისში დაგრეხილია, მოღუნული და წინ გაშვერილი. დედლებს რქები საერთოდ არ აქვთ.

გავრცელება
დიბატაგი ოგადენის უდაბური რეგიონის (ეთიოპიისა და სომალის სასაზღვრო ტერიტორია) და ცენტრალური სომალის ენდემური ცხოველია. ერთ-ერთი უიშვიათესი ანტილოპაა.

ცხოვრების ნირი
იკვვებება ფოთლებით, ხშირად დგება უკანა კიდურებზე, რათა მიწვდეს მაღლა მდებარე ყლორტებს. მამლები ტერიტორიული ცხოველები არიან და ყოველდღიურად საკუთარ ტერიტორიას ნიშნავენ. დედალი ქმნის 5-წევრიან ჯგუფს, სადაც მისი შთამომავლები და ერთი ზრდასრული მამალი არის გაწევრიანებული.