iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ლარნაკის წმინდა ლაზარეს ეკლესია

ლარნაკის წმინდა ლაზარეს ეკლესია — საუკუნის მართლმადიდებლური ეკლესია კვიპროსის რესპუბლიკის ქალაქ ლარნაკაში. შედის კვიპროსის მართლმადიდებელი ეკლესიის კიტიანის მიტროპოლიის იურისდიქციაში.

ეკლესია ბეთანიელი მართალი ლაზარეს სახელს ატარებს, რომელიც, სახარების თანახმად, იესო ქრისტემ მკვდრეთით აღადგინა. ქრისტეს აღდგომის შემდეგ ლაზარეს დევნიდნენ, ამიტომ იძულებული გახდა დაეტოვებინა იუდეა და 33 წელს გადასულიყო კვიპროსზე, სადაც მალე მოციქულების, პავლეს და ბარაბას თაოსნობით 45 წელს კიტიონის (ქალაქ ლარნაკას ძველი სახელწოდება) პირველ ეპისკოპოსად დაინიშნა. აღდგომის შემდეგ მან კიდევ ოცდაათი წელი იცოცხლა, შემდეგ კი მეორედ გარდაიცვალა კვიპროსზე 63 წელს. მის საფლავზე აშენდა წმინდა ლაზარეს ეკლესია.

ჯვაროსნული ლაშქრობების შემდეგ მისი სიწმინდეების ნაწილი კონსტანტინოპოლიდან მარსელში გადაასვენეს. ამ მოვლენამდე კონსტანტინოპოლს მისი სიწმინდეების მხოლოდ ნაწილი გადასცეს, თავი კი კვიპროსზე დარჩა. ასე გაჩნდა ლეგენდა, რომლის მიხედვით წმინდა ლაზარე ბეთანიელმა იქადაგა საფრანგეთში, გახდა მარსელის ეპისკოპოსი და დაკრძალეს ოტენის მომავალი წმინდა ლაზარეს ტაძრის ადგილას.

ისტორია
გადმოცემის თანახმად, ლაზარეს საფლავი დაიკარგა არაბთა ბატონობის პერიოდში საუკუნის შუა ხანებში. 890 წელს ლარნაკაში აღმოაჩინეს საფლავი წარწერით „ლაზარე ოთხდღიანი, ქრისტეს მეგობარი“. იმპერატორ ლეო -ის ბრძანებულებით ლაზარეს ნეშტი 898 წელს გადაასვენეს კონსტანტინოპოლში, სადაც დაასვენეს მართალი ლაზარეს ტაძარში. სიწმინდეების გადმოსვენება მალე მართლმადიდებლურ დღესასწაულად იქცა, რომელიც აღინიშნება 17 (30 ოქტომბერს).

 საუკუნის ბოლოს — საუკუნის დასაწყისში ლარნაკაში ლაზარეს საფლავზე წმინდა ლაზარეს ეკლესია ააგეს. ეს არის კვიპროსზე შემორჩენილი სამი ბიზანტიური ეკლესიიდან ერთ-ერთი. ტაძარს წაგრძელებული სწორკუთხა ფორმა აქვს ფასადზე სამმხრივი აფსიდით. ტაძარი დაგვირგვინებული იყო სამი გუმბათით და  სამხრეთ-აღმოსავლეთ მხარეს სამრეკლოთი.

- საუკუნეებში, კუნძულზე ლუზინიანების და ვენეციელთა დინასტიის მმართველობის დროს, ტაძარი რომის კათოლიკურ ეკლესიას ეკუთვნოდა. სამხრეთის მხრიდან მასზე გოთური სტილის მასიური პორტიკი მიაშენეს. ოსმალეთის მმართველობის პირველ წლებში (1571 წ.) ეკლესია მეჩეთად იქცა. სამი გუმბათი და სამრეკლო დაინგრა. 1589 წელს თურქებმა ის მიჰყიდეს მართლმადიდებლურ ეკლესიას და მომდევნო ორი საუკუნის განმავლობაში გამოიყენებოდა როგორც მართლმადიდებლური, ასევე კათოლიკური მსახურებისთვის. 1857 წელს, კუნძულზე ოსმალეთის მმართველობის დასრულების შემდეგ, ტაძრის მახლობლად სამრეკლოს ხელახალი აშენების ნებართვა გაიცა.

ეკლესიის უნიკალური ბაროკოს კანკელი შეიქმნა 1773—1782 წლებში. მალე 1970 წლის ხანძრის დროს ტაძრის მოხატული და მოოქროვილი ინტერიერი ძლიერ დაზიანდა. 1972 წლის ნოემბერში ტაძრის განახლების დროს საკურთხევლის ქვეშ აღმოაჩინეს მარმარილოს სარკოფაგი ადამიანის ნაშთებით, რომლებიც წმინდა ლაზარეს ნეშტის ნაწილებად მიიჩნიეს. როგორც ჩანს, ლაზარეს ნეშტი მთლიანად არ იყო კონსტანტინოპოლში გადატანილი.

აღდგომამდე რვა დღით ადრე, ლაზარეს შაბათს, წმინდანის ხატი სადღესასწაულო მსვლელობისას ლარნაკას ქუჩებში გამოაქვთ.
მიხეილ ქოჩაკიძე

მიხეილ ქოჩაკიძე (დ. 1909, მუხიანი — გ. 1997) — ქართველი არქიტექტორი, ინჟინერი.

ბიოგრაფია
1932 წელს დაამთავრა საქართველოს ინდუსტრიული ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი არქიტექტურის სპეციალობით და მოსკოვის საინჟინრო-სამშენებლო ინსტიტუტის ასპირანტურა.

1932-1936 წლებში მუშაობდა სამშენებლო ორგანიზაცია „მოსკოვმშენში“ ტექნიკოსად, სამუშაოთა მწარმოებლად და მშენებლობის უბნის უფროსად. 1936-1942 წლებში მუშაობდა საპროექტო ინსტიტუტ „საქქალაქსახპროექტის“ უფროს არქიტექტორად, მთავარ ინჟინრად, პროექტის მთავარ არქიტექტორად, არქიტექტურული სახელოსნოს ხელმძღვანელად. 1942-1946 წლებში მუშაობდა საქართველოს სახალხო კომისარიატის სახელმწიფო კონტროლის მთავარ კონტროლიორად, კომუნალური მეურნეობისა და მშენებლობის დარგში. 1946-1948 წლებში იყო კომუნალური მეურნეობის სახალხო კომისარიატის უფროსის მოადგილე. 1949-1950 წლებში იყო ქუთაისის საავტომობილო ქარხნის დირექტორის მოადგილე მშენებლობის დარგში. 1950-1952 წლებში საქართველოს მინისტრთა საბჭოსთან არსებული არქიტექტურისა და მშენებლობის საქმეთა განყოფილების უფროსი. 1952-1953 წლებში იყო ქუთაისის საოლქო კომიტეტის აღმასკომის თავმჯდომარის მოადგილე მშენებლობის დარგში. 1953-1960 წლებში საქართველოს მინისტრთა საბჭოს უფროსი რეფერენტი, საქართველოს მშენებლობის საქმეთა სახელმწიფო კომიტეტის „საქსახმშენის“ თავმჯდომარის მოადგილე, საქართველოს მინისტრთა საბჭოს უფროსი რეფერენტი. 1960 წლიდან მუშაობდა საქართველოს განათლების მინისტრის მოადგილედ მშენებლობის დარგში. დიდი წვლილი აქვს შეტანილი საქართველოს განათლების სისტემის ინფრასტრუქტურის განახლებისა და განვითარების საქმეში. მისი ნამუშევრებია: ცენტრალური აღმასრულებელი კომიტეტის შენობათა კომპლექსის რეკონსტრუქცია (პიონერთა სასახლედ გადაკეთება), თბილისის №31 ქარხნის საცხოვრებელი დასახლების, საცხოვრებელი სახლების (თბილისში საბჭოსა და უნივერსიტეტის ქუჩებზე), მრავალსართულიანი საცხოვრებელი სახლების (საქართველოს სხვადასხვა ქალაქებსა და რაიონებში) და სხვა პროექტები. მიღებული ჰქონდა სახელმწიფო ჯილდოები.

ჯილდოები
1996 — ღირსების ორდენი
საქართველოს დამსახურებული ინჟინერი
საქართველოს დამსახურებული არქიტექტორი
იოსებ ქართველიშვილი

იოსებ ქართველიშვილი (დ. 25 დეკემბერი, 1941, თბილისი — გ. 20 მარტი, 1996) — ქართველი გეოგრაფი, მეცნიერი, პედაგოგი და კარტოგრაფი..

ბიოგრაფია
1966 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტი კარტოგრაფიის სპეციალობით.

1965 წელს შრომითი საქმიანობა დაიწყო საქართველოს კვების მრეწველობის სამინისტროს საპროექტო ინსტიტუტის საძიებო განყოფილებაში მუშის თანამდებობაზე. 1966-1969 წლებში მუშაობდა ქართული საბჭოთა ენციკლოპედიის კარტოგრაფიის რედაქციაში ჯერ რედაქტორად, შემდეგ კი უფროს რედაქტორად. 1969-1971 წლებში — ამავე რედაქციაში სამეცნიერო რედაქტორად. 1971-1988 წლებში — ენციკლოპედიის კარტოგრაფიისა და ილუსტრაციის რედაქციის უფროს სამეცნიერო რედაქტორად. 1971-1972 წლებში მუშაობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ქვეყანათმცოდნეობის კათედრაზე, 1973-1989 წლებში — კარტოგრაფია-გეოდეზიის კათედრის უფროსი მასწავლებელია, სადაც კარტოგრაფიის სპეციალობის სტუდენტებთან ლექციებს კითხულობდა. 1989 წლიდან სიცოცხლის ბოლომდე იგი შეთავსებით იყო საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტის კარტოგრაფიისა და აეროკოსმოსური მეთოდების განყოფილების გამგე. 1969-1973 წლებში დაუსწრებელი ასპირანტურის კურსი გაიარა ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტში და ამუშავებდა საკვალიფიკაციო თემას. ამ პერიოდში დაეუფლა თემატური რუკების შექმნის მეთოდებს. 1978 წელს მოსკოვში სტაჟირება გაიარა უმაღლესი სასწავლებლების მასწავლებელთა კვალიფიკაციის ამაღლების ფაკულტეტზე სპეციალობით „აეროკოსმოსური მეთოდები გეოგრაფიულ კვლევაში“ და „კოსმოსური კარტოგრაფია“, ხოლო 1986 წელს სსრკ მინისტრთა საბჭოსთნ არსებულ გეოდეზიისა და კარტოგრაფიის მთავარი სამმართველოს 8 ფაბრიკაში რუკების შედგენის, გაფორმების და რედაქტირების საკითხებზე. მისი სამეცნიერო კვლევითი მუშაობა ძირითადად მოსახლეობის სიმჭიდროვისა და განლაგების პრობლემებს ეხებოდა. ასევე, ეროვნული სტრუქტურის ტერიტორიული დინამიკის რეტროსპექტულ კარტოგრაფირებას. შრომებში და რუკებზე განხილული და ასახულია საქართველოს ტურიზმის, ალპინიზმისა და კურორტების განვითარების პრობლემები. საინტერესო სამუშაო ჩაატარა კოსმოსურ კარტოგრაფირებაში. გამოქვეყნებული აქვს ათზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომი და მისი რედაქტორობით გამოცემულია ათეულობით რუკა. განსაკუთრებით აღსანიშნავია ენციკლოპედიაში მოთავსებული რუკების რედაქტირება.

ჯილდოები
საქართველოს სახელმწიფო პრემია, მეცნიერებისა და ტექნიკის დარგში (ერთობლივი გამარჯვება, გარდაცვალების შემდეგ)
ზურაბ ლეკვეიშვილი

ზურაბ ლეკვეიშვილი (დ. 11 მარტი, 1934, იანეთი, სამტრედიის რაიონი) — ქართველი ინჟინერი.

ბიოგრაფია
1958 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი.

1958-1969 წლებში მუშაობდა საპროექტო ინსტიტუტ "საქქალაქმშენსახპროექტში" ინჟინრად, უფროს ინჟინრად, ჯგუფის ხელმძძღვანელად, პროექტისა და განყოფილების მთავარ ინჟინრად და განყოფილების უფროსად. 1969 წელს გადაიყვანეს საპროექტო ინსტიტუტ "საქსახწყალპროექტში" მთავარ ინჟინრად. იყო საქართველოს საბინაო-კომუნალური მეურნეობის სამინისტროს სამშენებლო ტრესტ "საქკომუნრეწმმშენის" მთავარი ინჟინერი 1972 წლიდან, 1978 წლიდან კი ამავე ტრესტის მმართველი. 1987 წელს დაინიშნა საქართველოს კომუნალური მეურნეობის სამინისტროს საპროექტო ორგანიზაციის "საქბინრემპროექტის" მთავარ სპეციალისტად. 1988 წელს იყო თბილისის საქალაქო საბჭოს აღმასკომის ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის სამმართველოს მთავარ ინჟინერი 1991 წელს კი საქართველოს კომუნალური მეურნეობის გაერთიანების თავმჯდომარის პირველ მოადგილედ. ხელმძღვანელობდა ქალაქებისა და რაიონული ცენტრების წყალსადენ-კანალიზაციის მაგისტრალური ქსელსბისა და ნაგებობების ტექნიკური დოკუმენტაციის დამუშავებას, შავნაბადაში ახალგაზრდული ქალაქის, უმაღლესი სასამართლოს, მწერალთა კავშირის ადმინისტრაციული შენობების სარეკონსტრუქციო სამუშაოებს, რესპუბლიკური სასტუმროების მშენებლობას. დაჯილდოებულია საქართველოს უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის საპატიო სიგელით.

ჯილდოები
საპატიო ნიშნის ორდენი
ლონდა სამსონიძე

ლონდა სამსონიძე (დ. 15 თებერვალი, 1945, თბილისი — გ. 29 მაისი, 2000) — ქართველი მუსიკოსი, პედაგოგი, ხელოვნებათმცოდნემ პიანისტი, ფსიქოლოგიის მეცნიერებათა კანდიდატი, ხელოვნებათმცოდნეობის მეცნიერებათა დოქტორი.

ბიოგრაფია
1968 წელს დაამთავრა ვანო სარაჯიშვილის თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორია (საფორტეპიანო).

იყო ვ. სარაჯიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიის პედაგოგი, 1998 წლიდან პროფესორი, 1991-1999 წლებშ პრორექტორი;

საკანდიდატო დისერტაციის თემა — დაიცვა 1978 წელს „მუსიკის განცდის განვითარების თავისებურებათა ზოგიერთი ასაკობრივი ფსიქოლოგიური თავისებურებანი“.
სადოქტორო დისერტაციის თემა — დაიცვა 1995 წელს „მუსიკალური აზროვნების განვითარების საწყისები“.

ორგანიზაციის წევრი
საქართველოს პედაგოგიკის მეცნიერებათა აკადემია, წევრი (1998-2000)

ჯილდოები
1996 — ღირსების მედალი
ტრენინგი

ტრენინგი — ტერმინის ზოგადი მნიშვნელობაა სწავლება, წვრთნა. ამ ტერმინით აღინიშნება ისეთი სახის ინტერაქტიული საგანმანათლებლო ან სასწავლო პროგრამა, ხშირად მოკლევადიანი, რომელიც მიმართულია ადამიანისთვის გარკვეული სპეციფიკური უნარ-ჩვევების შეძენაზე. ტრენინგის მიზანია, ადამიანებს შეასწავლოს ისეთი სპეციფიკური უნარ-ჩვევები, რაც მათ აუმაღლებს კვალიფიკაციას და დაეხმარება, ჩაერთონ ახალ სამუშაო პროცესში.
ტრიბუნალი

ტრიბუნალი ( — სამსჯავრო) — საგანგებოდ შექმნილი სასამართლო ან სხვაგვარი მართლმსაჯულების ორგანო, რომელიც, როგორც წესი, განიხილავს სამხედრო დანაშაულებს და მათთან დაკავშირებულ საქმეებს. განსაკუთრებულ შემთხვევებში, ტრიბუნალი შეიძლება გამოყენებულ იქნეს უაღრესად მძიმე (სისხლის სამართლებრივი ან სხვა სახის) დანაშაულის ჩამდენი სამოქალაქო პირების მიმართაც.

უახლესი ისტორიიდან ყველაზე ცნობილი ტრიბუნალებია:

ნიურნბერგის პროცესი — მეორე მსოფლიო ომში გერმანელი ომის მთავარი დამნაშავეების გასამართლება საერთაშორისო სამხედრო ტრიბუნალის მიერ ქალაქ ნიურნბერგში (გერმანია).
ჰააგის ტრიბუნალი — საერთაშორისო ტრიბუნალი ყოფილი იუგოსლავიის საკითხებზე, გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის სტრუქტურა, ქალაქ ჰააგაში (ნიდერლანდები).
უდანაშაულობის პრეზუმფცია

უდანაშაულობის პრეზუმფცია — სისხლის სამართლის ერთ-ერთი პრინციპი, ადამიანის უფლებების ერთ-ერთი ძირითადი შემადგენელი უფლება, რომლის შესაბამისად, დანაშაულის ჩადენაში ეჭვმიტანილი და / ან ბრალდებული პირი არ მიიჩნევა დამნაშავედ მანამდე, ვიდრე მიუკერძოებელი და დამოუკიდებელი სასამართლო არ დაამტკიცებს მის ბრალეულობას.

ამასთან, მნიშვნელოვანია, რომ საქმის განხილვის პროცესში უზრუნველყოფილი უნდა იყოს ბრალდებულის დაცვისათვის საჭირო კანონით გათვალისწინებული ყველა აუცილებელი საპროცესო გარანტია, რომლიდანაც ერთ-ერთი არის მაგალითად, ადვოკატის ყოლის უფლება.

უდანაშაულობის პრეზუმფციის პრინციპი დღეს დაფიქსირებულია მსოფლიოს პრაქტიკულად ყველა ქვეყნის შიდასახელმწიფოებრივ აქტში, მათ შორის საქართველოს კონსტიტუციაშიც და, ასევე, მრავალ საერთაშორისო სამართლებრივ დოკუმენტში.
კირენიის ციხესიმაგრე

კირენიის ციხესიმაგრე (ბერძნ. ) —  საუკუნის ციხესიმაგრე, რომელიც მდებარეობს კირენიის ძველი ნავსადგურის აღმოსავლეთ ნაწილში. ციხესიმაგრე ააშენეს ვენეციელებმა ჯვაროსანთა ფორტიფიკაციაზე. მისი კედლების შიგნით არის საუკუნის სამლოცველო და ჩაძირული გემების მუზეუმი, სადაც გამოფნილია ძვ.წ. საუკუნის კირენიის გემის ნაშთები.

ისტორია
კირენია ჩვენს წელთაღრიცხვამდე საუკუნიდან არსებობდა. გათხრების შედეგად გამოვლინდა ბერძნული კვალი, რომელიც თარიღდება ძვ.წ. საუკუნით.

ადგილზე ჩატარებულმა კვლევამ აჩვენა, რომ ციხესიმაგრე ააგეს ბიზანტიელებმა საუკუნეში ნავსადგურის დასაცავად არაბთა თავდასხმებისგან. ისტორიულ წყაროებში ციხესიმაგრე პირველად 1191 წელს არის მოხსენიებული, როდესაც ინგლისის მეფე რიჩარდ -მა (ლომგულმა) იგი აიღო მესამე ჯვაროსნული ლაშქრობისკენ მიმავალ გზაზე, დაამარცხა რა ისააკ კომნენოსი, ადგილობრივი გუბერნატორი, რომელმაც თავი იმპერატორად გამოაცხადა. გარკვეული პერიოდის შემდეგ რიჩარდ ლომგულმა კუნძული მიჰყიდა ტამპლიერებს, რომლებმაც ვერ შეძლეს მისი გაკონტროლება გლეხთა აჯანყების გამო. შემდეგ კი — თავის ბიძაშვილს გი დე ლუზინიანს, იერუსალიმის ყოფილ მეფეს. ამგვარად, კვიპროსზე ჯვაროსნების სამეფო (1192–1489), ჩამოყალიბდა, რომელსაც  300 წელი ფრანგი ლუზინიანების დინასტია განაგებდა.

თავდაპირველად ციხესიმაგრე ძალიან პატარა იყო. ლუზინიანების ბრძანებით 1208-1211 წწ. ნაგებობა მნიშვნელოვნად გააფართოვა ჟან იბელინმა, რის შედეგადაც ციხის ტერიტორიაზე გაჩნდა საუკუნის წმინდა გიორგის ბიზანტიური სამლოცველო, ააგეს ახალი კუთხის კოშკები, სიმაგრის მთავარი შესასვლელი და სამეფო რეზიდენცია, სადაც კვიპროსელი მეფეები თავს აფარებდნენ გენუელთა თავდასხმების დროს 1373 წელს, როცა ციხესიმაგრე ნაწილობრივ განადგურდა და მე-15 საუკუნის შუა ხანებში, როდესაც ციხის წარუმატებელი ალყა რამდენიმე წელი გაგრძელდა.

1489 წელს ციხესიმაგრე ვენეციელთა მმართველობაში გადავიდა. ნაგებობა აღადგინეს 1540 წელს, კოშკები გაამაგრეს, ხოლო კედლები ადაპტირებული იქნა თანამედროვე ქვემეხებისთვის. თუმცა, 1570 წელს ციხის გარნიზონმა კაპიტულაცია მოახდინა ოსმალეთის არმიის წინაშე. ოსმალეთის მიერ კვიპროსის აღების შემდეგ სიმაგრე მხოლოდ სამხედრო ბაზად გამოიყენებოდა და იქიდან მშვიდობიანი მოსახლეობა გაასახლეს. 1878 წელს, როდესაც კვიპროსი გადაეცა დიდ ბრიტანეთს,  ციხესიმაგრე პოლიციის ბაზის ფუნქციას ასრულებდა.

1950 წელს ციხესიმაგრე გადაეცა კირენიის სიძველეთა დეპარტამენტს, მაგრამ მალე, კვიპროსის გათავისუფლების ეროვნული ორგანიზაციის მიერ პროვოცირებული არეულობის შემდეგ, მას სამხედრო ფუნქცია დაუბრუნდა. 1959 წელს დეპარტამენტმა საკუთრება აღიდგინა და 1960 წელს დამოუკიდებლობის მიღებასთან ერთად ციხესიმაგრე  გაიხსნა საზოგადოებისთვის, თუმცა 1963-1967 წლებში ბერძნულ-თურქული არეულობის დროს მასში განთავსებული იყო კვიპროსის ეროვნული გვარდიის ძალები. 1974 წელს კირენიის ჩრდილოეთ კვიპროსის შემადგენლობაში  გადასვლის შემდეგ, ციხესიმაგრეში განთავსდა მუზეუმი, სადაც 1965 წელს აღმოჩენილი კირენიის გემის გარდა, გამოფენილია ხატები, რომელთა კონფისკაცია მოხდა ქალაქის მიმდებარე ეკლესიებიდან და არქეოლოგიური აღმოჩენების დროს ნაპოვნი ნივთები.
ბოროდიანკის დაბომბვა

დაბა ბოროდიანკა ინტენსიურად იბომბებოდა რუსეთის შეიარაღებული ძალების მიერ 2022 წელს უკრაინაში რუსეთის შეჭრის დროს.

2022 წლის 7 აპრილს, ბუჩას ხოცვა-ჟლეტის შედეგების აღმოჩენიდან ერთი კვირის შემდეგ, ვოლოდიმირ ზელენსკიმ ბოროდიანკის განადგურები შესახებ განაცხადა. 17 აპრილის მონაცემებით, უკრაინის საგანგებო სიტუაციების სახელმწიფო სამსახურის თანახმად, 41 ცხედარი იპოვეს.

რუსული თავდასხმები
2022 წელს უკრაინაში რუსეთის შეჭრამდე კიევის ჩრდილოეთით მდებარე „ერთქუჩიან“ დაბაბოროდიანკაში დაახლოებით 13 000 ადამიანი ცხოვრობდა.

კიევსა და მის შემოგრენში მიმდინარე ბრძოლების დროს, ბოროდიანკა, რომელიც სტრატეგიულად მნიშვნელოვან გზაზე მდებარეობს, დაბაში შენობების უმეტესობა განადგურდა, მათ შორის თითქმის ყველა ნაგებობა მთავარ ქუჩაზე. რუსულმა ბომბებმა შენობათა ცენტრებს ეცემოდა და მათ ნგრევას იწვევდა, კარკასი კი მთელი რჩებოდა.

ვენედიქტოვამ რუსი სამხედროები მშვიდობიანი მოსახლეობის „მკვლელობებში, წამებასა და ცემაშიც“ დაადანაშაულა.

ზოგიერთი მცხოვრები 38 დღის განმავლობაში იმალებოდა სარდაფებში. 26 მარტიდან კიევიდან უკუგდებული რუსული ნაწილები თანდათანობით გავიდნენ რეგიონიდან, რათა დონბასზე მოეხდინათ კონცენტრაცია. ბოროდიანკის მერის თქმით, დაბაში რუსული კოლონის გადაადგილებისას ჯარისკაცები ყველა ღია ფანჯრისკენ ისროდნენ. მისი შეფასებით, სულ მცირე 200 ადამიანი იყო დაღუპული.

რუსების უკან დახევის დროისთვის ბოროდიანკაში მხოლოდ რამდენიმე ასეული მაცხოვრებელი დარჩა, მოსახლეობის დაახლოებით 90% გაიქცა,

7 აპრილს ვენედიქტოვამ განაცხადა, რომ ორი შენობის ნანგრევებში 26 ცხედარი აღმოაჩინეს.

„ 1“-ის თანახმად, რუსების წასვლიდან ათი დღის შემდეგ, მეხანძრეები კვლავ მუშაობდნენ ნანგრევებიდან ცხედრების ამოსაყვანად, რათა ღირსეულად დაეკრძალათ ისინი. მათ მუშაობას ართულებდა სხვა შენობების ჩამონგრევის რისკი. ყოველდღიურად უფრო და უფრო მეტ ცხედარს პოულობდნენ. ადგილობრივი მორგები გადატვირთული იყო და დაღუპულები 100 კილომეტრზე ან უფრო შორს უნდა გადაეყვანათ.
სალომე ომიაძე

სალომე ომიაძე (დ. 30 მარტი, 1969) — ქართველი ენათმეცნიერი, მეცნიერი, პედაგოგი. სამეცნიერო შრომების ავტორი. ერთი რომანის, 7 მოთხრობის, 100-ზე მეტი საბავშვო ლექსის ავტორი. ფილოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი.

ბიოგრაფია
დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტის ქართველურ ენათა განყოფილება 1991 წელს და ამავე უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტის ასპირანტურა 1994 წელს. დოქტორანტურა კი 2006 წელს.

1991-1994 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის, ახალი ქართული ენის კათედრის ასპირანტი, 1995-1997 წელს კი ამავე უნივერსიტეტის ახალი ქართული ენის კათედრის მასწავლებელი. ახალი ქართული ენის კათედრის დოცენტი იყო 1997-2006 წლებში. 2006 წლიდან იყო ჰუმანიტარულ მეცნიერებათა ფაკულტეტის, ასოცირებული პროფესორი. 1993-1995 წლებში იგი აგრეთვე იყო ეგზიუპერის სახელობის ქართულ-ფრანგული კოლეჯის, ქართული ენისა და ლიტერატურის მასწავლებელი. სატელევიზიო სტუდია "აუდიენცია", სტილისტ-რედაქტორი 1995-1996 წლებში და 2004-2009 წლებში საქართველოს საზოგადოებრივ საქმეთა ინსტიტუტის. 2004-2007 წლებში იყო მიწვეული ლექტორი, 2007-2009 წლებში კი სრული პროფესორი. 2008-2016 წლებში იყო კავკასიის უნივერსიტეტის, მიწვეული ლექტორი. 2011-2015 წლებში კი არნ. ჩიქობავას სახელობის ენათმეცნიერების ინსტიტუტის, ზოგადი ენათმეცნიერების განყოფილების მთავარი მეცნიერ-თანამშრომელი. ასევე იყო ამავე ინსტიტუტის ზოგადი ენათმეცნიერების განყოფილების უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი 2015-2018 წლებში. ზოგადი ენათმეცნიერების განყოფილების მთავარი მეცნიერ-თანამშრომელია 2018 წლიდან. კვლევის ძირითადი მიმართულებები: ლინგვოკულტუროლოგია, ქართული ენის სტილისტიკა, პრაგმატიკა, სემიოტიკა, კოგნიტიური ლინგვისტიკა, პედაგოგიკა.
მზია მილაშვილი

მზია მილაშვილი (დ. 1959, თბილისი) — ქართველი არქიტექტორი, მეცნიერი.

ბიოგრაფია
1982 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის არქიტექტურის ფაკულტეტი და 1989 წელს მოსკოვის საცხოვრებლის ტიპური და ექსპერიმენტული პროექტების ცენტრალურ სამეცნიერო კვლევითი ინსტიტუტის ასპირანტურა.

1982-1986 წლებში მუშაობდა სოხუმში, „საქსახლკოლმშენპროექტის“ აფხაზეთის და ს. ი. „საქსოფლმშენსახპროექტის“ სოხუმის ფილიალებში ჯერ არქიტექტორის, მერე უფროსი არქიტექტორის თანამდებობაზე. ამ პერიოდში მისი ავტორობით და თანაავტორობით შეიქმნა სოხუმის ეთრზეთების ფაბრიკის, ოჩამჩირის რაიონის სოფელ ჭლოუს საშუალო სკოლის, აბრსკილის მღვიმის ადმინისტრაციული შენობების გამწვანება, ასევე სხვა პროექტები. 1995 წლიდან ის პედაგოგიურ მოღვაწეობას ეწევა. თავდაპირველას საქართველოს სახელმწიფო აგრარულ უნივერსიტეტის სატყეო-სამეურნეო ფაკულტეტზე მუშაობს, სადაც ახლად შექმნილი „მწვანე მშენებლობის არქიტექტურის“ სპეციალობისთვის შეადგინა სასწავლო გეგმები, პროგრამები და სალექციო კურსები მთელი რიგი დისციპლინებისთვის. 1996 წლიდან ის საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის არქიტექტურის ინსტიტუტში იწყებს მოღვაწეობას. აქ ჯერ მოწვეული პედაგოგის, ხოლო 1999 წლიდან ამავე ინსტიტუტის ინტერიერისა და დიზაინის კათედრის დოცენტის თანამდებობაზე მუშაობს. 2006 წელს ის არქიტექტურის, ურბანისტიკია და დიზაინის ფაკულტეტზე სრული პროფესორის თანამდებობას იკავებს. 2007 წელს მზია მილაშვილი დაინიშნა არქიტექტურის, ურბანისტიკია და დიზაინის ფაკულტეტის არქიტექტურის საფუძვლებისა და თეორიის დეპარტამენტის უფროსად. პედაგოგიურ და სამეცნიერო მოღვაწეობასთან ერთად ის აქტიურად განაგრძობს პრქტიკულ და შემოქმედებით მუშაობას არქიტექტურს დარგში, არის ავტორი მთელი რიგი არქიტექტორული პროექტებისა, მათ შორისაა: კ. ჩაჩავას სახელობის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის შენობის რეკონსტრუქციის პროექტი, ვაშლოვანის ეროვნული პარკის ადმინისტრაციული შენობის პროექტი და სხვა.
თამარ სხილაძე

თამარ სხილაძე (დ. 6 მაისი, 1965, თბილისი) — ქართველი ინჟინერი და მეცნიერი.

ბიოგრაფია
1989 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი სამრეწველო და სამოქალაქო მშენებლობის სპეციალობით. საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის ასპირანტურა.

1989-2010 წლებში მუშაობდა სახელმწიფო საპროექტო ინსტიტუტ „თბილქალაქპროექტში“. არქიტექტურულ სახელოსნოში ინჟინერ-კონსტრუქტორად, ჯგუფის ხელმძღვანელად. 2011 წლიდან მუშაობს შპს „თბილქალაქპროექტში“ ჯგუფის ხელმძღვანელად, პროექტის კოორდინატორად. 2008 წლიდან შპს „ტრიადას“ დირექტორია. მისი უშუალო მონაწილეობითა და ხელმძღვანელობით დამუშავებულ იქნა მრავალი სამრეწველო, სასოფლო-სამეურნეო და საზოგადოებრივი დანიშნულების მნიშვნელოვანი ობიექტის მშენებლობის პროექტი. მათ შორის: ოთარ ღუდუშაურის სახელობის მრავალპროფილური საავადმყოფოს, საქართველოს საცნობარო ლაბორატორიის, სამონასტრო კომპლექსის ქალაქ ახალციხეში, სულხან-საბას სახელობის სასწავლო უნივერსიტეტის, დიაბეტიან ბავშვთა სარეაბილიტაციო ცენტრის, რკინიგზის სადგურ „თბილისი საკვანძოს“ საკონტეინერო ტერმინალის, ქალაქი ახალციხის სარკინიგზო სადგურის ინფრასტრუქტურის ობიექტების, მცირე სასტუმროების ქალაქ თბილისსა და დ. ბაკურიანში, ინდივიდუალური საცხოვრებელი სახლების ქალაქ თბილისში, საგურამოში, სოფელ კოტორაანთკარში, სასათბურე კომპლექსის ქალაქ ქობულეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ გვარაში და სხვა. მრავალწლიანი პროფესიული შრომითი საქმიანობისა და დამსახურებისათვის მიღებული აქვს საუწყებო ჯილდოები და საპატიო სიგელები. დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია და მიენიჭა ტექნიკურ მეცნიერებათა კანდიდატის ხარისხი.
ნინო მამამთავრიშვილი

ნინო მამამთავრიშვილი (დ. 30 ოქტომბერი, 1950, თბილისი) — ქართველი მეცნიერი, ექიმი-კარდიოლოგი, მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი (2004).

ბიოგრაფია
1973 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის სამკურნალო ფაკულტეტი ხოლო 1977 წელს თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის ასპირანტურა.

1973 წლიდან მუშაობს მ. წინამძღვრიშვილის სახელობის კლინიკური და ექსპერიმენტული კარდიოლოგიის სამეცნიერო-კვლევით უნივერსიტეტში; 1977–1985 წლებში — უმცროსი მეცნიერ-თანამშრომელი; 1985 წლიდან — უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი გულის უკმარისობის განყოფილებაში. ავტორია 39 სამეცნიერო ნაშრომისა, რომლებიც ეხება იმუნოლოგიის საკითხებს, გულის კუნთის დაავადებებს, გულის უკმარისობის აქტუალურ პრობლემებს. პრაქტიკულ მუშაობას ეწევა სამედიცინო ფაკულტეტის თერაპიის კათედრაზე.

საკანდიდატო დისერტაციის თემა — დაიცვა 1979 წელს „იმუნოლოგიური მაჩვენებლების მნიშვნელობა რევმატიული პროცესების აქტივობის შეფასებაში“; სადოქტორო დისერტაციის თემა — დაიცვა 2004 წელს „რედოქს-სტატუსის როლი ენდოთელური დისფუნქციის განვითარებაში გულის უკმარისობის დროს“.

ორგანიზაციის წევრი
ევროპის კარდიოლოგთა ასოციაცია, წევრი