iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ელისო ასათიანი

ელისო ასათიანი (დ. 20 იანვარი, 1972, თბილისი) — ქართველი მუსიკოსი.

ბიოგრაფია
ელისაბედ ლევანის ასული ასათიანი არის პიანისტი, კონცერტმაისტერი, მუსიკის ისტორიკოსი, მთარგმნელი.

ელისომ 1987 წელს დაამთავრა თბილისის „ნიჭიერთა ათწლედი“, 1992 წელს კი ვანო სარაჯიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორია. საფორტეპიანო განხრით, პროფესორ რევაზ თავაძის კლასი. მასთანვე გააგრძელა სწავლა ასპირანტურაში. 1992 წელს სამოქალაქო ომის გამო გადაწყვიტა ქვეყნის დატოვება. თავდაპირველად წავიდა გერმანიაში ერთ-ერთ კონკურსში მონაწილეობის მისაღებად. ჯერ კიდევ იქ იყო როცა ესპანეთში დამკვიდრებულმა მომღერალმა ეთერ ლამორის-ჭყონიამ შესთავაზა მის კონცერტმაისტერად მუშაობა. ორი წლის მანძილზე ისინი ერთად მონაწილეობდნენ კონკურსებში და წინ მიიწევდნენ მუსიკალურ კარიერაში. 1992 წელს მან მოიპოვა პრემია, როგორც კონცერტმაისტერმა, ხოსე კარერასის სახელობის კონკურსზე. 1996 წელს კი პრემია მადრიდში.

1995 წლიდან ელისო ასათიანმა სწავლა გააგრძელა ჰამბურგის უმაღლეს სამუსიკო სასწავლებელში. პარალელურად სწავლობდა ჰამბურგის უნივერსიტეტის გერმანისტიკისა და მუსიკალური მეცნიერების ფაკულტეტებზე. სტუდენტობის დროს, როგორც საქართველოში, ისე საზღვარგარეთ, იყო სხვადასხვა სახელობითი სტიპენდიის ნომინანტი. 2001 წელს მიღებულმა რიჰარდ ვაგნერის სახელობითმა სტიპენდიამ ბაირეიტში საფესტივალო ზაფხულის გატარების საშუალება მისცა, სადაც ვაგნერისადმი მიძღვნილ კონცერტშიც მიიღო მონაწილეობა. სწავლისა და სწავლის შემდგომ პერიოდშიც ელისო ასათიანი ეწეოდა აქტიურ საკონცერტო მოღვაწეობას. როგორც კონცერტმაისტერი, სოლო შემსრულებელი და კამერული ანსამბლის პიანისტი. 2003 წელს დაამთავრა ჰამბურგის კონსერვატორიის მუსიკისა და თეატრის –ს მაგისტრატურა. 2005 წელს — ჰამბურგის უნივერსიტეტი, ბაკალავრის ხარისხით. იყო ვაგნერის --ს, ბერლინის, ჰამბურგის, მაიზენის, ბრემენის ფესტივალების მონაწილე; გასტროლებით მოიარა: აშშ, გერმანია, ავსტრია, ნიდერლანდები, ჰოლანდია, იტალია; 2008 წელს ცნობილ ბარიტონ ოლაფ ფრანცთან ერთად ჰქონდა გამოსვლები ამერიკის შეერთებულ შტატებშიც.

ელისო ასათიანმა ბოლო წლებში სინთეზური საღამოების გამართვა დაიწყო. ამჟამად გერმანიაში მოღვაწეობს, მაგრამ საქართველოსთანაც დაამყარა შემოქმედებითი კავშირი. მშობლიურ ქალაქში ჩამოსვლისას მის მიზანს წარმოადგენს მსოფლიო მუსიკალური კულტურისათვის უმნიშვნელოვანესი, საიუბილეო თარიღების აღნიშვნა. აქ უკვე ეგულება აუდიტორია, რომელიც მოუთმენლად ელოდება მუსიკოსის მიერ გამართულ ლექცია-კონცერტებს, სადაც იგი გვევლინება ავტორის, წამყვანის, შემსრულებლის ამპლუაში. ამ საღამოებისადმი ინტერესს უპირველესად განაპირობებს მათი ავტორის არაორდინალური ხედვა და მიდგომა არჩეული თემისადმი. აქ ერთმანეთს ცვლის თხრობა, მუსიკალური ნომრები და მის მიერვე თარგმნილი პოეზიის ნიმუშები. ასეთი ლიტერატურულ-მუსიკალური საღამოები ელისო ასათიანმა უკვე მიუძღვნა გუსტავ მალერს, ფერენც ლისტს, რობერტ შუმანს, რიხარდ ვაგნერსა და სხვა.
პროფესიული განათლება

პროფესიული განათლება — განათლების სახე, რომელიც უზრუნველყოფს ადამიანს კონკრეტულ პროფესიულ სფეროში დასაქმებისათვის საჭირო ცოდნითა და უნარ-ჩვევებით. ამ ცნების ქვეშ ძირითადად მოიაზრება ე. წ. „ხელობა“ და საშუალო რგოლის სპეციალისტები, ანუ ის პროფესიები, რომლებიც არ საჭიროებს უმაღლეს განათლებას — ხარატი, შემდუღებელი, სანიტარი და ა.შ.

ასევე, პროფესიული განათლების შესახებ საქართველოს კანონის შესაბამისად, საქართველოში პროფესიული განათლების სახეებია: სახელობო განათლება და პროფესიული უმაღლესი განათლება. სახელობო განათლების მიღება შეიძლება ზოგადი განათლების საბაზო საფეხურის (9 კლასი) დაძლევის, ხოლო პროფესიული უმაღლესი განათლებისა — სრული ზოგადი განათლების მიღების საფუძველზე.
რატიფიცირება

რატიფიცირება ( < — დამტკიცებული და — კეთება) — სახელმწიფოს მხრიდან დადასტურება და აღიარება საერთაშორისო ხელშეკრულებისა, რომელიც ხელმოწერილია სახელმწიფოს სრულუფლებიანი წარმომადგენლის მიერ. საქართველოს კონსტიტუციით, რატიფიცირების შემდეგ ქვეყანაში ხელშეკრულების ამოქმედება ხდება სავალდებულო და იურიდიული ძალის მქონე. საერთაშორისო ხელშეკრულებათა და შეთანხმებათა რატიფიცირებას ახდენს საქართველოს პარლამენტი.

საერთაშორისო ხელშეკრულებებისა და შეთანხმებების გარდა, რომლებიც ითვალისწინებს რატიფიცირებას, სავალდებულოა, აგრეთვე, ისეთი საერთაშორისო ხელშეკრულებისა და შეთანხმების რატიფიცირება, რომლებიც:

ითვალისწინებს საერთაშორისო ორგანიზაციასა ან სახელმწიფოთაშორის კავშირში საქართველოს შესვლას;
სამხედრო ხასიათისაა;
ეხება სახელმწიფოს ტერიტორიულ მთლიანობას ან სახელმწიფო საზღვრების შეცვლას;
დაკავშირებულია სახელმწიფოს მიერ სესხის აღებასა და გაცემასთან;
მოითხოვს შიდასახელმწიფოებრივი კანონმდებლობის შეცვლას, ნაკისრ საერთაშორისო ვალდებულებათა შესასრულებლად აუცილებელი კანონებისა და კანონის ძალის მქონე აქტების მიღებას.
არჩილ ხანთაძე

არჩილ ხანთაძე (დ. 22 ივლისი, 1935, თბილისი — გ. ნოემბერი, 2009) — ქართველი მეცნიერი, პედაგოგი და ფიზიკოსი. ფიზიკა-მათემატიკის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი (1981).

ბიოგრაფია
1960 წელს დაამთავრა მოსკოვის მიხეილ ლომონოსოვის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფიზიკის ფაკულტეტი.

1960 წელს მუშაობა დაიწყო საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ფიზიკის ინსტიტუტში მაღალი ტემპერატურის ფიზიკის (პლაზმის ფიზიკის) განყოფილებაში. 1961 წელს სამუშაოდ გადავიდა გეოფიზიკის ინსტიტუტში, სადაც კვლევით მუშაობას იწყებს ჰიდროდინამიკასა და მაგნიტურ ჰიდროდინამიკაში, ატმოსფეროს მაღალი ფენების და დედამიწის ახლომდებარე კოსმოსის ფიზიკის განხრით. აქვე, 1972 წელს აირჩიეს ატმოსფეროს მაღალი ფენების ლაბორატორიის ხელმძღვანელად. 1974-1975 წლებში მუშაობდა გეომაგნეტიზმის განყოფილების გამგედ. 1975-1981 წლებში — იონოსფეროს ფიზიკისა და გეომაგნეტიზმის სექტორის განყოფილების გამგედ. 1984 წელს აირჩიეს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტის მეტეოროლოგიის, კლიმატოლოგიის და ოკეანოლოგიის კათედრის გამგედ. მან შექმნა ქართული სამეცნიერო სკოლა ატმოსფეროს მაღალი ფენებისა და მეტეოროლოგიის დარგში, რომელიც საყოველთაოდ არის აღიარებული როგორც ჩვენთან, ასევე საზღვარგარეთ. მსოფლიოს წამყვან სამეცნიერო ჟურნალებსა და კრებულებში, სხვადასხვა ენაზე გამოქვეყნებული აქვს 2 მონოგრაფია და 200-ზე მეტი სტატია, მათ შორის, 66 იმფაქტფაქტორიან ჟურნალებში. იყო მრავალი საერთაშორისო სიმპოზიუმისა და კონფერენციის მონაწილე, მჭიდრო კავშირები ჰქონდა დამყარებული მსოფლიოს წამყვან სამეცნიერო ინსტიტუტებსა და კვლევით ცენტრებთან (აშშ, ისრაელი, იაპონია, რუსეთი და სხვა). მისი ხელმძღვანელობითა და უშუალო მონაწილეობით შესრულებულია 9 საერთაშორისო მნიშვნელობის სამეცნიერო პროექტი. არის 8 გამოგონების ავტორი და თანაავტორი.

საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „მაგნიტურ ჰიდროდინამიკაში დინამიკურად შესაძლებელი დინების ზოგიერთი საკითხები“, დაიცვა 1965 წელს.
სადოქტორო დისერტაციის თემა — „გამტარი ატმოსფეროს დინამიკის ზოგიერთი საკითხები“, დაიცვა 1971 წელს (მოსკოვი, დედამიწის ფიზიკის ინსტიტუტი).

ჯილდოები
2003 — ღირსების ორდენი
რეპატრიაცია

რეპატრიაცია ( — უკუმოქმედების აღმნიშვნელი თავსართი და — სამშობლო, მამული) — ადამიანთა ჯგუფის იმ ქვეყანაში დაბრუნება, სადაც დაიბადნენ, ცხოვრობდნენ და აქვთ მოქალაქეობა. ემიგრანტების, ლტოლვილებისა ან ტყვედ წაყვანილი პირების დაბრუნება მათ თავდაპირველ საცხოვრებელ ადგილზე.

რეპატრიაცია შეიძლება იყოს ინდივიდუალური — მაგალითად, ისტორიულ სამშობლოში დაბრუნება, ან საერთაშორისო ხელშეკრულებით გათვალისწინებული — მაგალითად, სამხედრო ტყვეთა დაბრუნება. რეპატრიაციის განხორციელება ხდება ქვეყნის (ქვეყნების) კანონმდებლობით.
სინდისის პატიმარი

სინდისის პატიმარი — უფლებადამცველ პიტერ ბენენსენის მიერ 1961 წელს დამკვიდრებული ტერმინი.

როგორც წესი, ამ ტერმინის ქვეშ იგულისხმება შემდეგი სახის პატიმრები:

პოლიტიკური პატიმრები, რომლებსაც შეიძლება ჩადენილი ჰქონდეთ რაიმე დანაშაული, მაგრამ სინამდვილეში დაპატიმრებულნი და გასამართლებულნი არიან პოლიტიკური მიზეზებით;
სინდისის პატიმრები, რომლებიც დაპატიმრებულნი არიან სქესის, რასის, სქესობრივი ორიენტაციის, რწმენის ან რელიგიის, პოლიტიკური შეხედულებების ან ხელისუფლების წინააღმდეგ გამოთქმული პროტესტის გამო.
გიორგი პატარაია

გიორგი პატარაია (დ. 10 აპრილი, 1950, თბილისი) — ქართველი ექიმი.

ბიოგრაფია
1973 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის პედიატრიული ფაკულტეტი.

1973-1977 წლებში იყო კანისა და ვენერიულ სნეულებათა სამეცნიერო კვლევითი უნივერსიტეტის კლინიკური ორდინატორი, უმცროსი მეცნიერ-თანამშრომელი; 1977-1991 წლებში რესპუბლიკური ცენტრალური კლინიკური საავადმყოფოს ექიმი-პათოლოგანატომი; 1991-1993 წლებში თბილისის მორფოლოგიური დიაგნოსტიკის ცენტრის მთავარი ექიმის მოადგილე; 1993 წლიდან კლინიკური პათოლოგიის სამეცნიერო პრაქტიკული ცენტრის დირექტორის მოადგილე. ავტორია 40 სამეცნიერო ნაშრომის გულ-სისხლძარღვთა და ეკოლოგიური პათოლოგიის საკითხებზე; თბილისის სამედიცინო უნივერსიტეტის პათოლოგიის კათედრის დოცენტი.

საკანდიდატო დისერტაციის თემა - დაიცვა 1989 წელს “გულის კუნთის ნახშირწყლოვანი ცვლის თავისებურებები სხვადასხვა სანარკოზო საშუალებების გამოყენებისა და ჰიპოქსიური ჰიპოქსიის პირობებში„.

ორგანიზაციის წევრი
ვლ. ჟღენტის სახელობის საქართველოს პათოლოგანატომთა სამეცნიერო საზოგადოება, წევრი
თეიმურაზ ჟღენტი

თეიმურაზ ჟღენტი (დ. 22 იანვარი, 1947, თბილისი) — ქართველი ინჟინერი.

ბიოგრაფია
1977 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი ხიდებისა და გვირაბების მშენებლობის სპეციალობით.

1963-1974 წლებში მუშაობდა ბათუმის ფეხსაცმელების ფაბრიკის მუშად. 1974-1977 წლებში საქართველოს მშენებლობის სამინისტროს №5 სამშენებლო ტრესტის სისტემაში, ჯერ სამშენებლო უბნის მუშად, შემდეგ კი №2 სამშენებლო-სამონტაჟო სამმართველოს ლაბორანტად. 1977-1981 წლებში მუშაობდა საქართველოს მშენებლობის სამინისტროს №5 სამშენებლო ტრესტის №2 სამშენებლო-სამონტაჟო სამმართველოში მშენებელ-ოსტატად, სამუშაოთა მწარმოებლად, უფროს სამუშაოთა მწარმოებლად. 1981 წელს დაინიშნა საქართველოს მშენებლობის სამინისტროს №5 სამშენებლო ტრესტის №2 სამშენებლო-სამონტაჟო სამმართველოს მთავარ ინჟინრად, სადაც მუშაობდა 2001 წლამდე. 2001-2002 წლებში იყო სამშენებლო კომპანია „ანაგის“ ტექნიკური განყოფილების წამყვანი სპეციალისტი. 2002-2008 წლებში ამავე განყოფილების უფროსი. 2008 წლიდან სამშენებლო კომპანია „ანაგის“ ტექნიკური დირექტორის თანამდებობაზე მუშაობს. არის სამშენებლო საქმის უმაღლსი რანგის პროფესიონალი. მისი უშუალო ხელმძღვანელობითა და დაქვემდებარებული სამსახურის მეშვეობით, სამშენებლო კომპანია „ანაგის“ მიერ, მშენებარე ობიექტებზე სისტემატურად ხორციელდება თანამედროვე საინჟინრო-ტექნიკური და ტექნოლოგიური მიღწევების ათვისება-დანერგვა და სამშენებლო სამუშაოების მაღალი ხარისხით შესრულების უზრუნველყოფა. მრავალწლიანი პროფესიული შრომითი საქმიანობისა და დამსახურებისათვის მიღებული აქვს საუწყებო ჯილდოები და საპატიო სიგელები.
იეჟი არონიშიძე

იეჟი არონიშიძე (დ. 9 ნოემბერი, 1927, ტორუნი გ. 28 სექტემბერი, 1998) — ქართველი ინჟინერი.

ბიოგრაფია
ქართულ-პოლონური საზოგადოების დამფუძნებელი და თავმჯდომარე იეჟი არონიშიძე [[1927 წლის 9 ნოემბერს დაიბადა ჩრდილოეთ [[პოლონეთი|პოლონეთის]] ქალაქ ტორუნში, [[არტემ არონიშიძე|არტემ არონიშიძისა]] და [[ლიდია კამინსკი]]ს ოჯახში. ბოლშევიკების წინააღმდეგ მებრძოლი არტემ არონიშიძე საქართველოს ოკუპაციის შემდეგ სხვა ქართველ ემიგრანტებთან ერთად თავდაპირველად [[კონსტანტინოპოლი|კონსტანტინოპოლში]] მოხვდა, სადაც ქართველი ოფიცრები უმძიმეს პირობებში აღმოჩნდნენ, თუმცა [[1922]] წელს პოლონეთის მთავრობის მიწვევით ქართველ ემიგრანტ ოფიცერთა საკმაოდ დიდი ჯგუფი მათ შორის არტემ არონიშიძეც [[პოლონეთი|პოლონეთში]] ჩავიდა და წლების მანძილზე მეოთხე დივიზისს 63-ე პოლკში მსახურობდა. [[1927]] წელს ცოლად შეირთო ლიდია კამინსკი, რომელიც ფეხოსანთა მე-4 დივიზიის შტაბის უფროსის, ლუციან სტალის ქვრივი იყო. პირველი ქორწინებიდამ მას ორი გოგონა რომანა და ქრისტინა ჰყავდა, მალე კი საერთო შვილი იურეკი შეეძინათ. იურეკი ცოცხალი და ენერგიული ბიჭი იყო. ჰქონდა უსაზღვრო ფანტაზია და წამოსახვის დიდი უნარი. 12 წლამდე ტორუნში იზრდებოდა. გერმანელთა მიერ ვარშავის ოკუპაციის დროს 13-14 წლის იეჟი უდიდეს დახმარებას უწვდა არმია კრაიოვას მებრძოლებს – იარაღით მომარაგება იქნებოდა ეს, ტყვია-წამლის გადატან-გადმოტნა თუ სხვა რამ.

[[მეორე მსოფლიო ომი]]ს დასრულების შემდეგ იეჟიმ ჯერ ლოძის მექანიკის ტექნიკუმი, შემდეგ გდინიის პოლიტიექნიკური ინსტიტუტი დაამთავრა. სწავლის პარალელურად გდინიის ნავსადგურში მუშაობდა. მან ძალზე ახალგაზრდამ, 22 წლის ასაკში შექმნა ოჯახი. რამდენიმე წლის შემდეგ ლოძში გადავიდა საცხოვრებლად და ინვესტიციების დაპროექტების სფეროში დაიწყო მუშაობა. ყვალაფერი რასაც იეჟი აკეთებდ, აკეთებდა დიდი ენთუზიაზმითა და მონდომებით. მან განსაკუთრებული სიყვარულით მოკიდა ხელი საქართველო-პოლონეთის საზოგადოების შექმნას. იგი სათუთად ეპყრობოდა ყველაფერს, რაც [[საქართველო]]სთან იყო დაკავშირებული. ამის შედეგია თუნდაც ის, რომ მისის ბინა სავსეა სამახსოვრო საჩუქრებით საქართველოდან. იეჟი იყო ძალზედ მზრუნველი მამა და უაღრესად მოსიყვარულე პაპა. იეჟის ერთადერთი ვაჟი, პეტრე 43 წლის ასაკში გარდაიცვალა. იეჟიმ მამაცურად გაუძლო ბედის ამ გამოცდას, მაგრამ ვერ შეძლო დიდხანს ეტარებინა ეს ტკივილი. [[1979]] წელს იეჟი მეუღლესთან ერთად პირველად ესტუმრა საქართელოს. მშობლიურ სოფელ [[კონჭკათი (ოზურგეთის მუნიციპალიტეტი)|კონჩკათში]] მას ჯერ კიდევ ცოცხალი დახვდა მამის უმცროსი ძმა. საქართველო მეორე მოგზაურობისას შემოიარა. იეჟი არონიშიძე [[1998]] წლის 28 სექტემბერს გარდაიცვალა, მეუღლის ნინას გარდაცვალების წლისთავზე.
ფუძის ანგელოზი

ფუძის ანგელოზი ადგილის, მიწის და/ან გვარის მფარველი ღვთაებაა. მას განსაკუთრებულ პატივს სცემენ აღმოსავლეთ საქართველოს მთიანეთში. ფუნქციებით იგი წააგავს სხვა ღვთაებებს, როგორებიცაა ადგილის დედა და სახლის ანგელოზი, რომელსაც ფუძის ანგელოზსაც უწოდებენ ზოგიერთ კუთხეში და ზოგჯერ მისი სახე ამ უკანასკნელთან შერწყმულია.

ეტიმოლოგია
სახელი ფუძის ანგელოზის ორნაირი ინტერპრეტაცია არსებობს. ფუძე მიუთითებს ფიზიკურ ფუძეზე, ადგილზე, სამოსახლოზე. მეორე მხრივ, ხევში ფუძე გვარის ფუძეს გულისხმობს. ხოლო სიტყვა ანგელოზი ბერძნული წარმოშობის სიტყვაა და ქრისტიანობის შემოსვლის შემდეგაა დამკვიდრებული.

ფიზიკური ფორმა
ფუძის ანგელოზი უხორცო არსებაა, თუმცა ზოგიერთ გადმოცემაში ის მამაკაცის სახით წარმოგვიდგება. ანდრეზებში შემონახულია წარმოდგენა იმის შესახებ, რომ ფუძის ანგელოზი ჩვეულებრივ ადამიანებს ცეცხლის სახით ეჩვენება, ხოლო სასულიერო პირებს ოქროსფერ ტანსაცმელში გამოწყობილ ახალგაზრდა ჭაბუკად.

ფუძის ანგელოზი სხვადასხვა კუთხეებში
ხევი
მოხევეთა ფუძის ანგელოზი იცავს არა მხოლოდ სახლში მყოფ ოჯახს, არამედ მთელ გვარს და მათ ჩამომავლობას, ოჯახის განაყოფებიანად. მის სახელში სიტყვა ფუძე საგვარეულოს ფუძეს ნიშნავს და არა სახლისას.

ტრადიციულ მოხევურ სამყოფოში მის საცხოვრისად გამოყოფილია აღმოსავლეთ კედელში ამოჭრილი ნიშა (შუკუნაჲ), რომელსაც საწმინდო კუთხე, ფუძის ანგელოზის კუთხე, ან ფუძის ანგელოზის საბზანისი ეწოდება. საწმინდოში ინახება ხატი (ჯვარი) და სანთლები. ამ ადგილთან მიკარების უფლება ქალებს არ აქვთ. წესის თანახმად ყოველ შაბათს ოჯახის უფროსი ამაგრებს ნიშასთან ახლოს სანთლებს – დედაბოძზე, ან იქვე კედელში დამაგრებულ ქვაზე და ანგელოზისადმი ლოცულობს.

რელიგიურ დღესასწაულებზე ამ მოვალეობას არა სახლის, ოჯახის უფროსი, არამედ გვარის უფროსი – გორის ხუცესი - ასრულებს და ის ამწყალობებს ოჯახს.

გუდამაყარი, ფშავი და ხევსურეთი
გუდამაყარში ფუძის ანგელოზის სახელით ცნობილი ღვთაება უშუალოდ მიწის მფლობელი და მფარველია.

არსებობს ანდრეზი, რომელშიც ფუძის ანგელოზი ხვთისშვილებს უხმობს დევების განსადევნად, როდესაც ეს უკანასკნელნი მისი ადგილსამყოფელისკენ გზას უკეტავენ მლოცველებს. ამ შემთხვევაში ფუძის ანგელოზის სამყოფელი არა ოჯახი და სახლობა, არამედ ბაკურხევის საკერპოა. ხვთისშვილები მისი მოწვევით მოდიან და ამარცხებენ დევებს. ამის შემდეგ ფუძის ანგელოზი იახსარის მითითებით ეპატრონება დევების ნასახლარს. ამ ისტორიის საპირისპიროდ, სხვა გადმოცემები მას უფრო აქტიურ როლს ანიჭებს დევებთან ბრძოლაში და მათ ამოწყვეტას ფუძის ანგელოზს მიაწერს.

ფუძის ანგელოზი თავის კუთვნილ მიწაზე ნაშობ პირუტყვს გლეხებს სახლში იოლად არ ატანს. როგორც არ უნდა ეცადნონ, ღონიერი ადამიანები ახალშობილ ცხოველს ადგილიდან ძვრას ვერ უყოფენ, სანამ ფუძის ანგელოზს არ სთხოვენ ნებართვას.

ანდრეზებში იგი პირიმზე-ფუძის ანგელოზადაც მოიხსენიება. თუმცა, ზოგ ანდრეზში ერთმანეთისაგან გამიჯნულია პირიმზე და ფუძის ანგელოზი, როგორც ორი პირი, ან ორი ხატი. ამ გადმოცემით პირიმზე გუდამაყარში მყოფი ხატია, ფუძის ანგელოზი კი ხევსურეთში. ფუძის ანგელოზის სალოცავი მართლაც მდებარეობს ხევსურეთში, უკანახოში. ისინი ძალითაც განსხვავდებიან - ფუძის ანგელოზი უფრო ძლევამოსილად ითვლება, ვიდრე პირიმზე.
ზურაბ მათიაშვილი

ზურაბ მათიაშვილი (დ. 7 ნოემბერი, 1954, მარტყოფი) — ქართველი არქიტექტორი, მეცნიერი, პედაგოგი.

ბიოგრაფია
1978 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის არქიტექტურის ფაკულტეტი.

საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის დამთავრების შემდეგ მუშაობდა სტუდენტთა საპროექტო ბიუროში არქიტექტორად, შემდგომ იყო უფროსი არქიტექტორი, ჯგუფის უფროსი და ბიუროს უფროსის მოადგილე. პრაქტიკული შემოქმედებითი საქმიანობის პარალელურად, 1985 წლიდან ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას ინსტიტუტის არქიტექტურული გეგმარების კათედრაზე, სადაც იყო უფროსი პედაგოგი. 1998 წლიდან იყო ამავე კათედრის დოცენტი. 2014 წლიდან არის ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის ასოცირებული პროფესორი. მისი ძირითადი და რეალიზებული ნამუშევრებია: ადმინისტრაციული შენობა და დარბაზი სოფელ მარტყოფში, ექსპერიმენტულ-საჩვენებელი სოფელი ხორნაბუჯი სიღნაღის რაიონში (ვ. დავითაიასა და თ. გოგოლაშვილთან ერთად), ინდივიდუალური საცხოვრებელი სახლები ბეთანიაში, წყნეთში, საგურამოში, ბაკურიანში, თბილისში, მრავალსართულიანი საცხოვრებელი სახლები თბილისში დიღმის მასივსა და ვერის უბანში (არქიტექტორ ლევან მათიაშვილთან ერთად, 1999), წმინდა გიორგის სახელობის ეკლესია სოფელ წინუბანში (2000), სამების ეკლესიის რეკონსტრუქცია სოფელ მარტყოფში (2001), მრავალსართულიანი საცხოვრებელი სახლი თბილისში, ფიზკულტურის ქ. №1-ში (2002), სასტუმრო „ვილა პალასი“ დაბა ბაკურიანში (2003-2005), „გრანდ ვეჯინი“ რუსთავში (2012), ინდივიდუალური სახლები ბეთანიაში, სარეაბილიტაციო ცენტრი ბაზალეთის ტბაზე, საქართველოს უნივერსიტეტის სასწავლო ადმინისტრაციული შენობა თბილისში, კოსტავას ქ. №77-ში, სასწავლო-სამეცნიერო კორპუსი ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის სტუდენტებისათვის, მრავალსართულიანი მრავალფუნქციური საცხოვრებელი სახლი თბილისში, ტყვარჩელის ქ. №2-ში (არქიტექტორ ლევან შავლიაშვილთან ერთად), კუმისის სამონასტრო კომპლექსი. მონაწილეობდა რესპუბლიკურ და საერთაშორისო კონკურსებში: 1984 წელი — „დიდგორის ბრძოლის მემორიალი“ — პრემია (მოქანდაკე თ. კიკალიშვილთან და თ. დალაქიშვილთან ერთად), 1999 წელი თბილისი, სასტუმრო „ვაკეს“ რეკონსტრუქციის კონცეფცია, პრემია, 1986 წელი — მოსკოვი, ახალგაზრდა არქიტექტორთა შემოქმედების დათვალიერება-კონკურსი, პრემია და დათვალიერება-კონკურსის ლაურეატის წოდება.
ევროპული სოლიდარობა

ევროპული სოლიდარობა — პოლიტიკური პარტია უკრაინაში. მისი ფესვები მოდის საპარლამენტო ჯგუფი „სოლიდარობიდან“ რომელიც 2000 წლიდან არსებობდა უმაღლეს რადაში, და მას შემდეგ არსებობა განაგრძო სხვადასხვა ფორმით, როგორც პეტრო პოროშენკოს პოლიტიკურმა გუნდმა. 2014 წლის უკრაინის საპარლამენტო არჩევნებში პარტიამ თავისი მაშინდელი სახელწოდებით „პეტრო პოროშენკოს ბლოკი“ მოიპოვა 132 მანდატი 423 ადგილიან რადაში და პირველი ადგილი დაიკავა.

2015 წლის აგვისტოში პარტიაში გაერთიანდა „უკრაინის დემოკრატიული ალიანსი რეფორმებისათვის“ (უდარი). 2019 წლის მაისში „უდარი“ გამოეყო პარტიას. 2017 წლის ოქტომბრის მონაცემებით პარტიას 30 000-მდე წევრი ჰყავს. პარტიის წევრებად არ მიიღებიან ვიქტორ იანუკოვიჩის „რეგიონების პარტიის“ ყოფილი წევრები. 2019 წლის საპარლამენტო არჩევნებში პარტიამ 25 მანდატი მოიპოვა, აქედან 23 პროპორციული, ხოლო 2 მაჟორიტარული სისტემით.
ალექსი გერასიმოვი

ალექსი გერასიმოვი (დ. 26 აპრილი, 1936, თბილისი — გ. 2019) — ქართველი მეცნიერი, ფიზიკოსი. ფიზიკა-მათემატიკის დოქტორი, პროფესორი.

ბიოგრაფია
1959 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფიზიკის ფაკულტეტი.

1959-1962 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ასპირანტი. 1962-1965 წლებში კი თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფიზიკის ფაკულტეტის მეცნიერ-თანამშრომელი. ნახევრადგამტარულ ხელსაწყოთა სამეცნიერო კვლევითი ინსტიტუტის ლაბორატორიის გამგე იყო 1965-1976 წლებში, ხოლო 1976-1982 წლებში სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტ „მიონის“ დირექტორის მოადგილე სამეცნიერო დარგში და მთავარი ინჟინერი. 1997-2003 იყო წლებში საქართველოს პრეზიდენტის თანაშემწე ეროვნებათაშორის საკითხებში. თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ნახევარგამტარული მიკროელექტრონიკის კათედრის გამგე 1982-2006 წლებში, ნახევარგამტარული მიკროელექტორინიკის ფიზიკური საფუძვლების სამეცნიერო კვლევითი ლაბორატორიის ხელმძღვანელი. 2006-2010 წლებში კი „ , “, თბილისის ფილიალის აღმასრულებელი დირექტორი. გამოქვეყნებული აქვს 232 სამეცნიერო სტატია, 2 მონოგრაფია, არის 9 პატენტისა და 1 სამეცნიერო აღმოჩენის ავტორი.

საკანდიდატო დისერტაციის თემა - „რადიაციული დეფექტების გამოკვლევა =77-ზე ჩქარი ელექტრონებით და გამა-კვანტებით გასხივებულ გერმანიუმში“, დაიცვა 1974 წელს.

სადოქტორო დისერტაციის თემა - „წერტილოვანი დეფექტების მიგრაციის და ურთიერთქმედების მექანიზმი არამეტალური მასალების რადიაციულ ფიზიკაში“, დაიცვა 1989 წელს.

ჯილდოები
2005 - ილია ვეკუას სახელობის პრემია
1993 - აშშ-ის ფიზიკური საზოგადოების ჯილდო
მედანი (ინდონეზია)

მედანი — ინდონეზიის ჩრდილოეთ სუმატრის პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრი. კუნძულ სუმატრის ყველაზე უფრო დიდი და მოსახლეობის მიხედვით ინდონეზიაში მეოთხე ქალაქი ჯაკარტის, სურაბაიის და ბანდუნგის შემდეგ. განლაგებულია პროვინციის ჩრდილოეთით, ქალაქის ცენტრში მდებარეობს საერთაშორისო აეროპორტი , დასავლეთით საერთაშორისო აეროპორტი , ჩრდილოეთით — უდიდესი პორტი ბელავანი.

ქალაქ მედანის დაარსების ოფიციალური თარიღია — 1590 წლის 1 ივლისი.

ისტორია
მედანმა განვითარება დაიწყო ჯერ კიდევ როგორც სოფელმა სახელად კამპუნგ მედანი (სოფელი მედანი). ქალაქი 1590 წელს დააარსა რაჯა გურუ პატიმპუსმა. მედანის პირველი მოსახლეები იყვნენ ბატაკები — პროტომალაელების შთამომავლები, ჩრდილოეთ სუმატრის მკვიდრი მოსახლეობა. 1860-იან წლებამდე მედანი ვითარდებოდა ნელა, შემდგომ ნიდერლანდელმა კოლონისტებმა, რომლებმაც 1872 წელს წაართვეს მედანი ადგილობრივ სულთან დელის, დაიწყეს მიწის გასუფთავება თამბაქოს პლანტაციებისთვის. მედანი მალე გახდა ადმინისტრაციული და კომერციული მოქმედების ცენტრი, რომელიც განსაზღვრავს ინდონეზიის დასავლეთ ნაწილის განვითარებას.

1915 წელს მედანი ოფიციალურად გახდა ჩრდილოეთ სუმატრის პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრი, ხოლო ქალაქის ოფიციალური სტატუსი მიიღო 1918 წელს.

მოსახლეობა
ქალაქ მედანში ცხოვრობს 2 მილიონზე მეტი ადამიანი.

«მედანი» ინდონეზიურ და მალაიურ ენებზე ნიშნავს მინდორს, მაგრამ სიტყვა გაჩნდა კაროს ენიდან და ის ნიშნავს «კარგს», «ჯანმრთელს».

მედანის მოსახლეობას აქვს შერეული ეთნიკური და რელიგიური შემადგენლობა. ის ინდონეზიაში ცნობილია, როგორც ბატაკების სამშობლო, თუმცა ეს ხალხი გაბნეულია მთელ ჩრდილოეთ სუმატრაში. ამას გარდა, ქალაქში ცხოვრობს იაველების მსხვილი ეთნიკური ჯგუფი, ძირითადად იავის კუნძულიდან, რომლებიც აქ საუკუნეში გადმოსახლდნენ ხელისუფლების შიდა მიგრაციული პოლიტიკის შედეგად და რომლის მიზანი იყო კუნძულ იავის მოსახლეობის სიმჭიდროვის შესუსტება.

მედანში მცხოვრები ჩინელები აკონტროლებენ ქალაქის ბიზნესის მნიშვნელოვან ნაწილს. მათთან ერთად ცხოვრობს ტამილების მნიშვნელოვანი ნაწილი. ინდონეზიური ენის გარდა მედანში ასევე ლაპარაკობენ იავურ, ტამილურ, ჩინურ და ინგლისურ ენებზე.

მედანში ცხოვრობენ ქრისტიანები, მუსლიმები, ბუდისტები და დაოსისტები.

დაძმობილებული ქალაქები
პენანგი (1984)
იტიკავა (1989)
კვანჯუ (1997)
ჩენდუ
მერაბ რობაქიძე

მერაბ რობაქიძე (დ. 24 აპრილი, 1938, ბათუმი) — ქართველი ლიტერატურათმცოდნე, მეცნიერი, პედაგოგი, ფილოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი (2003), პროფესორი.

ბიოგრაფია
1962 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის აღმოსავლეთმცოდნეობის ფაკულტეტი; ამავე უნივერსიტეტის აღმოსავლეთმცოდნეობის ფაკულტეტის არმენოლოგიის კათედრის ასპირანტურა — 1965 წელს.

1966-1970 წლებში — თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი, არმენოლოგიის კათედრის ლაბორანტი; 1970-1980 წლებში — ამავე კათედრის უფროსი ლაბორანტი; 1980-2000 წლებში — არმენოლოგიის კათედრის მასწავლებელი, უფროსი მასწავლებელი; 2000-2004 წლებში — თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი, არმენოლოგიის კათედრის დოცენტი; 2004 წლიდან — თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი, არმენოლოგიის კათედრის ასოცირებული პროფესორი. მონაწილეობდა ქართულ-სომხური და სომხურ-ქართული ლექსიკონების შექმნაში. სამეცნიერო შრომების ავტორი.

საკანდიდატო დისერტაციის თემა — დაიცვა 1999 წელს „შუშანიკის წამების“ ანთროპოლოგიურ ცნებათა ინტერპრეტაციისათვის“;
სადოქტორო დისერტაციის თემა — დაიცვა 2003 წელს „ვეფხისტყაოსნის“ ანთროპოლოგიურ ცნებათა ინტერპრეტაცია“.