ენრიკე ოლაია ერერა

ენრიკე ალფრედო ოლაია ჰერერა (დ. 12 ნოემბერი, 1880 – გ. 18 თებერვალი, 1937) — კოლომბიელი ჟურნალისტი და პოლიტიკოსი, კოლომბიის ლიბერალური პარტიის წევრი და კოლომბიის მე-15 პრეზიდენტი.

ადრეული ცხოვრება
ჰერერა დაიბადა 1880 წლის 12 ნოემბერს ქალაქ გუატეკაში, კოლომბიაში. ინტელექტუალური ნონკონფორმიზმისა და ერუდიციის ეპოქაში გაიზარდა, იმ თაობაში, რომელმაც ათასდღიანი ომი გადაიტანა. ის იყო ჟუსტიანო ოლაიასა და ემპერატრიზ ჰერერას ვაჟი და ჰყავდა ორი ძმა: ლეონიდასი და ხოაკინი. სწავლობდა ადგილობრივ საჯარო სკოლაში. 12 წლის ასაკში ოლაია ჰერერა ცნობილი გახდა, როგორც „გვატეკას ახალგაზრდა ჟურნალისტი“ გაზეთ „ელ პატრიოტას“ (პატრიოტი). ჰერერამ სწავლობდა კოლომბიის თავისუფალ უნივერსიტეტში სამართლის ფაკულტეტზე. სტუდენტობისას მან დაარსა ყოველკვირეული ღურნალი „ელ ესტუდიანტე“ (სტუდენტი), რომელიც გამოიცემოდა ხელნაწერი გაზეთის ფორმატით.

პოლიტიკური კარიერა
ოლაია ჰერერა ითვლება „საუკუნის თაობის“ წევრად, პოლიტიკური და ინტელექტუალური ლიდერების სიაში, რომლებიც გამოირჩეოდნენ დამოუკიდებლობის ომის შემდეგ პერიოდში, დაახლოებით 1925 წლიდან 1940 წლამდე. ამ სიაში შედიან კოლომბიის ისეთი გამორჩეული პოლიტიკოსები და ლიდერები, როგორც ურდანეტა არბელაესი, ლუის ლოპეს დე მესა, ლუის ედუარდო ნიეტო კაბალიერო და სხვები.

ოლაია ჰერერა ცნობილი გახდა რაფაელ ურიბესა და რიკარდო ტირადო მასიასის მფლობელობაში არსებული გაზეთის, „ელ ავტონომისტი“, ჟურნალისტის რანგში, როგორც „აღორძინების“ კრიტიკოსი. ჰერერა აკრიტიკებდა ქვეყანაში მმართველობის უნიტარულ სისტემას და კონსერვატიული, ავტორიტარული და სასულიერო ხელისუფლების აღზევებას 1886 წლის კოლმბიის კონსტიტუციის მიღების შემდეგ. მშობლიურ ქალაქ გუატეკეში ჰერერა აქვეყნებდა გაზეთ „ელ სოლდადო კუბანოს“ (კუბელი ჯარისკაცი), რომელშიც ის გამოხატავდა თავის აღფრთოვანებას კუბელი რევოლუციონერისა და მწერლის, ესპანეთის ბატონობის წინააღმდეგ განმათავისუფლებელი ბრძოლის იდეოლოგისა და ორგანიზატორის. კუბის ეროვნული გმირის, ხოსე მარტის მიმართ.

ლიბერალურ და კონსერვატიულ პარტიებს შორის პოლიტიკური კონფლიქტი გამწვავდა, რამაც ათასდღიანი სამოქალაქო ომი გამოიწვია. ასწლოვანი თაობის წევრების უმეტესობა ომში მათი პოლიტიკური შეხედულებების გამო ჩაერთო. ოლაია ჰერერა იძულებული გახდა აქტიურად ჩართულიყო ლიბერალური პარტიის პოლიტიკაში. ჰერერა შეუერთდა შეიარაღებულ ლიბერალურ დაჯგუფებას გენერალ სენონ ფიგეირედოს მეთაურობით. ოლაია მონაწილეობდა კუნდინამარკას სოფელ ნოკაიმაში განხორციელებულ შეტაკებაში.

ომის შემდეგ ოლაია ჰერერამ განაგრძო განათლების მიღება კოლომბიის თავისუფალი უნივერსიტეტის იურიდიულ ფაკულტეტზე. დაიცვა დისერტაცია სახელწოდებით „პირობითი გათავისუფლება“ , რომელიც უნივერსიტეტმა გამოსცა. 1904 წელს მან მიიღო იურიდიული დოქტორის ხარისხი, ხოლო 1906 წელს ბელგიაში გაემგზავრა, სადაც ბრიუსელის თავისუფალ უნივერსიტეტში დიპლომატიასა და სოციოლოგიას სწავლობდა.

პრეზიდენტობის კანდიდატი
1930-იან წლებში ლიბერალური ხელმძღვანელობა ოლაია ჰერერას პრეზიდენტობისთვის ყველაზე შესაფერის კანდიდატად მიიჩნევდა. ბოგოტას ლიბერალურმა პარტიამ ის პრეზიდენტობის კანდიდატად წარადგინა მას შემდეგ, რაც ლიბერალმა და კონსერვატორმა მეგობრებმა ის კანდიდატთა სიაში 1930 წლის 22 იანვარს პუერტო-ბერიოში დაარეგისტრირეს. ჰერერამ თავის პოლიტიკურ მოძრაობას „ეროვნული კონცენტრაცია“ დაარქვა.
ოლაია ჰერერა 1930 წლის 9 თებერვალს კოლომბიის პრეზიდენტად აირჩიეს, მან 369,962 ხმა მიიღო გილერმო ვალენსიას 213,417-ის და ალფრედო ვასკეს კობოს 213,417-ის წინააღმდეგ. ყოფილმა კონსერვატორმა პრეზიდენტმა კარლოს ეუგენიო რესტრეპომ სხვა ზომიერ კონსერვატორებთან ერთად ოლაია ჰერერას დაუჭირა მხარი.

პრეზიდენტობა
ოლაია ჰერერას მთავრობა თავდაპირველად კომპრომისებით ხასიათდებოდა: სამთავრობო თანამდებობების ნახევარი (ძირითადად სამინისტროები და სამთავრობო სააგენტოები) გადაეცა ლაურეანო გომესის მეთაურობით ოპოზიციურ პარტიას, თუმცა ამ პარტიის წევრები თანდათან მოხსნეს ხელისუფლებიდან.

მისი მოღვაწეობა ხასიათდებოდა სოციალური საკითხებისა და რეფორმებისადმი ღრმა ინტერესით: შრომის კანონმდებლობით, სახელმწიფო დახმარებით, მუშაკთა და ფერმერთა დაცვით და სხვა. ეს პროგრამა შეწყდა 1929 წლის უოლ-სტრიტის კრახით და მისი მსოფლიო მასშტაბით გამოწვეული შედეგებით. ოლაია ჰერერამ წამოიწყო ეროვნული პროტექციონიზმის ციკლი, რომელიც ხელს უწყობდა ინდუსტრიულ განვითარებას ეროვნული კაპიტალის გამოყენებით, როგორც განვითარების სტიმულის საფუძველი, ხაზს უსვამდა შიდა მოთხოვნას. იმპორტი მნიშვნელოვნად შემცირდა, ისევე როგორც ყავის ფასები საერთაშორისო ბაზარზე. ამ პროტექციონისტულმა ტენდენციამ ხელი შეუწყო ეროვნული ცნობიერების ჩამოყალიბებას, რამაც კიდევ უფრო დააშორა ქვეყანა მე-19 საუკუნის თავისუფალი ვაჭრობის პოლიტიკას.

მმართველობის შემდგომი პერიოდი და გარდაცვალება
1935 წელს საპრეზიდენტო ვადის დასრულების შემდეგ, ოლაია ჰერერა ალფონსო ლოპეს პუმარეხოს მთავრობაში საგარეო საქმეთა მინისტრად დაინიშნა, ხოლო მოგვიანებით კოლომბიის ელჩად ვატიკანში, იტალიაში, სადაც გარდაიცვალა ინსულტით 1937 წლის 18 თებერვალს. კოლუმბიაში დაბრუნების შემდეგ იგი საპრეზიდენტო არჩევნებში ხელახლა მონაწილეობის მიღებას გეგმავდა.

პირადი ცხოვრება
ოლაია ჰერერა 1911 წელს დაქორწინდა მარია ტერეზა ლონდონიო საენსზე და შეეძინა ორი ქალიშვილი; მარია და ლუსია.