iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ვაკე (დმანისის მუნიციპალიტეტი)

ვაკე (1949 წლამდე — ყარაქლისი) — სოფელი საქართველოში (ქვემო ქართლის მხარე), დმანისის მუნიციპალიტეტში (ქვემო ოროზმანის ადმინისტრაციული ერთეული).

მდებარეობს დმანისის პლატოზე, ზღვის დონიდან 1220 მ-ზე, ქალაქ დმანისიდან 5 კმ-ში. სოფელში 239 მცხოვრებია (2014), ძირითადად აზერბაიჯანელები.
ისტორია
წარსულში სოფლის სახელწოდება იყო ყარაქლისი (თურქ. — „შავი ეკლესია“). 1840-იან წლებში სოფელში დასახლდა რუსეთიდან დევნილი რელიგიური ჯგუფის — დუხობორების ერთი ნაწილი (ბორჩალოში დუხობორების კიდევ ორი დასახლება იყო — არმაშენსა და ბაშკიჩეთში). სოფლის რუსულ უბანს „კარაკლის-რუსკი“ — „რუსული ყარაქლისი“ დაარქვეს (1888 წელს აქ ცხოვრობდა 148 დუხობორი). 1880-1929 წლებში შედიოდა ბორჩალოს მაზრაში. 1949 წლის 12 ივლისს ყარაქლისს ეწოდა ქართული სახელი „ვაკე“.
დემოგრაფია
ჭოეთი

ჭოეთი (2011 წლის 30 აგვისტომდე — ლენინოვკა; ნიკოლაევკა) — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, კახეთის მხარის დედოფლისწყაროს მუნიციპალიტეტში, ხორნაბუჯის თემში. მდებარეობს გომბორის ქედის სამხრეთ-აღმოსავლეთ დაბოლოებაზე, ზღვის დონიდან 810 მეტრზე. ქალაქ დედოფლისწყაროდან დაშორებულია 7 კილომეტრით.

დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 124 ადამიანი.
ქოფაკი ბარბოსი და უჩვეული კროსი

ქოფაკი ბარბოსი და უჩვეული კროსი — საბჭოთა მოკლემეტრაჟიანი კინოკომედია. გადაღებულია უკრაინელი პოეტ-იუმორისტის სტეფან ოლეინიკის ფელეტონის მიხედვით 1961 წელს. რეჟისორი ლეონიდ გაიდაი. როლებს ასრულებენ: გიორგი ვიცინი, ევგენი მორგუნოვი, იური ნიკულინი. კანის კინოფესტივალზე ნომინირებული იყო ოქროს პალმის რტოზე ნომინაციაში საუკეთესო მოკლემეტრაჟიანი ფილმი.
პირიბებუი

პირიბებუი — ქალაქი და რაიონი პარაგვაიში, კორდილიერის დეპარტამენტში. დოკუმენტები მისი დაარსების შესახებ პარაგვაის ომების დროს დაიწვა, ამიტომ მიიჩნევა, რომ იგი სავარაუდოდ 1636 წელს დაარსდა. ქალაქში მოქმედებს პატარა ისტორიული მუზეუმი, რომელიც პარაგვაისა და ჩაკოს ომებში ამ ქალაქის დიდ როლს უსვამს ხაზს. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 22 788 ადამიანს შეადგენს.

ქალაქის ეკონომიკაში მნიშვნელოვან როლს თამაშობს ტურიზმი.

გალერეა
პარაგუარი

პარაგუარი — ქალაქი და რაიონი პარაგვაიში, პარაგუარის დეპარტამენტის დედაქალაქი. მდებარეობს ასუნსიონიდან 66 კმ-ის დაშორებით. 2002 წლის მონაცემებით, მისი მოსახლეობა 22 154 ადამიანს შეადგენდა. დაარსდა 1775 წელს. 1960 წლის 18 აგვისტოს მიენიჭა რაიონის სტატუსი.

პარაგუარის „ეროვნული დამოუკიდებლობის აკვანს უწოდებენ“, რადგან ამ ქალაქში, 1811 წლის 11 იანვარს, პარაგუარის ბრძოლაში დაამარცხეს არგენტინის არმია.

ქალაქს ჩრდილოეთით ალტოს-კორდილიერის მთები ესაზღვრება, სამხრეთით კი ფართო სავანა.

საშუალო წლიური ტემპერატურა 21°-ია, მაქსიმალურ ნიშნულს 39°-ს ის ზაფხულში აღწევს, ზამთარში კი 2°-მდე ეცემა.

ეკონომიკის მთავარი დარგის სოფლის მეურნეობა და მეცხოველეობა. ასუნსიონთან საკმაოდ კარგადაა დაკავშირებული გზებით, ამიტომ ის დედაქალაქის ერთ-ერთ მთავარ მომმარაგებელს წარმოადგენს. მნიშვნელოვანია მისი როლი როგორც ადგილობრივი სასოფლო-სამეურნეო პროდუქციის ცენტრისა.

გალერეა
ფერნანდო ლუგო

ფერნანდო არმანდო ლუგო მენდესი (; 30 ივნისი, 1951, სან-სოლანო, პარაგვაი) — პარაგვაელი პოლიტიკოსი და საეკლესიო მოღვაწე. ქვეყნის პრეზიდენტი 2008 წლის 15 აგვისტოდან 2012 წლის 22 ივნისამდე.

1977 წელს გახდა მღვდელი, მოღვაწეობდა ეკვადორში მისიონერად. 1983 წლიდან სწავლა გააგრძელა რომში. 1987 წელს დაბრუნდა სამშობლოში. 1994 წელს გახდა უღარიბესი სან-პედროს ეპარქიის ეპისკოპოსი და უწოდეს ღარიბების ეპისკოპოსი. 2005 წლიდან პოლიტიკაშია.

2007 წელს გაწევრიანდა ქრისტიანულ-დემოკრატიულ პარტიაში, რომელიც შედიოდა პატრიოტული ალიანსის შემადგენლობაში. ალიანსმა მისი კანდიდატურა დაასახელა 2008 წლის აპრილის არჩევნებში. 20 აპრილს ხმათა უმრავლესობით დაამარცხა მეტოქე და პრეზიდენტის თანამდებობაზე შეცვალა ნიკანორ დუარტე.

2009 წელს გაეხვა სექსუალურ სკანდალში და იძულებული იყო ეღიარებინა, რომ ეპისკოპოსობის პერიოდში დაარღვია ცელიბატის წესი და სექსუალური კავშირი ჰქონდა 26 წლის გოგონასთან, რომელთანაც შეეძინა შვილი. რომის პაპმა ბენედიქტე -მ 2008 წლის 31 ივლისს გაათავისუფლა ცელიბატის აღთქმისაგან. მიუხედავად ამისა, პრეზიდენტს თანამდებობა არ დაუტოვებია და განაცხადა რომ არ გადადგებოდა საპრეზიდენტო ვადის ამოწურვამდე ანუ 2013 წლის 15 აგვისტომდე.

2012 წლის 22 ივნისს იმპიჩმენტის საფუძველზე გადააყენეს. იმპიჩმენტის პროცესში, რომელიც ძალიან სწრაფად ჩატარდა, სენატმა დაადგინა, რომ ლუგომ სათანადოდ ვერ უხელმძღვანელა გასულ კვირაში მიწებიდან ხალხის გასახლების საქმეს. შეტაკებების დროს 17 პოლიციელი და ფერმერი იქნა მოკლული.
The Hands Resist Him

— ნახატი, რომლის ავტორია ოკლენდელი მხატვარი ბილ სტოუნჰემი. დახატული 1972 წელს. მასზე გამოსახულები არიან ბიჭი და გოგო-თოჯინა, რომლებიც დგანან მინის კართან, რომლის მეორე მხარეს ჩანს პატარა ხელები.

შექმნა
ავტორის თქმით, სურათზე მან საკუთარი თავი გამოსახა, 5 წლის ასაკში. კარი არის რეალურ და სიზმრების სამყაროს შორის ზღვარი, ხოლო თოჯინა - მეგზური, რომელიც ბიჭუნას მიჰყვება. ხელები წარმოადგენენ ალტერნატიულ ცხოვრებას ან შესაძლებლობებს.

თავდაპირველად სურათი წარუდგინეს -ის მფლობელსა და ხელოვნებათმცოდნეს. შემდეგ იგი შეიძინა მსახიობმა ჯონ მარლიმ (გ. 1984 წელს).

გავლენა ადამიანებზე
-ზე წარმოდგენილი ინფორმაციის თანახმად, სურათი ნაპოვნი იქნა სანაგვეზე. ოჯახმა, რომელმაც იგი იპოვა, სურათი შინ მიიტანა და ჩამოკიდა. პირველივე საღამოს ოთხი წლის გოგონა შევარდა მშობლების ოთახში და ყვიროდა, რომ ბავშვები სურათზე მოძრაობდნენ. მეორე ღამით მან უამბო, რომ ბავშვები კარს მიღმა იმალებოდნენ. ოთახში დაამონტაჟეს სათვალთვალო კამერა, რომელიც რეაგირებდა მოძრაობებზე მაგრამ მას არაფერი დაუფიქსირებია.

2000 წლის თებერვალში სურათი ცნობილი გახდა მასთან დაკავშირებული ლეგენდების გამო. იგი გაიყიდა აუქციონ -ზე, 1025 აშშ დოლარად. სურათი კიმ სმითმა შეიძინა, რომელიც ჩიკაგოს მახლობლად ცხოვრობდა.

გაყიდვის შემდეგ
სმითის მისამართზე მოდიოდა წერილები, სადაც სხვადასხვა ადამიანი აღწერდა, თუ რას განიცდიდა სურათის ნახვის შემდეგ. მათი დიდი ნაწილი თვლიდა, რომ მისგან ბოროტი ენერგია მომდინარეობდა. ზოგიერთი იხსენებდა ბავშვების ერთ-ერთ მკვლელობას კალიფორნიაში და ამტკიცებდა, რომ ისინი ღამით ჩნდებიან და დადიან სახლთან. ექსტრასენსები ამტკიცებდნენ, თითქოს ისინი ძალიან ჰგავდნენ ნახატზე გამოსახულ ბიჭს და გოგოს.

მოგვიანებით სტოუნჰემმა დახატა სურათის გაგრძელება - .
ვლადიმერ მაგნიცკი

ვლადიმერ ალექსანდრეს ძე მაგნიცკი ( დ. 30 მაისი [ ძვ. სტ. 12 ივნისი ] , 1915, პენზა, რუსეთი — გ. 16 ოქტომბერი, 2005, მოსკოვი, რუსეთი) — რუსი გეოფიზიკოსი. სსრკ-ის მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1979 წ., წევრ-კორესპონდენტი 1964 წ.). სკკპ-ის წევრი 1962 წლიდან. 1940 წელს დაამთავრა მოსკოვის გეოდეზიური, აეროფოტოაგეგმვისა და კარტოგრაფიის ინჟინერთა ინსტიტუტი. 1940-1954 წლებში ასწავლიდა მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტეში. 1960 წლიდან ფიზიკის ფაკულტეტის გეოფიზიკის განყოფილების კათედრის გამგეა. 1979 წლიდან მოღვაწეობდა დედამიწის ფიზიკის ინსტიტუტში (დედამიწის ბირთვის ფიზიკისა და პლანეტის კათედრის ხელმძღვანელი). 1971-1975 წლებში სეისმოლოგიისა და დედამიწის ბირთვის ფიზიკის საერთაშორისო ასოციაციის პრეზიდენტი.

ვლადიმერ მაგნიცკი მეცნიერების რამდენიმე დარგში მოღვაწეობდა, მათ შორის იყო: დედამიწის სიღრმული ფიზიკა, ტექტონოფიზიკა და გეოდინამიკა. დედამიწის ბირთვის შესწავლის მიზნით თეორიული ფიზიკის მეთოდების გამოყენებით შექმნა დედამიწის მყარი ფიზიკის სამეცნიერო სკოლა. გრავიმეტრიული მონაცემების ხარჯზე შემოგვთავაზა ანომალიური სხეულების მასისა და კოორდინატების დაფიქსირების მეთოდი. დაადგინა დედამიწის ბირთვის სიმყარისა და დრეკადობის განაწილება დედამიწის ნივთიერების მდგომარეობის ანგარიშის თვალსაზრისით. ახსნა მანტიის ზედაპირული ფენების ბუნება. 1974 წელს შემოგვთავაზა რეპერული წერტილების მეთოდი ბირთვებში ტემპერატურის განაწილების შესასწავლად.

1976 წელს მიენიჭა ოტო შმიდტის პრემია მონოგრაფიისათვის „დედამიწის შინაგანი აგებულება და ფიზიკა“.

თხზულებები
 , ., 1953;
 , ., 1965.
კორონელ-ბოგადო

კორონელ-ბოგადო — ქალაქი პარაგვაიში, იტაპუის დეპარტამენტში. მდებარეობს შტატის დედაქალაქ ენკარნასიონიდან 49 კმ-ის დაშორებით.

სახელი ეწოდა პარაგვაის გმირის — განმანთავისუფლებელ ხოსე სან-მარტინის თანამებრძოლ ხოსე ფელიქს ბოგადოს პატივსაცემად. 2008 წლის მონაცემებით, ქალაქის მოსახლეობა 19 724 ადამიანს შეადგენს.
ტობატი

ტობატი — ქალაქი პარაგვაიში, კორდილიერის დეპარტამენტში.

ქალაქი 1539 წელს დომინგო მარტინეს დე ირალამ დააარსა. დასახლების სახელის წარმომავლობასთან დაკავშირებით მრავალი მოსაზრება არსებობს. მისი ერთ-ერთი ესპანური განმარტებით, ის კლდოვან რელიეფს აღნიშნავს.

ქალაქის ეკონომიკის მთავარი დარგია სამშენებლო მასალების წარმოება. სახურავებისა და სამშენებლო აგურის წარმოება მთელი პარაგვაის მასშტაბით, ძირითადად აქ ხდება. პროდუქციის საკმაოდ დიდი ნაწილი ასევე გადის ექსპორტზე მეზობელ არგენტინასა და ბრაზილიაში.

2002 წლის მონაცემებით, ქალაქის მოსახლეობა 9 688 ადამიანს შეადგენდა.
სიუდად-დელ-ესტე

სიუდად-დელ-ესტე — სიდიდით მეორე ქალაქი პარაგვაიში, ალტო-პარანის დეპარტამენტის დედაქალაქი. გაშენებულია მდინარე პარანაზე. 2008 წლის მონაცემებით, მისი მოსახლეობა 320 872 ადამიანს შეადგენს.

ქალაქი 1957 წელს დაარსდა მდინარე პარანის ნაპირებზე, ბრაზილიის საზღვართან. იმ დროისთვის მას პუერტო-ფლორ-დე-ლისი ერქვა, მაგრამ მოგვიანებით, დიქტატორ ალფრედო სტრესნერის პატივსაცემად პუერტო-სტრესნერი ეწოდა. 1989 წელს მისი დამხობის შემდეგ, ქალაქს ამჟამინდელი სახელი — სიუდად-დელ-ესტე (აღმოსავლეთის ქალაქი) ეწოდა.

ქალაქი ე. წ. „სამი საზღვრის ზონას“ — თავისუფალი ვაჭრობის ზონას მიეკუთვნება; აქედან გამომდინარე, ყველაზე მიმზიდველი ადგილები ქალაქში მისი მაღაზიებია.

გრძელი ქუჩები ქალაქს გარეუბნებისგან გამოჰყოფს. მოსახლეობის ძირითად ნაწილს უცხოელები შეადგენენ: ტაილანდელები, კორეელები, არაბები და ირანელები, რის გამოც, ქალაქში ბევრი მეჩეთი და პაგოდებია.

აღსანიშნავია, რომ გაეროში მხარდაჭერის სანაცვლო, ქალაქის მუნიციპალური შენობა ტაივანის მთავრობამ ააშენა, რის გამოც მის თავზე ტაივანის დროშა ფრიალებს.

სიუდად-დელ-ესტეს სიახლოვეს მსოფლიოში ყველაზე ძლიერი, იტაიპუს ჰიდროელექტროსადგურის აშენების შემდეგ, ქალაქმა ზრდა დაიწყო. მდინარე პარანაზე გადებულმა ე. წ. „მეგობრობის ხიდმა“ სიუდად-დელ-ესტე მეზობელ ბრაზილიის ქალაქ ფოს-დუ-იგუასუს დაუკავშირა. ხიდი 1965 წელს გაიხსნა და მისი სიგრძე 552 მეტრია.

გალერეა
გეოეკოლოგია

გეოეკოლოგია (ბერძნ. – მიწა, – სახლი და – მოძღვრება) — ბუნებისმეტყველების ერთ-ერთი დარგი — კომპლექსური მეცნიერება, რომელიც იმყოფება ეკოლოგია-გეოგრაფიის მიჯნაზე. გეოეკოლოგიას საფუძველი ჩაუყარა გერმანელმა გეოგრაფმა კარლ ტროლმა, რომელმაც გასული საუკუნის 30-იან წლებში ეკოლოგიური და გეოგრაფიული გამოკვლევები ერთმანეთთან გააერთიანა და შექმნა მეცნიერება ბუნებრივი ეკოლოგიური სისტემების შესახებ. ტროლის მიხედვით, ტერმინები „გეოეკოლოგია“ და „ლანდშაფტების ეკოლოგია“ სინონიმებს წარმოადგენენ. გეოეკოლოგია დედამიწას არა მთლიანობაში, არამედ მისი გარსის შედარებით თხელ ფენას სწავლობს, სადაც ერთმანეთს კვეთენ გეოსფეროები და, სადაც ცხოვრობს და მოქმედებს ადამიანი. აღნიშნულ კომპლექსურ გარსს ყველაზე უფრო ეკოსფეროს ცნება შეესაბამება, თუმცა ჯერჯერობით საყოველთაოდ გავრცელებული ტერმინი იგი არ არის. უკანასკნელი არის გეოეკოლოგიის მთავარი ობიექტი.

გეოეკოლოგია არის დისციპლინათშორისი სამეცნიერო მიმართულება, რომელიც ეკოსფეროს შეისწავლის როგორც გეოსფეროების ურთიერთდაკავშირებულ სისტემას მის ინტეგრაციის პროცესს საზოგადოებასთან. გეოეკოლოგია სწორედ მაშინ შეიქმნა, როდესაც ადამიანის მოღვაწეობა გახდა არსებითი ფაქტორი დედამიწის გარდაქმნაში. იგი ეფუძნება გლობალურ, საერთაშორისო მიდგომას, თუმცა ამისდა მიუხედავად, არანაკლები მნიშვნელობა ენიჭება რეგიონული და ლოკალური ხასიათის პრობლემებს.

საბჭოთა კავშირში ტერმინი „გეოეკოლოგია“ გაჩნდა 1970-იან წლებში, მას შემდეგ, რაც ტერმინი იხმარა ცნობილმა საბჭოთა ბოტანიკოსმა და ლანდშაფტმცოდნენ ვიქტორ სოჩავამ (1905–1978). საუკუნის ბოლოს გეოეკოლოგია ყალიბდება დამოუკიდებელ მეცნიერებად. აღსანიშნავია, რომ გეოეკოლოგიას დღემდე არ გააჩნია ზუსტი საყოველთაოდ აღიარებული საგანი და მიზნები.

ევროპის ზოგიერთი ქვეყნის უნივერსიტეტში გეოეკოლოგია ისწავლება როგორც მეცნიერება (გერმანია, ავსტრია, შვეიცარია და სხვ.). ინგლისურენოვან სამყაროში ტერმინი გეოეკოლოგია იშვიათად, შეუთავსებლად გამოიყენება.

ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტში არსებობს გეომორფოლოგია-გეოეკოლოგის განყოფილება.

გეოეკოლოგიის მიმართულება
გეოეკოლოგიაში შეიძლება გამოიყოს 2 მეტ-ნაკლებად მნიშვნელოვანი მიმართულება:
გეოეკოლოგია განიხილება, როგორც გეოლოგიური გარემოს ეკოლოგია. ასეთი მიდგომით, გეოეკოლოგია შეისწავლის გეოლოგიური გარემოს კანონზომიერ კავშირებს დედამიწასთან, ჰიდროსფეროსთან, ბიოსფეროსთან. ამრიგად გეოეკოლოგია არის გეოლოგიის, გეოქიმიის, ბიოლოგიისა და ეკოლოოგიის მიჯნაზე მყოფი დისციპლინა.
გეოეკოლოგია მეცნიერება, რომელიც შეისწავლის გეოგრაფიულ, ბიოლოგიურ და სოციალურ-საწარმოო სისტემების ურთიერთკავშირს. ასეთ შემთხვევაში გეოეკოლოგია შეისწავლის ბუნების მართვის ეკოლოგიურ ასპექტებს, ადამიანისა და ბუნების ურთიერთკავშირს. ასეთი გაგებით გეოეკოლოგია იმყოფება გეოგრაფია-ეკოლოგიის მიჯნაზე.
Z3

3 — პირველი მრავალფუნქციური პროგრამულად მართვადი და ორობით კოდში მცურავი წერტილით თავისუფლად პროგრამირებადი გამომთვლელი მანქანა, რომელსაც გააჩნია თანამედროვე კომპიუტერის ყველა მახასიათებელი. შექმნილია გერმანელი ინჟინრის კონრად ცუზეს მიერ.

ისტორია
3 სამეცნიერო საზოგადოებას წარედგინა 1941 წლის 12 მაისს. დღეს ბევრს ის მიაჩნია პირველ რეალურად მოქმედ პროგრამირებად კომპიუტერად, თუმცა ცუზეს პირველი მანქანის 1-გან (1938) მთავარი განმასხვავებელი თვისება იყო ის, რომ შეეძლო კვადრატული ფესვის გამოანგარიშება.

მანქანა წარმოადგენდა ორობით გამოანმგარიშებელს პროგრამირების შეზღუდული უნარით, დაფუძნებულს სატელეფონო რელეებზე. ამგვარ რელეებზე იყო შექმნილი მონაცემთა შემნახველი მოწყობილობაც. მათი საერთო რაოდენობა აღწევდა 2200-ს. 3-ს ტაქტური სიხშირე იყო 5,33 ჰერცი.

ცუზეს 3 აგებული იყო მისი წინამორბედი 1 და 2-ის ბაზაზე და თავის მხრივ წარმოადგენდა უფრო სრულყოფილი კომპიუტერის 4-ის საფუძველს.

1942 წელს ცუზეს ავსტრიელ ინჟინერ-ელექტრიკოს ჰელმუტ შრაიერთან თანამშრომლობით 3-ის ბაზაზე უნდა აეგო ახალი ტიპის კომპიუტერი, სადაც სატელეფონო რელეები შეცვლილი იქნებოდა ვაკუუმურ-ელექტრონული ნათურებით, რაც ძლიერ აამაღლებდა მანქანის სისწრაფისა და საიმედოობის კოეფიციენტს. ახალი კომპიუტერი მეტად გამოსადეგარი იქნებოდა დაშიფრული შეტყობინებების გაშიფრვისა და კრიპტოგრაფიისთვის, თუმცა ომის პერიოდში ხანგრძლივი სამეცნიერო სამუშაოების აკრძალვის მიზეზით ინჟინერთა ეს წამოწყება არ დააკმაყოფილეს.

გარკვეული დროის შემდეგ სხვადასხვა ქვეყნებშიც გამოჩნდნენ პირველი გამომთვლელი მანქანები. ესენი იყვნენ „მარკ 1“, „კოლოსი“ და „ენიაკი“. ამავე დროს კონრად ცუზეს მანქანა იკავებდა გაცილებით პატარა ადგილს და ღირდა უფრო იაფი, ვიდრე ორი წლის შემდეგ შექმნილი ამერიკული კომპიუტერი „მარკ 1“.

3 გამოიყენებოდა გერმანული აეროდინამიკის კვლევითი ინსტიტუტის მიერ თვითმფრინავებისა და მართვადი რაკეტების კონსტრუქციათა გამოთვლებისათვის (გერმ. ). კომპიუტერის ერთადერთი ეგზემპლარი ცუზეს სხვა ადრეულ გამოგონებებთან ერთად განადგურდა 1945 წელს საბჭოთა ავიაციის მიერ დაბომბვის შედეგად.

1960 წელს კომპანია -ის მიერ ჩატარდა 3-ის რეკონსტრუქცია. ამ მოდელს დიდი ინტერესით შეხვდნენ 1967 წელს მონრეალის გამოფენაზე, ხოლო ამჟამად ის განთავსებულია მიუნხენის „გერმანულ მუზეუმში“.

სპეციფიკაცია
სიხშირე: 5,3 ჰც
არითმეტიკული მოწყობილობა: მცურავი წერტილით, 22 ბიტი, +, -, *, /, კვადრატული ფესვი
გამოთვლის საშუალო სიჩქარე: მიმატება — 0,8 წამი, გაყოფა — 3 წამი
ენერგიის მოხმარება: 4 კვტ.
წონა: 1000 კგ.
ელემენტები: 2600 რელე, 600 — არითმეტიკულ მოწყობილობაში, 2000 — მეხსიერების მოწყობილობაში. მილტიპლექსორი მეხსიერების მისამართების შერჩევისათვის.
მეხსიერება: 22 ბიტი სიგრძის 64 სიტყვა.
შეტანა: ათობითი რიცხვები მცურავი მძიმით
გამოტანა: ათობითი რიცხვები მცურავი მძიმით
ღირებულება: 50 ათასი რეიხსმარკა.
ამერიკული ტარაკანი

ამერიკული ტარაკანი  — სინანთროპული კოსმოპოლიტური სახეობა ტარაკანების ოჯახისა. მისი სამშობლოა ტრიპიკული აფრიკა. ბინადრობს როგორც შენობებში, ასევე ველურ ბუნებაში. ამერიკის შეეთებულ შტატებში გვხვდება უმეტესად სავენტილაციო გვირაბებსა და დიდ ინდუსტრიულ შენობებში. მოწითალო და შოკოლად-ყავისფერი შეფერილობისაა. ზურგის წინა ნაწილში დაჰკრავს მკრთალი-ყავისფერი ან მოყვითალო ზოლები. ოოთეკას სიგრძეა 8-10, იტევს 16 კვერცხს. ყოვლისმჭამელი მწერია. იკვებება გახრწნილი ორგანული და საერთო საცხოვრებელი ნარჩენებით. დღისით იმალება ბზარებსა და ნაპრალებში. აქტიურია ღამით.

1625 წელს ინტროდუცირებული იყო ჩრდილოეთ ამერიკაში, ხოლო შემდეგ ევროპაში.

ამერიკული ტარაკანი გვხვდება საქართველოშიც.
ტომატინა

ტომატინა — ფესტივალი, რომელიც ტარდება აგვისტოში, პომიდვრის სეზონზე, ვალენსიის ახლომდებარე ქალაქი ბუნიოლში. სხვადასხვა ქალაქიდან ჩამოსული 20000-ზე მეტი სტუმარი და ადგილობრივი მცხოვრებნი მთავარ ქუჩაზე იკრიბებიან და ერთმანეთს პომიდვრებს ესვრიან. დღესასწაული ერთკვირიანია, ბრძოლა კი ხანმოკლე — მხოლოდ ერთ საათს გრძელდება, მაგრამ ამ ხნის განმავლობაში ქუჩაში პომიდვრის მთელი გორა დგება.ანიმარი
ვილა კაპრა

ვილა კაპრა (აგრეთვე ცნობილი როგორც ვილა ლა როტონდა) — რენესანსის პერიოდის ვილა. იგი ქალაქ ვიჩენცაში არქიტექტორმა ანდრეა პალადიომ ააგო 1566 წელს. შენობის პროექტი ძველი საბერძნეთისა და რომის არქიტეტურას ემყარება. კვადრატებმა, წრეებმა და სწორკუთხედებმა შენობას მკაცრი იერი მისცა და მთელ ევროპაში ბევრი ვილისა თუ სასახლისათვის მისაბაძ ნიმუშად იქცა. სახელი "კაპრა" წარმოიშვა ძმები კაპრესაგან, რომლებმაც დაასრულეს ეს შენობა, მას შემდეგ, რაც ის მათ გადაეცათ 1591 წელს. პალადიოს სხვა შენობებთან ერთად ვიჩენცაში, ეს შენობა შეტანილია მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში.

ფოტო გალერეა
ეკლესია ძველი ჭეშმარიტი

ეკლესია ძველი ჭეშმარიტი — არქიტექტურული ძეგლი ხაშურის მუნიციპალიტეტის სოფელ კრისხევში. ეკლესია ძველი ჭეშმარიტი დგას სოფლის სასაფლაოზე, გზის პირას, ფერდობზე. სტილისტური ნიშნებით თარიღდება გვიანდელი ფეოდალური ხანით.

ეკლესია დარბაზულია (9,6 6 მ), ნაგებია უხეშად დამუშავებული ქვიშაქვითა და შირიმის ქვით. შიგნიდან თაღოვანი და გარედან არქიტრავით გადახურული შესასვლელები სამხრეთით (ამოქოლილია) და დასავლეთითაა. ოდნავ შებრტყელებული ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე თაღოვანი სარკმელია. თითო ასეთივე სარკმელია დანარჩენ სამ კედელშიც. აფსიდის სარკმლის ორივე მხარეს თითო სწორკუთხა ნიშია. სამხრეთ ნიშის თავზე პატარა სამალავია. დარბაზის გრძივ კედლებზე თითო მარტივი პილასტრია, რომლებსაც ნახევარწრიული კამარის საბჯენი თაღი ეყრდნობოდა. ფასადის გრძივ კედლებზე შემორჩენილია თაროსებრი ლავგარდნის თითო ქვა.
დიდი ხალების მაცხოვრის ეკლესია

დიდი ხალების მაცხოვრის ეკლესია — ეკლესია ხაშურის მუნიციპალიტეტის სოფელ დიდ ხალებში. ეკლესია დგას სოფლის სამხრეთით 500-600 მ-ზე, სასაფლაოზე. სტილისტური ნიშნებით თარიღდება განვითარებული ფეოდალური ხანით.

ეკლესია დარბაზულია (8,2 5,5 მ), ნაგებია ნატეხი ქვიშაქვით. სამხრეთით და დასავლეთით გვიანდელი სწორკუთხა მინაშენები აქვს. სამხრეთის მინაშენი ეკლესიაზე მოკლეა. შიგნიდან თაღოვანი, გარედან არქიტრავით გადახურული შესასვლელი სამხრეთითაა, ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე ბრტყელი ზღუდერით გადახურული ვიწრო სარკმელია. სარკმლის ორივე მხარეს თითო ფართო და მაღალი თაღოვანი ნიშია, ორივე იატაკიდან იწყება. ნიშების თავზე, კონქის ქუსლის დონეზე, კედელში პატარა სამალავებია მოწყობილი. კონქში ჩასმულია სამი პატარა სარეზონატორო ქვევრი. სამხრეთის და დასავლეთის კედელში თითო სარკმელია. სამხრეთის სარკმელი სწორკუთხაა, დასავლეთისა რამდენადმე ფართოა და გადახურულია წრიული თაღით. დარბაზის გრძივ კედლებზე და დასავლეთ კედელთან, კუთხეებში, თითო მარტივი პილასტრია, რომლებსაც კამარის საბჯენი თაღები ეყრდნობოდა. თაროს, ლილვისა და ცერად ჩამოკვეთილი სიბრტყისაგან შედგენილი ქვიშაქვის იმპოსტებისაგან შემორჩენილია მხოლოდ სამხრეთ პილასტრისა და საკურთხევლის თაღის იმპოსტი.
სან-ხუან-ბაუტისტა

სან-ხუან-ბაუტისტა შეიძლება ნიშნავდეს:

სან-ხუან-ბაუტისტა (ბალეარის კუნძულები) — მუნიციპალიტეტი ესპნაეთში, ბალეარის კუნძულების პროვინციაში
სან-ხუან-ბაუტისტა (იკა) — რაიონი პერუში, იკის პროვინციაში
სან-ხუან-ბაუტისტა (კალიფორნია) — ქალაქი აშშ-ში, კალიფორნიის შტატში
სან-ხუან-ბაუტისტა (მაინასი) — რაიონი პერუში, მაინასის პროვინციაში
სან-ხუან-ბაუტისტა (პარაგვაი) — ქალაქი პარაგვაიში, მისიონესის დეპარტამენტში
სან-ხუან-ბაუტისტა (ჩილე) — მთავარი ქალაქი ხუან-ფერნანდესის კუნძულებში, ჩილე
წეროვნის დევნილთა დასახლება

წეროვნის დევნილთა დასახლება მდებარეობს მცხეთის მუნიციპალიტეტში, სოფელ წეროვნის გვერდით. დაარსდა 2008 წლის 8 აგვისტოს რუსეთ-საქართველოს ომის შემდეგ. დასახლებაში არის 2001 კოტეჯის ტიპის საცხოვრებელი სახლი. თითოეულის ფართობია 57 კვადრატული მეტრი. 2015 წლის მონაცემებით, დასახლებაში ცხოვრობს 1954 ოჯახი (6433 ადამიანი), რომელთა ძირითად ნაწილს წარმოადგენენ ახალგორის მუნიციპალიტეტიდან, დიდი და პატარა ლიახვის ხეობებიდან დევნილები.
მონადირე ჰერნე

მონადირე ჰერნე (ინგლ. ) — ინგლისურ თქმულებებში მონადირე-მოჩვენება, ხშირად — „ველური ნადირობის“ ან მიცვალებულთა ღამის პროცესიის ბელადი. დაკავშირებული მთვარესთან. მის სახელს აიგივებენ მიცვალებულთა სხვა ბელადთან, ჰერლექინთან ანუ ჰარლეკინთან (არლეკინი), და ასევე ეშმაკთან. ჰერნეს გამოსახავენ ირმის რქებიანი თავსაბურავით. ახალწარმართულ ჯადოსნობაში მას აკავშირებენ რქიან ღმერთთან, კერნუნოსთან და პანთან. წერენ, რომ ჰერნეს დღესაც ხშირად აწყდებიან ვინძორის ციხესიმაგრის მახლობლად ტყეში. მსგავსი რქიანი მონადირე-მოჩვენება გვხვდება გერმანულ და ფრანგულ თქმულებებშიც.
იტაიპუს კაშხალი

იტაიპუს კაშხალი (გუარანი ; ; ) — ჰიდროელექტრო დამბა მდინარე პარანაზე, ბრაზილია-პარაგვაის საზღვარზე. სახელი „იტაიპუ“ აღებულ იქნა იმ პატარა კუნძულისგან, რომელიც ნაგებობის სიახლოვეს მდებარეობდა. გუარანის ენაზე ეს სიტყვა „ქვის ხმას“ ნიშნავს.

წლიური გამომუშავების სიმძლავრით, კაშხალი რიგით მეორეა მომუშავე ჰიდროელექტროსადგურებს შორის. 2008 წელს 94.7 გამოიმუშავა, 2009 წელს 91.6 , მაშინ, როდესაც ჩინეთში მდებარე სანსიის კაშხალმა 2008 წელს 80.8 და 2009 წელს 79.4 გამოიმუშავა. კაშხლის სიმძლავრე 14 000 მეგავატია და მეორეა 22 500 მეგავატიანი სანსიის კაშხლის შემდეგ. სადგურის ოპერირებას ორი ქვეყანა — ბრაზილია და პარაგვაი ახდენენ, რადგან ის მდინარე პარანაზე ამ ორ ქვეყანას შორის სასაზღვრო მონაკვეთზე, ქალაქ სიუდად-დელ-ესტესთან მდებარე მეგობრობის ხიდიდან 15 კმ-ით ჩრდილოეთით მდებარეობს. ნაგებობა გადაჭიმულია ბრაზილიის ქალაქ ფოს-დუ-იგუასუდან პარაგვაის ქალაქ სიუდად-დელ-ესტემდე. 2008 წელს სადგურის მიერ გამომუშავებულმა ენერგიამ პარაგვაიში მოხმარებული ენერგიის 90% და ბრაზილიაში მოხმარებულის 19% შეადგინა. 2012 წელს სადგურის გამომუშავებულმა ენეერგიამ 98.2 ტერავატ საათი შეადგენდა.

ამჟამად დამონტაჟებულია 20 ერთეული გენერატორი, რომელთაგან ათი პარაგვაისთვის 50 ჰერცის სიხშირის ენერგიას გამოიმუშავებს, ათი კი 60 ჰერცს ბრაზილიისთვის. ორი 600 გადამცემი ხაზი, თითოეული 800 კმ სიგრძის, ორივე ქვეყნის ენრეგიას სან-პაულუში გზავნის, სადაც ტერმინალი მას 60 ჰერციან ენერგიად გარდაქმნის. უკანასკნელი 2 გენერატორი 2007 წელს დამონტაჟდა.

მშენებლობის ისტორია
კაშხლის დაპროექტება 1971 წელს დაიწყო. 1978 წელს, მიმდებარე კლდეში 150 მეტრიანი გვირაბი გაჭრეს. კაშხლის მშენებლობა 1979 წელს დაიწყო, მას შემდეგმ, რაც პარანის ძირითადი კალაპოტი დააშრეს. რეზერვუარის ავსება 1982 წლის 13 ოქტომბერს დაიწყო და ძლიერი წვიმების შემდეგ, უკვე 27 ოქტომბერს წყალგადასაშვევბებზე წყლის დონემ 100 იარდს მიაღწია. 1984 წლის 5 მაისს გაეშვა პირველი ჰიდროგენერატორი.

მშენებლობისას სულ 63,85 მილიონი მ³ მიწა და კლდე იქნა მოჭრილი, ჩაყრილი იქნა 15 მლნ მ³ გრუნტი და 12.57 მლნ მ³ ბეტონი.