ზინაიდა ერშოვა

ზინაიდა ვასილის ასული ერშოვა (; დ. 23 ოქტომბერი, 1904, მოსკოვი — გ. 25 აპრილი, 1995) — საბჭოთა რადიოქიმიკოსი, პროფესორი, ტექნიკურ მეცნიერებათა დოქტორი, რსფსრ მეცნიერებისა და ტექნოლოგიების დამსახურებული მოღვაწე, სტალინის პრემიის სამგზის ლაურეატი, ხლოპინის პრემიის მფლობელი.

კოლეგებისგან, ბირთვული ინდუსტრიის სპეციალისტებისგან, მან მიიღო არაოფიციალური მეტსახელი „რუსი მადამ კიური".

ბიოგრაფია
ზინაიდა ერშოვა დაიბადა მოსკოვში, 1904 წლის 23 ოქტომბერს, მოსამსახურის ოჯახში. სკოლის დამთავრების შემდეგ, 1923 წელს ჩაირიცხა მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტში და უნივერსიტეტის რადიოქიმიურ ლაბორატორიაში. პირველ კურსზე იგი შეხვდა რუსი მსხვილი მეწარმისა და ბანკირის, ვტოროვის შვილს, რომელმაც ცოლად შეირთო, მაგრამ სოჭში გატარებულ „თაფლობის თვეში" ორივე ტიფით დაავადდა და მეუღლე დიფტერიით გარდაიცვალა.

1924 წლის ზაფხულში ერშოვა უნივერსიტეტის სტუდენტებთან ერთად შეხვდა სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის რადიუმის ინსტიტუტის დირექტორის მოადგილეს ვ. გ. ხლოპინს, რომელიც დიდი ხნის განმავლობაში მისი სამეცნიერო ხელმძღვანელი იყო.

1929 წელს დაამთავრა მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფიზიკა-მექანიკის ფაკულტეტი, დაიცვა დიპლომი სპეციალობით „რადიოაქტიურობა" და ხლოპინმა ურჩია სამუშაოდ წასულიყო მოსკოვის იშვიათი ელემენტების ქარხანაში, სადაც მუშაობას იწყებდნენ რადიუმის სამრეწველო წარმოებაზე ტიუია-მუუნსკოეს ურანის საბადოდან .

1930 წელს რადიუმის ცეხში დაიწყო მუშაობა უბრალო თანამშრომლად. მალევე დაინიშნა ფიზიკის ლაბორატორიის ხელმძღვანელად. 1931 წლის ბოლოს ქარხანაში განხორციელდა რადიუმის პირველი წარმოება, რაც სერიოზული წარმატება იყო საწარმოს ახალგაზრდა კოლექტივისთვის.

მეორედ ზ. ვ. ერშოვა დაქორწინდა ა. ვ. ფილიპოვზე (1904-1938), რომელიც 1933-1937 წლებში მუშაობდა მოსკოვის პირველ პროკურორად, შემდეგ კი რეპრესირებულ იქნა. 1933 წელს შეეძინათ ქალიშვილი ქსენია (მისი ქალიშვილია მარინა ჟუკოვა, ცნობილი ჟურნალისტის ნიკოლოზ სვანიძის მეუღლე).

1936 წლის დეკემბერში ზინაიდა ვასილის ასული გაგზავნეს პარიზში რადიუმის ინსტიტუტის მარი კიურის ლაბორატორიაში სამეცნიერო სტაჟირებისთვის, სადაც მუშაობდა ირენ ჟოლიო-კიურის ხელმძღვანელობით და 1937 წელს გამოაქვეყნა ნაშრომი თემაზე: „238 / 235 თანაფარდობის განსაზღვრა -ში” .

ეს მიმართვა დაემთხვა -ს აუცილებლობას შექმნას მულტიდისციპლინური ინსტიტუტი საბჭოთა ატომური პროექტისთვის, რის შედეგადაც აღმოჩნდა, რომ ერშოვა გახდა ერთ-ერთი ინიციატორი და აქტიური მონაწილე კვლევითი ინსტიტუტის (ინსტიტუტი). სპეციალური ლითონები), რომელიც მოგვიანებით გახდა ცნობილი როგორც კვლევითი ინსტიტუტი-9 (ამჟამად აკადემიკოს ა. ა . ბოჩვარის სახელობის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტი). მთავრობის გადაწყვეტილება გამოიცა 1944 წლის 8 დეკემბრის 7102 დადგენილების სახით „ურანის მადნების მოპოვებისა და გადამუშავების უზრუნველყოფის ღონისძიებების შესახებ“, რომელიც მიუთითებდა შექმნის აუცილებლობაზე. ინსტიტუტი. სსრკ თავდაცვის სახელმწიფო კომიტეტმა თხუთმეტი დღის ვადაში გასცა ბრძანება „ინსპექციის ორგანიზების შესახებ წინადადებების წარდგენა“.

ინსტიტუტის დიზაინის ინსტრუქცია შედგენილია 1945 წლის დასაწყისისთვის გირედმეტ ზ. ერშოვა, ვ. დ. ნიკოლსკი და ნ. . პოვიცკი .

1945 წლიდან
1945 წლის მაისში ზ.ვ. ერშოვას შესთავაზეს გერმანიაში წასვლა რეპარაციების განსახორციელებლად, მაგრამ მან იპოვა გზა უარი ეთქვა ამ შეთავაზებაზე . 1945 წლის 30 აგვისტოს გამოიცა ბრძანებულება . 9946/ „სსრკ სახალხო კომისართა საბჭოსთან არსებული პირველ მთავარ დირექტორატში საბრძოლო საბრძოლო მასალის 12 სახალხო კომისარიატი“ (თანამედროვე მანქანათმშენებელი ქარხანა ). მოსკოვის ოლქის ქალაქი ელექტროსტალი . ზინაიდა ვასილიევნას დაევალა ამ საწარმოში დაეწყო ურანის ლითონის სამრეწველო წარმოების ინსტალაცია რამდენიმე კილოგრამამდე წონით. ამ სამუშაოს დასრულების შემდეგ ავტორიტეტი ზ. ვ. ერშოვა, როგორც ბირთვული ინდუსტრიის სპეციალისტი, ძალიან გაიზარდა და მას არაოფიციალური მეტსახელი „რუსი მადამ კიური“ შემორჩა .

„გირედმეტისა" და „იშვიათი ელემენტების მცენარის" თანამშრომელთა ჯგუფთან ერთად 1946 წლის დასაწყისში გადავიდა ინსპეცმეტში ლაბორატორიის ხელმძღვანელის თანამდებობაზე. პირველ ორ წელიწადში იგი ფაქტობრივად უშუალოდ ხელმძღვანელობდა ინსტიტუტის რადიოქიმიური მიმართულების მუშაობას პირველ დირექტორთან ვ. ბ. შევჩენკო.

1947 წლის დეკემბერში ლაბორატორიაში ზ. ვ. ერშოვამ მიიღო პლუტონიუმის ღია ცისფერი ხსნარის პირველი მიკროგრამები.

1948 წელს ერშოვას ლაბორატორიაში შეიქმნა პოლონიუმის წარმოების ნახევრად ინდუსტრიული ქარხანა და შემდგომში მისი სამეცნიერო ხელმძღვანელობით შეიქმნა სსრკ-ში პოლონიუმის მუდმივი, ეკოლოგიურად სუფთა წარმოება. თერმოელექტრული გენერატორი, რომელიც დაფუძნებულია პოლონიუმ-210 იზოტოპზე, რომელიც შეიქმნა 1960-იანი წლების ბოლოს მის ლაბორატორიაში -ში, გამოიყენებოდა ენერგიის უზრუნველსაყოფად და სითბოს შესანარჩუნებლად მთვარის თვითმავალი მანქანების ინსტრუმენტთა განყოფილებაში -1 (1970) და -2 (1973) .

რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი ი. ვ. პეტრიანოვ-სოკოლოვი თავს მის ერთ-ერთ სტუდენტად თვლიდა და დიდად აფასებდა ზ. ვ. ერშოვას სსრკ-ში რადიოელემენტების ქიმიის შექმნაში.

1989 წელს მან დატოვა , სადაც მუშაობდა 40 წელზე მეტი ხნის განმავლობაში. იგი გარდაიცვალა 1995 წელს. დაკრძალულია მოსკოვის ვაგანკოვოს სასაფლაოზე (ნაკვეთი 40) .

ჯილდოები და პრემიები
შრომის წითელი დროშის ორდენი (29.10.1949)
სამი სტალინის პრემია (1949, 1951, 1953) სსრკ ატომური პროექტის განვითარებაში შეტანილი წვლილისთვის .
სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის ვ. გ. ხლოპინის სახელობის პრემია (1968) პოლონიუმის ქიმიის შესახებ ნაშრომების სერიისთვის .

ხსოვნა
2004 წელს, მეცნიერის დაბადებიდან 100 წლის იუბილესთან დაკავშირებით, -ის ტექნოლოგიური შენობის ფასადზე საზეიმოდ გაიხსნა მემორიალური დაფა. ამ თარიღისთვის ინსტიტუტის ვეტერანთა ჯგუფმა შექმნა ვიდეო ფილმი „საბჭოთა კავშირის მადამ კიური " პროფესორ ერშოვას შესახებ.