iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
მოსკოვის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ტაძარი (პრეობრაჟენის სასაფლაო)

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი = მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი = ფიოდორ სოკოლოვი
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = 1784
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 55.79125
| გრძედი = 37.71725
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
მოსკოვის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ტაძარი — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის აღმოსავლეთის ადმინისტრაციული ოლქის პრეობრაჟენსკოეს რაიონში.

ტაძარს აქვს ორი საკურთხეველი. ტაძრის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე, ხოლო ეგვტერი ღვთისმშობლის მიძინების სახელზე.

ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.

ისტორია
თავდაპირველად ტაძარი ააგეს 1784-1790 წლებში, ფსევდოგოთიკურ სტილში. ტაძრის არქიტექტორად ითვლებოდა ვასილი ბაჟენოვი, მაგრამ უკანასკნელი კვლევების მიხედვით პროექტის ავტორია ფიოდორ სოკოლოვი.

1850-იან წლებში იმპერატორმა ნიკოლოზ -მა აქტიურად დაიწყო ბრძოლა სექტანტების წინააღმდეგ. ამ პერიოდში სტარობრიადელების თემი პრეობრაჟენის სასაფლაოზე შერისხეს. დაიწყო გამოძიება, რის შედეგადაც სტაროობრიადელები დაადანაშაულეს სამშობლოს ღალატში, რადგან ისინი სიხარულით შეხვდნენ ნაპოლეონის ჯარებს და რადგან პრეობრაჟენის სათნოების სახლში აღმოაჩინეს რუსეთის იმპერატორის კარიკატურული ნახატი. სექტის ზოგიერთი ლიდერი მოსკოვიდან გაასახლეს.

1854-1857 წლებში ეკლესია გადააკეთეს არქიტექტორ ალექსანდრე ვივენის პროექტის მიხედვით. სატრაპეზოში შექმნეს ეგვტერი ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე. 1854 წლის 3 აპრილს პატრიარქმა ფილარეტმა არასრულა წმინდა ნიკოლოზის სახელობის საკურთხევლის კურთხევის ცერემონიალი. ეს დღე ითვლება ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ტაძრის დაბადების დღედ.

საკურთხეველი მიაშენეს 1857 წელს. აფსიდის მიშენების შემდეგ 1857 წლის 2 ივნისს მიტროპოლიტმა ფილარეტმა მთავარი საკურთხეველი აკურთხა ღვთისმშობლის მიზინების სახელზე.

1866 წელს ტაძარი გახდა სტაროობრიადცების მონასტრის ერთ-ერთი ნაგებობა.

1923 წელს მონასტერი დახურეს და მონასტრს დიდი ნაწილი კომუნალურ ბინებად გადააკეთეს.

1920-იან წლებში საბჭოთა ხელისუფლებამ ტაძარი ობნოვლენცებს გადასცა, მაგრამ სტაროობრიადცების მიმდინარეობამ მონასტრის ნაწილი არ დაუთმო ობნოვლენცებს. ეკლესია ორ ნაწლად გაყვეს აგურის კედლით. 1940-იან წლებში ობნოვლენცების ნაწილი დაუბრუნდა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას.
მოსკოვის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ტაძარი (ზვონარი)

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი = მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი = კარლ ბლანკი
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი = ბაროკო
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = 1760-1781
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 55.764167
| გრძედი = 37.623056
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
მოსკოვის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ტაძარი — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ცენტრალური ადმინისტრაციული ოლქის მეშჩანის რაიონში. ტაძარი არის ესტონეთში მდებარე პიუჰტიცის მონასტრის მეტოქი.

ტაძარს აქვს ორი საკურთხეველი. ტაძრის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია ღვთისმშობლის ხარების სახელზე, გარდა ამისა აქვს ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის, ალექსი მიტროპოლიტის, იოანე ნათლისმცემლის თავის კვეთის, სერგი რადონეჟელის, ღვთისმშობლის მიძინებისა და დიმიტრი როსტოველის სახელობის ეგვტერები.

ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.

ისტორია
პირველი ეკლესია ძველის ადგილზე ააგეს ჯერ კივევ ივანე მრისხანეს დროს. ამ პერიოდში აქ იდგა ხის ეკლესია, რომელიც წმინდა ნიკოლოზის სახელს ატარებდა და ცნობილი იყო ნიკოლოზის ღვთისსახლის ეკლესია, მასთან ახლოს მდებარეობდა ღატაკტა სახლი , სადაც კრძალავდნენ უბადრუკ ადამიანებს.

ეკლესია რომელიც მოიხსენიება 1619წელს იყო ხის და შემდეგ პერიოდში რამდენჯერმე დაიწვა, რის შემდეგაც ხდებოდა მისი აღდგენა მრევლის ფინანსებით. 1657 წლისათის იგი უკვე მოიხსენიება როგორც ქვის ნაგებობა. მას შემდეგ, რაც მის გარშემო ჩამოყალიბდა ზვონარის სლობოდა ეკლესიას 1677 წლიდან უკვე ზვონარის წმინდა ნიკოლოზის სახელი ეწოდა. 1760 წელს გრაფ ივანე ვორონცოვის თანხებით დაიწყეს ახალი ქვის ეკლესიის მშენებლობა. პროექტის არქიტექტორი იყო კარლ ბლანკი. ტაძრის მშენებლობა გაგრძელდა 1781 წლამდე. ეკლესია ააგეს ბაროკოს სტილში, რომელსაც კლასიციზმის მცირე გავლენაც ეტყობოდა. ტაძრის ფასადი გაფორმებულია თეთრი ქვის დეკორით.

ამ სახით ეკლესია შემონახულია ჩვენს დრომდე, თუმცა მცირე ცვლილებები განიცადა 1812 წლის რუსეთ-საფრანგეთის ომის შემდეგ. 1900 წელს მიმდინარეობდა ტაძრის რესტავრაცია.

1930-იან წლებში ეკლესია დახურეს და გადააკეთეს საწყობად. შემდეგ აქ განათავსეს მოსკოვის არქიტექტურის ინსტიტუტის სურათების კათედრა.

1996 წელს პატრიარქმა ალექსი -მ მიიღო პიუჰტიცის მონასტრის მეტოქის შექმნაში. პატრიარქმა მონასტრის მთავარ ტაძრად შეარჩია ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ტაძარი. 1994 წელს მიმდინარეობდა ტაძრის აღდგენითი სამუშაოები.

ტაძრის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია ღვთისმშობლის ხარების სახელზე, გარდა ამისა აქვს ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის, ალექსი მიტროპოლიტის, იოანე ნათლისმცემლის თავის კვეთის, სერგი რადონეჟელის, ღვთისმშობლის მიძინებისა და დიმიტრი როსტოველის სახელობის ეგვტერები. ყველაზე ღირებული ხატია ღვთისმშობლის მიძინების ხატი, რომელიც გადაარჩინეს მძიმე წლებს.
ანდრო ბუაჩიძე

ანდრო ბუაჩიძე (დ. 29 მარტი, 1957, თბილისი, საქართველო) — ქართველი პოეტი, ესეისტი, კრიტიკოსი, მთარგმნელი, ლიტერატურული პრემია „საბას“ ორგზის ლაურეატი (2005, 2017).

ბიოგრაფია
დაიბადა 1957 წელს, თბილისში. 1979 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი. მუშაობდა საზოგადოებრივ-ლიტერატურულ ჟურნალ „მნათობში“ მთავარი რედაქტორის მოადგილედ. ასევე ჟურნალ „საუნჯეში“, „ცისკარში“ და ქართული ლიტერატურის სახელმწიფო მუზეუმში.

ჯილდოები
2005 - ლიტერატურული პრემია „საბა“, წლის საუკეთესო პოეტური კრებული „ელნათურები“ : ლექსები/ანდრო ბუაჩიძე .- თბილისი : მერანი, 2004. - 107გვ.
2003 - კალასის ყოველწლიური ლიტერატურული პრემია
2003 - ილიას ფონდის ყოველწლიური ლიტერატურული პრემია
შემდეგი ხმა შენ გესმის...

შემდეგი ხმა შენ გესმის... — უილიამ უელმენის 1950 წლის დრამა, რომლის სიუჟეტშიც მთელი კვირის განმავლობაში მთელს მსოფლიოში ყველა რადიო პროგრამაში ღმერთის ხმა ესმით. მასში მონაწილეობენ ჯეიმზ უაიტმორი და ნენსი დეივისი (შემდეგში ცნობილი, როგორც ნენსი რეიგანი და ჯოსა და მერი სმიტის, ტიპური ამერიკელი წყვილის როლს ასრულებენ. ფილმი ჯორჯ სამნერ ალბის იმავე სახელწოდების მცირე მოთხრობის საფუძველზეა გადაღებული. რადიოს ხმა ფილმის მაყურებელს არც ერთხელ ესმის.
ჯენის პორტრეტი

ჯენის პორტრეტი — უილიამ დიტერლის 1948 წლის ფენტეზის ჟანრის ფილმი, რომელიც რობერტ ნათანის ნოველაზეა დაფუძნებული. ფილმში მონაწილეობენ ჯენიფერ ჯოუნსი და ჯოზეფ კოტენი.

როლებში
ჯენიფერ ჯოუნსი — ჯენი ეპლტონი
ჯოზეფ კოტენი — იბენ ადამსი
ეთილ ბერიმორი — მის სპინი
ლილიან გიში — დედა მერი
სესილ კელივეი — მათეუსი
დევიდ უეინი — გაზ ო'ტული
ალბერტ შარპი — მური
ჰენრი ჰალი — იკი
ფლორენს ბეიტსი — მისის ჯეიკსი
კლემ ბივეინსი — კაპიტანი კობი
ნენსი დეივისი — თინეიჯერი სამხატვრო გალერეაში
ენ ფრენსისი — თინეიჯერი სამხატვრო გალერეაში
ნენსი ოლსონი — თინეიჯერი სამხატვრო გალერეაში
რობერტ დადლი — მოხუცი მეზღვაური

ადაპტაციები
1946 წლის 4 დეკემბერს, „ჯენის პორტრეტი“ რადიო პროგრამაში - „ “ - წარმოადგინეს. ამ ადაპტაციაში ჯოან ფონტეინი მონაწილეობდა. 1949 წლის 31 ოქტომბერს რადიოთეატრმა - - ფილმის ერთსაათიანი ადაპტაცია წარმოადგინა, რომელშიც კვლავ ჯოზეფ კოტენი მონაწილეობდა, მაგრამ ჯენის როლი ენ ბაქსტერმა მოირგო.
მოსკოვის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ტაძარი (ტვერი)

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი სტაროობრიადცული ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი = მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = 1914-1921
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 55.777778
| გრძედი = 37.585556
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
მოსკოვის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ტაძარი — მართლმადიდებლური სტაროობრიადცული ტაძარი მოსკოვში. მდებარეობს მოსკოვის ცენტრალური ადმინისტრაციული ოლქის ტვერის რაიონში. არის ფედერალური მნიშვნელობის არქიტექტურის ძეგლი.

ტაძრის მშენებლობა დაიწყო 1914 წელს, ხოლო აკურთხეს 1921 წელს. მეორე მსოფლიო ომის შემვეგ მასში განათვასეს სმხატვრო სახელოსნო. თემს გადაეცა 1990-იან წლებში, 1995 წლიდან აღსდგა ღვთისმსახურება.

ისტორია
 საუკუნეში ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესის ადგილზე მდებარეობდა ხის სამლოცველო და სტაროობრიადცული სამლოცველო. სავარაუდოდ იგი ააგეს 1815 წელს ვაჭარ ნიკოლოზ დიმიტრის ძე ცარსკის ფინანსებით, რომლის პატივსცემის ნიშნადაც სამლოცველომ მიიღო არაოფიციალური სახელწოდება „ცარსკის სამლოცველო“. მოგვიანებით ნაგებობა გადავიდა რახმანოვების ხელში და თემის სახელიც უკვე ამის მიხედვით შეიცვალა. 1870-იან წლებში სამლოცველოს მიაშენეს საკურთხეველი და 1905 წელს იგი ჩამოყალიბდა როგორც ტაძარი, ეს ის დროა როცა სტაროობრიადცელებმა მიიღეს საკუთარი ტაძრის ლეგალური აშენების უფლება.

ტაძრის პირველი პროექტი შეასრულა არქიტექტორმა ივან კონდრატენკომ 1908 წელს ი. რახმანოვის დაკვეთით. საქალაქო მმართველობამ პროექტი დაამტკიცა, მაგრამ გაურკვეველი მიზეზების გამო იგი გადაიდო. ექვსი წლის შემდეგ ახალი პროექტის შესამუშავებლად თემმა მოიწვია ახალი არქიტექტორი ანტონ გუჟიენკო. ტაძარი ააშენეს ახალრუსულ სტილში, რომელიც ორიენტირებული იყო ადრეულ ნოვგოროდულ ხუროთმოძღვრებაზე და ძალიან ჰგავდა ნერედიცის ეკლესიას, რომელიც დიდ ნოვგოროდში იდგა.

პირველი მსოფლიო ომის დროს ეკლესიის შენებლობა შენელდა, თუმცა არ შეჩერებულა. მშენებლობა დასრულდა 1915 წელს, ხოლო ტაძრის კურთხევა შედგა 1921 წელს, როცა საბოლოოდ დასრულდა შიდა სამუშაოები.

1940-1941 წლებში ტაძარში ღვთისმსახურება მიმდინარეობდა. დიდი სამამულო ომის დაწყებამდე მის სარდაფში განთავსებული იყო მეშვიდე დღის ადვენტისტების სამლოცველო. ომის დროს ეკლესიის შიგნით განთავსებული იყო მოსკოვის საჰაერო თავდაცვის საწყობი, ხოლო შემდეგ მოქანდაკე სერგეი ორლოვის სახელოსნო. 1989 წელს სახელოსნო გაიტანეს შენობიდან და იგეგმებოდა საკონცერტო დარბაზის გახსნა.

პირველი ლოცვა აღევლინა 1995 წელს ელია წინასწარმეტყველის ეგვტერში და დაიწყო ტაძრის გადაცემის პროცესი სტაროობრიადცელების თემისთვის.

ტაძარში ამჟამად ელექტოენერგიას იყენებენ დამხმარე ოთახებში, ღვთისმსახურების დროს ანთია მხოლოდ კანდელები და სანთლები. ტაძარში დაცული ყველაზე ძველი ხატია წმინდა ზოსიმე და საბატი სოლოვკელების ხატი, რომელიც დაწერილია საუკუნეში.
ალექსანდრე მამუჩაშვილი

ალექსანდრე გიორგის ძე მამუჩაშვილი (მამუჩევი) — ქართველი ფოტოგრაფი, ცნობილი თბილისელი ფოტოგრაფის — დიმიტრი ერმაკოვის მოწაფე. ვლადიკავკაზელი ფოტოგრაფის ლეონტი როგოზინსკის დამხმარე.

1902 წელს მონაწილეობდა ექვთიმე თაყაიშვილის არქეოლოგიური ექსპედიციაში ფოტოგრაფად. ექვთიმე თაყაიშვილი ძალიან დადებითად იხსენიებს მას „მაშინ ფოტოგრაფი გამომადგა ძალიან მარჯვე და შესაანიშნავად იმუშავა: ერმაკოვის მოწაფე იყო დიღმელი, გვარად მამუჩაშვილი“. იმავე ექსპედიციის ანგარიშში მამუჩაშვილზე თაყაიშვილი წერს, რომ ის იყო როინაშვილის ფოტოგრაფიის გამგე.
მოსკოვის პეტრესა და პავლეს ტაძარი (იასენევო)

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი = მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = 1751-1753
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 55.6
| გრძედი = 37.549167
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
მოსკოვის პეტრესა და პავლეს ტაძარი — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის სამხრეთ-დასავლეთ ადმინისტრაციული ოლქის იასენევოს რაიონში. აგებულია 1751-1753 წლებში.

ტაძრის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია მოცქულების პეტრესა და პავლეს სახელზე. ეგვტერები -წმინდა ბარბარეს, ღვთისმშობლის ხატის - ზეციური სასწაულისა და სერგი რადონეჟელის სახელზე.

ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.

ისტორია
ყოფილ სოფელ იასენოვოში (რომელიც მოიხსენიება საუკუნეში და სადაც უკვე არსებობდა ტაძარი) რამდენიმე მართლმადიდებლური ეკლესია იყო: 1626 წელს აქ ააგეს ხის ეკლესია წმინდა მოწამენის: პისტის, ელპიდის, აღაპისა და მათი დედის სოფიოს სახელზე. 1674 წელს ძველი ეკლესიის გვერდით ააგეს ღვთისმშობლის ხატის - ზეციური სასწაულის სახელობის ეკლესია.

ამჟამად არსებული ტაძრის შენობა ააგეს 1751-1753 წლებში ელიზავეტინის (მოგვიანო) ბაროკოს სტილში და აკურთხეს მოციქულების პეტრესა და პავლეს სახელზე. სოფლის მფლობელი ამ პერიოდში იყო თევდორე ლოპუხინი, იმპერატორ პეტრე დიდის სიმამრი.

თავდაპირველად ქვის ტაძარი შედგებოდა ერთი, კუბის ფორმის ცენტრალური საკურთხევლისაგან, რომელსაც რვაკუთხა და რვა სარკმლიანი გუმბათი ედგა.

1822 წლის 9 ივლისს ეკლესიაში დაიწერეს ჯვარი მარია ტოლსტაიამ და ნიკოლოზ ტოლსტოიმ, მწერალ ლევ ტოლსტოის მშობლებმა.

იასენოვოში თავად სერგეი გაგარინის მმართველობის პერიოდში მოხდა ტაძრის რეკონსტრუქცია. 1832 წელს მას მიაშენეს თბილი კუთხის ეგვტერი, რომელიც აკურთხეს დიდმოწამე წმინდა ბარბარეს (თავადის ცოლის ზეციური მფარველის) სახელზე. თავადმა ასევე ააგო სამრეკლოც. 1860-1865 წლებში ტაძარს ხელახალი რეკონსტრუქცია ჩაუტარდა, რის შედეგადაც შეიცვალა ტაძრის სახე და მიიღო ის სახე, რომელიც ამჟამად აქვს.

ეკლესიას ჰქონდა სამი საკურთხეველი: ცენტრალური მოციქულების პეტრესა და პავლეს სახელზე (ოდიკი აკურთხეს 1826 წლის 26 თებერვალს), სამხრეთისა - სერგი რადონეჟელის სახელზე (ოდიკი აკურთხეს 1861 წლის 20 ოქტომბერს) და ჩრდილოეთისა დიდმოწამე ბარბარეს სახელზე (ოდიკი აკურთხეს 1832 წელს).

1930-იან წლებში ტაძარი, რომელიც უკვე გამოიყენებოდა საბჭოთა მეურნეობის საწყობად, დახურეს. 1973-1976 წელს შენობის ფასადი გაარემონტეს.

1989 წელს ტაძარი, საეკლესიო მსახურთა სახლთან ერთად გადაეცა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას. ტაძრის პირველი წინამძღვარი გახდა ალექსანდრე ტოროპოვი. 1997 წლიდან ოპტინის უდაბნოს მეტოქია.

ტაძართან მოქმედებს საკვირაო სკოლა, მართლამადიდებლური ლიტერატურის ბიბლიოთეკა და საეკლესიო მაღაზია.
მოსკოვის პიმენ დიდის ეკლესია

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი = მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი = რუსული ბაროკო
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = 1696-1702
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 55.778611
| გრძედი = 37.604444
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
მოსკოვის პიმენ დიდის ეკლესია — მართლმადიდებლური ეკლესია მოსკოვში. ეკლესია დაარსებულია საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ისტორიულ ცენტრში, ცენტრალური ადმინისტრაციული ოლქის ტვერის რაიონში. აგებულია 1696-1702 წლებში.

ეკლესიის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია წმინდა სამების სახელზე. ეგვტერები - პიმენ დიდისა და ვლადიმირის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე.

ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.

ისტორია
თავდაპირველად მოსკოველი კარიბჭის მცველების დასახლება განლაგებული იყო კრემლთან. მათი დასახლება ვოროტნიკი მდებარეობდა დღევანდელი ტვერის ქუჩის ადგილზე. კარიბჭის მცველების მფარველის პიმენ დიდის ტაძრის პატივისცემის ნიშნად მეზობელ ქუჩებს ეწოდათ ვოროტნიკოვისა და სტაროპიმენის სახელი.

მოსკოვის ცენტრი თანდათანობით იზრდებოდა, რის გამოც საუკუნის შუა წლებში (დაახლოებით 1658 წელს) მოსკოველი კარიბჭის მცველები გადასახლდნენ გარეუბანში მდებარე სოფელ სუშჩიოვოში. აქ მათ დააარსეს ვოროტნიკოვის სლობოდა. სავარაუდოდ 1672 წელს ააგეს ახალი ეკლესია წმინდა პიმენის სახელზე, მთავარი სამების საკურთხევლით, რომელიც ზუსტად იმეორებდა ძველ ტაძარს. კარიბჭის მცველების დასახლების სამახსოვროდ ადგილს ეწოდა ნოვოვოროტნიკოვის შესახვევი.

1691 წელს ხის ეკლესია დაიწვა. 1696-1702 წლებში პატრირქ ადრიანეს ლოცვა კურთხევით ააგეს ახალი ქვის ტაძარი. 1825 წელს ეკლესიას გალავანი შემოავლეს, რომელიც ჩვენს ეპოქამდეა შემონახული.

1796-1807 წლებში ააშენეს ვლადიმირის ღვთისმშობლის ხატის სახელობის საკურთხეველი. ლეგენდის თანახმად ამ ადგილზე პატარა უსინათლო ბიჭი თამაშობდა და ხელში რაღაც ნივთი ეკავა. ამ დროს მას ქვიშა და მტვერი შეეყარა სახეში, ყმაწვილმა ცალი ხელით მოიწმინდა თვალები და მყისერად დაინახა. პირველი რაც მან დაინახა იყო პატარა, ქვაზე გამოსახული ხატი, რომელიც მას ხელში ეკავა, ეს იყო ვლადიმირის ღვთსმშობლის ხატი. ეს პატარა ქვის ხატი დიდი ხნის მანძილზე ინახებოდა წმინდა პიმენის ეკლესიაში.

1870 წელს არქიტექტორ კონსტანტინე ბიკოვსკის პროექტის მიხედვით განაახლეს ფასადი და სამრეკლო.

საბჭოთა პერიოდში ეკლესია არ დახურულა. 1922 წლის აპრილში ეკლესიიდან გაიტაცეს 12 ფუთი საეკლესიო ფასეულობა. 1927-1932 წლებში ეკლესიის ქოროს დირიჟორი იყო ბერი პლატონი - მომავალი პატრიარქი პიმენი.

1936 წელს ტაძარი ობნოვლენცების ძირითადი ცენტრი გახდა, რომლის ხელმძღვანელიც მიტროპოლიტი ალექსანდრე ვვედენსკი იყო, მისი გარდაცვალების შემდეგ თვენახევარში ეკლესია დაუბრუნდა მოსკოვის საპატრიარქოს. ალექსი -მა 1946 წლის ბოლოს აღავლინა ღვთისმსახურება.
ღვთისმშობლის ხატის ცხოველმყოფელი წყაროს ტაძარი (ცარიცინო)

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი = მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი = პეტრე ლავინი
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი = ელიზავეტინის ბაროკო
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = 1722
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 55.616944
| გრძედი = 37.681389
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
ღვთისმშობლის ხატის ცხოველმყოფელი წყაროს ტაძარი — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ეკლესია დაარსებულია საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის სამხრეთის ადმინისტრაციული ოლქის ცარიცინოს რაიონში. აგებულია 1722 წელს. ნაკურთხია ღვთისმშობლი ხატის „ცხოველმყოფელი წყაროს“ სახელზე.

ტაძრის მთავარი საკურთხეველი აკურთხია ღვთისმშობლი ხატის „ცხოველმყოფელი წყაროს“ სახელზე. ეგვტერები კი დიმიტრი თესალონიკელისა და ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე.

ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.

ისტორაია
თავდაპირველად ტაძრის ადგილზე მდებარეობდა ხის ეკლესია, რომლებიც ააგეს ბოარმა სტრეშნევებმა.

ქვის ტაძარი ააგეს 1722 წელს მოლდავიის გოსპოდარისა და პოლიტიკური მოღვაწის დიმიტრი კანტემირის დაკვეთით. 1759-1765 წლებშიმატვეი კანტემირის სურვილით ტაძარი მთლიანად გადააკეთეს (არქიტექტორი უცნობია). მიაშენეს ჩრდილოეთის ეგვტერი დიმიტრი თესალონიკლელის სახელზე, რომელიც შექმნა მამის პატივისცემის ნიშნად. მალევე ტაძარი გახდა თავადების საგვარეულო განსასვენებელი. 1771 წელს მასში დაკრძალეს თავადი მ. დ. კანტემირი, ხოლო მოგვიანებით მისი ცოლი ა. ი. კანტემირი.

1775 წელს ცარიცინის სასახლის ასაშენებლად ეკატერინე -მ კანტემირებისაგან იყიდა მთი სამფლობელო. არქიტექტორმა ვასილი ბაჟენოვმა, სასახლის კომპლექსის შემუშავებისას, ეკლესია შეინარჩუნა შენობების ანსამბლში.

სასახლის ანსამბლის შექმნის შემდეგ, 1883-1885 წლებში ტაძარი გადააკეთეს არქიტექტორ პეტრე ლავინის ხელმძღვანელობით. მიაშენეს სამხრეთი ეგვტერი ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე. გააფართოეს სატრაპეზოც.

1939 წელს საბჭოთა ხელისუფლებამ ტაძარი დახურა. ეკლესიის შენობაში განათავსეს ტრანსფორმატორული ქვესადგური, 1970-იან წლებში - ტიპოგრაფია, ხოლო 1975 წლიდან სარესტავრაციო სახელოსნო.

1990 წელს ეკლესია გადაეცა მორწმუნეებს და კვლავ აკურთხეს. წინამძღვრად დანიშნეს დიაკვანი გიორგი ბრეევი. წარიმართა სარესტავრაციო სამუშაოები, რომელიც დასრულდა 1998 წელს. 2009 წლის ივნისიდან წინამძღვარია ოლეგ კორიტკო.

ეკლესიასთან მოქმედებს სამრევლო ბიბლიოთეკა, საკვირაო სკოლა, მართლმადიდებლური სკოლა, მართლმადიდებლური ცენტრი „ცხოველმყოფელი წყარო“, რომელიც აწყობს პილიგრიმულ ტურებს, მუშაობს წიგნების მაღაზია.
მოსკოვის დიდმოწამე ნიკიტას ტაძარი (შვივაია-გორკა)

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი = მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = 1595
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 55.74575
| გრძედი = 37.644611
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
მოსკოვის დიდმოწამე ნიკიტას ტაძარი — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ეკლესია დაარსებულია საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ცენტრალური ადმინისტრაციული ოლქის ტაგანის რაიონში. აგებულია 1595 წელს. ტაძარი არის ათონის მთის პანტელეიმონის მონასტრის მეტოქი.

ტაძრის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია დიდმოწამე ნიკიტას სახელზე. ეგვტერები კი ღვთისმშობლის ხარების, დედოფალ ოლღა მოციქულთასწორისა და ონოფრე დიდის და პეტრე ათონელის სახელზე.

ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.

ღვთისმსახურება ტაძარში მიმდინარეობს ათონის ტიპიკონის მიხედვით: კვირის მსახურება იწყება ღამით, 22:30 საათზე.

ისტორია
დიდმოწამე ნიკიტას ტაძარი მდებარეობს შვივაია-გორკის წვერზე. მდინარეების მოსკოვისა და იაუზის შეერთების ადგილთან ახლოს.

პირველი წყარო, რომელშიც მოიხსენიება ტაძარი მიეკუთვნება 1476 წელს.

სამშენებლო ფილაზე, რომელიც ტაძრის კედელშია ჩაყოლებული, ვგებულობთ, რომ ტაძარი აგებულია 1595 წელს მოსკოველი ვაჭრის საბა ბაგინის მიერ. ტაძრის ძველი ნაწილი არის ერთსაკურთხევლიანი. მის კედლებში შემონახულია ალიზის აგური, აღნიშნული აგური მშენებლობაში გამოიყენებოდა საუკუნის დასაწყისში. როგორც ჩანს საბა ბაგინმა ტაძრის მშენებლობა ნულიდან არ დაიწყო და იგი მხოლოდ გადააკეთა.

1684-1685 წლებში ტაძარს ჩრდილო-დასავლეთიდან მიაშენეს სამრეკლო, სამხრეთის ეგვტერი ხარების დღესასწაულის სახელზე.

1740-იან წლებში ტაძარი კვლავ განაახლეს. მიაშენეს ეგვტერი ონოფრე დიდისა და პეტრე ათონელის სახელზე, დააყენეს მთავარი კანკელი. 1878-1880 წლებში ტაძარს ჩრდილო-დასავლეთიდან, არქიტექტორ ალექსანდრე პოპოვის პროეექტით, მიადგეს ეგვტერი ოლღა მოციქულთასწორის სახელზე. ეგვტერს ცალკე შესასვლელი ჰქონდა. საერთო ჯამში ნიკიტას ეკლესია ძველი მოსკოვის ერთ-ერთი საინტერესო არქიტექტურული ძეგლია.

დიდმოწამე ნიკიტას ტაძარი დახურეს 1936 წელს. ეკლესიის კარი და ღობე გაანადგურეს, ხოლო ეკლესიის დანგრევისაგან გადარჩენა საზოგადოების ჩარევამ გადაწყვიტა. 1950-იან წლებში ტაძრის სარესტავრაციო სამუშაოებით დაკავდა საბჭოთა არქიტექტორი ლევ დავიდი. 1990 წლამდე ეკლესიის შენობაში განთავსებული იყო სტუდია „დიაფილმის“ საწყობი.

1991 წელს ნიკიტას ტაძარი გადაეცა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას. 1992 წელს იგი გახდა ათონის მთის პანტელეიმონის მონასტრის მეტოქი.

2018 წლის 14 იანვრიდან ტაძრის წინამძღვარია ნიკიტა (სმერნიაგინი).

გალერეა