iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
სპორების მტვერი

სპორების მტვერი ან სპორების ფხვნილი (სპორების ანაბეჭდი) — სოკოს სპორების მტვერი, რომელიც მიიღება სოკოს ნაყოფსხეულისგან სოკოს კვლევის, გვარის განსაზღვრისა და კულტივირების მიზნით.

სპორების ფერი წარმოადგენს მნიშვნელოვან ფაქტორს სოკოს იდენტიფიცირებისათვის და ხშირად განსხვავდება ჰიმენოფორის ფერისაგან. სპორების ფერის გარჩევა შესაძლებელია ბუნებრივი განათების პირობებში.

სპორის ანაბეჭდის ფერით, ზოგჯერ შესაძლებელია შხამიანი სოკოს გარჩევა მისი მსგავსი საჭმელი სახეობისგან, მაგალითად, შხამიანი -ის გარჩევა საჭმელად ვარგისი წეროსწვივას სოკოებისგან ადვილია მწვანე სპორებით (წეროსწვივას სოკოებში სპორები თეთრი ან სუსტად შეფერილია).

გალერეა
ტრიბალები

ტრიბალები — ძველი თრაკიული ან ილირიული წარმომავლობის ტომი. ცხოვრობდნენ დუნაის ქვემო წელზე. მათი განსახლების ყველაზე ადრეული ტერიტორია იყო ე.წ. „ტრიბალების ველი“ (სავარაუდოდ, ახლანდელი კოსოვოს ველი), მდინარეების ანგრუსისა (დასავლეთის მორავა) და ბრონგუსის (სამხრეთის მორავა) შეერთების ადგილთან, ცენტრალურ ბალკანეთში. პირველად იხსენიებიან ჰეროდოტესთან (ძვ. წ. საუკუნე). წარმატებით მოახერხეს ოდრისებთან ბრძოლაში დამოუკიდებლობის შენარჩუნება. დაახლ. ძვ. წ. 424 წლის შემდეგ დამარცხდნენ ავტარიატებთან. ძვ. წ. 339 წელს ფილიპე მაკედონელს უარი უთხრეს ჰემოსის (ბალკენეთის) მთებზე გატარებაზე, თუკი ის ნადავლის ნაწილს არ გადაუხდიდა. ფილიპემ სვლა გააგრძელა, თუმცა მათთან ბრძოლაში დაიჭრა. ფილიპეს სიკვდილის შემდეგ, 335 წელს ალექსანდრე გადავიდა ჰემოსზე და გაანადგურა ტრიბალები (იხ. ლიგინუსის ბრძოლა). მაკედონელის ლაშქრობის შემდეგ ტრიბალების მიწა აოხრდა, თვითონ კი ილირიელების ბატონობის ქვეშ მოექცნენ. მოგვიანებით მოახერხეს ძალების მოკრება და წინააღმდეგობას უწევდნენ მაკედონიის რომაელ მმართველებს.
ქსერქსეს არხი

ქსერქსეს არხი — ძველი სანაოსნო არხი აიონ-ოროსის ნახევარკუნძულის ყელზე, ჩრდილოეთ საბერძნეთში. გაიჭრა აქამენიანური ირანის მეფის ქსერქსე -ის ბრძანებით, საბერძნეთში ლაშქრობის (ძვ. წ. 480) წინ, რათა თავი აერიდებინათ ამ ნახევარკუნძულის კონცხის სახიფათო პირობებისთვის, რომელმაც მანამდე (ძვ. წ. 492) სპარსეთის ფლოტი შეიწირა. ჰეროდოტეს თანახმად, არხის სიგრძე იყო 2,2–2,3 კმ, სიგანე არანაკლებ 30 მეტრი (შესაძლებელი იყო გვერდი-გვერდ ორი ტრირემის გავლა). ზოგიერთი მონაკვეთი, რომელიც ფინიკიელებმა ააშენეს, სიღრმეში 4 მეტრამდე იყო. არხი მალევე დაიფარა ნალექებით, დღეისათვის შემორჩენილია მხოლოდ ფართო ღრმული მის ცენტრალურ ნაწილში.
ინარა მურნიეცე

ინარა მურნიეცე (; დ. 30 დეკემბერი, 1970, რიგა) — ლატვიელი ჟურნალისტი, პოლიტიკოსი და სახელმწიფო მოღვაწე. ყოფილი ლატვიის თავდაცვის მინისტრი (2022-2023). გაზეთ -ს ჟურნალისტი (2011 წლამდე).

ბიოგრაფია
2007 წელს დაამთავრა ეკონომიკისა და კულტურის უმაღლესი სკოლა მთარგმნელის სპეციალობით. 2011 წელს აირჩიეს მე-11 სეიმის დეპუტატად ეროვნული ასოციაციის სიით „ყველაფერი ლატვიისთვის!“ — „სამშობლოსა და თავისუფლებისთვის/.“ გახდა ადამიანის უფლებათა და საზოგადოებრივ საქმეთა კომისიის თავმჯდომარე. 2014 წლის 4 ოქტომბერს აირჩიეს ლატვიის მე-12 სეიმში. 2014 წლის 4 ნოემბერს აირჩიეს ლატვიის სეიმის თავმჯდომარედ.

2022 წლის 14 დეკემბერს დაინიშნა ლატვიის თავდაცვის მინისტრად. 2023 წლის იანვარში იგი შეუთანხმდა უკრაინის თავდაცვის მინისტრ ალექსეი რეზნიკოვს უკრაინისთვის -ის საზენიტო-სარაკეტო სისტემების, თვითმფრინავების, ტყვიამფრქვევების, საბრძოლო მასალისა და ვერტმფრენების მიწოდებაზე.

2023 წლის მარტში სეიმმა მიიღო ოპოზიციის მოთხოვნა თავდაცვის მინისტრის თანამდებობიდან მურნიეცეს გადადგომის შესახებ ლატვიის არმიისთვის საკვების შესყიდვის სახელმწიფო კონკურსთან დაკავშირებით, მაგრამ მოთხოვნა არ დაკმაყოფილდა. მურნიეცემ ასევე ხაზგასმით აღნიშნა, რომ არც მან და არც სახელმწიფო მდივანმა ჯენის გარისონმა არ მოაწერეს ხელი ამ შესყიდვის ხელშეკრულებას. თავდაცვის მინისტრმა სიტყვით გამოსვლისას ასევე ხაზგასმით აღნიშნა, რომ ამ შესყიდვასთან დაკავშირებით მას ბევრი გაუგებარი კითხვა აქვს და ინსპექტირებაც დაწყებულია.

ინარა მურნიეცე არ შეიყვანეს 2023 წლის 15 სექტემბერს შექმნილ ახალ კაბინეტში.

პირადი ცხოვრება
ინარა დაქორწინებული იყო მე-12 სეიმის წევს ისტორიკოს და პოლიტიკოს რიტვარს იანსონსზე. წყვილს ჰყავს ქალიშვილი. მეუღლეები 2015 წელს დაშორდნენ.

ჯილდოები
ინარა მურნიეცე დაჯილდოებულია თავადი იაროსლავ ბრძენის ხარისხის ორდენით ( 2022 წლის 21 ოქტომბერი, უკრაინა ) — მნიშვნელოვანი პირადი დამსახურებისთვის სახელმწიფოთაშორისი თანამშრომლობის განმტკიცებაში, სახელმწიფო სუვერენიტეტისა და უკრაინის ტერიტორიული მთლიანობის მხარდაჭერისთვის, მნიშვნელოვანი წვლილისთვის უკრაინის სახელმწიფოს მსოფლიოში პოპულარიზაციისთვის.
მარგარიტა ჯეპა

მარგარიტა ჯეპა(; დ. 2 აპრილი, 1932, ლიუშნია, ალბანეთის სამეფო — გ. 3 აპრილი, 2025, ტირანა, ალბანეთი) — ალბანელი თეატრისა და კინოს მსახიობი, ტირანის ეროვნული თეატრის დასის წევრი, ალბანეთის სახალხო არტისტი. ცნობილია, როგორც ალბანური კინოსა და თეატრის ერთ-ერთი დიდი ქალბატონი. მსახიობი კიდევ აგრძელებს თამაშს ფილმებში, მან შეასრულა ფირდუსის როლი ფილმში „ “, რომელიც გადაღებულია ფატოს კონგოლის ამავე სახელწოდების რომანის მიხედვით.

ბიოგრაფია
მარგარიტა ჯეპა ეთნიკურად არომანიელია. დაიბადა ალბანეთის ქალაქ ლიუშნიაში ზოი და მარიე პრიფიტების ოჯახში. მარგარიტას დედა გარდაეცვალა, როდესაც ცხრა წლის იყო. ადრეული ასაკიდანვე უყვარდა ალბანური პოეზია და საკუთარი სკოლკის მასწავლებელმა უბიძგა, რომ შესულიყო სამსახიობი წრეზე და დაეწყო სამსახიობო კარიერა. ამას დაემთხვა ისიც, რომ ლუშნიის კულტურის ინსტიტუტის იმ დროისათვის ყველაზე ცნობილი დრამის მასწავლებელი გეზიმ ლიბოჰოვა ადგილობრივ სკოლებში ახალგაზრდა რუსი გოგონას როლის შესასრულებლად ეძებდა მსახიობს. როგორც კი დაინახა ჯეპა, მაშინვე აირჩია იგი ქერა თმებისა და ცისფერი თვალების გამო. სპექტაკლი საკმაოდ წარმატებული აღმოჩნდა და მისი პრემიერა ალბანეთის სხვა ქალაქებში, ფიერში და ბერატშიც კი გაიმართა.

საჯარო სკოლის დასრულების შემდეგ მან სწავლა დაიწყო ტირანის ხელოვნების სკოლაში დრამის ფაკულტეტზე.

კარიერა
1950 წელს დაასრულა ხელოვნების სკოლა და დაიწყო მუშაობა ტირანის თეატრში, რომელშიც იგი დაახლოებით 40 წლის განმავლობაში მცირე შესვენებებით გამოდიოდა, 1952-1957 წლების პერიოდში მან კარიერა გააგრძელა ესტრადის სცენაზე. თაატრში „ “ მან ითამაშა დაახლოებით 150 როლი. თეატრის სცენაზე მან შეასრულა ანტონ ჩეხოვის, ფრიდრიხ შილერის, ნიკოლოზ გოგოლისა და სხვათა პიესები. კინოში მისი დებიუტი შედგა 1965 წელს, როდესაც ითამაშა ფილმში „ “. მას შემდეგ მან ითამაშა 32 ფილმში. იგი პენსიაზე გავიდა 1989 წელს, მაგრამ ჯერ კიდევ არის ეროვნული თეატრის სამხატვრო საბჭოს წევრი.

მას მიენიჭა ალბანეთის სახალხო არტისტის წოდება.

საერთაშორისო წარმატება
მარგარიტა ჯეპას მე-19 საერთაშორისო თეატრალურ ფესტივალზე მიენიჭა „ევროპის მსახიობის“ („ “) ჯილდო.

საუკეთესო როლის შესრულებისთვის მთავარი, ერთ-ერთ ყველაზე მნიშვნელოვანი ჯილდო ბალკანეთის თეატრალურ სივრცეში მსახიობს ერგო რეჟისორ ლაერტ ვასილის სპექტაკლში „კონსტანტინი და დორუნტინა“ „ქალბატონი დედის“ როლის შესრულებისთვის.

1997 წელს ითამაშა ბერძნულ ფილმში „მშვიდობით“ (რეჟისორი ჯ. კორასი, კ. ვუპურასი). ფილმმა თესალონიკში ხმელთაშუა ზღვის საერთაშორისო კინოფესტივალზე მთავარი პრიზი მოიპოვა, ხოლო საპატიო პრიზი მარგარიტა ჯეპამ მიიღო.
ალიმ აზამათ-ოღლუ აიდამაკი

ალიმ აზამატ-ოღლუ აიდამაკი ( ; დ. 1816, კოპირლიკოი, სალინის ვოლოსტი, ფეოდოსიის მაზრა, ტაურიდის გუბრნია, რუსეთის იმპერია ) — ყირიმელი თათარი სახალხო გმირი. ლიტერატურაში ცნობილია კეთილშობილი ყაჩაღის სახელით, რომელიც თავისი ნაძარცვს ღარიბებს ურიგებდა.

ბიოგრაფია
დაიბადა 1816 წელს სოფელ კოპირლიკოიში, გლეხის ოჯახში. ცხოვრობდა ქალაქ კარასუბაზარში.

ალიმის პიროვნებამ რომანტიკული ელფერი შეიძინა, ხოლო მის ბიოგრაფია მუდმივად ლეგენდებით იყო გარემოცული. ლიტერატურაში კეთილშობილი ყაჩაღის რეპუტაცია ჰქონდა, რომელიც ნაძარცვს ღარიბებს აძლევდა. ყირიმის სახელმწიფო არქივში ინახება პოლიციის მიერ შეგროვებული 127 ფურცელი. მასში შედის სასამართლო საჩივრები, მოხსენებები, შუამდგომლობები ალიმის დაჭერის შესახებ, ტაურიდის გუბერნატორ ვლადიმერ პესტელის სახელზე.

1847 წელს მხატვარმა ლეონი ლელორეინმა ალიმის შავ-თეთრი პორტრეტი დახატა. ამჟამად ნახატი ინახება ფეოდოსიის ადგილობრივ ისტორიულ მუზეუმში.

სხვადასხვა წყაროს მიხედვით ალიმ აზამათ-ოღლუ აიდამაკის გარდაცვალების თარიღად დასახელებულია 1849 წელი.

კულტურაში
ალიმ აიდამაკის ცხოვრებას მიუძღვნეს არაერთი ხელოვნების ნიმუში, რომელთა შორისაა: ნ.ა. პოპოვის რომანი „ალიმი— ყირიმელი ყაჩაღი“ (1895), ალექსეი კოზლოვის პიესა „ალიმი ყირიმელი ყაჩაღი" (1897), ვლადიმერ კარპოვ-კრიმსკის პიესა „თათარი ჯიგიტი ალიმ აზამატ-ოღლუ“ (1910 წ.), მიხაილ შევლიაკოვის ნაწარმოები „ყირიმის სიამაყე - ყაჩაღი ალიმი“ (1912 წ.), სპირიდონ კაჩიონის მოთხრობა „ყაჩაღი სვატი“ (1914 წ.), უმერ იფჩის პიესა „ ალიმი“ (1925 წ.), თეოდოსიუს ფერენც-სოკოლოვსკის (1928 წ.) ლექსი „ექოს ველი: ყირიმის ლეგენდა,“ იუსუფ ბოლატის რომანები „ალიმი“ და „ცხენზე ამხედრებული ალიმი“ (1940 და 1980 წწ.), რიზა ფაზილის რომანი „ალიმი - ყირიმელი მხედარი“ (2005).

ალიმს ეძღვნება არაერთი ხალხური სიმღერა, მათ შორის „ “, „“, „ , ...“ .

აიდამაკის შესახებ ლეგენდის პირველი ეკრანიზაცია მოხდა 1916 წელს, როდესაც რეჟისორმა ვიაჩესლავ ვისკოვსკიმ გადაიღო ფილმი „ალიმი - ყირიმელი ყაჩაღი“ ალმის როლს ასრულებდა სერგეი ცენინი. 10 წლის შემდეგ რეჟისორმა გეორგი ტასინმა გადაიღო ფილმი „ალიმი“, სადაც მთავარი როლი ხაირი ემირ-ზადემ შეასრულა.

2015 წელს ფილოლოგიის მეცნიერებათა კანდიდატმა თამილა სეიტაგიაევამ დაიცვა დისერტაცია თემაზე „ალმის სახე ყირიმულ-თათრულ ლიტერატურაში“.

ხსოვნა
ალიმის სახელი უწოდეს ხეობას და გამოქვაბულს, სადაც, ლეგენდის თანახმად, იგი ხელისუფლებას ემალებოდა. ქალაქ ევპატორიისა და სოფელ ტეპლოვკას ისმაილ-ბეის მიკრორაიონში არის ალიმ აიდამაკის სახელობის ქუჩები.

სოფელ ჭერემისოვკაში (ყოფილი კოპირლიკოი), სადაც ალიმ აიდამაკი დაიბადა, მის პატივსაცემად 2005 წლის 22 იანვარს აღმართეს ძეგლი.
ენაგეთის ეკლესია

ენაგეთის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტის სოფელ ენაგეთში, სოფლის ჩრდილოეთით, 2 კილომეტრში.

აღწერა
ენაგეთის ეკლესია დარბაზული ტიპისაა, ნაგებია ნატეხი ქვით დუღაბზე. წყობა არეულია. ტაძრის დასავლეთი ნაწილი თითქმის საძირკველის დონეზეა დანგრეული. 0.8 მეტრის სიგანის შესასვლელი სამხრეთი კედლის დასავლეთ ნაწილშია გაჭრილი. სარკმლებიდან ამჟამად მხოლოდ აღმოსავლეთისაა შემორჩენილი, რომელიც შიგნიდანაც და გარედანაც სწორკუთხაა. გაშლილი ნახევარწრის ფორმის აფსიდა 30 სანტიმეტრის სიგანის მხრითაა გამოყოფილი დარბაზისგან. საკურთხეველში სარკმლის ორივე მხარეს თითო სწორკუთხა ნიშია გაკეთებული. საკურთხეველი სფერული კონქით სრულდება. საკმაოდ განიერი ეკლესიის კამარის ჩამოქცევის ერთ-ერთი მიზეზიც სავარაუდოდ ეს უნდა ყოფილიყო. ტაძრის სამხრეთის კედლის აღმოსავლეთ კიდეში შერჩენილია მარტივად ნათალი ქვის ლავგარდანი.
ვლადიმირ მაცკევიჩი

ვლადიმირ ვლადიმირის ძე მაცკევიჩი (; დ. 14 მაისი, 1956, ჩერემხოვო, რსფსრ, სსრკ) — ბელარუსი ფილოსოფოსი, სოციალური და პოლიტიკური აქტივისტი. 2021 წლის 4 აგვისტოს ის ბელარუსის ხელისუფლებამ დააკავა. ადამიანის უფლებათა ორგანიზაციებმა ის პოლიტიკურ პატიმრად გამოაცხადეს.

ბიოგრაფია
მისი ბელარუსი მშობლები იძულებით გადასახლებაში იმყოფებოდნენ ციმბირში, სადაც ვლადიმირი დაიბადა. 1966 წელს მოხდა მათი რეაბილიტაცია და ბელარუსში დაბრუნდნენ. ვლადიმირზე ძლიერი გავლენა მოახდინა რუსმა ფილოსოფსმა გიორგი შედროვიცკმა და მოსკოვის მეთოდოლოგიურმა წრემ.

1980-იანი წლების ბოლოს, ის ლატვიაში ცხოვრობდა და იქაურ პერესტროიკაში მონაწილეობდა. 2021 წლის თებერვალში, მაცკევიჩი მიესალმა ოპოზიციის გაერთიანების ახლად გამოქვეყნებულ სტრატეგიას, მაგრამ აკრიტიკებდა მისი შემადგენლობის დიდ ნაწილს.

1994-1996 წლებში მაცკევიჩი მონაწილეობდა ბელარუსის განათლების სამინისტროს ორ საგანმანათლებლო რეფორმაში, მაგრამ ეს რეფორმები არასოდეს განხორციელებულა. მან ასევე შექმნა ორგანიზაცია ჰუმანიტარული ტექნოლოგიების სააგენტო ,

2021 წლის 4 აგვისტოს, მაცკევიჩი დააპატიმრეს.

2022 წლის 4 თებერვალს, მაცკიევიჩმა შიმშილობა გამოაცხადა არა გათავისუფლების, არამედ გამოძიების დასრულებისა და სასამართლოს თარიღის დანიშვნის მოთხოვნით. 16 თებერვალს მას დაკითხვის მწარმოებელი ესტუმრა და შიმშილობა შეწყვიტა.

2011 წელს მას 50-ზე მეტი ნაშრომი ჰქონდა გამოქვეყნებული.
პიროტის ბრძოლა

პიროტის ბრძოლა — ბრძოლა რომელიც გაიმართა 1885 წლის 26 და 27 ნოემბერს ბულგარეთის არმიის დასავლეთ კორპუსსა და სერბეთის ნიშავის არმიას შორის სერბეთ-ბულგარეთის ომის დროს და დასრულდა ბულგარეთის ჯარების გამარჯვებით.

წინაისტორია
სლივნიცას სამდღიანი ბრძოლის შემდეგ, რომელიც დასრულდა სერბეთის არმიის დამარცხებით, ბულგარელები შეტევაზე გადავიდნენ. დასავლეთის კორპუსი 7 (19 ნოემბერს) გურგულათთან და 10 (22 ნოემბერს) დრაგომანთან წარმატებული ბრძოლების შემდეგ პიროტს მიუახლოვდა. უკანდახეულმა სერბეთის ნიშის არმიამ დაიკავა თავდაცვითი პოზიციები ქალაქის აღმოსავლეთით. ქალაქს იცავდა 65000 კაცი 84 ერთეული იარაღით. 42000 კაციანმა და 80 საბრძოლო ერთეულით შეიარაღებულმა ბულგარულმა არმია შეტევა დაიწყო. სერბები ცუდად შეიარაღებულები და მოუმზადებლები დახვდნენ მოწინააღმდეგეს, იყენებდნენ მეორად, მოძველებულ რუსულ არტილერიას, მაშინ, როცა ბულგარელები თანამედროვე გერმანული იარაღით იყვნენ აღჭურვილები.

რძოლა
14 ნოემბერს (26) ბულგარეთის ჯარები რამდენიმე კოლონად დაწინაურდნენ. მაიორ პეტკო სტოიანოვის და კაპიტანი ჰრისტო პოპოვის რაზმებმა მარცნიდან შეუტიეს დრინსკის დივიზიას და განდევნეს პოზიციიდან. ვიცე-პოლკოვნიკ სავა მუტკუროვისა და კაპიტანი ნიკიფორ ნიკიფოროვის ცენტრის კოლონებმა წინ წაიწიეს და, მიუხედავად დაბომბვისა, მოახერხეს ქალაქში შეღწევა. სერბებმა ქალაქის დატოვებისას ააფეთქეს დენთის საწყობი, რამაც ქალაქში ხანძარი გამოიწვია. ამან აიძულა ბულგარელები დაეტოვებინათ პიროტი და ღამე მის გარეუბანში გაეთენებინათ.

15 ნოემბერს (27) შეტევა განახლდა. მაიორ ავრამ გუდჟევის კოლონა თავს დაესხა შუმადიას დივიზიას და ასევე განდევნა პროვალიას ქედზე მდებარე პოზიციებიდან. მასთან ერთად დრინის დივიზიამ უკან დაიხია, რომელსაც მაიორ გუჟევის კოლონა და კაპიტან კოსტა პანიკის რაზმი მიჰყვა. ლეიტენანტი პოლკოვნიკ მუტკუროვის ჯარისკაცები კვლავ შებრუნდნენ ქალაქში, იცავდნენ რა მას იქ დარჩენილი სერბული ნაწილებისგან. დრინის დივიზიამ კონტრშეტევა სცადა და ბულგარულმა არტილერიამ შეაჩერა. თავის მხრივ, მას ფლანგიდან შეუტიეს ლეიტენანტი დიმიტარ ფილოვისა და კაპიტან კისოვის კოლონებმა, რომლებმაც მოახერხეს კელტაშის ქედის დაკავება.

12:00 საათზე ნისის არმიის სარდალმა მოხსენება გაუგზავნა მეფე მილანს: „დრინის დივიზიამ ახლა დათმო და ბულგარელები წინ წავიდნენ, მათ მიიღეს გამაგრება. ახლა ვითარება შეიცვალა და არ არის შანსი, რომ პოზიციები შევინარჩუნოთ.... რა ჯარიც მყავდა, სრულიად გამოვიყენე“. სერბებმა დაღამებამდე მოახერხეს პიროტის სამხრეთ ნაწილში პოზიციების შენარჩუნება, მაგრამ შემდეგ უკან დახევა დაიწყეს და ბრძოლა დასრულდა.

შედეგები
გამარჯვებიდან ერთი დღის შემდეგ, ბულგარეთის არმია მოემზადა წინსვლის გასაგრძელებლად ქალაქ ნიშისკენ, რომელიც იყო დიდი ბულგარეთის ეროვნული პროექტის სამიზნე, მაგრამ ავსტრია-უნგრეთის დელეგაციამ ბულგარეთის დედაქალაქში ნათლად აჩვენა, რომ თუ ბულგარეთის წინსვლა გაგრძელდებოდა, ავსტრია-უნგრეთი ომში ჩაერეოდა სერბეთის მხარეზე. შედეგად იმავე დღეს დაიდო ზავი. 1886 წლის 3 მარტს ბუქარესტის ხელშეკრულებამ დაასრულა ხანმოკლე ომი და აღადგინა ომამდელი სტატუს-კვო.
სუხჩის ღვთისმშობლის ტაძარი

სუხჩის ღვთისმშობლის ტაძარი — არქიტექტურული ძეგლი ხონის მუნიციპალიტეტის სოფელ სუხჩაში.

აღწერა
ეკლესია დარბაზულია მდებარეობს სოფლის სასაფლაოზე, შემაღლებულ ბორცვზე. ნაგებობა ორსაფეხურიან ცოკოლზეა აღმართული. სამშენებლო მასალად გამოყენებულია შირიმის ქვა. გარეთა კედლის პერანგი შედარებით დიდი კვადრებითაა ნაშენი.

ეკლესიის ლავგარდანი პროფილირებულია და მისი ზედა ნაწილი რომბებითაა მორთული. ძეგლი გამოირჩევა დახვეწილი არქიტექტურული ფორმებითა და პროპორციებით. ეკლესია გადახურული იყო კრამიტით, ამჟამად ახალი კრამიტის სახურავითაა დაბურული. ეკლესიას სამი შესასვლელი აქვს, ამათგან სამხრეთისა და ჩრდილოეთის კარები ერთ ღერძზეა მოქცეული. სამივე კარი შიგნიდან არქიტრავულია, ხოლო გარედან ტიმპანითაა დასრულებული. ინტერიერი გამოირჩევა მაღალი, აზიდული პროპორციებით. სივრცე გადახურულია ერთიანი ცილინდრული კამარით. ნაგებობა გეგმით წაგრძელებულ სწორკუთხედს წარმოადგენს. იგი აღმოსავლეთით ბოლოვდება უმხრებო, ბრტყელი აბსიდით. საკურთხეველი ერთი საფეხურითაა ამაღლებული, კედლის ჩრდილო ნაწილში კვადრატული ნიშია დატანებული. სამხრეთ და ჩრდილოეთ კედლის აღმოსავლეთ ნაწილებშიც ნიშებია მოქცეული. ამათგან ჩრდილოეთისა - თაღოვანია. შიდა სივრცე განათებულია ოთხივე კედელში გაჭრილი თითო სარკმლით. ჩრდილოეთი სარკმელი გადაკეთებულია, ხოლო დანარჩენი სამი - შიგნიდან თაღოვანია. ცილინდრული კამარა სამი საბჯენი თაღითაა შემაგრებული. თაღები შეკიდულია და პროფილირებულ კაპიტელებს ეყრდნობა. უნდა აღინიშნოს სამხრეთ და ჩრდილო კედლებში, სარკმლების ქვემოთ კედლის წყობაში დატანებული რელიეფური ქვები, რომლებზედაც ბიბლიური სცენებია გამოსახული. ორივე ქვა მართკუთხა ფორმისაა და გარშემო ორნამენტული ჩუქურთმიანი არშია შემოუყვება. ჩრდილოეთის ქვაზე გამოსახულია ორი სცენა, ერთია ამაღლების კომპოზიცია, მეორეს გარკვევა ძნელია. ქვას აქეთ-იქით ჩუქურთმიანი პატარა პილასტრები საზღვრავს. სამხრეთ ქვაზე ორი კომპოზიციაა. ერთი ჯვარცმა — მეორეს გარკვევა ასევე ჭირს. რელიეფები ძალზე საინტერესოა და ისინი ცალკე შესწავლის საგანს წარმოადგენენ. ეკლესიის აღმოსავლეთი და ჩრდილოეთი ფასადები სადაა, ხოლო სამხრეთისა და დასავლეთისა ყურადღებას იპყრობს. დასავლეთი სარკმლის მაღლა მართკუთხა ფორმის ქვაა წყობაში ჩასმული. მასზე ჯვარია გამოსახული, ჯვრის მაღლა კი მრგვალი რელიეფური წნულია. აღსანიშნავია სამხრეთი ფასადი, კერძოდ კარის ტიმპანისქვა, რომლის ცენტრში ორი, ერთმანეთის გვერდზე მდგომი ხელგაშლილი ფიგურაა, მათ შორის კი ადამიანის თავია გამოსახული. ფიგურების გარშემო მცენარეული ორნამენტებია. ეკლესია კარგადაა შემონახული და დაცული.
ივან მიკლოში

ივან მიკლოში ( ; დ. 2 ივნისი 1960, სვიდნიკი, სლოვაკეთი, ჩეხოსლოვაკიის რესპუბლიკა ) — სლოვაკი პოლიტიკოსი, ვიცე-პრემიერი და ეკონომიკის მინისტრი 1998-2002 წლებში, ვიცე-პრემიერი და ფინანსთა მინისტრი 2002-2006 წლებში, 2010-2012 წლებში იყო ვიცე-პრემიერი და ფინანსთა მინისტრი ივეტა რადიჩევას მთავრობაში.

ბიოგრაფია
ივან მიკლოში წარმოშობით არის ლემკოს რეგიონიდან, მიეკუთვნება რუსინების აღმოსავლეთსლავურ ეთნიკური ჯგუფს.

1979 წლიდან 1983 წლამდე სწავლობდა ეკონომიკას ბრატისლავას ეკონომიკურ უნივერსიტეტში. სწავლის დასრულების შემდეგ 1983-1987 წლებში ბრატისლავას ეკონომიკურ უნივერსიტეტში ასისტნტად მუშაობდა, შემდეგ კი უფროსი ასისტენტი ( 1987-1990 ) გახდა. 1990 წელს დაიკავა ვიცე-პრემიერის მრჩევლის თანამდებობა ეკონომიკური რეფორმების საკითხებში. 1990-1991 წლებში იყო პრემიერ-მინისტრის აპარატის ეკონომიკური და სოციალური პოლიტიკის დეპარტამენტის დირექტორი.

1991 წლის 6 მაისიდან 24 ივნისამდე ივან მიკლოში პრივატიზაციის მინისტრად მუშაობდა სლოვაკეთის რესპუბლიკის პრემიერ მინისტრის იან ჩარნოგურსკის კაბინეტში. 1992 წლის შემდეგ რამდენიმე წლით ჩამოსცილდა პოლიტიკას. 1992 წლიდან 1998 წლამდე იყო ეკონომიკური ანალიტიკური ცენტრის „ 10“ დირექტორი. 1993 წელს სწავლობდა დიდ ბრიტანეთში ლონდონის ეკონომიკის სკოლაში. 1994 წლიდან 1998 წლამდე ასწავლიდა ტრნავას უნივერსიტეტში .

1993 წლიდან 2000 წლამდე იყო დემოკრატიული პარტიის („ “) წევრი, რომელმაც 1998 წლის სექტემბრის არჩევნებში მონაწილეობა მიიღო სლოვაკური დემოკრატიული კოალიციის ფარგლებში ოთხ დანარჩენ პარტიასთან ერთად. შდეგად, მოიპოვა ძალაუფლება. 1998 წლის 30 ოქტომბერს ივან მიკლოში დაინიშნა პრემიერ-მინისტრის მოადგილედ და ეკონომიკის მინისტრად ახალი პრემიერ-მინისტრის მიკულაშ ძურინდას კაბინეტში. პოსტი ოთხი წლის ვადით შეინარჩუნა.

2001 წელს იგი შეუერთდა დაარსებულ სლოვაკეთის დემოკრატიულ და ქრისტიანულ კავშირს (""). 2002 წლის ნოემბერში იგი აირჩიეს თავმჯდომარის მოადგილედ ეკონომიკისა და განათლების საკითხებში. 2002 წლის არჩევნებში პარტია მეორე ადგილზე გავიდა, მაგრამ მაინც შექმნა სხვა კოალიციური მთავრობა. 2002 წლის 15 ოქტომბრიდან ივან მიკლოში იყო ვიცე-პრემიერი და ფინანსთა მინისტრი მიკულას ძურინდას მეორე კაბინეტში, მუშაობდა 2006 წლის 4 ივლისამდე . 2004 წელს ჟურნალმა -მ იგი წლის ფინანსთა მინისტრად აღიარა.

2006 წლის საპარლამენტო არჩევნების შედეგად ივან მიკლოში კვლავ შევიდა ეროვნულ საბჭოში --ს სიით. მუშაობდა საფინანსო, საბიუჯეტო და სავალუტო საკითხთა კომიტეტში. 2010 წელს ხელახლა აირჩიეს. 2010 წლის 9 ივლისს დაინიშნა ვიცე-პრემიერად და ფინანსთა მინისტრად ივეტა რადიჩევას მთავრობაში. 2012 წელს ის კიდევ ერთხელ გახდა პარლამენტის წევრი.

2016 წლის აპრილიდან გახდა უკრაინის პრემიერ-მინისტრის მრჩეველთა ჯგუფის ხელმძღვანელი.

2016 წელს დაჯილდოვდა ლეონტიევის საერთაშორისო მედლით სლოვაკეთის ეკონომიკის რეფორმაში შეტანილი განსაკუთრებული წვლილისთვის. სხვა ქვეყნებისთვის გაწეული კონსულტაციებისთვის ეკონომიკური რეფორმების, ეკონომიკური კვლევებისა და ეკონომიკური განათლების საკითხებში.
რიშარდ იურკოვსკი

რიშარდ იურკოვსკი ( , დ. 28 მაისი, 1945, სოსნოვეცი) — პოლონელი არქიტექტორი და ქალაქის დამგეგმარებელი. ქვეყნის ერთ-ერთი ყველაზე ნაყოფიერი არქიტექტორი, რომელიც ცნობილია საცხოვრებელი, კომერციული, საგანმანათლებლო, სამრეწველო და სამოქალაქო ნაგებობების თანამედროვე და ინკლუზიური მინიმალისტური დიზაინით. იგი აქტიურად იბრძვის კომუნისტური ეპოქისთვის დამახასიათებელი ერთფეროვანი და მოსაწყენი არქიტექტურის წინააღმდეგ.

ცხოვრება და კარიერა
რიშარდ იურკოვსკი დაიბადა 1945 წლის 28 მაისს სოსნოვეცში. დაწყებითი განათლება მიიღო ბოლესლავ პრუსის საშუალო სკოლაში. 1969 წელს დაამთავრა კრაკოვის ტექნოლოგიური უნივერსიტეტი არქიტექტურის მაგისტრის სპეციალობით. შემდგომში მიიღო პროფესიული კვალიფიკაცია არქიტექტურის პრაქტიკული სწავლებისთვის. და მნიშვნელოვანი როლი შეასრულა 2000 წლის 15 დეკემბრის კანონის შექმნაში არქიტექტორთა პროფესიული თვითმმართველობის ორგანოების შესახებ.

ის იყო პროფესიონალი არქიტექტორების გარემოს მთავარი კოორდინატორი, ხოლო 2000 წელს აირჩიეს პოლონელ არქიტექტორთა ასოციაციის პრეზიდენტად. თანამდებობას 2006 წლამდე იკავებდა.

იურკოვსკი არის არქიტექტურისა და დიზაინის შესახებ წიგნების გამოცემის სპონსორი და პრომოუტერი. 2018 წელს ორგანიზება გაუწია გამოჩენილი ისტორიკოსისა და კრიტიკოსის პროფესორ ჯოზეფ რიკვერტის მიერ არქიტექტურის ისტორიასა და ფილოსოფიაზე დაწერილი წიგნის — "სამოთხეში ადამის სახლის შესახებ: პრიმიტიული ქოხის იდეა არქტიტექტურის ისტორიაში"— პირველ პოლონურ გამოცემას . წიგნი გამოქვეყნდა არქიტექტურისა და ქალაქების ეროვნული ინსტიტუტის , ასევე კულტურისა და ეროვნული მემკვიდრეობის სამინისტროს პატრონაჟით.

ირიშარდ იურკოვსკი ასევე პოლონეთის არქიტექტორთა საბჭოს წევრი და კონკურსის მოსამართლეთა კოლეგიის ერთ-ერთი მოსამართლეა.

ჯილდოები
რიშარდ იურკოვსკი - ის 1999 წლის საპატიო პრემიის, - ის 1987 და 2010 წლების პრემიების ლაურეატია. მას მიღებული აქვს პოლონეთის მშენებლობის სამინისტროს (ამჟამად პოლონეთის ინფრასტრუქტურის სამინისტრო) 1-ლი და მე-2 ჯილდოს ხარისხის ჯილდოები.

2011 წელს გახდა -ს ლურეატი, მიიღო ვერცხლის და ოქროს ღირსების ჯვრები მიღწეული წარმატებებისთვის. 2013 წელს იყო ნომინირებული ევროკავშირის პრემიაზე თანამედროვე არქიტექტურის სფეროში/ -ზე კრაკოვის არმიის სამხარეო მუზეუმისთვის. ის ასევე არის 2013 წლის გამარჯვებული.

2012 წელს პოლონეთის პრეზიდენტისგან მიიღო აღორძინების ორდენის ოფიცრის ჯვარი პოლონეთის არქიტექტურაში შეტანილი განსაკუთრებული წვლილისთვის.

გალერეა
პრეისკურანტი

პრეისკურანტი, პრაისკურანტი ( < და ), პრაის-ლისტი ( < და ) — გასაყიდი საქონლის ფასების სისტემატიზებული ცნობარი (ტარიფი) საქონლისა და მომსახურების ჯგუფებისა და სახეების მიხედვით.

განარჩევენ საცალო და საბითუმო ფასების პრეისკურანტს. პრეისკურანტი წარმოადგენს სიას, რომელშიც მოცემულია ნაწარმის (პროდუქციის) სახელწოდებები სტანდარტის ან ტექნიკური პირობების მიხედვით და მისი მარკა (შიფრი, მედელი, არტიკული), სტანდარტის ნომერი ან ტექნიკური პირობა იმის იმის აღნიშვნით, თუ ვინ დაამტკიცა და როდის, ნაწარმის მოკლე ტექნიკური დახასიათება, საზომი ერთეული და ფასი. მოქმედ ფასებზე კონტროლს ახორციელებს ფასწარმოქმნისა და კონტროლის განყოფილებები.
სევერიან ჭირაქაძე

სევერიან ჭირაქაძე (დ. 15 იანვარი, 1900, გოდოგანი — გ. 25 ნოემბერი, 1975, პარიზი) — ქართველი ემიგრანტი, პოლიტიკური მოღვაწე და ჟურნალისტი.

ბიოგრაფია
სევერიან ჭირაქაძე დაიბადა 1900 წლის 15 იანვარს, სოფელ გოდოგანში. საშუალო განათლება მიიღო ქუთაისის ქართულ გიმნაზიაში, რის შემდეგაც თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი დაამთავრა.

ჯერ კიდევ ქუთაისში სწავლის დროს ჩაება პოლიტიკურ მოძრაობაში და საქართველოს ეროვნულ–დემოკრატიული პარტიის ადგილობრივი ორგანიზაციის აქტიური წევრი გახდა. თბილისში გადმოსვლის შემდეგ კვლავ გააგრძელა ამავე პარტიაში მუშაობა, რის გამოც მრავალი დევნა, დატუსაღება და არალეგალური ცხოვრების სიდუხჭირე განიცადა. საბოლოოდ იძულებული გახდა ემიგრაციაში წასულიყო. იგი მეუღლესა და ვაჟიშვილთან ერთად დასახლდა საფრანგეთში.

ემიგრაციაში ეწეოდა ფართო პოლიტიკურ და ჟურნალისტურ მოღვაწეობას. ეროვნულ-დემოკრატიული პარტიის ლიდერების – სპირიდონ კედიასა და ალექსანდრე ასათიანის – გარდაცვალების შემდეგ, იგი ელისე პატარიძესთან ერთად ხელმძღვანელობდა ამავე პარტიის საფრანგეთის ორგანიზაციას. როგორც ჟურნალისტი მოღვაწეობდა ემიგრანტულ ჟურნალ-გაზეთებში. იყო ჟურნალ "ახალი ივერიის" ერთ-ერთი რედაქტორი. მოგვიანებით თანამშრომლობდა "ივერიასთან", "კავკასიონთან", "ქართულ აზრსა" და "თავისუფლების ტრიბუნასთან".

სევერიან ჭირაქაძე, ოჯახთან ერთად ცხოვრობდა ქალაქ ვალენტინეში (სოშოსთან ახლოს). მრავალი წლის განმავლობაში იყო სოშოს ქართული სათვისტომოს ხელმძღვანელი.

გარდაიცვალა 1975 წლის 25 ნოემბერს, პარიზში. დასაფლავებულია ლევილის ქართველთა სასაფლაოზე.