ტაჩიჰარა მასააკი

ტაჩიჰარა მასაკი (; დ. 6 იანვარი, 1926 — გ. 12 აგვისტო, 1980) — იაპონელი რომანისტის, ესეისტის, პოეტისა და ლიტერატურული კრიტიკოსის, კიმ იუნ ქიუს ფსევდონიმი. იგი კორეული წარმოშობის ავტორი იყო და მოღვაწეობდა შოვას პერიოდში. ტაჩიჰარა ითვლება იმ მწერლებს შორის, რომლებმაც იაპონურ ლიტერატურაში ესთეტიზმის, ტრადიციული კულტურისა და იდენტობის თემები გააერთიანეს.

ბიოგრაფია
ადრეული ცხოვრება
ტაჩიჰარა მასაკი დაიბადა ქალაქ ანდონგში , კიონსანბუკ-დოს პროვინციაში, იაპონიის მიერ ანექსირებულ კორეაში, კორეელი მშობლების ოჯახში. მისი მამა ყოფილი კორეული არისტოკრატიის წარმომადგენელი და სამხედრო ოფიცერი იყო, რომელიც ჩოსონის დინასტიას ემსახურებოდა. კორეის იაპონიის მიერ ანექსიის შემდეგ მამა ბერად აღკვეცა და ძენ-ბუდისტი ქურუმი გახდა, თუმცა მოგვიანებით, როდესაც ტაჩიჰარას ხუთი წელი შეუსრულდა, თვითმკვლელობით დაასრულა სიცოცხლე.

1931 წელს, მამის გარდაცვალებიდან ოთხი წლის შემდეგ, ტაჩიჰარა დედასთან ერთად იაპონიაში გადავიდა და დასახლდა კანაგავას პრეფექტურის ქალაქ იოკოსუკაში. მისი კორეული სახელი იყო კიმ იუნ ქიუ . დედის იაპონელ კაცზე გათხოვების შემდეგ მან მიიღო სახელი ნომურა შინტარო . მოგვიანებით, სოში-კაიმეის პოლიტიკის ფარგლებში, ოფიციალურად დარეგისტრირდა სახელით კანაი მასააკი, ხოლო ქორწინების შემდეგ კვლავ შეიცვალა სახელი და გახდა იონემოტო მასაკი . იაპონიის მოქალაქეობა მას 1947 წელს მიენიჭა.

განათლება
ტაჩიჰარა სწავლობდა ტოკიოს ვასედას უნივერსიტეტში. თავდაპირველად იგი იურიდიულ ფაკულტეტზე ჩაირიცხა, თუმცა მოგვიანებით ლიტერატურის ფაკულტეტზე გადავიდა. ამ პერიოდში განსაკუთრებული გავლენა მოახდინა კავაბატა იასუნარის რომანებმა და ჰიდეოს]] ლიტერატურულმა კრიტიკამ.

ლიტერატურული კარიერა
ტაჩიჰარას პირველი რომანი „ბაკუშუ“ (; „შემოდგომის ხორბალი“) გამოქვეყნდა ლიტერატურულ ჟურნალში ბუნგეი კენკიუკაი . ნაწარმოებმა დადებითი გამოხმაურება მიიღო და ავტორს პროფესიული ლიტერატურული კარიერის გაგრძელების სტიმული მისცა.

1958 წელს ჟურნალ გუნძოში გამოქვეყნდა მისი რომანი „ტანინ ნო ჯიუ“ („სხვა ადამიანების თავისუფლება“), რასაც მოჰყვა „ტაკიგი ნო“ (; „ალის შუქზე“), ცურუგიგასაკი (; „კონცხი ცურუგი“) და ურუში ნო ჰანა (; „ლაქის ყვავილი“).

1965 წელს მან მოიპოვა 55-ე ნაოკის პრემია რომანისთვის „შირომი კეში“ („თეთრი ყაყაჩო“). ტაჩიჰარამ ორჯერ თქვა უარი აკუტაგავას პრემიაზე, მიიჩნევდა რა, რომ მისი მიღება შესაძლოა ზიანს აყენებდა მის რეპუტაციას, როგორც სერიოზული ლიტერატურის ავტორისას.

კულტურული ინტერესები
ტაჩიჰარა ღრმად იყო დაინტერესებული შუასაუკუნეების იაპონური კულტურით, განსაკუთრებით ნო-დრამითა და ტრადიციული იაპონური ბაღების ესთეტიკით, რომელთაც იგი განიხილავდა, როგორც სულიერი კონცენტრაციისა და დროის შეჩერების ფორმებს. მისი მრავალი რომანი აგებულია ძეამის ტრაქტატის ფუში კაიდენი ესთეტიკურ პრინციპებზე, როგორიცაა დაფარული სილამაზე, დუმილის მნიშვნელობა და გარდამავლობის შეგრძნება. იგი აქტიურად აგროვებდა კერამიკას, განსაკუთრებით კორეული იის (ჩოსონის) დინასტიის ნამუშევრებს, რომლებშიც ხედავდა იაპონური და კორეული კულტურების ისტორიულ დიალოგს. მისი კორეული ეთნიკური წარმომავლობა ფართო საზოგადოებისთვის მხოლოდ მისი გარდაცვალების შემდეგ გახდა ცნობილი, რამაც შემდგომ კვლევებში ახალი ინტერპრეტაციები წარმოშვა მისი იდენტობისა და შემოქმედების ურთიერთკავშირის შესახებ.

ცხოვრების ბოლო წლები
1950 წლიდან გარდაცვალებამდე ტაჩიჰარა ცხოვრობდა კამაკურაში, კანაგავას პრეფექტურაში. იგი გარდაიცვალა საყლაპავის კიბოს შედეგად. სიკვდილამდე ოფიციალურად შეიცვალა სახელი და ტაჩიჰარა მასააკი გახდა. მისი საფლავი მდებარეობს კამაკურაში, ძუისენ-ჯის ტაძარში.