ლუის ერერა კამპინსი

ლუის ანტონიო ერერა კამპინსი (დ.1925 4 მაისი – გ.2007 9 ნოემბერი) — ვენესუელის პრეზიდენტი 1979 წლიდან 1984 წლამდე. არჩეულ იქნა ხუთწლიანი ვადით 1979 წელს. ის ქრისტიან-დემოკრატიული პარტიის, -ს წევრი იყო.

ადრეული ცხოვრება და კარიერა
ლუის ანტონიო ერერა კამპინსი დაიბადა აკარიგუაში, პორტუგესაში. იგი თავდაპირველად სამართალს სწავლობდა ვენესუელის ცენტრალურ უნივერსიტეტში, თუმცა სწავლა შეაწყვეტინა დაპატიმრებამ მარკოს პერეს ხიმენესის რეჟიმის დროს, მას შემდეგ, რაც მან დიქტატორის წინააღმდეგ გაფიცვა მოაწყო. მან სწავლა და წერა განაგრძო დევნილობაში, ესპანეთსა და გერმანიაში. საბოლოოდ, მან სამართლის ხარისხი 1955 წელს სანტიაგო-დე-კომპოსტელას უნივერსიტეტში მიიღო.

ერერა პოლიტიკაში 1937 წელს ჩაება, ხოლო 1959 წლიდან 1979 წლამდე მსახურობდა ეროვნულ კონგრესში. ის ვენესუელის პრეზიდენტი 1979 წლის 12 მარტს გახდა.

პრეზიდენტობა
ერერამ 1978 წლის დეკემბრის საპრეზიდენტო არჩევნებში -ს სახელით გაიმარჯვა და შეცვალა სოციალ-დემოკრატი კარლოს ანდრეს პერესი „დემოკრატიული მოქმედების“ პარტიიდან, რომელმაც 1975 წელს, ნავთობის ბუმის პიკზე, მოახდინა ნავთობის ინდუსტრიის ნაციონალიზაცია. ნავთობიდან მიღებული შემოსავლები ერერას პრეზიდენტობის პირველ წლებში კვლავ იზრდებოდა. ერერას ჰქონდა დირიჟისტული ხედვა მთავრობის ეკონომიკურ როლზე, რაც გულისხმობდა სახელმწიფო სახსრების მიმართვას სასოფლო-სამეურნეო და სამრეწველო პროექტებში, გულუხვი სუბსიდიების გაცემას და მრავალ საქონელზე ფასების კონტროლს.

მისმა მთავრობამ გააგრძელა პრეზიდენტ პერესის პოლიტიკა მსოფლიო ბაზარზე სესხების აღების შესახებ, რომელიც გაჯერებული იყო პეტროდოლარებით, და 1980-იანი წლების დასაწყისისთვის ვენესუელას ბანკების მიმართ 20 მილიარდ დოლარზე მეტი ვალი ჰქონდა. მთავრობის ჩუმი დაშვება იყო ის, რომ ნავთობზე ფასები სამუდამოდ მაღალი დარჩებოდა და უზრუნველყოფდა საჯარო და კერძო მოხმარების მაღალ დონეს.

როგორც პრეზიდენტმა, ერერამ განახორციელა კულტურული განვითარების პროგრამები, მათ შორის რთული კონსტრუქციის ტერესა კარენიოს თეატრი და საგანმანათლებლო რეფორმები. მან მოახდინა ფასების ლიბერალიზაცია, რამაც გამოიწვია ვენესუელის ბოლივარის ღირებულების სწრაფი ცვლილებები.

ნაწილობრივ ტერიტორიული პრეტენზიებით გამოწვეულმა ერერამ შეიმუშავა მკაცრი საგარეო პოლიტიკა. 1980 წელს მან ხელი მოაწერა შეთანხმებას მექსიკასთან, რათა ერთობლივად უზრუნველეყოთ ცენტრალური ამერიკისა და კარიბის ზღვის ქვეყნები ნავთობის მუდმივი ნაკადით, რაც უგო ჩავესის განვითარებად სამყაროში ფართომასშტაბიანი ნავთობის დიპლომატიის წინამორბედი იყო. 1982 წელს ერერამ მხარი დაუჭირა არგენტინას გაერთიანებულ სამეფოსთან ომში ფოლკლენდის კუნძულების, ანუ მალვინის კუნძულების გამო, რითაც ოსტატურად გამოიყენა ანტიბრიტანული და ანტიამერიკული განწყობები თავისი დაცემული პოპულარობის ასამაღლებლად. არგენტინისადმი მისი მხარდაჭერა დაემთხვა იმ დროს, როდესაც ის ამტკიცებდა ვენესუელის დიდი ხნის პრეტენზიას მეზობელი გაიანას ნახევარზე მეტ ტერიტორიაზე, რომელიც ყოფილი ბრიტანული კოლონია იყო. მისმა მთავრობამ ასევე აღიარა საჰარის არაბთა დემოკრატიული რესპუბლიკა დასავლეთ საჰარის სუვერენულ სახელმწიფოდ. 1982 წლის დეკემბერში -მ ხელი მოაწერა თანამშრომლობის ხელშეკრულებას გერმანულ ნავთობკომპანია -სთან ერთობლივი საწარმოს, სახელად -ის შექმნის შესახებ. ეს მოვლენა მიიჩნევა -ს ინტერნაციონალიზაციის დასაწყისად.

ის შეცვალა ხაიმე ლუსინჩიმ, რომელმაც პრეზიდენტის პოსტი 1984 წელს დაიკავა.

გვიანდელი ცხოვრება
ერერას ვადის დასრულებისას ეკონომიკა დანგრევის პირას იყო, სიღარიბე და გაჭირვება ფართოდ იყო გავრცელებული, ამომრჩევლებმა კი ზურგი აქციეს მმართველ ქრისტიან-დემოკრატებს და 1983 წლის დეკემბრის არჩევნებში პარტია ხელისუფლებიდან გააძევეს. პრეზიდენტობის დასრულების შემდეგ ერერა გავლენიან ფიგურად დარჩა -ს პარტიაში და 1995 წელს მისი პრეზიდენტი გახდა.

2001 წელს ერერა სათაურებში მოხვდა, როდესაც შეიარაღებულმა პირებმა მისი მანქანა გაიტაცეს. ამის შემდეგ მას ხშირად ხედავდნენ ფეხით მოსიარულეს, ძველ ტანსაცმელში, როდესაც თავად მოჰქონდა სურსათი. მან გაიკეთა რამდენიმე ოპერაცია მუცლის აორტის ანევრიზმის გამო, რამაც გამოიწვია თირკმლის ინფექცია და სხვა გართულებები. ერერა გარდაიცვალა 2007 წლის 9 ნოემბერს კარაკასში, 82 წლის ასაკში, როდესაც უკვე ჩამოშორებული იყო ვენესუელის პოლიტიკას. სიკვდილის დროს იგი ალცჰაიმერის დაავადებით იტანჯებოდა. მას დარჩა მეუღლე ბეტი ურდანეტა და სამი ვაჟი.