ღასანიდები

ღასანიდები (არაბ. , ასევე ბანუ ღასანი - "ღასანის ვაჟები") — არაბული სამეფო დინასტია, რომელიც ჯაბიაში - აღმოსავლეთ პალესტინაში (იორდანია) მეფობდა 636 წლამდე. ისინი იემენიდან საუკუნის დასაწყისში გადმოსახლდნენ ლევანტში. ზოგი გაერთიანდა ელინიზირებულ ქრისტიანულ თემებთან და ქრისტიანობა მიიღო ახალი წელთაღრიცხვით პირველი რამდენმიმე საუკუნის განმავლობაში, ზოგიერთი მათგანი, ჩრდილოეთში ემიგრაციამდე, სავარაუდოდ, უკვე ქრისტიანი იყო რელიგიური დევნის თავიდან ასაცილებლად. ტრადიციის თანახმად, იემენიდან მათი გადასახლება დაიწყო მარიბის კაშხლის განადგურების გამო, რომლის ისტორია დეტალურადაა აღწერილი ყურანის 34-ე თავში. მიგრაცია ტალღებად მოხდა.ერთ-ერთი ცნობილი ტალღა იყო ქრისტიანი არაბების დევნა ხიმიარების მეფის ზუ ნუვასის მიერ. გაურკვეველია ლევანტისკენ მიგრაციის დრო, მაგრამ სავარაუდოდ, ღასანიდები სირიაში ჩავიდნენ ახ.წ. 250-300 წლებში. მატიანეებში მათი ყველაზე ადრეული გამოჩენა 473 წელს იწყება, როდესაც მათმა ლიდერმა ამორკესმა ხელი მოაწერა ხელშეკრულებას აღმოსავლეთ რომის იმპერიასთან და აღიარებდა მის სუზერენობას. ღასანიდების ტომმა წამყვანი პოზიცია დაიკავა, არაბულ ფედერატებს - ბანუ ამელასა და ბანუ ჯუდჰამს შორის.

ღასანიდების სამეფო
ღასანიდთა აღზევება ხდებოდა ერაყიდან გადმოსახლებულ ტომებთან ბრძოლაში, რომელთაც წაართვეს პოზიციები. მათ ასევე გაიფართოვეს პოზიციები ქინდთა ხარჯზე, რომლებიც განდევნეს პალესტინიდან. მე-5 საუკუნეში მიიღეს ქრისტიანობა და ჩაებნენ ბუფერული სახელმწიფოს სახით ბიზანტიის პოლიტიკური გავლენის სფეროში,რომლის საზღვრებსაც იცავდნენ მტრის შემოსევებისაგან. ისინი მაგრდებოდნენ და ისწრაფოდნენ, რომ მოეპოვებინათ დამოუკიდებელი მდგომარეობა. ღასანიანები ჩაებნენ ბიზანტიასა და სასანურ ირანს შორის გამართულ ბრძოლაში ერაყში ამავე დროს შექმნილი ლახმიდების სახელმწიფოს წინააღმდეგ.

ღასანიდების დედაქალაქი იყო ჯაბია, გოლანის მაღლობებზე. გეოგრაფიულად, სახელმწიფომ დაიპყრო აღმოსავლეთის ლევანტის უმეტესი ნაწილი.მისი ძალაუფლება ვრცელდებოდა ჩრდილოეთით ჰიჯაზამდე და სამხრეთით იასრიბამდე (მედინა).

სპარსეთ-ბიზანტიის ომები
აღმოსავლეთ რომის იმპერია უფრო აღმოსავლეთისკენ იყო მიმართული და სპარსელებთან ხანგრძლივი ომი მისი მთავარი საზრუნავი იყო. ღასანიდებმა შეინარჩუნეს ლევანტის სავაჭრო მარშრუტის დამცველის სტატუსი, იცავდნენ ტომებს ლაჰმიდელებისგან და საიმპერატორო არმიის ჯარების მთავარ წყაროს წარმოადგენდნენ.

ღასანიდების მეფე ალ-ჰარის იბნ ჯაბალამ (არაბ. ‎; (529-569) ხელი შეუწყო ღასანიანთა განმტკიცებას. მხარს უჭერდა ბიზანტიელებს სასანური ირანის წინააღმდეგ. 529 წელს დახმარება გაუწია სამარიანელთა აჯანყების ჩახშობაში, რის შედეგად მიენიჭა იმპერატორ იუსტინიანე - ს უმაღლესი საიმპერატორო ტიტული, რომელიც ოდესმე მიუღია უცხოეთის მმართველს; მან ასევე მიიღო პატრიციუსის სტატუსი. გარდა ამისა, ალ-ჰარის იბნ ჯაბალას მიეცა უფლება ემართა ბიზანტიის იმპერიის ყველა არაბი მოკავშირე.

ღასანიანებისათვის განსაკუთრებული მნიშვნელობა ენიჭებოდა გვარში მემკვიდრეობითი მმართველობის გამაგრებას. 563 წელს ჰარის იბნ ჯაბალა ჩავიდა კონსტანტინოპოლში და იმპერატორისაგან უფლება მიიღო, გარდაცვალების შემდეგ ვაჟისათვის გადაეცა ხელისუფლება.

ალ-ჰარისი იყო იაკოვიტი (სირო-იაკოვიტური მართლმადიდებლური ეკლესია) ქრისტიანი. მან ხელი შეუწყო სირიის იაკოვიტების ეკლესიის აღორძინებას და მხარი დაუჭირა იაკოვიზმის განვითარებას, მიუხედავად იმისა, რომ მართლმადიდებელი ბიზანტია მას ერეტიკოსად მიიჩნევდა. მოგვიანებით, ბიზანტიის უნდობლობამ და დევნამ არაორთოდოქსული რელიგიური მიმდინარეობის მიმართ გამოიწვია ჰარისის მემკვიდრეების ალ-მუნზირის (569-582) და ალ-ნუმანის დამხობა

ღასანიდები, რომლებიც წარმატებით უპირისპირდებოდნენ ლახმიდების სპარსელ მოკავშირეებს, ეკონომიკურად აყვავდნენ. ეწეოდნენ რელიგიურ და სოციალურ მშენებლობას, ასევე მფარველობდნენ ხელოვნებას. მათ სამეფო კარზე მიიღეს არაბი პოეტები ნაბიგუ ად-დუბიანი და ჰასან იბნ საბიტა.

მუსლიმთა დაპყრობები
ღასანიდები ბიზანტიის ვასალურ სახელმწიფოდ რჩებოდნენ მანამ, სანამ მათი მფარველთა მმართველობა მუსლიმებმა არ დაამხეს საუკუნეში იარმუკის ბრძოლის (636) შემდეგ. მუსლიმანთა დაპყრობის დროს, ღასანიდებს აღარ აერთიანებდათ იგივე ქრისტიანული მრწამსი: ზოგიერთი დაუკავშირდა ბიზანტიის ეკლესიას; სხვები იაკოვიტების ერთგულნი დარჩნენ, მათმა მნიშვნელოვანმა რაოდენობამ შეინარჩუნა ქრისტიანული რელიგიური იდენტობა, მაგრამ გადავიდა მუსლიმთა ჯარების მხარეზე, რათა ხაზგასმით აღნიშნათ არაბული ფესვების ერთგულება.

აღსანიშნავია, რომ მუტის ბრძოლაში მუსლიმთა ჯარების მნიშვნელოვან რაოდენობას ქრისტიანი არაბები შეადგენდნენ. თანამედროვე იორდანიაში მცხოვრები ქრისტიანი არაბული ტომებიდან ზოგიერთი, რომლებიც მუსლიმანთა არმიების მხარეს იბრძოდნენ, გათავისუფლდნენ ჯიზიას გადახდისგან. მოგვიანებით, ისინი, ვინც ქრისტიანობა შეინარჩუნეს, შეუერთდნენ სირიის მელიქიტურ თემებს. ღასანიდების შთამომავლები მიმოიფანტნენ მთელ მცირე აზიაში. ღასანიდთა გავლენა იმპერიაზე საუკუნეების განმავლობაში გაგრძელდა. კულმინაცია იყო მათი ერთი-ერთი შთამომავლის, ნიკიფორე -ის (802-811). ნიკიფორე არ იყო მხოლოდ ღასანიდების შთამომავალი, მან პრეტენზია წამოაყენა დინასტიის მეთაურის პოსტზე გამოიყენა რა დინასტიის დამაარსებელის, მეფე ჯაფნას სახელი.

მემკვიდრეები
 საუკუნეში ღასანიდთა სახელმწიფოს დაცემის შემდეგ, ნიკიფორის დინასტიის გარდა, როგორც ქრისტიანი, ასევე მუსლიმი დინასტიების მმართველები ბიზანტიის მმართველები აცხადებდნენ, რომ ისინი ღასანიდთა მემკვიდრეები იყვნენ. რასულიდთა სულთნები მეფობდნენ მე -13-მე -15 საუკუნეებში იემენში, ბურჯით სულთნები ეგვიპტეში - საუკუნეებში.