iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
თავისუფლების ძახილი

„თავისუფლების ძახილი“ — რიჩარდ ატენბოროს მხატვრული ფილმი, რომელიც 1987 წელს იქნა გადაღებული დონალდ ვუდსის წიგნების მიხედვით. ფილმი ძირითადად ზიმბაბვეში იქნა გადაღებული.

სიუჟეტი
ფილმის მოქმედება ხდება 1970 წლებში სამხრეთ აფრიკაში მმართველი რეჟიმის წინააღმდეგ გამოსვლების ფონზე, რომელიც იმ პერიოდისთვის ატარებდა რასობრივი სეგრეგაციის პოლიტიკას.

სამხრეთ აფრიკული ლიბერალური გამოცემის „დეილი დისპატჩის“ რედაქტორი დონალდ ვუდსი აქვეყნებს კრიტიკულ სტატიას „შავკანიანთა თვითშეგნების“ ლიდერის სტივ ბიკოს შესახებ. ის მას კიცხავს საზოგადოებაში დაგროვილი რასობრივი პრობლემებისადმი მოქნილი მიდგომის არარსებობის გამო. პირადი შეხვედრის შემდეგ, დონალდ ვუდსი აღიარებს თავისი მოწინააღმდეგის პოზიციის სისწორესა და სტივ ბიკოს სახით ახალ მეგობარს შეიძენს.

სტივ ბიკოს უფლება არ ჰქონდა თავისუფლად გადაადგილებულიყო ქვეყანაში და იძულებული გახდა დაერღვია სპეციალური რეჟიმი, რასაც მოჰყვა მისი დაპატიმრება და შემდეგ სიკვდილი. ხელისუფლების ვერსიით ბიკო გარდაიცვალა შიმშილობისგან, რომელიც მან დაპატიმრებისას გამოაცხადა, თუმცა ვუდსის მიერ ჩატარებულმა გამოძიებამ ნათლად მიუთითა იმ ძალადობაზე, რომელიც გამოიყენეს ბიკოს მიმართ.

ვუდსი ცდილობს გაემგზავროს დიდ ბრიტანეთში და გამოაქვეყნოს შეგროვებული მასალა. ტერმინალურ კორპუსში იგი დააკავეს და ბრალი წაუყენეს ანტისახელმწიფოებრივ ქმედებებში. ვუდს ეკრძალება ჟურნალისტიკით დაკავება და მის სახლი მუდმივი პოლიციის ზედამხედველობის ქვეშ იმყოფება.

დონალდ ვუდსის ლონდონის გამომცემლის მხარდაჭერით ის ოჯახთან ერთად გაიქცევა სამხრეთ აფრიკიდან.

როლებში
დენზელ ვაშინგტონი - სტივ ბიკო
კევინ კლაინი - დონალდ ვუდსი
პენელოპა უილტონი - ვენდი ვუდსი
ჯონ ტოუ - ჯიმი კრიუგერი
ხიანიტა უოტერმენი - ნტსიკი ბიკო
ქეით ჰარდი - ჯენი ვუდსი
ჯოზეთ საიმონი - ექიმი რამპელე
ენდრი უელი - რედაქტორი
კევინ მაკნოლი - კენი
მალაიური ფრთამატყლიანა

მალაიური ფრთამატყლიანა — ძუძუმწოვარი ცხოველი ფრთამატყლიანების რიგისა. გვარში ერთადერთი სახეობაა. მისი სხეულის სიგრძეა 33–42 სმ, კუდისა — 17–22 სმ, კიდურებისა — 70–120 სმ. წონა — 1–1,7 კგ. ზურგი შეფერილი აქვს მოწითალო-ნაცრისფრად და აყრია თეთრი ლაქები, რაც კარგად ნიღბავს ხის ქერქის ფონზე. მუცლის საფარველი შედარებით ღიაა და არც ლაქები აქვს. თვალები დიდია, ყურები პატარა, თავი კი ძალიან ფართო. გავრცელებულია ტაილანდში, მალაკის ნახევარკუნძულზე და მალაის არქიპელაგის მრავალ კუნძულზე, მათ შორის სუმატრაზე, იავაზე და ბორნეოზე, აგრეთვე ბევრ პატარა კუნძულზე. უპირატესობას ანიჭებს ჯუნგლებში ცხოვრებას და ძირითადად მთიან რაიონებში გვხვდება, მაგრამ საცხოვრებლად ბანანისა და ქოქოსის პლანტაციებსაც იყენებს. ცხოვრობს ხეებზე, მიწაზე ნებაყოფლობით არასდროს ჩადის. მარტოსული ცხოველები არიან, იშვიათად შეინიშნება ერთ ხეზე მცხოვრები რამდენიმე ინდივიდი. ერთი ხიდან მეორეზე პლანირების საშუალებით გადადიან. ძირითადად ფრენენ 50–70 მ სიმაღლეზე, რეკორდული სიმაღლეა 136 მ. აქტიურია ღამით, დღეს თავის თავშესაფარში ატარებს. მალაიური ფრთამატყლიანა ბალახისმჭამელი ცხოველია, იკვებება ყვავილებით, ფოთლებით, კვირტებითა და ნაყოფებით. მაკეობა 60 დღე-ღამემდე გრძელდება. შობს 1, იშვიათად 2 ნაშიერს, რომელიც 35 გ-ს იწონის. გადაადგილების დროს დედა თავის ნაშიერს მუცლის ნაკეცში, ერთგვარ ჩანთაში სვამს.
სრულიად საქართველოს ქალაქთა მოსახლეობის აღწერა 1922

სრულიად საქართველოს ქალაქთა მოსახლეობის აღწერა 1922 — საქართველოს ქალაქთა მოსახლეობის აღწერა 1922 წელს.

აღწერა ჩატარდა 1922 წლის 30 ნოემბერს. შედეგები გამოქვეყნდა 1923 წელს. მისი პირველი ნაწილი შედგებოდა სამი ნაკვეთისაგან:

ნაკვეთი 1 — მოსახლეობა სქესის, წლოვანებისა და ეროვნების მიხედვით;
ნაკვეთი 2 — მოსახლეობა სქესის, წლოვანების, ეროვნების, დაბადების ადგილის, ბინადრობის ხანგრძლივობის და მოქალაქობრივი მდგომარეობის მიხედვით;
ნაკვეთი 3 — მოსახლეობა სქესის, წლოვანების, ეროვნების, წერა-კითხვის, ცოდნის და განათლების ცენზის მიხედვით.
თეთრკუდა გნუ

თეთრკუდა გნუ, ჩვეულებრივი გნუ ან შავი გნუ — წყვილჩლიქოსანი ძუძუმწოვარი ცხოველი ძროხისებრთა ოჯახისა.

აღწერა
შეფერილობა მერყეობს მუქი ყავისფრიდან შავამდე. მამლები ფერად უფრო მუქები არიან. ზაფხულის შეფერილობა ბევრად ღიაა, ვიდრე ზამთრისა. როგორც ზოლებიან გნუს, თეთრკუდა გნუსაც ახასიათებს ფაფარი და რბილი წვერი. ფაფარი თეთრია, დაბოლოებებში — შავი, წვერი კი, რომელიც ყბიდან არის მოშვებული — მთლად შავი. კუდი თეთრი აქვს.

სხეულის სიგრძეა 2 მ, სიმაღლე 111–121 სმ. დედალი ამ ზომებთან შედარებით პატარაა. იწონის 160–270 კგ-ს, წყვილი რქა ჯერ ქვევით ეშვება, შემდეგ წინ და ბოლოს უკან, წააგავს კაუჭს. მამლების რქების სიგრძე 78 სმ-მდეა, დედლებისა ცოტათი მოკლეა.

ცხოვრების წესი
ცხოვრობენ ჯოგებად, რომელშიც რამდენიმე ათეული ცხოველია გაერთიანებული. სეზონური მიგრაციის დროს უზარმაზარ ჯოგებს ქმნიან, ზოგჯერ სხვა ძროხისებრებთან ერთადაც კი. ბინადრობენ ღია სივრცეებში, სადაც ბალახი, ბუჩქები და იშვიათად, ხეებია. თეთრკუდა გნუ აქტიურია დილით და შებინდებისას. იკვებება ბალახოვანი მცენარეებით. მრავლდებიან არასეზონურად. მაკეობა 8 თვემდე გრძელდება. შობს 1–2 ხბოს. დედა მათ რძით კვებავს 8 თვის განმავლობაში იმის მიუხედავად, რომ უკვე ერთი კვირის მერე ისინი ბალახით კვებას იწყებენ. ცოცხლობენ 20 წლამდე.

დაცვის სტატუსი
უწინ თეთრკუდა გნუ ფართოდ იყო გავრცელებული მთელ სამხრეთ აფრიკაში, სადაც ამ სახეობის ასობით ათასი ინდივიდი ცხოვრობდა. 1930 წლისთვის, უკონტროლო ნადირობისა და ჰაბიტატის განადგურების გამო, მხოლოდ რამდენიმე ასეული თეთრკუდა გნუ იყო შემორჩენილი. თუმცა, ეროვნულ პარკებში მიღებული ზომების წყალობით, თეთრკუდა გნუს რიცხვი კვლავ გაიზარდა. მიუხედავად იმისა, რომ გადაშენების საფრთხე აღარ ემუქრება, გნუს ეს სახეობა აფრიკის ერთ-ერთ უიშვიათეს ანტილოპად ითვლება.
სანქტ-პეტერბურგის ივერიის ღვთისმშობლის ხატის სამლოცველო

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი = მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი = ალფრედ პარლანდი
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = 1907
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 59.940005
| გრძედი = 30.328894
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
სანქტ-პეტერბურგის ივერიის ღვთისმშობლის ხატის სამლოცველო — მართლმადიდებლური სამლოცველო სანქტ-პეტერბურგში, შედის ქრისტეს აღდგომის ტაძრის კომპლექსში. აგებულია საუკუნეში. საუკუნის დასაწყისის რუსული საეკლესიო არქიტექტურის ძეგლი. მდებარეობს გრიბოედვის არხის სანაპიროზე.

ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას.

ისტორია
მომავალი სამლოცველოს მსგავსი პროექტის ხილვა შესაძლებელი იყო ქრისტეს დაღვრილი სისხლის ტაძრის პროექტში, რომელიც შეადგინა არქიმანდრიტმა ეგნატე მალიშევმა 1883 წელს. ამ ჩანაფიქრის მიხედვით სამლოცველო ორი იყო და პრაქტიკულად კუთხის კოშკებად ჩაფიქრებული. დღევანდელი ტაძრის პროექტი მნიშვნელოვნად შეცვალა არქიტექტორმა ალფრედ პარლანდმა, რის შემდეგაც იგი დაამტკიცეს 1887 წელს. ახალ პროექტში სამლოცველო იყო ერთი და განცაკევებით დგას ტაძრისაგან.

ქრისტეს აღდგომის ტაძრის სამლოცველოს მშენებლობა დასრულდა 1907 წელს და 1908 წლის 10 მაისს აკურთხა სანქტ-პეტერბურგისა და ლადოგის მიტროპოლიტმა ანტონი ვადკოვსკიმ ივერიის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე. სამლოცველო გამოიყენებოდა ხატებისა და სხვა ფასეულობების შესანახად.

საბჭოთა პერიოდში სამლოცველო არ ფუნქციონირებდა პირდაპირი დანიშნულებით და გამოიყენებოდა სხვადასხვა სამეურნეო კუთხით.

1996 წელს სამლოცველო პირველად გაარემონტეს. აღადგინეს მაცხოვრის ხელთუქმნელი ხატის მოზაიკა, რომელიც შესასვლელის თავზე იყო გამოსახული.

ამჟამად სამლოცველო გამოიყენება საგამოფენო დანიშნულებით, როგორც ქრისტეს დაღვრილი სისხლის ტაძრის კომპლექსის ნაწილი. აღიარებულია ისტორიისა და კულტურის ფედერალური მნიშვნელობის ძეგლად.
ზოლებიანი გნუ

ზოლებიანი გნუ ან ცისფერი გნუ — წყვილჩლიქოსანი ძუძუმწოვარი ცხოველი ძროხისებრთა ოჯახისა. ერთ-ერთი იმ რამდენიმე აფრიკული ანტოლოპათაგანია, რომლებიც გადარჩნენ დაცული ტერიტორიების გარეთ. საკმაოდ მსხვილი ცხოველია ძლიერი მუსკულატურით, წერწეტა ფეხებით, დიდი ძროხის მსგავსი რქებითა და მაგარი დრუნჩით. მამლებს უფრო სქელი რქები აქვთ, ვიდრე — დედლებს. სხეულის სიგრძეა 2 მ, სიმაღლე 115–145 სმ, მასა 168–274 კგ. შეფერილია მოცისფრო-ნაცრისფერ ფერში, გვერდებზე გასდევს ვერტიკალური მუქი ზოლები. დრუნჩი, ფაფარი და კუდი შავი აქვს. რქები რუხი-შავი ან მთლად შავია. დედალს ერთი წყვილი ძუძუ აქვს. ფართოდაა გავრცელებული ტანზანიაში, კენიაში, ზამბიაში, ნამიბიაში, ბოტსვანაში, მოზამბიკში. ზოლებიანი გნუები ცხოვრობენ ნაკლებად ნესტიან და ნაკლებად მშრალ ადგილებში. ტიპურ საცხოვრებელ ადგილს წარმოადგენს დაბალბალახიანი ველები და სავანები. ბინადრობენ როგორც დაბალ, ისე მაღალ სიმაღლეზე. ცხოვრობენ ჯოგებად. ხშირად იზიარებენ ტერიტორიას სხვა ცხოველებთან. მიგრაციის დროს ქმნიან მასიურ ჯოგებს. ზოლებიანი გნუ იკვებება მხოლოდ განსაზღვრული სახეობის ბალახებით და ამიტომ უწევს მიგრირება სხვადასხვა ადგილზე, სადაც წვიმის შემდეგ ბალახეულობა გაიზარდა. ზოგიერთი ადგილიდან, როგორიცაა მაგალითად ნგორონგორო, ზოლებიანი გნუ არ მიგრირებს, რადგან აქ საკმარისი რაოდენობის წყალია. მაკეობა 8–9 თვე გრძელდება. მასიური შობადობა თებერვალ-მარტში მიმდინარეობს, ზოგ რაიონში უფრო გვიანაც, და ემთხვევა წვიმების სეზონს. დედალი ბადებს 1–2 ხბოს. 7–8 თვემდე დედა მას რძით კვებავს. მამლები სქესობრიც სიმწიფეს 2,5 წლის ასაკში აღწევენ, დედლები — უფრო ადრე. მაქსიმალური ასაკი, რაც კი დაფიქსირებულა არის 24,3 წელი. სპეციალისტთა მოსაზრებით, 1990-იანი წლების ბოლოს, ზოლებიანი გნუს რაოდენობა შეადგენდა 1,2 მლნ ინდივიდს, რომელთაგან უდიდესი ნაწილი (70%) სერენგეტში ცხოვრობდა (დაახლ. 942 ათ.). 1993 წლის გვალვამ მნიშვნელოვნად შეამცირა მათი რაოდენობა. უკანასკნელი შეფასებებით, მათი რაოდენობა შეადგენს 1,55 მლნ ეგზემპლარს, რომელთაგან უმრავლესობა ისევ სერენგეტში გვხვდება (1,3 მლნ). -ის შეფასებით ზოლებიან გნუს გადაშენების ყველაზე ნაკლები საფრთხე ემუქრება .
მიხეილ მურვანიშვილის საცხოვრებელი სახლი

მიხეილ მურვანიშვილის საცხოვრებელი სახლი — საცხოვრებელი სახლი, საუკუნის დასაწყისის არქიტექტურის ძეგლი დაბა სურამში. აგებულია 1916-1917 წლებში. ეკუთვნოდა ცნობილ მეტყევეს მიხეილ მურვანიშვილს. არის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი. კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი მიენიჭა 2006 წლის 30 მარტს საქართველოს კულტურის, ძეგლთა დაცვისა და სპორტის სამინისტროს მიერ.
კლაუდიო ჯენტილე

კლაუდიო ჯენტილე (; დ. 27 სექტემბერი, 1953, ტრიპოლი, ლიბია) — იტალიელი ფეხბურთელი, მცველი. სხვადასხვა დროს იცავდა „ვარეზეს“, „არონას“, „იუვენტუსის“, „ფიორენტინას“, „პიაჩენცას“ და იტალიის ეროვნული ნაკრების ღირსებას. იტალიის ექვსგზის ჩემპიონი, იტალიის თასის ორგზის მფლობელი, უეფა-ს თასისა და თასების მფლობელთა თასის მფლობელი „იუვენტუსის“ შემადგენლობაში. 1982 წლის მსოფლიო ჩემპიონი, 1980 წლის ევროპის ჩემპიონატისა და 1978 წლის არგენტინის მსოფლიო ჩემპიონატის მონაწილე იტალიის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში. ითვლება თავისი დროის მსოფლიოს ერთ-ერთ საუკეთესო ფეხბურთელად და ერთ-ერთ უდიდეს იტალიელ მცველად.

სანაკრებო კარიერა
1974 წელს ორი შეხვედრა ჩაატარა იტალიის 23-წლამდე ფეხბურთელთა ნაკრების შემადგენლობაში. რაც შეეხება იტალიის ეროვნულ ნაკრებს, მისი ოფიციალური დებიუტი ეროვნულ გუნდში 1975 წლის 19 აპრილს, ევროპის ჩემპიონატის შესარჩევი ეტაპის ფარგლებში, პოლონეთის ეროვნული ნაკრების წინააღმდეგ რომში, „სტადიო ოლიმპიკოზე“ გამართულ მატჩში შედგა. ჯენტილემ შეხვედრა ძირითად შემადგენლობაში დაიწყო და შეუცვლელად ითამაშა.

ბოლოჯერ ეროვნულ ნაკრებში 1984 წლის 26 მაისს, ოცდაათი წლის ასაკში, ტორონტოში გამართულ ამხანაგურ მატჩში, კანადის ეროვნული ნაკრების წინააღმდეგ ითამაშა.

საერთო ჯამში, 1975–1984 წლებში იტალიის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში 71 შეხვედრა ჩაატარა და ერთი ბურთი გაიტანა.

სანაკრებო სტატისტიკა
მსოფლიო ჩემპიონატებზე
ჯენტილემ მსოფლიო ჩემპიონატების 13 შეხვედრაში მიიღო მონაწილეობა.

მიღწევები
საკლუბო
იუვენტუსი
სერია : 1974–75, 1976–77, 1977–78, 1980–81, 1981–82, 1983–84
იტალიის თასი: 1978–79, 1982–83
უეფა-ს თასი: 1976–77
უეფა-ს თასების მფლობელთა თასი: 1983–84
სანაკრებო
იტალია
მსოფლიო ჩემპიონატი: 1982
ინდივიდუალური
ევროპის ჩემპიონატის სიმბოლური ნაკრების წევრი: 1980
მსოფლიო ჩემპიონატის სიმბოლური ნაკრების წევრი: 1982

გალერეა
ილჰან ომარი

ილჰან აბდულაჰი ომარი (; დ. 4 ოქტომბერი, 1981, მოგადიშო, სომალი) — ამერიკელი სომალელი პოლიტიკოსი მინესოტიდან. 2016 წელს, ომარი აირჩიეს მინესოტის წარმოამდგენელთა პალატის წევრად, დემოკრატიულ-ფერმერ-ლეიბორისტული პარტიის რიგებიდან. ამით ის პირველი ამერიკელი სომალელი გახდა, რომელიც შეერთებული შტატების საკანონმდებლო ორგანოში აირჩიეს.

2019 წლის 3 იანვარს, ომარი აშშ-ის კონგრესის პირველი ამერიკელი სომალელი წევრი გახდა. წარმოადგენს მინესოტის მე-5 საარჩევნო ოლქს, რაც მოიცავს მინეაპოლისს, ედინას, რიჩფილდს, ოქროს ველსა და სხვა გარეუბნებს. დემოკრატიული პარტიის სხვა წევრთან, რაშიდა ტლაიბთან ერთად, რომელიც მიჩიგანის მე-13 საარჩევნო ოლქს წარმოადგენს, ომარი კონგრესში პირველად არჩეული ორი მუსლიმი ქალბატონიდან ერთ-ერთია. ომარი ასევე კონგრესში არჩეული პირველი ამერიკელი სომალელია და პირველი ფერადკანიანი ქალია, რომელიც აშშ-ის წარმომადგენელთა პალატაში შევიდა მინესოტიდან.
მცირე გრიზონი

მცირე გრიზონი — მტაცებელი ძუძუმწოვარი კვერნისებრთა ოჯახისა. მისი სხეულის სიგრძეა 280–508 მმ, კუდისა 120–193 მმ, მასა 1–2,5 კგ. დრუნჩი, მუცელი და თათები შავი აქვს, სხეულის ზედა ნაწილი ყვითელ-რუხ ან ყავისფრად არის შეფერილი. შუბლსა და კისრის გვერდებზე გასდევს თეთრი ლაქა. გავრცელებულია არგენტინის, ბოლივიის, ბრაზილიის, ჩილის, პარაგვაისა და პერუს ტერიტორიაზე. გვხვდება ღია ჰაბიტატებში, უკიდურესად მშრალ გრან-ჩაკოში, ხშირ ბარდებში, წყალთან ახლოს, ფოთლოვან და მარადმწვანე ტყეებში, სავანებში და მთის რაიონებში 4200 მ-მდე. აგრეთვე ბინადრობს პამპასების სასოფლო-სამეურნეო რაიონებში. იკვებება მცირე ძუძუმწოვრებით, ფრინველებითა და მათი კვერცხებით, ხვლიკებით, ამფიბიებითა და ნაყოფებით.
რაშიდა ტლაიბი

რაშიდა ჰარბი ტლაიბი (; დ. 24 ივლისი, 1976, დეტროიტი, მიჩიგანი, აშშ) — ამერიკელი პოლიტიკოსი და იურისტი, აშშ-ის წარმომადგენელთა პალატის წევრი მიჩიგანის მე-13 საარჩევნო ოლქიდან. დემოკრატიული პარტიის წევრი და მიჩიგანის წარმომადგენელთა პალატის ყოფილი წევრი. თავისი ვადის ამოწურვამდე, ტლაიბი ქალაქის მე-6 საოლქო უბანს წარადგენდა. 2009 წლის 1 იანვარს, თანამდებობაზე ასვლის შემდეგ, ტლაიბი მიჩიგანის საკანონმდებლო ორგანოს პირველი მუსლიმი ქალი წევრი გახდა და აშშ-ის ისტორიაში პირველი მუსლიმი ქალი გახდა, რომელიც ამერიკის შეერთებული შტატების ნებისმიერ სახელმწიფო საკანონმდებლო ორგანოში აირჩიეს.

2018 წელს, ტლაიბმა მოიგო დემოკრატიული პარტიის კვოტა მიჩიგანის მე-13 საარჩევნო ოლქში. იმავე წელს მოიგო საერთო არჩევნები და გახდა აშშ-ის წარმომადგენელთა პალატის ერთ-ერთი მუსლიმი ქალი წევრი, ილჰან ომარისთან ერთად, ასევე კონგრესის პირველი პალესტინელი ამერიკელი ქალი წევრი. ტლაიბი ამერიკის დემოკრატი სოციალისტების წევრია.
ჯანკარლო ანტონიონი

ჯანკარლო ანტონიონი (; დ. 1 აპრილი, 1954, მარშანო, იტალია) — იტალიელი ფეხბურთელი, ნახევარმცველი. იცავდა „ასტის“, „ფიორენტინას“, „ლოზანას“ და იტალიის ეროვნული ნაკრების ღირსებას. იტალიის თასის მფლობელი „ფიორენტინას“ შემადგენლობაში. 1982 წლის მსოფლიო ჩემპიონი, 1980 წლის ევროპის ჩემპიონატისა და 1978 წლის არგენტინის მსოფლიო ჩემპიონატის მონაწილე იტალიის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში.

სანაკრებო კარიერა
1974–1983 წლებში იტალიის ეროვნული ნაკრების ღირსებას იცავს, რომლის შემადგენლობაში 73 შეხვედრას ატარებს და 7 ბურთი გააქვს.
სტატისტიკა
მსოფლიო ჩემპიონატებზე
ანტონიონიმ მსოფლიო ჩემპიონატების 11 შეხვედრაში მიიღო მონაწილეობა.

მიღწევები
საკლუბო
ფიორენტინა
იტალიის თასი: 1974–75
სანაკრებო
იტალია
მსოფლიო ჩემპიონატი: 1982
ინდივიდუალური
ფიორენტინას დიდების დარბაზის წევრი
ფიორენტინას ყველა დროის თერთმეტეულის წევრი
აშუღ გარიბი (ოპერა)

„აშუღ გარიბი“ — აზერბაიჯანელი კომპოზიტორის ზულფუგარ ჰაჯიბეკოვის პირველი ოპერა, დაიწერა 1916 წელს იმავე სახელწოდების დასტანის მოტივებზე. პირველად დაიდგა ბაქოში, ჰაჯი ზეინალაბდინ ტაგიევის თეატრში.

ოპერის მთავარ, აშურ გარაიბის პარტიას, ასრულებდნენ ისეთი გამოჩენილი მომღერლები, როგორებიც იყვნენ ჰუსეინკულუ სარაბელი, ჰუსეინაღა ჰაჯიბეკოვი და სხვა. გარიბის შეყვერებულის, შაჰსენემის როლს, ასრულებდნენ აჰმედ ბადაბეილი, უფრო ცნობილი როგორც ახმედ აღდამელი, რუბაბა მურადოვა და სხვა.
შეიხ სანანი

„შეიხ სანანი“ — დრამა ლექსად, აზერბაიჯანელი პოეტის და დრამატურგის ჰუსეინ ჯავიდის ხუთ მოქმედებიანი ტრაგედია სიყვარულზე, მუსლიმი შეიხის სანანის ქართველი — ქრისტიანი ქალის ხუმარის მიმართ. სანანისა და ხუმარის — დრამის მთავარი გმირების განსახიერებაში გამოსახულია მრისხანე პროტესტი, რომანტიკული აჯანყება რელიგიის ანტიჰუმანური არსისადმი. სიყვარულისთვის სანანი, რომელიც არის მუსლიმი, რომელიც აღიარებული მეცნიერია ღვთისმეტყველებაში, ანტაგონისტურად ხდება განწყობილი ისლამისადმი, უარყოფს მის ძირითად არსს და ადანაშაულებს ყველა რელიგიას ხალხის განცალკევებაში. ბრმა რწმენას, მკვდარ რელიგიურ დოგმებს შეიხ სანანი უპირისპირებს სიყვარულით აღსავსე სამყაროს, მეგობრობას, ადამიანობას. დრამაში შეჯამებულია ანტიკლერიკული აზრები, რომლებიც გამოთქმულნი არიან პოეტის მიერ რიგ ლირიკულ ნაწარმოებებში. ეს ნაწარმოები დაიწერა 1912—1914 წლებში, იმ ხანას როდესაც ჯავიდი ცხოვრობდა და მოღვაწეობდა ტიფლისში და ნახიჩევანში. 1915—1916 წლებში გამოიცა ბაქოში სხვადასხვა გაზეთებში. ცალკე წიგნად გამოიცა 1917 წელს გაზეთ „აჩიღ სიოზ“-ის გამომცემლობაში. პირველად დაიდგა 1921 წელს სახელმწიფო თეატრის სცენაზე. 1926 წელს პიესა გამოიცა სახელმწიფო გამომცემლობაში. განმეორებით გამოიცა 1958, 1975, 1968 წლებში. 50-იან წლებში კომპოზიტორმა ფიქრეთ ამიროვმა დაწერა მუსიკა სპექტაკლისთვის. ასე გაჩნდა პოპულარული სიმღერა „ბრმა არაბის სიმღერა“.
სეიფულმულიუკი (ოპერა)

სეიფულმულიუკი — აზერბაიჯანელი კომპოზიტორის მეშადი ჯამილ ამიროვის ოპერა, 1915 წელი. ლიბრეტო ( აზერბაიჯანულზე) დაიწერა პოეტ მირზა კადირ ისმაილზადეს (ვიუსაღის) მიერ (პოეტის მამა მიქაილ მუშფიგი). პირველად ოპერა დაიდგა ელიზავეტპოლში (დღევანდელ — განჯაში) 1915 წელს, ერთი წლის შემდეგ კი — ტიფლისის ოპერისა და თეატრის სცენაზე(რევანდელ — ზ.ფალიაშვილის სახელობის ქართული ოპერისა და ბალეტის თეატრი). ოპერის დამდგმელი რეჟისორი იყო სიდგი რუხულა. როლებს ოპერასი ასრულებდნენ ხანენდე მეჯიდ ბეიბუტოვი ( სსრკ-ს სახალხო არტისტის რაშიდ ბეიბუტოვის მამა), სსრკ-ს სახალხო არტისტი ბიულბიული, ხანენდე მალიბეილი ხამიდი და სხვა. იმ წლის აფიშების თანახმად ამ ოპერის დირიჟორი იყო თვითონ კომპოზიტორი მეშადი ჯამილ ამიროვი[2]. იმ წელს ოპერა დაიდგა არა მხოლოდ ტიფლისში, არამედ ამიერკავკასიის სხვადასხვა ქალაქებშიც. ამ გასტროლების შესახებ ასევე არსებობს 1957 წლის გაზეთ «კომუნისტის» 304-ე ნომერში და 1988 წლის 16 მართის გაზეთ «ბაქოელი მუშა»-ს 61-ე ნომერში.
გუმბათიანი აბანო

გუმბათიანი აბანო ან გიუმბეზლი — ისტორიული ძეგლი აზერბაიჯანში, ყუბის რაიონში.

ისტორიული ძეგლი მიეკუთვნება საუკუნეს. აბანო გამოიყენებოდა დანიშნულებისამებრ 1980 წლამდე. აბანოდ გამოყენება შეწყდა საკანალიზაციო მილების დაძველების გამო. 1986-1987 წლებში აბანოში ჩატარდა სარესტავრაციო სამუშაოები. 2015 წელს გუმბათიან აბანოში კვლავ ჩატარდა სარესტავრაციო სამუშაოები. სარესტავრაციო სამუშაოები ჩატარდა აშშ-ის საელჩოს კულტურული მემკვიდრეობის ფონდისა და აზერბაიჯანის რესპუბლიკის კულტურის სამინისტროს ერთობლივი დაფინანსების მეშვეობით. 2018 წლის 26 მარტს შედგა გუმბათიანი აბანოს ხელახალი გახსნა რესტავრაციის შემდეგ. აზერბაიჯანის კულტურის სამინისტროს მიერ გუმბათიანი აბანო შეტანილ იქნა აზერბაიჯანის ისტორიულ ძეგლთა ნუსხაში.
ავეშეჯიბარზონდი

ავეშეჯიბარზონდი, ავშაჯიბარზონდი — უღელტეხილი საქართველოსა და რუსეთის (ჩრდილოეთი ოსეთი) საზღვარზე, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ონის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს კავკასიონის მთავარ ქედზე. სიმაღლე ზღვის დონიდან 3200 მ. აკავშირებს მდინარეების ღარულისა და არდონის ხეობებს. უღელტეხილზე თოვლიან-ყინულიანი საცალფეხო გზაა.
კანობიოს სახლი

კანობიოს სახლი — ისტორიული შენობა პუშკინში. აგებულია 1815 წელს. არის ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი. მდებარეობს ლეონტიევის ქუჩაზე № 18 სახლში.

ისტორია
სახლის პირველი მფლობელი იყო ინჟინერ-პორუჩიკი ფრანცისკ კანობიო, ცარსკოე–სელოს სასახლის მმართველობის ტაიცკის წყალსადენის ზედამხედველი. მის სახლს აპროექტებდა არქიტექტორი უილიამ გესტე 1814 წელს, ხოლო სახლის მშენებლობა დასრულდა 1815 წელს. სახლის მეპატრონემ ვერ მოასწრო სრულად სახლის იურიდიულად გადმოფორმება და მისი სიკვდილის შემდეგ 1819 წელს დასახლდნენ მისი შთამომავლები. 1832-1852 წლებში სახლის მეპატრონე გახლდათ არქიტექტორი სებასტიან ჩერფოლიო. 1851 წელს სახლი გადაეცა სახელმწიფო მრჩეველის მეუღლეს ე. ი. კუზმინსკოის. მისი დაკვეთით სახლის პროექტი შეცვალა არქიტექტორმა იპოლიტ მონიგეტმა და ასევე სადარბაზო ლეონტიევსკის ქუჩიდან. ამავე დროს ნ. ს. ნიკიტინას პროექტით გაფართოვდა ეზოს მხარეც. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ სახლი გადაკეთდა მრავალბინიანად. 2010 წელს სახლი მოერგო მუზეუმს და კაფეს.

არქიტექტურა
ხის სახლი აშენებულია კლასიკურ სტილში. მთავარი ფასადი შენარჩუნებულია პირვანდელი სახით. სახლს აქვს ერთი სართული ანტრესოლით ანუ ზემოთ შესანახი სხვენის სტილში. მანსარდა მოპირკეთებულია ტუშკანის ორდერის ორმხრივი პლანეტებით. ასეთი ტიპის სახლები ფართოდ გავრცელდა საუკუნის პირველ ნახევარში.
ფრანკო კაუზიო

ფრანკო კაუზიო (; დ. 1 თებერვალი, 1949, ლეჩე, იტალია) — იტალიელი ფეხბურთელი, ნახევარმცველი. სხვადასხვა დროს იცავდა „ლეჩეს“, „სამბენედეტეზეს“, „რეჯინას“, „პალერმოს“, „იუვენტუსის“, „უდინეზეს“, „ინტერის“, „ტრიესტინასა“ და იტალიის ეროვნული ნაკრების ღირსებას. იტალიის ექვსგზის ჩემპიონი, იტალიის თასისა და უეფა-ს თასის მფლობელი „იუვენტუსის“ შემადგენლობაში. 1982 წლის მსოფლიო ჩემპიონი, 1980 წლის ევროპის ჩემპიონატის, 1974 წლის გერმანიისა და 1978 წლის არგენტინის მსოფლიო ჩემპიონატების მონაწილე იტალიის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში.

სანაკრებო კარიერა
1972–1983 წლებში იტალიის ეროვნული ნაკრების ღირსებას იცავს, რომლის შემადგენლობაში 63 შეხვედრას ატარებს და 6 ბურთი გააქვს.

სტატისტიკა
მსოფლიო ჩემპიონატებზე
კაუზიომ მსოფლიო ჩემპიონატების 11 შეხვედრაში მიიღო მონაწილეობა და ერთი გოლი გაიტანა.

მიღწევები
საკლუბო
იუვენტუსი
სერია : 1971–72, 1972–73, 1974–75, 1976–77, 1977–78, 1980–81
იტალიის თასი: 1978–79
უეფა-ს თასი: 1976–77
სანაკრებო
იტალია
მსოფლიო ჩემპიონატი: 1982
ევროპის მაუწყებელთა კავშირი

ევროპის მაუწყებელთა კავშირი — საზოგადოებრივ მაუწყებელთა მედია ორგანიზაციების ალიანსი, რომელიც 1950 წლის 12 თებერვალს შეიქმნა. ორგანიზაცია შედგება 72 წევრისგან 56 ქვეყნიდან, ასევე 34 ასოცირებული წევრისგან, 20 ქვეყნიდან. კავშირი ფართოდ ცნობილია ევროვიზიის სიმღერის კონკურსის შექმნით. კავშირმა ასევე უმასპინძლა ევროპარლამენტის 2014 წლის არჩევნებისთვის ევროკომისიის პრეზიდენტობის კანდიდატების დებატებს, თუმცა, თავად კავშირი არ არის ევროკავშირის დაწესებულება.
გაბრიელე ორიალი

გაბრიელე ორიალი (; დ. 25 ნოემბერი, 1952, კომო, იტალია) — იტალიელი ფეხბურთელი, ნახევარმცველი. იცავდა „ინტერის“, „ფიორენტინასა“ და იტალიის ეროვნული ნაკრების ღირსებას. იტალიის ორგზის ჩემპიონი და იტალიის თასის ორგზის მფლობელი „ინტერის“ შემადგენლობაში. 1982 წლის მსოფლიო ჩემპიონი, 1980 წლის ევროპის ჩემპიონატის მონაწილე იტალიის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში.

სანაკრებო კარიერა
1978–1983 წლებში იტალიის ეროვნული ნაკრების ღირსებას იცავს, რომლის შემადგენლობაში 28 შეხვედრას ატარებს და ერთი ბურთი გააქვს.
სტატისტიკა
მსოფლიო ჩემპიონატზე
ორიალიმ 1982 წლის მსოფლიო ჩემპიონატის 5 შეხვედრაში მიიღო მონაწილეობა.

მიღწევები
საკლუბო
ინტერი მილანი
სერია : 1970–71, 1979–80
იტალიის თასი: 1977–78, 1981–82
სანაკრებო
იტალია
მსოფლიო ჩემპიონატი: 1982
ალექსანდრია ოკასიო-კორტესი

ალექსანდრია ოკასიო-კორტესი (; დ. 13 ოქტომბერი, 1989, ნიუ-იორკი, აშშ) — ამერიკელი პოლიტიკოსი და განმანათლებელი. დემოკრატიული პარტიის წევრი და 2019 წლის 3 იანვრიდან აშშ-ის წარმომადგენელთა პალატის წევრი ნიუ-იორკის შტატის მე-14 საარჩევნო ოლქიდან.

2018 წლის 26 ივნისს, ოკასიო-კორტესმა გამარჯვება მოიპოვა დემოკრატიული პარტიის ნიუ-იორკის მე-14 საარჩევნო ოლქის პრაიმერიზში, რომელიც ნიუ-იორკის ბრონქსისა და კუინზის ნაწილს აერთიანებს. პრაიმერიზში დაამარცხა მოქმედი კონგრესმენი ჯოზეფ კროული და 2018 წლის კონგრესის შუალედურ არჩევნებზე გაიმარჯვა. ოკასიო-კორტესი ამერიკის დემოკრატიული სოციალისტების წევრია.

კონგრესის წევრობამდე ოკასიო-კორტესი ბრონქსში პედაგოგად და საზოგადოებრივ ორგანიზატორად მუშაობდა, ასევე მუშაობდა ესპანური ენის ეროვნული ინსტიტუტის 2017 წლის ჩრდილოეთის საუნივერსიტეტო კოლეჯის საგანმანათლებლო დირექტორის თანამდებობაზე. 29 წლის ასაკში, ოკასიო-კორტესი ყველაზე ახალგაზრდა ქალი გახდა, რომელიც ამერიკის შეერთებული შტატების კონგრესის წევრად აირჩიეს.