iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
პატრისიო ესკობარი

პატრიციო ესკობარ კასერესი (დ. 17 მარტი, 1843 – გ. 19 აპრილი, 1912) — პარაგვაელი სამხედრო მოღვაწე და პოლიტიკოსი, პარაგვაის პრეზიდენტი 1886 წლიდან 1890 წლამდე.

ბიოგრაფია
პატრისიო ესკობარი დაიბადა სან ხოსე დე ლოს აროიოსში, 1843 წლის 17 მარტს, ხოსე ესკობარისა და დონა ანა ბელა კასერესის ოჯახში. თავდაპირველად იგი დაქორწინებული იყო იგნასია გარსეტაზე, ხოლო შემდეგ ესტალასიონ ესკობარზე. გენერალი ესკობარი სამმაგი ალიანსის ომის გამორჩეული გმირი იყო.

1867 წელს პატრისიო ესკობარი მსახურობდა მარშალ ლოპესის თანაშემწედ პასო პუკუს გენერალურ შტაბში. მონაწილეობდა მნიშვნელოვან სამხედრო ოპერაციებში, სანამ სერუ-კორაში პოლკოვნიკის წოდებას არ მიაღწევდა. რთული მისიების შესრულების წყალობით, ესკობარი ჩამოყალიბდა მშვიდ, წინდახედულ და გონიერ ლიდერად. სამხედრო და პოლიტიკური მოვალეობების შესრულების შემდეგ, იგი პენსიაზე გავიდა და გარდაიცვალა 1912 წლის 19 აპრილს.

პარაგვაის პრეზიდენტი
პატრისიო ესკობარმა პრეზიდენტის თანამდებობა 1886 წლის 25 ნოემბრიდან 1890 წლის 25 ნოემბრამდე დაიკავა. გენერალმა ესკობარმა თავისი ადმინისტრაცია სამი სამხედრო ოფიცრით და ორი მშვიდობიანი მოქალაქით დაიწყო.

მისი მმართველობის დროს დაარსდა ტრადიციული პოლიტიკური პარტიები, როგორიცაა დემოკრატიული ცენტრი (მოგვიანებით ლიბერალური პარტია) 1887 წლის 10 ივლისს; და ეროვნული რესპუბლიკური ასოციაცია, ანუ კოლორადოს პარტია, იმავე წლის 11 სექტემბერს. 1887 წლის 24 ოქტომბერს შეიქმნა ეროვნული განათლების საბჭო. მიიღეს კანონი სავალდებულო დაწყებითი განათლების შესახებ; ქვეყანაში დაბრუნდა პარაგვაელი მასწავლებელი დონ ათანასიო რიერა, კორიენტესის კურსდამთავრებული და „ზოგადი განათლების შესახებ პირველი მემუარების“ ავტორი. ასევე, 1887 წელს ბოლივიასთან ხელი მოეწერა აშევალ-ტამაიოს ხელშეკრულებას; დაარსდა სასოფლო-სამეურნეო ბანკი; მიღებულ იქნა კანონი პრეზიდენტის სარტყლის გამოყენების შესახებ; და შეიქმნა ოფიციალური გაზეთი. 1888 წლის 20 ივნისს იურიდიული ფაკულტეტი ხელახლა გაიხსნა, ხოლო 11 სექტემბერს გარდაიცვალა პროფესორი, მწერალი და არგენტინის ყოფილი პრეზიდენტი დომინგო ფაუსტინო სარმიენტო, რომელმაც ახალი საგანმანათლებლო გეგმების შემუშავებაში მიიღო მონაწილეობა. 1890 წელს დები ადელა და სელსა სპერატები გადასახლებიდან დაბრუნდნენ და ქალი მასწავლებლებისთვის სკოლა დააარსეს.

გენერალმა ესკობარმა ხაზი გაუსვა განათლების განვითარების მნიშვნელობას, როგორც ქვეყანაში პროგრესის ნიშანს. 1889 წლის 24 სექტემბერს დაარსდა ეროვნული უნივერსიტეტი, ხოლო ორი წლით ადრე - ეროვნული ბიბლიოთეკა. პარაგვაიმ მონაწილეობა მიიღო ამერიკის სახელმწიფოების პირველ საერთაშორისო კონფერენციაში, რომელიც ვაშინგტონში, კოლუმბიის ოლქში გაიმართა და დაარსდა პარაგვაის ბანკი. მიღებულ იქნა კანონი, რომელიც ადგენდა საშუალო განათლების მიზნებსა და პირობებს, ხოლო ეროვნული კოლეჯები დაარსდა ვილა-რიკაში, ენკარნასიონში, პილარსა და კონსეფსიონში. რკინიგზის ხაზი პარაგუარიდან ვილა-რიკამდე გაგრძელდა ფირმა „პატრი, ტრავასოს ი სიას“ დაკვეთით, რომელიც მოგვიანებით ინგლისურ კომპანიას გადაეცა; ასევე ჩატარდა პირველი ელექტრო სამონტაჟო სამუშაოები.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 670

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 670 მიღებულია 1990 წლის 25 სექტემბერს. საბჭომ დაგმო ერაყის მიერ ქუვეითის ოკუპაცია, ქუვეითის მოქალაქეების წინააღმდეგ ძალადობა და უშიშროების საბჭოს რეზოლუციების დარღვევა. ასევე აღინიშნა ერაყელი დიპლომატების გაძევება რამდენიმე ქვეყნიდან. შედეგად, საბჭომ გადაწყვიტა ერაყისთვის სამოქალაქო ავიაციასთან დაკავშირებული დამატებითი სანქციების დაწესება.

გაეროს წესდების თავის შესაბამისად, საბჭომ მოუწოდა ყველა წევრ სახელმწიფოს მკაცრად აღესრულებინათ ერაყის წინააღმდეგ საერთაშორისო სანქციები და დაადასტურა, რომ რეზოლუციით 661 დაწესებული სანქციები ასევე ვრცელდება თვითმფრინავებზე და მიიღო შემდეგი გადაწყვეტილება:

(ა) წევრმა სახელმწიფოებმა უარი უნდა თქვან საჰაერო ხომალდის აფრენაზე მათი ტერიტორიიდან, თუ მათ ტვირთი უნდა გადაიტანონ ერაყსა და ოკუპირებულ ქუვეითში, სამედიცინო და ჰუმანიტარული დახმარებისა და გაეროს ირან-ერაყის სამხედრო დამკვირვებელთა ჯგუფისთვის განკუთვნილი რესურსების გამოკლებით;

(ბ) წევრმა სახელმწიფოებმა არ უნდა მისცენ ერაყის ან ქუვეითის მიმართულებით მიმავალ ნებისმიერ თვითმფრინავს ნებართვა მის ტერიტორიაზე ფრენის, თუ ეს არ დამტკიცდება უშიშროების საბჭოს კომიტეტის მიერ შემოწმების გზით, რათა დადგინდეს, რომ ის არ არღვევს 661-ე რეზოლუციას ან არ არის სერტიფიცირებული სამხედრო დამკვირვებელთა ჯგუფისთვის განკუთვნილი;

(გ) წევრმა სახელმწიფოებმა უნდა მიიღონ აუცილებელი ზომები, რათა ყველა მისი საჰაერო ხომალდი შეესაბამებოდეს 661-ე რეზოლუციის მოთხოვნებს;

(დ) წევრმა სახელმწიფოებმა უნდა დააკავონ ერაყული გემები, რომლებიც შედიან მათ პორტებში, გარდა იმ შემთხვევებისა, როდესაც განკუთვნილია ჰუმანიტარული მიზნებისთვის.

მან ასევე შეახსენა ქვეყნებს, რომ 661-ე რეზოლუციის თანახმად, კვლავ გაყინონ ერაყის აქტივები, ამავდროულად დაიცვან „ქუვეითის ლეგიტიმური მთავრობა“ და სანქციები დაუწესონ ერაყელ დიპლომატებს. გარდა ამისა, საბჭომ მოუწოდა ყველა წევრ სახელმწიფოს, ითანამშრომლონ უშიშროების საბჭოს კომიტეტთან, რათა მიაწოდონ ინფორმაცია მათ მიერ რეზოლუციის დებულებების აღსრულებისთვის განხორციელებული ქმედებების შესახებ.

რეზოლუცია 670 მეცხრე რეზოლუციაა, რომელიც ერაყის ქუვეითში შეჭრას გმობს. რეზოლუცია მიღებულ იქნა 14 ხმით. კუბამ რეზოლუციის წინააღმდეგ მისცეს ხმა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 671

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 671 მიღებულია 1990 წლის 27 სექტემბერს. გაეროს ირან-ერაყის სამხედრო დამკვირვებელთა ჯგუფის შესახებ ანგარიშის განხილვის შემდეგ, საბჭომ მიიღო გადაწყვეტილება:

(ა) გაეროს ირან-ერაყის სამხედრო დამკვირვებელთა ჯგუფის მანდატი განახლდა ორი ​​თვით, 1990 წლის 30 ნოემბრამდე;

(ბ) გენერალური მდივანი წარადგენს ანგარიშს დამკვირვებელთა ჯგუფის შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 672

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 672 მიღებულია 1990 წლის 12 ოქტომბერს. საბჭომ შეშფოთება გამოთქვა 1990 წლის 8 ოქტომბერს იერუსალიმში ტაძრის მთაზე მომხდარი არეულობის გამო, რომლის შედეგადაც 20-ზე მეტი პალესტინელი დაიღუპა და 150-ზე მეტი ადამიანი დაშავდა, მათ შორის პალესტინელი მშვიდობიანი მოქალაქეები და მლოცველები.

საბჭომ დაგმო ისრაელის უსაფრთხოების ძალების ქმედებები და მოუწოდა ისრაელს, შეესრულებინა ჟენევის მეოთხე კონვენციით გათვალისწინებული სამართლებრივი ვალდებულებები. რეზოლუციით 672 დამტკიცდა რეგიონში მისიის გაგზავნა ინციდენტის გამოსაძიებლად, რომლის ანგარიშიც 1990 წლის ოქტომბრის ბოლომდე უნდა წარედგინათ.

ისრაელმა უარყო რეზოლუცია და განაცხადა, რომ რეზოლუცია არ ითვალისწინებდა დასავლეთის კედელთან ებრაელ მლოცველებზე თავდასხმსის ფაქტებს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 673

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 673 მიღებულია 1990 წლის 24 ოქტომბერს. საბჭომ დაგმო ისრაელის უარი რეგიონში გენერალური მდივნის მისიის მიღების თაობაზე.

მისიის წევრებს არ მიეცათ საშუალება, რომ ტაძრის მთის რეგიონი მოენახულებინათ, ისრაელმა განაცხადა, რომ ეს მის შიდა საქმეებში ჩარევა იყო. გენერალურმა მდივანმა ხავიერ პერეს დე კუელარმა მოგვიანებით გადაწყვიტა თავისი ანგარიშის გამოქვეყნება მისიის გაგზავნის გარეშე.

საბჭომ მოუწოდა ისრაელს დაეშვა მისია ტაძრის მთაზე არეულობის ტერიტორიაზე, რამაც შეიწირა ადამიანთა სიცოცხლე და დააზიანა ძეგლი.

შეხვედრაზე კოლუმბიამ, კუბამ, მალაიზიამ და იემენმა წარადგინეს რეზოლუცია 673, რომელიც ცხარე დებატების ფონზე წარიმართა. სუდანმა, რამდენიმე არაწევრი ქვეყნის მხარდაჭერით, მოითხოვა მკაცრი ზომების მიღება ისრაელის წინააღმდეგ. ისრაელმა უარყო ეს რეზოლუცია და განაცხადა, რომ რეზოლუცია 272 (1967) და პალესტინელებთან დაკავშირებული სიტუაციის შედარება შეუძლებელია ერაყის მიერ ქუვეითში შეჭრის დროს არსებულ ვითარებას.
ლარნაკის მარილიანი ტბა

ლარნაკის მარილიანი ტბა — წარმოადგენს ოთხი სხვადასხვა ზომის მარილიანი ტბის (რომელთაგან 3 ურთიერთდაკავშირებულია) რთულ ქსელს ქალაქ ლარნაკის დასავლეთით. მათგან უდიდესია ალიკის ტბა, რომელსაც მოჰყვება ორფანის, სოროსისა და სპირონის ტბები. ისინი ქმნიან კვიპროსის სიდიდით მეორე მარილიან ტბას ლიმასოლის მარილიანი ტბის შემდეგ. ტბების საერთო ზედაპირის ფართობი 2,2 კვ.კმ-ს შეადგენს. ვინაიდან ტბა ლარნაკის საერთაშორისო აეროპორტისკენ მიმავალი გზის პირას მდებარეობს, იგი ამ მხარის ერთ-ერთი ყველაზე გამორჩეული ღირსშესანიშნაობაა. იგი მიიჩნევა კვიპროსის ერთ-ერთ უმნიშვნელოვანეს ჭარბტენიან ტერიტორიად და გამოცხადებულია რამსარის კონვენციის ძეგლად, 2000-ის ზონად, ბარსელონის კონვენციით გათვალისწინებულ სპეციალურად დაცულ ტერიტორიად და ფრინველთა მნიშვნელოვან არეალად. ტბა გარშემორტყმულია ჰალოფიტური (მარილიანი ნიადაგის მოყვარული) ბუჩქნარით, ხოლო მის ნაპირზე მდებარეობს ჰალა სულთან თექეს მეჩეთი — ოსმალეთის იმპერიის ერთ-ერთი უწმინდესი სალოცავი. აქ განთავსებულია უმ ჰარამის, მუჰამედის „გამზრდელის“, საფლავი.

თავისი თვალწარმტაცი სილამაზის გარდა, ტბა 85 სახეობის წყლის ფრინველის თავშესაფარია, რომელთა საერთო პოპულაცია, სავარაუდოდ, 20 000-დან 38 000-მდე მერყეობს. იგი კვიპროსის ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი მიგრაციული დერეფანია. სახეობებს შორის არის 2 000–12 000 ფლამინგო , რომლებიც აქ ზამთრის თვეებს ატარებენ და არტემიით — მარილიან წყალში მცხოვრები კიბოსნაირებით იკვებებიან. ბოლო მონაცემები მიუთითებს, რომ ადრინდელი მოსაზრებისგან განსხვავებით, ვარდისფერი ფლამინგო ამ ჭარბტენიან ტერიტორიაზე არა მხოლოდ ჩერდება, არამედ მრავლდება კიდეც.
აკვილეო პარა

ხოსე ბონიფაციო აკვილეო ელიას პარა და გომეს დე ლა ვეგა (დ. 12 მაისი , 1825 — გ. 4 დეკემბერი , 1900 ) — კოლუმბიელი ჯარისკაცი, ბიზნესმენი და პოლიტიკოსი. ის იყო კოლომბიის პრეზიდენტი 1876-1878 წლებში.

ბიოგრაფიული მონაცემები
აკვილეო პარა დაიბადა ბარიჩარაში, სანტანდერში, 1825 წლის 12 მაისს. გარდაიცვალა პაჩოში, კუნდინამარკაში, 1900 წლის 4 დეკემბერს. პარა გახდა კოლუმბიის პირველი და ერთადერთი პრეზიდენტი სანტანდერიდან.

პარა კოლუმბიის პრეზიდენტად 1876 წლის 1 აპრილს დაინიშნა. სამი თვის შემდეგ მას მოუხდა იმ მოვლენებთან გამკლავება, რომლებმაც საუკუნის ყველაზე სისხლიან სამოქალაქო ომამდე მიიყვანა ქვეყანა. ლიბერალური პარტია ორ ჯგუფად გაიყო: პარას ერთგული „რადიკალები“ ​​და რაფელ ნუნიესის ერთგული „დამოუკიდებლები“.
ერთი ჯგუფად გაერთიანებულებმა, კონსერვატორებმა სამხედრო შეტევა დაიწყეს ანტიოკიისა და კაუკის შტატებში.
მარტირ-დე-კუილაპანი

მარტირ-დე-კუილაპანის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი გერეროს შტატში, მექსიკის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 18,613 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 5.1 %-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 617.32 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 30.2 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია გერეროს შტატის შემადგენლობაში 1826 წელს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია აპანგო. სახელი ეწოდა გენერალ ვისენტე გერეროს პატივსაცემად, რომელიც კუილაპანში მოკლეს. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 12042.
მარკელიის მუნიციპალიტეტი

მარკელიის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი გერეროს შტატში, მექსიკის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 14,280 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 10.6 %-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 211.45 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 67.5 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია გერეროს შტატის შემადგენლობაში 2002 წლის 15 ივნისს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია მარკელია. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 12077.
მეტლატონოკის მუნიციპალიტეტი

მეტლატონოკის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი გერეროს შტატში, მექსიკის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 18,859 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 0.6 %-ით ნაკლებია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 603.6 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 31.2 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია გერეროს შტატის შემადგენლობაში 1837 წლის 27 მაისს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია მეტლატონოკი. სახელწოდებ შეიძლება ითარგმნოს როგორც „ლითონის ფილთაქვა“. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 12043.
მოჩიტლანის მუნიციპალიტეტი

მოჩიტლანის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი გერეროს შტატში, მექსიკის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 12,402 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 9 %-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 514.27 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 24.1 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია გერეროს შტატის შემადგენლობაში 1852 წლის 2 აპრილს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია მოჩიტლანი. სახელწოდება შეიძლება ითარგმნოს როგორც „ყველაფერი დასრულდა“. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 12044.
ნიუუ-სავი

ნიუუ-სავის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი გერეროს შტატში, მექსიკის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 11,099 ადამიანს შეადგენს. შტატის დედაქალაქ ჩილპანსინგოდან 85 კმ-ით სამხრეთ-აღმოსავლეთით მდებარეობს. ტერიტორია გერეროს შტატის შემადგენლობაში 2021 წლის 31 აგვისტოს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია კოაპინოლა. სახელწოდება შეიძლება ითარგმნოს როგორც „წვიმის სოფელი“. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 12084.
ოლინალის მუნიციპალიტეტი

ოლინალის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი გერეროს შტატში, მექსიკის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 28,446 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 15.1 %-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 709.19 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 40.1 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია გერეროს შტატის შემადგენლობაში 1837 წლის 27 მაისს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ოლინალა. სახელწოდება შეიძლება ითარგმნოს როგორც „მიწისძვრების მახლობლად“. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 12044.
ომეტეპეკის მუნიციპალიტეტი

ომეტეპეკის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი გერეროს შტატში, მექსიკის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 68,207 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 11.3 %-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 604.68 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 112.8 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია გერეროს შტატის შემადგენლობაში 1824 წლის 20 მარტს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ომეტეპეკი. სახელწოდება შეიძლება ითარგმნოს როგორც „ორ ბორცვს შორის“. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 12046.
პედრო-ასენსიო-ალკისირასი

პედრო-ასენსიო-ალკისირასის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი გერეროს შტატში, მექსიკის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 7,076 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 1.4 %-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 295.15 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 24 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია გერეროს შტატის შემადგენლობაში 1890 წლის 28 ნოემბერს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ისკაპუსალკო. სახელი ეწოდა პედრო ასენსიოს (1784-1821) პატივსაცემად. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 12047.
პეტატლანის მუნიციპალიტეტი

პეტატლანის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი გერეროს შტატში, მექსიკის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 44,583 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 0.9 %-ით ნაკლებია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 1,978.09 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 22.5 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია გერეროს შტატის შემადგენლობაში 1870 წლის 1-ელ აპრილს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია პეტატლანი. სახელწოდება შეიძლება ითარგმნოს როგორც „ჭილობის გვერდით“. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 12048.
პილკაიის მუნიციპალიტეტი

პილკაიის მუნიციპალიტეტი ― მუნიციპალიტეტი გერეროს შტატში, მექსიკის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 12,753 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 10.3 %-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 162.79 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 78.3 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია გერეროს შტატის შემადგენლობაში 1931 წლის 10 დეკემბერს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია პილკაია. სახელწოდება შეიძლება ითარგმნოს როგორც „ადილი, სადაც რაღაც კიდია“. მექსიკის სტატისტიკისა და გეოგრაფიის ეროვნული ინსტიტუტის კლასიფიკაციით, მუნიციპალიტეტის კოდია 12049.
ტრანსნეპტუნური ობიექტი

ტრანსნეპტუნური ობიექტი (ტნო) — მზის სისტემის ნებისმიერი მცირე პლანეტა, რომლის ორბიტალური დიდი ნახევარღერძი ნეპტუნისაზე უფრო დიდია (მეტია 30.1 ასტრონომიულ ერთეულზე).

როგორც წესი, ტრანსნეპტუნური ობიექტები იყოფა კოიპერის სარტყლის კლასიკურ და რეზონანსულ ობიექტებად, გაფანტულ დისკოდ და განცალკევებულ ობიექტებად, რომელთაგან სედნოიდები ყველაზე შორეულია. 2025 წლის თებერვლის მონაცემებით, მცირე პლანეტების კატალოგი შეიცავს 1006 დანომრილ და 4000-ზე მეტ დაუნომრავ ტრანსნეპტუნურ ობიექტს.
ნიკოლას ლივერპული

ნიკოლას ჯოზეფ ორვილ ლივერპული (დ. 9 სექტემბერი 1934 — გ. 1 ივნისი 2015) — დომინიკელი პოლიტიკოსი და იურისტი, რომელიც მსახურობდა დომინიკის მეექვსე პრეზიდენტად 2003 წლის 2 ოქტომბრიდან 2012 წლის 17 სექტემბრამდე

ბიოგრაფია
1957 წელს ნიკოლას ჯოზეფ ორვილ ლივერპული ჩაირიცხა ჰალის უნივერსიტეტში, სადაც 1960 წელს მიიღო სამართლის ბაკალავრის ხარისხი. 1961 წელს ნიკოლას ლივერპული ადვოკატად იქნა დაშვებული ინერ ტემპლში. 1965 წელს შეფილდის უნივერსიტეტში მიიღო ფილოსოფიის დოქტორის ხარისხი.

კარიბის რეგიონში დაბრუნების შემდეგ, ნიკოლას ჯოზეფმა 18 წელი იმუშავა სამართლის ლექტორად ვესტ ინდიის უნივერსიტეტში, ბარბადოსში, ხოლო 1992 წელს გახდა სამართლის ფაკულტეტის დეკანი. ლივერპული მსახურობდა რეგიონულ მოსამართლედ, შემდეგ კი სააპელაციო სასამართლოს მოსამართლედ კარიბის რამდენიმე ქვეყანაში, მათ შორის ბელიზსა და გრენადაში. ასევე იყო უმაღლესი სასამართლოს მოსამართლე ანტიგუა და ბარბუდასა და მონსერატიში. ნიკოლასი მონაწილეობდა სამართლებრივი რეფორმის არაერთ ტრიბუნალსა და კომისიაში. 2002 წელს ნიკოლას ლივერპული იყო გრენადას კონსტიტუციური გადახედვის კომისიის თავმჯდომარე.

2011 წლის ივლისში ჰალის უნივერსიტეტმა ლივერპულს მიანიჭა სამართლის დოქტორის ხარისხი. ნიკოლას ჯოზეფ ორვილ ლივერპული 1998 წლის მარტში დაინიშნა ელჩად ამერიკის შეერთებული შტატებში და ამ თანამდებობაზე მსახურობდა 2001 წლამდე.

პრეზიდენტად არჩევის იმავე წელს ლივერპულს მიენიჭა დომინიკის უმაღლესი სახელმწიფო ჯილდო — დომინიკის ღირსების ორდენი. 2002–2003 წლებში

ნიკოლასი ასევე იყო იუნესკოს მმართველი საბჭოს წევრი. 2008 წლის ივლისში, პირველი ვადის ამოწურვის შემდეგ, ორვილ ლივერული დათანხმდა პრეზიდენტის მეორე ვადით მსახურებას, რაც განხორციელდა პრემიერ-მინისტრ რუზველტ სკერიტისა და ოპოზიციის ლიდერ ერლ უილიამსის ერთობლივი ნომინაციის საფუძველზე.

ნიკოლას ლივერპული გარდაიცვალა 2015 წლის 1 ივნისს მაიამი, ფლორიდაში, სადაც სამედიცინო მკურნალობას გადიოდა. გარდაცვალებისას ნიკოლას ჯოზეფ ორვილ ლივერული 80 წლის იყო.

ეროვნული ჯილდოები
დომინიკის ღირსების ორდენი

უცხოური ჯილდოები
იტალია
ორთა სიცილიის სამეფო ოჯახის მიერ მინიჭებული წმინდა გიორგის ორთა სიცილიის სამეფო სამხედრო კონსტანტინეს ორდენის განსაკუთრებული კლასის რაინდი დიდი ჯვარი
გიუსტავ ადორი

გიუსტავ ადორი (დ. 23 დეკემბერი, 1845 - გ. 31 მარტი, 1928) — შვეიცარიელი პოლიტიკოსი, 1919 წელს კონფედერაციის პრეზიდენტი.

ბიოგრაფია
წარმოშობა
გიუსტავ ადორი ჟენევის მუნიციპალიტეტ კოლონიში დაიბადა. ადორი ვოდან ემიგრირებული ჟან პიერ ადორის შვილიშვილი გახლდათ, რომელმაც ჟენევის მოქალაქეობა 1814 წელს მიიღო. ადორმა სამართალი ჟენევის აკადემიაში (ამჟამად უნივერსიტეტი) შეისწავლა, 1868 წელს კი ადვოკატი გახდა.

ადრეული პოლიტიკური კარიერა
1871 წელს, გიუსტავ ადორმა პოლიტიკური კარიერა კოლონის თემის საბჭოს წევრობით დაიწყო და ორჯერ, 1878-1879 და 1883-1885 წლებში, მერის პოსტს იკავებდა. ადორი კანტონალური პარლამენტის წევრი 1874-1876 წლებში, აგრეთვე 1878-დან 1915 წლამდე უწყვეტად გახლდათ, 1902 წელს მომხდარი მოკლე შესვენების გარდა. 1878-1879 წლებში გიუსტავ ადორი ჟენევას შვეიცარიის შტატების საბჭოში მუშაობდა. მოგვიანებით ადორი ჟენევის კანტონის აღმასრულებელი ხელისუფლების წევრი გახდა და იუსტიციისა და პოლიციის დეპარტამენტს ჩაუდგა სათავეში. 1880 წელს, არახელსაყრელი არჩევნების შემდეგ, გიუსტავ ადორი გადადგა, თუმცა 1885 წელს კვლავ დაუბრუნდა კანტონალურ ავლობაში კანტონის ფინანსებს განაგებდა.

ეროვნული საბჭო
1889 წელს გიუსტავ ადორი შვეიცარიის ეროვნული საბჭოს წევრი გახდა და ამ პოზიციაზე 1917 წლამდე დარჩა, ხოლო 1901 წელს გიუსტავ ადორი შვეიცარიის ეროვნული საბჭოს პრეზიდენტად აირჩიეს. ადორი კანტონალურ აღმასრულებელ ხელისუფლებას 1890, 1892 და 1896 წლებში ხელმძღვანელობდა. 1894 წელს გიუსტავ ადორმა შვეიცარიის არმიის ლეიტენანტ-პოლკოვნიკის წოდება მიიღო.

გიუსტავ ადორი წითელი ჯვრის საერთაშორისო კომიტეტის პრეზიდენტად 1910 წლიდან 1928 წლამდე მსახურობდა. 1914 წელს ადორმა ჟენევაში დააფუძნა ასოციაცია სამხედრო ტყვეებსა და ჟენევის ცენტრალურ სააგენტოს შორის კომუნიკაციის გასამარტივებლად და მოახერხა ამ წამოწყებისთვის დიდი მნიშვნელობისა და ფართო მასშტაბების მინიჭება.

ფედერალური საბჭო
არტურ ჰოფმანის იძულებითი გადადგომის შემდეგ, „ანტანტის“ დასამშვიდებლად, 1917 წლის 26 ივნისს ფედერალური საბჭოს წევრი გახდა. ადორს საგარეო საქმეთა დეპარტამენტი მიენდო. 1918 წლის ბოლოს პარლამენტმა გიუსტავ ადორი 1919 წლის შვეიცარიის პრეზიდენტად აირჩია, თუმცა ადორი აღმასრულებელი ხელისუფლებიდან საპრეზიდენტო ვადის დასრულებისთანავე, 1919 წლის 31 დეკემბერს გადადგა.

ფედერალური საბჭოს წევრობის პერიოდში, საგარეო საქმეთა დეპარტამენტის (1917) გარდა, მოგვიანებით გიუსტავი შინაგან საქმეთა დეპარტამენტსაც (1918–1919) ხელმძღვანელობდა. ადორი „ლიბერალურ პარტიასთან“ იყო აფილირებული.

ბრიუსელის კონფერენცია
1920 წელს გიუსტავ ადორი ბრიუსელის საერთაშორისო ფინანსურ კონფერენციას თავმჯდომარეობდა.
კარლოს ხულიო აროსემენა ტოლა

კარლოს ხულიო აროსემენა ტოლა (დ. 12 აპრილი, 1888, გუაიაკილი — გ. 20 თებერვალი, 1952, გუაიაკილი) — ეკვადორის პრეზიდენტი 16 სექტემბრიდან 1947 წლის 31 აგვისტომდე 1948 წელს. ის ასევე იყო მომავალი პრეზიდენტის კარლოს ხულიო აროსემენა მონროის მამა. 1920 წელს აროსემენა ტოლამ დაარსა გუაიაკილის „ “ და მას 1952 წლის 20 თებერვლამდე წლამდე ხელმძღვანელობდა. იყო გუაიაკილის კეთილმოწყობის საბჭოს მთავარი დირექტორი, -ს პრეზიდენტი და გუაიასის გზების კომიტეტის აღმასრულებელი დირექტორი.

პირადი ცხოვრება
კარლოს ხულიო აროსემენა ტოლა დაიბადა 1888 წლის 12 აპრილს ეკვადორის ქალაქ გუაიაკილში .
1915 წლის 30 დეკემბერს ის დაქორწინდა ლაურა მონროი გარაიკოზე, ახალგაზრდა ქალზე, რომელიც მასზე ათი წლით უმცროსი იყო და დამოუკიდებლობის მოპოვების დროინდელი გმირ ლორენცო დე გარაიკოს შვილთაშვილი. მათი სიყვარული და ოჯახური ცხოვრება ძალიან ნაყოფიერი აღმოჩნდა — წყვილს შეეძინათ შვიდი შვილი. მისი ერთ-ერთი შვილი კარლოს ხულიო მოგვიანებით თვითონაც გახდა ეკვადორის რესპუბლიკის პრეზიდენტი. ასევე, ერთ-ერთმა მისმა ნათესავმა, ოტო აროსემენა გომესმა, რამდენიმე წლის შემდეგ დაიკავა იგივე საპრეზიდენტო თანამდებობა.

პრეზიდენტი
კარლოს ხულიო აროსემენა ტოლა ხელისუფლებაში პოლიტიკური კრიზისის დროს მოვიდა. ეს კრიზისი კარლოს მანჩენო კახასის მიერ ხოსე მარია ველასკო იბარას დამხობამ გამოიწვია. სამხედრო უმაღლესი სარდლობის ზეწოლის გამო, რომელიც კონსტიტუციურ წესრიგს ემხრობოდა, დიდი ხნის განმავლობაში არ იყენებდა ძალაუფლებას. აროსემენა ტოლამ თანამდებობა მარიანო სუარესს, ველასკო იბარას ვიცე-პრეზიდენტს გადააბარა.

აროსემენა ტოლამ მალე მოიწვია საგანგებო კონგრესი ახალი პრეზიდენტისა და ვიცე-პრეზიდენტის ასარჩევად, რის შედეგადაც იმდროინდელი კონსტიტუციის თანახმად ვიცე-პრეზიდენტად აირჩიეს. მაშინვე დაიკავა კონსტიტუციური პრეზიდენტის თანამდებობა, რადგან მარიანო სუარესმა თანამდებობიდან გადადგომა აროსემენას ვიცე-პრეზიდენტად ინაუგურაციისთანავე გადაწყვიტა. ხოსე რაფაელ ბუსტამანტე ვიცე-პრეზიდენტად იმავე დღეს აირჩიეს.

პრეზიდენტი და ვიცე-პრეზიდენტი ერთმანეთს ავსებდნენ: აროსემენა ტოლას ძლიერი მხარეები იყო კარგი განსჯის უნარი და დაბალანსებული პოლიტიკა, ბუსტამანტეს ძლიერი მხარეები - თავისუფლების სიყვარული. ორივეს ამოცანა იყო საერთაშორისო ურთიერთობებში ღიაობის ხელშეწყობა, ეკონომიკის ომისშემდგომ მსოფლიო ვითარებასთან ადაპტირება და პოლიტიკაში კორუფციის წინააღმდეგ ბრძოლა. აროსემენა ტოლას მთავრობა თანხვედრაში იყო თავის ბურჟუაზიულ წარმომავლობასთან, გუაიაკილის ზედა კლასის კოსმოპოლიტურ სულისკვეთებასთან და მეორე ომში გამარჯვებული შეერთებული შტატების მზარდ გავლენასთან. მან გაწყვიტა ურთიერთობების გაუმჯობესება საბჭოთა კავშირთან, ხელი მოაწერა ამერიკის სახელმწიფოების ორგანიზაციის ქარტიას და გახსნა პირველი დიდი კოლუმბიის ეკონომიკური კონფერენცია.

1948 წლის 13 მარტს აროსემენა ტოლამ გამოსცა „სავალუტო რეჟიმის შესახებ კანონი“, რომელიც ცენტრალური ბანკის ორგანული კანონის შემცვლელი უნდა გამხდარიყო. ახალმა კანონმა ცენტრალური ბანკი სავალუტო საბჭოს ხელმძღვანელობის ქვეშ მოაქცია, რომელსაც უნდა შეემუშავებინა სავალუტო, საკრედიტო და გაცვლითი პოლიტიკა. მან უზრუნველყო ეროვნული წარმოების ზრდა ვალუტის მხარდასაჭერად და ოქროს რეზერვების გამოიყენა სუკრეს საერთაშორისო პარიტეტის დასადგენად. ეს საერთაშორისო სავალუტო ფონდის მიერ რეკომენდირებული კანონი, რომელსაც ომისშემდგომი ეკონომიკის პირობებს პასუხობდა.