iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
პაატა ნაცვლიშვილი

პაატა ნაცვლიშვილი (დ. 16 ოქტომბერი, 1952, თბილისი, საქართველოს სსრ) — ქართველი მხატვარი და ჟურნალისტი. „პაატა ნაცვლიშვილის გამომცემლობის“ დირექტორი. სოციალურ მეცნიერებათა დოქტორი, ქართული ემიგრაციის ისტორიისა და გეოგრაფიის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის დირექტორი და სამეცნიერო საბჭოს თავმჯდომარე, გრიგოლ რობაქიძის სახელობის უნივერსიტეტის სრული პროფესორი.

ბიოგრაფია
დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ჟურნალისტიკის ფაკულტეტი 1974 წელს, ხელოვნების ფაკულტეტი 1976 წელს. 1974-1976 წწ. მუშაობდა გაზეთ „თბილისის უნივერსიტეტის“ ლიტმუშაკად, 1976-1978 წწ. გაზეთ „ახალგაზრდა კომუნისტის“ კორესპონდენტად, 1978-1984 წწ. ჟურნალ „მართვეს“ ლიტმუშაკად, 1980-1984 წწ. საქართველოს საზღვაო სანაოსნოს შორეული ნაოსნობის მატროსად, 1984-1985 წწ. საქართველოს რადიოს ახალგაზრდული პროგრამების მთავარი რედაქციის მთავარ რედაქტორად, 1985-1988 წწ. „ახალგაზრდა კომუნისტის“ რედაქტორად, 1988 წლიდან გაზეთ „სამშობლოს“ რედაქტორია;

სხვადასხვა დროს იყო გაზეთ „ნატვრისთვალის“ რედაქტორი, საქართველოს ტელევიზიის შემოქმედებითი გაერთიანება „სხივის“ მთავარი რედაქტორი, „ახალი ქართული გაზეთის“ მთავარი რედაქტორი. ცნობილია, როგორც უნივერსალური ტიპის ჟურნალისტი. მისი რედაქტორობით გამოიცა პირველი ფერადი და კომპიუტერული გაზეთები საქართველოში. ჟურნალისტიკის გარდა მუშაობს პოეზიაში, პროზაში, დრამატურგიასა და მხატვრულ თარგმანში. არის მრავალი წიგნის ავტორი, შემდგენელი, გამომცემელი, რედაქტორი, დიზაინერი. 1984 წელს მონაწილეობა მიიღო ტიმ სევერინის ექსპედიციაში „იაზონის ნაკვალევზე“. მისი საზღვარგარეთული რეპორტაჟები სისტემატურად გადაიცემა ტელევიზიით, იბეჭდება პრესაში. 1993 წელს დააარსა „პაატა ნაცვლიშვილის გამომცემლობა“, რომელიც თბილისისა და ფრანკფურტის წიგნის საერთაშორისო ბაზრობების მონაწილეა. 1997 წელს ბუენოს-აირესში აღმოაჩინა და იმავე წელს თბილისში გამოსცა გრიგოლ რობაქიძის უცნობი ნოველა. 1999 წელს მისი თაოსნობით დაფუძნდა კულტურული ოლიმპიადის საქართველოს ეროვნული კომიტეტი. არის ბიბლიოფილი და ფილატელისტი. მას ეკუთვნის 50-მდე ქართული მარკის (მათ შორის აღდგენილი საქართველოს რესპუბლიკის პირველი საფოსტო მარკის) დიზაინი. იღვწის უცხოეთში დაცული ქართული სიძველეების გამოვლენის, შესწავლისა და საქართველოში ჩამოტანისათვის.

ჯილდოები
დაჯილდოებულია საქართველოს ღირსების ორდენით, ოლიმპიური ორდენით, ოლიმპიური მედლით. არის „ოქროს კალმის“ ლაურეატი, კავკასიის რეკლამის საერთაშორისო ფესტივალის გრან-პრის მფლობელი, არაერთი ჟურნალისტური კონკურსის გამარჯვებული.
მარიამ ლაბაძე

მარიამ ლაბაძე (დ. 11 სექტემბერი, 1944, კანდავა, ლატვიის სსრ, სსრკ) — ქართველი ექიმი.

ბიოგრაფია
1968 წელს დაამთავრა რიგის სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი.

1969–1994 წლებში მუშაობდა თბილისში, ქირურგიის ინსტიტუტში; 1998 წლიდან ისევ ქირურგიის ინსტიტუტის თანამშრომელია. ავტორია 32 სამეცნიერო ნაშრომის და რაციონალიზატორული წინადადებებისა. ანესთეზიოლოგი. მედიცინის მეცნიერებათა კანდიდატი.

საკანდიდატო დისერტაციის თემაა „გულის კონსერვაცია ფტორნახშირწყლების ოქსიგენაციის პირობებში“, რომელიც დაიცვა 1985 წელს.
მარინა ლაბაძე

მარინა ლაბაძე (დ. 21 დეკემბერი, 1939, თბილისი, საქართველოს სსრ, სსრკ) — ქართველი ექიმი, თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის პედიატრიული ფაკულტეტის სამეცნიერო საბჭოს წევრი.

ბიოგრაფია
1963 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი.

1963–1966 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის პათანატომიის კათედრის ასპირანტი. 1966–1975 წლებში ჰისტოლოგიის, ციტოლოგიისა და ემბრიოლოგიის კათედრის ასისტენტი, 1975 წლიდან ამავე კათედრის დოცენტი. ავტორია 28 სამეცნიერო ნაშრომის ციტოლოგიის, ჰისტოლოგიის, ემბრიოლოგიის, ნეირომორფოლოგიის საკითხებზე.

საკანდიდატო დისერტაციის თემაა „ცენტრალური ნერვული სისტემების სხვადასხვა განყოფილებების მორფომეტრიული მონაცემები“, რომელიც დაიცვა 1967 წელს.
Heyday Films

— ბრიტანული კინოსტუდია, დაარსებული კინოპროდიუსერის, დევიდ ჰეიმენის მიერ 1996 წლის 10 ოქტომბერს, ლონდონში, ინგლისში. შტაბ-ბინა მდებარეობს ქალაქ ბორემვუდში.

 -ის პირველი მხატვრული ფილმი იყო რეჟისორ ანტონია ბიორდის „კაციჭამია“. კინოსტუდია ყველაზე მეტად ცნობილია „ჰარი პოტერის“ ფილმების სერიის წარმოებით, დაფუძნებული ჯოან როულინგის ამავე სახელწოდების მქონე რომანების სერიაზე.

ფილმები
1999 — „კაციჭამია“
2001 — „ჰარი პოტერი და ფილოსოფიური ქვა“
2002 — „ჰარი პოტერი და საიდუმლო ოთახი“
2004 — „ჰარი პოტერი და აზკაბანის ტყვე“
2005 — „ჰარი პოტერი და ცეცხლოვანი თასი“
2007 — „ჰარი პოტერი და ფენიქსის ორდენი“
2007 — „მე ვარ ლეგენდა“
2008 — „ბიჭი ზოლიან პიჟამაში“
2008 — „არის აქ ვინმე?“
2008 — „ყოველთვის თქვი დიახ“
2009 — „ჰარი პოტერი და ნახევარპრინცი“
2010 — „ჰარი პოტერი და სიკვდილის საჩუქრები - ნაწილი 1“
2011 — „ჰარი პოტერი და სიკვდილის საჩუქრები - ნაწილი 2“
2013 — „ჩვენ მილერები ვართ“
2013 — „გრავიტაცია“
2013 — „მეცამეტე ზღაპარი“
2014 — „ტერკსი და კაიკოსი“
2014 — „მარილიანი ბრძოლის ველი“
2014 — „პადინგტონი“
2015 — „მოგონებები მომავალის შესახებ
2016 — „ჯადოსნური ცხოველები. სად ვიპოვოთ ისინი“
2016 — „სხივი ოკეანეებს შორის“
2017 — „პადინგტონი 2“
2018 — „ჯადოსნური ცხოველები: გრიდელვალდის დანაშაული“
2019 — „საქორწინო ისტორია“
2019 — „ერთხელ ჰოლივუდში“
2019 — „ქორწინების ისტორია“
2020 — „იდუმალი ბაღი“

რესურსები ინტერენტში
კონსტანტინე ფიცხელაური

კონსტანტინე (კიაზო) ფიცხელაური (დ. 26 ნოემბერი, 1930, თბილისი, ასფსრ – გ. 17 მარტი, 2024) — ქართველი არქეოლოგი და ისტორიკოსი. ისტორიულ მეცნიერებათა დოქტორი (1972), პროფესორი. საქართველოს მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი 1997 წლიდან. გერმანიის საგარეო საქმეთა სამინისტროს არქეოლოგიის ინსტიტუტის უცხოელი წევრი.

ბიოგრაფია
1954 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტი. 1954-1957 წლებში საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ისტორიის ინსტიტუტის ასპირანტი; 1957-1960 წლებში ისტორიის ინსტიტუტის უმცროსი მეცნიერ-თანამშრომელი; 1960-1968 წლებში უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი; 1969-2000 წლებში განყოფილების გამგე; 2006 წლიდან ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის სრული პროფესორი; 2009 წლიდან ამავე უნივერსიტეტის ემერიტუსი; 2008 წლიდან საქართველოს ეროვნული მუზეუმის კონსულტანტი. 1960 წელს მიენიჭა ისტორიულ მეცნიერებათა კანდიდატის ხარისხი; 1972 წელს — ისტორიულ მეცნიერებათა დოქტორისა, სადოქტორო დისერტაციის თემაა „აღმოსავლეთ საქართველოს ტომთა ისტორიის ძირითადი პრობლემები“.

მეცნიერული ინტერესების სფერო: კავკასიის არქეოლოგია, ბრინჯაოს ხანის კულტურათა გენეზისი, ქრონოლოგია, პერიოდიზაცია, საქართველოში სახელმწიფოებრიობის სათავეების კვლევა არქეოლოგიური მასალების მიხედვით. არის 170-ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომის ავტორი. კიაზო ფიცხელაურის ხელმძღვანელობით კახეთში, ალაზნის ველზე 1974 წელს მიმდინარე გათხრებზე წნორთან აღმოჩენილ მდიდრულ ყორღანულ სამარხში იპოვეს ლომის ოქროს ფიგურა.
მოქმედების პოტენციალი

მოქმედების პოტენციალი — აგზნების ტალღა, რომელიც ცოცხალი უჯრედის მემბრანაში მემბრანული პოტენციალის ხანმოკლე ცვლილების სახით გადაადგილდება აგზნებული უჯრედის (ნეირონის ან კარდიომიოციტის) მცირე უბანზე, რის შედეგადაც ამ უბნის გარეთა ზედაპირი მემბრანის შიდა ზედაპირთან შედარებით უარყოფითად დამუხტული ხდება, მაშინ როცა არააგზნებულ მდგომარეობაში იგი დადებითად დამუხტულია. მოქმედების პოტენციალი ნერვული იმპულსის ფიზიოლოგიური საფუძველია.
ხუანა ავსტრიელი

ხუანა ავსტრიელი ( დ. 24 ივნისი 1535 — გ. 7 სექტემბერი 1573) — ჰაბსბურგთა დინასტიის წარმომადგენელი. ესპანეთის ინფანტა და ავსტრიის ერცჰერცოგინია დაბადებიდან, პორტუგალიის პრინცესა ქორწინებით. საღვთო რომის იმპერატორ კარლ -ისა და მისი მეუღლის, ისაბელ პორტუგალიელის ნაბოლარა შვილი. პორტუგალიის მეფე სებასტიან -ის დედა. ესპანეთის მეფე ფილიპე -ის და და მისი რეგენტი 1554-1559 წლებში.

ბიოგრაფია
ხუანა დაიბადა ესპანეთის დედაქალაქ მადრიდში. იგი იყო საღვთო რომის იმპერატორ კარლ -ისა და ისაბელ პორტუგალიელის ნაბოლარა შვილი. მას მამის მხრიდან ბებია-ბაბუად ერგებოდნენ ბურგუნდიის ჰერცოგი ფილიპე და კასტილიისა და არაგონის დედოფალი ხუანა . ხოლო დედის მხრიდან პორტუგალიის მეფე მანუელ და დედოფალი მარია არაგონელი.

იგი იყო ესპანეთის მეფე ფილიპე -ისა და საღვთო რომის იმპერატრიცა მარია ესპანელის უმცროსი და. რვა წლის ასაკში ხუანას შეეძლო ლათინურად საუბარი და რამდენიმე საკრავზე დაკვრა. 1552 წლის 11 იანვარს, 17 წლის ხუანა მიათხოვეს მისსავე ბიძაშვილს (დედის ხაზით), პორტუგალიის პრინც ჟუან მანუელ ავისს. ხუანა პორტუგალიის სამეფო სასახლეში 1552 წლის ნოემბერში ჩავიდა.

მათი ქორწინება დიდხანს არ გაგრძელებულა. 1554 წლის 2 იანვარს ჟუანი ტუბერკულოზით გარდაიცვალა. ამ დროს ხუანა რვა თვის ორსული იყო. ამავე წლის 20 იანვარს მან პორტუგალიის მომავალი მეფე სებასტიანი გააჩინა.

1554 წლის მაისში მამისა და ძმის თხოვნით ხუანამ პატარა სებასტიანი თავის დედამთილს, პორტუგალიის დედოფალ ეკატერინე ავსტრიელს დაუტოვა და მადრიდში გაემგზავრა. ხუანა გახდა თავისი ძმის, ესპანეთის მეფე ფილიპე -ის რეგენტი, რომელსაც ცოლად ჰყავდა ინგლისის დედოფალი მერი ტიუდორი და აუცილებლად ინგლისში უნდა გადაცხოვრებულიყო, ხოლო მის არ ყოფნაში ესპანეთი რეგენტს უნდა ემართა. ხუანამ რეგენტის მოვალეობებს თავი ბრწყინვალედ გაართვა. ხუანა მეორედ აღარ გათხოვდა და აღარც პორტუგალიაში აღარ ჩასულა. მას თავისი ვაჟი სულ ერთხელ ჰყავდა ნანახი და ისიც ჩვილობაში. თუმცა ხუანას სებასტიანის ყველა ასაკის პორტრეტი ჰქონდა და ხედავდა როგორ ჰგავდა ბიჭი მას და ამაყობდა ამით. 1559 წელს დაქვრივებული ფილიპე ესპანეთში ახალი მეუღლით დაბრუნდა და ხუანასაც რეგენტის ტიტული ჩამოერთვა.

1557 წელს მან მადრიდში დააარსა დედათა მონასტერი, სადაც ფეხსაცმლით შესვლა აკრძალული იყო. გამონაკლისი მხოლოდ ორსულებზე დაიშვებოდა, წინააღმდეგ შემთხვევაში ან ფეხშიშველს უნდა ევლოთ ან სპეციალური სანდლებით.

მონასტერი მალევე გახდა პოპულარული, იქ მალევე აღიკვეცა მონაზვნად მრავალი არისტოკრატი ქალბატონი. დღეს ეს მონასტერი ესპანეთის ეროვნული ძეგლია.

ხუანა ავსტრიელი გარდაიცვალა 1573 წლის 7 სექტემბერს, დაკრძალულია მისსავე დაარსებულ მონასტერში.

გალერეა
ამ გალერეაში წარმოდგენილია ხუანას ოჯახის წევრები:
მბანზა-კონგო

მბანზა-კონგო — ქალაქი ანგოლაში. ზაირეს პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრი. მდებარეობს ქვეყნის ჩრდილო-დასავლეთით. პორტუგალიის მმართველობის პერიოდში ატარებდა სახელწოდებას სან-სალვადორ-დუ-კონგუ.

ისტორია
1390 წლიდან კონგოს სამეფოს დედაქალაქია. აქ მდებარეობდა მანიკონგოს (კონგოს სამეფოს მმართველის ტიტული) რეზიდენცია.

 საუკუნიდან პორტუგალიელების მოსვლასთან ერთად დაიწყო ქრისტიანობის გავრცელება. საუკუნის შუა წლებში მბანზა-კონგოში ააგეს ეკლესია. მომდევნო ასწლეულის განმავლობაში ქალაქი განაგრძობდა განვითარებას. საუკუნის შუა წლებში ქალაქში 30 000 ადამიანი ცხოვრობდა. 1660-იანი წლებიდან სამეფოში დაიწყო სამოქალაქო ომი (მბვილეს ბრძოლაში სამეფო ძალების პორტუგალიელებთან მარცხის შემდეგ). 1678 წელს ქალაქი პრაქტიკულად გაანადგურეს.

მბანზა-კონგო 1709 წელს აღადგინეს ანტონიანისტებმა. 1914 წელს სამეფოს ტერიტორია ქალაქთან ერთად გახდა პორტუგალიის კოლონია ანგოლის შემადგენელი ნაწილი. 1975 წლიდან შედის დამოუკიდებელი ანგოლის შემადგენლობაში.

2017 წელს კონგოს სამეფოს დედაქალაქის ნაშთები შეიტანეს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში.
სვიაჟსკის მიძინების მონასტერი

სვიაჟსკის მიძინების მონასტერი — მოქმედი მამათა მონასტერი რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის ყაზანის ეპარქიაში. ვოლგისპირეთისა და ყაზანის მხარის მართლმადიდებლობის აკვანი. 2017 წლის 9 ივლისს შეიტანეს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში.

ისტორია
სვიაჟსკის ღვთისმშობლის მიძინების ტაძარი აგებულია 1555 წელს, ყაზანის ეპარქიის დაარსებასთან ერთად. მონასტრის დამაარსებელი და მისი პირველი წინამძღვარი გახდა არქიმანდრიტი გერმან სადირევ-პოლევი. მისი სხეული მონასტრის მთავარი სიწმინდეა 1592 წლიდან.

სვიაჟსკის ღვთისმშობლის მიძინების მამათა მონასტერი ყაზანის ეპარქიის უმნიშვნელოვანესი სასულიერო-საგანმანათლებლო ცენტრი იყო - საუკუნეების განმავლობაში.

1918 წელს წითელარმიელებმა მოკლეს მონასტრის უკანასკნელი წინამძღვარი ამბროსი გუდკო, რომელიც 2000 წელს რუსეთის მართლმადიდებელმა ეკლესიამ წმინდანად შერაცხა.

საბჭოთა პერიოდში ეკლესია გამოიყენებოდა ფსიქიატრიულ საავადმყოფოდ, რომელმაც ფუნქციონირება შეწყვიტა 1994 წელს.

1997 წელს კი ოფიციალურად აღდგა სვიაჟსკის ღვთისმშობლის მიძინების მამათა მონასტერი.
ექტორ ბალეი

ექტორ როდოლფო ბალეი ( დ. 16 ნოემბერი, 1950, ბაია-ბლანკა, ბუენოს-აირესის პროვინცია, არგენტინა) — არგენტინელი ფეხბურთელი. თამაშობდა მეკარის პოზიციაზე. 1978 წლის მსოფლიო ჩემპიონი არგენტინის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში. 1982 წლის ესპანეთის მსოფლიო ჩემპიონატის მონაწილე.

საკლუბო კარიერა
თამაშობდა სხვადასხვა არგენტინულ საფეხბურთო კლუბებში. პროფესიონალურ კარიერას სამოციანი წლების ბოლოს — არგენტინის პრიმერა დივიზიონის მონაწილე „ესტუდიანტესის“ შემადგენლობაში იწყებს. იმ პერიოდში კლუბი თავის ისტორიაში ყველაზე დიდ წარმატებას საერთაშორისო ასპარეზზე აღწევს, როდესაც სამჯერ ზედიზედ (1968, 1969, 1970) ეუფლება ლიბერტადორესის თასს და ერთხელ საკონტინენტთაშორისო თასს ისაკუთრებს (1968). აღმავლობის გზაზე დამდგარი და სტაბილური შემადგენლობის მქონე გუნდის ძირითადი მეკარე — ალბერტო პოლეტი საკმაოდ წარმატებით ართმევს თავს საკუთარ მოვალეობას და ბალეისთვის რთული ხდება მასთან კონკურენციის პირობებში ძირითად შემადგენლობაში ადგილის დამკვიდრება. ასე რომ, „ესტუდიანტესის“ მაისურით არგენტინის პრიმერა დივიზიონის მხოლოდ სამ შეხვედრაში გამოდის მინდორზე და საბოლოოდ, 1971 წლის ბოლოს ტოვებს გუნდს.

ბალეი სათამაშო კარიერას ჯერ სანტა-ფეს „კოლონში“ (1973–1976), ხოლო შემდეგ — ბუენოს აირესის „ურაკანში“ (1976–1978) აგრძელებს. საკლუბო დონეზე ყველაზე დიდ წარმატებას კი აველიანედას „ინდეპენდიენტეს“ რიგებში გამოსვლისას აღწევს (1978–1981). ამ კლუბთან ერთად ბალეი 1978 წლის არგენტინის პრიმერის ნასიონალის ტურნირს იგებს. ფეხბურთის თამაშს 1987 წელს, სერიოზული ტრავმის მიღების გამო — კორდოვის „ტალერესში“ ამთავრებს.

სანაკრებო კარიერა
1976–1982 წლებში არგენტინის ეროვნული ნაკრების ღირსებას იცავს, რომლის შემადგენლობაში 11 შეხვედრას ატარებს.

სანაკრებო სტატისტიკა
}

-
9
25.04.1978
მონტევიდეო
=ურუგვაი
=2–0

ამხანაგური

-
10
09.03.1982
მარ-დელ-პლატა
=არგენტინა
=0–0

ამხანაგური

-
11
24.03.1982
ბუენოს-აირესი
=არგენტინა
=1–1
გფრ
ამხანაგური

მიღწევები
საკლუბო
ინდეპენდიენტე
არგენტინის პრიმერა დივიზიონი
ნასიონალი
ჩემპიონი: 1978

სანაკრებო
არგენტინა
მსოფლიო ჩემპიონატი
ჩემპიონი: 1978
ლასკოს მღვიმე

ლასკოს მღვიმე — მღვიმე საფრანგეთის სამხრეთ-დასავლეთით, თარიღდება 18000-15000 წლით, აღმოაჩინეს 1940 წლის 12 ოქტომბერს სტუდენტებმა. ის გამოირჩევა ზემო პალეოლითის კლდის მხატვრობით. მღვიმე დაყოფილია დარბაზებად: ხარების დარბაზი, გრავიურების პალატა, მკვდარი კაცის მაღარო, პასაჟი და ა.შ. აქ აღმოჩენილია 2000-მდე ნამუშევარი.
მღვიმე ნახატებიანად იუნესკოს კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიაშია შეტანილი.
ვილენდორფის ვენერა

ვილენდორფის ვენერა — 11 სანტიმეტრი სიმაღლის ფიგურა, რომელიც თარიღდება ჩვენს წელთაღრიცხვამდე 28,000 და 25 000 წლით. ის იპოვა ერთ-ერთმა მუშამ 1908 წელს, იოსებ სომბატის, ჰიუგო ობერმაიერისა და იოსებ ბეიერის მიერ წარმოებული გათხრებისას ვილენდორფის მახლობლად, ქვემო ავსტრიაში ქალაქ დუნაის კრემსთან. ის მოჩუქურთმებულია ქვირითისებრი კირქვით. ამჟამად ვილენდორფის ვენერა ინახება ბუნებისმეტყველების მუზეუმში ვენაში, ავსტრიაში.
ნასიონალის ჩემპიონატი

ნასიონალის ჩემპიონატი — საფეხბურთო შეჯიბრება (ტურნირი) არგენტინაში, რომელიც იმართებოდა 1967 წლიდან 1985 წლის ჩათვლით. ამ წლების განმავლობაში გაიმართა ნასიონალის 19 გათამაშება. ტურნირის მონაწილეთაგან სულ 9 კლუბმა მოიპოვა ნასიონალის ჩემპიონის ტიტული. აქედან სამჯერ გათამაშების ჩემპიონები გახდნენ „ინდეპენდიენტე“, „როსარიო სენტრალი“, „რივერ პლეიტი“ და „ბოკა ხუნიორსი“. ორ-ორჯერ — „სან-ლორენსო“ და „ფერო კარილ ოესტე“. თითოჯერ — „ესტუდიანტესი“, „ველეს სარსფილდი“ და „არხენტინოს ჯუნიორსი“.

1967–1985 წლებში, არგენტინის პრიმერა დივიზიონის ფარგლებში, ყოველი კალენდარული წლის განმავლობაში იმართებოდა ორი საფეხბურთო ტურნირი — ნასიონალი და მეტროპოლიტანო. ორივე ტურნირის (როგორც მეტროპოლიტანოს, ასევე ნასიონალის) ჩემპიონის ტიტული თანაბარმნიშვნელოვანი სტატუსით სარგებლობდა. ფაქტობრივად, მეტროპოლიტანოს და ნასიონალის ჩემპიონატები წარმოადგენდა არგენტინის პრიმერა დივიზიონის ორ ნაწილს. პირველად ტარდებოდა ნასიონალის გათამაშება (წლის პირველ ნახევარში), ხოლო შემდეგ — მეტროპოლიტანოს (წლის მეორე ნახევარში). ნასიონალის გათამაშებისას იცვლებოდა როგორც მონაწილე კლუბების რაოდენობა, ისე მისი ჩატარების ფორმატი. გამოიყენებოდა როგორც ერთიანი გათამაშების სტანდარტული სისტემა, ასევე, ორ ჯგუფად გაყოფილი ტურნირის ფორმატი, შემდგომი ნახევარფინალური მატჩებით.

ნასიონალის პირველი (1967) გათამაშების გამარჯვებული გახდა აველიანედას „ინდეპენდიენტე“.

ნასიონალის გათამაშების სტატისტიკა
რეკორდები და სტატისტიკა
დიეგო მარადონამ ორჯერ მოიპოვა ნასიონალის საუკეთესო ბომბარდირის ტიტული (1979, 1980).
ბეიბარს I

აზ-ზაჰირ ბეიბარს ალ-ბუნდუქდარი (; დ. 1223 ან 1225 — გ. 1 ივლისი, 1277, დამასკო) — ეგვიპტისა და სირიის მამლუქთა სახელმწიფოს სულთანი 1260–1277 წლებში, ბაჰრიდების დინასტიის წარმომადგენელი. ჰულაგუიანების სახელმწიფოსა და ჯვაროსნების წინააღმდეგ მებრძოლმა სულთანმა მიიღო სახელწოდება „აბულ-ფუთუჰი“, ანუ „გამარჯვების მამა“. ასევე ცნობილია ბეიბარს -ის სახელით.

ბეიბარს სულთანი იყო 17 წლის განმავლობაში. მან ამ ხნის მანძილზე ძალიან ბევრი რამ გააკეთა, რომ ეგვიპტე გადაქცეულიყო ძლევამოსილ ქვეყყნად. ააგო არხები და გემთმშენებელი ქარხნები, სამხედრო ციხესიმაგრეები ქვეყნის საზღვრებთან, სასახლეები და მეჩეთი კაიროში. განავითარა ხელოსნობა, სოფლის მეურნეობა, მეცნიერება, ვაჭრობა, ხელოვნება. ცნობილი გახდა პალესტინაში და სირიაში წარმატებული ბრძოლებით მონღოლების ილხანთა სახელმწიფოსა და ევროპელი ჯვაროსნების წინააღმდეგ.

მან მონაწილეობა მიიღო ისეთ მნიშვნელოვან ბრძოლებში როგორიცაა აიუნ-ჯალუთის ბრძოლა მონღოლებთან 1260 წელს და ჯვაროსნების უკანასკნელი ციტადელის, კრაკ-დე-შევალიეს ბრძოლა 1271 წლის მარტში.
ჩინური ზოდიაქო

ჩინური ზოდიაქო — ჩინურ კალენდარზე დაფუძნებული ტრადიციული კლასიფიკაციის სქემა, რომელიც მოიცავს თორმეტწლიან ციკლს, სადაც თითოეული წელი სხვადასხვა ცხოველის სახითაა წარმოდგენილი. ადამიანის დაბადების წელი უკავშირდება ერთ-ერთი ასეთი ცხოველის მახასიათებლებს. ჩინური ზოდიაქოს მიხედვით, ადამიანების ხასიათი გარკვეულწილად მისი დაბადების წლით განისაზღვრება. ჩინური ზოდიაქო ტრადიციული ჩინური ფოლკლორის განუყოფელი ნაწილია და ჩინური ფილოსოფიისა და კულტურის ანარეკლია. მიუხედავად იმისა, რომ ზოდიაქო ჩინეთში იღებს სათავეს, მისი ვარიაციები პოპულარული რჩება აღმოსავლეთ აზიის და სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიის ბევრ ქვეყანაში, როგორიცაა იაპონია, სამხრეთ კორეა, ვიეტნამი,

ლეგენდები
არსებობს არაერთი ლეგენდა, რომელიც გადმოსცემს, თუ რა მიზეზით განასახიერებს ესა თუ ის ცხოველი რომელიმე წელიწადს. ერთ-ერთი ვერსიის მიხედვით, ყვითელმა იმპერატორმა, რომელიც ითვლება ჩინელი ხალხის წინაპრად, გადაწყვიტა გაემართა შეჯიბრი. ამ შეჯიბრის მიხედვით, იგი შეარჩევდა თორმეტ ცხოველს, რომლებიც მას დაიცავდნენ. ამ ამბავმა ცხოველთა სამყაროში გამოიწვია არეულობა. ვირთხას სიაში კატის ჩაწერაც დაევალა, თუმცა დაავიწყდა. სწორედ ამიტომ კატა და ვირთხა ერთმანეთს დღესაც ემტერებიან.

ასევე გავრცელებულია ლეგენდა, რომლის თანახმადაც, ხარი თორმეტთაგან ყველაზე დიდი ცხოველი, უნდა ყოფილიყო პირველი, მაგრამ ვირთხა, რომელიც ყველაზე ჭკვიანი და მოხერხებული იყო, გადაახტა ხარს. ამის გამო, „ცხოველთა წლები“ ასეთი თანმიმდევრობითაა დალაგებული: ვირთხის - ; ხარის - ; ვეფხვის - ; კურდღლის - ; დრაკონის - ; გველის - ; ცხენის - ; თხის - ; მაიმუნის - ; მამლის - ; ძაღლის - და ღორის - წლებად.

წლები
აღნიშნული ცხრილი ასახავს 1924-2043 წლსბის გრიგორიანული კლაენდარის 60 წლიან ციკლს:
გორისა და ატენის ეპარქია

გორისა და ატენის ეპარქია — საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის ეპარქია. მდებარეობს აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის ცენტრალურ ნაწილში და მოიცავს თანამედროვე გორის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიას. სამღვდელმთავროს ესაზღვრება: აღმოსავლეთიდან - სამთავისისა და კასპის ეპარქია, ჩრდილოეთიდან - ნიქოზისა და ცხინვალის ეპარქია, დასავლეთიდან - ურბნისისა და რუისის ეპარქია, ბორჯომისა და ბაკურიანის ეპარქია, სამხრეთიდან - წალკის ეპარქია.

2013 წლის 11 ოქტომბერს, საქართველოს ეკლესიის წმინდა სინოდის გადაწყვეტილებით სამთავისისა და გორის ეპარქია გაიყო ორად: გორისა და ატენის და სამთავისისა და კასპის ეპარქიებად. გორისა და ატენის ეპარქიის მმართველად დარჩა მიტროპოლიტი ანდრია (გვაზავა), სამთავისისა და კასპის ეპარქიის მართველად გამოირჩა იღუმენი დამიანე (ხუფენია), იკურთხა 2013 წლის 3 ნოემბერს.
ამერიკის კინოინსტიტუტი

ამერიკის კინოინსტიტუტი — დამოუკიდებელი, არაკომერციული ორგანიზაცია, რომელიც ხელს უწყობს კინემატოგრაფიის განვითარებას აშშ-ში. დაფუძნდა ხელოვნების ეროვნული ფონდის მიერ 1965 წელს და დადგენილი იქნა 1967 წელს, მაშინ როდესაც პრეზიდენტმა ლინდონ ჯონსონმა ხელი მოაწერა კანონს ხელოვნებისა და ჰუმანიტარული მეცნიერებების ეროვნული ფონდის შესახებ.

ინსტიტუტის პირველი მმართველი და აღმასრულებელი დირექტორი იყო ჯორჯ სტივენს უმცროსი. 2007 წლიდან დღემდე ამ თანამდებობას იკავებს ბობ გაზალე.

1987 წელს ინსტიტუტმა ორგანიზება გაუკეთა საკუთარ კინოფესტივალს — , რომელიც ტარდება ყოველწლიურად. გახდა პირველი ფესტივალი, რომელსაც მიენიჭა აკრედიტაცია -სგან.

1998 წელს ინსტიტუმა ამერიკული კინოს ასი წლის იუბილესთან დაკავშირებით დაიწყო 100 …-ის ციკლი, რომლის მიზანია კინოს ისტორიისადმი ინტერესის გაღვივება. ორგანიზაცია აგრეთვე დაკავებულია ძველი, განადგურების ქვეშ მყოფი კინოფირების შენარჩუნებით.
დრეიფუსის საქმე

დრეიფუსის საქმე — საუკუნის ბოლოს საფრანგეთის არმიის ოფიცრის, წარმოშობით ებრაელი ალფრედ დრეიფუსის წინააღმდეგ აღძრული სასამართლო პროცესი.

ბრალდების საბაბი გახდა საფრანგეთის გენერალური შტაბიდან საიდუმლო დოკუმენტის გაქრობა. ამ დოკუმენტის დაკარგვასთან დრეიფუსის კავშირის შესახებ პირდაპირი მტკიცებულება არ არსებობდა, მაგრამ ბრალდების მხარემ დრეიფუსის გაყალბებული წერილი წარმოადგინა, რომელიც ადასტურებდა მის კავშირს გერმანიის დაზვერვასთან. სასამართლომ ეს მტკიცებულება საკმარისად მიიჩნია. დრეიფუსი დააკავეს და სამშობლოს ღალატის ბრალდებით გაასამართლეს. იგი საფრანგეთის კოლონია გვიანაში გადაასახლეს.

დრეიფუსის საქმესთან დაკავშირებით საფრანგეთში წარმოიშვა სოციალური კონფლიქტი. სამხედროები, ნაციონალისტები და სამღვდელოების ნაწილი დრეიფუსს საფრანგეთის მოღალატედ თვლიდა, ხოლო სოციალისტები, რადიკალები და სხვები მას უდანაშაულოდ მიიჩნევდნენ, რომელიც ებრაული წარმოშობის გამო დაისაჯა.

1895 წელს დაიწყო საქმის ხელმეორედ განხილვა. დრეიფუსს საჯაროდ დაუჭირა მხარი ცნობილმა მწერალმა ემილ ზოლამ, რომელმაც 1898 წელს ღია წერილი გაუგზავნა საფრანგეთის პრეზიდენტ ფელიქს ფორს სახელწოდებით „მე ბრალს ვდებ“ („’“), სადაც მან დრეიფუსი დაიცვა, ხოლო სასამართლო მიკერძოებულობაში დაადანაშაულა. 23 თებერვალს წერილი გაზეთ „ლ'ორორის“ პირველ გვერდზე გამოქვეყნდა. ამ წერილის გამო მწერალი აიძულეს ქვეყანა დაეტოვებინა და ინგლისში გადასახლებულიყო. ზოლას საქციელმა მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა დრეიფუსის საქმის გავითარებაზე და ზეგავლენა მოახდინა საზოგადოებრივ შეხედულებაზე.

დრეიფუსის საქმე დიდხანს გაიწელა, საბოლოოდ მან საკუთარი უდანაშაულობა 1906 წელს დაამტკიცა.
დრეიფუსის საქმე (მრავალმნიშვნელოვანი)

დრეიფუსის საქმე — საუკუნის ბოლოს საფრანგეთში აღძრული სასამართლო პროცესი საფრანგეთის არმიის ოფიცერის, წარმოშობით ებრაელი ალფრედ დრეიფუსის წინააღმდეგ. მის მოტივებზე შეიქმნა რამდენიმე ხელოვნების ნიმუში:

„დრეიფუსის საქმე“ — ჟორჟ მელიესის ფილმი.
„დრეიფუსის საქმე“ — 1899 და 1907 წელს გადაღებული ფილმები კინოსტუდია „პატეს“ მიერ.
„დრეიფუსის საქმე“ — ხორხე სემპრუნის რომანი.
ქარიკლო

ქარიკლო — ძველი ბერძნული მითოლოგიის გმირი. ერთ-ერთი ვერსიის მიხედვიდ იყო კირონის ქალიშვილი, მეორე ვერსიით — ცირკუსის და სტილბეს ქალიშვილი, რომელიც დაქორწინდა კენტრავრ ქირონზე, რომელიც პასუხისმგებელი იყო იასონისა და აქილევსის აღზრდაზე. ქარიკლო გახდა ჰიპპის, ენდეზის, ოისხოს, და კრისტუსის დედა. პიენაროის აზრით, ქარიკლო იყო აპოლოს, ოკეანის ან პერესის ერთ-ერთი ქალიშვილი. როდესაც ტითიმა პელეუსის მიატოვა, მან აქილევსი ქირონსა და ქარიკლოს გადასცა, რომ კენტავრ ფოლოსასთან ერთად მიოღო განათლება..

სხვა ვერსიის მიხედვიდ ქარიკლო იყო ათენას ერთგული ნიმფა, რომელიც დაორსულდა მწყემსი ევერისგან და შვა ტირესიასი. ათენამ ტირესიასი აქცია ბრმად, რადგან მან ის შიშველი ნახა. ქარიკლომ სთხოვა ათენას, რომ მის შვილს ფრინველების ხმა გაეგონა, ათენამ ეს გააკეთა, თუმცა ქალღმერთს არ გაუქმებია წყევლა. ნაცვლად ამისა მან ტირესიასი წინასწარმეტყველების ნიჭით დააჯილდოვა.
ყარაჯაანთ ეკლესია

ყარაჯაანთ ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი მდებარეობს ყვარლის მუნიციპალიტეტის სოფელ გავაზის აღმოსავლეთით ექვს კილომეტრზე. მდინარეების ალაზნისა და ავანისხევის შესართავთან. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს.

ეკლესია დარბაზულია (8,9 4 მ.), რომელსაც დასავლეთიდან, მთელ სიგანეზე, თანადროული, ორსართულიანი სამრეკლო ეკვრის. შენობა ნაგებია სხვადასხვა ზომის ნატეხი ქვით. გამოყენებულია აგურიც.

შესასვლელი ეკლესიას დასავლეთიდან აქვს, სამრეკლოს პირველი სართულიდან. კარი გარედან სწორკუთხაა, შიგნიდან - თაღოვანი. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდია, რომელიც დარბაზისაგან ერთსაფეხურიანი პილასტრებითა და მათზე დაყრდნობილი ოდნავ შეისრული თაღითაა გამოყოფილი. აფსიდის ღერძზე შეისრულთაღოვანი სარკმელია, რომლის ორსავე მხარეს თითო ოთხკუთხა ნიშაა. მსგავსი სარკმელი სამხრეთით, ჩრდილოეთით და დასავლეთითაცაა. აფსიდი დასრულებულია მთლიანად აგურით ნაგები კონქით. აფსიდში შეინიშნება მოხატულობის კვალი.

შიგნით ეკლესია გადახურულია ქარგილზე სხმული შეისრული კამარით. ეკლესიის კედლები გარედან დასრულებულია აგურით გამოყვანილი ლავგარდნით. ეკლესია გადახურულია ფიქლით.

სამრეკლოს შესასვლელი დასავლეთიდან აქვს. გარედან შესასვლელის ორივე მხარეს, წყობაში, ჩადგმულია თითო სწორკუთხა, მოგრძო ქვა, რომლებზეც ორსტრიქონიანი წარწერის ნაშტებია შემორჩენილი. სამეკლოს პირველ სართულს კამაროვანი გადახურვა აქვს, მეორე სართული კი რვაწახნაგოვანი, თაღებით გახსნილი ფანჩატურია, რომელიც აგურით ნაწყობი, პირამიდული სახურავითაა გადახურული.

2018 წლის 9 იანვარს ყარაჯაანთ ეკლესიას კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის სააგენტომ კულტურული მემკვიდრეობის უძრავი ძეგლის სტატუსი მიანიჭა. „ყარაჯანთ საყდარი“, რომელიც - საუკუნეებით თარიღდება, წყალში დგას და მისი ნახევარი მიწით არის ამოვსებული.