გუსტავ ადოლფის გიმნაზია

გუსტავ ადოლფის გიმნაზია — ზოგადსაგანმანათლებლო სკოლა ტალინში. ეს არის ესტონეთის უძველესი უწყვეტად მოქმედი სკოლა, რომელიც დააარსა შვედეთის მეფე გუსტავ ადოლფმა 1631 წელს.
სკოლის ძირითადი სივრცეები 1990 წლამდე მდებარეობდა ტალინის წმინდა მიქაელის მონასტრის დასავლეთ ფრთაში. 1990 წელს სკოლამ საკუთრებაში მიიღო მონასტრის აღმოსავლეთი ფრთაც. სპორტული დარბაზის შენობა სუურ-კლოოსტრის ქუჩის მეორე მხარეს აშენდა 1912 წელს. დღესდღეობით მთავარ შენობაში (სუურ-კლოოსტრი 16) სწავლობენ პროგიმნაზიისა და გიმნაზიის მოსწავლეები, კოცებუეს სასწავლო კორპუსში (ვანა-კალამაია 9) კი სწავლობენ დაწყებითი და საბაზო საფეხურის მოსწავლეები.

ისტორია
ადრეული საქმიანობა მომავალ სასკოლო შენობაში
1219 წელს დღევანდელი სკოლის ადგილას აშენდა ვენცელის სამლოცველო (დიდი ალბათობით პირველი ცნობილი სამლოცველო ესტონეთში), რომელიც 1249 წელს გაფართოვდა და გახდა ცისტერციანელთა ორდენის წმინდა მიქაელის ანუ მიხეილის მონაზვნების მონასტერი, რომელიც კათოლიკურ მონასტრად ფუნქციონირებდა 1543 წლამდე, როდესაც მონასტერი პროტესტანტულ სოციალური ზრუნვის ცენტრად გადაიქცა. 1599 წლისთვის მონასტრისთვის დამახასიათებელი ყველა ნიშანი გაქრა და მონასტერი რეფორმაციის მღელვარებაში 1629 წელს დაიხურა.

გიმნაზიის დაარსება და შვედეთის პერიოდი
1617 წელს ტალინის საქალაქო საბჭომ და ესტონეთის აზნაურთა საკრებულომ შეთანხმებას მიაღწიეს, რომ ტალინს სჭირდებოდა ახალი სკოლა. შესაფერის ადგილად მიიჩნიეს რეფორმაციის შედეგად საქალაქო საბჭოსა და აზნაურთა საკრებულოს საერთო მფლობელობაში მოხვედრილი შენობების კომპლექსი, სადაც ადრე ცისტერციანელთა მონასტერი იყო. სკოლის განხორციელების იდეა შეფერხდა მხარეებს შორის უთანხმოების გამო 1626 წლის 26 იანვრამდე, როდესაც შვედეთის მეფე გუსტავ ადოლფმა დაიწყო სახელმწიფო საგანმანათლებლო რეფორმის გეგმის განხორციელება და აღნიშნა, რომ ესტონეთში გიმნაზიის გახსნა აუცილებელი იყო, რადგან ესტონეთი საკმაოდ შორს მდებარეობდა უახლოესი უმაღლესი სასწავლებლებისგან. გუსტავ ადოლფმა ჩამოაყალიბა სახელმწიფო კომისია სასკოლო დავების გადასაჭრელად და მოსამზადებელი სამუშაოების ჩასატარებლად. 1630 წლის 24 თებერვალს ტალინის საქალაქო საბჭომ და ესტონეთის აზნაურთა საკრებულომ ხელი მოაწერეს შეთანხმებას, რომლის თანახმადაც მიქაელის მონასტრის შენობებში უნდა დაარსებულიყო გიმნაზია, სადაც განათლებას მიიღებდნენ როგორც აზნაურთა, ისე მოქალაქეთა შვილები. 1631 წლის 16 თებერვალს მხარეებმა ხელი მოაწერეს გიმნაზიის რეალური დაარსების ხელშეკრულებას, რომელიც დაამტკიცა გერმანიაში სამხედრო ექსპედიციაზე მყოფმა გუსტავ ადოლფმა. ტალინის გიმნაზია გაიხსნა 1631 წლის 16 ივნისს (ძველი სტილით 6 ივნისი).

გიმნაზიის საქმიანობას აკონტროლებდნენ საქალაქო საბჭოს ოთხი და აზნაურთა საკრებულოს ოთხი წარმომადგენელი, რომლებიც ქმნიდნენ გიმნაზიარქების კოლეგიას. ეს ნიშნავდა სასწავლო პროცესის, ეკონომიკური საკითხების, შენახვის ორგანიზებასა და პროფესორების კანდიდატების არჩევას. პროფესორებს თანამდებობაზე ამტკიცებდა ესტონეთის გუბერნატორი. სკოლის სასწავლო ენა იყო ლათინური. ხმლის ტარება ნებადართული იყო მხოლოდ კურსდამთავრებულთათვის გამოსაშვებ აქტზე. გიმნაზიის პირველი რექტორი და თეოლოგიის მასწავლებელი 1632 წლიდან იყო პეტრუს გოეჩენიუსი (პეტერ გოეჩენი), შემდეგ ჰაინრიხ ვულპიუსი (1632-1646). ტალინის გიმნაზიის რექტორად და ტალინის ნიგულისტეს მრევლის პასტორად მუშაობდა ჰაინრიხ არნინგკი (დაახლ. 1609-1662). 1745 წლამდე გიმნაზია შედგებოდა ოთხი კლასისგან: პრიმა, სეკუნდა, ტერცია და კვარტა. თითოეული კლასის დასამთავრებლად საჭირო იყო 2 წელი, საბოლოო კლასში ზოგჯერ 3 წელიც კი. გიმნაზიაში საშტატო მასწავლებლების რაოდენობა განისაზღვრა 6-ით: ოთხი პროფესორი (თეოლოგია, ბერძნული ენა, პოეზია და რიტორიკა) და უმცროსი კლასებისთვის 2 კოლეგა. მათ გარდა, გათვალისწინებული იყო ადგილი სიმღერისა და მათემატიკის მასწავლებლისთვის. რამდენიმე წლის შემდეგ დაემატა მათემატიკის პროფესორი და წერისა და გამოთვლების ოსტატი. სასწავლო გეგმა იყო ტრადიციული აკადემიური ჰუმანიტარული მიმართულების და ლათინური ენის სწავლება იყო ძირითადი. სწავლებისა და კომუნიკაციის ენა იყო ლათინური, გადახვევა დასჯადი იყო ან ფულადი ჯარიმით (½ სპილენძის მონეტა) ან ფიზიკური დასჯით. მასწავლებელი უფროს მოსწავლეებთან უნდა ლაპარაკობდა მხოლოდ ლათინურ ენაზე და უმცროსებთან იმდენად, რამდენადაც შესაძლებელი იყო. გიმნაზია უპირველეს ყოვლისა იყო მოსამზადებელი საგანმანათლებლო დაწესებულება უნივერსიტეტში შესასვლელად.
1633 წელს კრისტოფ როისნერმა სკოლასთან გახსნა სტამბა. იმავე ადგილას (მისამართზე - კოოლი ქუჩა 2) დღეს ფუნქციონირებს ტალინის ძველი ქალაქის ზრდასრულთა გიმნაზია. 1654 წელს დაარსდა სკოლის ბიბლიოთეკა. 1674-1683 წლებში გიმნაზიაში კანტორად მუშაობდა გერმანელი კომპოზიტორი იოჰან ვალენტინ მედერი, რომელმაც 1680 წელს დაწერა და მოსწავლეების დახმარებით წარმოადგინა პირველი ოპერა ესტონეთში. მას ეძღვნება გუსტავ ადოლფის გიმნაზიის დარბაზი. იმდროინდელი ბერძნული ენის პროფესორის რაინერ ბროკმანის კალამს ეკუთვნის პირველი ცნობილი ესტონურენოვანი შემთხვევითი ლექსები, ხოლო პოეტიკის პროფესორ დევიდ კუნიტიუსს - ორაციები. მათემატიკის პროფესორი გებჰარდ ჰიმსელიუსი ხელმძღვანელობდა ტალინის ბასტიონების მშენებლობას 1647 წლიდან და ააშენა ახალი-ვირუს კარიბჭისა და პატარა სანაპირო კარიბჭის ბასტიონი.
1656 წელს, როდესაც რუსეთ-შვედეთის ომის დროს ტარტუს ქალაქმაც კაპიტულაცია გამოაცხადა რუსული ჯარების წინაშე და გუსტავის აკადემიისს საქმიანობა ტარტუში შეწყდა. აკადემიის პროფესორები და სტუდენტები ომს ტალინში გაექცნენ, მაგრამ ესტონეთის დედაქალაქში უნივერსიტეტის დაარსების მცდელობა ჩაიშალა ტალინის საქალაქო საბჭოს წინააღმდეგობის გამო. 1657 წლის 19 მარტს გიმნაზიის დარბაზში გახსნის სიტყვა წარმოთქვა გეორგ პროისმა. პროფესორებმა შეძლეს ტალინის გიმნაზიის ოთახების გამოყენება 1665 წლამდე, როდესაც სასწავლებლის აკადემიური საქმიანობა საბოლოოდ ჩაქრა. ტალინის გიმნაზიაში სამართლისა და მათემატიკის პროფესორად მუშაობდა ასევე ჩრდილოეთის ომის დროს, შემდგომში ლუნდის უნივერსიტეტის ფილოსოფიის პროფესორი და რექტორი არვიდ მოლერი.

რუსეთის იმპერიის პერიოდი
ჩრდილოეთის ომის დასრულების შემდეგ ესტონეთის ტერიტორიაზე სასკოლო საქმიანობის აღდგენა რთული გამოწვევა აღმოჩნდა. 1710 წელს სასწავლო პროცესი განახლდა სამი მოსწავლითა და ერთი მასწავლებლით, რიტორიკა-ისტორიის პროფესორი იოჰან რუდოლფ ბრემი. 1716-1718 წლებში სასკოლო შენობა სამხედრო ხელისუფლების ხელში იყო და იქ პატიმრებს ინახავდნენ. მხოლოდ ნისტადის ანუ უუსიკაუპუნკის ზავის დადების შემდეგ დაიწყო გიმნაზიის ინტელექტუალური პოტენციალის აღდგენა და ახალი პროფესორების დაქირავება. რელიგიის სწავლება ჩანაცვლდა დოგმატური თეოლოგიით, ხოლო გამოთვლა გადაიქცა გამოყენებით მათემატიკად. რეალური საგნები სულ უფრო პრაქტიკული ხდებოდა: სტერეომეტრიაში პრიორიტეტი მიენიჭა პრაქტიკულ ცოდნას, გეომეტრიაში ტარდებოდა გარე გაკვეთილები, ხოლო ტრიგონომეტრიაში საჭირო იყო სინუსისა და ტანგენსის ცოდნა და გამოყენება. თანდათანობით იზრდებოდა გერმანული და რუსული ენების როლი სწავლების ენად. ასევე სწავლობდნენ ფრანგულ ენაზე თხრობას, ებრაული და ბერძნული ენების კითხვას. ლათინური ენის კურსში განიხილავდნენ ცნობილ მწერლებსა და ლიტერატურულ ნაწარმოებებს. სასწავლო წელი გრძელდებოდა აღდგომის დღესასწაულამდე. 1734 წელს ძველ სამონასტრო ეკლესიაში აკურთხეს მართლმადიდებლური უფლის ფერისცვალების მთავარი ტაძარი. სკოლის რეკონსტრუქციისას დაიგეგმა ახალი სახურავი, ობსერვატორია (რაც არ აშენებულა) და ბიბლიოთეკის ოთახი. 1740-1742 წლებში გიმნაზიის შენობა გადააკეთეს.
მე-18 საუკუნის ბოლო მეოთხედში გიმნაზიის რექტორი იყო, წყვეტილობით გიმნაზიის რიტორიკის პროფესორი ერნსტ აუგუსტ ვილჰელმ ჰორშელმანი. ალექსანდრე -ის განათლების რეფორმით საიმპერატორო გიმნაზია გახდა დონის ტალინის საგუბერნიო გიმნაზია, რომელიც საზეიმოდ გაიხსნა 1805 წლის 13 იანვარს. ორსართულიანი სასკოლო შენობის პირველ სართულზე განთავსებული იყო გიმნაზია, ხოლო ზედა სართულზე - გერმანულენოვანი ტალინის საოლქო სკოლა. 1807 წლისთვის სკოლაში იყო სამი კლასი, უმდაბლესი - ტერცია. გიმნაზიის კურსს ჰქონდა ძლიერი კლასიკური მიმართულება. 1804 წლის სასკოლო კანონის საფუძველზე გიმნაზიის საგუბერნიო გიმნაზიად გადაკეთების შემდეგ, მის დირექტორებად 1830-იან წლებამდე იყვნენ გოტინგენის უნივერსიტეტის აღზრდილები. 1806-1814 წლებში ისტორიისა და გეოგრაფიის პროფესორი, ხოლო 1814-1838 წლებში კლასიკური ენების პროფესორი იყო გოტინგენიდან წარმოშობილი ფილიპ ვილიგეროდი. 1820 წელს უარი ითქვა ერთიანი სკოლის პრინციპებზე, გიმნაზია განისაზღვრა მდიდარი ბავშვებისთვის. გამონაკლისი იყვნენ დაბალი წოდებიდან ნიჭიერი მოსწავლეები. 1837-1857 წლებში ტალინის საგუბერნიო გიმნაზიაში ძველი ენების მასწავლებლად მუშაობდა ფერდინანდ იოჰან ვიდემანი. 1849 წელს ებრაული ენის სწავლება გახდა ნებაყოფლობითი, შემცირდა რელიგიის, ლათინური და ბერძნული ენების საათები, გაიზარდა ისტორიის, მათემატიკის, რუსული და გერმანული ენების საათების რაოდენობა და დაემატა მანქანათმცოდნეობა, ხატვა და ფრანგული ენა. შეფასება დაიწყეს ხუთქულიანი სისტემით. 1861 წელს ტალინის საგუბერნიო გიმნაზია გახდა შვიდკლასიანი. პირველი ცნობილი ესტონური წარმოშობის მოსწავლეები სკოლაში მიიღეს დირექტორ კრისტოფ ადამ ფონ შტაკელბერგის პერიოდში.
რუსიფიკაციის პოლიტიკის დროს 1890 წელს საგუბერნიო გიმნაზია გადაარქვეს საიმპერატორო ნიკოლოზ -ის გიმნაზიად და გერმანულენოვანი სწავლებიდან მთლიანად გადავიდნენ რუსულენოვან სწავლებაზე. მხოლოდ ლუთერულ რელიგიის გაკვეთილებზე შეიძლებოდა გერმანულ ენაზე სწავლება. სავალდებულო გახდა ასევე წყლისფერი-ნაცრისფერი სასკოლო ფორმა, რომელიც მოსწავლეებს უნდა ეტარებინათ სკოლის გარეთაც. 1905 წელს კურატორისგან მიიღეს ესტონური ენის სწავლების ნებართვა, რომელიც რეალურად გამოუყენებელი დარჩა და ესტონური ენის სწავლებამდე ვერ მივიდნენ. ბერძნული ენა გახდა არჩევითი საგანი, ლათინური ენის სწავლება დაიწყეს მესამე კლასიდან და რუსული ენის გაკვეთილები მიიღეს გერმანული ენის გაკვეთილების ხარჯზე. 1910 წელს სასკოლო შენობას (იმდროინდელი მისამართით კლოოსტრი ქუჩა 2) დაემატა სართული, ხოლო 1911 წელს გზის მეორე მხარეს, სკოლის შენობის მოპირდაპირედ გაიხსნა სპორტული დარბაზი (უძველესი ტალინში) ახალი მასწავლებლების ბინებთან ერთად, 1913 წელს დაარსდა სკოლის სპორტული წრე. გიმნაზიის დირექტორი იყო გრიგორი ლვოვიჩ ბუკოვიცკი. 1912 წელს სავალდებულო საგნად დაემატა სამხედრო მომზადება.

პირველი მსოფლიო ომის პერიოდში
პირველი მსოფლიო ომის დროს ყურადღება რუსეთის ისტორიასა და გეოგრაფიაზე იყო გამახვილებული, ხოლო ზოგიერთი საკლასო ოთახი პალატებად გადაკეთდა.
1917 წელს გერმანული ჯარების შემოტევის დროს, რუსი პროფესორები და სკოლის ქონების ნაწილი ნიჟნი ნოვგოროდის გუბერნიაში ევაკუირებულ იქნა. ტალინში დარჩენილმა მშობლებმა დაიწყეს ახალი სკოლის შექმნა, გააერთიანეს რა ტალინის ალექსანდრეს გიმნაზია და ნიკოლოზ -ის გიმნაზია ტალინის ქალაქის ვაჟთა გიმნაზიად. ახალი სკოლა 8-წლიანი იყო და ესტონური ენა სავალდებულო საგანი გახდა.
1918 წლის 25 თებერვალს დაწყებულ გერმანულ ოკუპაციასთან ერთად ტალინში სკოლების ავტონომია გაუქმდა. აიკრძალა ცარისტული დროინდელი სასკოლო ფორმა, დაწესდა სწავლის საფასური 80-100 მარკის ოდენობით, სკოლას სახელი შეეცვალა, სკოლის დირექტორი და ბევრი რუსული წარმოშობის ან ესტონურად განწყობილი მასწავლებელი გაათავისუფლეს, გადავიდნენ პრუსიულ სასკოლო სისტემაზე, სპორტული დარბაზი ცხენების თავლად გადააკეთეს. ახალი სასწავლო წელი გადაიდო საკვების ნაკლებობის გამო, რითაც წინა სასწავლო წელს უკვე მოსწავლეთა ნახევარზე მეტი იტანჯებოდა.
1918 წლის ნოემბერში დაიწყო თავისუფლების ომი. წითელ არმიას თავდაპირველად წარმატება ჰქონდა და მალე შეიქმნა ტალინის მტრის ხელში ჩავარდნის საფრთხე. ტალინის საქალაქო საბჭომ გერმანული ხელისუფლების ყველა რეფორმა (სწავლის საფასურის გარდა) ბათილად გამოაცხადა. სწავლის პროცესს ხელს უშლიდა გერმანელი მასწავლებლების წასვლა და მოსწავლეების სამოქალაქო გვარდიაში მობილიზება. მათ ადგილზე აიყვანეს ესტონელი მასწავლებლები და გერმანულენოვანი კლასები გააუქმეს. 1919 წლის 18 მარტისთვის სკოლის ისტორიაში პირველად საქმე გვქონდა სრულად ესტონურენოვან სკოლასთან. დირექტორად აირჩიეს ალექსის კუსიკი (1919-1940 და 1944-1946). სკოლის შენობებს იყენებდნენ ფინელი მოხალისე დამხმარე ძალები. თავისუფლების ომში მონაწილეობდა 130-ზე მეტი ტალინის ვაჟთა გიმნაზიის მოსწავლე, მათ შორის უმცროსები 15 წლის იყვნენ. შვიდი ბიჭი ომში დაიღუპა. ბევრი დაჯილდოვდა თავისუფლების ჯვრით და ყველა მონაწილე ომის შემდეგ გათავისუფლდა სწავლის საფასურისგან. დაღუპულთა პატივსაცემად მედერის დარბაზში მარმარილოს დაფა დაიდგა, რომელიც გაიხსნა ცერემონიით 1922 წლის 24 თებერვალს.

ესტონეთის რესპუბლიკის პერიოდი
ახალგაზრდა ესტონეთში დაწყებითი სკოლა იყო ექვსწლიანი და უფასო სწავლებით, მაგრამ გიმნაზია ფასიანი და ძირითადად ხუთწლიანი. 1920 წელს სკოლამ ორგანიზება გაუკეთა და მოიგო ქალაქის ფეხბურთის ტურნირი და გაიმართა ისტორიული კალათბურთის მატჩი ტალინის რეალურ სკოლასთან, რომელიც ითვლება ესტონეთის კალათბურთის ისტორიის დასაწყისად.
1931 წელს სკოლის 300 წლის იუბილესთან დაკავშირებით ორგანიზებული იყო დიდი სპორტული შეჯიბრებები და განიხილეს ტალინის ქალაქის ვაჟთა ჰუმანიტარული გიმნაზიის სახელის შეცვლის საკითხი. წინადადება სკოლისთვის კვლავ გუსტავ ადოლფის სახელის დაბრუნების შესახებ 1931 წლის 7 ივნისს კურსდამთავრებულმა ვიქტორ პეტსმა წამოაყენა. 1930-იანი წლების რესპუბლიკის მთავრობის პოლიტიკის გავლენით გერმანული ენის მნიშვნელობის შემცირებით ინგლისური ენა პირველ უცხო ენად იქცა, ხოლო გერმანული მეორე ადგილზე გადავიდა. 1937 წელს დაემატა კლასის ხელმძღვანელის გაკვეთილები, სადაც განიხილებოდა ეთიკა, პედაგოგიკა და ფილოსოფია, ვითარდებოდა ქცევა. საუბრობდნენ ასევე სექსუალურ განათლებაზე.

მეორე მსოფლიო ომის პერიოდი
საბჭოთა ოკუპაციის შედეგად 1940 წლის 19 აგვისტოდან თანამდებობიდან გაათავისუფლეს დირექტორი ალექსის კუსიკი და იმავე თარიღიდან დირექტორის მოვალეობების შემსრულებელი გახდა კარლ ტაევი, რომელიც მანამდე ტალინის ქალთა პროფესიულ სკოლაში ესტონური ენისა და ლიტერატურის მასწავლებლად მუშაობდა. საბჭოთა კავშირში გამოყენებული სკოლების ნუმერაციის სისტემის თანახმად, ტალინის ქალაქის გუსტავ ადოლფის გიმნაზია ტალინის პირველ საშუალო სკოლად იქცა. გაუქმდა სწავლის საფასური და ბურჟუაზიული იდეოლოგიების მქადაგებელი საგნები ჩანაცვლდა რუსული ენით, კონსტიტუციით და სამხედრო აღზრდით. სკოლაში მოქმედებდა ტალინის ერთ-ერთი ყველაზე აქტიური კომუნისტური ახალგაზრდული ქვეორგანიზაცია, რომელიც იკრიბებოდა დირექტორის სამსახურებრივ ოთახებში და ავრცელებდა კედლის გაზეთს "თვითონ ვაშენებთ", სადაც აკრიტიკებდნენ სასკოლო ცხოვრების ხარვეზებს და ასახავდნენ ყოველდღიურ მოვლენებს. სწავლის წარმატებულობის ამაღლება იმდენად მნიშვნელოვნად ითვლებოდა, რომ დაიწყეს ჩამორჩენილი მოსწავლეების შევიწროება. 1941 წლის 16 თებერვალს დირექტორად დაინიშნა სკოლის ინსპექტორი ვასილი პეტი. ხელისუფლების მხრიდან რეპრესიების შიშით, ის წერდა ძალიან წითელ სიტყვებს, რამაც მოსწავლეებს მის შესახებ მცდარი შთაბეჭდილება დაუტოვა.
როდესაც გერმანულმა ჯარებმა ტალინი დაიკავეს, დირექტორი ვასილი პეტი კომუნისტად დაასმინეს და მისივე მოსწავლეებმა სიკვდილით დასაჯეს. გერმანული ოკუპაციის დროს აღდგა ესტონეთის რესპუბლიკის დროინდელი სასკოლო სისტემა, რის გამოც საშუალო განათლება კვლავ ფასიანი გახდა. პირველ უცხო ენად გერმანული ენა იქცა, მეორედ - ინგლისური. 1941 წლის 28 აგვისტოდან გიმნაზიის შენობებში განთავსდნენ გერმანული სამხედრო ნაწილები, რკინიგზის სამმართველო და ესტონური ლეგიონი. სასწავლო პროცესი 1941/1942 სასწავლო წელს ტარტუს გზატკეცილი 44-ში მდებარე შენობაში მიმდინარეობდა, 1942/1943 წლებში კი საკალა 51-ში მდებარე შენობაში კიდევ ორ სკოლასთან ერთად. 1943/1944 სასწავლო წელს სწავლება თავდაპირველად ტალინის რეალური სკოლის შენობებში მიმდინარეობდა, ნარვის ევაკუაციის შემდეგ კი იაკობ ვესტჰოლმის გიმნაზიის შენობაში რვა სკოლასთან ერთად. იყო სახელმძღვანელოების დეფიციტი, სასკოლო დღე რამდენიმე საათს გრძელდებოდა. სწავლის შეწყვეტა მკვეთრად მოითხოვეს 25 მარტს, თუმცა ის უკვე შეფერხებული იყო 11 მარტს მარტის დაბომბვის შემდეგ.
სწავლა განახლდა ძველ სასკოლო შენობაში სუურ-კლოოსტრის ქუჩაზე 1944 წლის 23 ოქტომბერს, ესტონეთის წითელი არმიის მიერ ხელახალი ოკუპაციის შემდეგ. სკოლის ახალი დირექტორი გახდა ჰელმი იურგენშტაინი.

საბჭოთა ოკუპაციის პერიოდი
1945 წელს ტალინის პირველი საშუალო სკოლა 11-კლასიან საშუალო სკოლად გადაკეთდა. ახალი სისტემის მიხედვით, ერთი სასწავლო წელი ერთ კლასს შეესაბამებოდა. სკოლას შეუერთდა ტალინის მე-15 სკოლა, ტალინის მე-18 სკოლა და ტალინის 24-ე სკოლა. 1950 წელს ტალინის პირველ საშუალო სკოლაში პირველად მიიღეს გოგონები. ტალინის პირველ საშუალო სკოლაში სწავლება მხოლოდ ესტონურ ენაზე მიმდინარეობდა. 1967 წელს ტალინის პირველ საშუალო სკოლაში გაიხსნა საბჭოთა ესტონეთის პირველი ფრანგული ენის გაძლიერებული სწავლების კლასი, რომლის შექმნის ინიციატორი იყო ლენინგრადის უნივერსიტეტის კურსდამთავრებული ფრანგი ფილოლოგი მარია პიელი, რომელიც ტალინის პირველ საშუალო სკოლაში რუსული ენის მასწავლებლად მოვიდა. 1975 წელს გაიხსნა მათემატიკა-ფიზიკის სპეციალური კლასები. 1981 წელს დაიწყეს რუსული ენის სწავლება პირველი კლასიდან და დაინერგა კომპიუტერები. 1982 წელს დირექტორი გახდა აინ სიიმანი, რომელიც სკოლის ისტორიაში ყველაზე დიდხანს მომუშავე დირექტორია (23,5 წელი).
ხელახლა დამოუკიდებელ ესტონეთში
1991 წლის 6 ნოემბერს ტალინის პირველი საშუალო სკოლა გუსტავ ადოლფის გიმნაზიად გადაკეთდა და სკოლამ დაიბრუნა თავისი დროშა, რომელიც აკურთხა ტალინის კაარლის ეკლესიაში სკოლის 1930 წლის კურსდამთავრებულმა ჰერბერტ კუურმემ. სკოლის დროშა საკურთხევლის წინ აბიტურიენტმა კრისტიან-ტორ ვეჰიმ მიიტანა, რომელსაც დაეხმარნენ სოფია-კაროლინა პისკი და კადრი ზუპსმანი. ესტონეთის ხელახალი დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ გუსტავ ადოლფის გიმნაზიაში ასევე ასწავლიან შვედურ ენას. 1992 წლის გაზაფხულზე შვედეთის სამეფო წყვილის ვიზიტის შემდეგ გადაწყდა შვედური ენის გაძლიერებული სწავლების მიმართულების გახსნა. 1996 წლიდან გიმნაზიის დასრულებისას დაიწყეს სახელმწიფო გამოცდების ჩატარება, ხოლო 1999 წელს შემოიღეს საბაზო სკოლის დამამთავრებელი გამოცდები და გადამსვლელი კლასების საანგარიშო ნამუშევრები. 1998 წელს მთავარ შენობაში ჩატარდა კაპიტალური რემონტი, რომლის დროსაც ხელით გათხარეს სურსათის საწყობი და აშენდა კავშირი დაწყებითი კლასებისა და სასადილოს შორის. 2005 წლის 1 სექტემბერს სასწავლო წელი დაიწყო ახლად აღდგენილ სკოლის ეზოში ახალი ბრინჯაოს ქანდაკებით „ანგელოზი“, ხოლო 2005 წლის 29 დეკემბერს დირექტორის თანამდებობაზე ჰენდრიკ აგური დაინიშნა. 2014 წელს მედერის დარბაზში გაიხსნა ინგლისიდან საჩუქრად გამოგზავნილი ორგანი.
2018 წლის 28 დეკემბერს სამსახურიდან წავიდა სკოლის 13 წლის განმავლობაში ხელმძღვანელი დირექტორი ჰენდრიკ აგური. ახალი დირექტორის მოძიების კონკურსი ჩაიშალა და დროებითი დირექტორის მოვალეობის შემსრულებლის მოვალეობები საბაზო სკოლის სასწავლო ნაწილის გამგემ ტიივი პიკჰოფმა აიღო. 2019 წლის 2 აგვისტოს ტალინის საქალაქო მთავრობამ გუსტავ ადოლფის გიმნაზიის ახალ დირექტორად დაამტკიცა გუსტავ ადოლფის გიმნაზიის მრავალწლიანი ინგლისური ენის მასწავლებელი ჰენრიკ სალუმი.