iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1366

გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის უშიშროების საბჭოს 1366-ე რეზოლუციით, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 2001 წლის 30 აგვისტოს, შეიარაღებული კონფლიქტის ასპექტებთან დაკავშირებული 1196 (1998), 1197 (1998), 1208 (1998), 1265 (1999), 1296 (1999), 1318 (2000), 1325 (2000) და 1327 (2000) რეზოლუციების დადასტურების შემდეგ, საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა თავისი მიზანი, თავიდან აიცილოს შეიარაღებული კონფლიქტი, როგორც საერთაშორისო მშვიდობისა და უსაფრთხოების შენარჩუნების პასუხისმგებლობის ნაწილი.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
უშიშროების საბჭომ განიხილა გენერალური მდივნის, კოფი ანანის, მოხსენება შეიარაღებული კონფლიქტის პრევენციისა და უშიშროების საბჭოს როლის შესახებ. მან კიდევ ერთხელ დაადასტურა გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის წესდებაში ასახული პრინციპები და იცოდა კონფლიქტის შედეგების შესახებ ქვეყნებს შორის ურთიერთობებსა და დაზარალებულ ქვეყნებში არსებულ ჰუმანიტარულ სიტუაციაზე. საბჭომ ხაზი გაუსვა შეიარაღებული კონფლიქტის პრევენციის პოლიტიკურ, ეკონომიკურ, ჰუმანიტარულ და მორალურ უპირატესობებს.

მან აღიარა შეიარაღებული კონფლიქტის ძირითადი მიზეზების მოგვარების და გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის მნიშვნელოვანი როლის მნიშვნელობა. გამოითქვა შეშფოთება იარაღით უკანონო ვაჭრობის დესტაბილიზაციის ეფექტის გამო და, შესაბამისად, მნიშვნელოვანია საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის შესახებ ცნობიერების ამაღლება. საბჭომ ასევე გაიმეორა, რომ პრევენციული და კონფლიქტის შემდგომი ზომები კონფლიქტის პრევენციის ყოვლისმომცველი სტრატეგიის ნაწილია.

აქტები
რეზოლუციაში ხაზგასმულია, რომ კონფლიქტების პრევენციის ძირითადი პასუხისმგებლობა ეროვნულ მთავრობებს ეკისრებათ.საბჭოს თანახმად, გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის პრევენციული სტრატეგიის წარმატებას შესაბამისი მთავრობის მხარდაჭერა და თანხმობა სჭირდებოდა. მან გამოთქვა მზადყოფნა, განიხილოს შეიარაღებული კონფლიქტები, რომლებსაც საბჭოს ყურადღებას ნებისმიერი წევრი სახელმწიფო წარუდგენს. ყველა წევრ სახელმწიფოს მოუწოდეს, გააძლიერონ გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის შესაძლებლობები საერთაშორისო მშვიდობისა და უსაფრთხოების შენარჩუნების კუთხით და უზრუნველყონ რესურსები კონფლიქტების პრევენციისთვის.ამავდროულად, მან კიდევ ერთხელ დაადასტურა კონფლიქტების მშვიდობიანი მოგვარების მნიშვნელობა გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის წესდების თავის შესაბამისად.

უშიშროების საბჭომ გენერალურ მდივანს მოუწოდა, საბჭოსთვის გადაეცა საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის დარღვევის შემთხვევები და პოტენციური კონფლიქტური სიტუაციები.მან ხაზი გაუსვა სამშვიდობო ოპერაციებში სამოქალაქო პოლიციისა და განიარაღების, დემობილიზაციისა და რეინტეგრაციის კომპონენტების ჩართვის მნიშვნელობას. გენერალურ მდივანს სთხოვეს, სამშვიდობო მანდატების დროს უფრო მეტი ყურადღება მიექცია გენდერული პერსპექტივისთვის.

მან მხარი დაუჭირა ფაქტების დამდგენი და ნდობის აღდგენის მისიების გაზრდას კონფლიქტის რეგიონებში რეგიონული პრევენციული სტრატეგიების შემუშავებისას.უფრო მეტი აქცენტი გაკეთდა აფრიკაში კონფლიქტების პრევენციაზე აფრიკის ერთიანობის ორგანიზაციისა და დასავლეთ აფრიკის სახელმწიფოების ეკონომიკური საზოგადოების ძალისხმევით. რეზოლუციის დასასრულს, უშიშროების საბჭომ გამოთქვა სურვილი, შემდგომი განხილვა გაეწია გენერალური მდივნის მოხსენებისა კონფლიქტების პრევენციის შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1840

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1840 ერთხმად მიიღეს 2008 წლის 14 ოქტომბერს.

რეზოლუცია
უშიშროების საბჭომ გადაწყვიტა 2009 წლის 15 ოქტომბრამდე გაეგრძელებინა ჰაიტიში გაეროს სტაბილიზაციის მისიის მანდატი, მისი შემდგომი განახლების განზრახვით.

გაეროს წესდების თავის საფუძველზე, 1840-ე (2008) რეზოლუციის ერთხმად მიღებით, საბჭომ მხარი დაუჭირა გენერალური მდივნის რეკომენდაციას მისიის არსებული კონფიგურაციის შენარჩუნების შესახებ მანამ, სანამ ჰაიტის ეროვნული პოლიციის შესაძლებლობების დაგეგმილი არსებითი ზრდა არ მოხდებოდა. შესაბამისად, საბჭომ დაადგინა, რომ კვლავ შედგებოდა სამხედრო კომპონენტისგან 7,060-მდე ჯარისკაცის შემადგენლობით და პოლიციის კომპონენტისგან, რომელიც ჯამში 2,091 ადამიანს მოიცავდა.

საბჭომ მოუწოდა -ს მხარი დაეჭირა მიმდინარე პოლიტიკური პროცესისთვის და მთავრობასთან თანამშრომლობით ხელი შეეწყო ყოვლისმომცველი პოლიტიკური დიალოგისა და ეროვნული შერიგებისთვის, ასევე გაეწია ლოგისტიკური და უსაფრთხოების დახმარება დაგეგმილი არჩევნებისთვის. მან ასევე მოუწოდა მისიას, გაეფართოებინა მხარდაჭერა სახელმწიფო ინსტიტუტების გასაძლიერებლად, რათა მათ დამოუკიდებლად ფუნქციონირება შეძლებოდათ, განსაკუთრებით დედაქალაქ პორტ-ო-პრენსის გარეთ.

ტექსტის სხვა პირობების მიხედვით, საბჭომ სთხოვა -ს, გაეგრძელებინა ჰაიტის ეროვნული პოლიციის მხარდაჭერა და კვლავაც დახმარებოდა მთავრობას ამ უწყების რეფორმირებასა და რესტრუქტურიზაციაში. მან მოუწოდა წევრ სახელმწიფოებს, მათ შორის მეზობელ და რეგიონის ქვეყნებს, ეთანამშრომლათ მთავრობასთან ადამიანთა ტრეფიკინგის, ნარკოტიკების, იარაღის უკანონო ბრუნვისა და სხვა დანაშაულებრივი ქმედებების აღსაკვეთად, ასევე შეეტანათ წვლილი ამ სფეროებში ჰაიტის ეროვნული პოლიციის შესაძლებლობების გაძლიერებაში.

ტექსტის თანახმად, საბჭომ მოუწოდა გაეროს ქვეყნის გუნდს და ყველა დაინტერესებულ მხარეს, გაეძლიერებინათ ძალისხმევა უსაფრთხოებისა და განვითარების მიმართულებით იმ ინიციატივების მეშვეობით, რომლებიც მიზნად ისახავდა დაზარალებული მოსახლეობის ცხოვრების სტანდარტების მნიშვნელოვან გაუმჯობესებას. გარდა ამისა, საბჭომ დაავალა -ს, გაეგრძელებინა „სწრაფი ზემოქმედების პროექტების“ განხორციელება.

შემდგომში სთხოვა მას, გაეგრძელებინა თემში ძალადობის შემცირების მიდგომის განხორციელება, მათ შორის განიარაღების, დემანტაჟისა და რეინტეგრაციის ეროვნული კომისიის მხარდაჭერით. საბჭომ დაავალა მისიას, ძალისხმევა მოეხდინა შრომატევად პროექტებზე, იარაღის რეესტრის შექმნაზე, იარაღის იმპორტისა და ფლობის შესახებ კანონების გადახედვაზე, იარაღის ნებართვების სისტემის რეფორმირებასა და სათემო პოლიციის ეროვნული დოქტრინის პოპულარიზაციაზე.
ანჯოლო აჩინი

ანჯოლო აჩინი (; დ. 6 მარტი, 1850 — გ. 16 იანვარი, 1930) — იტალიელი მხატვარი. იგი
სკაპილიატურის სკოლის დამაარსებლის, ტრანკილო კრემონას სტილის მსგავსი სტილით გამოირჩეოდა.

ბიოგრაფია
ანჯოლო აჩინი დაიბადა მილანში. მან განათლება მიიღო ბრერას აკადემიაში, სადაც სწავლობდა ჯუზეპე ბერტინის ხელმძღვანელობით. 27 წლის ასაკში მან მიიღო ეროვნული პრემია საუკეთესო ისტორიული ფერწერისთვის.

1930-იანი წლების დასაწყისში აჩინი გახდა მხატვარ ტრანკილო კრემონას მიმდევარი, რომელიც მოძრაობა სკაპილიატურას ერთ-ერთი წამყვანი წარმომადგენელი იყო. მან შექმნა კრემონას ორი პორტრეტი.

სწავლის დასრულების შემდეგ აჩინი მონაწილეობდა გამოფენებში რომსა და მილანში (1881), ხოლო 1882 წელს — ტურინში. მისი ნამუშევრები ასევე გამოიფინა საზღვარგარეთ, მათ შორის მიუნხენში 1888 წელს.

მის ისტორიულ ტილოებს შორისაა „სავონაროლას დაპატიმრება“ და „კლემენტე -ის შეხვედრა კარლ -სთან“ (1880, ტურინის გამოფენა). 1881 წელს მილანში მან წარმოადგინა პეიზაჟი „თოვლიანი დღე“.

1883–1886 წლებში იგი აქტიურად მონაწილეობდა მილანისა და რომის გამოფენებში, სადაც წარმოადგინა სხვადასხვა ჟანრის ნამუშევრები, მათ შორის „ბაპტიზმი“, „მესალინა“, „ოქტომბერი“ და „მზის ჩასვლა“

ანჯოლო აჩინი გარდაიცვალა მილანში 1930 წლის 16 იანვარს.

ფერწერის სტილი
მისი სტილი ძალიან ჰგავს მხატვარ ტრანკილო კრემონას სტილს და ძირითადად ფოკუსირებულია პეიზაჟებზე, პორტრეტებსა და ისტორიულ თემებზე. მის ნამუშევრებში „ნათლობა“ , აშკარად შეიმჩნევა მონცელი მხატვრის, მოსე ბიანკის გავლენა.

ზეთის ფერწერისა და აკვარელის გარდა, იგი ასევე მიმართავდა ხელოვნების სხვა ფორმებს, როგორიცაა მინიატურა, გრავიურა და ოფორტი, სადაც იყენებდა სტილს, რომელიც ახლოს დგას ლუიჯი კონკონისთან — ამ დარგის ერთ-ერთ წამყვან თანამედროვე წარმომადგენელთან.

ფოტოგალერეა
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1846

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1846 მიღებულია 2008 წლის 2 დეკემბერს.

რეზოლუცია
უშიშროების საბჭომ გააძლიერა საერთაშორისო ძალისხმევა სომალის სანაპიროსთან მეკობრეობის წინააღმდეგ საბრძოლველად, სომალის ოფიციალურ პირებთან მომუშავე სახელმწიფოებისა და რეგიონული ორგანიზაციების მანდატის გაფართოებით ამ მიზნის მისაღწევად.

1846 (2008) რეზოლუციის ერთხმად მიღებით და ქარტიის თავის შესაბამისად მოქმედების გზით, საბჭომ გადაწყვიტა, რომ მომდევნო 12 თვის განმავლობაში სახელმწიფოებსა და რეგიონულ ორგანიზაციებს, რომლებიც სომალის გარდამავალ ფედერალურ მთავრობასთან თანამშრომლობენ, შეუძლიათ შევიდნენ სომალის ტერიტორიულ წყლებში და გამოიყენონ „ყველა საჭირო საშუალება“ - როგორიცაა საზღვაო გემებისა და სამხედრო თვითმფრინავების განლაგება, ასევე მეკობრეობისთვის გამოყენებული ნავების, გემების, იარაღისა და მასთან დაკავშირებული აღჭურვილობის ჩამორთმევა და განადგურება - სომალის სანაპიროსთან ზღვაში მეკობრეობისა და შეიარაღებული ძარცვის წინააღმდეგ საბრძოლველად, შესაბამისი საერთაშორისო სამართლის შესაბამისად. სომალის ხელისუფლებასთან თანამშრომლობით სახელმწიფოებსა და რეგიონულ ორგანიზაციებს ასევე მოეთხოვათ საბჭოსა და გენერალურ მდივანს ცხრა თვის განმავლობაში წარუდგინონ ანგარიში მათი ქმედებების შესახებ.

საბჭომ გამოთქვა შეშფოთება სომალის მონიტორინგის ჯგუფის 20 ნოემბრის ანგარიშის დასკვნებთან დაკავშირებით, რომ გამოსასყიდის გადახდის ზრდა ხელს უწყობს მეკობრეობის ზრდას სომალის სანაპიროსთან. მან მოუწოდა სახელმწიფოებს, საერთაშორისო საზღვაო ორგანიზაციას და საზღვაო და სადაზღვევო ინდუსტრიებს, სათანადო რჩევები და მითითებები მისცენ გემებს თავდასხმის თავიდან აცილების, თავის არიდების და მათგან თავის დაცვის შესახებ, ასევე უზრუნველყონ ტექნიკური დახმარება სომალისა და მიმდებარე სანაპირო სახელმწიფოებისთვის სანაპირო და საზღვაო უსაფრთხოების უზრუნველსაყოფად.

უფლებამოსილებები ვრცელდება მხოლოდ სომალის სიტუაციაზე. კერძოდ, ხაზგასმულია, რომ რეზოლუცია არ უნდა ჩაითვალოს საერთაშორისო ჩვეულებითი სამართლის დამყარებად და, გარდა ამისა, უფლებამოსილებები გაიცა მხოლოდ 20 ნოემბრის წერილის მიღების შემდეგ, რომელიც ადასტურებს საერთაშორისო საფრთხის შემცველ თანხმობას.

რეზოლუცია ასევე მიესალმება კანადის, დანიის, საფრანგეთის, ინდოეთის, ნიდერლანდების, რუსეთის ფედერაციის, ესპანეთის, გაერთიანებული სამეფოს და აშშ-ის, ასევე რეგიონული და საერთაშორისო ორგანიზაციების ინიციატივებს, რომლებიც მიმართულია სომალის სანაპიროსთან მეკობრეობის წინააღმდეგ საბრძოლველად, 1814 (2008), 1816 (2008) და 1838 (2008) რეზოლუციების შესაბამისად, ასევე ევროკავშირის გადაწყვეტილებას, 2008 წლის დეკემბრიდან 12 თვის განმავლობაში დაიწყოს საზღვაო ოპერაცია, რათა დაიცვას მსოფლიო სასურსათო პროგრამის საზღვაო კოლონები, რომლებიც ჰუმანიტარულ დახმარებას აწვდიან სომალის და სხვა დაუცველი გემები.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1181

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1181 მიღებულია 1998 წლის 13 ივლისს, სიერა-ლეონეს მდგომარეობასთან დაკავშირებული ყველა წინა რეზოლუციის გახსენების შემდეგ, საბჭომ დააარსა გაერთიანებული ერების დამკვირვებელთა მისია სიერა ლეონეში , რათა მონიტორინგი გაეწია ქვეყნის სამხედრო და უსაფრთხოების მდგომარეობისთვის, თავდაპირველი ექვსთვიანი ვადით, 1999 წლის 13 იანვრამდე.

უშიშროების საბჭომ დადებითად შეაფასა სიერა ლეონეს მთავრობის ძალისხმევა ქვეყანაში მშვიდობისა და უსაფრთხოების აღდგენის მიმართულებით, მათ შორის დემოკრატიული პროცესისა და ეროვნული შერიგების ხელშეწყობა, და აღიარა დასავლეთ აფრიკის სახელმწიფოთა ეკონომიკური თანამეგობრობის როლი ამ პროცესში. საბჭო კვლავ შეშფოთებული იყო სიცოცხლის დანაკარგებითა და ლტოლვილებისა და იძულებით გადაადგილებული პირების, განსაკუთრებით ბავშვების, ტანჯვით, რაც მეამბოხეთა თავდასხმების შედეგად ხდებოდა.

რეზოლუციამ დაგმო ყოფილი სამხედრო ხუნტისა და რევოლუციური ერთიანი ფრონტის ნარჩენების მიერ ლეგიტიმური მთავრობისა და სამოქალაქო მოსახლეობის წინააღმდეგ წინააღმდეგობის გაგრძელება და მოუწოდა ორივე მხარეს დაუყოვნებლივ დაეყარათ იარაღი. გენერალური მდივნის კოფი ანანის მიერ წარმოდგენილმა ანგარიშმა შესთავაზა -ის სამშვიდობო ოპერაციის შექმნა. შესაბამისად, საბჭომ დააარსა ექვსთვიანი საწყისი ვადით 1999 წლის 13 იანვრამდე, რომელიც შედგებოდა მაქსიმუმ 70 სამხედრო დამკვირვებლისგან, მცირე სამედიცინო ერთეულისგან და დამხმარე პერსონალისგან, შემდეგი მანდატით:

ქვეყანაში უსაფრთხოების მდგომარეობის მონიტორინგი;
დასავლეთ აფრიკის სახელმწიფოთა ეკონომიკური თანამეგობრობის მონიტორინგის ჯგუფის როლისა და ყოფილი მებრძოლების განიარაღებისა და დემობილიზაციის მონიტორინგი;
საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის დაცვის მონიტორინგში დახმარება;
სამოქალაქო თავდაცვის ძალების ნებაყოფლობითი განიარაღების მონიტორინგი.

-ს უხელმძღვანელებდა გენერალური მდივნის სპეციალური წარმომადგენელი, რომელიც ასევე იქნებოდა სიერა ლეონეს საკითხებში სპეციალური დესპანი. ხაზი გაესვა -სა და -ს შორის მჭიდრო თანამშრომლობას, ხოლო სიერა-ლეონეს მხარეებს მოუწოდეს უზრუნველეყოთ გაეროს პერსონალისა და ჰუმანიტარული დახმარების მიმწოდებელი ორგანიზაციების უსაფრთხოება. აღნიშნული იყო, რომ ხდებოდა იარაღის უკანონო მიწოდება, და ყველა სახელმწიფოს მოუწოდეს მკაცრად დაეცვათ სიერა ლეონეს არასამთავრობო ძალებზე დაწესებული იარაღის ემბარგო, რეზოლუციის 1171 (1998) შესაბამისად. სიერა-ლეონეს მთავრობა კოორდინაციას უწევდა კონფლიქტით დაზარალებული ბავშვების საჭიროებებზე უფრო ეფექტურ რეაგირებას.

საბოლოოდ, გენერალურ მდივანს დაევალა 30 დღის განმავლობაში და შემდეგ ყოველ 60 დღეში წარმოედგინა ანგარიშები აღნიშნული რეზოლუციის შესრულებისა და -ის მიერ თავისი მანდატის განხორციელების პროგრესის შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 772

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 772, მიიღეს 1992 წლის 17 აგვისტოს, მას შემდეგ, რაც საბჭომ განიხილა 765 (1992) რეზოლუცია სამხრეთ აფრიკაში მომხდარი ბოიპატონგის ხოცვა-ჟლეტის შესახებ და განიხილა გენერალური მდივნის მოხსენება, საბჭომ უფლებამოსილება მიანიჭა ბუტროს ბუტროს-გალს, მოხსენებაში გამოთქმული შეშფოთების საფუძველზე ქვეყანაში დამკვირვებლები განეთავსებინა, რაც ცნობილი გახდა, როგორც გაეროს დამკვირვებელთა მისია სამხრეთ აფრიკაში .

გენერალური მდივნის წინადადება მოიცავდა დამკვირვებელთა განლაგებას ეროვნული სამშვიდობო შეთანხმებით ჩამოყალიბებული მექანიზმების გასაძლიერებლად. დამკვირვებლები სამხრეთ აფრიკის მასშტაბით შეთანხმებულ ადგილებში განთავსდებოდნენ. საჭიროების შემთხვევაში, დამკვირვებელთა მისია შეიძლება დამატებულიყო შესაბამისი საერთაშორისო ორგანიზაციებით როგორიცაა, აფრიკის ერთობის ორგანიზაცია, ერთა თანამეგობრობა და ევროპული თანამეგობრობა. სექტემბრისთვის ქვეყანაში 50 დამკვირვებელი იქნა გაგზავნილი.

საბჭომ სთხოვა გენერალურ მდივანს, რომ კვარტალში ერთხელ ან უფრო ხშირად წარმოადგინოს ანგარიში მიმდინარე რეზოლუციის განხორციელების შესახებ, და მოითხოვა სამხრეთ აფრიკის მთავრობის, მხარეებისა და ორგანიზაციების სრული თანამშრომლობა.

რესურსები ინტრენეტში
 .
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1001

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1001 მიღებულია 1995 წლის 30 ივნისს,მას შემდეგ, რაც საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა ლიბერიის შესახებ მანამდე არსებული რეზოლუციები (813, 856, 866, 911, 950, 972 და 985), საბჭომ განიხილა ქვეყანაში სამშვიდობო შეთანხმებების იმპლემენტაციის საკითხი და გაეროს დამკვირვებელთა მისიას ლიბერიაში მანდატი 1995 წლის 15 სექტემბრამდე გაუგრძელა.

საბჭომ აღნიშნა, რომ სამშვიდობო პროცესის წინსვლისთვის საჭირო იყო მეტი ძალისხმევა, მათ შორის დასავლეთ აფრიკის ქვეყნების ეკონომიკური თანამეგობრობის მხრიდან. ქვეყანაში კვლავ არ იყო შექმნილი სახელმწიფო საბჭო და არ მოქმედებდა შეთანხმება ცეცხლის შეწყვეტის შესახებ. საბჭომ შეშფოთება გამოთქვა ლიბერიის სხვადასხვა ნაწილში ფრაქციებს შორის და მათ შიგნით მიმდინარე ბრძოლების გამო, რაც დამღუპველად აისახებოდა სამოქალაქო მოსახლეობაზე და აფერხებდა ჰუმანიტარული სააგენტოების მუშაობას. მხარეებს მოუწოდეს საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლისა და ადამიანის უფლებების დაცვისკენ. ასევე აღინიშნა, რომ კვლავ ირღვეოდა 788-ე (1992) რეზოლუციით დაწესებული იარაღის ემბარგო.

უშიშროების საბჭომ ხაზგასმით აღნიშნა, რომ საერთაშორისო თანამეგობრობის მხრიდან სამშვიდობო პროცესის შემდგომი მხარდაჭერა დამოკიდებული იქნებოდა ლიბერიული მხარეების ქმედებებზე კონფლიქტის მშვიდობიანი მოგვარების გზაზე. -ის მანდატის 15 სექტემბრამდე გაგრძელებით, საბჭო მოელოდა, რომ მხარეები ამ დროს გამოიყენებდნენ არსებითი პროგრესის მისაღწევად, კერძოდ:

(ა) სახელმწიფო საბჭოს ჩამოყალიბებას;

(ბ) ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმის აღდგენას;

(გ) ყველა სამხედრო ძალის დაშორიშორებას;

(დ) სამშვიდობო შეთანხმებების სხვადასხვა ასპექტის იმპლემენტაციის განრიგის შექმნას.

თუ ეს ნაბიჯები 15 სექტემბრამდე არ გადაიდგმებოდა, -ის მანდატი აღარ გაგრძელდებოდა, ხოლო მათი შესრულების შემთხვევაში — მისია გაძლიერდებოდა. ლიბერიაში მყოფ მხარეებს მოუწოდეს, პატივი ეცათ -ისა და -ის (დასავლეთ აფრიკის ქვეყნების მონიტორინგის ჯგუფი) სამშვიდობო პერსონალის სტატუსისთვის და უზრუნველეყოთ მოსახლეობისთვის ჰუმანიტარული დახმარების მიწოდება. საერთაშორისო თანამეგობრობას კი მოუწოდეს მეტი ძალისხმევისკენ, რაც მოიცავდა დახმარების ფონდში კონტრიბუციას, აფრიკის ერთობის ორგანიზაციის პოლიტიკურ ჩართულობას და -სა და -ს შორის მჭიდრო თანამშრომლობას.

დასასრულს, გენერალურ მდივანს, ბუტროს ბუტროს-გალის, ეთხოვა 1995 წლის 15 სექტემბრისთვის საბჭოსთვის წარედგინა მოხსენება ქვეყანაში არსებული მდგომარეობის შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1834

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1834 ერთხმად მიიღეს საბჭოს 15-ვე წევრი სახელმწიფოს მიერ 2008 წლის 24 სექტემბერს. ამ გადაწყვეტილებით, საბჭომ 2009 წლის 15 მარტამდე გაახანგრძლივა ჩადსა და ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკაში გაეროს მისიის მანდატი, რომელსაც ვადა 2008 წლის 25 სექტემბერს ეწურებოდა.

საფუძვლები
გაეროს მისია ჩადსა და ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკაში შეიქმნა უშიშროების საბჭოს 1778-ე რეზოლუციით 2007 წლის 25 სექტემბერს. მისი მიზანი იყო ჩადსა და ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკაში მრავალგანზომილებიანი ძალების განთავსება, რომლებიც ხელს შეუწყობდნენ უსაფრთხო გარემოს შექმნას ლტოლვილთა ნებაყოფლობითი და მდგრადი დაბრუნებისთვის. მისია ჩამოყალიბდა იმ კრიტიკული ვითარების გამო, როდესაც დაახლოებით 230,000 ლტოლვილი გამოიქცა დარფურიდან აღმოსავლეთ ჩადსა და ჩრდილო-აღმოსავლეთ ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკაში. სუდანელი მეამბოხეების მხრიდან მიმდინარე ტრანსსასაზღვრო თავდასხმები საფრთხეს უქმნიდა როგორც ლტოლვილებს, ისე ადგილობრივ მოსახლეობას. ამავე რეზოლუციამ გასცა ნებართვა ევროკავშირის სამხედრო ძალების განლაგებაზე ერთი წლის ვადით, რათა მათ მხარი დაეჭირათ -ის საქმიანობისთვის გაეროს წესდების თავის საფუძველზე.

კენჭისყრამდე უშიშროების საბჭომ რამდენიმე შეხვედრა გამართა იმ რეზოლუციის განსახილველად, რომელიც რეგიონში გაეროს მისიის მანდატს გააგრძელებდა და ითვალისწინებდა ევროკავშირის სამხედრო ძალების პასუხისმგებლობის გადაბარებას გაეროს მიერ.

უშიშროების საბჭოს 5981-ე სხდომა
გაეროს უშიშროების საბჭოს 15 წევრი 2008 წლის 24 სექტემბერს ნიუ-იორკში, გაეროს შტაბბინაში შეიკრიბა, რათა განეხილათ ჩადსა და ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკაში მისიის მანდატის გაგრძელება, რომელსაც ვადა მეორე დღესვე ეწურებოდა. სხდომა 15:15 საათზე გაიხსნა. უშიშროების საბჭოს თავმჯდომარემ, მიშელ კაფანდომ, ბურკინა-ფასოდან საბჭოს წარუდგინა ჩადის წარმომადგენელი აჰმად ალამ-მი, რომელიც სხდომაზე დასასწრებად იყო მიწვეული. საბჭოს წევრებს გადაეცათ დოკუმენტი /2008/616, რომელიც შეიცავდა რეზოლუციის პროექტის ტექსტს. პროექტი წარდგენილი იყო ბელგიის, კოსტა-რიკას, ხორვატიის, საფრანგეთის, ლიბიის არაბთა ჯამაჰირიისა და ამერიკის შეერთებული შტატების მიერ. ასევე, საბჭოს წევრებს დაურიგდათ დოკუმენტი /2008/601 და მისი პირველი დამატება, სადაც მოცემული იყო გენერალური მდივნის ანგარიში ჩადსა და ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკაში გაეროს მისიის შესახებ.

გაერთიანებული სამეფოს წარმომადგენელმა, სერ ჯონ სოერსმა, მხარდაჭერა გამოუცხადა რეზოლუციას, თუმცა რამდენჯერმე შეშფოთებაც გამოთქვა. „ჯერ კიდევ ბევრი სამუშაოა ჩასატარებელი მანამ, სანამ საბჭო მიიღებს მტკიცე გადაწყვეტილებას ახალი სამშვიდობო მისიის შესახებ“, განაცხადა მან. „ჩადში გაეროს გაფართოებულ მისიას სჭირდება მკაფიო მიზნები, მიღწევადი მანდატი, განთავსების გონივრული ვადები, გაზომვადი კრიტერიუმები და რეალისტური საბოლოო მდგომარეობა, რომლის მიღწევაც ძალების გაყვანის საშუალებას მოგვცემს. ჩვენ ასევე კითხვის ნიშნის ქვეშ ვაყენებთ იმას, არის თუ არა საჭირო -ზე ორჯერ დიდი სამხედრო ძალა.“ მან ასევე გამოთქვა შენიშვნა ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკაში სამხედროების ყოფნასთან დაკავშირებით, რადგან ამაში აზრს ვერ ხედავდა და მოითხოვა „დისციპლინირებული და სტრატეგიული მიდგომა სამშვიდობო მისიების მწირი რესურსების მართვის მიმართ“.

რეზოლუციის პროექტზე გამართული კენჭისყრის შედეგად, 15-ვე წევრმა მხარი დაუჭირა დოკუმენტს, რასაც მოჰყვა პროექტის მიღება 1834-ე რეზოლუციის სახით.
თაღარი (ჭურჭელი)

თაღარი — მოზრდილი, პირგაშლილი თიხის ჭურჭელი. ძირითადად ხმარობენ აღმოსავლეთ საქართველოში ყურძნის დაწურვის დროს. საწნახლიდან ტკბილი თავდაპირველად თაღარში გადის დასაწმენდად, შემდეგ ქვევრებში ასხამენ. თანამედროვე ყოფაში იშვიათად გვხვდება.

იხმარებოდა ორგვარი თაღარი: ქუსლიან თაღარს უაზე გადაჭრილი ქვევრის ფორმა აქვს და თითქმის ნახევრად მიწაშია ჩაფლული, ბრტყელძირა კი — მიწის ზემოთ იდგმება. კახეთში მილიანი თაღარიც ყოფილა, საიდანაც ტკბილი ღარით ქვევრებში ჩადიოდა. ქართლში თაღარს უწოდებდნენ მიწაში ქვითკირით ნაშენ ტკბილის ჭურჭელსაც და საწნახლის წინ ჩაფლულ სატკბილე ქვევრსაც. ზოგჯერ თაღარს სხვა დანიშნულებითაც იყენებდნენ: სამღებრო საქმეში — საღებავების შესაზავებლად, დაბაღები — ტყავის დასალბობად, მეჭურჭლეები — წერნაქისა და ქაშანურის დასაყენებლად, ვაზის სოკოვანი დაავადების გავრცელების შემდეგ — შაბიამნის დასაყენებელ ჭურჭლად.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1824

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1824 მიღებულია 2008 წლის 18 ივლისს.

რეზოლუცია
რუანდის სისხლის სამართლის საერთაშორისო ტრიბუნალის მოსამართლეთა მანდატი მიმდინარე წლის ბოლოს იწურება, თუმცა სასამართლო პროცესების გაგრძელება ამ ვადის შემდგომაც არის მოსალოდნელი, უშიშროების საბჭომ დღეს 9 მუდმივ და 17 დროებით მოსამართლეს უფლებამოსილების ვადა გაუგრძელა, რათა ტრიბუნალმა მუშაობის დასრულება შეძლოს.

ერთხმად მიღებული 1824 (2008) რეზოლუციის თანახმად, საბჭომ მხედველობაში მიიღო პროგნოზები, რომელთა მიხედვითაც ტრიბუნალის წარმოებაში არსებული ყველა დარჩენილი საქმის განხილვა პირველ ინსტანციაში 2009 წლის ბოლომდე უნდა დასრულდეს. საბჭომ იმედი გამოთქვა, რომ მოსამართლეებისთვის უფლებამოსილების ვადის გაგრძელება გაზრდის სამართალწარმოების ეფექტურობას და ხელს შეუწყობს ტრიბუნალის მუშაობის დასრულების სტრატეგიის განხორციელებას.

როგორც რუანდის საერთაშორისო სისხლის სამართლის ტრიბუნალის პრეზიდენტის წერილშია ახსნილი, რომელიც იდენტური წერილებით გადაეგზავნა საბჭოსა და გენერალური ასამბლეის პრეზიდენტებს, 1503 (2003) რეზოლუციის თანახმად, საბჭომ მოუწოდა ტრიბუნალს, მიეღო ყველა შესაძლო ზომა პირველი ინსტანციის სასამართლო პროცესების ყველა საქმიანობის 2008 წლის ბოლომდე დასასრულებლად და ტრიბუნალმა ძირითადად შეასრულა ეს სტრატეგია. თუმცა, ტრიბუნალის კონტროლს მიღმა არსებული ახალი მოვლენების გამო, მათ შორის 2007 წლის ბოლოს ორი მაღალი რანგის ბრალდებულის დაპატიმრების და 2008 წლის დასაწყისში ერთის დაკავების გამო, ამ სასამართლო პროცესების დაგეგმვა „ვერ აცილებს მტკიცებულებათა ფაზის 2009 წელს გადადებას, განაჩენის გამოტანით 2009 წლის მეორე ნახევარში“.

რადგან ორი მუდმივი და ერთი დროებითი მოსამართლე აპირებდნენ გადადგომას მათი საქმეების დასრულების შემდეგ, ტრიბუნალის პრეზიდენტმა მოითხოვა ცხრა მუდმივი მოსამართლისა და რვა დროებითი მოსამართლის უფლებამოსილების 2009 წლის 31 დეკემბრამდე გახანგრძლივება, რომელთა უფლებამოსილების ვადა იწურება 2008 წლის 31 დეკემბერს. მოულოდნელი სიტუაციის თავიდან ასაცილებლად, მან ასევე მოითხოვა დარჩენილი ცხრა დროებითი მოსამართლის უფლებამოსილების ვადის 2009 წლის 31 დეკემბრამდე გახანგრძლივება, რომლებიც ჯერ არ იყვნენ დანიშნულნი ტრიბუნალში სამსახურში.

საბჭომ გადაწყვიტა, სააპელაციო პალატის წევრების ორი მუდმივი მოსამართლის უფლებამოსილების ვადა 2010 წლის 31 დეკემბრამდე ან სააპელაციო საჩივრების დასრულებამდე (თუ უფრო ადრე) გაეგრძელებინა და დანარჩენი მოსამართლეების უფლებამოსილების ვადა 2009 წლის 31 დეკემბრამდე, ტრიბუნალის თავმჯდომარის მოთხოვნის შესაბამისად, გააგრძელა.

რადგან საერთაშორისო ტრიბუნალის წესდება არ ითვალისწინებს მოსამართლეთა უფლებამოსილების ვადის გაგრძელებას, დღეს მიღებული რეზოლუციის პირობებით, საბჭომ, როგორც საერთაშორისო ტრიბუნალის მშობელმა ორგანომ, ასევე დაამტკიცა წესდების დაკავშირებული მუხლების ცვლილება, რათა შესაძლებელი ყოფილიყო ვადის გაგრძელება.