მასობრივი თამაშები (ჩრდილოეთ კორეა)

მასობრივი თამაშები — 
ასევე: მასობრივი საგიმნასტიკო წარმოდგენები) წარმოადგენს სასცენო ხელოვნებისა და გიმნასტიკის იმ ფორმას, რომელშიც მონაწილეობს ათიათასობით შესრულებელი და სადაც მთავარი აქცენტი კეთდება ჯგუფურ სინქრონზე, ხოლო არა ინდივიდუალური ოსტატობის გამოხატვაზე. წარმოდგენები გამოირჩევიან მკაცრი ქორეოგრაფიული დისციპლინით, კოლექტიური რიტმის დაყენებით და ფართომასშტაბიანი ვიზუალური ეფექტებით, რომლებიც ქმნიან ერთობლივ „ცოცხალ პანორამას“.

ჩრდილოეთ კორეა
ჩრდილოეთ კორეაში მასობრივი თამაშები, მათ შორის ყველაზე ცნობილი — არირანგის ფესტივალი, ტარდება ყოველწლიურად რუნგრადოს პირველ მაისის სტადიონზე და უკავშირდება სახელმწიფო დღესასწაულებს, მათ შორის კიმ ირ სენის და კიმ ჩენ ილის დაბადების კვირეულებს. 1990-იან წლებში წარმოდგენები ასევე იმართებოდა კიმ ირ სენის სტადიონზე და ფხენიანის სპორტულ დარბაზში.

ჩრდილოეთ კორეის მასობრივი თამაშები როგორც წესი მოიცავს 100,000-ზე მეტი მონაწილეს, რომლებიც 90-წუთიან წარმოდგენაში ასრულებენ სინქრონულ სავარჯიშოებს, ქორეოგრაფიულ ბლოკებს, აკრობატიკას და დრამატულ სცენებს მუსიკისა და განათების ფონზე — ყველაფერი ეს მკვეთრად იდეოლოგიური მოტივაციით.

კიმ ჩენ ირის ხედვა
კიმ ჩენ ირი წერდა:

იდეოლოგიური დანიშნულება
მასობრივი თამაშები გამოხატავს ჩრდილოეთ კორეის პრინციპს „ილსიმ-დანგიოლი“ — „ერთგულება ერთგულებაში“ ანუ ერთიანი პოლიტიკური გონება, და ამავდროულად სახელმწიფო ეროვნულ-პატრიოტულ ნარატივს.

მასობრივი თამაშები მედიაში
ბრიტანული დოკუმენტური ფილმი (2004) ორ ახალგაზრდა ფხენიანელ სპორტსმენს აჩვენებს, რომლებიც ამ ღონისძიებისთვის ემზადებიან.

ჩრდილოეთ კორეის გარეთ
გაიანა
გაიანაში, ფორბს ბარნჰემის (მმართველობა: 1964–1985) პერიოდში, მასობრივი თამაშები გაიმართა 1980 წლის თებერვალში, ქვეყნის ათწლიანი დამოუკიდებლობის საიუბილეოს აღსანიშნავად.

ევროპა
გერმანია
გერმანიაში, ფრიდრიხ ლუდვიგ იანი ავითარებდა მასობრივ გიმნასტიკურ მეთოდს სახელწოდებით . 1860 წელს, სპორტის პოპულარიზაციის მიზნით, მან დააარსა . ფესტივალი დღემდე იმართება, უკვე როგორც საერთაშორისო მასშტაბის გიმნასტიკური ღონისძიება.

გერმანიის დემოკრატიული რესპუბლიკა (გდრ)
გდრ-ში მასობრივი თამაშების რვა ფესტივალი ტარდებოდა ლაიპციგში, სახელწოდებით გდრ-ის გიმნასტიკისა და სპორტის ფესტივალი. მონაწილეობა ფორმალურად ნებაყოფლობითი იყო, ხოლო წარმოდგენებში ერთიანდებოდა დასავლური და სოციალისტური ქორეოგრაფიული სტილები, ეროვნული ტრადიციული ელემენტებით.

ჩეხოსლოვაკია / ჩეხეთი
მასობრივი თამაშები ჩეხოსლოვაკიაში განვითარდა სოკოლის ფარგლებში, რომელიც ორგანიზებას უწევს -ს. სიტყვა ნიშნავს „ფესტივალს“ ან „ფრინველთა შეკრებას“.

პირველი სლეტი გაიმართა 1882 წელს, პრაღაში, ორგანიზაციის დაარსების 20 წლისთავის აღსანიშნავად.

1994 წლიდან, სლეტები ტარდება ყოველ ექვს წელიწადში ერთხელ — უახლესი გაიმართა 2024 წლის ივნისში.

ჩეხოსლოვაკიამ ასევე ორგანიზება გაუკეთა სპარტაკიადს — მასობრივ გიმნასტიკურ ფესტივალს, რომელიც აღნიშნავდა ქვეყნის „განთავისუფლებას“ წითელი არმიის მიერ 1945 წელს. ფესტივალი ტარდებოდა რეგულარულად 1955–1990 წლებში.

იუგოსლავია
იუგოსლავიაში მსგავსი ღონისძიებები ასევე ეწოდებოდა -ს. ერთ-ერთი მასშტაბური ღონისძიება იყო ახალგაზრდობის ესტაფეტა . მონაწილეობა ფორმალურად ნებაყოფლობითი იყო.

რუმინეთი
რუმინეთში, კომუნისტური ხელისუფლება აორგანიზებდა სავალდებულო მასობრივ თამაშებს, მას შემდეგ, რაც პარტიის ლიდერმა ნიკოლაე ჩაუშესკუმ და მისმა მეუღლემ ელენა ჩაუშესკუმ იხილეს მსგავსი წარმოდგენა ჩინეთში.

როლი სახელმწიფო იდეოლოგიაში
ჩრდილოეთ კორეაში მასობრივი თამაშები განიხილება არა მხოლოდ როგორც საცენო ხელოვნების ფორმა, არამედ როგორც პოლიტიკური განათლებისა და სოციალური ინტეგრაციის ინსტრუმენტი. მათი ორგანიზება და მრავალთვიანი მომზადება ამავდროულად მორალურ-იდეოლოგიურ ჩამოყალიბებას ემსახურება, სადაც მონაწილეები სწავლობენ კოლექტიური იდენტობის დამორჩილებას ინდივიდუალურ ინტერესებზე. თამაშებში ცენტრალური მნიშვნელობა ენიჭება პრინციპს „ილსიმ-დანგიოლი“ (ერთსულოვნება ერთ აზრში), რაც ასახავს სახელმწიფოს მიერ ჩამოყალიბებულ ერთიანი ეროვნული ნარატივისა და ლიდერისადმი ერთგულების მოდელს. ამგვარ წარმოდგენებში კოლექტიური სხეული წარმოდგენილია როგორც ეროვნული მთლიანობის სიმბოლო, ხოლო ქორეოგრაფიული სინქრონი — როგორც ერთიანი სახელმწიფო ნების ვიზუალური გამოხატულება.

მომზადება და დისციპლინა
მასობრივი თამაშების ორგანიზება ჩრდილოეთ კორეაში დაკავშირებულია ძალიან მკაცრ და გრძელვადიან მომზადებასთან, რომელიც ხშირად ექვს თვეს ან მეტ ხანს გრძელდება. მონაწილეთა დიდი ნაწილი სკოლის მოსწავლეები და სტუდენტები არიან, რომლებიც ყოველდღიურად მრავალსაათიან რეპეტიციებში მონაწილეობენ. მომზადების პროცესში განსაკუთრებული ყურადღება ეთმობა სინქრონიზაციას, მოძრაობის სიზუსტესა და სხეულის საერთო პლასტიკას, რადგან თითოეული ინდივიდუალური მოძრაობა წარმოდგენის მთლიან ვიზუალურ სტრუქტურაზე ახდენს გავლენას. ეს პროცესი მიზნად ისახავს არა მხოლოდ ტექნიკური უნარების გამომუშავებას, არამედ პოლიტიკური ერთგულების, კოლექტიური იდენტობისა და დისციპლინის ჩამოყალიბებასაც. ორგანიზატორები ხშირად აღნიშნავენ, რომ თითოეული მონაწილე „საკუთარ თავს საერთო მისიას უძღვნის“, რის მეშვეობითაც წარმოდგენა გადაიქცევა არა მხოლოდ კულტურულ ღონისძიებად, არამედ სახელმწიფოსადმი ერთგულების ხილულ მანიფესტაციად.