iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ალექსანდრე ბაგრატიონ-მუხრანელი

თავადი ალექსანდრე ბაგრატიონ-მუხრანელი (დ. 1853 – გ. 1918) — ქართველი დიდგვაროვანი,მუხრანბატონების სახლის უფროსი (რიგითობით), ბაგრატიონთა ყოფილი სამეფო დინასტიის მუხრანული შტოს წარმომადგენელი და ერეკლე -ის შთამომავალი (ქალის ხაზით). იმპერიული რუსეთის სამსახურში მყოფი გენერალი და იმპერატორ ნიკოლოზ - ის უახლოესი წრის წევრი. ალექსანდრე მოკლეს ბოლშევიკებმა რევოლუციის შემდგომი არეულობისას.

ბიოგრაფია
ალექსანდრე დაიბადა თავად ირაკლი ბაგრატიონ-მუხრანელისა და თავადის ქალ ქეთევან არგუტინსკი-დოლგორუკოვის ოჯახში, სოფელ მჭადიჯვარში, საქართველოში. განათლება მიიღო ნიკოლაევსკის საკავალერიო სკოლაში, 1874 წელს შევიდა რუსეთის სამხედრო სამსახურში და მონაწილეობა მიიღო რუსეთ-თურქეთის ომში (1877-1878) . 1893 წელს პოლკოვნიკის წოდება მიენიჭა და 1902 წლამდე მსახურობდა კავკასიის სამხედრო ოლქში, სანამ ნიჟნი ნოვგოროდის დრაგუნთა პოლკის მეთაურად დაინიშნებოდა.

1903 წელს თავადი ალექსანდრე თავისი ბიძაშვილის, კონსტანტინეს გარდაცვალების შემდეგ მუხრანის სათავადოს უფროსი გახდა (რიგითობით). მომავალ წელს იგი გენერალ-მაიორად დანიშნეს და ლეიბ-გვარდიის საკავალერიო პოლკი ჩააბარეს. 1905 წელს გახდა მისი საიმპერატორო უდიდებულესობის სვიტის წევრი. იყო რუსეთის იმპერიის სახელმწიფო სათათბიროს წევრი.1917 წელს გენერალ-ლეიტენანტის წოდება მიენიჭა. ბოლშევიკების მიერ ძალაუფლების ხელში ჩაგდების შემდეგ, მან სცადა საქართველოში დაბრუნება, მაგრამ ტყვედ ჩაუვარდა წითელ გვარდიას ჩრდილოეთ კავკასიაში და დაიღუპა იმპერიის არმიის ოფიცრების მასობრივი მკვლელობის დროს პიატიგორსკში 1918 წლის ოქტომბერში.

ალექსანდრე ბაგრატიონ–მუხრანელს ცოლად ჰყავდა მარია გოლოვაჩოვა, ვიცე-ადმირალ დიმიტრი გოლოვაჩოვისა და ჰოლანდიელი ლეონიდა ჰესენის ქალიშვილი. მათ შეეძინათ ქალ–ვაჟი: ნინო (1882—1972) და გიორგი  (1884—1957). მისი შვილიშვილი - ირაკლი იყო ბაგრატიონთა სამეფო სახლის მეთაური ევროპაში. მეორე შვილიშვილი ლეონიდა კი რუსეთის დიდი მთავრის ვლადიმერ კირილოვიჩის ცოლი და მარია ვლადმიროვნას დედა.
ეუგენია ანდერსონი

ეუგენია ანდერსონი (დ. 26 მაისი, 1909 – გ. 31 მარტი, 1997) - ცნობილი როგორც ჰელენ ეუგენია მურ ანდერსონი, შეერთებული შტატების დიპლომატი. აშშ-ს ისტორიაში პირველი ქალი იყო, რომელიც ელჩის დონეზე მისიის უფროსად დაინიშნა.

პირადი ცხოვრება
ჰელენ ეუგენია მური დაიბადა 1909 წლის 26 მაისს, აიოვას შტატში, ადირში, მეთოდისტი მღვდლის ეზეკიელ ა. მურისა და მისი მეუღლის ფლორაბელის ხუთი შვილიდან ერთ-ერთი იყო. იგი სტუდენტობისას მუსიკაზე იყო კონცენტრირებული და ნიუ-იორკში ჯულიარდის სკოლაში სწავლობდა; მისი თავდაპირველი სურვილი იყო საკონცერტო პიანისტი გამხდარიყო. კარლტონის კოლეჯში 1929-1931 წლებში სწავლობდა. სწორედ იქ გაიცნო მისი მეუღლე, ჯონ პირს ანდერსონი, რომელზეც 1929 წელს დაქორწინდა და მისგან ორი შვილი ჰანსი და იოჰანა შეეძინა. პრესის კრიტიკის მიუხედავად, მას კარგად იცნობდნენ დანიაში და მედია მას ზოგჯერ "დეიდა ანდერსონს" უწოდებდა. დიდმა პოპულარობამ მას საშუალება მისცა გამოეყენებინა პოლიტიკური ძალა: მან დაარწმუნა დანია უფრო ძლიერი ვალდებულება მიეღო ნატოს მიმართ, გააძლიერა გრენლანდიის ხელშეკრულება და 1950 წელს გახდა პირველი ამერიკელი ქალი, რომელმაც ხელი მოაწერა დანიასთან ვაჭრობისა და მეგობრობის ხელშეკრულებას. 1953 წელს გადადგა თანამდებობიდან, მეფე ფრედერიკ -მ ეუგენია დანებროგის ორდენით დააჯილდოვა.

მოგვიანებით, პრეზიდენტმა კენედიმ ეუგენია ელჩად დანიშნა ბულგარეთში (1962–1964). ამრიგად, ანდერსონი გახდა პირველი ამერიკელი ქალი, რომელიც შეერთებულ შტატებს წარმოადგენდა საბჭოთა კავშირთან მოკავშირე ქვეყანაში.

თანამდებობის დატოვების შემდეგ, პრეზიდენტმა ჯონსონმა ანდერსონი გაეროს სამეურვეო საბჭოში დანიშნა და ერთი წლის შემდეგ იგი გაეროს დეკოლონიზაციის კომიტეტში მუშაობდა.
ვაგიფ სამადოღლუ

ვაგიფ სამადოღლუ (; ნამდვილი სახელი ვეკილოვი; 5 ივნისი, 1939, ბაქო - 28 იანვარი, 2015, იქვე) — აზერბაიჯანელი პოეტი, სცენარისტი და დრამატურგი, აზერბაიჯანის სსრ დამსახურებული არტისტი (1989), აზერბაიჯანის სახალხო პოეტი (1999), ხუმაის პრემიის ლაურეატი. დაჯილდოვებულია ღირსების ორდენით აზერბაიჯანის კულტურულ და სოციალურ-პოლიტიკურ ცხოვრებაში აქტიური მონაწილეობისთვის, ასევე „შოჰრეთის“ ორდენით. 2014 წელს დაჯილდოვდა დამოუკიდებლობის ორდენით.

ბიოგრაფია
ვაგიფ სამედოღლუ 1939 წლის 5 ივნისს ბაქოში დაიბადა, აზერბაიჯანის სახალხო პოეტის, სამედ ვურგუნის ოჯახში. დაამთავრა ბულბულის მუსიკალური სკოლა, შემდეგ აზერბაიჯანის სახელმწიფო კონსერვატორია.

1960-იანი წლების დასაწყისში გამოიცა მისი პირველი ლიტერატურული კრებული. 1990-იან წლებში გამოიცა პოეზიის წარმატებული კრებულები. პოეტი, პიესების, პროზის ავტორი 2000-2005 წლებში აირჩიეს მილი მეჯლისის (აზერბაიჯანის პარლამენტის) დეპუტატად, იყო შეწყალების კომისიისა და აზერბაიჯანის საპარლამენტო დელეგაცია ევროპის საბჭოს საპარლამენტო ასამბლეაში წევრი.
სოჰრაბ თაჰირი

სოჰრაბ თაჰირი (; დ. 27 მაისი , 1926 , ასტარა , ირანი — გ. 4 მაისი , 2016 , ბაქო , აზერბაიჯანი ) — საბჭოთა და აზერბაიჯანელი პოეტი, აზერბაიჯანის სახალხო პოეტი (1998).

ბიოგრაფია
ის ოჯახთან ერთად ირანიდან აზერბაიჯანის ქალაქ კერმანშაჰში გადავიდა საცხოვრებლად, იქ სწავლობდა საშუალო სკოლაში და მუშაობდა ირანულ-ინგლისურ ნავთობკომპანიაში. 1946-1950 წლებში იყო ბაქოს სამხედრო სასწავლებლის იუნკერი. 1957 წელს დაამთავრა აზერბაიჯანის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი, 1961 წელს მოსკოვის გორკის სახელობის უმაღლესი ლიტერატურული კურსები.

1961 წლიდან მუშაობდა აზერბაიჯანის ჟურნალის აღმასრულებელ მდივნად, აზერბაიჯანული გაზეთის და აზერბაიჯანული ჟურნალის ხელოვნების განყოფილებების ხელმძღვანელად, ლიტერატურულ და ისტორიულ ჟურნალის -ის მთავარი რედაქტორის მოადგილედ, 1984 წლიდან - აზერბაიჯანის ჟურნალის რედაქტორად.
იყო აზერბაიჯანის მეცნიერებათა აკადემიის ეროვნულ ურთიერთობათა ინსტიტუტის თანამშრომელი (1993-2003), ხოლო 2003 წლიდან - აზერბაიჯანის მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის აღმოსავლეთმცოდნეობის ინსტიტუტის თანამშრომელი.

1958 წლიდან აზერბაიჯანის სსრ მწერალთა კავშირის წევრი, აზერბაიჯანის მწერალთა კავშირის ბაქოს ფილიალის პირველი მდივანი (1962-1966 წწ.).
ფიკრეტ გოჯა

ფიკრეტ გოჯა (; დ. 25 აგვისტო, 1935, სოფელი კოთანარხი, აღდაშის რაიონი, აზერბაიჯანის სსრ — 5 მაისი, 2021, ბაქო, აზერბაიჯანი) — საბჭოთა და აზერბაიჯანელი მწერალი, პოეტი. აზერბაიჯანის სახალხო პოეტი (1998), აზერბაიჯანის სსრ დამსახურებული არტისტი (1979), აზერბაიჯანის მწერალთა კავშირის პირველი მდივანი და თავმჯდომარის მოადგილე (1998 წლიდან). აზერბაიჯანის სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი მეცნიერებისა და ლიტერატურის დარგში (2016).

ბიოგრაფია
ფიქრეთ გოჯა ექიმის ოჯახში დაიბადა. საშუალო სკოლა დაამთავრა აღდაშში, 1957 წელს სწავლობდა ბაქოს რკინიგზის კოლეჯი.

მუშაობდა ქალაქ ბაქოში სამშენებლო განყოფილებაში, მათ შორის მეტროს მშენებლობაზე.

1964 წელს დაამთავრა ლიტერატურული ინსტიტუტი მოსკოვში.

1964-1965 წლებში 1967-1970 წლებში მუშაობდა აზერბაიჯანის ტელევიზიისა და რადიომაუწყებლობის სახელმწიფო კომიტეტში რედაქტორად.

1970 წლიდან 1975 წლამდე — აზერბაიჯანის სსრ მწერალთა კავშირის აღმასრულებელი მდივანი.

1978-1987 წლებში — ჟურნალ „აზერბაიჯანის“ განყოფილების გამგე, 1987-2004 წწ. - ხელოვნების კრებულის „გობუსტანის“ მთავარი რედაქტორი.

1998 წლიდან არის აზერბაიჯანის მწერალთა კავშირის მდივანი, 2004 წლიდან კი პირველი მდივანი.

მისი დებიუტი 1965 წელს შედგა ლექსით „დისშვილი“ ჟურნალ „კირპიში“ („ზღარბი“). სწავლის პერიოდში გამოიცა პირველი ლექსების კრებული "თოლია". ავტორია დიდი რაოდენობით ლექსებისა, რომლებიც ასახავს უნივერსალურ ადამიანურ ღირებულებებს და ცხოვრების ფილოსოფიას.
გაბილ იმამვერდიევი

გაბილ ალაჰვერდი ოღლუ იმამვერდიევი (დ. 12 აგვისტო, 1926, ბაქო — გ. 4 მაისი, 2007, ბაქო) — აზერბაიჯანის რესპუბლიკის სახალხო პოეტი (1992), აზერბაიჯანის მწერალთა კავშირის წევრი 1949 წლიდან, აზერბაიჯანის სსრ სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი (1976).

ბიოგრაფია
გაბილ იმამვერდიევი დაიბადა 1926 წლის 12 აგვისტოს ბაქოში. საშუალო განათლება მიიღო აზერბაიჯანის სახელმწიფო პედაგოგიური ინსტიტუტის მოსამზადებელ კურსზე და ჩაირიცხა ინსტიტუტის ენისა და ლიტერატურის ფაკულტეტზე (1944–1948). მოსკოვის მაქსიმ გორკის სახელობის ლიტერატურის ინსტიტუტის ორწლიანი უმაღლესი ლიტერატურის კურსებს ესწრებოდა. მუშაობდა გაზეთ „ლიტერატურა და ხელოვნებაში“ პოეზიის განყოფილების გამგედ, ჟურნალ „აზერბაიჯანის“ რედაქციაში პოეზიის ლიტერატურის მუშაკად და მთავარი რედაქტორის მოადგილედ (1975–1979).
აზერბაიჯანის მწერალთა კავშირის უხუცესთა საბჭოს თავმჯდომარე იყო.

გარდაიცვალა 2007 წლის 4 აპრილს ბაქოში. იგი დაკრძალეს ღირსების პირველ ხეივანში. 2016 წელს, "" კომპანიების ჯგუფმა დაასახელა 7100 ტონიანი ნავთობის ტანკერი - " ". 2017 წელს ეს სახელი გემს ამ ტანკერის მფლობელ აზერბაიჯანის სახელმწიფო ნავთობკომპანიის გადაწყვეტილებით ჩამოართვეს.
მუსა იაგუბი

მუსა იაგუბი (, 10 მაისი, 1937, ბუინუზი, ისმაილის რაიონი — 7 მაისი, 2021, ბუინუზი, ისმაილის რაიონი) — აზერბაიჯანელი პოეტი, რედაქტორი, აზერბაიჯანის ეროვნული პოეტი (2019), აზერბაიჯანის მწერალთა კავშირის წევრი.

ბიოგრაფია
მუსა იაგუბი დაიბადა 1937 წლის 10 მაისს ისმაილის რაიონის სოფელ ბუინუზში. დაწყებითი განათლება მიიღო ისმაილში, შემდეგ კი გოიჩაის პედაგოგიურ სკოლაში. მან ასევე მიიღო ფილოლოგიური განათლება აზერბაიჯანის სახელმწიფო უნივერსიტეტში.

მუშაობდა ისმაილის რეგიონში გაზეთ „ზახმიატკეშის“ რედაქტორად.

უნივერსიტეტის დამთავრების შემდეგ იყო აზერბაიჯანის მწერალთა კავშირის მხატვრული ლიტერატურის პროპაგანდის ბიუროს დირექტორის მოადგილე, ასევე აზერბაიჯანის ჟურნალის პოეზიის განყოფილების გამგე.

1957 წელს დაიწყო ლიტერატურული მოღვაწეობა. მისი პირველი ლექსი "პირველი გული, პირველი სამყარო" დაიბეჭდა აზერბაიჯანულ გაზეთში.
ავტორია 18 წიგნისა, რომლებიც გამოიცა აზერბაიჯანულ და რუსულ ენებზე.

1995-2000 წლებში იყო აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ეროვნული ასამბლეის დეპუტატი.

მიენიჭა ახუნდოვის პრემია.

2019 წლის 25 მაისს მიენიჭა საპატიო წოდება „სახალხო პოეტი“.

მრავალი წლის განმავლობაში პარკინსონის დაავადებით იტანჯებოდა. გარდაიცვალა 84 წლის ასაკში, 2021 წლის 7 მაისს. დაკრძალეს ისმაილის რაიონის მშობლიურ სოფელ ბუინუზში.
ბესარიონ გაბური

ბესარიონ მარტიას ძე გაბური (გაბუური, გიორგი აბაისძე) (დ. 1889 — გ. 1953, სოფ. სამგორი, ახლანდ. გარდაბნის მუნიციპალიტეტი) — ქართველი მელექსე, მთქმელი, ხევსურული ზეპირსიტყვიერების შემკრები.

ცხოვრობდა ხევსურეთში, არხოტის თემის სოფ. ჭიმღაში. მონაწილეობდა მსოფლიო ომში, სადაც დაიჭრა. ერთხანს იყო პეტერბურგსა და იურიევში. მან თავი მოუყარა ხევსურულ ფოლკლორულ მასალას, რომელიც, გაბური ლექსებთან ერთად, 1925 წელს „ქართული საენათმეცნიერო საზოგადოების წელიწდეულში“ (–) გამოაქვეყნა აკაკი შანიძემ. 1926–1928 წლებში გაბურის მიერ ჩაწერილი და შეთხზული ლექსები დაიბეჭდა ა. შანიძის წიგნში „ქართული ხალხური პოეზია, . ხევსურული“ (1931). გაბურის თიკუნები (ფსევდონიმები) იყო „ბესარიონი“, „ბალახურისძე“, „არხოტიონი“ და სხვ.
ვასილი გაგარა

ვასილი იაკობის ძე გაგარა — საუკუნის რუსი ვაჭარი და მოგზაური.

ცხოვრობდა ყაზანში, ძირითადად ვაჭრობდა სპარსეთთან. 1634-1637 წლებში „ცოდვების მოსანანიებლად“ ეგვიპტესა და პალესტინაში იმოგზაურა, გზად კავკასია გაიარა; იყო თბილისშიც. უკან პოლონეთის გზით დაბრუნდა, ერთხანს დაპატიმრებული იყო ვინიციაში და გათავისუფლდა რუსეთის მთავრობის ჩარევის შემდეგ. შემდეგ მოსკოვში ცხოვრობდა. შემორჩენილია გაგარას „მოგზაურობის“ აღწერილობა, რომელშიც, სხვათა შორის, არის თბილისის მოკლე, მაგრამ მკაფიო აღწერა.
ალექსანდრე გაგარინი

ალექსანდრე ივანეს ძე გაგარინი (დ. 1801, მოსკოვი, — გ. 27 ოქტომბერი, 1857, ქუთაისი) — თავადი, რუსი სამხედრო და სახელმწიფო მოხელე, გენერალ-ლეიტენანტი (1854).

დაამთავრა პაჟთა კორპუსი (1821). მონაწილეობდა 1825 წლის დეკაბრისტთა გამოსვლაში, თუმცა არ დასჯილა. მოგვიანებით მსახურობდა ნოვოროსიის გენერალ-გუბერნატორ გრაფ მიხეილ ვორონცოვის ადიუტანტად. 1845 წელს თბილისში ჩამოჰყვა კავკასიის მეფისნაცვლად დანიშნულ ვორონცოვს. მონაწილეობდა კავკასიის მთიელთა წინააღმდეგ ბრძოლებში, მათ შორის, დარღოს ლაშქრობაში (1845).

1840-იანი წლების ბოლოს დერბენდის ქალაქის უფროსად მსახურობდა. ამ წლებში დაქორწინდა თავად დავით ორბელიანის და მანანა ერისთავის ასულ ანასტასიაზე (ტასოზე) (დ. 1825 — გ. 1907), რომლის საშუალებითაც დაუახლოვდა ქართველ არისტოკრატიას. 1847 წელს დაინიშნა ქუთაისის სამხედრო გუბერნატორად. 1853–1856 წლების ყირიმის ომის დროს მეთაურობდა გურიის რაზმს და მე-13 ქვეით დივიზიას. 1855 წელს ყარსის ბრძოლაში მძიმედ დაიჭრა. ამავე წელს ექიმების რჩევით მეუღლითურთ სამკურნალოდ პარიზში წავიდა. 1856 წელს დაბრუნდა რუსეთში. გადაწყვეტილი ჰქონდა სამუდამოდ დასახლებულიყო საკუთარ მამულში — ქუჩუქ-ლამბათში (ყირიმი), მაგრამ ალექსანდრე ბარიატინსკის წარდგინებით 1857 წლის თებერვალში გაგარინი ქუთაისის გენერალ-გუბერნატორად დანიშნეს.

ამ დროს მეტად მწვავედ იდგა სვანეთის დადიშქელიანებთან ურთიერთობის საკითხი. 1857 წლის 27 ოქტომბერს გაგარინი ქუთაისში შეხვდა სვანეთის მთავარს კონსტანტინე დადიშქელიანს და მას რუსეთის მთავრობის მიერ მისთვის მთავრის უფლების ჩამორთმევის გადაწყვეტილება გააცნო. ურთიერთშელაპარაკებისას დადიშქელიანმა გაგარინი ხანჯლით მოკლა. დადიშქელიანი შეიპყრეს და სიკვდილით დასაჯეს. დაქვრივებულმა ანასტასიამ საქართველო დატოვა და ყირიმში, ქმრის მამულში გადასახლდა.

გაგარინი დაჯილდოებული იყო წმ. ვლადიმირის მე-3 (1848) და მე-2 ხარისხის (1854), წმ. სტანისლავის 1-ლი (1849), წმ. გიორგის მე-4 (1850), წმ. ანას 1-ლი (1852) ხარისხის ორდენებით, სპარსეთის ლომისა და მზის მე-2 ხარისხის ორდენით (ვარსკვლავით, 1846) და სხვ.
კლემენტე გალანო

კლემენტე გალანო (დ. 1611, სორენტო, იტალია, — გ. 14 მაისი, 1666, ქ. ლვივი, ახლანდ. უკრაინა) — იტალიელი მისიონერი, თეატინელთა ორდენის ბერი.

1636 წელს მისიონერად მოავლინეს საქართველოში, სადაც რამდენიმე წელი ცხოვრობდა. მისიის ძირითადი მიზანი სომხების რომის კათოლიკური ეკლესიის წიაღში მოქცევა იყო. მოლაპარაკება ეჩმიაძინის მესვეურებთან წარუმატებლად დასრულდა და 1640 წელს გალანომ საქმიანობა გააგრძელა კონსტანტინოპოლში, საიდანაც სომხების პატრიარქის დავითის მოთხოვნით გააძევეს. რომში დაბრუნებული პატივით მიიღო პაპმა ურბან -მ და „რწმენის პროპაგანდის წმინდა კონგრეგაციის“ პროფესორად დანიშნა. 1663 წელს გაიგზავნა პოლონეთში და ლვივში სომხებისთვის დააფუძნა კათოლიკური სასწავლებელი. გარდაიცვალა იქვე, 1666 წელს. სომხური ეკლესიის ისტორიის შესახებ დაწერილ მის ნაშრომში არის საინტერესო ცნობები საქართველოს შესახებაც.
სუად აბდერრაჰიმი

სუად აბდერრაჰიმი ( დ. 16 დეკემბერი, 1964, სფაქსი) — ტუნისელი პოლიტიკოსი. ზომიერ-ისლამისტური რენესანსის პარტიის (ან-ნაჰდა) წევრი. ტუნისის ყოფილი მერი (2018-2023). პირველი ქალი, რომელმაც დაიკავა ხსენებული თანამდებობა.

ბიოგრაფია
სუად აბდერრაჰიმი დაიბადა 1964 წლის 16 დეკემბერს სფაქსში, ჰაბესის ვილაიეთის შვიდშვილიან ოჯახში.

1983 წელს დაამთავრა ტუნისის ხაზნადარის სახელობის ლიცეულმი და მიიღო ბაკალავრის ხარისხი. სწავლა განაგრძო მონასტირის უნივერსიტეტის სამედიცინო ფაკულტეტზე 1988 წელს მან მიიღო ხარისხი დიეტოლოგიაში, ხოლო 1992 წელს — ფარმაციაში.

სტუდენტობის წლებში იყო აქტივისტი და ტუნისის საყოველთაო სტუდენტთა კავშირის აღმასრულებელი კომიტეტის წევრი. 1985 წელს სტუდენტური აქტივობის გამო 15 დღით დააკავეს, რის შემდეგაც იძულებული გახდა გარკვეული ხნით მიეტოვებინა სწავლა. 1991 წელს, როდესაც ტუნისელ სტუდენტთა საყოველთაო კავშირი დაიშალა, სუად აბდერრაჰიმი გადაერთო ადამიანის უფლებების დაცვაზე. იგი კვლავ დააკავეს და პატიმრობა მიუსაჯეს.

ამ პერიოდში მან უარი თქვა ისლამური თავსაბურავის — ჰიჯაბის ტარებაზე.

მუშაობდა ტუნისში ფარმაცევტული მაღაზიის მენეჯერად.

2011 წლის 14 იანვარს პრეზიდენტის ზინე ალ-აბიდინ ბენ ალის რეჟიმის დამხობის შემდეგ, „ჟასმინის რევოლუციის“ შედეგად, იგი დაინიშნა წინა რეჟიმის პირობებში ექსტრემიზმის ბრალდებით აკრძალული პარტიის აღმასრულებელი კომიტეტის წევრად. 2011 წლის 23 ოქტომბერს მიიღო მონაწილეობა ეროვნული დამფუძნებელი კრების არჩევნებში ტუნისის ახალი კონსტიტუციის შემუშავების მიზნით. იყო ან-ნაჰდას სიის სათავეშე ქალაქ ტუნისის მეორე საარჩევნო ოლქიდან. ან-ნაჰდამ ასამბლეის 217 ადგილიდან 89 მოიპოვა. 2014 წლის იანვარში ეროვნულმა დამფუძნებელმა ასამბლეამ დაამტკიცა ახალი კონსტიტუცია, ხოლო 2014 წლის ივნისში მიიღო გადაწყვეტილება 26 ოქტომბერს ახალი პარლამენტის, ტუნისის სახალხო ასამბლეის არჩევნების ჩატარების და 23 ნოემბერს საპრეზიდენტო არჩევნების ჩატარების შესახებ.

2018 წლის 6 მაისს მონაწილეობდა მუნიციპალურ არჩევნებში, რომელიც პირველად ჩატარდა 2011 წლის „ ჟასმინის რევოლუციის “შემდეგ. სიის სათავეშია ქალაქ ტუნისის მუნიციპალური ოლქის „ან-ნაჰდა“. არჩევნების შედეგების მიხედვით, ან-ნაჰდამ მეორე ადგილი დაიკავა დამოუკიდებელი კანდიდატების შემდეგ, მიიღო ხმების 28,64% და 2135 მანდატი. მმართველმა პარტიამ „ნიდაა ტუნის“ მიიღო ხმების 20,85%. არჩევნების შემდეგ მუნიციპალური საბჭოს პირველ სხდომაზე, 3 ივლისს, სუად აბდერრაჰიმი ტუნისის მერად აირჩიეს. მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 60 წევრიდან 26-მა ხმა მიიღო, ხოლო 22-მა მისცა ხმა მის კონკურენტს "ნიდაა ტუნისიდან" კამელ იდირს, რომელიც გახდა პირველი ქალი ხსენებულ თანამდებობაზე . მან შეცვალა ლარსამ სეიფალაჰი , რომელიც მერად დაინიშნა 2011 წლის ჟასმინის რევოლუციის შემდეგ.

2023 წლის 8 მარტს ტუნისის პრეზიდენტმა კაის საიდმა ბრძანებულებით დაითხოვა ყველა მუნიციპალური საბჭო. სლიმანე ალ-კოლი დაინიშნა გენერალურ მდივნად, რომელიც პასუხისმგებელია ტუნისის მუნიციპალურ საკითხებზე.

პირადი ცხოვრება
სუად აბდერრაჰიმი დაქორწინებულია ფარმაცევტული კომპანიის დირექტორზე. წყვილს ორი შვილი ჰყავს — სამი და ნურხანი.

ილოდები
2014 წელს დაჯილდოვდა მე-4 ხარისხის ღირსების ეროვნული ორდენით.
კარლო გალდავა–ოთარაშვილი

კარლო (გოგი) კონსტანტინეს ძე გალდავა-ოთარაშვილი (დ. 17 მარტი, 1922, თბილისი, — გ. 6 ივნისი, 1995, იქვე) — ქართველი არქიტექტორი, საქართველოს დამსახურებული არქიტექტორი (1972).

დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი 1947 წელს. საბჭოთა არმიის რიგებში მონაწილეობდა მსოფლიო ომში. მუშაობდა სხვადასხვა საპროექტო ინსტიტუტში ქ. ყარაღანდასა და თბილისში, საექსპერტო სამმართველოების უფროსად საქართველოს სახმშენში (1980–1983) და თბილისის მთავარ არქიტექტურულ სამმართველოში (1983–1985).

ძირითადი ნამუშევრები: ქალაქთმშენებლობითი — თბილისის რუსთაველის მოედნის მიმდებარე ტერიტორიის რეკონსტრუქცია-დაგეგმარება (1953–1955; ო. კალანდარიშვილთან ერთად), თბილისში — ისნის რაიონის დახურული ბაზარი (1949), საცხოვრებელი სახლების კომპლექსები არაყიშვილის ქუჩაზე (1954) და ვაჟა-ფშაველას გამზირზე (1956), ხიდი დიღომში (1956; ა. ქურდიანთან ერთად, კონსტრუქტორი კ. დიდიძე), ადმინისტრაციული სახლები ქ. ტაშკენტში და ქ. ოშში (1977).
ასირ გალპერინი

ასირ მარკის ძე გალპერინი (დ. 3 სექტემბერი, 1898, ნიკოლაევი, ხერსონის გუბერნია, რუსეთის იმპერია — გ. 5 ივლისი, 1974, საქართველოს სსრ) — საბჭოთა ფეხბურთელი, მწვრთნელი და ფეხბურთის თეორეტიკოსი, წარმოშობით ებრაელი. საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატი (1943).

ბიოგრაფია
1913 წლიდან თამაშობდა მშობლიური მიკოლაივის (ნიკოლაევი) საფეხბურთო გუნდებში. 1925-1927 წლებში იყო თბილისის დინამოს ცენტრალური თავდამსხმელი, 1928 წლიდან — მწვრთნელი თბილისის განათლების განყოფილების სპორტულ სკოლაში. მისი ხელმძღვანელობით ჩამოყალიბებული გუნდი „მოლოტი“ 1938 წელს გახდა სსრკ ჩემპიონი ჭაბუკთა შორის. შემდეგ გალპერინი იყო თბილისის 35-ე სპეციალური საფეხბურთო სკოლის უფროსი მწვრთნელი, თბილისის ახალგაზრდული საფეხბურთო სკოლის უფროსი, 1942–1945 წლებში თბილისის „დინამოს“ უფროსი მწვრთნელი.
დემეტრე (იმერეთის ერისთავი)

დემეტრე (გ. 1455 წ.) — ბაგრატიონთა დინასტიის დავით ნარინის შტოს ჩამომავალი. იმერეთის ერისთავი შუალედებით, 1401 წლიდან 1455 წლამდე.

დემეტრე იყო იმერეთის მეფის ალექსანდრე -ის (გ. 1389 წ.) და მისი მეუღლის ანა ორბელის ვაჟი. მამამისი ალექსადრე განუდგა საქართველოს სამეფოს 1387 წელს თემურის შემოსევების დროს. მას შემდეგ რაც 1392 წელს მისი ბიძა, მეფე გიორგი მოკლეს, დემეტრე მეორე ბიძამ კონსტანტინემ წაიყვანა კავკასიის მთებში. იმერეთში დაბრუნება შეძლეს 1396 წელს, როცა კონსტანტინე მეფედ გამოცხადდა. 1401 წელს კონსტანტინე უშვილოდ გარდაიცვალა და ტახტი ახალგაზრდა დემეტრეს დაუტოვა. მაგრამ მის ტახტზე ასვლას ხელი შეუშალა საქართველოს მეფემ გიორგი -მ, რომელიც რაკი ამ დროს თავისუფალი იყო თემურლენგთან გაჭიანურებული ომებისგან, იმერეთში გადავიდა ქვეყნის ერთიანობის აღსადგენად. მეგრელმა დადიანებმა და სხვა ლიხთიმერელმა დიდებულებმა შეიპყრეს დემეტრე და გადასცეს გიორგის, რომელიც პატივით მოეპყრო მას და ქართლში, სომხითში უსაფრთხო თავშესაფარში გაგზავნა. საქართველოს მეფემ, ალექსანდრე -მა ცოლად შეირთო დემეტრეს და თამარი (გ. 1415 წელს) და დემეტრე დანიშნა იმერეთში ვასალ ერისთავად. დემეტრე საქართველოს გვირგვინისადმი ბოლომდე ერთგული დარჩა და გარდაიცვალა 1455 წელს. დარჩა ქალიშვილი - გულაშარი.

უარყოფილია ვახუშტი ბატონიშვილის ცნობა, რომ ბაგრატ (იმერეთის მეფეთა შემდგომი დინასტიის ფუძემდებელი) დემეტრეს ვაჟი იყო. ვახუშტის ვერსია გაიზიარა მარი ბროსემ მე-19 საუკუნეში და ვერსია დამკვიდრებული იყო მე-20 საუკუნემდე. ის უარყო რამდენიმე მკვლევარმა, ხოლო კირილ თუმანოვმა საბოლოოდ გაარკვია, რომ ბაგრატი საქართველოს მეფის კონსტანტინე -ის შვილიშვილი იყო.
სესილ კიენგე

სესილ კიენგე კაშეტუ ( , დ. 28 აგვისტო, 1964, კამბოვე ( კონგო ) — იტალიელი პოლიტიკოსი, ინტეგრაციის მინისტრი ენრიკო ლეტას მთავრობაში. პირველი შავკანიანი მინისტრი ქვეყანაში.

ბიოგრაფია
სესილ კიენგე კაშეტუ დაიბადა კონგოში. პროფესიით ოფთალმოლოგია.

1983 წელს სასწავლებლად იტალიაში წავიდა. შემდეგ ცოლად გაჰყვა იტალიელს და იტალიის მოქალაქე გახდა.

2004 წელს აირჩიეს ადგილობრივ დეპუტატად მოდენას ერთ-ერთ რაიონში პარტიიდან "მემარცხენე დემოკრატები".

2013 წელს აირჩიეს დეპუტატთა პალატაში და 2013 წლის 19 მარტიდან არის ფრაქცია დემოკრატიული პარტიის წევრი. 2013 წლის 7 მაისიდან სამი კომისიის წევრია (საგარეო საქმეთა და ევროპის ქვეყნებთან ურთიერთობა), 2014 წლის 25 ივნისს საპარლამენტო მანდატი ვადაზე ადრე დატოვა.

2013 წლის 28 აპრილიდან 2014 წლის 22 თებერვლამდე ლეტას მთავრობაში იყო უპორტფელო მინისტრი ინტეგრაციის საკითხებში. მინისტრად დანიშვნისთანავე, 2013 წლის აპრილის ბოლოს, მის წარმომავლობასთან დაკავშირებით გაისმა არაერთი შეურაცხმყოფელი გამონათქვამი, განსაკუთრებით ულტრამემარჯვენე პოლიტიკოსებისგან, თუმცა, სესილი კიენგემ განაცხადა, რომ ამაყობდა საკუთარი კანის ფერით.

2013 წლის 24 ივნისს, იოზეფ იდემის გადადგომის შემდეგ, მისი პასუხისმგებლობა მთავრობის სხვა წევრებს შორის გადანაწილდა. კერძოდ, ახალგაზრდობის საქმეთა დეპარტამენტი და ეროვნული საჯარო სამსახური სესილ კიენგეს დაქვემდებარებაში გადავიდა.

2014 წელს იტალიაში ევროპარლამენტის არჩევნების შედეგების შემდეგ იგი გახდა ევროპარლამენტის წევრი დემოკრატიული პარტიიდან და იყო სოციალისტებისა და დემოკრატების პროგრესული ალიანსის ფრაქციის წევრი. ქვეყნებისა და ევროკავშირის პარიტეტული საპარლამენტო ასამბლეის იტალიის დელეგაციის თავმჯდომარის მოადგილე, სამოქალაქო თავისუფლებების, მართლმსაჯულებისა და საშინაო საქმეთა კომისიის და პანაფრიკულ პარლამენტთან ურთიერთობის დელეგაციის წევრი.

2019 წლის იტალიის ევროპარლამენტის არჩევნებში ქვეყნის ჩრდილო-აღმოსავლეთის ოლქში იყრიდა კენჭს, მაგრამ შედეგების მიხედვით დამარცხდა.

2019 წლის ივლისში, ქალაქ ლოდის 60 წლის ანონიმ მკვიდრს მიესაჯა ექვსი თვით თავისუფლების აღკვეთა 2013 წელს სესილი კიენგეს მაიმუნის სახით გამოსახული ბროშურების წარმოებისა და გავრცელებისთვის. მას პარალელურად მიესაჯა დამატებით რვა თვე, ვინაიდან მის ბინაში ჩხრეკისას იპოვეს ფაშისტური რეგალიები და სამხედრო ვაზნები ტყვიებით.

კოვიდ-19 პანდემიის დროს მუშაობდა საქველმოქმედო ორგანიზაციაში, გაჭირვებულებს სახლში უწევდა დახმარებას, ხოლო 2021 წელს მან მიიღო ოჯახის ექიმის თანამდებობა პადუაში, რამაც გამოიწვია პროტესტი ზოგადი პრაქტიკოსების ფედერაციის მხრიდან, ვინაიდან კიენგეს ოფთალმოლოგის კვალიფიკაცია აქვს.

ოჯახი
კიენგეს მეუღლეა დომენიკო გრისპინო, რომელიც 2019 წლის თებერვალში იღებდა მონაწილეობას კასტელფრანკო ემილიას მუნიციპალური საბჭოს კარჩევნებში ჩრდილოეთის ლიგის სიით.