iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
მურჯი

მურჯი — ნასოფლარი ახალქალაქის მუნიციპალიტეტში, სოფელ კოთელიის მინდორში, ჩრდილო-დასავლეთით ერთ კილომეტრში. სოფელ ბარალეთის დასავლეთით, 3-4 კილომტრზე, არის ნასახლარები, ციხის ნანგრევები და დარანი. მიწის ქვეშ გაყვანილი ხვრელი, რომლის შესახებაც კოთელიელები გადმოგვცემენ, რომ მდინარემდე ჩადის, რომელიც ნასოფლარ მურჯის აღმოსავლეთიდან ჩაუდის ნახევარი კილომეტრის მანძილზე. დღეს იგი ეკუთვნის სოფელ კოთელიას და წარმოადგენს სახნავ-სათეს მინდორს.
გაბრიელ თათარაშვილი

გაბრიელ (გაბო) თათარაშვილი (დ. 1901 ან 1902 — გ. 7 მაისი, 1943) — ქართველი პედაგოგი. გორის სამასწავლებლო ინსტიტუტის პირველი დირექტორი 1936-1937 წლებში.

=ბიოგრაფია=
1935 წლის 1 აგვისტოს, 33 წლის ასაკში ინსტიტუტის პირველ დირექტორად დაინიშნა. ასაკის მიუხედავად, მას ჰქონდა პედაგოგიური სტაჟი. იყო თბილისისა და მოსკოვის პედაგოგიური ინსტიტუტების კურსდამთავრებული. მუშაობდა სოფლების მეჯვრისხევისა და ზემო ხვედურეთის სკოლებში პედაგოგად და გამგედ. 1933 წლიდან იყო გორის სამასწავლებლო ტექნიკუმის დირექტორი, ხოლო 1934 წლიდან – გორის განათლების რაიონული განყოფილების გამგე. იგი პოლიტიკური ნიშნით დააკავეს 1937 წელს. დაპატიმრების მიზეზად ინსტიტუტის შენობის პროექტირებისას დაშვებული შეცდომები და მშენებლობის ტემპები დასახელდა.

ოჯახი
ჰყავდა პედაგოგი მეუღლე ქეთევან კასრაძე, რომელიც დედის მხრით, საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის კირიონ -ის შთამომავალი იყო. გაბრიელის დაპატიმრებისთანავე, მის ოჯახს გორში საცხოვრებელი ბინა ჩამოართვეს და სანაცვლოდ, ბაგრატიონის ქუჩაზე ერთი სტანდარტული ოთახი სახანძროს უკან მდებარე სახლში გამოუყვეს. მისი მეუღლე ქეთევან კასრაძე, რომელიც ამავე ინსტიტუტის ქართული ენისა და ლიტერატურის ფაკულტეტის მეორე კურსის სტუდენტი იყო, 1937 წლის 20 აგვისტოს ინსტიტუტიდან გარიცხეს, საბავშვო ბაღის გამგის თანამდებობიდანაც გაათავისუფლეს.

რეაბილიტაცია
გაბრიელ თათარაშვილის ოჯახისთვის სამართლის ძებნა სტალინის გარდაცვალების შემდეგ გახდა შესაძლებელი. 1956 წლის 29 აგვისტოს ქეთევან კასრაძე-თათარაშვილმა კავკასიის სამხედრო ოლქის პროკურორის დასკვნა მიიღო, რომელშიც ნათქვამია, რომ

იმავე 1956 წლის 13 ნოემბერს გორის საქალაქო განყოფილების მოქალაქეთა მდგომარეობის აქტების ჩამწერი ბიუროდან (მმაჩი) გარდაცვალების ცნობა გაგზავნეს, რომლის მიხედვით, გაბრიელ თათარაშვილი გარდაიცვალა 1943 წლის 7 მაისს. გარდაცვალების მიზეზი — „არტელიოსკლეროზი“, გარდაცვალების ადგილი გადაშლილია. საბუთის მეორე მხარეს მოქალაქეობრივი მდგომარეობის აქტების ჩამწერი ბიუროს გამგის მიერ მიწერილია: „გარდაცვალების ადგილი წაშლილია ჩემს მიერ“ და ხელმოწერა. ეს მოწმობა, იმ წლებში გაცემული ბევრი სხვა საბუთის მსგავსად, გაყალბებულია. გორის ინსტიტუტის პირველ დირექტორს არც 1943 წლამდე უცოცხლია და არც ავადმყოფობით გარდაცვლილა. როგორც წყაროებიდან ირკვევა გაბრიელ თათარაშვილი დახვრიტეს.
აბასთუმნის აფთიაქი

აბასთუმნის აფთიაქი — არქიტექტურული ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის დაბა აბასთუმანში. აგებულია საუკუნის დასასრულს.

ერთსართულიანი სახლი ურბანული და მხტავრული თვალსაზრისით საყურადღებოა. მის გვერდით დგას აბასთუმნის ერთ-ერთი ყველაზე მხატვრულად ღირებული შენობა - საცხოვრებელი სახლი რუსთაველის ქ. № 104-ში. უკანა პლანზე მათ ფონად გაუყვება ასევე, საინტერესო ნაგებობა, რაც მთლიანად, ანსამბლურობის იერს ანიჭებს ამ ადგილს.

ფასადებზე კედლები შეულესავად მხოლოდ შენობის უკანა მხარეს არის ნაწილობრივ დატოვებული. კუთხეებში გრძელ-მოკლედ თლილი ქვებია ჩარიგებული. შენობის მთლიანი ბლოკიდან, ჩრდილოეთი მხრის გარდა, ჩართულია აივნები. ქუჩის მხარეს არსებული ფასადის შუა ნაწილი უკავია ნაგებობის სწორკუთხა აბრისიდან ოდნავ წინ წამოწეულ ლოჯია-აივანს, რომლის ორივე მხარეს ფანჯრის ღიობებით გახსნილი შელესილ-შეთეთრებული სიბრტყეებია. ლოჯია-აივნის ცენტრში ხუთსაფეხურიანი ქვის კიბეა მოწყობილი. გვერდითი ფასადის ასიმეტრიულად განლაგებული აივანი გადადის მომდევნო ფასადზე და მის ნახევარს იკავებს. აივნები რიკულებიანი ხის მოაჯირითა და წიბოებჩამოთლილ, ოთკუთხა სვეტებს შორის ჩართული, შესანიშნავი ოსტატობით შესრულებული ხის აჟურული ფარდითაა გაფორმებული. მოხარატებული ხის დეტალებითაა გაფორმებული ასევე, სახურავზე არსებული სამერცხლე. აივანეზე გამომავალ ღიობებს ნალესობით გამოყვანილი პროფილირებული საპირეები უვლის გარშემო. შენობა თუნუქის სახურავითაა დახურული.
ირაკლი ხუნდაძე

ირაკლი (კაკო) ხუნდაძე (დ. 3 თებერვალი, 1918, თბილისი — გ. 2000 წლის შემდეგ) — ქართველი მეცნიერი, ექიმი.

1951 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი.

1951-1952 წლებში იყო ტყიბულის ტრავმატოლოგიური პუნქტის გამგე. 1952-1963 წლებში რესპუბლიკური ტუბინსტიტუტის სამეცნიერო კვლევითი ინსტიტუტის ძვალ-სახსრის განყოფილების უმცროსი, შემდეგ კი უფროსი მეცნიერ თანამშრომელი. 1963 წლიდან იყო ექიმთა დახელოვნების სახელმწიფო ინსტიტუტის ტრავმატოლოგია-ორთოპედიისა და საველე ქირურგიის კურსის ასისტენტი, დოცენტი. 1970-1980 წლებში ამავე კათედრის გამგე. ავტორია 32 სამეცნიერო ნაშრომისა ტრამვატოლოგიისა და ორთოპედიის აქტუალურ საკითხებზე.

საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „წელისა და გულმკერდის მალების ტუბერკულოზური სპონდილიტი ექსპერიმენტში“, დაიცვა 1964 წელს.
თამარ მამალაძე

თამარ მამალაძე (დ. 6 აპრილი, 1908, თბილისი, გ. 1972) — ქართველი მუსიკოსი, ფოლკლორისტი და ხელოვნებათმცოდნე.

დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორია 1934 წელს. სწავლა გააგრძელა ლენინგრადის კონსერვატორიის ასპირანტურაში, პედაგოგები - ს. ლ. გინზბურგი, ა. ვ. ოსოვსკი, ბ. ა. არაპოვი, ს. ნ. ბოგოიავლენსკი(ყველა მუსიკის ისტორია, მუსიკის თეორია); 1929-1938 წწ. იყო თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიასთან არსებული მუსიკალური სკოლის პედაგოგი(მუსიკის ლიტერატურა); 1944-1946 წწ. საქართველოს რადიოკომიტეტის მუსიკალურ გადაცემათა ფოლკლორული რედაქციის რედაქტორი; 1946 წლიდან სიცოცხლის ბოლომდე იყო საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ისტორიის ინსტიტუტის მუსიკალური ფოლკლორის განყოფილების მეცნიერ-თანამშრომელი; ეთნოგრაფიული ექსპედიციების ორგანიზატორი; ჩაწერა მრავალი ხალხური სიმღერა; მუსიკისმცოდნე-ფოლკლორისტი, ხელოვნებათმცოდნეობის კანდიდატი. საკანდიდატო დისერტაციის თემა - „კახეთის შრომის სიმღერები“, დაიცვა 1966 წელს.
მანაბა მაგომედოვა

მანაბა მაგომედოვა მაჰომედოვა, მაჰომეტოვა (დ. 5 ნოემბერი, 1928, სოფ. ყუბაჩი, ახლანდ. დაღესტანი — გ. 10 მარტი, 2013) — მხატვარი, ოქრომჭედელი ქალი, დაღესტნის (1978) და საქართველოს სსრ (1988) სახალხო მხატვარი. თბილისის საპატიო მოქალაქე (2010).

1935-2000 წლებში ცხოვრობდა თბილისში. 1959-1967 წლებში მუშაობდა პედაგოგად თბილისის სამხატვრო აკადემიაში. მისი ნამუშევრები: შოთა რუსთაველისა (1965) და ალბრეხტ დიურერის (1970) პორტრეტები. „მხატვარი და ბუნება“ (ეძღვნება ელენე ახვლედიანს, 1977), „მხატვრის ცხოვრება“ (ეძღვნება დავით კაკაბაძეს, 1977), „ლადო გუდიაშვილი“ (1982). ხანჯალი „თბილისი — 1500 წელი“ (1958) და სხვა. მონაწილეობდა მინანქრის საერთაშორისო სიმპოზიუმის მუშაობაში (თბილისი, 1973). ავტორია წიგნისა „ტრადიციების კვალდაკვალ“ (1971).

ჯილდოები და აღიარება
1978 — დაღესტნის სახალხო მხატვარი
1988 — საქართველოს სსრ-ის სახალხო მხატვარი
1999 — ღირსების ორდენი
2003 — რუსეთის ფედერაციის სახალხო მხატვარი
2010 — თბილისის საპატიო მოქალაქე
შანტარამი

შანტარამი — გრეგორი დევიდ რობერტსის 2003 წლის რომანი. დაფუძნებულია ავტორის ცხოვრებაზე.

შინაარსი
1978 წელს შეიარაღებული ძარცვების სერიაში ბრალდებულ პროტაგონისტს, რომლის სახელსაც ავტორი არ ახსენებს, 19-წლიანი თავისუფლების აღკვეთა მიესაჯა. 1980 წელს იგი ციხიდან გაიქცა, რის შემდეგაც 10 წლის მანძილზე ავსტრალიაში პირველი ძებნილი პირი იყო.

პროტაგონისტი ყალბი პასპორტით, ლინდსი ფორდის სახელით, ბომბეიში ჩავა, სადაც დროებით აპირებდა გაჩერებას და მოგვიანებით ახალი ზელანდიიდან გერმანიაში გადასვლას გეგმავდა, თუმცა იგი ქალაქში დარჩენას გადაწყვეტს. ბომბეიში ლინდსი ადგილობრივ მამაკაცს, სახელად პრაბაკერს, დაუმეგობრდება, რომელიც მას ლინს დაარქმევს. ისინი პრაბაკერის სოფელს ეწვევიან, სადაც პრაბაკერის დედა ლინს დაარქმევს შანტარამს, რაც ნიშნავს ღვთიური სიმშვიდის კაცს. მუმბაიში უკან დაბრუნებისას მეგობრებს გაძარცვავენ, რის შემდეგაც სამართალდამცავთაგან დამალვის მიზნით ლინი იძულებულია ღარიბთა დასახლებაში იცხოვროს.

ლინი თავის საცხოვრებელ ადგილას მასიური ხანძრის შემდეგ უფასო საავადმყოფოს ხსნის. იგი ხდება ქოლერის ეპიდაფეთქების მომსწრე და ერთვება ეპიდემიასთან ბრძოლაში. ლინი გაეცნობა ადგილობრივ კულტურას და ტრადიციებს, უმეგობრდება ადგილობრივ ადამიანებს და სწავლობს მათ ენას. რომანში წარმოჩენილია მუმბაის ეთნოკულტურული მრავალფეროვნების მაღალი დონე, პერსონაჟებს შორის მრავალი სხვადასხვა წარმოშობის ადამიანს ვხვდებით, ასევე აღწერილია, თუ როგორ წყდება ეთნიკური და ოჯახური კონფლიქტები მჭიდროდ დასახლებული და ეთნიკურად მრავალფეროვან საზოგადოებაში. ლინის უყვარდება კარლა, ამერიკელ-შვეიცარიელი ქალი.

ლინი უმეგობრდება ადგილობრივ მსახიობებს და რამდენიმე ბოლივუდის ფილმში მცირე როლსაც ასრულებს. ასევე ხდება მუმბაის კრიმინალური სამყაროს წევრი და ერთვება ნარკოტიკებისა და იარაღების გაყიდვაში, რაც მას მუმბაის ციხეში ამოაყოფინებს თავს. იქ იგი სასტიკი ფიზიკური და მენტალური ძალადობის მსხვერპლი გახდება, თუმცა ავღანური მაფიის კლანის ლიდერის პროტექტორატით მას გაათავისუფლებენ, რის შემდეგაც პასპორტების გაყალბებისა და ვალუტის გადაცვლის შავ ბაზარზე იწყებს მუშაობას. მაფიის დაკვეთით ლინი ბევრს მოგზაურობს და აფრიკამდეც აღწევს. მოგვიანებით ლინი მიდის ავღანეთში, სადაც მოჯაჰიდ მეომრებს იარაღს აწვდის. როცა მის მენტორს კლავენ, ლინი აცნობიერებს, რომ ყველაფერი ის გახდა, რაც სძულდა, ეს კი დეპრესიაში აგდებს. ინდოეთში დაბრუნებული ლინი გადაწყვეტს, იმისთვის იბრძოლოს, რისი ჭეშმარიტებისაც თავად სწამს და პატიოსან ცხოვრებას მიჰყოს ხელი.
აპოლონ კვიცინია

აპოლონ კონსტანტინეს ძე კვიცინია (დ. 29 ივლისი, 1943, სოფელი ათარა, ოჩამჩირის რაიონი, აფხაზეთის ასსრ, საქართველოს სსრ) — აფხაზი საბჭოთა პარტიული და სახელმწიფო მოღვაწე. სკკპ წევრი (1962). იურიდიულ მეცნიერებათა დოქტორი.

ბიოგრაფია
აპოლონ კონსტანტინეს ძე კვიცინია დაიბადა 1938 წელს ოჩამჩირის რაიონის სოფელ ათარაში. დაამთავრა ი. მეჩნიკოვის სახელობის ოდესის სახელმწიფო უნივერსიტეტი და სსრ კავშირის შინაგან საქმეთა სამინისტროს აკადემია. მსახურობდა საბჭოთა კავშირის რიგებში.

1963 წელს მუშაობა დაიწყო აფხაზეთის ასსრ-ის შინაგან საქმეთა სამინისტროს ორგანოებში სისხლის სამართლის სამძებროს, სპეკულაციისა და სოციალისტური საკუთრების წინააღმდეგ მებრძოლი განყოფილების ინსპექტორად, გამომძიებლად. 1972-1975 წლებში იყო საქართველოს სსრ-ის შინაგან საქმეთა სამინისტროს ორგანოებში სისხლის სამართლის სამძებროს, სპეკულაციისა და სოციალისტური საკუთრების წინააღმდეგ მებრძოლი განყოფილების უფროსის მოადგილე, ქვეგანყოფილების უფროსის მოადგილე, განყოფილების უფროსი. 1977-1981 წლებში პარტიულ სამშაოზეა — იყო საქართველოს კომპარტიის ცენტრალური კომიტეტის ადმინისტრაციული ორგანოების განყოფილების ინსტრუქტორი. 1981-1989 წლებში იყო საქართველოს სსრ-ის იუსტიციის მინისტრის მოადგილე. 1989-1992 წლებში იყო აფხაზეთის ასსრ-ის პროკურორად. 1992-2004 წლებში იყო მოსკოვის ნიკულინსკის რაიონთაშორისი პროკურორის მოადგილე.
გივი ანჩაბაძე

გივი ალექსის ძე ანჩაბაძე (დ. 26 აპრილი, 1933) — აფხაზი საბჭოთა სახელმწიფო მოხელე. სკკპ წევრი (1962). აფხაზეთის ასსრ-ის მინისტრთა საბჭოს თავმჯდომარე. საქართველოს სსრ-ის და მოწვევების უმაღლესი საბჭოსა და აფხაზეთის ასსრ-ის მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი.

ბიოგრაფია
გივი ალექსის ძე ანჩაბაძე დაიბადა 1933 წლის 26 აპრილს. დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი.

1957-1976 წლებში მუშაობდა ქარხანა „ცენტროლიტის“ ინჟინერ-ტექნოლოგად, ლაბორატორიის უფროს ინჟინერ-მკვლევარად, ცენტრალური ლაბორატორიის უფროსის მოადგილედ, საამქროს უფროსის მოადგილედ, მთავარ დისპეჩერად, ტექნიკური განყოფილების უფროსად, მთავარი ინჟინრის მოადგილედ, პარტკომის მდივნად, მთავარ ინჟინრად, დირექტორად. 1976-1980 წლებში იყო პარტიის ქ. თბილისის ლენინის რაიკომის პირველი მდივანი, 1980-1983 წლებში — სკკპ ცენტრალური კომიტეტის ინსპექტორი, 1983-1989 წლებში საქართველოს სსრ-ის მინისტრთა საბჭოს თავმჯდომარის მოადგილეა.

1985 წლიდან იყო საქართველოს კომპარტიის ცენტრალური კომიტეტის მდივანი და ბიუროს წევრი, 1989 წლის ივლისიდან — საქართველოს კომპარტიის აფხაზეთის საოლქო კომიტეტის ბიუროს წევრი, 1989 წლის 22 ივლისიდან — 1990 წლის 24 აგვისტომდე აფხაზეთის ასსრ-ის მინისტრთა საბჭოს თავმჯდომარე.

გივი ანჩაბაძე იყო საქართველოს სსრ-ის და მოწვევების უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი.
თამაზ გოგოტიშვილი

თამაზ გოგოტიშვილი (დ. 8 მაისი, 1939, ბათუმი — გ. 7 თებერვალი, 2016) — ქართველი მოცეკვავე, ქორეოგრაფი. საქართველოს სსრ დამსახურებული მასწავლებელი (1985), თბილისის საპატიო მოქალაქე (2011).

1967 წელს დაამთავრა ვანო სარაჯიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორია (საორკესტრო ფაკულტეტი).

1960 წლიდან იყო თბილისის ექსპერიმენტული სკოლის ქორეოგრაფი. საფუძველი ჩაუყარა ბავშვთა ანსამბლს (კონსულტანტი ნ. რამიშვილი), ანსამბლმა მალე მოიპოვა აღიარება და არაერთი გამარჯვება; 1966–1969 წლებში იყო საქართველოს ხალხური ცეკვის სახელმწიფო აკადემიური ანსამბლის მოცეკვავე (ხელმძღვანელი ნინო რამიშვილი, ილია სუხიშვილი). თ. გოგოტიშვილმა აღზარდა მოცეკვავეთა მრავალი თაობა.

ჯილდოები
1996 — ღირსების ორდენი (ქართული ქორეოგრაფიულ ხელოვნებაში შეტანილი მნიშვნელოვანი წვლილისა და მოსწავლე-ახალგაზრდობის მომზადების საქმეში დიდი დამსახურებისათვის)
არჩილ ბეგიაშვილი

არჩილ ბეგიაშვილი (დ. 4 თებერვალი, 1958, თბილისი) — ქართველი მეცნიერი, ექიმი–ფსიქიატრი, მედიცინის მეცნიერებათა კანდიდატი.

1982 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტი.

1982–1993 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის ფსიქიატრიისა და სამედიცინო ფსიქოლოგიის კათედრის ორდინატორი. 1984–1993 წლებში მიხეილ ასათიანის სახელობის ფსიქიატრიის სამეცნიერო კვლევითი ინსტიტუტის უმცროსი მეცნიერ თანამშრომელი. 1993 წლიდან ამავე ინსტიტუტის უფროსი მეცნიერ–თანამშრომელი. ავტორია 10 სამეცნიერო ნაშრომის, რომლებიც ეხება დეპრესიის დიაგნოზს, კლინიკას, მკურნალობას.

საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „ანტიდეპრესანტების მკურნალობის შეფასების კლინიკურ–ლაბორატორიული კრიტერიუმები“, დაიცვა 1993 წელს.
ჯამლეტ ხუხაშვილი

ჯამლეტ ხუხაშვილი (დ. 13 აპრილი, 1944, თბილისი — გ. 5 აპრილი, 2023, თბილისი) — ქართველი ჟურნალისტი, კომენტატორი, სპორტსმენი. თბილისის საპატიო მოქალაქე (2012), სპორტის დამსახურებული მოღვაწე (2014). საქართველოს ებრაელთა მსოფლიო კონგრესის თავმჯდომარე.

დაამთავრა საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტის ჟურნალისტიკის ფაკულტეტი; მწვრთნელთა აკადემია.

1963 წლიდან იყო სპორტული კომენტატორი. 1980–1992 წლებში მუშაობდა: საქართველოს ტელევიზიაში, რადიოში, ტელეკომპანიაში „იმედი“, სპორტულ რადიოში „ჯაკო“; იყო საზოგადოება „დინამოს“ მწვრთნელი. 1994 წლიდან საქართველოს ეროვნული ნაკრების უფროსი. 1990 წლიდან მაქაბის კლუბის პრეზიდენტი. ავტორი საიუბილეო წიგნისა „ყურადღება“ (2004). დასახელებულია „დინამოს“ საუკეთესო მწვრთნელად (1986), საუკეთესო სპორტულ კომენტატორად (2004). იყო სპორტული რადიო „ჯაკოს“ გენერალური დირექტორი.

მძიმე ავადმყოფობის შედეგად გარდაიცვალა 2023 წლის 5 აპრილს 78 წლის ასაკში.
ნელი გვასალია

ნელი გვასალია (დ. 28 მარტი, 1943, თბილისი – გ. 26 მაისი, 2026) — ქართველი არქიტექტორი.

1967 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის არქიტექტურის ფაკულტეტი.

1967 წლიდან მუშაობდა „თბილქალაქპროექტში“. 1975 წლიდან „საქქალაქპროექტში“ იყო არქიტექტურული ჯგუფის ხელმძღვანელი და პროექტის მთავარი არქიტექტორი. ავტორია რამდენიმე დიდი საზოგადოებრივი დანიშნულების შენობის პროექტისა: სასტუმრო და დასასვენებელი სახლები ქუთაისში, კინდღში და ბაკურიანში, სასტუმრო რუსთავში, ჟურნალისტების საცხოვრებელი სახლი თბილისში და დრამატული თეატრის შენობა რუსთავში. 2000 წელს მიენიჭა კემბრიჯის (ინგლისი) საერთაშორისო ბიოგრაფიული ცენტრის მიერ საპატიო წოდება საუკუნის „გამოჩენილი ხელოვანი და არქიტექტორი“ ვერცხლის მედლით.
დავით მორბედაძე

დავით მორბედაძე (დ. 18 ნოემბერი, 1926, თბილისი — გ. 19 მაისი, 2002) — ქართველი არქიტექტორი.

1951 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის არქიტექტურის ფაკულტეტი.

1951-2000 წლებში მუშაობდა მოსკოვის საპროექტო ინსტიტუტში „თბილქალაქპროექტში“. იყო „საქსოფპროექტის“ მთავარი არქიტექტორი. ძირითადი ნამუშევრები: „მაღალმთიანი სოფელი გუდანი“ (1985, არქიტექორების მსოფლიოს ბიენალეზე — გრან-პრი), საცხოვრებელი სახლი მცხეთის ქუჩაზე (1962, რევაზ ბაირამაშვილთან და თეიმურაზ კანდელაკთან ერთად), კომპლექსი — უნივერმაღი „თბილისი“, ალექსანდრე გრიბოედოვის სახელობის თეატრი და მეტროპოლიტენის მიწისზედა ვესტიბიული თავისუფლების მოედანი (1967-1977 წლები, ავტორთა ჯგუფთან ერთად), ვახტანგ გორგასლის ძეგლის არქიტექტურა (1967, მოქანდაკე ელგუჯა ამაშუკელი, არქიტექტორ თეიმურაზ კანდელაკთან ერთად), საქართველოს არქიტექტორთა კავშირის შემოქმედებითი სახლი გაგრაში (1980, ავტორთა ჯგუფთან ერთად) და სხვა. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები.
თეიმურაზ კანდელაკი

თეიმურაზ კანდელაკი (დ. 25 თებერვალი, 1928, თბილისი — გ. 21 დეკემბერი, 2003) — ქართველი არქიტექტორი, მეცნიერი, პედაგოგი.

1952 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის არქიტექტურის ფაკულტეტი.

1952 წელს დაიწყო შრომითი საქმიანობა თბილისისა და მოსკოვის საპროექტო ინსტიტუტებში. გაიარა თითქმის ყველა სამსახურებრივი საფეხური არქიტექტორიდან მთავარ არქიტექტორამდე. 1964-1973 წლებში მუშაობდა სახვითი ხელოვნებისა და კულტურის ძეგლთა დაცვის სამმართველოს უფროსად. 1973-1986 წლებში საპროექტო ინსტიტუტ „თბილქალაქპროექტის“ დირექტორის მოადგილედ, მთავარ არქიტექტორად. 1959 წლიდან ეწევა პედაგოგიურ მოღვაწეობას საქართველოს პოლიტექნიკურ ინსტიტუტსა და თბილისის სამხატვრო აკადემიაში. მონაწილეობდა 40-მდე საცხოვრებელი სახლის, საზოგადოებრივი შენობისა და მემორიალური ძეგლების დაპროექტებაში. იყო ვახტანგ გორგასლის, ერეკლე -ის, გიორგი -ის საფლავის ქვების (სვეტიცხოვლის ტაძარში), ვახტანგ გორგასლისა (თბილისში) და ერეკლე -ის ძეგლების (თელავში) არქიტექტურული ნაწილის ავტორი. შესრულებული აქვს მნიშვნელოვანი არქიტექტურული ძეგლების აზომვები, 100-ზე მეტი დიდი თუ მცირე ობიექტის პროექტის ექსპერტიზა. რესპუბლიკურ კონკურსებში მისი მონაწილეობა არაერთხელ აღინიშნა პრემიით. იყო თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის პროფესორი, სამეცნიერო საბჭოსა და სახელმწიფო საატესტაციო კომისიის, საქართველოს ურბანიზაციისა და მშენებლობის სამინისტროს სამეცნიერო-ტექნიკური და თბილისის მთავარი არქიტექტორის მრჩეველთა საბჭოს წევრი.
არზნეს ნამოსახლარი

არზნეს ნამოსახლარი — არქეოლოგიური ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის სოფელ არზნეში.
შიდა ნაწილში დაცულია რამდენიმე ორნამენტირებული ქვა და თაღის ნაწილი. შემორჩენილია საკურთხევლის აღმოსავლეთ კედელი, ასევე ჩრდილოეთ კედლის ნაწილი. დანარჩენი მხოლოდ დუღაბია, რომელსაც ინტერიერში ალაგ-ალაგ შერჩენილი აქვს პერანგის ქვები. შემოღობილი ნაწილის გარეთ გზის პირას დევს რამდენიმე ქვა, რომელთაც კუთხეები აქვთ ამოღარული. აქვე არის ბრტყელი ქვა, რომლის ვიწრო ნაწილიც ორნამენტირებულია. ნაეკლესიარის გარშემო იკითხება ნასახლარის ნაშთები. ეკლესიის ჩრდილოეთით, გზის ჭრილში ჩანს კრამიტის ფრაგმენტები. ხოლო დასავლეთით სხვადასახვა ადგილას მძლავრი კედლების ნაშთები.
სამართლის მეცნიერთა კავშირი

ა(ა)იპ სამართლის მეცნიერთა კავშირი — არაკომერციული, არასამთავრობო ორგანიზაცია, რომელიც აერთიანებს იურისტებს – სამართლის მეცნიერებს და მკვლევარებს. დაარსდა 2014 წლის 4 აპრილს თბილისში. იმავე წლის 23 ივლისს საქართველოს ტექნიკურ უნივერსიტეტის ცენტრალურ ბიბლიოთეკაში გაიმართა სამართლის მეცნიერთა კავშირის წარდგენის ღონისძიება.

ორგანიზაციის მიზანია „საქართველოში სამართლებრივი სახელმწიფოს მშენებლობის და საზოგადოებაში მართლშეგნების დონის ამაღლების, სამართლის მეც­ნიე­რე­ბის და იურიდიული განათლების განვითარების ხელშეწყობა, სამართლის მეცნიერთა და მკველავართა, ასევე სამართლის დარგში სამეცნიერო კვლევების კოორდინაცია, სამართლის მეცნიერთა და პროფესორ-მასწავლებელთა უფლებათა დაცვა“.

ორგანიზაციის თავჯდომარეა იურისტი ზურაბ ჭყონია. სამართლის მეცნიერთა კავშირი თანამშრომლობს როგორც საქართველოში, ასევე საზღვარგარეთ მოღვაწე მეცნიერებთან, სხვადასხვა სამეცნიერო, საგანმანათლებლო და პროფესიულ ორგანიზაციებთან.

2014 წელს სამართლის მეცნიერთა კავშირსა და თბილისის სააპელაციო სასამართლოს შორის გაფორმდა ურთიერთთანამშრომლობის მემორანდუმი.
2021 წელს ორგანიზაციამ ურთიერთთანამშრომლობის მემომორანდუმი გააფორმა უკრაინის ეროვნულ საავიაციო უნივერსიტეტთან.

სამართლის მეცნიერთა კავშირი არის ბერლინის ღია წვდომის დეკლარაციის ხელმომწერი.

2020 წლიდან ორგანიზაცია გამოსცემს სამართლის საერთაშორისო სამეცნიერო ელექტრონულ ჟურნალ „სამართლის მაცნეს“.
კახა ცაბაძე

კახა ცაბაძე (დ. 14 სექტემბერი, 1959, თბილისი) — ქართველი კომპოზიტორი, პედაგოგი. ქალაქ ბორჯომის საპატიო მოქალაქე (2007), თბილისის საპატიო მოქალაქე (2012). კომპოზიტორ გოგი ცაბაძის შვილი.

ბიოგრაფია
1982 წელს დაამთავრა ვანო სარაჯიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორია (საკომპოზიციო). 1982 წლიდან არის თბილისის მუსიკალური სასწავლებლის პედაგოგი (კომპოზიცია, თეორიული საგნები). 2003 წლიდან თბილისის მოსწავლე–ახალგაზრდობის ეროვნული სასახლის დირიჟორ–პედაგოგი, 2014 წლიდან მუსიკალური სექტორის ხელმძღვანელი. 2011 წლიდან თბილისის ზაქარია ფალიაშვილის მემორიალური სახლ–მუზეუმის დირექტორი.

ნამუშევრები
კონცერტები
ფაგოტისა და ორკესტრისათვის (1988),
ალტისა და ორკესტრისათვის (1986),
კონცერტინო ფორტეპიანოსა და სიმებიანი ორკესტრისათვის, კლარნეტის კონცერტი, ხის ჩასაბერი, სიმებიანი და დასარტყამი ინსტრუმენტებისათვის (1984).

კამერულ–ინსტრუმენტული ნაწარმოებები
სიმებიანი კვარტეტი 1 (1988, პირველი შესრულება),
სიმებიანი კვარტეტი 2 (1995, პირველი შესრულება),
საბავშვო პიესები ფორტეპიანოსათვის, „პატარა პოემა“ ჩელოსა და ფორტეპიანოსათვის (პრემირებული), პატარა თემა „თეატრალური ნიღბები“, მათ შორის, საბავშვო პიესები „პეპი გრძელი წინდა“ და „წვიმა“ – თბილისის ნორჩ მუსიკოს–შემსრულებელთა საერთაშორისო კონკურსის სავალდებულო პროგრამაში

პიესები სხვადასხვა ინსტრუმენტებისათვის:
ფორტეპიანო
ვიოლონჩელო
ვიოლინო

გუნდები
 - „ელეგია“, „მრავალჭირვარამგადანახადი“
რომანსები, მათ შორის მუხრან მაჭავარიანის და გიული ჩოხელის ლექსებზე

მიუზიკლები
„ას წელიწადში ერთხელ“ (1988, თანაავტორი გიორგი ცაბაძე, თბილისის მუსიკისა და დრამის სახელმწიფო თეატრი)
„ჯერ დაიხოცნენ, მერე იქორწინეს“ (1986, გორი)

საბავშვო
„ფიფქია და შვიდი ჯუჯა“, „ზამთრის ზღაპარი“, „მზის ყვავილი“ (1988, გორი)

საესტრადო სიმღერები
„ყვავილების მიწა“
„ალიონზე გამიღიმა თბილისმა“
„ჩემი სიყვარულით შენ არ შეგაწუხებ“
„სიმღერებით შემოვივლი თბილისს“
„თბილისური დილა“
„აღსარება“

საბავშვო
„წვიმა“
„მამულო“
„ბედნიერი დილა“
„საახალწლო კარნავალი“

მუსიკა დრამატული სპექტაკლებისათვის
თბილისი
სოხუმი
გორის
თელავის
ქუთაისი
ბოლნისი

მუსიკა მხატვრული კინოფილმისათვის
„სამი ამბავი ტელეფონით“ (1984, რეჟისორი ნარგიზ გარდაფხაძე),
დოკუმენტური ფილმი – „დავით და კონსტანტინე“ (2000, რეჟისორი გ. გელაშვილი).

ჯილდოები
2014 — საქართველოს კულტურის სამინისტროს კონკურსი, და პრემია, რომანსები მუხრან მაჭავარიანისა და გიული ჩოხელის ლექსებზე
საქართველოს კულტურის სამინისტროს პრემია (საბავშვო მიუზიკლები „ფიფქია და შვიდი ჯუჯა“, „ზამთრის ზღაპარი“)
საქართველოს კულტურის სამინისტროს კონკურსი, პრემია, საფორტეპიანო კონცერტი
საქართველოს კულტურის სამინისტროს კონკურსი, პრემია, კონცერტი კლარნეტისათვის
არზნეს გორა

არზნეს გორა — არქეოლოგიური ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის სოფელ არზნეში.
დასავლეთით „არზნეს გორაზე“ ფიქსირდება ნამოსახლარის ნაშთები. გვხვდება გაურკვეველი დანიშნულების დიდი ზომის ფილა ქვები, რომლებიც სწორად არის ჩასმული მიწაში. აქვე ფერდობზე იკრიფება დიდი რაოდენობით გაურკვეველი პერიოდის თიხის ჭურჭლის ფრაგმენტები.
ლეო ხაბურზანია

ლეო იასონის ძე ხაბურზანია (დ. 1930, გალი, გალის რაიონი, აფხაზეთის სსრ, საქართველოს სსრ) — ქართველი საბჭოთა სახელმწიფო მოღვაწე. სკკპ წევრი (1958). ეკონომიკურ მეცნიერებათა დოქტორი. საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი.

ბიოგრაფია
ლეო იასონის ძე ხაბურზანია დაიბადა 1930 წელს ქალაქ გალში. 1956 წელს დაამთავრა მოსკოვის საფინანსო ინსტიტუტი. 1956-1961 წლებში მუშაობდა სახალინის ოლქის ჩრდილო-კურილიის რაიონის სახდაზღვევის უფროს ინსპექტორად. 1961-1963 წლებში სწავლობდა მოსკოვის საფინანსო ინსტიტუტის ასპირანტურაში.

1963-1968 წლებში იყო სსრ კავშირის სახელმწიფო საგეგმო კომიტეტთან არსებული ეკონომიკისა და სახალხო მეურნეობის დაგეგმის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის უფროსი მეცნიერ-მუშაკი, განყოფილების გამგე. 1968-1976 წლებში მუშაობდა ჯერ საქართველოს სუბტროპიკული მეურნეობის ინსტიტუტის პოლიტეკონომიის კათედრის დოცენტად, შემდეგ თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გამოყენებითი სოციოლოგიის კათედრის დოცენტად.

1976 წლიდან პარტიულ სამუშაოზეა, სხვადასხვა დროს ეკავა საართველოს კომპარტიის ცენტრალური კომიტეტის ვაჭრობის, საგეგმო და საფინანსო ორგანოების განყოფილების ინსტრუქტორის, შემდეგ ამავე განყოფილების გამგის მოადგილის, საქართველოს კომპარტიის ცენტრალური კომიტეტის მსუბუქი და კვების მრეწველობის განყოფილების გამგის მოადგილის თანამდებობები. 1980 წელს არჩეულ იქნა საქართველოს კომპარტიის გალის რაიონული კომიტეტის პირველ მდივნად. 1981-1983 წლებში იყო საქართველოს კომპარტიის ცენტრალური კომიტეტის საგეგმო-საფინანსო ორგანოების განყოფილების გამგე, ხოლო 1983-1988 წლებში — საქართველოს კომპარტიის ცენტრალური კომიტეტის ეკონომიკური განყოფილების გამგე. 1988 წლიდან ეკავა საქართველოს კომპარტიის ცენტრალური კომიტეტის ინსპექტორის თანამდებობა.

იყო საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი, საქართველოს კომპარტიის ცენტრალური კომიტეტის წევრი.

ჯილდოები და მედლები
დაჯილდოვებული იყო შრომის წითელი დროშის ორდენით.