იგნასიო მარია გონსალესი

იგნასიო მარია გონსალესი (დ. 26 იანვარი, 1838 — გ. 8 თებერვალი, 1915) — დომინიკელთა რესპუბლიკის პოლიტიკოსი, რომელიც ქვეყნის პრეზიდენტის პოსტს იკავებდა 1873 წლიდან 1876 წლის თებერვლამდე, 1876 წლის ნოემბრიდან დეკემბრამდე, 1878 წლის მარტიდან მაისამდე და 1878 წლის ივლისიდან სექტემბრამდე. იგი ლიბერალური შეხედულებების მატარებელი იყო.

დაბადება და ადრეული კარიერა
გონსალესი დაიბადა ქალაქ სანტო-დომინგოში 1838 წელს, სანტო-დომინგოს ჰაიტური ოკუპაციის პერიოდში.

ესპანეთთან ანექსიის დასრულების შემდეგ იგი მთლიანად პოლიტიკას მიეძღვნა და შეუერთდა ბუენავენტურა ბაესის პარტიას, რომლის ექვსწლიანი რეჟიმის დროსაც იკავებდა საბაჟო ინსპექტორისა და პუერტო-პლატას გუბერნატორის პოსტებს. ამ თანამდებობაზე მისმა საქმიანობამ მას კარგი რეპუტაცია მოუპოვა. როდესაც დომინიკის რესპუბლიკის ამერიკის შეერთებულ შტატებთან შეერთების პროექტი ჩავარდა, ბაესმა იგი ამ ქვეყანაში მიავლინა საარჩევნო ბიულეტენების ბეჭდვისა და სპილენძის მონეტების მოჭრის დაკვეთის მისიით.

1873 წელს, როდესაც პრეზიდენტმა სახელმწიფო ვალის სიდიდის გამო პოლიტიკური კონტროლის დაკარგვა დაიწყო, გონსალესმა, რომელიც წინასწარ ხედავდა ლიბერალური ანუ „ლურჯი“ რევოლუციის გარდაუვალ გამარჯვებას, თავისი უფროსის წინააღმდეგ წავიდა და სათავეში ჩაუდგა ე.წ. „უნიონისტურ მოძრაობას“. მოძრაობის ლიდერად დანიშნული გაემართა დედაქალაქისკენ, სადაც უცხოელი კონსულების შუამავლობით აწარმოა მოლაპარაკებები ბაესის კაპიტულაციაზე, რომელიც 1874 წლის 2 იანვარს გადადგა და შემდგომ ქვეყანა დატოვა.

სიტუაციის გაკონტროლების შემდეგ, გონსალესმა გამოსცა დეკრეტი, რომლითაც ქვეყანაში შესვლა აუკრძალა აღდგენის ომის გმირსა და ანტი-ბაესისტ გრეგორიო ლუპერონს, ასევე ყოფილ პრეზიდენტებს — პედრო ანტონიო პიმენტელსა და ხოსე მარია კაბრალს, ვიდრე კონსტიტუციური მთავრობა არ ჩამოყალიბდებოდა. არჩევნები თებერვალში ჩატარდა და მასში გონსალესმა გაიმარჯვა.

პრეზიდენტობა
მისი პარტია თავდაპირველად დიდი პოპულარობით სარგებლობდა. მან გააუქმა ხელშეკრულება, რომელიც ბაესს „ “-სთან ჰქონდა დადებული, გააფორმა სამშვიდობო, მეგობრობის, სავაჭრო და ნავიგაციის ხელშეკრულება ჰაიტის პრეზიდენტ მიშელ დომინგთან და გასცა ლიცენზიები უცხოურ კომპანიებზე ტექსტილის, საპნის, შოკოლადის, ყავისა და სხვა სასოფლო-სამეურნეო სექტორების პროდუქციის საწარმოებლად. თუმცა, პოლიტიკურ დონეზე იგი არ მართავდა „უნიონისტური მოძრაობის“ პრინციპების შესაბამისად, რის გამოც ბაესისტებმა შეთქმულებების მოწყობა დაიწყეს, რათა პრეზიდენტად მანუელ ალტაგრასია კასერესი დაესვათ, რომელიც მის წინააღმდეგ სანტიაგოში გამოვიდა.

გონსალესი ჯარების სათავეში სიბაოსკენ გაემართა მასთან საბრძოლველად და ლიბერალების მხარდაჭერით, რომლებსაც ბაესის დროინდელ ეპოქაში დაბრუნება არ სურდათ, აჯანყებულები დაამარცხა. ამის შემდეგ, ჩათვალა რა, რომ კასერესის წარუმატებელი ამბოხი მისი დამყოლი პოლიტიკის ბრალი იყო, მან მიიღო მომხრეების რჩევა, თავი ხალხის ნებით „ერის უზენაეს ლიდერად“ გამოაცხადა და მოიწვია დამფუძნებელი ასამბლეა კონსტიტუციის შესაცვლელად, რადგან იგი ქვეყანაში არსებულ ვითარებას არ შეესაბამებოდა. ახალი კონსტიტუცია 1875 წლის მარტში იქნა პრომულგირებული.

იმ მომენტიდან გონსალესის ავტოკრატიულმა ქმედებებმა იგი „ლურჯებს“ დააშორა. ეს დისტანცია კიდევ უფრო გაიზარდა, როდესაც მან უარი თქვა სახელმწიფო ვალად ეცნო ის ხარჯები, რაც ლუპერონმა ბაესის წინააღმდეგ ბრძოლისას გასწია. სანტიაგოელმა ლიბერალებმა მოახდინეს თავიანთი პარტიის რესტრუქტურიზაცია ახალი პატრიოტული გაერთიანების, „მშვიდობის ლიგის“ სახელით და 1876 წლის თებერვალში გონსალესის დასამხობად მოემზადნენ. მათ პრეზიდენტს ბრალი დასდეს კონსტიტუციის დარღვევაში, დიქტატორობასა და სახელმწიფო სახსრების მითვისებაში. ვინაიდან ახალი სამოქალაქო ომი არავის სურდა, „ლურჯები“ და ბაესისტები შეთანხმდნენ:კონგრესი შეწყვეტდა ამ ბრალდებების განხილვას გონსალესის გადადგომის სანაცვლოდ, რაც მან დაუყოვნებლივ შეასრულა. ლუპერონის ინიციატივით, „ლურჯებმა“ საპრეზიდენტო კანდიდატად წარადგინეს „აღდგენის ომის“ ლიდერი ულისეს ფრანსისკო ესპაიატი, რომელიც 24 მარტს აირჩიეს. მალე ესპაიატი იძულებული გახდა დაპირისპირებოდა რევოლუციურ მოძრაობებს, რომლებიც ჩრდილოეთსა და სამხრეთში გონსალესისა და გენერალ მარკოს ანტონიო კაბრალის მეთაურობით აღმოცენდა. მიუხედავად იმისა, რომ ესპაიატმა მთელ ქვეყანაში საგანგებო მდგომარეობა გამოაცხადა და ლუპერონი ომისა და საზღვაო ფლოტის მინისტრად დანიშნა, გონსალესი 5 ოქტომბერს დედაქალაქის კარიბჭეს მიადგა. 20 დეკემბერს პრეზიდენტი გადადგა და თავი საფრანგეთის საკონსულოს შეაფარა.

ძალაუფლების დაკარგვა
გადადგომით უკმაყოფილო „წითლებმა“ ქალაქ სანტო-დომინგოს ალყა შემოარტყეს და გონსალესი აიძულეს პოსტი დაეტოვებინა, რის შემდეგაც მათ მოიხმეს ბაესი, რომელმაც 27 დეკემბერს პრეზიდენტის პოსტი მეხუთედ დაიკავა. მისი მმართველობა 14 თვეს გაგრძელდა, რომლის დროსაც იგი კვლავ წარუმატებლად ცდილობდა დომინიკის რესპუბლიკის ანექსიას ამერიკის შეერთებულ შტატებთან. „ლურჯები“ მამა ფერნანდო არტურო დე მერინიოს გარშემო გაერთიანდნენ და 1878 წლის დასაწყისში ბაესის წინააღმდეგ აჯანყდნენ. მისი წასვლის შემდეგ ჩამოყალიბდა ორი მთავრობა:ერთი დედაქალაქში, სესარეო გილერმოს მეთაურობით, ხოლო მეორე სანტიაგოში, რომელსაც გონსალესი ხელმძღვანელობდა. ახალი ძმათამკვლელი კონფლიქტის გაჩაღების საფრთხის წინაშე, „ლურჯები“ დაეთანხმნენ გონსალესის მიერ პრეზიდენტის პოსტის დაკავებას იმ პირობით, რომ ის სხვადასხვა სამინისტროებში მათ წარმომადგენლებს დანიშნავდა. გონსალესი დათანხმდა და 25 ივნისს ძალაუფლება დაიბრუნა, თუმცა რამდენიმე კვირის შემდეგ პირობა დაარღვია და ლუპერონის დაპატიმრება ბრძანა.

მომხდარის გამო ლიბერალები აჯანყდნენ და 2 სექტემბერს გონსალესი დანებდა. ახალი არჩევნების ჩატარებამდე დროებით მთავრობას სათავეში ჩაუდგა უზენაესი სასამართლოს თავმჯდომარე ხასინტო დე კასტრო. გილერმომ, რომელსაც დედაქალაქისთვის ალყა ჰქონდა შემორტყმული, მოახერხა ისე ემანევრირა, რომ 1879 წლის ბოლოს თავად აირჩიეს, ხოლო ლუპერონი ევროპაში გაემგზავრა.

საგარეო საქმეთა მინისტრი
ლუპერონისა და მერინიოს მმართველობის დროს გონსალესი პოლიტიკას ჩამოშორდა, თუმცა ერომ იგი საგარეო საქმეთა მინისტრად დანიშნა თავისი სხვადასხვა საპრეზიდენტო ვადის განმავლობაში. უკვე ხანდაზმულმა, სენატორის რანგში, გააპროტესტა 1912 წელს ელადიო ვიქტორია ვიქტორიას რესპუბლიკის პრეზიდენტად არჩევა. იგი სამი წლის შემდეგ, 1915 წლის 8 თებერვალს, 77 წლის ასაკში გარდაიცვალა.