ვლადიმერ კენიგსონი

ვლადიმერ ვლადიმერის ძე კენიგსონი (; დ. 7 ნოემბერი, 1907, სიმფეროპოლი – გ. 17 ნოემბერი, 1986, მოსკოვი, რსფსრ, სსრკ) – საბჭოთა თეატრისა და კინოს მსახიობი. პირველი ხარისხის სტალინური პრემიის ლაურეატი (1950). სსრკ სახალხო არტისტი (1982), დუბლირების ოსტატი.

ბიოგრაფია
დაიბადა სიმფეროპოლში, ადვოკატ ვლადიმერ პეტრეს ძე კენიგსონის (1847-1920) და პოლტავის გუბერნიის მკვიდრის - ვარვარა მალიუგინას ოჯახში. შვედური წარმოშობის მამისთვის ეს მეორე ქორწინება იყო. ის სიმფეროპოლის რაიონული სასამართლოს პროკურორის თანაშემწედ მუშაობდა, ხოლო პენსიაზე სახელმწიფო მრჩევლის წოდებით გასვლის შემდეგ ადვოკატად დაიწყო მუშაობა. მშობლებმა ქორწინება ვლადიმერის დაბადებიდან ორი წლის შემდეგ, 1909 წელს დააკანონეს.

1925 წელს მან დაამთავრა სიმფეროპოლში ყირიმის დრამატული თეატრის (ამჟამად ყირიმის ა. მ. გორკის სახელობის აკადემიური რუსული დრამატული თეატრი) სტუდია და დასში სტაჟიორად მიიღეს; 1927-1928 და 1933-1934 წლებში ის ამ თეატრის მსახიობი იყო. 1928 წლიდან 1942 წლამდე (შესვენებებით) იყო მსახიობი მ. გორკის სახელობის დნეპროპეტროვსკის რუსული დრამის თეატრში (ამჟამად დნეპროპეტროვსკის აკადემიური დრამისა და კომედიის თეატრი). 1930-1931 წლებში იყო უკრაინის სსრ პირველი მოგზაური თეატრის (სუმი, ხერსონი, ვინიცა) მსახიობი. 1934-1935 წლებში იყო სამარის დრამატული თეატრის (ამჟამად სამარის მ. გორკის სახელობის დრამატული თეატრი) მსახიობი.

1941 წლიდან ბარნაულში იმყოფებოდა ევაკუაციაში დნეპროპეტროვსკის მ. გორკის სახელობის რუსული დრამის თეატრთან ერთად. 1942 წელს ამ ქალაქში იმყოფებოდა კამერული თეატრი მოსკოვიდან ა. ი. ტაიროვის ხელმძღვანელობით.. მსახიობმა ტაიროვს წერილით მიმართა, რომელშიც წერდა მისი თეატრალური დასის წევრობის სურვილზე და იწვევდა იმ სპექტაკლების საყურებლად, რომლებშიც თავად იღებდა მონაწილეობას. კამერული თეატრის მსახიობის, ი. ო. ხმელნიცკის მოგონებების თანახმად, სპექტაკლში ვლადიმერმა „დამაჯერებლად, პროფესიონალურად“ ითამაშა - და მალევე მიიღეს კამერული თეატრის დასში. ი. ო. ხმელნიცკის სიტყვებით, ვლადიმერი „არა მხოლოდ კარგი მსახიობი, არამედ ძალიან სასიამოვნო, კომუნიკაბელური ადამიანიც აღმოჩნდა“ . ის დასში 1949 წლამდე მუშაობდა, იყო თეატრის წამყვანი მსახიობის, ალისა კონენის სასცენო პარტნიორი და მასთან ერთად თამაშობდა გიუსტავ ფლობერის „მადამ ბოვარში“ (როდოლფი) და ა. ნ. ოსტროვსკის „უდანაშაულო დამნაშავეში“ (ნეზნამოვი).

1949 წელს გამოვიდა მიხეილ ჭიაურელის ფილმი - „ბერლინის დაცემა“, რომელშიც მსახიობმა ნაცისტი გენერალი კრებსის როლი შეასრულა. ამბობდნენ, რომ ი.ბ. სტალინი აღფრთოვანებული იყო მსახიობის შესრულებული როლით ამ ფილმში და თქვა, რომ მტრები ზუსტად ასე უნდა იყოს წარმოჩენილნი.

1949 წლიდან (შესვენებით) მცირე თეატრის მსახიობი გახდა , სადაც მივიდა ა. ი. ტაიროვის რჩევით, 1949 წელს კამერული თეატრის დახურვის შემდეგ. მან თეატრის სცენაზე პირველივე ნაბიჯებიდან დასში წამყვანი პოზიცია დაიკავა. 1950-1951 წლებში იყო ლენინური კომკავშირის სახელობის თეატრის (ახლანდელი „ლენკომი“) მსახიობი.

კინოროლების გარდა, ის ბევრს მუშაობდა რადიოში, ახმოვანებდა მულტიპლიკაციურ ფილმებს და უცხოურ ფილმებს. ცნობილი გახდა, როგორც „ლუი დე ფიუნესის ხმა“.

იყო მოსკოვის ოლქის სოფელ ვალენტინოვკაში არსებული „მცირე თეატრის მუშაკთა“ კოოპერატივის თავმჯდომარე.

ვლადიმერ კენიგსონი გარდაიცვალა 1986 წლის 17 ნოემბერს მოსკოვში, 80 წლის ასაკში. დაკრძალულია მოსკოვში, ვაგანკოვოს სასაფლაოზე (ნაკვეთი 58), მისი სიძის, ა. ს. ეიბოჟენკოს გვერდით.

ოჯახი
მეუღლე (1938 წლიდან) - ნინა ჩერნიშევსკაია (1909-2007), 1942 წლამდე - დნეპროპეტროვსკის მ. გორკის სახელობის რუსული დრამის თეატრის წამყვანი მსახიობი, 1942-1949 წლებში - კამერული თეატრის მსახიობი
ქალიშვილი - ნატალია კენიგსონი (1939-2018), მსახიობი. ცხოვრობდა გერმანიაში.
სიძე - ალექსეი ეიბოჟენკო (1934-1980), მსახიობი.
შვილიშვილი - ეიბოჟენკო, ალექსეი ალექსეის ძე (დ. 1970), ტელევიზიისა და რადიოს წამყვანი.

ჯილდოები და აღიარება
1954 : რსფსრ-ის დამსახურებული არტისტი
1968 : რსფსრ-ის სახალხო არტისტი
1982 : სსრკ-ის სახალხო არტისტი
1950 : სტალინური პრემია, (პირველი ხარისხის) - გენერალ კრებსის როლის შესრულებისთვის ფილმში „ბერლინის დაცემა“ (1949)
1974 : შრომის წითელი დროშის ორდენი