iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 886

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 886 მიიღეს ერთხმად 1993 წლის 18 ნოემბერს. რეზოლუცია 733 (1992) და სომალის შესახებ ყველა მომდევნო რეზოლუციის ხელახალი დადასტურების შემდეგ, საბჭომ განიხილა ქვეყანაში არსებული ვითარება და 1994 წლის 31 მაისამდე გადაავადა სომალში გაერთიანებული ერების ოპერაციის მანდატი

უშიშროების საბჭომ აღნიშნა სომალის უმეტეს რეგიონში -ის მიერ სიტუაციის მნიშვნელოვანი გაუმჯობესება, აღიარა, რომ სომალის ხალხი თავად იყო პასუხისმგებელი მათი ქვეყნის შერიგებასა და რეკონსტრუქციაზე, რაც -ის უმაღლეს პრიორიტეტს წარმოადგენდა, თუმცა ხაზგასმით აღნიშნა, რომ საერთაშორისო საზოგადოებას სურდა ამ პროცესში დახმარება. 1993 წლის 8 იანვარს ადის-აბებაში ხელმოწერილი ზოგადი შეთანხმება და ეროვნული შერიგების კონფერენციის მიერ 27 მარტს საბჭოსთვის დადებული ადის-აბებას შეთანხმება გადაწყვეტის მყარ საფუძველს წარმოადგენდა. ამ კონტექსტში, განიარაღება გადამწყვეტი იყო მშვიდობისა და სტაბილურობისთვის, თუმცა საბჭომ დაგმო გრძელვადიანი ძალადობა და თავდასხმები მშვიდობისმყოფელებსა და ჰუმანიტარულ მუშაკებზე, ხოლო სიტუაცია მთლიანობაში რჩებოდა საფრთხედ რეგიონში მშვიდობისა და უსაფრთხოებისათვის

გენერალურ მდივანს, ბუტროს ბუტროს-გალის, ეთხოვა 1994 წლის 15 იანვრამდე წარედგინა ანგარიში უშიშროების საბჭოსთვის მოვლენათა განვითარებისა და მისიის სამომავლო სტრატეგიის განახლებული გეგმის შესახებ; ასევე, საბჭომ გადაწყვიტა, რომ ანგარიშის მიღების შემდეგ, 1994 წლის 1 თებერვლამდე გადახედავდა მისიის მიმდინარეობას.

სომალის ყველა მხარეს, ფრაქციასა და მოძრაობას მოუწოდეს, დაეცვათ ცეცხლის შეწყვეტისა და განიარაღების შეთანხმებები და დაეჩქარებინათ ძალისხმევა პოლიტიკური შერიგების მისაღწევად. ამ თვალსაზრისით, მნიშვნელოვანი იყო კონკრეტული მიზნების მიღწევა, მათ შორის რაიონული და რეგიონული საბჭოებისა და გარდამავალი ეროვნული ორგანოს შექმნა. გარდა ამისა, ამ პროცესისთვის მნიშვნელოვანი იყო ოპერატიული პოლიციისა და სამართლებრივი სისტემის შექმნა. მხარეებს შეახსენეს, რომ გაეროს შემდგომი ჩართულობა დამოკიდებული იყო თანამშრომლობაზე გადაწყვეტის მოსაძებნად. ასევე, დადებითად შეფასდა წევრი სახელმწიფოებისა და საერთაშორისო ორგანიზაციების დიპლომატიური ძალისხმევა მოლაპარაკებების მაგიდასთან ყველა ფრაქციის ჩართვის მიზნით.

საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა, რომ ყველა ქვეყანამ უნდა გააგრძელოს სომალის წინააღმდეგ იარაღის ემბარგოს დაცვა, რომელიც 733 (1992) რეზოლუციით არის დაწესებული, ამავდროულად გამოთქვა შეშფოთება რეგიონში საზღვრისპირა იარაღის ნაკადის დესტაბილიზაციის გამო სხვა ქვეყნების უსაფრთხოებასთან მიმართებაში. საბჭომ ხაზი გაუსვა კავშირს რეაბილიტაციასა და შერიგებას შორის და მოუწოდა დონორებს, გააგრძელონ წვლილის შეტანა სარეაბილიტაციო პროექტებში იმ რაიონებში, სადაც უზრუნველყოფილი იყო უსაფრთხოება და შერიგება. სახელმწიფოებს ასევე მოუწოდეს, გამოყონ მეტი ჯარი, აღჭურვილობა და ფინანსები სომალიში ეროვნული შერიგების პროცესისთვის და ითხოვეს მხარდაჭერა -ის გასაძლიერებლად.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 803

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 803 მიღებულია 1993 წლის 28 იანვარს, წინა რეზოლუციების , მათ შორის 501 (1982), 508 (1982), 509 (1982) და 520 (1982) და გაეროს გენერალური მდივნის მოხსენების განხილვის შემდეგ. საბჭომ გადაწყვიტა გაეგრძელებინა -ის მანდატი დამატებით ექვსი თვით, 1993 წლის 31 ივლისამდე.

საბჭომ კვლავ გაუსვა ხაზი ძალების მანდატს და მოითხოვა გენერალური მდივნისგან ანგარიში რეზოლუციების 425 (1978) და 426 (1978) განხორციელებასთან დაკავშირებით მიღწეული პროგრესის შესახებ.
აქუცის ხიდი

აქუცის ხიდი — ისტორიული ძეგლი საქართველოში, ქედის მუნიციპალიტეტის სოფელ აქუცაში. აქუცის ხიდი - საუკუნეების ძეგლია. ხიდი გადებული იყო მდინარე აჭარისწყალზე, მის შედარებით ვიწრო მონაკვეთზე. ამჟამად ხიდი დანგრეულია.

არქიტექტურა
ხიდის მარჯვენა ბურჯი თითქმის საძირკვლის დონემდეა მორღვეული. შედარებით უკეთ შემორჩენილი ჩანს მარცხენა ბურჯის ნაშთები, რომელთა სიგანე 2,8 მ-ია, ხოლო შემორჩენილი სიმაღლე 1,8 მ-ია. ბურჯები ზედ კლდის ქანზე იყო დაშენებული. ხიდის ბურჯები კირის დუღაბზე ამოყვანილი დიდი, თლილი ქვებითაა ნაშენი, მოპირკეთების გარეშე. ხიდის ნაშთები არათანაბარი ზომისა და წყობის თლილი ქვებით არის ამოყვანილ. მსხვილ ქვებს ჭრილების შესავსებად, შიგადაშიგ, წვრილი ნატეხი ქვები ენაცვლება.
გეგელიძეების ჯამე

გეგელიძეების ჯამე — კულტურის უძრავი ძეგლი აჭარის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ქედის მუნიციპალიტეტის სოფელ გეგელიძეებში.

არქიტექტურა
მეჩეთი მე-19 საუკუნის ბოლოსაა აშენებული. ჯამე ორსართულიანი ხის ნაგებობაა და დაშენებულია გათლილი ქვის საძირკველზე. ჯამე პირვანდელი სახითაა დღემდე მოღწეული, უახლოეს წარსულში ფასადები ფირუზისფრად შეღებეს. შენობის სიგრძეა 7 მ., სიგანე - 6,5 მ., ხოლო სიმაღლე - 4,5 მ. გადახურვა ოთხფერდაა. ჯამე კარგ მდგომარეობაშია და ფუნქციონირებს. 1981 წლის მპონაცემებით ჯამეს ინტერიერი მდიდრული ხის ჩუქურთმებით იყო გაფორმებული. მისი მორთულობა ხასიათდება ორნამენტული და ფერწერული დეკორის შერწყმით, მცენარეული მოტივების სიუხვით. ჯამე განახლებულია, თუნუქის ფირფიტებითაა აკრული აღმოსავლეთ-დასავლეთ ფასადები, თუნუქითვეა ჩანაცვლებული ძველი კრამიტის საბურავიც. ჩრდილოეთ ფასადზე პირვანდელი შესასვლელი კარი ახალი და სადა ერთფრთიანი კარით არის შეცვლილი.

ჯამეს პირველი სართული ნახევარსარდაფია, რომელიც ამოყვანილია ქვის თლილი კვადრებით; მეორე ხის სართული ორსინათლიანი სამლოცველო დარბაზია. ჯამე სწორკუთხა გეგმარებისაა, რომლის ინტერიერიც ტრადიციულ ლიტურგიულ დანაწილებას მიჰყვება. სამხრეთ კედლის ცენტრში მიჰრაბის ნიშაა მოთავსებული, ორნამენტირებული მერხებით ფლანკირებული. მიჰრაბს აღმოსავლეთით კათედრა ებჯინება, დასავლეთით კი მიმბარი (ჰუთბე). მიჰრაბი, ტრადიციულად, წმინდა ტექსტების ამონრიდი წარწერებით არის გაფორმებული. ინტერიერში ცენტრალური სივრცის ჭერი გუმბათოვანია. გუმბათი შიგნიდან მოხატულია წითელი და მწვანე ფერის საღებავებით. ქოროს ჭერი ბრტყელია. ქორო შემაგრებულია ოთხ, წახნაგოვან სვეტზე. მას ოთხივე მხრიდან მოაჯირი აკრავს, აქედან სამხრეთისა დეკორატიულ მორთულობას წარმოადგენს, ჩრდილოეთით კი ნახევარწრიული აივანი - მაჰფილეა გამოყოფილი. ქოროზე ასასვლელი კიბე მოწყობილია ლოჯიის ჩრდილო-დასავლეთიდან. ოთხსვეტიანი ლოჯია ჯამეს ჩრდილოეთიდან აქვს. ინტერიერში დეკორატულად აქცენტირებულია მიჰრაბი, მიმბარი და ქოროს მოაჯირი. ყველა ჩუქურთმა ხეზე ნაკვეთია და დაფერილია შავი, ყვითელი, წითელი და ლურჯი საღებავებით. კედლების წყობაში მრავალ ადგილს ჩატანებულია ხის მოჩუქურთმებული ბოძები.
ვარჯანისის ჯამე

ვარჯანისის ჯამე — კულტურის უძრავი ძეგლი აჭარის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ქედის მუნიციპალიტეტის სოფელ ვარჯანისში.

არქიტექტურა
მეჩეთი მე-19 საუკუნის ბოლოსაა აშენებული. იდგა სოფლის სასაფლაოზე. ჯამე დღესდღობით აღარ არსებობს. 1981 წლის მონაცემებით იყო ხის ორსართულიანი ნაგებობა, ორსინათლიანი სამლოცველო დარბაზითა და კრამიტის სახურავით. ფასადი იყო სადად შეფიცრული და სარკმლებით დატიხრული, ხოლო ინტერიერი მდიდრულად ორნამენტირებული. ინტერიერის დიდი ნაწილი (მიჰრაბი, მიმბარი, კათედრა) 1981 წელსვე იყო მოშლილ-მორღვეული

პირველი სართული ნახევარსარდაფი იყო, ხოლო მეორე სართულზე ორსინათლიანი სამლოცველო დარბაზი თავსდებოდა. კვადრატული გეგმარების ჯამეს საფასადო კომპოზიცია სადად გადაწყვეტილი ყოფილა, მთავარ დამანაწევრებელ ელემენტებს სწორკუთხა სარკმლები და ჩრდილოეთ ფასადზე გაჭრილი კარი წარმოადგენდა. შესასვლელი კარის თავზე, ტრადიციისამებრ, მოწყობილი იყო დახურული ლოჯია. სადად გადაწყვეტილი ფასადებიდან მხატვრული დეკორით აღნიშნული იყო სწორედ შესასვლელი კარი და ლოჯიის კედლებში ჩატანებული მოჩუქურთმებული საყრდენი ბოძები. განსაკუთრებული ყოფილა შესასვლელი კარის დეკორი, მდიდრული ორნამენტული სქემებით სრულად იყო დაფარული კარის ზედაპირი, რომლის თაღიც დამატებით იყო შემკული ხეზე კვეთილი ნაწნავისებური წნულით. ორნამენტული ჩუქურთმები თავის დროზე ცისფრად უნდა ყოფილიყო დაფერილი. სადად გადაწყვეტილი ფასადების კონტრასტული იყო ჯამეს ინტერიერი, რომელიც ერთიანი, მდიდრული მხატვრული დეკორით იყო შემკული. 1981 წელსვე, ინტერიერის ლიტურგიულად საკვანძო ადგილები, როგორიცაა მიჰრაბი, მიმბარი (ჰუთბე) და კათედრა, უკვე მოშლილი იყო. შიდა სივრცის გადახურვა, როგორც ცენტრალური სივრცის, ისე ქოროსი, ბრტყელი ყოფილა. ქორო შემაგრებული იყო მრგვალ სვეტებზე, ხოლო მასზე ასასვლელი კიბე ჩრდილო-დასავლეთის მხრიდან იყო მიდგმული. ქოროს ჩრდილოეთით მოთავსებული მოგრძო მაჰფილედან (ლოცვაზე მოხმობის აივანი), შემორჩენილია მოაჯირის ნაწილი, სვეტები და იატაკი. ქოროს მხატვრული გაფორმებიდან აღსანიშნავი ყოფილა საყრდენი სვეტების კაპიტელები და მცენარეული ორნამენტებით შემკული ფრიზი.
ზვარეს ჯამე

ზვარეს ჯამე — კულტურის უძრავი ძეგლი აჭარის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ქედის მუნიციპალიტეტის სოფელ ზვარეში. აშენბულია 1834 წელს.

არქიტექტურა
სწორკუთხა გეგმარების ხის ჯამეს მეტ-ნაკლებად შენარჩუნებული აქვს პირვანდელი სახე. კრამიტის სახურავი შეცვლილია შიფერით, დაცულია მაღალი ოსტატობით შესრულებული ხეზე კვეთის ნიმუშებიც. ქვით ნაშენ საკმაოდ მაღალ სარდაფის სართულს ორსინათლიანი სამლოცველო დარბაზი აქვს დაშენებული. გათლილი ქვით ამოყვანილი სარდაფი სწორკუთხა სარკმლებითა და დამოუკიდებელი კარით ნაწევრდება. სამლოცველო დარბაზი შიდა სივრცის ტრადიციულ ლიტურგიულ დანაწილებას ექვემდებარება.

ჯამე ქვის ცოკოლზე დაშენებულ, ხის ორსინათლიან სამლოცველო დარბაზს წარმოადგენს. ჯამეს საფასადო კომპოზიცია სადა და რიტმულად დანაწევრებულია. მთავარი დამანაწევრებლი ელემენტებია სწორკუთხა სარკმლები, კარკასის აღმნიშვნელი ხის კოჭოვანი კონსტრუქციები და დასავლეთის ფასადზე გაჭრილი შესასვლელი კარი, მის თავზე წარმოდგენილი ღია სვეტებიანი აივნით (აივნის გადახურვა ოთხ სვეტს ებჯინება). აივანზე შესვლა ჩრდილოეთის მხრიდან, პირდაპირ მიწის დონიდან არის შესაძლებელი. ჯამეს ინტერიერი ლიტურგიული მსახურების მიხედვით არის დაგეგმარებული: სამხრეთით მიჰრაბის ნიშაა, რომლის ორივე მხარეს მლოცველთათვის განკუთვნილი ხის დაბალი მერხები მიუყვება. მიჰრაბის სამხრეთ-აღმოსავლეთ კუთხეში კათედრაა, ხოლო დასავლეთით - მიმბარი. კათედრისა და მიმბარის დეკორატიულ გაფორმებაში ჩართულია შროშანის ყვავილის ხეში შესრულებული აპლიკაციები. ინტერიერში ცენტრალური სივრცის ჭერი კესონურია, ხოლო ქოროსი - ბრტყელი. ქორო შემაგრებულია შვიდ მრგვალ სვეტზე, რომელთა სვეტისთავები მოჩუქურთმებულია. ოთხივე მხრიდან მოაჯირით გარშემორტყმული ქორო ხის ორნამენტირებული აპლიკაციებით უხვად არის მორთული. აქედან სამხრეთის მოაჯირს წმინდა დეკორატიული დანიშნულება აქვს, ხოლო ჩრდილოეთით გამოყოფილი მაჰფილე (ლოცვაზე მოხმობის აივანი) მოგრძო, სვეტებიანი აივნის სახით არის გამოყოფილი. ქოროზე ასასვლელი კიბე მოწყობილია ჩრდილო-დასავლეთიდან.
კვაშტას ჯამე

კვაშტას ჯამე — კულტურის უძრავი ძეგლი აჭარის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ქედის მუნიციპალიტეტის სოფელ კვაშტაში. აშენებულია საუკუნის პირველ ნახევარში. საბჭოთა პერიოდში გამოიყენებოდა თამბაქოს საშრობად. ამჟამად ჯამე დანგრეულია.

არქიტექტურა
ჯამე ხისგან ნაგებ ორსართულიან შენობას წარმოადგენდა, რომელიც ძლიერად შვერილი შიფერის საბურავით სრულდებოდა. ჯამე აივნიანად გეგმით სწორკუთხა იყო. ჯამეს პირველი სართული ნახევარსარდაფს, მეორე სართული, ტრადიციისამებრ, ორსინათლიანი სამლოცველო დარბაზს წარმოადგენდა. სწორკუთხა სარკმლებით დანაწევრებული ჯამეს საფასადო კომპოზიციიდან ყურადღებას იქცევდა ჩრდილოეთის ცენტრალური ფასადი - შესავლელი კარით, აივნითა და მეორე სართულის დახურული და სარკმლებდატიხრული ლოჯიით. მდიდრულად მოჩუქურთმებული ბოძებითა და რიკულებით შემოჯარული შენობის პირველი სართული ღია აივნით ეხსნებოდა გარემოს. აივნის სიღრმეში, სიმეტრიის ღერძზე მდებარეობდა შესასვლელი, რომელიც ინტერიერში შემავალ ერთადერთ კარს წარმოადგენდა. ორფა კარები ჩუქურთმის გარეშე, სადად ყოფილა დამუშავებული. კართან ნახევარწრიული კონფიგურაციის სამსაფეხურიანი ქვის კიბე მიემართებოდა. ნაგებობა შიდა სივრცის გეგმარებითა და ინტერიერის მხატვრული დეკორით გამოირჩეოდა. სამხრეთით, ტრადიციულად მიჰრაბის ნიშა, კათედრა და მიმბარია (ჰუთბე) იყო წარმოდგენილი. ჯამეში ცენტრალური სივრცის ჭერი კესონური, ხოლო ქოროს ჭერი ბრტყელი ყოფილა. ოთხ მოჩუქურთმებულ სვეტზე შემაგრებული ქორო სამი მხრიდან რიკულებიანი მოაჯირით იყო მოსაზღვრული, ხოლო ჩრდილოეთით მაჰფილეს მოგრძო აივანი (ლოცვაზე მოხმობის აივანი) იყო გამოყოფილი. მაჰფილეს ზოლურებიანი ფრიზი შემოუყვებოდა. ქოროზე ასვლა ჩრდილო-აღმოსავლეთ კუთხიდან, კიბის მეშვეობით იყო შესაძლებელი. ინტერიერში დეკორატიულად აქცენტირებული ყოფილა მიჰრაბი, მიმბარი, კათედრა; ასევე ქოროს მოაჯირი და საყრდენი ბოძები, რომლებიც მთლიანად მოჩუქურთმებული ყოფილა სხვადასხვა სახისა და ჭრის ორნამენტებით.
ზედა მახუნცეთის კოშკი

ზედა მახუნცეთის კოშკი — ისტორიული ძეგლი საქართველოში, ქედის მუნიციპალიტეტის სოფელ ზედა მახუნცეთში.

არქიტექტურა
მაღალი კლდის მასივზე შემორჩენილი კოშკის ნანგრევები გეგმის დონეზეა შემორჩენილი; ნაგებია ცუდად დამუშავებული, საშუალო ზომის ქვით. კოშკი გეგმით ოვალურია. 1981 წელს ის ჯერ კიდევ 2 მეტრამდე სიმაღლისა იყო, გოდოლის ფორმის კოშკს ქვის წყობის ჰორიზონტალური რიგების სიმწყობრეც შენარჩუნებული აქვს. მას შემდეგ ნაგებობამ დიდი დანაკარგი განიცადა. შედარებით უკეთაა შემონახული ჩრდილო-აღმოსავლეთით შემორჩენილი, დაახლოებით 30 მეტრის გრძივი კედელი, სავარაუდოდ, გალავნის ფრაგმენტი. ნაგებია სხვადასხვა ზომის ნატეხი ქვის უსწორმასწოორო რიგებად.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1863

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1863 ერთხმად იქნა მიღებული 2009 წლის 16 იანვარს, სომალიში არსებული ვითარების შესახებ 733 (1992), 751 (1992), 1356 (2001), 1425 (2002), 1519 (2003), 1725 (2006), 1744 (2007), 1772 (2007), 1801 (2008), 1811 (2008), 1814 (2008), 1831 (2008) და 1844 (2008) რეზოლუციების გახმოვანების შემდეგ, საბჭომ გამოთქვა განზრახვა, შექმნას სამშვიდობო ძალები ომისგან განადგურებულ სომალიში და მოუწოდა გენერალურ მდივანს პან კი მუნს, 2009 წლის 15 აპრილამდე შეემუშავებინა მანდატი შემოთავაზებული მისიისთვის, რომელიც ჩაანაცვლებდა ქვეყანაში არსებულ აფრიკის კავშირის ძალებს. .

რეზოლუცია
გაეროს სამშვიდობო ძალები სომალიში
რეზოლუციაში ნათქვამი იყო, რომ უშიშროების საბჭო 2009 წლის 1 ივნისს სომალიში სამშვიდობო ძალების ფაქტობრივ განლაგებას უფრო ღრმად განიხილავდა. ამასობაში, გენერალური მდივანი შეადგენდა ანგარიშს, რომელიც მოიცავდა სომალიში მიმდინარე მოვლენებს, სომალიში არსებული 3200 კაციანი აფრიკის კავშირის ძალების სრული განლაგების პროგრესს და პოლიტიკურ პროცესში და ადგილზე უსაფრთხოების პირობებში მიღწეულ პროგრესს. საბჭომ მოუწოდა გენერალურ მდივანს, თავის ანგარიშში ასევე შეეტანა მანდატი ძალებისთვის, რომელთა ამოცანა იქნებოდა სომალის მშვიდობიანი მოსახლეობისთვის ჰუმანიტარული დახმარების მიწოდებაში დახმარება, მთავრობის წარმომადგენლებისა და შენობების, ასევე გაეროს თანამშრომლების დაცვა, ჯიბუტის სამშვიდობო შეთანხმებისა და შემდგომი ცეცხლის შეწყვეტის ნებისმიერი შეთანხმების შესრულების მონიტორინგი და სომალის უსაფრთხოების ძალების გაძლიერება.

-ის მხარდაჭერა
გაეროს წესდების თავის შესაბამისად, გაეროს უშიშროების საბჭო მიესალმა აფრიკის კავშირის მისიას სომალიში მდგრადი მშვიდობისა და სტაბილურობის ხელშეწყობაში შეტანილ წვლილს და გაეროს მისიას კიდევ ექვსი თვით განუახლა და ამისომს უფლება მისცა, მიეღო ყველა საჭირო ზომა სომალიში ძირითადი ინფრასტრუქტურის დასაცავად, ასევე შეექმნა შესაბამისი უსაფრთხოების პირობები ჰუმანიტარული დახმარების მიწოდებისთვის. მან ასევე მოითხოვა, რომ აფრიკის კავშირს შეენარჩუნებინა ამისომის განლაგება და გაეძლიერებინა თავდაპირველი 8000-კაციანი განლაგება, რათა გაძლიერებულიყო მისიის შესაძლებლობები მანდატის შესრულებისა და დედაქალაქ მოგადიშოს გარშემო ძირითადი ობიექტების დასაცავად.

უშიშროების საბჭომ მოუწოდა გენერალურ მდივანს, შექმნას ნდობის ფონდი აფრიკის კავშირის ძალებისთვის ქვეყანაში, სანამ გაეროს სამშვიდობო ჯარები არ ჩამოვლენ სომალის უსაფრთხოების ძალების წვრთნაში დასახმარებლად. საბჭომ ასევე მოუწოდა, რაც შეიძლება მალე ჩაატაროს დონორთა კონფერენცია ნდობის ფონდში შენატანების შესაგროვებლად და ასევე მოუწოდა აფრიკის კავშირს, კონსულტაციები გამართოს გენერალურ მდივანთან და წარუდგინოს საბიუჯეტო მოთხოვნები ფონდს. გენერალური მდივნის რეკომენდაციის საპასუხოდ, საბჭომ დაამტკიცა -ის გაძლიერება ეთიოპიასა და ერიტრეაში გაეროს მისიის ლიკვიდაციის შემდეგ აქტივების გადაცემით.

იმისათვის, რომ -ის ძალები გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის სამშვიდობო ოპერაციაში ჩართულიყო, უშიშროების საბჭომ გენერალურ მდივანს სთხოვა, -ისთვის გაეროს ლოგისტიკური მხარდაჭერის პაკეტი, მათ შორის აღჭურვილობა და მომსახურება, 2009 წლის 1 ივნისამდე ან მანამ, სანამ საბჭო გაეროს ძალების შექმნის შესახებ გადაწყვეტილებას არ მიიღებდა.

პასუხი
უშიშროების საბჭოს წევრების განცხადებები
კოკოტაურის ჯამე

კოკოტაურის ჯამე — კულტურის უძრავი ძეგლი აჭარის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ქედის მუნიციპალიტეტის სოფელ კოკოტაურში.

ჯამე მდებარეობს სოფლის ცენტრში, ჩრდილოეთით მცირედ დაქანებულ ფერდობზე. მის უკან მთიანი ლანდშაფტი იშლება. აშენებულია საუკუნის შუა წლებში. საბჭოთა პერიოდში დაკეტილი და უფუნქციო იყო; აღადგინეს 1990-იან წლებში.

არქიტექტურა
ჯამე ქვის საფუძველზე გამართულ ხის ორსართულიან ნაგებობას წარმოადგენს. კვადრატული გეგმარების ჯამეს სადა, თითქმის უსამკაულო და მომცრო სწორკუთხა სარკმლებით დანაწევრებული ფასადები აქვს, რომლის ცენტრალური ფასადიც ჩრდილოეთის მხარესაა ტრადიციულად მიმართული; ჩრდილოეთ ფასადზეა გაჭრილი ჯამეში შესასვლლეი ერთადერთი კარი, რომელიც და ფართო და მოგრძო აივანზე გამოდის. საფასადო წყობას კონტრასტულად უპირისპირდება უხვად დეკორირებული ინტერიერი.

ორსართულიანი ხის ჯამეს პირველი სართული ნახევარსარდაფია, მეორე - ორსინათლიანი სამლოცველო დარბაზი. სამხრეთით თაღოვანი მიჰრაბია. მიჰრაბის დასავლეთით მიმბარია, კათედრა მოშლილია. ცენტრალური სივრცის ჭერი კესონურია, რომლის ცენტრში მოთავსებულია ხის ორნამენტირებული ვარდული. ქოროს ჭერი ბრტყელია. ქორო შემაგრებულია ოთხ მრგვალ სვეტზე. მასზე ასასვლელი კიბე მოწყობილია ჩრდილო-დასავლეთიდან. ოთხივე მხრიდან რიკულებიანი მოაჯირი აქვს, აქედან სამხრეთისა დეკორატიულ მორთულობას წარმოადგენს, ჩრდილოეთით მოგრძო აივანია გამოყოფილი. ქოროს ფრიზულად მიუყვება ხეში ნაკვეთი ზოლურა. ჯამეს ყველა კედელი დანაწევრებულია სარკმლებით. შესასვლელი ჩრდილოეთიდანაა. ორფრთიანი კარის თავზე ლიტურგიული დანიშნულების არაბული წარწერაა. ჩრდილოეთიდანვეა ღია ოთხსვეტიანი აივანი. სვეტისთავები მარტივადაა პროფილირებული. აივანზე შესასვლელი აღმოსავლეთიდანაა.

ამჟამად, ჯამეს დაშენებული აქვს მინარეთი, ხოლო მისი საფასადო წყობა მნიშვნელოვნად სახეშეცვლილი და გადაკეთებულია.
კოკოტაურის საწნახელი

კოკოტაურის საწნახელი — არქეოლოგიური ძეგლი საქართველოში, ქედის მუნიციპალიტეტის სოფელ კოკოტაურში.

ქვის საწნახელი განვითარებული შუა საუკუნეების პერიოდისაა. საწნახელი ორიენტირებულია დასავლეთიდან აღმოსავლეთისაკენ. უკეთესადაა შემორჩენილი დასავლეთი და სამხრეთი კედლის ნაწილი. ნაგებია ფლეთილი ქვით. საწნახელის ზომებია: 3,8 1 მ.
კოლოტაურის ჯამე

კოკოტაურის ჯამე — კულტურის უძრავი ძეგლი აჭარის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ქედის მუნიციპალიტეტის სოფელ კოლოტაურში.

მდებარეობს სოფლის ცენტრში, ე.წ. ხოხნის უბანში, სოფლის მიწიანი გზის პირას, მცირე ბორცვზე. მეჩეთი აშენებულია 1899–1900 წლებში გარეგნულად ჰგავს აჭარულ საცხოვრებელ სახლს. მისი საძირკველი ლაზი ოსტატების ნახელავია. აშენებული იყო ორცველი რესულ ქაჯაიას მიერ. შემდგომში მეჩეთი გადააკეთეს, ცვლილებები მეტწილად შეეხო ინტერიერს, რაც გამოისახა ჭერის კონსტრუქციის გამარტივებაში, ორნამენტების ახალ სახეებსა და ჭრელ კოლორიტში.

არქიტექტურა
ხის ორსართულიანი ჯამეს პირველი სართული სარდაფია, მეორე სართული - ორსინათლიანი სამლოცველო დარბაზი. ჯამეს კედლები დანაწევრებულია სწორკუთხა სარკმლების არათანაბარი რიტმით. შესასვლელი ჩრდილოეთიდანაა; კართან მასიური ქვით ნაშენ ნახევარწრიული ფორმის რვა საფეხურია. ქვის კიბეები ერთგვარად მონუმენტური და საზეიმოა. მას ნაკლებ ეხამება ცისფრად გადაღებილი ხის ჯამეს ამჟამინდელი იერი. ჯამე გეგმარებით სწორკუთხაა, სამხრეთით თაღოვანი მიჰრაბით. მიჰრაბს ორივე მხარეს დაბალი, ხის მერხები მიუყვება. მისგან აღმოსავლეთით მერხზე დამაგრებული კათედრაა, დასავლეთით - მიმბარია. მიჰრაბის თავზე ლიტურგიული დანიშნულების არაბული წარწერაა განთავსებული. ცენტრალური სივრცის კესონური ჭერი მორთულია ხის მცენარეული აპლიკაციებით, რომლებიც დაფერილია წითელი, მწვანე და ნარინჯისფერი საღებავებით. ქოროს ჭერი ბრტყელია, იგი შემაგრებულია თორმეტ მრგვალ სვეტზე. მასზე ასასვლელი კიბე მოწყობილია ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან. ოთხივე მხრიდან სადა, რიკულებიანი მოაჯირი აკრავს, აქედან სამხრეთისა დეკორატიულ მორთულობას წარმოადგენს, ჩრდილოეთით კი დიდი ზომის, ნახევარწრიული აივანია გამოყოფილი. აივანი მორთულია ხის რომბისებრი ორნამენტებით.
კარლ კასპარი

კარლ კასპარი (; დ. 13 მარტი, 1879, ფრიდრიხსჰაფენი — გ. 21 სექტემბერი, 1956, ბრანენბურგი) — გერმანელი მხატვარი. ცხოვრობდა და მოღვაწეობდა ძირითადად მიუნხენში.

ბიოგრაფია
კარლ კასპარი სწავლობდა შტუტგარტის სახვითი ხელოვნების სახელმწიფო აკადემიასა და მიუნხენის სახვითი ხელოვნების აკადემიაში. 1904 წელს კასპარი შტუტგარტის მხატვართა კავშირის წევრი გახდა, ხოლო 1906 წელს გერმანელ მხატვართა კავშირს შეუერთდა. 1907 წელს კარლ კასპარმა ცოლად შეირთო კოლეგა-მხატვარი და ბავშვობის მეგობარი მარია ფილზერი. 1913 წელს იგი გახდა „მიუნხენის ახალი სეცესიონის“ ერთ-ერთი დამფუძნებელი, რომელსაც ასევე შეუერთდნენ ალექსეი იავლენსკი, ადოლფ ერბსლო, ვლადიმერ ბეხტეევი, პაულ კლეე და ალექსანდრე კანოლდტი. 1919 წელს იგი სეცესიონის თავმჯდომარე გახდა.

კარლ კასპარის შემოქმედების კულმინაციად მიიჩნევა 1916-1917 წლების „ვნების საკურთხეველი“, რომელიც მიუნხენის ფრაუენკირხეს კრიპტაში მდებარეობს.

1922 წლიდან 1937 წლამდე კასპარი იყო მიუნხენის სახვითი ხელოვნების აკადემიის პროფესორი, მოგვიანებით კი — პრეზიდენტი. მისი ნამუშევრები წარმოდგენილი იყო ნაცისტების მიერ 1937 წელს მიუნხენში ორგანიზებულ „დეგენერაციული ხელოვნების გამოფენაზე“. ამის შემდეგ მისი ქრისტიანული თემატიკით შთაგონებული ნახატები და ჩანახატები, რომლებზეც თანაბარი გავლენა მოახდინა იმპრესიონიზმმა და ექსპრესიონიზმმა, გერმანული მუზეუმებიდან და სახელმწიფო კოლექციებიდან ამოიღეს და გაანადგურეს. მხატვარი იძულებული გახდა, პედაგოგიური მოღვაწეობა შეეწყვიტა. 1944 წელს, მას შემდეგ, რაც მისი მიუნხენის სახლი დაბომბვისას დაინგრა, ნაცისტების მტრული დამოკიდებულების გამო, იგი ოჯახთან ერთად ბრანენბურგში დასახლდა, სადაც მოგვიანებით დაკრძალეს კიდეც.

1946 წელს კასპარი ხელახლა დაინიშნა მიუნხენის სახვითი ხელოვნების აკადემიის პროფესორად. 1948 წელს იგი ბავარიის სახვითი ხელოვნების აკადემიის ერთ-ერთი დამფუძნებელი გახდა. იმავე წელს მან მონაწილეობა მიიღო ვენეციის ბიენალეზე. 1950 წელს დაჯილდოვდა ორდენით „გერმანიის ფედერაციული რესპუბლიკის წინაშე დამსახურებისთვის“. 1952 წელს იგი მეუღლესთან ერთად ზემო შვაბიის პირველი სახელოვნებო პრემიის ლაურეატი გახდა. 1955 წელს, გარდაცვალებამდე ერთი წლით ადრე, იგი ბერლინის ხელოვნების აკადემიის აკადემიკოსად აირჩიეს.

მის მოსწავლეებს შორის ყველაზე ცნობილნი არიან იოზეფ ლოერი და გრეტელ ლოერ-შმეკი, რომლებიც „დაკარგულ თაობას“ მიეკუთვნებიან, ასევე ფრედ თილერი, რიხარდ შტუმი და პიტერ პაულ ეცი.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 915

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 915 ერთხმად მიიღეს 1994 წლის 4 მაისს. საბჭომ დაადასტურა რეზოლუცია 910 (1994) და გაეროს გენერალური მდივნის, ბუტროს ბუტროს-გალის რეკომენდაციით, ჩამოაყალიბა გაეროს აუზუს ზოლის დამკვირვებელთა ჯგუფი . ჯგუფის მიზანი იყო ლიბიის ძალების აუზუს ზოლიდან გაყვანის პროცესის ზედამხედველობა მას შემდეგ, რაც მართლმსაჯულების საერთაშორისო სასამართლომ ლიბია-ჩადის ტერიტორიული დავის შესახებ გამოიტანა დასკვნა, რომლის მიხედვითაც აღნიშნული ზოლი ჩადის ტერიტორიის ნაწილს წარმოადგენდა.

საბჭომ აღნიშნა, რომ ორ ქვეყანას შორის ლიბიის ქალაქ სირტში ხელმოწერილი შეთანხმება ითვალისწინებდა გაეროს წარმომადგენლობის ყოფნას ლიბიის მიერ ჯარების გაყვანის პროცესის მონიტორინგისთვის; ამასთანავე, საბჭომ გამოხატა მზადყოფნა, ხელი შეუწყოს მხარეებს შორის მშვიდობიანი ურთიერთობების დამყარებას.

გადაწყდა, რომ ჩამოყალიბდებოდა ერთიანი ვადით, არაუმეტეს ორმოცი დღისა, წინამდებარე რეზოლუციის მიღების დღიდან. იგი შედგებოდა გაეროს ცხრა დამკვირვებლისა და ექვსი დამხმარე თანამშრომლისგან, რათა ზედამხედველობა გაეწიათ შეთანხმების იმპლემენტაციისთვის. საბჭომ ორივე მხარეს მოუწოდა გენერალურ მდივანთან, ბუტროს ბუტროს-გალისთან თანამშრომლობისკენ და, კერძოდ, მისთვის გადაადგილების თავისუფლების მინიჭებისკენ.

საბჭომ ასევე აღიარა, რომ -ს ლიბიაში გამგზავრება საჰაერო გზით დასჭირდებოდა, რაც მოითხოვდა ქვეყნისთვის დაწესებული საერთაშორისო სანქციებისგან გამონაკლისის დაშვებას, კერძოდ კი — 748-ე რეზოლუციის (1992) დებულებებისგან. გაეროს წესდების თავის საფუძველზე, საბჭომ გადაწყვიტა, რომ აღნიშნული დებულებები არ გავრცელდებოდა -ის მისიაზე. მან გენერალურ მდივანს სთხოვა, 748-ე რეზოლუციით შექმნილი კომიტეტისთვის მიეწოდებინა ინფორმაცია განხორციელებული ფრენების შესახებ და საბჭო მუდმივად საქმის კურსში ყოფილიყო მოვლენათა განვითარებასთან დაკავშირებით.