კოლექტიური უსაფრთხოების ხელშეკრულების ორგანიზაცია

კოლექტიური უსაფრთხოების ხელშეკრულების ორგანიზაცია — მთავრობათაშორისი სამხედრო ალიანსი. იგი წარმოადგენს კოლექტიური უსაფრთხოების ხელშეკრულების გაგრძელებას, რომელსაც ხელი მოეწერა 1992 წლის 15 მაისს, უზბეკეთის დედაქალაქ ტაშკენტში, რუსეთის, სომხეთის, ტაჯიკეთის, უზბეკეთის, ყაზახეთისა და ყირგიზეთის მთავრობების მეთაურების მიერ, 1993 წელს მას შეუერთდა აზერბაიჯანი, ბელარუსი და საქართველო. ხელშეკრულება ძალაში შევიდა 1994 წლის 20 აპრილს 5 წლის ვადით.

1999 წელს აზერბაიჯანმა, საქართველომ და უზბეკეთმა შეწყვიტეს წევრობა, სხვა მონაწილე სახელმწიფოები კი შეთანხმდნენ ხელშეკრულების ავტომატურად გაგრძელებაზე კიდევ 5 წლით. 2002 წლის 14 მაისს ხელშეკრულება გადაკეთდა მთავრობათაშორის ორგანიზაციად, რომლის წესდებაც დამტკიცდა 2002 წლის 7 ოქტომბერს, 2003 წელს გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის სამდივნოში დარეგისტრირდა, 2004 წელს კი მიიღო გაეროს გენერალური ასამბლეის დამკვირვებლის სტატუსი. ამჟამად კოლექტიური უსაფრთხოების ხელშეკრულების ორგანიზაციაში (კუხო) შედის ბელარუსი, რუსეთი, სომხეთი, ტაჯიკეთი, ყაზახეთი და ყირგიზეთი (უზბეკეთი ორგანიზაციას მეორედ შეუერთდა 2006 წელს, 2012 წელს კვლავ დატოვა იგი).

ხელშეკრულების მეოთხე საკვანძო მუხლის მიხედვით: ორგანიზაციის ქარტიის მესამე მუხლის თანახმად, ორგანიზაციის მიზნებს წარმოადგენს მშვიდობის, საერთაშორისო და რეგიონული უსაფრთხოებისა და სტაბილურობის განმტკიცება, მონაწილე სახელმწიფოების დამოუკიდებლობის, ტერიტორიული ინტეგრაციისა და სუვერენიტეტის დაცვა.

ისტორია
1991 წლის 8 დეკემბერს რუსეთის, ბელარუსისა და უკრაინის ახალმა პოლიტიკურმა ლიდერებმა ხელი მოაწერეს შეთანხმებას, რომელიც ოფიციალურად ცნობდა საბჭოთა კავშირის დაშლას და დამოუკიდებელ სახელმწიფოთა თანამეგობრობის (დსთ) დაარსებას. 1991 წლის 21 დეკემბერს ალმატის პროტოკოლზე ხელმოწერის შედეგად ამ სახელმწიფოებს შეუერთდა სომხეთი, აზერბაიჯანი, ყაზახეთი, ყირგიზეთი, მოლდოვა, თურქმენეთი, ტაჯიკეთი და უზბეკეთი. საქართველო დსთ-ს წევრი ორი წლის შემდეგ გახდა, თურქმენეთის და უზბეკეთის მთავრობებმა კი არ მოახდინეს ორგანიზაციის ქარტიის რატიფიკაცია და მხოლოდ ასოცირებული წევრების სტატუსი მიიღეს.

1992 წლის 15 მაისს, ტაშკენტში უზბეკეთმა და დსთ-ის წევრი სახელმწიფოების უმეტესობამ ხელი მოაწერა კოლექტიური უსაფრთხოების ხელშეკრულებას, რომელიც ხელმომწერ სახელმწიფოებს გარე აგრესიის შემთხვევაში ერთმანეთის დახმარებას ავალდებულებდა. დსთ-ს წევრი სახელმწიფოებისგან მხოლოდ მოლდოვა და თურქმენეთი არ შეუერთდა აღნიშნულ ხელშეკრულებას. რუსეთისთვის ეს ხელშეკრულება წარმოადგენდა რეგიონში საკუთარი გავლენის შენარჩუნების ინსტრუმენტს, მაშინ, როდესაც ხელმომწერი ქვეყნები მიესალმებოდნენ რუსეთის პირობას, რომ იგი პატივს სცემდა მათ ეროვნულ სუვერენიტეტსა და ტერიტორიულ ინტეგრაციას. ამ სახელმწიფოებს აგრეთვე სურდათ, რომ წვდომა ჰქონოდათ რუსულ შეიარაღებასა და სამხედრო ტექნოლოგიებთან, რადგან თავადაც დიდწილად საბჭოთა კავშირის პერიოდის შეიარაღებაზე იყვნენ დამოკიდებული. 1999 წელს ხელშეკრულება ავტომატურად გაგრძელდა 5 წლის ვადით, თუმცა მის გაგრძელებაზე საქართველომ, აზერბაიჯანმა და უზბეკეთმა უარი განაცხადა. 2002 წელს ხელშეკრულების წევრმა სახელმწიფოებმა ხელი მოაწერეს ქარტიას, რომლის მიხედვითაც შეიქმნა კოლექტიური უსაფრთხოების ხელშეკრულების ორგანიზაცია (კუხო), რომელიც მიზნად ისახავდა უფრო ღრმა თანამშრომლობის ხელშეწყობას. წევრ სახელმწიფოებს სურდათ თანამშრომლობისთვის მიეცათ მეტად ინსტიტუციონალიზებული ფორმა, რომელსაც ექნებოდა სტრუქტურა და ძლიერი რეგიონული ორგანიზაციისთვის დამახასიათებელი სხვა ნიშან-თვისებები. ამის მიუხედავად, კუხო წლების განმავლობაში რჩებოდა ფურცელზე დაწერილ შეთანხმებად, თუმცაღა უკანასკნელი დეკადის განმავლობაში ორგანიზაციამ გააძლიერა საკუთარი ავტორიტეტი და შესაძლებლობები, გაზარდა ერთობლივად წარმოებული იარაღის რაოდენობა, მოახდინა საჰაერო თავდაცვის ინტეგრირება, ჩაატარა მრავალეროვნული სამხედრო წვრთნები, დაიწყო წევრ სახელმწიფოებს შორის ტერორიზმისა და ნარკოტიკების წინააღმდეგ ბრძოლა.

მოსკოვს სურდა გაეზარდა კუხოს საერთაშორისო ლეგიტიმაცია. თავდაპირველად ყურადღება გამახვილებული იყო ნატოს მიერ კუხოს თანასწორ პარტნიორად აღიარებაზე, 2014 წელს რუსეთის მიერ ყირიმის ანექსიამდე, რუსეთისა და კუხოს ოფიციალური პირები მუდმივად სთავაზობდნენ ნატოს ერთობლივი ძალისხმევით ებრძოლათ ტერორიზმისა და ნარკოტიკის ტრეფიკინგის წინააღმდეგ და მხარი დაეჭირათ ავღანეთის უსაფრთხოებისთვის, თუმცა ეს ინიციატივები ნატოს მიერ მუდმივად უარყოფილი იყო. ამის მიუხედავად, 2004 წელს კუხომ მაინც მიიღო საერთაშორისო აღიარება გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის მიერ, როდესაც მიიღო გენერალური ასამბლეის დამკვირვებლის სტატუსი. ორგანიზაციამ დაამყარა კავშირი გაეროს უშიშროების საბჭოს ტერორიზმთან ბრძოლის კომიტეტთან. 2010 წლის მარტში კუხომ გაეროს სამდივნოსთან ერთად ხელი მოაწერა შეთანხმებას, რომელიც ორგანიზაციას ნებას რთავდა გაეროს მანდატით მონაწილეობა მიეღო სამშვიდობო მისიებში. 2012 წელს კუხომ და გაეროს სამშვიდობო ოპერაციების დეპარტამენტმა გააფორმეს თანამშრომლობის მემორანდუმი. კუხოს ურთიერთობა ევროპის უშიშროებისა და თანამშრომლობის ორგანიზაციასთან (ეუთო) შემოიფარგლება ოფიციალური პირების შეხვედრებით და ძირითად ღონისძიებებზე მიწვევით. მოსკოვი მხარს უჭერდა კუხოსა და შანხაის თანამშრომლობის ორგანიზაციას შორის კავშირების დამყარებას, რომელიც მხარს უჭერს ეკონომიკურ და უსაფრთხოების სფეროებში წევრ სახელმწიფოებს შორის თანამშრომლობას. 2007 წელს კუხომ და შანხაის თანამშრომლობის ორგანიზაციამ გააფორმეს მემორანდუმი, რომელიც განსაზღვრავს მათ შორის თანამშრომლობას დანაშაულის, ტერორიზმის და ნარკოტიკის ტრეფიკინგის წინააღმდეგ თანასწორ და კონსტრუქციულ საფუძველზე.

წევრები
ამჟამინდელი წევრები
ყოფილი წევრები
დამკვირვებლები
გენერალური მდივნების სია
კოლექტიური უსაფრთხოების ხელშეკრულების ორგანიზაციის გენერალური მდივნები იყვნენ:
ვლადიმირ ზემსკი (1996 – 2000)
ვალერი ნიკოლაიენკო (2000 – 2003)
ნიკოლაი ბორდიუჟა (28 აპრილი, 2003 – 31 დეკემბერი, 2016)
ვალერი სემერიკოვი (მ/შ) (1 იანვარი, 2017 – 2 მაისი, 2017)
იური ხაჩატუროვი (2 მაისი, 2017 – 2 ნოემბერი, 2018)
ვალერი სემერიკოვი (მ/შ) (1 ნოემბერი, 2018 – 31 დეკემბერი, 2019)
სტანისლავ ზასი (1 იანვარი, 2020-დან)

სტრუქტურა
კოლექტიური უსაფრთხოების საბჭო წარმოადგენს კოლექტიური უსაფრთხოების ხელშეკრულების ორგანიზაციის უმაღლეს ორგანოს და შედგება წევრი სახელმწიფოების მეთაურებისგან. საბჭოს თავმჯდომარეობა არის გარდამავალი რუსული ანბანის მიხედვით, იმ შემთხვევაში თუ საბჭო არ გადაწყვეტს სხვაგვარად. საბჭო განიხილავს ძირითად საკითხებს და იღებს გადაწყვეტილებებს ორგანიზაციის მიზნებისა და ამოცანების მისაღწევად გასატარებელ აქტივობებთან დაკავშირებით. სხდომები იმართება წევრ სახელმწიფოებში მინიმუმ წელიწადში ერთხელ.

საგარეო საქმეთა მინისტრების საბჭო წარმოადგენს ორგანიზაციის საკონსულტაციო და აღმასრულებელ ორგანოს წევრ სახელმწიფოებს შორის საგარეო პოლიტიკის საკითხებში თანამშრომლობისთვის.

კუხო და მთიანი ყარაბაღის კონფლიქტი
სომხეთსა და აზერბაიჯანს შორის მთიანი ყარაბაღის კონფლიქტი 1988 წელს დაიწყო, როდესაც ყარაბაღის ავტონომიურმა ოლქმა აზერბაიჯანის საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკიდან გამოსვლის შესახებ განაცხადა და 1991 წელს მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის დაარსება გამოაცხადა. 1992 წელს შეიქმნა ეუთოს მინსკის ჯგუფი, რომლის თანათავმჯდომარეები არიან აშშ, საფრანგეთი და რუსეთი. 1994 წელს მხარეებმა ზავი გამოაცხადეს, რომელიც მუდმივად ირღვევა. მთიანი ყარაბაღი საერთაშორისო დონეზე აღიარებულია, როგორც აზერბაიჯანის ტერიტორია. მისი დამოუკიდებლობა ამ დრომდე ოფიციალურად არ უღიარებია სომხეთს.

2016 წლის ბოლო მსხვილმასშტაბიანი დაპირისპირების შემდეგ, მთიანი ყარაბაღის ზონაში კონფლიქტი 2020 წლის 27 სექტემბერს განახლდა. მხარეები საზავო პირობებზე 10 ოქტომბერს, რუსეთის შუამავლობით შეთანხმდა, ამის მიუხედავად სამხედრო დაპირისპირება კვლავ გაგრძელდა. საზავო შეთანხმება ითვალისწინებდა ცეცხლის შეწყვეტას ჰუმანიტარული მიზნით — ეთნიკური სომხებისა და აზერბაიჯანის ჯარებს შორის ტყვეებისა და ორკვირიანი შეტაკებების პერიოდში დაღუპულთა გვამების გაცვლას.
რუსეთის ფედერაციის პრეზიდენტმა ვლადიმერ პუტინმა განაცხადა:
პრეზიდენტმა ხაზი გაუსვა, იმ ფაქტს, რომ სომხეთი არის კოლექტიური უსაფრთხოების ხელშეკრულების ორგანიზაციის წევრი, თუმცა აზერბაიჯანი და ეთნიკურად სომხებით დასახლებული მთიანი ყარაბაღის თვითგამოცხადებული რესპუბლიკა კი არა და დაამატა: კრემლის სპიკერმა, დიმიტრი პესკოვმა, უფრო მკაფიოდ განაცხადა, რომ რუსეთის ვალდებულება კუხოს ფარგლებში არ ვრცელდება ყარაბაღზე.

კუხო და საქართველო
საქართველო კოლექტიური უსაფრთხოების ხელშეკრულებას 1993 წელს შეუერთდა, 1999 წელს კი ხელშეკრულების ვადის 5 წლით გახანგრძლივებაზე უარი თქვა და შეწყვიტა მასში მონაწილეობა.