iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1430

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1430, მიიღეს 2002 წლის 14 აგვისტოს, ერიტრეასა და ეთიოპიას შორის არსებული სიტუაციის შესახებ რეზოლუცია 1398 (2002)-ის ხელახალი დადასტურების შემდეგ, საბჭომ შეცვალა გაეროს მისიის ეთიოპიასა და ერიტრეაში მანდატი, რათა დახმარებოდა ერიტრეა-ეთიოპიის საზღვრის კომისიის გადაწყვეტილების განხორციელებას.

უშიშროების საბჭომ გაიხსენა 2002 წლის 13 აპრილს საზღვრის კომისიის მიერ ეთიოპია-ერიტრეის საზღვრის დელიმიტაციის შესახებ მიღებული გადაწყვეტილება, რომელიც ალჟირის შეთანხმების შესაბამისად იქნა მიღებული. მან კიდევ ერთხელ გაუსვა ხაზი ორივე მხარის ვალდებულებას საერთაშორისო სამართლის შესაბამისად და გაეროსა და ჰუმანიტარული პერსონალის უსაფრთხოების უზრუნველყოფის აუცილებლობას.

-ის მანდატი შეიცვალა ისე, რომ დახმარებოდა საზღვრის კომისიის გადაწყვეტილების განხორციელებას ეთიოპია-ერიტრეის საზღვართან დაკავშირებით, რაც მოიცავდა საკვანძო ტერიტორიების განაღმვას, ასევე ადმინისტრაციულ და ლოგისტიკურ მხარდაჭერას. ორივე მხარეს ეთიოპიასა და ერიტრეას მოუწოდეს, ითანამშრომლონ -თან მისი მანდატის შესრულების პერიოდში და განსაკუთრებით საზღვრის კომისიასთან, მისი საზღვრის დემარკაციის გადაწყვეტილების ფარგლებში.

საბჭომ გადაწყვიტა, რომ უსაფრთხოების ღონისძიებები ძალაში დარჩენილიყო და ორივე ქვეყანას მოუწოდა თავი შეეკავებინათ ერთპიროვნული სამხედრო ან მოსახლეობის გადაადგილებებისგან, მათ შორის საზღვრის სიახლოვეს ახალი დასახლებების შექმნისგან. მან მოითხოვა, რომ -ს ჰქონოდა სრული გადაადგილების თავისუფლება და გამოხატა იმედგაცრუება, რომ ასმერასა და ადის-აბებას შორის საჰაერო დერეფანი არ იყო შექმნილი. ასევე, ერიტრეასა და ეთიოპიას მოუწოდეს გაეთავისუფლებინათ სამხედრო ტყვეები და მიეღოთ ნდობის გამაძლიერებელი ზომები შერიგების ხელშესაწყობად.

დასასრულს, საბჭომ მოუწოდა დამატებითი დიპლომატიური ძალისხმევის გაწევას და ხაზი გაუსვა დემარკაციის პროცესის მნიშვნელობას, რათა იძულებით გადაადგილებულ პირებს დაბრუნებოდათ თავიანთ სახლებში და ნორმალიზებულიყო ურთიერთობები ერიტრეასა და ეთიოპიას შორის. ორივე ქვეყანამ თავდაპირველად მიიღო რეზოლუცია 1430, თუმცა მოგვიანებით ეთიოპიამ ეჭვქვეშ დააყენა საზღვრის კომისიის ნეიტრალიტეტი და ხელი შეუშალა -ს ერიტრეის ტერიტორიაზე გადასვლაში.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1422

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1422 — მიღებულია 2002 წლის 12 ივლისს, სისხლის სამართლის საერთაშორისო სასამართლოს რომის სტატუტის ძალაში შესვლის შემდეგ. საბჭომ სისხლისსამართლებრივი დევნისგან იმუნიტეტი მიანიჭა გაეროს სამშვიდობო მისიების იმ პერსონალს, რომელთა ქვეყნებიც არ იყვნენ სასამართლოს წევრები.

რეზოლუცია მიიღეს ამერიკის შეერთებული შტატების მოთხოვნით, რომელიც იმუქრებოდა, რომ დაადებდა ვეტოს გაეროს ყველა სამშვიდობო მისიის გაგრძელებას (მათ შორის ბოსნია-ჰერცეგოვინაში გაეროს მისიის განახლებას, რომელიც იმავე დღეს განიხილებოდა) თუ მისი მოქალაქეები დაცულები არ იქნებოდნენ სისხლის სამართლის საერთაშორისო სასამართლოს დევნისგან.
რეზოლუცია 1422 ძალაში შევიდა 2002 წლის 1 ივლისს ერთი წლის ვადით. მისი მოქმედების ვადა კიდევ 12 თვით გაგრძელდა რეზოლუცია 1487-ით, რომელიც 2003 წლის 12 ივნისს მიიღეს. თუმცა, 2004 წელს, მას შემდეგ, რაც გავრცელდა კადრები სადაც ასახული იყო აბუ-გეიბის ციხეში ამერიკელი სამხედროების მიერ ერაყელი პატიმრების მიმართ სასტიკი მოპყრობა, უშიშროების საბჭომ უარი თქვა იმუნიტეტის ხელახლა გაგრძელებაზე და ამერიკის შეერთებულმა შტატებმა გააუქმა თავისი მოთხოვნა.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
რეზოლუციის პრეამბულაში საბჭომ ხაზი გაუსვა გაეროს ოპერაციების მნიშვნელობას მშვიდობისა და უსაფრთხოების შენარჩუნებაში. საბჭომ აღნიშნა, რომ ყველა ქვეყანა არ არის სისხლის სამართლის საერთაშორისო სასამართლოს სტატუტის მომხრე ან ყველა მათგანს არ აქვს აღიარებული სტატუტის იურისდიქცია და რომ ასეთი ქვეყნები საერთაშორისო დანაშაულებთან დაკავშირებულ პასუხისმგებლობების შესრულებას საკუთარი ეროვნული იურისდიქციის ფარგლებში გააგრძელებენ.

დადგენილებები
გაეროს წესდების თავის საფუძველზე უშიშროების საბჭომ მოითხოვა, რომ სისხლის სამართლის საერთაშორისო სასამართლოს 2002 წლის 1 ივლისიდან მოყოლებული 12 თვის განმავლობაში, თავი შეეკავებინა იმ თანამდებობის პირების მიმართ გამოძიების დაწყების ან გაგრძელებისგან, რომელთა სახელმწიფოებიც არ არიან სასამართლოს სტატუტის მომხრეები.
საბჭომ განიძრახა 12 თვის განმავლობაში საჭიროებისამებრ განეახლებინა ღონისძიების ვადა. რეზოლუციამ მოუწოდა სახელმწიფოებს, არ გადაედგათ ისეთი ნაბიჯები, რომლებიც ეწინააღმდეგებოდა ამ გადაწყვეტილებას და მათ საერთაშორისო ვალდებულებებს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1063

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1063 ერთხმად მიიღეს 1996 წლის 28 ივნისს, მას შემდეგ, რაც გახსენებულ იქნა უშიშროების საბჭოსა და გენერალური ასამბლეის ყველა რეზოლუცია ჰაიტის შესახებ და 1048-ე (1996) რეზოლუციის შესაბამისად 1996 წლის 30 ივნისს ჰაიტიში გაეროს მისიის დასრულება, საბჭომ გადაწყვიტა დაეფუძნებინა ჰაიტიში გაეროს მხარდამჭერი მისია ეროვნული პოლიციის ძალების მოსამზადებლად და სტაბილური გარემოს შესანარჩუნებლად.

უშიშროების საბჭომ დაადასტურა სრულად ფუნქციონირებადი, პროფესიონალური ჰაიტის პოლიციის ძალებისა და სამართლებრივი სისტემის გაჯანსაღების მნიშვნელობა. ამ თვალსაზრისით, შეიქმნა „“ სტაბილური გარემოს შესანარჩუნებლად და ახალი პოლიციის ძალების მომზადებაში დასახმარებლად, თავდაპირველად 1996 წლის 30 ნოემბრამდე. მისია თავდაპირველად 300 პოლიციელისა და 600 სამხედროსგან შედგებოდა. ასევე, ქვეყნის რეკონსტრუქციისთვის ჰაიტის სწრაფად უნდა მიეღო დამატებითი ფინანსური მხარდაჭერა საერთაშორისო ინსტიტუტებისგან.

ბოლოს, გენერალურმა მდივანმა ბუტროს ბუტროს-გალიმ მოითხოვა, რომ 1996 წლის 30 სექტემბრისთვის მომზადებულიყო ანგარიში მოცემული რეზოლუციის შესრულების შესახებ და მოძებნილიყო „“-ის საოპერაციო ხარჯების შემცირების შემდგომი შესაძლებლობები.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1417

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1417-მა კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში გაეროს ორგანიზაციის მისიის მანდატი 2003 წლის 30 ივნისამდე გააგრძელა. რეზოლუცია მიიღეს 2002 წლის 14 ივნისს, 4554-ე სხდომაზე. 1417-ე რეზოლუცია მას შემდეგ იქნა მიღებული, რაც საბჭომ განიხილა ამ საკითხთან დაკავშირებული წინა რეზოლუციები, განსაკუთრებით 1355-ე რეზოლუცია (2001).

რეზოლუცია
დაკვირვებები
საბჭომ ხაზი გაუსვა ყველა სახელმწიფოს ვალდებულებას, თავი შეიკავონ ძალის გამოყენებისგან სხვა სახელმწიფოების დამოუკიდებლობისა და ტერიტორიული მთლიანობის ხელსაყოფად. მან ასევე დაადასტურა კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის სუვერენიტეტი საკუთარ ბუნებრივ რესურსებზე და დაელოდა ექსპერტთა ჯგუფის ანგარიშს ქვეყნის რესურსების უკანონო ექსპლუატაციის შესახებ. ამავდროულად, საბჭომ განიხილა დამხმარე სამხედრო კონტიგენტის განთავსების იდეა და სთხოვა გაეროს გენერალურ მდივანს, განეხილა ეს საკითხი -ის მოთხოვნის შემთხვევაში. რეზოლუციამ აღიარა საარჩევნო მხარდაჭერის მნიშვნელობა სამთავრობო გარდამავალი პროცესის მიღწევაში.

აქტები
გაეროს წევრ სახელმწიფოებს მოუწოდეს, უზრუნველეყოთ -ის პერსონალის საჭირო რაოდენობა — 5 537 პირი (არსებული 3 800-ის ნაცვლად). პერსონალის ზედა ზღვრის გაზრდა გენერალურმა მდივანმა კოფი ანანიმ შესთავაზა, რაც დამოკიდებული იყო 1376-ე რეზოლუციით (2001) გათვალისწინებულ პროგრესზე. 2002 წლის 14 მაისს საბჭომ დაგმო ქალაქ კისანგანიში გაჟღერებული მოწოდებები ძალადობისკენ, ისევე როგორც თავდასხმები მშვიდობიან მოსახლეობასა და ჯარისკაცებზე. „კონგოს დემოკრატიის გაერთიანების“ პასუხისმგებლობა იყო ადამიანის უფლებების დარღვევის, უკანონო მკვლელობების, მშვიდობიანი მოსახლეობის შევიწროების აღმოფხვრა და ასევე -ის პერსონალისთვის დაწესებული შეზღუდვების შემსუბუქება.

კიდევ ერთხელ დადასტურდა -ის მანდატი ყველა აუცილებელი ქმედების განხორციელებაზე, რაც ეხებოდა გაეროსა და ერთობლივი სამხედრო კომისიის პერსონალისა და აღჭურვილობის დაცვას, -ის პერსონალის გადაადგილების თავისუფლებისა და უსაფრთხოების უზრუნველყოფას და ძალადობის უშუალო საფრთხის ქვეშ მყოფი სამოქალაქო პირების დაცვას. -მა მოითხოვა დამატებით 85 პოლიციელი ტრენერის გაგზავნა კისანგანიში და დახმარება გაუწია განიარაღების, დემობილიზაციის, რეპატრიაციის, განსახლებისა და რეინტეგრაციის პროცესს კინდუსა და კისანგანიში.

მიუხედავად იმისა, რომ აღინიშნა კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში უცხოური ძალების რაოდენობის შემცირება, რეზოლუციამ მოითხოვა ყველა უცხოური ჯარის სრული გაყვანა უშიშროების საბჭოს წინა რეზოლუციების შესაბამისად. კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკისა და რუანდის მთავრობებს მოუწოდეს, გადაჭრან კონფლიქტის საფუძველში არსებული უსაფრთხოების საკითხები და გაატარონ ნდობის აღდგენის ზომები. ამასთანავე, უშიშროების საბჭომ მხარი დაუჭირა შიდაკონგოურ დიალოგს და განმარტა, რომ დიალოგზე პირველადი პასუხისმგებლობა კონგოურ მხარეებს ეკისრებოდათ, თუმცა ხაზი გაუსვა უშიშროების საბჭოს როლს ამ პროცესის მხარდაჭერაში. გენერალურ მდივანს დაევალა ყოველ ოთხ თვეში ერთხელ წარადგინოს ანგარიში რეზოლუციის შესრულების შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1082

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1082 ერთხმად მიიღეს 1996 წლის 27 ნოემბერს, მას შემდეგ, რაც გახსენებულ იქნა წინა რეზოლუციები, მათ შორის 1046 (1996) და 1058 (1996), საბჭომ 1997 წლის 31 მაისამდე გააგრძელა მაკედონიაში გაეროს პრევენციული განლაგების ძალების მანდატი და შეამცირა მისი შემადგენლობა.

აღინიშნა, რომ „“-მა მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა მაკედონიაში მშვიდობისა და სტაბილურობის შენარჩუნებაში. უსაფრთხოების კუთხით მდგომარეობა კვლავ უმჯობესდებოდა, თუმცა ყოფილ იუგოსლავიაში სტაბილურობისა და მშვიდობისთვის ჯერ კიდევ არ იყო მიღწეული. გამოითქვა იმედი, რომ პოზიტიური ძვრები გაგრძელდებოდა და „“-ის შემადგენლობა კიდევ უფრო შემცირდებოდა. მაკედონიის ურთიერთობები მეზობელ ქვეყნებთან გაუმჯობესდა იუგოსლავიის ფედერაციულ რესპუბლიკასთან (სერბეთი და მონტენეგრო) მიღწეულ იქნა შეთანხმება საერთო საზღვრის დემარკაციის შესახებ.

1997 წლის 31 მაისამდე „“-ის მანდატის გაგრძელებით, საბჭომ ასევე მიანიშნა 1997 წლის 30 აპრილისთვის მისი სამხედრო კომპონენტის 300 წევრით შემცირების შესახებ, იმ მიზნით, რომ მისი მანდატი დასრულებულიყო, როდესაც გარემოებები ამის საშუალებას მისცემდა. ყველა წევრ სახელმწიფოს მოეწოდა, დადებითად განეხილათ გენერალური მდივნის თხოვნები „“-ისთვის დახმარების გაწევის შესახებ. ამასთან, გენერალურ მდივანს დაევალა 1997 წლის 15 აპრილისთვის საბჭოსთვის წარედგინა ანგარიში მაკედონიაში საერთაშორისო წარმომადგენლობის მომავალთან დაკავშირებული რეკომენდაციების შესახებ.

რუსეთმა თავი შეიკავა.
ლიფტი

ლიფტი — წყვეტილი მოქმედების სტაციონალური საწეველა ადამიანებისა და ტვირთის შვეული ტრანსპორტირებისათვის შენობის, ნაგებობის, გემის ან სხვა სტრუქტურის სართულებს შორის, კაბინის ან პლატფორმის გადაადგილებით ხისტი მიმმართველების მეშვეობით. ლიფტი, როგორც წესი, იკვებება ელექტროძრავებისაგან, რომლებსაც მოძრაობაში მოჰყავთ ბაგირები, საპირწონე სისტემები ან ჰიდრავლიკური დომკრატები.

არქიტექტორ ვიტრუვის მიხედვით პირველი შვეულად გადაადგილებადი საწეველა შექმნა ძვ. წ. 236 წელს არქიმედემ; უფრო მოგვიანებით ლიფტის ხსენება თარიღდება საუკუნით (წმინდა ეკატერინეს მონასტერი, ეგვიპტის არაბული რესპუბლიკა). პირველი სამგზავრო ლიფტი დამონტაჟებული იქნა ლითონის კარკასის მქონე ცათამბჯენში ნიუ იორკში (აშშ), რომელიც აღჭურვილი იყო ე. ოტისის გამოგონებული უსაფრთხოების სისტემით (საავარიო დამჭერებით); ენერგიის წყაროდ გამოყენებული იყო ორთქლის მანქანა. 1867 წელს პარიზის გამოფენაზე წარადგინეს ჰიდრავლიკურ ლიფტი, რომელიც მალევე დამონტაჟებული იქნა ეიფელის კოშკზე. პირველი ელექტრული („ოტისის“ ფირმის) ლიფტი კი 1889 წელს ამუშავდა ერთ-ერთ ცათამბჯენზე ნიუ იორკში.

დანიშნულების მიხედვით არსებობს ლიფტის სახეები: სამგზავრო, სატვირთო, სატვირთო-სამგზავრო, საავადმყოფოს, სამრეწველო და სატვირთო პლატფომა; კონსტრუქციის მიხედვით: სატვირთო მონორელსით, პნევმოლიფტი, ჰიდრავლიკური, საინვალიდო, სამშენებლო, მაკრატელისებრი, ავტომანქანების პარკირების სისტემის, პანორამული, საოჯახო, გემისა და სხვა; მდებარეობის მიხედვით: შენობის შიგა და გარეთა; ამძრავის კონსტრუქციის მიხედვით (რედუქტორით ან რედუქტორის გარეშე): ელექტრული, ჰიდრავლიკური და პნევმატიკური. ელექტროამძრავიანი ლიფტის ძირითადი შემადგენელი ნაწილებია: კაბინა, ბაგირი, ელექტროძრავა, საპირწონე, ხისტი მიმმართველები, შახტი, საავარიო დამჭერები, ბუფერი, ელექტრონული მოწყობილობა (უსაფრთხოება, განათება), სამართავი პუნქტი. საშუალოდ ლიფტების სამსახურის ვადაა დაახლოებით 25 წელი. ვადის ამოწურვის შემდეგ აუცილებელია ლიფტმა გაიაროს დიგნოსტკური ტექნიკური კონტროლი. ლიფტის სავალი ნაწილის ცვეთის დამახასიათებელი ნიშნებია: ლითონის ნაწილების ზედაპირების ხახუნის ხმა, კაბინის გამოსვლა შვეული მდგომარეობიდან (გადახრა), კაბინის გადაადგილების (მოძრაობის) უთანაბრობა, ვიბრაცია კაბინის მოძრაობისას, სართულებზე გაჩერების საპროექტო დონის დარღვევა (არ უნდა არემატებოდეს 35 მმ-ს), კაბინის ან შახტის მთლიანობის დარღვევა და სხვა. სამგზავრო ლ. მოძრაობის სიჩქარეა დაახლოებით 0.5-5 მ/წმ, სატვირთოსი — 0.18-0.5 მ/წმ. 2017 წლისთვის ყველაზე სწრაფია -ის (იაპონია) წარმოების ლიფტი, რომელიც დამონტაჟებულია შანხაის მსოფლიო ფინანსური ცენტრის შენობაში (ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკა) — სიჩქარე 20.5 მ/წმ (დამონტაჟდა 2016 წლის 7 ივლისს. აღსანიშნავია, რომ მსოფლიოში ყველაზე მაღალი შენობის, ბურჯ-ხალიფას (დუბაი, არაბთა გაერთიანებული საამიროები) ლიფტების სიჩქარეა 10 მ/წმ. ლიფტების მექანიკური და ელეტრონული დაპროექტება ხდება შესაბამისი სტანდარტების მიხედვით, რომლებიც შეიძლება იყოს საერთაშორისო, ნაციონალური, სახელმწიფო, რეგიონალური ან საქალაქო. ლიფტის ვარგისიანობაზე პასუხისმგებლობა მთლიანად ეკისრება დამპროექტებელს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1216

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1216, მიიღეს 1998 წლის 21 დეკემბერს. გვინეა-ბისაუში არსებული კრიზისისა და ჰუმანიტარული მდგომარეობის გამო შეშფოთების გამოხატვის შემდეგ, საბჭომ მოითხოვა ეროვნული ერთიანობის მთავრობის დაუყოვნებლივ შექმნა ეროვნული სახალხო ასამბლეის ფარგლებში და არჩევნების ჩატარება 1999 წლის მარტის ბოლომდე.

ფონი
მთავარი სტატია: გვინეა-ბისაუს სამოქალაქო ომი

სამოქალაქო ომი დაიწყო 1998 წლის ივნისში, როდესაც ბრიგადის გენერალ ანსუმანე მანეს ხელმძღვანელობით განხორციელდა სახელმწიფო გადატრიალების მცდელობა პრეზიდენტ ჟოაუ ბერნარდუ ვიეირას მთავრობის წინააღმდეგ. შეტაკებები სამთავრობო ძალებსა (რომლებსაც მეზობელი სახელმწიფოები უჭერდნენ მხარს) და მეამბოხეებს შორის საბოლოოდ დასრულდა 1998 წლის ნოემბერში დადებული სამშვიდობო შეთანხმებით, რომელიც ითვალისწინებდა ეროვნული ერთიანობის მთავრობის შექმნას და მომდევნო წელს ახალი არჩევნების ჩატარებას. 1999 წლის მაისში მოკლეხნიანი საბრძოლო მოქმედებების განახლება დასრულდა ვიეირას გადაყენებით.

რეზოლუცია
უშიშროების საბჭომ მიესალმა გვინეა-ბისაუს მთავრობისა და თვითგამოცხადებული სამხედრო ხუნტის შორის დადებულ შეთანხმებებს. მან ორივე მხარეს მოუწოდა შეთანხმებების სრულად შესრულებისკენ, მათ შორის ცეცხლის შეწყვეტის შენარჩუნებასთან, ეროვნული ერთიანობის მთავრობის სწრაფად შექმნასთან, 1999 წლის მარტის ბოლომდე არჩევნების ჩატარებასთან, დედაქალაქ ბისაუში აეროპორტისა და საზღვაო პორტის გახსნასთან, უცხოელი სამხედროების გაყვანასთან და დასავლეთ აფრიკის სახელმწიფოთა ეკონომიკური თანამეგობრობის მონიტორინგის ჯგუფის განთავსებასთან დაკავშირებით. საბჭომ შეაქო -ის, -ისა და პორტუგალიურენოვანი ქვეყნების თანამეგობრობის როლი გვინეა-ბისაუში, მათ შორის აბუჯას შეთანხმების განხორციელებაში, რომელიც ეხებოდა გვინეა-ბისაუსა და სენეგალის საზღვრის უსაფრთხოებას და დაზარალებული სამოქალაქო მოსახლეობისთვის ჰუმანიტარული დახმარების უზრუნველყოფას.

შემდგომში ორივე მხარეს მოუწოდეს პატივი სცენ ადამიანის უფლებებს, საერთაშორისო და ჰუმანიტარულ სამართალს და უზრუნველყონ ჰუმანიტარული ორგანიზაციების შეუფერხებელი წვდომა. რეზოლუციამ დაადასტურა, რომ საჭიროების შემთხვევაში -ს შეეძლო ზომების მიღება თავისი პერსონალის უსაფრთხოებისა და გადაადგილების თავისუფლების უზრუნველსაყოფად და მას სთხოვა ყოველთვიური ანგარიშების წარდგენა. გენერალურ მდივან კოფი ანანს დაევალა გაეროს შესაძლო როლის შესახებ რეკომენდაციების წარმოდგენა სამშვიდობო პროცესში და ნებაყოფლობითი შემოწირულობებისთვის სპეციალური ფონდის შექმნა -ის მხარდასაჭერად.

რეზოლუცია 1216 დასრულდა იმ განცხადებით, რომ უშიშროების საბჭო განიხილავდა სიტუაციას 1999 წლის მარტის ბოლომდე, გენერალური მდივნის ანგარიშისა და მიმდინარე რეზოლუციის განხორციელების საფუძველზე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1061

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1061 ერთხმად მიიღეს 1996 წლის 14 ივნისს, მას შემდეგ, რაც გახსენებულ იქნა ყველა რეზოლუცია ტაჯიკეთში არსებული ვითარებისა და ტაჯიკეთ-ავღანეთის საზღვრის შესახებ, საბჭომ 1996 წლის 15 დეკემბრამდე გააგრძელა გაეროს დამკვირვებელთა მისიის ტაჯიკეთში მანდატი და განიხილა ქვეყანაში კონფლიქტის დასრულებისკენ მიმართული ძალისხმევა.

გამოიხატა შეშფოთება ტაჯიკეთში ვითარების გაუარესების გამო და უშიშროების საბჭომ ხაზგასმით აღნიშნა დაინტერესებული მხარეების მიერ ნაკისრი ვალდებულებების შესრულების აუცილებლობა. ვითარება მხოლოდ პოლიტიკური გზით, ტაჯიკეთის მთავრობასა და ტაჯიკეთის გაერთიანებულ ოპოზიციას შორის მოლაპარაკებებით უნდა გადაჭრილიყო და ეს მათი უპირველესი პასუხისმგებლობა იყო. რეზოლუციამ ასევე ხაზი გაუსვა ავღანეთის საზღვარზე მტრული ქმედებების დაუშვებლობას.

მხარეებს მოუწოდეს საბრძოლო მოქმედებების შეწყვეტისა და თეირანის შეთანხმების დაცვისკენ, აგრეთვე დაჟინებით ურჩიეს მათ, რომ ტაჯიკთაშორისი მოლაპარაკებების პერიოდში გაეგრძელებინათ ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმი. „“-ის მანდატი 1996 წლის 15 დეკემბრამდე იმ პირობით გახანგრძლივდა, თუ ძალაში დარჩებოდა თეირანის შეთანხმება და ცეცხლის შეწყვეტის რეჟიმი. იმ შემთხვევაში, თუ მანდატის მოქმედების პერიოდში მშვიდობის დამყარების პერსპექტივა არ გამოიკვეთებოდა, ქვეყანაში გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის როლი გადაიხედებოდა.

გენერალურ მდივანს დაევალა, ყოველ სამ თვეში ერთხელ წარედგინა ანგარიში თეირანის შეთანხმების შესრულების, აგრეთვე „“-ის პროგრესისა და ოპერაციების შესახებ. ბოლოს, ყველა ქვეყანას მოუწოდეს, გაეწიათ ჰუმანიტარული დახმარება ტაჯიკეთისთვის 968-ე (1994) რეზოლუციით შექმნილი ნებაყოფლობითი ფონდის მეშვეობით.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1410

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1410, მიიღეს 2002 წლის 17 მაისს, მას შემდეგ, რაც საბჭომ განიხილა წინა რეზოლუციები აღმოსავლეთ ტიმორის (ტიმორ-ლესტე) შესახებ, განსაკუთრებით 1272 (1999), 1338 (2001) და 1392 (2002) რეზოლუციები, საბჭომ დააფუძნა გაეროს მხარდამჭერი მისია აღმოსავლეთ ტიმორში , რათა მას ჩაენაცვლებინა გაეროს გარდამავალი ადმინისტრაცია აღმოსავლეთ ტიმორში .

რეზოლუცია
დაკვირვებები
უშიშროების საბჭომ შეაქო აღმოსავლეთ ტიმორის მოსახლეობა ტერიტორიის დამოუკიდებლობამდე მიყვანისთვის და მაღალი შეფასება მისცა საპარლამენტო და საპრეზიდენტო არჩევნების წარმატებით ჩატარებას. საბჭო მიესალმა აღმოსავლეთ ტიმორის ლიდერების მიერ მეზობელ სახელმწიფოებთან კეთილმეზობლური ურთიერთობების დასამყარებლად გადადგმულ ნაბიჯებს, თუმცა აღნიშნა, რომ ტერიტორიაზე არსებული ინსტიტუტები კვლავ სუსტი იყო და დახმარებას საჭიროებდა.

საბჭო მიესალმა გენერალური მდივნის, კოფი ანანის არეკომენდაციას -ის მომდევნო მისიის 2 წლის ვადით ჩამოყალიბების შესახებ. გარდა ამისა, საბჭომ აღიარა ის გრძელვადიანი და მოკლევადიანი გამოწვევები, რომლებიც აღმოსავლეთ ტიმორის უსაფრთხოებისა და სტაბილურობის წინაშე იდგა.

აქტები
 დაფუძნდა საწყისი 12-თვიანი პერიოდით, რომელიც დაიწყო 2002 წლის 20 მაისს. მისი მანდატი ითვალისწინებდა დახმარების გაწევას ძირითადი ადმინისტრაციული სტრუქტურებისთვის, სამართალდამცავი ორგანოებისა და უსაფრთხოებისთვის, ასევე წვლილის შეტანას აღმოსავლეთ ტიმორის უსაფრთხოების შენარჩუნებაში. ოპერაციას სათავეში ჩაუდგებოდა გენერალური მდივნის სპეციალური წარმომადგენელი და იგი შედგებოდა 1 250 პოლიციელისა და სამხედრო კომპონენტისგან 5 000 ჯარისკაცის შემადგენლობით (120 დამკვირვებლის ჩათვლით). მისიას დაევალა შემდეგი პროგრამების განხორციელება:

(ა) სტაბილურობა, დემოკრატია და მართლმსაჯულება;
(ბ) საზოგადოებრივი უსაფრთხოება და სამართალდამცავი საქმიანობა;
(გ) საგარეო უსაფრთხოება და სასაზღვრო კონტროლი.

ამ პროგრამების შესრულების პროგრესი მუდმივი გადახედვის საგანი იქნებოდა, ხოლო -ის პერსონალის შემცირება რაც შეიძლება მალე უნდა მომხდარიყო. საბჭომ დამატებით დაადგინა, რომ ოპერაცია დაექვემდებარებოდა საერთაშორისოდ აღიარებულ ადამიანის უფლებათა პრინციპებს და მას შეეძლო გამოეყენებინა ყველა საჭირო ზომა თავისი მანდატის შესასრულებლად გაეროს წესდების თავის შესაბამისად. ორი წლის განმავლობაში -ს ოპერატიული პასუხისმგებლობები აღმოსავლეთ ტიმორის ხელისუფლებისთვის უნდა გადაებარებინა.

საერთაშორისო თანამეგობრობას მოუწოდეს დახმარების გაწევისკენ აღმოსავლეთ ტიმორის პოლიციის სამსახურისა და აღმოსავლეთ ტიმორის თავდაცვის ძალების ჩამოყალიბების პროცესში. რეზოლუციამ მოითხოვა ყველა იმ შეთანხმებისა და ღონისძიების დასრულება (მაგალითად, შეთანხმება ძალების სტატუსის შესახებ), რომელიც აუცილებელი იყო -ის მანდატის ასამოქმედებლად. საბჭო მიესალმა აღმოსავლეთ ტიმორსა და ინდონეზიას შორის პრობლემების მოგვარების კუთხით მიღწეულ პროგრესს და ხაზი გაუსვა ორ მთავრობას შორის თანამშრომლობის მნიშვნელობას.

საბოლოოდ, გენერალურ მდივანს ეთხოვა, საბჭო მუდმივად ყოფილიყო ინფორმირებული არსებული ვითარების შესახებ და ყოველ ექვს თვეში ერთხელ წარედგინა ანგარიში ამ საკითხზე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1282

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1282, მიიღეს 1999 წლის 14 დეკემბერს, დასავლეთ საჰარის საკითხზე მიღებული ყველა წინა რეზოლუციის, განსაკუთრებით 1238 (1999) და 1263 (1999) რეზოლუციების ხელახალი დადასტურების შემდეგ, საბჭომ გაახანგრძლივა გაეროს მისიის დასავლეთ საჰარაში რეფერენდუმის ჩასატარებლად მანდატი 2000 წლის 29 თებერვლამდე, ამომრჩეველთა იდენტიფიკაციის პროცესის დასრულების მიზნით.

უშიშროების საბჭომ ასევე გააფართოვა -ს მანდატი, რათა გამოექვეყნებინა ამომრჩეველთა მეორე დროებითი სია და დაეწყო აპელაციების პროცესი გარკვეული ტომობრივი ჯგუფებისთვის. მაროკომ და პოლისარიოს ფრონტმა შეთანხმდნენ საზღვრისპირა ნდობის განმამტკიცებელი ღონისძიებებისა და ადამიანებს შორის კონტაქტების გეგმის შემუშავებაზე, და ორივე მხარეს მოუწოდეს ეთანამშრომლათ -სთან და გაეროს ლტოლვილთა უმაღლეს კომისართან ამ ღონისძიებების განხორციელებისთვის.

ბევრმა კანდიდატმა გამოიყენა აპელაციის უფლება და არსებობდა წინააღმდეგობა დასაშვებობის საკითხთან დაკავშირებით, რის გამოც დასავლეთ საჰარის მოსახლეობის თვითგამორკვევის რეფერენდუმი ვერ ჩატარდებოდა 2002 წლამდე ან უფრო გვიან. გენერალურ მდივან კოფი ანანს დაევალა მხარეებს შორის შერიგების ხელშეწყობა, თუმცა საბჭომ აღნიშნა, რომ ამ პროცესში სირთულეები იქნებოდა. ამასთან დაკავშირებით, გენერალურ მდივანს სთხოვეს, -ს მიმდინარე მანდატის დასრულებამდე წარედგინა საბჭოსთვის ანგარიში შეთანხმების გეგმის განხორციელების პერსპექტივებზე გონივრულ ვადებში.

რეზოლუცია 1282 მიიღეს 14 ხმით „მხარდაჭერით“ და არცერთი „წინააღმდეგი“ ხმით, ხოლო ნამიბიამ თავი შეიკავა.აღნიშნულმა ქვეყანამ მიიჩნია, რომ რეზოლუცია უგულებელყოფდა საბჭოს წინა შეშფოთებებს და საერთაშორისო საზოგადოებას ნეგატიურ სურათს უქმნიდა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1644

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1644 ერთხმად იქნა მიღებული 2005 წლის 15 დეკემბერს. 1373 (2005), 1566 (2004), 1595 (2005) და 1636 (2005) რეზოლუციების გახსენების შემდეგ, საბჭომ მოსთხოვა სირიას, უპასუხოს გაეროს საერთაშორისო დამოუკიდებელი საგამოძიებო კომისიის შეკითხვებს ლიბანის ყოფილი პრემიერ-მინისტრის, რაფიკ ჰარირის მკვლელობის საქმეზე და გამოძიების ვადა 2006 წლის 15 ივნისამდე გააგრძელა.

1644-ე რეზოლუციის უფრო მკაცრი ვერსია, რომელიც სირიას გამოძიების განზრახ შეფერხებაში ადანაშაულებდა და გამოძიების ფარგლების გაფართოებას ითვალისწინებდა ლიბანში მომხდარი სხვა პოლიტიკური მკვლელობების ჩასართავად, შემსუბუქებული იქნა ალჟირის, ჩინეთისა და რუსეთის მიერ.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
რეზოლუციის პრეამბულაში საბჭომ კიდევ ერთხელ დაგმო აღნიშნული მკვლელობა და სხვა თავდასხმები, რომლებიც 2004 წლის ოქტომბრიდან მოხდა ლიბანში, და ხაზი გაუსვა, რომ პასუხისმგებელი პირები უნდა დაისაჯონ. საბჭომ განიხილა -ის ანგარიში და მადლობა გადაუხადა კომისიას „რთულ პირობებში“ მუშაობისთვის. ყველა სახელმწიფოს მოეთხოვა, საჭიროების შემთხვევაში, დახმარება აღმოეჩინათ კომისიისთვის.

ლიბანის მთავრობამ ითხოვა გამოძიების ვადის გაგრძელება და საერთაშორისო ტრიბუნალის შექმნა თავდასხმაზე პასუხისმგებელი პირების გასასამართლებლად. საბჭომ აღიარა, რომ სირიამ დაკითხვისთვის ხელმისაწვდომი გახადა გარკვეული თანამდებობის პირები, თუმცა გამოხატა შეშფოთება გამოძიების პროცესში სირიის ხელისუფლების საერთო ქმედებებთან დაკავშირებით.

აქტები
გაეროს წესდების თავის საფუძველზე მოქმედმა საბჭომ -ის მანდატი 2006 წლის 15 ივნისამდე გააგრძელა და დაუშვა მისი შემდგომი გაგრძელების შესაძლებლობა საჭიროების შემთხვევაში. საბჭომ მიიჩნია, რომ სირიის მთავრობას არ გაუწევია სრული თანამშრომლობა გამოძიებისთვის, როგორც ამას 1636-ე რეზოლუცია მოითხოვდა, და ხაზი გაუსვა სირიის ვალდებულებას, შეასრულოს ეს მოთხოვნა.

კომისიას ეთხოვა, ყოველ სამ თვეში ერთხელ წარუდგინოს ანგარიში უშიშროების საბჭოს გამოძიების მიმდინარეობის შესახებ.