iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
მზეთამზეს წმინდა გიორგის ეკლესია

მზეთამზეს წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ბორჯომის მუნიციპალიტეტის სოფელ მზეთამზეში. სოფლის ცენტრში, სასაფლაოს ტერიტორიაზე. ეკლესია 1901 წელს არის აგებული.

ტაძარი სწორკუთხა ზომის ეკლესიაა, ნაშენებია ფლეთილი ქვით კირ-ხსნარზე. კედლები შიგნიდან და გარედან შებათქაშებულია. აღმოსავლეთის, ჩრდილოეთისა და სამხრეთის ფასადების შებათქაშებულ კედლებზე თითო თაღოვანი სარკმელია. ეკლესია გადახურულია ორქანობიანი თუნუქის სახურავით. ტაძარს შესასვლელი დასავლეთიდან აქვს. გუჯარეთის ხეობაში მზეთამზეს ეკლესია გვიანი ხანის ერთადერთი ძეგლია.
მრავალფარფლასნაირნი

მრავალფარფლასნაირნი  — თევზების რიგი ხრტილიანი განოიდების ქვეკლასისა. ცნობილია ადრეული ცარცული პერიოდის ნამარხებიდან. დაფარული არიან განოიდური ქერცლით. ზურგის ფარფლი წარმოდგენილია 5–18 მცირე ზომის ფარფლით, რომლებიც შედგებიან ერთი ეკლისგან და მასზე მიმაგრებული რბილი სხივებისგან. ზედა ყბა მტკიცედაა ქალაზე მიბმული. ნაწლავებში სპირალური სარქველია. სასუნთქად ნაწილობრივ ფილტვებს იყენებენ. მალები გაძვალებული ცენტრებით და ნერვული არხებითაა. სახეობების მაქსიმალური სიგრძე 90 სმ-მდეა, თუმცა უმრავლესობა 30 სმ-ზე მოკლეა. რიგი მოიცავს ერთადერთ ოჯახს — მრავალფარფლასებრნი .
ხუან ბაუტისტა ალბერდი

ხუან ბაუტისტა ალბერდი (დ. 1810 – გ. 1884) — არგენტინელი სახელმწიფო მოღვაწე, მწერალი, ფილოსოფოსი და სოციოლოგი. თავისი წიგნით „ომის დანაშაული“ (დაწერილია 1864–1870 წლებში, პარაგვაის ომის შთაბეჭდილებით), ალბერდი შევიდა ისტორიაში, როგორც ომის მგზნებარე მოწინააღმდეგე და დედამიწაზე მშვიდობისა და ძმობის მქადაგებელი. მან ომები გამოაცხადა ბოროტმოქმედებად. ის ამ უკანასკნელს აფასებდა სამართლისა და ქრისტიანული მორალის პოზიციებიდან. მასზე დიდი გავლენა იქონია გროციუსმა.

ისტორია
ალბერდი იყო არგენტინის მაშინდელი მმართველის ხუან მანუელ დე როსასის მოწინააღმდეგე. ამიტომ, იგი გადაასახლეს 1838-წელს. ის სწავლობდა ურუგვაიში სამართალს და ასევე ცხოვრობდა ჩილესა და ევროპაში. 1852-წელს როსასის დამხობის შემდეგ ალბერდმა დაწერა წიგნი, „არგენტინის რესპუბლიკის პოლიტიკური ორგანიზაციის საფუძვლები და საწყისი წერტილები“, რომელმაც დიდი გავლენა იქონია არგენტინის კონსტიტუციაზე. მისი განცხადებით აუცილებელი იყო ფედერალური მთავრობის არსებობა და უცხოური კაპიტალებისა და იმიგრანტების მოზიდვა. მისი მიდგომა ასახული იყო წიგნ "„მართვა არის დასახლება“.

1850-იან წლებში ალბერდი იყო არგენტინის სრულუფლებიანი წარმომადგენელი პარიზში, მადრიდში, ვაშინგტონსა და ლონდონში. ის იყო პარაგვაის ომის (1864–1870) მოწინააღმდეგე, ამიტომ, 1860-იან წლებში ოფიციალური კეთილგანწყობა დაკარგა. სიცოცხლის ბოლო წლები ევროპაში გაატარა.
საჯაია

საკუთარი სახელი საჯაია შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

ალექსანდრე საჯაია — ქართველი მწერალი
ალექსი საჯაია — საბჭოთა უშიშროების კომისარი, გენერალ-მაიორი
გიორგი საჯაია — ქართველი სპორტსმენი (კრივი)
დავით საჯაია — ქართველი ფეხბურთელი
კალე საჯაია — ბოლშევიკი რევოლუციონერი
მარიამ საჯაია — ქართველი იურისტი, პოლიტიკოსი
ნუგზარ საჯაია — სახელმწიფო მოხელე, პოლიტიკოსი
ჯემალ საჯაია — ქართველი პოლიტიკოსი
რუისების ნაეკლესიარი

რუისების ნაეკლესიარი — არქიტექტურული ძეგლი ბორჯომის მუნიციპალიტეტში, სოფელ მზეთამზის სამხრეთ-აღმოსავლეთით, დაახლოებით 2,5 კილომეტრზე. ეკლესიის ნანგრევების სახითაა შემორჩენილი. ტაძარი აგებულია საშუალო ზომის ნაგლეჯი ქვებით. ნაეკლესიარში შესასვლელი სამხრეთიდან არის. გარეთ ქვაჯვარის ცილინდრული ბაზისი აგდია.
ბარაკუდასებრნი

ბარაკუდასებრნი, ზღვის ქარიყლაპიები  — ზღვის თევზების ოჯახი იალქნოსნისნაირთა რიგისა. ტანის ფორმით ქარიყლაპიებს წააგვანან. თავი წამახვილებულია, პირი დიდი, კბილები ძლიერი (წინები ეშვისებრია). ზურგის ორი ფარფლიდან პირველს 5 ეკლიანი სხივი აქვს. ქერცლი მცირე ზომისაა, ციკლოიდური. დიდი ბარაკუდა სიგრძეში 2–3 მეტრს აღწევს. ბინადრობს ატლანტის, ინდოეთისა და წყნარი ოკეანეების ტროპიკულ წყლებში, სანაპირო ზონაში მცირე სიღრმეზე. იკვებება დიდი ზომის თევზით, რომელსაც ნაწილ-ნაწილ გლეჯს. ცნობილია ადამიანზე თავდასხმის შემთხვევებიც. მცირე ზომის ბარაკუდების ხორცი ძვირად ფასობს; ცენტრალური ამერიკის რაიონების დიდი ბარაკუდას საკვებად გამოყენებამ შესაძლოა გამოიწვიოს დაავადება (სიგუატერა), რასაც თან ახლავს კუნთების ტკივილი, ნერვული ცენტრების დაზიანება და სხვ., ზოგჯერ ლეტალურადაც მთავრდება.
პარიმარჯან ნეგი

პარიმარჯან ნეგი - ( ; დ. 9 თებერვალი, 1993, ნიუ-დელი, ინდოეთი) - ინდოელი მოჭადრაკე, დიდოსტატი (2006), აზიის ჩემპიონი (2012).

დიდოსტატის წოდება 13 წლის, 4 თვის და 20 დღისამ მიიღო, რითაც იმ დროისთვის გახდა მსოფლიოში მეორე ყველაზე ახალგაზრდა დიდოსტატი, 2021 წლის ივლისითვის კი მეშვიდეზე ჩამოვიდა.

ბიოგრაფია
პარიმარჯან ნეგი 1993 წლის 9 თებერვალს ნიუ დელში დაიბადა. ჭადრაკის თამაში ბავშვობაში ისწავლა და 2002 წელს თეირანში აზიის 10 წლამდელთა ჩემპიონატი მოიგო.

2005/2006 წლებში ჰასტინგსის საერთაშორისო ტურნირზე დიდოსტატის პირველი ნორმა შეასრულა. მეორე, მალევე, დელიში -ის საერთაშორისო ტურნირზე შეასრულა. მესამე ნორმა, 2006 წლის 1 ივლისს რუსეთში, ქალაქ სატკაში, ჩელიაბინსკის ოლქის სუპერფინალურ მატჩში რუსლან შერბაკოვთან ყაიმის შემდეგ შეასრულა. გათამაშება კი 9 შესაძლებლობიდან 6 ქულით დაასრულა. ამ წოდებით, იმ დროისთვის გახდა ინდოეთის ყველაზე ახალგაზრდა დიდოსტატი და წინამორბედის პენტალა ჰარიკრიშნას რეკორდი დაამხო .

2008 წლის ივლისში ფილადელფიის საერთაშორისო ტურნირი მოიგო, 9 შესაძლებლობიდან 7 ქულით. აგვისტოში გაზიანთეფში მსოფლიოს ახალგაზრდულ ჩემპიონატზე ვერცხლის მედალი მოიპოვა.
2009 წელს კოპენჰაგენში -ზე იმარჯვა. მან ებრაელ ბორის ავრუხთან ერთად 10 პარტიაში 8,5 ქულა დააგროვა და შემდეგ ტაი-ბრეიკში მოუგო.
სექტემბერში კუალა ლუმპურში ტან ჩინ ნამ-ის ' ტურნირზე მეექვსეზე გავიდა.

2010 წლის დეკემბერში ნიუ დელში ინდოეთის რიგით 48-ე ჩემპიონატი მოიგო.

2012 წელს ხოშიმინში აზიის მე-11 პირველობაზე ოქროს მედალი აიღო. ზედიზედ ორი წელი, 2012 და 2013, იმარჯვა საფრანგეთში კაპელ-ლა-გრანდის ტურნირზე.
2013-ში კოპენჰაგენში კვლავ იყოჩაღა და მეორედ მოიგო.

2017-ში დაანება ჭადრაკს თავი.

ეროვნული ნაკრები
ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში ორჯერ იყო ოლიმპიადაზე 2012 და 2014 წლებში. 2014-ში პირველ დაფაზე იჯდა და ნაკრებმა ბრინჯაო მოიგო, თვითონ კი მე-19 იყო.

ორჯერ იასპარეზა მსოფლიოს გუნდურ ჩემპიონატზე 2011 და 2017 წლებში. 2017-ში სარეზერვო მოთამაშე იყო და ნაკრებთან ერთად მე-4 ადგილი აიღო.

წარმატებით იასპარეზა აზიის გუნდურ ჩემპიონატზე, სადაც ნაკრებთან ერთად სამჯერ გამოვიდა და 6 მედალი მოიპოვა. 2009 წელს მე-4 დაფაზე მოთამაშემ, ინდივიდუალური და გუნდური ოქროს მედალი მოიგო. 2012-ში მესამე დაფაზე მოთამაშემ პირადი ოქრო აიღო, ხოლო ნაკრები მეორეზე გავიდა. ორივე ვერცხლი აიღო 2014-ში, სადაც მეოთხე დაფაზე ასპარეზობდა.

პირადი ცხოვრება
ნიუ დელიში დაამთავრა. 2014-ში დროებით ჩამოშორდა ჭადრაკს და სტენფორდის უნივერსიტეტში განაგრძო სწავლა. მოგვიანებით დაუბრუნდა ჭადრაკს, თუმც 2017-ში კვლავ დაანება თამაშს თავი და მთლიანად სწავლაზე გადაერთო. 2018-ში უნივერსიტეტი მათემატიკის სპეციალობით დაამთავრა. სწავლა მასაჩუსეტსის ტექნოლოგიური ინსტიტუტის ლაბორატორიაში ასპირანტურაზე გააგრძელა, რომელიც მდებარეობს აშშ-ში, მასაჩუსეტსის შტატის ქალაქ კემბრიჯში.

ჯილდოები
2010 წელს არჯუნის პრემის მიიღო, რომელიც სპორტსმენებს მაღალი სპორტული მიღწევებისთვის გადაეცემათ.
შალუტაშვილების მარანი

შალუტაშვილების მარანი — არქიტექტურული ძეგლი კასპის მუნიციპალიტეტის ქალაქ კასპში.

მარანი აშენებულია სხვადასხვა ზომის ნატეხი და ყორე ქვით. შენობა წაგრძელებულია აღმოსავლეთიდან დასავლეთისაკენ. მარანში ჩასასვლელია ოთხსაფეხურიანი ქვის კიბით. ინტერიერის სამხრეთ-აღმოსავლეთ კუთხეში მოწყობილია რიყის ქვით ნაშენი საწნახელი. საწნახელის გრძივ კედელზე, გარედან გაკეთებულია პატარა სამკუთხა ნიში, ხოლო მის ქვემოთ, ქვევრისკენ მიმართული ლითონის მილია დატანებული, რომელიც სადინარის ფუნქციას ასრულებს.

მარნის კედლებს იატაკის დონიდან დაახლოებით 0,5 მ. სიმაღლეზე, გარდა სამხრეთის კედლის შუა მონაკვეთისა თითქმის სრულად შემოუყვება ყორე ქვით ამოყვანილი კედლის სიბრტყიდან შვერილი საფეხური. აღნიშნული შვერილის სამხრეთ და დასავლეთ ნაწილში გაკეთებულია ორ-ორი თაღოვანი ნიში. დასავლეთი კედლის მარცხენა ნაწილში, ზემოთ განთავსებულია მართკუთხა ფორმის ღიობი. მარნის ჭერი გამართულია ხის კონსტრუქციით, ორ დედაბოძზე დაფუძნებულ კოჭზე პერპენდიკულარულად დალაგებულია ხის ძელები, რომლებზეც შემდეგ დაფენილია ხის ფიცრები. მარანში ჩაყრილი ქვევრების გარშემო იატაკი ნაწილობრივ ბეტონისაა, ხოლო ნაწილობრივ სხვადასხვა ფორმის ქვის ფილებითაა მოკირწყლული.
მუცელნემსასებრნი

მუცელნემსასებრნი  — თევზების ოჯახი შეზრდილყბიანთა რიგისა. მათი სხეულის სიგრძეა 90 სმ-მდე, თუმცა ბევრი უფრი მცირე ზომისაა. კანი მკვრივია, ქერცლი არ აქვთ, ზოგიერთი სახეობა ნემსებიანია. შეუძლიათ სხეულის გაბერვა და ბურთისებრი ფორმის მიღება. ყბის კბილები ერთმანეთში შეზრდილია და 4 ფირფიტას წარმოქმნის. მუცლის ფარფლები არ აქვთ; დანარჩენები კი ეკლიანი სხივების გარეშეა. მრავალი სახეობის კანი და შიდა ორგანოები შეიცავს შხამს (ტეტროდოტოქსინს). ბინადრობენ ტროპიკებისა და სუბტროპიკების ზღვებში, ზოგიერთი სახეობა შენის გამტკნარებულ წყალში, არის მტკნარი წყლის რამდენიმე სახეობაც. ძირითადად ხორცისმჭამელი და ყოვლისმჭამელი თევზები არიან. ადგილობრივი რეწვის ობიექტებია. ჰყავთ აკვარიუმებში.

გალერეა
ფოშანი

ფოშანი (; ფინინი: ) — საოლქო დონის ქალაქი გუანდუნის პროვინციის ცენტრალურ ნაწილში, ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკა. მთლიანად საოლქო დონის ქალაქი 3 848 კვადრატულ კილომეტრს მოიცავს, 2012 წლის მონაცემებით კი მისი მოსახლეობა 7.2 მილიონ ადამიანს შეადგენს. ქალაქი ასევე არის მარგალიტის მდინარის დელტის ეკონომიკური ზონის ნაწილი.

ფოშანი ითვლება კანტონური ოპერის წარმოშობის ადგილად, რომელიც ჩინური ოპერის მიმდინარეობაა. ქალაქი ასევე არის ნანცუანის, ჩინური საბრძოლო ხელოვნების და ლომის ცეკვის სამშობლო.

ეტიმოლოგია
ქალაქს ამჟამად ფოშანი (, ფინინი: ) ეწოდენა. საფოსტო რუკაზე საოლქო დონის ქალაქი დატანილია როგორც „“, რომელიც ამავე სახელს წარმოადგენს ოღონდ კანტონური გამოთქმის წესის მიხედვით. ფოშანს ასევე მოიხსენიებენ როგორც ფატ-შანს. ფოშანი ითარგმნება როგორც „ბუდას მთა“. ეს სახელწოდება წარმოშობილია კუანინის ცნობილი ქანდაკებისაგან, რომელიც მთა სიციაოზე (სიციაოშანი) მდებარეობს. ამჟამინდელი ქანდაკება ბუდას გამოსახულებას არ წარმოადგენს, უბრალოდ მითითებს მცირე ზომის გორას (ქალაქის ცენტრის მიმდებარედ), სადაც ბუდას სამი ბრინჯაოს ქანდაკება იქნა აღმოჩენილი ახალი წელთაღრიცხვით 628 წელს.

გეოგრაფია
ფოშანი მდებარეობს მდინარე ფინზე (ფინხე) და ის მარგალიტის მდინარის დელტის დასავლეთ ნაწილს წარმოადგენს. ქალაქიდან გუანჯოუ 25 კილომეტრით ჩრდილო-აღმოსავლეთით, ჭუნგშანი სამხრეთ-აღმოსავლეთით, ძიანგმენი სამხრეთით, ცინგიუენი დასავლეთით და ჭაოცინგი დასავლეთით მდებარეობს.

კლიმატი
ფოშანისათვის დამახასიათებელია ნოტიო სუბტროპიკული კლიმატი (კიოპენის კლიმატის კლასიფიკაცია: ).

ეკონომიკა
ფოშანი ცნობილია თიხის ნაკეთობებით (ჩინური კერამიკის ნიმუშებით), რომელიც ამ ტერიტორიაზე მინის დინასტიის პერიოდიდან მზადდება. ნაკეთობების წარმოება მცირე ხნით შეწყდა ჩინეთის კულტურული რევოლუციის გამო.

შუნტეს რაიონი ცნობილია ცხოვრების მაღალი ხარისხით. აქ მდებარე 3000-ზე მეტი ელექტრონული ტექნიკის ქარხანა პასუხისმგებელია მსოფლიოში კონდიციონერებისა და მაცივრების ნახევარზე მეტის წარმოებაზე. ფოშანსი არსებობს 30-ზე მეტი მცირე ზომის ქალაქი, სადაც სხვადასხვა სახის ინდუსტრიაა. მათ შორისაა: ავეჯის, მაქანებისა და სასმელების ინდუსტრიები.

ქალაქი ასევე მასპინძლობდა 2010 წლის აზიური თამაშების ღონისძიებებს. კერძოდ სინქრონირებულ ცურვასა და კრივს.

2010 წლის ოქტომბერში ქალაქში მოეწყო ფოშანის ღია პირველობა გოლფში ევროპული -ისათვის.

ფოშანში ორი პროფესიონალური საფეხბურთო გუნდს უთამაშია. 1989 წლიდან 1997 წლმადე ფოშან ფოსტი (ამჟამად გაუქმებული) ბიუ პლაზას სტადიონზე თამაშობდა ჩანჩენგის რაიონში (ამჟამად გაუქმებულია). ფოშან ფოსტი ძირითადად მეორე დივიზიონში თამაშობდა, თუმცა 1993 წელს საუკეთესო რვა გუნდს შორის იღებდა მონაწილეობას. 2007 წელს გუანდუნ სანრეი კეივმა ნანხაის რაიონში მდებარე სტადიონზე თამაშა (ამჟამად გაუქმებულია). მოგვიანებით საფეხბურთო კლუბის მთავარო მოედანი სენჩერი ლოტუსის სტადიონი გახდა (2008 წელი). სანრეი კეივი გუანჯოუში გადავიდა, თუმცა 2013 წლამდე ჩინეთის უმაღლეს დივიზიონში საშინაო მარჩებს მაინც სენჩერი ლოტუსის სტადიონზე ატარებდა. აღნიშნული საფეხბურთო კლუბი გუანჯოუში 2014 წელს დაბრუნდა, ცოტა ხნის შემდეგ კი დაიშალა.
ცინგიუენი

ცინგიუენი (ტრადიციული ჩინური:, გამარტივებული ჩინური: , ფინინი: ) — საოლქო დონის ქალაქი გუანდუნის პროვინციის ჩრდილოეთ ნაწილში, ჩინეთი. ის მდებარეობს მდინარე პეის (ჩრდილოეთის მდინარე) ორივე ნაპირზე. 2020 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით, საოლქო დონის ქალაქის ტერიტორიაზე სულ 3 969 473 ადამიანი ცხოვრობს, რომელთაგან 1 738 424 ქალაქის ურბანულ ნაწილში (მეტრო არეალი) არის დასახლებული. უბანიზებუნი ნაწილი მოიცავს ცინგჩენგისა და ცინგსინის რაიონებს. ფართოდ გავრცელებული ენაა კანტონური დიალექტი. 19 015 კვადრატული კილომეტრის ფართობის მქონე ქალაქს ესაზღვრება: გუანჯოუ და ფოშანი სამხრეთიდან, შაოგუანი აღმოსავლეთიდან და ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან, ჭაოცინგი სამხრეთიდან და სამხრეთ-დასავლეთიდან, ხუნანის პროვინცია და გუანსი-ჯუანის ავტონომიური რეგიონი ჩრდილოეთიდან. ქალაქის ურბანული ნაწილი შემოსაზღვრულია მთებით და ის გუანჯოუსა და მარგალიტის მდინარის დელტას ჩინეთის ეროვნული ავტომაგისტრალის (107) საშუალებით უკავშირდება.

ისტორია
ცინგიუენი ჩრილოეთისა და სამხრეთის დინასტიების პერიოდში პრეფექტურას წარმოადგენდა. მიუხედავად ამისა, ცინგუანის ადმინისტრაციული სტატუსი დაქვეითდა და მაზრა გახდა კაიხუანგის ერაში, სუის დინასტიის პერიოდში (ახალი წელთაღრიცხვით 590). ამის შემდეგ, 1911 წლამდე, ჩინეთის რესპუბლიკის დაარსებამდე, ცინგიუენი იმართებოდა გუანჯოუს პრეფექტური მიერ.

ცინის დინასტიის მმართველობის პერიოდში ტერიტორია ცნობილი იყო როგორც: ცინგიუენის მაზრა. მოგვიანებით დასახლებას საოლქო დონის ქალაქის სტატუსი დაუბრუნდა.

გეოგრაფია
ცინგიუენის ადმინისტრაციული არეალი მდებარეობს ჩრდილოეთ განედის 23° 26' 56"-დან 25° 11' 40"-მდე და აღმოსავლეთ გრძედის 111° 55' 17"-დან 113° 55' 34"-მდე.

დემოგრაფია
2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით, ცინგიუენის მოსახლეობამ 3 698 394 მკვიდრი შეადგინა. ეს მაჩვენებელი 2000 წლის აღწერის მონაცემებთან შედარებით გაზრდილია 550 715 ადამიანით (1.63%-იანი ზრდა). ხანები ცინგიუენის მოსახლეობის 95%-ს წარმოადგენენ. საოლქო დონის ქალაქის ზოგიერთ რაიონში ასევე ცხოვრობენ ჭიანგები, იაოს ხალხი და ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკის სხვა ეთნიკური უმციროსებები.

ეკონომიკა
ცინგიუენი მნიშვნელოვანი ეკონომიკური და სატრანსპორტო ცენტრს წარმოადგენს. ბეიჯინგისა და გუანჯოუს დამაკავშირებელი რკინიგზა, ჩინეთის ეროვნული ავტომაგისტრალი 107, ასევე მდინარე პეი ქალაქში გაედინება. ცინგიუანის საზღვაო ინფრასტრუქტურა მნიშვნელოვან როლს ასრულებს რესურსების ტრანსპორტირებაში სხვა რეგიონალურ ცენტრებთან გუანდუნში, ჰონგ-კონგსა და მაკაოში. ქალაქი უკავშირდება ისეთ პორტებს, როგორებიცაა: ცინგიუენის პორტი, ინგტეს პორტი, ლიანჭოუს პორტი და იანგშანის პორტი.

ღირსშესანიშნაობები
ცინგიუენის ღრსშესანიშნაობებს შპრისაა: ნოიუიუწუეი, ფაილაის ტაძარი, ფეისია, პაოძინგის სასახლე (ინგტე), ცინგსინის უძველესი მღვიმე, სანქენგის ცხელი წყაროები ცინგსინის ოლქის ტერიტორიაზე, ხუანგხუას ტბა ფოკანგში, პატარა პიეძიანგი ლიანიანგში, მწვერვალი შიკენგკონგი იანგშანის ოლქში, ლიანჭოუს წყალქვეშა მდინარე, ხიანგტენგის ხეობა, ხიანგჩუანისა და ინჭანის ცხელი წყაროების სამი ხეობა.

ტრანსპორტირება
ცინგიუენის საოლქო დონის ქალაქის ტერიტორიაზე მდებარეობს ცინგიუანის რკინიგზის სადგური, რომელიც 2009 წელს გაიხსნა და უხანისა და გუანჯოუს ჩქაროსნული რკინიგზის ნაწილს წარმოადგენს. ეს სადგური ქალაქის ცენტრალური ნაწილის აღმოსავლეთით მდებარეობს.

ცინგიუენის მაგლევი 2020 წლის დეკემბერში გაიხსნა.
თურქული (დაავადება)

თურქული — მწვავე, გადამდები ვირუსული დაავადება, რომელიც ემართება მსხვილ რქოსან საქონელს, ღორს, ცხვარს, თხას, აქლემსა და გარეულ წყვილჩლიქოსან ცხოველებს. იშვიათად ფრინველს, ცხენს, კატას და ძაღლს. შეიძლება დაემართოს ადამიანსაც, განსაკუთრებით ბავშვებს. ხშირად დაავადება ცხოველთა დიდ რაოდენობას მოედება, ზოგჯერ ქვეყნის მთელ ტერიტორიაზე ვრცელდება. იღუპება დიდძალი პირუტყვი (განსაკუთრებით მოზარდეულში ავთვისებიანი თურქულის დროს) და მნიშვნელოვანი ზარალი მოსდევს.

ადამიანის თურქული
ადამიანი თურქულით ავადდება თურქულის ვირუსით ინფიცირებული უმი რძის და მისი პროდუქტების მიღების შედეგად ან დაავადებული ცხოველის მოვლისას (ადამიანს ადამიანისაგან თურქული არ გადაედება). ინკუბაციური პერიოდი 3–8 დღე გრძელდება. დაავადება იწყება შემცივნებით, თავის, წელისა და სახსრების ტკივილით, ტემპერატურა 38°-მდე მატულობს. 2–3 დღის შემდეგ პირის, ენის, ხახის, ლოყებისა და ტუჩების ლორწოვან გარსზე ჩნდება სეროზული სითხით ამოვსებული აფთები, რომლებიც მალე სკდება და მტკივნეულ წყლულებს ტოვებს. პირის ღრუ გაწითლებული და შესივებულია, ავადმყოფს უჭირს ღეჭვა, ყლაპვა და ლაპარაკი, ნერწყვის დენა გაძლიერებულია. თურქულის მსუბუქი ფორმით დაავადებული 10-15 დღეში გამოჯანმრთელდება და მდგრად იმუნიტეტს იძენს. მკურნალობა სიმპტომურია.
ცაბაძე

საკუთარი სახელი ცაბაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

ალეკო ცაბაძე — კინორეჟისორი, სცენარისტი
გოგი ცაბაძე — კომპოზიტორი
ევსევი ცაბაძე — სასულიერო პირი
ვალერიან ცაბაძე — ჰიგიენისტი, ჯანდაცვის ორგანიზატორი
ვასილ ცაბაძე — პოლიტიკოსი
კახა ცაბაძე — კომპოზიტორი
ლევან ცაბაძე — მორაგბე
ჭაოცინგი

ჭაოცინგი (, ფინინი: ) — საოლქო დონის ქალაქი გუანდუნის პროვინციაში, ჩინეთი. 2020 წლის მოსახლეობის აღწერის შედეგების მიხედვით, ქალაქის მოსახლეობა 4 113 594 ადამიანს შეადგენს, რომელთაგან 1 553 109 ადამიანი ქალაქის ურბანულ ნაწილში (მეტრო არიალი) არის დასახლებული. ქალაქის ურბანული ნაწილი მოიცავს: ტუანჭოუს, ტინგხუსა და კაოიაოს რაიონებს. სადაც ღონისძებები 2018 წლის 8 აგვისტოს გაიმართა.

მარათონი
2016 წლინდან მოყოლებული ჭაოცინგში ოთხი მარათონი მოეწყო. პირველი ორი წელი მარათონი ნახევარ დისტანციაზე იმართებოდა. 2018 წლის ღონისძიება პირველად მოიცავდა მარათონის მთლიან დისტანციას (42 კილომეტრი და 195 მეტრი) და დამატებით ნახევარი დისტანციის ღონისძიებაში მონაწილეობაც იყო შესაძლებელი. 2019 წელს მოეწყო ბოლო, მე-4 ჭაოცინგის საერთაშორისო მარათონი.

ყვინთვა
2018 წელს, ჭაოცინგის ინგსიონგის ყვინთვის გადამზადების ცენტრი, გაიხსნა ჭაოცინგის სპორტის ცენტრში. ამ ადგილმა მსოფლიო თასს უმასპინძლა ყვინთვაში 2019 წელს.
ვაბი-საბი

ვაბი-საბი - არასრულყოფილების იაპონური ხელოვნება და კონცეფცია, რომელიც ბუდიზმიდან მომდინარეობს და სამ ძირითად მესიჯს: არასრულყოფილებას, არამუდმივობას და არასრულობას მოიცავს.

ვაბი-საბი საშუალებას გვაძლევს გავიაზროთ ის, რომ სრულყოფილება აბსტრაქტული რამაა, ის გამორიცხავს მისკენ სწრაფვას და შთაგვაგონებს ცხოვრების იარების, ნაკლოვანებების მიმღებლობას. ეს კონცეფცია ყველაფერში სიმარტივეს, მინიმალიზმს, ბუნებრივობას, ავთენტურობას ითვალისწინებს. შთაგვაგონებს, რომ სილამაზე არა ობიექტის გარეგნობაზე, არამედ მის გამოცდილებაზეა დამოკიდებული და იმაზე თუ რა განცდას იწვევს ჩვენში. არსებითად, ვაბი-საბი სიმშვიდისკენ, ჰარმონიულობისკენ და ჭვრეტისკენ მოგვიწოდებს.

ლეგენდა ვაბი-საბის წარმოშობაზე
ვაბი-საბი იაპონელებისთვის ყოველთვის განუყოფელი ნაწილი იყო. მისი წარმოშობის ისტორიას მეთექვსმეტე საუკუნეში ვაწყდებით, ისტორია ძენ ბუდიზმის ბერს, სენ ნო რიკიუს უკავშირდება. ლეგენდის თანახმად ახალგაზრდა რიკიუმ, რომელსაც ჩაის ცერემონიის შესწავლა სურდა, აღიარებული ჩაის ოსტატის ტაკეენო ჯოოს საპოვნელად გაეშურა. ტაკეენომ რიკიუს მისი შესაძლებლობების გამოცდის მიზნით, ბაღის მოვლა დაავალა. რიკიუმ ის თავიდან ბოლომდე, სრულყოფილად გაასუფთავა, მაგრამ სანამ საბოლოო შედეგს ოსტატს წარუდგენდა ალუბლის ხე შეარხია, რათა საკურას ყვავილები მიწაზე დაყრილიყო. ამ არასრულყოფილებამ ბაღში სილამაზე წარმოშვა და ასე დაიბადა ვაბი-საბი, როგორც გზა სილამაზისკენ ნაკლოვანებების კვალდაკვალ.

ტერმინი ვაბი-საბი ძნელად თუ ითარგმნება. იაპონელებისთვის ვაბი-საბი უფრო მეტად გრძნობაა, ვიდრე კონცეფცია. შეწებების შემდეგ ვხედავთ, თითქოს, ერთი შეხედვით არასრულყოფილ, არასრულ ნივთს, მაგრამ წებო, რომელიც ჭურჭელს ვენებად ამჩევია, მას მრავალფეროვანს და ლამაზს ხდის. ამას კი ისევ ვაბი-საბის კონცეფციამდე მივყავართ.

შაკუჰაჩი
შაკუჰაჩი ტრადიციული იაპონური ფლეიტაა. მას მარტივი სტრუქტურა, უხეში ბამბუკის მილი, ხუთი ხვრელი და ბაბმუკის ღეროს ფესვის ბოლოსგან დამზადებული ქვედა ბოლო აქვს. მაშინაკ კი, როცა ის არ არის დახვეწილი ნივთი, ის მაინც ხელოვნების, ხელოსნობის და ინჟინერიის ნამუშევარია.
ახალფარფლიანები

ახალფარფლიანები (, ბერძნულიდან „ახალი“ და  — „ფარფლი“) — სხივიანი თევზების ქვეკლასი. მოიცავს ორ ინფრაკლასს: მთელძვლოვნებსა (ძვლიან განოიდებს) და ძვლოვან თევზებს, რომელთაგან ეს უკანასკნელი აერთიანებს თანამედროვე თევზების აბსოლუტურ უმრავლესობას და ყველა ცოცხალი ხერხემლიანი სახეობის ნახევარზე მეტს. თანამედროვე მთელძვლოვანნი წარმოდგენილი არიან მხოლოდ მტკნარი წყლის ტაქსონებით, ხოლო ძვლოვანი თევზები — როგორც მტკნარი წყლის, ისე ზღვის სახეობებს. ყოველწლიურად მეცნიერულად აღიწერება ამ უკანასკნელთა მრავალი ახალი სახეობა.

ევოლუცია და მრავალფეროვნება
თანამედროვე ახალფრაფლიანები იყოფა ორ ძირითად ჯგუფად (ინფრაკლასები): ძვლოვანი თევზები და მთელძვლოვანნი. ეს უკანასკნელი მოიცავს ორ კლადას: და . ყველა ამ ჯგუფს აქვს ხანგრძლივი და ვრცელი ნამარხი ისტორია. თუმცა, თვითონ ახალფარფლიანების (ან ზოგადად თევზების) სხვადასხვა ჯგუფების მრავალფეროვნება არათანაბრად არის განაწილებული, თანამედროვე სახეობათა აბსოლუტურ უმრავლესობას (96%) ძვლოვანი თევზები შეადგენენ.

ახალფარფლიანების ევოლუციის მიმდინარეობისას მხოლოდ რამდენიმე ცვლილება მოხდა ადრინდელი სხივფარფლიანებისაგან. თუმცა, ძალიან მნიშვნელოვანი ნაბიჯი იყო როგორც ზურგის, ისე ანალური ფარფლების მოძრაობაზე უკეთესი კონტროლის შეძენა, რამაც გამოიწვია მათი ცურვის შესაძლებლობების გაუმჯობესება. ცვლილებები განიცადა თავის ქალამაც, რამაც საშუალება მისცა კვების სხვადასხვა მექანიზმების და, შესაბამისად, ახალი ეკოლოგიური ნიშების აეთვისებინათ. ყველა ეს მახასიათებელი მნიშვნელოვან გაუმჯობესებას წარმოადგენდა, რის შედეგადაც ახალფარფლიანები თევზების (და, ამრიგად, ტაქსონომიურად, ზოგადად ხერხემლიანების) დომინანტური ჯგუფი გახდა.
ქალთა მიმართ ძალადობის აღმოფხვრის საერთაშორისო დღე

ქალთა მიმართ ძალადობის აღმოფხვრის საერთაშორისო დღე — გაეროს გენერალური ასამბლეის მიერ დაწესებული ქალთა მიმართ ძალადობის წინააღმდეგ ბრძოლის საერთაშორისო დღე. აღინიშნება 25 ნოემბერს. ამ დღის შემოღების მიზანია ცნობადობის ამაღლება იმ ფაქტის მიმართ, რომ ქალები მთელ მსოფლიოში ხდებიან გაუპატიურების, ოჯახში ძალადობისა და სხვა სახის ძალადობის მსხვერპლი. გარდა ამისა, ამ დღის ერთ-ერთი მიზანია მოცემული საკითხის მასშტაბისა და სინამდვილის წარმოჩენა, რაც ხშირად დამალული რჩება.

ისტორია
ისტორიულად, ეს თარიღი ეფუძნება 1960 წელს დომინიკელთა რესპუბლიკაში სამი პოლიტიკური აქტივისტის, დები მირაბალების მკვლელობას. მკვლელობა დომინიკელმა დიქტატორმა, რაფაელ ტრუხილიომ შეუკვეთა. 1981 წელს, ლათინური ამერიკისა და კარიბის ზღვის აუზის ფემინისტურმა ორგანიზაციებმა 25 ნოემბერი ქალთა მიმართ ძალადობის შესახებ ცნობადობის ამაღლების დღედ დააწესეს; 1999 წლის 17 დეკემბერს, ეს თარიღი გაერომ აღიარა სპეციალური რეზოლუციით.

ადამიანის უფლებათა დღე
ქალთა მიმართ ძალადობის აღმოფხვრის საერთაშორისო დღემ საფუძველი ჩაუყარა „აქტივიზმის 16 დღის“ დაწყებას, რომელიც წინ უსწრებს ადამიანის უფლებათა დღეს, ყოველი წლის 10 დეკემბერს.
სიომარა კასტრო

სიომარა კასტრო — ჰონდურასელი პოლიტიკოსი. ჰონდურასის პირველი ლედი 2006-2009 წლებში. 2009 წელს დამხობილი პრეზიდენტის მანუელ სელაიას მეუღლე. ჰონდურასის პრეზიდენტი 2022 წლის 27 იანვრიდან 2026 წლის 27 იანვრამდე.

ბიოგრაფია
სიომარ აკასტრო დაიბადა 1959 წლის 30 სექტემბერს ტეგუსიგალპაში. საშუალო სკოლის დამთავრების შემდეგ დაასრულა მარია აუსილიადორას ინსტიტუტი და მიენიჭა ხარისხი ბიზნეს ადმინისტრირებაში. 1976 წლის იანვარში ცოლად გაჰყვა მანუელ სელაიას. ქორწილიდან მალევე მათ სახლი იყიდეს კატაკამასში, ოლანჩოს დეპარტამენტი.

პოლიტიკური კარიერა
კატაკამასში კასტრომ ჩამოაყალიბა ჰონდურასის ლიბერალური პარტიის ქალთა ფილიალი და 2005 წლის თებერვლის შიდაპარტიულ არჩევნებში ქმრის მხარდასაჭერად ჩაატარა კამპანია.

როგორც ჰონდურასის პირველი ლედი, კასტრო ხელმძღვანელობდა სოციალური განვითარების პროგრამებს, მუშაობდა გაერთიანებული ერების ორგანიზაციასთან სხვა პირველ ქალბატონებთან ერთად იმ გამოწვევების გადასაჭრელად, რომლებსაც აწყდებიან აივ ინფიცირებული ქალები.

2009 წლის 28 ივნისის სახელმწიფო გადატრიალებისა და ქმრის დამხობის შემდეგ, კასტრო ხელმძღვანელობდა გადატრიალებისადმი წინააღმდეგობის მოძრაობას, რამდენჯერმე გამართა მიტინგი ათასობით მხარდამჭერთან ერთად ჰონდურასის ქუჩებში სელაიას დაბრუნების მოთხოვნით. ეს მოძრაობა ცნობილი იყო სახალხო წინააღმდეგობის ეროვნული ფრონტის სახელით და საფუძველი ჩაუყარა თავისუფლებისა და გარდაქმნის პარტიას.

2013 წელს მონაწილეობა მიიღო საპრეზიდენტო არჩევნებში და დაიკავა მეორე ადგილი 28,85 %-ით,

მონაწილეობს 2021 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში და ლიდერობს 25 ნოემბრის გამოკითხვის შედეგებით. 30 ნოემბერს კონკურენტ ნასრი ასფურას პარტიამ დამარცხება აღიარა., რის შემდეგ იგი კასტროს შეხვდა და გამარჯვება მიულოცა. კასტრო ჰონდურასის პირველი ქალი პრეზიდენტი გახდა 2022 წლის 27 იანვარს.