ბოუდიკა

ბუდიკა ან ბოუდიკა , ლათინურ ქრონიკებში ცნობილია როგორც ბოადიკეა ან ბოუდიკეა და უელსურად როგორც ' ( : []— ბრიტანული ტომის ისენის დედოფალი, რომელიც ხელმძღვანელობდა აჯანყებას რომის იმპერიის დამპყრობელი ძალების წინააღმდეგ ახალი წელთაღვრიცხვით 60 ან 61 წლებში. რომაული წყაროების თანახმად, აჯანყების წარუმატებლობის შემდეგ მალევე მან მოიწამლა თავი ან ჭრილობებით გარდაიცვალა, თუმცა მისი გარდაცვალების შესახებ ზუსტი ინფორმაცია არ არსებობს. იგი ითვლება ბრიტანეთის სახალხო გმირად.

ბოუდიკას ქმარი პრასუტაგუსი, რომლისგანაც მას ჰყავდა ორი ქალიშვილი, რომელთა სახელები უცნობია, სახელმწიფოს მართავდა, როგორც რომის ნომინალურად დამოუკიდებელი მოკავშირე და თავისი სამეფო ანდერძით, ერთობლივად დაუტოვა თავის ქალიშვილებსა და რომის იმპერატორს. თუმცა, როდესაც ის გარდაიცვალა, მისი ანდერძი უარყვეს და სამეფოსა და მისი ქონების ანექსია მოახდინეს. ტაციტუსის თქმით ბოუდიკა გაიქცა ხოლო მისი ქალიშვილები გააუპატიურეს.

ჩვენს წელთაღრიცხვამდე 60 ან 61 წელს, როდესაც რომაელი გუბერნატორი გაიუს სვეტონიუს პაულინიუსი კამპანიას აწარმოებდა კუნძულ მონაზე (თანამედროვე ანგლესი) უელსის ჩრდილო-დასავლეთ სანაპიროზე, ბოუდიკა ხელმძღვანელობდა აჯანყებას იკენების, ტრინოვანტებისა და სხვა ბრიტანული ტომების დახმარებით. მათ გაანადგურეს კამულოდუნუმი (თანამედროვე კოლჩესტერი ), ადრე ტრინოვანტების დედაქალაქი, მაგრამ იმ დროს კოლონია, განთავისუფლებული რომაელი ჯარისკაცების დასახლება, ასევე ყოფილი იმპერატორის კლავდიუსის ტაძრის ადგილი. აჯანყების შესახებ რომ გაიგო, სუეტონიუსი სასწრაფოდ გაემართა ლონდინიუმში (თანამედროვე ლონდონი ), 20 წლიანი კომერციული დასახლება, რომელიც აჯანყებულთა შემდეგი სამიზნე იყო. რომს არ ჰყავდა ჯარისკაცების საკმარისი რაოდენობა დასახლების დასაცავად, რის გამოც მოახდინა ევაკუაცია და მიატოვა ლონდინიუმი. ბოუდიკა ხელმძღვანელობდა ისენის, ტრინოვანტესისა და სხვათა ძალიან დიდ არმიას ესპანური ლეგიონი-ს რაზმის წინააღმდეგ. დაამარცხა ისინი და გადაწვა ლონდინიუმი და ვერულამიუმი .

დაახლოებით 70,000–80,000 რომაელი და ბრიტანელი მოკლეს სამ ქალაქში ბოუდიკას მიმდევრებმა, ბევრი წამებით. ან ავადმყოფობით გარდაიცვალა (კასიუს დიოს მიხედვით).

ამ მოვლენებისადმი ინტერესი გაიზარდა ინგლისურ რენესანსში და გამოიწვია ბოუდიკას პოპულარობა. ვიქტორიანულ ეპოქაში ბოუდიკა იქცა კულტურული სიმბოლოდ ინგლისში.

ბოუდიკა რჩება მნიშვნელოვან კულტურულ სიმბოლოდ უელსში და მისი მარმარილოს ქანდაკება კარდიფის მერიაში . იგი ითვლება უელსის ერთ-ერთ უდიდეს ადამიანად და ზოგიერთის მიერ მოიხსენიება, როგორც კელტური უელსის გმირი.

სახელი
ბოუდიკა ცნობილია მისი სახელის რამდენიმე ვერსიით. მე-16 საუკუნეში რაფაელ ჰოლინშედმა მას ვოადიცია უწოდა, ედმუნდ სპენსერმა კი ბუნდუკა, რომლის ვარიაცია გამოიყენებოდა 1612 წლის პოპულარულ იაკობურ პიესაში . მე-18 საუკუნეში უილიამ კაუპერის ლექსმა , (1782) სახელის ალტერნატიულ ვერსიის პოპულარიზაცია მოახდინა.

ტაციტუსის ყველაზე სრულ ხელნაწერებში, მისი სახელი იწერებოდა როგორც , თუმცა კელტების ენის გამოკვლევის შედეგად ასევე დადასტურდა, რომ მეორე "" არასწორად ოყო დართული. ტაციტუსის მართლწერის შეცდომა დაკოპირდა და მისი სახელის შემდგომი ვარიაციებიც გამოჩნდა. მეორე "" გადაიქცა "-დ, ასევე "" გამოჩნდა ""-ს ნაცვლად, საბოლოოდ კი წარმოიქმნა შუა საუკუნეების (და ყველაზე გავრცელებული) მართლწერა "".

კენეტ ჯექსონი ასკვნის უელსის შემდგომ განვითარებულ მოვლენებზე დაყრდნობით და ირლანდიური , რომ სახელი მომდინარეობს პროტოკელტური მდედრობითი სქესის ზედსართავიდან რაც ამ ენაზე ნიშნავს „გამარჯვებულს“, რომელიც თავის მხრივ მომდინარეობს კელტური სიტყვიდან „გამარჯვება“.

მისი სახელის გალიური ვერსია დამოწმებულია წარწერებში, როგორიცაა ბორდოში, ლუზიტანიაში და ალჟირში.

ჯონ რისი ვარაუდობდა, რომ შესადარერბლად ყველაზე გამართლებული ლათინური სახელი იქნებოდა "ვიქტორინა". გარდა ამისა, გრეჰემ ვებსტერი აცხადებს, რომ სახელი შეიძლება პირდაპირ ითარგმნოს როგორც "ვიქტორია".

ისტორია
ისტორიული წყაროები
კლასიკური პერიოდის ორი ძირითადი წყარო ეხება ბოუდიკას, კერძოდ ტაციტუსს და კასიუს დიოს. ტაციტუსი ახსენებს ბოუდიკას ორ ნაშრომში: ანალები, ჩვ. წ. 115-117 წწ . და აგრიკოლა, ჩვ. წ. 98 წ . ორივე გამოქვეყნდა ბოუდიკას აჯანყებიდან მრავალი წლის შემდეგ, მაგრამ ტაციტუსს ჰყავდა თვითმხილველი ზოგიერთი მოვლენის მოთხრობისთვის, მისი სიმამრი გნეუს იულიუს აგრიკოლა, რომელიც სამჯერ მსახურობდა ბრიტანეთში, როგორც სამხედრო ტრიბუნა სუეტონიუს პაულინუსის მეთაურობით.

ზოგადად მიღებულია, რომ კასიუს დიომ თავისი ცნობა ტაციტუსზე დააფუძნა, მაგრამ გაამარტივა მოვლენების თანმიმდევრობა. შეურაცხყოფა, რომელიც ბოუდიკამ და მისმა ქალიშვილებმა რომაელების მიერ განიცადეს, არ არის ნახსენები დიოს ანგარიშში. სამაგიეროდ ის აჯანყების სამ განსხვავებულ მიზეზს ასახელებს: ბრიტანელებს სენეკას მიერ მიცემული სესხების გახსენება, დეკანუს კატუსის მიერ იმპერატორ კლავდიუსის მიერ ადრე ნასესხებ ბრიტანელებს ფულის კონფისკაცია და ბოუდიკას ნება.

ტაციტუსი ასახავს ბოუდიკას, როგორც რომაული მონობისა და ლმობიერების მსხვერპლს, რომლის წინააღმდეგ ბრძოლამ იგი ბარბაროსთა და ბრიტანეთის თავისუფლების ჩემპიონი გახადა. სწორედ ამ მიზეზით, ტაციტუსის ნარატივი ასახავს ბოუდიკას, როგორც თავისუფალი ქალის სიმამაცის მაგალითს, არ ახსენებს ნეგატიურ კონოტაციებს, რომლებიც დაკავშირებულია დედოფლობასთან ძველ სამყაროში. ის წერს, რომ იგი ჩვეულებრივ ატარებდა დიდ ოქროს ყელსაბამს (შესაძლოა ტორკს ), ფერად ტუნიკას და სქელ მოსასხამს, რომელიც ბროშით იყო დამაგრებული.

ბოუდიკა იყო, იკენის ხალხის მმართველის, პრასუტაგუსის ცოლი. როდესაც დაიწყო რომაელთა დაპყრობა სამხრეთ ბრიტანეთში 43 წელს იმპერატორ კლავდიუსის დროს, პრასუტაგუსმა მხარი რომს დაუჭირა. ისენის ტომი ამაყობდა მისი დამოუკიდებლობით და აჯანყდა 47 წელს, როდესაც იმდროინდელი რომაელი გუბერნატორი პუბლიუს ოსტორიუს სკაპულა გეგმავდა რომაელთა კონტროლის ქვეშ მყოფი ყველა ბრიტანელი ხალხის განიარაღებას ადგილობრივი აჯანყებების შემდეგ. ოსტორიუსმა დაამარცხა ისინი და განაგრძო ბრიტანეთის გარშემო სხვა აჯანყებების ჩახშობა.არ არის ცნობილი, გახდა თუ არა პრასიტაგუსი მეფე მხოლოდ ოსტორიუსის მიერ ისენის დამარცხების შემდეგ, მაგრამ მისი, როგორც მეგობრული მეფის სტატუსი ვარაუდობს, რომ ის იყო პრორომაული მმართველი, რომელიც მხარს უჭერდა 43 წლის შემოსევას და ეხმარებოდა რომაელებს აჯანყების დროს, 47–48 წლებში. პრასუტაგუსის რომაელებთან ალიანსის დამატებითი მტკიცებულება მის ანდერძშია. 60-61 წლებში მისი გარდაცვალების შემდეგ მან თავისი ქონების ნახევარი დაუტოვა თავის ორ ქალიშვილს, მეორე ნახევარი კი რომის იმპერატორს.

აპოკრიფული გამოსვლა, რომელსაც დიო მიაწერს ბოუდიკას, მოიცავს მიმართვას ტრინოვანტესებისადმი, სადაც ის შეახსენებს მათ, თუ რამდენად კარგი იყო მათი ცხოვრება რომაელთა ოკუპაციამდე, ხაზს უსვამს, რომ სიმდიდრით მონობაში ტკბობა შეუძლებელია და საკუთარ თავს ადანაშაულებს რომაელების ვერ განდევნის გამო, როდესაც იულიუს კეისარი მოვიდა მათ მიწაზე.

აჯანყება
საწყისი მოქმედებები
ჩვენს წელთაღრიცხვამდე 60 ან 61 წელს, იმ დროის გუბერნატორი და პროვინციის ყველაზე უფროსი რომაელი ადმინისტრატორი გაიუს სვეტონიუს პაულინიუსი ხელმძღვანელობდა კამპანიას კუნძულ მონას წინააღმდეგ (თანამედროვე ანგლესი ) ჩრდილოეთ უელსის სანაპიროზე. ბოუდიკას აჯანყების ამბავი რომ გაიგო, მან დატოვა მონას გარნიზონი და სწრაფად გაემართა სამხრეთისაკენ, რათა გამკლავებოდა მას. ბოუდიკას ხელმძღვანელობით, ისენისა და ტრინოვანტების არმია შეადგენდა 120 000 კაცს. დიო ირწმუნება, რომ ბოუდიკამ მოუწოდა ბრიტანელ გამარჯვების ქალღმერთს, ანდრასტეს, დახმარებოდა მათ ბრძოლაში.

აჯანყებულთა პირველი სამიზნე იყო კამულოდუნუმი (თანამედროვე კოლჩესტერი ), რომის კოლონია გადამდგარი ჯარისკაცების ანუ ვეტერანებისთვის. იქ ააგეს რომაული ტაძარი ადგილობრივი მოსახლეობის ხარჯებით, იმპერატორის სადიდებლად, რამაც ადგილობრივების დიდი უკმაყოფილება გამოიწვია. აჯანყების დაწყების შემდეგ, ერთადერთი რომაული არმია, რომელიც ხელმისაწვდომი იყო კოლონიაში იყო დამხმარეების ჯარი, თუმცა არმია არ იყო სათანადოდ აღჭურვილი ბოუდიკას ჯარებთან საბრძოლველად. კამულოდუნუმი აჯანყებულებმა აიღეს და ისინი, ვინც თავდასხმას გადაურჩნენ, ორი დღის განმავლობაში კლავდიუსის ტაძარს აფარებდნენ თავი, სანამ ისინიც არ დახოცეს. მომავალმა გუბერნატორმა კვინტუს პეტილიუს სერიალისმა, რომელიც მაშინ მეთაურობდა რომის ლეგიონში, ცდილობდა ქალაქის დაბრუნებას, მაგრამ დიდი მარცხი განიცადა. მასთან მყოფი ქვეითი ჯარისკაცები ყველანი დაიღუპნენ და მხოლოდ მეთაური და მისი კავალერიის ნაწილი გაიქცა. ამ კატასტროფის შემდეგ პროკურორი კატუს დეკიანუსი, რომლის საქციელმაც გამოიწვია აჯანყება, გაიქცა გალიაში.

სვეტონიუსი სწრაფად გაემართა უოტლინგის ქუჩაზე მტრული ტერიტორიის გავლით ლონდინიუმისკენ. მას სურდა ბრძოლა იქ დაწყებულიყო, მაგრამ ჯარის არასაკმარისი რაოდენობის და პეტილიუსის დამარცხებით გამოწვეული შიშის გამო, გადაწყვიტა გაეღო ქალაქი პროვინციის გადასარჩენად და უკან დაიხია. მდიდარი მოქალაქეები და ვაჭრები გაიქცნენ მას შემდეგ, რაც კატუს დეკიანუსი გალიაში გადავიდა. სვეტონიუსმა ლტოლვილებად წაიყვანა ის მოქალაქეები, რომელთაც გაქცევა სურდათ, ხოლო დანარჩენი მოსახლეობა ბედის ანაბარა დარჩა.

ლოანყებუნებმა ლდინიუმი მიატოვეს, მას შემდეგ რაც ის გადაწვეს და დახოცეს ყველა, ვინც დარჩა. ვარაუდობენ, რომ აჯანყებულები წავიდნენ ჩრდილო-დასავლეთით ვერულამიუმის მუნიციპში (თანამედროვე სენტ ალბანსი ), რომელიც ასევე განადგურდა, თუმცა მისი განადგურების მასშტაბები უცნობია .

დანგრეულ სამ დასახლებაში, ვარაუდობენ, რომ დაიღუპა სამოცდაათიდან ოთხმოცი ათასამდე ადამიანი. ტაციტუსი ამბობს, რომ ბრიტანელებს ტყვეების წაყვანის ან გაყიდვის ინტერესი არ ჰქონდათ, მხოლოდ გიბეტით, ცეცხლით ან ჯვრით დახოცვა. დიოს ანგარიშში უფრო დეტალურად არის მოცემული; რომ ყველაზე წარჩინებულ ქალებს ძელზე აკრავდნენ, მკერდს აჭრიდნენ და პირს უკერავდნენ, „მსხვერპლშეწირვის, ბანკეტებისა და უაზრო ქცევის თანხლებით“ წმინდა ადგილებში, განსაკუთრებით ანდრასტეს კორომებში.

ბოუდიკას ბოლო ბრძოლა
სანამ ბუდიკას არმია აგრძელებდა თავდასხმებს სუეტონიუსმა გადააჯგუფა თავისი ძალები. ტაციტუსის თქმით, მან შეკრიბა ძალები, მათ შორის საკუთარი ლეგიონი და ვალერია ვიქტრიქსის ზოგიერთი ვექსილაციონერი (რაზმი). აუგუსტას ლეგიონის პრეფექტი პოენიუს პოსტუმუსი არ დაემორჩილა ბრძანებას თავისი ჯარის გამოყვანის შესახებ ხოლო მეოთხე ლეგიონი აჯანყებულებმა გაანადგურეს კამულოდუნუმის განთავისუფლების მცდელობაში მაგრამ მიუხედავად ამისა, გუბერნატორი ახლა თითქმის ათი ათასი კაცისგან შემდგარ არმიას მეთაურობდა.

სვეტონიუსმა დაიკავა ადგილი უცნობ ადგილას დეფილეში, რომლის უკან ტყე იყო. მისი არმია ბევრად მცირე იყო: დიოს თანახმად, აჯანყებულთა რიცხვი 230–300,000 იყო, მაგრამ ამის მიუხედავად ბოუდიკას არმია გაანადგურეს. ტაციტუსის თქმით, არც ქალები და არც ცხოველები არ გადარჩენილან. ქალებისა და ცხოველების რომაული ხოცვა უჩვეულო იყო, რადგან შეიძლებოდა მათი გაყიდვა მოგების მიზნით და მიუთითებს ორ მხარეს შორის ძლიერ ურთიერთ მტრობაზე. ტაციტუსი აცხადებს, რომ ბოუდიკამ თავი მოიწამლა, თუმცა აგრიკოლა, რომელიც დაიწერა ანალებამდე თითქმის ოცი წლით ადრე, ის არაფერს ახსენებს თვითმკვლელობაზე. დიო ამბობს, რომ ავად გახდა და გარდაიცვალა, შემდეგ კი მდიდრულად დაკრძალეს.

გალიაში გაქცეული კატუს დეკიანუსი შეცვალა გაიუს იულიუს ალპინუს კლასიციანუსმა. აჯანყების შემდეგ სვეტონიუსმა ჩაატარა ფართო სადამსჯელო ოპერაციები ბრიტანელებს შორის, მაგრამ კლასიკიანუსის კრიტიკამ გამოიწვია გამოძიება, რომელსაც ხელმძღვანელობდა ნერონის მიერ განთავისუფლებული პოლიკლიპტუსი. იმის შიშით, რომ სვეტონიუსის ქმედებები შემდგომ აჯანყებას გამოიწვევდა, ნერონმა გუბერნატორი შეცვალა უფრო დიპლომატი პუბლიუს პეტრონიუს ტურპილიანუსით . ისტორიკოსი გაიუს სუეტონიუს ტრანკვილიუსი გვეუბნება, რომ კრიზისმა თითქმის დაარწმუნა ნერონი, დაეტოვებინა ბრიტანეთი. არცერთ ისტორიულ ჩანაწერში არ არის ნათქვამი, რა დაემართა ბოუდიკას ორ ქალიშვილს.

ჩრდილო-აღმოსავლეთ უელსის თეორია
ბრძოლის ადგილი, რომელშიც ბოუდიკა დამარცხდა, უცნობია. რომაული არმიის ბოლო ცნობილი ადგილი იყო ჩრდილოეთ უელსი, ხოლო ბოუდიკას არმიის ბოლო ცნობილი ადგილი იყო ჰერტფორდშირი და ასე რომ, ისტორიკოსების თანახმად, ბოუდიკას ბოლო ბრძოლის ადგილი შეიძლებოდა მომხდარიყო ამ ადგილებს შორის. ტრადიციულად ბოუდიკას ბოლო ბრძოლის ადგილად ითვლება ვიდელიანის გზა, ტრელაუნიდი (ადრე ნიუმარკეტი) რომელიც მდებარეობს ფლინტშირში, უელსში. ამ თეორიას მხარი დაუჭირა ორმა ავტორმა. მორიენი ვარაუდობს, რომ ბოუდიკას მხარი დაუჭირეს კელტებმა, რომლებიც განრისხდნენ მენაის სრუტეზე დრუიდების მკვლელობით. კევინ კეროლი ფიქრობს რომ ბრძოლა გაიმართა ჰაი კროსთან, ლესტერშირშუ, უოტლინგ სთრითისა და ფოსის გზაჯვარედინზე, რადგან ეს ლოკაცია საშუალებას მისცემდა რომის ლეგიონს, რომელიც მდებარეობდა ექსეტერში, შეხვედროდა სვეტონიუსის დანარჩენ ძალებს.

2009 წელს გაჩნდა ვარაუდი, რომ ისენები შესაძლოა ბრუნდებოდნენ აღმოსავლეთ ანგლიაში იკნილდის გზის გასწვრივ, როდესაც შეხვდნენ რომაულ არმიას არბერი ბენკსის მიდამოებში, ჰერტფორდშირში . 2010 წლის მარტში გამოქვეყნდა მტკიცებულება, რომელიც ვარაუდობს, რომ ადგილი შეიძლება მდებარეობდეს ჩერჩ სტოუში, ნორთჰემპტონშირში.

გარდაცვალებისა და დაკრძალვის ადგილი
ბოუდიკამ ან თავი მოიკლა, რათა თავიდან აეცილებინა დატყვევება (ტაციტუსის მიხედვით), ან ავადმყოფობით გარდაიცვალა (კასიუს დიოს მიხედვით).

მისი დაკრძალვის ადგილად მიიჩნევენ სოფელ ტრელაუნიდს, რომელიც მდებარეობს უელსში. უიტფორდის ეკლესიის ეზოში არის საფლავის ქვა წარწერა, (აქ წევს კარგი და კეთილშობილი ცოლი), რომელსაც ადგილობრივები უელსურად მოიხსენიებენ, როგორც " " ("ბუდუგის საფლავის ქვა"). არქეოლოგებმა და ისტორიკოსებმა ვერ მიაღწიეს საბოლოო კონსესუსს ვერც ბოუდიკას ბოლო ბრძოლის და ვერც მისი დაკრძალვის ადგილზე. მორიენი ვარაუდობს, რომ ბრინ სიონი შეიძლება ყოფილიყო ადგილი, სადაც ბოუდიკა დაეცა და რომ 1816 წელს ამ მხარეში ნაპოვნი ოქროს ტორკი შესაძლოა ეკუთვნოდეს ბოუდიკას ან მისი ორი ქალიშვილიდან ერთ-ერთს. რაფაელ ჰოლინშედმა ასევე შეიტანა მისი ამბავი თავის ,,ქრონიკებში" (1577), რომელიც ეფუძნება ტაციტუსსა და დიოს.

მე-16-18 საუკუნეები
ელიზაბეტ -ის მეფობის დროს, ბოუდიკა გახდა მნიშვნელოვანი ფიგურა ბრიტანეთის ისტორიაში. დედოფალ ელიზაბეტ -ის მეფობის დროს ტაციტუსის ნამუშევრები ხელახლა იქნა აღმოჩენილი და შესაბამისად, ბოუდიკას და მისი აჯანყების მიმართ, დიდი ინტერესი გამოიწვია. ელისაბედის ხანა იყო ეპოქა, როდესაც ბოუდიკას პოპულარობა ყვაოდა, რადგან ელიზაბეტს 1588 წელს მოეთხოვებოდა ბრიტანეთის დაცვა ესპანური არმადას შესაძლო შემოჭრისგან, ბოუდიკაც ოდესღაც ბრიტანეთსაც იცავდა, თუმცა რომაელებისგან. 1610 წელს შექსპირის უმცროსმა თანამედროვეებმა ფრენსის ბომონტმა და ჯონ ფლეტჩერმა დაწერეს პიესა ,,ბონდუკა", რომელიც, როგორც ამბობენ, შთაგონებული იყო ჰოლინშედის ,,ქრონიკებით". ბოადიცეა და მისი ქალიშვილები, ბოუდიკას ქანდაკება მის საომარ ეტლში, თომას თორნიკროფმა შეასრულა 1850-იან და 1860-იან წლებში პრინც ალბერტის დახმარებით, რომელმაც თომასს თავისი ცხენები ათხოვა რათა ბოუდიკას ცხენების მოდელად გამოეყენებინა. იგი ჩამოისხა ბრინჯაოში 1902 წელს, თორნიკროფტის გარდაცვალებიდან 17 წლის შემდეგ, მისი ვაჟის სერ ჯონის მიერ, რომელმაც ქანდაკება წარუდგინა ლონდონის საოლქო საბჭოს. მათ დადგეს იგი ვიქტორიას სანაპიროზე, ვესტმინსტერის ხიდთან ახლოს პარლამენტის სახლთან მდებარე კვარცხლბეგზე. მასზე ეწერა კაუპერის ლექსიდან შემდეგი სტრიქონები:
რეგიონები კეისარმა არასოდეს იცოდა
შენი შთამომავლობა ირყევა
მისი ქანდაკება ახლა დგას ქალაქში, რომელიც მან მიწასთან გაასწორა. ლონდონის კინგს კროსის ტერიტორია ადრე იყო სოფელი, რომელიც ცნობილი იყო როგორც ,,ბრძოლის ხიდი". ხიდის თავდაპირველი სახელი იყო ,,ფართო ფორდის ხიდი". სახელწოდება "ბრძოლის ხიდმა" განაპირობა ტრადიცია, რომლის მიხედვითაც ეს იყო მთავარი ბრძოლის ადგილი რომაელებსა და ისენის ტომს შორის, რომელსაც ხელმძღვანელობდა ბოუდიკა. ტრადიცია არ არის გამყარებული რაიმე ისტორიული მტკიცებულებით და უარყოფილია თანამედროვე ისტორიკოსების მიერ. არსებობს მოსაზრება, რომ იგი დაკრძალეს მე-9 და მე-10 პლატფორმებს შორის, ლონდონში, ინგლისში, კინგს კროსის სადგურზე.

ბოუდიკა სუფრაჟისტებმა აირჩიეს, როგორც ქალთა ხმის უფლების კამპანიის ერთ-ერთი სიმბოლო. 1908 წელს ქალთა საარჩევნო უფლების მქონე საზოგადოებების ეროვნული კავშირის რამდენიმე მსვლელობაზე „ბოუდიკას ბანერი“ გამოჩნდა. ის ფიგურირებს სიცილ ჰამილტონის მიერ დაწერილ დიდი ქალების კონკურსში, რომელიც გაიხსნა სკალას თეატრში, ლონდონში, 1909 წლის ნოემბერში ეროვნული გასტროლების წინ.

უელსი
ბოუდიკა ასევე დარჩა მნიშვნელოვან კულტურულ სიმბოლოდ უელსში. ნორვიჩის ციხესიმაგრის მუზეუმში გამოყოფილი გალერეა მოიცავს იკენური ეტლის რეპროდუქციას. საფეხმავლო ბილიკი სახელად ბოუდიკას გზა გადის ქალაქგარეთ ნორვიჩსა და დისს შორის ნორფოლკში.