კაფუ ნაგაი

, ნაგაი კაფუ; დ. 3 დეკემბერი, 1879, კოიშიკავა, ბუნკიო, ტოკიო – 30 აპრილი, 1959, ისიკავა) — იაპონელი მწერალი, რედაქტორი და მთარგმნელი. მისი რომანები „გეიშების შეჯიბრი“ და „უცნაური ამბავი მდინარის აღმოსავლეთიდან“ აღინიშნება საუკუნის დასაწყისის ტოკიოში დემიმონდის ცხოვრების გამოსახულებებით.

ბიოგრაფია
ნაგაის ნამდვილი სახელი და გვარი — სოკიჩი ნაგაი ). მამა — სამთავრობო მოხელე კიუიჩირო ნაგაი და მისი მეუღლე ცუნე, მეცნიერის ვაშიზუ კიდოს ქალიშვილი.
მწერლის მამა (ნაგაი იყო უფროსი ვაჟი) მსახურობდა ელიტურ სამთავრობო ჩინოვნიკად საშინაო საქმეთა სამინისტროში, სწავლობდა, როგორც გაცვლითი სტუდენტი შეერთებულ შტატებში

კიუიჩირომ მოგვიანებით დატოვა თავისი საქმიანობა სამინისტროში და მუშაობა დაიწყო ნიპონ იუსენის საზღვაო სატრანსპორტო კომპანიაში. 1883 წელს მეორე ვაჟი შეეძინა და ნაგაი გაგზავნეს გასაზრდელად დედის დედასთან, სადაც იმყოფებოდა 1886 წლამდე. ბავშვობაში ის დადიოდა ჩინური ენის სკოლაში და დედის გავლენით ასწავლიდნენ სიმღერასა და მუსიკალური ინსტრუმენტების დაკვრას, გამოხატავდა სიყვარულს უტაზავასადმი, ედოს ეპოქის გვიან სტილის სიმღერისადმი, რომელიც სრულდებოდა შამისენის თანხმებით. 1890 წლიდან მას ასევე ასწავლიდნენ ინგლისურ ენას.

ავადმყოფობის გამო, ნაგაიმ 1895 წელს რამდენიმე თვე გაატარა ოდავარის საავადმყოფოში. 1897 წლიდან მან დაიწყო რეგულარული ვიზიტები იოშივარას წითელი ფარების რაიონში. თან ახლდა მისი მეგობარი და მწერალი სეიიჩი ინოუე. იმავე წელს მან დაამთავრა საშუალო სკოლა. დედასთან და უმცროს ძმებთან ერთად, ნაგაი ეწვია შანხაის, სადაც მამა მუშაობდა ნიპონ იუსენისთვის.[8] ის დაბრუნდა იაპონიაში შემოდგომაზე და ჩაირიცხა ტოკიოს უცხო ენების სკოლაში.

1898 წელს კაფუ ნაგაიმ გამოაქვეყნა თავისი პირველი მოკლე მოთხრობა „სუდარე ნო ცუკი“. ის გახდა რომანისტ ჰიროცუ რიუროსა და მწერალ ფუკუჩი ოჩის მოწაფე, სწავლობდა რაკუგოსა და კაბუკის პიესების წერას, გამოჩნდა სცენაზე იოსეს სპექტაკლებში და დატოვა უნივერსიტეტი. მის ნაწერებზე გავლენას ახდენდა ფრანგული ნატურალიზმი და ემილ ზოლა, რომლის ნაწარმოებებსაც ის ასევე თარგმნიდა. 1903-დან 1908 წლამდე, მამის გავლენით, ნაგაი ეწვია შეერთებულ შტატებს და მოგვიანებით საფრანგეთს, დრო, რომელიც ჩაწერა თავის „ამერიკულ მოთხრობებსა“ (ამერიკა მონოგატარი) და „ფრანგულ მოთხრობებში“ (ფურანსუ მონოგატარი). 1908 წელს ამერიკული მოთხრობების გამოქვეყნებას კრიტიკოსთა მხრიდან აღიარება მოჰყვა.

1910 წელს ნაგაიმ დაიწყო სწავლება, როგორც ლიტერატურის პროფესორმა, კეიოს უნივერსიტეტში და გახდა ლიტერატურული ჟურნალის, მიტა ბუნგაკუს, რედაქტორი. ამ დროს ის უკვე დაშორდა ნატურალიზმს და გადადგა ნაბიჯები ესთეტიზმისკენ. გადასვლა მეიჯის ეპოქიდან ტაიშოს ეპოქაზე ასევე იყო გარდამტეხი წერტილი ნაგაის ცხოვრებაში: მამის გარდაცვალება, განქორწინება როგორც პირველ, ასევე მეორე ცოლთან (მეორე ქორწინებამ გეიშასთან გამოიწვია დედის გაუცხოება), და თანამდებობიდან გადადგომა კეიოს უნივერსიტეტსა და მიტა ბუნგაკუში. ნაგაი ყოველდღიურობას, მან დაწერა მრავალი ამბავი მის მაცხოვრებლებზე, გეიშებზე, კურტიზანებსა და მათ კლიენტებზე, ყველაზე მნიშვნელოვან ტექსტად კი ითვლება მისი „გეიშების შეჯიბრება“ (1916-1917).

ათწლიანი შესვენების შემდეგ, ნაგაიმ გამოაქვეყნა „ნოველები წვიმების დროს“ (1931), „ყვავილები ჩრდილში“ (1934) და „უცნაური ამბავი მდინარის აღმოსავლეთიდან“ (1937). ამ უკანასკნელს ხშირად მოიხსენიებენ, როგორც მის მთავარ ნაწარმოებს. მოგვიანებით გამოქვეყნებული „დღიურები“ (1917-1959) კი რჩება, როგორც მისი ომისშემდგომი კარიერის მთავარი ლიტერატურული მოვლენა.

1952 წელს ნაგაიმ მიიღო კულტურის ორდენი, ხოლო 1954 წელს აირჩიეს იაპონიის ხელოვნების აკადემიის წევრად.

კაფუ ნაგაი გარდაიცვალა 1959 წლის 30 აპრილს.

თხზულებები
1908: „ამერიკული მოთხრობები“ (, ამერიკა მონოგატარი)
1911: „მდინარე სუმიდა“ (, სუმიდაგავა)
1916-1917: „გეიშების შეჯიბრება“ (, უდე კურაბე)
1917-1959: „დანჩოტეი ნიჩიჯო“ 
1931: „წვიმების დროს“ (, ცუიუ ნო ატოსაკი)
1934: „ყვავილები ჩრდილში“ (, ჰიკაგე ნო ჰანა)
1937: „უცნაური ამბავი მდინარის აღმოსავლეთიდან“ (, ბოკუტო კიდან)