iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ზულ-ყერნეინი

ზულ ალ-ყერნეინი, — ფიგურა, რომელიც ჩნდება ყურანის მე-18 სურის, ალ-ქეჰფის 83-101 აიებში, როგორც ის, ვინც მიემგზავრება აღმოსავლეთისა და დასავლეთისკენ, აღმართავს ბარიერს გარკვეულ ხალხსა და იაჯუჯსა და მაჯუჯს შორის. ყურანი მოგვითხრობს, თუ როგორ იქნება სამყაროს აღსასრულის ნიშანი გოგისა და მაგოგის (იაჯუჯისა და მაჯუჯის) ბარიერის მიღმა გათავისუფლება. ზოგიერთი ისტორიკოსის აზრით, ზულ ალ-ყერნეინის ისტორია სათავეს იღებს შუა აღმოსავლეთში ალექსანდრე მაკედონელის ლეგენდებიდან, კერძოდ, ნეშანას ლეგენდადან.

ყურანი 18:83-101
იური იაკოვლევი

იური იაკოვლევი (; დ. 25 აპრილი, 1928, მოსკოვი — 30 ნოემბერი, 2013, იქვე) — საბჭოთა და რუსი თეატრისა და კინოს მსახიობი, სსრკ სახალხო არტისტი (1976).

იური იაკოვლევი ერთ-ერთი პოპულარული საბჭოთა მსახიობია, რომელმაც 150 როლი შეასრულა თეატრსა და კინოში. იგი ოსტატი იყო როგორც კომედიური, ასევე დრამატული ჟანრის. ევგენი ვახტანგოვის სახელობის თეატრის წამყვანი მსახიობი იყო თეატრის აღზევების პერიოდში.

რჩეული ფილმოგრაფია
ჯილდოები და აღიარება
1961 — რსფსრ დამსახურებული არტისტი
1968 — რსფსრ სახალხო არტისტი
1970 — სტანისლავსკის სახელობის სახელმწიფო პრემია
1976 — სსრკ სახალხო არტისტი
1978 — შრომის წითელი დროშის ორდენი
1979 — სსრკ-ის სახელმწიფო პრემია
1988 — ლენინის ორდენი
იესო ისლამში

ისლამში იესო (, რომანიზებული: ; ისა, მარიამის ძე) — ღმერთის უკანასკნელი წინასწარმეტყველი, მესია და მაცნე, რომელიც წარმოგზავნილი იქნა ისრაელის შვილთა ხელმძღვანელად, წიგნით სახელად „ინჯილი“.

ყურანში იესო (ისა) აღწერილია, როგორც მესია (ალ-მასიჰი), რომელიც სასწაულებრივად დაიბადა ქალწულისგან, თავისი მოწაფეების თანხლებით ახდენდა სასწაულებს, უარყვეს ებრაელმა რელიგიურმა პირებმა. ყურანის მიხედვით იესო ჯვარს არ უცვამთ და არც მკვდრეთით აღმდგარა, ის სასწაულებრივად გადაარჩინა ღმერთმა და ზეცად აამაღლა. ყურანი ცალსახად და არაერთხელ უარყოფს იმ აზრს, რომ იესო მოკლეს ან თუნდაც ჯვარს აცვეს.
იდრისი (წინასწარმეტყველი)

იდრისი — ყურანში მოხსენიებული წინასწარმეტყველი. მუსლიმთა რწმენით, იდრისი სეთის შემდგომ მესამე წინასწარმეტყველი იყო. ის ყურანში მოხსენიებიული მეორე წინასწარმეტყველია. ისლამური ტრადიციები მას ბიბლიურ ენოქად თვლიან, ამავდროულად შუა საუკუნეების პერიოდის ბევრი სწავლული და მეცნიერი თვლიდა, რომ იდრისი და ჰერმეს ტრისმეგსტი ერთი და იგივე ადამიანი არიან.

იდრისი ყურანში აღწერილია როგორც „მომთმენი“ და „ჭეშმარიტი შუამავალი“. ყურანის თქმით ის „მაღალ ადგილას იქნა ამაღლებული“. სწორედ ამ და სხვა პარალელების გამო, იდრისს მეტწილად ბიბლიურ ენოქად თვლიან, რომელიც ყურანში ადამსა და ნუჰს შორის იხსენიება.
ალაო

ალაო — ხელოვნურად გაღივებული, აქტიური ფერმენტების შემცველი მარცვლეული (ქერი, ხორბალი, ჭვავი, ფეტვი). ალაოს იყენებენ კვების მრეწველობაში უმთავრესად სახამებლის დასაშაქრებლად და ძირითად ნედლეულად სპირტის, ლუდის, ბურახისა და ვისკის წარმოებაში.

ალაო ფერმენტაციის საფუძველია და კვების პროდუქტს არომატსა და საკვებ ელემენტებს სძენს. ალაოს მისაღებად გადარჩეული მარცვლეული წყლით იჟღინთება და რამდენიმე დღით ყოვნდება ნაწილობრივი გაღივების მისაღწევად. გაღივების პროცესში მარცვლეულში წარმოქმნილი ფერმენტები სახამებელს შლის ალაოს შაქრად ანუ მალტოზად, რომელიც, თავის მხრივ, საფუარის მიერ სპირტად (ალკოჰოლად) და ნახშირორჟანგად ფერმენტირდება.

ალაოს ღივი — ლუდის წარმოების ცილით მდიდარი ნარჩენი — გამოიყენება სასოფლო-სამეურნეო ცხოველის საკვებად.
ნელი მგალობლიშვილი

ნელი მგალობლიშვილი (დ. 23 ოქტომბერი, 1924, თბილისი — გ. მაისი, 2004) — ქართველი მსახიობი, პედაგოგი. საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი (1990).

ბიოგრაფია
1947 წელს დაამთავრა შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო თეატრალური ინსტიტუტი. ამავე წლიდან ცხინვალის თეატრის ქართული დასის მსახიობია, 1948-1991 წლებში მოღვაწეობდა რუსთაველის თეატრში. 1937-1988 წლებში თბილისში, ნაძალადევის რაიონის მოსწავლე-ახალგაზრდობის სასახლეში მხატვრულ კითხვას ასწავლიდა. მის მიერ შესრულებული როლებიდან აღსანიშნავია: ცხინვალის თეატრში: მარინა (ი. მოსაშვილის „სადგურის უფროსი“), ლუიზა (შილერის „ვერაგობა და სიყვარული“); რუსთაველის თეტრში: ფაიხოში (დ. ერისთავის „სამშობლო“, ესმა (გ. წერეთლის „პირველი ნაბიჯი“), ნინო გრიბოედოვა (მ. მრევლაშვილის „ნიკოლოზ ბარათაშვილი“), ძიძია (ა. ყაზბეგის „ხევისბერი გოჩა“), რუსუდანი, მზექალა, მარინე (ი. მოსაშვილის „ჩაძირული ქვები“, „გზა მომავლისა“, „საყდრის უფროსი“), შვენა (ა. აფხაიძის „არაგველები“), ცაბუ (ვ. პატარაიას „უჩა უჩარდია“), ამალია (შილერის „ყაჩაღები“), ოფელია, დეზდემონა, კორდელია (უ. შექსპირის „ჰამლეტი“, „ოტელო“, „მეფე ლირი“), ნინო (ო. ჭილაძის „აქვარიუმი“), მზევინარი (მ. აბულაძის „ვარსკვლავი ანათებს“), კეკე, შუშანა (გ. სუნდუკიანის „პეპო“), ირინე (კ. ბუაჩიძის „ეზოში ავი ძაღლია“), კიტა (ა. აღლაძის „ჩვენი ქვეყნის ქალიშვილები“), ცაბუ
(შ. დადიანის „ნაპერწკლიდან“), თინა (ლ. ქიაჩელის „ტარიელ გოლუა“), ირინა გოდუნოვა (ა. პუშკინის „ბორის გოდუნოვი“) და სხვა

ჯილდოები და აღიარება
1960 — საქართველოს დამსახურებული არტისტი
1990 — საქართველოს სახალხო არტისტი
ლამარა ვაშაკიძე

ლამარა ვაშაკიძე (დ. 8 თებერვალი, 1933, ქუთაისი) — ქართველი მსახიობი. საქართველოს დამსახურებული არტისტი (1980).

1958 წელს დაამთავრა შოთა რუსთაველის სახელობის თბილისის თეატრალური ინსტიტუტი. ამავე წლიდან ქუთაისის თეტრის მსახიობია. მის მიერ შესრულებული როლებიდან აღსანიშნავია: ნატუა (ი. გედევანიშვილის „მსხვერპლი“), გაიანე (ი. სუმბათაშვილის „ღალატი“), ხატია (ნ. დუმბაძის „მე ვხედავ მზეს“), ირინე, პელაგია (დ. კლდიაშვილის „ირინეს ბედნიერება“), ანა პავლოვნა (ა. ოსტროვსკის „შემოსავლიანი ადგილი“), რუსუდანი, ნარგუთა (მ. ჯაფარიძის „ჟამთაბერის ასული“ და „ბუღარა“), დედოფალი (ა. დიუმას „სამი მუშკეტერი“), ელიზავეტა დანილოვნა (ვ. დარასელის „კიკვიძე“), ანა ფრანკი (გუდრიჩისა და ჰაკეტის „ანა ფრანკის დღიური“), მარიკა, სალომე (ალ. ჩხაიძის „ხიდი“, „თავისუფალი თემა“), ციალა, ციცინო (დ. კვიცარიძის „მამის კვალზე“ და „როცა სიცოცხლე გეძახის“), მარიამი (ი. ვაკელი „აპრაკუნე ჭიმჭიმელი“), ისმენე (სოფოკლეს „ანტიგონე“), მოსწავლე გოგონა (ი. ვოლჩეკის „სასამართლო ქრონიკა“), ადა (თ. ჭილაძის „სურათები საოჯახო ალბომიდან“) და სხვა.

2014 წლის 14 მაისს ქუთაისის თეატრის წინ გაიხსნა ლამარა ვაშაკიძის სახელობის ვარსკვლავი.

ჯილდოები და აღიარება
1980 — საქართველოს დამსახურებული არტისტი
2000 — ღირსების ორდენი
იაჰია

იაჰია იბნ ზაქარია (; იაჰია ზაქარიას ძე) — ყურანში მოხსენიებიული მაცნე და წინასწარმეტყველი.

მას სიბრძნე ბავშვობის ასაკიდან მიეცა. იაჰია ყურანში ხუთგზისაა მოხსენიებიული.

იაჰიას ასევე დიდი პატივი ენიჭება სუფიზმში, ისევე როგორც ისლამურ მისტიკაში. უპირველეს ყოვლისა, ყურანში აღწერილი მისი სიწმინდისა და სიკეთის გამო.

ყურანი 19:7-12
„ჰეი, ზაქარია, უეჭველად, ჩვენ გახარებთ ძეს, რომლის სახელიცაა იაჰია. მის უწინარეს ეს სახელი არავის უტარებია!“ (19:7)

თქვა: „ღმერთო ჩემო, როგორ შეიძლება შემეძინოს მე ძე, როცა ჩემი ცოლი უკვე უნაყოფოა და მე უკიდურესად მხცოვანი? (19:8)

უთხრა: „სწორედ ასე ბრძანა შენმა ღმერთმა: „იგი ჩემთვის იოლია! თავდაპირველადაც ხომ მე გაგაჩინე, როცა არაფერი იყავი?“ (19:9)

უპასუხა: „ღმერთო ჩემო! დამიდგინე მე ნიშანი!“ უთხრა: „შენი ნიშანი ის იქნება, რომ არ დაელაპარაკო ხალხს სამი ღამის განმავლობაში , სრულიად ჯანმრთელმა!“ (19:10)

ამის შემდეგ გამოვიდა მიჰრაბიდან თავის ხალხთან და მათ ანიშნა: „რომ ელოცათ დილით და საღამოს!“ (19:11)

„ჰეი, იაჰია, აიღე წიგნი მტკიცედ!“ ჯერ კიდევ ბავშვს , ჩვენ მივჰმადლეთ სიბრძნე (19:12)
ვლადისლავ ჩახორსკი

ვლადისლავ ჩახორსკი (; დ. 22 სექტემბერი, 1850, ლუბლინი — გ. 13 იანვარი, 1911, მიუნხენი) — პოლონელი, აკადემიზმის მიმდევარი მხატვარი.

ბიოგრაფია
სწავლობდა 1866-1867 წლებში ვარშავაში რაფალ ჰაძევიჩის ხატვის კლასში, შემდეგ დრეზდენში (1868) და მიუნხენის სახვითი ხელოვნების აკადემიაში. 1874–1877 წლებში იმოგზაურა იტალიასა და საფრანგეთში. 1879 წელს იგი მუდმივად დასახლდა მიუნხენში, სადაც მოიპოვა აღიარება და გახდა ადგილობრივი სახვითი ხელოვნების აკადემიის საპატიო პროფესორი.

ჩახორსკი ხატავდა პორტრეტებს, ნატურმორტებს და შექსპირის თემის ნახატებს. მასზე გავლენა მოახდინა ჰოლანდიურმა მხატვრობამ (გ. ტერბორხი ). ქალის გამოსახულებებმა მდიდარი ინტერიერის ფონზე, ფოტოგრაფიული სიზუსტით წარმოდგენილმა, განსაკუთრებული აღიარება მოუტანა მას თანამედროვეთა შორის. მან მიაღწია მნიშვნელოვან მხატვრულ და ფინანსურ წარმატებებს, მის ნახატებს უკვეთავდნენ მინიმუმ ორი წლით ადრე. მისმა თანამედროვეებმა ჩახორსკის პოლონური მხატვრობის სიამაყე უწოდეს.

დაჯილდოებული იყო წმ. მიხეილის ორდენით.

კრიტიკა
მხატვრის გარდაცვალების შემდეგ ზოგიერთმა კრიტიკოსმა დაადანაშაულა იგი ხელოვნებისადმი კომერციულ მიდგომაში, კოსმოპოლიტიზმში და მისი ნიჭის გაფლანგვაში (მაგ. ელიგიუშ ნიევიადომსკიმ 1923 წელს.). ამჟამად ჩახორსკის ნახატები დიდი პოპულარობით სარგებლობს ანტიკვარული პროდუქციის ბაზარზე და მაღალი ფასი აქვს.
მაკართურის სტიპენდია

მაკართურის სტიპენდიების პროგრამა, ასევე ცნობილი როგორც მაკართურის სტიპენდია და საყოველთაოდ, მაგრამ არაოფიციალურად ცნობილია როგორც „გენიალური გრანტი“, არის პრიზი, რომელსაც ყოველწლიურად ანიჭებს ჯონ და კეტრინ მაკართურების ფონდი, როგორც წესი, 20-დან 30-მდე ნებისმიერ სფეროში მოღვაწე პიროვნებას, რომლებმაც აჩვენეს „განსაკუთრებული ორიგინალურობა და თავდადება თავიანთ შემოქმედებით საქმიანობაში და გამოხატული თვითმართვის უნარი“ და არიან შეერთებული შტატების მოქალაქეები ან რეზიდენტები.

ფონდის ვებგვერდის მიხედვით, „სტიპენდია არ არის ჯილდო წარსული მიღწევებისთვის, არამედ ინვესტიციაა პიროვნების ორიგინალურობაში, გამჭრიახობაში და პოტენციალში“, მაგრამ ის ასევე ამბობს, რომ ასეთი პოტენციალი „დაფუძნებულია მნიშვნელოვანი მიღწევების ისტორიაზე“. სტიპენდია ამჟამად არის $800,000, რომელიც ეტაპობრივად გაიცემა ყოველკვარტლურად, ხუთი წლის განმავლობაში. 1981 წლიდან მაკართურის სტიპენდია 1111 პიროვნებას გადაეცა 18-დან 82 წლამდე სტიპენდიას უწოდეს „ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი ჯილდო“.

პროგრამა არ იღებს განაცხადებს. ანონიმური და კონფიდენციალური ნომინანტები მოწვეულია ფონდის მიერ და განიხილება ანონიმური და კონფიდენციალური შერჩევის კომიტეტის მიერ, რომელიც შედგება დაახლოებით ათეული ადამიანისგან. კომიტეტი განიხილავს ყველა ნომინანტს და რეკომენდაციას უწევს მიმღებებს პრეზიდენტთან და დირექტორთა საბჭოსთან. ახალი სტიპენდიანტის უმეტესობა მათი ნომინანტობისა და ჯილდოს შესახებ პირველად იგებს მისალოცი სატელეფონო ზარის შემდეგ. ჯეიმზ კოლინზმა ეს გამოცდილება - ის სარედაქციო სვეტში აღწერა.

მმართველი დირექტორი, რომელიც ხელმძღვანელობს მაკარტურის სტიპენდიანტთა პროგრამას, არის სესილია კონრადი.

ლაურეატები
1981 წლიდან მოყოლებული, პროგრამამ გასცა 1131 სტიპენდია. ჰარვარდის უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულებს მიღებული აქვთ 188 სტიპენდია, რასაც მოჰყვება იელის უნივერსიტეტის (95), კალიფორნიის უნივერსიტეტის, ბერკლის (78), პრინსტონის უნივერსიტეტის (71) და კოლუმბიის უნივერსიტეტის (65) კურსდამთავრებულები.

უნივერსიტეტების ტოპ-ათეული (ყველაზე მეტი სტიპენდიანტის მიხედვით)
ძილის დაავადება

ძილის დაავადება, აგრეთვე ცნობილი როგორც აფრიკული ტრიპანოსომოზი — ადამიანის ტრანსმისიული ბუნებრივ-კერობრივი დაავადება. ნიშნები და სიმპტომები ჰემოლიმფურ სტადიაში მოიცავს: ციებ-ცხელების შემოტევებს, ტემპერატურის აწევას, ლიმფური კვანძებისა და ელენთის გადიდებას, ძლიერ თავის ტკივილს, სისუსტეს, უძილობას. მეორე სტადიაში, რომელიც თვეებისა და წლების განმავლობაში გრძელდება, ჭარბობს ცენტრალური ნერვული სისტემის დაზიანების ნიშნები, უძილობას ცვლის ძილიანობა, განსაკუთრებით დღისით.

გამომწვევი
ძილის დაავადების გამომწვევია უმარტივესი პარაზიტების — ტრიპანოსომების 2 სახეობა. დაავადების გამომწვევის წყაროა ადამიანი და ცხოველები. მისი გადამტანია ბუზი ცეცე, რომელსაც ინფექცია გადააქვს სისხლის წუწნისას.

გავრცელების არეალი
ძილის დაავადება წარმოიშვა აფრიკაში. ძირითადად გხვდება აფრიკის ცენტრალურ, დასავლეთ და აღმოსავლეთ რაიონებში.

მართვა
ძილის დაავადების დასადგენად აკეთებენ სისხლის ნაცხის და ზურგის ტვინის სითხის მიკროსკოპიას. მისი მკურნალობა შესაძლებელია ქიმიოთერაპიული საშუალებებით.
მათე 1

მათე 1 — მათეს სახარების პირველი თავი. პირველ ნაწილში, 1:1-17 მუხლებში საუბარია იესო ქრისტეს წინაპრებზე („ასე რომ, მთელი შთამომავლობა აბრაამიდან დავითამდე თოთხმეტი თაობა, და დავითიდან ბაბილონის ტყვეობამდე თოთხმეტი თაობა და ბაბილონის ტყვეობიდან ვიდრე ქრისტემდე თოთხმეტი თაობა“), აბრაამიდან მარიამ ღვთისმშობლის ქმარ იოსებამდე. მეორე ნაწილში, 1:18-25 მუხლებში საუბარია ქალწული მარიამის მიერ იესოს შობაზე.

მუხლები
მათე 1:2

მათე 1:2 — მათეს სახარების პირველი თავის მეორე მუხლი. ამ მუხლიდან იწყება საუბარი გენეალოგიაზე. მუხლში ნახსენები არიან იუდა და იუდას ძმები, რომელთაც გენეალოგიურ ხეში ადგილი არ უკავიათ. უილიამ დეივიდ დეივისი და დეილ ელისონი აღნიშნავენ, რომ ისააკის დაბადება ძველი აღთქმის მიხედვით სასწაულებრივია, ამრიგად, არსებობს გარკვეული სიმეტრია გენეალოგიაში ნახსენებ პირველი და უკანასკნელ დაბადებას შორის, რადგან ორივე მათგანი სასწაულებრივია.

მათე 1:1
2. აბრაამმა შვა ისააკი; ისააკმა შვა იაკობი; იაკობმა შვა იუდა და მისი ძმები.
მათე 1:3

მათე 1:3 — მათეს სახარების პირველი თავის მესამე მუხლი. ამ მუხლში გრძელდება საუბარი იესო ქრისტეს გენეალოგიაზე და ნახსენები არიან ძველი აღთქმის ბიბლიური ფიგურები (იუდა, ფარეზი, ზარა, თამარი, ესრომი, არამი). მოცემული გენეალოგია ემთხვევა ბიბლიის რამდენიმე მონაკვეთში გაჟღერებულს.

მათე 1:3
3. ხოლო იუდამ შვა ფარეზი და ზარა თამარისაგან; ფარეზმა შვა ესრომი; ესრომმა შვა არამი.
მათე 1:4

მათე 1:4 — მათეს სახარების პირველი თავის მეოთხე მუხლი. ამ მუხლში გრძელდება საუბარი იესო ქრისტეს გენეალოგიაზე და ნახსენები არიან ძველი აღთქმის ბიბლიური ფიგურები (არამი, ამინადაბი, ნაასონი, სალმონი). მოცემული გენეალოგია ემთხვევა ბიბლიის რამდენიმე მონაკვეთში გაჟღერებულს, მათ შორის ლუკას სახარების მესამე თავის 33-ე მუხლს („ამინადაბისა, არამისა, ესრომისა, ფარესისა, იუდასი“)

მათე 1:4
4. არამმა შვა ამინადაბი; ამინადაბმა შვა ნაასონი; ნაასონმა შვა სალმონი.
მათე 1:5

მათე 1:5 — მათეს სახარების პირველი თავის მეხუთე მუხლი. ამ მუხლში გრძელდება საუბარი იესო ქრისტეს გენეალოგიაზე და ნახსენები არიან ძველი აღთქმის ბიბლიური ფიგურები. მოცემული გენეალოგია ემთხვევა ბიბლიის რამდენიმე მონაკვეთში გაჟღერებულს, მათ შორის ლუკას სახარების მესამე თავის 32-ე მუხლს („აიესესი, იობედისა, ბოოსასა, სალმონისა, ნაასონისა“)

მათე 1:5
5. სალმონმა შვა ბოოსი რაქაბისაგან; ბოოსმა შვა იობედი რუთისაგან; იობედმა შვა იესე; იესემ შვა მეფე დავითი.
წმინდა ნიკოლოზის ორდენი

წმინდა ნიკოლოზის ორდენი — საქართველოს სახელმწიფო ჯილდო; ორდენი, რომლითაც ჯილდოვდებიან პირები ქველმოქმედებისათვის, ქვეყნისა და ხალხის უანგარო სამსახურისათვის. ორდენი ბერძენი წარმოშობის ეპისკოპოსის, წმინდა ნიკოლოზის სახელობისაა. დამტკიცებულია 2009 წლის 31 ივლისის საქართველოს პარლამენტის № 1553 დადგენილებით.

აღწერა
წმინდა ნიკოლოზის ორდენი ოქროს ვარსკვლავია. წმინდა ნიკოლოზის ორდენი და მისი ესკიზი დამზადებულია ლიეტუვის ზარაფხანაში.

— დიდ ვარსკვლავში დომინირებს შინდისფერი მინანქარი, ბოლოები არის ოქროსფერი, ფონად გამოყენებულია მწვანე, ასევე ოქროსფერი მინანქარი. ცენტრში რელიეფურად (ამოწეული) გამოსახულია წმინდა ნიკოლოზი, გარშემო თეთრი მინანქარია გამოყენებული და არის წაწერა: „წმინდა ნიკოლოზი“, რომლის კანტიც დამუშავებულია ორნამენტით. ვარსკვლავი ოქროს ყუნწით მოძრავად უკავშირდება სამაგრის რგოლს. ოქროს რგოლი ხისტად არის დაკავშირებული სამაგრთან. სამაგრის რგოლი ოქროსფერია.

— ცენტრში ოქროსფერ ფონზე რელიეფურად (ამოწეული) გამოსახულია საქართველოს გერბი. ორდენის ბაფთა არის წითელი და თეთრი.
მედალი „სამოქალაქო თავდადებისათვის“

მედალი „სამოქალაქო თავდადებისათვის“ — საქართველოს სახელმწიფო ჯილდო; მედალი, რომლითაც ჯილდოვდებიან პირები სამაგალითო სამოქალაქო მოქმედებისათვის — თავდადებული სამოქალაქო მოქმედებისას, განსაკუთრებული მოქალაქეობრივი პასუხისმგებლობისა და პიროვნული სიმამაცის გამოვლენისას. მედალი შემოღებულია საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებით 2010 წლის 18 ივნისს.

აღწერა
„სამოქალაქო თავდადებისათვის” მედლის ესკიზის
ავტორია მხატვარი-ჰერალდიკოსი მამუკა გონგაძე

— მედალი სამოქალაქო თავდადებისათვის მრგვალი ოქროსფერი მეტალის მედალიონია,
რომლის ცენტრში გამოსახულია საქართველოს სახელმწიფო გერბი. გერბის გარშემო განლაგებულია თორმეტი მცირე ჰერალდიკური ჯვარი (ბოლნური). მედალიონი ქართული ვაზის წნულის ორნამენტის დეტალით უკავშირდება ბაფთას. ბაფთა არის ლივლივა ლაჟვარდისფერი (ლურჯი), კიდეებზე მცირე ლურჯი ზოლების შიგნით ორი ვერცხლისფერი ზოლია. მედლის თამასა არის ლაჟვარდისფერი (ლურჯი), კიდეებზე ვერცხლისფერი ზოლით. მედლის დიამეტრი - 3,7 სმ-ია; მედალი არის გულსაკიდი;

— ამოტვიფრულია წარწერა - „სამოქალაქო თავდადებისათვის”. მედალიონი ქართული „ვაზის წნულის” ორნამენტის დეტალით უკავშირდება ბაფთას. ბაფთა ლივლივა ლაჟვარდის (ლურჯი) ფერია კიდეებზე მცირე ზომის ლურჯი ზოლების შიგნით ორი ვერცხლისფერი ზოლით.

მედლის მფლობელები
2019 — გიგა ოთხოზორია.
2021 — შოთა ქარსელაძე და დათა ვანიშვილი.
2022 — გუდაურში სამაშველო ოპერაციისას დაღუპული ზაზა ლორია, დიმიტრი ქააძე, ლევან ჩოხელი, ანდრო ქუჯოშვილი, გიორგი მარგიანი, კახა ტორჩინავა, გიორგი ვენეცკი და ქეთევან გულაღაშვილი.
ევგენი იმნაძე

ევგენი სიმონის ძე იმნაძე (დ. 4 დეკემბერი, 1875, — გ. 1 აპრილი, 1945, ნიუ-იორკი, აშშ; დაკრძალულია მაუნთ-ოლივეტის სასაფლაოზე) — ქართველი სამხედრო პირი, რუსეთის იმპერიის არმიის გენერალ-მაიორი (1916).

დაამთავრა თბილისის კადეტთა კორპუსი (1893), კონსტანტინეს საარტილერიო სასწავლებელი (1895) და ნიკოლოზის გენერალური შტაბის აკადემია ( თანრიგით, 1903). 1893 წლიდან იყო სამხედრო სამსახურში. 1904-1907 წლებში მსახურობდა ვილნოს სამხედრო ოლქის შტაბის უფროსის ადიუტანტის თანაშემწედ. 1911 წელს მიენიჭა პოლკოვნიკის წოდება. მსოფლიო ომის დროს მეთაურობდა კავკასიის მე-12 მსროლელ პოლკს (1915-1916), შემდეგ იყო ციმბირის მე-14 მსროლელი დივიზიის შტაბის უფროსი (1916 წლიდან). რუსეთის სამოქალაქო ომში თეთრი მოძრაობის მხარეს იყო, 1919 წლიდან ირიცხებოდა სამხრეთ რუსეთის შეიარაღებული ძალების მთავარსარდლის შტაბის რეზერვში. 1919-1920 წლებში დანიშნული იყო ოდესის სამხედრო სასწავლებლის უფროსად. 1920 წელს ემიგრაციაში წავიდა ამერიკის შეერთებულ შტატებში, ცხოვრობდა დეტროიტსა და ნიუ-იორკში. ხელმძღვანელობდა დეტროიტის რუსეთის შეარაღებული ძალების ვეტერანთა საზოგადოებას, ნიუ-იორკში მუშაობდა ჟურნალ „ჯარი და ფლოტის“ (« ») წარმომადგენელად. დაჯილდოებულია წმ. სტანისლავის (1906), (1913) და (1917) ხარისხის, წმ. ანას (1909) და (1916), წმ. ვლადიმირის (მახვილებითა და ბაბთით, 1915) და (მახვილებით, 1915) ხარისხის ორდენებით, ასევე „გიორგის იარაღით“ (1915).
ინგოროყვა

საკუთარი სახელი ინგოროყვა შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

ანტონ ინგოროყვა — ქართველი პოლიტიკოსი
გიორგი ინგოროყვა — ქართველი ნეიროქირურგი
ეგნატე ინგოროყვა — მწერალ ეგნატე ნინოშვილის ნამდვილი სახელი და გვარი
ზურა ინგოროყვა — ქართველი მსახიობი
პავლე ინგოროყვა — ქართველი ლიტერატურათმცოდნე, ისტორიკოსი
მედალი „საბრძოლო დამსახურებისათვის“

მედალი "საბრძოლო დამსახურებისთვის" — საქართველოს სახელმწიფო ჯილდო; მედალი, რომლითაც ჯილდოვდებიან საქართველოს სამხედრო მოსამსახურეები და სამოქალაქო პირები სამშობლოს დაცვისა და ერთიანობის უზრუნველყოფაში განსაკუთრებული პირადი დამსახურებისათვის. მედალი შემოღებულია საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებით 1992 წლის 24 დეკემბერს.

აღწერა
„საბრძოლო დამსახურებისათვის” მედლის ესკიზის ავტორია არქიტექტორი გიორგი ავსაჯანიშვილი.

მედალი „საბრძოლო დამსახურებისათვის” წარმოადგენს 33 მმ დიამეტრის ოქროსფერ მრგვლოვან სილუეტს. მედლის ავერსი დაყოფილია რვა ტოტად, რომლის თითოეულ სეგმენტში ჩაწნულია ჯაჭვისებრი ხლართით გამიჯნული ცხრა რელიეფური სხივი. 17 მმ დიამეტრის წრიული ფორმის ვერცხლისფერ შუაგულში გამოკვეთილია შვიდქიმიანი ვარსკვლავი, რომელზეც ამოზიდულია ორი განსხვავებული დიამეტრის წრე. მედლის ყუნწი მოძრავადაა დაკავშირებული სამაგრთან, რომელზეც გადაკრულია 25 მმ სიგანის ბაფთა. ბაფთის თეთრ ფონზე გამოხატულ 2 მმ სიგანის ორ მწვანე ხაზს ორივე მხარეს ახლავს 2 მმ სიგანის ძოწისფერი ხაზები. მედლის რევერსზე შუაგულში ამოტვიფრულია შვიდქიმიანი ვარსკვლავი, ხოლო მის გარშემო წრიულად წარწერა – „საბრძოლო დამსახურებისათვის”.

მედალის მფლობელები
2000 — ზურაბ ფოჩხუა
2011 — მამუკა ყურაშვილი
მათე 1:6

მათე 1:6 — მათეს სახარების პირველი თავის მეექვსე მუხლი. ამ მუხლში გრძელდება საუბარი იესო ქრისტეს გენეალოგიაზე. სოლომონის დედად მოხსენიებული ურია ხეთელის ცოლი ბათშებაა. მისი მხოლოდ პირველი ქმრის სახელით ხსენება ხაზს უსვამს დავითთან მისი კავშირის მრუშობას. ის არის ერთ-ერთი იმ ოთხი ქალიდან, რომლებიც მ გეოხსენიებულნი არიან გენეალოგიაში (დანარჩენი სამია: თამარი, რაჰაბი და რუთი; თუ არ ჩავთვლით მარიამ ღვთისმშობელს, იესოს დედას).

მათე 1:6
6. მეფე დავითმა შვა სოლომონი ურიას ცოლისაგან.
მათე 1:7

მათე 1:7 — მათეს სახარების პირველი თავის მეშვიდე მუხლი. ამ მუხლში გრძელდება საუბარი იესო ქრისტეს გენეალოგიაზე და ნახსენები არიან ებრაული ბიბლიის ფიგურები (სოლომონი, რობოამი, აბია, ასა). თავდაპირველად ნახსენებია სოლომონი, რომელიც ისრაელს ძვ. წ. 962-922 წლებში მართავდა, გენეალოგია შემდგომ იუდეის მეფეებზე გადადის, თავდაპირველად მოხსენიებულია რობოამი, რომლის გარდაცვალების შემდგომაც მისი ადგილი აბიამ დაიკავა და ქვეყანას ორი წელი მართავდა. აბიას დაღუპვის შემდგომ მმართველობა მის შვილზე, ასაზე გადავიდა.

მათე 1:7
7. სოლომონმა შვა რობოამი; რობოამმა შვა აბია; აბიამ შვა ასა.
კიღურაძე

საკუთარი სახელი კიღურაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

გივი კიღურაძე — ქართველი ისტორიკოსი
თამაზ კიღურაძე — ქართველი არქეოლოგი
ივანე კიღურაძე — ქართველი მათემატიკოსი, პოლიტიკოსი
ლავროსი კიღურაძე — ქართველი პოლიტიკოსი, რევოლუციონერი
ომარ კიღურაძე — ქართველი ინჟინერ-თბოენერგეტიკოსი
ოლღა ბელენკო

ოლღა ბელენკო (დ. 3 ივლისი, 1914, თბილისი ― გ. 1999, იქვე) — ქართველი მსახიობი, საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტი (1967).

ბიოგრაფია
1932 წელს მუშაობა დაიწყო მოზარდ მაყურებელთა რუსულ თეატრში მსახიობად, სადაც ათეული წლების მანძილზე მოღვაწეობდა. მისი შესრულებული როლებიდან აღსანიშნავია: კატერინა ლიპოჩკა, ლარისა, აგნია (ა. ოსტროვსკის „ჭექა-ქუხილი“, „უდანაშაულო დამნაშავენი“, „შინაურები ვართ, მოვრიგდებით“, „უეცარი სიმდიდრე“, „ყოველთვის ყველიერი არ არის“), აგაფია (ნ. გოგოლის „ქორწინება“), გაიანე (ა. სუმბათაშვილის „ღალატი“), ამალია, ლუიზა (ფ. შილერის „ყაჩაღები“, „ვერაგობა და სიყვარული“), ჯულიეტა (უ. შექსპირის „რომეო და ჯულიეტა“), ემილია (მ. ლერმონტოვის „ესპანელები“), ბეატრიჩე (კ. გოლდონის „ორი ბატონის მსახური“), მაშა (ა. პუშკინის „დუბროვსკი“), ლუბკა შევცოვა (ა. ფადეევის „ახალგაზრდა გვარდია“), ოლგა (კ. ტრენიოვის „გიმნაზიელები“), ლიზა (ვ. გუსიევის „რიბაკოვის შვილი“), ფარელი (ლ. ჰელმანის „ფარელის ოჯახი კარგავს მოსვენებას“) და სხვა.

ჯილდოები და აღიარება
1946 — საქართველოს დამსახურებული არტისტი
1967 — საქართველოს სახალხო არტისტი
ანზორ ხერხაძე

ანზორ ხერხაძე (დ. 20 თებერვალი, 1937, ქუთაისი ― გ. 13 სექტემბერი, 2019, იქვე) — ქართველი მსახიობი, საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტი (1990), ღირსების ორდენის კავალერი (1997), ქუთაისის საპატიო მოქალაქე (2001)

ბიოგრაფია
1962 წელს დაამთავრა თეატრალური ინსტიტუტი და ამავე წლიდან ქუთაისის დრამატული თეატრის მსახიობია. ნათამაშები აქვს 200-ზე მეტი როლი. მისი შესრულებული როლებიდან აღსანიშნავია: სოსოია (ნ. დუმბაძე „მე ვხედავ მზეს“, რეჟ. გ. ლორთქიფანიძე), ოსვალდი (იბსენი „მოჩვენებანი“, რეჟ. მ. იმედაძე), დათიკო (ი. ჭავჭავაძე „გლახის ნაამბობი“, რეჟ. აკ. ვასაძე), იეთიმ გურჯი (ო. მამფორია „იეთიმ გურჯი“, რეჟ. ი. მაცხონაშვილი), პლატონ კრეჩეტი (ა. კორნეიჩუკი „პლატონ კრეჩეტი“, რეჟ. ა. ტუმილოვიჩი), პორფირი (დ. კლდიაშვილი „ქამუშაძის გაჭირვება“, რეჟ. შ. კობიძე), მეფე გიორგი (კ. გამსახურდია „დიდოსტატის მარჯვენა“, რეჟ. გ. ქავთარაძე), ბატონი ამილკარი (ივჟამიაკი „ბატონი ამილკარი“, რეჟ. ე. ეგაძე), მირვანოზი (ი. სამსონაძე „აბეშურა-ფარნავაზიანთა უკანასკნელი დედოფალი“, რეჟ. ნ. ლორთქიფანიძე), აქტიორი (აკაკი „სამეფოო, ძველთა-ძველო“, რეჟ. ნ. ლორთქიფანიძე), გრენგოლმი (შ. დადიანი „გუშინდელნი“, რეჟ. გ. სიხარულიძე).

1980-1998 წლებში ანზორ ხერხაძე იყო საქართველოს თეატრის მოღვაწეთა კავშირის ქუთაისის განყოფილების თავმჯდომარე. მას 6-ჯერ გადაეცა პრემია მამაკაცის როლის საუკეთესო შესრულებისათვის. 2010 წელს ქუთაისში, ლადო მესხიშვილის სახელობის თეატრის შენობის წინ გაიხსნა ანზორ ხერხაძის ვარსკვლავი. 2017 წელს მსახიობს მიენიჭა „ხელოვნების ქურუმის“ წოდება.

ჯილდოები და აღიარება
1980 — საქართველოს დამსახურებული არტისტი
1990 — საქართველოს სახალხო არტისტი
1997 — ღირსების ორდენი
2000 — აკაკი წერეთლის სახელობის პრემია
2001 — ქუთაისის საპატიო მოქალაქე
2002 — ლადო მესხიშვილის სახელობის პრემია
2003 — წლის საუკეთესო მსახიობის წოდება
2004 — სახელმწიფო პრემია
2017 — აკაკი ხორავას სახელობის პრემია

ფილმოგრაფია
1975 — პირველი მერცხალი — ვახტანგი
1976 — გასეირნება თბილისში (ნამდვილი თბილისელი და სხვები)
1976 — ბაკულას ღორები — ალექსანდრე შარიქაძე
2017 — ჩემი ბედნიერი ოჯახი — ვაჟა