ივერია-სოფრონის უდაბნო

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია = ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქი
| რაიონი =არზამასის რაიონი
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი =აღდგენილი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი = ოფიციალური ვებგვერდი
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = საუკუნე
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 55.482614
| გრძედი = 43.714159
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
ივერია-სოფრონის უდაბნო — დედათა მართლმადიდებლური მონასტერი ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქის არზამასის რაიონის სოფელ კავაქსაში. დაარსებულია საუკუნეში. ეკლესია მიეკუთვნებოდა რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიას.

მონასტრის სახელწოდება მომდინარეობს ივერიის ღვთისმშობლის ხატისა და ადგილობრივი მორჩილი ბერის სოფრონის სახელისაგან, რომელმაც დააარსა უდაბნო. ბერი სოფრონი 1921 წელს აღნიშნულ უდაბნოში გარდაიცვალა.

ისტორია
ივეროა-სოფრონის უდაბნო დააარსა საუკუნის დასასრულს არქიმანდრიტმა სოფრონმა (სმირნოვი), რომელიც იმჟამად იყო არზამასის ვისოკოგორის უდაბნოს წინამძღვარი.

სასულიერო კონსისტორიის ბრძანებით 1907 წლის 16 ნოემბრიდან არქიმანდრიტმა სოფრონმა დატოვა ვისოკოგორის უდაბნოს წინამძღვრის პოსტი და 1908 წლის დასაწყისიდან დასახლდა ტყიან უდაბნოში. ბერთან ერთად ვასახლდა მისი ოთხი მორჩილი, ცოტა მოშორებით კი ააგეს კარის ეკლესიის შენობა სავაც ცხოვრობდა 12 გოგონა, ძირითადად მისი სულიერი შვილები, რომლებიც შემდეგ გახდნენ უდაბნოს მსახურები.

1908 წლის 26 ივლისს, შედგა ტაძრის კურთხევა იესო ქრისტეს ჯოჯოხეთში მისვლის სახელზე.

1921 წელს ბერი სოფრონის გარდაცვალების შემდეგ, არზამასის ეპისკოპოსმა მიხეილმა აქ ოფიციალურად დააარსა ივერია-სოფრონის თემი, ივერიის ღვთისმშობლის ხატის პატივსაცემად. აღნიშნული უდაბნო მოქმედებდა 1929 წლამდე, სანამ არ დახურეს ქვეყნის ხელისუფლებაში მოსულმა ბოლშევიკებმა.

1990-იანი წლების დასაწყისში, ახლოს მვებარე სოფლების მოსახლეობის ძალებით დაიწყო უდაბნოს აღორძინება. უფოსებმა მიტოვებული სახლები დაშალეს ვა მასალა გადაიტანეს მიტოვებულ მონასტერში. ააგეს დროებითი ეკლესია, სამლოცველო, ორი სახლი, პირუტყვის სახლი და აბანო, მაგრამ რადგანაც მონასტერში მონაზვნები არ ყოფილან, 1990-ანი წლების ბოლოს აღორძინების პროცესი შენელდა.

2001 წლის ბოლოდან სოფრონის უდაბნოში დასახლდა დედაოების მცირე ჯგუფი, რომელთაც ხელმძღვანელობდა ვლადიმირა ცვეტკოვა. უდაბნოში ამ დროისათვის ცხოვრობდა რამდენიმე დარაჯი და მუშა.

2002 წლის დეკემბერში ღუმელის მილიდან გაჩნდა ხანძარი, რის შედეგადაც სამლოცველი სახლი მთლიანად დაიწვა.

2003 წელს საფუძველი ჩაუყარეს სავანის ახალ ტაძარს. სანქტ-პეტერბურგელი ხელოსნების ჯგუფმა ააგეს ხის ძელური შენობა ძველ რუსულ სტილში. ტაძარი დააფარეს სახურავი, დაადგეს ორი გუმბათი და დააყენეს ჯვარი, დაამონტაჟეს ფანჯრები და დაიწყეს შიდა სამუშაოები.

2008 წლის 12 ივლისს უკრაინის მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდა სინოდის გადაწყვეტილებით ბერი სოფრონი წმინდანად შერაცხეს სვიატოგორსკის ლავრის ჩვიდმეტ წმინდანთან ერთად. სწორედ სვიატოგორსკში დაიწყო სოფრონმა სამონასტრო ცხოვრება. გარკვეული პერიოდის შემდეგ სოფრონის საფლავზე ააგეს ეგვტერი.

უდაბნოს ხშირად სტუმრობენ ადამიანები, მოსალოცად და მონასტრის დებისათვის ფიზიკური დახმარების გასაწევად.