აზიზ ალიევი

აზიზ მამედქარიმის ძე ალიევი ( დ. 1 იანვარი, 1897, სოფ. ჰამამლი, ერევნის პროვინცია — გ. 27 ივლისი, 1962) — აზერბაიჯანის სახელმწიფო მოხელე და მეცნიერი, მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი.

განათლება
აზიზ ალიევი დაიბადა 1897 წლის პირველ იანვარს, ერევნის პროვინციის სოფელ ჰამამლიში. მამა მამედქარიმ ქარბალაი გურბანალის ძე მიწათმოქმედებით იყო დაკავებული, დედა ზაჰრა იყო ცნობილი ირავანის ვაჭრის იბრაჰიმ ბეის ქალიშვილი.

აზიზ ალიევი 8 წლის ასაკში ჩაირიცხა რუსულ-თათრული (აზერბაიჯანული) სკოლაში და იქ დაწყებითი განათლება მიიღო. 1908 წელს იგი შემოდის ერევნის გიმნაზიაში და დაამთავრა გიმნაზია 1917 წელს შესანიშნავი ნიშნით ყველა საგანში. ფინანსურად სწავლის გასაგრძელებლად, წერილი გაუგზავნა ბაქოს მილიონერს, ქველმოქმედს ჰაჯი ზეინაბაბდინ თაგიევს და მალევე მიიღო 300 მანეთი, რაც იმ დროისათვის ღირებულ ქონებად ითვლებოდა.

იმავე წელს მან პეტერბურგში წარმატებით ჩააბარა კონკურსი, მოთხოვნადი მეცნიერების მონაწილეობით და ჩაირიცხა სამხედრო სამედიცინო აკადემიაში, რუსეთის ერთ-ერთ ყველაზე პრესტიჟულ უნივერსიტეტში.

პირველი წლის დასაწყისიდან თავისუფალ დროს ა. ალიევი მუშაობდა სანქტ-პეტერბურგში ორგანიზებულ სადეზინფექციო და პროფილაქტიკური ბრიგადისთვის, რათა მოეწყოს ელეგანტური საწოლები. იგი ამით მის ოჯახს მინიმალური ხელფასით უზრუნველყოფდა და მშობლებს ეხმარებოდა.

სომეხთა გენოციდის მოწმე
აზიზ ალიევი 1918 წლის ივნისში, საზაფხულო არდადეგების დროს ბრუნდება ერევანში. იმ დროს ერევანში მოსახლეობის უმრავლესობა აზერბაიჯანელები იყვნენ. მაგრამ აქ სომეხი დუშნაკები ადგილობრივი მოსახლეობის მიმართ სასტიკი სისასტიკეების წინაშე დგანან. იგი იძულებული ხდება ოჯახი გადაიტანოს ნახჩევანის სოფელ შარურის რაიონში. გარკვეული პერიოდის განმავლობაში, შარაურში დარჩენის შემდეგ, მან დედა და ძმა გადაიყვანა სოფელ შახტატში.

ეს ვითარება ალიევს ართმევს პეტერბურგში დაბრუნების შესაძლებლობას და სწავლის გაგრძელებას. 1920 წლის მაისს ერევანში განლაგებული დაშნაკის ჯარები, ჩრდილოეთით ბოლშევიკთა მფარველთა უშუალო მხარდაჭერით, თავს დაესხნენ შაურის რაიონს, მათ შორის სოფელ შახტახტს, და ჩაიდინეს სასტიკი ხოცვები.

სისხლიანი მასობრივი გადარჩენილებისა და შახტახტის დევნილი მოსახლეობის, აზიზ ალიევის ოჯახის ჩათვლით, გადის მდინარე არაზში და გარკვეული ხნით ცხოვრობდნენ სამხრეთ აზერბაიჯანის არაბულ სოფელში. ა. ალიევი აქვე განაგრძობს სამედიცინო დახმარებას და მუშაობს ექიმის ასისტენტად და მოსახლეობას უწევს საჭირო სამედიცინო დახმარებას.

დედამისი 1920 წელს გარდაიცვალა არაბულ სოფელში. 1921 წლის ივნისში მათ შეძლეს დაბრუნება შაახახტის სოფელში, ხოლო აზიზი ალიევი 1923 წლის მაისამდე მუშაობდა სოფელში სამედიცინო ასისტენტად.

გადასახლება ბაქოში
1923 წლის მაისში აზიზ ალიევი გადასახლდა ბაქოში. ამის შემდეგ იწყება მისი ცხოვრების ახალი ეტაპი.
ბაქოში პირველად ის ასრულებდა აღმასრულებელ თანამდებობას, გენერალური განყოფილების უფროსის მოადგილეს, მდივნის მოადგილეს და ბოლოს, რესპუბლიკური სახალხო კომისარიატის მდივანს. გარდა ამ რთულ და საპასუხისმგებლო თანამდებობებზე სამუშაოდ, იგი აგრძელებს სამედიცინო განათლებას მედიცინის ფაკულტეტზე, რომელიც გამოქვეყნებულია 1923 წლიდან. დაამთავრა ბაქოს სახელმწიფო უნივერსიტეტის მედიცინის სკოლა 1927 წელს და იწყებს მუშაობას უნივერიტეტის შიდა მედიცინის დეპარტამენტში.

აზიზ ალიევი ამ დეპარტამენტში მუშაობდა, როგორც სტაჟიორი, შემდეგ როგორც მაგისტრის სტუდენტი, ასისტენტი და ასოცირებული პროფესორი. დაინიშნა აზერბაიჯანის კლინიკური ინსტიტუტის რექტორად 1929-1932 წლებში.

აზიზ ალიევმა განსაკუთრებული ყურადღება დაუთმო აზერბაიჯანში ჯანდაცვის ორგანიზებას, როგორც მეორე მსოფლიო ომამდე, ისე მის შემდეგაც, და ამ სფეროში მისი ფასდაუდებელი მომსახურება ისტორიაში ოქროს ასოებით არის მოჩუქურთმებული. იგი მუშაობდა საზოგადოებრივი ჯანდაცვის კომისიის სამკურნალო განყოფილების უფროსად, ბაქოს ჯანმრთელობის დაცვის დეპარტამენტის უფროსად, საზოგადოებრივი ჯანმრთელობის კომისრის მოადგილედ და ქვეყნის ყველა სფეროში მუშაობდა ამ სფეროში არსებული პრობლემების მოგვარებაზე.

აზიზ ალიევი, როგორც სამედიცინო ინსტიტუტის რექტორი
1930 წლის 19 ივნისს, ბაქოს სახელმწიფო უნივერსიტეტში აზიზ ალიევმა დიდი წვლილი შეიტანა იმ წლებში -ის შექმნის საქმეში. 1932 წელს იგი გახდა ინსტიტუტის რექტორი.

1934 წლის 30 მარტს, აზიზ ალიევი დაინიშნა ბაქოს ქალაქის ჯანმრთელობის დეპარტამენტის უფროსად, დედაქალაქში ჯანდაცვის გაუმჯობესების მიზნით. ამასთან, 1935 წლის 14 იანვარს იგი დაუბრუნდა –ის რექტორის თანამდებობას აზერბაიჯანში მაღალი კვალიფიკაციის მქონე ეროვნული სამედიცინო პერსონალის ტრენინგის გასაძლიერებლად. რექტორის –ზე დანიშვნის შემდეგ მალევე, შემუშავებულია სამოქმედო გეგმა, ყველა საკითხისათვის, რომლებიც მისი ხელმძღვანელობით უმნიშვნელოვანესად მიიჩნევა. იგი დასაქმებულია აზერბაიჯანულ კადრებში და აფართოებს სამუშაოს ფარგლებს, რომ წერონ სახელმძღვანელოები, გაკვეთილები, მონოგრაფიები და რეკომენდაციები მშობლიურ ენაზე.

მისი ინიციატივით, ბერბერის წიგნები "ყელის, ცხვირის და ყურის დაავადებები", ა .გალციცინის "ბავშვთა დაავადებები", ვ. სკვორცოვის "ფარმაკოლოგიის კურსი", ე. ფრეისელდის წიგნები "ჰისტოლოგია" და სხვა ავტორთა სახელმძღვანელოები თარგმნილია აზერბაიჯანულ ენაზე. 1930-1945 წლებში აზერბაიჯანის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის თანამშრომლებმა გამოაქვეყნეს 80-ზე მეტი სახელმძღვანელო და სახელმძღვანელო. მათგან 55 ემთხვევა ხუთი წლის შემოქმედებით და ნაყოფიერ პერიოდს აზიზ ალიევის ხელმძღვანელობით.

იგი მთელი თავისი კარიერის განმავლობაში ფიქრობდა სამედიცინო გამოცემის შექმნის, გაუმჯობესებისა და გაუმჯობესების გზებზე. მან თანდათანობით დაიწყო თავისი იდეების განხორციელება ამ სფეროში და ინსტიტუტის თანამშრომლების მხარდაჭერით ჩამოაყალიბა "სამედიცინო გამომცემლობა". პირველად პროფესორის ინიციატივით გამოქვეყნდა სტატია "პრაქტიკული და თეორიული მედიცინის ჟურნალი". 1933 წელს დაინიშნა ჟურნალის მთავარ რედაქტორად. 1933 წელს, აზიზ ალიევის ინიციატივით, მედიცინის ინსტიტუტში გამოვიდა მრავალფუნქციური გაზეთი "სამედიცინო პერსონალისთვის". ამჟამად გაზეთი ქვეყნდება აზერბაიჯანის სამედიცინო უნივერსიტეტში, სახელწოდებით "ტაბიბი".

აზიზ ალიევის სამეცნიერო მოღვაწეობა
ნებისმიერ სოციალურ, ადმინისტრაციულ ან ორგანიზაციულ ნაშრომში, ალიევმა არ შეაჩერა თავისი სამეცნიერო ძებნა. მან დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია 1929 წელს, ინსტიტუტის დამთავრებიდან ორი წლის შემდეგ და ხუთი წლის შემდეგ. აზიზ ალიევის სადოქტორო დისერტაცია იყო ღირებული სამეცნიერო ნაშრომი, რომელიც პირველად მიენიჭა აზერბაიჯანში სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის, სსრკ ეროვნული კომიტეტის მიერ. აზიზ ალიევი აირჩიეს სამეცნიერო საბჭოს წევრად სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის აზერბაიჯანის ფილიალის პრეზიდიუმში 1944 წლის 13 მაისს (აზერბაიჯანის საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის საზოგადოებრივი ჯანმრთელობის კომისრის თანამდებობაზე ყოფნის დროს). დადასტურებულია პროფესორის მეცნიერული სახელი.

აზიზ ალიევი სახელმწიფო მოხელე
მეორე მსოფლიო ომის დროს, აზიზ ალიევი, საბჭოთა ჯარისკაცებთან ერთად, წავიდა სამხრეთ აზერბაიჯანში, როგორც პოლიტიკური ლიდერი. ტაბრიზი, ურმია, არდაბალი, არდაბალი, მარანდი და ზანჯანი. ინტელექტუალები, რომლებიც მას თან ახლდნენ და ეწეოდნენ კულტურულ და საგანმანათლებლო საქმიანობას სულეიმან რუსტამი, ოსმან სარივიელი, გილმან მუსაევი, ანვარ მამამანხანლი, ისფრაილ ნაზაროვი, აჰად ბაგირზაძე, გიულამ მამლი, მეჰდიქჰან ვეკილოვი, ჯაბარ მეჯნუნბეიოვი მუშაობდა გაზეთ „სამშობლოსკენ მიმავალ გზაზე“ რედაქტორად. აზიზ ალიევი მჭიდრო კავშირში იყო სამხრეთ აზერბაიჯანთან.

აზიზ ალიევის საქმიანობა ძალიან ფერადი და მრავალმხრივი იყო. ის გარკვეული დროით იყო ბაქოს სახელმწიფო უნივერსიტეტის რექტორი. აკადემიკოსი მ. ტოპჩუბაშოვი სამართლიანად წერდა, რომ: "აზიზი, აშუღ ალასგარი, ჯერ კიდევ ყველა მეცნიერებაში იყო. ძნელი იყო იმის დადგენა, თუ რომელი ინსტიტუტით ასრულებდა მას."

აზიზ ალიევი არის აზერბაიჯანის კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის მდივანი 1941-1942 წლებში და დაღესტნის რეგიონალური პარტიის კომიტეტის პირველი მდივანი 1942-1948 წლებში. იგი იყო ცენტრალური კომიტეტის ინსპექტორი მოსკოვში 1949-1950 წლებში, აზერბაიჯანის საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის მინისტრთა საბჭოს პირველი მოადგილე 1950-1951 წლებში, მოგვიანებით კი აზერბაიჯანის სსრკ ორთოპედიისა და რეკონსტრუქციის ინსტიტუტის დირექტორის თანამდებობაზე. ის არის ექიმთა გაუმჯობესების ინსტიტუტის რექტორი.

დაღესტანში მუშაობის დროს დაღესტნის საზოგადოება ზურგზე აზიზ ალიევსს სპეციალურ მედალიონს უგზავნის. იგივე მედალიონი ამჟამად აზერბაიჯანის ისტორიის მუზეუმშია. 1960 წელს აზიზ ალიევსს მიენიჭა "აზერბაიჯანის სსრკ საპატიო დოქტორის" საპატიო წოდება.

ალიევი აირჩიეს სსრკ-ს - მოწვევის უმაღლესი საბჭოთა დეპუტატად. იგი ასევე იყო სსრკ-ს უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი - მოწვევის, მეორე მოწვევის უზენაესი საბჭოთა დაღესტნის საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის.

აზიზ ალიევს ორჯერ მიენიჭა ლენინის ორდენი, წითელი შრომის ორდენი, სამამულო ომის ორდენი და მრავალი მედალი.

აზიზ ალიევი რეპრესიის მსხვერპლი
თავად აზიზ ალიევი, რომელიც გადაარჩინა მრავალრიცხოვანი ეროვნული სამედიცინო პერსონალი აზერბაიჯანში, საუკუნის 30-იანი წლების მძიმე რეპრესიების დროს დაუსაბუთებელი წამების და სიკვდილის გამო, თავად იყო უსამართლოდ დევნილი 50-იანი წლების დასაწყისში. აზიზ ალიევი 1938 წლის რეპრესიებს გადაურჩა, როგორც სასწაულმა. მას შემდეგ რეპრესირებულ იქნა 50-იანი წლების დასაწყისში. იგი თანამდებობიდან გაათავისუფლეს და ორთოპედიისა და ქირურგიის ინსტიტუტის დირექტორად დანიშნეს, მაგრამ მალევე თანამდებობიდან გაათავისუფლეს. მათ გაგზავნეს პროფესორი, მეცნიერებათა დოქტორი და ამდენი სერვისის კაცი გაგზავნეს საბუნჩის საავადმყოფოში და ის იქ სამი წლის განმავლობაში მუშაობდა.

სამახსოვრო
აზერბაიჯანის ექიმთა გაუმჯობესების სახელმწიფო ინსტიტუტს ასახელებენ ბაქოს, ნახჩევანის და მახაჩკალას ერთ-ერთი ცენტრალურ ქუჩაზე მდებარე აზიზ ალიევის სახელი.

დიდი ხნის განმავლობაში აზიზ ალიევის ქანდაკება ხალხის გულებშია აღმართული. ქანდაკება გაკეთდა იმრან გასიმოვის, სულეიმან რუსტამის, მუსტაფა ბე ტოპჩუბაშოვის, მირზა იბრაიამოვის, რასულ ჰამზატოვის, ბახიშ გაჰრამანოვის, აბდულა გულიევის, ჰამიდ რუსტამოვის, მუსუმახანოვის, აჰმად მუსაევის, ნაბი ტრუმანის მიერ. ეს ასევე ნათელია გურბან ალიევის, ბუზკიკის აგაევის, ჰასან სულთანოვის, ლეილა კარიმოვას და სხვების მოგონებებში. აკადემიკოსი მ. ტოპჩუბაშოვი თავის მოგონებებში წერს აზიზ ალიევის შესახებ: "აზიზი უცნაური ბიჭი იყო. მას საერთო არაფერი ჰქონდა განათლებასთან, ზნეობასთან, მოკრძალებულობასთან, სიკეთესთან და საქმიანობასთან.

დამსახურებულმა ჟურნალისტმა ტაჰირ ტალიბლიმ დაწერა წიგნი სახელწოდებით "აზიზ ალიევი: ასაკი, ცხოვრება, თვითმყოფადობა" 1997.

ისაუბრა 1998 წლის 14 მაისს აზიზ ალიევის დაბადების დღის საიუბილეო ზეიმზე, პრეზიდენტმა ჰეიდარ ალიევმა დეტალურად ისაუბრა აზიზ ალიევის მდიდარი ცხოვრების წესის უცნობი ასპექტების შესახებ და ღირებული მოღვაწეობის შესახებ.

2006 წლის 5 დეკემბერს, სახელმწიფო დონეზე აღინიშნა აზიზ ალიევის დაბადებიდან 110 წლის იუბილე.

აზიზ ალიევის შვილები
მისმა ასულმა ზარიფა ალიევამ განაგრძო მამის საპატიო გზა. იგი გამოჩენილი ოფთალმოლოგი იყო და აირჩიეს აზერბაიჯანის სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის წევრად.

მისი ქალიშვილი გულელა ალიევა იყო გამოჩენილი მუსიკოსი, გამოცდილი პიანინოს შემსრულებელი და ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე.

მისი ვაჟი თამერლან ალიევი იყო სამედიცინო მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი.

მისი ვაჟი ჯამილ ალიევი არის სამედიცინო მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი და აზერბაიჯანის მეცნიერებათა აკადემიის ნამდვილი წევრი.