iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
წულუკიძის თეთრა

წულუკიძის თეთრა, რაჭული თეთრა — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში რაჭიდან.

მისი ძირითადი ნარგავები გავრცელებულია ამბროლაურისა და ცაგერის მუნიციპალიტეტებში. საქართველოს ფარგლებს გარეთ კი უმთავრესად ყირიმში, უზბეკეთსა და ჩრდილოეთ კავკასიაში.

რუსი მეცნიერების მიერ დაშვებული შეცდომის გამო გავრცელებული იყო მცდარი მოსაზრება, რომ „წულუკიძის თეთრა“ სინამდვილეში ესპანური ჯიში „ალბილო კასტელანო“ ან „პედრო ქიმენესის“ ერთ-ერთი ვარიაცია „ქიმენეს ზენბონ“ გახლდათ. ეს ინფორმაცია 1940 წლიდან გაბათილებულია ქართველი ამპელოგრაფების მიერ.

წულუკიძის თეთრა რაჭა-ლეჩხუმის ვაზის ჯიშია. იგი უსახელოურის მსგავსად, ოდნავ შებუსული ჯიშების იმ ჯგუფს ეკუთვნის, რომელიც საქართველოში მცირე რაოდენობითაა წარმოდგენილი.

ბოტანიკური აღწერა
ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, უფრო ხშირად კი ოდნავ წაგრძელებული, სამ-ხუთნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარეს შეიმჩნევა აბლაბუდისებრი შებუსვა, ქვედა იარუსის ფოთლების ძარღვებზე და მათ გასწვრივ კი — იშვიათი ჯაგრისებრი შებუსვა. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ზომისაა, ცილინდრული ან ვიწრო კონუსური ფორმის, იშვიათად გვხვდება დატოტვილი, უფორმო მტევნებიც. მტევნები ხშირად მხრიანია, ზოგჯერ მხარი ძირითადი მტევნის სამ მეოთხედს აღწევს. საშუალო სიკუმსისაა. იშვიათად ახასიათებს თხელი ან კუმსი მტევნები. მარცვალი საშუალო და საშუალოზე დიდი ზომისაა, ოვალური, იშვიათად მომრგვალო მარ(პვლები(პ გვხვდება. შეფერვა მომწვანო-მოყვითალოა თეთრი იერით. მარცვალზე შეიმჩნევა მოყავისფრო ხალები, ხოლო მზის მხარეს გადამწიფებისას — სიდამწვრის ლაქები. კანი თხელი და ნაზი აქვს, თხელი ცვილისებრი ფიფქით დაფარული, ადვილად არ შორდება რბილობს. რბილობი მდნარია, წვენი უფერული, სასიამოვნო და ტკბილი, გემოთი.

წულუკიძის თეთრა საშუალო ზრდისა და უხვმოსავლიანია. სრულ სიმწიფეში სექტემბრის შუა რიცხვებში შედის. სავეგეტაციო პერიოდი კვირტის გაშლიდან სრულ სიმწიფემდე 140-148 დღეა. მტევნის წონა 135-250 გრამია, საჰექტარო მოსავლიანობა კი 6.0-10.0 ტონა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 20.5-22.9%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 7.0-8.1 გ/ლ-ს.

წულუკიძის თეთრა ყველანაირ ნიადაგზე კარგად ვითარდება, მაგრამ მაღალი ღირსების ღვინოს მხოლოდ ფერდობებზე განლაგებულ კირნარ-თიხნარი და ნეშომპალა-კარბონატული ტიპის ნიადაგებზე იძლევა. მისგან იღებენ მაღალი ღირსების ნაზ და სასიამოვნო ევროპული ტიპის სუფრის თეთრ, მშრალ ღვინოს. ასევე ბუნებრივად ნახევრად ტკბილ ღვინოს. ღვინო ყვითელი ფერისაა, აქვს კარგად გამოსახული არომატი, საშუალო სხეული და ნაზი სასიამოვნო გემო. მისგან მზადდება ბუნებრივად ნახევრად ტკბილი ღვინო „თეთრა“.
ავასირხვა

ავასირხვა , ავასარხვა, აუასირხვა, აუასარხვა, ავასარიხვაშიჟი, აოსირხვაჟი, აუიში, აჟიში — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში აფხაზეთიდან.

ჯიშის სახელწოდება ქართულად ნიშნავს ვაზს (აჟ), რომელიც მთა „ვასაზე“ მოჰყავთ. ავასირხვას ერთ-ერთი სინონიმი „აჟიში“ თეთრ ყურძენს ნიშნავს.

თავისი აპელოგრაფიული ნიშნებით უფრო ახლოს დგას აღმოსავლეთ საქართველოს ვაზის ჯიშებთან, ვიდრე დასავლეთ საქართველოს ქეჩისებრად შებუსულფოთლიან და მრგვალმარცვლიან ჯიშებთან. ავასირხვა ყველაზე მეტად აღმოსავლეთ საქართველოს ჯიშს, რქაწითელს უახლოვდება.

ბოტანიკური აღწერა
ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო ან ოდნავ ოვალური ფორმის. სამნაკვეთიანი და სრულიად დაუნაკვეთავი. ფოთლის ზედა და ქვედა მხარე შეუბუსავია. მხოლოდ ძარღვების გგასწვრივ აქვს ჯაგრისებრი შებუსვა. ყვავილი ორსქესიანია, მტევანი საშუალო ზომის, ცილინდრულ-კონუსური ან ცილინდრული ფორმის, ზოგჯერ მხრიანი. მხარის სიგრძე ხშირად მტევნის სიგრძის ნახევარს აღწევს. მტევანი საშუალო სუკუმსისაა. მარცვალი საშუალო ზომისა და ოვალური ფორმისაა, ზოგჯერ მომრგვალოც, მომწვანო-ყვითელი, მზისკენ მიმართულ მხარეზე სიდამწვრის ლაქებით. თხელკანიანია, ცვილისებრი ნაფიფქით სქლად დაფარული. რბილობი საკმაოდ წვნიანია სასიამოვნო გემური თვისებებით.

ავასირხვა საშუალო ზრდისა და საშეალომოსავლიანია. სრულ სიმწიფეში ოქტომბრიდან შედის. სავეგეტაციო პერიოდის ხანგრძლივობა კვირტის გაშლიდან სრულ დამწიფებამდე 180 დღეა. მტევნის საშუალო წონა 110-115 გრამია, საჰექტარო მოსავლიანობა — 7.0-8.0 ტონა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 20-22%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 9.3-11.3 გ/ლ-ს.

ავასირხვა მაღალხარისხიანი საღვინე ჯიშია. მისი ღვინო ცნობილია მაღალი ღირსებით. ყურძნის დაგვიანებით მოკრეფის შემთხვევაში თავისებური კოლხური ტიპის მოტკბო ღვინო დგება. ავასირხვას ღვინო მოყვითალო-ჩალისფერია, ნაზი, კარგად განვითარებული ჯიშური არომატით, შნაარსიანი და ხალისიანი.
ლატვიის პირველი ეროვნული გამოღვიძება

ლატვიის პირველი ეროვნული გამოღვიძება ან პირველი გამოღვიძება (') — 1850–1880 წლებში, განათლებულ ლატვიელებში დაწყებული ეროვნული და კულტურული აღორძინება. ახალგაზრდა ლატვიელები წინააღმდეგობას უწევდნენ ბალტიელ გერმანელებს ლივონიისა და კურლანდიის გუბერნიებში. მათი ძალისხმევა მიმართული იყო ლატვიელებისთვის განათლების მიცემაში, გერმანელების კრიტიკაში და ლატვიური ენისა და კულტურისთვის სტიგმის მოხსნაში.

მოძრაობა 1850 წელს ტარტუს უნივერსიტეტში დაიწყო, რომელიც ლივონიის უმაღლესი განათლების ცენტრი იყო და სადაც 30 ლატვიელი სწავლობდა. სტუდენტმა კრიშიანის ვალდემარსმა საერთო საცხოვრებლის საკუთარი ოთახის კედელზე გამოაკრა მანიფესტი სადაც ის საკუთარ თავს ლატვიელად აცხადებდა, რაც იმ დროს წარმოუდგენელი იყო. მალე მის ირგვლივ 10-13 სტუდენტი შეიკრა. ისინი აწყობდნენ „ლატვიური საღამოების“ ორგანიზებას, სადაც ისინი გერმანელების მიერ დაპყრობილი ლატვიელების მდგომარეობას განიხილავდნენ. კრიშიანისი და იურის ალუნანსი მალე ლიდერებად ჩამოყალიბდნენ. მათ დააფუძნეს გაზეთები და . მოძრაობას თავიდან რუსეთი უჭერდა მხარს, რომელიც მათ გერმანელების საწინააღმდეგო საშუალებად განიხილავდა.

1868 წელს მატ დაიწყეს ლატვიური ხალხური სიმღერების - დაინების შეგროვება. ეს საქმიანობა გააგრძელა კრიშიანის ბარონსმა და 1894 წელს გამოსცა დაინების პირველი კრებული. ის ცნობილი გახდა როგორც - (დაინების მამა).

კიდევ ერთი აქტივისტი იყო მასწავლებელი ატის კრონვალდსი რომელმაც საუკუნის ლივონიის რითმულ ქრონიკებში აღმოაჩინა თეთრ-წითელი დროშა., რომელიც შემდეგ ლატვიის დროშა გახდა. მან მოახდინა ლატვიური ენის მოდერნიზაცია და დაუმატა მასში მრავალი ახალი სიტყვა.

1868 წელს ადოლფს ალუნანსმა ჩამოაყალიბა პირველი ლატვიური თეატრი და ამ პერიოდიდან იღებს ლტვიური თეატრალური სცენარების წერის ისტორია სათავეს. 1873 რიგაში ჩატარდა პირველი ლატვიური სიმღერის ფესტივალი. ფესტივალზე უმეტესად შერულდა ხალხური სიმღერები, თუმცა კარლის ბაუმანისის მიერ დაწერილი ახალი სიმღერა შემდგომ ლატვიის ჰიმნი გახდა. ჰიმნის თავდაპირველი სახელი იყო "ღმერთო დალოცე ლატვია!", თუმცა რუსეთის ცენზურის გამო "ღმერთო დალოცე ბალტიკები!"-თი შეიცვალა.

1888 წელს, ანდრეის პუმპურსის მიერ დაწერილი ეროვნული ეპოსი ლაჩპლესისი პირველად გამოიცა.

პირველი გამოღვიძების მოძრაობას მოყვა ახალი ტალღის/ენერგიის მოძრაობა, რომელიც უფრო პოლიტიკური იყო და წინ უძღოდა სოციალურ-დემოკრატიული პარტიის ჩამოყალიბებას.
კატარის გერბი

კატარის გერბი — კატარის ეროვნული სიმბოლო. ახლანდელი გერბის პირველი ვარიანტი მიღებულია 1976 წელს, განახლებული — 2022 წელს. მის შუაგულში გამოსახულია ორი ურთიერთგადამკვეთი ხმალი, მათ ზემოთ — ტალღები, მასზე მოცურავე აფრიანი ნავი და ორი პალმა (ყველაფერი — ბორდოსფრად).

გერბის წინა ვარიანტზე (1976) შუა ფონი ყვითელია, ხმლები – თეთრი, ტალღები — ლურჯ-თეთრი. გარშემორტყმულია წრით, რომლის ზედა და ქვედა ნახევრები შეფერილია დროშის ფერებში, ზედა — თეთრად, ხოლო ქვედა — ბორდოსფრად. თეთრ ნაწილზე გამოსახულია არაბული წარწერა ( — კატარის სახელმწიფო), ბორდოსფერზე — იგივე წარწერის ინგლისური ვერსია.

ადრინდელი გერბები
წინადადების ტოპოლოგიური მოდელი

ტოპოლოგიური მოდელი — გერმანისტიკულ ენათმეცნიერებაში წინადადებაში სიტყვების თანმიმდევრული განლაგების ერთგვარი მოდელი, რომლის მიხედვითაც გერმანული წინადადება ტიპისდა მიხედვით (თხრობითი, კითხვითი, ბრძანებითი...) რამდენიმე ველად დაიყოფა, და რომელიც გარკვეული წესის მიხედვით შეიძლება შეივსოს მხოლოდ სათანადო გრამატიკული კატეგორიის სიტყვებით.

წინადადების ტოპოლოგიური მოდელი წარმოადგენს გერმანისტიკულ ენათმეცნიერებაში წინადადების აღწერის მეტად გავრცელებულ მეთოდს.

ტერმინით ტოპოლოგიური მოდელი აღნიშნავენ გრაფიკულად გამოსახვად ბადეს, რომელშიც სხვადასხვაგვარი წინადადებები ენაში თავიანთი ვლენის სახეთა მიხედვით სისტემატურად განლაგდებიან და კლასიფიცირებულ სახეს იღებენ.

გარდა გერმანულისა, ტოპოლოგიური მოდელი სკანდინავიური ენების წინადადებების აღსაწერადაც არის მიღებული.
მოსკოვის სამების ტაძარი (ჩერკასკის თავშესაფარი)

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი = მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი = ოფიციალური ვებგვერდი
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = საუკუნე
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 55.781506
| გრძედი = 37.577589
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
მოსკოვის სამების ტაძარი — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ეკლესია დაარსებულია საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ჩრდილოეთის ადმინისტრაციული ოლქის ტერიტორიაზე. მისამართი: ლენინგრადის პროსპექტი სახლი 16.

ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.

ისტორია
1856 წელს თავადმა ნადეჟდა ალექსის ასულმა ჩერკასკაიამ შეიძინა არქიტექტორ იოსიპ ბოვეს საოჯახო აგარაკი. მან აქ ააშენა თავშესაფარი მოხუცი ქალბატონებისათვის. 1857 წელს მან გადაწყვიტა თავშესაფარში აეშენებინა კარის ეკლესია სამების სახელზე და უკვე 1858 წელს იგი აკურთხეს. ეკლესიაში დაკრძალულია ჩერკასკების რამდენიმე წარმომადგენელი.

1886 წელს არქიტექტორმა ნიკოლაი ვოსკრესენსკიმ შეიმუშავა ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელობის ეგვტერის პროექტი. ეგვტერის კურთხევა შედგა 1888 წლის 15 ოქტომბერს. საუკუნის დასაწყისიდან ეკლესია თვითმმართველია.
მოსკოვის სამების ტაძარი (სალტიკოვის ხიდი)

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი = მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი = ოფიციალური ვებგვერდი
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი =
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = საუკუნე
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 55.757461
| გრძედი = 37.679492
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
მოსკოვის სამების ტაძარი — ედინოვერული მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ეკლესია დაარსებულია საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის სამხრეთ-აღმოსავლეთის ადმინისტრაციული ოლქის ლეფორტოვის რაიონის ტერიტორიაზე. მისამართი: სამოკატნაიის ქუჩა, სახლი 3/8.

ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.

ტაძარი ააგეს 1819 წელს ამპირის სტილში და წარმოადგენს ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლს.

ისტორია
სალტიკოვის ხიდთან მდებარე მოსკოვის სამების ტაძარი ააგეს 1819 წელს. 1836 წელს ტაძარი გადააკეთეს. თავდაპირველად ეს იყო ზაფხულის ეკლესია, ხოლო მის გვერდით მდებარეობდა ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანების ზამთრის (თბილი) ტაძარი. ორივე ტაძარი ეკუთვნის ედინოვერულ მართლმადიდებლურ ეკლესიას.

საბჭოთა ხელისუფლებამ ტაძარი დახურა დაახლოებით 1931 წელს. ტაძრის გუმბათი და სამრეკლო დაანგრიეს. ტაძრის ხატი, იოანე ღვთისმეტყველის გამოსახულებით გადაეცა ტრეტიაკოვის გალერეას. 1966 წლამდე ტაძრის შენობაში განთავსებული იყო საცხოვრებელი ოთახები. მოგვიანებით სამების ეკლესია ახლოს მდებარე ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანების სახელობის ეკლესიასთან ერთად სახელმწიფო დაცვის ქვეშ მოექცა. მოსახლეები გაასახლეს შენობიდან, დაიწყო სარესტავრაციო სამუშაოები. 1984 წლისთვის აღადგინეს მთავარი გუმბათი და ოთხიდან ორი კუთხის გუმბათი. 1990-იანი წლების დასაწყისისთვის გარე სარესტავრაციო სამუშაოები დასრულდა. შენობა გადაეცა საბჭოთა კავშირის ინფორმატიკის პრობლემათა ინსტიტუტს.

1992 წელს ეკლესია გადაეცა მოსკოვის საპატრირქოს, აღსდგა ღვთისმსახურება.

ახლოს მდებარე ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანების სახელობის ეკლესიასთან ერთად ქმნის ერთიან სატაძრო კომპლექსს. შემონახულია საუკუნის საეკლესიო გალავანი, რომელიც საერთოა ორივე ეკლესიისათვის.

2016 წლის აპრილიდან ტაძრის წინამძღვარია ეპისკოპოსი ტიხონ (შევკუნოვი).
აზერბაიჯანის პრეზიდენტის შტანდარტი

აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის შტანდარტი — აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის ოფიციალური დროშა. საპრეზიდენტო შტანდარტი დამტკიცდა აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის 2008 წლის 15 სექტემბრის ბრძანებულებით, როგორც პრეზიდენტის ოფიციალური სიმბოლო.

აღწერა
აღწერის ბრძანებაში დამტკიცებულია აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის შტანდარტი. ეს არის კვადრატული ორმხრიანი ცალმხრივი ქსოვილი, რომელიც შედგება სამი თანაბრად ფართო ჰორიზონტალური ზოლისაგან. ზოლის ფერები აზერბაიჯანის დროშის ფერებშია: ლურჯი, წითელი და მწვანე. საპრეზიდენტო დროშა შემოსაზღვრულია ოქროსფერი მაქმანით. წითელი ზოლის ორივე მხარეს აზერბაიჯანის რესპუბლიკის სახელმწიფო ემბლემის გამოსახულებაა. დროშა ერთვის ბოძს, რომელიც მიბმულია წვერზე ნახევარმთვარის სახით და რვაკიდურიანი ვარსკვლავით. სახელურზე აღინიშნება აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის გვარი, სახელი, მამის სახელი და მისი არჩევის თარიღი სახელმწიფო მეთაურის პოსტზე. განკარგულების ტექსტში, დროშის ზომა არ არის მითითებული.

გამოყენების წესი
საპრეზიდენტო შტანდარტის ორიგინალი ინახება პრეზიდენტის სასახლეში. შტანდარტის დუპლიკატები შეიძლება გამოყენებულ და აწეულ იქნას საპრეზიდენტო სასახლისა და საპრეზიდენტო რეზიდენციების შენობებზე; შეიძლება განთავსდეს საპრეზიდენტო სასახლის ან საპრეზიდენტო რეზიდენციების დარბაზებში ან ოთახებში თუ რომელიმე ოფიციალური ღონისძიება იგეგმება პრეზიდენტის მონაწილეობით; შენობებში, სადაც აზერბაიჯანის პრეზიდენტი სტუმრობს; დარბაზებში ან შენობაში, სადაც ოფიციალური ან სხვა სახის ღონისძიებები ტარდება აზერბაიჯანის პრეზიდენტის მონაწილეობით; პრეზიდენტის სატრანსპორტო საშუალებებზე.

საპრეზიდენტო დროშა ასევე გამოიყენება საზეიმო ცერემონიაზე, ასევე ინაუგურაციის ცერემონიის დროს საზეიმო მარშის თანხლებით.
კომაროვის სკოლა

კომაროვის სკოლა (სრული სახელწოდება — სსიპ - ვლადიმირ კომაროვის თბილისის ფიზიკა-მათემატიკის 199 საჯარო სკოლა) — თბილისის საჯარო სკოლა.

სკოლის ისტორია
სკოლა თავისი 50-წლიანი არსებობის მანძილზე ორიენტირებულია ზუსტი და საბუნებისმეტყველო დისციპლინის გაღრმავებულ სწავლებაზე. კომაროვში მიღება მე-7 კლასიდან გამოცდების საშუალებით ხდება. აღსანიშნავია, რომ პედაგოგთა უმრავლესობა „კომაროვდამთავრებულია“.
მოსკოვის იოანე ნათლისმცემლის თავის კვეთის ეკლესია (კაზიონაია)

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი = მოქმედი
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი = კლასიციზმი
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = საუკუნე
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 55.76367
| გრძედი = 37.65558
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
მოსკოვის იოანე ნათლისმცემლის თავის კვეთის ეკლესია — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ცენტრალური ადმინისტრაციული ოლქის ბასმანის რაიონში. მისამართი, პოკროვკის ქუჩა, სახლი 50.

ტაძარი მიეკუთვნებდა რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას.

ისტორია
პირველად 1625 წელს მოიხსენიება მოსკოვის იოანე ნათლისმცემლის თავის კვეთის ტაძარი სლობოდა კაზიონაიაში. ეკლესია აგებული იყო ქვისაგან, მანამდე კი არსებულა ხის ეკლესია ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე ნაკურთხი.

ტაძრის შემდეგი მშენებლობა გრძელდებოდა, 1722 წლისათვის ააშენეს ეგვტერი წმინდა ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე, 1760 წელს კი - დიმიტრი როსტოველის სახელზე. 1770-1772 წლებში ააგეს სატრაპეზო და სამრეკლო. ეკლესია ააშენეს არქიტექტორ მატვეი თევდორეს ძე კაზაკოვის პროექტის მიხედვით, მოსკოვური კლასიციზმის არქიტექტურულ სტილში.

მოსახლეობაში ტაძრის სახელწოდებები იყო: იოანე ნათლისმცემლის ეკლესია, ნათლისმცემლის ეკლესია და იოანეს ეკლესია.

1934 წელს ეკლესია დაანგრიეს, იგივე ბედი ელოდა სამრეკლოს, მაგრამ დიდი სამამულო ომის დაწყების შემდეგ ხელისუფლებამ ეს მიდგომა შეცვალა. სამრეკლოს შიგნით განათავსეს სახელოსნო და საპარიკმახერო.

1995 წელს სამრეკლო გაარემონტეს, მოხატეს და გადასცეს იაკობ ზებედეს ძის სახელობის ტაძარის მრევლს კაზიონაიის სლობოდაში. 2001 წელს აღსდგა სამრეკლო, რომელზეც დაკიდეს რვა ზარი, რომელთაგანაც უდიდესის წონა იყო 530 კგ. სამრეკლო აკურთხა მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქმა ალექსიმ.

არქიტექტურა
დღემდე შემონახული მოსკოვის იოანე ნათლისმცემლის თავის კვეთის ეკლესიის სამრეკლო არის სამიარუსიანი, დაგეგმარებაში სწორკუთხა.

პირველი იარუსი არის კარიბჭე აგებული კლასიციზმის სტილში. მეორე და მესამე იარუსის კედლები მორთულია დორიული ორდენის პორტიკებით.

სამრეკლოს მეორი იარუსს ქვს სამი ყრუ და ერთი გახსნილი ფანჯარა. მესამე იარუსი კი შესრულებულია იონიური ორდენის სტილში.

ორი მხრიდან სამრეკლოს დიდი სამამულო ომის წინ მიაშენეს აგურის ორსართულიანი შენობა (არქიტექტორი ა. გ. თურქენიძე). სამეკლო 1990 წლიდან არქიტექტურის ძეგლია.
ვილა

ვილა — ქალაქგარეთ აშენებული ბაღ-პარკიანი სახლის ტიპი. პირველი ვილა ძველ რომში ჯერ კიდევ ძვ. წ. საუკუნეში გაჩნდა. ძვ. წ. —ძვ. წ. საუკუნეებში იგი გავრცელდა მთლ ხმელთაშუაზღვისპირეთში. იმხანად ყველაზე ხშირი იყო ე. წ. — საცხოვრებელ და სამეურნეო დანიშნულების ნაგებობათა კომპლექსი მამულის ცენტრი. ჩვეულებრივ შდგებოდა სახლის პატრონისა და მისი ოჯახისათვის განკუთვნილი საცხოვრებლისა და სამეურნეო ნაწილისაგან (მონათა საცხოვრებელი, ბოსელი, ბეღელი და სხვა). ყველა ნაგებობა თავმოყრილი იყო თავდაპირველად ღია, ხოლო შემდეგ ჩაკეტილი ეზოს ირგვლივ. ქალაქგარეთა ვილის ტიპი — განკუთვნილი იყო გართობისა და დასვენებისთვის. ძვ. წ. —ძვ. წ. საუკუნეებში სამეურნეო დანიშნულების ნაგებობათაგან გამოყოფილ სახლის პატრონის სამყოფს ხშირად მოხატულობითა და მოზაიკით ამკობდნენ.

დიდ ვილებს (განსაკუთრებით იმპერიის ეპოქაში) გარს ერტყმოდა პავილიონებით, შადრევნებითა და ქანდაკებებით დამშვენებული ტერასული პარკები, დიდებულთა ქალაქგარეთა მამულ-რეზიდენციის ტიპის ვილა ფართოდ იყო გავრცელებული — საუკუნეებში იტალიაში. აღორძინების ეპოქაში ვილის ანსამბლი ღერძული კომპოზიციიაა იყო, ცენტრალური ადგილი კსზინოდ მთავარ შენობას ეჭირა. ტერასების, საბჯენი კედლებისა და მათი შემაერთებელი კიბეების არქიტექტურის დამუშავების შედეგად შეიქმნა გარემოსთან შერწყმული შენობისა და პარკის ერთიანი ხედი (პაპი იულიუს -ის ვილა რომში 1550–1555, არქიტექტორები ჯაკომო და ვინიოლა, ბ. ამანატი, ჯორჯო ვაზარი; როტონდა ვიჩენცის მახლობლად, 1551–1567, არქიტექტორი ანდრეა პალადიო, დასრულდა 1580–1591, არქიტექტორი ვინჩენცო სკამოცი)

ბაროკოს ხანაში ვილა კომპოზიციურად რთული და ეფექტური იყო. პავილიონებით, ქანდაკებებითა და კასკადებით დამშვენებული პარკი პერსპექტივაში კაზინოთი დასრულებულ, მრავალპლანიან ხელოვნურ პეიზაჟს ქმნიდა (ალდობრანდის ვილა ფრასკატიმში, 1598–1603, არქიტექტორი ჯ. დელა პორტა და ჯ. მადერნა, დაასრულა კ. ფონტანამ). საუკუნეში ვილას უწოდებენ ქალაქის პრივილეგიურ რაიონებში ან გარეუბნებში, აგრეთვე სააგარაკო ადგილებში, აგებულ ბაღ-პარკიან კომფორტულ კერძო სახლს, ხოლო საუკუნეში ერთი ოჯახისათვის განკუთვნილ განცალკევებულ ნებისმიერ ქალაქგარეთა სახლს. საზღვარგარეთის თანამედროვე არქიტექტურაში ვილის მშენებლობა ხშირად ექსპერიმენტული ხასიათისაა, ჩანს მაქსიმალური კომფორტულობისა და ბუნებასთან შერწყმული ნაგებობების შექმნისაკენ.
კარლ ემილ თეოდორ ერენბერგი

კარლ ემილ თეოდორ ერენბერგი (დ. 6 აპრილი, 1878, დრეზდენი — გ. 26 თებერვალი, 1962, მიუნხენი) — გერმანელი კომპოზიტორი.

ცხოვრების გზა
კარლ ერენბერგი იყო მხატვარ კარლ ერენბერგის ვაჟიშვილი და ცნობილი მევიოლინისა და მხატვრის პაულ ერენბერგის ძმა; ძმებმა ჯერ კიდევ ადრეულ ასაკში დაჰკარგეს დედა, სოფი ელიზე იოან გეორგინე ლანგჰაიმზე (გერმ. ) (დ. 1848, ეკერნფერდე — გ. 1892 დრეზდენი), რის გამოც სახელმწიფო არქივარიუსის თეოდორ დისტელის ოჯახში, ვილა დისტელჰაიმში იზრდებოდნენ ჰილდე და ლილი დისტელჰაიმებთან ერთად.

კარლ ერენბერგი სწავლობდა დრეზდენის კონსერვატორიაში იმ დროისათვის ცნობილი მასწავლებლის ფელიქს დრეზეკეს დამრიგებლობით. მოგვიანებით იგი ხელმძღვანელობდა კაპელებს დორტმუნდში, ვიურცბურგში, პოზენში, აუგსბურგში, მეცსა და ლოზანაში, ხოლო 1922 წელს სათავეში ჩაუდგა ბერლინის სახელმწიფო ოპერის კაპელას.

1925 წლიდან 1935 წლამდე მუშაობდა კელნის სამუსიკო უმაღლეს სასწავლებელში, 1932 წელს შევიდა ნაციონალ-სოციალისტური გერმანული მუშათა პარტიის რიგებში და დროდადრო, 1935 წლიდან 1946 წლამდე იყო მიუნხენის სამუსიკო უმაღლესი სასწავლებლის პროფესორი.

ნაცისტური რეჟიმის დროს შედიოდა მესამე რაიხის საიმპერიო მუსიკოსთა ერთობის მუსიკის პედაგოგთა საბჭოში.

კარლ ერენბერგმა დაწერა ოპერა, ორი სიმფონია, სიმფონიური ჩანახატები, ორი საორკესტრო სუიტა, ერთი უვერტიურა, კონცერტი ჩელოსათვის, რამდენიმე კამერული მუსიკის ნაწარმოები, დაწერა ასევე თეატრალური წარმოდგენისთვის მუსიკალური თანხლება და სიმღერები.

კარლ ერენბერგი განისვენებს მიუნხენის ჩრდილო სასაფლაოზე.
ამომავალი მზე (ტელენოველა)

ამომავალი მზე — ბრაზილიური ტელენოველაა, რომელიც -მ გადაიღო და მის ეთერში 2016 წლის 29 აგვისტოდან გადაიცემოდა. ტელენოველამ ჩაანაცვლა სერიალი „ცხოვრების კარგი მხარე“ ( !).

სცენარის ავტორები ვალტერ ნეგრანი, სუზანა პირეში და ჟულიუ პირეში არიან, ჟაკი ველეგოსთან და ფაუსტუ გალვანასთან ერთად. რეჟისორები — ჟუან ბოლტშაუზერი, ბრუნო მარტინსი და ფელიპე ლოუსადა. მთავარი რეჟისორები — მარსელო ტრავესო და ლეონარდო ნოგეირა, რომელიც აგრეთვე სამხატვრო ხელმძღვანელიცაა.

მთავარ როლებს თამაშობენ ჯოვანა ანტონელი და ბრუნო გალიასო. მთავარი უარყოფითი გმირების როლებს ასრულებენ ლაურა კარდოსო, რაფაელ კარდოსო, რაფაელ ზულუ მალვინო სალვადორი და მარია ჯოანა. უფროსი თაობის ვარსკვლავები: ლუის მელო, ფრანსისკო კუოკო და არასი ბალაბანიანი.

შინაარსი
მოქმედება ხდება ამომავალი მზის სოფელში. სერიალი მოგვითხრობს ერთმანეთისგან განსხვავებული წარმომავლობის ორი მეგობრის ისტორიას.

მარიო იტალიელი ემიგრანტების, ჟეპინასა და გაეტანოს შვილიშვილია, რომლებიც იტალიურ მაფიას გაექცნენ და ბრაზილიაში გადასახლდნენ. მარიო ალისის ბავშვობის მეგობარია. ალისი იაპონელმა კაზუო ტანაკამ იშვილა და გაზარდა. მარიოსა და ალისის მეგობრობა იმსხვრევა, როდესაც ბიჭს ალისი უყვარდება, რომელიც ორი წლით იაპონიაში სასწავლებლად წასვლას გადაწყვეტს. იაპონიაში ალისი იმპულსურ ცეზარს გაიცნობს, რომელიც ალისის გულის დაპყობას გადაწყვეტს, მაგრამ ცეზარს მხოლოდ მისი ფული აინტერესებს.

მონაწილეობენ