iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1305

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1305 მიღებულია 2000 წლის 21 ივნისს, 1031-ე (1995) და შემდგომი მრავალი რეზოლუციის განხილვის შემდეგ, საბჭომ გაეროს მისიას ბოსნია და ჰერცეგოვინაში მანდატი 2001 წლის 19 ივნისამდე გაუგრძელა. ამასთანავე, ნატო-ს ხელმძღვანელობით მოქმედ სტაბილიზაციის ძალებში მონაწილე სახელმწიფოებს უფლება მიეცათ, გაეგრძელებინათ ოპერაციები კიდევ თორმეტი თვის განმავლობაში.

უშიშროების საბჭომ ხაზი გაუსვა დეიტონის შეთანხმების მნიშვნელობას და იმ როლს, რომელიც ხორვატიას, იუგოსლავიის ფედერაციულ რესპუბლიკას (სერბეთი და მონტენეგრო) და სხვა ქვეყნებს უნდა შეესრულებინათ ბოსნია-ჰერცეგოვინის სამშვიდობო პროცესში, რადგან ვითარება კვლავ საფრთხეს უქმნიდა მშვიდობასა და უსაფრთხოებას, საბჭო მოწოდებული იყო, ხელი შეეწყო კონფლიქტის მშვიდობიანი მოგვარებისთვის.

გაეროს წესდების თავის საფუძველზე მოქმედმა საბჭომ შეახსენა ბოსნია-ჰერცეგოვინის ხელისუფლებასა და სხვა მხარეებს მათი პასუხისმგებლობა დეიტონის შეთანხმების იმპლემენტაციაზე. საბჭომ ხაზი გაუსვა ბოსნია-ჰერცეგოვინის უმაღლესი წარმომადგენლის როლს ამ პროცესის მონიტორინგში და მნიშვნელობა მიანიჭა ყოფილი იუგოსლავიის საერთაშორისო სისხლის სამართლის ტრიბუნალთან თანამშრომლობას.

უშიშროების საბჭომ მოუწოდა -ში მონაწილე ქვეყნებს, გაეგრძელებინათ ოპერაციები დამატებითი თორმეტი თვის განმავლობაში; საჭიროების შემთხვევაში, მანდატი ამ ვადის შემდეგაც გაგრძელდებოდა. საბჭომ ასევე დაუშვა ყველა საჭირო ზომის გამოყენება, მათ შორის ძალის გამოყენება და თავდაცვა, რათა უზრუნველყოფილიყო შეთანხმებების დაცვა, ასევე -ის პერსონალის უსაფრთხოება და გადაადგილების თავისუფლება. ამავდროულად, -ის მანდატი, რომელიც მოიცავდა საერთაშორისო პოლიციის სამუშაო ჯგუფს , 2001 წლის 21 ივნისამდე გაგრძელდა. ქვეყნებს მოუწოდეს, უზრუნველეყოთ ბოსნია-ჰერცეგოვინის ადგილობრივი პოლიციის მომზადება, აღჭურვა და მხარდაჭერა.

1305-ე რეზოლუციის კენჭისყრისას რუსეთმა თავი შეიკავა, ხოლო საბჭოს დანარჩენმა 14-მა წევრმა მას მხარი დაუჭირა. რუსეთის წარმომადგენლის აზრით, რეზოლუციაში არ იქნა შეტანილი მათი შესწორებები. გარდა ამისა, იგი ეწინააღმდეგებოდა ბრიუსელის მშვიდობის იმპლემენტაციის კონფერენციაში მონაწილეობას, რადგან იქ არ მიიწვიეს იუგოსლავიის ფედერაციული რესპუბლიკა — დეიტონის შეთანხმების ერთ-ერთი ხელმომწერი მხარე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1590

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1590 მიღებულია 2005 წლის 24 მარტს. სუდანში არსებულ ვითარებასთან დაკავშირებული რეზოლუციების 1547 (2004), 1556 (2004), 1564 (2004), 1574 (2004), 1585 (2005) და 1588 (2005) გახსენების შემდეგ, საბჭომ დააარსა გაეროს მისია სუდანში საწყისი ექვსთვიანი პერიოდისთვის.

რეზოლუციის მიღებით შეიქმნა გაეროს მე-17 აქტიური სამშვიდობო მისია. რეზოლუციაზე კენჭისყრა, რომელიც ძირითადად სამხრეთ სუდანს ეხებოდა, სამი კვირით გადაიდო მახლობლად მდებარე დარფურის ვითარებასთან დაკავშირებული უთანხმოების გამო.

დაკვირვებები
უშიშროების საბჭო დათანხმდა 2005 წლის იანვარში სუდანის მთავრობისა და სუდანის სახალხო განმათავისუფლებელი არმიის მიერ ყოვლისმომცველი სამშვიდობო შეთანხმების ხელმოწერას. მხარეებს მოუწოდეს დარფურში მშვიდობისა და სტაბილურობის დამყარებისკენ, ადამიანის უფლებებისა და საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის შემდგომი დარღვევების თავიდან აცილებისა და დაუსჯელობის აღმოფხვრისკენ.

რეზოლუციის პრეამბულაში ასევე გამოიხატა შეშფოთება ჰუმანიტარული მდგომარეობისა და ჰუმანიტარული დახმარების მუშაკების უსაფრთხოების შესახებ. საბჭო შეშფოთებული იყო დარფურში გაგრძელებული ძალადობით და აღნიშნა, რომ ყოვლისმომცველი სამშვიდობო შეთანხმების მხარეებმა სამშვიდობო მისიის დასწრება მოითხოვეს. საბჭომ სიტუაცია საერთაშორისო მშვიდობისა და უსაფრთხოებისთვის საფრთხედ მიიჩნია.

გადაწყვეტილებები
უშიშროების საბჭომ გადაწყვიტა -ის დაარსება საწყისი ექვსთვიანი პერიოდისთვის 10 000 სამხედრო და 715 საპოლიციო პერსონალით. მისიას დაევალა აფრიკის კავშირის მისიასთან სუდანში თანამშრომლობა და შემდეგი მანდატი მიენიჭა:

(ა) ყოვლისმომცველი სამშვიდობო შეთანხმების განხორციელების მხარდაჭერა;

(ბ) ჰუმანიტარული დახმარების მიწოდებისა და ლტოლვილების და იძულებით გადაადგილებულ პირთა დაბრუნების ხელშეწყობა;

(გ) მაღაროების გაუვნებელყოფის ძალისხმევაში დახმარება;

(დ) ადამიანის უფლებების დაცვისა და მშვიდობიანი მოსახლეობის დაცვის ხელშეწყობა.

მხარეებს მოეთხოვათ -ისა და ჰუმანიტარული პერსონალის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი გადაადგილების გარანტია. ამასთანავე, გენერალურ მდივანს კოფი ანანს მოეთხოვა სუდანში გაეროს წინასწარი მისიის პასუხისმგებლობების -ზე გადაცემა და საბჭოს რეგულარული ინფორმირება მიმდინარე მოვლენების შესახებ.

რეზოლუციამ მოითხოვა სექსუალური ექსპლუატაციის აკრძალვის პოლიტიკის მკაცრად დაცვა. გარდა ამისა, გაეროს წესდების მეშვიდე თავის შესაბამისად, -ს მიენიჭა უფლება საჭიროების შემთხვევაში გამოეყენებინა ძალა პერსონალის, მშვიდობიანი მოსახლეობისა და ობიექტების დასაცავად მანდატის განხორციელების პროცესში. საბჭომ ასევე მოითხოვა დარფურის რეგიონში ადამიანის უფლებათა მომონიტორე პირების რაოდენობის გაზრდა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1702

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1702 ერთხმად მიიღეს 2006 წლის 15 აგვისტოს, ჰაიტიში არსებული ვითარების შესახებ 1542 (2004), 1576 (2004), 1608 (2005) და 1658 (2006) რეზოლუციების გამოხმობის შემდეგ, საბჭომ გაეროს სტაბილიზაციის მისიას ჰაიტიში მანდატი 2007 წლის 15 თებერვლამდე გადაუვადა.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
რეზოლუციის პრეამბულაში საბჭო მიესალმა არჩეულ მთავრობაზე, პრეზიდენტსა და პარლამენტზე გადასვლას, როგორც „წარსულის ძალადობისა და პოლიტიკური არასტაბილურობისგან გასვლის“ შესაძლებლობას. ამიტომ, მნიშვნელოვნად ითვლებოდა უსაფრთხოების სექტორის, სამართალდამცავი ორგანოების, ეროვნული შერიგებისა და ეკონომიკური და სოციალური განვითარების რეფორმის განხორციელება. ამავდროულად, საბჭოს წევრებმა ხაზი გაუსვეს -ის მნიშვნელობას ქვეყნის სტაბილიზაციისთვის.

ტექსტში დაგმეს ჰაიტიში ადამიანის უფლებების ყველა დარღვევა; ჰაიტის მთავრობას მოუწოდეს ადამიანის უფლებების დაცვისკენ. საბჭო მიესალმა მთავრობის მიერ წარდგენილ პოლიციის რეფორმის გეგმას. ასევე აღიარა, რომ ჰაიტიში არ არსებობდა განიარაღების, დემობილიზაციისა და რეინტეგრაციის პირობები, ამიტომ საჭიროდ თვლიდა ალტერნატიულ პროგრამებს. ასევე საჭიროებდა ეფექტური, შრომატევადი პროექტების განხორციელებას, რაც ხელს შეუწყობდა სამუშაო ადგილების შექმნას და ძირითადი მომსახურების მიწოდებას.

შესავლის დარჩენილი ნაწილი საერთაშორისო საზოგადოების როლს ჰაიტის გარდამავალ პროცესში ეხებოდა.

აქტები
გაეროს წესდების თავის შესაბამისად, უშიშროების საბჭომ -ის მანდატი 2007 წლის თებერვლის შუა რიცხვებამდე გააგრძელა შემდგომი გაგრძელების განზრახვით.
გადაწყდა, რომ სამშვიდობო ოპერაციაში 7200 ჯარისკაცი და 1951 ოფიცერი იქნებოდა ჩართული; ასევე განლაგდებოდა 16 სასჯელაღსრულების ოფიცერი სასჯელაღსრულების სისტემის მხარდასაჭერად.

რეზოლუციაში ასევე განისაზღვრა -ის როლი ჰაიტის საზოგადოების მრავალი სფეროს რეფორმირებაში, მათ შორის კანონის უზენაესობის, სამართლიანობისა და ადამიანის უფლებების ხელშეწყობის საკითხებში. ასევე დიდ მნიშვნელობას წარმოადგენდა მისიის საზოგადოებასთან ურთიერთობის კარგი სტრატეგია, რომლითაც ადგილობრივი მოსახლეობა ინფორმირებულიყო ქვეყანაში მანდატის შესახებ
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1530

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1530, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 2004 წლის 11 მარტს, მას შემდეგ, რაც კიდევ ერთხელ დადასტურდა გაეროს წესდების პრინციპები და რეზოლუცია 1373 (2001), საბჭომ დაგმო ესპანეთში, მადრიდში, 2004 წლის 11 მარტს განხორციელებული მატარებლების აფეთქებები. რეზოლუცია მიღებულ იქნა თავდასხმებიდან რამდენიმე საათში.

უშიშროების საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა აუცილებლობა, რომ წინააღმდეგობა გაეწიოს საერთაშორისო მშვიდობასა და უსაფრთხოებას ტერორისტული აქტებით შექმნილ საფრთხეებს, და დაგმო მადრიდში განხორციელებული ბომბური თავდასხმები, რომელთა შედეგად ბევრი ადამიანი დაიღუპა და დაშავდა. შეცდომით პასუხისმგებლად დასახელდა ბასკური სეპარატისტული ჯგუფი .

საბჭომ გამოხატა თანაგრძნობა და მიუსამძიმრა მსხვერპლთა ოჯახებს, ასევე ესპანეთის ხალხსა და მთავრობას.

რეზოლუცია მოუწოდებდა ყველა სახელმწიფოს ითანამშრომლონ დამნაშავეების მართლმსაჯულების წინაშე წარსადგენად, რეზოლუცია 1373-ის შესაბამისად მათზე დაკისრებული ვალდებულებების ფარგლებში. საბოლოოდ, საბჭომ დაადასტურა თავისი გადაწყვეტილება ებრძოლოს ტერორიზმის ყველა ფორმას.
გაეროს წესდების VII თავი

გაეროს წესდების მეშვიდე თავი განსაზღვრავს გაეროს უშიშროების საბჭოს უფლებამოსილებებს მშვიდობის შესანარჩუნებლად. იგი უშიშროების საბჭოს ანიჭებს უფლებას „დაადგინოს მშვიდობის ნებისმიერი საფრთხის, მშვიდობის დარღვევის ან აგრესიის აქტის არსებობა“ და მიიღოს სამხედრო თუ არასამხედრო ზომები „საერთაშორისო მშვიდობისა და უსაფრთხოების აღსადგენად“.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1318

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1318 მიღებულია 2000 წლის 7 სექტემბერს. ათასწლეულის სამიტის ფარგლებში გამართული მსოფლიო ლიდერების შეხვედრის შემდეგ, საბჭომ მხარი დაუჭირა გაეროს ათასწლეულის დეკლარაციას, რომელიც მიზნად ისახავდა უშიშროების საბჭოს როლის გაძლიერებას საერთაშორისო მშვიდობისა და უსაფრთხოების დაცვაში, განსაკუთრებით კი აფრიკის კონტინენტზე.

უშიშროების საბჭომ მიიღო დეკლარაცია, რომელიც რვა თავად არის დაყოფილი:
რეზოლუცია

საბჭომ დაადასტურა თავისი ერთგულება გაეროს წესდების პრინციპებისადმი: ყველა ერის თანასწორობა, სუვერენიტეტი, ტერიტორიული მთლიანობა და დამოუკიდებლობა; ადამიანის უფლებების პატივისცემა და საერთაშორისო ურთიერთობებში ძალის გამოყენების ან ძალის გამოყენების მუქარის აკრძალვა.

საბჭომ აიღო ვალდებულება, ჩართულიყო კონფლიქტის ყველა ეტაპზე — პრევენციიდან პოსტკონფლიქტურ მშვიდობისმყოფელობამდე. ყველა რეგიონს მიენიჭებოდა თანაბარი პრიორიტეტი, თუმცა განსაკუთრებული ყურადღება აფრიკას დაეთმობოდა.

საბჭომ მხარი დაუჭირა სტრატეგიებს, რომლებიც მიზნად ისახავს კონფლიქტების გამომწვევი ძირეული მიზეზების დადგენას. სამშვიდობო ოპერაციები უნდა გაძლიერებულიყო მკაფიო მანდატებით, უსაფრთხოების გარანტიებით, კარგად მომზადებული და აღჭურვილი პერსონალით და კონსულტაციებით იმ ქვეყნებთან, რომლებიც ჯარებს აგზავნიან. საჭირო იყო სამშვიდობო ძალების შესაძლებლობების გაზრდა და დაფინანსების გაუმჯობესება.

განიხილებოდა გაეროს სამშვიდობო ოპერაციების პანელის ანგარიში (ბრაჰიმის ანგარიში).

საბჭომ ხაზი გაუსვა ყოფილი მებრძოლების განიარაღების, დემობილიზაციისა და რეინტეგრაციის კრიტიკულ მნიშვნელობას და აღნიშნა, რომ ასეთი პროგრამები სამშვიდობო ოპერაციების მანდატებში უნდა ყოფილიყო გათვალისწინებული.

საბჭომ მოუწოდა საერთაშორისო საზოგადოებას ქმედითი ნაბიჯებისკენ იარაღით უკანონო ვაჭრობის წინააღმდეგ და მოითხოვა კაცობრიობის წინააღმდეგ ჩადენილი დანაშაულების, გენოციდისა და სამხედრო დანაშაულების ჩამდენი პირების გასამართლება. გარდა ამისა, მნიშვნელოვანი იყო სამშვიდობოების ინფორმირებულობის გაზრდა აივ/შიდსის (/) საკითხებზე ყველა ოპერაციის დროს.

გაეროს წესდების თავის შესაბამისად, უნდა გაძლიერებულიყო კონტაქტები რეგიონულ და საერთაშორისო ორგანიზაციებთან. აფრიკის შემთხვევაში ხაზი გაესვა გაეროსა და აფრიკის ერთობის ორგანიზაციას შორის თანამშრომლობისა და კოორდინაციის გაგრძელების აუცილებლობას.

საბოლოო ჯამში, კონფლიქტების მოგვარებაზე პასუხისმგებლობა თავად დაპირისპირებულ მხარეებს ეკისრებათ. სამშვიდობო შეთანხმებების იმპლემენტაციისთვის შექმნილი ოპერაციები მხოლოდ მაშინ იქნება წარმატებული, თუ მხარეებს ამის რეალური სურვილი ექნებათ. დასასრულს, საბჭომ მოუწოდა ყველა სახელმწიფოს, იბრძოლონ ომისგან თავისუფალი მსოფლიოს შესაქმნელად.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 877

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 877 მიღებულია 1993 წლის 21 ოქტომბერს. 808-ე (1993) და 827-ე (1993) რეზოლუციების გახსენების შემდეგ, საბჭომ დაამტკიცა გენერალური მდივნის ბუტროს ბუტროს-გალის მიერ წარდგენილი ბატონ რამონ ესკოვარ სალომის კანდიდატურა ყოფილი იუგოსლავიის საერთაშორისო სისხლის სამართლის ტრიბუნალის პროკურორის თანამდებობაზე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1320

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1320 მიღებულია 2000 წლის 15 სექტემბერს. ერიტრეასა და ეთიოპიას შორის არსებული ვითარების შესახებ წინა რეზოლუციების (1298, 1308 და 1312) დადასტურების შემდეგ, საბჭომ განათავსა სამხედრო კომპონენტი გაეროს მისიის ფარგლებში ეთიოპიასა და ერიტრეაში და მისი მანდატი 2001 წლის 15 მარტამდე გააგრძელა.

უშიშროების საბჭომ ხაზი გაუსვა ორივე ქვეყნის მიერ საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის, ადამიანის უფლებებისა და ლტოლვილთა შესახებ კანონმდებლობის დაცვის აუცილებლობას. საბჭომ მხარი დაუჭირა ეთიოპიისა და ერიტრეის მთავრობებს შორის გაფორმებულ შეთანხმებას საომარი მოქმედებების შეწყვეტის შესახებ და პირობა დადო, რომ ითანამშრომლებდა მხარეებთან და აფრიკის ერთობის ორგანიზაციასთან ამ შეთანხმების შესასრულებლად.

რეზოლუციამ დაუშვა 4,200 სამხედრო მოსამსახურის, მათ შორის 220 დამკვირვებლის განლაგება შემდეგი მანდატით:

(ა) საომარი მოქმედებების შეწყვეტისა და ორივე მხარის მიერ აღებული უსაფრთხოების ვალდებულებების შესრულების მონიტორინგი;

(ბ) ეთიოპიის ჯარების იმ ტერიტორიებიდან გადაჯგუფების მონიტორინგი, რომლებიც მანამდე ეთიოპიის ადმინისტრაციის ქვეშ არ იმყოფებოდა;

(გ) ერიტრეის იმ ძალების პოზიციების მონიტორინგი, რომლებსაც ეთიოპიის ჯარებიდან 25 კილომეტრით დაშორებით უნდა გადაენაცვლათ;

(დ) დროებითი უსაფრთხოების ზონის ზედამხედველობა და სამხედრო საკოორდინაციო კომისიის თავმჯდომარეობა;

(ე) დახმარების გაწევა განაღმვითი საქმიანობისთვის;

(ვ) -ს საქმიანობის კოორდინაცია უსაფრთხოების ზონასა და მის მიმდებარე ტერიტორიებზე.

ორივე ქვეყანას სთხოვეს, 30 დღის ვადაში გაეფორმებინათ შეთანხმება ძალების სტატუსის შესახებ გენერალურ მდივან კოფი ანანთან და სასწრაფოდ დაეწყოთ განაღმვითი სამუშაოები. მხარეებს ასევე მოუწოდეს, ეთანამშრომლათ წითელი ჯვრის საერთაშორისო კომიტეტთან და უზრუნველეყოთ ჰუმანიტარული პერსონალის უსაფრთხო გადაადგილება.

გაეროს წესდების თავის საფუძველზე მოქმედმა საბჭომ დაადგინა, რომ იარაღის ემბარგო არ ვრცელდებოდა გაეროს პერსონალზე. დასასრულს, ეთიოპიასა და ერიტრეას მოუწოდეს, დაუყოვნებლივ გაეგრძელებინათ მოლაპარაკებები მშვიდობიანი მოგვარებისთვის. სამშვიდობო მისიის დასრულება პირდაპირ დაუკავშირდა ეთიოპია-ერიტრეის საზღვრის დემარკაციის პროცესს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1538

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1538, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 2004 წლის 21 აპრილს, ერაყში „ნავთობი საკვების სანაცვლოდ“ პროგრამის ადმინისტრირებასა და მართვასთან დაკავშირებით შეშფოთების გამოხატვის შემდეგ, საბჭომ დაავალა გამოძიების ჩატარება ამ საკითხის შესასწავლად.

უშიშროების საბჭომ გამოთქვა მზადყოფნა, რომ ჩატარებულიყო გამოძიება იმ ბრალდებებთან დაკავშირებით, რომლის მიხედვითაც ერაყის მთავრობა გვერდს უვლიდა რეზოლუცია 661 (1990)-ის დებულებებს ქრთამის, „კიკბექების“, ნავთობის გაყიდვებზე დამატებითი გადასახადებისა და ჰუმანიტარული საქონლის შეძენასთან დაკავშირებული არალეგალური გადახდების მეშვეობით. გარდა ამისა, მედიაში გავრცელდა ინფორმაცია, რომ პროგრამის მართვისა და ადმინისტრირების პროცესში ადგილი ჰქონდა კორუფციასა და თაღლითობას; ეს პროგრამა შეიქმნა რეზოლუცია 986 (1995)-ით. აღნიშნული ბრალდებები პირველად გამოჩნდა 2004 წლის იანვარში ერაყულ გაზეთ „ “-ში, რომლის მიხედვითაც 46 ქვეყნის 270 ყოფილი სახელმწიფო მოხელე, აქტივისტი და ჟურნალისტი სარგებელს იღებდა პროგრამიდან.

საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა, რომ გაეროს ნებისმიერი წარმომადგენლის მიერ განხორციელებული არალეგალური ქმედებები მიუღებელია.

რეზოლუციამ მიესალმა გაეროს გენერალური მდივნის, კოფი ანანის მიერ ამ საკითხზე დამოუკიდებელი, მაღალი დონის გამოძიების შექმნას და ხაზი გაუსვა სრულ თანამშრომლობის აუცილებლობას გამოძიებასთან კოალიციის დროებითი ადმინისტრაციის, გაეროს ოფიციალური პირებისა და პერსონალის, ერაყისა და ყველა წევრი სახელმწიფოს მხრიდან.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1432

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1432 ერთხმად მიიღეს 2002 წლის 15 აგვისტოს, საბჭომ 1127 (1997) და 1412 (2002) რეზოლუციების დადასტურების შემდეგ კიდევ 90 დღით გააგრძელა -ს ოფიციალური პირების მიმართ ანგოლაში მოგზაურობის შეზღუდვების შეჩერება.

უშიშროების საბჭო კვლავ მიესალმა -სა და ანგოლას მთავრობას შორის 2002 წლის 4 აპრილს ლუსაკას ოქმის შესახებ ურთიერთგაგების მემორანდუმის ხელმოწერას. გარდა ამისა, მიესალმნენ ანგოლას მთავრობის მცდელობებს მშვიდობიანი და უსაფრთხო პირობებისა და ეროვნული შერიგების ხელშეწყობის მიმართულებით, ასევე -ს მცდელობებს, აქტიურად ჩართულიყო ქვეყანაში მიმდინარე პოლიტიკურ პროცესებში. ხაზგასმით აღინიშნა პას შეთანხმების, ლუსაკას ოქმისა და უშიშროების საბჭოს შესაბამისი რეზოლუციების შესრულება, ამასთან, დადებითად შეფასდა -ს სამხედრო ფრთის დაშლა.

სამშვიდობო პროცესისა და ეროვნული შერიგების ხელშეწყობის მიზნით -ს ოფიციალური პირების მოგზაურობის აუცილებლობის აღიარებით და გაეროს წესდების თავის შესაბამისად მოქმედებისას, საბჭომ -ს ოფიციალური პირების მიმართ მოგზაურობის აკრძალვა 90 დღით შეაჩერა.
შეჩერება იქნებოდა გადახედილი 90-დღიანი პერიოდის ბოლოს, სამშვიდობო შეთანხმებების განხორციელების შესახებ არსებული ინფორმაციის საფუძველზე. -ს წინააღმდეგ სხვა შეზღუდვები ძალაში რჩებოდა. -ს წინააღმდეგ სხვა შეზღუდვები ძალაში დარჩა.

იმავე დღეს, საბჭომ მიიღო რეზოლუცია 1433, რომლითაც შეიქმნა გაეროს მისია ანგოლაში.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1335

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1335, მიღებულია 2001 წლის 12 იანვარს, ხორვატიის შესახებ ადრე მიღებული არაერთი რეზოლუციის დადასტურების შემდეგ, უფლებამოსილებას ანიჭებს გაეროს დამკვირვებელთა მისიას პრევლაკაში , რათა კიდევ ექვსი თვით, 2001 წლის 15 ივლისამდე, გააგრძელოს ხორვატიის პრევლაკის ნახევარკუნძულის ტერიტორიაზე დემილიტარიზაციის პროცესის მონიტორინგი. ეს იყო 2001 წელს მიღებული უშიშროების საბჭოს პირველი რეზოლუცია.

უშიშროების საბჭო მიესალმა პრევლაკის ნახევარკუნძულზე არსებულ ზოგადად მშვიდ და სტაბილურ ვითარებას, თუმცა შეშფოთება გამოთქვა დემილიტარიზაციის რეჟიმის დარღვევებისა და გაეროს დამკვირვებლების გადაადგილების თავისუფლების შეზღუდვის გამო. საბჭო მიესალმა ხორვატიასა და მონტენეგროს შორის გამშვები პუნქტების გახსნას, რამაც ხელი შეუწყო სამოქალაქო და კომერციულ მიმოსვლას უსაფრთხოების ინციდენტების გარეშე, რაც ორ ქვეყანას შორის ნდობის აღდგენის მნიშვნელოვან ღონისძიებად იქნა მიჩნეული. კვლავ გამოითქვა შეშფოთება პრევლაკის ნახევარკუნძულის სადავო საკითხის მოგვარებასა და განაღმვის პროგრამის განხორციელებაში პროგრესის არარსებობის გამო. რეზოლუციაში აღინიშნა, რომ -ის ყოფნა მნიშვნელოვანწილად უწყობდა ხელს დავის მოგვარებისთვის ხელსაყრელი პირობების შენარჩუნებას.

ხორვატიასა და იუგოსლავიის ფედერაციულ რესპუბლიკას მოუწოდეს, სრულად განეხორციელებინათ შეთანხმება ურთიერთობების ნორმალიზების შესახებ, შეეწყვიტათ დემილიტარიზაციის რეჟიმის დარღვევა, შეემცირებინათ დაძაბულობა და უზრუნველეყოთ გაეროს დამკვირვებლებისთვის გადაადგილების თავისუფლება. ორივე ქვეყანას დაევალა 1252-ე რეზოლუციით გათვალისწინებული ნდობის აღდგენის ღონისძიებების გატარება, ხოლო გენერალურ მდივან კოფი ანანს ეთხოვა 2001 წლის 15 აპრილისთვის ანგარიშის წარდგენა ამ საკითხებში მიღწეული პროგრესის შესახებ. მხარეებს მოეთხოვათ, თვეში მინიმუმ ორჯერ მიეწოდებინათ ინფორმაცია ორმხრივი მოლაპარაკებების მიმდინარეობაზე და დაეწყოთ განაღმვის ყოვლისმომცველი პროგრამა.

დასასრულს, სტაბილიზაციის ძალებს , რომლებიც უფლებამოსილნი იყვნენ 1088-ე რეზოლუციით და რომელთა მანდატიც 1305-ე რეზოლუციით გაგრძელდა, დაევალათ -თან თანამშრომლობა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1347

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1347, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 2001 წლის 30 მარტს, მას შემდეგ, რაც გაიხსენეს რეზოლუციები 955 (1994), 1165 (1998) და 1329 (2000), საბჭომ რუანდის საერთაშორისო სისხლის სამართლის ტრიბუნალის მუდმივი მოსამართლეების კანდიდატთა სია განსახილველად გადაუგზავნა გენერალურ ასამბლეას.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 879

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 879 მიღებულია 1993 წლის 29 ოქტომბერს. მოზამბიკის სიტუაციასთან დაკავშირებული 782-ე (1992), 797-ე (1992), 818-ე (1993), 850-ე (1993) და 863-ე (1993) რეზოლუციების განხილვის შემდეგ, საბჭომ კიდევ ერთხელ გაუსვა ხაზი რომის სამშვიდობო შეთანხმებების მნიშვნელობას და გააგრძელა გაეროს მოზამბიკში ოპერაციის მანდატი 1993 წლის 5 ნოემბრამდე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1385

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1385, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 2001 წლის 19 დეკემბერს, მას შემდეგ, რაც გაიხსენეს სიერა ლეონეს სიტუაციასთან დაკავშირებული ყველა წინა რეზოლუცია, განსაკუთრებით 1132 (1997), 1171 (1998), 1299 (2000) და 1306 (2000), საბჭომ გაახანგრძლივა სანქციები უხეში (დაუმუშავებელი) ალმასების იმპორტზე, გარდა იმ ალმასებისა, რომლებიც მთავრობის კონტროლს ექვემდებარებოდა, დამატებით 11 თვის ვადით, დაწყებული 2002 წლის 5 იანვრიდან.

უშიშროების საბჭომ მიესალმა სიერა ლეონეში მშვიდობის პროცესში მიღწეულ პროგრესს და მთავრობის ძალისხმევას, გაევრცელებინა თავისი კონტროლი ალმასის მომპოვებელ რეგიონებზე, გაეროს მისიის სიერა ლეონეში დახმარებით. ამასთან, გამოხატული იყო შეშფოთება ალმასების არალეგალური ვაჭრობის როლთან დაკავშირებით კონფლიქტში. ასევე მიესალმა მეზობელი გვინეის მიერ უხეში ალმასების ექსპორტთან დაკავშირებული სერტიფიცირების სისტემის შექმნას და გადაიდგა ნაბიჯები შეიარაღებულ კონფლიქტსა და ალმასების უკანონო ვაჭრობას შორის კავშირის დასარღვევად.

გაეროს წესდების თავის საფუძველზე მოქმედებით, საბჭომ მიესალმა სიერა ლეონეში ალმასებით ვაჭრობისთვის წარმოშობის სერტიფიკატის სისტემის შექმნას, რაც ამცირებდა „სისხლიანი ალმასების“ ნაკადს. კონფლიქტური ალმასების ვაჭრობაზე შეზღუდვები (გარდა მთავრობის კონტროლის ქვეშ არსებული ალმასებისა) გაგრძელდა დამატებით 11 თვით. რეზოლუციაში ასევე აღნიშნულია, რომ საბჭოს შეუძლია ზომების შეწყვეტა საკუთარი გადაწყვეტილებით, და გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს, სთხოვეს გაავრცელოს მიმდინარე რეზოლუციის დებულებები და მასით დაკისრებული ვალდებულებები.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1978

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1978 — ერთხმად მიღებული 2011 წლის 27 აპრილს. სუდანის ვითარებასთან დაკავშირებული ყველა წინა რეზოლუციის გახსენებით, საბჭომ გაეროს მისიის სუდანში მანდატი 2011 წლის 9 ივლისამდე გაახანგრძლივა და გამოაცხადა განზრახვა, შექმნილიყო მემკვიდრე მისია.

დაკვირვებები
საბჭომ განიხილა სამხრეთ სუდანში 2011 წლის იანვარში ჩატარებული დამოუკიდებლობის რეფერენდუმის შედეგები და მთავრობის მოთხოვნა გაეროს ყოფნის გაგრძელების შესახებ. ამავდროულად, განისაზღვრა, რომ ვითარება კვლავ საფრთხეს უქმნიდა რეგიონში საერთაშორისო მშვიდობასა და უსაფრთხოებას.

ღონისძიებები
-ის მანდატი, რეზოლუცია 1590 (2005)-ის შესაბამისად, გაგრძელდა 2011 წლის 9 ივლისამდე — სამხრეთ სუდანის დამოუკიდებლობის გამოცხადების დღემდე. საბჭომ გამოაცხადა მემკვიდრე მისიის შექმნის განზრახვა და გენერალურ მდივანს ბან კი-მუნს დაავალა, 2011 წლის 16 მაისამდე ყოვლისმომცველი სამშვიდობო შეთანხმების მხარეებთან კონსულტაციები გაემართა და მოხსენება წარედგინა.

ბოლოს, -ს დაევალა, მომდევნო მისიის შექმნისთვის მოსამზადებელი სამუშაოები განეხორციელებინა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1338

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1338 მიღებულია 2001 წლის 31 იანვარს, აღმოსავლეთ ტიმორის შესახებ წინა რეზოლუციების, განსაკუთრებით 1272-ე (1999) და 1319-ე (2000) რეზოლუციების დადასტურების შემდეგ, გაეროს გარდამავალი ადმინისტრაციის მანდატი ერთი წლით, 2002 წლის 31 იანვრამდე გააგრძელა.

უშიშროების საბჭომ მხარი დაუჭირა -ის მიერ გადადგმულ ნაბიჯებს, რომლებიც მიზნად ისახავდა აღმოსავლეთ ტიმორელი ხალხის ჩართულობის გაძლიერებას საკუთარი ტერიტორიის მართვაში. საბჭომ წაახალისა ძალისხმევა 2001 წლის ბოლომდე აღმოსავლეთ ტიმორის დამოუკიდებლობის მისაღწევად და აღნიშნა, რომ საერთაშორისო ყოფნა ტერიტორიაზე დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგაც აუცილებელი იქნებოდა. ასევე გამოითქვა შეშფოთება აღმოსავლეთ ტიმორიდან ლტოლვილთა დიდი რაოდენობის გამო, რომლებიც ინდონეზიის პროვინცია აღმოსავლეთი მცირე ზონდის კუნძულების მდებარე ბანაკებში იმყოფებოდნენ, და რეგიონში შეიარაღებული დაჯგუფებების (მილიციის) აქტივობის გამო.

გარკვეული კორექტივების გათვალისწინებით -ის მანდატის დამატებითი ერთი წლით გაგრძელებისას, საბჭომ მოუწოდა გენერალური მდივნის სპეციალურ წარმომადგენელს, გაეგრძელებინა უფლებამოსილებების დელეგირება გარდამავალი ადმინისტრაციიდან აღმოსავლეთ ტიმორელი ხალხისთვის, ხოლო -ს — მხარი დაეჭირა ამ პროცესისთვის. ფინანსურ ინსტიტუტებს, გაეროს ფონდებსა და პროგრამებს, რომლებიც ჰუმანიტარულ დახმარებას დაჰპირდნენ რეგიონს, მოეთხოვათ ნაკისრი ვალდებულებების შესრულება, ხოლო საერთაშორისო საზოგადოებას მოუწოდეს, დახმარება გაეწია აღმოსავლეთ ტიმორის თავდაცვის ძალების (-) ჩამოყალიბებაში.

რეზოლუციამ ხაზი გაუსვა -ის საჭიროებას, ეპასუხა მილიციის მხრიდან მომავალი მუქარებისთვის და მოითხოვა 1999 წელს ჩადენილ მძიმე დანაშაულებზე პასუხისმგებელი პირების მართლმსაჯულების წინაშე წარდგენა. ინდონეზიის მთავრობას სთხოვეს, გაეგრძელებინა ტიმორზე საერთაშორისო პერსონალის უსაფრთხოების გაუმჯობესება 1319-ე რეზოლუციის შესაბამისად. საბოლოოდ, გენერალურ მდივან კოფი ანანს დაევალა 2001 წლის 30 აპრილისთვის, საბჭოსთვის წარედგინა ანგარიში -ის მანდატის შესახებ და ექვსი თვის ვადაში მოემზადებინა რეკომენდაციები აღმოსავლეთ ტიმორში საერთაშორისო ძალების შემდგომ ყოფნასთან დაკავშირებით.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1452

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1452 — ერთხმად მიღებული 2002 წლის 20 დეკემბერს. ალ-ქაიდასთან, თალიბანთან და ტერორიზმთან დაკავშირებულ 1267 (1999), 1333 (2000), 1363 (2001), 1368 (2001) და 1390 (2001) რეზოლუციების გახსენებით, საბჭომ გადაწყვიტა, რომ ორგანიზაციების წინააღმდეგ ფინანსური სანქციები არ გავრცელდებოდა სურსათზე, ქირაზე, წამალზე და სამედიცინო მომსახურებაზე, ჯანმრთელობის დაზღვევაზე და პროფესიულ ჰონორარებზე გათვალისწინებულ ხარჯებზე.

უშიშროების საბჭომ კვლავ დაადასტურა რეზოლუცია 1373 (2001) და გადაწყვეტილება ტერორიზმის წინააღმდეგ ბრძოლის ვალდებულებების განხორციელების გაიოლების შესახებ. გაეროს წესდების თავის საფუძველზე მოქმედებით, უშიშროების საბჭომ ოსამა ბენ ლადენის, თალიბანისა და ალ-ქაიდის წინააღმდეგ ფინანსური სანქციებიდან გამოიყვანა ძირითადი ხარჯებისთვის — სურსათის, ქირის, სამედიცინო მომსახურებისა და პროფესიული ჰონორარებისა — და განსაკუთრებული ხარჯებისთვის საჭირო სახსრები. ამავდროულად, გადაწყდა, რომ ჰუმანიტარული მიზეზებით ანგარიშების გაყინვაზე უარის შესახებ დებულება ძალას კარგავდა. სახელმწიფოებს ასევე შეეძლოთ ანგარიშებზე პროცენტის ან სხვა შემოსავლების დამატების ნებართვა.