სლავენკა დრაკულიჩი

სლავენკა დრაკულიჩი (დ. 4 ივლისი, 1949 ) — ხორვატი ჟურნალისტი, რომანისტი და ესეისტი, რომლის ნაწარმოებები ფემინიზმის, კომუნიზმისა და პოსტკომუნიზმის შესახებ თარგმნილია მრავალ ენაზე.

ბიოგრაფია
დრაკულიჩი დაიბადა რიეკაში, ხორვატიაში (იმ დროს, სოციალისტური იუგოსლავიის ნაწილი), 1949 წლის 4 ივლისს. 1976 წელს დაამთავრა ზაგრების უნივერსიტეტის შედარებითი ლიტერატურა და სოციოლოგია . 1982 წლიდან 1992 წლამდე ის იყო ორკვირეული გაზეთ - ისა და ახალი ამბების ყოველკვირეული ჟურნალის -ის თანამშრომელი (ორივე ზაგრებში ). წერდა ძირითადად ფემინისტურ საკითხებზე. მისი რომანებისა და ესეების კრებულების გარდა, დრაკულიჩის ნამუშევრები გამოქვეყნდა საერთაშორისოდ აღიარებულ ჟურნალებში. ის არის - ის დამხმარე რედაქტორი. ცხოვრობს ხორვატიაში და შვედეთში .

დრაკულიჩმა დროებით დატოვა ხორვატია შვედეთში 1990-იანი წლების დასაწყისში პოლიტიკური მიზეზების გამო იუგოსლავიის ომების დროს. გლობუსის 1992 წლის ყბადაღებულმა ხელმოუწერელმა სტატიამ (შემდეგში სლავენ ლეტიკამ აღიარა, რომ მისი ავტორი იყო) ხორვატ ქალ მწერლებს, მათ შორის დრაკულიჩს, ბრალი დასდო „ჯადოქრობაში“ და ხორვატიის „გაუპატიურებაში“. ლეტიკას თქმით, ამ მწერლებმა ვერ გამოავლინეს პოზიცია სამხედროების მხრიდან ჩადენილი გაუპატიურებების წინააღმდეგ, რომელიც განხორციელდა ბოსნიელი სერბი სამხედრო ძალების მიერ ხორვატების წინააღმდეგ. ეს იყო, სავარაუდო, დაგეგმილი სამხედრო ტაქტიკა და მწერლებმა უფრო მეტად განიხილეს როგორც „უცნობი მამრების“ დანაშაული ქალების წინააღმდეგ. გამოქვეყნებიდან მალევე დრაკულიჩს ემუქრებოდნენ სატელეფონო ზარებით. ასევე დაარბიეს მისი ქონება. ადრინდელი მეგობრებისა და კოლეგების მხრიდან მცირე მხარდაჭერის ან მხარდაჭერის არარსებობის გამო, მან გადაწყვიტა ხორვატიის დატოვება.

მისი ცნობილი ნამუშევრები იუგოსლავიის ომებს ეხება. თითქოს მე არ ვარ აქ არის ბოსნიის ომში ქალების წინააღმდეგ ჩადენილი დანაშაულების შესახებ. ხოლო, ისინი არასოდეს დააზარალებენ ბუზს არის წიგნი, რომელშიც მან გააანალიზა თავისი გამოცდილება სამართალწარმოების და ყოფილი იუგოსლავიის საერთაშორისო სისხლის სამართლის ტრიბუნალის პატიმრების შესახებ, ჰააგა . ორივე წიგნი ეხება იმავე საკითხებს, რამაც გამოიწვია ომის დროს მისი ემიგრაცია სამშობლოდან. სამეცნიერო წრეებში ის უფრო ცნობილია ესეების ორი კრებულით: „როგორ გადავურჩით კომუნიზმს და კიდევ ვიცინეთ“ და „კაფე ევროპა“. ეს ორივე არამხატვრული ცნობებია დრაკულიჩის ცხოვრების შესახებ კომუნიზმის დროს და მის შემდეგ.

მისი 2008 წლის რომანი, ფრიდას საწოლი, დაფუძნებულია მექსიკელი მხატვრის ფრიდა კალოს ბიოგრაფიაზე.

მისი 2011 წლის ესეების წიგნი, ტური კომუნიზმის მუზეუმში მეგზურით: ზღაპრები თაგვისგან, თუთიყუში, დათვისგან, კატისგან, თხუნელასგან, ღორისგან, ძაღლისგან და ყორნისგან გამოსცა პინგვინმა, აშშ. ნამუშევარმა დიდი მოწონება დაიმსახურა. წიგნი შედგება რვა ნაწილისგან, რომლებშიც მოთხრობილია მწერლის თვალსაზრისი სხვადასხვა ცხოველის თვალსაზრისით. თითოეული ცხოველი ასახავს კომუნიზმის ხსოვნას აღმოსავლეთ ევროპის სხვადასხვა ქვეყანაში. მეორე - ბოლო თავში, რუმინელი ძაღლი განმარტავს, რომ კაპიტალიზმში ყველა არათანაბარია, „მაგრამ ზოგი უფრო არათანაბარია ვიდრე სხვები“, ჯორჯ ორუელის ცნობილი ციტატის ინვერსია ცხოველთა ფერმადან .

2021 წელს დრაკულიჩმა გამოაქვეყნა ესეების ახალი კრებული, : როგორ გადავურჩეთ პოსტკომუნიზმს, რომელიც ასახავდა აღმოსავლეთ და დასავლეთ ევროპას შორის მუდმივ დაყოფას ბერლინის კედლის დაცემიდან ოცდაათი წლის შემდეგაც კი. ამ წიგნის სათაური ეხება ესეების ორ კრებულს, რომელიც მან გამოაქვეყნა 1990-იან წლებში, როგორ გადავურჩით კომუნიზმს და კიდევ ვიცინეთ (1992) და კაფე ევროპა: ცხოვრება კომუნიზმის შემდეგ (1997) და ბოლო სამი ათწლეულის მიმოხილვის მცდელობას ცვლილებების შესახებ. დრაკულიჩი წერს იმ მწარე იმედგაცრუების შესახებ, რომელსაც განიცდიდა მრავალი აღმოსავლეთ ევროპელი, რომლებიც ელოდნენ, რომ 1989 წლის რევოლუციები დემოკრატიისა და კეთილდღეობის ახალ ეპოქას დაიწყებდა. სამაგიეროდ, ამ კრებულის ესეები ცხადყოფს, რომ აღმოსავლეთ ევროპელები კვლავ თავს მეორეხარისხოვან მოქალაქეებად გრძნობენ. თავის თავში, რომელსაც ის უწოდებს „ევროპული საკვების აპარტეიდს“, დრაკულიჩი აღწერს, თუ როგორ დაადგინეს, რომ დასავლური კორპორაციები აღმოსავლეთში ყიდდნენ დაბალი ხარისხის პროდუქტებს იმავე ბრენდის სახელებითა და შეფუთვით, რომლებსაც იყენებენ დასავლეთში: თევზის ჩხირები ნაკლები თევზით და ორცხობილა დამზადებული უფრო იაფი პალმის ზეთით კარაქის ნაცვლად. დრაკულიჩი ასევე ფიქრობს რეგიონში პოსტკომუნისტური ნოსტალგიის არსებობის შესახებ, რადგან ადამიანები ცდილობენ თავიანთი კოლექტიური წარსულის, როგორც პოზიტიურ, ისე უარყოფით მემკვიდრეობასთან გამკლავებას. იგი წერს: „აღმოსავლეთ ევროპის ყველა ყოფილ კომუნისტურ ქვეყანაში ძნელია აღინიშნოს კომუნიზმის ღირსებები, სისტემა, რომელმაც მოკლე დროში მოიტანა მოდერნიზაცია და შეცვალა აგრარული საზოგადოება ურბანიზებულ, ინდუსტრიულ საზოგადოებად. ეს გულისხმობდა ზოგად განათლებას, ასევე ქალთა ემანსიპაციას. ეს უნდა იყოს აღიარებული, მიუხედავად იმისა, რომ ასეთი ცვლილებები განხორციელდა ტოტალიტარული რეჟიმის მიერ“.

დრაკულიჩი ცხოვრობს სტოკჰოლმსა და ზაგრებში . 2020 წელს მას დაემართა -19-ის მძიმე შემთხვევა და თორმეტი დღის განმავლობაში იმყოფებოდა ინტენსიური თერაპიის განყოფილებაში.

სტატიები
ჩვენ ყველანი ალბანელები ვართ 1999 წელი
ბოსნიელი ქალების მოწმე 2001 წ
დანაშაული ძალაუფლების წრეებში 2008 წლის ოქტომბერი
სლავენკა დრაკულიჩის ინტერვიუ 2009 წ
სტატიები -ზე
სტატიები ერში
სტატიები -ში
გაუპატიურება, როგორც ომის იარაღი 2008 წელი
სლავენკა დრაკულიჩი და კატა პოლიტი საუბარში 2011 წ