iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
დანიელ-ბეგი

დანიელ-ბეგი (დ. 9 იანვარი, 1803, სოფ. ელისუ, ახლანდ. კახის რაიონი, აზერბაიჯანი — გ. 1870, სტამბოლი) — ელისუს სასულთნოს უკანასკნელი მმართველი (1831-1844), რუსეთის იმპერიის არმიის გენერალ-მაიორი (1842). ემორჩილებოდა რუსეთის ხელისუფლებას, მაგრამ 1844 წელს კავკასიელ მთიელთა წინააღმდეგობის ლიდერის, იმამ შამილის მხარეს გადავიდა. რუსეთის ჯარებმა მისი სასულთნო დაიპყრეს. მონაწილეობდა კავკასიის ომში. 1859 წელს პატიება ითხოვა და 1869 წელს სამუდამოდ გადასახლდა ოსმალეთში, სადაც გარდაიცვალა.

ბიოგრაფია
დანიელ-ბეგი დაიბადა ელისუს წახური სულთნის, ახმედ-ხანის ოჯახში. ტახტზე 1831 წელს ძმის, მუსა-აღას გარდაცვალების შემდეგ ავიდა რუსეთის ხელისუფლების თანხმობით (1803 წლიდან ელისუს სასულთნო, ისევე როგორც ჭარ-ბელაქნის თემები, რუსეთს ქვეშევრდომებად ითვლებოდნენ). დანიელ-ბეგი ირიცხებოდა რუსეთის სამხედრო სამსახურში, 1840 წელს მიიღო ლაიბ-გვარდიის გროდნოს ჰუსართა პოლკის მუნდირის ტარების უფლება და პოლკოვნიკის ჩინი, 1842 წელს — გენერალ-მაიორის წოდება. დაჯილდოებული იყო წმ. სტანისლავის (1837), წმ. ვლადიმერის (1843) და წმ. ანას (1843) ხარისხის ორდენებით. 1840-იან წლების დასაწყისში მას გართულებული ურთიერთობა ჰქონდა ჭარ-ბელაქნის ოკრუგის მმართველ გენერალ-მაიორ გრიგორი შვარცთან, რომელიც სულთნის ძალაუფლების შეზღუდვას ცდილობდა. დანიელ-ბეგი რუსეთის ხელისუფლებისგან ელისუზე მისი მემკვიდრეობითი უფლებების დადასტურებას და საშინაო ავტონომიის პატივისცემას ითხოვდა.

1844 წლის ივნისში დანეილ-ბეგი რუსეთის მთავრობას განუდგა და ერთგულება შეჰფიცა დაღესტნისა და ჩეჩნეთის იმამ შამილს. იმავე წლის 13 ივნისს გენერალი შვარცი ზაქათალიდან ელისუს სასულთნოს ტერიტორიაზე შეიჭრა და სულთნის 3-ათასიანი ჯარი აგათაის ბრძოლაში დაამარცხა. 21 ივნისს რუსეთის არმიამ ბრძოლით დაიკავა აული ელისუ და დასახლება მიწასთან გაასწორა (დაინდეს მხოლოდ მეჩეთი). დანიელ-ბეგი მთებში გაიქცა და შამილს ეახლა. იმამმა ის ხუნძურ აულ ირიბში თავის ნაიბად, შემდეგ კი სამხრეთ დაღესტნის მუდირად დანიშნა. 1845 წელს დანიელ-ბეგმა შერიგების პირობების შესათანხმებლად ფარული მოლაპარაკება გამართა გენერალ მიხეილ ვორონცოვთან, თუმცა სულთნის უფლებების აღდგენაზე მას უარი ეთქვა. 1847 წლის მაის-ივნისში შამილის თანხმობით დანიელ-ბეგმა სცადა ელისუში შეჭრა, მაგრამ რუსეთის ჯარების მანევრმა იძულებული გახადა უკან დაეხია. ის შემდგომ წლებშიც მონაწილეობდა საბრძოლო მოქმედებებში, ხოლო 1853 წელს იყო შამილის მიერ ოსმალეთში დახმარების სათხოვნელად გაგზავნილი დელეგაციის წევრი. 1859 წლის აპრილში რუსეთის არმიის მიერ აულ ვედენოს აღებისა და ჩეჩნეთში შამილის ძალაუფლების დამხობის შემდეგ დანიელ-ბეგმა რუსეთის სარდლობასთან მოლაპარაკება გამართა და იმავე წლის 2 აგვისტოს გენერალ ვრანგელს თავისი საგამგებლო აულები — ირიბი და დუსრექი ჩააბარა. 7 აგვისტოს მან მორჩილება გამოუცხადა კავკასიაში რუსეთის ჯარების მთავარსარდალ თავად ალექსანდრე ბარიატინსკის და მისგან ამნისტია მიიღო. 1861 წელს იმპერატორმა მას გენერალ-მაიორის წოდება დაუბრუნა, 1864 წელს კი — ჩამორთმეული ჯილდოები. 1869 წელს დანიელ-ბეგი სამხედრო სამსახურიდან გადადგა და სამუდამოდ გადასახლდა ოსმალეთში, სადაც გარდაიცვალა 1870 წელს.
გურამ კაკალაშვილი

გურამ კაკალაშვილი (დ. 22 მარტი, 1965, თბილისი) — ქართველი თანამდებობის პირი, პოლიტიკოსი, სოფლის მეურნეობის მუშაკი.

1989 წელს დაამთავრა შრომის წითელი დროშის ორდენოსანი საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტი. 2004-2008 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ნაციონალური მოძრაობა — დემოკრატები “. 2008-2012 წლებში — საქართველოს მე-7 მოწვევის პარლამენტის წევრი (ლაგოდეხის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა — გამარჯვებული საქართველოსთვის“.
ბეჟან კალანდაძე

ბეჟან (ჟანი) კალანდაძე (დ. 7 აგვისტო, 1977, თბილისი — გ. 9 მაისი, 2005) — ქართველი იურისტი, პოლიტიკოსი.

2001 წელს დაამთავრა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის სამართალმცოდნეობის ფაკულტეტი. 2004 წლის 22 აპრილიდან — 26 ოქტომბრამდე იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ნაციონალური მოძრაობა - დემოკრატები“, 2004-2005 წლებში საქართველოს პრეზიდენტის რწმუნებული გურიის მხარეში.

ჟანი კალანდაძე 2005 წლის 9 მაისს ოზურგეთიდან თბილისში მიმავალი, სოფელ ოსიაურთან ავტოკატასტროფაში დაიღუპა.
ნინო კალანდაძე (პოლიტიკოსი)

ნინო კალანდაძე (დ. 11 მარტი, 1977, თბილისი) — ქართველი დიპლომატი, თანამდებობის პირი, იურისტი, პოლიტიკოსი.

დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი, ხოლო 2002 წელს მანჰაიმის უნივერსიტეტი სამართალმცოდნეობის სპეციალობით. 2004-2008 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ნაციონალური მოძრაობა — დემოკრატები “.
მამუკა კაციტაძე

მამუკა კაციტაძე (დ. 9 თებერვალი, 1966, თბილისი) — ქართველი ინჟინერი, იურისტი, პოლიტიკოსი.

1990 წელს დაამთავრა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტი საავტომობილო გზების ინჟინერ-მშენებლის სპეციალობით და 2003 წელს — ამავე უნივერსიტეტის სამართალმცოდნეობის ფაკულტეტი სამართალმცოდნის სპეცილაობით, იურისტის კვალიფიკაციით. 2004-2008 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „მემარჯვენე ოპოზიცია, მრეწველები, ახლები“. 2008-2012 წლებში — საქართველოს მე-7 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით , საარჩევნო ბლოკი „გაერთიანებული ოპოზიცია (ეროვნული საბჭო, მემარჯვენეები)“.
ჩეჩნეთ-ინგუშეთის ისტორიის, ენისა და ლიტერატურის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტი

ჩეჩნეთ-ინგუშეთის ისტორიის, ენისა და ლიტერატურის სამეცნიერო კვლევითი ინსტიტუტი — შეიქმნა გროზნოში 1931 წელს ცნობილი ჩეჩენი მეცნიერის, მწერლის, საზოგადო და სახელმწიფო მოღვაწის ხალიდ ოშაევის ინიციატივით, რომელიც ასევე გახდა ინსტიტუტის პირველი ხელმძღვანელი. 1957-1958 წლებში ინსტიტუტის დირექტორი იყო დოშლუკო მალსაგოვი, ხოლო 1958-1971 წლებში — აბდულხალიმ სალამოვი.

ისტორია
1934 წელს, ინგუშეთისა და ჩეჩნეთის გაერთიანების შემდეგ, სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტები (ინგუშეთის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტი და ჩეჩნეთის სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტი) გაერთიანდა და შეიქმნა ჩეჩნეთ-ინგუშეთის ისტორიის, ენის, ლიტერატურისა და ხელოვნების სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტი.

ინგუშეთის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის ფონდები სამეცნიერო ბიბლიოთეკით, რომელიც 7000 ტომს ითვლიდა, დარჩა ქალაქ ორჯონიკიძეში.

1930 წელს ზაურბეკ მალსაგოვი დაინიშნა ჩეჩნეთ-ინგუშეთის ისტორიის, ენის, ლიტერატურისა და ხელოვნების სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის პირველ დირექტორად. 1935 წელს საიდ-ბეი არსანოვი დაინიშნა ინსტიტუტის დირექტორად, რომელიც მუშაობდა 1937 წლის ნოემბრამდე. 1938-1944 წლებში პერიოდულად ინსტიტუტს ხელმძღვანელობენ ოსმან დოლაკოვი, მარიამ ჩენტიევა, იბრაგიმ ოზდოევი და დოშლუკო ალსაგოვი.

13 წლიანი გადასახლების შემდეგ (ინგუშებისა და ჩეჩნების დეპორტაცია), 1957 წელს აღდგა ჩეჩნეთ-ინგუშეთის ასსრ, ამავე წლის 7 ივნისს კი — ისტორიის, ენის, ლიტერატურისა და ხელოვნების სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტი. მისი აღდგენის ორგანიზებაში ყველაზე აქტიური მონაწილეობა მიიღო მალსაგოვმა.

ინსტიტუტის განვითარების პირველი წლები იყო ნათელი და ნაყოფიერი. გამოიცა სამეცნიერო შრომები ინგუშთა ისტორიის, ფილოლოგიის, კულტურის, ეკონომიკის შესახებ.

მალსაგოვი ინსტიტუტს ხელმძღვანელობდა 1958 წლამდე. 1958-1970 წლებში ჩეჩნეთ-ინგუშეთის ისტორიის, ენისა და ლიტერატურის სამეცნიერო კვლევითი ინსტიტუტს ხელმძღვანელობს სალამოვ ასხაბოვიჩს.

1970-დან 1991 წლამდე ინსტიტუტის დირექტორები იყვნენ ბაიბულატოვი, მანკიევი და აკაევი.

1970-1990 წლებში ინსტიტუტი მდებარეობდა პეტრე კოსენკოს სახლში. ინსტიტუტს ჰქონდა დიდი ბიბლიოთეკა, რომელშიც შედიოდა დიდი რაოდენობით უნიკალური ისტორიული დოკუმენტები. ინსტიტუტმა არსებობა შეწყვიტა 1995 წელს, ჩეჩნეთის პირველი ომის დაწყების შემდეგ. ბრძოლის დროს განადგურდა ინსტიტუტის საბიბლიოთეკო ფონდი.
როლანდ კემულარია

როლანდ კემულარია (დ. 5 აპრილი, 1956 , სოფელი ახალხიბულა, ხობის რაიონი) — ქართველი თანამდებობის პირი, ისტორიკოსი, პოლიტიკოსი, სოფლის მეურნეობის მუშაკი.

1978 წელს დაამთავრა თბილისის ალექსანდრე პუშკინის სახელობის პედაგოგიური ინსტიტუტის ისტორიის ფაკულტეტი და საქართველოს სუბტროპიკული მეურნეობის ინსტიტუტი. 2004-2008 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ნაციონალური მოძრაობა — დემოკრატები “. 2008-2012 წლებში — საქართველოს მე-7 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა — გამარჯვებული საქართველოსთვის“.
ჩეჩნეთის სახელმწიფო პედაგოგიური უნივერსიტეტი

ჩეჩნეთის სახელმწიფო პედაგოგიური უნივერსიტეტი — ქალაქ გროზნოში მდებარე უმაღლესი პედაგოგიური საგანმანათლებლო დაწესებულება. გაიხსნა 1980 წელს.

ისტორია
ჩეჩნეთის სახელმწიფო პედაგოგიური ინსტიტუტი დაარსდა 1980 წლის 28 ნოემბერს ჩეჩნეთ-ინგუშეთის ავტონომიურ საბჭოთა სოციალისტურ რესპუბლიკაში, რსფსრ მინისტრთა საბჭოს განკარგულებით.

თავდაპირველად მას ჩეჩნურ-ინგუშეთის სახელმწიფო პედაგოგიურ ინსტიტუტს უწოდებდნენ. პედაგოგიურ მეცნიერებათა კანდიდატი, პროფესორი მუხარი უმაროვი, რომელიც რესპუბლიკაში ცნობილია, როგორც საზოგადოებრივი განათლების ერთ-ერთი ორგანიზატორი, რომელიც ადრე მრავალი წლის განმავლობაში ხელმძღვანელობდა განათლების სამინისტროს, დაინიშნა ჩეჩნეთ-ინგუშეთის ასსრ მესამე უმაღლესი საგანმანათლებლო დაწესებულების რექტორად.

სტუდენტების პირველი ჩარიცხვა ჩატარდა 1981 წელს შემდეგ სპეციალობებზე:
ფიზკულტურა;
რუსული ენა და ლიტერატურა ეროვნულ სკოლაში;
პედაგოგიკა და დაწყებითი განათლების მეთოდები;
ფიზიკა და მათემატიკა;
ზოგადი ტექნიკური დისციპლინები და შრომა.
შემდეგ წლებში გაიხსნა ახალი სპეციალობები, მათ შორის:
სკოლამდელი აღზრდის პედაგოგიკა და ფსიქოლოგია;
სახვითი ხელოვნება და ხატვა;
ქიმია და ბიოლოგია.

უნივერსიტეტის სტუდენტები ძირითადად რესპუბლიკის სოფლის სკოლების კურსდამთავრებულები იყვნენ. კარგად აღჭურვილი საგანმანათლებლო შენობები და საერთო საცხოვრებლები, მაღალკვალიფიციური პედაგოგიური პერსონალი საშუალებას აძლევდა უნივერსიტეტს წარმატებით მოემზადებინა ეროვნული მაღალკვალიფიციური პერსონალი რეგიონის განათლების სისტემისთვის.

1991 წელს რესპუბლიკაში დაწყებულმა დესტრუქციულმა პროცესებმა და შემდგომმა სამხედრო მოქმედებებმა ვერ იმოქმედებდა უნივერსიტეტის საქმიანობაზე. რამდენიმე წლის განმავლობაში ინსტიტუტი იზოლირებული აღმოჩნდა რუსეთის საგანმანათლებლო სივრცისგან. სინამდვილეში, მხოლოდ ბოლო წლებში ინსტიტუტს, რესპუბლიკის სხვა უნივერსიტეტების მსგავსად, ჰქონდა სრულფასოვანი საქმიანობის განხორციელების შესაძლებლობა და რუსეთის საგანმანათლებლო სფეროში შესვლის უფლება.

1995 წლის 17 აპრილს უნივერსიტეტს ეწოდა ჩეჩნეთის სახელმწიფო პედაგოგიური ინსტიტუტი. რექტორად დაინიშნა ფილოლოგიის დოქტორი, პროფესორი ბექხან ხაზბულატოვი, რომელიც უნივერსიტეტს ხელმძღვანელობდა 17 წელზე მეტი ხნის განმავლობაში.

რუსეთის ფედერაციის განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროს 2011 წლის 23 მაისის ბრძანებით გადაკეთდა უმაღლესი პროფესიული განათლების ფედერალური სახელმწიფო საბიუჯეტო დაწესებულება - ჩეჩნეთის სახელმწიფო პედაგოგიური ინსტიტუტი.

2013 წლის 1 მარტიდან უნივერსიტეტს ხელმძღვანელობს ფილოსოფიის კანდიდატი, ასოცირებული პროფესორი ხოჟ-ახმედ ხალადოვი.

სტრუქტურა
ჩეჩნეთის სახელმწიფო პედაგოგიური უნივერსიტეტის სტრუქტურას აყალიბებს 2 ინსტიტუტი და 4 ფაკულტეტი. ინსტიტუტი ახორციელებს უმაღლესი განათლების 23 ძირითად საგანმანათლებლო პროგრამას, ტრენინგის ექვს მიმართულებას და 3 დამატებით პროფესიულ პროგრამას. სტუდენტთა კონტინგენტი 5500-ზე მეტი ადამიანია, მათ შორის 3000-ზე მეტი სრულ განაკვეთზე მყოფი სტუდენტი.
ინსტიტუტი უზრუნველყოფს საგანმანათლებლო მომსახურებას 35 მთავარ ლიცენზირებულ სპეციალობაში და სასწავლო პროფილებში.
ირაკლი კენჭოშვილი

ირაკლი კენჭოშვილი (დ. 29 ოქტომბერი, 1936, ქუთაისი) — ქართველი მეცნიერი, პოლიტიკოსი, ფილოლოგი.

1960 წელს დაამთავრა სტალინის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის (ამჟამად ივანე ჯავახიშვილის სახელობის) დასავლეთ ევროპის ენებისა და ლიტერატურის ფაკულტეტი. 2004-2008 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ნაციონალური მოძრაობა — დემოკრატები “. 2008-2012 წლებში — საქართველოს მე-7 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა — გამარჯვებული საქართველოსთვის“.
სადირ ჟაპაროვი

სადირ ჟაპაროვი (დ. 6 დეკემბერი, 1968, ყირგიზეთის სსრ, სსრკ) — ყირგიზი იურისტი და პოლიტიკოსი. ყირგიზეთის პრეზიდენტი 2021 წლის 28 იანვარიდან. 2020 წლის 14 ოქტომბრიდან არის ყირგიზეთის პრემიერ-მინისტრი. 2005-2013 წლებში იყო ყირგიზეთის პარლამენტის წევრი. არის პოლიტიკური პარტია „მეკენჩილის“ წევრი. 2021 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში მიიღო ხმათა 79,20% (1 105 248 ხმა).

პირადი ცხოვრება
ჰყავს მეუღლე და ოთხი შვილი.
რიჩარდ სინგი

რიჩარდ ლორენს მილინგტონ სინგი (; დ. 28 ოქტომბერი, 1914 — გ. 18 აგვისტო, 1994) — ბრიტანელი ბიოქიმიკოსი და 1952 წლის ნობელის პრემიის ლაურეატი ქიმიაში, არჩერ მარტინთან ერთად.

ბიოგრაფია
რიჩარდ ლორენს მილინგტონი დაიბადა ლივერპულში, ინგლისში. იყო ლაურენს მილინგტონ სინგის და კატერინა სვენის ვაჟი.

განათლება მიიღო ველინგტონში, უინჩესტერის კოლეჯში. ქიმია შეისწავლა კემბრიჯის უნივერსიტეტში. კარიერის მნიშვნელოვანი ნაწილი კვლევებს დაუთმო „მატყლის ინდუსტრიების კვლევით ასოციაციაში“, ლიდზი (1941-1943), „ლისტერის პროფილაქტიკური მედიცინის ინსტიტუტი“, ლონდონი (1943-1948), „როუეტის კვლევითი ინსტიტუტი“, აბერდინი (1948-1967), „საკვების კვლევითი ინსტიტუტი“, ნორვიჩი (1967-1976).

ლიდზიში მუშაობისას არჩერ მარტინთან ერთად გამოიგონა დანაყოფი ქრომატოგრაფია, ტექნიკა რომელმაც დიდი რევოლუცია მოახდინა ანალიტიკურ ქიმიაში. 1942 წლიდან 1948 წლამდე შეისწავლა პროტეინის ჯგუფის, გრამიციდინის პეპტიდები, ეს ნამუშევარი ინსულინის სტრუქტურის დასადგენად, მოგვიანებით გამოიყენა ფრედერიკ სენგერმა. 1950 წელს გახდა სამეფო საზოგადოების წევრი.

1943 წელს სინგი დაქორწინდა ენ დევის სტივენზე (1916-1997).
სომხეთ-ხორვატიის ურთიერთობები

სომხეთ-ხორვატიის ურთიერთობები აღნიშნავს ორმხრივ ურთიერთობებს სომხეთის რესპუბლიკასა და ხორვატიას შორის. ორ ქვეყანას შორის დიპლომატიური ურთიერთობები 1996 წლის 8 ივლისს დამყარდა. სომხეთის საელჩო ხორვატიაში რომშია განთავსებული, ხოლო ხორვატიის საელჩო სომხეთში, ათენში მდებარეობს. 2011 წელს სომხეთის საკონსულო ზაგრებში ამოქმედდა, ხოლო ხორვატიის საკონსულო - ერევანში. 2011 წლის თებერვალში ხორვატიაში სომხეთის საპატიო კონსულად ვედრან ბურატოვიჩი დაინიშნა. იმავე წლის ივლისში სომხეთში ხორვატიის საპატიო კონსული არტაშეს კაზახეციანი გახდა.

სომხეთი ევრაზიის ეკონომიკური კავშირის წევრია, ხოლო ხორვატია ევროპის კავშირის. გარდა ამისა, სომხეთი ევროკავშირთან ასოცირების ხელშეკრულების ხელმომწერია.

ისტორია
სომხეთ-ხორვატიის ისტორიული კავშირების ცენტრი რაგუსის რესპუბლიკა, დღევანდელი დუბროვნიკი იყო. დუბროვინიკის უცხოელი მოსახლეობას შორის სომხებიც იყვნენ. დუბროვნიკელები აღნიშნავენ წმინდა ვლასის, მეოთხე საუკუნეში მოღვაწე სომეხი წმინდანის დღეს.

1783 წელს სომეხი ბანკირის თხოვნით ხორვატმა სასულიერო პირმა პერასტიდან, იოსიფ მარინოვიჩმა ნაშრომი „ - “ დაწერა. დისერტაციაში მარინოვიჩი იცავს ოსმალების იმპერიაში მცხოვრებ სომეხ კათოლიკეებს და აღნიშნავს, რომ სომხებს მონოფიზიტურ ტაძრებში რიტუალების ჩატარების უფლება ჰქონდათ.

ხორვატიას სომხების გენოციდი არ უღიარებია. აღსანიშნავია, რომ ხორვატიაში საკითხს ფართოდ შეისწავლიან. თურქეთის მთავრობამ სომხების გენოციდთან დაკავშირებული მასალების გადახედვა მოითხოვა.

წარმომადგენლობა
ხორვატიამ სომხეთის დამოუკიდებლობა 1994 წლის 21 ივნისს აღიარა. მათ შორის დიპლომატიური ურთიერთობები 1996 წლის 8 ივლისს დამყარდა. სომხეთის საელჩო ხორვატიაში, რომშია განთავსებული, ხოლო ხორვატიის სამეფო სომხეთში, ათენში ფუნქციონირებს. ორი ქვეყნის საკონსულოები შესაბამისად, დედაქალაქებში, ზაგრებსა და ერევანშია განლაგებული.

შეთანხმებები
სომხეთსა და ხორვატიას შორის სამი შეთანხმება და ერთი პროტოკოლია დადებული. 1996 წლის 14 სექტემბერს ორი ქვეყნის საგარეო საქმეთა მინისტრებმა ხელი მოაწერეს პროტოკოლს სომხეთის რესპუბლიკის საგარეო საქმეთა სამინისტროსა და ხორვატიის საგარეო საქმეთა სამინისტროს შორის ურთიერთთანამშრომლობის შესახებ. 1997 წლის 16 ივნისს სომხეთის პრეზიდენტმა, ლევონ ტერ-პეტროსიანმა და ხორვატიის პრეზიდენტმა, ფრანიო ტაუჯმანმა ხელი მოაწერეს შეთანხმებას ხორვატიის მთავრობასა და სომხეთის მთავრობას შორის დიპლომატიური და ოფიციალური პასპორტების მფლობელთათვის ვიზების გაუქმების შესახებ. 2009 წლის 22 მაისს ორი ქვეყნის პრეზიდენტმებმა, სერჟ სარქისიანმა და სტიპე მესიჩმა ხელი მოაწერე ორ შეთანხმებას: „შეთანხმება ხორვატიის რესპუბლიკასა და სომხეთის რეპუბლიკას შორის ორმაგი გადასახადებისგან თავის არიდების შესახებ“ და „შეთანხმება ხორვატიის მთავრობასა და სომხეთის მთავრობას შორის კულტურის, განათლებისა და მეცნიერების სფეროებში ურთიერთთანამშრომლობის შესახებ“.

უმაღლესი დონის ვიზიტები
2003 წლის 22-23 ოქტომბერს სომხეთის საგარეო საქმეთა მინისტრი, ვარტან ოსკანიანი ოფიციალური ვიზიტით იმყოფებოდა ხორვატიაში. 2009 წლის 22 მაისს სომხეთს ხორვატიის პრეზიდენტი, სტიპე მესიჩი ეწვია. იმავე წლის 7-8 სექტემბერს სომხეთის პრეზიდენტი, სერჟ სარქისიანი ოფიციალური ვიზიტით იმყოფებოდა ხორვატიაში. 2011 წლის 20-21 მარტს ხორვატიის პარლამენტის სპიკერი, ლუკა ბებიჩი ეწვია სომხეთს.
ელდარ კვერნაძე

ელდარ კვერნაძე (დ. 16 ივლისი, 1944, ზესტაფონი) — ქართველი მეცნიერი, პოლიტიკოსი, სოფლის მეურნეობის მუშაკი.

1972 წელს დაამთავრა საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტის ეკონომიკა-ორგანიზაციის ფაკულტეტი და 1977 წელს — ასპირანტურა. 2004-2008 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ნაციონალური მოძრაობა — დემოკრატები“. 2008-2012 წლებში — საქართველოს მე-7 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით , საარჩევნო ბლოკი „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა — გამარჯვებული საქართველოსთვის“.
ვარლამ კილაძე

ვარლამ კილაძე (დ. 16 ივლისი, 1962, თბილისი) — ქართველი მათემატიკოსი, პოლიტიკოსი.

1984 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მექანიკა-მათემატიკის ფაკულტეტი, 1989 წელს — ასპირანტურა. 2004-2008 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ნაციონალური მოძრაობა — დემოკრატები “.
რომან კობახიძე

რომან კობახიძე (დ. 14 მაისი, 1949, ტყიბული) — ქართველი ეკონომისტი, თანამდებობის პირი, პედაგოგი, პოლიტიკოსი.

1972 წელს დაამთავრა ალექსანდრე წულუკიძის სახელობის ქუთაისის სახელმწიფო პედაგოგიური ინსტიტუტი, აგრეთვე მოსკოვის ხალხთა მეგობრობის ორდენოსანი კოოპერატიული ინსტიტუტი. 2004-2008 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ნაციონალური მოძრაობა - დემოკრატები “.
ზურაბ კოსტავა

ზურაბ კოსტავა (დ. 17 მარტი, 1970, თბილისი) — ქართველი ბიზნესმენი, ინჟინერი, პოლიტიკოსი.

1993 წელს დაამთავრა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის მეტალურგიის ფაკულტეტი სპეციალობით - ლითონების წნევით დამუშავების მანქანები და ტექნოლოგია. 2004-2008 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „მემარჯვენე ოპოზიცია, მრეწველები, ახლები“.
ფირუზ კოჩობაშვილი

ფირუზ კოჩობაშვილი (დ. 7 აგვისტო, 1951, ახალციხე) — ქართველი ეკონომისტი, პოლიტიკოსი.

1974 წელს დაამთავრა მოსკოვის კვების მრეწველობის ინსტიტუტი. 1974-1976 წლებში იყო ბორჯომის ხორცისა და რძის კომბინატის, მუშა, ეკონომისტი, მთავარი ეკონომისტი. 1976-1977 წლებში იხდიდა სავალდებულო სამხედრო სამსახური. 1977-1983 წლებში მუშაობდა ბორჯომის ხორცისა და რძის კომბინატში. 1983-1991 წლებში ბორჯომის აგროსამრეწველო გაერთიანების განყოფილების უფროსი. 1991-2000 წლებში ბორჯომის საყოფაცხოვრებო მომსახურების სამმართველოს უფროსი. 2000-2001 წლებში მუშაობდა შპს „ბიგში“. 2005-2008 წლებში სამცხე-ჯავახეთის მხარეში საქართველოს პრეზიდენტის სახელმწიფო რწმუნებული. 2008 წლის 19 თებერვლიდან 2008 წლის 7 ივნისამდე იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ნაციონალური მოძრაობა — დემოკრატები“.
Trust Me

— „ბეიტსის მოტელის“ პირველი სეზონის მეოთხე ეპიზოდი, რომელიც ეთერში 2013 წლის 8 აპრილს გავიდა.

მოკლე შინაარსი
ნორმა მთელ რიგ უსიამოვნო მოვლენებს უმკლავდება, რა დროსაც მისი ეჭვები ქალაქის კონკრეტული მაცხოვრებლების მიმართ იზრდება.

სიუჟეტი
როცა ნორმანი სარდაფში ჯიაოს იპოვის, გაიგონებს, რომ შელბი სახლში დაბრუნდა. ნორმანისთვის გაქცევის საშუალების მისაცემად დილანი, რომელიც ნორმანს უკან გაჰყვა, ზარს რეკავს და შელბის ყურადღებას გადაიტანს. მოგვიანებით დილანი ნორმანს სახლში შეჭრის შესახებ ეკითხება, თუმცა ნორმანი ამას უარყოფს. მომდევნო დღეს ის ემასთან მიდის. ემას მამა ამბობს, რომ ის ავადაა და უკან გაბრუნებულ ნორმანს ეუბნება, რომ ემას ის მოსწონს და ამის გამო წესიერად მოიქცეს; ნორმანი ამბობს, რომ ის წესიერად იქცევა. მოგვიანებით, ნორმანი ბრედლის შეხვდება, რომელიც მამის დაკარგვის გამო დამწუხრებულია, და მეგობრულად გაესაუბრება.

ნორმა შელბისთან ურთიერთობას აგრძელებს. ისინი ერთად დაწოლის შემდეგ მოტელის ოთახიდან გამოდიან, სადაც დილანი დახვდებათ. შელბი იგებს, რომ დილანი ნორმას შვილია. ნორმანი ნორმას ეუბნება, რომ შელბის სახლში ქამრის წამოსაღებად იყო მისული, როგორც თავად დაავალა. ნორმა პასუხობს, რომ ზოგჯერ ის ისეთ რამეებს ხედავს, რაც რეალური არ არის. როცა ნორმანი ამბობს, რომ მან დატყვევებული გოგონა აღმოაჩინა, ნორმა არ უჯერებს, თუმცა შელბის სახლში ყოფნისას სარდაფში ჩაიპარება, რათა საკუთარი თვალით ნახოს. სარდაფში არანაირი კვალი არაა. შელბის უნდა, რომ ნორმანი სათევზაოდ წაიყვანოს, თუმცა ნორმანი დედამისს ეუბნება, რომ წასვლა არ უნდა; ნორმა გაბრაზდება და მას წასვლას აიძულებს. შელბი ნორმანს ეუბნება, რომ ერთმანეთის ნდობის მოპოვება უნდა, რადგან მასზე და დედამისზე ზრუნვა სურს. მათი სათევზაო მოგზაურობა მალევე დასრულდება, რადგან შელბის კით სამერსის ხელის პოვნისას გამოიძახებენ.

ნორმას განყოფილებაში შეკითხვებს დაუსვამენ და მომხდართან ყველანაირ კავშირს უარყოფს. ის ღელავს, რომ მოტელის ძველ ხალიჩას იპოვნიან, რომელიც კით სამერსის ხელზე არსებულ ქსოვილს დაემთხვევა. ღამით ნორმანი დილანს მთელ ამბავს მოუყვება და ის დახმარებას დაჰპირდება. შედეგად ძმები ერთმანეთს უფრო უახლოვდებიან. დილანი ნორმანს დაარწმუნებს, რომ ბრედლის სახლში წავიდეს. ბრედლი ნორმანს მადლობას უხდის იმისთვის, რომ მძიმე დროს მის გვერდით იყო, რის შემდეგაც ისინი ერთად დაწვებიან. როცა ნორმა დილანისგან იგებს, რომ ნორმანი გოგოსთან ერთადაა, ძალიან განაწყენდება, რის შემდეგაც დილანი მას დაუპირისპირდება, ეუბნება, რომ იცის, რაც ჩაიდინა და ეს მისგან ნორმანის წაყვანის უფლებას აძლევს. ნორმა დილანს ფიზიკურად დაესხმება თავს. ამ დროს პოლიცია მოდის და ნორმას კით სამერსის მკვლელობისთვის აკავებს.

მსახიობები
მთავარი
ვერა ფარმიგა — ნორმა ბეიტსი
ფრედი ჰაიმორი — ნორმან ბეიტსი
მაქს ტირიოტი — დილან მასეტი
ნიკოლა პელცი — ბრედლი მარტინი

მოწვევით
დიანა ბანგი — ჯიაო
ნესტორ კარბონელი — ალექს რომერო
იენ ჰარტი — უილ დეკოდი
მაიკ ფოგელი — ზაკ შელბი
სომხეთ-დანიის ურთიერთობები

სომხეთ-დანიის ურთიერთობები აღნიშნავს ორმხრივ ურთიერთობებს სომხეთის რესპუბლიკასა და დანიის სამეფოს შორის. სომხეთის საელჩო მდებარეობს კოპენჰაგენში, ხოლო დანიის საელჩო სომხეთში კიევში, უკრაინაში მდებარე საელჩოთია წარმოდგენილი. დანიასა და სომხეთს შორის დიპლომატიური ურთიერთობები 1992 წლის 14 იანვარს დამყარდა. დანიაში სომხეთის ამჟამინდელი ელჩია ჰრაჩია აღაჯანიანია. 2008 წელს სომხეთის საგარეო საქმეთა მინისტრმა, ედუარდ ნალბანდიანმა დანიასა და სომხეთს შორის ურთიერთობებს „მეგობრული“ და „ძალიან მისასალმებელი“ უწოდა.

ისტორია
სომხეთსა და დანიას შორის მერკანტილური ურთიერთობების შესახებ ცნობები 1568 წლიდან იწყება, როდესაც სომეხი მოგზაური და მწერალი ფირზადე გრაფანეცი დანიას ეწვია. ჰანიდური ხოცვა-ჟლეტა დანიის მთავრობამ დაგმო და ოსმალეთის იმპერიის წინააღმდეგ გამოვიდა. დანიელი სწავლული და კრიკოსი გეორგ ბრანდესი 1903 წლის წიგნში ამ ხოცვა-ჟლეტის შესახებ წერს და კომენტარებსაც ურთავს. დანიელი მისიონერები სომხეთში საუკუნიდან მოღვაწეობდნენ.

1920 წლის ნოემბერში დანია დაეთანხმა ერთა ლიგის შემოთავაზებას, სომხეთის დემოკრატიულ რესპუბლიკასა და მუსტაფა ქემალის ხელმძღვანელობის ქვეშ მყოფ თურქ ნაციონალისტებს შორის ომში მედიატორის როლი შეესრულებინა.

მხარდაჭერა
2004 წელს დანიამ სომხეთის მხარდაჭერის შეთანხმებას მოაწერა ხელი, რომლის მიხედვითაც სომხეთ წმინდა განვითარების მექანიზმის განხორციელებაში უწყობს ხელს. შეთანხმება ძალაში შევიდა 2005 წლის მარტში. 2006 წელს დანიამ შეზღუდული შესაძლებლობების მქონე სომეხი ბავშვების მხარდასაჭერად სომხეთში 10 მილიონი დანიური კრონა გაგზავნა.

2007 წელს ევროპის უშიშროებისა და თანამშრომლობის ორგანიზაციის პროექტის ფარგლებში სომხეთში დამკვირვებლები გაგზავნა და აღდგენადი ენერგიის პროექტის ფარგლებში 16 მილიონი დანიური კრონა გაგზავნა. დანიამ სომხეთს ჰუმანიტარული დახმარება გაუგზავნა მთიანი ყარაბაღის კონფლიქტის შემდეგაც.

2008 წელს ორმა ქვეყანამ ხელი მოაწერა შეთანხმებას ღარიბ ტერიტორიებზე ზრდისა და დასაქმების განვითარების შესახებ. პროექტის ფარგლებში დანია სომხეთს 30 მილიონი დანიური კრონით დაეხმარა და კერძო სექტორისა და განათლების მხარდასაჭერად 29 მილიონი დანიური კრონა გაგზავნა. 2008 წლის სექტემბერში კერძო სექტორის პროგრამის ფარგლებში დანიამ სომხეთს, საქართველოსა და უკრაინას 50 მილიონი დანიური კრონა გაუგზავნა. 2011 წლის ივნისში სომხეთის ფერმების მხარდასაჭერად სოფლის მეურნეობის განვითარების საერთაშორისო პროგრამის ფარგლებში დანიამ სომხეთს 4.7 მილიონი დანიური კრონა გაუგზავნა.

ვაჭრობა
2008 წელს დანიიდან სომხეთში ექსპორტის მოცულობა 30.6 მილიონ, ხოლო სომხეთიდან დანიაში ექსპორტი 5 მილიონ დანიურ კრონას გაუტოლდა.

უმაღლესი დონის ვიზიტები
2003 წლის აპრილში სომხეთის ტერიტორიული ადმინისტრაციი მინისტრი, ჰოვიკ აბრაჰამიანი დანიას ეწვია. 2004 წლის აგვისტოში დანიის საგარეო საქმეთა მინისტრი, პერ სტიგ მელერი სომხეთში ოფიციალური ვიზიტით იმყოფებოდა.

2011 წლის 24 ნოემბერს სომხეთის საგარეო საქმეთა მინისტრი, ედუარდ ნალბანდიანი დანიას ეწვია და დანიის საგარეო საქმეთა მინისტრს, ვილი სოვნდალს შეხვდა. ნალბანდიანმა დანიას მადლობა გადაუხადა სპიტაკში მომხდარი მიწისძვრის შემდეგ სომხეთის მხარდაჭერისა და დამოუკიდებლობის შემდეგ სომხეთის პროგრესის მხარდაჭერისთვის. ნალბანდიანი დანიაში ახალი საელჩოს გახსნას დაესწრო და აღნიშნა: „დანიის დედაქალაქში სომხეთის დროშის აღმართვით, ჩვენ ორმხრივი ურთიერთობების ახალ დონეზე გადაყვანისთვის მზადყოფნა გამოვხატეთ“.