iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ყარაჩაი-ჩერქეზეთის გერბი

ყარაჩაი-ჩერქეზეთის გერბი — ყარაჩაი-ჩერქეზეთის რესპუბლიკის ერთ-ერთი მთავარი სიმბოლო. მიღებულია ყარაჩაი-ჩერქეზეთის რესპუბლიკის საკანონმდებლო ორგანოს პარლამენტის მიერ 1994 წლის 3 თებერვლის დადგენილებით. სწორედ ამ დადგენილების თანახმად აღნიშნული სიმბოლო აუცილებლად უნდა იყოს განთავსებული სამთავრობო კაბინეტებში, ოფისებსა და ადგილობრივი თვითმმართველობის წარმომადგენლობით ორგანოებში.

აღწერა
ყარაჩაი-ჩერქეზეთის რესპუბლიკის სახელმწიფო გერბი არის მრგვალი ჰერალდიკული ფორმის (ფარი). გერბზე წარმოდგენილია ლურჯ ფონზე, ოქროსერ მინდორში ვერცხლის მთა ორი მწვერვალით, ეს არის იალბუზი. ის ჩაზნექილი და აბსტრაქტულია. ფარი გარშემორტყმულია რგოლით, ზემოდან ოქროს რგოლით აღნიშნულია მზე. გერბის ქვემოთ კი წარმოდგენილია ოქროსფერი თასი. გერბის კიდეებზე ჩარჩოს სახით არის წარმოდგენილი მწვანე ფერის ოქროსფრად მოქცეული როდოდენდრონი, სამი ვერცხლის ყვავილი თითოეულ ტოტზე. როდოდენდრონი არის ერთ-ერთი ალპური ზონისთვის დამახასიათებელი მცენარე.

თასი და პატარა წრე ოდნავ სცდება დიდი წრის საზღვრებს, რაც გერბს უფრო მიმზიდველს ხდის. წრის დიამეტრი საერთო წრესთან მიმართებაშია 1:2.

ფერები და ნიშნები
ყარაჩაი-ჩერქეზეთის გერბზე წარმოდგენილ ფერებს, სხვადასხვა მნიშვნელობა აქვს. ამ გერბზე წარმოდგენილი ყვითელი ფერი არის სიმბოლო მზის, ის წარმოდგენილია გერბზე წრის სახით. მისით აღნიშნულია მზიანი ყარაჩაი-ჩერქეზეთი. იალბუზი - რომელიც წარმოდგენილია გერბის ცენტრში. აღნიშნულია თეთრი ფერით, რომელიც არის მარადისობის, სიძლიერისა და სიდიადის აღმნიშვნელი. იალბუზი ცისფერ წრეშია მოქცეული. ეს ცისფერი ნიშნავს საუკუნო ცას და წმინდა წყლებს, ის არის წყლის სიმბოლო. ქვემოთ მოცემულია ოქროსფერი თასი, რომელიც სიმბოლოა სტუმართმოყვარეობის. როდედენდრონი, რომელიც გერბზეა გამოსახული არის სპეციფიკური მცენარე დამახასიათებელი ალპური ზონისა. ის არის სისუფთასის, მშვიდობის, ჯანმრთელობისა და სიწმინდის სიმბოლო.

2017 წლის 1 იანვრის მდგომარეობით ყარაჩაი-ჩერქეზეთის რესპუბლიკაში 100 მუნიციპალიტეტი იყო: 2 საქალაქო ოლქი, 10 საქალაქო ოლქი, 5 ურბანული დასახლება და 83 სოფლის დასახლება. სწორედ ამ მუნიციპალიტეტების მთავარ სიმბოლოს წარმოადგენს აღნიშნული გერბი. ოფიციალური გერბი, სიმბოლო განთავსებულია ყარაჩაი-ჩერქეზეთის რესპუბლიკის წარმომადგენლობების შენობებზე, მათ შორის: სამთავრობო სახლის, ყარაჩაი-ჩერქეზეთის რესპუბლიკის სახალხო კრებისა - უზენაესი სასამართლოს შენობებზე.
გურბან გურბანოვი

გურბან გურბანოვი — აზერბაიჯანელი სპორტსმენი, ყოფილი ფეხბურთელი, ამჟამად ფეხბურთის მწვრთნელი (დ. 1972 წლის 13 აპრილს ზაქათალაში). გურბანოვი არის ერთ-ერთი ყველაზე ტიტულოვანი აზერბაიჯანელი ფეხბურთელი. დღეს ის არის საფეხბურთო კლუბ ყარაბაღის მთავარი მწვრთნელი.

კარიერა
მისი კარიერა დაიწყო 1988 წელს, ადგილობრივ კლუბ "კურში". მას შემდეგ ასპარეზობდა ოზურგეთის მერცხალში. თავისი კარიერის განმავლობაში, აქვს ნათამაშები: დასქინ ზაქათალაში, გურჯაანის ალაზანში, სტავროპოლის დინამოში, ბაქოს ნეფტში და სხვა. ბოლო კლუბი, რომელშიც მან ითამაშა, იყო ინტერ ბაქო. 1996–97 წლების სეზონში გურბანოვი იყო აზერბაიჯანის პრემიერ ლიგის საუკეთესო ბომბარდირი ნეფტჩის რიგებში, აღნიშნულ სეზონში 25 გოლის გატანა მოახერხა.

2003 წელს დაასახელს აზერბაიჯანის წლის ფეხბურთელად და საუკეთესო თავდამსხმელად. მისი ფეხბურთელის კარიერა 18 წელი გაგრძელდა. კარიერის განმავლობაში 399 მატჩში 178 გოლი გაიტანა.
2004-2005 წლების სეზონში კაპიტნობდა ბაქოს ინტერს.

მისი დებიუტი ნაკრებში შედგა 1992 წლის 17 სექტემბერს. სანაკრებო კარიერა დაასრულა 2005 წელს. აზერბაიჯანის ნაკრების რიგებში 68 მატჩი ჩაატარა და 14-ჯერ აიღო მეტოქის კარები. სწორედ ამ შედეგით ის არის ყველა დროის წამყვანი ბომბარდირი.

2012 წელს მან დაიწყო კამპანია ქალთა მიმართ მამრობითი ძალადობის შესაჩერებლად, რომელშიც ჩაერთო მასთან ერთად არაერთი ცნობილი მოღვაწე.

სამწვრთნელო კარიერა
მას შემდეგ რაც მან ფეხბურთელის კარიერა დაასრულა, იგი გახდა კლუბი ინტერის დირექტორი. ამასთან, 2006 წლის ზაფხულში იგი დაინიშნა ბაქოს ნეფთჩში მთავარ მწვრთნელად. 2008/09 წლების სეზონის დასაწყისიდან იგი დაინიშნა ყარაბაღის მთავარ მწვრთნელად რასიმ კარას შეცვლის შემდგომ. 2010 წელს, იგი გახდა ყველაზე წარმატებული აზერბაიჯანელი მენეჯერი - 16 მოგებით.

2014 წლის მაისში მან ყარაბაღთან ერთად მოიგო აზერბაიჯანის ლიგა. 2014 წლის ივლისში, იგი გახდა აზერბაიჯანელი მეორე მენეჯერი, რომელმაც მიაღწია ევროპულ თასების ჯგუფურ ეტაპს.

2017 წლის 3 ნოემბერს გურბანოვი დაინიშნა აზერბაიჯანის საფეხბურთო ნაკრების მენეჯერად. ერთი წლის შემდეგ, 2018 წლის 8 დეკემბერს იგი გადადგა.

ჯილდოები
ტურან ტოვუზი
აზერბაიჯანის პრემიერ ლიგა - 1993-94

ბაქოს ნეფტჩი
აზერბაიჯანის პრემიერ ლიგა -1996-97; 2003-04; 2004-05
აზერბაიჯანის თასი - 2003-04

ინდივიდუალური
აზერბაიჯანის წლის ფეხბურთელი
აზერბაიჯანის პრემიერ ლიგის საუკეთესო ბომბარდირი: 1996–97
აზერბაიჯანის საფეხბურთო ნაკრები: საუკეთესო ბომბარდირი 14 გოლი

მენეჯერი

ყარაბაღი
აზერბაიჯანის პრემიერ ლიგა - 2013-14; 2014-15; 2015-16; 2016-17; 2017-18
აზერბაიჯანის თასი - 2008-09; 2014-15; 2015-16; 2016-17
ჩვეულებრივი მცირე ზოლიანი ვეშაპი

ჩვეულებრივი მცირე ზოლიანი ვეშაპი, ჩრდილოური მცირე ზოლიანი ვეშაპი) — ძუძუმწოვარი ცხოველი ზოლიან ვეშაპისებრთა ოჯახისა.

მისი სხეულის სიგრძეა 10,7 მეტრამდე, მასა 14 ტონამდე. თავი წინიდან წამახვილებულია; მის გვერდითა მხარეს კარგად არის გამოხატული შუა ბიბილო; პირში ვეშაპის ულვაშის 231–360 წყვილი თეთრ-ყვითელი ფირფიტა აქვს. ყელზე 30–70 გრძივი ნაკეცია. ტანი ზევიდან მუქი რუხია, ზოგჯერ თითქმის შავი; გვერდები გაცილებით ღიაა; მუცელი მთლიანად თეთრი. ზურგის ფარფლი ტანის ბოლოსკენ მდებარეობს, იგი საკმაოდ გრძელი და უკან გადაღუნულია. მკერდის ფარფლებზე განივი სარტყელი გასდევს.

გვხვდება ჩრდილოეთ ნახევარსფეროს ყველა ოკეანეში; ჩრდილოეთით აღწევს ყინულებამდე. ტროპიკულ და ეკვატორულ ზონაში იშვიათია. მაკეობა 10 თვემდე გრძელდება. 2,8 მეტრამდე სიგრძის ნაშიერს თბილ წყლებში შობს. კვების სპექტრი ძალიან ფართოა — პლანქტონური კიბოსნაირებიდან მრავალი სახეობის თევზებამდე და თავფეხიან მოლუსკებამდე.

უკბილო ვეშაპებიდან ყველაზე მრავალრიცხოვანია. რიგ ქვეყნებში (ნორვეგია, ისლანდია და სხვ.) რეწვის ობიექტია. უწინ ანტარქტიკულ მცირე ზოლიან ვეშაპთან ერთად განიხილებოდა ერთ სახეობად — მცირე ზოლიან ვეშაპად.
სულაქველიძე

საკუთარი სახელი სულაქველიძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

აპოლონ სულაქველიძე — ქართველი პოლიტიკოსი
გიორგი სულაქველიძე — გეოფიზიკოსი, მეტეოროლოგი
ვახტანგ სულაქველიძე — ქართველი მსახიობი
ვიქტორ სულაქველიძე — ქართველი სამხედრო ინჟინერი
ვლადიმერ სულაქველიძე — ქართველი საზოგადო მოღვაწე, თბილისის სახალხო მილიციის უფროსი
თენგიზ სულაქველიძე — ქართველი და საბჭოთა ფეხბურთელი
იასონ სულაქველიძე — რუსეთის არმიის პოლკოვნიკი
ფრანსუა I ლოთარინგიელი

ფრანსუა ლოთარინგიელი (; დ. 23 აგვისტო, 1517 — გ. 12 ივნისი, 1545) — ლოთარინგიის ჰერცოგი 1544-1545 წლებში. ჰერცოგ ანტუან -ისა და რენე დე ბურბონ-მონპესიერის ვაჟი.

ბიოგრაფია
ფრანსუა დაიბადა 1517 წლის 23 აგვისტოს ნანსში. იგი იყო ლოთარინგიის ჰერცოგ ანტუანისა და მისი მეუღლის, რენე დე ბურბონ-მონპესიერის უფროსი ვაჟი. როგორც ლოთარინგიის ტახტის მემკვიდრე, იგი ბრწყინვალე განათლებას იღებდა და მისი ღრმა ბავშვობიდანვე მიმდინარეობდა საქორწინო მოლაპარაკებები უცხო სახელმწიფოთა სამეფო კარებთან. 1530 წელს იგი დანიშნეს იულიხ-კლევ-ბერგის ჰერცოგის ასულ ანა კლეველზე, რომელთან ნიშნობაც 1540 წელს ჩაიშალა, რადგან იგი ინგლისის მეფე ჰენრი -ს მისთხოვდა მეოთხე ცოლად, თუმცა ქორწინება ექვს თვეში ანულირებით დასრულდა.

1541 წლის 10 ივლისს, ბრიუსელში ფრანსუა დაქორწინდა კრისტინა დანიელზე, რომელიც იყო დანიის, ნორვეგიისა და შვედეთის მეფე კრისტიან -ისა და დედოფალ იზაბელა ავსტრიელის უფროსი ასული, მილანის ჰერცოგ ფრანჩესკო სფორცას ქვრივი და საღვთო რომისა და ესპანეთის მეფე კარლ -ის დისწული. აღსანიშნავია, რომ გარკვეული პერიოდის მანძილზე კრისტინაც განიხილებოდა ჰენრი -ის საცოლედ, მაგრამ მან ქორწინებაზე უარი განაცხადა. კრისტინასა და ფრანსუას ხანმოკლე ქორწინებაში სულ სამი შვილი შეეძინათ.

1544 წლის 14 ივნისს, მამის გარდაცვალების შემდეგ ფრანსუა ლოთარინგიის ჰერცოგი გახდა, თუმცა მხოლოდ ცოტა ხნით. მისი ტახტზე ასვლისთანავე, ლოთარინგია ფრანგებსა და გერმანელებს შორის საბრძოლველ პოლიგონად გადაიქცა, რამაც იგი მეტად რთულ ვითარებაში ჩააყენა. 1545 წლის 12 ივნისს, 27 წლის ფრანსუა სრულიად მოულოდნელად გარდაიცვალა ვოგეზში. ტახტზე მისი ორი წლის ვაჟი, შარლ ავიდა, რომლის ნაცვლადაც ქვეყანას კრისტინა დანიელი მართავდა, როგორც რეგენტი.

შვილები
ფრანსუას შვილები მხოლოდ თავის ცოლთან, კრისტინა დანიელთან ჰყავდა:
შარურის რაიონი

შარურის რაიონი — აზერბაიჯანის ერთ-ერთი რაიონი, რომელიც შეიქმნა 1930 წლის 8 აგვისტოს. ჩრდილოეთით და ჩრდილო-აღმოსავლეთით ესაზღვრება სომხეთი, ხოლო სამხრეთით და სამხრეთ-დასავლეთით ირანი. მისი ტერიტორია 872,26 კვადრატულ კილომეტრს შეადგენს. რაიონში არის 1 ქალაქი და 65 სოფელი. მისი ადმინისტრაციული ცენტრი არის ქალაქი შარური. ქალაქის მოსახლეობა 96 000 ადამიანს შეადგენს.

დემოგრაფია
სახელმწიფო სტატისტიკის კომიტეტის მონაცემებით, 2018 წლის მდგომარეობით, მოსახლეობა 115 600 ადამიანს შეადგენდა, რაც 2000 წელთან შედარებით 3 500 ადამიანით ზრდაა (დაახლოებით 3 პროცენტით). 2000 წელს მოსახლეობის რაოდენობა 112 100-ს შეადგენდა. მთლიანი მოსახლეობიდან 57 400 მამაკაცია, ხოლო 58 200 კი ქალი. მოსახლეობის 27 პროცენტზე მეტს (დაახლოებით 31 500 ადამიანს) შეადგენენ 14–29 წლების ფარგლებში მყოფი მოზარდები და ახალგაზრდები.

ისტორია
ეს ტერიტორია ეკუთვნოდა მიდიას, მოგვიანებით კი აქემენიანთა იმპერიას (სომხეთის სატრაპია) ძვ. წ. 550 წლიდან 330 წლამდე. შემდეგ კი ეს ტერიტორია ალექსანდრე მაკედონელმა დაიპყრო (ძვ. წ. 336–323 წლები).

უძველესი დროიდან, შარურის რაიონი იყო სომხეთის სამეფოს აირარატის პროვინციის შემადგენლობაში. მეხუთე საუკუნემდე რაიონის მიწები ეკუთვნოდათ სომეხ მეფეებს. საუკუნეში ამ ტერიტორიების ანექსია მოახდინა კავკასიის ალბანეთმა. როდესაც მეფე სმბატ ბაგრატუნმა აიღო რაიონი რომელიც არაბებს ეკავათ, ამის შემდეგ მან ეს მიწები სომეხთა მთავრებს გადასცა.
რაიონი ასევე დაიპყრეს თურქულმა ტომებმა, შემდგომ საუკუნეებში კი მონღოლებმა.

შარურის შეადგენდა ნახიჩევანის სახანოს ტერიტორიის ნაწილს. თურქმენჩაის ზავის დადების შემდგომ ირანმა 1828 წელს ეს ტერიტორია რუსეთს დაუთმო. რუსეთის იმპერიაში იგი სომხეთის ოლქის ნაწილს შეადგენდა.

ისტორიული და არქეოლოგიური ძეგლები
შარური ნახიჩევანის ავტონომიური რესპუბლიკის ერთ-ერთი ყველაზე ძველი და უდიდესი დასახლებაა. შარური ხელსაყრელმა გეოგრაფიულმა მდებარეობამ, შექმნა პირობები, რამაც გამოიწვია ამ ტერიტორიაზე ადამიანთა დასახლება ჯერ კიდევ უძველესი დროიდან. ჩატარებულმა გამოკვლევებმა აჩვენა, რომ ადამიანები აქ დასახლდნენ გვიანი გამყინვარების პერიოდში. შარური ტერიტორია თავისი ნაყოფიერი ნიადაგებით ხელსაყრელი იყო მცენარეებით მოსაყვანად. 1980-1990 წლების გამოკვლევების შედეგად, აღმოჩენილი იქნა ქვის ხანის გამოქვაბულის ნაშთები, მათ შორის აღმოაჩინეს ქვისგან, ხისა და ბრინჯაოსგან დამზადებული მრავალი ინსტრუმენტი. შუა ბრინჯაოს ხანის ძეგლები ნაპოვნია მდინარე არაქსის მიდაოებში.
ქურდამირი

ქურდამირი — ქალაქი აზერბაიჯანში. წარმოადგენს ქურდამირის რაიონის ადმინისტრაციულ ცენტრს.

გეოგრაფია
ოლქს ესაზღვრება აღსუს, გოქჩაის, უჯარის, იმიშლის, საბირაბადის, ჰაჯიყაბულისა და ზარდაბის რაიონები.
აქ კლიმატი თბილი და ნახევრადმშრალია. რელიეფი ძირითადად დაბლობიანია, რომელიც ზღვის დონიდან დაბლაა. აქ გავრცელებულია ძირითადად რუხი-ყავისფერი და ნაცრისფერი ნიადაგის ტიპები. გარეული ღორი, მგელი, მელა, ხოხობი, გერეული იხვები, ბატები და ა.შ. დამახასიათებელია რეგიონის ფაუნისათვის. ადამიანთა არასათანადო სამუშაოები რეგიონში იწვევს ნიადაგის ეროზიას.

კლიმატი
რეგიონისთვის ძირითადად დამახასიათებელია მშრალი სუბტროპიკული კლიმატი. კლიმატის ამ სახეობას ახასიათებს ზოგჯერ უკიდურესად ცხელი ტემპერატურა ზაფხულში, ხოლო ზამთრისთვის დამახასიათებელია თბილი ან გრილი ტემპერატურა. ნალექის რაოდენობა 430 მმ-იდან 185 მმ-მდე მერყეობს, ჰაერის ფარდობითი ტენიანობა ზაფხულში 50-60%-ია, ზამთრის თვეებში კი 75-80%. იანვრის საშუალო ტემპერატურაა 4,6 ° -ია, ხოლო ივლისის 28 ° . საშუალო წლიური ტემპერატურა 15,8 ° -ს შეადგენს რეგიონში. ქურდამირში დაფიქსირებული ყველაზე მაღალი ტემპერატურა იყო 44 ° (დაფიქსირდა 2000 წელს).

ისტორია
ქურდამირის ოლქი დაარსდა 1930 წელს, როგორც არანის რეგიონის ეკონომიკური ცენტრი. 1963 წელს კოლხოზ-სოვოხოზის წარმოების დეპარტამენტის პარტიული კომიტეტების შექმნის გამო, აღსუსა და ქურდამირის რაიონები გაერთიანდა და იმავე წლის იანვარში შეიქმნა ქურდამირის პარტიული კომიტეტი. 1964 წელს, აზერბაიჯანის სსრ კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის თანახმად, ახალი სისტემა გაუქმდა, აღდგა ძველი სტრუქტურა, განცალკევდა ქურდამირისა და აღსუს ოლქები და თითოეულმა რეგიონმა დაიწყო დამოუკიდებელად ფუნქციონირება. ინდუსტრიის წილი ქურდამირის ეკონომიკაში გაიზარდა 1883 წელს ბაქო-თბილისის სარკინიგზო ხაზის გაყვანის შემდეგ. ვინაიდან სარკინიგზო ხაზი გადიოდა ქურდამირის ტერიტორიაზე, ამან ხელი შეუწყო სოფლის მეურნეობის პროდუქციასა და ტრანსპორტირებას, რამაც დადებითად იმოქმედა რაიონის განვითარებაზე. შედეგად, 1884 წელს ქურდამირის სოფლის მეურნეობის პროდუქტები უკვე იყიდებოდა რუსეთის ბაზრებზე. ყოველივე ზემოთქმულმა ფაქტორმა განაპირობა ქურდამირის ახალი ადმინისტრაციული ცენტრის შექმნა. საუკუნის დასაწყისში ქურდამირი უკვე იყო გოქჩაის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი და მოიცავდა 67 სოფელს. 1920 წელს საბჭოთა ძალაუფლება დამყარდა რეგიონში, ისევე როგორც მთელ აზერბაიჯანში. ქურდემირმა უდიდესი როლი შეასრულა, საბჭოთა პერიოდში როგორც ეკონომიკურმა და კულტურულმა ცენტრმა.
კამრან აგაევი

კამრან აგაევი (; დ. 9 თებერვალი, 1986, შაბრანის რაიონი, საბჭოთა კავშირი) — აზერბაიჯანელი პროფესიონალი ფეხბურთელი. იგი ამჟამად თამაშობს აზერბაიჯანის საფეხბურთო პრემიერლიგის გუნდ კეშლასა და აზერბაიჯანის ეროვნულ საფეხბურთო ნაკრებში.

საკლუბო კარიერა
ადრეული წლები
აგაევმა ფეხბურის თამაში დაიწყო სკოლის წლებში, ადგილობრივ კლუბში სახელად „“. 15 წლის ასაკში იგი უკვე აზერბაიჯანის 17-წლამდელთა ეროვნულ ნაკრებში მოხვდა. ახალგაზრდულ გუნდში შთამბეჭდავი თამაშის შემდეგ, იგი კლუბ შაფას შეუერთდა, სადაც 2001 წელს ვაგიფ სადიგოვის მეთვალყურეობის ქვეშ პირველი თასი მოიპოვა. 2015 წლის 1 თებერვალს კლუბმა აგაევი გაათავისუფლა. მოგვიანებით მან ითამაშა თურქეთის კლუბ კაისერისპორში და კარსიაკაში, აგრეთვე აზერბაიჯანის ჩემპიონატის გუნდ ინტერ ბაქოში.

2016 წლის 12 სექტემბერს აგაევმა ხელი მოაწერა კონტრაქტს პრიმერა ლიგის გუნდ ბოავისტასთან; იგი ნახსენებ კლუბში 2017 წლის ივნისმდე რჩებოდა; მისი დებიუტი კლუბში 2016 წლის 25 სექტემბერს პორტოს წინააღმდეგ გამართულ შეხვედრაში შედგა. მისი პირველი პერიოდი კლუბში არასტაბილური იყო. მან სეზონში რამდენიმე ასაღები ბურთი გაუშვა, თუმცა საჭირო მომენტში გუნდისათვის მნიშვნელოვან დროს, ბურთს არ უშვებდა. აღსანიშნავია მისი და ბოავისტას გულშემატრივრების ურთიერთობა: ხშირად აგაევი მოედანზე რჩებოდა, რათა მხარდამჭერებისთვის მადლობა გადაეხადა.

2017 წლის 28 ივლისს აგააევმა ერთწლიანი კონტრაქტი გააფორმა ჩეხეთის ლიგის გუნდ მლადა ბოლესლავთან. მისი ახალ კლუბში დებიუტი 2017 წლის 27 აგვისტოს, ედენ არენაზე გამართულ მატში, სლავია პრაღას წინააღმდეგ შედგა.

2018 წლის 17 იანვარს კეშლამ გამოაცხადა, რომ აგაევთან 6-თვიანი კონტრაქტი გააფორმა.

კარიერა ეროვნულ ნაკრებში
აგაევმა ნაკრების მაისურით 13-იდან 10-თერთმეტ მეტრიანი საჯარიმო დარტყმის მოგერიება შეძლო; ამით მისი რეპუტაცია, როგორც პენალტების შემჩერებელი, ძალიან გაძლიერდა.

კარიერული სტატისტიკა
საკლუბო
2019 წლის 30 მარტამდე ნაჩვენები შედეგები

საერთაშორისო
სტატისტიკა ასახავს 2018 წლის 10 სექტემბრამდე ჩატარებულ მატჩებს.
ლომჭაბუკი

„ლომჭაბუკი“, ოფიციალურად „გამარჯვების“ მემორიალი — ქანდაკება ქალაქ გორში. არქიტექტორი — ვახტანგ დავითაია, მოქანდაკე — ელგუჯა ამაშუკელი. გაიხსნა 1979 წლის 26 მაისს

თავდაპირველად მისი კვერცხლბეკი კირქვის ნაცრისფერი ფილებით იყო გაფორმებული, 2018 წელს დაწყებული სკვერის სარეაბილიტაციო სამუშაოების შედეგად იგი ბაზალტის ახალი ფილებით მოპირკეთდა.
ერეკლეს აბანო

ერეკლეს აბანო — სპარსული სტილის აბანო გორში, საქართველოს კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი. სტატუსი მიენიჭა 2015 წლის 9 დეკემბერს საქართველოს კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის ეროვნული სააგენტოს გენერალური დირექტორის მიერ.

მდებარეობს რუსთაველის ქუჩაზე (№43). აგებულია გვიან ფეოდალურ ხანაში; მის მშენებლობას ზოგიერთი ისტორიის მკვლევარი როსტომ მეფის მეფობის პერიოდს (1632–1658), ზოგი კი საუკუნის დასაწყის უკავშირებს. აბანო გეგმით სწორკუთხაა, ზომებით 2212,2 მ, ნაშენია ნატეხი ქვით და ძველი აგურით. კედლების კუთხეები, შეისრული თაღები, ნახევარსფერული გუმბათები და სასინათლო ხვრელები აგურითაა ნაწყობი. შესასვლელი აქვს აღმოსავლეთ და სამხრეთი მხრიდან. შედგება ორი სათავსოსაგან. მათ შორის ამოყვანილია დაბალი გადამღობი კედელი, რაშიც გაჭრილია ორი თაღოვანი და ერთი სწორკუთხა ხვრელი. ასეთივე ხვრელები აღმოსავლეთ სათავსოს კედელშიცაა. სათავსოები გადახურულია შეისრულ თაღებზე დაყრდნობილი გუმბათებით, რაშიც გაჭრილია წრიული ხვრელები.

2017 წელს გორის მუნიციპალიტეტის მერიის მიერ აბანოს ჩაუტარდა სარეაბილიტაციო სამუშაოები.
ტირაჟი

ტირაჟი — ერთი დასახელების ბეჭდური გამოცემის ეგზემპლართა რაოდენობა. ზოგ ქვეყანაში პერიოდული გამოცემების (ჟურნალები, გაზეთები და სხვ.) ტირაჟი გამომცემლობის მიერ განისაზღვრება გამომწერთა რიცხვით; წიგნების, ბროშურების და მისთანათა ტირაჟი დგინდება გამომცემლობის და წიგნით მოვაჭრე ორგანიზაციების მიერ ერთობლივად (გეგმიურ საფუძველზე მკითხველის მოთხოვნის შესწავლის შემდეგ). ზოგ ქვეყანაში კი (მაგ., დასავლეთის ქვეყნები) ტირაჟს პირადად გამომცემელი ადგენს წიგნის ბაზარზე არსებული მდგომარეობიდან და მოსალოდნელი მოგებიდან გამომდინარე (როგორც წესი, ტირაჟი არ ეთითება). ჩვეულებრივ განარჩევენ მცირე (15 ათას ეგზემპლარამდე), საშუალო (100 ათას ეგზემპლარამდე) და მასობრივ ტირაჟებს (100 ათას ეგზემპლარზე მეტი). მასობრივი ტირაჟი პოლიგრაფიული სამუშაოების დიდი მოცულობის გამო იბეჭდება ნაწილებად. რომელიმე სახის ლიტერატურის გამოსვლისას ტირაჟი გავლენას ახდენს საავტორო ჰონორარის სიდიდეზე. ჩვეულებრივ გამოცემის ტირაჟი მიუთითებს გამოსასვლელ ცოდნაზე, ანუ რა დონის ინფორმაცია იქნება მოცემული ამ გამოცემაში.
ფარშავანგი (რომანი)

„ფარშავანგი (ვითომ ისტორიული ამბავი)“ — აკა მორჩილაძის რომანი, გამოცემული 2019 წელს ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობის მიერ.

წიგნში მოთხრობილია საქართველოში სტამბის შემოტანისა და წიგნის ბეჭდვის შემოღების ალტერნატიული ისტორია. სიუჟეტის მიხედვით, საქართველოში შემოაქვთ სტამბა, რომელიც შემდგომში უკვალოდ ქრება. რომანში ფიგურირებენ ისტორიული და გამოგონილი პრესონაჟები — მეფეები, დედოფლები, ეპისკოპოსები, თავადები, პოეტები და მოგზაურები, აგრეთვე ქართული ზღაპრების გმირები.
ემინ მაჰმუდოვი

ემინ მაჰმუდოვი (; დ. 27 აპრილი, 1992, საათლი, აზერბაიჯანი) — აზერბაიჯანელი, პოზიციით ნახევარმცველი, ფეხბურთელი რომელიც ამჟამად აზერბაიჯანის საფეხბურთო პრემიერლიგის გუნდ ნეფთჩი ბაქოში თამაშობს. მაჰმუდოვს რუსეთის ეროვნული ნაკრების ყველა ასაკობრივ გუნდში აქვს ნათამაშები. 2016 წელს იგი შეუერთა აზერბაიჯანის ეროვნულ ნაკრებს. არის ნეფთჩი ბაქოს ვიცე-კაპიტანი.

საკლუბო კარიერა
სატურნი
ემინ მაჰმუდოვი დაიბადა 1992 წელს საათლიში, აზერბაიჯანში. იგი ოჯახთან ერთად საცხოვრებლად რუსეთში გადავიდა, სადაც ფეხბურთის თამაში ახალგაზრდულ აკადემიაში, „სატურნ რომენსკიში“ დაიწყო. 2010 წლის სეზონში იგი უფროსი გუნდის წევრი გახდა. მაჰმუდოვის დებიუტი რუსეთის პრემიერლიგაში 2010 წლის 24 აპრილს, დინამო მოსკოვის წინააღმდეგ გამართულ შეხვედრაში შედგა (ამ დროსიგი 17 წლის იყო). პროფესიონალურ დონეზე მან პირველი გოლი 20 ნოემბერს, ანზის წინააღმდეგ გაიტანა. მაჰმუდოვმა რუსეთის პრემიერლიგის პირველ სეზონში 22 თამაშში მიიღო მონაწილეობა.

სპარტაკი მოსკოვი
სატურნის დაშლის შემდეგ, 2011 წლის 15 იანვარს, ემინ მაჰმუდოვი თავისუფალი აგენტის სტატუსით შეუერთდა სპარტაკი მოსკოვს; მან გუნდთან მრავალწლიანი კონტრაქტი გააფორმა. 2011-12 წლების სეზონის პირველ თამაშში მაჰმუდოვმა როსტოვის წინააღმდეგ 90 წუთი ითამაშა. სეზონის განმავლობაში იგი სპარტაკის 12 თამაშში გამოჩნდა: სეზონის კარგი დასაწყისის მიუხედავად, მან გუნდის ძირითად შემადგენლობაში ადგილი ვერ დაიმკვიდრა. 2012-2014 წლებში, 3 სეზონის განმავლობაში, იჯარით, მაჰმუდოვი ტომსკის და კრილია სოვეტოვის მაისურით თამაშობდა; ამ წლებში აგრეთვე ასპარეზობდა სპარტაკის რეზერვში.

კრილია სოვეტოვი სამარა
ერთწლიანი იჯარის შემდეგ, 2014 წლის 31 ივნისს, კრილია სოვეტოვმა ემინ მაჰმადოვი სპარტაკიდან 250,000 ევროდ შეიძინა. ამავე სეზონში კრილია პრემიერ ლიგიდან დაქვეითდა. 2014-15 წლების სეზონი კრილია სოვეტოვი გახდა რუსეთის ფეხბურთის ეროვნული ლიგის ჩემპიონები და კვლავ მოახერხა პრემიერლიგაში დაწინაურება. 2014 წლის სექტემებრში მიღებული ფეხის ტრავმის გამო მაჰმუდოვმა სეზონის უმეტესი ნაწილი გამოტოვა.

ემინ მაჰმუდის დაბრუნება რუსეთის პრემიერ ლიგაში 2015 წლის 9 აგვისტოს, მოსკოვი სპარტაკის წინააღმდეგ ჩატარებულ შეხვედრაში მოხდა. 31 აგვისტოს გამოაცხადეს, რომ მაჰმუდოვი 2015-2016 წლების სეზონის ბოლომდე იჯარით ითამაშებდა მორდოვია სარასკში. მორდოვიაში მისი დებიუტი 20 სექტემბერს შედგა; დებიუტიდან მალევე იგი გუნდის სასტარტო შემადგენლობაში მოხვდა.

ბოავისტა
2016 წლის 21 ივლისს მაჰმუდოვმა ორწლიანი კონტრაქტი გააფორმა ბოავისტასთან. მისი დებიუტი ბოავისტაში, პრიმერა ლიგის მატჩში, სპორტინგ ლისაბონის წინააღმდეგ შედგა (2016 წლის 20 ნოემბერი). ამავე წლის 23 დეკემბერს მან კლუბში პირველი გოლი გაიტანა.

ნეფთჩი ბაქო
2017 წლის 18 სექტემბერს ნეფჩი ბაქომ ხელი მოაწერა მაჰმუდოვთან კონტრაქტს, რომლის მიხედვითაც იგი გუნდში 2017-2018 წლების სეზონის ბოლომდე რჩებოდა. მისი აზერბაიჯანის პრემიერლიგაში დებიუტი 2017 წლის 24 სექტემბერს, გაბალას წინააღმდეგ შედგა. მან ნეფთჩი ბაქო სმაისურით პირველი გოლი 19 ნოემბერს, გაბალას წინააღმდეგ გაიტანა. 2018 წლის 17 ივნისს, მაჰუდოვმა ნეფთჩისთან ახალი კონტრაქტი გააფორმა, რომლის მიხედვითაც იგი გუნდში 2019-2020 წლების სეზონის დასრულებამდე დარჩება.
ბილიასუვარის რაიონი

ბილიასუვარის რაიონი — აზერბაიჯანის ერთ-ერთი რაიონი. მისი ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ბილიასუვარი.

რაიონში არის 9 საავადმყოფო 520 საწოლით, 6 სამედიცინო კლინიკა და ეპიდემიოლოგიის ცენტრი, (სულ არის 11 სამედიცინო ცენტრი).გარდა ამისა, რაიონში არის 16 საფოსტო განყოფილება და 26 მუნიციპალიტეტი.

გეოგრაფია
რაიონის მთლიანი ტერიტორია 1358 კმ² ფართობს მოიცავს და იკავებს მუღანის დაბლობის სამხრეთ და სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილებს. ბილიასუვარს ესაზღვრება შემდეგი რაიონები: ტერიტორიას 53 კილომეტრიანი საზღვრით ჩრდილოეთით ესაზღვრება იმიშლის რაიონი, 23 კმ-ის მანძილზე სამხრეთ-დასავლეთით საათლის რაიონი, 20 კილომეტრის მანძილზე საბირაბადის რაიონი, აღმოსავლეთით 23 კილომეტრის მანძილზე სალიანის რაიონს და ნეფთჩალის რაიონი 4 კილომეტრიანი საზღვრით, ჯალილაბადის რაიონი სამხრეთით 54 კილომეტრ მანძილზე, ხოლო ირანთან სამხრეთით აქვს 64 კილომეტრიანი საზღვარი. საზღვრების საერთო სიგრძე 241 კილომეტრის ტოლია.

ბილიასუვარის კლიმატი საკმაოდ ცხელია. საშუალო ტემპერატურა ზამთარში 2 °-ია, ხოლო ზაფხულში კი 26 °. საშუალო წლიური ნალექი 260 მმ-ს შეადგენს. რაიონის ნიადაგის ძირითადი ტიპებია წაბლისფერი, ნაცრისფერი და სტეპური მარილიანი ნიადაგები.

ბილიასუვარის ტერიტორიის უმეტესი ნაწილი ზღვის დონიდან უფრო დაბალა მდებარეობს, ტერიტორიის 542 ჰექტარი ტყეებს უჭირავს. ტყეებში გვხვდება ირემი, დათვი, გარეული ღორი, თხა, მგელი და ა.შ.

1963 წელს ტერიტორია გაერთიანდა ჯალილაბადის რაიონთან, ხოლო 1964 წელს კვლავ დამოუკიდებელი რაიონი გახდა. 1991 წელს სსრკ-ს დაშლის შემდეგ, მას დაუბრუნდა თავისი ისტორიული სახელი და კვლავ ეწოდა ბილიასუვარის რაიონი.

დემოგრაფია
სახელმწიფო სტატისტიკის კომიტეტის მონაცემებით, 2018 წლის მდგომარეობით, ქალაქის მოსახლეობა შეადგენდა 102 400 ადამიანს, რაც 2000 წელთან შედარებით 26 400 ადამიანით (დაახლოებით 34,7 პროცენტით) მატებაა 2000 წელს მოსახლეობის რაოდენობა 76 000 ადამიანს შეადგენდა. მთლიანი მოსახლეობის 51 600 მამაკაცია, ხოლო 50 800 კი ქალი. მოსახლეობის 26,7 პროცენტზე მეტს (დაახლოებით 27 400 ადამიანს) შეადგენენ 14–29 წლების ფარგლებში მყოფი მოზარდები და ახალგაზრდები.