iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
დიტერ ჰელსტრომი

} ) ― პერსონაჟი კვენტინ ტარანტინოს ფილმიდან „უსახელო ნაბიჭვრები”. მის როლს აუგუსტ დილი ასრულებს.

ჰელსტრომი დაიბადა გერმანიაში და ფილმში მიმდინარე მოვლენების დროს 30 წლისაა. ის გესტაპოს მაიორია, მსახურობს მესამე რაიხში და თუ მისივე განცხადებას დავეყრდნობით, პასუხისმგებელია ყველა საფრანგეთში მყოფ სამხედრო პირზე. დიტერი იცნობს ყველა ოფიცერს და შტაბის სერჟანტს, სწორედ ამიტომ ანდობენ პროპაგანდისტული ფილმის, „ერის სიამაყის" პრემიერის დროს უსაფრთხოების უზრუნველყოფას პოლკოვნიკ ჰანს ლანდასთან ერთად.

ისტორია
დიტერს ფილმში „უსახელო ნაბიჭვრები" მხოლოდ ორ სცენაში ვხედავთ.

გერმანული ღამე პარიზში
ჰელსტრომი ფილმში პირველად ჩნდება, როდესაც „ "-ს გვერდით მისი მანქანა ჩერდება. ის უხეშად სთხოვს ემანუელ მიმიეს, რომ წაჰყვეს. ემანუელი, რომელიც სინამდვილეში შუშანა დრეიფუსია, მიჰყვება ჰელსტრომს და ფიქრობს, რომ მისი ნამდვილი იდენტობა აღმოაჩინეს.

მოლოდინის მიუხედავად, გესტაპოს მაიორმა ის რესტორანში წაიყვანა, სადაც ფრედერიკ ზოლერი ელოდებოდა ჯოზეფ გებელსთან და ფრანჩესკა მონდინოსთან ერთად. როდესაც ჰანს ლანდა მათ მაგიდასთან მიდის, დიტერი დგება და ლანდასთან მარტო ტოვებს შუშანას.

ოპერაცია კინო
მოგვიანებით, დიტერს კლავენ რესტორანში, რადგან ბრიტანელი ჯაშუშების ნამდვილი იდენტობა და ბრიჯეტ ვონ ჰამერსმარკის ღალატი ამოიცნო და ამის გამო სროლა დაიწყო. მათ ამოსაცნობად ჰელსტრომს მხოლოდ ერთ-ერთი ჯაშუშის ხელის ჟესტებზე დაკვირვება დასჭირდა, რადგან მან შეკვეთის დროს თითებით ინგლისური სამიანი აჩვენა და არა გერმანული.
საჯდომი ნერვი

საჯდომი ნერვი — ადამიანის ყველაზე მსხვილი, შერეული ხასიათის ნერვი. შედგება 60-ზე მეტი ნერვული კონისაგან, რომელთაც ქმნის წელის მე-4, მე-5 და გავის 1-ელი, მე-2 და მე-3 ნერვებიდან მომავალი ბოჭკოები. საჯდომი ნერვი გავის წნულის გრძელი ტოტია. იგი მენჯის ღრუს ტოვებს დიდი საჯდომი ხვრელის საშუალებით, ვერტიკალურად ჩამოდის ქვემოთ, თავდება ბარძაყის უკანა ზედაპირის შუა ხაზზე; მუხლქვეშა ფოსოს ზემო კუთხეში იგი იყოფა დიდი წვივისა და მცირე წვივის საერთო ნერვებად. ზოგჯერ ეს ორი ნერვი ძალიან მაღლა გამოეყოფა საჯდომ ნერვს ან უშუალოდ გავის წნულიდან იწყება, მაშინ დიდი წვივის ნერვი მენჯის ღრუდან გამოდის მსხლისებრი კუნთის ქვედა ხვრელით, მცირე წვივის საერთო ნერვი კი — მსხლისებრი კუნთის ზედა ხვრელით. საჯდომი ნერვი ბარძაყზე ანერვიანებს ბარძაყის უკანა ჯგუფის კუნთებს, მუხლის სახსარს, დიდი წვივის ნერვი-კანჭის უკანა ჯგუფისა და ტერფძირის ყველა კუნთს, კანჭის უკანა ზედაპირისა და ფეხბს გულის კანს. მცირე წვივის საერთო ნერვი იყოფა ზედაპირულ და ღრმა ნერვებად, რომლებიც ანერვიანებენ კანჭის წინა და გარეთა ჯგუფის კუნთებს, ტერფის ზურგის კუნთებს და კანის სათანადო მონაკვეთებს. საჯდომი ნერვის დაავადებაა იშიასი.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 88

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 88 მიიღეს 1950 წლის 8 ნოემბერს, დროებითი პროცედურული წესების 39-ე წესის შესაბამისად. საბჭომ მოიწვია ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკის წარმომადგენელი, რათა დასწრებოდა საბჭოს მიერ კორეაში გაერთიანებული ერების სარდლობის მოხსენების განხილვას.

რეზოლუცია მიიღეს რვა ხმით, ორი წინააღმდეგი იყო (ჩინეთის რესპუბლიკა, კუბა). ეგვიპტის სამეფომ თავი შეიკავა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 105

გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 105 მიღებულია 1954 წლის 28 ივლისს, მას შემდეგ რაც სინანულით აღინიშნა მოსამართლე სერ ბენეგალ ნარსინგ რაუს გარდაცვალება, რომელიც იყო საერთაშორისო სასამართლოს მოსამართლე. საბჭომ გადაწყვიტა, რომ ვაკანსიის შევსების არჩევნები ჩატარდებოდა გენერალური ასამბლეის მეცხრე სესიაზე და რომ ეს არჩევნები გაიმართებოდა რეგულარული არჩევნების შემდეგ, რომელიც ჩატარდებოდა იმავე სესიაზე ხუთი ვაკანსიის შევსების მიზნით, რომლებიც თავისუფლდებოდა 1955 წლის 5 თებერვალს.

რეზოლუცია მიღებულია ხმის მიცემის გარეშე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 106

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 106 მიიღეს ერთსულოვნად 1955 წლის 29 მარტს, მას შემდეგ რაც მოისმინეს მოხსენებები გაეროს ზავის ზედამხედველობის ორგანიზაციის შტაბის უფროსისგან პალესტინაში და ეგვიპტესა და ისრაელის წარმომადგენლებისგან. საბჭომ აღნიშნა, რომ ეგვიპტურ-ისრაელურმა შერეული ზავის კომისიამ დაადგინა, რომ "წინასწარ ორგანიზებული და დაგეგმილი შეტევა, რომელიც ბრძანებული იყო ისრაელის ხელისუფლების მიერ" ჩაიდინა რეგულარულმა ისრაელურმა ძალებმა ეგვიპტის არმიის ელემენტების წინააღმდეგ ღაზის სექტორში 1955 წლის 28 თებერვალს. საბჭომ გმო ეს შეტევა როგორც გაეროს უშიშროების საბჭოს 54-ე რეზოლუციის დარღვევა, მოუწოდა ისრაელს მიეღო ყველა საჭირო ზომა ასეთი ქმედების თავიდან ასაცილებლად, გამოხატა თავისი რწმენა, რომ საერთო ზავის შეთანხმების შენარჩუნება იყო საფრთხეში განზრახ დარღვევების გამო და რომ არანაირი პროგრესი არ მიიღწეოდა პალესტინაში მუდმივი მშვიდობის დაბრუნების მიმართულებით, თუ მხარები მკაცრად არ შეასრულებდნენ თავიანთ ვალდებულებებს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 95

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 95 მიიღეს 1951 წლის 1 სექტემბერს. მას შემდეგ, რაც საბჭომ ორივე მხარეს არაბ–ისრაელურ კონფლიქტში შეახსენა ბოლოდროინდელი დაპირებები და განცხადებები, რომლებშიც ისინი ამტკიცებდნენ, რომ იმუშავებდნენ მშვიდობისთვის. საბჭომ გააკრიტიკა ეგვიპტე იმისთვის, რომ ხელს უშლიდა ისრაელური პორტებისკენ მიმავალ გემებს სუეცის არხის გავლაში და მოუწოდა ეგვიპტის მთავრობას დაუყოვნებლივ შეეწყვიტა ყველანაირი ჩარევა საზღვაო ტრანსპორტში, გარდა იმ შემთხვევებისა, რაც უსაფრთხოებისთვის იყო აუცილებელი. ის მიიღეს 8 ხმით, არცერთი წინააღმდეგი, 3–მა თავი შეიკავა. ესენი იყვნენ: ჩინეთი, ინდოეთი და საბჭოთა კავშირი. ეს იყო იშვიათი რეზოლუცია, რომელიც არაბ–ისრაელურ კონფლიქტში არაბულ სახელმწიფოებს აკრიტიკებდა და მიიღეს იმ პერიოდამდე, როდესაც საბჭოთა კავშირი მუდმივად იყენებდა ვეტოს უფლებას ასეთი რეზოლუციების წინააღმდეგ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 103

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 103 მიიღეს 1953 წლის 3 დეკემბერს. აქ უსაფრთხოების საბჭომ რეკომენდაცია მისცა გენერალურ ასამბლეას, რომ სან-მარინოს ეძლეოდა საშუალება გამხდარიყო გაეროს მართლმსაჯულების საერთაშორისო სასამართლოს წესდების წევრი, თუ შესრულდებოდა შემდეგი პირობები:

საერთაშორისო სასამართლოს სტატუსის დებულებების მიღება
გაეროს წევრის ყველა ვალდებულების მიღება ქარტიის 94-ე მუხლის შესაბამისად და
ვალდებულების აღება იმისა, რომ წვლილის შეიტანოს სასამართლოს ხარჯებში, როგორც გენერალური ასამბლეა დროდადრო განსაზღვრავს სან-მარინოს მთავრობასთან კონსულტაციის შემდეგ.

რესოლუცია მიიღეს 10 ხმის მიცემით, საბჯოთ კავშრმა ხმა არ მისცა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 93

გაეროს უშიშროების საბჭოს 93-ე რეზოლუცია, მიღებული 1951 წლის 18 მაისს, პალესტინაში გაეროს ზავის ზედამხედველობის ორგანიზაციის შტაბის უფროსის, ეგვიპტისა და ისრაელის წარმომადგენლების მოხსენების, ასევე ეგვიპტე-ისრაელის შერეული ზავის კომისიის დადგენილების მოსმენის შემდეგ, რომლითაც დადგინდა, რომ „ისრაელის ხელისუფლების მიერ შეკვეთილი წინასწარ დაგეგმილი და დაგეგმილი თავდასხმა“ „ისრაელის რეგულარული არმიის ძალებმა ეგვიპტის რეგულარული არმიის წინააღმდეგ“ ღაზას სექტორში 1951 წლის 28 თებერვალს ჩაიდინეს.

საბჭომ დაგმო ეს თავდასხმა და შეაფასა როგორც გაეროს უშიშროების საბჭოს 54-ე რეზოლუციის ცეცხლის შეწყვეტის დებულებების დარღვევა და როგორც ეგვიპტესა და ისრაელს შორის დადებული ზოგადი ცეცხლის შეწყვეტის შეთანხმებითა და გაეროს წესდებით გათვალისწინებული მხარეების ვალდებულებებთან შეუსაბამო. საბჭომ კვლავ მოუწოდა ისრაელს, მიეღო ყველა საჭირო ზომა ასეთი ქმედებების თავიდან ასაცილებლად და გამოთქვა რწმენა, რომ ზოგადი ცეცხლის შეწყვეტის შეთანხმების შენარჩუნებას საფრთხეს უქმნის მისი ნებისმიერი განზრახ დარღვევა, პალესტინაში კი მშვიდობის აღდგენის მიმართულებით პროგრესის მიღწევა შეუძლებელია მანამ, სანამ ორივე მხარე მკაცრად არ შეასრულებს თავის ვალდებულებებს.

რეზოლუცია ათი ხმით მიიღეს; საბჭოთა კავშირმა თავი შეიკავა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 104

გაეროს უსაფრთხოების საბჭოს რეზოლუცია 104 რომელიც ერთხმად მიიღეს 1954 წლის 20 ივნისს, გვატემალის მთავრობისგან უსაფრთხოების საბჭოს პრეზიდენტისთვის მიწერილობის მიღების შემდეგ, საბჭომ მოითხოვა ისეთი ნებისმიერი ქმედების დაუყოვნებლივ შეწყვეტა, რომელმაც შეიძლება სისხლისღვრა გამოიწვიოს და მოსთხოვა გაეროს ყველა წევრს, ქარტიის სულისკვეთების შესაბამისად, თავი შეეკავებინათ ასეთი ქმედებისთვის ნებისმიერი დახმარების გაწევისგან.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 101

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 101, მიღებული 1953 წლის 24 ნოემბერს. პალესტინაში გაეროს ზავის ზედამხედველობის ორგანიზაციის ანგარიშების გათვალისწინებით, საბჭომ დაადგინა, რომ ისრაელის ძალების მიერ ქიბიაში 14-15 ოქტომბერს განხორციელებული საპასუხო ქმედება და ყველა ამგვარი ნებისმიერი ქმედება წარმოადგენს გაეროს უშიშროების საბჭოს 54-ე რეზოლუციის ცეცხლის შეწყვეტის დებულებების დარღვევას და შეუთავსებელია მხარეების ვალდებულებებთან ისრაელსა და იორდანიას შორის ზოგადი ზავის შეთანხმების მიხედვით, ასევე გაეროს წესდების თანახმადაც. საბჭომ ეს ქმედება მკაცრად დაგმო და გაითვალისწინა არაუფლებამოსილი პირების მიერ დემარკაციის ხაზის გადაკვეთის მნიშვნელოვანი მტკიცებულებები. შემდეგ საბჭომ მოუწოდა ისრაელისა და იორდანიის მთავრობებს ერთმანეთთან თანამშრომლობისკენ და მოითხოვა, რომ -ს შტაბის უფროსს სამი თვის განმავლობაში წარედგინა ანგარიში რეკომენდაციებით.
რეზოლუცია მიიღეს ცხრა ხმით, ლიბანმა და საბჭოთა კავშირმა კი თავი შეიკავეს ხმის მიცემისგან.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 110

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 110, რომელიც მიიღეს 1955 წლის 16 დეკემბერს, ითვალისწინებდა, რომ გაეროს ქარტიაში მოცემული მუხლის შესაბამისად, თუ გაეროს წევრ ქვეყნათა გენერალური კონფერენცია ქარტიის გადახედვის მიზნით არ ჩატარდებოდა გენერალური ასამბლეის მეათე ყოველწლიური სესიამდე, ასეთი კონფერენცია უნდა გამართულიყო, თუ ამას გადაწყვეტდა გენერალური ასამბლეის ხმათა უმრავლესობა და უშიშროების საბჭოს ნებისმიერი შვიდი წევრი. გაეროს გენერალური ასამბლეის რეზოლუცია 992-ის განხილვის შემდეგ გადაწყდა, რომ ქარტიის გადასახედად კონფერენცია უნდა გამართულიყო.
რეზოლუცია დამტკიცდა ცხრა ხმით. საბჭოთა კავშირმა ხმა მისცა ტექსტის წინააღმდეგ, ხოლო საფრანგეთმა თავი შეიკავა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 91

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 91 რომელიც მიიღეს 1951 წლის 30 მარტს, აღნიშნავდა სერ ოუენ დიქსონის, გაერთიანებული ერების წარმომადგენლის ინდოეთისა და პაკისტანისთვის, მოხსენებას, რომელშიც ნათქვამი იყო, რომ ჯამუ და ქაშმირის შტატის პლებისციტისთვის მომზადების ძირითადი წინააღმდეგობების საკითხები იყო ასეთი: დემილიტარიზაციის პროცედურა და მასშტაბი, მთავრობის ფუნქციების განხორციელებაზე კონტროლის ხარისხი, რომელიც აუცილებელია თავისუფალი და სამართლიანი პლებისციტის უზრუნველსაყოფად.

საბჭომ მიიღო სერ დიქსონის გადადგომა და გამოხატა მადლიერება მისი დიდი უნარისა და ერთგულების გამო. ამის შემდეგ საბჭომ დაავალა სერ დიქსონის შემცვლელს რომ წასულიყო ქვეკონტინენტზე და, ინდოეთისა და პაკისტანის მთავრობებთან კონსულტაციის შემდეგ, განეხორციელებინა ჯამუ და ქაშმირის შტატის დემილიტარიზაცია ინდოეთისა და პაკისტანისთვის გაერთიანებული ერების კომისიის საფუძველზე და მოუწოდა მხარეებს ყველაზე მაღალ ხარისხში ეთანამშრომლათ გაეროს წარმომადგენელთან დემილიტარიზაციის განხორციელების საქმეში.

საბჭომ შემდეგ დაავალა ახალ გაეროს წარმომადგენელს სამი თვის განმავლობაში მოხსენება წარედგინა მათთვის და თუ მან ვერ განახორციელა დემილიტარიზაცია ან ვერ შეიმუშავა ამისთვის გეგმები, წარმომადგენელი უნდა გაეგზავნა საბჭოსთვის იმ წინააღმდეგობის საკითხებზე, რომლებიც უნდა გადაწყდეს დემილიტარიზაციის განსახორციელებლად. საბჭომ შემდეგ მოუწოდა მხარეებს მიეღოთ არბიტრაჟი ყველა დარჩენილ წინააღმდეგობის საკითხზე, იმ შემთხვევაში თუ გაეროს წარმომადგენელი ვერ მიაღწევდა სრულ შეთანხმებას, არბიტრის ან არბიტრთა კოლეგიის მიერ, რომელიც ინიშნებოდა საერთაშორისო სასამართლოს პრეზიდენტის მიერ. ასევე გადაწყდა, რომ სამხედრო დამკვირვებელთა ჯგუფი განაგრძობდა ცეცხლის შეწყვეტის ზედამხედველობას შტატში.

რეზოლუცია მიღებულ იქნა რვა ხმით ნულის წინააღმდეგ, სამა ქვეყანამ ინდოეთმა, საბჭოთა კავშირმა და იუგოსლავიამ თავი შეიკავეს ხმისმიცემისგან.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 92

გაერთიანებული ერების უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 92, მიღებული 1951 წლის 8 მაისს, რომელიც იხსენებდა თავის წინა რეზოლუციებს, რომლებიც მოითხოვდა ცეცხლის შეწყვეტას არაბ-ისრაელის კონფლიქტში, საბჭომ შეშფოთებით აღნიშნა, რომ ბრძოლები გაჩაღდა დემილიტარიზებულ ზონაში და მის გარშემო, რომელიც დაარსდა ისრაელ-სირიის ზოგადი ზავის შეთანხმებით 1949 წლის 20 ივლისს, და რომ ბრძოლები გრძელდებოდა მიუხედავად ცეცხლის შეწყვეტის ბრძანებისა, რომლის მიმცემიც იყო გაერთიანებული ერების ზავის ზედამხედველობის ორგანიზაციის პალესტინაში მოქმედი უფროსის მოადგილე. საბჭომ მოუწოდა ყველა მხარეს შესაბამის რეგიონებში ბრძოლების შეწყვეტისკენ და მოსთხოვა მათ შეესრულებინათ თავიანთი ვალდებულებები და ვალდებულებები წინა რეზოლუციებისა და შეთანხმებების მიმართ.რეზოლუცია მიიღეს ათი ხმით; საბჭოთა კავშირმა თავი შეიკავა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 102

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 102 მიიღეს 1953 წლის 3 დეკემბერს. მასში უშიშროების საბჭომ გენერალურ ასამბლეას რეკომენდაცია გაუწია, რომ იაპონიას უფლება მიეცა გამხდარიყო საერთაშორისო სასამართლოს წესდების მხარე, თუ დააკმაყოფილებდა შემდეგ პირობებს:
საერთაშორისო სასამართლოს წესდების დებულებების მიღება
გაეროს წევრის ყველა ვალდებულების მიღება წესდების 94-ე მუხლით გათვალისწინებული წესით
ვალდებულება აიღოს, შეიტანოს წვლილი სასამართლოს ხარჯებში, როგორც ამას გენერალური ასამბლეა დროდადრო დაადგენს იაპონიის მთავრობასთან კონსულტაციის შემდეგ.

რეზოლუცია მიიღეს ათი ხმით, საბჭოთა კავშირმა თავი შეიკავა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 89

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 89 მიიღეს 1950 წლის 17 ნოემბერს, ეგვიპტის, ისრაელის, იორდანიისა და ზავის ზედამხედველობის ორგანიზაციის შტაბის უფროსის საჩივრების მიღების შემდეგ, რომლებიც ეხებოდა არაბ-ისრაელის ომის დასასრულებლად შემუშავებული ზავის შეთანხმებების განხორციელებას. საბჭომ მოითხოვა, რომ ეგვიპტე-ისრაელის შერეული ზავის კომისიას გადაუდებელი ყურადღება მიეპყრო ათასობით პალესტინელი არაბის განდევნის საჩივრისადმი. საბჭომ მოუწოდა ორივე მხარეს განეხორციელებინა კომისიის ნებისმიერი დასკვნა და დაებრუნებინა ნებისმიერი ასეთი არაბი, რომელიც კომისიის აზრით უფლებამოსილ იყო დაბრუნებულიყო. შემდეგ საბჭომ უფლებამოსილება მისცა ზავის ზედამხედველობის ორგანიზაციის შტაბის უფროსს რეკომენდაცია მიეცა ისრაელისთვის, ეგვიპტისთვის და სხვა არაბული სახელმწიფოებისთვის შესაბამისი ნაბიჯების შესახებ, რომლებსაც საჭიროდ მიიჩნევდა არაბი ბედუინების მოძრაობის კონტროლისთვის საერთაშორისო საზღვრებზე ან ზავის ხაზებზე ორმხრივი შეთანხმებით.

საბჭომ მოუწოდა შესაბამის მთავრობებს არ განეხორციელებინათ რაიმე ქმედება, რომელიც გულისხმობდა პირების გადაყვანას საერთაშორისო საზღვრებზე ან ზავის ხაზებზე კომისიების მეშვეობით წინასწარი კონსულტაციის გარეშე. შემდეგ საბჭომ მოითხოვა, რომ ზავის ზედამხედველობის ორგანიზაციის შტაბის უფროსი ოთხმოცდაათი დღის ბოლოს ან მანამდე, როცა იგი საჭიროდ მიიჩნევდა, ანგარიში წარედგინა ამ რეზოლუციის შესრულებასა და სხვადასხვა კომისიების ოპერაციების სტატუსზე. ბოლოს, საბჭომ მოითხოვა, რომ მას პერიოდულად წარედგინა უშიშროების საბჭოს ანგარიშები სხვადასხვა კომისიების მიერ მიღებული ყველა გადაწყვეტილებისა და ეგვიპტე-ისრაელის ზოგადი ზავის შეთანხმების მე-10 მუხლის მე-4 პუნქტით გათვალისწინებული სპეციალური კომიტეტის შესახებ.

რეზოლუცია მიიღეს ცხრა ხმით ნულის წინააღმდეგ, ეგვიპტის სამეფოსა და საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკების კავშირის თავშეკავებით.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 96

გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 96 მიიღეს 1951 წლის 10 ნოემბერს, ბატონ ფრენკ გრეჰემის მოხსენების მიღების შემდეგ, რომელიც იყო გაეროს წარმომადგენელი ინდოეთსა და პაკისტანში, ასევე საბჭოში მისი გამოსვლის მოსმენის შემდეგ, დაამტკიცეს დემილიტარიზაციის პროგრამის საფუძველი. საბჭომ კმაყოფილებით აღნიშნა ინდოეთისა და პაკისტანის ორივე მხარის განცხადება, რომ ისინი იმუშავებდნენ მშვიდობიანი მოგვარების მიზნით, გააგრძელებდნენ ცეცხლის შეწყვეტის დაცვას და მიიღებდნენ პრინციპს, რომ ჯამუ და კაშმირის შტატის შეერთება უნდა განისაზღვროს გაეროს ეგიდით თავისუფალი და მიუკერძოებელი რეფერენდუმით. შემდეგ საბჭომ დაავალა გაეროს წარმომადგენელს გაეგრძელებინა ძალისხმევა მხარეთა შეთანხმების მოსაპოვებლად ჯამუ და კაშმირის შტატის დემილიტარიზაციის გეგმის განხორციელების საკითხში და ექვსი კვირის განმავლობაში წარედგინა მოხსენება თავისი ძალისხმევის შესახებ, ასევე მისი მოსაზრება მისთვის დაკისრებული პრობლემების შესახებ.
რეზოლუცია მიიღეს ცხრა ხმით არც ერთი ხმის წინააღმდეგ; ინდოეთმა და საბჭოთა კავშირმა თავი შეიკავეს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 94

გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 94 მიიღეს 1951 წლის 29 მაისს. უშიშროების საბჭომ 1951 წლის 7 მაისს მწუხარება გამოთქვა საერთაშორისო სასამართლოს მოსამართლე ჟოზე ფილადელფო დე ბაროს ე აზევედოს გარდაცვალების გამო და გადაწყვიტა, რომ ვაკანსიის შესავსებად არჩევნები ჩატარდებოდა გენერალური ასამბლეის მეექვსე სესიის დროს. საბჭომ შემდგომ გადაწყვიტა, რომ ის ჩატარდებოდა ხუთი ვაკანსიის შესავსებად ჩანიშნულ არჩევნებთან ერთად.

რეზოლუცია მიიღეს ერთხმად.

ბრაზილიელი ლევი ფერნანდეს კარნეირო აირჩა ვაკანსიის შესავსებად, 1951 წლის 6 დეკემბერს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 108

გაერთიანებული ერების უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 108 რომელიც ერთხმად მიიღეს 1955 წლის 8 სექტემბერს, პალესტინაში გაერთიანებული ერების ზავის ზედამხედველობის ორგანიზაციის შტაბის უფროსის კიდევ ერთი მოხსენების შემდეგ, საბჭომ აღნიშნა ორივე მხარის მიერ შტაბის უფროსის უპირობო ცეცხლშეწყვეტის მოწოდების მიღება. საბჭომ შემდგომ მხარი დაუჭირა შტაბის უფროსის მოსაზრებას, რომ ორივე მხარის შეიარაღებული ძალები უნდა იყოს მკაფიოდ და ეფექტურად გაყოფილი მის მიერ შემოთავაზებული ღონისძიებებით და განაცხადა, რომ გაეროს დამკვირვებლებს რეგიონში მოძრაობის თავისუფლება უნდა ჰქონდეთ უზრუნველყოფილი.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 111

გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის უსაფრთხოების საბჭოს რეზოლუცია 111 მიიღეს ერთხმად, 1956 წლის 19 იანვარს. ის აღნიშნავს, რომ გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის მიერ პალესტინაში დადებული ზავის ზედამხედველობის ორგანიზაციის შტაბის უფროსის თანახმად, ისრაელმა გენერალური ზავის შეთანხმება უშუალოდ დაარღვია და მიუხედავად იმისა, რომ სირიის ხელისუფლება ჩაერია ისრაელის საქმიანობაში ტიბერიას ტბაზე, ეს ჩარევა არანაირად არ ამართლებდა ისრაელის ქმედებებს. საბჭომ ეს ქმედებები დაგმო.

საბჭომ მოუწოდა ორივე მხარეს, შეესრულებინათ თავიანთი ვალდებულებები -ის ფარგლებში, გაეცვალათ ყველა სამხედრო ტყვე დაუყოვნებლივ და ეთანამშრომლათ შტაბის უფროსთან. გარდა ამისა, მოითხოვა შტაბის უფროსისგან შუამავლობის გაგრძელება რეგიონში მდგომარეობის გაუმჯობესების მიზნით.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 118

გაეროს უშიშროების საბჭოს 118-ე რეზოლუციით, რომელიც ერთხმად მიიღეს 1956 წლის 13 ოქტომბერს, გენერალური მდივნისა და ეგვიპტის, საფრანგეთისა და გაერთიანებული სამეფოს საგარეო საქმეთა მინისტრების მიერ სუეცის საკითხზე ჩატარებული საძიებო მოლაპარაკებების განვითარების შესახებ გაკეთებული განცხადებებისა და ანგარიშების გათვალისწინებით, საბჭო დაეთანხმა, რომ სუეცის საკითხთან დაკავშირებული ნებისმიერი გადაწყვეტილება უნდა აკმაყოფილებდეს შემდეგ მოთხოვნებს:

არხის გავლით უნდა იყოს თავისუფალი და ღია ტრანზიტი ყოველგვარი დისკრიმინაციის გარეშე, არც აშკარა და არც ფარული - ეს მოიცავს როგორც პოლიტიკურ, ასევე ტექნიკურ ასპექტებს.
ეგვიპტის სუვერენიტეტი უნდა იყოს დაცული.
არხის ფუნქციონირება ნებისმიერი ქვეყნის პოლიტიკისგან იზოლირებული უნდა იყოს.
საგზაო გადასახადებისა და მოსაკრებლების დადგენის წესი უნდა გადაწყდეს ეგვიპტესა და მომხმარებლებს შორის შეთანხმებით.
გადასახადების სამართლიანად განსაზღვრული ნაწილი განვითარებისთვის უნდა იყოს გამოყოფილი.
დავის შემთხვევაში, სუეცის არხის კომპანიასა და ეგვიპტის მთავრობას შორის გადაუჭრელი საქმეები უნდა გადაწყდეს არბიტრაჟის გზით, შესაბამისი უფლებამოსილების პირობებითა და დავალიანების გადასახდელად დადგენილი შესაბამისი დებულებებით.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 120

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 120 რომელიც მიიღეს 1956 წლის 4 ნოემბერს, განიხილავდა მძიმე სიტუაციას, რომელიც შეიქმნა საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკების კავშირის მიერ უნგრელი ხალხის ჩახშობით მათი პროტესტის უფლებების განხორციელებისას, ხოლო მისი მუდმივი წევრების ერთხმოვნების ნაკლებობის გამო, საბჭომ მიიჩნია, რომ ვერ შეძლო საერთაშორისო მშვიდობისა და უსაფრთხოების შენარჩუნებაზე პასუხისმგებლობის განხორციელება. როგორც გამოსავალი, საბჭომ გადაწყვიტა მოეწვია გენერალური ასამბლეის საგანგებო სესია შესაბამისი რეკომენდაციების მისაცემად.

რეზოლუცია 10 ხმით დამტკიცდა, ერთი ხმა (საბჭოთა კავშირი) კი წინააღმდეგი იყო.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 113

გაერთიანებული ერების უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 113 მიღებულია 1956 წლის 4 აპრილს, წარსული რეზოლუციების გახსენების შემდეგ, სადაც გაერთიანებული ერების ზავის ზედამხედველობის ორგანიზაციის შტაბის უფროსს პალესტინაში ევალებოდა გარკვეული კონკრეტული ნაბიჯების გადადგმა ზავქრების ხაზებზე დაძაბულობის შესამცირებლად, საბჭომ უბრალო შეშფოთებით აღნიშნა, რომ შემოთავაზებული ნაბიჯები არ იყო განხორციელებული. საბჭომ ვითარება განიხილა, რომელიც შეიძლება საფრთხეს უქმნიდეს საერთაშორისო მშვიდობისა და უშიშროების შენარჩუნებას და მოითხოვა გენერალურ მდივანს გამოეკვლია ოთხი ზოგადი ზავის ხელშეკრულების დაცვის განხორციელების სხვადასხვა ასპექტი.

საბჭომ მოითხოვა, რომ გენერალურ მდივანს შტაბის უფროსთან ერთად მიეღო ის ზომები, რომლებიც მათი აზრით შეამცირებდა დაძაბულობას ზავის სადემარკაციო ხაზებზე, მათ შორის ძალების გაყვანა, გაეროს დამკვირვებლებისთვის სრული მოძრაობის თავისუფლება და ინციდენტების თავიდან აცილებისა და ზავის ხელშეკრულებების ნებისმიერი დარღვევის სწრაფი გამოვლენისთვის ადგილობრივი მოწყობის დაარსება. საბჭომ მოუწოდა ზოგადი ზავის ხელშეკრულების მხარეებს ეთანაშრომლათ გენერალურ მდივანთან ამ რეზოლუციის განხორციელებაში და მოითხოვა, რომ მას ერთი თვის განმავლობაში მოახდინოს ანგარიშის წარდგენა საბჭოში.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 119

გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 119 შეიქმნა ამერიკის შეერთებული შტატების მიერ 1956 წლის 31 ოქტომბერს. ეგვიპტის წინააღმდეგ განხორციელებული ქმედებით შექმნილი მძიმე სიტუაციისა და წინა შეხვედრებზე მუდმივი წევრებს შორის ერთსულოვნების ნაკლებობის გათვალისწინებით, საბჭომ მიიჩნია, რომ იგი ხელშეშლილი იყო საერთაშორისო მშვიდობისა და უშიშროების შენარჩუნების პასუხისმგებლობის განხორციელებაზე. გამოსავლად, საბჭომ გადაწყვიტა მოეწვია გენერალური ასამბლეის საგანგებო სესია შესაბამისი რეკომენდაციების მისაცემად.

მიუხედავად იმისა, რომ საფრანგეთმა და გაერთიანებულმა სამეფომ ხმა მისცეს "წინააღმდეგ", მათ ვერ შეძლეს გენერალური ასამბლეის მოწვევის ბლოკირება, რადგან ეს იყო პროცედურული ხმის მიცემა, რომელზეც ვეტო არ შეიძლება დაადონ მუდმივმა წევრებმა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 128

გაერთიანებული ერების უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 128 მიიღეს 1958 წლის 11 ივნისს. ლიბანის წარმომადგენლის მხრიდან გაერთიანებული არაბული რესპუბლიკის ლიბანის შიდა საქმეებში ჩარევის ბრალდებების მოსმენის შემდეგ, საბჭომ გადაწყვიტა დაენიშნა სადამკვირვებლო ჯგუფი, რომელსაც ეწოდა გაერთიანებული ერების სადამკვირვებლო ჯგუფი ლიბანში, იმის უზრუნველსაყოფად, რომ ლიბანის საზღვრებზე პერსონალის არალეგალური ინფილტრაცია, იარაღის მიწოდება ან სხვა მატერიალური საშუალებები არ ხორციელდებოდა. საბჭომ უფლებამოსილება მისცა გაეროს გენერალურ მდივანს განეხორციელებინა ამ მიზნისთვის საჭირო ნაბიჯები და მოითხოვა, რომ სადამკვირვებლო ჯგუფს ინფორმაცია მიეწოდებინა მათთვის გენერალური მდივნის მეშვეობით.

რეზოლუცია 128 მიიღეს ათი ხმით ნულის წინააღმდეგ, საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკების კავშირის თავშეკავებით.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 122

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 122 მიიღეს 1957 წლის 24 იანვარს და ეხებოდა ინდოეთისა და პაკისტანის მთავრობებს შორის დავას ჯამუ და ქაშმირის ტერიტორიების თაობაზე. ეს იყო 1957 წლის სამი უშიშროების რეზოლუციიდან პირველი (123 და 126 რეზოლუციებთან ერთად), რომელიც ეხებოდა ქვეყნებს შორის დავას. რეზოლუცია აცხადებს, რომ ასამბლეა, რომელსაც ჯამუ და ქაშმირის ეროვნული კონფერენცია სთავაზობდა, ვერ წარმოადგენდა პრობლემის გადაჭრის გზას, როგორც ეს განისაზღვრა გაერთიანებული ერების უშიშროების საბჭოს 91 რეზოლუციაში, რომელიც მიღებულ იქნა თითქმის ექვსი წლით ადრე.

რეზოლუცია 122 მიღებულ იქნა ათი ხმით ნულის წინააღმდეგ, საბჭოთა კავშირის თავშეკავებით.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 117

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 117, რომელიც მიიღეს 1956 წლის 6 სექტემბერს, საერთაშორისო სასამართლოს მოსამართლე ჰსუ მოს გარდაცვალების შემდეგ, საბჭომ გადაწყვიტა, რომ მოსამართლე მოს ვადის დარჩენილ ნაწილზე ვაკანსიის შესავსებად არჩევნები ჩატარდებოდა გენერალური ასამბლეის მეთერთმეტე სესიის დროს.

რეზოლუცია მიიღეს ხმის მიცემის გარეშე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 114

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 114 იყო მიღებული ერთხმად 1956 წლის 4 ივნისში. იმის მერე რაც ანგარიში მიიღეს გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის გენერალური მდივნისგანსაბჭომ აღნიშნა, რომ პროგრესი იყო მიღწეული გაეროს უსაფრთხოების საბჭოს 113-ე რეზოლუციაში ჩამოყალიბებული კონკრეტული ზომების მიღების მიმართულებით, მაგრამ ზოგადი ზავის შეთანხმებებისა და საბჭოს უამრავი რეზოლუციის სრული შესრულება ჯერ კიდევ არ იყო მიღწეული. საბჭომ განაცხადა, რომ ზავის შეთანხმებების ყველა მხარემ უნდა ითანმშრომლოს გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის გენერალური მდივანთან და გაეროს ზავის ზედამხედველობის ორგანიზაციის შტაბის უფროსთან პალესტინაში და რომ გაეროს დამკვირვებლებს უნდა მიეცეთ გადაადგილების სრული თავისუფლება.

საბჭომ ასევე მოითხოვა, რომ შტაბის უფროსმა მოახსენოს მათ ყოველ იმ შემთხვევაში, როცა ზავის შეთანხმების ერთი მხარის მიერ განხორციელებული ნებისმიერი ქმედება წარმოადგენს ამ შეთანხმების სერიოზულ დარღვევას და რომ გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის გენერალური მდივანმა გააგრძელოს თავისი კეთილი ოფისის მისია მხარეებთან და შესაბამისად მოახსენოს მათ.