iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ნათია მეზვრიშვილი

ნათია მეზვრიშვილი (დ. 19 აპრილი, 1985, თბილისი, საქართველოს სსრ, სსრკ) — ქართველი იურისტი და პოლიტიკოსი. საქართველოს მთავრობის ადმინისტრაციის უფროსი 2019 წლის 2 ოქტომბრიდან 2020 წლის 23 ნოემბრამდე.

ბიოგრაფია
დაიბადა 1985 წლის 19 აპრილს, ქალაქ თბილისში. 2002-2006 წლებში სწავლობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიულ ფაკულტეტზე (ბაკალავრის ხარისხი). 2006-2008 წლებში იყო სწავლობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიულ ფაკულტეტზის მაგისტრატურაზე.

2006-2007 წლებში იყო თბილისის საქალაქო სასამართლოს სტაჟიორი. 2007-2009 წლებში იყო ძველი თბილისის რაიონული პროკურატურის პროკურორი. 2009 წელს იყო საქართველოს მთავარი პროკურატურის საპროკურორო საქმიანობაზე ზედამხედველობის დეპარტამენტის პროკურორი. 2009-2010 წლებში იყო საქართველოს მთავარი პროკურატურის ფინანსთა სამინისტროში გამოძიების საპროცესო ხელმძღვანელობის დეპარტამენტის პროკურორი. 2010-2012 წლებში მეზვრიშვილი იყო საქართველოს მთავარი პროკურატურის შინაგან საქმეთა სამინისტროს რეგიონულ ტერიტორიულ ორგანოებში საპროკურორო საქმიანობაზე ზედამხედველობის სამმართველოს უფროსი. 2012-2013 წლებში იყო საქართველოს მთავარი პროკურატურის სტრატეგიული განვითარების სამმართველოს უფროსი. 2013 წელს იყო საქართველოს მთავარი პროკურატურის იურიდიული სამმართველოს უფროსი. 2010-2015 წლებში — მიწვეული ლექტორი ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტში. 2012 წლიდან არის მიწვეული ლექტორი თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში. 2014 წლიდან არის ასისტენტ-პროფესორი აღმოსავლეთ ევროპის უნივერსიტეტში. 2013 წლიდან არის საქართველოს მთავარი პროკურატურა, საპროკურორო საქმიანობაზე ზედამხედველობისა და სტრატეგიული განვითარების დეპარტამენტის უფროსი. 2016-2017 წლებში სწავლობდა ცინცინატის უნივერსიტეტის სამართლის სკოლაში მაგისტრატურაზე. 2017-2019 წლებში იყო საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრის მოადგილე.

2019 წლის 2 ოქტომბერს დაინიშნა საქართველოს მთავრობის ადმინისტრაციის უფროსად. 2020 წლის 23 ნოემბერს მეზვრიშვილი გადადგა.
ედუინ მატისონ მაკ-მილანი

ედუინ მატისონ მაკ-მილანი (; დ. 18 სექტემბერი, 1907 — გ. 7 სექტემბერი, 1991) — ამერიკელი ფიზიკოსი. 1939 წელს ტრანსურანიუმის ელემენტის, ნეპტუნიუმის წარდგენისთვის მიენიჭა ნობელის პრემია ქიმიის დარგში.

არის კალიფორნიის ტექნოლოგიური ინსტიტუტის კურსდამთავრებული. 1933 წელს პრინსტონის უნივერსიტეტმა მიანიჭა დოქტორანტის წოდება, ამის შემდეგ გაწევრიანდა ბერკლის რადიაციის ლაბორატორიაში, სადაც მან აღმოაჩინა იზოტოპები ჟანგბადი-15 და ბერილიუმი-10. მეორე მსოფლიო ომის დროს მუშაობდა რადარზე. 1942 წელს გაწევრიანდა მანჰეტენის პროექტში, სადაც მუშაობდა ატომური ბომბის შექმნაზე.

ვლადიმერ ვექსლერთან ერთად გამოიგონა დამუხტული ნაწილაკების მოძრაობის ასაჩქარებელი დანადგარის ერთ-ერთი სახეობა — სინქროტრონი. მეორე მსოფლიო ომის დასრულების შემდეგ დაბრუნდა ბერკლის რადიაციის ლაბორატორიაში, სადაც განაგრძო სამეცნიერო მოღვაწეობა.
პუნში

პუნში — სასმელების ფართო ასორტიმენტი, როგორც უალკოჰოლო, ისე ალკოჰოლურ სასმელები, რომლებიც ძირითადად შეიცავს ხილს ან ხილის წვენს. სასმელი ინდოეთიდან გაერთიანებულ სამეფოში მეზღვაურებმა და ბრიტანული ოსტინდოეთის კომპანიის თანამშრომლებმა შემოიტანეს. პუნშს ჩვეულებრივ წვეულებებზე მიირთმევენ დიდ, განიერ თასებში, რომლებსაც პუნშის თასებს უწოდებენ.

აშშ–ში, ფედერალური რეგულაციებით, სიტყვა „პუნშს“ აღწერენ როგორც კომერციულ სასმელ პროდუქტს, რომელიც არ შეიცავს ხილს ან ხილის წვენს. ეს ტერმინი გამოიყენება ხელოვნურად არომატიზებული სასმელების ეტიკეტირებისას, ბუნებრივი არომატიზატორებით ან მის გარეშე, რომლებიც არ შეიცავენ ხილის წვენს ან კონცენტრატს მნიშვნელოვანი პროპორციებით. ამრიგად, პროდუქტს, რომელსაც ეწოდება „ხილის პუნში“, შეიძლება საერთოდ არ ჰქონდეს ხილის ინგრედიენტები.

ისტორია
სიტყვა პუნშის წარმოშობა შესაძლოა უკავშირდებოდეს ჰინდის ენაში არსებულ სიტყვას (ाँ), რაც ნიშნავს „ხუთი“, როგორც სასმელი რომელიც უმეტესად მზადდებოდა ხუთი ინგრედიენტისგან: ალკოჰოლი, შაქარი, ლაიმის ან ლიმნის წვენი, წყალი და სანელებლები. ზოგი მიიჩნევს, რომ ეს სიტყვა მომდინარეობს ინგლისური –დან, რომელიც მოცულობითი აღწერილობა იყო გარკვეული ზომის კასრებისთვის, რომლებიც ხომალდებზე ალკოჰოლის გადასატანად გამოიყენებოდა.

სასმელი ინგლისში ინდოეთიდან საუკუნის დასაწყისში მეზღვაურებმა და ბრიტანეთის ოსტინდოეთის კომპანიის თანამშრომლებმა შეიტანეს. იქიდან იგი გავრცელდა ევროპის სხვა ქვეყნებში. როდესაც დიდი საზოგადოებისთვის მზადდება საერთო ჭრუჭელში, სასმელი უფრო დაბალი ალკოჰოლის შემცველობითაა, ვიდრე ჩვეულებრივი კოქტეილი.

ტერმინი პუნში პირველად ბრიტანეთის დოკუმენტებში დაფიქსირდა 1632 წელს. იმ დროს, უმეტესად პუნში მზადდებოდა ღვინის ან კონიაკის ბაზით. მაგრამ დაახლოებით 1655 წელს იამაიკური რომის გამოყენება დაიწყეს და გაჩნდა „თანამედროვე“ პუნში. 1671 წლისთვის დოკუმენტებში მითითებულია პუნშის სახლები.

როდესაც პუნში დაამზადეს ერთი ადამიანისთვის, მას დაუმატეს ალკოჰოლური სასმელი, წყალი და დამატკბობელი, გამოგონების შემდეგ.

ვარიაციები
უალკოჰოლო
უალკოჰოლო სახეობია, რომლებსაც ამზადებენ ბავშვებისა და მოზარდებისათვის, რადგან ისინი არ სვამენ ალკოჰოლს. ასეთი პუნში, ჩვეულებრივ, შეიცავს ხილის წვენის, წყლისა და დამატკბობელი შაქრის ნაზავს. ხშირად ემატება ლაიმ-ლიმონის სოდა, ჯანჯაფილი ან სხვა გაზიანი ხილის სოდა. ის ასევე ხშირად შეიცავს ხილის ნაჭრებს, მაგალითად ფორთოხლის და ანანასის. უალკოჰოლო ვერსიები, როგორც წესი, მზადდება სასკოლო ცეკვების, საეკლესიო შეკრების, პიკნიკებისა და სხვა მსგავს სოციალურ შემთხვევებისთვის.

ალკოჰოლური
ისტორიულად, ალკოჰოლური სასმელების უმეტესობა მზადდებოდა არაყის ან რომის გამოყენებით. რომის პუნში ერთ-ერთი უძველესი პუნშია და აქვს მარტივი რეცეპტი, რომელიც ეროვნული რითმით არის ჩაწერილი: „ერთი მჟავე, ორი ტკბილი, სამი ძლიერი, ოთხი სუსტი“ („ , , , “). ეს არის: ერთი ნაწილი ლაიმის წვენი, ორი ნაწილი დამატკბობელი, სამი ნაწილი რომი (სასურველია ბარბადოსული) და ოთხი ნაწილი წყალი.

კოლეჯის და უნივერსიტეტის სტუდენტებისათვის წვეულებებზე ხშირია ალკოჰოლური პუნშები. ეს პუნშები ძლიერ ალკოჰოლურია და მზადდება იაფი ინგრედიენტებით.
ხალა (პური)

ხალა — არის ებრაული ტრადიციული დაწნული სადღესასწაულო პური. ჩალას პურს მიირთმევენ შაბათსა და დღესასწაულებზე. გარედან დაბრაწული, შიგნიდან კი ტკბილი და ჰაეროვანია.

ეტიმოლოგია
ერთმნიშვნელოვნად დადგენილი არ არის სიტყვა „ხალას“ ეტიმოლოგია. სავარაუდოდ, ვერსია ეხება სიტყვას „ჰალალთან“ (გახვრეტა, ცარიელი გახდება) ან აქადურ „ელუსთან“ („სუფთა“).

ცნობილია, რომ ეს სიტყვა პირველად აშკენაზელმა ებრაელებმა გამოიყენეს საუკუნეში ავსტრიაში პურის დასახელების მიზნით და გავრცელდა აღმოსავლეთ ევროპაში საუკუნეში. ადრე ამ პროდუქტს „“, ან ზოგად სიტყვას „“ უწოდებდნენ, ხოლო სიტყვა „“ გამოიყენებოდა მღვდლების სასარგებლოდ გამოყოფილი ნაწილის აღსანიშნავად.

ამ პურს სხვა სახელები და სახობები აქვს ევროპის ქვეყნებში, ასე მაგალითად სამხრეთ გერმანიაში ამზადებენ მსგავს პურს რომლის შემადგენლობაში არ არის კარაქი და კვერცხი. დასავლეთ გერმანიაში მას ეძახიან „დაზერი“ და „დაჩერი“. ასევე უნგრეთში, უნგრული „ბარჰესი“, ლიეტუვური და ლატვიური „კიტკე“, სლოვაკური „ვიანოკა“, სომხური „ქორეგი“, ბერძნული „ცურეკი“, პოლონური „ჩაკა“, პოლონეთში დიდ სადღესასწაულო ჩალას „კოილეტშს“ უწოდებენ. მსგავს პურებში ბევრი ასევე შეიცავს კარაქს და რძეს.

ოდესღაც ხალას უწოდებდნენ ცომის პატარა ნაჭერს, რომელიც შესაწირავად ტაძარში მიჰქონდათ. მას აცხობდნენ და მიირთმევდნენ მღვდლები – ამის უფლება მხოლოდ მათ ჰქონდათ.

დამზადება
ხალას ტრადიციულ რეცეპტში შედის მრავალი კვერცხი, თეთრი ხორბლის ფქვილი, წყალი, შაქარი, მარილი, საფუარი. ცომს შემოახვევენ და აძლევენ საჭირო ფორმას, რის შემდეგაც მას ათქვეფენ კვერცხით ისე, რომ გამოცხობისას ოქროსფერი პრიალა ქერქი მიიღონ. თავზე ხშირად ასხურებენ ყაყაჩოს თესლს ან სეზამის თესლს.

ცნობილია, რომ ბიბლიური ხალა სქელი იყო, პურის უმეტესობისგან განსხვავებით და ამიტომ ამისთვის საჭიროა სპეციალური მომზადების ტექნოლოგია . ადრეული შუა საუკუნეებში გაჩნდა საუკეთესო (თეთრი ხორბლის) ფქვილისგან ჩალას დამზადების ტრადიცია .

სიმბოლიზმი
ჰალა ღრმად სიმბოლური კულინარიული პროდუქტია. ჩალას განსხვავებულ ფორმას აქვს თავისი მნიშვნელობა: ნაქსოვი პიგტეილი ნიშნავს სიყვარულს, ხოლო ცომის სამი ზოლი პიგტეილში, თითოეული განასახიერებს ცალკეულ კონცეფციას: სიმართლე, მშვიდობა და სამართლიანობა.
პიტა

პიტა — მრგვალი, ბრტყელი უსაფუარო პური, რომელსაც აცხობენ უმაღლესი ხარისხის ხორბლის ფქვილიდან. ეს პური განსაკუთრებით პოპულარულია ხმელთაშუა ზღვის სანაპიროზე და შუა აღმოსავლეთში.

პიტის პური არის ორფენიანი, ბრტყელი ანუ „ჯიბისებრი“ ფუნთუშეული ნაწარმი.

აღსანიშნავია, რომ მას ზოგჯერ დამატებითი ინგრედიენტების გარეშე აცხობენ, ხან კი საერთოდაც სეზამის მარცვლებით ან რომაული ქინძის თესლით ფარავენ. პიტას კულინარიაში სხვადასხვა ფუნქცია აქვს, ხშირად მასში ფალაფელს, ნაირ-ნაირ სალათასა თუ ხორცსაც კი დებენ.

პიტის პური ძალიან მოსახერხებელია წასახემსებლად ან სწრაფი კვებისთვის. პიტის პურის ნატეხებით მიირთმევენ სხვადასხვა პროდუქტისგან მომზადებულ, საწებლისებურ ნაზავებს, რომელთა დაგემოვნება ძალიან სასიამოვნოა.

ეტიმოლოგია
ასეთი პური პირველად ნახსენები არის ძველ აღთქმაში: ებრაულ ენაზე ორიგინალში ნახსენებია „პატ ლეჰემი“, რომელიც შეიძლება ითარგმნოს როგორც „დიდი პურის პიტა“, „პური“.

თანამედროვე გაგებით, სიტყვა „პიტა“ ებრაულ ენაზე გამოიყენება 1950-იანი წლებიდან.

არაბული პიტა
არაბული ტრადიციული პიტას გამორჩეული თვისება ის არის, რომ პიტას გამოცხობისას ცომში წარმოქმნილი წყლის ორთქლი გროვდება ბუშტში ნამცხვრის ცენტრში და გამოყოფს ცომის ფენებს. ამრიგად, ტორტის შიგნით იქმნება ჯიბე, რომლის გახსნა შესაძლებელია პიტას პირას მკვეთრი დანით დაჭრით და რომელშიც სალათების ან ხორცის შეტანა შეიძლება. ტრადიციული არაბული პიტას საშუალო დიამეტრი, ჩვეულებრივ, 15-20 სანტიმეტრია.

ისტორია
ოთხი ათასი წლის წინ, პურს განსაკუთრებული მნიშვნელობა ენიჭებოდა ისეთ საზოგადოებებში, როგორიცაა ბაბილონური მესოპოტამია, სადაც წარმოიშვა ადრეული წერილობითი ჩანაწერები და პურის ცხობის რეცეპტები.

კვიპროსში პიტა ჩვეულებრივ უფრო მრგვალი, ფაფუკი და ცხვება თუჯის ტაფაზე. იგი გამოიყენება სუულაკიას, შეფტალიას, ჰალუმისთვის, ლუნცასთან და გიროსთვის. საბერძნეთში სიტყვა ნიშნავს საკონდიტრო ნაწარმს და ის ჩვეულებრივ გამოიყენება სხვადასხვა ნამცხვრებისა და საკონდიტრო ნაწარმისთვის.

ოქსფორდის ინგლისურ ლექსიკონში მოხსენიებული სიტყვის ინგლისურ ენაზე პირველად მოხსენიება მოხდა 1936 წელს. ინგლისური სიტყვა ნასესხია თანამედროვე ბერძნულიდან -დან, თავის მხრივ ბიზანტიური ბერძნულიდან -დან პური, ნამცხვარი, ღვეზელი, პიტა (დამოწმებულია 1108 წელს).

ამასთან, ძველ ტექსტებში ან შუა საუკუნეების არაბულ მზარეულთა წიგნებში არ არის დაფიქსირებული ორთქლით გაჟღენთილი, ორშრიანი ჯიბის პიტა და საკვების ისტორიკოსების აზრით, მაგალითად ჩარლზ პერი და გილ მარქსი, ვარაუდობენ რომ ასეთი პური უფრო გვიან განვითარდა .
ბადრი ხატიძე

ბადრი ხატიძე (დ. 3 აგვისტო, 1959, გორი) — ქართველი ინჟინერი, იურისტი, პოლიტიკოსი.

1982 წელს დაამთავრა საქართველოს ზოოტექნიკურ-სავეტერინარო სასწავლო-კვლევითი ინსტიტუტი. აგრეთვე დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. 2002-2004 წლებში იყო საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი (მცხეთის მაჟორიტარი). 2004-2008 წლებში — საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი (მცხეთის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკიდან „ახალი საქართველოსთვის“.
პანა კოტა

პანა კოტა (; იტ. ადუღებული კრემი) — იტალიური დესერტი, რომელიც შედგება ჟელატინით შესქელებული კრემისგან, რომელსაც შემდეგ სასურველი ფორმა ეძლევა. არომატისთვის შეიძლება დაემატოს ვანილი, ყავა და სხვა სუნელები, ასევე ნაღები, რძე და შაქარი. ზემოდან ხშირად რაიმე კენკრის ან ხილის წვენს, ჯემს, კარამელის ან შოკოლადის სიროფს ასხამენ ან უმატებენ რაიმე ხილს და კენკრას.

ისტორია
კერძი პანა კოტა არ გვხვდება იტალიურ რეცეპტების წიგნებში 1960-იან წლებამდე, თუმცა ტრადიციულად მის სამშობლოდ ჩრდილოეთი იტალიიის რეგიონი პიემონტი ითვლება. ერთ-ერთი ლეგენდის თანახმად პანა კოტა უნგრელმა ქალმა გამოიგონა პიემონტის პროვინციაში მეოცე საუკუნის დასაწყისში, თუმცა ამ ლეგენდას დასაბუთება არ აქვს. სხვა, ასევე დაუსაბუთებელი ლეგენდის თანახმად პანა კოტა 1960-იან წლებში გამოიგონა შეფმა ეტერო სონგიომ. 1897 წლის ლექსიკონი ახსენებს კერძს სახელად „ “ — „ინგლისური რძე“, რომელიც ასევე მზადდებოდა კრემით და ჟელატინით, თუმცა სხვა წყაროების მიხედვით „ “ კვერცხით მზადდებოდა. შესაძლოა, რომ ამ სახელწოდებით ნებისმიერ მსგავს დესერტს მოიხსენიებდნენ. 2001 წელს პიემონტმა პანა კოტა რეგიონის ტრადიციული კერძების ოფიციალურ სიაში შეიტანა კრემის, ჟელატინის, რძის, შაქრის, ვანილის, კარამელის და რომის შემადგენლობით. ზოგი მიიჩნევს, რომ რომის მაგივრად ტრადიციურად ატმის ბრენდი გამოიყენება და არ ემატება არანაირი სოუსი. პანა კოტა 1990-იან წლებში პოპულარული გახდა ამერიკაში და შემდეგ მთელ მსოფლიოში. დღეს გავრცელებულია დასავლეთის ქვეყნებში, განსაკუთრებით იტალიაში, როგორც მაღალი კლასის დესერტი.

მომზადების წესი
თბილ კრემში აზავებენ შაქარს და, გემოვნებით, რაიმე სუნელს — ყავას, ვანილს, რომს და სხვა. ჟელატინი რბილდება რაიმე ცივ სითხეში და ემატება კრემს. მიღებული მასა თავსდება ფორმებში, ფორმის ძირში შეიძლება კარამელიც იყოს, რის შემდეგაც დესერტი დაემსგავსება ფრანგულ კარამელიან კრემს. კერძის სახელის მიუხედავად პანა კოტა არ დუღდება, მხოლოდ თბება ჟელატინის და შაქრის გალღობის ტემპერატურამდე. იტალიური რეცეპტები ჟელატინის მაგივრად ხშირად მოითხოვენ „თევზის წებოს“, რაც შეიძლება იყოს თევზის ქონის მსგავსი, იტალიაში „ “-ს სახელით ცნობილი სუბსტანცია ან უბრალოდ ჟელატინი მისი მეორე სახელწოდებით.

მსგავსი კერძები
მსგავსი რეცეპტები არსებობს ევროპის სხვა ქვეყნებშიც. პანა კოტა ჰგავს ბავარიულ კრემს, თუმცა ის მზადდება კვერცხით და ჟელატინით, და გაცემამდე იზავება ათქვეფილ ნაღებთან. ჟელატინს ასევე უმატებენ ბლანმანჟეს. დანიური „მოოს ჰვიტი“ პანა კოტის თითქმის იდენტურია, მისი რეცეპტი პირველად ჩაიწერა ჰენრიკ ჰარპენსტრენგმა – საუკუნეში.
შერეული (ფიუჟენ) სამზარეულო

ფიუჟენ სამზარეულო არის სამზარეულო, რომელიც აერთიანებს სხვადასხვა კულინარიული ტრადიციების ელემენტებს, რომლებიც წარმოშობილია სხვადასხვა ქვეყნებიდან, რეგიონებიდან ან კულტურებიდან. ამ ტიპის სამზარეულოს კატეგორიებად დაყოფა არ ხდება რომელიმე კონკრეტული სამზარეულოს სტილის მიხედვით. ამ კერძებმა 1970-იანი წლებიდან მონაწილეობა მიიღეს მრავალი თანამედროვე რესტორნის სამზარეულოს ჩამოყალიბებაში.

კატეგორიები და ტიპები
ფიუჟენ საკვები ზოგადი ტერმინია სხვადასხვა ფორმის სამზარეულოს კომბინაციის აღსაწერად და გვხვდება რამდენიმე ფორმით. მიუხედავად იმისა, რომ შერწყმული საკვები ხშირად ჭკვიანი გონების დამსახურებაა, შერწყმის სამზარეულო შეიძლება ბუნებრივად ჩმოყალიბდეს რეგიონის ან ქვე-რეგიონის სხვადასხვა სამზარეულოს ფარგლებში. ეს შეიძლება მოიცავდეს უფრო დიდ რეგიონებს, როგორიცაა აღმოსავლეთ აზიის სამზარეულო, ევროპული სამზარეულო და სამხრეთ-დასავლეთ ამერიკის სამზარეულო, ასევე უფრო სპეციფიკური და ეთნიკური სამზარეულოები, როგორიცაა ჩინური სამზარეულო, იაპონური სამზარეულო, კორეული სამზარეულო, ფრანგული სამზარეულო, იტალიური სამზარეულო და ახალი მექსიკური სამზარეულო. .

შეფ-მზარეულები აზიურ კომბინირებულ რესტორნებში აერთიანებენ აზიის სხვადასხვა ქვეყნის სხვადასხვა სამზარეულოს. ისინი პოპულარობით სარგებლობენ შეერთებულ შტატებსა და დიდ ბრიტანეთში. ხშირად გამორჩეულია აღმოსავლეთ აზიის, სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიისა და სამხრეთ აზიის კერძები, რომლებსაც ერთმანეთის გვერდით გთავაზობენ, რაც ხშირად იქცევა ამგვარი სამზარეულოს კომბინაციების ინსპირაციად. კალიფორნიის სამზარეულო ითვლება შერწყმის კულტურად, რომელიც შთაგონებულია განსაკუთრებით იტალიიდან, საფრანგეთიდან, მექსიკიდან, ევროპული დელიკატესების იდეიდან, აღმოსავლეთ აზიიდან, რის შედეგადაც ამ კულტურებისგან შეიქმნა ტრადიციული კერძები არატრადიციული ინგრედიენტებით - მაგალითად კალიფორნიული პიცა. ერთ-ერთი მთავარი მაგალითია ოკეანეების სამზარეულო, რომელიც აერთიანებს სხვადასხვა კუნძულოვანი ქვეყნის სამზარეულოს. გაერთიანებულ სამეფოში თევზი და ჩიფსები შეიძლება აღქმული იყოს როგორც ადრეული შერწყმა კერძი ებრაული, ფრანგული და ბელგიური სამზარეულოდან მომდინარე ინგრედიენტებისა. ფილიპინური სამზარეულო ზოგჯერ ხასიათდება როგორც "ორიგინალური აზიური შერწყმული სამზარეულო", რომელიც აერთიანებს მშობლიურ კულინარიულ ტრადიციებს და ინგრედიენტებს ესპანეთის, ლათინური ამერიკის, ჩინეთისა და შეერთებული შტატების ძალიან განსხვავებულ სამზარეულოებისგან, მათ შორის, უნიკალური კოლონიური ისტორიის გამო .

ფონი
ამ ტიპის რესტორნის წარმატება დამოკიდებულია მრავალ ფაქტორზე. მათ შორისაა:

კლიენტურის (ან სავარაუდო კლიენტურის) კულტურული მრავალფეროვნება
კლიენტელის მოგზაურობის გამოცდილება.
კლიენტურის კულინარიული დახვეწილობა და ღიაობა კვების ახალი გამოცდილებისადმი.

ვოლფგანგ პაკი არის შერწყმული სამზარეულოს ერთ-ერთი პიონერი. ის ფლობს რესტორანს -სს მაინში. 1960-იან წლებში იგი აერთიანებდა ფრანგულ და ჩინურ სამზარეულოს ყოფილ საიმპერატორო დინასტიის რესტორანში, ჰანფორდში, კალიფორნია .
ფუძიანის სამზარეულო

ფუძიანის სამზარეულო ან ფუძიანური სამზარეულო, ასევე ცნობილი როგორც მინ სამზარეულოს ან ჰოკინის სამზარეულო. იგი არის ერთ-ერთი ადგილობრივი ჩინური სამზარეულო, რომელიც წარმოშობილია ჩინეთის ფუძიანის პროვინციაში. ადგილობრივი სამზარეულოს სტილიდან, განსაკუთრებით პროვინციის დედაქალაქ ფუძიანიდან. ცნობილია, რომ ფუძიანის სამზარეულო არის მსუბუქი, მაგრამ არომატული, რბილი და ნაზი, განსაკუთრებული ყურადღება გამახვილებულია უმამის გემოზე, რომელიც ჩინურ სამზარეულოში ცნობილია როგორც . იგი ინარჩუნებს ორიგინალურ გემოს და ძირითად ინგრედიენტებს.

ამ სამზარეულოში ზღვისა და ტყის მრავალფეროვანი დელიკატესია გამოყენებული, მათ შორის ადგილობრივი თევზის, მოსულკებისა და კუს უზარმაზარი მრავალფეროვნებაა. ასევე, ძირძველი საკვები სოკო და ბამბუკის ყლორტებიც საკმაოდ პოპულარულია. ისინი ძირითადად მოიპოვება ფუძიანის სანაპირო და მთიანი რეგიონებიდან. რეგიონის სამზარეულოს ყველაზე ხშირად გამოყენებულსამზარეულოს ტექნიკას მოიცავს მოხრაკვის, ჩაშუშვის, ორთქლისა და დუღილის მეთოდები.

განსაკუთრებული ყურადღება ექცევა მზარეულების დანის მოხმარების უნარებისა და სამზარეულოს ტექნიკის სინაზეს, რომელიც გამოიყენება ზღვის პროდუქტებისა და სხვა საკვების არომატისა და ტექსტურის გასაუმჯობესებლად. დიდი ყურადღება ეთმობა ბულიონისა და სუპების დამზადებას და გამოყენებას. არსებობს ასეთი გამოთქმა, რომლებიც რეგიონის სამზარეულოს ნათლად ახასიათებს: "ერთი ბულიონი შეიძლება შეიცვალოს მრავალ (ათ) სახეობად" ;; და "მიუღებელია წვნიანის გარეშე კვება "(; ; ).

დადუღებული თევზის სოუსი, რომელიც ადგილობრივად ცნობილია როგორც " კრევეტის ზეთი" , ასევე ხშირად გამოიყენება სამზარეულოში. არაქისი (გამოიყენება როგორც კერძებისთვის, ასევე დესერტისთვის) ასევე გავრცელებულია და შეიძლება მოხარშული, შემწვარი, დაქუცმაცებული, დაფქული ან პასტის სახით მოხმარება. არაქისი შეიძლება გამოყენებულ იქნას როგორც გარნირი, წვნიანებში და კიდევ დაემატოს შემწვარ კერძებს.

ფუძიანის სამზარეულომ დიდი გავლენა მოახდინა ტაივანურ სამზარეულოზე და საზღვარგარეთულ ჩინურ სამზარეულოებზე, რომლებიც სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიაში გვხვდება, რადგან ტაივანისა და სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიის ჩინელ ხალხთა უმრავლესობას წინაპრების ფესვები ფუძიანის პროვინციაში აქვთ.

სტილები
ფუჯიანის სამზარეულო შედგება სამი სტილისგან:

1. ფუჟოუ : გემო უფრო მსუბუქია სხვა სტილებთან შედარებით, ხშირად თანაბრად შერეული ტკბილი და მჟავე გემოთი გამოირჩევა. ფუჟოუ ცნობილია სუპებით და ფერმენტირებული თევზის სოუსის და წითელი საფუარის ბრინჯის გამოყენებით.

2. სამხრეთ ფუძიანი : გემო ოდნავ უფრო ძლიერია, ვიდრე ფუჟუს სამზარეულო, რაც ტრადიციას იღებს სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიისა და იაპონური სამზარეულოსგან. უფრო ხშირია შაქრისა და სანელებლების გამოყენება (მაგალითად, შაჭას სოუსი და ხუთ სუნელის ფხვნილი ). ძირითადი ინგრედიენტებია ბრინჯი, ღორის ხორცი (ღორის სუბპროდუქტები გემრიელად ითვლება), საქონლის ხორცი, ქათამი, იხვი, ზღვის პროდუქტები და სხვადასხვა ბოსტნეული.

3. დასავლეთ ფუძიანი : მდოგვისა და წიწაკის დიდი დოზით გამოყენება ამ სამზარეულოსთვის დამახასიათებელია. საკვები უფრო დამარილებული და ზეთოვანია, ვიდრე ფუძიანის სხვა ნაწილებში. იგი ძირითადად, ხორცზეა კონცენტრირებული და არა ზღვის პროდუქტებზე.

სუნელები
ფუძიანის უნიკალური სუნელები მოიცავს თევზის სოუსს, კრევეტის პასტას, შაქარს, შაჩას სოუსს და გარგარს.

ფუძიანი ასევე ცნობილია თავისი "მათრობელა" (ღვინით დამარილებული) კერძებით.
ინგქოუ

ინგქოუ, ინქოუ მდებარეობს იმ ადგილზე, სადაც მდინარე ლიაოხე უერთდება ლიაოდუნის ყურეს (ყვითელი ზღვა). დიდი სატრანსპორტო კვანძი (სამანქანო, სარკინიგზო). რკინიგზის სადგური შენიანი – დალიანის მაგისტრალზე. საზღვაო პორტი (ძველი პორტი ქალაქის ცენტრში, ახალი პორტი პაიუციუენი ეკონომიკური და ტექნოლოგიური განვითარების ზონაში; ჯამური ტვირთბრუნვა 96 მლნ ტონაზე და 1 მლნ ოცფუტიანი ეკვივალენტის კონტეინერზე მეტი 2006 წლისთვის, შედის ჩინეთის უმსხვილესი პორტების ათეულში).

ისტორია
განვითარდა საუკუნიდან როგორც საზღვაო პორტი. სამხრეთ მანჯურიის ეკონომიკურ ცხოვრებაში მნიშვნელოვან როლს თამაშობდა. აგრეთვე ეწოდებოდა ნიუოჭუანგი , მდინარეზე მოშორებით არსებული დასახლების მიხედვით. 1858 წელს თიენძინის ტრაქტატით საერთაშორისო ვაჭრობისათვის გაიხსნა, რის შემდეგაც ქალაქში გაჩნდა ევროპული კვარტალი. ჩინეთ-იაპონიის ომის (1894–1895) დროს დროებით ოკუპირებული იყო იაპონიის მიერ. 1899 წელს გაიხსნა რუსეთის საკონსულო. 1900 წელს „მოკრივეთა აჯანყების“ ჩახშობის დროს რუსეთის ჯარმა დაიკავა. რუსულმა ხელისუფლებამ შექმნა დროებითი ქალაქსამმართველო, რომელიც სხვა დანარჩენთან ერთად ახორციელებდა ბაჟის აკრეფას და რაიონის სანიტარულ მდგომარეობაზე დაკვირვებას. 1897–1903 წლებში ჩინეთ-აღმოსავლეთის რკინიგზის გაყვანასთან ერთად მსხვილი სარკინიგზო სადგური გახდა. 1904–1905 წლების რუსეთ-იაპონიის ომის დროს, 1904 წლის 12 ივლისს, დაიპყრეს იაპონელებმა. 1906 წლის ნოემბერში იაპონელებმა ჩინეთის ხელისუფლებას გადასცეს. 1931 წელს ისევ იაპონიამ დაიპყრო, 1932 წლიდან მარიონეტული მანჯოუ-გოს შემადგენლობაში იყო. 1945 წელს მანჯურიის ოპერაციის დროს ქალაქში წითელი არმია შევიდა. 1949 წლიდან ჩინეთის ნაწილია.

ეკონომიკა
ინგქოუ ჩრდილო-აღმოსავლეთ ჩინეთის ერთ-ერთი ყველაზე მეტად დინამიური განვითარების ცენტრია. მოქმედებს 4 ათასზე მეტი სამრეწველო საწარმო (90%-ზე მეტი — კერძო), უმაღლესი ტექნოლოგიების პარკი. მრეწველობის წამყვანი დარგებია: მეტალურგია (დაახლ. 20 მლნ ტონა ფურცლოვანი ფოლადი წელიწადში), ნავთობქიმია, მანქანათმშენებლობა (მეტალურგიული მოწყობილობები, ჩარხები, ელექტროტექნიკური და ელექტრული პროდუქცია, მ.შ. საყოფაცხოვრებო ტექნიკა, პოლიგრაფიული მოწყობილობები, ავტოსათადარიგო ნაწილები). განვითარებულია გემთმშენებლობა და გემების შეკეთება. არის კვების (მ.შ. მარილის წარმოება — 800 ათ. ტონაზე მეტი წელიწადში), ფარმაცევტული, ცელულოზა-ქაღალდის, ტექსტილის, ტრიკოტაჟის, რეზინისა და აბზესტის ნაკეთობათა წარმოების საწარმოები; თამბაქოს ფაბრიკა. მიმდინარეობს მუსიკალური ინსტრუმენტების (პიანინოების გამოშვების მხრივ ჩინეთში ერთ-ერთი წამყვანი ცენტრია), მაგნეზიტის საფუძველზე ცეცხლგამძლე მასალების წარმოება.

ქალაქთან ახლოს მოიპოვებენ მაგნეზიტს (უდიდესი საბადოა ტაშიციაო), ნავთობს, ბუნებრივ აირს.

ჰავა
სიკიმის სამზარეულო

სიკიმის სამზარეულო - სიკიმის შტატის სამზარეულო, რომელიც მდებარეობს ინდოეთის ჩრდილო-აღმოსავლეთით. ბრინჯი მთავარი საკვებია, ხოლო ფერმენტირებული საკვები ტრადიციულად წარმოადგენს სამზარეულოს მნიშვნელოვან ნაწილს. ნეპალური სამზარეულო აქ პოპულარულია, რადგან სიკიმი ინდოეთის ერთადერთი სახელმწიფოა, სადაც ნეპალელების ეთნიკური უმრავლესობა გვხვდება. ბევრი რესტორნები სიკიმში გვთავაზობს სხვადასხვა სახის ნეპალურ სამზარეულოს ისეთებს, როგორიცაა ნევა და თჰაკალის კერძები. ტიბეტურმა სამზარეულომაც გავლენა მოახდინა სიკიმეს სამზარეულოზე.

სოფლის მეურნეობა
სიკიმის ფარგლებში საკვების წარმოების გეოგრაფია ასახავს კვების კულტურას ქვეყნის შიგნით. სიკიმის ეკონომიკა ძირითადად აგრარულია. შტატის მთიანი რელიეფის გამო, მიწის დიდი ნაწილი უვარგისია მიწათმოქმედებისათვის, ამიტომ დატერასება, განსაკუთრებით ბრინჯით, ხშირია. ბრინჯის გარდა, სიკიმში გაშენებული ბურღულეულის სხვა კულტურებში შედის ხორბალი, სიმინდი, ქერი და ფეტვი. ასევე გაშენებულია კარტოფილი, ჯანჯაფილი, ფორთოხალი, ჩაი და ილი . სიკიმი აწარმოებს ყველაზე მეტ კარდამონს ინდოეთის ყველა შტატში, ყოველწლიურად დაახლოებით 4200 ტონას. ჩვეულებრივ მოყვანილ ბოსტნეულში შედის პომიდორი, ბროკოლი და ჩაიოტი .

მიუხედავად იმისა, რომ რძის პროდუქტები და ნაკლებად გავრცელებული ხორცის პროდუქტები სიკიმის დიეტის საერთო ელემენტებია, პირუტყვს, პირველ რიგში, დამხმარე როლი აქვს სიკიმის სოფლის მეურნეობის სექტორში. აქ ისეთი მსხვილფეხა საქონელი იზრდება, როგორიცაა: ცხვარი, თხა, ღორი და იაკი. სიკიმის სოფლის მოსახლეობის 11,7% ვეგეტარიანელია.

2016 წელს სიკიმი ინდოეთის პირველი "ორგანული სახელმწიფო" გახდა, მას შემდეგ რაც მისი სასოფლო-სამეურნეო სავარგული მდგრადი მიწათმოქმედების პრაქტიკად გადაკეთდა .

ფერმენტირებული საკვები და სასმელები
ფერმენტირებული საკვები და სასმელები სიკიმის სამზარეულოს განუყოფელი ნაწილია, რაც შტატში მთლიანი საკვების მოხმარების 12,6% -ს შეადგენს. გამოკითხვების თანახმად, სიკიმის მკვიდრთა 67.7% სახლში ფერმენტირებულ საკვებს ამზადებს და არ ყიდულობს მას. ეს მიანიშნებს, რომ დუღილის უმეტესი ნაწილი ხდება საყოფაცხოვრებო დონეზე, განსაკუთრებული გამონაკლისის გარდა, რომელიც არის ჩურპი და მარჩა (დუღილის საწყისი კულტურა) და ისინი, როგორც წესი შეძენილია ბაზრებზე.

სხვადასხვა ფერმენტირებული ალკოჰოლური სასმელების წარმოება ხდება მარცვლეულის მარცვლის შეყვანით და შემდეგ ჰაერგამძლე ჭურჭელში საქარიფიკაციით და დუღილით. ჩვეულებრივ გამოიყენება ფეტვი, ბრინჯი და სიმინდი. მარცვალი გარეცხილია, მოხარშული, შერწყმულია მარჩაასთან, შემდეგ ინახავენ მიწის ჭურჭელში დაახლოებით 1-2 დღის განმავლობაში, შემდეგ კი დუღდება 2-8 დღის განმავლობაში.
მაგალითები ტრადიციული ფერმენტირებული საკვებისა: , , , და . ტრადიციულ ფერმენტირებულ სასმელებს მიეკუთვნება ჩიანგი, ტონგბა,რაქსი და კოდო კო ჯანარი.

საუზმე
დილით, სიკიმის მრავალი მოსახლე სვამს ფინჯან ჩაის და მიირთმევს კარის.