ფუმიკო ენტი

ფუმიკო უედა (, უედა ფუმიკო; დ. 2 ოქტომბერი, 1905 — 12 ნოემბერი, 1986), ცნობილი თავისი ფსევდონიმით ფუმიკო ენტი (, ენტი ფუმიკო) — იაპონელი მწერალი და დრამატურგი, რომელიც ცნობილია სექსუალობის, გენდერის, ადამიანის იდენტობისა და სულიერების იდეების შესწავლით. იგი ითვლება შოვას პერიოდის იაპონიის ერთ-ერთ ყველაზე გამორჩეულ ქალ მწერლად.

ბიოგრაფია
ადრეული ცხოვრება
ფუმიკო უედა დაიბადა ასაკუსაში, ტოკიოში, ტოკიოს საიმპერატორული უნივერსიტეტის ლინგვისტისა და პროფესორის, უედა კაზუტოშისა და მისი მეუღლის, ცურუკოს ოჯახში, როგორც მეორე ქალიშვილი. მისი მამა იყო კოკუგაკუინის უნივერსიტეტის პრეზიდენტი, პერთა პალატის წევრი და მოგვიანებით მას მიეწერა თანამედროვე იაპონური ლინგვისტიკის საფუძვლების ჩაყრა. მის ოჯახში ასევე ცხოვრობდნენ მამის ბებია ინე, უფროსი ძმა ჰისაში, უფროსი და ჩიო, ასევე მოახლეები, სახლის მოსამსახურეები, ძიძა, და მძღოლი და მისი მეუღლე.

ბავშვობაში სუსტი ჯანმრთელობის გამო ვერ დადიოდა სკოლის საკლასო ოთახებში რეგულარულად, ამიტომ მამამ გადაწყვიტა, შინ დაეტოვებინა. მას ინგლისურ, ფრანგულ და ჩინური ლიტერატურას კერძო მასწავლებლები ასწავლიდნენ. მასზე ასევე ძლიერ გავლენას ახდენდა მამის ბებია, რომელმაც გააცნო მას იაპონური კლასიკა, როგორიცაა თქმულება გენჯიზე, ასევე ედოს პერიოდის გესაკუ რომანები და კაბუკისა და ბუნრაკუს თეატრი. ადრეულად განვითარებული ბავშვის საკითხავ სიაში, 13 წლის ასაკში, შედიოდა ოსკარ უაილდის, ედგარ ალან პოს, იძუმი კიოკას, ნაგაი კაფუს, რიუნოსუკე აკუტაგავას და განსაკუთრებით ჯუნიჩირო ტანიძაკის ნაწარმოებები, რომლის სადო-მაზოხისტური ესთეტიზმი განსაკუთრებულად აცინებდა მას.

ბავშვობაში მან ასევე მიიღო წვდომა მრავალ იშვიათ ტექსტზე, როდესაც ბასილ ჰოლ ჩემბერლენმა, მისი მამის მენტორმა ლინგვისტიკაში, თერთმეტი ათასზე მეტი წიგნისგან შემდგარი თავისი მთელი ბიბლიოთეკა ოჯახს უძღვნა ქვეყნიდან გასვლამდე, 1910 წელს.

განათლება და თეატრი
1918 წლიდან 1922 წლამდე ის სწავლობდა იაპონიის ქალთა უნივერსიტეტის გოგონათა საშუალო სკოლაში, მაგრამ იძულებული გახდა, მიეტოვებინა სწავლა ჯანმრთელობის გამო. თუმცა, თეატრისადმი მის ინტერესს მამა აქტიურად უჭერდა მხარს, და ახალგაზრდა ქალი დაესწრო კაორუ ოსანაის, თანამედროვე იაპონური დრამაის დამფუძნებლის, ლექციებს. მისი პიესები იღებდა შთაგონებას კაორუ ოსანაისგან და მრავალი მისი შემდგომი პიესა ფოკუსირებული იყო რევოლუციურ მოძრაობებსა და ინტელექტუალურ კონფლიქტებზე.

ლიტერატურული კარიერა
მისი ლიტერატურული კარიერა დაიწყო 1926 წელს, ერთმოქმედიანი სასცენო პიესით „სამშობლო“ (, ფურუსატო), რომელიც გამოქვეყნდა ლიტერატურულ ჟურნალ „კაბუკიში". პიესა კარგად იქნა მიღებული კრიტიკოსების მიერ, რომლებმაც აღნიშნეს მისი სიმპათიები პროლეტარული ლიტერატურის მოძრაობისადმი. ამას მოჰყვა „ხმაურიანი ღამე გვიან გაზაფხულზე“ ( ბანშუნ სოია), რომელიც გამოქვეყნდა ჟურნალ „ქალთა ხელოვნების“ (, ნიონინ გეიჯუცუ) 1928 წლის სექტემბრის ნომერში და დადგმულ იქნა ცუკიჯის მცირე თეატრში 1928 წლის დეკემბერში. ამ პიესაში ორი ქალი მხატვარი, კაიოკო და მიცუკო, ჩაერთვნენ კონფლიქტში მათი განსხვავებული პერსპექტივის გამო ხელოვნებისა და პოლიტიკის მიმართ. ეს იყო ენტის პირველი პიესა, რომელიც სცენაზე დადგეს.

1930 წელს იგი დაქორწინდა იოშიმაცუ ენტიზე, ტოკიო ნიჩი ნიჩი შიმბუნის ჟურნალისტზე, რომელთანაც მას ჰყავდა ერთი ქალიშვილი. შემდეგ დაიწყო პროზის წერა, მაგრამერთულებოდა თავისი მოთხრობების გამოქვეყნება. თუმცა 1939 წლიდან ნიჩი შიმბუნმა დაიწყო გენჯის თქმულების თანამედროვე იაპონურად მისი თარგმანის გამოქვეყნება ნაწილებად. მისი ადრეული რომანები, როგორიცაა „სიტყვები ქარივით“ (კაზე ნო გოტოკი კოტობა, 1939), „ზეციური და ზღვის საუნჯეები“ (ტენ ნო საჩი, უმი ნო საჩი, 1940) და „გაზაფხული და შემოდგომა“ (შუნჯუ, 1943) კომერციულად წარმატებული არ აღმოჩნდა. ის ასევე აგრძელებდა ჯანმრთელობის პრობლემებთან ბრძოლას, მასტექტომია ჩაუტარდა 1938 წელს საშვილოსნოს კიბოს დიაგნოზის შემდეგ და განიცდიდა პოსტოპერაციულ გართულებებს.

ომისშემდგომი პერიოდი
1945 წელს ენტის სახლი და მთელი ქონება დაიწვა ტოკიოზე სტრატეგიული დაბომბვების დროს. 1946 წელს გაუკეთეს ჰისტერექტომია და შეწყვიტა წერა დაახლოებით 1951 წლამდე.

1953 წელს ენტის რომანი „შიმშილის დღეები“ (, ჰიმოჯიი ცუკიჰი) კრიტიკოსებმა მოიწონეს. მისი რომანი არის ძალადობრივი, სასტიკი ისტორია ოჯახური უბედურების და ფიზიკური და ემოციური დეპრივაციის შესახებ, რომელიც ნაწილობრივ დაფუძნებულია ომისდროინდელ პირად გამოცდილებაზე, და 1954 წელს მოიგო ქალთა ლიტერატურული პრემია.

ენტის შემდეგმა რომანმა „მოლოდინის წლები“ (, ონა ზაკა; 1949–1957) ასევე მაღალ შეფასება დაიმსახურა: მოიპოვა ნომას ლიტერატურული პრემია. რომანში მოქმედება მიმდინარეობს მეიჯის პერიოდში და აანალიზებს იმ ქალთა მდგომარეობას, რომლებსაც არ აქვთ ალტერნატივა და იძულებულნი არიან, მიიღონ მათთვის პატრიარქალურ სოციალურ წესრიგში განკუთვნილი როლი. პროტაგონისტი არის სამთავრობო ოფიციალური პირის მეუღლე, რომელიც დამცირებას განიცდის საკუთარი ქმრისგან.

გამარჯვებები და აღიარება
1950-იანი და 1960-იანი წლებიდან ენტი საკმაოდ წარმატებული გახდა და დაწერა მრავალი რომანი და მოკლე მოთხრობა, რომლებიც იკვლევდნენ ქალთა ფსიქოლოგიასა და სექსუალობას. „ნიღბებში“ (ონა მენ, 1958), მისი პროტაგონისტის მხატვრული სახე ეფუძნება ლედი როკუჯო გენჯის თქმულებიდან, გამოსახულია, როგორც შამანისტური პერსონაჟი. შვილის ფუძიამაზე ალპინისტური ექსპედიციისას უბედურ შემთხვევაში დაკარგვის შემდეგ, ის აიძულებს თავის ქვრივ რძალს, რომ ნებისმიერი საშუალებით გააჩინოს ვაჟი, რათა შეცვალოს დაკარგული. ერთ-ერთი ციტატა წიგნიდან ამბობს:

შამანიზმისა და თავშეკავების თემა განმეორებით ჩნდება ენტის ნაწარმოებებში 1960-იანი წლებში. ენტი უპირისპირდებოდა ქალთა უპირობო მორჩილების ტრადიციებს. „ცრუ წინასწარმეტყველების თქმულებაში“ (ნამა მიკო მონოგატარი, 1965, ასევე თარგმნილია როგორც „ცრუ წინასწარმეტყველების თქმულება“, ბუკვალური თარგმანი „ჯადოქრის თქმულება“), მას მოქმედება გადააქვს ჰეიანის პერიოდში, პროტაგონისტია იმპერატორის მეუღლე ტეიში (ისტორიული ფიგურა ფუჯივარა ნო ტეიში, ასევე ცნობილი, როგორც სადაკო). რომანმა მოიპოვა 1966 წლის ქალთა ლიტერატურის პრემია. „მოლოდინის წლებთან“ და „ნიღბებთან“ ერთად, „ცრუ წინასწარმეტყველების თქმულება“ ითვლება მის მესამე ნაწარმოებად, რომელზეც უშუალოდ იმოქმედა გენჯის თქმულებამ.

მისი სამი მოთხრობა შეირჩა ტანიძაკის პრემიისთვის 1969 წელს: შუ ვო უბაუ მონო , კიზუ არუ ცუბასა და ნიჯი ტო შურა .

კიდევ ერთი თემა ენტის ნაწარმოებებში არის ეროტიზმი მოხუცებულ ქალებში, რომელსაც იგი ხედავდა, როგორც ბიოლოგიურ უთანასწორობას მამაკაცებსა და ქალებს შორის. „საიმუში“ („ფერადოვანი ნისლი“, 1976), მოხუცებული ქალი იძენს ობსესიას ფანტაზიით, რომელშიც შეუძლია თავის გაახალგაზრდავება ახალგაზრდა მამაკაცებთან სექსუალური კავშირების მეშვეობით. ენტის ნაწარმოებები აერთიანებდა რეალიზმისა და ეროტიკული ფანტაზიის ელემენტებს, სტილს, რომელიც იმ დროს სიახლე იყო.

ენტი აირჩიეს იაპონიის ხელოვნების აკადემიაში 1970 წელს. იგი გახდა კულტურის დამსახურებული მოღვაწე 1979 წელს და მიენიჭა კულტურის ორდენი იაპონიის მთავრობის მიერ 1985 წელს, ცოტა ხნით ადრე გარდაცვალებამდე (1986 წლის 12 ნოემბერს). ენტი გარდაიცვალა მიოკარდიუმის ინფარქტით. გულის შეტევა განუვითარდა, როდესაც იგი იყო ოჯახურ ღონისძიებაზე 1986 წელს თავის სახლში ტოკიოს იანაკას უბანში. მისი საფლავი იმყოფება ახლომდებარე იანაკას სასაფლაოზე. ენტის ნაწარმოებთაგან მხოლოდ რამდენიმეა თარგმნილი იაპონურიდან სხვა ენებზე.

რჩეული ნაწარმოებები
რომანები
„სიტყვები ქარივით“ (კაზე ნო გოტოკი კოტობა, 1939)
„ზეციური და ზღვის საუნჯეები“ (ტენ ნო საჩი, უმი ნო საჩი, 1940)
„გაზაფხული და შემოდგომა“(შუნჯუ, 1943)
„მოლოდინის წლები“ (ონა ზაკა, 1949–1957), ინგლისური თარგმანი ჯონ ბესტერის მიერ. . 477002889
„ნიღბები“ (რომანი) (ონა მენ, 1958), ინგლისური თარგმანი ჯულიეტ უინტერს კარპენტერის მიერ.
„ცრუ წინასწარმეტყველების თქმულება“ (ნამა მიკო მონოგატარი, 1965), ინგლისური თარგმანი როჯერ კენტ თომასის მიერ. . 0824821874
„ფერადოვანი ნისლი“ (საიმუ , 1976)

პიესები
„სამშობლო" (ფურუსატო, 1926)
„ხმაურიანი ღამე გვიან გაზაფხულზე“ (ბანშუ სოია, 1928)

თარგმანი
„თქმულება გენჯიზე“ (ენჩი გენჯი), თარგმანი თანამედროვე იაპონურად.