iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ბიკოლის ბუნების პარკი

ბიკოლის ბუნების პარკი — დაცული ტერიტორია ფილიპინებში, ლუსონის სამხრეთ ნაწილში, ბიკოლის რეგიონში. ბუნების პარკი ბიკოლის ნახევარკუნძულის ჩრდილოეთ ნაწილში, ჩრდილოეთ კამარინესისა და სამხრეთ კამარინესის მთიან საზღვარზე მდებარეობს.

1934 წლის 13 თებერვალს გენერალ-გუბერნატორ ფრენკ მერფის №657 პროკლამაციის საფუძველზე 4 225 ჰექტარის ტერიტორია ეროვნულ პარკად გამოცხადდა, თუმცა 1940 წლის 23 დეკემბერს პრეზიდენტ მანუელ კესონის მიერ ხელმოწერილი №655 პროკლამაციის საფუძველზე პარკის ტერიტორია 5 201 ჰექტრამდე გაიზარდა. 2000 წელს პრეზიდენტ ჯოზეფ ესტრადას მიერ გამოცემული №43 პროკლამაციის საფუძველზე ტერიტორიას ბუნების პარკის სტატუსი მიენიჭა.
კომბინირებული მალონური და მეთილმალონური აციდურია

კომბინირებული მალონური და მეთილმალონური აციდურია , ასევე ცნობილი როგორც კომბინირებული მალონური და მეთილმალონური აციდემია — მემკვიდრული მეტაბოლური დაავადება, რომელსაც ახასიათებს მალონის მჟავას და მეთილმალონის მჟავას დონის მომატება. ზოგიერთი კვლევა ვარაუდობს, რომ შეიძლება იყოს მეთილმალონური აციდემიის ერთ-ერთი ყველაზე გავრცელებული ფორმა და მეტაბოლიზმის ყველაზე ხშირი თანდაყოლილი ხარვეზი. იმის გამო, რომ ის იშვიათად დიაგნოსტირდება, ხშირად აღმოუჩენელი რჩება.

სიმპტომები და ნიშნები
-ს კლინიკური ფენოტიპები ჰეტეროგენურია, ასიმპტომურიდან მსუბუქ და მწვავე სიმპტომებამდე. ძირითადი პათოფიზიოლოგია ჯერაც არ არის ცნობილი. ლიტერატურაში  მოხსენიებულია შემდეგი სიმპტომები:

მეტაბოლური აციდოზი
კომა

დიაგნოზი
კლინიკური სიმპტომების მრავალფეროვნებისა და ბავშვთა სკრინინგის პროგრამებთან აცდენის გამო ნაკლებად ცნობილი მდგომარეობაა.
მწკლარტა

მწკლარტა — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში კახეთიდან.

ბოტანიკური აღწერა
ზრდასრული ფოთოლი საშუალო და პატარა ზომისაა, განივოვალური, სამნაკვთიანი, იშვიათად ხუთნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე შებუსულია საშუალო სიხშირის აბლაბუდისე-ბურჯაგრისებრად. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო და პატარა ზომისაა, ვიწრო კონუსური ფორმის, ხშირად ფრთიანი, საშუალო სიკუმსის ან თხელი. მარცვალი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, მუქი ვარდისფერი, თითქმის შავი. დაფარულია სქელი ცვილისებრი ნაფიფქით. კანი სქელი და უხეში აქვს. რბილობი წვნიანია, ოდნავ კნატუნა. წვენი შეფერილია ღია-ვარდისფრად.

მწკლარტა საშუალო ზრდისა და საშუალომოსავლიანია. სავეგეტაციო პერიოდი 154-160 დღეა. სრულ სიმწიფეში სექტემბრის ბოლოს შედის. მტევნის წონა 150-160 გრამია, საჰექტარო მოსავლიანობა კი 4.0-6.0 ტონა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 18-19%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 8-9 გ/ლ-ს.

მწკლარტა გამოიყენება სუფრის წითელი მშრალი ღვინისა და საბრენდე სპირიტის დასამზადებლად.
ობჩური შავი

ობჩური შავი, ობჩის წითელი — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში იმერეთიდან.

ბოტანიკური აღწერა
ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, სამ-ხუთნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე დაფარულია სქელი ქეჩისებრი შებუსვით. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ზომისაა, კონუსური ფორმის, ფრთიანი, კუმსი, იშვიათად გვხვდება თხელი მტევნები. მარცვალი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო ან ოვალური ფორმის, შავი ფერის. წვენი ღია ვარდისფრადაა შეფერილი.

ობჩური შავი სრულ სიმწიფეში სექტემბრის ბოლოს შედის. ვაზი საშუალო და საშუალოზე ძლიერი ზრდისა და საშუალომოსავლიანია. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 18-22%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 7.0-9.5 გ/ლ-ს.

გამოიყენება სუფრის წითელი მშრალი ღვინის დასამზადებლად.
ორბელური

ორბელური, ორბელის ოჯალეში, ლეჩხუმის ოჯალეში — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი საყურძნე ვაზის ჯიში რაჭიდან.

ვარაუდობენ, რომ ეს ჯიში ოდესღაც სამეგრელოდან გადმოუტანიათ და იმ სოფლის სახელი დაურქმევიათ, სადაც თავდაპირველად გაუვრცელებიათ. მას ორბელის ოჯალეშსა და ლეჩხუმის ოჯალეშსაც უწოდებენ. ამ ჯიშს სამეგრელოს ოჯალეშთან საერთო არაფერი აქვს.

ძირითადად მცირე ნარგაობის სახითაა ლეჩხუმში, ცაგერის მუნიციპალიტეტის სოფლებში: ორბელი, ლაჯანა, უსახელო, ჩხუტელი და სხვა.

ბოტანიკური აღწერა
ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, ზოგჯერ ოდნავ ოვალური, სამ-ხუთნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე ძალიან თხელ აბლაბუდისებრადაა დაფარული. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ზომისაა, კონუსური, ხშირად ფრთიანი, იშვიათად ცილინდრული ან ცილინდრულ-კონუსური, საშუალოდ ან ძლიერ კუმსი. მარცვალი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, იშვიათად მცირედ ოვალური, მუქი ლურჯი, თითქმის შავი ფერის. კანი სქელი და მკვრივი აქვს, ცვილისებრი ფიფქით უხვად დაფარული. რბილობი ოდნავ კნატუნაა, ხორციანი და წვნიანი.

ორბელური ძლიერი ზრდით გამოირჩევა, სავეგეტაციო პერიოდი კვირტის გაშლიდან სრულ სიმწიფემდე 163-168 დღეა. სრულ სიმწიფეში სექტემბრის ბოლოს შედის. მტევნის წონა 80-90 გრამია, საჰექტარო მოსავლიანობა კი 7.0-8.0 ტონა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 18.5-21.3%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 5.6-7.2 გ/ლ-ს.

ორბელური გამოიყენება მშრალი და ბუნებრივად ნახევრადტკბილი სუფრის წითელი ღვინის დასამზადებლად, აგრეთვე საკუპაჟედ. ღვინო კარგად შეფერილია, მსუბუქი, საშუალოდ ექსტრაქტული, სასიამოვნო გემოთი.
ორხურა

ორხურა — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი სასუფრე ვაზის ჯიში ლეჩხუმიდან.

ბოტანიკური აღწერა
მტევანი მცირე ან საშუალო ზომისაა, ძირითადად ცილინდრულ-კონუსური ფორმის. საშუალო სიკუმსის ან მეჩხერია. მარცვალი საშუალო ზომისაა, ოვალური, მოყვითალო-მომწვანო ელფერის. რბილობი საკმაოდ მკვრივი და წვნიანია, თხელკანიანი.

ორხურა სექტემბრის პირველ ნახევარში მწიფდება. საშუალომოსავლიანი ჯიშია. ახასიათებს ყვავილცვენა.

მოიხმარენ სასუფრე ყურძნად.
ოფოფი (ვაზის ჯიში)

ოფოფი — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი სასუფრე-საღვინე ვაზის ჯიში სამეგრელოდან.

ბოტანიკური აღწერა
ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, სამ-ხუთნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე სქლადაა ქეჩისებრად შებუსული. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ზომისაა, ცილინდრული ან ცილინდრულ-კონუსური ფორმის, საშუალო სიკუმსის. მარცვალი საშუალო ზომისაა, ოვალური, ზოგჯერ მომრგვალო, თეთრი. კანი სქელი და მვვრივი აქვს, ცვილისებრი ფიფქით ოდნავ დაფარული. რბილობი ხორციანი და წვნიანია. გემო ტკბილი და სასიამოვნო.

ოფოფის სავეგეტაციო პერიოდი კვირტის გაშლიდან სრულ სიმწიფემდე 190 დღეა. სრულ სიმწიფეში ოქტომბრის შუა რიცხვებიდან შედის. ვაზი საშუალოზე ძლიერი ზრდისაა. მტევნის საშუალო წონა 145 გრამია, საჰექტარო მოსავლიანობა კი 5.2-5.5 ტონა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 20.7%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 8.8 გ/ლ-ს.

ოფოფის ნაყოფს იყენებენ როგორც სასუფრედ, ასევე სუფრის თეთრი, მშრალი ღვინის მისაღებად. ღვინო ღია ჩალისფერია, საკმაოდ ჰარმონიული და სასიამოვნო. ყურძენი კარგად ინახება და უძლებს ტრანსპორტირებას.
ოქონა (ვაზის ჯიში)

ოქონა — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში სამეგრელოდან.

ბოტანიკური აღწერა
ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, ოდნავ ოვალური, სამ-ხუთნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე დაფარულია საკმაოდ სქელი ქეჩისებრი შებუსვით. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ზომისაა, ცილინდრულ-კონუსური ფორმის, საშუალო სიკუმსის, იშვიათად თხელი. მარცვალი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, ღია მწვანე, სიმწიფეში — ქარვისფერი. რბილობი ხორციანი და წვნიანია.

ოქონა საკმაოდ ძლიერი ზრდისა და უხვმოსავლიანია. სავეგეტაციო პერიოდი კვირტის გაშლიდან სრულ სიმწიფემდე 198 დღეა. სრულ სიმწიფეში ოქტომბრის მეორე ნახევარში შედის. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 18.7%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 8.8-9.4 გ/ლ-ს.

მიიღება სუფრის თეთრი მშრალი ღვინო.
ოძისური

ოძისური — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში ქართლიდან.

აღმოჩენილია გასული საუკუნის 70-იან წლებში რევაზ კიკაჩეიშვილის მიერ შიდა ქართლში, ახალგორის ვენახებში.

ბოტანიკური აღწერა
ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, ხუთნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე მეუბუსავია. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ზომისაა, ცილინდრულ-კონუსური ფორმის, ზოგჯერ ფრთიანი, კუმსი ან საშუალო სიკუმსის. მარცვალი საშუალო ზომისაა, მრგვალი, მუქი ლურჯი, მკვრივკანიანია, რბილობი წვნიანი აქვს, სასიამოვნო მომჟაო-მოტკბო გემოთი.

ოძისური ძლიერი ზრდისა და უხვმოსავლიანია. სავეგეტაციო პერიოდი კვირტის გაშლიდან სრულ სიმწიფემდე 155-160 დღეა, ხოლო სრულ სიმწიფეში სექტემბრის ბოლოს შედის. მტევნის საშუალო წონა 200-250 გრამია, საჰექტარო მოსავლიანობა კი 25.0-30.0 ტონა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 19-21%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 7-9 გ/ლ-ს.

ოძისურისგან მზადდება სუფრის მშრალი წითელი ღვინო, რომელსაც კარგად ეტყობა ნაზი ჯიშური არომატი.
ოხტოურა

ოხტოურა, ოხტოური, დიდი ადანასური — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში იმერეთიდან.

დასავლეთ საქართველოს — იმერეთის ერთ-ერთი უძველესი ჯიშია. ტყიბულის მუნიციპალიტეტის ვენახებში შერეული სახითაა შემორჩენილი.

ბოტანიკური აღწერა
ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, ხუთნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე ქეჩისებრადაა შებუსული. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ზომისაა, ცილინდრული ან ცილინდრულ-კონუსური ფორმის, კუმსი ან საშუალო სიკუმსის. მარცვალი საშუალო ზომისაა, ოდნავ ოვალური ან მომრგვალო ფორმის, მუქი წითელი ფერის. კანი სქელი აქვს, ცვილისებრი ფიფქით უხვად დაფარული. რბილობი საკმაოდ მკვრივი და წვნიანია.

ოხტოურა საშუალო ზრდისაა. სავეგეტაციო პერიოდი 160-162 დღეა. სრულ სიმწიფეში სექტემბრის ბოლოს შედის. მტევნის წონა 100-125 გრამია, საჰექტარო მოსავლიანობა კი 6.0-7.0 ტონა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 17%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 5.5-6.0 გ/ლ-ს.

ოხტოურა გამოიყენება სუფრის წითელი ღვინის დასამზადებლად. ღვინო ვარდისფერია, მსუბუქი და ნაკლებექსტრაქტული. უკეთესი ხარისხის ღვინის მიღება შესაძლებელია, როდესაც ჯიში აგროვებს 17%-ზე მეტ შაქარს (დაგვიანებული რთველი).
ოჯალეში გურიის

ოჯალეში გურიის — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში გურიიდან. მას არაფერი აქვს საერთო ნამდვილ ოჯალეშთან.

გავრცელება
ეს ჯიში 1900-იან წლებში რაიონის სოფელ ახალშენში პირველად შეიტანა მემამულე ივანე ერისთავმა. ამის შემდეგ იგი, როგორც საადრეო ჯიში, სწრაფად გავრცელდა აღმოსავლეთ გურიაში. საუკუნის შუა წლებში ამ ჯიშს ეკავა რამდენიმე ჰექტარი დაბლაციხეში, საყვავისტყეში, ფარცხმასა და გორაბერეჟოულში.

ბოტანიკური აღწერა
ზრდასრული ფოთოლი საშუალოზე მცირე ზომისაა, ოდნავ ოვალური, ხუთნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე უმნიშვნელოდაა დაფარული მონაცრისფრო აბლაბუდისებრი შებუსვით. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ან საშუალოზე მცირე ზომისაა, ცილინდრულ-კონუსური ფორმის, ხშირად ფრთიანი, საშუალო სიმკვრივის ან თხელი. მარცვალი საშუალო ან საშუალოზე მცირე ზომისაა, მრგვალი, საკმაოდ სქელკანიანი, თითქმის შავი. რბილობი უფრო წვნიანია და ნაკლებ ხორციანი, ჩვეულებრივი ტკბილი გემოთი.

სავეგეტაციო პერიოდი 245 დღემდე აღნევს. ვაზის გამოღვიძება იწყება მარტის ბოლოდან, ყვავილობა მიმდინარეობს მაისის ბოლოს, ივნისის დასაწყისში, ყურძენი შეთვალებას აგვისტოს მეორე ნახევარში იწყებს და სრულ სიმწიფეში სექტემბრის ბოლოს შედის.

ოჯალეში გურიის საშუალო ზრდისა და საშუალომოსავლიანია. ნიშანს იძლევა დარგვიდან მეორე წელს, ხოლო სრულ მოსავლიანობას მეოთხე წელს იწყებს. სუსტია სოკოვანი დაავადებების მიმართ, განსაკუთრებით კი ვაზის ჭრაქის მიმართ. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 20-22%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 7,5-8 გ/ლ-ს. ახასიათებს წვენის უხვი გამოსავლიანობა.

გურული ოჯალეშისგან ღია წითელი შეფერილობის, თხელი სუფრის ორდინალური, მასობრივი მოხმარების მშრალი ღვინო მზადდება.
ჯოფრი ბარათეონი

ჯოფრი ბარათეონი — ჯორჯ რეიმონდ რიჩარდ მარტინის ფენტეზის ჟანრის რომანების სერიის, „ყინულისა და ცეცხლის სიმღერის“ პერსონაჟი და ასევე მისი ტელეადაპტაციის ერთ-ერთი მთავარი გმირი. ის წარდგენილია 1996 წელს გამოცემულ წიგნ „სატახტოთა თამაშში“ და მოგვიანებით ჩნდება წიგნებში „მეფეთა ჯახი“ (1998) და „ხმლების ქარიშხალი“ (2000). ტელეადაპტაციისას მისი როლი შეასრულა ირლანდიელმა მსახიობმა ჯეკ გელსონმა.

მეფე ჯოფრი ბარათეონი იყო მეთვრამეტე მეფე, რომელიც მართავდა რკინის ტახტიდან და ბარათეონის დინასტიის მეორე მეფე. მიუხედავად იმისა, რომ უმეტესობა მიიჩნევს, რომ არის მეფე რობერტ ბარათეონისა და დედოფალ სერსეი ლანისტერის უფროსი ვაჟი, ჯოფრი სინამდვილეში უკანონო შვილია, რომელიც დაიბადა სერსეს ინცესტური ურთიერთობის შედეგად მის ტყუპ ძმასთან, ჯეიმე ლანისტერთან. ის არის მირსელა და ტომმენ ბარათეონის უფროსი ძმა.

როდესაც ჯოფრიმ დაუფიქრებლად გადაწყვიტა სიკვდილით დაესაჯა ნედ სტარკი, ღალატის ცრუ ბრალდებით, ამით მან წამოიწყო 5 მეფის ომი.

ბიოგრაფია
ითვლება, რომ ჯოფრი არის მეფე რობერტ ბარათეონისა და დედოფალი სერსეი ლანისტერის უფროსი ვაჟი და მემკვიდრე, ორივე მათგანი პოლიტიკურ ალიანსის შედეგად დაქროწინდა მას შემდეგ, რაც რობერტმა ტახტი წაართვა "შეშლილ მეფეს", ეირის ტარგარიენს. სინამდვილეში, მისი მამა არის ჯეიმე ლანისტერი, სერსეის ძმა, ეირისის მკვლელი და მეფის ქეშიკთა ლორდ-მეთაური. მისი ერთადერთი ბიოლოგიური ბებია და ბაბუა, ტაივინი და ჯოანა ლანისტერები, ასევე პირველი ბიძაშვილები იყვნენ. მას ჰყავს ორი უმცროსი ძმა, მირსელა და ტომმენ ბარათეონი, რომლებიც ასევე წარმოადგენენ ინცესტის პროდუქტს ჯეიმსა და სერსეის შორის (მიუხედავად ამისა, მხოლოდ თავად ჯოფრი ავლენს ფსიქოპათურ თვისებებს, სავარაუდოდ, მისი ინბრედული წარმოშობის შედეგად).

ჯოფრი დედის გარეგნობისა და პიროვნების კუთხით მიჰყვება, მისი ქერა თმა დახვეწილი მინიშნებაა იმისა, რომ ის ნამდვილად არ არის ბარათეონი, რომელიც ცნობილია ყოველთვის შავი თმით, მაშინაც კი, როდესაც მხოლოდ ერთი მშობელი ბარათეონია. თავად სერსეი ეუბნება კეტლინ სტარკს, რომ მას ერთხელ ჰყავდა შავთმიანი ბავშვი, რომელიც ნაადრევად გარდაიცვალა სიცხისგან, სანამ მას ჯოფრი შეეძინებოდა. მას ჩვეულებრივ თან ახლავს მისი მოსისხლე ფარი, შესანიშნავი სანდორ კლეგანი, რომელიც უფრო ცნობილია როგორც ქოფაკი. რკინის ტახტზე ასვლამდეც კი, ჯოფრი არის განებივრებული, ამპარტავანი, მშიშარა, ბავშვური და სადისტი, თუმცა მიდრეკილია დამალოს ეს თვისებები ამაღლებამდე, როგორც ჩანს, შვიდი სამეფოს ტიპურ მომხიბვლელ მემკვიდრედ. თუმცა, ეს თვისებები კიდევ უფრო გამწვავდება რობერტის სიკვდილისა და გვირგვინის დადგმის შემდეგ, რაც აღმოჩნდება ერთ-ერთი ყველაზე უკუღმართი და ბოროტი ვესტეროსის მონარქი.
ბაიზატ ხამიდოვა

ბაიზატ ხამიდოვა (; დ. 31 აგვისტო, 1990, სოფელი იბრაგიმოტარი, ტლიაარატინსკის რაიონი, დაღესტნის ასსრ, რუსეთის საბჭოთა ფედერაციული სოციალისტური რესპუბლიკა, სსრკ) — რუსი მორაგბე, კლუბ --ისა და რუსეთის ეროვნული რაგბის გუნდის თავდამსხმელი. ის გახდა ევროპის ჩემპიონი 2013, 2014, 2016, 2017, 2018, 2019 და 2021 წლებში.

ხამიდოვა არის რუსეთის სპორტის საერთაშორისო კლასის ჩემპიონი (დაღესტნის რესპუბლიკის პირველი წარმომადგენელი), რუსეთის დამსახურებული სპორტსმენი. ხამიდოვა გახდა წლის მოთამაშე 2019 წლის რუსეთის ჩემპიონატში .

ბიოგრაფია
კარიერის დასაწყისი
ხამიდოვა ბავშვობიდან დაინტერესებული იყო მძლეოსნობით. თავიდან მან უარი თქვა სპორტზე და დაიწყო მუშაობა მედდად კლინიკაში, თუმცა შემდეგ გადაიფიქრა. ხამიდოვმა სარაგბო კარიერა 22 წლის ასაკში დაიწყო და გააფორმა პირველი კონტრაქტი. მისი პირველი რაგბის მწვრთნელი იყო დაღესტნის ნაკრების მწვრთნელი მაგომედ გაჯიმაგომედოვი.

გუნდური კარიერა
რუსეთის რაგბის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში მან ითამაშა 2013 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე. გადამწყვეტი ჯგუფური ეტაპის მატჩში ინგლისის ნაკრებთან მან დადო გადამწყვეტი ლელო და გამარჯვება მოუტანა რუსეთს ანგარიშით 14:10. მან ტურნირში ეროვნულ ნაკრებთან ერთად მე-7 ადგილი დაიკავა.

2013 წელს ხამიდოვამ პირველად მოიგო ევროპის ჩემპიონატი ფრანგულ ბრივში (მე-2 ადგილი) და ესპანურ მარბელაში. იმავე წელს ის გამოვიდა დაღესტნის სახელმწიფო პედაგოგიური უნივერსიტეტის სახელით 2013 წლის უნივერსიადაზე. მან გუნდთან ერთად მოიგო ტურნირი და მიიღო საერთაშორისო კლასის რუსეთის სპორტსმენის წოდება.

2014 წელს მან ევროპის ჩემპიონის მეორე ტიტული მოიპოვა. მან ითამაშა მსოფლიო რაგბის შვიდთა სერიაში: 2012/13 სეზონში მან დადო 19 ლელო და დააგროვა 95 ქულა, ხოლო 2013/14 სეზონში - 18 ლელო და 90 ქულა, რის წყალობითაც მოხვდა საუკეთესო მოთამაშეების სიმბოლურ გუნდში.

2013 წელს ხამიდოვა გახდა ჰიუსტონის მსოფლიო სერიის ეტაპის საუკეთესო მოთამაშე, დააგროვა 45 ქულა (რუსეთმა მე-5 ადგილი დაიკავა). 2016 წელს მან კარიერაში მესამედ მოიგო ევროპის ჩემპიონატი. მსოფლიო სერიის 2017/2018 წლების ეტაპებზე დუბაიში და სიდნეიში, იგი მოხვდა საუკეთესო მოთამაშეების სიმბოლურ გუნდში და დასახელდა საუკეთესო მოთამაშედ.

2018 წლის 17 ოქტომბრის ბრძანებით მას მიენიჭა რუსეთის სპორტის დამსახურებული სპორტსმენის წოდება. 2019 წელს იგი დასახელდა -ის ათწლეულის გუნდში. 2021 წლის ივლისში მან მონაწილეობა მიიღო ტოკიოს ოლიმპიადაზე, სადაც რუსებმა მე-8 ადგილი დაიკავეს. იმავე წელს ხამიდოვმა ითამაშა ევროპის რაგბის ჩემპიონატის პირველ ეტაპზე ლისაბონში.

2022 წლის 23 იანვარს, ხამიდოვმა მე-200 მატჩი ჩაატარა ქალთა რაგბის შვიდთა ნაკრების მსოფლიო სერიის ტურნირებში. იმავე წლის 28 იანვარს ბრაზილიის წინააღმდეგ გამართულ თამაშზე მან მსოფლიო სერიის თამაშებში მე-600 ქულა დააგროვა. 29 იანვარს, ირლანდიასთან მატჩში, ბაიზატმა დაიზიანა ფეხი, რის გამოც 4-5 თვე აღარ თამაშობდა.

ოჯახი
მას ჰყავს უფროსი და ნავრატ ხამიდოვა, ასევე მორაგბე. ის დაინტერესებულია შერეული სტილის საბრძოლო ხელოვნებით.
იაკინთე (ბიჩურინი)

იაკინთე, ნამდვილი სახელი ნიკიტა ბიჩურინი (; დ. 29 აგვისტო, 1777, ყაზანის გუბერნია  — გ. 11 მაისი, 1853, სანქტ-პეტერბურგი) — რუსი სინოლოგი და აღმოსავლეთმცოდნე. დაიბადა ჩუვაში დიაკვნის ოჯახში. 1799 წელს დაამთავრა ყაზანის სასულიერო აკადემია. 1802 წელს აღიკვეცა ბერად. 1807-1821 წლებში ხელმძღვანელობდა სასულიერო მისიას პეკინში. სრულყოფილად შეისწავლა ჩინური ენა. 1823 წელს არქიმანდრიტობა ჩამოართვეს და ვალაამის მონასტერში ჩაკეტეს. 1826 წელს გაათვავისუფლეს და მუშაობდა თარჯიმნად რუსეთის იმპერიის საგარეო საქმეთა სამინისტროს აზიის დეპარტამენტში. 1828-1851 წლებში გამოაქვეყნა მრავალი ნაშრომი. 1828 წლიდან იყო რუსეთის იმპერიის მეცნიერებათა აკადემიის წეევრ-კორესპონდენტი, 1831 წლიდან იყო პარიზის სააზიო საზოგადოების წევრი. 1835-1837 წლებში იმოგზაურა კიახტაში, სადაც დააარსა ჩინური ენის პირველი სასწავლებელი რუსეთში.
Boletus pinophilus

— სოკოს სახეობა ბოლეტუსის გვარისა, რომლის გავრცელების არეალი მოიცავს დედამიწის ყველა კონტინენტს გარდა ანტარქტიდისა.

ერთ-ერთ ძვირფას სოკოდ ითვლება. გამოიყენება ისევე როგორც დათვისსოკო. მიკორიზას უპირატესად ქმნის ფიჭვთან, იშვიათად ნაძვთან და ფოთლოვან ხეებთან (წიფელი, მუხა, წაბლი, რცხილა). იზრდება ერთეულებად ან მცირე ჯგუფებად ზაფხულიდან შემოდგომამდე.

სოკო პირველად აღწერა იტალიელმა მიკოლოგმა კარლო ვიტადინიმ 1835 წელს როგორც . . მიმდინარე ბინომიალური სახელწოდება მიანიჭეს მიკოლოგებმა ალბერტ პილატმა და აურელ დერმეკმა 1973 წელს. წლების განმავლობაში მიიჩნეოდა დათვისსოკოს ერთ-ერთ ნაირსახეობად. 2008 წელს ჩატარებული გენეტიკური კვლევის შემდეგ დამოუკიდებელ სახეობად ითვლება.

სამეცნიერო სინონიმები:

აღწერა
ქუდის დიამეტრი — 8-25 (6-30) სმ, ამოზნექილი (ბალიშისებრი ან ნახევარსფეროსებრი) შემდეგ რამდენადმე გაშლილი, ზედაპირი გლუვი ან არათანაბარი, მეჭეჭებიანი ან ხორკლიანი, ნესტიან ამინდში ოდნავ ლორწოვანი, მშრალი — მქრქალი. კანი არ სცილდება ქუდს, მუქი ყავისფერი ან წითელ-ყავისფერი, ზოგჯერ იისფერი ელფერით, კიდეები შედარებით ღია — მოვარდისფროდან თითქმის თეთრამდე (ნორჩობაში).

რბილობი — მკვრივი, ხორცოვანი, გაჭრისას ფერს არ იცვლის, ქუდის კანქვეშ მომურო-წითელი ან ვარდისფერია. გემოზე მოტკბოა, ახასიათებს სოკოს ან მოხალული თხილის სასიამოვნო სუნი.

ფეხი — როგორც წესი მოკლე და მსხვილი, სიგრძე — 7-16 სმ, სისქე — 3-10 სმ, მთლიანი, ხშირად ძირსკენ ძლიერ გასქელებული. ზედაპირი თეთრი ან ოდნავ მომურო, დაფარულია მოწითალო ან ღია ყავისფერი თხელი ბადით, რომელიც განსაკუთრებით შეიმჩნევა ზედა ნაწილში.

მილების შრე — თავისუფალი, ღრმად ამოკვეთილი ფეხთან, თეთრი, მოგვიანებით მოყვითალო ზეთისხილისფერ-მწვანემდე. მილები 1,5—2 სმ, ფორები მომრგვალო, წვრილი.

სპორების ფხვნილი — ზეთისხილისფერ-მურა ან ყვითელ-მწვანე. სპორები — 17 4,5-5,5 მკმ, თითისტარისებრი, გლუვი.

ნაირსახეობები
ზოგჯერ გვხვდება მუქი წითელი ფორმა , კიდევ უფრო სქელი, მოწითალო-ყავისფერი ფეხით.

მსგავსი სახეობები
ეკოლოგია და გავრცელება
მიკორიზას ქმნის უპირატესად ფიჭვთან, იშვიათად ნაძვთან და ფოთლოვან ხეებთან (წიფელი, მუხა, წაბლი, რცხილა). იზრდება ერთეულებად ან მცირე ჯგუფებად ტყეებში ქვიშიან და მჟავე ნიადაგზე, ხშირად გვხვდება მთებში ზღვის დონიდან 2000 მეტრომდე.

გავრცელებულია თითქმის მთელ ევროპაში. აგრეთვე გვხვდება მცირე აზიასა და სამხრეთ დასავლეთ აზიაში,

სეზონი: — ივნისიდან ოქტომბრამდე.

კვებითი ღირებულება
ერთ-ერთ ძვირფას სოკოდ ითვლება. იხმარება ახალი, შემწვარი, გამხმარი, დამწნილებული და დამუჟუჟებული. გახმობის შემდეგ მისი გემო და არომატი კიდევ უფრო ძლიერდება. ამატებენ შერეული სოკოებისგან მომზადებულ კერძებში, აგრეთვე ხორციან სოუზებსა და წვნიანებში. სოკოს ჭრიან მცირე ნაწილებად და ყინავენ.

მისი შეგროვება დაუშვებელია დაბინძურებულ რაიონებში, რადგანაც იგი ადვილად შეიწოვს ისეთ მძიმე მეტალებს როგორებიცაა ვერცხლისწყალი, კადმიუმი, სელენი. გარდა ამისა, მომზადებმადე აუცილებელია ფორული შრის მოშორება ქუდიდან, რადგანაც
დაბინძურების ყველაზე მაღალი მაჩვენებელი სწორედ მასში შეინიშნება.

გალერეა
ჯორჯ ბერკლი

ჯორჯ ბერკლი (; დ. 12 მარტი, 1685, ირლანდია — გ. 14 იანვარი, 1753, ოქსფორდი) — ირლანდიელი ფილოსოფოსი და პროტესტანტი მღვდელი, ემპირიზმის წარმომადგენელი. მისი „ტრაქტატი ადამიანური ცოდნის პრინციპების შესახებ“ შესულია 100 ყველაზე გავლენიანი წიგნის სიაში.

ბიოგრაფია
სწავლობდა ტრინიტი კოლეჯში. 1713 წელს ის ლონდონში გაემგზავრა ათეისტებთან სადისკუსიოდ. 1728-1731 წლებში იმოგზაურა ამერიკაში მისიონერული საქმიანობისთვის. . ირლანდიაში დაბრუნებული ბერკლი კლოინის ეპისკოპოსად აკურთხეს. 1752 წლიდან ცხოვრობდა ოქსფორდში და ერთი წლის შემდეგ იქვე გარდაიცვალა.
პავლე ბერკოვი

პავლე ბერკოვი (; დ. 2 დეკემბერი, 1896, ბელგოროდ-დნესტროვსკი — გ. 9 აგვისტო, 1969, ლენინგრადი) — რუსი ლიტერატურათმცოდნე, სსრკ-ის მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი (1960), გერმანიის მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი (1967). იკვლევდა - სუაკუნეების რუსულ ლიტერატურას, ჟურნალისტიკას, ბიბლიოგრაფიის ისტორიას. ლენინგრადის უნივერსიტეტში წლების განმავლობაში კითხულბდა ქართული ლიტერატურის კურსს. წერილები მიუძღვნა რუსთაველის და ვაჟა-ფშაველას შემოქმედებას.
რიში სუნაკი

რიში სუნაკი ( დ. 12 მაისი, 1980) — ბრიტანელი პოლიტიკოსი. გაერთიანებული სამეფოს პრემიერ-მინისტრი 2022 წლის 24 ოქტომბრიდან 2024 წლის 5 ივლისამდე. ბრიტანეთის კონსერვატიული პარტიის ლიდერი 2022 წლის 24 ოქტომბრიდან. 2020 წლიდან 2022 წლამდე იყო ხაზინის კანცლერი, ხოლო 2019 წლიდან 2020 წლამდე ეკავა ხაზინის მთავარი მდივნის თანამდებობა. 2015 წლიდან არის პარლამენტის წევრი რიჩმონდის (იორქშირი) ოლქიდან.

სუნაკი დაიბადა საუთჰემპტონში ინდური წარმომავლობის მშობლების ოჯახში, რომლებიც ბრიტანეთში აღმოსავლეთ აფრიკიდან, 1960-იან წლებში, საცხოვრებლად გადავიდნენ. განათლება მიიღო ვინჩესტერის კოლეჯში, სადაც ფილოსოფიის, პოლიტიკისა და ეკონომიკის სპეციალურ კურსს ესწრებოდა. მოგვიანებით სწავლა ოქსფორდის ლინკოლნის კოლეჯში გააგრძელა, ხოლო მაგისტრის ხარისხი კალიფორნიის სტენფორდის უნივერსიტეტისგან მიიღო, რომელშიც ფულბრაიტის გრანტით სწავლობდა. სტენფორდში სწავლისას მან გაიცნო მომავალი მეუღლე აკშატა მურტი, ინდოელი მილიარდერი ბიზნესმენის, კომპანია -ის დამფუძნებლის, ნარაიანა მურტის ქალიშვილი. სუნაკი და მურტი ბრიტანეთის 222-ე უმდიდრესი ადამიანები არიან, რომელთა საერთო ქონება 2022 წლის მონაცემებით 730 მილიონი ფუნტია. სწავლის დასრულების შემდეგ სუნაკი მუშაობდა -ში, შემდეგ კი პარტნიორად ჰეჯ-ფონდის ფირმებში ' და .

2015 წელს სუნაკმა გაიმარჯვა ჩრდილოეთ იორკშირში, რიჩმონდში, და თემთა პალატაში უილიამ ჰეიგი შეცვალა. სუნაკმა მხარი დაუჭირა ევროკავშირიდან ბრიტანეთის გასვლას 2016 წლის რეფერენდუმზე. 2018 წლის ცვლილებების შედეგად ტერეზა მეის მეორე კაბინეტში მან დაიკავა ადგილობრივი თვითმმართველობის სახელმწიფო საპარლამენტო მდივნის თანამდებობა. სუნაკმა სამჯერ დაუჭირა მხარი ტერეზა მეის მიერ შემუშავებულ ევროკავშირიდან ბრიტანეთის გასვლის ხელშეკრულებას. ტერეზა მეის გადადგომის შემდეგ სუნაკმა კონსერვატიული პარტიის ლიდერის პოზიციაზე მხარი ბორის ჯონსონს დაუჭირა. ჯონსონის არჩევის შემდეგ სუნაკი დაინიშნა ხაზინის მთავარ მდივნად. სუნაკმა შეცვალა საჯიდ ჯავიდი ხაზინის კანცლერის თანამდებობაზე.

სუნაკი ბრიტანეთის პრემიერ-მინისტრის პოსტს 2022 წლის 25 ოქტომბრიდან 2024 წლის 5 ივლისამდე იკავებდა. იგი გახდა ბრიტანეთის პირველი აზიელი, ინდუისტი და ყველაზე მდიდარი ადამიანი ამ თანამდებობაზე.
ნანა ჯანელიძე

ნანა ჯანელიძე (დ. 7 აგვისტო, 1955 ან 1957, თბილისი) — ქართველი კინორეჟისორი.

ბიოგრაფია
ნანა ჯანელიძემ დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო თეატრალური ინსტიტუტის სარეჟისორო ფაკულტეტი 1979 წელს. 1986–93 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კინოლაბორატორიის მეცნიერ-თანამშრომელი.

1981 წლიდან კინოსტუდია „ქართული ფილმის“ რეჟისორია; 1996 წლიდან თსუ ჰუმანიტარულ მეცნიერებათა კათედრის ლექტორი. არის რეჟისორი ფილმებისა: „დიდი ბიჭი და პატარა ბიჭი“(1978), „მონანიება“ ( რეჟისორი, სცენარის ავტორი, მუსიკალური გამფორმებელი, 1981–1984), „ოჯახი“ (1985), „იავნანა“ (1994), „ერთი წვეთი საქართველო“ (1999).

მიღებული აქვს იაკობ გოგებაშვილის სახელობის პრემია (1994), კინემატოგრაფიის საკავშირო ინსტიტუტის სპეციალური პრიზი (1994), რუსეთის მართლმადიდებლური ფილმების ფესტივალის, რუსეთის სათავადაზნაურო საზოგადოების, პეზაროს კინოფესტივალისა და ლაგოვოს კინოფესტივალის მთავარი პრიზი ფილმისთვის „იავნანა“. 1994 წელს გადაეცა ქართული ეკლესიის პრიზი.

ფილმოგრაფია
რეჟისორი
მსახიობი