სამოციანელები (უკრაინა)

სამოციანელები უკრაინაში (რუს.: , რომანიზებული: , უკრ.: ; „60-იანი წლების ხალხი“) — ახალგაზრდა ინტელექტუალთა თაობის წარმომადგენლები, რომლებმაც საბჭოთა ინტელიგენციაში ლიტერატურა და უკრაინული ნაციონალიზმის განცდა გააღვიძეს. სამოციანელები უკრაინის კულტურულ და პოლიტიკურ ცხოვრებაში 1950-იანი წლების ბოლოს და 1960-იან წლებში გამოჩნდნენ და ჰუმანიზმის ელემენტები გამოავლინეს, დასავლური ლიტერატურა გაითავისეს და ლენინიზმის ღირებულებებთან დაახლოებით უნივერსალურ სოციალიზმს გაუსვეს ხაზი.

სამოციანელები ხრუშჩოვის დათბობის შემდეგ გამოჩდნენ. ისინი 1925-1945 წლებში უკრაინაში დაიბადნენ და მათი მსოფლმხედველობა ბავშვობაში გადატანილი ტრაგედიებისა და დევნის შედეგად ჩამოყალიბდა, მათ შორის, „ჰოლდომორის“, სტალინის რეპრესიებისა და მეორე მსოფლიო ომის დროს. ამას მოჰყვა პოლიტიკური და ისტორიული მოვლენები იმ დროს, როცა ბევრი მათგანი უნივერსიტეტში სწავლობდა.

სამოციანელებს ხშირად „მეგობრების ჯგუფად“ მოიხსენიებენ, რომლებშიც უკრაინული ნაციონალიზმი ხელახლა გაღვივდა. ისინი სტალინის რუსიფიკაციული პერიოდის შემდეგ გამოჩნდნენ და ხრუშჩოვის „დათბობა“ ნაციონალიზმისა და უნივერსალური სოციალიზმის იდეალების შესასწავლად გამოიყენეს. მათ შორის იყვნენ მწერლები, ლიტერატურის კრიტიკოსები, პოეტები, მხატვრები, მოდის დიზაინერები და მთარგმნელები. სამოციანელებმა რომანტიკული და რეალისტური გავლენა გამოიყენეს, ამავდროულად კი, ლენინის ღირებულებებთან დაბრუნებით უნივერსალურ სოციალიზმზე გაამახვილეს ყურადღება. 1964 წლის შემდეგ, სამოციანელებიდან მრავალმა დევნა და დაპატიმრება განიცადა, ხოლო ნამუშევრები სამიზდატების მეშვეობით ფარულად გაჰქონდათ ან საბჭოთა კავშირის დაშლამდე იკარგებოდა.

წინაპირობები
სამოციანელების ეპოქა საბჭოთა კავშირის კულტურისა და ნაციონალიზმის იდეების გადაკვეთაზე გაჩნდა. სტალინის რეპრესიების დროს უკრაინული ინტელიგენციის დიდი ნაწილი განადგურდა, ხოლო მეორე მსოფლიო ომის დროს უკრაინის პარტიზანული მოძრაობები დისკრედიტირებული გახდა. აღსრულებულმა რენესანსმა უკრაინელი მოაზროვნეების თაობების სიკვდილი ან დეპორტაცია გამოიწვია. ამან უკრაინულ ენობრივ ხელოვნებასა და ლიტერატურაში სიცარიელე შექმნა.

საბჭოთა კავშირმა ხელი შეუწყო თითოეული წევრი რესპუბლიკის ადგილობრივი კულტურის იდეას, რომელიც გაერთიანებული იყო უმაღლესი რუსული კულტურით. ამან აკადემიაში უპირატესობის განცდა შექმნა, სადაც უკრაინული ენა და შრომა დაკნინებული იყო და კიევის უნივერსიტეტში მხოლოდ ეთნიკური რუსების მიღება გახდა შესაძლებელი.

1952-53 წლებში საბჭოთა ჩინოვნიკებმა კიევის უნივერსიტეტის ფილოლოგიური ფაკულტეტის უკრაინის განყოფილების რამდენიმე სტუდენტი დააკავეს ან გარიცხეს მათ ნაშრომში „ნაციონალისტური გადახრის“ გამოვლენის გამო. 1953 წელს კომკავშირის მიერ დივიზიის შესახებ ჩატარებულმა გამოძიებამ უკრაინელი ნაციონალები „უცნაურ თევზებად“ (რუს.: „ “), ანუ ექსცენტრიკებად გამოაცხადა. კიევის უნივერსიტეტის სტუდენტები, რომლებიც შემდგომში „სამოციანელთა“ მოძრაობის ლიდერები გახდნენ, უკრაინელი გლეხების სტიგმას განიცდიდნენ, ამასთანავე, საბჭოთა განათლების აღმავალი მობილურობით სარგებლობდნენ.

სტალინის გარდაცვალების შემდეგ, 1954 წელს დაიწყო „დათბობა“, რომელიც გავრცელდა საბჭოთა კულტურასა და აკადემიებში. „სამოციანელების“ ეპოქა წარმოიშვა კულტურული პოლიტიკიდან, რომელიც საბჭოთა დისკურსის განხორციელების ინსტრუმენტად გამოიყენებოდა და რომლის ფესვებიც საერთაშორისო სოციალისტურ რეალიზმსა და ნაციონალიზმის რომანტიკოსებში იყო გადგმული.

სამმა მნიშვნელოვანმა მოვლენამ კიდევ უფრო მეტად ჩამოაყალიბა სამოციანელების მრავალი წევრის მსოფლმხედველობა. კიევის ცენტრთან ახლოს, კურენივკაში, კაშხალმა მდინარე ბაბინ ია გადაკეტა, რომელსაც საბჭოთა მთავრობა აგურის ქარხნიდან ნარჩენების გადასატანად იყენებდა. დაახლოებით 54 ადამიანი დაიღუპა, თუმცა კგბ-მ ეს ამბავი რამდენიმე დღის განმავლობაში დამალა და ოფიციალური ვერსია თვითმხილველების გამოცდილებას არ ემთხვეოდა. მეორეც, 1964 წლის 24 მაისის საღამოს კიევის სახელმწიფო საჯარო ბიბლიოთეკაში გაჩენილმა ხანძარმა, ასევე შესამჩნევი გავლენა მოახდინა სამოციანელებზე. საბოლოოდ, 1965 წლის 4 სექტემბერს, კიევში ფილმის პრემიერაზე, ლიტერატურულმა კრიტიკოსმა ი. ძიუბამ სცადა უკრაინელი ინტელიგენციის დევნის გაკრიტიკება.

ეტიმოლოგია
რუსმა ლიტერატურულმა კრიტიკოსმა სტანისლავ რასადინმა ტერმინი „სამოციანელი“ 1960 წელს შემოიღო, როდესაც ლიტერატურულ ჟურნალში წერდა და საბჭოთა მწერლების ახალ თაობას გულისხმობდა. ტერმინი სწრაფად გავრცელდა უკრაინის მეცნიერებს შორის, რომლებმაც თავი ეროვნული გამოღვიძების ნაწილად მიიჩნიეს.

1962 წლისთვის ტერმინი „სამოციანი“ გამოიყენებოდა დასავლური მედიისა და აკადემიური წრეების ლიტერატურულ და პოლიტიკურ სამეცნიერო ჟურნალებში. უკრაინაში მხატვრები ამ ტერმინს თვითიდენტიფიკაციისთვის იყენებდნენ. ლეს ტანიუკმა საკუთარ დღიურებში პირველად აღნიშნა: „მას მოსწონდა ეს სიტყვა“, ხოლო პოეტ ვასილ სიმონენკოს გარდაცვალების შემდეგ, 1963 წელს, ტანიაკმა „სამოციანელების“ პერიოდი დასრულებულად გამოაცხადა.

1991 წელს უკრაინის დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ, სამოციანელთა მიმართ ინტერესი განახლდა. როდესაც ისტორიის უფრო ღია აღქმები წარმოიშვა, აღიარებული სამოციანელების სიას მნიშვნელოვანი ფიგურები დაემატნენ. პრესტიჟი ენიჭებოდათ მათ, ვინც კომუნისტური რეჟიმის წინააღმდეგ ინტელექტუალურ ან მხატვრულ პოზიციას იკავებდა.

სამოციანელთა ისტორია
ბევრი მათგანი იური ლავრინენკოს წიგნის „განხორციელებული რენესანსი: ანთოლოგია 1917-1933“-ის 1959 წელს გამოცემას აღნიშნავს. პოეზია - პროზა - დრამა - ესეები პარიზში წარმოჩინდება, როგორც სამოციანელთა მოძრაობის დასაწყისი. წიგნი, რომელიც უკრაინაში 1960-იან წლებში მოხვდა, ხშირად ხელით იწერებოდა და სამიზდატის სახელით ვრცელდებოდა. სამოციანელთა კულტურული აქტივობები, მათ შორის, არაფორმალური ლიტერატურული კითხვები და ხელოვნების გამოფენები, რეპრესირებული მხატვრების ხსოვნისადმი მიძღვნილი ღამისთევები და თეატრალური წარმოდგენები, პოპულარობით სარგებლობდა. 1957-დან 1962 წლამდე სსრკ-ის ხანმოკლე ლიბერალიზაციის დროს, „სამოციანელთა“ მოძრაობა აყვავდა, თუმცა მალევე სისხლისსამართლებრივი დევნა დაემართა.

1959 წელს ლეს ტანიუკმა კიევში დააარსა შემოქმედებითი ახალგაზრდობის კლუბი „თანამედროვე“ . ტანიუკი შეშფოთებული იყო იმით, რომ უკრაინაში ფორმალური განათლება უკრაინულ ენას ზემოდან უყურებდა და თვლიდა, რომ ლენინმა ეროვნულ საკითხთან დაკავშირებული მარქსისტული თეორიები საბჭოთა კავშირის მრავალეროვნულ რეალობასთან შესაბამისობაში მოყვანა მოახდინა. შემდეგ, მან მეგობრებს მისწერა, რომ თეატრის სახლი დაეარსებინათ. კლუბი ჩამოყალიბდა კომსომოლის, კომუნისტური ახალგაზრდობის კავშირის მიერ, რამაც ოფიციალური აღიარების საშუალება მისცა და ცენზურის თავიდან აცილების გზაც შესთავაზა და მწერალთა კავშირთან კოორდინირებული იყო. კლუბი დგამდა ისეთ პიესებს, როგორიცაა „პათეტიკური სონატა“ ან კითხულობდა გადასახლებული ავტორების ნაწარმოებებს, როგორიცაა ტოდოშის „ოს’მაჩკა“.

1960 წელს ტანიუკმა კლუბს ვასილ სიმონენკო წარუდგინა. სიმონენკო 1952-დან 1957 წლამდე კიევის უნივერსიტეტში ჟურნალისტიკას სწავლობდა. შემდეგ, იგი ორი რეგიონული გაზეთის, „ჩერკასკა პრავდასა“ და „მოლოდ ჩერკაშჩინის“ ლიტერატურული განყოფილებების რედაქტორი იყო.

1962 წლისთვის -მა უფრო ნაციონალისტური გატაცება შეიძინა. მაგალითად, ჰორსკა საკუთარ თავს რუსიფიცირებულ უკრაინელად თვლიდა და -ის წევრებს ენობრივი უნარების გასაუმჯობესებლად და კულტურისა და ტრადიციების ხელახლა შესასწავლად იყენებდა. -მა დაიწყო სტალინის რეპრესიების დროს დაღუპულთა ხსოვნისადმი მიძღვნილი ღონისძიებების დაფინანსება და უკრაინის ისტორიულ ადგილებში ექსკურსიების მოწყობა. ივან ძიუბა -ს 1962 წელს შეუერთდა. იგი უნივერსიტეტსა და „კოსომოლში“ რუსად იყო დარეგისტრირებული და „თვითუკრაინიზაციას“ -ს მიაწერდა და მის დისერტაციაზე დაყრდნობით გამოაქვეყნა წიგნი „განსაკუთრებული ადამიანი თუ მიშჩანინი“. ძიუბა სიმონენკოს შეუერთდა ლიტერატურული ღონისძიებების ორგანიზებაში.

„პროლისოკი“, ანუ „ფიფქია“, ლვოვში 1963 წელს იგორ მირონოვიჩ კალინეცმა დააარსა მას შემდეგ, რაც ივან დრაჩისა და ივან ძიუბას პოეზიის კითხვაზე დაესწრო. ორივე მათგანი შემოქმედებითი ახალგაზრდობის კლუბის აქტიური წევრი იყო და კალინეცებს ამხნევებდა. „ფიფქია“, ისევე როგორც , ოფიციალურად კომკავშირის რეგიონალური კომიტეტის კლუბ „ფიფქიას“ (დაარსდა 1962 წელს) ფარგლებში შეიქმნა. სამოციანებმა აღადგინეს კლასიკური რევოლუციამდელი ინტელიგენციის ტრადიციები, რომლებიც სულიერი დამოუკიდებლობისკენ, პოლიტიკური გაუცხოებისკენ, სამოქალაქო საზოგადოების იდეალებისა და ხალხის სამსახურში ყოფნისკენ მიისწრაფოდნენ.

მალევე, ლიტერატურული სახლების თაობაზე ხმა გავრცელდა. შემდეგ, მათ შეუერთდა მხატვრების ჯგუფი, რომელსაც ალა ჰორსკა ხელმძღვანელობდა. ხელოვანები სახელმწიფო დოგმას დაუპირისპირდნენ და ჰორსკას ბინა კიევში მათი მეორე შეხვედრის ადგილად იქცა. -მა განაგრძო ზრდა და მიიღო პოეტები, ლიტერატურის კრიტიკოსები და ისტორიკოსები.

რადგან თავისუფლად მოაზროვნე სამოციანელებმა ვერ შეძლეს ოფიციალურ იდეოლოგიურ და ესთეტიკურ საზღვრებში დარჩენა, მათმა კულტურულმა საქმიანობამ ხელისუფლების უკმაყოფილება გამოიწვია. 1962 წლის დასასრული არაკონფორმისტ ინტელიგენციაზე მასობრივი ზეწოლის დასაწყისი იყო. „სამოციანებს“ გამოქვეყნების უფლება არ ჰქონდათ და ბრალი დასდეს „ფორმალიზმში“, „უმოქმედობასა“ და „ბურჟუაზიულ ნაციონალიზმში“.

-მა და -მა 1963 წლის 31 აგვისტოს მიუვის ცენტრალურ პარკში არაავტორიზებული გუნდის სიმღერა მოაწყვეს. შემდეგ, დეკემბერში, სიმონენკო საბჭოთა ტყვეობაში ყოფნისას კიბოთი გარდაიცვალა. ბევრმა საბჭოთა სახელმწიფო სიმონენკოს სიცოცხლის გადარჩენის მზრუნველობაზე უარის თქმაში დაადანაშაულა. -მა სიმონენკოს ცხოვრების ხსოვნისადმი მიძღვნილი „ლიტერატურული უკრაინა“ მოაწყო. იძულებული გახდა დახურულიყო 1964 წელს.

1964 წლის 24 მაისს კიევის სახელმწიფო საჯარო ბიბლიოთეკაში მასშტაბური ხანძარი გაჩნდა, რომელიც ორ დღეს გაგრძელდა. უკრაინის ისტორიის შესახებ ასობით ათასი წიგნი და ხელნაწერი დაიკარგა ან განადგურდა. ამან უდიდესი გავლენა მოახდინა ახალგაზრდა ინტელექტუალებზე. სვერსტიუკმა დაწერა ესსე სათაურით „პოჰრუჟალსკის სასამართლო პროცესთან დაკავშირებით“, რომელმაც ეჭვი გააჩინა, რომ ხანძარი უკრაინის ისტორიის წაშლას ისახავდა მიზნად.

საპასუხოდ, სამოციანელების იდეები სამიზდატით გავრცელდა და მწერალთა კავშირმა ღონისძიებების მასპინძლობა განაგრძო. 1965 წლის იანვარში მწერალთა კავშირმა სიმონენკო შევჩენკოს პრემიაზე წარადგინა, რომელიც უკრაინის მწერლების უმაღლესი ჯილდოა. კიევში, ასევე გაიმართა ხსოვნისადმი მიძღვნილი ღონისძიება, რომელსაც სიმონენკოს დედაც დაესწრო. საბოლოოდ, სიმონენკოს დღიურები საზღვარგარეთ გამოიცა, რამაც კგბ-ს მხრიდან რეპრესიები გამოიწვია.

1965–1966 წლების წმენდის დროს 200-მდე უკრაინელი მეექვსე ათწლეულის წევრი დააკავეს. 1965 წლის აპრილში „რადიანსკა უკრაინამ“ გამოაქვეყნა სიმონენკოს დედის მიერ გაყალბებული დოკუმენტი, რომელშიც სხვა სამოციანელებს შვილის ღალატში ადანაშაულებდა. აგვისტოში ბევრი ახალგაზრდა ინტელექტუალი დააკავეს და დააპატიმრეს.

1965 წლის 4 სექტემბერს, კიევის კინოთეატრ „უკრაინაში“ სერგეი ფარაჯანოვის ფილმის „დავიწყებული წინაპრების ჩრდილები“ პრემიერის დროს, სამოციანელთა მრავალმა წარმომადგენელმა პროტესტი გამოთქვა უკრაინელი ახალგაზრდა ინტელიგენციის დაპატიმრებების წინააღმდეგ. ბევრი მათგანი რეპრესიების წინაშე აღმოჩნდა, მაგალითად, ვასილ სტუსი, რომელმაც სამსახური დაკარგა სახელმწიფო ისტორიულ არქივში.

პარტიული აპარატის მხრიდან სასტიკი წინააღმდეგობის წინაშე, სამოციანელთა ნაწილი ხელისუფლებასთან კომპრომისზე წავიდა, ზოგიერთი კი პოლიტიკურ დისიდენტებად, ადამიანის უფლებათა მოძრაობის წევრებად და რეჟიმის ღია ოპოზიციად გადაიქცა. ივან ძიუბამ გამოაქვეყნა „ინტერნაციონალიზმი და რუსიფიკაცია?“. 1967 წელს ჩორნოვილმა შეაგროვა დაპატიმრებული სამოციელების ისტორიები და გამოაქვეყნა „ვაი ჭკუიდან“.

1991 წელს დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ, სამოციანელთა მრავალი წარმომადგენელი უკრაინის პოლიტიკასა და ხელოვნების სფეროში მოღვაწეობდა.

აკადემიური და მხატვრული გავლენა
კიევის უნივერსიტეტში უკრაინული ენის, კულტურისა და ისტორიის აღზევებამ სტუდენტები ეროვნულ საკითხზე დაფიქრებისკენ წაახალისა. სამოციელები გამოირჩეოდნენ ლიბერალური და ანტიტოტალიტარული შეხედულებებით, ასევე რომანტიზმით, რამაც ნათელი გამოხატულება ჰპოვა მუსიკასა და ვიზუალურ ხელოვნებაში. სამოციანელები კომუნისტური იდეალების სწამდათ, თუმცა ისინი ძლიერ იმედგაცრუებულნი იყვნენ სტალინის რეჟიმით და მის მიერ ძირითადი სამოქალაქო თავისუფლებების ჩახშობით.

„სამოციანელთა“ მიზანი იყო ეროვნული იდენტობის აღორძინება საბჭოთა სოციალიზმის სულისკვეთებით, რომელიც უარყოფდა რუსულ შოვინიზმს. თუმცა, ხელოვნებასა და კომუნისტურ პარტიას შორის დაძაბულობა არსებობდა. სტილისტურად, სამოციანელები უფრო მეტად გამოირჩევიან ფორმალიზმით, რომელიც საბჭოთა სოციალ-რეალიზმის დოქტრინას ეფუძნება. „სამოციანელების“ მიერ დასრულებული პროექტების უმეტესობა, როგორც ლიტერატურული, ასევე მხატვრული, სახელმწიფოს მიერ დაფინანსებული შეკვეთების შედეგი იყო. მარქსისტული ესთეტიკისთვის ხელოვნება პოლიტიზირებული უნდა ყოფილიყო სოციალისტური გზავნილების გადასაცემად. რუსეთს, ასევე ჰქონდა სოციალური კრიტიკის ხანგრძლივი და ამაყი ტრადიცია რეალისტური მხატვრობის მეშვეობით, როგორიცაა მოხეტიალე ხელოვნების გამოფენების საზოგადოება, რომელიც ფართოდ არის ცნობილი, როგორც „პერედვიჟნიკი“. სახელმწიფოსთან ამ ორაზროვანი ურთიერთობის და რეალიზმის ტრადიციების მეშვეობით, სამოციანელებმა შექმნეს მოძრაობა, რომელიც უკრაინული ნაციონალიზმის ხელახალი გამოღვიძებიდან დისიდენტურ მოძრაობად განვითარდა.

სამოციანელთა მხატვრულ და აკადემიურ გავლენას, თავდაპირველად, განახლებული ნაციონალიზმის ელემენტები შეემატა. -ში, ლიტერატურულ სტუდიას, სახელწოდებით „“, ანუ ჩუმაკის სტუდიის აბრევიატურა, ორმაგი მნიშვნელობა ჰქონდა და ზაპოროჟიეს კაზაკთა სახელმწიფოს აღნიშნავდა. ამან ლიტერატურის კრიტიკოსებს, მხატვრებსა და მეცნიერებს საშუალება მისცა, შეხვედროდნენ ფორუმს და განეხილათ უკრაინული კულტურა. ისინი ამტკიცებდნენ, რომ სტალინური ნორმებიდან ლენინურ ნორმებზე დაბრუნება „ეროვნულობის“ საკითხს რუსული შოვინიზმის გარეშე გადაჭრიდა. ამგვარად, მოძრაობაში მზარდი ნაციონალიზმი არც განსაკუთრებით ანტისაბჭოთა იყო, რადგან ბევრმა მიიღო საერთაშორისო სოციალიზმის ლენინის ფესვებთან დაბრუნების იდეა. დისიდენტური სოციალიზმის ამ ფორმამ უზრუნველყო ეროვნული იდენტობის გამოღვიძება, თუმცა, ამავდროულად, მკაცრი სტანდარტების დაცვით.

დროთა განმავლობაში მოძრაობამ უფრო დისიდენტური ტონები მიიღო, რაც მათი ნამუშევრების საჯაროდ წარმოდგენებთან დაკავშირებული მზარდი დაძაბულობის საპასუხოდ მოხდა. სამოციანელები მუშაობდნენ შეზღუდვების ფარგლებში და კომსომოლის (კომუნისტური პარტიის) აპარატის მეშვეობით, სადაც კომსომოლი მოქმედებდა როგორც მაკონტროლებელი, ასევე ხელშემწყობი აგენტი იმ ადამიანებისთვის, რომლებიც მოგვიანებით დისიდენტი მხატვრები და მწერლები გახდნენ. მწერალთა კავშირთან ერთად, კომსომოლმა გამოფენებისა და შეხვედრების ადგილები უზრუნველყო. სამოციანელები არც საბჭოთა უკრაინული კულტურისგან განცალკევებულები იყვნენ და არც სრულიად ეწინააღმდეგებოდნენ მას, არამედ ის ასევე ეხებოდა მთელ მსოფლიოში გაჩენილ არაკონფორმისტულ კულტურას, როგორიცაა ბიტნიკები 1950-იან წლებში და ჰიპები 1960-იან წლებში.

სამოციანელების გავლენა ხელოვნებასა და წიგნიერებაზე ხშირად ჩრდილოეთ ამერიკაში დიასპორის მეცნიერების პრიზმით არის წარმოდგენილი, თუმცა 1991 წლიდან მოყოლებული ბოლოდროინდელმა ძალისხმევამ კანონის უკრაინული და აღმოსავლეთ ევროპის პერსპექტივიდან გადახედვის საშუალება მოგვცა. სამოციანელების პოეზიამ და ფერწერამ ორმაგი ემანსიპაცია შექმნა ფორმალიზმთან დაბრუნებით, რათა დაეცვა უკრაინული მემკვიდრეობა და, ამავდროულად, ემოქმედა სოციალური რეალიზმის დამტკიცებული დოქტრინის ფარგლებში.

ხელოვნებაში, სამოციანელებმა შემოიტანეს რომანტიზმის პერიოდი, რომელიც აღნიშნავდა უკრაინელი გლეხის ცხოვრებას, ტრადიციულ მოდას ან კულტურულ-მხატვრულ სიმბოლოებს, როგორიცაა პისანსკის კვერცხები (უკრ.: , (მრავლ.)). ამ ელემენტებმა, სოციალურ-რეალისტური კანონის პერიოდი მოიტანა, რომელიც სოციალურ იდეალს აღნიშნავდა. მხატვარი ხშირად სახელმწიფო პროექტების შეკვეთებით ათანაბრებდა გამოუვლენელი პოლიტიკური პროტესტის ორმაგ მნიშვნელობას.

სამოციანელთა ლიტერატურული კრიტიკოსების ჯგუფი ერთგული დარჩა დასავლური ნაწარმოებების უკრაინაში თარგმნის მიმართ. მათ ჰქონდათ დივერსიული მიზანი - როგორმე ეცადათ, დასავლეთის იდეების, ხატოვანი წარმოდგენებისა და კულტურული ტენდენციების ქვეყანაში შემოტანა.

გამოჩენილი სამოციანელები
უკრაინის „სამოციანელთა“ მოძრაობაში ეროვნული იდეები დომინირებდა. მრავალი სამოციანელი უკრაინელი იცავდა ეროვნულ ენასა და კულტურას და მხატვრული შემოქმედების თავისუფლებას. სამოციანელები შედგებოდნენ მწერლების, მხატვრების, ტექსტილის ინდუსტრიის, კინორეჟისორების და მთარგმნელებისგან.

ავტორები:

ივან დრაჩი
ვალერი შევჩუკი
მიკოლა ვინგრანოვსკი
ვოლოდიმირ დროზდი
ჰრიჰირ ტიუტიუნიკი
ბორის ოლინიკი
ვასილ სტუსი
ვასილ სიმონენკო
მიკოლა ხოლოდნი
ლინა კოსტენკო
ევჰენ ჰუცალო

მხატვრები და ფეიქრები:

ალა ჰორსკა
ვიქტორ ზარეცკი
ბორის ჩიჩიბაბინი
ლიუბოვ პანჩენკო

ლიტერატურისა და ხელოვნების კრიტიკოსები:

ივან ძიუბა
ევგენ სვერსტიუკი
ვიტალი დონჩიკი
რომან კოროგოდსკი
იური სმირნი

თეატრისა და კინოს რეჟისორები:

ლეს ტანიუკი
სერგეი ფარაჯანოვი
იური ილიენკო

მთარგმნელები:

რიჰორიი კოჩური
მიკოლა ლუკაში
მიხაილინა კოციუბინსკა