iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
რომან დალაქიშვილი

რომან დალაქიშვილი (დ. 25 სექტემბერი, 1950, სოფ. ჯორჯიაშვილი, ახლანდ. თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტი) — ქართველი ინჟინერი, პოლიტიკოსი.

1972 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სატრანსპორტო ფაკულტეტი ხიდებისა და გვირაბების სპეციალობით, ხოლო 1981 წელს — თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის საინჟინრო-ეკონომიკური ფაკულტეტი. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი (მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკიდან „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი“. 1999-2004 წლებში — საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, ამავე საარჩევნო ბლოკიდან.
ზაზა ჩხაიძე

ზაზა ჩხაიძე (დ. 25 ოქტომბერი, 1974, თბილისი) — ქართველი გენერალ-მაიორი (2019).

დაამთავრა საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს გაერთიანებული სამხედრო აკადემია (1998). სწავლობდა საქართველოს თავდაცვის ეროვნული აკადემიასა (2011) და სან-ანტონიოს სახმელეთო ჯარების ომის კოლეჯში (აშშ, 2015-2016). 1998 წლიდან საქართველოს შეიარაღებულ ძალებშია. 2001-2004 წლებში მსახურობდა სპეციალური დანიშნულების ძალებში (2002-2004 — ბრიგადის მეთაური). 2004-2005 წლებში იყო ქვეითი ბრიგადის მეთაური, 2007-2009 — ქვეითი ბრიგადის -2 დაზვერვის სამმართველოს უფროსი, 2009-2010 — სახმელეთო ჯარების შტაბის -2 დაზვერვის სამმართველოს საინფორმაციო-ანალიტიკური განყოფილების უფროსი ოფიცერი, 2012-2015 — ქვეითი ბრიგადის მეთაური, 2015-2016 — -2 დაზვერვის დეპარტამენტის სამმართველოს უფროსი ოფიცერი, 2016 — -2 დაზვერვის დეპარტამენტის უფროსი, 2016-2018 — შეიარაღებული ძალების გენერალური შტაბის უფროსის მოადგილე, 2018 წლიდან — თავდაცვის ძალების მეთაურის მოადგილე. დაჯილდოებულია სხვადასხვა სამხედრო და სახელმწიფო ჯილდოთი, მ. შ. ვახტანგ გორგასლის ხარისხის ორდენით (2002).
ჯონი ტატუნაშვილი

ჯონი ტატუნაშვილი (დ. 22 სექტემბერი, 1976, სოფ. ყანჩავეთი, ახლანდ. ახალგორის მუნიციპალიტეტი) — ქართველი ბრიგადის გენერალი (2020).

სწავლობდა საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს გაერთიანებული სამხედრო აკადემია (1997). 1993 წლიდან მსახურობდა საქართველოს შეიარაღებულ ძალებში. იყო დაზვერვის სამმართველოს სასწავლო ცენტრის ოცმეთაური, შემდეგ ასმეთაური (1997-2001), სპეციალური დანიშნულების ძალების „კომანდოს“ ბატალიონის ოპერატიული და საბრძოლო მომზადების სამსახურის უფროსი (2001-2002), სპეციალური დანიშნულების ბრიგადის უზრუნველყოფის ბატალიონის მმართველობის ოპერატიული და საბრძოლო მომზადების ოფიცერი (2003-2005), ქვეითი ბრიგადის მსუბუქი ქვეითი ბატალიონის მეთაური, შემდეგ იმავე ბრიგადის მმართველობის შტაბის უფროსი (2005-2008). 2008-2015 წლებში ეკავა სახმელეთო ჯარების სარდლობის შტაბის უფროსის, შემდეგ უსაფრთხოების ხელშეწყობის საერთაშორისო ძალების შემადგენლობაში ავღანეთში სამხედრო წარმომადგენლობის უფროსი სამხედრო წარმომადგენლის, -7 სამხედრო განათლებისა და საბრძოლო მომზადების დეპარტამენტის საბრძოლო მომზადების სამმართველოს უფროსის თანამდებობები. 2015-2016 წლებში მეთაურობდა ქვეით ბრიგადას. 2016-2019 იყო დასავლეთის სარდლის მოადგილე, 2019-2020 — დასავლეთ სარდლის მოვალეობის შემსრულებელი, 2020 წლის ივლისიდან — თავდაცვის ძალების მეთაურის მოადგილე და გენერალური შტაბის უფროსი.

მონაწილეობა აქვს მიღებული კონფლიქტში ცხინვალის რეგიონში (2004), რუსეთ-საქართველოს ომში (2008), ასევე საერთაშორისო მისიებში კოსოვოში, ერაყსა და ავღანეთში. დაჯილდოებულია უწყებრივი და სახელმწიფო ჯილდოებით, მ. შ. მედლებით „მხედრული მამაცობისათვის“ და „საბრძოლო დამსახურებისათვის“.
ირაკლი ჭიჭინაძე

ირაკლი ამირანის ძე ჭიჭინაძე (დ. 6 მაისი, 1977, თბილისი) — ქართველი ბრიგადის გენერალი (2020).

დაამთავრა თბილისის აზიისა და აფრიკის ინსტიტუტის სპარსული ენისა და კულტურის ფაკულტეტი (1999), შემდეგ სწავლობდა თეირანის თარბიათე მოდარესის უნივერსიტეტის სპარსული ენისა და კულტურის ფაკულტეტზე (1998-2000). სამხედრო განათლება მიიღო სამხედრო-დიპლომატიური მომზადების ცენტრსა (2003-2004) და კუანტიკოს სამეთაურო-საშტაბო კოლეჯში (აშშ, 2018-2019). 2000 წლიდან მსახურობს საქართველოს შეიარაღებულ ძალებში. ეკავა სხვადასხვა სამხედრო დაზვერვის დეპარტამენტის ოპერატიულ და ანალიტიკურ სამმართველოებში (2000-2005). 2005 წელს იყო შერეული სამშვიდობო ძალების სამხედრო დამკვირვებელი ცხინვალის რეგიონში, 2005-2006 წლებში 21-ე მსუბუქი ქვეითი ბატალიონის შემადგენლობაში იმყოფებოდა სამშვიდობო მისიით ერაყში, შემდეგ მსახურობდა სახმელეთო ძალების შტაბის -2 ოფიცერად (2006-2007), სხვადასხვა თანამდებობაზე თავდაცვის სამინისტროს სამხედრო დაზვერვის დეპარტამენტში, მ. შ. დეპარტამენტის უფროსის მოადგილედ (2014-2017) და დეპარტამენტის უფროსად (2017-2020). 2020 წლის ივლისიდან — საქართველოს თავდაცვის ძალების მეთაურის მოადგილე. მიღებული აქვს თავდაცვის სამინისტროს სხვადასხვა უწყებრივი მედალი.
ზაზა ფერაძე

ზაზა ფერაძე (დ. 16 თებერვალი, 1973, დაბა შორაპანი, ახლანდ. ზესტაფონის მუნიციპალიტეტი, — გ. 11 აგვისტო, 2008) — ქართველი სამხედრო მოსამსახურე, უფროსი სერჟანტი. დაიღუპა რუსეთ-საქართველოს 2008 წლის ომში.

1994 წელს გაიწვიეს სავალდებულო სამხედრო სამსახურში, შემდეგ კონტრაქტით მსახურობდა საქართველოს შეიარაღებულ ძალებში. მონაწილეობდა აფხაზეთის ომში (1992-1993), სამშვიდობო მისიაში ერაყში და რუსეთ-საქართველოს 2008 წლის აგვისტოს ომში. დაიღუპა რუსეთის ჯარებთან ბრძოლის დროს სოფელ შინდისთან. „შინდისის გმირების“ სახელი მინიჭებული აქვს გორში შინდისის გზატკეცილს და თბილისის ერთ-ერთ ქუჩას (სამგორის რაიონი). ზაზა ფერაძის სახელობისაა საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს საწყისი საბრძოლო მომზადების ცენტრი. დაჯილდოებულია ვახტანგ გორგასლის ხარისხის ორდენით (სიკვდილის შემდეგ, 2008).
პლატონ ხელთუფლიშვილი

პლატონ ბესარიონის ძე ხელთუფლიშვილი (დ. 1862, ქუთაისი, — გ. 1945, თბილისი) — ქართველი ინჟინერი, ხიდებისა და რკინიგზების მშენებლობის სპეციალისტი. პროფესორი (1932); საქართველოს მეცნიერებისა და ტექნიკის დამსახურებული მოღვაწე (1941).

დაამთავრა პეტერბურგის უნივერსიტეტის მათემატიკური ფაკულტეტი (1884) და პეტერბურგის მიმოსვლის გზათა ინჟინრების ინსტიტუტი (1888). ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების ნამდვილი წევრი 1908 წლიდან. გატაცებული იყო ჭადრაკით; მონაწილეობდა „შახმატნი ჟურნალის“ მიმოწერით ტურნირებში. 1917 წლამდე მუშაობდა სხვადასხვა პასუხსაგებ თანამდებობაზე რუსეთის რკინიგზების საექსპლოატაციო სამმართველოებში და მშენებლობაზე, 1919-1924 წლებში — მოსკოვის მიმოსვლის გზათა სახელმწიფო კომისარიატში. 1925 წლიდან ლექციებს კითხულობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში, შემდეგ თბილისის რკინიგზის ტრანსპორტის ინჟინრების ინსტიტუტში. მას დიდი ღვაწლი მიუძღვის საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის დაარსებაში. მისი ძმები იყვნენ: პუბლიცისტი მიხეილ ხელთუფლიშვილი და იურისტი დავით ხელთუფლიშვილი. მათი დეიდაშვილი იყო ნიკო ნიკოლაძე.
მიხეილ ხელთუფლიშვილი

მიხეილ ბესარიონის ძე ხელთუფლიშვილი (დ. 1869 — გ. 23 აპრილი, 1895, დაკრძალულია ქუთაისში) — ქართველი პუბლიცისტი, სტუდენტური მოძრაობის აქტიური მონაწილე.

დაიბადა ქუთაისის გუბერნიის აზნაურის ოჯახში. მისი ძმები იყვნენ დავით და პლატონ ხელთუფლიშვილები, დეიდაშვილი — ნიკო ნიკოლაძე. სწავლობდა ქუთაისის გიმნაზიაში, შემდეგ მოსკოვის უნივერსიტეტის იურიდიულ ფაკულტეტზე. შეისწავლა რუსეთთან საქართველოს შეერთების ისტორიის საკითხები და რუსულ ენაზე გამოაქვეყნა „საქართველოს შესვლა რუსეთის იმპერიის შემადგენლობაში“ (ჟურნ. „იურიდიჩესკი ვესტნიკ“, №7‑8, 1891; წიგნად — ქუთაისი, 1901). ასევე ცნობილია მის მიერ დაბეჭდილი კრიტიკული წერილი «რამდენიმე შენიშვნა შესახებ ილ. ჭავჭავაძის „ოთარაანთ ქვრივისა“» (გაზ. „ივერია“, №58, 1888). ხელთუფლიშვილი მონაწილეობდა რუსეთის უნივერსიტეტებში მოსწავლე ქართველი სტუდენტების მიერ 1892-1893 წლებში შექმნილი პოლიტიკური ორგანიზაციის „საქართველოს თავისუფლების ლიგის“ საქმიანობაში. მის სახლში ქუთაისში ჩატარდა სტუდენტთა პირველი ყრილობა. 1895 წელს დაპატიმრებული იყო ჟანდარმერიის მიერ. ტუბერკულოზით დაავადებული, 26 წლის ასაკში გარდაიცვალა საპატიმროში „ლიგის“ საქმის გამოძიების დამთავრებამდე.
ალბასეტე

ალბასეტე — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთის სამხრეთ-აღმოსავლეთით, ავტონომიურ გაერთიანება კასტილია-ლა-მანჩაში; ალბასეტეს პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრი. მოსახლეობა, 2019 წლის მონაცემებით — 173 329 ადამიანი.

დაძმობილებული ქალაქები
, ნიტ პორტ ტალბოტი
, უდინე
, ვიენა
, ბირ განტუსი
, ჰოუნდე
, ლა-ლისა
, ნანჩანი
, პოსადასი
, რეკონკისტა
, სან-კარლოსი
თამაზ დაუშვილი

თამაზ დაუშვილი (დ. 2 აგვისტო, 1940, თბილისი, საქართველოს სსრ — გ. 14 თებერვალი, 2024) — ქართველი ბიზნესმენი, ეკონომისტი, პოლიტიკოსი.

1965 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონომიკის ფაკულტეტი. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი (თბილისი კრწანისის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი „ ქართველ ტრადიციონალისტთა კავშირი“.
კობა დვალიშვილი

კობა დვალიშვილი (დ. 10 იანვარი, 1965, ბოლნისი) — ქართველი იურისტი, პოლიტიკოსი, ფილოლოგი.

დაამთავრა თბილისის უცხო ენათა პედაგოგიური ინსტიტუტის გერმანული ენისა და ლიტერატურის და თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტები. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი “. 2004-2008 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი (ხობის მაჟორატარი), საარჩევნო ბლოკი „ნაციონალური მოძრაობა - დემოკრატები “.
რევაზ დიასამიძე

რევაზ დიასამიძე (დ. 16 აპრილი, 1948, სოფელი ანგისა, ხელვაჩაურის რაიონი) — ქართველი ისტორიკოსი, მეცნიერი, მთარგმნელი, პოლიტიკოსი.

1976 წელს დაამთავრა მოსკოვის მიხეილ ლომონოსოვის სახელობის უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტი და 1979 წელს ასპირანტურა. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „სრულიად საქართველოს აღორძინების კავშირი“.
ნიკოლოზ ნათიძე

ნიკოლოზ გიორგის ძე ნათიძე (ფსევდონიმი — მელანია) (დ. 15 აგვისტო, 1853, ჩალაუბანი, ახლანდ. გურჯაანის მუნიციპალიტეტი, — გ. 4 თებერვალი, 1921, თბილისი, დაკრძალულია მელაანის ეკლესიასთან) — ქართველი მწერალი, დეკანოზი.

დაამთავრა თელავის, შემდეგ თბილისის სასულიერო სემინარია (1873). შემდეგ მასწავლებლობდა სოფელ ვეჯინში, მაგრამ სკოლის საპატიო მზრუნველ თავად მიხეილ ანდრონიკაშვილთან კონფლიქტის გამო პედაგოგობას თავი დაანება და 1885 წელს მღვდლად ეკურთხა. ჯერ ყარსის ოლქში განთავსებული მოზდოკის კაზაკთა პოლკის, შემდეგ კი გორის პოლკის მღვდლად მსახურობდა. 1904 წლიდან ცხოვრობდა თბილისში. ახლო ურთიერთობა ჰქონდა იმდროინდელ ქართულ ლიტერატურულ წრეებთან, განსაკუთრებით ვაჟა-ფშაველასთან. ახლოს იდგა ხალხოსნურ იდეოლოგიასთან. 1890-იან წლებში აქვეყნებდა მოთხრობებს ქართულ პრესაში. მათ შორის აღსანიშნავია: „ბნელო“ (1891), „კრიალოსანი“ (1894), „ნავარდობა“ (1899-1900), „ქედნის ღუღუნი“ (1904) და სხვ.
ნიკოლოზ მაყაშვილი

ნიკოლოზ (კოლა) აბელის ძე მაყაშვილი (დ. 3 მარტი, 1890 — გ. 12 აგვისტო, 1920, თბილისთან ახლოს, დაკრძალულია დიდუბის ეკლესიის ეზოში) — ერთ-ერთი პირველი ქართველი სამხედრო მფრინავი, მაიორი (1918).

გენერალ აბელ მაყაშვილის შვილი. სწავლობდა ციმბირის კადეტთა კორპუსში, შემდეგ პავლეს სამხედრო სასწავლებელში, რომლის დამთავრების შემდეგ მიიღო რუსეთის იმპერიის არმიის პორუჩიკის წოდება. შემდეგ იყო 43-ე საარტილერიო ბრიგადის შტაბს-კაპიტანი და მე-2 დივიზიონის ადიუტანტი. 1916-1917 წლებში სწავლობდა სევასტოპოლის სამხედრო საავიაციო სასწავლებელსა და კავკასიის სამხედრო საავიაციო სკოლაში. 1918 წლის ნოემბრიდან სამხედრო სკოლის ავიაციის უფროსი გახდა, შემდეგ კი სამხედრო საავიაციო გუნდის მეთაურის მოვალეობის შემსრულებლად დანიშნეს. მონაწილეობდა ბრძოლებში გაგრის, ახალციხის ფრონტებზე, ომებში სომხეთთან და საბჭოთა აზერბაიჯანთან. დაიღუპა საცდელი ფრენის დროს თბილისის მახლობლად.
პროკლე კილტავა

პროკლე (პროკოფი) თედორეს ძე კილტავა (გ. 28 აგვისტო, 1920) — ერთ-ერთი პირველი ქართველი სამხედრო მფრინავი, საქართველოს რესპუბლიკის შეიარაღებული ძალების ლეიტენანტი.

დაამთავრა თბილისის სამხედრო სასწავლებელი (1915). მსახურობდა რუსეთის იმპერიის არმიის სასაზღვრო დაცვის ცალკეული კორპუსის ბაქოს 29-ე ბრიგადაში. 1918 წლიდან იყო საქართველოს ეროვნულ ჯარში, საინჟინრო ნაწილში. გაიარა მომზადება სამხედრო საავიაციო სკოლაში. მძიმედ დაშავდა სასწავლო ფრენისას თვითმფრინავის ჩამოვარდნის შედეგად; პროფ. ალექსანდრე ტიხონოვიჩმა ქვედა კიდურის ამპუტაცია შეასრულა, თუმცა კილტავას გადარჩენა ვერ მოხერხდა. დაკრძალეს დიდუბის სასაფლაოზე.
გრიგოლ მალაშხია

გრიგოლ (გრიშა) ვასილის ძე მალაშხია (გ. 27 სექტემბერი, 1919, დაკრძალულია დიდუბის ეკლესიის გალავანში) — ერთ-ერთი პირველი ქართველი სამხედრო მფრინავი, საქართველოს რესპუბლიკის შეიარაღებული ძალების კაპიტანი.

სამსახური დაიწყო რუსეთის იმპერიის არმიაში პრაპორშჩიკის წოდებით. დაამთავრა კავკასიის სამხედრო საავიაციო სკოლა (ქ. თბილისი). 1918 წლიდან მსახურობდა საქართველოს შეიარაღებული ძალების საავიაციო გუნდში. დაიღუპა საწვრთნელ-საცდელი გაფრენის დროს.
თითქმის მეგობრები (2016 წლის ფილმი)

„თითქმის მეგობრები“ — 2016 წლის ამერიკული კომედიური დრამა, რომლის სცენარის ავტორი და რეჟისორია ჯეიკ გოლდბეგერი. ფილმში მონაწილეობენ ფრედი ჰაიმორი, ოდეია რაში, ჰეილი ჯოელ ოსმენტი, კრისტოფერ მელონი და მარჟ ჰელგენბერგერი.

ფილმის პრემიერა 2016 წლის 14 ოქტომბერს ოსტინის კინოფესტივალზე შედგა. 2017 წლის 17 ნოემბერს ფილმი ჩრდილოეთ ამერიკაში -მა და -მა გამოუშვეს.

სიუჟეტი
ოდესღაც წარმატებულ ახალგაზრდა შეფმზარეულს, ჩარლის (ფრედი ჰაიმორი) ყოველგვარი მოტივაცია დაკარგული აქვს და ცხოვრობს დედამისთან (მარჟ ჰელგენბერგერი) და მამინაცვალთან ერთად, ხოლო მუშაობს კინოთეატრში. მისი ცხოვრება მოულოდნელად შეიცვლება, როცა შეუყვარდება ადგილობრივი ბარისტა, ემბერი (ოდეია რაში). პრობლემა იმაშია, რომ ემბერი ნიუ-იორკში გადასვლას აპირებს, რათა თავი დააღწიოს მის კედლის მეზობელს (ჯეიკ აბელი) და შეყვარებულს (ტეილორ ჯონ სმიტი). ამ ყველაფერთან ერთად, ჩარლის მამა (კრისტოფერ მელონი) მოულოდნელად ბრუნდება მის ცხოვრებაში სწორედ მაშინ, როცა ჩარლიმ მნიშვნელოვანი გადაწყვეტილება უნდა მიიღოს თავისი კარიერის შესახებ. მოახერხებს თუ არა ჩარლი სწორი გზის არჩევას, როცა ერთ კონფლიქტს მეორე ემატება?

მსახიობები
ფრედი ჰაიმორი — ჩარლი ბრენერი
ოდეია რაში — ემბერი
ჰეილი ჯოელ ოსმენტი — ბენი
კრისტოფერ მელონი — ჰოვარდი
მარჟ ჰელგენბერგერი — სამანტა
რიტა ვოლკი — ჰეზერი
ჯეიკ აბელი — ჯეკი
ტეილორ ჯონ სმიტი
ლონი ნაიტი — უსახლკარო მამაკაცი
გარი რეი მური
ჯონ ჰეიდენი — რუსელი

წარმოება
2015 წლის 18 აგვისტოს განაცხადეს, რომ იწყებოდა ფილმის „ “ წარმოება, ფრედი ჰაიმორის, ოდეია რაშის, ჰეილი ჯოელ ოსმენტის, რიტა ვოლკის, ჯეიკ აბელისა და ტეილორ ჯონ სმიტის მონაწილეობით. ფილმის რეჟისორია ჯეიკ გოლდბეგერი, რომელიც ასევე სცენარის ავტორიცაა, ხოლო პროდიუსერები არიან ალექს გინცბურგი, ტონი ლი და ჯიმ იანგი. 2015 წლის 26 აგვისტოს, ფილმს შეუერთდნენ კრისტოფერ მელონი და მარჟ ჰელგენბერგერი შესაბამისად, ჰოვარდის და სამანტას როლების შესასრულებლად. ფილმს ასევე შეუერთდა გარი რეი მური

ფილმის ძირითადი გადაღებები დაიწყო მობილში (ალაბამა) 2015 წლის 27 ივლისს. მომდევნო დღეს სპენიშ-ფორტის საშუალო სკოლაში ჰაიმორი და ვოლკი შენიშნეს.

გამოსვლა
2017 წლის ოქტომბერში, -მა და -მა ფილმის დისტრიბუციის უფლებები მოიპოვეს და გამოსვლის თარიღად 2017 წლის 17 ნოემბერი დაასახელეს.

მიღებული შეფასებები
გაყიდვები
„თითქმის მეგობრების“ შემოსავალმა მსოფლიოს მასშტაბით შეადგინა 46,376 აშშ დოლარს, ხოლო -სა და --ის გაყიდვებით — 16,355 დოლარს.
ტროფიმე, თეოფილე და მათთან ცამეტი მოწამე

წმიდა მოწამენი ტროფიმე, თეოფილე და სხვა ათცამეტნი — საუკუნის ქრისტიანი წმინდანები, რომლებიც იმპერატორ დიოკლეტიანეს დროს ქრისტიანთა დევნის დროს აწამეს. ხსენების დღეა 5 აგვისტო (ძველი სტილით 23 ივლისი).

ცხოვრება
სამსჯავროზე წარმდგარმა მორწმუნეებმა გაბედულად აღიარეს ქრისტე და კერპებისთვის მსხვერპლის შეწირვაზე მტკიცე უარი განაცხადეს. ამისთვის ისინი სასტიკად აწამეს. შემდეგ კი, წვივებგადამსხვრეულები, ცეცხლში ჩაყარეს. სულიწმიდის მადლით განკურნებული და განმტკიცებული ქრისტეს ტარიგები სრულიად უვნებელნი გამოვიდნენ კოცონიდან და კიდევ უფრო ახოვნად აღიარეს ჭეშმარიტი სარწმუნოება. უსჯულოებს წმიდათა მოდრეკის იმედი საბოლოოდ გადაეწურათ და მათ თავები მოჰკვეთეს.
რაფიელ ისარლიშვილი

რაფიელ პეტრეს ძე ისარლიშვილი (ისარლოვი) (დ. 1843 — გ. 29 ნოემბერი, 1918, თბილისი) — ქართველი საზოგადო მოღვაწე, პუბლიცისტი, მთარგმნელი.

მესხეთიდან გადმოსახლებულ წარჩინებულ ქართველ კათოლიკეთა საგვარეულოს წარმომადგენელი. თბილისის გიმნაზიის დამთავრების შემდეგ მან განათლება ევროპაში მიიღო, სადაც დაეუფლა რამ­დენი­მე უცხო ენას. საზღვარგარეთიდან დაბრუნებული ისარლიშვილი აქტიურად ჩაება საზოგადოებრივ საქმიანობაში. 1869 წელს გამოსცა თავისივე შედგენილი „სინოპტიკური კალენდარი“. 1873 წელს ისარლიშვილმა ავჭალაში გახსნა უფასო სკოლა ღარიბთათვის. 1875 წელს გამოსცა „პირველი წიგნი წერა-კითხვის სასწავლებლად სურათებით ამერიკულ მეთოდზე სასოფლო სკოლებისათვის“, რომელიც, გარკვეულწილად, იაკობ გოგებაშვილის „დედა ენის“ წინამორბედი იყო.

1900 წელს ისარლიშვილი პარიზის მსოფლიო გამოფენაზე ქართულ განყოფილებას ხელმ­ძღვანელობდა. პავილიონში გამოფენილმა სასოფლო-სამეურნეო ნაწარმმა და ქართული კულტურის ნიმუშებმა მნახველთა დიდი მოწონება დაიმსახურა, რაც აისახა იმდროინდელ ქართულ და ევროპულ პრესაში. უცხოელთათვის სა­ქართვე­ლოს უკეთ გაცნობის მიზნით ისარლიშვილმა პარიზში ფრანგულ ენაზე გამოსცა ალექსანდრე ხახანაშვილის „სა­ქარ­თველოს ისტორია“. ისარლიშვილი საფრანგეთის სოფლის მეურნეობის სამინისტრომ მედლითა და დიპლომით დააჯილდოვა. ისარლიშვილის გარდაცვალებას ნეკროლოგი უძღვნა ზაქარია ჭიჭინაძემ.
ლუკა ისარლიშვილი

ლუკა სტეფანეს ძე ისარლიშვილი (ისარლოვი) (დ. 23 ნოემბერი, 1814 — გ. 11 სექტემბერი, 1893, თბილისი) — ქართველი პოეტი, პუბლიცისტი, რუსეთის იმპერიის სა­ხელმ­წიფო მოხელე (ცენზორი).

მესხეთიდან გადმოსახლებულ წარჩინებულ ქართველ კათოლიკეთა საგვარეულოს წარმომადგენელი. დაამთავრა თბილისის გიმ­ნაზია (1833), სადაც ნიკოლოზ ბარათაშვილთან ერთად სწავლობდა და პოეტის შესახებ საინტერესო მოგონება დატოვა. სხვა­და­სხვა პერიოდში მსახურობდა თბილისის, ქუთაისის, გორის, ახალ­ციხის ადმინისტრაციულ, სასწავლო და სასამართლო დაწესებულებებში. იყო ცარიზმის ოფიციალური პოლიტიკის ერთგული დამცველი და გამტარებელი, რაც განსაკუთრებით გამოიკვეთა 1881-1888 წლებში, როცა ისარლოვი „კავკასიის საცენზურო კომიტეტში“ სახურობდა უმცროს ცენზორად და მდივნად. ამ თანამდებობაზე ყოფნისას ის ქართულ ჟურნალ-გაზეთებს უკრძალავდა ნებისმიერი ისეთი მასალის გამოქვეყნებას, რომელიც არ ეთანხმებოდა გაბატონებულ სახელმწიფო იდეოლოგიას. თანამედროვენი მას მიაწერენ გაზეთ „დროების“ დახურვის ინიციატივას.

ისარლოვი თანამშრომლობდა ქართულ- („ცისკარი“) და რუსულენოვან („კავკაზ“, „ტიფლისსკი ვესტნიკ“, ­„ტიფლის­სკი ლისტოკ“, „გოლოს“ და სხვ.) პრესასთან, აქვეყნებდა ორიგინალურ და ნათარგმნ ლექსებს, ქართველოლოგიურ სამეცნიერო და სამეცნიერო-პო­პულარული ხასიათის თხზუ­ლებებს, მემუარებს.
იოსებ ისარლიშვილი

იოსებ ლუკას ძე ისარლიშვილი (ისარლოვი) [დ. 3 (15) ივლისი, 1862 — გ. 1920 შემდეგ] — რუსეთის იმპერიის არმის გენერალ-მაიორი (1914).

მესხეთიდან გადმოსახლებულ წარჩინებულ ქართველ კათოლიკეთა საგვარეულოს წარმომადგენელი, ქართველი ლიტერატორის და ცენზორის ლუკა ისარლიშვილის შვილი. 1882 წელს დაამთავრა თბილისის რეალური სასწავლებელი, 1884 წელს — ნიკოლოზის საკავალერიო სასწავლებელი. მსახურობდა ლაიბგვარდიის ცხენოსან-გრენადერთა პოლკში, გვარდიაში. 1905 წელს მი­ე­ნიჭა პოლკოვნიკის წოდება. 1910–1914 წლებში მეთაურობდა ასტრახანის მე-8 დრაგუნთა პოლკს. მსოფლიო ომის (1914–1918) დასაწყისში მონაწილეობდა ბრძოლებში პოლონეთის ტერიტორიაზე, მოგვიანებით კი გადაიყვანეს კავკასიის ფრონტზე. 1914–1915 წლებში მეთაურობდა კავკასიის საკავალერიო დივიზიის მე-2 ბრიგადას, 1915–1917 – ამავე დივიზიის ბრიგადას. დაჯილდოებული იყო წმ. სტანისლავის , წმ. ანას, წმ. ვლადიმირის სხვა­და­სხვა ხარისხის ორდენებით.
ილარიონ ისარლიშვილი

ილარიონ პეტრეს ძე ისარლიშვილი (ისარლოვი) (დ. 16 იანვარი, 1848 — გ. უცნობია) — რუსეთის იმპერიის არმიის გენერალ-მაიორი (1906).

მესხეთიდან გადმოსახლებულ წარჩინებულ ქართველ კათოლიკეთა საგვარეულოს წარმომადგენელი. იაკობ და რაფიელ ისარლიშვილების ძმა. დაამთავრა მოსკოვის კადეტთა კორპუსი და ალექსის მე-3 სამხედრო სასწავლებელი. 1867 წლიდან რუსეთის არმიის ოფიცერი [პორუჩიკი (1870), კაპიტანი (1879), პოდპოლკოვნიკი (1888)]. მონაწილეობდა რუსეთ-თურქეთის ომში (1877-1878). 1900 წლიდან პოლკოვნიკი და სკოპინის 224-ე სარეზერვო ბატალიონის მეთაური. იმავე წელს დაინიშნა ორენბურგის 105-ე ქვეითი პოლკის მეთაურად. 1906 წელს თადარიგში გავიდა მუნდირის ტარების უფლებით და გენერალ-მაიორის წოდების მინიჭებით. დაჯილდოებული იყო წმ. სტანისლავის და , წმ. ანას და , წმ. ვლადიმირის ხარისხის ორდენებით.
იაკობ ისარლიშვილი

იაკობ პეტრეს ძე ისარლიშვილი (ისარლოვი) (დ. დაახლ. 1842 — გ. 1917 შემდეგ) — ქართველი საზოგადო მოღვაწე, პედაგოგი.

მესხეთიდან გადმოსახლებულ წარჩინებულ ქართველ კათოლიკეთა საგვარეულოს წარმომადგენელი; პუბლიცისტ რაფიელ ისარლიშვილის და გენერალ-მაიორ ილარიონ ისარლიშვილის ძმა. სწავლობდა თბილისის გიმნაზიაში, შემდეგ პეტერბურგის უნივერსიტეტში. ახლოს იყო ნიკოლოზ ჩერნიშევსკის მიმდევარ ხალხოსნურ წრეებთან. სხვა ქართველებთან (ნიკო ნიკოლაძე, გიორგი წერეთელი, კირილე ლორთქიფანიძე, აბელ ჩოლოყაშვილი და სხვ.) ერთად მონაწილეობდა 1861 წლის სტუდენტურ არეულობებში, რის გამოც 1861 ოქტომბრიდან დეკემბრამდე დაპატიმრებული იყო კრონშტადტის ციხეში. გათავისუფლების შემდეგ პოლიციის მეთვალყურეობის ქვეშ ცხოვრობდა პეტერბურგში. შემდეგ სამუდამოდ დასახლდა თბილისში. აქტიურად მონაწილეობდა ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების და სათავადაზნაურო სკოლის მუშაობაში. ეწეოდა კომერციულ საქმიანობასაც. 1890-იან წლებში ორჯერ წარუმატებლად იყარა კენჭი თბილისის საკრებულოში.
ისარლიშვილები

ისარლიშვილები, ისარლოვები — წარჩინებულ ქართველ კათოლიკეთა საგვარეულო, წარმოშობით მესხეთიდან.

ზაქარია ჭიჭინაძის ცნობით, ისარლიშვილების გვარი ხურსისძეთა განშტოება იყო. ოსმალთა ბატონობის პერიოდში ახალციხელმა ისარლიშვილებმა კათოლიკობა მიიღეს. გვარი „ისარლიშვილი“ ტრადიციული სახელოს, „ციხისთავის“ თურქული თარგმანიდან („ისარ-ლი აღასი“) მომდინარეობს. საუკუნის ნახევრიდან ისარლიშვილების ნაწილი თბილისში გადმოსახლდა ( საუკუნის მიწურულს მათ ეკუთვნოდა სახლი ახლანდ. რევაზ თაბუკაშვილის ქუჩაზე № 51.). ჰქონდათ აზნაურობა. აქტიურად მონაწილეობდნენ ქვეყნის სავაჭრო ურთიერთობებში ოსმალეთთან, სპარსეთთან და ინდოეთთან. ლუკა ისარლიშვილი მეფე ერეკლე -ის ნდობით აღჭურვილი პირი იყო და სპარსეთში მისიით მყოფი გარდაიცვალა 1793 წელს. მისი შვილი გრიგოლი (გ. 1828) 1790-იანი წლების ბოლოს ინდოეთში დამკვირდა და დიდძალი ქონება დააგროვა. თბილისელი ისარლიშვილებიდან იყო საუკუნის რამდენიმე ცნობილი საზოგადო და სამხედრო მოღვაწე, მ. შ. ცენზორი და ჟურნალისტი ლუკა ისარლიშვილი, გენერალ-მაიორი იოსებ ისარლიშვილი, პუბლიცისტი რაფიელ ისარლიშვილი და სხვ. „რუსეთის იმპერიის თავადაზნაურობის საგვარეულოთა გერბების საერთო კრებულის“ მე-16 ნაწილში (1901) შეტანილია ისარლოვების ოფიციალურად დამტკიცებული გერბი.
ელენე ძამაშვილი

ელენე (ლეკა) ძამაშვილი (დ. 16 თებერვალი, 1942, თბილისი — გ. 21 ივლისი, 2020, კაირო) — ქართველი კლასიკური მუსიკის პიანისტი და პედაგოგი, საქართველოს დამსახურებული არტისტი (1990), კაიროს კონსერვატორიის პროფესორი.

ბიოგრაფია
ელენე ძამაშვილი დაიბადა ქალაქ თბილისში, 1942 წლის 16 თებერვალს, ისტორიკოს ვახტანგ ძამაშვილისა და პიანისტ ნინო ძამაშვილის ოჯახში.

1961 წელს დაამთავრა მეორე მუსიკალური სასწავლებელი, სადაც სწავლობდა პედაგოგ ლუსია ესაიანის კლასში. იმავე წელს ჩაირიცხა თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიაში ტატიანა გოლდფარბის კლასში, შემდეგ კი სწავლა გააგრძელა პედაგოგ თენგიზ ამირეჯიბთან.

14 წლის ასაკში ელენეს ჰქონდა პირველი სოლო გამოსვლა კონსერვატორიაში, სადაც მოგვიანებით, 1971 წლიდან 1990 წლამდე, მუშაობდა კონცერტმეისტერად და ვოკალური ანსამბლის კლასის პედაგოგად. აგრეთვე, მოღვაწეობდა პიანისტად სიმფონიურ ორკესტრთან და ტელერადიოკომიტეტში. მისი შესრულებით განხორციელდა 600-ზე მეტი ჩანაწერი.

საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის 1990 წლის 23 ივლისის №181 დადგენილებით, ელენე ძამაშვილს მიენიჭა საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული არტისტის წოდება.

კაიროს კონსერვატორიის მიწვევით, 1991 წლის სექტემბერში ელენე ძამაშვილი ეგვიპტეში გაემგზავრა. აქ იგი სიცოცხლის ბოლომდე მრავალმხრივ შემოქმედებით საქმიანობას ეწეოდა:
კონსერატორიაში მუშაობდა პიანისტად;
იქვე ასწავლიდა საფორტეპიანო და კამერულ მუსიკას ვოკალურ, საფორტეპიანო და სიმებიან განყოფილებათა სტუდენტებს;
მუშაობდა პედაგოგად კაიროს ოპერასთან არსებულ ნიჭიერთა განვითარების ცენტრში;
მოღვაწეობდა კაიროს ამერიკული უნივერსიტეტის მუსიკის დეპარტამენტში.

ყოველწლიურად ელენე ძამაშვილი ატარებდა სოლო-კონცერტებს, ასევე უკრავდა ადგილობრივ და მიწვეულ სტუმარ მუსიკოსებთან. მან შექმნა შემოქმედებითი დუეტი კონსერვატორიის დეკანთან, მევიოლინე ჰასან შარარასთან, აგრეთვე, ჩამოაყალიბა კაიროს საფორტეპიანო კვარტეტი.

კულტურის სფეროში ორი ქვეყნის ურთიერთობის განმტკიცების მიზნით მისი ინიციატივით მოეწყო რამდენიმე კონცერტი კლასიკური მუსიკის ქართველ და ეგვიპტელ კომპოზიტორთა ნაწარმოებების შესრულებით.

ელენე ძამაშვილი გარდაიცვალა 2020 წლის 21 ივლისს კაიროში. იგი დაკრძალულია ქალაქის მარ-გირგისის უბანში მდებარე ბერძნულ მართლმადიდებლურ სასაფლაოზე წმ. გიორგის სახელობის ეკლესიის სიახლოვეს.