iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
აზერბაიჯანის პირადობის მოწმობა

აზერბაიჯანის მოქალაქის პირადობის მოწმობა —  დოკუმენტი, რომელიც ადასტურებს პიროვნებისა და მფლობელის ძირითად საანკეტო მონაცემებს, რომელიც აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ტერიტორიაზე აზერბაიჯანის მოქალაქეა.

აზერბაიჯანის რესპუბლიკის მოქალაქის პირადობის მოწმობის შესახებ კანონი მიღებულია 1994 წლის 14 ივნისს ექსპ-პრეზიდენტ ჰეიდარ ალიევის მიერ.

აღწერა
2012 წლის 7 თებერვლის საპრეზიდენტო დადგენილებით დამტკიცებულია აზერბაიჯანის რესპუბლიკის მოქალაქის პირადობის მოწმობის აღწერა.

პირადობის მოწმობის ზომებია 85.6 მმ 54 მმ. ზედა მარცხენა კუთხეში გამოსახულია აზერბაიჯანის სახელმწიფო ემბლემა. წინა მარცხენა მხარეს არის ფოტოს ადგილი, რომლის ზომაა 26 მმ 35 მმ.

პირადობის მოწმობის გაცემა
პირადობის მოწმობა გაიცემა აზერბაიჯანის რესპუბლიკის მოქალაქეზე მისი განცხადების, დაბადების მოწმობის, ფოტოსურათის, სახელმწიფო საფასურის გადახდის საფუძველზე.

მოქალაქემ უნდა მიიღოს ახალი პირადობის მოწმობა შემდეგ შემთხვევებში:

16, 25, 35, 50 წლამდე მიღწევისას;
გვარის, სახელის, მამის სახელის, საცხოვრებელი ადგილის, ოჯახური მდგომარეობის, სამხედრო გაწვევის შეცვლის შემთხვევაში;
დოკუმენტის დაკარგვისას ან დოკუმენტის გამოუსადეგრობისას;

აზერბაიჯანის რესპუბლიკის მოქალაქის დაღუპვის დროს, პირადობის დამადასტურებელი დოკუმენტი გადაეცემა სამოქალაქო რეესტრის ოფისს.

შინაარსი
აზერბაიჯანის რესპუბლიკის მოქალაქის პირადობის მოწმობა შეიძლება იყოს 2 ტიპის:

მოქალაქისთვის გაცემული მოწმობა 16 წლამდე;
მოქალაქისთვის გაცემული მოწმობა 16 წლის ასაკის  შემდეგ.

საფასური
16 წლამდე პირთათვის გაიცემა უფასოდ
იძულებულით გადაადგილებულ პირთათვისა და ლტოლვილთათვის გაიცემა უფასოდ
უფასოდ გაიცემა თუ დაიკარგა ან გამოუსადეგარია მფლობელისგან დამოუკიდებლად

16 წელს მიღწეულ პირთათვის:

5 მანათი - 10 დღის განმავლობაში
25 მანათი - 3 სამუშაო დღის განმავლობაში
35 მანათი - 1 სამუშაო დღის განმავლობაში

თუ დაიკარგა ან გამოუსადეგარია მფლობელისგან დამოკიდებულად;

15 მანათი - 10 დღის განმავლობაში
35 მანათი - 3 სამუშაო დღის განმავლობაში
45 მანათი -1 სამუშაო დღის განმავლობაში
აზიის გზატკეცილი 82

აზიის გზატკეცილი 82 (აგ82) — აზიის სატრანსპორტო ბადის შემადგენელი ნაწილი. ითვლის 1265 კილომეტრს ლესელიძედან (საქართველო) ირანის ქალაქ ივუღლიმდე. გზა შეგვიძლია აღვწეროთ შემდეგნაირად:
რუსეთი
147 გზა: სოჭი

საქართველო
ს1: ლესელიძე - სოხუმი - გალი
ს1: ზუგდიდი - სენაკი - ხაშური
ს8: ხაშური - ახალციხე
ს11: ახალციხე -ნინოწმინდა

სომხეთი
ბავრა - გიუმრი
გიუმრი - ახურიკი 
გიუმრი - აშტარაკი - ერევანი
ერევანი - ერასხი - გორისი - კაპანი - მეღრი - აგარაკი

ირანი
გზა 12: ნურდუზი - ჯოლფა
გზა 11: ჯოლფა -ივუღლი
ავერსი (კომპანია)

ავერსი — ქართული სააფთიაქო და ფარმაცევტული კომპანია. დაარსდა 1994 წლის 14 ნოემბერს. 2002 წელს „ავერსმა“ შექმნა კომპანია „ავერსი-რაციონალი“, ფარმაცევტული საწარმო. კომპანია „ავერსს“ ეკუთვნის „ავერსის კლინიკების“ ქსელიც.

ისტორია
კომპანია „ავერსი ფარმა“ 1994 წლის 14 ნოემბერს, პაატა კურტანიძის მიერ დაარსდა. დაარსებისთანავე, კომპანიამ დაიწყო საქართველოში მედიკამენტების პირდაპირი კონტაქტებით შემოტანა. 2002 წელს „ავერსმა“ შექმნა ფარმაცევტული საწარმო – „ავერსი-რაციონალი“. 2004 წელს, კომპანიამ თავისი სახელწოდების ჟურნალი „ავერსი“ დააარსა, რომელიც ჯანმრთელობისა და მედიცინის შესახებ ინფორმაციას აწვდის. 2009 წელს, „ავერსმა“ სადაზღვევო კომპანია „ალფა“ დააარსა. 2011 წელს, კომპანიამ შეიძინა კონსტანტინე ერისთავის სახელობის კლინიკური და ექსპერიმენტული ქირურგიის ეროვნული ცენტრი. 2011 წლის 23 აგვისტოს დაარსდა ჰოსპიტალური ქსელი „მედალფა“. 2014 წლიდან კომპანია „ავერსის“ მფლობელობაში გადავიდა ყოფილი სეფსისის საწინააღმდეგო ცენტრი. 2014 წელს, „ავერსის კლინიკამ“ თბილისის ინფექციური საავადმყოფოს ტერიტორიაზე ბირთვული მედიცინის ცენტრი გახსნა.

2023 წელს საქართველოს კონკურენციის ეროვნულმა სააგენტომ „ავერსი“ სამ სხვა ფარმაცევტულ კომპანიასთან (მ.შ. „პე-ეს-პესთან“) ერთად დააჯარიმა 14,4 მილიონი ლარით, სახელმწიფო დაფინანსების პროგრამის ფარგლებში ონკოლოგიურ მედიკამენტებზე ფასების შეთანხმების გამო. მანამდე ჯანდაცვის სამინისტროს მიერ გასაჯაროებული ინფორმაციის თანახმად, ონკოლოგიური მედიკამენტების იმპორტიორმა და რეალიზატორმა კომპანიებმა მედიკამენტებზე ფასები ხელოვნურად გაზარდეს და ერთი და იგივე დასახელების მედიკამენტებზე იდენტური ფასები განსაზღვრეს (რიგ შემთხვევებში გააოთხმაგეს).

ჯილდოები
2003-2008: „ჯორჯიან თაიმსის“ ბიზნესრეიტინგის მიხედვით, „ავერსმა“ ზედიზედ დაიმსახურა წლის საუკეთესო კომპანიის წოდება.
2004: მადრიდში ასოციაცია -მა „ავერსი-ფარმას“ ოქროს ვარსკვლავის ხარისხის საერთაშორისო სერტიფიკატი მიანიჭა.
2004: ქართული ხარისხის ნიშანი მიენიჭა შპს „ავერსს“, შპს „ავერსი-ფარმას“ და შპს „ავერსი გეოფარმს“.
2005: „ავერსმა“ მიიღო ალმანახ „სახე(ლ)ების“ ჯილდო ნომინაციაში „მაღალი სოციალური პასუხისმგებლობის მქონე კომპანია“.
რობერტო დინამიტი

კარლოს რობერტო დე ოლივეირა ( დ. 13 აპრილი, 1954, დუკი-დი-კაშიასი, რიო-დე-ჟანეირო, ბრაზილია — გ. 8 იანვარი, 2023, რიო-დე-ჟანეირო, ბრაზილია) — ბრაზილიელი ფეხბურთელი, თავდამსხმელი. ფეხბურთის გულშემატკივრებში უფრო ცნობილია როგორც რობერტო დინამიტი . 1978 წლის მსოფლიო ჩემპიონატის ბრინჯაოს პრიზიორი ბრაზილიის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების შემადგენლობაში. 1982 წლის ესპანეთის მსოფლიო ჩემპიონატის მონაწილე.

საფეხბურთო კარიერის დასრულების შემდეგ პოლიტიკურ საქმიანობას აგრძელებდა.

1994, 1998, 2002, 2006 და 2010 წლებში არჩეული იყო რიო-დე-ჟანეიროს შტატის წარმომადგენლობითი და საკანონმდებლო ორგანოს წევრად ბრაზილიის დემოკრატიული მოძრაობის პარტიიდან.

2008–2014 წლებში იყო საფეხბურთო კლუბ „ვასკო და გამას“ პრეზიდენტი.

სანაკრებო კარიერა
1975–1984 წლებში იყო ბრაზილიის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების წევრი, რომლის შემადგენლობაში 47 მატჩი ითამაშა და 26 ბურთი გაიტანა.

მსოფლიო ჩემპიონატებზე
რობერტო დინამიტმა მსოფლიო ჩემპიონატების 5 შეხვედრაში მიიღო მონაწილეობა და სამი ბურთი გაიტანა.

სტატისტიკა
საკლუბო
მიღწევები
საკლუბო
ვასკო და გამა
ბრაზილიის ჩემპიონატი (სერია ): 1974
კარიოკას ჩემპიონატი (5): 1977, 1982, 1987, 1988, 1992
სანაკრებო
ბრაზილია
მსოფლიო ჩემპიონატი
ბრინჯაო: 1978
კოპა ამერიკა
ბრინჯაო (2): 1975, 1979
ვერცხლი: 1983

ინდივიდუალური
ბრაზილიის ჩემპიონატი (სერია )
საუკეთესო ბომბარდირი (2): 1974, 1984
ყველა დროის საუკეთესო ბომბარდირი: 190 გოლი
კარიოკას ჩემპიონატი
საუკეთესო ბომბარდირი (3): 1978, 1981, 1985
ყველა დროის საუკეთესო ბომბარდირი: 270 გოლი
სამხრეთ ამერიკის წლის საუკეთესო ფეხბურთელი
ვერცხლის ბურთის მფლობელი: 1979, 1981, 1984
კოპა ამერიკა
საუკეთესო ბომბარდირი: 1983
ივრეა

ივრეა  — ქალაქი და კომუნა ტურინის პროვინციაში, პიემონტის რეგიონი, იტალია. მდებარეოობს ვალე-დ’აოსტასაკენ მიმავალ გზაზე. ივრეა მდებარეობს ადგილზე, სადაც ისტორიამდელ პერიოდში მდებარეობდა დიდი ტბა, ახლა იქ ბევრი მცირე ტბაა: სირიო, სან-მიკელე და სხვა.

 საუკუნის განმავლობაში ქალაქი ცნობილი იყო როგორც კომპანია -ის ცენტრალური ოფისის განთავსების ადგილი, მაგრამ უფრო მეტად ცნობილი გახდა საბეჭდი მანქანების, კალკულატორებისა და მოგვიანებით კომპიუტერების წარმოებით.

2018 წლის 1 ივლისს ქალაქი იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში შეიყვანეს.

ისტორია
ქალაქი დაარსდა როგორც რომის იმპერიის პოსტი ძვ. წ. 100 წელს. იცავდა სავაჭრო გზას, რომელიც იტალიიდან გადადიოდა ალპებში.

რომის იმპერიის დაცემის შემდეგ ივრეა შევიდა ლანგობარდების სამეფოს შემადგენლობაში (- საუკუნეები). საუკუნეში ივრეა გახდა ამავე სახელწოდების ფრანკების მარკის დედაქალაქი. ივრეის დინასტიიდან იღებს სათავეს კასტილიისა და ლეონის სამეფო დინასტიები, ასევე ამ დინასტიას მიეკუთვნებოდნენ იტალიის მეფეები: ბერენგარ (950-961 წწ.) და არდუინი (1002-1014 წწ.).

მას შემდეგ, რაც არდუინის წინააღმდეგობა დაძლია საღვთო რომის იმპერატორმა ჰაინრიხ -მ, ივრეა გახდა საეპისკოპოსო სამფლობელო. საუკუნეში კი თავისუფალი კომუნაა. 1238 წელს იმპერატორმა ფრიდრიხ -მ თავის კონტროლს დაუქვემდებარა.

მოგვიანებით ივრეა გახდა დავის საგანი ეპისკოპოსს, მონფერატის სამარკგრაფოსა და სავოიის დინასტიას შორის. 1356 წელს ივრეას ფლობს სავოიის გრაფი ამადეუს . ივრეას სავოიის დინასტია ფლობს 1800 წლამდე გარდა იტალიური ომების პერიოდში ფრანგების ოკუპაციის პერიოდისა. 1800 წლის 26 მაისს ნაპოლეონი შევიდა ქალაქში. ნაპოლეონის დამხობის შემდეგ, 1814 წელს ქალაქი დაუბრუნდა სავოიელებს.

ღირსშესანიშნაობები
ივრეის ციხესიმაგრე — აგებულია აგურისაგან 1357 წელს ამადეუს -ის მიერ. ერთ-ერთ კოშკს, რომლშიც სამხედრო ნივთიერებები ინახებოდა, 1676 წელს დაეცა მეხი და აფეთქდა. იგი ამის შემდეგ არც აღუდგენიათ.
ეკლესია, რომელიც სავარაუდოდ აგებულია საუკუნეში, როგორც წარმართული სალოცავი. მისი რეკონსტრუქცია რომანულ სტილში მოხდა 1000 წელს ეპისკოპოს ვარმონდის მიერ. ახალი შენობა ბაროკოს სტილში ააგეს 1785 წელს. ამჟამინდელი ფასადი, რომელიც გადაწყვეტილია კლასიციზმის სტილში, შეასრულეს საუკუნეში.
ბიბლიოთეკა, რომელიც ეკლესიის ახლოს მდებარეობს. მასში ინახება - საუკუნეების უმნიშვნელოვანესი კოდექსების კოლექცია.
მცირე გოთიკური ეკლესია სან-ბერნარდინო. აგებულია ფრანცისკანელი ბერების მიერ 1455 წელს.
პიერალესანდრო გარდის მუზეუმი, რომელშიც ინახება მნიშვნელოვანი არქეოლოგიური მონაპოვრები და იაპონური კულტურის კრებული. მდებარეობს ოტინეტის მოედანზე.
თანამედროვე არქიტექტურის მუზეუმი ღია ცის ქვეშ, რომელიც გაიხსნა 2011 წელს.
ახ. წ. საუკუნის რომაული თეატრის ნანგრევები, რომელიც იტევდა 10 000 მაყურებელს.
ძველი ხიდი აგებულია ახ. წ. 100 წელს. თავიდან ააგეს ხისგან, ხოლო ქვის ხიდი ააგეს 1716 წელს.
რატუშა, რომელიც ააგეს 1758 წელს.
 საუკუნის წმინდა სტეფანეს კოშკი.
ბაქოს ნავთობგადამამუშავებელი ქარხანა

ჰეიდარ ალიევის სახელობის ბაქოს ნავთობგადამამუშავებელი ქარხანა — ნავთობგადამამუშავებელი საწარმო, რომელიც მდებარეობს აფშერონის ნახევარკუნძულზე. ამიერკავკასიის რეგიონში არის ერთ-ერთი უდიდესი ნავთობგადამამუშავებელი ქარხანა.

ისტორია
 საუკუნის 40-იან წლებში დაიწყო საავტომობილო ინდუსტრიის განვითარება. ერთ-ერთი მთავარი პრობლემა ამ პერიოდში იყო ხარისხიანი ბენზინის არარსებობა. სწორედ ამიტომ, 1953 წლის 29 ივლისს გამოიცა ბრძანება ბაქოს ნავთობგადამამუშავებელი ქარხნის შექმნის შესახებ. დაარსდა 1976 წელს, როგორც ახალი ბაქოს ნავთობდგადამამუშავებელი ქარხანა ანდრეევის სახელობის ქარხნის საფუძველზე.

ქარხანამ თავისი სახელწოდება რამდენჯერმე შეიცვალა. თავიდან მას ეწოდებოდა „ნავთობგადამამუშავებელი ქარხანა „აზერნეფთიანაჯაგი“, ხოლო შემდგომ 2004 წელს დაერქვა ჰეიდარ ალიევის სახელობის ბაქოს ნავთობგადამამუშავებელი ქარხანა. ის სახელმწიფოს საკუთრებას წარმოადგენს და სსრკ-ის დაშლის შემდეგ აზერბაიჯანის სახელმწიფო ნავთობკომპანიის კომპანიის -ის ნაწილი გახდა.

თავისი არსებობის მანძილზე ქარხანამ დაამუშავა 300 მლნ ტონაზე მეტი ნავთობი, აითვისა ახალი ნავთობპროდუქტების დამუშავება და გააფართოვა საწარმოო ობიექტები. აქ აწარმოებენ მაზუთს, ნავთობის კოქსს, საავიაციო და საავტომობილო საწვავს, დიზელის საწვავსა და ა.შ.

2014 წელს, ჰეიდარ ალიევის სახელობის ნავთობგადამამუშავებელი ქარხანა და ბაქოს ნავთობგადამამუშავებელი ქარხანა „აზნეფთიაღი“ გაერთიანდნენ.

2006 წელს ქარხნის წარმოება მთლიანად უზრუნველყოფდა აზერბაიჯანის ნავთობპროდუქტების მოთხოვნებს. ექსპორტის საერთო მოცულობამ 37.9% შეადგინა, ხოლო საავტომობილო საწვავზე აღრიცხული ექსპორტის 41.4% მოდიოდა. 2005 წელთან შედარებით, ნავთობგადამამუშავებელი ექსპორტი გაიზარდა 67.1% -ით.

დღეს, წარმოებული ნავთობპროდუქტების 45% უცხო ქვეყნებში ექსპორტირდება.

საერთაშორისო თანამშრომლობა
2015 წელს ნავთობგადამამუშავებელი ქარხნის მოდერნიზაციის პროექტი დაიწყო, რომლის ფარგლებშიც გაფორმდა ხელშეკრულებები უცხოურ კომპანიებთან დიზაინის, შესყიდვებისა და მშენებლობისთვის. ვარაუდობენ, რომ რეკონსტრუქციის შემდეგ, დამუშავების მოცულობა წელიწადში 7.5 მლნ ტონა ნავთობით გაიზრდება.

2015 წლის ოქტომბერში აზერბაიჯანის სახელმწიფო ნავთობკომპანიამ ხელი მოაწერა ხელშეკრულებას ავსტრიულ კომპანიასთან  ბიტუმის ქარხნის მშენებლობისთვის.

2016 წლის 2 აგვისტოს ხელი მოეწერა ქარხნის დეტალური პროექტირების კონტრაქტს.

2016 წლის მაისში, გაფორმდა ხელშეკრულება კომპანიასთან ქარხნის ტერიტორიაზე წყალბადის წარმოებისთვის დანადგარის მშენებლობაზე.

2018 წლის 1 თებერვალს ხელი მოეწერა კონტრაქტს კომპანიებთან და დანადგარების მშენებლობის მიზნით. მოცემული კონტრაქტი გაფორმდა და , ჰეიდარ ალიევის სახელობის ბაქოს ნავთობგადამამუშავებელი ქარხნისა და სოკარს შორის ქარხნის რეკონსტრუქციისა და მოდერნიზაციის პროექტის ფარგლებში.
ვალერიანე გაფრინდაშვილი

ვალერიანე გაფრინდაშვილი (დ. 16 იანვარი, 1982, თბილისი) — ქართველი მოჭადრაკე, საერთაშორისო დიდოსტატი (2002). 2005 წელს გახდა საქართველოს ჩემპიონი ჭადრაკში.

ბიოგრაფია
ვალერიანე გაფრინდაშვილმა ადრეულ ასაკშივე მიაღწია დიდ წარმატებებს: 1993 და 1994 წლებში ზედიზედ ორჯერ მოიგო ევროპის ჩემპიონატი 12 წლამდე ჭაბუკთა შორის. 1995 წელს გახდა მსოფლიოს ჩემპიონი 14 წლამდე ასაკობრივ კატეგორიაში.

2002 წელს დაიკავა მეორე ადგილი საქართველოს ახალგაზრდულ ჩემპიონატში. სხვადასხვა დროს გამარჯვება მოიპოვა საერთაშორისო ტურნირებში: ალუშტაში (2000), ოლდენბურგსა (2001) და სტამბოლში (2006).

1999 წელს საქართველოს ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში მონაწილეობდა ევროპის გუნდურ საჭადრაკო ჩემპიონატზე.

თამაშობს ინტერნეტ საჭადრაკო კლუბში ფსევდონიმით „“.

ძირითადი შედეგები
ადელაიდა აკვიტანიელი

ადელაიდა აკვიტანიელი (; დ. 952 - გ. 1004) — საფრანგეთის დედოფალი 987-996 წლებში, როგორც ჰუგო კაპეტის მეუღლე. საფრანგეთის მეფე რობერ -ის დედა.

ბიოგრაფია
ადელაიდა იყო აკვიტანიის ჰერცოგ უილიამ -ისა და მისი ცოლის, ნორმანდიის ჰერცოგ როლოს ასულ, ჰერცოგინია ადელ ნორმანდიელის ქალიშვილი. 969 წელს თავისი მდგომარეობის გასამყარებლად, მამამისმა ადელაიდა იმ დროის უძლიერეს ფრანგ დიდგვაროვან ჰუგო კაპეტს მიათხოვა.

987 წელს გარდაიცვალა საფრანგეთის მეფე ლუი , რომელიც საფრანგეთის ტახტზე კაროლინგების დინასტიის უკანასკნელი წარმომადგენელი იყო. ტახტზე ადელაიდას ქმარი ჰუგო ავიდა და ადელაიდაც დედოფალი გახდა. ისინი მეფე დედოფლად ნოიონში ეკურთხნენ და სწორედ ისინი გახდნენ საფრანგეთში კაპეტინგების დინასტიის დამფუძნებლები.

ჰუგოს უყვარდა თავისი მეუღლე და ყოველთვის იზიარებდა მის აზრს. სწორედ ადელაიდას მოწოდებით დაამყარა მშვიდობა ჰუგომ მეზობელ გერმანიასთან. ჰუგო 996 წელს გარდაიცვალა, ტახტზე კი მათი ვაჟი რობერ ავიდა. ამ ამბიდან 8 წელიწადში გარდაიცვალა ადელაიდაც, 1004 წელს.

შვილები
იადვიგა (დ. 969 - გ. 1013), მიათხოვეს მონის გრაფ რეჟინარ -ს;
რობერ (დ. 972 - გ. 1031), საფრანგეთის მეფე 996 წლიდან გარდაცვალებამდე, იქორწინა სამჯერ, პირველად როზალა იტალიელზე, მეორედ ბერთა ბურგუნდიელზე და მესამედ კონსტანსია არლზე. შვილები მხოლოდ მესამე ცოლთან შეეძინა;
გიზელა (დ. 973 - გ. 1002), მიათხოვეს პონტოს გრაფ ჰუგო -ს;
მეღვინეობა აზერბაიჯანში

მეღვინეობა აზერბაიჯანში — ღვინის წარმოება და ყურძნის მოყვანა აზერბაიჯანის ტერიტორიაზე.

აზერბაიჯანის მეღვინეობის ისტორია
აღსთაფის რაიონში ჩატარებული არქეოლოგიური გათხრების შედეგად, 1962 წელს შომუთეფეს (ისტორიული ძეგლი მე -4-მე -5 ათასწლეულის ჩვ. წ.) მიდამოების სიახლოვეს აღმოაჩინეს ყურძნის თესლი. ეს ფაქტი დაადასტურა არქეოლოგმა ლორენცო კონსტანტინმა, რომელმაც შეისწავლიდა კასპიის რეგიონის ველურ ფლორას, მათ შორის აზერბაიჯანის ფლორასაც. უზერლიკთეფეს, ქულთეპისა და ყაზახის არქეოლოგიური აღმოჩენები ყურძნისა და მეღვინეობის უძველეს კულტურას ამტკიცებენ (- ადრეული ათასწლეული ). მოგვიანებით, მუსულმანურ აზერბაიჯანსა და ცენტრალურ აზიაში ღვინის მოხმარება იდევნებოდა და ამან გამოიწვია მაგიდისა და ქიშმიშის ყურძნის გავრცელება და მეღვინეობის შემცირება.

ყურძნის ადგილობრივ სახეობები იქმნებოდა თითოეულ დიდ დასახლებულ ადგილას ცალკე. აზერბაიჯანში ყურძნის ადგილობრივი ჯიშების უმრავლესობა ველური ყურძენიდან გარდაიქმნა. ბუნებრივი და ხელოვნური შერჩევის შედეგად შეიქმნა სხვადასხვა ეკონომიკური მნიშვნელობის ადგილობრივი ჯიშების მდიდარი ფონდი.

1980-იან წლებში, აზერბაიჯანის მევენახეობის სახელმწიფო კომიტეტი, სსრკ-ში პირველ ადგილს იკავებდა და გაუსწრო ნავთობის მრეწველობას. 1985 წელს, ანტიალკოჰოლური კომპანიის შედეგად, აზერბაიჯანი იძულებული გახდა არა მხოლოდ პლანტაციები ტექნიკური ჯიშებით, არამედ უნიკალური ჯიშის ყურძნები გაენადგურებინა. ამჟამად პროდუქციის უმრავლესობა გაეზიდება რუსეთისა და ევროპის ბაზრებში, ასევე იგი საინტერესოა ჩინეთის ბაზრისთვის. მზარდი მოთხოვნის გამო აზერბაიჯანიდან შამქირის რაიონში 100 ჰექტარზე მეტი ყურძნის პლანტაციები შეიქმნა. 1991 წელს აზერბაიჯანის დამოუკიდებლობის აღდგენის შემდეგ აზერბაიჯანულმა ღვინოებმა საერთაშორისო კონკურსებზე 27 პრიზი მოიპოვეს. ბოლო რამდენიმე წლის განმავლობაში აზერბაიჯანი ღვინის წარმოებას ზრდის.

2012 წელს, აზერბაიჯანის პრეზიდენტმა დაამტკიცა განკარგულება - „სახელმწიფო პროგრამა ყურძნის ზრდის განვითარებისათვის 2012-2020 წწ“. ყოველ წელს იზრდება ყურძნის მოყვანის ტერიტორია სახელმწიფო პროგრამის ფარგლებში ყურძნის ბაღების ტერიტორიამ 50 ათას ჰექტარს მიაღწია. მოსალოდნელია, რომ ყურძნის ბაღები 2020 წლამდე 500 ტონამდე მიაღწევენ. ყურძნის 30% გათვლილია ჭამაზე. დანარჩენი მოსავალი გამოყენებულ იქნება ღვინის სხვადასხვა ბრენდებისათვის.

ღვინოს სია
ბლანკა კასტილიელი

ბლანკა კასტილიელი (, ; დ. 4 მარტი, 1188 — გ. 27 ნოემბერი, 1252) — ივრეას დინასტიის წარმომადგენელი. კასტილიის მეფე ალფონსო -ისა და მისი ცოლის, დედოფალ ელეონორ ინგლისელის მესამე ქალიშვილი. საფრანგეთის დედოფალი 1223-26 წლებში როგორც ლუი -ის მეუღლე. საფრანგეთის მეფე ლუი წმინდას დედა და მისი რეგენტი 1226-1248 წლებში. იგი იყო ასევე წმინდა იზაბელასა და ანჟუს დინასტიის დამაარსებლის, ნეაპოლის მეფე შარლ -ის დედა.

ადრეული ცხოვრება
ინფანტა ბლანკა დაიბადა 1188 წლის 4 მარტს კასტილიაში. იგი იყო კასტილიისა და ლეონის მეფე ალფონსო -ისა და მისი ცოლის, დედოფალ ელეონორ ინგლისელის მეოთხე ქალიშვილი. ბლანკას და, ურაკა დანიშნული იყო საფრანგეთის პრინც ლუიზე. თუმცა ყველაფერი პირიქით შემოტრიალდა და ლუი თავად ბლანკაზე დაინიშნა. მას და ლუის დიდი ბებია, ელეონორ აკვიტანიელი საერთო ჰყავდათ. 1200 წლის გაზაფხულზე 12 წლის ბლანკამ გადაკვეთა პირენეები და საფრანგეთში გადავიდა.

ქორწინება
1200 წლის 22 მაისს ბლანკა და საფრანგეთის პრინცი ლუი კაპეტი დაქორწინდნენ.

რეგენტობა
დედა-დედოფალი
მეორე რეგენტობა და გარდაცვალება
შვილები
ბლანკა (დ./გ. 1205);
ფილიპი (დ. 1209 - გ. 1218);
ალფონსი (დ/გ. 1213), ჟანის ტყუპისცალი;
ჟანი (დ/გ. 1213), ალფონსის ტყუპისცალი;
ლუი (დ. 1214 - გ. 1270), საფრანგეთის მეფე, მოაწყო ორი ჯვაროსნული ლაშქრობა რომელსაც თავადვე შეეწირა, იქორწინა მარგარიტა პროვანსელზე;
რობერი (დ. 1216 - გ. 1250), არტუას გრაფი, მოკლეს მეშვიდე ჯვაროსნული ლაშქრობისას;
ფილიპი (დ. 1218 - გ. 1220);
ჟანი (დ. 1219 - გ. 1232), არტუასა და მეინის გრაფი, ცოლად შეირთო იოლანდა ბრეტონელზე;
ალფონსი (დ. 1220 - გ. 1271), პუატიესა და ოვერნის გრაფი, ცოლად შეირთო ჟანა ტულუზელი;
ფილიპი (დ. 1222 - გ. 1232);
იზაბელა (დ. 1224 - გ. 1270), შერაცხულია წმინდანად;
ეტიენი (დ. 1225 - გ. 1227);
შარლ (დ. 1226 - გ. 1285), პროვანსის, ანჟუსა და მეინის გრაფი, ნეაპოლისა და სიცილიის მეფე, ანჟუელთა დინასტიის დამაარსებელი, ცოლად შეირთო ჯერ ბეატრის პროვანსელი, შემდეგ კი მარგარიტა ბურგუნდიელი;

წინაპრები
ბექა ახალაია

ბექა ახალაია (დ. 9 იანვარი, 1986) — ქართველი პოეტი და მწერალი.

დაიბადა 1986 წლის 9 იანვარს, ჩხოროწყუში. დაამთავრა სოხუმის უნივერსიტეტი. 2007 წლიდან აქვეყნებს ლექსებს, ლირიკულ პოემებსა და მოთხრობებს. იგი სხვადასხვა კონკურსის ფინალისტი და გამარჯვებულია.

2016 წელს გამომცემლობა „ინტელექტმა გამოსცა ბექა ახალაიას სადებიუტო პოეტური კრებული — „ამ ვალმოხდილი ფოთლებისთვის“. 2017 წელს მიიღო ლიტერატურული პრემია „საბა“ (ნომინაციაში „წლის საუკეთესო დებიუტი“). მისი მეორე კრებული, „მტრედების იონა“, პრემია „ლიტერას“ 2019 წლის ლაურეატია ნომინაციაში „საუკეთესო პოეტური კრებული“. 2016 წლიდან არის ინტერნეტგაზეთ .-ს ბლოგერი.

მისი ლექსები თარგმნილია გერმანულ, ბერძნულ, ლიეტუვურ და იტალიურ ენებზე.
აგროქიმიური ლაბორატორია

აგროქიმიური ლაბორატორია — დაწესებულება ან დაწესებულების დამოუკიდებელი განყოფილება, რომელიც საგანგებო აგროქიმურ გამოკვლევებს ატარებს.

აგროქიური ლაბორატორიის სახეებია: სასწავლო, სამეცნიერო-კვლევითი და საწარმოო, რომელსაც მიეკუთვნება აგროქიმიური სამსახურის სისტემაში შემავალი ზონალური და ცალკეულ მოწინავე მეურნეობასთან არსებული აგროქიმიური ლაბორატორია.

1972 წელს სსრკ-ში იყო 197 ზონალური აგროქიმიური ლაბორატორია, აქედან საქართველოში — 3.

საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტთან;
საკავშირო ჩაისა და სუბტროპიკული კულტურების სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტთან;
საქართველოს ნიადაგმცოდნეობის, აგროქიმიურ და მელიორაციის სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტთან.
აგროქიმიური სამსახური

აგროქიმიური სამსახური — სოფლის მეურნეობის აგროქიმიური მომსახურების ორგანიზაცია. აგროქიმიური სამსახურის ამოცანაა მინერალური სასქუებისა და სხვა ქიმიური საშუალებების ეფექტიანი გამოყენების მეცნიერულად დასაბუთებული რეკომენდაციების შემუშავება, ნიადაგის აგროქიმიური კარტოგრამების შედგენა, მინერალურ სასუქებზე მეურნეობის მოთხოვნილების დადგენა; ნიადაგის, სასუქისა და საკვების ხარისხის ანალიზი, მეურნეობაში სასუქების გამოყენებაზე კონტროლი, აგროქიმიური ცოდნის პროპაგანდა.

სსრკ-ში აგროქიმიურ სამსახურს საფუძველი ჩაეყარა 1931 წელს მტს-ებთან არსებული აგროქიმიური ლაბორატორიების სახით. 1958 წელს მტს-ების რეორგანიზაციის შემდეგ აგროქიმიურ სამსახურს ეწევიან სოფლის მეურნეობის რაიონულ ინსპექციებთან არსებული აგროქიმიური ლაბორატორიები. 1964 წელს სსრკ-ში შეიქმნა ერთიანი აგროქიმიური სამსახური, რომელშიც შედის ზონალური აგროქიმიური ლაბორატორიები. 1970 წელს თბილისში დაარსდა სსრკ სოფლის მეურნეობის სამინისტროს აგროქიმიური სამსახურის ცენტრალური ინსტიტუტის თბილისის ფილიალი, რომელიც მომსახურებას უწევდა ამიერკავკასიის რესპუბლიკებს.
აგუდა

აგუდა (დ. 1068 — გ. 1123) — ჩინეთში ჯურჯენთა სახელმწიფოს — ძინის იმპერიის დამაარსებელი და პირველი იმპერატორი 1115-1123 წლებში. 1113 წელს გახდა ჯურჯენთა ერთ-ერთი გვარის — ვანიანის წინამძღოლი. ვანიანები კიდანების მოხარკენი იყვნენ. აგუდამ გააერთიანა ჯურჯენები. 1114 წელს გაილაშქრა კიდანების წინააღმდეგ და აიღო მათი სიმაგრეები მანჯურიაში. 1115 წელს თავი გამოაცხადა იმპერატორად და დინასტიას უწოდა ძინი (ოქროსი). 1116 წელს დაიმორჩილა მთელი მანჯურია, ხოლო 1123 წელს ჩრდილოეთ ჩინეთში დაიპყრო კიდანების იმპერიის — ლიაოს ტერიტორია.
ეროვნული ლიგა 2018

ეროვნული ლიგა 2018 — საქართველოს უმაღლესი ლიგის 29-ე გათამაშება. ტურნირის გამარჯვებული გახდა „საბურთალო“.

ფორმატი
ჩემპიონატში მონაწილეობს 10 გუნდი, ერთმანეთთან გუნდები ოთხ თამაშს თამაშობენ. საბოლოო ჯამში თითო გუნდმა 36 მატჩი უნდა ითამაშოს.

ტურნირის გამარჯვებული ჩემპიონთა ლიგაზე მონაწილეობას დაიწყებს 1-ლი შესარჩევი ეტაპიდან. მეორე და მესამე ადგილზე გასული გუნდები და საქართველოს თასის გამარჯვებული მონაწილეობას მიიღებენ ევროპის ლიგაზე 1-ლი შესარჩევი რაუნდიდან. თუ თასის გამარჯვებული გახდება გუნდი ჩემპიონატის ცხრილის პირველი სამეულიდან, ევროპის ლიგაზე მონაწილეობის საშუალება მიეცემა ჩემპიონატის მე-4 ადგილოსან გუნდს.

მონაწილე კლუბები
ცხრილი
სახელმწიფო დროშის მოედანი (ბაქო)

სახელმწიფო დროშის მოედანი — მოედანი აზერბაიჯანის დედაქალაქ ბაქოში, რომლის ტერიტორიაზეც მდებარეობს აზერბაიჯანის რესპუბლიკის სახელმწიფო დროშა.

ისტორია
2007 წლის 17 ნოემბერს აზერბაიჯანის პრეზიდენტმა ილჰამ ალიევმა ხელი მოაწერა ბრძანებას ბაქოს სახელმწიფო დროშის მოედანის შექმნის თაობაზე. მოედნის ფუნდამეტს საფუძველი ჩაეყარა იმავე წლის 30 დეკემბერს ბაილის რაიონში.

2010 წლის 1 სექტემბერს ბაქოში შედგა სახელმწიფო დროში მოედნის გახნა, სადაც აზერბაიჯანის დროშა იქნა აწეული. მისი სიმაღლე 162 მეტრია.

2010 წლის 24 ნოემბერს, აზერბაიჯანის პრეზიდენტის ბრძანებით მინისტრთა კაბინეტში შეიქმნა სახელმწიფო დროშის კომპლექსის სამმართველო, 2011 წლის 27 აპრილს დეპარტამენტის ხელმძღვანელად დაინიშნა რაშად რაფაელ ოღლუ მამედოვი.

პროექტი შეიქმნა ცნობილი ამერიკული კომპანია -ისა და განხორციელდა აზერბაიჯანული კომპანია -ს მიერ.

აღწერა
ტერიტორია მოიცავს 60 ჰექტარს და მისი ზედა ნაწილი 31 ათასი კვადრატული მეტრია. ფლაგშტოკის სიმაღლე 162 მეტრია, საფუძველის დიამეტრი 3.2 მეტრი, ზედა ნაწილის 1.09 მეტრი. კონსტრუქციის საერთო წონა 220 ტონაა. დროშის სიგანე 35 მეტრია, სიგრძე 70 მეტრი, საერთო ფართობი 2450 კვადრატული მეტრი და წონა დაახლოებით 350 კილოგრამს შეადგენს. მოედნის მშენებლობის ღირებულებამ დაახლოებით 32 მილიონ დოლარი შეადგინა.

მოედანზე წარმოდგენილია ასევე სახელმწიფო სიმბოლოები - გერბი, ჰიმნის ტექსტი და აზერბაიჯანის რუკა, რომლებიც შესრულებულია მოოქროვილი ბრინჯაოსგან. ასევე შექმნილია აზერბაიჯანის ეროვნული დროშის მუზეუმი.
ǂხომანის კულტურული ლანდშაფტი

ხომანის კულტურული ლანდშაფტი — კულტურული ლანშაფტი, იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლი სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკაში. იუნესკოს ძეგლების სიაში შეიტანეს 2017 წლის 8 ივლისს.

ხომანის კულტურული ლანდშაფტი მდებარეობს სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის ჩრდილოეთ ნაწილში, ბოტსვანისა და ნამიბიის საზღვართან ახლოს. შედის კალაჰარი-გემსბოკის ეროვნული პარკის ფარგლებში.

ქვიშის დიდ სივრცე შეიცავს ადამიანის საქმიანობის მტკიცებულებებს ქვის ხანიდან მოყოლებული თანამედროვე ეპოქამდე და უკავშირდება ყოფილი მომთაბარე ტომების, ხომანის ხალხს. მოიცავს სტრატეგიებს, რომლებიც მათ საშუალებას აძლევდა ადაპტირება მოეხდინათ უდაბნოს პირობებთან. მათ შეიმუშავეს უდაბნოში ცხოვრების სპეციფიკური ეთნობოტანიკური ცოდნა და კულტურული პრაქტიკა.

ხომანის კულტურული ლანდშაფტი ასახავს იმ ცხოვრების წესს, რომელიც გაბატონებული იყო რეგიონში და ათასობით წლის განმავლობაში ჩამოყალიბდა.