iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ბაღის პირველი ხიდი

ბაღის პირველი ხიდი — ხიდი სანქტ-პეტერბურგში მდინარე მოიკაზე. მდებარეობს ცენტრალურ რაიონში. აკავშირებს საადმირალოს პირველ კუნძულსა და სპასკის კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა - 33,8 მეტრი, სიგანე - 20,4 მ.

მდებარეობა
აკავშირებს ბაღის ქუჩას გედების არხთან მდინარე მოიკის დასავლეთ სანაპიროსთან. ხიდი მდებარეობს ისტორიულ ადგილებთან ახლოს: მიხაილოვის ბაღი, ზაფხულის ბაღი, მარსის ველი და მიხაილოვის სასახლე. აყალიბებს ანსამბლს ქვემო გედების ხიდთან ერთად. დინების ზემოთ მდებარეობს საინჟინროს პირველი ხიდი, ქვემოთ ბაღის მეორე ხიდი.

სახელწოდება
 საუკუნიდან ატარებს სახელწოდებას ცარიცინის მეორე ხიდი ცარიცინის ველის (ამჟამად მარსის ველის) გამო. საუკუნის დასაწყისში მიიღო მიხაილოვის სახელი მიხაილოვის სასახლის გამო. 1923 წლის 6 ოქტომბერს მიიღო ამჟამინდელი სახელწოდება ახლომდებარე ბაღების გამო.

ისტორია
პირველი ხის ხიდი ამ ადგილზე მონიშნულია 1716 წლის გეგმაზე. 70 წლის არსებობის შემდეგ 1798-1801 წლებში ხიდი გადააკეთეს და გახდა ერთმალიანი, ხოლო 30 წლის შემდეგ 1835-1836 წლებში იგი შეცვალეს ერთმალიანი ქვის თაღოვანი ხიდით, რომლის ინჟინრები იყვნენ პეტრე ბაზენი, ანდრეი გოდმანი და ივან ბუტაცი.

1905 წელს ბაღის ქუჩის გასწვრივ დაგეგმილი ტრამვაის გამო, ხიდი შეისწავლეს ინჟინრების კომისიამ. კომისიამ ხიდის მდგომარეობა არადამაკმაყოფილებლად მიიჩნია. 1906-1907 წლებში ხიდი გადააკეთეს ინჟინერ ანდრეი პშენიცკის პროექტის მიხედვით. არქიტექტურულ გაფორმების პროექტი შეიმუშავა არქიტექტორმა ლევ ილინმა.

1910-1913 წლებში ხიდზე დაამონტაჟეს ახალი თუჯის მოაჯირები, რომლებიც ჩამოასხეს ქარხანა „“-ში.

მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში, ლენინგრადის ბლოკადის დროს განადგურებული ხიდი აღადგინეს 1951, 1967 და 1969 წლების რესტავრაციის პერიოდში. ხიდის კაპიტალური რემონტი მიმდინარეობდა ასევე 2002-2003 წლებში. რეკონსტრუქციის პროექტი შეიმუშავა „მშენებლობაპროექტის“ ინსტიტუტმა.
საინჟინროს მეორე ხიდი

საინჟინროს მეორე ხიდი — ხიდი სანქტ-პეტერბურგის ცენტრალურ რაიონში, ამჟამად ამოვსებულ აღდგომის არხზე (რომელიც მიედინება მდინარე ფონტანკიდან მდინარე მოკიამდე). მდინარე ფონტანკის სანაპიროზე, მიხაილოვის სასახლესთან ახლოს. ხიდის სიგრძეა - 25 მეტრი, სიგანე - 10 მ.

ისტორია
საინჟინროს მეორე ხიდი აგებულია 1824-1826 წლებში ინჟინერ პიერ-დომინიკ ბაზენისა და ე. კ. კლაპეირონის მიერ. ხიდი ერთმალიანია და ამობურცულია, ფასადებზე გაფორმებულია გრანიტის თაღებით. საინჟინროს მეორე ხიდზე დამონტაჟებულია თუჯის მოაჯირები ორიგინალური ფოტოებით და ორი წყვილი ფანარი ხიდის დასაწყისში და დასასრულში, თუჯის მოაჯირის დაწყებამდე.

საინჟნროს მეორე ხიდის რესტავრაცია მიმდინარეობდა 1952 წლიდან 1955 წლამდე და 1983 წელს.

1986 წელს დაიგეგმა აღდგომის არხის ნაწილობრივი რეკონსტრუქციის პროექტი, მაგრამ ეს ჯერ კიდევ არ განხორციელებულა.

2003 წელს სანქტ-პეტერბურგის დაარსების 300 წლისთავთან დაკავშირებით აღდგომის არხი ნაწილობრივ აღადგინეს.
სამინისტროს მეორე სახლი

სამინისტროს მეორე სახლი — ისტორიული შენობა პეტერგოფში. აგებულია 1836-1841 წლებში. შენობა არის ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ობიექტი. მდებარეობს გაყრისის ქუჩაზე, სახლი 3, სამხრეთიდან ესაზღვრება გაყრის მოედანი.

ისტორია
სამინისტროს მეორე სახლიააშენეს არქიტექტორ იოსებ შარლემანის პროექტის მიხედვით. პროექტი დაამტკიცეს 1836 წელს. სახლს მშენებლობის პერიოდში უწოდეს კავალერიის სახლი (იხილეთ კავალერიის სახლი). სამშენებლო სამუშაოები დასრულდა 1839 წლის ივნისში, ხოლო ცალკეული სამუშაოები — 1841 წელს.

საბჭოთა ხელისუფლების პერიოდში სახლი საცხოვრებლად გადააკეთეს. 1988-2012 წლებში მასში ასევე განთავსებული იყო სანქტ-პეტერბურგის პეტროდვორეცის რაიონული სასამართლო.

არქიტექტურა
სამინისტროს მეორე სახლის ცოკოლი მოპირკეთებულია პუტილოვის კირქვის ფილებით. კედლები შელესილია. სახლი სრულდება კბილანებიანი კარნიზით. პირველი სართულის ფანჯრები შედარებით მაღალია და სრულდება მომრგვალებული სანდრიკებით. მეორე სართულის ფანჯრები ბევრად პატარა ზომებისაა და კვადრატული ფორმებისაა. აღმოსავლეთი ფასადი პილასტრებითა და ატიკით შებრუნებულია დიდი ეზოს მხარეს. სახლი სრულდება ბაროკოს ელემენტებით.

სამინისტროს მეორე სახლის ფასადის გამოძერწილი დეტალები ეკუთვნის ავტორთა დუეტს ტ. დილიოვისა და ი. კოსოლაპოვის შემადგენლობით. შენობა შედის გაყრის მოედნის ანსამბლში სამინისტროს პირველ სახლთან და ფლიგელ-ადიუტანტის სახლთან ერთად. განსხვავებით სამინისტროს მეორე სახლისაგან, სიმეტრიულად მდებარე სამინისტროს პირველ სახლს აქვს მაღალი ცოკოლის სართული, სართულების განსხვავებული დაგეგმარება და განსხვავებები აღმოსავლეთის ფასადის დეკორში.
რუმინელი ხალხის ხსნის ტაძარი

ხალხის ხსნის ტაძარი — მთავარი მართლმადიდებლური ქრისტიანული ტაძარი რუმინეთში; მდებარეობს ბუქარესტში, 13 სექტემბრის ქუჩაზე. აშენდა 2007-2018 წლებში.

ისტორია
რუმინელი ხალხის ხსნის ტაძარი ტაძარი რუმინეთის პარლამენტის შენობის უკან მდებარეობს და მსოფლიოში მართლმადიდებლურ ტაძრებს შორის ყველაზე დიდია (120 მეტრი სიმაღლის). მისი მშენებლობა 2007 წელს დაიწყო და 250 მილიონი ევრო დაჯდა, ეზოს მოპირკეთება 150 მილიონი ევრო.

პროექტის იდეა ჯერ კიდევ მე-19 საუკუნის ბოლოს და მე-20 საუკუნის დასაწყისში გაჩნდა, მაგრამ ვერ შესრულდა.

მის აშენებას არაერთი კრიტიკა მოჰყვა და მას „ფარაონული“ და „ჩაუშესკური“ პროექტი უწოდეს, რადგან სწორედ მათ ახასიათებდათ მსგავსი პომპეზურობა, მასშტაბურობა და სიდიადისკენ სწრაფვა. ამის გამოხატულებაა ტაძრის უკან მდებარე ჩაუშესკუს მიერ აშენებული მსოფლიოში ყველაზე დიდი პარლამენტის შენობაც.

2018 წლის 25 ნოემბერს ახლადაშენებული ტაძარი აკურთხა მსოფლიო პატრიარქმა ბართლომეოს -მა და რუმინეთის პატრიარქმა დანიელმა.
კიურიუმი

}; ქიმიური სიმბოლო — ) — ელემენტთა პერიოდული სისტემის მეშვიდე პერიოდის, ჯგუფგარეშე (ძველი კლასიფიკაციით მესამე ჯგუფის თანაური ქვეჯგუფის, ბ) ხელოვნურად მიღებული რადიოაქტიური ქიმიური ელემენტი. განეკუთვნება აქტინოიდების ოჯახს. მისი ატომური ნომერია — 96, დნ — 1340 °, დუღ — 3110 °, სიმკვრივე — 13.51 გ/სმ3. მოვერცხლისფრო ლითონი. მდგრადი იზოტოპები არ გააჩნია. კიურიუმი პირველად 1944 წელს მიიღეს ამერიკელმა მეცნიერებმა გ. სიბორგმა, ჯ. ჯეიმსმა და ა. გიორსომ. კიურიუმის ნაერთებიდან სინთეზირებულია 23, 3, 2, 4. სხვა აქტინოიდებისაგან კიურიუმი შეიძლება გამოვყოთ იონმიმოცვლითი მეთოდებით. კიურიუმის იზოტოპებს 242, 244 იყენებენ ელექტრული დენის მცირეგაბარიტიან წყაროს შესაქმნელად. სახელი ეწოდა პ. კიურისა და მ. სკლოდოვსკა-კიურის პატივსაცემად.

ისტორია
პლუტონიუმთან დაკავშირებული სამუშაოების დამთავრების შემდეგ, მეტალურგიული ლაბორატორიის თანამშრომლების ყურადღება მიიპყრო ახალი ტრანსურანული ელემენტების სინთეზსა და იდენტიფიკაციაზე. ამ სამუშაოს ასრულებდნენ გლენ თეოდორ სიბორგი, ალბერტი გიორსო, ლეონ ოუენ მორგანი და რ.ა. ჯეიმსი.
ძალიან დიდი პერიოდის განმავლობაში ვერ ხერხდებოდა #95 და #96 ელემენტის სინთეზირება და იდენტიფიკაცია, ვერ ხერხდებოდა იმიტომ რომ, ვარაუდობდნენ რომ მათ პლუტონიუმთან ექნებოდათ მსგავსება და საკმაოდ ადვილად დაიჟანგებოდნენ ექვს ვალენტიან მდგომარეობამდე. მაგრამ 1944 წელს, როდესაც დადგინდა რომ, ეს ელემენტები არია ლანთანოიდების ანალოგები და შედიან განსაკუთრებულ ჯგუფში რომლებსაც აქტინოიდები ეწოდებათ, აღმოჩენა შედგა.
პირველი 1944 წელს აღმოჩენილი იქნა კიურიუმი. ის მიიღეს პლუტონიუმ-239-ის 239 -ალფა-ნაწილაკებით ბომბარდირების მეთოდით.

\
საადმირალოს სანაპირო

საადმირალოს სანაპირო — სანაპირო სანქტ-პეტერბურგის საადმირალოს რაიონში. გადის მდინარე დიდი ნევის და საადმირალოს მეორე კუნძულის სანაპიროზე. სანაპიროს 1918 წლიდან 1944 წლის 13 იანვრამდე ერქვა როშალის სანაპირო. ქუჩა იწყება სასახლის გასასვლელისა და სასახლის სანაპიროსა გადაკვეთიდან და მთავრდება სენატის მოედანზე.

ისტორია
ქალაქისა და საადმირალოს დაარსების დღიდან, 1703 წლიდან დიდი ნევის სანაპიროს ეს ნაწილი გამოიყენებოდა, როგორც საადმირალოს გემთმშენის გასასვლელი ნევაზე. ამ სამდინარო კარიბჭიდან მასალები მიეწოდებოდა გემთმშენებელ საწარმოებს.

სანაპირო დაარსდა მაშინ, როცა 1844 წელს ყველა გემთსამშენებლო სამუშაოები გადაიტანეს გალერების ჰავანაში, რასთან დაკავშირებითაც მის ტერიტორიაზე ამოავსეს ყველა არხი და აუზი.

1818 წელს მთავარი საადმირალოს აღმოსავლეთ და დასავლეთ პავილიონთან ინჟინერ ა. გოტმანის პროექტით ააგეს ნავსადგური.

1832 წელს სასახლის ნავსადგური შეამკეს დეკორატიული ვაზებით და ლომების სკულპტურული გამოსახულებით. სანაპირომ საადმირალოს სახელი მიიღო 1874 წლიდან. 1879 წელს სანაპირო გაიხსნა ფეხით მოსიარულეებისათვის.

1912 წელს დაიწყეს სასახლის ხიდის მშენებლობა და ამასთან დაკავშირებით 1914-1916 წლებში ნავსადგური დაშალეს და გადაიტანეს ახალ ადგილზე.

ქანდაკებები
სასახლის ნავსადგური
ზამთრის სასახლის მიმდებარედ ნევის სანაპიროს გაფორმების პირველი იდეა გაჩნდა 1817 წელს. პირველი შემონახული გეგმა ეკუთვნოდა არქიტექტორ ლუიჯი რუსკას, რომელიც შექმნილი იყო ჯერ კიდევ საადმირალოს თხრილის აგებამდე.

სხვა პროექტი შემონახულია მ. ე. სალტიკოვ-შჩედრინის სახელობის რუსეთის ეროვნული ბიბლიოთეკის ესტამპების განყოფილებაში. იგი უცნობი მხატვრის ნამუშევარია, რომელზეც გამოსახულია ნავსადგური ორი მწოლიარე ლომის გამოსახულებით.

სასახლის ნავსადგური ააშენეს 1820-1824 წლებში. იგი მდებარეობდა სასახლის გასასვლელის მხარეს მდინარე ნევაზე. ამჟამად ამ ადგილზე განთავსებულია სასახლის ხიდი.

ნავსადგური ააშენეს არქიტექტორ კარლ როსის ნახაზების მიხედვით ზამთრის სასახლის მიმდებარე ტერიტორიის კეთიმოწყობის პროექტის ფარგლებში. სამშენებლო სამუშაოებს თავად იმპერატორი ნიკოლოზ კურირებდა, ხოლო აშენებდა ინჟინერი ანდრეი გოტმანი. ამავდროულად ააშენეს პეტრეს დაღმართი მთავარი საადმირალოს დასავლეთ პავილიონთან.

1828 წლიდან 1832 წლამდე ნავსადგურის მშენებლობაზე შესვენებაა, ხოლო 1832 წელს როდესაც იმპერატორი დაუბრუნდა ნავსადგურის მშენებლობის საკითხს, ლომები კვლავ დააბრუნეს 1832 წლის სექტემბერში

პეტრეს დაღმართი
პეტრეს დაღმართი ააშენა ინჟინერმა ანდრეი გოტმანმა სასახლის ნავსადგურთან ერთად 1820-1824 წლებში, რომელიც მდებარეობდა სასახლის გასასვლელში ნევაზე. თავად პეტრეს დაღმართი მდებარეობდა მთავარი საადმირალოს დასავლეთ პავილიონთან.
პეტრეს დაღმართი

პეტრეს დაღმართი — ისტორიული ნავსადგური სანქტ-პეტერბურგის ცენტრში, მდინარე დიდ ნევაზე. მდებარეობს მთავარი საადმირალოს დასავლეთ პავილიონში.

ისტორია
ისტორიულად საადმირალოს ფლიგელებს შორის სანაპიროს აშენებამდე მდებარეობდა საადმირალოს ნავსადგური.

პეტრეს დაღმართმა შემოინახა სახელწოდება, რომელიც უწოდეს მშენებლობის დროს. მან სახელი მიიღო იქვე მდებარე მოედნისაგან, რომელსაც ეწოდებოდა პეტრეს მოედანი. განსხვავებით დაღმართისაგან მოედანმა არაერთხელ გამოიცვალა სახელი (პეტრეს → სენატის → დეკაბრისტების → კვლავ სენატის).

პეტრეს დაღმართი ააშენა ინჟინერმა ანდრეი გოტმანმა სასახლის ნავსადგურთან ერთად 1820-1824 წლებში, რომელიც მდებარეობდა სასახლის გასასვლელში ნევაზე. თავად პეტრეს დაღმართი მდებარეობდა მთავარი საადმირალოს დასავლეთ პავილიონთან.

ვაზები
პეტრეს დაღმართზე აღმართეს პორფირის ვაზები. ისინი დაამონტაჟეს თუჯის კვარცხლბეკზე, ჩამოასხეს არქიტექტორ ლუდოვიკ შარლემანის პროექტის მიხედვით. აღნიშნული კვარცხლბეკები დაამზადეს სასახლის ნავსადგურის ლომების კვარცხლბეკთან ერთად.

პორფირის ვაზები დაამზადეს შვედეთში. 1830 წელს ისინი ჩამოტანეს რუსეთში, როგორც შვედეთის მეფის საჩუქარი და 1832 წლამდე ტავრიდის სასახლეში იმყოფებოდა. ამის შემდეგ იგი დაამონტაჟეს სასახლის ნავსადგურში ლომებთან ერთად. საადმირალოს სანაპიროს გახსნასთან დაკავშირებით კი გადაიტანეს ამ ადგილზე.
სასახლის ნავსადგურის ლომები

სასახლის ნავსადგურის ლომები — ლომების ქანდაკებები, რომლებიც სასახლის ნავსადგურში აღმართეს 1832 წელს. ამჟამად ნავსადგური ლომებით მდებარეობს საადმირალოს სანაპიროზე. მხარეთმცოდნეების და ბლოგერების აზრით ეს ლომები არიან სანქტ-პეტერბურგის ყველაზე ცნობილი ლომები.

ნავსადგურის უკანასკნელი გადაკეთების დროს ლომები განთავსებული იყო სასახლის ხიდთან ახლოს. ლომების ფიგურები ჩამოასხეს სპილენძისაგან 1832 წელს პეტერბურგის თუჯჩამომსხმელ ქარხანაში. ისინი დაამზადა ხელოსანმა იოჰან პრანგმა მოქანდაკე ივან პროკოფიევის მოდელის მიხედვით. ამავე ქარხანაში ლუდოვიკ შარლემანის ნახატების მიხედვით დაამზადეს ლომების კვარცხლბეკები.

აღწერა
სასახლის ნავსადგური წარმოადგენს გრძელ გრანიტის კიბეების დაღმართს დიდ ნევაზე. კიბის თავში სანაპიროს დონეზე დგას გრანიტის კვარცხლბეკები ლომების გამოსახულებით.

ლომები დგანან თუჯის კვარცხლბეკებზე და შებრუნებულები არიან თავით ერთმანეთისაკენ. ცხოველების მკაცრი სახეები განსაკუთრებული და ექსპრესიულია, მტაცებლების ძალაზე და სისწრაფეზე მიუთითებს ფართო მკერდი, ძლიერი კლანჭები და კუნთიანი სხეულები.

ისტორია
სასახლის ნავსადგურის ტერიტორიაზე ლომების დადგმის იდეა პირველად გაჩნდა ლუიჯი რუსკას პროექტში 1717 წელს. 1828 წლის შემოდგომაზე იყო ნავსადგურისათვის ლომების დეკორატიული ქანდაკებების საკითხის გადაწყვეტის მცდელობა. ყველა ისტორიული დოკუმენტი მიუთითებს, რომ განიხილებოდა ფლორენციის ლომების კოპიოს დადგმა.

1828 წლიდან 1832 წლამდე ნავსადგურის მშენებლობაზე შესვენებაა, ხოლო 1832 წელს როდესაც იმპერატორი დაუბრუნდა ნავსადგურის მშენებლობის საკითხს, ლომები კვლავ დააბრუნეს 1832 წლის სექტემბერში.
კგალაგადის ტრანსსასაზღვრო პარკი

კგალაგადის ტრანსასაზღვრო პარკი — ველური სამყაროს ნაკრძალი და საკონსერვაციო სივრცე სამხრეთ აფრიკაში. პარკი სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკისა და ბოტსვანის ტერიტორიაზე მდებარეობს და ორ მომიჯნავე პარკს აერთიანებს:

სამხრეთ აფრიკის კალაჰარის გემსბოკის ეროვნული პარკი
ბოტსვანის გემსბოკის ეროვნული პარკი

პარკის საერთო ფართობი 37 000კმ²-ია. პარკის ტერიტორიის 3/4 ბოტსვანის ტერიტორიაზე მდებარეობს, 1/4 კი - სამხრეთ აფრიკის ტერიტორიაზე.

2014 წლის სექტემბერიდან ბოტსვანის ეროვნული პარკის ნახევარი ბუნებრივი აირისმოპოვებისთვის გამოიყენება.

ველური სამყარო
პარკი უხვი, მრავალფეროვანი ველური ბუნებით გამოირჩევა. პარკის ტერიტორიაზე დიდი რაოდენობით ძუძუმწოვარი მტაცებლები: ლომები, ავაზები, აფრიკული ლეოპარდები და აფთრები ბინადრობენ. მიგრაციულ ჯოგებს შორის გამორჩეულია ლურჯი გნუების, სპრინგბოკების, კანებისა და წითელი კონგონების ჯოგები. პარკის ტერიტორიაზე 200-ზე მეტი სახეობის ფრინველი ბინადრობს, მათ შორის: ორბი, არწივი, კაკაჩა და ფრინველმდივანი.

2005 წლიდა ეროვნული პარკი ლომების საკონსერვაციო ერთეულად და სამხრეთ აფრიკაში ლომების დასაყრდენად მიიჩნევა.

! 
2002 წლის ოქტომბერში ბოტსვანის მთავრობამ 580კმ² ფართობის ტერიტორია ადგილობრივი ხალხის: ბუშმენებისა და მაიერის თემებისთვის გამოყო. 277.69კმ² ბუშმენთა კულტურული მემკვიდრეობის მიწად, ხოლო 301.34კმ² - მაიერის კულტურული მემკვიდრეობის მიწად გამოცხადდა. ხელშეკრულების მიხედვით ამ მიწებს სამხრეთ აფრიკის ეროვნული პარკების უწყება განაგებს. შეთანხმების თანახმად, თემებისთვის გარკვეული რაოდენობის თანხა გამოიყოფა, რათა ტურისტული საჭიროების კონსტრუქციები აიგოს. ლოჯებს ! (ადგილობრივთა ენაზე გულს ნიშნავს) უწოდეს.
მოკოლოდის ნაკრძალი

მოკოლოდის ნაკრძალი — კერძო, არამომგებიანი ნაკრძალი ბოტსვანის სამხრეთ ნაწილში. ნაკრძალი 1994 წელს დააარსა ფონდმა . ნაკრძალი 30კმ²-ის ფართობს მოიცავს. ნაკრძალის ტერიტორიაზე სხვადასხვა სახეობის ფრინველი, ცხოველი და რეპტილია ბინადრობს, რომელთა ნაწილი იშვიათ და დაუცველ სახეობას მიეკუთვნება, ხოლო ნაწილი გადაშენების პირასაა. მოკოლოდის ნაკრძალი ეროვნული პროგრამის განხორციელებას უწყობს ხელს, რომლის მიზანის თეთრი მარტორქების პოპულაციის დაცვაა.

მოკოლოდის ველური ბუნების ფონდის უმთავრესი მიზანი გარემოსდაცვითი და კონსერვაციის შესახებ განათლების ამაღლებაა. პარკის ტერიტორიაზე სხვადასხვა სახეობის არსება ბინადრობს: სამხრეთული თეთრი მარტორქები, სამხრეთ აფრიკული ლეოპარდები, სამხრეთ აფრიკული ჟირაფები, ზებრები, ანტილოპები, სპილოები, კუდუები, ლაქებიანი ავაზები, ლეოპარდები და იმპალები. პარკი თავშესაფრის სახით შეიქმნა, სადაც ბილიკთა ქსელია გაყვანილი, რომელიც ველური ბუნების ახლოდან ნახვის შესაძლებლობას იძლევა.
ყვითელი ჟილეტების მოძრაობა

ყვითელი ჟილეტების მოძრაობა — საპროტესტო მოძრაობა საფრანგეთში, რომელიც დაიწყო 2018 წლის 17 ნოემბრის დემონსტრაციებით და მალევე გავრცელდა მეზობელ ქვეყნებში, როგორიცაა იტალია , ბელგია და ნიდერლანდები .

პროტესტის მიზეზი გახდა საწვავის ფასის მატება, საარსებო მინიმუმის ზრდა და არაპროპორციული საგადასახადო რეფორმა, რომელიც მომიტინგეთა აზრით დააწვება საშუალო კლასებს, განსაკუთრებით სოფლის და პერიურბანულ დასახლებებში. მოძრაობის მონაწილეები მოითხოვენ ამ ცვლილებების (რეფორმის) შეჩერებას და პრეზიდენტ ემანუელ მაკრონის გადადგომას.

მოძრაობა კარგად იყო ხილვადი საფრანგეთის ქალაქებში, მაგრამ სოფლად უჩვეულო მობილიზებას ჰქონდა ადგილი. პროტესტის სიმბოლოდ შერჩეულ იქნა ყვითელი ჟილეტი, რადგან 2008 წლიდან ყველა მძღოლი ვალდებულია ავტომანქანაში ჰქონდეს მაღალი გარჩევადობის ჟილეტი ტრანსპორტის მართვისას. შედეგად, შუქამრეკლი ჟილეტები ფართოდ ხელმისაწვდომი, იაფი და სიმბოლური გახდა.
სასახლის ნავსადგური

სასახლის ნავსადგური — პატარა ნავსადგური მდინარე დიდი ნევის სანაპიროზე სანქტ-პეტერბურგში, რომელიც შეიქმნა არქიტექტორ კარლ როსის პროექტის მიხედვით საუკუნის პირველ მეოთხედში და გააფორმეს ლომების ქანდაკებებით.

მდებარეობს მთავარი საადმირალოს, სასახლის ხიდისა და ზამთრის სასახლის ახლოს. 2008 წლის მდგომარეობით გამოიყენება სასეირნო კატერების მისაღებად, ხოლო 2004 წელს იყენებდნენ ასევე წყლის ავტობუსების გასაჩერებლად.

ნავსადგური პრაქტიკულად არის ფართო გრანიტის კიბიანი დაღმართი მდინარე დიდ ნევაზე, რომლის ნაპირებზე, თუჯის კვარცხლბეკებზე განთავსებულია ლომების ქანდაკება, რომლებიც ერთმანეთისკენ არიან თავით შებრუნებულები.

ისტორია
ზამთრის სასახლის მიმდებარედ ნევის სანაპიროს გაფორმების პირველი იდეა გაჩნდა 1817 წელს. პირველი შემონახული გეგმა ეკუთვნოდა არქიტექტორ ლუიჯი რუსკას, რომელიც შექმნილი იყო ჯერ კიდევ საადმირალოს თხრილის აგებამდე.

სხვა პროექტი შემონახულია მ. ე. სალტიკოვ-შჩედრინის სახელობის რუსეთის ეროვნული ბიბლიოთეკის ესტამპების განყოფილებაში. იგი უცნობი მხატვრის ნამუშევარია, რომელზეც გამოსახულია ნავსადგური ორი მწოლიარე ლომის გამოსახულებით.

სასახლის ნავსადგური ააშენეს 1820-1824 წლებში. იგი მდებარეობდა სასახლის გასასვლელის მხარეს მდინარე ნევაზე. ამჟამად ამ ადგილზე განთავსებულია სასახლის ხიდი.

ნავსადგური ააშენეს არქიტექტორ კარლ როსის ნახაზების მიხედვით ზამთრის სასახლის მიმდებარე ტერიტორიის კეთიმოწყობის პროექტის ფარგლებში. სამშენებლო სამუშაოებს თავად იმპერატორი ნიკოლოზ კურირებდა, ხოლო აშენებდა ინჟინერი ანდრეი გოტმანი. ამავდროულად ააშენეს პეტრეს დაღმართი მთავარი საადმირალოს დასავლეთ პავილიონთან.
ხურტკმელი

ხურტკმელი — მცენარეთა გვარი ხურტკმელისებრთა ოჯახისა (ადრე ხუნწისებრთა ოჯახი). ეკლიანი ბუჩქებია. მორიგეობით განლაგებული 3–5-ფოთოლაკიანი ფოთლები და მტევნებად შეკრებილი ორსქესიანი ყვავილები აქვთ. ნაყოფი ნაირფერი (თეთრი, ყვითელი, მწვანე, წითელი ან შავი), მრავალთესლიანი ცრუ კენკრაა. გვარში გაერთიანებულია 50-მდე სახეობა, რომლებიც ბუნებრივადაა გავრცელებული ჩრდილოეთ ამერიკაში, ევროპასა და აზიაში. ყოფილ სსრკ-ში ხურტკმელის სამი სახეობა იზრდებოდა, მათგან საქართველოში 1 — იზრდება; გვხვდება მთის ზედა სარტყლის ტყეებში, ზღვის დონიდან 1500–2000 მ. ეს სახეობა ხურტკმელის მრავალი კულტურული ფორმის წინაპრად ითვლება.

თანამედროვე კლასიფიკაციაში ხურტკმელი, როგორც გვარი აღარ გამოიყენება და მისი სახეობები მოცხარის გვარში ერთიანდება. ხურტკმელი მიიჩნევა ქვეგვარად .

ხურტკმელი ერთ-ერთი ადრეულა კენკროვანი კულტურაა. მსხმოიარობას იწყებს დარგვიდან მე-2–მე-3 წელს. ზრდასრულ
ნარგაობათა მოსავლიანობა 25–30 ტ/ჰა აღწევს. ხურტკმელის კენკრა შეიცავს (%-ობით): შაქრებს 8 — 11, ორგანულ მჟავებს 1,2–1,7, პექტინოვან ნივთიერებებს 0,88; (30– 60 მგ 100 გ წვენში), 6, ვიტამინებს, პროვიტამინს (კაროტინი), რკინის მარილებს, ფოსფორს. ხურტკმელის მწიფე და მკვახე კენკრას იყენებენ გადასამუშავებლად (მურაბა, კომპოტი), მწიფეს — საჭმელად (როგორც ნედლად, ისე გაყინულს), აგრეთვე საღვინედ და წვენებისათვის.

ცნობილია ხურტკმელის 1500-მდე ჯიში, რომლებიც იყოფა ევროპული და ამერერიკული წარმოშობის ჯიშებად. ყოფილ სსრკ-ში დარაიონებული იყო 100-ზე მეტი ჯიში. ხურტკმელს შედარებით დიდ ზიანს აყენებენ ხერხიები.
ჩვეულებრივი ხურტკმელი

ჩვეულებრივი ხურტკმელი ან უბრალოდ ხურტკმელი — ორლებნიანი მცენარე ხურტკმელისებრთა ოჯახისა. გავრცელებულია ევროპაში, ჩრდილოეთ აფრიკაში, კავკასიაში, მცირე აზიასა და ჩრდილოეთ ამერიკაში; საქართველოში იზრდება მთის ზედა სარტყლის ტყეებში, ზღვის დონიდან 1500–2000 მ. მცენარის სიმაღლე 1–1,2 მ. აქვს 3-ფოთოლაკიანი ფოთლები, მუქი ნაცრისფერი ან მუქი ყავისფერი ქერქი. ახალი ყლორტები ცილინდრისებური, მონაცრისფრო, წვრილი ეკლებით და შავი ლაქებით დაფარულია. ფოთოლი ყუნწიანია, მომრგვალო ან კვერცხისებური ფორმა აქვს, სიგრძეში 6 სმ-მდეა; ყვავილი ორსქესიანი, მომწვანო ან მოწითალოა, ყვავის მაისში. ნაყოფი კენკრაა, აქვს ოვალური ან სფერული ფორმა, სიგრძეში 12 მმ-მდეა, მწვანე, ყვითელი ან მეწამული ფერისაა, მწიფს ივნის-აგვისტოში. ეს სახეობა ხურტკმელის მრავალი კულტურული ფორმის წინაპრად ითვლება.
ალარჩინის ხიდი

ალარჩინის ხიდი — ხიდი სანქტ-პეტერბურგის საადმირალოს რაიონში გრიბოედოვის არხზე. აკავშირებს კოლომენისა და პოკროვსკის კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა - 26,5 მეტრი, სიგანე - 15,8 მ. ხიდი არის რუსეთის ფედერაციის ფედერალური მნიშვნელობის არქიტექტურული ძეგლი და იცავს სახელმწიფო.

მდებარეობა
მდებარეობს ინგლისის პროსპექტის კუთხეში. ხიდთან ახლოს მდებარეობს სანქტ-პეტერბურგის მეხუთე გიმნაზია, რომელშიც ქალაქში ერთ-ერთი პირველი ქალთა კურსები გაიხსნა (უფასო გაკვეთილები ალარჩინის ხიდთან).

დინების ზემო მიმართულებით მდებარეობს მოგილევსკის ხიდი, ხოლო ქვემო მიმართულებით — კოლომენსკის ხიდი.

უახლოესი მეტრისადგურია „სადოვაია“, რომელიც მდებარეობს 2 კილომეტრში.

სახელწოდება
აღნიშნული სახელწოდება ცნობილია 1761 წლიდან და წარმოიშვა ანდრეი ალატჩანინოვის გვარის დამახინჯებით, რომელიც აქვე ცხოვრობდა საუკუნის დასასრულს. 1790 წლამდე გამოიყენებოდა ფორმა ალარჩინოვის ხიდი, ხოლო ამჟამინდელი სახელწოდება ცნობილია 1776 წლიდან.

ისტორია
1753 წლისათვის ამ ადგილზე მოქმედებდა ხის ხიდი. 1783-1785 წლებში ააგეს ახალი ხიდი ტიპური პროექტის მიხედვით, რომელიც შეიმუშავეს კრიუკოვის არხის ხიდისათვის. ხიდი იყო ხის, სამმალიანი, მოპირკეთებული გრანიტით, შუა მალა იხსნებოდა. პროექტის ავტორი უცნობია. 1840 წელს გახსნადი მალა შეცვალეს, მუდმივი მალით.

1906-1908 წლებში ინგლისის ქუჩაზე ტრამვაის ხაზის მშენებლობის გამო ხიდი გადააკეთეს ინჟინრების ვიაჩესლავ ბერსის, ანდრეი პშენიცკისა და არქიტექტორ ალექსეი ზაზერსკის პროექტის მიხედვით.
კატლაბუჰი

კატლაბუჰი — ჭალის ტბა უკრაინაში, ოდესის ოლქის იზმაილის რაიონში. მდებარეობს მდინარე დუნაის ქვემოწელში, ზღვის დონიდან დაახლოებით 1 მ სიმაღლეზე. გამოიყენება როგორც წყალსაცავი. მიეკუთვნება დუნაისპირა ტბათა ჯგუფს. ზედაპირის ფართობი 50-69 კმ², მაქსიმალური სიღრმე 4 მ. ტბის სამხრეთი ნაპირები დაბალია, დაჭაობებული, ხოლო ჩრდილოეთი — ამაღლებული, ადგილ-ადგილ ფლატეებიანი. ერთვის მდინარეები: დიდი კოტლაბუჰი, ტაშბუნარი და ენიკა. ზამთარში იყინება. მდიდარია თევზით. ნაპირებზე გაშენებულია რამდენიმე დასახლებული პუნქტი.
პეტერგოფის კაპელა

}
| რელიგიური_წევრობა = რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესია
| წესჩვეულება =
| პროვინცია =
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი = გაუქმებული
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა =
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება =დიახ
| ხუროთმოძღვარი = ადამ მენელასი, იოსებ შარლემანი, კარლ ფრიდრიხ შინკელი
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი = ნეოგოთიკა
| ფასადის_მიმართულება =
| ნოვატორული =
| თარიღდება = 1831-1834
| მშენებლობის_ფასი =
| დეტალები =
| ტევადობა =
| სიგრძე =
| სიგანე =
| ნავის_სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| გუმბათის_სიმაღლე_გარე =
| გუმბათის_სიმაღლე_შიდა =
| გუმბათის_დიაგ_გარე =
| გუმბათის_დიაგ_შიდა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| მინარეთის_სიმაღლე =
| წვეტის_რაოდენობა =
| წვეტის_სიმაღლე =
| მასალა =
| =
| =
| =
| =
| განედი = 59.880556
| გრძედი = 29.930833
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
პეტერგოფის კაპელა — უმოქმედო მართლმადიდებლური ტაძარი პეტერგოფში, ალექსანდრიის პარკში. აგებულია 1831-1834 წლებში.

ისტორია
1829 წელს, კოტეჯის მშენებლობის დასრულების შემდეგ დადგა კარის ეკლესიის აგების აუცილებლობა. ადგილი მომავალი ეკლესიისათვის შეარჩია თავად იმპერატორმა ნიკოლოზ -მა.

გეგმა და ფასადების პროექტი შეასრულა ცნობილმა გერმანელმა ხუროთმოძღვარმა კარლ ფრიდრიხ შინკელმა. მშენებლობის მეთვალყურეობას კი ახორციელებდა არქიტექტორი ადამ მენელასი, რომლის გარდაცვალების შემდეგ, 1831 წლის სექტემბრიდან მისი როლი შეითავსა იოსებ შარლემანმა.

ეკლესიის საძირკვლის საზეიმო ჩაყრა გაიმართა 1831 წლის 24 მაისს, რომელიც შეასრულა იმპერატორის მოძღვარმა ნიკოლოზმა. 1834 წლის ზაფხულში ეკლესიის მშენებლობა დასრულდა და ამავე წლის 3 ივლისს შედგა ტაძრის საზეიმო კურთხევის ცერემონია. აკურთხეს ალექსანდრე ნეველის სახელზე. კურთხევის ცერემონია კვლავ პროტოპრესვიტერმა ნიკოლოზმა წარმართა.

ტაძარი იყო იმპერატორების ოჯახის კარის ეკლესია, ღვთისმსახურება მასში მხოლოდ ზაფხულის განმავლობაში აღევლინებოდა.

1918 წელს ეკლესია საბჭოთა ხელისუფლებამ დახურა. 1920 წელს შენობაში გახსნეს მუზეუმი, მაგრამ მალევე დახურეს. 1933 წელს მისი კაპიტალური რემონტის შემდეგ შენობაში განათავსეს პარკ ალექსანდრიის ისტორიის მუზეუმი.

მეორე მსოფლიო ომის დროს კაპელა მნიშვნმელოვნად დაზარალდა. 1970-1999 წლებში მიმდინარე სარესტავრაციო სამუშაოების დასრულების შემდეგ მასში კვლავ მუზეუმი გაიხსნა.

შენობა აკურთხეს, მაგრამ მასში ღვთისმსახურება არ მიმდინარეობს. 2003 წელს ეკლესიის შენობას კვლავ სარესტავრაციო სამუშაოები ჩაუტარდა, რომლის დასრულების შემდეგ 2006 წლის 4 ივნისს ეკლესია საზეიმოდ აკურთხა სანქტ-პეტერბურგისა და ლადოგის მიტროპოლიტმა ვლადიმირ კოტლიაროვმა.

2006 წლის 26-27 სექტემბერს შენობაში დასვენებული იყო იმპერატრიცა მარია თევდორეს ასულის ნეშტი, რომელიც ჩამოასვენეს დანიიდან რათა დაეკრძალათ სანქტ-პეტერბურგის პეტრე-პავლეს ციხესიმაგრეში.