iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ლუი-ევგენი კავენიაკი

ლუი-ევგენი კავენიაკი (; დ. 15 ოქტომბერი, 1802, პარიზი, საფრანგეთი — გ. 28 ოქტომბერი, 1857, იურნე, საფრანგეთი) — ფრანგი მარშალი, პოლიტიკოსი, დიპლომატი, საფრანგეთის სახელმწიფო მოღვაწე, 1848 წლის რევოლუციის აქტიური მონაწილე და ერთ-ერთი ორგანიზატორი. პრემიერ-მინისტრი 1848 წელს, იმავე წელს დანიშნული იყო ალჟირის გუბერნატორად და ომის მინისტრად.

1830 წელს მსახურობდა ლუი-ფილიპ ორლეანელის ერთგულთა არმიაში. 1831 წელს დაითხოვეს ჯარიდან რესპუბლიკური შეხედულებების გამო, მაგრამ 1832 წელს გაიწვიეს ალჟირში და დანიშნეს აფრიკის ფრონტის მეთაურად. მისი სარდლობით ფრანგებმა ოსმალთა მფლობელობაში მყოფი ალჟირის ოკუპირება მოახერხეს.

1848 წლის თებერვალში მონაწილეობა მიიღო რევოლუციაში. იმავე წელს დაიკავა სხვადასხვა თანამდებობები, მათ შორის პრემიერ-მინისტრიც. ივნისში სასტიკად ჩაახშო მუშათა აჯანყება, რომლის დროსაც 12,000-მდე ადამიანი დაიღუპა. მალევე მთელ ქვეყანაზე კონტროლის დამყარება განიზრახა, რაც ვერ მოახერხა. 1848 წლის 20 დეკემბერს საფრანგეთში პირველი საპრეზიდენტო არჩევნები ჩატარდა, რომლის შედეგად დამყარდა საფრანგეთის მეორე რესპუბლიკა და პრეზიდენტად არჩეულ იქნა ნაპოლეონ . კავენიაკმა ვერ მოახერხა ძალაუფლების შენარჩუნება და არჩევნების დღესვე დატოვა პოსტი.

თანამდებობის დატოვების შემდეგ აქტიურად ჩაერთო ოპოზიციის მხარეს. ის 1851 წელს მცირე ხნით დააპატიმრეს კიდეც. პატიმრობის შემდეგ ის დაოჯახდა და სიცოცხლის ბოლო წლები იურნეში გაატარა, სადაც აღესრულა 1857 წელს, 55 წლის ასაკში.
პეროქსინიტრიტის იონი

პეროქსინიტრიტი (ხანდახან მოიხსენიება, როგორც პეროქსონიტრიტი) — იონი, რომლის ფორმულაა −. წარმოადგენს ნიტრატის, 3- არასტაბილურ სტრუქტურულ იზომერს. მიუხედავად იმისა, რომ მისი შესაბამისი მჟავა არასტაბილური ნაერთია, პეროქსინიტრიტი საკმაოდ სტაბილურია ტუტე ხსნარებში. მიიღება წყალბადის პეროქსიდის ურთიერთქმედებით ნიტრიტებთან:
22 + 2 → − + 2

პეროქსინიტრიტი მჟანგავ და მანიტრირებელ ნივთიერებას წარმოადგენს. მისი მჟანგავი თვისებების გამო პეროქსინიტრიტს შეუძლია დააზიანოს მოლეკულების საკმაოდ დიდი ნაირსახეობები უჯრედებში, (მაგალითად დნმ და პროტეინები. ცოცხალ ორგანიზმებში პეროქსინიტრიტების წარმოქმნა აღწერილია როგორც სუპეროქსიდის თავისუფალი რადიკალის აზოტოვან ოქსიდთან:
•2− + • → 2−

ამ ორი თავისუფალი რადიკალის შეერთებით ვიღებთ პეროქსინიტრიტს. მოლეკულას, რომელიც არ წარმოადგენს თავისუფალ რადიკალს. ის ძლიერი მჟანგავია.

ლაბორატორიაში პეროქსინიტრიტის ხსნარის მიღება შესაძლებელია მაღალი მჟავიანობის მქონე წყალბადის პეროქსიდის ზემოქმედებით ნატრიუმის ნიტრიტზე მისი შემდგომი ნატრიუმის ტუტით ნეიტრალიზაციით. მისი კონცენტრაციის მაჩვენებელია სინათლის შთანთქმა 302 ნმ დიაპაზონში( 12, 302 = 1670 −1 −1).

როგორც ნუკლეოფილი
− ურთიერთქმედებს ნუკლეოფილურად ნახშირბადის დიოქსიდთან. ცოცხალ ორგანიზმებში ნახშირბადის დიოქსიდი დაახლოებით 1მმ-ს წარმოადგენს და მისი რეაქცია −-სთან ძალიან სწრაფად მიმდინარეობს. აქედან გამომდინარე ფიზიოლოგიური რეაქციების მიმდინარეობისას −-ს რეაქცია ნახშირბადის დიოქსიდთან სრულდება ნიტროზოპეროქსიკარბონატი წარმოქმნით (2−). 2− თავისი მხრივ განიცდის ჰომოლიზს კარბონატის რადიკალისა და აზოტის დიოქსიდის წარმოქმნით. დროის დაახლოებით 66%-ის განმავლობაში ეს ორი რადიკალი თავიდან ერთდება ნახშირბადის დიოქსიდისა და ნიტრატების წარმოქმნით. დანარჩენ დროს ისინი იხსნებიან გამხსნელში და წარმოქმნიან თავისუფალ რადიკალებს. სწორედ ეს რადიკალები (კარბონატისა და აზოტის დიოქსიდის) წარმოადგენენ მიზეზს, რის გამოც პეროქსინიტრიტს უჯრედის დაზიანება შეუძლია.

პეროქსიაზოტოვანი მჟავა
ვლასოვკა - 1

ვლასოვკა - 1 — ბრინჯაოს ხანის უძველესი ნამოსახლარი, რომელიც მდებარეობს ტარასოვის რაიონის ტერიტორიაზე, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია.

ისტორია
როსტოვის ოლქი თავისი ხელსაყრელი ბუნებრივი პირობების გამო ძველად მჭიდროდ იყო დასახლებუული.

გვიანი ბრინჯაოს ეპოქის (ძვ. წ. - სს.) ეთნოკულტურული გაერთიანება ძელური კულტურა გავრცელებული იყო აღმოსავლეთ ევროპის სტეპისა და ტყე-სტეპის ზონაში დნეპრიდან ურალამდე. დონის ტერიტორიაზე მოითვლიან 10 დასახლებას და ათასამდე სამარხს, რომელიც სრუბნის კულტურას მიეკუთვნება. სრუბნის კულტურის აყვავების ხანაში ადამიანები ცხოვრობდნენ ჭალის ტერასებში, დასახლებასთან ახლოს მდებარეობდა მათი სამარხები.

ბრინჯაოს ხანის ძველი ნამოსახლარი როსტოვის ოლქში აღმოაჩინეს ტარასოვის რაიონში ელექტროფიკაციის სამუშაოების მიმდინარეობის დროს. აქ თავის დოზე გაატარეს ნავთობსადენი. ელექტროსადენების გაყვანის გამო მიმდინარეობდა მიწის სამუშაოები სტანიცებს სუხოდოლნაიასა და როდიონოვო-ნესვეტაისკაიას შორის, რომლის დროსაც მუშები წააწყდნენ არტეფაქტებს. სამუშაოების მიმდინარეობის ადგილზე გამოძახებულმა როსტოველმა არქეოლოგებმა აღმოაჩინეს არქეოლოგიური ობიექტი, რომელიც ბრინჯაოს ხანას მიაკუთვნეს. დასახლებამ მიიღო დასახელება ვლასოვკა - 1, რადგან იგი მდებარეობდა როსტოვის ოლქის ტარასოის რაიონის ხუტორ ვლასოვკიდან 1 800 მეტში. 288 მ² ტერიტორიაზე არქეოლოგებმა დაიწყეს გათხრები.

აღმოჩენილი ბრინჯაოს ხანის უძველესი დასახლება მდებარეობდა მდინარე ალტაპოვის (დონის აუზი) მარჯვენა ნაპირზე. აღმოჩენილი საომარი ნივთები განეკუთვნებოდა სრუბნის კულტურას მისი მეორე განვითარების პერიოდში. დასახლება, სავარაუდოდ იყო დროებითი, რაზეც მიუთითებს საცხოვრებლის ნაშთები. საცხოვრებლის ასაშენებლად ადამიანები იყენებდნენ ისეთ მასალებს, რომელიც დიდხანს არ გაძლებდა. ასევე შესაძლებელია, რომ უძველესმა ადამიანებმა გადასახლებამდე დაშალეს და თან წაიღეს საცხოვრებლების ნაწილი.

არქეოლოგიური გათხრების ადგილზე აღმოაჩინესნახევრად მიწური საცხოვრებლები, საყოფაცხოვრებო და ნადირობის ნივთები. გათხრილ კულტურულ ფენაში ასევე აღმოჩენილია შემდეგი ნივთები: ნაძერწი კერამიკის ნაჭრები, თიხისა და ქვის ნივთები, შინაური ცხოველების (თხა, ხარი, ცხენი, ცხვარი) ძვლები. სალტოვო-მაიაკის კულტურის ნივთები (ძვ. წ. - სს), ენეოლითის ხანის ქვის ისრები (განეკუთვნებოდა მოსახლეობის განსახლების ადრეულ პერიოდს).
ჩერტკოვოს ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმი

ჩერტკოვოს ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმი — მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი ჩერტკოვოს რაიონის სოფელ ჩერტკოვოში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. მუზეუმი დაარსდა 1983 წელს.

მუზეუმის მისამართი: 346000, როსტოვის ოლქი, ჩერტკოვოს რაიონი, სოფელი ჩერტკოვო, პიონერთა ქუჩა № 27.

ისტორია
ჩერტკოვოს ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმი შეიქმნა ჩერტკოვოს რაიონის სახალხო დეპუტატთა საბჭოს აღმასკომის 1983 წლის 21 სექტემბრის № 368 გადაწყვეტილების საფუძველზე.

ამჟამად ეს არის არაკომერციული ორგანიზაცია „კულტურის მუნიციპალური საბიუჯეტო დაწესებულება ჩერტკოვოს ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმი“. მუზეუმი იმყოფება მუნიციპალიტეტის კუთვნლებაში. მუზეუმის დირექტორია ვლადიმირ ოლიფირი.

მუზეუმის ექსპოზიცა ჩამოყალიბდა ადგილობრივი მოსახლეობისა და არქეოლოგიური გათხრების შედეგად, რომლებიც მიმდინარეობდა ჩერტკოვოს რაიონში. 2015 წლის მონაცემებით მუზეუმში ინახება 2 706 ერთეული ექსპონატი, რომელიც მოიცავს ფოტოებს, დოკუმენტებს, ისტორიისა და კულტურის საგნებს და სხვ. მუზეუმის ექსპოზიცია მოგვითხრობს როსტოვის ოლქის ჩერტკოვოს რაიონისა და მისი მოსახლეობის ისტორიისა და კულტურის შესახებ. მუზეუმში ინახება ექსპონატები და მასალები, რომლებიც მოგვთხრობენ რაიონის სპორტსმენების მიღწევებზე. მათ შორისაა - ფოტოები, ჯილდოები, თასები და სხვ. მუზეუმში ასევე განთავსებულია რაიონის ტერიტორიაზე გავრცელებული ცხოველების ფიტულები: ირემი, ციყვი, თრია, ასევე ფრინველები.

მუზეუმში ცენტრალური ადგილი უჭირავს მეორე მსოფლიო ომის ერთ-ერთი ბრძოლის ამსახველ დიორამას, ბრძოლაში მონაწილეობდნენ საბჭოური და გერმანელული ავიაცია, ტანკები, ქვეითი ნაწილები. დიორამაზე წარმოდგენილია მეორე მსოფლიო ომის დროინდელი ნივთები: ავტომატები, რაციები, საბრძოლო მასალების ყუთები, სამხედრო ჩაფხუტები, თოფები, ნაღმები და სხვა მასალები.

ჩერტკოვოს ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმში მიმდინარეობს გამოფენები, აქცია „ღამე მუზეუმში“ და სხვ. მუზეუმის თანამშრომლები სკოლის მოსწავლეებისთვის კითხულობენ ლექციებს. 2015 წლის მონაცემებით წელიწადში მუზეუმს სტუმრობს 3 300 ვიზიტორი.
კუიბიშევოს ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია

კუიბიშევოს ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია — მართლმადიდებლური ეკლესია კუიბიშევოს რაიონის სოფელ კუიბიშევოში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. აგებულია 1843-1860 წლებში.

ეკლესიის მისამართი: 344048, რუსეთი, როსტოვის ოლქი, კუიბიშევოს რაიონი, სოფელი კუიბიშევო, როსტოვის ქუჩა № 24-ა.

ისტორია
1785 წლის თებერვალში სოფელ გოლოდაევკაში (ამჟამად კუიბიშევო) დაიწყეს ხის ეკლესიის მშენებლობა ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე. ეკლესია ააშენეს გენერალ-მაიორ დ. მარტინოვის ფინანსებით. ორი წლის შემდეგ ეკლესიის მშენებლობა დაასრულეს და აკურთხეს. დროთა განმავლობაში ხის ეკლესია დაძველდა. საჭირო გახდა სოფელში ახალი ეკლესიის აგება. 1838 წელს ადგილობრივი ხელისუფლების ბრძანებით ხის ეკლესია დაანგრიეს.

მრევლის თხოვნით 1836 წელს სოფელში ააშენეს სამლოცველო სახლი. ახალი ხის სამლოცველო სახლი აკურთხეს 1836 წლის დეკემბერში.

1843 წელს სოფელში დაიწყო ქვის ეკლესიის მშენებლობა. ეკლესიას აშენებდნენ მემამულე მარტინოვების ფინანსებით. მოუსავლიანობის გამო მემამულეებს შორის დაპირისპირებამ ეკლესიის მშენებლობა 1860 წლამდე გააჭიანურა. ბოლოს და ბოლოს ეკლესია ააშენეს თუმცა გეგმისაგან საკმაოდ განსხვავებით. ამ ეკლესიამ იარსება 1938 წლამდე, როდესაც იგი მთლიანად დაანგრიეს.

1991 წლამდე სოფელში ეკლესია არ იყო. 1991 წელს აქ ააგეს ახალი სამლოცველო სახლი. სოფელში განახლდა სამრევლო ცხოვრება და კვლავ დაიწყეს ფიქრი ახალი ეკლესიის აგებაზე. ეკლესიის მშენებლობა მრევლის სახსრებით დაიწყო 2003 წელს, როდესაც საფუძველი ჩაუყარეს ეკლესიის მშენებლობას. მშენებლობა გაგრძელდა 2007 წლამდე. 2009 წელს გადახურეს ეკლესია და სამრეკლო. ეკლესიისთვის შეიძინეს 420 კილოგრამიანი ზარი. 2012 წელს ეკლესიაზე დააყენეს შვიდი მოოქროვილი გუმბათი. ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე ეკლესია აკურთხეს 2014 წლის დეკემბერში.

ამჟამად ეკლესია მოქმედია. ეკლესიასთან მოქმედებს საკვირაო სკოლა. ეკლესიის წინამძღვარია მღვდელი ანდრეი (ბესპალოვი).
ლორდ-პროტექტორი

ლორდ-პროტექტორი სახელმწიფოს მეთაურის ტიტული ან წოდება ბრიტანულ საკონსტიტუციო სამართლაში. ის არის აგრეთვე ბრიტანეთის სახელმწიფოს მეთაურთა ტიტული ეკლესიაში, რომელსაც ისინი მეთაურობენ. ზოგჯერ დროებით მმართველთა ტიტულად გამოიყენება, მაგალითად, როგორც რეგენტი, რომელიც მონარქის არყოფნის დროს მართავს სახელმწიფოს.

ამ ტიტულს თავდაპირველად მეფისწულები ან სხვა დიდგვაროვნები იყენებდნენ, რომლებიც სამეფოს მფარველობაზე იღებდნენ პასუხისმგებლობას, სანამ ინგლისელი მონარქი ჯერ კიდევ ბავშვი იყო ან სხვა მიზეზით ვერ ახერხებდა სამეფოს მართვას. ლორდ-პროტექტორი ასევე იცავდა საერო ინტერესებს ეკლესიაშიც.

დიდი ბრიტანეთის ყველაზე ცნობილი ლორდ-პროტექტორი იყო ოლივერ კრომველი, რომელმაც მნიშვნელოვანი კვალი დატოვა გაერთიანებული სამეფოს ისტორიაში.
უფერული ცუკურუ ტაძაკი და მისი პილიგრიმობის წლები

უფერული ცუკურუ ტაძაკი და მისი პილიგრიმობის წლები — იაპონელი მწერალ ჰარუკი მურაკამის მეცამეტე რომანი, რომელიც 2013 წლის 12 აპრილს გამოქვეყნდა. ერთ თვეში გაიყიდა მისი ერთი მილიონი ეგზემპლარი.

შინაარსი
ამ რეალისტურ რომანში მესამე პირი მოგვითხრობს ცუკურუ ტაძაკის წარსულსა და აწმყოზე. ცუკურუ ტაძაკი არის ადამიანი, რომელსაც სურს გაიგოს, რა მოხდა თექვსმეტი წლის წინ მის ცხოვრებაში.

1990-იან წლებში ცუკურუ ტაძაკი ცხოვრობდა თავის მშობლიურ ქალაქში, ნაგოიაში. ახალგაზრდა ცუკურუ გატაცებული იყო რკინიგზებით. საშუალო სკოლაში სწავლის დროს იგი ოთხ თანატოლს დაუმეგობრდა, რომელთა ოთხივე გვარი ფერებს აღნიშნავდა. ტაძაკი კი ნიშნავს „უფერულს“.
მაგრამ ერთ დღეს, 1995 წელს, მეგობრებმა ყოველგვარი ახსნის გარეშე ზურგი აქციეს და მიატოვეს.

პერსონაჟები
მთავარი პერსონაჟები
ცუკურუ ტაძაკი — რომანის მთავარი გმირი, რომლის გვარიც არ აღნიშნავს ფერს. არის 36 წლის, მარტოხელა. ბავშვობიდან რკინიგზებით არის გატაცებული. ცხოვრობს ტოკიოშო. მუშაობს სარკინიგზო კომპანიაში.
რიაჟენოეს წმინდა გიორგის ეკლესია

რიაჟენოეს წმინდა გიორგის ეკლესია — მართლმადიდებლური ეკლესია მატვეევო-კურგანის რაიონის სოფელ რიაჟენოეში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. აგებულია 1843-1860 წლებში.

ეკლესიის მისამართი: 344048, რუსეთი, როსტოვის ოლქი, მატვეევო-კურგანის რაიონი, სოფელი რიაჟენოე, პუშკინის ქუჩა № 58.

ისტორია
დაახლოებით 1776 წელს კრიგსკომისარმა გრიგორ კოვალევსკიმ მდინარე მიუსის საზღვარზე მიიღო 3 300 დესეტინა (3 597 ჰა) მიწის ნაკვეთიდა იქ დააარსა სლობოდა რიაჟენოე. სლობოდის დასახლების შემდეგ 1794 წელს მან მიიღო გადაწყვეტილება აეშენებინა ეკლესია წმინდა გიორგის სახელზე.

მშენებლობის ადგილი აკურთხა 1797 წელს ტაგანროგელმა მღვდელმონაზონმა იოანე ანდრეევმა. მშენებლობის ადგილზე დადგეს ჯვარი. როსტოვის მაზრის სლობოდა რიაჟენოეს მღვდლად დანიშნეს იოანე ჟულკევიჩი. რამდენიმე ხნის შემდეგ სოფელში ააგეს ქვის ხუთგუმბათიანი ეკლესია, რომელიც 1936 წლამდე მოქმედებდა. 1936 წელს იგი დაანგრიეს. ყოფილი ეკლესიის ადგილზე ააშენეს სოფლის კულტურის სახლი.

საეკლესიო ღვთისმსახხურება სოფელში გაგრძელდა 1948 წლიდან ახალ სამლოცველო სახლში მღვდელ ლუკიანეს მიერ. 1990-იან წლებში სოფელში შეიქმნა საეკლესიო საზოგადოება. წმინდა გიორგის ეკლესიასთან გაიხსნა საკვირაო სკოლა. 2009 წელს სოფელ რიაჟენოეს ცენტრში ააგეს ეგვტერი, რომელიც ამჟამადაც მოქმედებს.

2013 წლის ნოემბრიდან როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის მიტროპოლიტმა მერკურიმ წმინდა გიორგის ეკლესიის წინამძღვრად დანიშნა იოსებ მაკარენკო. ამავდროულად სოფელში სოფლის ყოფილი აუზის ტერიტორიაზე დაიწყო ახალი ქვის ეკლესიის მშენებლობა. ეკლესიასთან ააშენეს სამრეკლო, შენობას დადგეს რუსული გუმბათი. ტაძარი განკუთვნილია ერთდროულად მლოცველი 700 მორწმუნისათვის. ეკლესიის მშენებლობაში თავისი წვლილი შეაქვს, როგორც სოფლის მოსახლეობას, ასევე სასოფლო საკრებულოს ადმინისტრაციას გალინა ბუხტიაროვაიას სახით.

ამჟამად ეკელსიაში დაცულია საბჭოთა პერიოდს გადარჩენლი ხატები, ხოლო საკურთხეველში შემონახულია ყოფილი ეკლესიის კანკელის ხატი.

ეკლესიის ძირითადი დღესასწაულია ახალი სტილით 6 მაისი.
ბულბულა ქვიშხეთელი

ბულბულა ქვიშხეთელი — ქართველი სახელოვანი ქალი. მისი დაბადებისა და გარდაცვალების თარიღი უცნობია, ასევე უცნობია მისი გვარი.

ბიოგრაფია
ქვიშხეთიდან 2-3 კილომეტრის დაშორებით, მტკვრის ხეობაში ატყორცნილია მაღალი მთა, მასზე აგებულია დიდი ციხე-კოშკი, შიგნით ჩაყრილია ვებერთელა ქვევრები, საფიქრებელია, წლის მარაგისათვის. გადმოცემით ეს ციხე-კოშკი აშენებული უნდა იყოს მეთექსვმეტე საუკუნეში. ხალხი ლეკთა თვდასხმისაგან თავის დასაცავად ამ კოშკში იხიზნებოდა. სოფლიდან კოშკამდე მივყავართ ერთ გზას, რომელსაც ხალხი „ლეკის გზას“ უწოდებს. ციხის ხელში ჩაგდების მიზნით ეს გზა ლეკებს გაუკეთებიათ. ერთხელ ლეკთა დიდი ბრბო დაესხა სოფელს. მტრის წინააღმდეგ ბრძოლის მეთაურობა გლეხის ქალმა ბულბულამ იკისრა. მან სასწრაფოდ შეადგინა დამცველი რაზმი, მცირე ხნით მოიგერია ლეკთა იერიში და ხალხი დიდძალი სანოვაგით ციხე-კოშკი დააბინავა. ციხე-კოშკს ჰქონდა საიდუმლო გვირაბი, საიდანაც კოშკში სასმელი წყალი შემოჰქონდათ. ბულბულა თავისი რაზმით ციხის ქონგურებიდან უთვალთვალებდა მოახლოვებულ ლეკებს. მტერი ყველანაირ ღონეს ხმარობდა, მაგრამ ციხეში მაინც ვერ შედიოდა. ეძებდა საიდუმლო გზას, წყალსადენს, მაგრამ ამაოდ. იმედგაცრუებულ ლეკებს წყლის სათავე არ აღმოეჩინათ, ბოლოს დაიჭირეს სახედარი , რომელიც იქვე ტყის პირას ძოვდა, მოაწყურეს და ციხე-კოშკის გარშემო რამდენიმეჯერ შემოატარეს იმ იმედით, რომ თუ სადმე ნიადაგში წყალია, სახედარი შეიგრძნობს და გაჩერდებაო. ასეც მოხდა. ნიადაგი გათხარეს, ამოყარეს წლის მილები. ციხეში შეხიზნულთ უწყლოდ გაუჭირდათ ყოფნა და იძულებული გახდნენ წყლის სათავის აღსადგენად ვინმე გაეგზავნათ. სათავის აღდგენა რაზმის მეთაურმა ბულბულამ იკისრა, სასწრაფოდ გამოვიდა ციხე-კოშკიდან და მალულად გასწია წყლის სათავისაკენ. ჩასაფრებულმა ლეკებმა ქალი შეიპყრეს, ციხეში შესასვლელი გზის სწავლება მოსთხოვეს და სიცოცხლის შენარცუნება აღუთქვეს. ბულბულამ მოძალადეებს ციხე-კოშკამდე მისასვლელი შორი გზა ასწავლა. მტერი დაადგა ბულბულას ნასწავლებ გრძელ გზას, ქალი კი სასწრაფოდ მივიდა წლის სათავესთან, გაასწორა მილები და ციხისაკენ მოკლე გზით გაიქცა. გაქცეული ქალი ლეკებმა შენიშნეს, თავგანწირულ დედაკაცს გზა გადაუჭრეს, ბულბულა ლეკთა ბრბოს გაუძალიანდა და ნაკუწნაკუწად აქციეს. მტერმა აიღო ციხე-სიმაგრე, ხალხი შეიპყრო და ტყვედ წაიყვანა. გავიდა ხანი. ხალხმა გმირი ქალის პატივსაცემად ციხე-კოშკსა და სოფელს ბულბულა შეარქვა.
ალექსანდროვკის ალექსი ღვთისკაცის ეკლესია

ალექსანდროვკის ალექსი ღვთისკაცის ეკლესია — მართლმადიდებლური ეკლესია მატვეევო-კურგანის რაიონის სოფელ ალექსანდროვკაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. აგებულია 1807-1811 წლებში.

ეკლესიის მისამართი: 344048, რუსეთი, როსტოვის ოლქი, მატვეევო-კურგანის რაიონი, სოფელი ალექსანდროვკა, მოსკოვის ქუჩა № 47-ა.

ისტორია
სოფელი ალექსანდროვკა დააარსა დონის კაზაკთა ატამანმა ალექსი ილოვაისკიმ. 1807 წელს უკვე ატამანის გარდაცვალების შემდეგ, მისი მფარველი ანგელოზის, ალექსი ღვთისკაცის პატივისცემის ნიშნად, მისმა ცოლმა დაიწყო ერთსაკურთხევლიანი ეკლესიის მშენებლობა წმინდანის სახელზე. ეკლესიის მშენებლობა აკურთხეს 1811 წელს.

ეკლესია იყო ქვისგან აგებული, მას ჰქონდა დიდი აფსიდი და მცირე გუმბათი. ეკლესიაზე მიდგმულ სამრეკლოს ჰქონდა სამი იარუსი. ეკლესია გადაურჩა ოქტომბრის რევოლუციასა და რუსეთის სამოქალაქო ომს. ალექსანდროვკის ალექსი ღვთისკაცის ეკლესია 1930-იან წლებშ დაიხურა და მას გამოიყენებდნენ, როგორც ხორბლის საწყობს. მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში ეკლესიაში განთავსებული იყო ბანაკი საბჭოთა სამხედრო ტყვეებისათვის. ეკლესიის კედლების ქვეშ დასაფლავებულია გერმანელი ჯარისკაცი, შემორჩენილია საფლავის ქვა გერმანული წარწერით.

საბჭოთა კავშირის დაშლასთან ერთად მიიღეს გადაწყვეტილება ეკლესიის აღდგენის შესახებ. 1994 წელს ეკლესიის წინამძღვარად დანიშნეს მღვდელი ანდრეი ერმოლაევი. 2007 წელს შესრულდა კედლის შელესვა-შეღებვის სამუშაოები, გადაიხურა ეკლესია, შერემონტდა იატაკი და ფანჯრები. 2008 წელს დადგეს სამრეკლო ექვსი ზარით. ეკლესია გაზიფიცირებულია, 2009 წელს დააყენეს მეტალო-პლასტმასის ფანჯრები, გამოცვალეს კარები. გაიხსნა საკვირაო სკოლა.

ამჟამად ეკლესიის წინამძღვარია ანდრეი (ერმოლაევი).
კაფკა პლაჟზე

კაფკა პლაჟზე — იაპონელი მწერალ ჰარუკი მურაკამის რომანი, რომელიც 2002 წელს გამოიცა პირველად.

გმირები
ადამიანები
კაფკა თამურა: გმირის ნამდვილი სახელი არ ჩანს. მას შემდეგ, რაც სახლიდან გაიქცა, ახალი სახელი დაირქვა „კაფკა“ მწერალ ფრანც კაფკას პატივსაცემად.
სატორუ ნაკატა: გონებაშეზღუდული მამაკაცი, რომელსაც კატებთან საუბარი შეუძლია.
ოშიმა: 21-წლის ინტელექტუალი, ჰემოფილიაკი,გეი ტრანსგენდერი და ბიბლიოთეკარი.
ქალბატონი საეკი: კერძო ბიბლიოთეკის მენეჯერი, სადაც მუშაობს ოშიმა და კაფკა ცხოვრობს.
საკურა: ახალგაზრდა ქალი, რომელსაც კაფკა შემთხვევით შეხვდა ავტობუსში. სავარაუდოდ, ის არის კაფკას და.
ბოლშაია-კირსანოვკის სამების ტაძარი

ბოლშაია-კირსანოვკის სამების ტაძარი — მართლმადიდებლური ტაძარი მატვეევო-კურგანის რაიონის სოფელ ბოლშაია-კირსანოვკაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. აგებულია 1802 წელს.

ეკლესიის მისამართი: 346989, რუსეთი, როსტოვის ოლქი, მატვეევო-კურგანის რაიონი, სოფელი ბოლშაია-კირსანოვკა, მშვიდობის ქუჩა № 24.

ისტორია
პირველი ტაძარი სოფელ ბოლშაია-კირსანოვკაში ააგეს 1802 წელს. სამების ტაძარი ააგეს მემამულე გენერალ-მაიორ ხრისანფ კირსანოვის ფიანანსებით. შედეგად აშენდა დიდი ქვის, შელესილი ეკლესია. ეკლესიის სიგრძე სამრეკლოს ჩათვლით იყო 28 მეტრი. კანკელი იყო 7,8 სიგანისა და 12 მეტრის სიმაღლის. ეკლესიას ჰქონდა ერთადერთი გუმბათი. ეკლესიის სამრეკლო ააშენეს 1882 წელს. მას ჰქონდა ორი იარუსი, მისი სიმაღლე იყო 11 მეტრი.

1898 წელს ააშენეს ერთსართულიანი კელია და ქვის ფარდული. 1902 წელს ეკლესიისათვის ააშენეს ქვის სადარაჯო, გადახურული თუნუქით. ერთსართულიან საეკლესიო შენობაში 1867 წელს გახსნეს საეკლესიო-სამრევლო სკოლა. 1869 წელს აქვე გაიხსნა სამრევლო სასოფლო სასწავლებელი.

 საუკუნის 30-იან წლებში ეკლესია დაანგრიეს. დანგრეული ტაძრის ადგილზე ააგეს ზოგადსაგანმანათლებლო საშუალო სკოლა. დიდი ხნის განმავლობაში სოფელში არ იყო მართლმადიდებლური ტაძარი.

1991 წელს ადგილობრივი მაცხოვრებლების თხოვნით, გამოყვეს მიწის ნაკვეთი ახალი ტაძრის მშენებლობისათვის. გამოყოფილი ადგილი მდებარეობდა ძველი, დანგრეული ეკლესიის მახლობლად. დაიწყო სამრევლო ცხოვრების აღორძინება. ეკლესიის აღდგენის სამუშაოები თავის თავზე აიღო სოფლის მაცხოვრებელმა ფილიპ ხიზუნოვმა. მისი ძალისხმევით ჩაასხეს ტაძრის ფუნდამენტი, ამოიყვანეს კედლები. მაგრამ ფილიპ ხიზუნოვი ტაძრის დასრულებამდე გარდაიცვალა, რამაც გამოიწვია ეკლესიის მშენებლობის გაჭიანურება 15 წლით.

2010 წელს მშენებლობა გაგრძელდა, დააყენეს ახალი ფანჯრები, კარები. ტაძრის მშენებლობა გრძელდება დღემდე.

ამჟამად სამების ტაძრის წინამძღვარია ნიკოლაი გუროვი.
კედრონი (ალექსანდრიის პატრიარქი)

კედრონი (ბერძნ. ; დ. უცნობია — გ. 15 ივნისი, 106 ) — ალექსანდრიის მეოთხე პაპი და პატრიარქი (96–106) იმპერატორ ტრაიანეს დროს. ევსები კესარიელი მას ალექსანდრიის მესამე ეპისკოპოსად მოიხსენიებს. თუკი მარკოზ მახარებელს პირველ ეპისკოპოსად მივიჩნევთ, კედრონი ქრონოლოგიურად მეოთხე გამოვა.

ცხოვრება
ალექსანდრიის მესამე პაპისა და პატრიარქის, ავილის, გარდაცვალების შემდეგ საპატრიარქო ტახტზე ადის კედრონი. მოინათლა მარკოზ მახარებლის მიერ. სწორედ ეს გახდა ერთ-ერთი მიზეზი, რის გამოც აირჩიეს ეპისკოპისად. კედრონის აღსაყდრება მოხდა ახ. წ. 96 წელს, ტრაიანეს იმპერატორობის დროს. წინამორბედთა მსგავსად, კედრონიც რწმენაში აძლიერებდა მრევლს და განავრცობდა ქრისტიანობას მთელ ეგვიპტეში. საეპისკოპოსო კათედრაზე იმსახურა ოცი წელი, ექვსი თვე და ათი დღე.

ხანგრძლივი მსახურების შემდეგ კედრონი მოწამეობრივად აღესრულა იმპერატორ ტრაიანეს დროს. მისი სიკვდილით დასჯის მიზეზი გახდა ციხის კომენდანტთან კამათი ქრისტიანობის დაცვის მიზნნით. კომენდანტმა ეპისკოპოსს მოსთხოვა, ქრისტიანულ ტაძარში რომეული ღმერთების შეყვანა, რაზეც ასეთი პასუხი გასცა წმინდა პატრიარქმა: „ჩვენ სხვა ღმერთებს არ ვმსახურებთ!“

აღესრულა კოპტური კალენდრით 21 ბაუნას, ანუ ახ. წ. 106 წელს. მისი გარდაცვალების შემდეგ საეპისკოპოსო ტახტი სამი წლის განმავლობაში ვაკანტური იყო ეკლესიაში წარმოშობილი სირთულეების გამო.
ეროვნული ლიგის ზამთრის საფეხბურთო ტრანსფერები 2017

ცხრილებში მოცემულია საქართველოს ეროვნული ლიგის 2017 წლის სეზონის, ზამთრის სატრანსფერო ფანჯრისას განხორციელებული ტრანსფერები კლუბების მიხედვით.

დილა გორი
მოვიდნენ
— იჯარით
— იჯარიდან

წავიდნენ
— იჯარით
— იჯარიდან

დინამო ბათუმი
მოვიდნენ
— იჯარით
— იჯარიდან

წავიდნენ
— იჯარით
— იჯარიდან

დინამო თბილისი
მოვიდნენ
— იჯარით
— იჯარიდან

წავიდნენ
— იჯარით
— იჯარიდან

კოლხეთი-1913 ფოთი
მოვიდნენ
— იჯარით
— იჯარიდან

წავიდნენ
— იჯარით
— იჯარიდან

ლოკომოტივი თბილისი
მოვიდნენ
— იჯარით
— იჯარიდან

წავიდნენ
— იჯარით
— იჯარიდან

საბურთალო
მოვიდნენ
— იჯარით
— იჯარიდან

წავიდნენ
— იჯარით
— იჯარიდან

სამტრედია
მოვიდნენ
— იჯარით
— იჯარიდან

წავიდნენ
— იჯარით
— იჯარიდან

ტორპედო ქუთაისი
მოვიდნენ
— იჯარით
— იჯარიდან

წავიდნენ
— იჯარით
— იჯარიდან

შუქურა ქობულეთი
მოვიდნენ
— იჯარით
— იჯარიდან

წავიდნენ
— იჯარით
— იჯარიდან

ჩიხურა საჩხერე
მოვიდნენ
— იჯარით
— იჯარიდან

წავიდნენ
— იჯარით
— იჯარიდან
ბატა ჟივოინოვიჩი

ველიმირ „ბატა“ ჟივოინოვიჩი ( დ. 5 ივნისი, 1933 — გ. 22 მაისი, 2016) — სერბი მსახიობი და პოლიტიკოსი. მას ნათამაშები აქვს 340-ზე მეტ ფილმსა და სერიალში და აღიარებულია ყოფილი იუგოსლავიის ერთ-ერთ საუკეთესო მსახიობად.

ადრეული ცხოვრება
ველიმირ ჟივოინოვიჩი (მეტსახელად ბატა) იუგოსლავიის სამეფოში (დღეს სერბეთი), კოსმაის მთის ძირში მდებარე მლადენოვაცის თემის სოფელ კორაჩიცაში დაიბადა. მამამისი დრაგოლიუბი საჯარო მოხელე იყო, ხოლო დედა ტიოსავა კი დიასახლისი. მას ორი და სტანკა და ნადა ჰყავდა და იგი პატრიარქალურ სახლში იზრდებოდა. მეორე მსოფლიო ომის დროს დრაგოლიუბსა და ჩეტნიკებს შორის კონფლიქტის გამო ოჯახი იძულებული გახდა ბელგრადში გადასულიყო. ოჯახი საქალაქო უბან ცრვენი კრსტში დასახლდა. ახალგაზრდა ბატა მეგობრებთან ერთად ხშირად დადიოდა კინოთეატრებში, რამაც მისი სამსახიობო ხელოვნებით დაინტერესება გამოიწვია.

კარიერა
ჟივოინოვიჩი თეატრში თამაშს ეკრანზე მოღვაწეობა ამჯობინა და მისი დებიუტი 1955 წელს, ფილმში „ “ (სიმღერა კუმბარედან) შედგა. ის თამაშობდა როგორც, გმირებს ისე ბოროტმოქმედებს და მონაცვლეობდა მთავარ და მეორეხარისხოვან როლებს შორის. მისმა პოპულარობამ ზენიტს 1970-იან წლებში მიაღწია, როდესაც ეკრანებზე მეორე მსოფლიო ომის თემაზე შექმნილი პარტიზანული ფილმები გამოვიდა. ამ პერიოდში მისი ყველაზე ცნობილი ფილმი იყო ვალტერი იცავს სარაევოს , რომელმაც უდიდესი წარმატება მოუტანა.

პოლიტიკა
1990 წელს ის სერბეთის პარლამენტის წევრად აირჩიეს სერბეთის სოციალისტური პარტიიდან. ის აგრეთვე იყო კანდიდატი 2002 წლის სექტემბერ-ოქტომბრის საპრეზიდენტო არჩევნებზე, სადაც მოსახლეობის ხმების 3.27% მიიღო.