ორდუბადი

ორდუბადი — ქალაქი აზერბაიჯანში, ორდუბადის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი, ნახიჩევანის ავტონომიური რესპუბლიკის სიდიდით მეორე ქალაქი. განლაგებულია ზანგეზურის ქედის მთისწინეთში, მდინარე ორდუბადჩაიზე, ორდუბადის რკინიგზის სადგურიდან 4 კილომეტრის მოშორებით.

ორდუბადი არის აზერბაიჯანის იმ ქალაქთა შორის, რომელმაც შემოინახა თავისი ძველი ძეგლები, ძველი დაგეგმარება და უძველესი ნაგებობების დიდი ნაწილი. 2001 წლიდან ისტორიული განაშენიანების ფართობი არის იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ნუსხის კანდიდატი.

ისტორია
ორდუბადის უძველესი ძეგლი, რომლის შესახებაც არსებობს ინფორმაცია, არის ქუფური წარწერა სპარსულად ქალაქის უძველეს სასაფლაოს ერთ-ერთ ფირფიტაზე, 824 წლით დათარიღებული. ეს წარწერა აღმოაჩინა მ. ხანიკოვმა, რომელიც წერდა, რომ 1851 წელს მ. არხანგელსკმა ამ წარწერიდან ესტამპაჟი გააკეთა. თუმცა, ეს ფირფიტა არ შემოინახა. უკვე 1927 წელს, ვ. მ. სისოევმა ორდუბადის სასაფლაოზე ქუფური წარწერა ვერ აღმოაჩინა. ორდუბადის უძველესი ძეგლები ასევე მოიცავს უძველესი ქარვასლის ნანგრევებს, რომელიც შენახული იყო საუკუნის ბოლომდე.

ორდუბადის ერთ-ერთი უძველესი ძეგლი, რომელიც დღემდე არსებობს, 1357 წლის საფლავის ფირფიტაა არაბულ-სპარსული რელიგიური წარწერით.

ისტორიკოსი ხუმარ ვაჰიდოვა აღნიშნავს, რომ ორდუბადის შესახებ პირველი ხსენები საუკუნით თარიღდება. ამ პერიოდში, მთლი ამიერკავკასია, მათ შორის ორდუბადის პროვინცია, არაბთა სახალიფოს მმართველობის ქვეშ მოხვდა. პროვინციას მართავდნენ ემირები.

ორდუბადმა საუკუნეში დიდი პოპულარობა მოიპოვა, იმ დროს, როდესაც ნახიჩევანი გარკვეული პერიოდის განმავლობაში იყო ილდეღიზიდების სახელმწიფოს დედაქალაქი.

 საუკუნის პირველ ნახევარში, ორდუბადი მონღოლთა დამპყრობლებმა დაიპყრეს. მიიჩნევა, რომ თურქულ-სპარსული სახელი „ორდუბადი“, ნიშნავს „არმიის ქალაქს“, რაც შესაძლებელია ეფუძნებოდეს მონღოლთა შემოჭრის პერიოდს ან ილჰანიდების მმართველობას. ორდუბადი იყო ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი სავაჭრო ქალაქი, რომლის მეშვეობითაც ქარავნები ჩინეთის, ევროპისა და ინდოეთის მიმართულებით გადიოდნენ. ხილი, სასოფლო-სამეურნეო პროდუქტები და აბრეშუმი ქალაქიდან გადიოდა. საუკუნის შუა ხანებში ჰამდალაფ ყაზვინი ორდუბადს პროვინციულ ქალაქად მიიჩნევს, ხუთ ქალაქს შორის, რომლებიც ნახიჩევანის შუაგულის ნაწილს წარმოადგენდა, სადაც ყურძენს, მარცვლეულსა და ბამბებს აწარმოებდნენ. ჰამდალაფ ყაზვინის მიერ დაწერილ „ნუზხათ ალ ყულაბიში“ ( საუკუნის), ორდუბადი და ნახიჩევანი აზერბაიჯანის რეგიონებადაა მოხსენიებული.

 საუკუნის დასასრულს ქალაქს თავს დაესხა თემურლენგის ჯარი. 1387 წელს, ხორასანის დაპყრობის შემდეგ, თემურმა და მისმა არმიამ გადაინაცვლეს თავრიზამდე. მისი გზა გადიოდა ორდუბადიდან და მისი შემოგარენიდან, რის შედეგადაც დიდი ზიანი მიეყენა. ორდუბადის მახლობლად ალინჯაყალას ციხესიმაგრეში მომხდარი ბრძოლები ქალაქის მოსახლეობისთვის ძალიან რთული გადასატანი იყო. - საუკუნეებში ორდუბადი იყო ფეოდალური სახელმწიფოების ნაწილი, ყარა-ყოიუნლუსა და აყ-ყოიუნლუს. - საუკუნეებში დაიწყო ახალი სავაჭრო ცენტრების დაარსება ორდუბადში, მდინარის მარჯვენა სანაპიროზე.

 საუკუნის ბოლოს - საუკუნის დასაწყისში ქალაქი იყო ნახიჩევანის სახანოს ნაწილი, მაგრამ 1827 წლის რუსეთ-სპარსეთის ომი ს დროს, თურქმენჩაის ხელშეკრულების შედეგად, ეს ტერიტორია რუსეთის მფლობელობაში შევიდა. საუკუნის ბოლოს - საუკუნის დასაწყისში ორდუბადში იყო დაახლოებით 4,500 მცხოვრები, ძირითადად მუსლიმი აზერბაიჯანელები. 1897 წელს ქალაქში ცხოვრობდა 4611 ადამიანი. 1912 წლის „კავკასიური კალენდრის“ მიხედვით, 5445 ადამიანი ცხოვრობდა ქალაქში, ძირითადად აზერბაიჯანელები, რომლებიც მითითებულია კალენდარში როგორც „თათრები“.

1989 წლის მთლიანი მოსახლეობის აღწერის მონაცემებით, 9,395 ადამიანი ცხოვრობდა ორდუბადში, 1991 წელს - 9,500 და 2008 წელს 10,372 ადამიანი.

ეკონომიკა
ქალაქში ძირითადად აგრარული და სამრეწველო კომბინატები და ქარხნები მდებარეობს.

ღირსშესანიშნაობები
ისტორიულ-არქიტექტურული სახელმწიფო ნაკრძალი
მამედ საიდ ორდუბადის სახლ-მუზეუმი
ჯუმა მეჩეთი
დილბერ მეჩეთი
ორსართულიანი მედრესე