iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ფერიყალა

ფერიყალა  ანუ ზღაპრული ციხე — აზერბაიჯანის ერთ-ერთი ნაკლებად ცნობილი, ლეგენდარული ციხე. ძეგლი მოიცავს კირქვის აგურისაგან ნაგებ სამ ოთახსა და ფანჯარას და განთავსებულია კლდის გვერდზე 300 მეტრის სიმაღლეზე, კავკასიონის მთისწინეთში, სოფელ იუხარი-ჩარდაღლარის მახლობლად.

მიიჩნევენ, რომ ფერიყალა აგებულია და საუკუნეებს შორის. სტუმრობს ცოტა, რადგან მდებარეობს რესპუბლიკის შორეულ ნაწილში და იქ მოსახვედრად საჭიროა დიდი ძალისხმევა. ადგილზე არის მუხის კოჭებით გამაგრებული ორმოცსაფეხურიანი კიბე და დახურული ბილიკი. ადგილობრივმა გიდებმა ადგილზე მისასვლელად დადგეს ვერტიკალური კიბე, თუმცა მასზე ასვლას ფიზიკური სიძლიერე და ალპინიზმის უნარები სჭირდება. ძეგლი კარგ მდგომარეობაშია, მიუხედავად იმისა, რომ კიბის ზედა ნაწილი უკვე განცალკევდა კლდისაგან, რაც, სავარაუდოდ, მიწისძვრის შედეგი უნდა იყოს. გაცვეთილობა კირქვაზე, იმაზე მიუთითებს, რომ ნაგებობა დიდი ხნის მანძილზე საცხოვრებლად გამოიყენებოდა.

ძეგლის წარმომავლობა
ფერიყალა სიტყვასიტყვით ითარგმნება როგორც ზღაპრული, ჯადოსნური ციხე. ამას გარდა „ფერი“ ქალის სახელიცაა. ლეგენდის მიხედვით ფერი, მშვენიერი ქალი ჩინგიზ ხანის ეპოქიდან, გახდა ერთი მონღოლი მხედართმთავრის რჩეული, რომელსაც ქალის თავის ჰარამხანაში წაყვანა ჰქონდა გადაწყვეტილი და ამისთვის ნებართვა მამამისისგანაც აეღო. ფერის სხვა გეგმები ჰქონდა. მას მონღოლისაგან გასაქცევად ეს ციხე აეგო, საიდანაც საბოლოოდ გადმოხტა კიდეც და ქვევით კლდეებზე დალია სული. ეს გადმოცემა გარკვეულ მსგავსებას ავლენს ბაქოს ქალწულის კოშკის ამბავთან.

უფრო რეალისტურად მიიჩნევა, რომ ფერიყალა შეიძლება ნაგები იყოს, როგორც მონასტერი ადრექრისტიანული ხანის განდეგილი ბერებისათვის. ყველაფრის მიუხედავად, იმისათვის, რომ ძეგლის ნამდვილი წარმომავლობა დადგინდეს, კვლავაც დიდი არქეოლოგიური მოკვლევაა ჩასატარებელი.
კუკოლნიკის სახლი

კუკოლნიკის სახლი — სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. განეკუთვნება რუსეთის ფედერაციის რეგიონული მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიას. სახლი აგებულია საუკუნის მეორე ნახევარში. შემონახულია საუკუნემდე.

მისამართი: ტაგანროგი, პეტროვის ქუჩა № 74.

ისტორია
1857 წელს ტაგანროგში, ხის სახლში, რომელიც აგებული იყო ქვის საფუძველზე, ცხოვრობდა კუკოლნიკების ოჯახი: ნესტორ ვასილის ძე და მისი ცოლი ამალია ივანოვა. 1861 წელს მათ ააგეს ქვის ორსართულიანი სახლი, რომელიც შემონახულია ჩვენს დრომდე. 1860-იანი წლებიდან სახლი ითვლებოდა მათ კუთვნილებად. ნესტორ კუკოლნიკი ამს ახლში ცხოვრობდა 1859-1868 წლებში. ტაგანროგის ისტორიაში ნესტორი საკმაოდ ცნობილი პიროვნება იყო: იგი მუშაობდა ხარკივი-ტაგანროგის რკინიგზის პროექტზე. ამის შემდეგ იგი გაგრძელდა კავკასიისაკენ და ეწოდა ჩრდილოეთ კავკასიის რკინიგზა. იგი იყო მუსიკალური საზოგადოების დამაარსებელი. 1865 წელს აირჩიეს საკრებულოს წევრად. გარდა აქტიური საზოგადოებრივი მოღვაწეობისა, ეწეოდა აქტიური შემოქმედებით მოღვაწეობასაც. იგი წერდა რომანსებს, რომლებზეც მიხაილ გლინკა ქმნიდა მუსიკას. მისი ერთ-ერთი რომანსი შეასრულა თევდორე შალიაპინმა. ნესტორ კუკოლკინის ნათლია იყო იმპერატორი ალექსანდერე .

კუკოლნიკის სახლის ზედა სართულები იჯარით იყო გაცემული. ამავე სახლში ცხოვრობდა კოსტანტინ რაბოტინი, რომელიც დაკავებული იყო ნოტარიუსის საქმიანობით.

1898-1915 წლებში სახლი ეკუთვნოდა აზოვ-დონის კომერციულ ბანკს. 1920 წელს შენობაში განთავსდა ფინანსური განყოფილება და სახალხო განათლების განყოფილება. სახალხო განათლების განყოფილება მოიცავდა ოთხ ქვეგანყოფილებას: სკოლამდელი, სასკოლო, სკოლისშემდეგი და მუსიკალურ-თეაატრალური განყოფილებები. 1947 წელს შენობის პირველ სართულზე გაიხსნა საქალაქო არქივი, ხოლო იქვე გაიხსნა შემნახველი ბანკი, ცენტრალური სტატისტიკის სამმართველო და ლენინის რაიონის ფინანსური განყოფილება (ფინგანი).

1992 წლიდან დაცულია, როგორც კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი. საუკუნეში ნესტორ კუკოლნიკის სახლზე დაკიდეს მემორიალური დაფა.
ლასკინის სახლი

ლასკინის სახლი — სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. საუკუნის მესამე მეოთხედში.

მისამართი: ტაგანროგი, ბერძნების ქუჩა № 39.

ისტორია
1833 წელს ტაგანროგში ჩადის პრაპორშჩიკი ალექსანდრე იაკოვლევის ძე ლასკინი თავის მშენებლებთან ერთად, რათ აეშენებინათ ტაგანროგის რამდენიმე ქუჩა. 1840-იან წლებში მან ააშენა ტაგანროგის წმინდა მიტროფანეს ეკლესია, რომლის ადგილზეც ამჟამად განთავსებულია ცენტრალური ბაზრის პავილიონი „“. სახელმწიფო მრჩეველი ალექსანდრე ლასკინი დაქორწინებული იყო ადელაიდა ლასკინაზე, რომელიც 1857 წლიდან (სხვა მონაცემებით 1860 წლის ბოლოდან) 1880 წლამდე იყო ლასკინის სახლის მფლობელი. ალექსანდრე ლასკინი გარდაიცვალა 1888 წელს, ხოლო 1890 წლიდან მისი სახლი მემკვიდრეობით ერგო მის შვილს კოლეჟის ასესორს გავრილ ალექსანდრეს ძე ლასკინს. გავრილი სახლს ფლობდა 1898 წლამდე. იგი იყო ისტორიის, არქეოლოგიისა და ეთნოგრაფიის საზოგადოების წევრი, რომელიც მუშაობდა ყაზანის უნივერსიტეტში. მუშაობდა ბიზანტიის იმპერიის საკითხებზე.

1900 წლიდან სახლი გადავიდა ნიკოლოზ კუზნეცოვის მფლობელობაში. 1915 წლიდან (სხვა მონაცემებით 1916 წლიდან) სახლი ეკუთვნოდა ფიოდორ სტეფანეს ძე გირსანოვსა და მის ოჯახს. ისინი სახლის მფლობელები იყვნენ 1925 წლამდე. ფიოდორ გირსანოვი მონაწილეობდა ტაგანროგის ნავსადგურის მშენებლობაში. საუკუნეში შენობა საცხოვრებლად გამოიყენება.

აღწერა
ლასკინის სახლი ორსართულიანია, რომელიც აგებულია მაღალ ცოკოლზე. სახლის კუთხეები მომრგვალებულია. ფანჯრები სწორკუთხა ფორმისა. ასევე სწორკუთხა ნიშებია ფანჯრების ქვეშ. სახლის პირდაპირ მდებარეობს ალექსანდრე -ის სასახლე.
ბიდგოშჩის ტრამვაი

ბიდგოშჩში ექსპლუატაციაშია 1მ სიგანის ლიანდაგიანი ტრამვაის ქსელი.
ისტორია
ბიდგოშჩის ქუჩებში პირველი ცხენის წევიანი ტრამვაი (ე.წ. კონკა) 1888 წლის 18 მაისს გამოჩნდა. 1896 წლის 3 ივლისს გაიხსნა ტრამვაის პირველი ელექტრიფიცირებული ხაზი. ბიდგოშჩის ტრამვაიმ მნიშვნელოვანი ზიანის გარეშე გადაიტანა ორივე მსოფლიო ომი და 1960-იანი წლების ტრამვაის სისტემების გაუქმების ტალღები და 1965 წელს ოლშტინში ტრამვაის გაუქმების შედეგად (იხ. ოლშტინის ტრამვაი) ოლშტინისგან მიიღო უკანასკნელი 8 ვაგონი. ტრამვაის სისტემისთვის ყველაზე რთული პერიოდი 1989 წლიდან დაიწყო, როცა რამდენიმე მონაკვეთზე ტრამვაის ხაზები გაუქმდა. დღეისათვის ბიდგოშჩის ტრამვაი უკეთეს მდგომარეობაშია და 2016 წელს მას ახალი ხაზიც დაემატა, დაბა ფორდონის მიმართულებით.
სალიანდაგო ინფრასტრუქტურა
2016 წლის მდგომარეობით ბიდგოშჩის ტრამვაის ლიანდაგის საერთო სიგრძე ცალმხრივ ლიანდაგზე გათვლით შეადგენს 89,44 კმ, ხოლო ორმხრივად 40,8 კმ.
მოძრავი შემადგენლობა
2017 წლის მარტის მდგომარეობით ბიდგოშჩში ექსპლუატაციაშია შემდეგი ტიპის ტრამვაის ვაგონები:
 2 — 1 ვაგონი
 805 — 110 ვაგონი
 805 — 2 ვაგონი
 122 — 2 ვაგონი
 122 — 1 ვაგონი
Puma SE

პუმა სე ცნობილი ასევე როგორც პუმა — გერმანული მულტინაციონალური კომპანი, რომელიც აწარმოებს სპორტულ აქსესუარებს. მისი მთავარი ოფისი მდებარეობს ჰერზოგენაუჩში, გერმანიაში. კომპანია დაფუძნებულია 1948 წელს რუდოლფ დასლერის მიერ. 2007 წლის შემდეგ პუმა არის ფრანგული ჯგუფი კერინგის ნაწილი ცნობილი როგორც „“ პუმა დღემდე უშვებს სპეციალური გამოშვების საფეხბურთო აქსესუარებს მაგ. 

ისტორია
პირველი მსოფლიო ომის შემდეგ, რუდოლფ დასლერი სახლში დაბრუნდა. ომიდან რუდოლფი ჩამოვიდა ძალიან გამოცდილი ბიზნესისა და გაყიდვების საქმეში,1924 წელს მან და მისმა უმცროსმა ძმამ ადოლფმა დააფუძნეს ფეხსაცმლის ფაბრიკა სახელად „ძმა დასლერების ფეხსაცმლის ფაბრიკა“. მათი კომპანია აწარმოებდა მხოლოდ სპორტულ ფეხსაცმელს. 1927 წელს ფაბრიკას უკვე საკუთარი შენობაც კი ჰქონდა. 1934 წელს ბერლინის ოლიმპიადისთვის ფეხსაცმელი შეიძინა ამერიკელმა სპორტსმენმა ჯესი ოუენსმა. მას შემდეგ რაც ჯესიმ ოქროს მედალი მოიპოვა დოჰლერებმა 200,000 სპორტულ ფეხსაცმელზე მეტი გაყიდეს. ეს იყო მათი პირველი სასპონსორო ურთიერთობა. 1948 წელს რუდოლფი სრულიად დაესაკუთრა კომპანიას და ამ დროს დაერქვა კომპანიას „პუმა“.
ვოლგოდონსკის შობის ტაძარი

ვოლგოდონსკის შობის ტაძარი — საკათედრო მართლმადიდებლური ტაძარი ვოლგოდონსკში. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ვოლგოდონსკის ეპარქიას.

ისტორია
ვოლგოდონსკის შობის ტაძარი აგებულია 2001 წელს, როგორც ქალაქის მთავარი საკათედრო ტაძარი. მშენებლობის დაწყებიდან რამდენიმე წელიწადში ტაძრის მშენებლობა შეწყდა, მაგრამ 2008 წელს კვლავ განახლდა. 2008-2011 წლებში მშენებარე ეკლესიის ეზოში ააგეს და აკურთხეს თევდორე უშაკოვის (რუსეთის სამხედრო-საზღვაო მეთაური, ადმირალი, რომელიც რუსეთის მართლმადიდებელმა ეკლესიამ 2001 წელს წმინდანად შერაცხა) სახელობის მცირე ზომის ეკლესია. 2010 წლის 1 აგვისტოს პირველი საღვთო ლიტურგია გაიმართა ტაძრის ქვედა ფლიგელში, რომელშიც იყო სერაფიმ საროველის სახელობის ტაძარი. 2010 წლის ბოლოს ტაძარს დაადგეს ოთხი მცირე ზომის კუთხის გუმბათი, ხოლო 2011 წლის იანვრის დასაწყისში დაადგეს ცენტრალური დიდი გუმბათი. საბოლოოდ ტაძრის სიმაღლე არის 56 მეტრი, ხოლო ცენტრალურ გუმბათზე დამაგრებული ჯვრის ჩათვლით - 58 მეტრი.

ეკლესიასთან ერთად მის გარშემო რვა ჰექტარ ფართობზე იგეგმება მთელი რიგი შენობების აგება, რომელიც მოიცავს სამრეკლოს, საკვირაო სკოლას, უმწეოთა სასადილოს, ხატწერის სკოლას, საგამომცემლო ცენტრს, ბავშვთა მოედნებს, სასტუმროს მომლოცველთათვის და მართლმადიდებლურ გიმნაზიას.

2011 წელს ჯერ კიდევ მშენებარე ტაძარს მიენიჭა ახლად შექმნილი ვოლგოდონსკის ეპარქიის საკათედრო ტაძრის სტატუსი.
ანტონიუ-ალმეიდა

ანტონიუ-ალმეიდა — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 240 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ბერტოლინიის შემადგენლობაში.

2022 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 152 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 4,71 კმ²-ზე. ფართობი 645 745 კმ²-ია.
ბერტოლინია

ბერტოლინია — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 271 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ბერტოლინიის შემადგენლობაში.

2022 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 562 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 4,34 კმ²-ზე. ფართობი 1 225 336 კმ²-ია.
კოლონია-დუ-გურგეია

კოლონია-დუ-გურგეია — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 216 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ბერტოლინიის შემადგენლობაში.

2022 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 150 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 14,02 კმ²-ზე. ფართობი 430 621 კმ²-ია.
ივან ვასილენკოს მუზეუმი

ივან ვასილენკოს მუზეუმი — სახელმწიფო მემორიალური მუზეუმი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. მდებარეობს ჩეხოვის ქუჩა № 88-ში. მუზეუმი განთავსებულია შენობაში, სადაც 1923 წლიდან 1966 წლამდე ცხოვრობდა მწერალი, სტალინური პრემიის ლაურეატი ივან ვასილენკო. შედის ტაგანროგის სახელმწიფო ლიტერატურული და ისტორიულ-არქიტექტურული მუზეუმ-ნაკრძალის შემადგენლობაში.

ისტორია
სახლი სადაც ივან ვასილენკო ცხოვრობდა თავის მრავალრიცხოვან ოჯახთან ერთად 1923 წლიდან 1966 წლამდე, აგებულია 1906 წელს და წარმოადგენს რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლს.

მწერალი დაიბადა 1895 წლის 20 იანვარს მაკეევკაში (ქალაქი დონეცკთან). შვიდი წლის იყო როდესაც მშობლებთან ერთად საცხოვრებლად გადავიდა ტაგანროგში. იგი აქ ცხოვრობდა მთელი ცხოვრების განმავლობაში და აქვე გარდაიცვალა 1966 წლის 26 მაისს ტუბერკულოზისაგან. შენობის კედელზე დაკიდებულია მემორიალური დაფა, რომელიც ეძღვნება მწერალს.

1988 წელს მწერლის ყოფილი სახლი გადაეცა მუზეუმ-ნაკრძალს. 2004 წელს გაიხსნა გამოფენა: კაბინეტი, სადაც მწერალი მუშაობდა და დერეფანი. მუზეუმის ექსპოზიცია მოგვითხრობს მწერლის პირად და საზოგადოებრივ მოღვაწეობაზე.

მუზეუმის ტერიტორიაზე ასევე წარმოდგენილია მხატვარ მ. სიჩიოვის გამოფენა, რომელიც იყო მწერლის მეგობარი.

სახლ-მუზეუმთან დგას „არტიომკას“, მწერლის მოთხრობების მთავარი გმირის, ძეგლი. ძეგლი დადგეს გაიხსნა 2010 წელს და მისი ავტორია დავიდ ბეგალოვი.
ელიზეუ-მარტინსი

ელიზეუ-მარტინსი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 258 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ბერტოლინიის შემადგენლობაში.

2022 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 377 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 4,28 კმ²-ზე. ფართობი 1 090 450 კმ²-ია.
ლანდრი-სალისი

ლანდრი-სალისი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 310 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ბერტოლინიის შემადგენლობაში.

2022 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 213 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 4,85 კმ²-ზე. ფართობი 1 088 583 კმ²-ია.
ფეინმანის წერტილი

ფეინმანის წერტილი — თანმიმდევრობა ექვსი ცხრიანისა ათობითი გაფართოებით ჩაწერილ -ში, დაწყებული 762-დან, რომელიც მთავრდებოდა „ცხრა ცხრა ცხრა ცხრა ცხრა ცხრა“ და ასე შემდეგ, რაც გამოიწვია მათემატიკურმა დამთხვევამ ციფრებისა. ყოველივეს შემდეგ ცხადი გახდა, რომ წარმოადგენს რაციონალურ რიცხვს.„როდესაც მე თვითონ გადავწყვიტე შემესწავლა -ს დანარჩენი 380 ციფრი, ერთი გადარეული მაღალკლასელი გახლდით. ჩემი მიუღწეველი ამბიცია, ან ძნელად ასასრულებელი ოცნება იყო მიმეღწია რაღაც წერტილამდე და 762 ციფრი დამეწერა ათციფრიანი გაფართოებით. ერთ-ერთ ათეულში კი გამოჩნდა 999999, მიყოლებით 6 ცხრიანი და შემეძლო ხმამაღლა მეთქვა: და ა.შ.“ — დუგლას ჰაფსტადტერი

ზემოთ ხსენებულ ცხრიანების მიმდევრობას აგრეთვე უწოდებენ „ფეინმანის წერტილს“, რომელიც ფიზიკოსმა რიჩარდ ფეინმანმა (მაისი 11, 1918 – თებერვალი 15, 1988) აღმოაჩინა ლექციაზე. გაურკვეველი და არამკაფიოა, თუ როგორ განახორციელა ყოველივე ფეინმანმა დამოუკიდებლად, ამის შესახებ მის ბიოგრაფიაში და მის წიგნებში არაფერია ნახსენები.

ათობითი გაფართოება
თუ კარგად დააკვირდებით, მთლიანი რიცხვი დაყოფილია ციფრთა ათეულებად :
მანუელ-ემიდიუ

მანუელ-ემიდიუ — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 227 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ბერტოლინიის შემადგენლობაში.

2022 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 209 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 3,22 კმ²-ზე. ფართობი 1 618 982 კმ²-ია.
მარკუს-პარენტი

მარკუს-პარენტი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 274 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ბერტოლინიის შემადგენლობაში.

2022 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 724 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 6,58 კმ²-ზე. ფართობი 677 414 კმ²-ია.
პორტუ-ალეგრი-დუ-პიაუი

პორტუ-ალეგრი-დუ-პიაუი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 180 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ბერტოლინიის შემადგენლობაში.

2022 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 364 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 2,19 კმ²-ზე. ფართობი 1 169 444 კმ²-ია.
სებასტიან-ლეალი

სებასტიან-ლეალი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 400 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ბერტოლინიის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 116 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 1,31 კმ²-ზე. ფართობი 3 151 592 კმ²-ია.
აველინიუ-ლოპისი

აველინიუ-ლოპისი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 437 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ შაპადას-დუ-ესტრემუ-სულ-პიაუიენსის შემადგენლობაში.

2022 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 10 866 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 8,48 კმ²-ზე. ფართობი 1 305 522 კმ²-ია.
კორენტი (პიაუი)

კორენტი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 438 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ შაპადას-დუ-ესტრემუ-სულ-პიაუიენსის შემადგენლობაში.

2022 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 27 278 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 8,33 კმ²-ზე. ფართობი 3 048 446 კმ²-ია.
კრისტალანდია-დუ-პიაუი

კრისტალანდია-დუ-პიაუი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 469 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ შაპადას-დუ-ესტრემუ-სულ-პიაუიენსის შემადგენლობაში.

2022 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 356 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 6,51 კმ²-ზე. ფართობი 1 202 895 კმ²-ია.
კურიმატა

კურიმატა — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 328 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ შაპადას-დუ-ესტრემუ-სულ-პიაუიენსის შემადგენლობაში.

2022 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 11 270 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 4,6 კმ²-ზე. ფართობი 2 337 537 კმ²-ია.
ჟულიუ-ბორჟისი

ჟულიუ-ბორჟისი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 389 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ შაპადას-დუ-ესტრემუ-სულ-პიაუიენსის შემადგენლობაში.

2022 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 388 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 4,14 კმ²-ზე. ფართობი 1 297 109 კმ²-ია.
მორუ-კაბესა-ნუ-ტემპუ

მორუ-კაბესა-ნუ-ტემპუ — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 479 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ შაპადას-დუ-ესტრემუ-სულ-პიაუიენსის შემადგენლობაში.

2022 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 377 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 1,92 კმ²-ზე. ფართობი 2 116 936 კმ²-ია.
პარანაგუა

პარანაგუა — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 334 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ შაპადას-დუ-ესტრემუ-სულ-პიაუიენსის შემადგენლობაში.

2022 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 10 103 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 3 კმ²-ზე. ფართობი 3 429 283 კმ²-ია.
რიაშუ-ფრიუ

რიაშუ-ფრიუ — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 400 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ შაპადას-დუ-ესტრემუ-სულ-პიაუიენსის შემადგენლობაში.

2022 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 165 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 1,91 კმ²-ზე. ფართობი 2 222 096 კმ²-ია.
სებასტიან-ბარუსი

სებასტიან-ბარუსი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 500 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ შაპადას-დუ-ესტრემუ-სულ-პიაუიენსის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 560 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 3,98 კმ²-ზე. ფართობი 893 715 კმ²-ია.
აზერბაიჯანელ მოღვაწეთა პანთეონი

გამორჩეულ აზერბაიჯანელთა პანთეონი თბილისში — მემორიალური სასაფლაო დედაქალაქ თბილისში, სადაც დაკრძალულია გამოჩენილი აზერბაიჯანელი საზოგადო და პოლიტიკური მოღვაწეები, როგორიცაა მირზა ფათალი ახუნდოვი, მირზა შაფი ვაზეჰი, ფათალი ხან ხოისკი, ჰასან ბეი აღაევი და სხვები. პანთეონი მდებარეობს თბილისის ბოტანიკური ბაღის შიდა ტერიტორიაზე, ძველი მუსლიმური სასაფლაოს ადგილზე.

ისტორია
სასფლაო დაარსდა საუკუნეში და ეწედებოდა „გორხანა“, რაც სპარსულად „დაკრძალვის სახლს“ ნიშნავს. როდესაც აღმოსავლეთი საქართველო იმყოფებოდა სპარსეთთან ვასალურ დამოკიდებულებაში, იმ ადგილას, სადაც სასაფლაო მდებარეობს, სეიდები სახლდებოდნენ და ამიტომ ქალაქის ამ ნაწილს „სეიდაბადი“ ერქვა. ამ სასაფლაოზე კი, თბილისში მცხოვრებ გარდაცვლილ მუსლიმებს ასაფლავებდნენ. 70 წლის ძირძველი თბილისელი ფარიდა აბდულაევას თქმით, სასაფლაოს ტერიტორიაზე ასევე პატარა მეჩეთიც მდებარეობდა, რომელიც 1950 წელს ააფეთქეს. გადარჩა მხოლოდ რამდენიმე ცნობილი პიროვნების საფლავი, ხოლო ეს ტერიტორია დღეს ბოტანიკური ბაღის ნაწილია, რომელსაც ეწოდება „გამოჩენილ აზერბაიჯანელ მოღვაწეთა პანთეონი“. ყველაზე ძველი საფლავი ეკუთვნის პოეტს და მოაზროვნეს, განმანათლებელსა და პედაგოგ მირზა შაფი ვაზეჰის, რომელიც 1852 წლის ნოემბერში გარდაიცვალა.

1970 წელს, აზერბაიჯანის კომუნისტური პარტიის პირველი მდივანის ჰეიდარ ალიევის თბილისში ვიზიტის დროს, ახუნდოვის საფლავი სასაფლაოზე მოპირკეთდა.

2012 წლის დასაწყისში, პანთეონი მიტოვებული იყო,

გალერეა
ანატოლი დუროვის მუზეუმი

ანატოლი დუროვის მუზეუმი — საცირკო ხელოვნებისი მუზეუმი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. მდებარეობს ანტონ გლუშკოს შესახვევში № 44-ში. მუზეუმი გახსნილია ცხოველების ცნობილი გამწვრთნელის, დუროვების საცირკო დინასტიის ყველაზე ცნობილი წარმომადგენლის ანატოლი ანატოლის ძე დუროვის პატივსაცემად. შედის ტაგანროგის სახელმწიფო ლიტერატურული და ისტორიულ-არქიტექტურული მუზეუმ-ნაკრძალის შემადგენლობაში.

აღწერა
1926 წელს, უკვე რუსეთშიც და საზღვარგარეთაც ცნობილი ცხოველების გამწვრთნელი ანატოლი დუროვი მრავალრიცხოვან ოჯახთან (ცოლი, მშობლები, ორი და თავის ოჯახებთან ერთად) და ცხოველებთან საცხოვრებლად გადავიდნენ ტაგანროგში. ტაგანროგში მათ ჰქონდათ ორი სახლი: შევჩენკოს ქუჩის № 107-ში და ამავე ქუჩაზე № 111-ში. 1928 წელს მსახიობი ტრაგიკულად დაიღუპა იჟევსკში. მისი ოჯახი კვლავ ტაგანროგში ცხოვრობდა კიდევ 12 წლის განმავლობაში.

1987 წელს მათ საცხოვრებელ სახლსი გაიხსნა ანატოლი დუროვისადმი მიძღვნილი გამოფენა. შენობა, რომელშიც მდებარეობს მუზეუმი, აგებულია მოდერნის სტილში. იგი აგებულია 1900 წელს. მისი ფასადი ასევე შეიცავს ტრადიციული რუსული სტილის ელემენტებს. ფასადის კუტხეები რუსტირებულია. შენობა აგებუულია თეთრი და წითელი აგურისაგან.

1915 წლამდე სახლი ეკუთვნოდამღვდელ გ. პოცელუევეს, ხოლო შემდეგ სახლის მფლობელი გახდა კოლეჟის ასესორის ა. ცარენკოს მეუღლე. რევოლუციამდე სახლის დიასახლისი იყო ო. მეროშნიჩენკო, საშა სალივანოვის (ანტონ ჩეხოვის ბავშვობის მეგობარი) და.

1920 წლიდან მოხდა სახლის ნაციონალიზაცია. 1988 წელს მოახდინეს შენობის რესტავრაცია.

მუზეუმის ექსპოზიცია მოგვითხრობს დუროვის შემოქმედებით გზაზე, ცხოველების წვრთნის მეთოდებზე, მრავალრიცხოვან საზღვარგარეთულ გასტროლებზე. ცენტრალური დარბაზის შუაში მინი არენაა მოწყობილი, რომელიც იმეორებს ანატოლი დუროვის ერთ-ერთ გამოსვლას. მინის ვიტრინებში შენახულია დოკუმენტური მასალა, რომელიც დაკავშირებულია დუროვების ოჯახთან. განსაკუტრეით აღსანიშნავია სხვადასხვა ძველი ფოტოგრაფია.
მიხაილოვკა (აბზელილოვოს რაიონი)

მიხაილოვკა — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აბზელილოვოს რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1 103 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ასკაროვოდან დაშორებულია 26 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ტაშბულატოვო, რომელიც დაშორებულია 30 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის აბსოლუტურ უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (70%).
მურაკაევო

მურაკაევო — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აბზელილოვოს რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 329 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ასკაროვოდან დაშორებულია 79 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია მურაკაევო, რომელიც დაშორებულია 2 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის აბსოლუტურ უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (97%).
განყოფილება № 9

განყოფილება № 9 — ქართული კომედიური ჟანრის სერიალი, რომელიც კომედი არხმა გადაიღო 2014 წელს. სერიალი არის მოკლემეტრაჟიანი, ერთი სერიის ხანგრძლივობა 30 წუთს შეადგენს.

შინაარსი
სერიალი ორი თანამშრომლის ოჯახურ და პროფესიულ პრობლემებს გადმოგვცემს კომედიურ ჟანრში.

მუსიკა
სერიალისთვის მუსიკა შექმნა თამუნა ლეკვეიშვილმა, ტექსტის ავტორი შონზო, მუსიკას ასრულებენ მთავარი გმირის როლის შემსრულებელი მსხიობები: გიორგი ვარდოსანიძე და პაატა გულისაშვილი

გადაღება
კომედი არხი სერიალის გადაღებას აწარმოებდა როგორ პავილიონში ასევე თბილისის სხვადასხვა ლოკაციებში

როლებში
ნიკა და ლიკა

ნიკა და ლიკა — ქართული მოკლემეტრაჟიანი კომედიური ჟანრის სერიალი, რომელიც კომედი არხმა გადაიღო 2016 წელს.

შინაარსი
ცოლისა და ქმრის სოციალური და ოჯახური პრობლემები, მეგობრებთან ერთად გადამხდარი კომედიური თავგადასავლები.

გადაღება
კომედი არხი სერიალისთვის ამზადებდა დეკორაციას და გადაღება მიმდინარეობდა სხვადასხვა პავილიონში, ასევე თბილისისა და ბათუმის სხვადასხვა ლოკაციებში. 2017 წლის სექტებრის სეზონზე სერიალის მეორე სეზონის გადაღებები დაიწყეს.

როლებში
წიგნი მესამე მეფეთა

წიგნი მესამე მეფეთა (‎‎) — ძველი აღთქმის ერთ-ერთი წიგნი.

მესამე წიგნი წინასწარმეტყველმა იერემიამ იერუსალიმსა და იუდეაში დაწერა დაახლოებით ძვ. წ. 1040-911 წლებში. წიგნის შედგენისას იერემია, როგორც ჩანს, ისეთი ძველი ჩანაწერებით სარგებლობდა, როგორიცაა „სოლომონის საქმეთა წიგნი“.

ბიბლიის წიგნში „მესამე მეფეთა“ აღწერილია სოლომონის ცხოვრება, რომლის მეფობის პერიოდშიც ისრაელი უსაფრთხოებითა და დიდი კეთილდღეობით ხარობს. წიგნში „მესამე მეფეთა“ ასევე მოთხრობილია, რომ სოლომონის სიკვდილის შემდეგ სამეფო ორად იყოფა და თოთხმეტი მეფიდან ზოგი ისრაელში მმართველობს, ზოგი კი იუდეაში. ამ მეფეთაგან მხოლოდ ორი ემსახურებოდა ღმერთს ერთგულად.
წიგნი მეოთხე მეფეთა

წიგნი მეოთხე მეფეთა (‎‎) — ძველი აღთქმის ერთ-ერთი წიგნი.

ბიბლიის წიგნ „მეოთხე მეფეთაში“ მოთხრობილია 29 მეფის შესახებ, ამ მეფეთაგან 12 ჩრდილოეთ სამეფოზე, ისრაელზე, მმართველობდა, ხოლო 17 სამხრეთ სამეფოზე, იუდაზე. ამ წიგნში აგრეთვე მოთხრობილია წინასწარმეტყველების ელიას, ელისესა და ესაიას მოღვაწეობის შესახებ. „მეოთხე მეფეთაში“ ისტორია ზუსტი ქრონოლოგიური თანმიმდევრობით არ არის მოცემული, მაგრამ იგი მთავრდება სამარიისა და ისრაელის განადგურების აღწერით. სულ „მეოთხე მეფეთა“ მოიცავს 340-წლიან პერიოდს, რომელიც ძვ. წ. 920 წლიდან იწყება და ძვ. წ. 580 წლით მთავრდება.
წიგნი პირველი ნეშტთა

წიგნი პირველი ნეშტთა (‎‎) — ძველი აღთქმის ერთ-ერთი წიგნი.

ბიბლიის წიგნი „მეორე ნეშტთა“ იწყება ისრაელზე სოლომონის მეფობით. ხოლო მთავრდება სპარსეთის მეფის კიროსის სიტყვებით, რომლითაც ის ბაბილონში გადასახლებულ იუდეველებს მიმართავდა. წიგნის წერა ეზრა მღვდელმა ძვ. წ. 460 წელს დაასრულა.
კიროსის ბრძანებით იუდეველებს შესაძლებლობა ეძლევათ, დაბრუნდნენ იერუსალიმში და ღმერთისადმი თაყვანისცემა განაახლონ. ბაბილონში მრავალწლიანმა ტყვეობამ ერს თავისი კვალი დააჩნია. გადასახლებიდან დაბრუნებულებმა ბევრი არაფერი იციან თავიანთი ერის ისტორიის შესახებ.