ფაბიან ალარკონი

ფაბიან ერნესტო ალარკონ რივერა (დ. 14 აპრილი, 1947, კიტო, ეკვადორი) — ეკვადორელი იურისტი და პოლიტიკოსი, ეკვადორის მე-40 პრეზიდენტი 1997 წლის 11 თებერვლიდან 1998 წლის 10 აგვისტომდე.

ალარკონიმ თავისი პოლიტიკური კარიერა კიტოს საქალაქო საბჭოს წევრად დაიწყო 1970 წელს. მოგვიანებით, 1984 წელს სახალხო პროგრესულმა პარტიამ ფაბიანი პიჩინჩას პრეფეკტად აირჩია. დემოკრატიული პარტიის დაშლის შემდეგ, ალარკონი შეუერთდა ალფარისტულ რადიკალურ ფრონტს , პარტიას, რომლითაც ის 1990, 1994, 1996 წლებში აირჩიეს კონგრესში. კონგრესში, -სა და იმ დროის დომინანტურ პარტიებს შორის პოლიტიკური შეთანხმებების წყალობით, ალარკონი სამჯერ (1991-1992, 1995-1996 და 1996-1997) აირჩიეს წარმომადგენელთა პალატის სპიკერად.

ფაბიანის როგორც სპიკერის, მესამე ვადის განმავლობაში, 1997 წლის პოლიტიკური კრიზისი დაიწყო, რის გამოც კონგრესმა 1997 წლის 6 თებერვალს პრეზიდენტ ბუკარამს იმპიჩმენტი გამოუცხადა, ბრალი დასდო მას „გონებრივ უუნარობაში“ მმართველობისთვის. ბუკარამი ალარკონმა შეცვალა, თუმცა თანამდებობა კანონიერად ვიცე-პრეზიდენტ როსალია არტეაგას ეკუთვნოდა. შუამავლობის შემდეგ, ალარკონმა ძალაუფლება არტეაგას გადასცა, რომელიც თანამდებობაზე 11 თებერვლამდე დარჩა, სანამ კონგრესმა საბოლოოდ ალარკონი პრეზიდენტად დანიშნა და არტეაგა კი ვიცე-პრეზიდენტად ხელახლა დაინიშნა. მის მთავრობას მხარს უჭერდა -ს, სოციალურ-ქრისტიანულ პარტიასა და სახალხო დემოკრატიას შორის დადებული პაქტი, რომლის მიხედვითაც ძალაუფლება სამ პარტიას შორის იყო გადანაწილებული. შესაბამისად, მისი პრეზიდენტობა დიდი კორუფციული სკანდალებით აღინიშნა.

შედეგად, თანამდებობიდან წასვლის შემდეგ, იგი 1999 წელს დააპატიმრეს. გენერალური კონტროლიორის ოფისის მიერ მის სასარგებლოდ გაყალბებული ანგარიშის წყალობით, ალარკონი იმავე წლის დეკემბერში გაათავისუფლეს, თუმცა მის წინააღმდეგ ბრალდებები არ მოუხსნიათ. ფაბიანის იურიდიული პრობლემები მალევე გაქრა საზოგადოების მეხსიერებიდან. მოგვიანებით მან კონგრესში კენჭისყრა სცადა, მაგრამ ვერ შეძლო სახალხო მხარდაჭერის მოპოვება და ამ წარუმატებლობის შემდეგ, პოლიტიკიდან წავიდა. ამჟამად ის პოლიტიკურ ასპარეზს ჩამორჩება და მხოლოდ ხანდახან ჩნდება კონფერენციებსა და სემინარებზე.

ბიოგრაფია
ფაბიან ალარკონ რივერა დაიბადა კიტოში, 1947 წლის 14 აპრილს. მისი მშობლები იყვნენ დოქტორი რუპერტო ალარკონ ფალკონი და მარია ანტონიეტა რივერა ლარეა, ორივე რიობამბიდან. ფაბიანი დაობლდა ორი წლის ასაკში.

მან დაწყებითი და საშუალო განათლება ესპანეთში, მექსიკასა და კოლომბიაში მიიღო, იმ ქვეყნებში, სადაც მამამისი ელჩად მსახურობდა. მან საშუალო სკოლა დაამთავრა კიტოში, სან გაბრიელის იეზუიტების კოლეჯში. სწავლობდა სამართალს და 26 წლის ასაკში მიიღო დოქტორის ხარისხი ეკვადორის პონტიფიკალურ კათოლიკურ უნივერსიტეტში. როგორც იურისტი და იურიდიული კონსულტანტი, ალარკონ რივერა წარმოადგენდა ეკვადორს ბრაზილიაში, პუერტო-რიკოსა და კიტოში ამერიკის ადვოკატთა ასოციაციის კონგრესებზე და გახდა ამერიკის ადვოკატთა ასოციაციის უფროსი წევრი.

დაქორწინებულია ლუსია პენია ოჩოაზე, რომელთანაც სამი შვილი ჰყავს: ფაბიან რუპერტო, პაბლო ანდრესი და ისაბელ ლუსია.

პრეზიდენტის ადმინისტრაცია
პრეზიდენტის პროგრამა შემდეგ მიზნებ მოიცავდა: დემოკრატიული სისტემის გაძლიერება და პოლიტიკური და სამართლებრივი რეფორმების ხელშეწყობა; „ეკონომიკური და სოციალური სფეროების დაბალანსება მაკროეკონომიკური პარამეტრების კონტროლის გზით ეკონომიკური აქტივობის სტიმულირებით“; სიღარიბის შემცირებისა და ცხოვრების ხარისხის გაუმჯობესების პროგრამების განხორციელება; პერუსთან ხანგრძლივი მშვიდობის მიღწევა და ეკვადორის საერთაშორისო სტატუსის აღდგენა, რომელიც ბუკარამ ორტისის პრეზიდენტობის დროს დაიკარგა; 20 ძირითადი ეროვნული და რეგიონული განვითარების პროექტის დაგეგმვა, ინიცირება და განხორციელება; და ელ-ნინიოს ფენომენთან ბრძოლისთვის მზადება.

ალარკონის ადმინისტრაციის დროს, 1997 წელს ეკვადორში ჩატარდა რეფერენდუმი, რამაც გამოიწვია დამფუძნებელი კრების შექმნა, რომელმაც ახალი კონსტიტუცია შეიმუშავა. რეფერენდუმმა ალარკონი 1998 წლის 10 აგვისტომდე დროებით კონსტიტუციურ პრეზიდენტად დაამტკიცა, რის შემდეგაც ეროვნულმა კონგრესმა კონსტიტუციის კოდიფიცირება დაიწყო, რეფერენდუმის დებულებების გათვალისწინებით. მათ შორის იყო კონგრესის მიერ ალარკონისთვის „რესპუბლიკის პრეზიდენტის“ ტიტულის მინიჭება და ვიცე-პრეზიდენტ არტეაგას უფლებამოსილების შეწყვეტა იმავე დღეს, რითაც დადასტურდა ალარკონის პრეზიდენტობის კანდიდატურის ლეგიტიმურობა. ამგვარად, ალარკონი მეცამეტე გარდამავალი დებულების შესაბამისად, დროებითი პერიოდისთვის კონსტიტუციურ პრეზიდენტად ლეგალიზდა და მან განაგრძო დროებითი კონსტიტუციური პრეზიდენტის ტიტულის გამოყენება. სხვა შესწორებები მოიცავდა: რესპუბლიკის ვიცე-პრეზიდენტისთვის დაუყოვნებლივი საპრეზიდენტო მემკვიდრეობის აღდგენას, ეროვნული დამფუძნებელი კრების შექმნას კონსტიტუციის რეფორმირების ერთადერთი მიზნით, საპრეზიდენტო არჩევნების 1998 წლის 31 მაისს დანიშვნას და სახელმწიფო ორგანოების ყველა ხელმძღვანელის (გენერალური კონტროლიორი, გენერალური პროკურორი, უზენაესი საარჩევნო ტრიბუნალი, უზენაესი სასამართლო, საკონსტიტუციო სასამართლო, პროკურორი, ომბუდსმენი და დირექტორატები) მანდატის ვადაზე ადრე შეწყვეტას, რათა ახალ ხელმძღვანელებს უფლებამოსილების დაკავება 1998 წლის 10 აგვისტოს შეძლებოდათ.
ალარკონის თანამდებობაზე ყოფნის პირველ წელს მთლიანი შიდა პროდუქტი 3.4 პროცენტით გაიზარდა, სოფლის მეურნეობის, თევზჭერის, წარმოების, მშენებლობისა და ტრანსპორტის გაუმჯობესების წყალობით. ინვესტიციები ასევე განხორციელდა ფიჭურ კომუნიკაციებში. ელ-ნინიოს ფენომენმა სანაპირო სოფლის მეურნეობა გაანადგურა, რამაც 1 მილიარდი დოლარის ზარალი გამოიწვია, 15 000 ოჯახი სახლებიდან იძულებით გადაადგილდა და 3 მილიარდი დოლარის ზარალი მიაყენა საგზაო ინფრასტრუქტურას, აღჭურვილობას და საწყობებს. ეს მოიცავდა სოფლის მეურნეობის ექსპორტიდან დაკარგულ შემოსავალს, რომელიც წლის ბოლოსთვის 16 პროცენტით შემცირდა, და არატრადიციული ექსპორტიდან, რომელიც ცხრა პროცენტით შემცირდა.

1997 წლის 4 მარტს მან შექმნა სამოქალაქო ანტიკორუფციული კომისია, რათა მიეღო საჩივრები, გამოეძიებინა ისინი და გენერალური პროკურორის ოფისისა და გენერალური კონტროლიორის ოფისის მეშვეობით გადაეცა. ალარკონმა ასევე რეფორმა ჩაატარა საბაჟო სააგენტოების და შეიარაღებული ძალების ადმინისტრაციული კონტროლის ქვეშ მოქცევა.

საზოგადოება ალარკონის მთავრობას კორუმპირებულად მიიჩნევდა, თუმცა მის წინააღმდეგ არანაირი სამართლებრივი დევნა არ აღძრულა, გარდა „პიპონასგოს“ საქმისა, სანამ ის თანამდებობას დაიკავებდა. კორუფციის ყველაზე აშკარა შემთხვევა, მისი პოლიტიკური შედეგების გამო, შინაგან საქმეთა მინისტრის, სეზარ ვერდუჯის მიერ თანხების მითვისების საქმე იყო.