iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
დონის ნახიჩევანის წმინდა სოფიას ეკლესია

დონის ნახიჩევანის წმინდა სოფიას ეკლესია — ამჟამად დანგრეული მართლმადიდებლური ტაძარი, რომელიც მდებარეობდა დონის ნახიჩევანში (ამჟამად დონის როსტოვის ნაწილი).

ისტორია
დონის ნახიჩევანი თავდაპირველად დააარსეს ყირიმიდან გადასახლებულმა სომხებმა, მაგრამ იმის გამო, რომ ქალაქი დონის როსტოვთან ახლოს მდებარეობდა, სადაც რუსები დომინანტები იყვნენ, ნახიჩევანმა დიდხანს ვერ შეძლო დარჩენილიყო, როგორც მონონაციონალური სომხური ქალაქი. ძალიან მალევე ნახიჩევანში დასახლდა რუსი მართლმადიდებელი მოსახლეობა, რომელთაც სურდათ საკუთარი მართლმადიდებლური ეკლესიის აშენება.

წმინდა სოფიას ეკლესია ააშენეს 1863 წელს პირველი მაისის ქუჩაზე. ეკლესია იყო ერთგუმბათიანი, აგებული იყო ხისგან და იდგა ქვის ცოკოლზე, ასევე ჰქონდა ერთიარუსიანი სამრეკლო. მისი სიმაღლე იყო 15 მეტრი, ეკლესიასთან ერთად იმავე 1863 წელს ააგეს ერთსართულიანი აგურის ნაგებობა რუსული საეკლესიო-სამრევლო სკოლისათვის.
საშლელთავა

„საშლელთავა“ — 1977 წლის ამერიკული სიურრეალისტური საშინელებათა ფილმი, რომლის რეჟისორი, სცენარის ავტორი და პროდიუსერია დევიდ ლინჩი. გადაღებული შავ-თეთრ ფერებში, „საშლელთავა“ არის ლინჩის პირველი სრულმეტრაჟიანი ფილმი. იგი გადაღებულია ამერიკის კინოინსტიტუტის მხარდაჭერით, პერიოდში, როდესაც დევიდი იქ სწავლობდა. როლებს ფილმში ასრულებენ ჯეკ ნენსი, შარლოტ სტიუარტი, ალენ ჯოზეფი, ჯინ ბეიტსი, ჯუდით რობერტსი, ლორელ ნირი და ჯეკ ფისკი. ნამუშევარში მოთხრობილია ჰენრი სპენსერის (ნენსი) შესახებ, რომელიც უცნაურ ინდუსტრიულ გარემოში თავის საზარელ შვილს უვლის. ფილმის განმავლობაში იგი რამდენიმეჯერ ხედავს უცნაურ სიზმარს ან ჰალუცინაციას, რომელშიც მონაწილეობენ მისი შვილი და ქალი რადიატორში.

„საშლელთავას“ გადაღება რამდენიმე წელი გაგრძელდა, ვინაიდან ფილმის დაფინანსებასთან დაკავშირებით სირთულეები იყო. წარმოებას ხელი შეუწყო ფისკის და მისი მეუღლის, სისი სპეისეკის ფულადმა შემოწირულობამ. სურათს სხვადასხვა ადგილზე იღებდნენ, რომელსაც თავად კინოინსტიტუტი კალიფორნიაში ფლობდა. მათ შორის იყო გრეისტოუნი და ძველი ბოსლები, სადაც თავად ლინჩს უცხოვრია. ერთი წლის განმავლობაში დევიდი და ხმის რეჟისორი ალან სპლეტი მუშაობდნენ სურათის ხმოვან მხარეზე. საუნდტრეკში გამოყენებულია ფეტს უოლერის საორგანო მუსიკა და სიმღერა „ “, ჩაწერილი პიტერ აივერსის მიერ.

მიუხედავად იმისა, რომ თავდაპირველად „საშლელთავას“ კინოთეატრებში უმნიშვნელო წარმატება ხვდა წილად, შემდგომში იგი გაიზარდა და დღეისთვის ნამუშევარს მრავალი დადებითი შეფასება აქვს მიღებული. ძირითადად აღნიშნავენ სიურრეალისტურ ვიზუალურ მხარეს და სექსუალურ ქვეტექსტს, ისევე, როგორც ხმის ჩახლართულ დიზაინს, რომელსაც ფილმის ტექნიკურ მწვერვალს უწოდებენ. 2004 წელს ფილმების ეროვნულმა რეესტრმა „საშლელთავა“ აირჩია კონგრესის ბიბლიოთეკაში შესატანად, როგორც „კულტურულად, ისტორიულად ან ესთეტიკურად მნიშვნელოვანი ნამუშევარი“.
დონის როსტოვის ღვთისმშობლის მიძინების ეკლესია

დონის როსტოვის ღვთისმშობლის მიძინების ეკლესია — 1930-იან წლებში დანგრეული ტაძარი დონის როსტოვში. ეკლესია აღმართეს 1880-1889 წლებში. მდებარეობდა თანამედროვე მაქსიმ გორკის ქუჩისა და ეკლესიის შესახვევის გადაკვეთაზე.

ისტორია
პირველი ხის მიძინების ეკლესია დონის როსტოვში ააგეს 1764-1766 წლებს შორის. ეს იყო მესამე სასაზღვრო ბატალიონის ეკლესია. იგი მდებარეობდა ჯარისკაცების ციხესიმაგრეში ძველი კაზანის ეკლესიიდან ახლოს. 1977 წელს გენერალ-მაიორ გურიევის ინიციატივით ეკლესია დაშალეს და მისი მასალები კაზანის ეკლესიის რემონტისთვის გამოიყენეს. საეკლესიო-სამრევლო სკოლის შენობა შემორჩენილია ჩვენს დრომდე, თუმცა ძლიერადაა გადაკეთებული.

2012 წელს მაქსიმ გორკის ქუჩის რეკონსტრუქციის პერიოდში მიძინების ტაძრის ყოფილი სასაფლაოს ადგილზე აღმოაჩინეს ორი საფლავი. ერთ-ერთი ვერსიით, გვამები შეიძლება ეკუთვნოდეს ეკლესიის დამაარსებელს გავრილ ილიას ძე შუშპანოვსა და მის ცოლს.
დონის ნახიჩევანის ალექსანდრე ნეველის ეკლესია

დონის ნახიჩევანის ალექსანდრე ნეველის ეკლესია — ამჟამად დანგრეული მართლმადიდებლური ტაძარი, რომელიც მდებარეობდა დონის ნახიჩევანში (ამჟამად დონის როსტოვის პროლეტარის რაიონის ნაწილი). ეკლესია ააგეს 1896 წელს. დაანგრიეს 1937 წელს.

ისტორია
დონის ნახიჩევანის ალექსანდრე ნეველის ეკლესია ააგეს 1896 წელს. მშენებლობისათვის ფინანსები გაიღო ვაჭარმა ილია შუშპანოვმა. ეკლესიის მშენებლობა დაამთხვიეს ნევის ბრძოლის 650-ე წლისთავს, რომელშიც ალექსანდრე ნეველმა მოიპოვა გამარჯვება შვედებზე. ეკლესია მდებარეობდა პოლიციის მოედანზე (ამჟამად ტოლსტოის მოედანი), ეკლესიის შესახვევის კუთხეში (ამჟამად ერევნის ქუჩა).

ეკლესიას ჰქონდა სამი გუმბათი და იყო მდიდრულად დეკორირებული. კარიბჭეზე დაშენებული იყო მაღალი ორსართულიანნი სამრეკლო, რომლის სიმაღლეც 28 მეტრზე მეტი იყო. ეკლესია აგებული იყო ნეორენესანსის სულისკვეთებით. ეკლესიის ზომები იყო 45×25 მ. მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხი იყო წმინდა ალექსანდრე ნეველის სახელზე, ხოლო მეორე - წმინდა ანას სახელზე.

1900 წელს ეკლესიასთან გაიხსნა საეკლესიო-სამრევლო სკოლა. ალექსანდრე ნეველის ეკლესიის წინამძღვარი დიდი ხნის განმავლობაში იყო ცნობილი ნახიჩევანელი მღვდელი იოანე დომოვსკი.

1920-იან წლებში ეკლესია გადაეცა ობნოვლენცების მოძრაობას. 1937 წელს ეკლესია დახურეს და დაანგრიეს. ამჟამად მის ადგილზე ექვსსართულიანი საცხოვრებელი სახლი დგას (ტოლსტოის ქუჩა № 9).

1942 წელს გერმანელების მიერ ოკუპაციის პირობებში ალექსანდრე ნეველის ეკლესიის მრევლმა აღადგინა ღვთისმსახურება. თავდაპირველად ისინი განთავსდნენ 29-ე ხაზის № 6 სახლში. შემდეგ ღვთისმსახურებისთვის გამოიყო ყოფილი საეკლესიო-სამრევლო სკოლის შენობა, რომელზეც დაადგეს გუმბათი. ქალაქის გათავისუფლებს შემდეგ სახლი გადაეცა თემს არენდით. 1955 წელს სამლოცველო სახლი დაკეტეს, ხოლო საეკლესიო ჭურჭელი გადაიტანეს დონის როსტოვის წმინდა ალექსანდრას ეკლესიის ალექსანდრე ნეველის სახელობის ნავში.
დონის როსტოვის ყველაწმინდის ეკლესია

დონის როსტოვის ყველაწმინდის ეკლესია — 1960-იან წლებში დანგრეული ტაძარი დონის როსტოვში. ეკლესია აღმართეს 1868 წელს. დაანგრიეს 1966 წელს და მის ადგილზე ააშენეს სპორტის სასახლე.

ისტორია
1785 წლის 15 დეკემბერს როსტოვის ძველ სასაფლაოზე აიწყეს ხის ყველაწმინდის ეკლესიის მშენებლობა. 1787 წლის 19 მაისს ეკლესია აკურთხა წინამძღვარმა იოანე ანდრეევმა. ეკლესია მდებარეობდა თანამედროვე წითელარმიელთა ქუჩისა და ეკლესიის შესახვევის გადაკვეთაზე. იგი მიწერილი იყო დონის როსტოვის ღვთისმშობლის კვართის ეკლესიაზე.

 საუკუნის პირველ ნახევარში როსტოვში ააშენეს ახალი სასაფლაო. იგი მდებარეობდა თანამედროვე წითელარმიელთა და ფილიმონოვის ქუჩებს შორის. 1864 წლის 8 სექტემბერს ეკლესიაზე ააგეს ყველაწმინდის ეკლესია. ეკლესიის აღჭურვა მიმდინარეობდა ქალაქისთავის ანდრეი ბაიკოვის ფინანსური მხარდაჭერით.

1865 წლის 3 ოქტომბერს, სანამ ახალი ეკლესიის მშენებლობა დასრულებოდა ძველ ეკლესიაში მოხდა ხანძარი. საეკლესიო ჭურჭლის დიდი ნაწილი გადაარჩინეს და გადაიტანეს კაზანის ეკლესიაში, რომელიც მდებარეობდა თანამედროვე სოციალისტური და სერაფიმოვის ქუჩებს შორის. 1868 წელს ახალი ყველაწმინდის ეკლესიის მშენებლობა დასრულდა, რის შემდეგაც იქ ადაიტანეს ძველი ეკლესიის ხანძრის დროს გადარჩენილი ჭურჭელი. ყველაწმინდის ეკლესია აკურთხეს 1868 წლის 27 ოქტომბერს.

ყველაწმინდის ეკლესია საშუალო ზომებისა იყო და შედგებოდა სამი ნავისაგან. ეკლესიის ხუთივე გუმბათი შერულებული იყო ამპირის სტილში. ეკლესიის მთავარი საკურთხეველი აკურთხეს ყველა წმინდანის დღის აღსანიშნავად. მარცეხენა (ჩრდილოეთის) ნავი აკურთხეს წმინდა მოციქულთასწორი მეფის კონსტანტინესა და დედამისის დედოფალ ელენეს სახელზე. მარჯვენა (სამხრეთის) ნავი კი - დიდმოწამე პანტელეიმონის სახელზე.

1930-იან წლებში ეკლესია დახურეს და მის შენობაშ განათავსეს ბურთულ-საკისარების ქარხანა. სამრეკლო და მისი ხუთივე გუმბათი მოხსნეს. 1942 წელს ნაცისტური ოკუპაციის პერიოდში ეკლესიაში აღსდგა ღვთისმსახურება. ეკლესიას გაუკეთეს ახალი კამარა, დაადგეს ჯვარი. ეკლესიის ახლოს ჩამოყალიბდა ბაზარი, რომელსაც „ნახალოვკის“ ბაზარს უწოდებდნენ. ოკუპაციის პერიოდში აღდგენილი ტაძარი მოქმედებდა მეორე მსოფლიო ომის შემდეგაც. ეკლესია დახურეს და დაანგრიეს 1966 წელს. დანგრევას წინ უძღოდა ხელმოწერების შეგროვება „ეკლესიის ლიკვიდაციის შესახებ“. ყველაწმინდის ეკლესია გახდა უკანასკნელი ეკლესია დონის როსტოვში, რომელიც დაანგრიეს. ეკლესიისა და ქალაქის სასაფლაოს ადგილზე 1967 წელს ააშენეს სპორტის სასახლე.
დონის როსტოვის მიქაელ მთავარანგელოზის ეკლესია

დონის როსტოვის მიქაელ მთავარანგელოზის ეკლესია — 1960-იან წლებში დანგრეული ტაძარი დონის როსტოვში. ეკლესია შენდებოდა 1890-1894 წლებში ბორკის მაცხოვრის ტაძრის ანალოგიურად და მის არქიტექტურულ სტილში. მდებარეობდა თანამედროვე ნიკოლაევსკაიის საქალაქო საავადმყოფოს ადგილზე. საბჭოთა მმართველობის პერიოდში ეკლესია დახურეს და 1960-იანი წლების დასაწყისში მთლიანად დაანგრიეს.

ისტორია
პირველი ხის ეკლესია მიქაელ მთავარანგელოზის სახელზე დონის როსტოვში, სავარაუდოდ ააშენეს 1762 და 1764 წლებში. იგი მდებარეობდა დოლმანოვსკის ციხესიმაგრის დასავლეთით. 1778 წელს გაუქმებული დოლმანოვის პოლკის კაზაკები გავავიდნენ როგოვსკში. მასთან ერთად გადაიტანეს ეკლესიაც, რომელიც დადგეს სტანიცა ალექსანდროვსკაიის დასავლეთ ნაწილში.

1876 წელს დონის როსტოვის ხელისუფლებამ მიიღო გადაწყვეტილება აეშენებინათ ქალაქის საავადმყოფო. მის ასაშენებლად გამოყვეს მიწის ნაწილი დიდი სადოვაიისა და პუშკინის ქუჩებს შორის როსტოვი-ნახიჩევანის საზღვარზე. თუმცა რუსეთ-ოსმალეთის ომის დაწყების გამო ეს გეგმები გადაიდო, ხოლო გამოყოფილ ტერიტორიაზე დროებით განთავსდა წითელი ჯვრის ჰოსპიტალი.

1880-იანი წლების ბოლოს საავადმყოფოს აშენების გეგმა კვლავ ძალაში შევიდა. არქიტეტორმა ნ. სოკოლოვმა გადაამუშავა საავადმყოფოს გეგმა,რომელიც განიხილავდა საავადმყოფოს ეკლესიის მშენებლობასაც. ეკლესიის საძრიკველის საზეიმო ჩაყრა გაიმართა 1890 წლის 18 მაისს. საძირკველის ქვა აკურთხა ეკატერინოსლავისა და ტაგანროგის ეპისკოპოსმა სერაფიონმა.

საავადმყოფოს მშენებლობის პროცესში იყო წინადადება მისთვის ეწოდებინათ „ნიკოლაევსკის ეკლესია“ იმპერატორ ნიკოლოზ -ზე იაპონიის ქალაქ ოცუში თავდასხმისას იმპერატორის გადარჩენის აღსანიშნავად. ეკლესიის მშენებლობა მიმდინარეობდა ვაჭარ პლატონ ტროიანკინის ფინანსებით. ეკლესიის მშენებლობა დასრულდა 1894 წელს. ეკლესია აკურთხეს მიქაელ მთავარანგელოზის სახელზე.

მიქაელ მთავარანგელოზის ეკლესია მიწერილი იყო ახლოს მდებარე დონის როსტოვის ღვთისმშობლის კვართის ეკლესიაზე. მიქაელ მთავარანგელოზის ეკლესიის მამასახლისი იყო პეტრე პარამონოვი, ცნობილი როსტოველი ვაჭრის ელპიდიფორ პარამონოვის შვილი.

მიქაელ მთავარანგელოზის ეკლესია ააგეს ნეობიზანტიურ სტილში. ეკლესიის ფასადის გაფორმებაში გამოიყენება ძველი რუსული სტილი. ეკლესიის შესასვლელის თავზე ორსართულიანი სამრეკლო დგას.

1923 წელს მიიღეს გადაწყვეტილება ეკლესიის ახურვის შესახებ, მაგრამ იგი კიდევ რამდენიმე წელი განაგრძობდა ფუნქციონირებას. 1930 წელს როსტოვში შეიქმნა სამედიცინო ინსტიტუტი და მას გავაეცა ყოფილი ნიკოლაევსკის საავადმყოფო. ინსტიტუტის შენობა ძლიერად დაზიანდა დიდი სამამულო ომის დროს. 1940-იანი წლების ბოლოს მთელი კორპუსი, ეკლესიასთან ერთად, აღადგინეს. ყოფილი მიქაელ მთავარანგელოზის ეკლესია მცირე ხნით იგა ინსტიტუტის ტერიტორიაზე, მასში განათავსეს ტირი სტუდენტებისთვის. 1960-იანი წლების დასაწყისში ეკლესია დაანგრიეს. ამჟამად მის ადგილზე დგას როსტოვის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის სასწავლო-დიაგნოსტიკური კორპუსი.
მეჰმან ჰუსეინოვი

მეჰმან რაფიკის ძე ჰუსეინოვი (; დ. 24 ნოემბერი, 1992, ბაქო, აზერბაიჯანი) — აზერბაიჯანელი ჟურნალისტი და ადამიანის უფლებათა დამცველი. დააპატიმრეს 2017 წლის 9 იანვარს ცენტრალურ ბაქოში, ადგილობრივი დროით საღამოს 8 საათზე. დაპატიმრებამდე ცოტა ხნით ადრე, ინტერნეტში გამოაქვეყნა ხელისუფლების წარმომადგენლების მდიდარი და უზარმაზარი სახლები. მან ასევე განაცხადა, რომ იგი დაპატიმრების შემდეგ აწამეს.

ბიოგრაფია
მეჰმან ჰუსეინოვი 1992 წლის 24 ნოემბერს, აზერბაიჯანის დედაქალაქ ბაქოში დაიბადა. ჰუსეინოვს დამთავრებული აქვს აზერბაიჯანის სახელმწიფო ეკონომიკური უნივერსიტეტი ბაკალავრის ხარისხით.

მოღვაწეობა
ჰუსეინოვი სოციალურ-პოლიტიკური ჟურნალის -ის (სანჯაყი) რედაქტორი იყო, რომელიც თავის მხრივ იყენებს პლატფორმად სოციალურ მედიას. იგი ასევე ხელმძღვანელობს რეპორტიორების თავისუფლებისა და უსაფრთხოების ინსტიტუტს , რომელიც არის აზერბაიჯანის ადამიანის უფლებათა დამცველი ორგანიზაცია, სიტყვისა და ინფორმაციის თავისუფლების მხრივ. დაკავებამდე მან ახალი კამპანია წამოიწყო, სახელად „ნადირობა კორუფციონერებზე“, რომლის მიზანი აზერბაიჯანის მმართველ წრეებში კორუფციონერების გამოვლენა იყო.

მისი დაპატიმრების შემდეგ, ის ნასიმის რაიონის სასამართლოს დახურულ სხდომაზე გამოჩნდა, სადაც მას 200 მანათის (დაახლოებით 105 ევრო) გადახდა დააკისრეს, „პოლიციისადმი დაუმორჩილებლობის“ გამო. მოგვიანებით მას ესტუმრნენ უცხოელი ექიმები, რომლებიც დაადასტურეს, რომ მისი სამედიცინო და ფსიქოლოგიური მდგომარეობა მიუთითებს არასათანადო მოპყრობის ფაქტებზე. მოგვიანებით, 2017 წლის 3 მარტს, ჰუსეინოვი გამოჩნდა სურახანის რაიონის სასამართლოში, სადაც ის „ცილისწამებაში“ დამნაშავედ ცნეს და ორწლიანი პატიმრობა მიუსაჯეს.
დონის როსტოვის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია

დონის როსტოვის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია — ამჟამად დანგრეული მართლმადიდებლური ეკლესია დონის როსტოვში. ეკლესია ააგეს 1822 წელს. მდებარეობდა ნიკოლსკის (ამჟამად სოციალისტურ ქუჩაზე). 1930-იან წლებში ეკლესია დაანგრიეს.

ისტორია
1822 წელს დონის როსტოვის ნიკოლსკის ქუჩაზე ააგეს მცირე ხუთგუმბათიანი ეკლესია. ეკლესიის მამასახლისი გარკვეული პერიოდით იყო როსტოველი ვაჭარი ივანე თევდორეს ძე ნეფიოდოვი (მიხაილოვი), რომელმაც მისი კეთილმოწყობისათვის გაიღო საკუთარი სახსრები. საუკუნის შუა წლებში მიიღეს ეკლესიის გაფართოების გადაწყვეტილება. რეკონსტრუქციის პროექტი მზად იყო 1854 წელს და იგი შეასრულა ტიტულარულმა მრჩეველმა ლიკოვმა. 1856 წლის 27 სექტემბერს პროექტი დაამტკიცა იმპერატორმა და დაიწყო ეკლესიის გაფართოების სამუშაოები. 1860 წელს სამუშაოები დასრულდა. მთავარი საკურთხევლი ნაკურთხი იყო ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე, მარჯვენა (სამხრეთის) საკურთხეველი უფლის მირქმის სახელზე, ხოლო მარცხენა (ჩრდილოეთის) - ღვთისმშობლის მიძინების სახელზე.

ეკლესიის ძირითადი არქიტექტურული ელემენტი იყო ხუთთავიანი გუმბათი. ეკლესიის შიდა კედლები მოხატული ყოფილა ზეთოვანი საღებავით. ეკლესიის სიწმინდეები იყო მაცხოვრისა და ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ხატები.

1895 წელს ეკლესიასთან გაიხსნა საეკლესიო-სამრევლო სკოლა. ნიკოლსკის ეკლესიის მომღერალთა ქორო ცნობილი იყო არამარტო როსტოვში, არამედ მის ფარგლებს გარეთაც. იგი მოქმედებდა 1912 წლამდე.

1927 წელს ეკლესია გადაეცა ობნოვლენცების მოძრაობას. 1930-იანი წლების დასაწყისში ეკლესია დახურეს, ხოლო 1936 წელს მთლიანად დაანგრიეს. ეკლესიის ადგილზე ააგეს № 55 საშუალო სკოლის შენობა.

2000 წელს სკოლის ფასადზე დაკიდეს მემორიალური დაფა წარწერით:
დონის ნახიჩევანის სურბ-ამბარცუმის ეკლესია

დონის ნახიჩევანის სურბ-ამბარცუმის ეკლესია — ამჟამად დანგრეული სომხური მართლმადიდებლური ეკლესია, რომელიც მდებარეობდა დონის ნახიჩევანში (ამჟამად დონის როსტოვის პროლეტარის რაიონის ნაწილი). ეკლესია ააგეს 1783 წელს. დაანგრიეს 1930-იანი წლების ბოლოს. ეკლესია მდებარეობდა ამაღლების ქუჩაზე (ამჟამად რიაბიშევის ქუჩა), 34-ე და 36-ე ხაზებს შორის.

ისტორია
ქვის ამაღლების ტაძრის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1781 წლიდან 1783 წლამდე. მთავარეპისკოპოსმა საზეიმო კურთხევის ცერემონია ჩაატარა 1783 წლის 27 აგვისტოს. ტაძარი იყო მცირე სამრევლო ეკლესია ნახევარწრული აფსიდით, სვეტებზე დაყრდნობილი გუმბათით და კარიბჭეზე დაშენებული სამრეკლოთი. სამი კარი გაფორმებული იყო კოლონებით. ფასადი კი გაფორმებული იყო ლაკონიური კლასიკური დეკორით, მას დამატებული ჰქონდა კლასიკური თამასები და კარნიზები. დამახასიათებელი არქიტექტურული დეტალი იყო კედელში ჩაშენებული ხაჩქარი. ერთ-ერთი მათგანი, რომელიც ფასადზე მდებარეობდა, თარიღდება 1439 წლით. ეკლესიასთან მოქმედებდა სომხური სასულიერო სასწავლებელი.

1799 წელს ეკლესიას კაპიტალური რემონტი ჩაუტარდა. მთავარი საკურთხეველი ააგეს ვაჭარ მატვეი ქრისტეფორეს ძე შორბარონოვის სახსრებით. 1863 წლიდან 1868 წლებში ეკლესია კიდევ ერთხელ გაარემონტეს, მაგრამ ახლა უკვე მრევლის მიერ შემოწირული სახსრებით. 1879 წელს ეკლესია გაძარცვეს, გაიტაცეს ყველა საეკლესიო ფასეულობა და ჭურჭელი. 1882 წლისათვის გატაცებული ფასეულობების აღდგენა მოხერხდა.

1898 წლის 6 ივნისს დონის ნახიჩევანის საქალაქო სამმართველოს თხოვნით მიმართა ამაღლების ეკლესიის ქტიტორმა ეგორ ქრისტეფორეს ძე ალახანოვმა. იგი ითხოვდა სახსრების გამოყოფას მომდევნო სარემონტო სამუშაოებისათვის. ამ მოთხოვნის პასუხად ქალაქის საკრებულომ მიიღო გადაწყვეტილება 2 000 რუბლი გამოყოფის შესახებ, მაგრამ ეს მოხდებოდა მომდევნო 1899 წელს. ქალაქის სათათბირომ დაამტკიცა ადმინისტრაციული საბჭოს დასკვნა. ამავდროულად შეიქმნა სამეურვეო საბჭო თანხის შეგროვების ორგანიზებისათვის. 1898-1899 წლებში ეკლესიის საემონტო-აღდგენითი სამუშაოები დასრულდა.

ღვთისმსახურება გაგრძელდა 1936 წლამდე. 18 აგვისტოს ქარიშხალმა ეკლესიას სახურავი გადახადა. ქარიშხლის შემდეგ ეკელსია დახურეს, ჯერ რემონტისათვის, შემდეგ კი საბოლოოდ. ეკლესია დაშალეს, ხოლო სასულიერო სასწავლებელი გადააკეთეს სატყეო სკოლად. 1942 წელს ქალაქის გერმანული ოკუპაციის დროს გერმანელი სამხედრო მოსამსახურის მკვლელობის გამო ვერმახტის ჯარისკაცებმა სკოლის ეზოში დახვრიტეს რამდენიმე უდანაშაულო ადგილობრივი მაცხოვრებელი.
ღვთისმშობლის ხატის ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის ეკლესია (დონის როსტოვი)

დონის როსტოვის ღვთისმშობლის ხატის ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის ეკლესია — ამჟამად დანგრეული მართლმადიდებლური ეკლესია დონის როსტოვში. ეკლესია შენდებოდა 1890-1893 წლებში. მდებარეობდა თანამედროვე ბუდიონოვსკის პროსპექტისა და წითელარმიელის ქუჩის გადაკვეთაზე. საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ ეკლესია დაანგრიეს.

ისტორია
როსტოვის ციხესიმაგრის ამშენებლის ალექსანდრე რიგელმანის მემუარების მიხედვით, ორი თავშესაფარი დააარსეს ციხესიმაგრეში 1768 წელს, ხოლო კიდევ ერთი დააარსეს მოგვიანებით, 1805 წელს. 1824 წელს ისინი გაერთიანდნენ ერთ საავადმყოფოში.

 საუკუნის მეორე ნახევარში მიიღეს გადაწყვეტილება ქალაქში ახალი პეტროპავლოვსკის თავშესაფრის მშენებლობის შესახებ. 1879 წლის 24 ოქტომბერს თავშესაფრისთვის გამოიყო შენობა. გადაწყვიტეს მისთვის ეწოდებინათ პეტროვავლოვსკის თავშესაფარი, ნოვოროსიისკისა და ბესარაბიის გენერალ-გუბერნატორის პავლე კოცებუს პატივისცემის ნიშნად. მეორე გილდიის ვაჭარმა გავრილ ილიას ძე შუშპანოვმა თავშესაფრის ერთ ოთახში მოაწყო სამლოცველო ოთახი, დროებითი ეკლესია, ის აირჩიეს ამავე ეკლესიის პირველ მამასახლისად. 1889 წლის 11 მაისს როსტოვის ქალაქის საკრებულომ გამოიტანა გადაწყვეტილება თავშესაფართან ცალკე ეკლესიის მშენებლობის შესახებ. ეკლესიის პროექტი შეიმუშავა ქალაქის არქიტექტორმა ნიკოლაი დოროშენკომ. ეკლესიის მშენებლობისათვის თანხა გაიღო გავრილ შუშპანოვმა. ეკლესია გაიხსნა 1893 წელს.

ეკლესიის ძირითადი საკურთხეველი აკურთხეს ღვთისმშობლის ხატის ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის სახელზე . 1899 წელს ეკლესიას მიაშენეს მეორე საკურთხეველი, რომელიც აკურთხეს დიდმოწამე პანტელეიმონის სახელზე. საკურთხევლის სახელები შეირჩა თავშესაფრის მიზნებიდან გამომდინარე. 1900 წლიდან ეკლესიის მამასახლისია ქალაქის საპატიო მოქალაქე ივან ტრიფონოვი.

1920 წლის შემდეგ თავშესაფარი დახურეს. ეკლესია გახდა სამრევლო და მცირე ხნის განმავლობაში იყო მოქმედი, მაგრამ მალევე ისიც დახურეს და დაანგრიეს. ეკლესიის ადგილმდებარეობის ახლოს 1931-1934 წლებში ააშენეს სასტუმრო „როსტოვი“.
ტაგანროგის კონსტანტინესა და ელენეს ეკლესია

ტაგანროგის კონსტანტინესა და ელენეს ეკლესია — ყოფილი მართლმადიდებლური ეკლესია ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. აგებული იყო გვიანი კლასიციზმის სტილში. ეკლესია არსებობდა 1782 წლიდან 1938 წლამდე და დანგრევის შემდეგ მის ადგილზე ააშენეს ხუთსართულიანი, მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლი (ბერძნების ქუჩა № 54).

ისტორია
 საუკუნის უკანასკნელ მეოთხედში ტაგანროგში მასიურად განსახლდნენ ბერძნები. ამასთან დაკავშირებით აუცილებელი გახდა მათი სასულიერო საკულტო ნაგებობის აშენება. ვინაიდან ბერძნების უდიდესმა ნაწილმა არ იცოდა რუსული ენა, მათი თხოვნით კონსტანტინოპოლიდან ქალაქში გაიგზავნა ბერძენი სასულიერო მოღვაწე, რომელსაც ნება დართეს ღვთისმსახურება ბერძნულ ენაზე აღევლინა ტაგანროგის მიქაელ მთავარანგელოზის ეკლესიაში. ტაგანროგში მთავარეპისკოპოს ევგენის ვიზიტის დროს ბერძნების თხოვნით მან ახალ წინამძღვრად დანიშნა ეპიფანე და ურჩია აეშენებინათ საკუთარი ეკლესია. ბერძნულმა თემმა შეისმინა რჩევა და 1780 წელს ითხოვეს ახალი ეკლესიის მშენებლობა, რომელიც იქნებოდა მოციქულთასწორ კონსტანტინესა და დედამისის, მოციქულთასწორი ელენეს სახელზე აგებული. რაც მთავარია ეკლესიაში წირვა-ლოცვა ბერძნულ ენაზე აღევლინებოდა. 1781 წელ დაიწყეს კიდეც ხის ეკლესის მშენებლობა, რომელიც მეორე წელს დასრულდა.

1782 წლის 13 მარტს ეკლესია აკურთხა ტაგანროგში მაცხოვრებელმა ეპისკოპოსმა ნეოფიტემ.

1855 წელს ყირიმის ომის პერიოდში, ტაგანროგზე ინგლისელთა ესკადრის შეტევის მიტანისას ეკლესია უმნიშვნელოდ დაზარალდა.

ეკლესიის მსახურები
ტაგანროგის კონსტანტინესა და ელენეს ეკლესიის მღვდელთმსახურები იყვნენ ბერძნული წარმოშობის ტაგანროგელები. ტაგანროგში დიდი ხნის ცხოვრების შედეგად ისინი კარგად საუბრობდნენ რუსულად და ღვთისმსახურება თანდათანობით ორ ენაზე გადაიყვანეს. რუსულად ქადაგება განსაკუთრებით გამოსადეგი გახდა მას შემდეგ რაც საუკუნის 30-იან წლებში დახურეს რუსული ეკლესიები და ბერძნულ ეკლესიაში რუსი მრევლის რიცხვმა იმატა.

ნიკოლოზ კონსტანტინეს ძე ბოიაროვი ეკლესიაში მსახურობდა 30 წელზე მეტ ხანს. გარდაიცვალა 1830 წელს 75 წლის ასაკში, დაკრძალულია ეკლესიის ეზოში. ფიოდორ ემანუელის ძე ანასტასოვი მსახურობდა რვა წელი. გარდაიცვალა 53 წლის ასაკში. 25 წელი მსახურობდა ეკლესიაში მღვდელი გიორგი ნიკოლოზის ძე ლაფაკი, ამ პერიოდში იგი ასწავლიდა ვლადიმირის მესამე და მეოთხე სასწავლებელში, პეტროვის ქალთა სასწავლებელში და ასევე ბერძნული ეკლესიის საეკლესიო-სამრევლო სკოლაში.
იუგოსლავიის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრები

იუგოსლავიის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრები წარმოადგენდა იუგოსლავიას საერთაშორისო ასპარეზზე. ფუნქციონირება შეწყვიტა 1992 წელს, იუგოსლავიის ომების მიმდინარეობის დროს. ფიფა-ს და უეფა-ს მიერ იუგოსლავიის ნაკრების მემკვიდრედ განიხილება სერბეთის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრები.

ისტორია
პირველი მსოფლიო ომის შემდეგ ბალკანეთის ნახევარკუნძულზე შეიქმნა სერბთა,ხორვატთა და სლოვენთა სამეფო. 1919 წელს ზაგრებში ხორვატიის საფეხბურთო კავშირის ბაზაზე დაარსდა იუგოსლავიის საფეხბურთო კავშირი. ერთი წლის შემდეგ შეიქმნა ეროვნული საფეხბურთო ნაკრები, რომელსაც მონაწილეობა უნდა მიეღო იმ წელს ბელგიაში გასამართ ოლიმპიურ თამაშებში. ტურნირზე და ისტორიაში პირველი მატჩი იუგოსლავიის საფეხბურთო ნაკრებმა ითამაშა ჩეხოსლოვაკიის წინააღმდეგ, რომელშიც 0:7 დამარცხდა.

1930 წელს იუგოსლავიის ნაკრებმა მონაწილეობა მიიღო მსოფლიო ჩემპიონატში, რომელიც ურუგვაიში გაიმართა. ბოშკო სიმონოვიჩის ხელმძღვანელობით იუგოსლავიის ნაკრებმა მე-3 ადგილზე გავიდა.

1948, 1952 და 1956 წლებში გამართულ ოლიმპიურ თამაშებზე იუგოსლავიის ნაკრებმა ვერცხლის მედლები მოიპოვა, აქედან მესამე ტურნირზე მელბურნში ნაკრებში ბევრი ახალი მოთამაშე გამოჩნდა, მათ შორის იყვნენ მეკარე პეტარ რადენკოვიჩი და ნახევარმცველი დრაგან შეკულარაცი. მათმა გამოჩენამ გაამართლა, რადგან იუგოსლავიის ნაკრებმა ფინალამდე მიაღწია, სადაც დაძაბულ ბრძოლაში საბჭოთა კავშირის გუნდთან დამარცხდა 0:1.

1960 წლის ევროპის ჩემპიონატზე იუგოსლავიის ნაკრებმა მეოთხე ადგილი დაიკვა. იმავე წელს გუნდმა გაიმარჯვა რომის ოლიმპიურ თამაშებზე, რაც გახდა იუგსლავიის ნაკრებისთვის ისტორიაში პირველი მოგებული საერთაშორისო ტურნირი. 1962 წელს ჩატარებულ მსოფლიო ჩემპიონატზე ბოლო 30 წელიწადში იუგოსალვიის ნაკრებმა პირველად მიაღწია ნახევარფინალს, სადაც ჩეხოსლოვაკიის ნაკრებთან დამარცხდა 1:3.1964 წლის ევროპის ჩემპიონატზე და 1966 წლის მსოფლიოს პირველობაზე იუგოსლავიის ნაკრები ვერ გავიდა. ამ იმედგაცრუებების შემდეგ გუნდის ახალ მთავარ მწვრთნელად დაინიშნა რაიკო მიტიჩი, რომელიც აქამდე ექვსი წელი „ცრვენა ზვეზდაში“ მუშაობდა. 1968 წლის ევროპის ჩემპიონატზე მეოთხედფინალში იუგოსლავიამ საფრანგეთი (ორი მატჩის ჯამში 6:2), ხოლო ნახევარფინალში ინგლისი (1:0) დაამარცხა. ფინალში იუგოსლავიის ნაკრები მასპინძელ იტალიის ნაკრებს უნდა შეხვედროდა.ორი მატჩის ჯამში იტალიელებმა გაიმარჯვეს 3:1 და ტიტულს დაეუფლნენ.

1970 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე იუგოსლავიის ნაკრები ვერ გავიდა.ორი წლის შემდეგ გამართულ ევროპის ჩემპიონატზე იუგოსლავები ასპარეზობას გამოთიშა საბჭოთა კავშირის ნაკრებმა მეოთხედფინალურ სტადიაზე. გუნდებს შორის გამართული პირველი მატჩი ბელგრადში უგოლო ფრით დასრულდა, ხოლო მოსკოვში „წითელმა არმიამ“ 3:0 დაამარცხა მეტოქე.

1974 წლის მსოფლიო ჩემპიონატის პირველი ეტაპი იუგოსლავიის ნაკრებმა წარმატებით დაძლია. ჯგუფის პირველ მატჩში იუგოსლავთა გუნდმა 0:0 ითამაშა ბრაზილიისთან, შემდეგ გაანადგურა ზაირის ეროვნული ნაკრები ანგარიშით 9:0, ხოლო ბოლო შეხვედრაში დაუზავდა შოტლანდიას 1:1. ნაჩვენები შედეგების წყალობით იუგოსლავიის ნაკრებმა ჯგუფში 1-ლი ადგილი დაიკვა, რითაც მეორე ეტაპზე თამაშის უფლება მოიპოვა. გუნდები კვლავ ჯგუფებად დაიყვნენ, იუგოსლავთა გუნდს მეტოქეებად ერგო გერმანიის ფედერაციული რესპუბლიკის, შვედეთის და პოლონეთის ეროვნული ნაკრებები. იუგოსლავიის ნაკრებმა ჯგუფში ბოლო ადგილი დაიკვა და ტურნირს გამოეთიშა.

ცნობილი ფეხბურთელები
ბალნეარიუ-აროიუ-დუ-სილვა

ბალნეარიუ-აროიუ-დუ-სილვა — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 10 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის სამხრეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ არარანგუის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 9 586 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 100,63 კმ²-ზე. ფართობი 95 259 კმ²-ია.
ბალნეარიუ-გაივოტა

ბალნეარიუ-გაივოტა — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 7 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის სამხრეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ არარანგუის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 8 234 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 56,49 კმ²-ზე. ფართობი 145 762 კმ²-ია.
ერმუ

ერმუ — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 16 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის სამხრეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ არარანგუის შემადგენლობაში.

2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 050 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 32,31 კმ²-ზე. ფართობი 63 439 კმ²-ია.