iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
კვებეკის ხიდი

კვებეკის ხიდი — კომბინირებული საავტომობილო და სარკინიგზო ლითონის ხიდი მდინარე წმინდა ლავრენტზე, რომელიც აკავშირებს ქალაქებს კვებეკსა და ლევის. 549 მ სიგრძის ხიდის ცენტრალური სიგრძე მსოფლიოში ყველაზე დიდია ფიქსირებული სისტემების ხიდებისთვის.

ხიდის აშენება მე-19 საუკუნის შუა ხანებში იგეგმებოდა. გაიხსნა 1919 წლის 3 დეკემბერს. 1907 წლის 30 აგვისტოს ჯერ კიდევ დაუმთავრებელი ხიდი ჩამოინგრა, რის შედეგადაც 75 ადამიანი დაიღუპა. ხიდი 18 წლის მანძილზე შენდებოდა.

ხიდი ეკუთვნის კანადის რკინიგზას, საყრდენებს შორის მანძილი 549 მ, საერთო სიგრძე 987 მ, სიგანე 29 მ. მშენებლობის დროს ის კანადაში ყველაზე დიდი ხიდი იყო. ხიდს აქვს სამი სატრანსპორტო ზოლი, ერთი სარკინიგზო ბილიკი და ერთი საფეხმავლო ბილიკი.
თაჰირა თაჰიროვა

თაჰირა აქბარ ყიზი თაჰიროვა (; დ. 7 ნოემბერი, 1913, ბაირამალი, იმიერკასპიის ოლქი, რუსეთის იმპერია — გ. 26 ოქტომბერი, 1991, ბაქო, აზერბაიჯანი) — საბჭოთა და აზერბაიჯანელი სახელმწიფო მოღვაწე და დიპლომატი, აზერბაიჯანის სსრ-ის საგარეო საქმეთა მინისტრი 1959-1983 წლებში.

ბიოგრაფია
თაჰირა თაჰიროვა დაიბადა 1913 წლის 7 ნოემბერს ბაირამალში, იმიერკასპიის ოლქში (ახლანდელი თურქმენეთი). 1929 წელს დაამთავრა ბაქოს მუშათა ფაკულტეტი, ხოლო 1935 წელს წარჩინებით დაამთავრა აზერბაიჯანის ნავთობისა და მრეწველობის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ნავთობის ფაკულტეტი. 1940 წლიდან აზერბაიჯანის ნავთობის კვლევის ინსტიტუტის დირექტორი იყო. 1953 წელს დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია, ხოლო 1959 წელს დაამთავრა სსრკ-ს საგარეო საქმეთა სამინისტროს უმაღლესი დიპლომატიური სკოლა.

მუშაობდა შემდეგ თანამდებობებზე: 1954-1957 წლებში — აზერბაიჯანის სსრ პროფკავშირების საბჭოს თავმჯდომარე; 1957-1959 წლებში — აზერბაიჯანის სსრ მინისტრთა საბჭოსთან არსებული მეცნიერებისა და ტექნოლოგიების სახელმწიფო კომიტეტის თავმჯდომარე; 1959-1983 წლებში — აზერბაიჯანის სსრ საგარეო საქმეთა მინისტრი; 1963-1968 წლებში — აზერბაიჯანის სსრ მინისტრთა საბჭოს თავმჯდომარის მოადგილე.

1939 წელს თაჰიროვა დაქორწინდა თანაკურსელზე, პროფესიით გეოლოგზე, აბდულა ბაირამოვზე. ამ ქორწინებიდან ქალიშვილი ელვირა და ვაჟი რაუფი შეეძინათ.

1984 წელს თაჰირა თაჰიროვა პენსიაზე გავიდა. გარდაიცვალა 1991 წლის 26 ოქტომბერს. დაკრძალულია საპატიო დაკრძალვის ხეივანში ბაქოში.

ჯილდოები და აღიარება
1936 : ლენინის ორდენი
1936, 1944, 1963, 1966, 1971 : შრომის წითელი დროშის ორდენი
1936 : საპატიო ნიშნის ორდენი
ანზორ არველაძე

ანზორ არველაძე (დ. 25 ივლისი, 1941, თბილისი) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი.

1965 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი.

1965–1967 წლებში იყო ბორჯომისა და ბაკურიანის რაიონის ქირურგი 1967–1969 წლებში ქალაქის №1 საავადმყოფოს რეანიმატოლოგი. 1969–1971 წლებში ექიმთა დახელოვნების ინსტიტუტის ქირურგიული კათედრის ასპირანტი. 1971 წლიდან მუშაობს ამავე ინსტიტუტში: ქირურგიული კათედრის ორდინატორად. 1974 წლიდან – ასისტენტად. 1979 წლიდან დოცენტად. ავტორია 59 სამეცნიერო ნაშრომის, რომლებიც ეხება წყლულოვან დაავადებებს. გამოქვეყნებული აქვს ერთი მონოგრაფია რუსულ ენაზე: „ვაგოტომია წყლულოვანი დაავადებების ქირურგიაში“.

1971 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „სელექციური ვაგოტომია 12–გოჯა ნაწლავის წყლულოვანი დაავადების დროს“.
რუსუდან აფხაზავა-ქარსელაძე

რუსუდან აფხაზავა-ქარსელაძე (დ. 4 ივნისი, 1963, თბილისი) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი.

1976 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის პედიატრიული ფაკულტეტი.

1977–1978 წელბში იყო ექიმი–ინტერნი პედიატრიის სამეცნიერო კვლევით ინსტიტუტში.1978–1981 წლებში უბნის პედიატრი ბავშვთა პოლიკლინიკაში.1981–1983 წლებში კლინიკური ორდინატურა გაიარა პედიატრიის კვლევით ინსტიტუტში.1983–1990 წლებში მუშაობდა ამავე ინსტიტუტის უმცროს მეცნიერ–თანამშშრომლად, 1990 წლიდან ამავე ინსტიტუტის უფროსი მეცნიერ–თანამშრომელია.ავტორია 36 სამეცნიერო ნაშრომის.1996 წელს კაიროს უნივერსიტეტის სამედიცინო ფაკულტეტის მიწვევით ერთი თვის განმავლობაში კითხულობდა ლექციებს და ეწეოდა კლინიკურ მუშაობას.

1989 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „ – სისტემა და ბრონქული ასთმის კლინიკური თავისებურებანი ქართველ ბავშვთა პოპულაციაში“.
ლია არშბა

ლია არშბა (დ. 12 იანვარი, 1932, თბილისი) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი.

1956 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი.

1956–1958 წლებში მუშაოდა აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის ოსტროუმოვის სახელობის რესპუბლიკური საავადმყოფოს თერაპიულ განყოფილებაში. 1958 წლიდან იყო საქართველოს ჯანდაცვის ჰემატოლოგიისა და ექსპერიმენტული და კლინიკური ქირურგიის ინსტიტუტის თანამშრომელი. ავტორია 47 სამეცნიერო ნაშრომის. აქტიურად მონაწილეობდა ახალგაზრდა კადრების მომზადებაში, ასევე საკვალიფიკაციო სამეცნიერო ნაშრომების შესრულებაში.

1969 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „ნეიროპლეგიურ კოქტეილში შემავალი თითოეული ნივთიერების გავლენა აირთა ცვლაზე დოზირებული სუნთქვის მეთოდით“.
დალი ასათაშვილი

დალი ასათაშვილი (დ. 11 თებერვალი, 1940, თელავი) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი.

1965 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი.

1965–1968 წლებში იყო ყაზახეთის საბჭოთა სოციალისტუტი რესპუბლიკის კოკჩეტავის რაი–საავადმყოფოს თერაპიული განყოფილების გამგე. 1968–1971 წლებში თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის ჰოსპიტალური თერაპიის კათედრის ასპირანტი. 1972–1974 წლებში ამავე კათედრის ასისტენტი. 1974–1993 წლებში სუბორდინაციის კათედრის ასისტენტი. 1973–1976 წლებში ამავე კათედრის დოცენტი. 1977 წლიდან შინაგან სნეულებათა №1 კათედრის დოცენტი. ავტორია 36 სამეცნიერო ნაშრომის. გამოქვეყნებული აქვს უმაღლესი სასწავლებლების სტუდენტთათვის დამხმარე სასწავლო–მეთოდური ბროშურები. 1951–1953 წლებში გადასახლებული იყო სამხრეთ ყაზახეთში, პახტაარალის რაიონის სოფელ მახტალაში.

საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „ჰისტამინის ცვლის ზოგიერთი მაჩვენებლები კუჭისა და 12–გოჯა ნაწლავის წყლულოვანი დაავადების დროს“.
ვორენუსი და პულო

ლუციუს ვორენუსი და ტიტუს პულო — იულიუს კეისრის პირად ჩანაწერებში ნახსენები ორი რომაელი ცენტურიონი. ისინი მოხსენიებულები არიან როგორც მე-11 ლეგიონის წევრები. მაგრამ კეისარი არასოდეს ასახელებს ამ ლეგიონს, მხოლოდ იყენებს სიტყვებს — „ამ ლეგიონში“. ცნობილია მხოლოდ ის, რომ ლეგიონი, რომელშიც ისინი მსახურბდნენ, იმ დროს ციცერონის მეთაურობის ქვეშ იყო.
ნატალია ასათიანი

ნატალია ასათიანი (დ. 14 სექტემბერი, 1954) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი.

1977 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი.

1977-1979 წლებში იყო რკინიგზის №2 პოლიკლინიკის ექიმი–თერაპევტი. 1980–1986 წლებში რკინიგზის საავადმყოფოს „ხელოვნური კუჭუკანა ჯირკვლის“ კაბინეტის გამგე. 1982–1987 წლებში უმცროსი, მეცნიერ–თანამშრომელი. 1987–1991 წლებში უფროსი მეცნიერ–თანამშრომელი. 1991–1997 წლებში წინამძღვრიშვილის სახელობის კარდიოლოგიის სამეცნიერო–კვლევითი ინსტიტუტის წამყვანი მეცნიერ–თანამშრომელი. ავტორია 39 ნაშრომის, რომლებიც ეხება დიაბეტოლოგიის პრობლემებს.

1986 წელს დაიცვა კიევში საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „ავტომატური სისტემა ბიოსტატორის საშუალებით დარღვეული ნახშირწყლოვანი ცვლის კორექციის გავლენა შაქრიანი დიაბეტისა და გულის თანმხლები იშემიური დაავადების კლინიკომეტაბოლურ დახასიათებაზე“.
ნინო ასათიანი

ნინო ასათიანი (დ. 1 აგვისტო, 1935) — ქართველი არქიტექტორი, ხელოვნებათმცოდნე,მეცნიერი.

1959 წელს დაამთავრა თბილისის პოლიტექნიკური ინსტიტუტი.

ავტორია ქალაქთგეგმარებითი განხორციელებული პროექტებისა: თბილისის „თემქის“ მიმდებარე ტერიტორიის, ნავთლუღის სამრეწველო ტერიტორიის დაგეგმარება–განაშენიანება და სხვ. გამოავლინა და მეცნიერულად შეისწავლა მრავალი ახალი მასალა 20–30–იან წლებში საქართველოს ქალაქების განვითარების, დაგეგმარებისა და განაშენიანების შესახებ, გამოაქვეყნა მონოგრაფიული ნაშრომი ამ საკითხზე. 1973 წლიდან მუშაობდა ქართული ხელოვნების ისტორიის ინსტიტუტში. არის სამეცნიერო ნაშრომებისა და კრიტიკული სტატიების ავტორი უახლესი და თანამედროვე ქართული არქიტექტურის სხვადასხვა საკითხზე. 1986–1990 წლებში ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას თბილისის სამხატვრო აკადემიაში.
რიმა ახვლედიანი

რიმა ახვლედიანი (დ. 5 ნოემბერი, 1955, თერციმეზი) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი.

1980 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტი.

1980–1985 წლებში მუშაობდა თბილისის პირველ და მეორე პოლიკლინიკებში. 1985 წლიდან მუშაობს საქართველოს რესპუბლიკურ რევმატოლოგიურ ცენტრში. ავტორია 10 სამეცნიერო ნაშრომის, რომლებიც ეხება სამამულო პრეპარატების აპრობაციას რევმატოლოგიურ პრაქტიკაში და რევმატიულ დაავადებებს მოზარდებში. ექიმი–რევმატოლოგი, მედიცინის მეცნიერებათას კანდიდატი, აკადემიკოს ვ.წითლანაძის სახელობის საქართველოს სამეცნიერო–პრაქტიკული რევმატოლოგიური დაავადებების პროფილაქტიკის და კორექციის განყოფილების მეცნიერ–თანამშრომელი.

1997 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „რევმატული დაავადებები საქართველოს მოზარდებში“.

ლიტერატუარ
ვინ ვინაა თანამედროვე ქართულ სამედიცინო მეცნიერებაში : თანამედროვე ქართველ მედიკოსთა ბიოგრაფიული ენციკლოპედია თბ., 2000 გვ. 24
გურამ ახმეტელი

გურამ ახმეტელი (დ. 24 სექტემბერი, 1922, თბილისი — გ. 6 ნოემბერი, 1997, იქვე) — ქართველი ექიმ-თერაპევტი. მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი (1965). პროფესორი (1973).

1944 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი.

1945 წელს იყო კლინიკური და ექსპერიმენტული კარდიოლოგიის ინსტიტუტის ორდინატორი. 1969 წლიდან ხელმძღვანელობდა ამავე ინსტიტუტის გულ-სისხლძარღვთა განყოფილებას. 1973–1974 წლებში იყო საქართველოს სსრ ჯანმრთელობის დაცვის სამინისტროს მთავარი თერაპევტი. 1965–1977 წლებში — სამშობიარო სახლის, 1965 წლიდან საქართველოს კურორტოლოგიისა და პერინატალური მედიცინის და მეან–გინეკოლოგიის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტების კონსულტანტი. შეისწავლიდა ჰიპერტონიული დაავადების, ჰორმონული სტრესის, მიოკარდიუმის ნეკროზის ექსპერიმენტული მიღების, ორსულთა შორის გულის მანკის, გულ-სისხლძარღვთა უკმარისობის დაავადებათა საკითხებს. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები.
თინათინ ახობაძე

თინათინ ახობაძე (დ. 23 მარტი, 1956, გორი) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი.

1979 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი, 1982 წელს ილია ჭავჭავაძის სახელობის თბილისის უცხო ენათა ინსტიტუტის ორწლიანი ფაკულტეტი ინგლისური ენის განხრით, 1997 წელს თბილისის ბიზნეს–ინსტიტუტი ფინანსების მენეჯერის სპეციალობით.

1981–1988 წლებში იყო ექსპერიმენტული და კლინიკური თერაპიის სამეცნიერო კვლევითი ინსტიტუტის ექიმი–ორდინატორი. 1988–1990 წლებში უმცროსი მეცნიერ–თანამშრომელი. 1990 წლიდან უფროსი მეცნიერ–თანამშრომელი. ავტორია 14 სამეცნიერო ნაშრომის, რომლებიც ეხება გულის იშერმიურ დაავადებებს.

1990 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „გულის რითმის დარღვევები მიოკარდიუმის ინფარქტგადატანილ ავადმყოფებში და მათი კორექცია ანტიარითმული პრეპარატებით“.
მარინე ბაბუნაშვილი

მარინე ბაბუნაშვილი (დ. 24 მაისი, 1957, თბილისი — გ. 21 ნოემბერი, 2022) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი.

1982 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი.

1982–1985 წლებში იყო ლაგოდეხის სამშობიარო სახლის ექიმი მეან–გინეკოლოგი. 1985–1986 წლებში პერინატალური მედიცინისა და მეანობა–გინეკოლოგიის სამეცნიერო კვლევითი ინსტიტუტის ექიმი მეან–გინეკოლოგი. 1989 წლიდან ამავე ინსტიტუტის მეცნიერ–თანამშრომელი. ავტორია 20 სამეცნიერო ნაშრომის, რომლებიც ეხება პრენატალური დიაგნოსტიკის საკითხებს.

1992 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „ადრეული პრენატალური დიაგნოსტიკის სხვადასხვა მეთოდთა ეფექტურობის შეფასება და მისი მოთხოვნილება საქართველოში“.
ნელი ბაბუნაშვილი

ნელი ბაბუნაშვილი (დ. 29 ივლისი, 1933) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი.

1957 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სან.ჰიგიენური ფაკულტეტი.

1958 წელს იყო რესპუბლიკური ბავშვთა კლინიკური საავადმყოფოს ექიმი–ორდინატორი. 1960 წელს პედიატრიის სამეცნიერო კვლევითი ინსტიტუტის უმცროსი მეცნიერ–თანამშრომელი. 1968 წელს ამავე ინსტიტუტის უფროსი მეცნიერ–თანამშრომელი. 1994 წლიდან წამყვანი მეცნიერ–თანამშრომელია. ამზადებს ექიმებს ელექტროფიზიოლოგიაში, კითხულობს ლექციებს უნივერსიტეტის პედიატრიულ ფაკულტეტზე კარდიოლოგიაში. ავტორია 100 სამეცნიერო ნაშრომის, რომლებიც ეხება გულ–სისხლძარღვთა სისტემის მდგომარეობას ნორმისა და პათოლოგიის დროს.

1966 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „ჯანმრთელ ბავშვთა ელექტროკარდიოგრაფიული და ბალისტოკარდიოგრაფიული მონაცემები და მათი ურთიერთკავშირი ასაკობრივ ასპექტში“.

1994 წელს დაიცვა სადოქტორო დისერტაციის თემა — „გულ–სისხლძარღვთა სისტემის თავისებურება და გულის რიტმის მათემატიკური ანალიზი ქრონიკული ტონზილიტისა და ალერგიული დაავადებების დროს ბავშვებში“.
ნელი ბარნაბიშვილი

ნელი ბარნაბიშვილი (დ. 10 ივლისი, 1955, ლესოზავოცკი) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი.

1979 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სან. ჰიგიენური ფაკულტეტი.

1979–1984 წლებში იყო შავი ჭირის საწინააღმდეგო საქართველოს სადგურის ექიმი. 1984–1990 წლებში ამავე სადგურის ვირუსთა მუზეუმის გამგე. 1990–1992 წლებში აღნიშნული სადგურის უფროსის მოადგილე. 1992 წლიდან განსაკუთრებით საშიშ ინფექციათა საწინააღმდეგო ცენტრის ვირუსულ ინფექციათა ეპიდემიოლოგიის განყოფილების გამგე. 1995 წლიდან დაავადებათა კონტროლის ეროვნული ცენტრის განყოფილების გამგე. ავტორია 52 სამეცნიერო ნაშრომის ინფექციურ დაავადებათა ეპიდემიოლოგიისა და დიაგნოსტიკის საკითხებზე. თანაავტორებთან ერთად გამოქვეყნებული აქვს მონოგრაფია ქართულ და რუსულ ენებზე.

1990 წელს დაიცვა მოსკოვში საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „რიფტის ცხელების სადიაგნოზო პრეპარატები და ლაბორატორიული დიაგნოსტიკა“.

ჯილდოები
1988 - „მედალი ჯანმრთელობის დაცვის ფრიადოსანი“
ლალი ღოღელიანი

ლალი ღოღელიანი (დ. 31 მარტი, 1944, თბილისი) — ქართველი ინჟინერი, მეცნიერი, პედაგოგი.

ბიოგრაფია
1967 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი და მიენიჭა ინჟინერ-მშენებლის კვალიფიკაცია.

1968-1974 წლებში მუშაობდა კავკასიის ჰიდრომეტეოროლოგიის სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტში უფროსი მეცნიერ-თანამშრომლის თანამდებობაზე, ჰიდროპროექტის ინჟინრად. 1974 წლიდან მუშაობდა საქართველოს ტექნიკურ უნივერსიტეტში ასისტენტად, დოცენტად, პროფესორად. 1997 წელს არჩეულ იქნა ტექნიკური უნივერსიტეტის ჰიდროსაინჟინრო ფაკულტეტის დეკანად და დეპარტამენტის ხელმძღვანელად. წლების განმავლობაში იყო ჰიდროტექნიკური ფაკულტეტის სადისერტაციო საბჭოს თავმჯდომარე, საქართველოს სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტების სალიცენზიო კომისიის წევრი, ტექნიკური უნივერსიტეტის რეფორმების და განაწილების საკოორდინაციო საბჭოს კოორდინატორი. არის რამდენიმე საერთაშორისო აკადემიის ნამდვილი წევრი, როგორებიცაა: საქართველოს ენერგეტიკის, რუსეთის საბუნებისმეტყველო მეცნიერებათა, ამერიკის საერთაშორისო (-) ასოციაციის, საერთაშორისო ეკოლოგიის, მეცნიერ ინჟინერ ქალთა საერთაშორისო ასოციაციის, ასევე, არის საქართველოს პარლამენტის და მეცნიერების დეპარტამენტის სოციალური კომიტეტის წევრი. 2006 წლიდან პროფესიული განათლების ცენტრის დირექტორია. გამოქვეყნებული აქვს 99 სამეცნიერო სტატია, მათ შორის, ორი მონოგრაფია. დაჯილდოებულია საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის საუწყებო ჯილდოებითა და საპატიო სიგელებით. ტექნიკურ მეცნიერებათა კანდიდატი (1974), დოქტორი (1993).

ჯილდოები
1998 — ღირსების მედალი
გავი (ფეხბურთელი)

პაბლო მარტინ პაეს გავირა (დ. 5 აგვისტო, 2004), ცნობილია, როგორც გავი — ესპანელი პროფესიონალი ფეხბურთელი, რომელიც თამაშობს ლა ლიგის კლუბ ბარსელონასა და ესპანეთის ეროვნულ ნაკრებში, ცენტრალურ ნახევარმცველად.

კარიერა
ადრეული წლები და კარიერა
გავი დაიბადა ლოს-პალასიოს-ი-ვილიაფრანკაში, ანდალუსიაში. მან კარიერა დაიწყო -ში, მშობლიურ ქალაქში მდებარე კლუბში, სადაც გაატარა ორი წელი, 2010-დან 2012 წლამდე. იქიდან გადავიდა რეალ ბეტისის ახალგაზრდულ აკადემიაში, სადაც ორი სეზონის განმავლობაში თამაშობდა. ბეტისის ახალგაზრდულ გუნდში მან 95 გოლი გაიტანა.

ბარსელონა
ახალგაზრდული კარიერა
2015 წელს, 11 წლის ასაკში, შეუერთდა საფეხბურთო კლუბ "ბარსელონას".
2020 წლის სექტემბერში მან ხელი მოაწერა თავის პირველ პროფესიონალურ კონტრაქტს კატალონიურ კლუბთან და პირდაპირ დაწინაურდა 16-წლამდელთა გუნდიდან 19-წლამდელთა გუნდში. მისი დებიუტი ბარსელონა -ში 2021 წლის 21 თებერვალს, '-ის წინააღმდეგ გამართულ გასვლით შეხვედრაში შედგა, რომელშიც გუნდმა 6-0 გაიმარჯვა, ხოლო გავი მოედანზე 77-ე წუთზე ნიკო გონსალესის ნაცვლად შევიდა. ბარსა -ში პირველი საშინაო თამაში მან 14 მარტს, ესპანიოლ -სთან ჩაატარა, რომელშიც გავის გუნდმა 1-0 გაიმარჯვა.
2021-22 სეზონი
2020-21 წლების სეზონში "ბარსელონა "-ში თავის გამოჩენის შემდეგ, გავი უფროს გუნდში დაწინაურდა და მათთან ერთად გაიარა მომზადება წინასასეზონო ამხანაგური მატჩებისთვის.

2021 წლის 29 აგვისტოს მისი პირველი ოფიციალური მატჩი ბარსელონას პირველ გუნდში, ლა ლიგაში, ხეტაფესთან 2-1 მოგებულ მატჩში შედგა, რომელშიც მან 73-ე წუთზე სერხი რობერტო შეცვალა. იმავე წლის 18 დეკემბერს მან ელჩესთან 3-2 მოგებულ საშინაო შეხვედრაში თავისი პირველი გოლი და საგოლე გადაცემა მიითვალა.

საერთაშორისო კარიერა
გავი ესპანეთს 15-წლამდელთა და 16-წლამდელთა დონეზე წარმოადგენდა.

2021 წლის 30 სექტემბერს გავიმ მოულოდნელი ზარი მიიღო ესპანეთის ეროვნულ ნაკრების მწვრთნელის - ლუის ენრიკესგან, რომელმაც იგი ეროვნულ ნაკრებში გამოიძახა. მისი დებიუტი შედგა უეფას ერთა ლიგის ნახევარფინალში, იტალიის წინააღმდეგ, 6 ოქტომბერს და გახდა ყველაზე ახალგაზრდა ფეხბურთელი, რომელმაც წარმოადგინა ესპანეთი უმაღლეს დონეზე. 10 ოქტომბერს, ფინალში ესპანეთი 2-1 დამარცხდა საფრანგეთთან. პირველი სანაკრებო გოლი მან 2022 წლის 5 ივნისს, ერთა ლიგის სტუმრად გამართულ შეხვედრაში, ჩეხეთის წინააღმდეგ გაიტანა.

თამაშის სტილი
2021 წელს, -ის ჟურნალისტმა, გრეჰემ ჰანტერმა შეაქო გავი, როგორც უაღრესად პერსპექტიული ახალგაზრდა ფეხბურთელი და შეადარა იგი ბარსელონას ყოფილ ნახევარმცველებს, ჩავისა და ანდრეს ინიესტას, მისი იმ თვისებების გამო, როგორებიცაა: დრიბლინგი, ინტელექტი, ხედვა, პასი, ბურთის მჭიდრო კონტროლი, ტემპის შეცვლა და სწრაფი შემობრუნების უნარი ვიწრო ადგილებიდან მეტოქის ჩამოსაშორებლად და კონტრშეტევების წამოსაწყებად.

ტიტულები
ესპანეთი
უეფას ერთა ლიგის ჩემპიონი: 2022–23

ბარსელონა
ლა ლიგის ჩემპიონი: 2022-23
ესპანეთის სუპერთასის გამარჯვებული: 2022-23, 2024-25

ინდივიდუალური
 (2022) – მსოფლიოში საუკეთესო 21 ფეხბურთელის ჯილდო
 (2022) – ევროპის საუკეთესო 21 მოთამაშე
 (2021‑22) – -ს სეზონის საუკეთესო ახალგაზრდა მოთამაშე
ანადირის ყურე

ანადირის ყურე — ბერინგის ზღვის ყურე. მდებარეობს ჩუკოტკის ნახევარკუნძულის ნაპირებთან. ხმელეთში შეჭრილია 250 კმ-ით, სიგანე შესასვლელში დაახლ. 380 კმ, სიღრმე 85 მ-მდე. ანადირის ყურის წვერშია ჯვრის ყურე და ანადირის ლიმანი, რომელიც ონემენის ყურეში გადადის (მასში ჩაედინება მდ. ანადირი). წლის უდიდეს ნაწილში დაფარულია მცურავი ყინულით. მოქცევები ძირითადად ნახევარდღიურია (3 მ-მდე). ყურის ნაპირზეა ქალაქი და პორტი ანადირი.
აზერბაიჯანის წითელი ნახევარმთვარის საზოგადოება

აზერბაიჯანის წითელი ნახევარმთვარის საზოგადოება — უდიდესი ჰუმანიტარული ორგანიზაცია აზერბაიჯანში და არის წითელი ჯვრისა და წითელი ნახევარმთვარის საერთაშორისო მოძრაობის ნაწილი. ორგანიზაციის შტაბ-ბინა მდებარეობს ბაქოში.

აზერბაიჯანის წითელი ნახევარმთვარის საზოგადოება წარმოადგენს არაკომერციულ იურიდიულ პირს, რომელიც უზრუნველყოფს ჰუმანიტარულ დახმარებას და სოციალურ მომსახურებას. იგი რეგულირდება ქვეყნის კანონმდებლობით. მოძრაობა მთავარი მიზანია მოსახლეობის მოწყვლადი ფენების მომსახურება.

ისტორია
ორგანიზაცია დაარსდა აზერბაიჯანის დემოკრატიული რესპუბლიკის დროს 1920 წლის 10 მარტს, იმდროინდელი თავდაცვის მინისტრის მოადგილის, გენერალ-ლეიტენანტი ალი-აღა შიხლინსკის და საგარეო საქმეთა მინისტრის ფათალი ხან ხოისკის ინიციატივით. იმავე წლის 28 აპრილს საბჭოთა რუსეთის მიერ აზერბაიჯანის ოკუპაციისა და ანექსიის შემდეგ, აზერბაიჯანის წითელი ნახევარმთვარის საზოგადოება ფუნქციონირებდა, როგორც რუსეთის წითელი ჯვრის საზოგადოების აზერბაიჯანული ფილიალი. 1922 წლის ოქტომბერში აზერბაიჯანის საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის სახალხო კომისართა საბჭოს გადაწყვეტილებით აღდგა აზერბაიჯანის წითელი ნახევარმთვარის საზოგადოება. იგი ფუნქციონირებდა როგორც წითელი ჯვრისა და წითელი ნახევარმთვარის საზოგადოებების საბჭოთა კავშირის ნაწილი.

1991 წელს, საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ ორგანიზაცია ფუნქციონირებს საერთაშორისო სტანდარტების შესაბამისად.
პარაპოლის ბარი

პარაპოლის ბარი — ვიწრო მთათაშორისი ღრმული რუსეთში, კამჩატკის მხარეში. გამოყოფს პენჟინის ქედსა და კორიაკთა მთიანეთს, რომლებიც ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან სამხრეთ-დასავლეთისკენაა გადაჭიმული. სამხრეთი ნაწილი მდებარეობს კამჩატკის ყელზე და ციცაბოდ აწყდება ოხოტის ზღვის პენჟინის უბეს. სიგრძე დაახლ. 425 კმ. გაბატონებული სიმაღლე 50–200 მ-ია. მიედინება მდინარეები პალმატკინა (ჩრდილოეთში), კუიული და პუსტაია (სამხრეთში). ძირის ბრტყელ ზედაპირზე მრავალი ტბა და ჭაობია. განვითარებულია მრავალწლოვანი მზრალობა. ფერდობებზე ჭარბობს ტუნდრის ლანდშაფტები; ადგილ-ადგილ ქონდარა ფიჭვის რაყებია.
პენჟინის ქედი

პენჟინის ქედი — ქედი ჩრდილო-აღმოსავლეთ რუსეთში, ძირითადად კამჩატკის მხარეში. გადაჭიმულია 420 კმ-ზე, ოხოტის ზღვის პენჟინის უბესა და მდინარე პენჟინის ხეობას შორის. გამოყოფს პენჟინის დაბლობსა და პარაპოლის ბარს. სიმაღლე 1059 მ-მდე. დასერილია პენჟინის აუზის მდინარეებით. მკაცრი კლიმატის, მრავალწლოვანი გამყინვარებისა და მუდმივი ძლიერი ქარების პირობებში მცენარეული საფარი დაჩაგრულია. ფერდობების ქვედა ნაწილში, 700 მ-მდე სიმაღლეზე დამახასიათებელია ქონდარა ფიჭვის მეჩხერი რაყები, უფრო მაღლა — ბალახოვან-ლიქენიანი ტუნდრის ლანდშაფტები.
პენჟინის უბე

პენჟინის უბე — უბე ოხოტის ზღვის შელიხოვის ყურის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილი, ჩრდილო-აღმოსავლეთ ევრაზიის ნაპირებთან. სიგრძე 300 კმ, საშუალო სიგანე 65 კმ, სიღრმე 62 მ-მდე, მოქცევის სიმაღლე 12,9 მ-მდე (უდიდესია წყნარ ოკეანეში). აღმოსავლეთ ნაპირი ძლიერ დასერილია, უდიდესი ნაწილი — ფლატოვანი, მდინარეთა შესართავების ზონები დაჭაობებულია. სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში გამოიყოფა მამეტჩინის ყურე და რეკინიკის უბე. გაყინულია ოქტომბრის ბოლოდან აპრილამდე, წარმოადგენს ოხოტის ზღვის მცურავი ყინულის წყაროს. პენჟინის უბეში ჩაედინება მდინარე პენჟინა.
ჩვენი უბნის შვილები

ჩვენი უბნის შვილები — ნობელიანტი ეგვიპტელი მწერლის, ნაჯიბ მაჰფუზის 1959 წლის რომანი.

შინაარსი
სიუჟეტი თავიდან ჰქმნის სამი მონოთეისტური აბრაამული რელიგიის (იუდაიზმი, ქრისტიანობა და ისლამი) ურთიერთდაკავშირებულ ისტორიას,რომელიც ალეგორიზირებულია მე-19 საუკუნის კაიროს უბანში.

კრიტიკოსთა აზრით, უბანი წარმოადგენს ღმერთს, რასაც ავტორი უარყოფს. მისი თქმით, არაფერი არ წარმოადგენს ღმერთს, რადგანაც ის ერთადერთი და უდიდესია.

ნაწარმოების პირველი ოთხი სექცია მოგვითხრობს ისტორიებს უბნის (ღვთის) შვილების — ადამის, რომელიც ღმერთის ფავორიტი შვილია, და სატანის შესახებ.

შემდეგი თაობის წარმომადგენელი გმირები თავიდან გადიან მოსეს, იესოსა და მუჰამედის ცხოვრებისეულ გზას. თითოეული მათგანი უბნის სხვადასხვა ლოკაციაზე ცხოვრობს და სიმბოლიზირებს იუდაიზმს, ქრისტიანობასა და ისლამს.

წიგნის მეხუთე სექციის პროტაგონისტი კი არაფაა, რომელიც წარმოადგენს თანამედროვე ტექნოლოგიებისა და მეცნიერების ხანას, მისი სახელი კი წინასწარმეტყველთაგან მომდინარეობს. შინაარსისათვის ცენტრალური ნაწილია (ძლიერი კაცები).

ძლიერი კაცები აკონტროლებენ უბანს და მოსახლეობას ფულს სძალავენ. წიგნის წარმატებული გმირები მათი სქემის ჩამოშლას ახერხებენ, თუმცაღა ისინი მაინც ბრუნდებიან. არაფა საკუთარი ინტელექტისა და ასაფეთქებლების ცოდნის მათ წინააღმდეგ მიმართვას ცდილობს, თუმცაღა მისი მცდელობები ირიბად იწვევს მოხუცი კაცის სიკვდილს. ძლიერი კაცების ლიდერი ამას იგებს, და აშანტაჟებს არაფას რაღა დაეხმაროს მას გახდეს მთელი უბნის დიქტატორი.

წიგნი სრულდება არაფას მკვლელობის შემდგომ.არაფას მეგობარი კი იმ წიგნის ნარჩენებს ეძებს, სადაც მისი საიდუმლოებები ეწერა.

გამოცემა
ნაწარმოები თავდაპირველად 1959 წელს, ჟურნალ "ალ-აჰრამში" იბეჭდებოდა სერიული სახით, არაბული ენაზე, თუმცაღა მის გამოცემას ეგვიპტის რელიგიური კოლეგიის პროტესტი მოჰყვა. ნაწარმოების წიგნის სახით გამოცემა ეგვიპტეში აიკრძალა. ნაწარმოები დაუცალკევებლად მხოლოდ პრეზიდენტ გამალ აბდელ ნასერის ჩარევის შედეგად გამოიცა,რომელიც ჟურნალის დირექტორთან,მუჰამედ ჰეიკალთან მეგობრობდა.

ამ მიზეზთა გამო, ნაწარმოებს 8 წელი დასჭირდა წიგნის სახით გამოსაცემად, თუმცაღა არა ეგვიპტეში, არამედ ლიბანში, ბეირუთში დაიბეჭდა 1967 წელს.

მიღება
წიგნმა ეგვიპტეში დიდი ვნებათაღელვა გამოიწვია. კერძოდ ეგვიპტის რელიგიურ საქმეთა კოლეგიამ წიგნი დაგმო და ღვთისადმი მკრეხელობად მოიხსენია.

ომარ აბდელ რაჰმანმა მაჰფუზს მონანიებისაკენ ან სიკვდილისაკენ მოუწოდა. მან ასევე განაცხადა რომ ეს რომ ადრე ექნა, სალმან რუშდი ზღვარს არ გადაკვეთდა. შედეგად,1994 წელს მაჰფუზს საკუთარი სახლის წინ, კაიროში, ორი ექსტრემისტი თავს დაესხა და ყელში დაჭრა. ნაჯიბი თადასხმას გადაურჩა, თუმცაღა მიყენებულმა დაზიანებებმა 2006 წელს მის გარდაცვალებაზე იქონია გავლენა.

„ჩვენი უბნის შვილები“ მაჰფუზის გარდაცვალებიდან 4 თვეში ოფიციალურად გამოიცა ეგვიპტეში და ბესტსელერად იქცა.