iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ბესარიონ ნიჟარაძის ქუჩა

ბესარიონ ნიჟარაძის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ისნის რაიონში (ავლაბარი); ალექსანდრე წურწუმიას ქუჩიდან დედოფლისწყაროს ქუჩამდე. ქუჩის ერთი მონაკვეთი ადრე იყო ივანე ფიოლეტოვის ქუჩის (ახლანდ. ნიკიფორე ირბახის ქუჩის) ნაწილი, შემდგომ გახდა დედოფლისწყაროს ქუჩის შესახვევი. მეორე მონაკვეთი იყო ალექსანდრე წურწუმიას ქუჩის შესახვევი. 2023 წელს დედოფლისწყაროსა და წურწუმიას შესახვევები გაერთიანდა და ეწოდა ბესარიონ ნიჟარაძის ქუჩა.
ნიკიფორე ირბახის ქუჩა

ნიკიფორე ირბახის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ისნის რაიონში (ავლაბარი); ავლაბრის მოედნიდან ნასაკირალის ქუჩამდე. წარმოიქმნა საუკუნეში. თბილისის 1876 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც პეტრე-პავლეს ქუჩა (მიემართებოდა პეტრე-პავლეს ეკლესიისკენ), 1923 წელს — ივანე ფიოლეტოვის (გრძელდებოდა და მოიცავდა ახლანდელი ბესარიონ ნიჟარაძის ქუჩის ნაწილს), 1993 წელს კი ნიკიფორე ირბახის (ჩოლოყაშვილის) სახელი ეწოდა.
გელათის მთავარანგელოზთა ეკლესია

გელათის მთავარანგელოზთა ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ტყიბულის მუნიციპალიტეტში, სოფელ გელათში, გელათის სამონასტრო კომპლექსთან ახლოს, მთავარანგელოზთა სახელზე აგებული მონასტრის ეზოში.

აღწერა
გელათის მთავარანგელოზთა სახელობის ეკლესია დგას მონასტრის ეზოს ცენტრალურ ნაწილში. ის წარმოადგენს საშუალო ზომის დარბაზულ ეკლესიას. ნაგებია კარგად ნათალი, სუფთად დამუშავებული მოყვითალო ფერის ეკლარის ქვით. ნაგებობას მცირე სიმაღლის ერთსაფეხურიანი ცოკოლი შემოუყვება.

ნაგებობის შიდა სივრცე ოთხივე საფასადე კედელზე დატანებული სარკმლის ღიობებით ნათდება, აქედან ორი მოზრდილი ზომის თაღოვანი სარკმელი ჩრდილოეთ კედლის დასავლეთ ნაწილში ერთმანეთის გვერდითაა გაჭრილი, თითო-თითო სარკმელი კი აღმოსავლეთ, სამხრეთ და დასავლეთ ფასადებშია დატანებული. ყველა მათგანი თაღოვანია. ამათგან გრძივ კედლებში დატანილი სარკმლები ერთი ზომისაა, ხოლო დასავლეთ და აღმოსავლეთ ფასადზე შედარებით მცირე ზომის სარკმლებია. ხუთივე სარკმელს პროფილირებული არშია აქვთ შემოვლებული. ამათგან აღმოსავლეთის ფასადზე სარკმლის თავზე მოზრდილი ზომის რელიეფური ჯვრის გამოსახულებაა დატანილი.

ეკლესიას ორი კარი აქვს, სამხრეთ და დასავლეთ ფასადზე. ორივე მათგანი ორმაგლილვზე დაყრდნობილი პროფილირებული თაღოვანი დეკორითაა გაფორმებული. დასავლეთის ცენტრალური კარის თავზე არსებულ არქიტრავის ქვაზე მცენარეული მოტივის რელიეფური დეკორია დატანილი, ხოლო მის ცენტრში მთავარანგელოზთა დასია ამოკვეთილი, ასომთავრული წარწერით. სამხრეთ ფასადზე არსებულ არქიტრავის ქვაზე კი ორი გედის ზურგებით შეტყუპებული გამოსახულებაა, რომელთაც ნისკარტით ყურძნის მტევნები უჭირავთ, ხოლო ზურგზე კი მედალიონში ჩასმული ტოლმკლავა ჯვრის რელიეფური გამოსახულება ადევთ.
ეკლესიის დასავლეთ ფასადის თავზე რკინის ჯვარია აღმართული.

ეკლესიას ორფერდა გადახურვა აქვს, გადახურულია თუნუქის ფილებით. აღსანიშნავია, რომ აღნიშნულ ადგილას ადრე შუა საუკუნეების ნაეკლესიარის ნანგრევი მდებარეობდა, რომლის ადგილზეც მთავარანგელოზთა ეკლესიაა აგებული.
მარიამ კვალიაშვილი

მარიამ კვალიაშვილი (დ. 28 აგვისტო, 1921, თბილისი) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი.

1948 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი.

1948–1950 წლებში იყო რესპუბლიკური თვალის საავადმყოფოს შტატგარეშე ორდინატორი. 1950–1952 წლებში თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის კლინიკური ორდინატორი. 1953–1962 წლებში რესპუბლიკური საავადმყოფოს გლაუკომის განყოფილების გამგე. 1962–1968 წლებში თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის თვალის სნეულებათა კათედრის ასისტენტი. 1958 წლიდან კათედრის დოცენტი. ავტორია 70 სამეცნიერო ნაშრომის, რომლებიც ეხება დიაბეტურ და ჰიპერტონულ რეტინოფთიას.

1959 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „რენტგენის სხივების გამოყენება გლაუკომის ადრეულ დიაგნოსტიკაში“.

ჯილდოები
1972 - მედალი „ჯანმრთელობის დაცვის ფრიადოსანი“
ზაზა კვანტალიანი

ზაზა კვანტალიანი (დ. 8 აგვისტო, 1959, თბილისი) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი.

1983 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი.

1984–1986 წლებში იყო აკადემიკოს მიხ. წინამძღვრიშვილის სახელობის კლინიკური და ექსპერიმენტული სამეცნიერო კვლევითი ინსტიტუტის კლინიკური ორდინატორი. 1987–1991 წლებში თერაპიის სამეცნიერო კვლევითი ინსტიტუტის უმცროსი მეცნიერ–თანამშრომელი, კარდიოლოგი. 1991 წლიდან ამავე ინსტიტუტის კლინიკური ფარმაკოლოგიისა და არითმიის განყოფილების მეცნიერ–თანამშრომელი. ავტორია 10 სამეცნიერო ნაშრომის. 1994 წლიდან პედაგოგიურ მოღვაწეობას ეწევა „ვიტა“ და „სდასუ“–ს სამედიცინო ინსტიტუტში.

საკანდიდატო დისრტაციის თემა — „სტრეს–ტესტებით პროვოცირებული მიოკარდიუმის ტრანზიტული იშემიის გავლენა ინტერვალის ხანგრძლივობაზე.“
ჯემალ კვანტალიანი

ჯემალ კვანტალიანი (დ. 28 მარტი, 1938, თბილისი) — ქართველი მწვრთნელი, მხატვარი, პედაგოგი, სპორტსმენი. საქართველოს სპორტის დამსახურებული მოღვაწე.

ბიოგრაფია
1965 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი, სამრეწველო და სამოქალაქო მშენებლობის სპეციალობით.

ინსტიტუტში სწავლის პარალელურად მუშაობდა თბილისის სპორტის სასახლის მშენებლობაზე, ჯერ მუშად, შემდეგ მშენებელ ოსტატად. 1965 წელს დაიწყო მუშაობა თბილისის საპროექტო ინსტიტუტ „თბილქალაქპროექტის“ მე-4 სახელოსნოში ინჟინრად. 1967–90 წლებში იყო თბილისის სპორტკომიტეტის სპორტულ ნაგებობათა სამმართველოს მთავარი ინჟინერი. აწარმოებდა თბილისის სპორტულ ნაგებობათა აღდგენა-რეკონსტრუქციისა და ახალი ნაგებობების მშენებლობის სამუშაოებს.

1990–2004 წლებში მუშაობდა თბილისის კონტროლის პალატაში, იყო საქართველოს კონტროლის პალატის მთავარი სპეციალისტი მშენებლობის დარგში. პარალელურად, შეთავსებით, კითხულობდა ლექციებს ქართულ და რუსულ ენებზე ფიზკულტურის ტექნიკუმში და მწვრთნელთა სკოლაში, სპორტული ნაგებობების სპეციფიკისა და დაგეგმარება-მშენებლობის საკითხებზე. არის საქართველოს ფიზიკური აღზრდისა და სპორტის სახელმწიფო კოლეჟის ლექტორი.

კითხულობს ლექციებს სპორტულ ნაგებობებზე და კრივის თეორიაში. იყო ტანმოვარჯიშე და მოკრივე. არის მრავალი წიგნის ავტორი: კრივის სახელმძღვანელოს „მოკრივეს საერთო ფიზიკური და სპეციალური მომზადება“, „მსოფლიოს უძველესი სპორტული ნაგებობები“, „ტანვარჯიშის სათავეებთან“, სადაც აღწერილია სპორტის ამ სახეობის წარმოშობისა და განვითარების საუკუნოვანი ისტორია, მონოგრაფია ცნობილ ქართველ ტანმოვარჯიშე რევაზ შარაბიძეზე. აგრძელებს მუშაობას ქართული ტანვარჯიშის ისტორიაზე. იგი თვითნასწავლი მხატვარია. მოწყობილი აქვს პერსონალური გამოფენები, როგორც თბილისში და ქუთაისში, ისე სხვა რაიონულ ცენტრებში. არის კარიკატურებისა და მეგობრული შარჟების ავტორი. 1964 წლის თბილისის „დინამოს“ სსრკ ჩემპიონობა დაამშვენა მისმა მეგობრულმა კარიკატურებმა.
განჯის ალყა (1213)

განჯის ალყა — ქალაქ განჯის წარმატებული ალყა, ქართველების მიერ მეფე გიორგი -ის მეთაურობით 1213 წელს.

თამარ მეფის გარდაცვალების შემდეგ სამეფო მემკვიდრეობით მის შვილს გიორგი -ს ერგო. გიორგი ლაშას მეფობის დამდეგსვე საქართველოს ყმადნაფიცმა ქვეყნებმა მოინდომეს დამოუკიდებლობა. თავდაპირველად განძის ათაბაგი განუდგა მეფეს და უარი განაცხადა ხარკის გადახდაზე. ლაშა გიორგიმ უმალვე მოიწვია დარბაზი, ჯარი შეკრიბა და ალყა შემოარტყა განძას

მან ქართველ მხედართმთავრებთან შეთანხმების გარეშე 4000 მეომრით გარსშემოუარა ქალაქს. მცხოვრებნი სწრაფად გამოვიდნენ ქალაქიდან 10000 ჯარისკაცით და მეფეს თავს დაესხნენ. გაჩაღდა სასტიკი ბრძოლა. ქართველებმა მამაცად შეუტიეს სამეფო ჯარებს. განძელები უკუიქცნენ და კვლავ ჩაიკეტნენ ქალაქში. მეფის წინდაუხედაობამ აღაშფოთა ქართველი სარდლები და მის სამსახურზე უარის თქმით დაემუქრენ, თუ კიდევ განმეორდებოდა მსგავსი რამ. ლაშა გიორგი იძულებული შეიქნა მოენანიებინა თავისი ქმედება. ალყით შეწუხებულმა განძის ათაბაგმა მოციქული გამოუგზავნა ლაშა გიორგის, შერიგება სთხოვა და ხარკის გადახდაც იკისრა.
რუსუდან კვანჭახაძე

რუსუდან კვანჭახაძე (დ. 20 სექტემბერი, 1965, თბილისი) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი.

1989 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი.

1993–1994 წლებში იყო ექსპერიმენტული და კლინიკური მედიცინის სამეცნიერო–კვლევითი ინსტიტუტის უმცროსი მეცნიერ–თანამშრომელი. 1995 წლიდან უფროსი მეცნიერ თანამშრომელი. 1998 წლის იანვრიდან იოდდეფიციტით გამოწვეულ დარღვევათა პროფილაქტიკის ცენტრის ექიმი–ენდოკრინოლოგი. 1996 წლიდან სამედიცინო ინსტიტუტ „ესკულაფეს“ პრორექტორი. ავტორია 14 სამეცნიერო ნაშრომის, რომლებიც ეხება ენდოკრინოლოგიის პრობლემებს. 1998 წელს მიღებული აქვს მიკროელემენტების დეფიციტის ელიმინაციის მიკრო–სექტორული კურსის დამთავრების სერთიფიკატი.

1994 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „ფარისებრი ჯირკვლის დაავადებების ქირურგიული და თერაპიული მკურნალობის შედეგების გავლენა თირკმელზე და ჯირკვლის მორფო–ფუნქციურ მდგომარეობაზე.“
ნანა კვარაცხელია

ნანა კვარაცხელია (დ. 10 ივლისი, 1947, თბილისი) — ქართველი გეოგრაფი, მეცნიერი, პედაგოგი.

1970 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მექანიკა-მათემატიკის ფაკულტეტი.

მუშაობა დაიწყო ჰიდრომეტეოროლოგიურ სამმართველოში. 1978-1981 წლებში ასპირანტურის კურსი გაიარა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტის მეტეოროლოგია, კლიმატოლოგია, ოკეანოლოგიის კათედრაზე და მუშაობა დაიწყო იმავე კათედრაზე ინჟინრად, შემდეგ უფროს მეცნიერ თანამშრომლად. 1995 წლიდან ეწევა პედაგოგიურ მოღვაწეობას. გამოქვეყნებუილ აქვს 18 სამეცნიერო ნაშრომი. გეოგრაფიულ მეცნიერებათა კანდიდატი.

1982 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „ატმოსფეროს სტრუქტურა კავკასიაზე.“
კვიროს კვასხვაძე

კვიროს კვასხვაძე (დ. 12 აგვისტო, 1977, ჯუნჯათი) — ქართველი გეოგრაფი, მეცნიერი, პედაგოგი.

1922 წელს მუშაობა დაიწყო ჯურუყვეთის რვაწლიან სკოლაში მასწავლებლად, ხოლო 1925 წლიდან დმანისის რაიონის სოფელ გომარეთის გლეხი ახალგაზრდობის სკოლაში მასწავლებლად. 1931 წელს რაიონის განათლების განყოფილების მიერ სწავლის გასაგრძელებლად მივლინებულ იქნა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში, სადაც ჩაირიცხა გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტზე. 1936 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი ფიზიკური გეოგრაფიის სპეციალობით და საქართველოს განათლების სახალხო კომისარიატის მიერ გაიგზავნა ლანჩხუთის რაიონის განათლების ინსპექტორად. იმავე წელს ჩაირიცხა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ასპირანტურაში ფიზიკური გეოგრაფიის სპეციალობით, რომელიც 1939 წელს დაამთავრა და დაინიშნა აკაკი წერეთლის სახელობის ზუგდიდის სამასწავლებლო ინსტიტუტში ბუნებისმეტყველება-გეოგრაფიის ფაკულტეტის დეკანად. მუშაობდა აგრეთვე ბათუმის სამასწავლებლო ინსტიტუტში. კითხულობდა ლექციებს ფიზიკურ გეოგრაფიაში. 1948 წლიდან ძირითად სამუშაოდ გადმოდის ბათუმის სახელმწიფო პედაგოგიური ინსტიტუტის გეოგრაფიის კათედრაზე. მისი სადისერტაციო ნაშრომი წარმოადგენს მეცნიერულ გამოკვლევას, რომელიც ეხება შიგამთიანი აჭარის რელიეფს, გეოლოგიურ აგებულებას, ჰავას, მცენარეთა საფარს, ნიადაგებს, ცხოველთა სამყაროს და ადამიანის სამეურნეო საქმიანობას. ავტორია 20-ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომისა.

1956 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „მდინარე აჭარისწყლის ფიზიკურ-გეოგრაფიული დახასიათება.“
ფილიპე კვაშალი

ფილიპე კვაშალი (დ. 1897, ოზურგეთი — გ. 1965) — ქართველი სოფლის მეურნეობის მუშაკი, მეცნიერი.

1930 წელს დაამთავრა საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტი აგრონომ-ზოოტექნიკოსის კვალიფიკაციით.

1936-1940 წლებში საქართველოს მეცხოველეობის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის ცხოველთა კვების და საკვებთა ტექნოლოგიის განყოფილების ხელმძღვანელი. 1940-1945 წლებში მუშობს პრაქტიკულ სამუშოზე წარმოებაში. 1945 წლიდან ზემოაღნიშნული განყოფილების გამგეა. მისი მეცნიერული ნაშრომები ეძღვნება ცხოველთა კვების საკითხებს, თუთის აბრეშუმხვევიას ჭუპრების ღორის და ფრინველის კვებაში გამოყენებას, დასავლეთ საქართველოს მომთაბარე მეღორეობის განვითარებას და სხვ. სოფლის მეურნეობის მეცნიერებათა კანდიდატი, 1935 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია.
ვასილ ყუშიტაშვილის ქუჩა

ვასილ ყუშიტაშვილის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, გლდანის რაიონში (ავჭალა); მისასვლელი აქვს თბილისის შემოსავლელი გზიდან. წარმოიქმნა საუკუნის 50-იან წლებში. ადრე ნატო ვაჩნაძის სახელი ერქვა. 60-იან წლებში ვასილ ყუშიტაშვილის სახელი ეწოდა.

2022 წელს ვასილ ყუშიტაშვილის ქუჩის განცალკევებულ მონაკვეთს უწერის შესახვევი ეწოდა (იხ. უწერის ქუჩა).
ჭრებალოს ქუჩა

ჭრებალოს ქუჩა — ქუჩა თბილისში, გლდანის რაიონში (ავჭალა); ელეფთერ ანდრონიკაშვილის ქუჩიდან მთის ფერდობამდე. წარმოიქმნა საუკუნის 60-იან წლებში. ადრე პირველი მაისის ქუჩა ერქვა. ჭრებალოს ქუჩა ეწოდა 70-იან წლებში. 2019 წელს ქუჩა გაგრძელდა და 2 ჩიხი დაემატა. 2023 წელს ჭრებალოს შესახვევის ხარჯზე გაგრძელდა ლიბანის ქუჩა. აქვს 1 შესახვევი და 4 ჩიხი.
ვიქტორ ვოიუცკი

ვიქტორ ვოიუცკი (; დ. საუკუნის ნახევარი — გ. 1880) — პოლონური წარმოშობის რუსი ფოტოგრაფი. მოღვაწეობდა კიევში, ქუთაისსა და ვლადიკავკაზში.

ბიოგრაფია
ვიქტორ ვოიუტსკი ეკუთვნოდა პოლონურ დიდგვაროვან ოჯახს, რომელიც 1831 წლის პოლონეთის აჯანყების შემდეგ მიმოფანტული იყო თანამედროვე უკრაინის ტერიტორიაზე. ოჯახის ნაწილი ვოლინში დასახლდა, ​​ვიქტორ ვოიუტსკის წინაპრები კიევში ვილნას გავლით ჩავიდნენ.

ვიქტორ ვოიუტსკიმ თავისი პირველი ფოტოსტუდია კიევში 1850-იანი წლების ბოლოს გახსნა. იგი მდებარეობდა ოცისლავსკის სახლში ფუნდუკლეევსკაიას ქუჩაზე. 1861 წლის 7 მაისს ვოიუცკიმ, გადაიღო ტარას შევჩენკოს დაკრძალვა (გამოქვეყნდა 1894 წელს ჟურნალ „კიევის სიძველეში“.

1867 წელს ვიქტორ ვოიუცკიმ მხატვარ ა. რუდკოვსკისთან ერთად გამოუშვა პირველი ფოტო კალენდარი რუსეთის იმპერიაში, რომელიც აღინიშნა 1868 წელს იმპერატორ ალექსანდრე -ის ჯილდოთი — ოქროს საათი ჯაჭვზე. ვოიუტსკიმ შემდეგი ჯილდო 1871 წელს მიიღო, რაზეც პასპარტუზე წარწერა მოწმობს.

კიევში ფოტოგრაფის ძირითადი საქმიანობა იყო პორტრეტების სალონური ფოტოგრაფია. მის ფოტოებს შორის ვხედავთ, როგორც უბრალო მოქალაქეებს, ასევე ცნობილ ადამიანებს. 1870-იანი წლების დასაწყისში ვოიუტსკიმ არაერთხელ გადაიღო ნიკოლაი ლესკოვისა და მისი ოჯახის წევრების ფოტოგრაფიული პორტრეტები. მას გადაღებული აქვს, როგორც „უკრაინული ტიპები“, ასევე სცენები სოფლის ცხოვრებიდან.

1869 წელს ქუთაისის სამხედრო გუბერნატორმა ლევაშოვმა ქუთაისიდან იმოგზაურა სვანეთში. არსებობს აღნიშნული ექსპედიციის დ. ერმაკოვისა და ვ. ვოიუცკის ავტორობით შესრულებული ფოტოები.

არაუგვიანეს 1873 წელს ვოიუტსკიმ პარტნიორ ვ. ბარკანოვთან ერთად ქუთაისში ატელიე გახსნა. ასე ახასიათებდა 1874 წლის „კავკასიაში მოგზაურობის მეგზური და თანამოსაუბრე“ თავის საქონელს: „ვოიუცკისა და ბარკანოვის ფოტო. მშობლიური კოსტიუმების ბარათების ფასი ვერცხლის 25 კაპიკია — უფერული და 1 რუბლი ვერცხლისფერში — მოხატული. ვოიუცკიდან შეგიძლიათ იყიდოთ ფოტოები ცნობილი ცნობილი ნახატებიდან „მხატვრის ჰერშელტის, რომლის თემაც კავკასიის ომიდანაა გადაღებული. ამ ნახატების ყიდვა ღირს, რადგან ისინი უფრო ნათელ წარმოდგენას აძლევენ კავკასიის ომზე, ვიდრე ბევრი გრძელი აღწერილობა. ფასი თითო ფოტოზე არის 1,5 - 2 რუბლი“.

1877 წლის 16 ივნისს ვლადიკავკაზში ფოტოსტუდია გახსნეს ვიქტორ ვოიუტსკიმ და მისმა კომპანიონმა ფელიქს ვლოდეცკიმ. გარკვეული პერიოდის განმავლობაში ვოიუცკი მუშაობდა ორ ქალაქში, რაც დასტურდება ამ „გარდამავალი“ პერიოდის პასპარტუით. მაგრამ შემდეგ ვოიუტსკის ოჯახი საბოლოოდ დასახლდა ვლადიკავკაზში, იქირავა ბინა მენიუკოვის სახლში, კლასიკური გიმნაზიის შენობის უკან.

ვლადიკავკაზში, ვოიუტსკიმ გადაიღო „კავკასიის ტიპების“ უზარმაზარი სერიები, ერთ-ერთმა პირველმა გადაიღო ოსები ეროვნულ სამოსში.

1880 წელს, ფოტოსტუდიის გახსნიდან 3 წლის შემდეგ, ვიქტორ ვოიუტსკი გარდაიცვალა და სტუდია გადაეცა მის ქვრივს, რომელმაც 1885 წელს იგი გადასცა ვინმე გადამდგარ რიგით აკიმ აგაფონოვიჩ სკარჟინსკის.
ქვემო მაჩხაანის იოანე ნათლისმცემლის ეკლესია

ქვემო მაჩხაანის იოანე ნათლისმცემლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი სიღნაღის მუნიციპალიტეტში, სოფელ ქვემო მაჩხაანში.

აღწერა
ქვემო მაჩხაანის იოანე ნათლისმცემლის ეკლესია საუკუნის დარბაზული ნაგებობაა. აშენებულია რიყის ქვისა და აგურის მონაცვლეობით დუღაბზე. შესასვლელი დასავლეთიდან და სამხრეთიდან აქვს. კარები არქიტრავულია. დასავლეთი კარის არქიტრავად ჩადგმულია 1747 წლით დათარიღებული საფლავის ქვა. ყველა კედელში თითო საკმაოდ ვიწრო, თაღოვანი სარკმელია, რომლებიც შიგნით საკმაოდ გაგანიერებული წირთხლებით და საფეხურით ხასიათდება. ფასადები აგურის საფეხუროვანი კარნიზითაა დასრულებული.

ტაძარი კრამიტითაა დახურული. აფსიდა ნახევარწრიულია. ერთი საფეხურით ამაღლებული და ორსაფეხურიანი მხრით გამოყოფილი დარბაზისგან. კონქი ორსაფეხურიან შეისრულ სატრიუმფო თაღს ეყრდნობა. აფსიდის ჩრდილოეთ კედელში თაღოვანი ნიშია, რომლის ქვეშ კედელზე ვიწრო ტრაპეზია მიშენებული. მთავარი ტრაპეზი აფსიდის შუაში დგას. კამარა დასავლეთ კიდეში გაკეთებულ შეისრული ფორმის შეკიდულ თაღებს ებჯინება. სამხრეთი კედლის აღმოსავლეთ კიდეში, საკურთხევლის წინ კედელზე გრძელი მაგიდის მსგავსი მერხია გაკეთებული.

ტაძრის იატაკი აგურფენილია. დარბაზში ორი საფლავია, რომლებიც ტაძრის მღვდლებს ეკუთვნოდა. ტაძარი გარედან ნაწილობრივ, შიგნიდან კი სრულადაა გალესილი. დასავლეთ კიდეში ტაძარზე დაშენებულია ექვსთაღიანი სამრეკლოს ფანჩატური, რომელიც პირამიდული აგურის გუმბათითაა დასრულებული. დასავლეთ კედელს, ჩრდილოეთ ნაწილში რიყის ქვისგან აშენებული კედელი აქვს მიდგმული, რომლის დანიშნულება გაურკვეველია.
ანაგის მთავარანგელოზის ეკლესია

ანაგის მთავარანგელოზის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი სიღნაღის მუნიციპალიტეტში, სოფელ ანაგაში.

აღწერა
ანაგის მთავარანგელოზის ეკლესია დარბაზული ნაგებობაა. ნაშენია აგურითა და ქვით კირხსნარზე. მოგვიანებით აფსიდის მხარეს აგურის მინაშენი გაუკეთებიათ და ეკლესია დაუგრძელებიათ.

თავდაპირველ ეკლესიას შესასვლელი დასავლეთიდან და სამხრეთიდან ჰქონდა. სამხრეთის კარი მინაშენის გაკეთების შემდეგ გასასვლელ კარად იქცა. ამჟამინდელი აფსიდა თავდაპირველ ტაძარის გადაკეთების დროინდელია. იგი ნახევარწრიულია და სრულდება ნახევარელიფსური კამარით, რომელიც დარბაზისგან მხრებზე გადაყვანილი თაღითაა გამოყოფილი. თავდაპირველი ეკლესიის აფსიდის მხრები ამჟამად ტაძრის პილასტრის როლს ასრულებს, რომელზეც კამარის საბჯენი თაღი გადადის. ტაძრის თაღოვანი სარკმლები მოგვიანებითაა გაფართოვებული.

ეკლესია შიგნიდან შელესილია საბჭოთა პერიოდში, შელესილობის ქვეშ მოჩანს ლურჯი საღებავი — შესაძლოა მოხატულობის კვალი. დასავლეთის ფასადზე ტაძარს აქვს მორთულობა: აგურის ჩაღრმავებით გამოყვანილია ჯვარი და მის მკლავებს ზემოთ აგურისავე ლუნეტები.
ზემო ბოდბის წმინდა მარიამის ეკლესია

ზემო ბოდბის წმინდა მარიამის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი სიღნაღის მუნიციპალიტეტში, სოფელ ზემო ბოდბეში. სოფელის ჩრდილო-აღმოსავლეთით, 3 კილომეტრში.

აღწერა
ზემო ბოდბის წმინდა მარიამის ეკლესია ჯვარგუმბათოვანი ტიპის ტაძარია, მისი სიმაღლე დაახლოებით 10-12 მეტრია. აგებულია რიყის ქვითა და ქართული აგურით, რომელიც ტაძრის ძირში ერთმანეთს ენაცვლება, კედლების ზედა ნაწილი, გუმბათი და გუმბათის სახურავი მხოლოდ აგურითაა ნაშენი. ფლიგელები ქართული კრამიტით არის გადახურული. ტაძარი 1-1.5 მეტრის სიგანის ბრტყელი რიყის ქვითა და ბეტონით დაფარული ბილიკით არის გარშემორტყმული. ტაძრის სამხრეთით რიყის ქვით ნაგები გალავანია შემორჩენილი. ტაძრის გუმბათსა და აღმოსავლეთის კედელზე დატანებულია, ბაზალტის ქვაზე შესრულებული, რამდენიმე ბარელიეფი.
ნუკრიანის წმინდა გიორგის ეკლესია

ნუკრიანის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი სიღნაღის მუნიციპალიტეტში, სოფელ ნუკრიანში. სოფლის აღმოსავლეთ ნაწილში, სასაფლაოზე. თბილისი სიღნაღის გზატკეცილის პირას, მარცხენა მხარეზე.

აღწერა
ტაძრის სიმაღლე დაახლოებით 8-10 მეტრია, აგებულია რიყის ქვითა და ქართული აგურით. ტაძარი მოთუთიებული თუნუქით არის გადახურული. ტაძრის კედლების მნიშვნელოვანი ნაწილი გარედან შეთეთრებულია, შიგნიდან ნაწილობრივ გალესილია გაჯით. ტაძრის სამხრეთ კედელზე დატანებულია ბაზალტის ქვა წარწერებით. ეკლესია ამჟამად მოქმედია.
საქობოს წმინდა სტეფანეს ეკლესია

საქობოს წმინდა სტეფანეს ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი სიღნაღის მუნიციპალიტეტში, სოფელ საქობოში.

აღწერა
საქობოს წმინდა სტეფანეს ეკლესია დარბაზული ნაგებობაა, აშენებულია რიყის ქვითა და აგურით. ამჟამად აღდგენილია თანამედროვე აგურითა და ცემენტით. შესასვლელი დასავლეთიდან აქვს. კარი თაღოვანია. ეკლესია განათებულია 6 სარკმლით, რომელთაგან თითო აღმოსავლეთის და დასავლეთის კედელშია გაჭრილი, დანარჩენი კი წყვილად გრძივ კედლებში.

ფასადები გაფორმებული ყოფილა ფრონტონში აგურის დადაბლებით მოცემული ჯვრების გამოსახულებით. დასავლეთის ჯვრის საყრდენად სარკმლის არქიტრავად ჩასმული ქვაა გამოყენებული. დასავლეთის ფასადში, კარის გასწვრივ საფლავის ქვა და ჯვრის რელიეფურგამოსახულებიანი ქვაა ჩაშენებული. ეს უკანასკნელი ამოყირავებულია. ფორმით ის განვითარებული შუა საუკუნეების რელიეფს იმეორებს.

ნახევარწრიული აფსიდა პილასტრითაა დარბაზისგან გაყოფილი. ასეთივე ორი წყვილი პილასტრი დარბაზის ნაწილშიცაა. პილასტრები საფეხურისებრი იმპოსტებითაა დასრულებული. კამარა სრულად აღდგენილია. ეკლესია შიგნიდან გაჯითაა შელესილი. საკურთხევლის წინ ქვის თუ აგურის კანკელია გაკეთებული, რომელიც ასევე შელესილია. ეკლესიის გარშემო ძველი სასაფლაოა.
ანაგის წმინდა მარიამის ეკლესია

ანაგის წმინდა მარიამის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი სიღნაღის მუნიციპალიტეტში, სოფელ ანაგაში.

აღწერა
ანაგის წმინდა მარიამის ეკლესია დარბაზული ტიპის ნაგებობაა, ნაშენია რიყის ქვითა და აგურით კირხსნარზე. გადახურულია კრამიტით. შესასვლელი დასავლეთიდან და ჩრდილოეთიდან აქვს. კარის ღიობები სწორკუთხაა, რომელთა თავზე აგურით შეისრული თაღის დეკორატიული წყობაა გაკეთებული. ყველა კედელში თითო სარკმელია. დასავლეთისა და აღმოსავლეთის კედლებზე სარკმლის ზემოთ აგურის ჩაწევით კვარცხლბეკზე აღმართული ჯვარი და ორ-ორი რომბია გამოყვანილი. ეკლესიის დასავლეთ კიდეზე ფანჩატურის ტიპის აგურის სამრეკლოა დადგმული. დასავლეთიდან ეკლესიას აგურის ფილაქანი გასდევს.
საქობოს ღვთისმშობლის ეკლესია

საქობოს ღვთისმშობლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი სიღნაღის მუნიციპალიტეტის სოფელ საქობოში.

აღწერა
ეკლესია დარბაზული ტიპისაა, ნაგებია რიყის ქვით. კონსტრუქციული დეტალები, ფასადთა გაფორმება და კარნიზი აგურისაა. შესასვლელი ორი აქვს: დასავლეთიდან და სამხრეთიდან. სამხრეთის შესასვლელი სწორკუთხაა, დასავლეთის კი გარედან სწორკუთხა არეში ჩაჭრილი თაღითაა დასრულებული. განათებულია ყველა კედელში დატანებული თითო თაღოვანი სარკმლით. გაფორმება მხოლოდ განივ კედლებს აქვს, ფრონტონში გამოსახულია გოლგოთის ჯვარი და ორ-ორი რომბი.

აფსიდა ნახევარწრიულია და მხრითაა გამოყოფილი დარბაზისგან. იატაკი ერთი საფეხურითაა ამაღლებული. აფსიდის ჩრდილოეთ კედელში სხვადასხვა ზომის ორი თაღოვანი ნიშაა, ხოლო სამხრეთისაში ერთი. ერთი პატარა ნიშაც ჩრდილოეთ კედელში, საკურთხევლის წინაა გაკეთებული. საკურთხევლის ღერძზე, კედელზე ტრაპეზია ამოყვანილი. დარბაზი წყვილი პილასტრითაა გაყოფილი ორ ნაწილად. ნახევარპილასტრებია გრძივი კედლების დასავლეთ კიდეშიც. კონქი და კამარა აგურისაა და თაღებს ეყრდნობა.

ტაძრის იატაკი აგურფენილია. ეკლესია შელესილი ყოფილა და კონქში შემორჩენილია საუკუნის მხატვრობის კვალი. კარგად იკითხება ღრუბლებიდან მომზირალი ანგელოზის სახე. ტაძრის დასავლეთ ნაწილში კეხზე აგურით ნაშენი სამრეკლოს ფანჩატურია დაშენებული. სამრეკლო რვაწახნაგაა და 4 თაღითაა გახსნილი. ეკლესიის გარშემო - საუკუნის დასაწყისის სამაროვანია.
ასანურის წმინდა გიორგის ეკლესია

ასანურის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი სიღნაღის მუნიციპალიტეტში, სოფელ ასანურში.

აღწერა
ასანურის წმინდა გიორგის ეკლესია დარბაზული ნაგებობაა, ნაშენია რიყის ქვისა და აგურის რიგების მონაცვლეობით, კონსტრუქციულ დეტალებში (თაღები, კარნიზი) აგურია გამოყენებული. ეკლესია მრავალჯერაა გადაკეთებული. პირველი გადაკეთება საუკუნეში მომხდარა, 1921 წლამდე ეკლესია მოქმედი იყო, შემდეგ მიატოვეს, - საუკუნეების მიჯნაზე ეკლესია ადგილობრივმა მოსახლეობამ აღადგინა, რის გამოც ტაძარმა თითქმის მთლიანად იცვალა სახე.

თავდაპირველ ეკლესიას ორი შესასვლელი ჰქონდა: დასავლეთიდან და ჩრდილოეთიდან. კარის ჭრილები თაღოვანი იყო, რომლებიც გადაკეთების შემდეგ შეიცვალა. მეორე გადაკეთების შემდეგ ჩრდილოეთის კარი ამოაშენეს. ტაძარი ნათდება დასავლეთისა და აღმოსავლეთის თითო, ასევე, ჩრდილოეთისა და სამხრეთის ორ-ორი სარკმლით. სარკმლები თაღოვანი იყო, გადაკეთების შემდეგ სარკმლის თაღები მოშალეს.

ნახევარწრიული აფსიდა დარბაზისგან პილასტრითაა გამოყოფილი. საკურთხევლის ჩრდილოეთ და სამხრეთ კედლებში ორ-ორი თაღოვანი ნიშია გაკეთებული. დარბაზი სამი წყვილი პილასტრითაა დანაწევრებული, რომელიც სამსაფეხურიანი კაპიტელებით სრულდება. კაპიტელებზე კამარის და კონქის საბჯენი შეისრული ფორმის თაღებია გადაყვანილი. ჩრდილოეთის და სამხრეთის კედლებში პილასტრებს შორის ღრმა შეისრული ნიშებია გაკეთებული, რომლებშიც კარ-სარკმელთა ღიობებია გაჭრილი.

ამჟამად ეკლესიას ქვისგან გაკეთებული კანკელი და იატაკი აქვს. 1990 წლის მონაცემების მიხედვით, თავდაპირველი ეკლესია მოხატულიც ყოფილა. ეკლესიის ფასადების გაფორმებას ქმნიდა სამშენებლო წყობის მონაცვლეობა, დასავლეთ და აღმოსავლეთ ფრონტონებში გაკეთებული აგურის დადაბლებით მიღებული გოლგოთის ჯვრის გამოსახულებები, რომლებიც დღეს სრულად წაშლილი და სახეცვლილია. ეკლესია სრულდებოდა აგურის საფეხუროვანი კარნიზით.
მინუს 22 გრადუსი ცელსიუსით

მინუს 22 გრადუსი ცელსიუსით — 2006 წლის ამერიკული მხატვრული ფილმი-დრამა ანტარქტიკაში ძაღლების გამძლეობაზე, რომლის რეჟისორია ფრენკ მარშალი. ფილმი რიმეიკია 1983 წლის იაპონური ფილმისა „ანტარქტიკული ისტორია“. მისი სიუჟეტი ეფუძნება ნამდვილ ამბავს, რომელიც 1958-1959 წლებში იაპონურ კვლევით ორგანიზაციას გადახდა თავს.

სიუჟეტი
ფილმში მოქმედება 1993 წელს ხდება ანტარქტიკაში. პოლარული სადგურის თანამშრომელი ჯერი შეფერდი და უნივერსიტეტის პროფესორი დევის მაკლარენი მეტეორიტს ეძებენ ძაღლებიანი მარხილით. დაბრუნებისას პროფესორი დაშავდება და მისი ევაკუაცია ხდება საჭირო. ამინდის მკვეთრი გაუარესების გამო, პროფესორთან ერთად, მთელი სადგურის შემადგენლობის ევაკუაცია ხდება და სადგურზე მხოლოდ 8 ძაღლი რჩება. თავიდან მათი დაბრუნება რამდენიმე დღეში იგეგმებოდა, მაგრამ ხანგრძლივი ქარბუქის, შემდეგ კი ზამთრის დადგომის გამო, ეს ვეღარ მოხერხდა. ძაღლები მარტო აღმოჩნდნენ ანტარქტიკის სიცივეში და ბრძოლა უწევთ გადარჩენისთვის.

როლებში
პოლ უოკერი — ჯერი შეფერდი
ბრიუს გრინვუდი — პროფესორი მაკლარენი
ჯეისონ ბიგზი — კუპერი
ვენდი კრუსონი — ევა
მუნ ბლუდგუდი — კეტი
აუგუსტ შელენბერგი — მინდო
მემარცხენე ნაციონალიზმი

მემარცხენე ნაციონალიზმი — ნაციონალიზმის ფორმა, რომელიც ემყარება თანასწორობის, სახალხო სუვერენიტეტის და ეროვნული თვითგამორკვევის იდეებს. მის სათავედ მიიჩნევა იაკობინელობა საფრანგეთის დიდი რევოლუციის დროს. მემარცხენე ნაციონალიზმს ჩვეულებრივ ანტიიმპერიალისტური პოზიცია უკავია, განსხვავდება მემარჯვენე ნაციონალიზმისგან და ხშირად უარყოფს უკიდურეს ნაციონალიზმს და ფაშიზმს.