iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
მესინის ციტადელი

მესინის ციტადელი — ციხესიმაგრე მესინაში, სიცილიაში, სამხრეთ იტალიაში. ციტადელი აშენდა 1680-1686 წლებში ესპანეთის იმპერიის მიერ და ითვლებოდა ხმელთაშუა ზღვის ერთ-ერთ უმნიშვნელოვანეს გამაგრებად. ციხესიმაგრის უმეტესი ნაწილი საუკუნეში დაანგრიეს, მაგრამ ზოგიერთი ნაწილი დღემდეა შემორჩენილი.

ისტორია
წინაპირობები და მშენებლობა
ციტადელი ააგო ესპანეთის იმპერიამ (რომელიც იმ დროს სიცილიის სამეფოს აკონტროლებდა) 1680-დან 1686 წლამდე პერიოდში. მისი დანიშნულება იყო მესინის პორტის დაცვა, თუმცა ის ასევე გამიზნული იყო ქალაქში ძლიერი გარნიზონის განსათავსებლად, რათა მოსახლეობის აჯანყება აღეკვეთათ, როგორც ეს რამდენიმე წლით ადრე, 1674 წელს მოხდა.

ციტადელის მშენებლობისთვის საჭირო ადგილის გამოსათავისუფლებლად საჭირო გახდა 8000 ადამიანით დასახლებული უბნის, ბენედიქტელთა მონასტრისა და რამდენიმე ეკლესიის დემონტაჟი.

 და საუკუნეები
ესპანელებმა სიცილიაზე კონტროლი 1713 წელს დაკარგეს. 1718 წელს, ოთხმაგი ალიანსის ომის დროს, ისინი კუნძულზე შეიჭრნენ და ციტადელი ესპანელ გენერალ სპინოლას ჩაბარდა. ერთი წლის შემდეგ იგი ავსტრიელმა გრაფმა კლოდ ფლორიმონ დე მერსიმ დაიბრუნა. პოლონეთის მემკვიდრეობისათვის ომის დროს, 1735 წელს, ციტადელი კვლავ ბურბონმა კარლოს -მ (ესპანეთის მეფე) ჩაიგდო ხელში.

ციხესიმაგრის აღების შემდეგ მესინის მოსახლეობა მის დემონტაჟს ითხოვდა, თუმცა ახალმა მთავრობამ მისი სტრატეგიული მნიშვნელობა გაითვალისწინა და 1848-1849 და 1860-1861 წლების ალყების დროს მიყენებული ზიანი აღადგინა. ციხესიმაგრე აქტიურ სამხედრო ობიექტად რჩებოდა 1908 წლის მიწისძვრამდე, რის შემდეგაც იგი საწყობად გადაკეთდა.

დაგეგმარება
ციტადელი იყო ხუთკუთხა ვარსკვლავისებრი ციხესიმაგრე და წარმოადგენდა საუკუნის სამხედრო არქიტექტურის ტიპურ ნიმუშს. მას ჰქონდა ხუთი კუთხის ბასტიონი (სახელწოდებებით: ნორიმბერგა, სან-ფრანჩესკო, სან-კარლო, სან-სტეფანო და სან-დიეგო), რომლებიც ერთმანეთთან დაკავშირებული იყო კედლებით. თითოეულ ბასტიონზე განთავსებული იყო კავალიერი (ამაღლებული საარტილერიო პლატფორმა).

გარდა ამისა, ციხესიმაგრეს ჰქონდა რამდენიმე გარე ნაგებობა, მათ შორის რაველინი, ლუნეტები, კონტრგარდიები და ფოსბრეები.
კააბი ელ-იაშრუტუ მოჰამედი

კააბი ელ-იაშრუტუ მოჰამედი (დ. 1949) — კომორელი პოლიტიკოსი. იგი იყო ქვეყნის ვიცე-პრეზიდენტი 2002 წლის მაისიდან 2006 წლის 27 თებერვლამდე. მან თანამდებობა დატოვა, რათა მონაწილეობა მიეღო კავშირის მე-19 პრეზიდენტის ასარჩევად გამართულ მომავალ არჩევნებში. იგი აღნიშნული არჩევნების პირველივე ტურში გამოეთიშა ბრძოლას.

ბიოგრაფია
იგი იყო კომორის განვითარების ბანკის გენერალური დირექტორი 1982 წლიდან 1992 წლამდე, როდესაც პრეზიდენტმა საიდ მოჰამედ ჯოჰარმა იგი ფინანსთა მინისტრად დანიშნა. თუმცა, მან ეს ტანამდებობა 1993 წელს დაკარგა. მოგვიანებით, იგი იკავებდა პრემიერ-მინისტრის თანამდებობას 1995 წლის 29 აპრილიდან 1996 წლის 27 მარტამდე, ხოლო 1995 წლის 5 ოქტომბრიდან 1996 წლის 26 იანვრამდე იყო პრეზიდენტის მოვალეობის შემსრულებელი.

იგი ასევე მუშაობდა ინდოეთის ოკეანის კომისიის გენერალურ მდივნად. მოგვიანებით, იგი ნძუანის პრეზიდენტის, მოჰამედ ბაქარის მხარდამჭერი გახდა. 2008 წლის მარტში, ნძუანში განხორციელებული ინტერვენციიდან რამდენიმე დღეში, რომელმაც ბაქარის რეჟიმი დაამხო, კააბი ელ-იაშრუტუ დააპატიმრეს. მანამდე მან თავადაც გამოთქვა კომორის არმიასთან ჩაბარების სურვილი.

2024 წლის ნოემბერში მან მხარდაჭერა გამოუცხადა პალესტინას ღაზის სექტორში მიმდინარე ომის დროს.
ტაჯიდინ ბენ საიდ მასუნდე

ტაჯიდინ ბენ საიდ მასუნდე ( დ. 1928 — გ. 2004) — კომორელი პოლიტიკოსი.[1]

იგი დაიბადა 1928 წელს ნძუანზე, ქალაქ დომონიში.[2] აჰმედ აბდალაჰი მისი სიძე (დის ქმარი) იყო.[2] 1978 წლიდან ტაჯიდინი სახელმწიფო ხაზინაში ფინანსურ დირექტორად მუშაობდა.[2] 1988 წელს იგი გახდა მთავარი მოლარე (-) და ამ თანამდებობას 1990 წლის მარტამდე იკავებდა. პრეზიდენტმა საიდ მოჰამედ ჯოჰარმა იგი ფინანსთა და ბიუჯეტის მინისტრად დანიშნა.[2]

პრეზიდენტმა მოჰამედ თაკი აბდულქარიმმა თაჯიდინი პრემიერ-მინისტრად დანიშნა, სადაც იგი 1996 წლის 27 მარტიდან 27 დეკემბრამდე მსახურობდა. 1998 წლის 6 ნოემბერს პრეზიდენტ თაკის გარდაცვალების შემდეგ, იგი პრეზიდენტის მოვალეობის შემსრულებელი გახდა.[3] მისი მთავრობა 1999 წლის 30 აპრილს დაამხო პოლკოვნიკ აზალი ასუმანის მიერ მოწყობილმა სამხედრო გადატრიალებამ.

იგი გარდაიცვალა 2004 წლის 29 თებერვალს.[2]
ჰამადა მადი ბოლერო

ჰამადა მადი, ფართოდ ცნობილი ზედმეტსახელით „ბოლერო“ — კომორელი პოლიტიკოსი, ყოფილი პრემიერ-მინისტრი და პრეზიდენტის მოვალეობის შემსრულებელი. 2016 წლიდან 2020 წლამდე იგი იკავებდა ინდოეთის ოკეანის კომისიის გენერალური მდივნის თანამდებობას.[1]

ბიოგრაფია
დაიბადა კუნძულ მვალიზე 1965 წელს. მან მოიპოვა ხარისხი კონსტიტუციურ სამართალში უკრაინაში და მუშაობდა პოლიტიკურ მრჩევლად კომორის კუნძულებზე, სადაც გახდა კომორის რესპუბლიკური პარტიის გენერალური მდივანი.

სანამ 2000 წლის 29 ნოემბერს პრემიერ-მინისტრად დაინიშნებოდა, იგი მსახურობდა პრეზიდენტის ადმინისტრაციაში თავდაცვის საკითხებში გენერალურ მდივნად და წამყვანი როლი შეასრულა ნძუანთან სამშვიდობო მოლაპარაკებებში, რასაც მოჰყვა ფომბონის შეთანხმება. 2002 წლის იანვარში, გარკვეული წინააღმდეგობის მიუხედავად, მიიღეს გადაწყვეტილება, რომ იგი ჩაანაცვლებდა პოლკოვნიკ აზალი ასუმანის სახელმწიფოს დროებითი მეთაურის თანამდებობაზე[2] და ზედამხედველობას გაუწევდა ეროვნული ერთიანობის გარდამავალ მთავრობას საკანონმდებლო და საპრეზიდენტო არჩევნების წინ. თავისი მოჰელიური წარმოშობის გამო, მას არ ჰქონდა უფლება კენჭი ეყარა კავშირის პრეზიდენტად 2002 წელს, რადგან პირველი ოთხწლიანი ვადა დათმობილი იყო გრანდ-კომორელი კანდიდატისთვის. 2002 წლის მაისში აზალი ასუმანის პრეზიდენტად დაბრუნების შემდეგ, ჰამადა მადი დარჩა სპეციალურ მრჩევლად პორტფელის გარეშე, კავშირის კაბინეტის სტატუსით.

რამდენიმეთვიანი ლოდინის შემდეგ, 2007 წლის აპრილში, „ბოლერომ“ პრეზიდენტის ადმინისტრაციისგან ქვეყნის დატოვების ნებართვა მიიღო.

2016 წელს მადი ინდოეთის ოკეანის კომისიის გენერალური მდივანი გახდა.[3] 2020 წლის 16 ივლისს იგი ამ თანამდებობაზე ველაიუდომ მარიმუტუმ ჩაანაცვლა.[4]
ანგიდი ჩეტიარი

ანგიდი ვერია ჩეტიარი (დ. 29 აპრილი, 1928 – გ. 15 სექტემბერი 2010) — მავრიკელი პოლიტიკოსი, რომელიც ორჯერ იკავებდა მავრიკის ვიცე-პრეზიდენტის თანამდებობას 2010 წლის სექტემბერში გარდაცვალებამდე.[1]

ადრეული ცხოვრება
ანგიდი ჩეტიარი დაიბადა არუპუკოტაიში, ინდოეთის ტამილნადუს შტატის ვირუდუნაგარის რაიონში. იგი მავრიკში 10 წლის ასაკში ჩამოვიდა. მისი ოჯახი ვაჭრობით იყო დაკავებული.

პოლიტიკური კარიერა
მთელი თავისი პოლიტიკური კარიერის განმავლობაში ანგიდი ჩეტიარი იყო მავრიკის ლეიბორისტული პარტიის ერთგული წევრი. იგი პარტიას 50 წელზე მეტი ხნის განმავლობაში ემსახურებოდა და რამდენიმე ათწლეულის განმავლობაში მისი ხაზინადარი იყო. ვიცე-პრეზიდენტად დანიშვნამდე ჩეტიარი მრავალი წლის განმავლობაში საკანონმდებლო ასამბლეის წევრი იყო. იგი იკავებდა მთავრობის მთავარი რწმუნებულის, ხოლო 1980-დან 1982 წლამდე პრემიერ-მინისტრ სერ სივუსაგურ რამგულამის მთავრობის მინისტრის თანამდებობას.

იგი ვიცე-პრეზიდენტის თანამდებობაზე პირველი ვადით 1997-დან 2002 წლამდე მსახურობდა, ხოლო 2002 წელს, კასამ უტიმის გადადგომის შემდეგ, მცირე ხნით პრეზიდენტის მოვალეობის შემსრულებელი გახდა. თუმცა, ჩეტიარი რამდენიმე დღეში თავადაც გადადგა მას შემდეგ, რაც უარი თქვა საკამათო ანტიტერორისტულ კანონპროექტზე ხელმოწერაზე. მან განაცხადა, რომ აღნიშნული კანონპროექტი მუსლიმთა მიმართ დისკრიმინაციული იყო. ამის შემდეგ, მემკვიდრეობითობის წესით, პრეზიდენტის უფლებამოსილება და მოვალეობები უზენაესი სასამართლოს მოსამართლე არირანგა პილაის გადაეცა.

მავრიკის ლეიბორისტული პარტიის ამჟამინდელი ლიდერის, ნავინ რამგულამის ხელისუფლებაში დაბრუნების შემდეგ, პრეზიდენტმა ანერუდ ჯაგნოტმა 2007 წელს ჩეტიარი მეორე ვადით დანიშნა მავრიკის ვიცე-პრეზიდენტად.

იგი 2010 წლის 15 სექტემბერს, ვიცე-პრეზიდენტის თანამდებობაზე ყოფნისას გარდაიცვალა.[2] გარდაცვალებამდე რამდენიმე თვის განმავლობაში მას ჯანმრთელობის პრობლემები ჰქონდა. მას დარჩა ოთხი ვაჟი და ერთი ქალიშვილი. კიდევ ერთი ვაჟი მანამდე გარდაიცვალა.

ჯილდოები

ინდოეთის ოკეანის ვარსკვლავისა და გასაღების ყველაზე გამორჩეული ორდენის დიდი ოფიცერი 

ბრიტანეთის იმპერიის ყველაზე ბრწყინვალე ორდენის კომანდორი
არირანგა პილაი

არირანგა გოვინდასამი პილაი ( ; დ. 14 ივნისი, 1945 — გ. 5 იანვარი, 2023) — მავრიკის მთავარი მოსამართლე 1996 წლიდან 2007 წლამდე, რის შემდეგაც იგი ი. კ. ჯ. იუნგ სიკ იუენმა ჩაანაცვლა.

ადრეული ცხოვრება
იგი 1966-დან 1969 წლამდე სწავლობდა ეკონომიკასა და პოლიტიკურ მეცნიერებებს ლონდონის ეკონომიკისა და პოლიტიკურ მეცნიერებათა სკოლაში , სადაც მოიპოვა ბაკალავრის ხარისხი ეკონომიკაში. ამის შემდეგ მან სამართლის სწავლა განაგრძო ოქსფორდის მერტონის კოლეჯში, რომელიც 1971 წელს დაამთავრა იურისპრუდენციის ბაკალავრის ხარისხით. 1972 წელს იგი ლონდონში, ლინკოლნს-ინის ადვოკატთა ასოციაციაში (' ) ადვოკატად მიიღეს. მავრიკში დაბრუნების შემდეგ იგი ეწეოდა საადვოკატო საქმიანობას და 1987 წლამდე მუშაობდა იურიდიულ მრჩევლად გენერალური პროკურორის ოფისსა და იუსტიციის სამინისტროში. მას ეკავა მრავალი თანამდებობა, მათ შორის იყო სამეფო გვირგვინის მთავარი მრჩეველი, გენერალური სოლისიტორის ასისტენტი და საპარლამენტო მრჩეველი.

1987-დან 1996 წლამდე იგი დანიშნული იყო მავრიკის უზენაესი სასამართლოს უმცროს მოსამართლედ, მოგვიანებით კი უფროსი მოსამართლის მოვალეობის შემსრულებლად. 1996 წლის 1 მაისს იგი მავრიკის მთავარ მოსამართლედ დაინიშნა, საიდანაც გადადგა 2007 წლის 13 ივნისს. 2001 წლის ნოემბერში იგი აირჩიეს ლინკოლნს-ინის საპატიო წევრად.

ანგიდი ჩეტიარის გადადგომის შემდეგ, იგი მავრიკის პრეზიდენტის მოვალეობას ასრულებდა 2002 წლის 18 თებერვლიდან 25 თებერვლამდე, სანამ ამ თანამდებობაზე კარლ ოფმანს აირჩევდნენ.

იგი არის მავრიკის სასამართლო და იურიდიული მომსახურების კომისიის თავმჯდომარე. 1997 წლიდან ასევე არის გაეროს ეკონომიკური, სოციალური და კულტურული უფლებების კომიტეტის წევრი, ისევე როგორც დემოკრატიისა და ადამიანის უფლებათა დაცვის აფრიკული ცენტრის მმართველი საბჭოს მრჩეველი.
აზერბაიჯანის ტალახის ვულკანების სახელმწიფო ნაკრძალი

აზერბაიჯანის ტალახის ვულკანების სახელმწიფო ნაკრძალი , ასევე ცნობილი როგორც ბაქოსა და აფშერონის სახელმწიფო ნაკრძალი ― სპეციალურად დაცული ტერიტორია, რომელიც მდებარეობს აფშერონის ნახევარკუნძულზე.

ნაკრძალი 2007 წლის 15 აგვისტოს შეიქმნა და მოიცავს 12,322.84 ჰექტარს. სახელმწიფო დაცვის ქვეშ იმყოფება 43 ტალახის ვულკანი, მათ შორის თორაღაი, მსოფლიოში ყველაზე დიდი ტალახის ვულკანი.

ნაკრძალი შეიქმნა იმის გამო, რომ აზერბაიჯანი ითვლება ერთ-ერთ ქვეყნად, სადაც ტალახის ვულკანები ყველაზე გავრცელებულია: მის ტერიტორიაზე რეგისტრირებულია 400-ზე მეტი ტალახის ვულკანი, რაც მსოფლიოში არსებული ვულკანების დაახლოებით ნახევარს შეადგენს. ნაკრძალი შეიქმნა აზერბაიჯანის პრეზიდენტის 2007 წლის 15 აგვისტოს №2315 ბრძანებით. მისი ძირითადი მიზანი იყო უნიკალურ ბუნებრივ ადგილებში ანთროპოგენური ზემოქმედების შემცირება და ვულკანური ამოფრქვევებისკენ მიდრეკილ ადგილებში ინტენსიური მშენებლობის თავიდან აცილება. 43 ვულკანისთვის ტერიტორიების საბოლოო განაწილება, რომლებიც 12,322.84 ჰექტარს მოიცავს, მინისტრთა კაბინეტის 2011 წლის 29 სექტემბრის ბრძანებით დამტკიცდა.

ნაკრძალის საქმიანობა ორ ძირითად სფეროზეა ორიენტირებული: ბუნებრივი ტერიტორიების დაცვა და სამეცნიერო კვლევა. კონსერვაციის ღონისძიებები მიზნად ისახავს ვულკანური ლანდშაფტის ბუნებრივი მდგომარეობის, ბუნებრივი კომპლექსებისა და გეოლოგიური მახასიათებლების შენარჩუნებას. სამეცნიერო საქმიანობა მოიცავს 43 ვულკანის სტაციონარულ დაკვირვებებს, გარემოს მონიტორინგს და ტალახის ვულკანური დინამიკის შესწავლას პოტენციური ცვლილებებისა და ამოფრქვევების პროგნოზირების მიზნით.

დაცული ტერიტორია მოიცავს უამრავ ვულკანს და მათ ჯგუფს, მათ შორის თორაღაი, გუზდეკ ბოზდათი, აირანტეკენი, გოთურდაღი, კირდაღი, ახტარმა ყარადაღი, აღზიბირი, ოტმან-ბოზდაღი, ჩაპილმიში, გულბახტ-სარინჯა, ქეიკულაკირ, შორ ბულაღი, ჩერბულაღი, მალი კანიზადაღი, სარიდაშ ბოიანატა, დურანდაღი, ოიუღი, გარახურა და სხვა. ნაკრძალში ასევე შედის ყარასუს, ზენბილის, გილის, ჩიგილისა და სენგი-მუღანის კუნძულის ვულკანები, აგრეთვე შაქიხანის და აღდამის ვულკანური ჯგუფები.
ქამილ ჯალილოვი

ქამილ ჯალილ ოღლუ ჯალილოვი (; დ. 29 იანვარი, 1938, ბაქო - გ. 22 თებერვალი, 2022, ბაქო) ―საბჭოთა და აზერბაიჯანელი ჰობოისტი და მუღამის შემსრულებელი. მას მიენიჭა აზერბაიჯანის სახალხო არტისტის წოდება (2000); დიდებისა (2013) და ღირსების (2018) ორდენების მფლობელი. მისი მუღამის შესრულება შეტანილია ვოიაჯერის ოქროს ფირფიტაში.

ბიოგრაფია
ქამილ ჯალილოვი დაიბადა 1938 წლის 29 იანვარს, ბაქოში. დაამთავრა ასაფ ზეინალის სახელობის ბაქოს მუსიკალური კოლეჯი 1959 წელს და აზერბაიჯანის სახელმწიფო კონსერვატორია 1965 წელს. მისი მასწავლებლები იყვნენ ჯ. მამედოვი, ვ. ა. კნიაზკოვი და ა. აბდულაევი. მან შემოქმედებითი კარიერა 1953 წელს დაიწყო.

1965 წლიდან სოლისტად გამოდიოდა რესპუბლიკის წამყვან მუსიკალურ ანსამბლებთან, მათ შორის აზერბაიჯანის სახელმწიფო კამერულ ორკესტრთან, სიმფონიურ ორკესტრთან, გულარ ალიევის ხელმძღვანელობით ინსტრუმენტულ ანსამბლ „დან ულდუზუსთან“ და ხალხური ინსტრუმენტების ორკესტრთან. საკონცერტო საქმიანობის გარდა, ჯალილოვი რესპუბლიკურ ხელოვნების გიმნაზიაში ასწავლიდა.

მუსიკოსის რეპერტუარში შედიოდა დასავლეთ ევროპელი, რუსი და აზერბაიჯანელი კომპოზიტორების, როგორებიც არიან არიფ მელიკოვი, ტოფიგ გულიევი და ფიქრეტ ამიროვი, ნაწარმოებები, ასევე ხალხური სიმღერები და მუღამები. ჯალილოვმა პოპულარობა მოიპოვა ვირტუოზული ჰობოის დაკვრით და ამ ინსტრუმენტზე მუღამის ორიგინალური შესრულებით.

მუსიკოსმა საერთაშორისო აღიარება 1976 წელს მანილაში აზიის ქვეყნების საერთაშორისო ტრიბუნაზე მოიპოვა, სადაც „ჩარგა აკენგის“ შესრულებამ პირველი ადგილი მოუტანა და იუნესკოს მაღალი შეფასება მიიღო. 1977 წელს ეს ჩანაწერი, სახელწოდებით „მუღამი“, ვოიაჯერის ოქროს ფირფიტაში შევიდა, როგორც კაცობრიობის კულტურული მემკვიდრეობის წარმომადგენელი.

ჯალილოვი საზღვარგარეთ მოგზაურობდა და ისეთ ქვეყნებში გამოდიოდა, როგორიცაა შვედეთი, იტალია, საფრანგეთი, შვეიცარია, ფინეთი და ალჟირი. მისი ნამუშევრები ასახული იყო სატელევიზიო ფილმში „კამილი“ (2001), ასევე აზერბაიჯანელი პოეტების არაერთ ლექსში.

მუსიკოსის ჯილდოებს შორისაა ღირსების ორდენი (2018) აზერბაიჯანში მუსიკალური ხელოვნების განვითარებაში შეტანილი წვლილისთვის, დიდების ორდენი (2013), აზერბაიჯანის სახალხო არტისტის წოდება (2000), აზერბაიჯანის სსრ დამსახურებული არტისტის წოდება (1989), ლენინ კომსომოლის პრემია და აზერბაიჯანის პრეზიდენტის პირადი პენსია, რომელიც 2003 წელს მიენიჭა.

ქამილ ჯალილოვი გარდაიცვალა 2022 წლის 22 თებერვალს, ბაქოში და დაკრძალულია საპატიო დაკრძალვის ხეივანში.
Azersky

(ადრე ცნობილი როგორც 7) ― აზერბაიჯანის პირველი მაღალი გარჩევადობის დედამიწის დაკვირვების თანამგზავრია. თანამგზავრების სერიის ფარგლებში -ის მიერ შემუშავებული თანამგზავრი ოფიციალურად გადაეცა ეროვნულ ოპერატორ „აზერკოსმოსს“ 2014 წლის 2 დეკემბერს და შემდგომში მას „“ ეწოდა.

თანამგზავრი ორბიტაზე 2014 წლის 30 ივნისს ინდოეთის „სატიშ დავანის“ კოსმოსური ცენტრის პოლარული თანამგზავრის გამშვები მანქანით გაუშვეს. აზერბაიჯანსა და საფრანგეთს შორის თანამგზავრის გადაცემის შესახებ შეთანხმებას ხელი მოეწერა 2014-ის საერთაშორისო გამოფენაზე, პრეზიდენტ ილჰამ ალიევის მონაწილეობით. გადაცემის შემდეგ, თანამგზავრმა 6-თან ერთად ფუნქციონირება დაიწყო, როგორც ერთიანი ორბიტალური თანავარსკვლავედის ნაწილი.

„“ შექმნილი იყო დედამიწის დაკვირვებისა და მაღალი გარჩევადობის თანამგზავრული გამოსახულების გადასაღებად. გამოსახულების გარჩევადობა პანქრომატულ რეჟიმში 1.5 მეტრი იყო, ხოლო მულტისპექტრულ რეჟიმში 6 მეტრი. თანამგზავრი მუშაობდა ოთხ მულტისპექტრულ დიაპაზონში (ლურჯი, მწვანე, წითელი და ახლო ინფრაწითელი) და ერთ პანქრომატულ დიაპაზონში. თანამგზავრი მზის სინქრონულ ორბიტაზე იმყოფებოდა დაახლოებით 694.9 კმ სიმაღლეზე, 98.2° დახრილობის კუთხით, იმავე ტერიტორიაზე დაახლოებით ორი დღის დაბრუნების პერიოდით. ​​თანამგზავრის სავარაუდო ექსპლუატაციის ვადა დაახლოებით 12 წელი იყო.

მოპოვებული მონაცემები გამოიყენეს სხვადასხვა სფეროში, მათ შორის თავდაცვასა და უსაფრთხოებაში, საგანგებო სიტუაციების მონიტორინგში, ბუნებრივი რესურსების კვლევაში, გარემოს დაცვაში, კარტოგრაფიაში, სოფლის მეურნეობასა და ტურიზმიში.

2023 წლის აპრილში თანამგზავრთან კონტაქტი დაიკარგა, რის შემდეგაც მისია ოფიციალურად დასრულებულად გამოცხადდა 2023 წლის 20 აპრილს. ზოგიერთ მედიაში გავრცელდა ვარაუდი ჩინეთის სადაზვერვო სააგენტოების შესაძლო მონაწილეობის შესახებ კომუნიკაციების გათიშვაში, მაგრამ ოფიციალური დადასტურება არ არის მოწოდებული.

აზერბაიჯანის სხვა თანამგზავრულ პროექტებში შედის -1 და -2 ტელეკომუნიკაციის თანამგზავრები, რომლებსაც ასევე აზერკოსმოსი მართავს.
ჩინეთის სახალხო პოლიტიკური საკონსულტაციო საბჭო

ჩინეთის სახალხო პოლიტიკური საკონსულტაციო საბჭო , შემოკლებით ჩსპსს ― ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკის მთავრობის საკონსულტაციო პოლიტიკური ორგანო და ჩინეთის სახალხო პატრიოტული გაერთიანებული ფრონტის ძირითადი კომპონენტი. მის წევრებს შორის არიან ჩინეთის კომუნისტური პარტიის, რვა ოფიციალურად აღიარებული დემოკრატიული პარტიის, სოციალური ორგანიზაციების, აკადემიური და კულტურული წრეების წარმომადგენლები, ასევე ჰონგ-კონგის, მაკაოს, ტაივანის ბიზნეს საზოგადოების და ჩინური დიასპორის წარმომადგენლები.

ჩსპსს დაარსდა 1949 წელს. პირველი პლენარული სხდომა გაიმართა 1949 წლის სექტემბერში პეკინში 662 დელეგატის მონაწილეობით. ამ შეხვედრაზე გამოცხადდა ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკა, დამტკიცდა ეროვნული დროშა და ჰიმნი, ასევე შეიქმნა სახელმწიფო ხელისუფლების ორგანოები. ადრეულ წლებში საბჭო მონაწილეობდა ძირითადი გადაწყვეტილებების მიღებაში, მათ შორის 1950 წლის მიწის რეფორმის შესახებ კანონისა და ქვეყნის პირველი კონსტიტუციის შემუშავებაში, რომელიც 1954 წელს ეროვნულ სახალხო კონგრესთან ერთად მიიღეს. ჩინეთში კულტურული რევოლუციის დროს ჩინეთის სახალხო დემოკრატიული პარტიის (ჩსდპ) საქმიანობა ფაქტობრივად შეჩერდა და მხოლოდ 1978 წლის თებერვალში განახლდა.

ჩსპსს-ს ძირითადი ფუნქციებია პოლიტიკური კონსულტაციები, დემოკრატიული ზედამხედველობა და სხვადასხვა სოციალური ჯგუფის წარმომადგენლების მონაწილეობა სახელმწიფო საქმეების განხილვაში. საბჭოს პლენარული სხდომები ყოველწლიურად იმართება და, როგორც წესი, ემთხვევა ეროვნული სახალხო კონგრესის სესიებს.

ჩსპსს-ს ეროვნული კომიტეტი მისი მუდმივი ორგანოა. ვანგ ჰუნინგი თავმჯდომარის თანამდებობას 2023 წლის 10 მარტიდან იკავებს. წლების განმავლობაში საბჭოს თავმჯდომარეობდნენ ისეთი პოლიტიკური ფიგურები, როგორებიც არიან მაო ძედუნი (1949-1954), ჟოუ ენლაი (1954-1976), დენ სიაოპინი (1978-1983) და ვანგ იანგი (2018-2023). ორგანიზაციის შტაბ-ბინა პეკინშია განთავსებული, ხოლო მისი შეხვედრები ტიანანმენის მოედანზე, ხალხის დიდ დარბაზში იმართება.

2023 წლის მონაცემებით, საბჭოს სულ 2,158 წევრი ჰყავს. საბჭოს შემადგენლობაში შედიან ჩინეთის კომუნისტური პარტიისა და რვა ე.წ. დემოკრატიული პარტიის წარმომადგენლები, სოციალური ორგანიზაციები (როგორიცაა პროფკავშირები, ჩინეთის კომუნისტური ახალგაზრდული ლიგა და სრულიად ჩინეთის ქალთა ფედერაცია), აგრეთვე პროფესიული ასოციაციები მეცნიერების, განათლების, მედიცინის, ხელოვნების, ეკონომიკისა და სპორტის სფეროებიდან. საბჭოში ასევე შედიან ჰონგ-კონგის, მაკაოს დელეგატები და ტაივანელი თანამემამულეების წარმომადგენლები, ასევე ქვეყნის სამხედრო და უსაფრთხოების სააგენტოების წარმომადგენლები.

ჩინეთის კომუნისტური პარტიის ოფიციალური საქმიანობა ჩინურ ენაზე მიმდინარეობს. თუმცა, საბჭოს სხდომებზე უზრუნველყოფილია თარჯიმანი უმცირესობების ენებზე, მათ შორის მონღოლურ, ტიბეტურ, უიღურულ, ყაზახურ, კორეულ და ჟუანგურ ენებზე, რათა უზრუნველყოფილი იყოს სხვადასხვა ეთნიკური ჯგუფის მონაწილეობა სახელმწიფო საქმეების განხილვაში.
ტექნიკური დოკუმენტაცია

ტექნიკური დოკუმენტაცია — დოკუმენტთა კრებული, რომელიც გამოიყენება ტექნიკის ობიექტების: შენობების, ნაგებობების, სამრეწველო ნაკეთობების, პროგრამული და აპარატული უზრუნველყოფების ჩათვლით, დაპროექტებისას (კონსტრუირებისას), დამზადებისას და გამოყენებისას.

ტექნიკური დოკუმენტაციის შემადგენლობიდან გამოყოფენ:
კონსტრუქტორული დოკუმენტები, ნახაზების, სპეციფიკაციის, განმარტებითი ბარათების, ტექნიკური ანგარიშები, ტექნიკური პირობების, საექსპლოატაციო და სარემონტო დოკუმენტების (რეგლამენტები, სახელმძღვანელოები და ა.შ.) და სხვების ჩათვლით;
ტექნოლოგიური დოკუმენტები, ნაწარმის წარმოებისა და რემონტის ორგანიზაციისთვის აუცილებელი დოკუმენტების ჩათვლით;
პროგრამული დოკუმენტები, თანხლები პროგრამები კომპიუტერებისთვის (პროგრამული უზრუნველყოფა), მათ შორის, პროგრამული ნაკეთობები კიბერფიზიკური სისტემის შემადგენლობაში.

ტექნიკურ დოკუმენტაციას შეიძლება ასევე მივაკუთვნოთ ტექნიკური ლიტერატურა, სტანდარტები ტექნიკის ობიექტებზე, ელექტრონული ტექნიკური მონაცემები, რომელიც არ გამოიყენება დოკუმენტების ფორმაში.

სტანდარტები
კონსტრუქტორული დოკუმენტაციების ერთიანი სისტემა
პროგრამული დოკუმენტაციების ერთიანი სისტემა
ტექნოლოგიური დოკუმენტაციების ერთიანი სისტემა
საწარმოს ტექნოლოგიური მომზადების ერთიანი სისტემა
კორნო-გრანდე

კორნო გრანდე — აპენინის მთების უმაღლესი წერტილი, მდებარეობს აბრუცოში, ცენტრალურ იტალიაში. წარმოადგენს გრან სასოს მასივის ნაწილს, რომელიც აპენინის ნახევარკუნძულის უმაღლესი წერტილია. იგი ალპებს გარეთ, იტალიაში პირველი, ხოლო სიცილიაზე მდებარე მთა ეტნას შემდეგ სიმაღლით მეორე მწვერვალია. მას ჩრდილოეთ ნაწილში მნიშვნელოვანი ვერტიკალური რელიეფი აქვს, თუმცა სამხრეთ მხარე შედარებით დაბალია, ვიდრე მიმდებარე კამპო იმპერატორეს პლატო.

კორნო გრანდეს ჩრდილოეთ მყინვარული ცირკი მოიცავს ევროპაში ერთ-ერთ ყველაზე სამხრეთით მდებარე მყინვარს - კალდერონეს. კორნო გრანდე პირველად 1573 წელს, ბოლონიელმა კაპიტანმა ფრანჩესკო დე მარკიმ და ფრანჩესკო დი დომენიკომ დაიპყრეს. მწვერვალის ჩვეული მარშრუტი დასავლეთ ქედზე ადის, თუმცა არსებობს რამდენიმე სხვა მარშრუტიც, მათ შორის ერთი, რომელიც სამხრეთ ქედზე ადის.
შემადგენლობის დაშლა

შემადგენლობის დაშლა — დამხარისხებელ გორაკზე შემადგენლობების დაშლის ოპერაციის ციკლის ძირითადი ელემენტი.

დაშლის წესი
შემადგენლობის დასაშლელად მომზადება ხორციელდება შემოსვლის პარკში, სადაც სრულდება ვაგონების მუხრუჭების აშვების ოპერაციები, სამუხრუჭე მაგისტრალის გათიშვა შემადგენლობის ჩახსნის ადგილებში. შემადგენლობის გორაკის წვერომდე წინსვლის შემდეგ მიმდევრობით ხორციელდება ვაგონების ავტოგადასაბმელი მოწყობილობებიდან ჩახსნა. დამხარისხებელი გორაკის ჩქაროსნულ ქანობზე ჩახსნილი ვაგონები სიმძიმის ძალის ზემოქმედების ქვეშ იღებენ სიჩქარეს და შორდებიან დასაშლელ შემადგენლობას. დამხარისხებელი ფურცლის შესაბამისად ხორციელდება დამხარისხებელ ლიანდაგებზე ჩახსნილი ვაგონების ეტაპობრივი მარშრუტების მომზადება მათი დანიშნულების ადგილებზე გასაგზავნად. გორაკის სამუხრუჭე პოზიციები გამოიყენება ინტერვალური დამუხრუჭებისთვის აუცილებელი ინტერვალების შენარჩუნების მიზნით ჩახსნილი ვაგონების მარშრუტების განაწილებისთვის გორაკის ყელის ისრული გადამყვანებზე და მიზნობრივი დამუხრუჭებისათვის, რომელიც უზრუნველყოფს ჩახსნილი ვაგონების დამხარისხებელ ლიანდაგებზე მდგარ ვაგონებთან მისვლას იმ სიჩქარით, რომელიც არ აჭარბებს დასაშვებს.

დაშლის სიჩქარე
შემადგენლობის დაშლის დასაშვები სიჩქარე განისაზღვრება დამხარისხებელი გორაკის კონსტრუქციის შესაბამისად, მექანიზაციის დონით და პროცესების ავტომატიზაციით, მახასიათებლებით და დაშლილი შემადგენლობის ვაგონების ჩახსნასთან შერწყმით. რაც მეტია ჩასახსნელი ვაგონების სიგრძე (6-7 ვაგონამდე) და მისი მასა და რაც უფრო ახლოსაა გორაკის წვეროსთან ჩახსნილი ვაგონების მარშრუტების განაწილების ისრული გადამყვანი, მით მეტი შემადგენლობის დაშლის მაღალი სიჩქარე შეიძლება რეალიზირდეს. გორაკის გადამამუშავებელი უნარის ამაღლების მიზნით იყენებენ ცვლადი (ან დიფერენცირებული) სიჩქარეების რეჟიმს, რომელიც არეგულირებს სიჩქარეს შემადგენლობის დაშლის პროცესში შემადგენლობაში ვაგონების ჩახსნის მახასიათებლების და მათი შერწყმის გათვალისწინებით.
ირაკლი ზურაბიშვილი

ირაკლი ივანეს ძე ზურაბიშვილი (დ. 23 მაისი, 1918, თელავი — გ. 27 სექტემბერი, 1991, თბილისი) — ქართველი მეცნიერი სამთო დარგში. საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი (1983), ტექნიკურ მეცნიერებათა დოქტორი (1966), პროფესორი (1968), საქართველოს მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე (1979).

1941 წელს დაამთავრა საქართველოს ინდუსტრიული ინსტიტუტი (ამჟამად საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტი). 1957–1973 წლებში იყო საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის გ. წულუკიძის სახელობის სამთო მექანიკის ინსტიტუტის სასარგებლო წიაღისეულის საბადოთა დამუშავების ლაბორატორიის გამგე. 1973–1980 წლებში მუშაობდა ამავე ინსტიტუტის დირექტორის მოადგილედ, ხოლო 1980–1987 წლებში — ინსტიტუტის დირექტორად. 1955 წლიდან ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას საქართველოს პოლიტექნიკურ ინსტიტუტში (საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტი).

ირაკლი ზურაბიშვილის ძირითადი სამეცნიერო შრომები ეხება მანგანუმის საბადოების მიწისქვეშა დამუშავების საკითხებს, მადნეული საბადოების დამუშავების ოპტიმალური პარამეტრების დადგენის მეთოდებს. მან ჩამოაყალიბა ფენობრივი ტიპის საბადოების დამუშავების სამეცნიერო საფუძვლები. იგი არის მრავალი სამეცნიერო ნაშრომის, მათ შორის 8 მონოგრაფიის ავტორი. მიღებული აქვს საქართველოს სახელმწიფო პრემია (1973).
მიხეილ ზურაბოვი

მიხეილ ნიკოლოზის ძე ზურაბოვი (; დ. 1 თებერვალი, 1868, თბილისი, — გ. საუკუნის ნახევარი) — რუსეთის იმპერიის არმიის გენერალ-მაიორი (1916), თბილისელი სომეხი.

დაამთავრა თბილისის კადეტთა კორპუსი, შემდეგ მიხეილის საარტილერიო სასწავლებელი და მიხეილის საარტილერიო აკადემია პირველი თანრიგით 1894 წელს. 1886 წლიდან მსახურობდა რუსეთის იმპერიის ჯარში. 1906 წელს მიენიჭა პოლკოვნიკის წოდება. 1907 წელს დაინიშნა ლუგანსკის სავაზნე ქარხნის უფროსად. 1907–1909 წლებში იმყოფებოდა თადარიგში. 1916 წელს მიენიჭა გენერალ-მაიორის წოდება და იმავე წლიდან დაინიშნა ლუგანსკის სავაზნე ქარხნის უფროსის თანაშემწედ ტექნიკურ დარგში. გარდაცვალების წელი უცნობია. დაჯილდოებულია წმინდა სტანისლავის ხარისხის (1911) და წმ. ანას ხარისხის (1913) ორდენებით.