iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
დივიაკე-კარავასტას ეროვნული პარკი

დივიაკე-კარავასტას ეროვნული პარკი — ეროვნული პარკი ალბანეთის დასავლეთ ნაწილში, რომელიც მიზექეს ვაკიდან ადრიატიკის ზღვამდეა გადაჭიმული. პარკს დაახლოებით 222.3 კვადრატული კილომეტრის (22,230 ჰა) ტოლი ფართობი უჭირავს. დაცულ ტერიტორიაზე ძირითადად მდებარეობს ჭარბტენიანი ტერიტორიები, სანაპირო მდელოები, ჭალები, მეჩხერი ტყეები, ლერწმის მდელოები, ტყეები და ესტუარები. დივიაკე-კარავასტას ეროვნული პარკი მნიშვნელოვანია იმ ფრინველებისა და მცენარეებით, რომლებიც ამ ტერიტორიაზე გვხვდება. გი აღიარებულია, როგორც საერთაშორისო მნიშვნელობის ფრინველთა და მცენარეთა მნიშვნელოვანი არეალი.

ხმელთაშუა ზღვაში ყველაზე დიდთა შორის, კარავასტას ლაგუნა რამსარის კონვენციის მიხედვით დასახელებულია და აღიარებულია, როგორც საერთაშორისო მნიშვნელობის ჭაობი. ის ადრიატიკის ზღვისგან გამოყოფილია ქვიშის დიდი ზოლით, რომელიც ნალექებისა და მდინარეების, შკუმისა და სემანის მყარი ჩამონატანის საშუალებით შეიქმნა. ზღვასთან სიახლოვის გამო, დივიაკე-კარავასტას პარკში ხმელთაშუა ზღვის ჰავაა და ტემპერატურა 12 °-დან (თებერვალში) 24 °-მდე აგვისტოში) მერყეობს. ეროვნულ პარკში ბინადრობს 228 სახეობის ფრინველი, 25 სახეობის ძუძუმწოვარი, 29 სახეობის ქვეწარმავალი და 29 სახეობის ამფიბია. დივიაკე-კარავასტე ასევე ცნობილია საფრთხეში მყოფი და ძალიან იშვიათი ხუჭუჭა ვარხვით, რომლის საერთო მოსახლეობის 5% სწორედ ამ ეროვნულ პარკში ბინადრობს.

ჭარბტენიან ტერიტორიებსა და ჭაობებში ხშირია წყალმცენარეები და თესლოვანი მცენარეები. ტყეები და მეჩხერი ტყეები შერეული სახისაა და გვხვდება როგორც ფოთლოვანი, ასევე წიწვოვანი მცენარეები. მცენარეთა ასეთი მრავალფეროვნება მდინარეების ხეობებისა და ზღვის ნაპირის სიახლოვითაა განპირობებული. აქვე ბინადრობენ ისეთი ცხოველები, როგორებიცაა ჩვეულებრივი მელა, ტურა და ევროპული შველი.

გეოგრაფია
დივიაკე-კარავასტას ეროვნულ პარკს სტრატეგიული მდებარეობა აქვს და ის ადრიატიკის ზღვის სამხრეთ-აღმოსავლეთ სანაპიროზე მდებარეობს. პარკი ძირითადად მდებარეობს 40° და 55° ჩრდილოეთ განედსა და 19° და 29° აღმოსავლეთ გრძედს შორის. მას უჭირავს 222.30 კვადრატული კილომეტრი ალბანეთის ფიერის ოლქის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში. ის ალბანეთის ადრიატიკის ზღვის სანაპიროს მნიშვნელოვან და დიდ მონაკვეთს მოიცავს. პარკთან ყველაზე ახლოს, აღმოსავლეთით მდებარეობს ქალაქი დივიაკე. დაახლოებით 35 კილომეტრის სიგრძის სანაპირო ზოლის ძირითადი ნაწილი დაბლობებსა და ვაკეებს უჭირავს და ის მდინარეების, შკუმბინისა და სემანის შესართავებს მოიცავს.

ბიომრავალფეროვნება
ფლორა
პარკის ტყეები მრავალფეროვანია, გვხვდება როგორც წიწვოვანი მცენარეები, ასევე ფოთლოვანი მცენარეები. პარკში ასევე გვხვდება ხეების სხვადასხვა სახეობა, მათ შორის ღვია, ტირიფი, მუხა, მურყანი, თელა და იფანი. ეროვნულ პარკში მდებარე კარავასტას ეროვნული პარკი ერთადერთი ადგილია ადრიატიკისა და იონიის ზღვებს შორის, სადაც ხუჭუჭა ვარხვი ბინადრობს.

გალერეა
შუშანინ დაგლარი ბაშნი დუმანლი

«შუშანინ დაგლარი ბაშნი დუმანლი» ( — შუშის მთების მწვერვალები ნისლითაა დაფარული) — ხანენდე ხან შუშინსკის მაგრამ შუშინსკისაგან მაინც მოითხოვეს სიმღერის ტექტის გადაკეთება, უთხრეს რა, რომ საბჭოთა შუშის მთების მწვერვალები ვერ იქნებიან «ნისლში», და ხენენდემ ჩაწერა სიმღერა ახალი რედაქციით, სადაც პირველი სტრიქონი გადააკეთა ასეთი სახით - «შუშანინ დაგლარი დეილ დუმანლი» ( — შუშის მთები არ არიან დაფარული ნისლით). თუმც დღესდღეობით ეს სიმღერა სრულდება თავდაპირველად შექმნილი ვარიანტით.

ამის შედეგად, ამ სიმღერამ ფართო გავრცელება ჰპოვა ზეპირსიტყვიერებაში, ფოლკლორში გადავიდა და სახალხო კუთვნილება გახდა. იგი «აზერბაიჯანის სახალხო სიმღერების» კრებულშიც კი იქნა შეტანილი(1967). ეს სიმღერა მუღამის შემსრულებლების ტრიომ შეასრულა აზერბაიჯანული საბჭოთა ფილმის «დერვიში პარიზს აფეთქებს» (1976) ერთ-ერთ ეპიზოდში, სადაც მოქმედება ვითარდება ყარაბაღში.
სერგეი ნევსკი

სერგეი არსენის ძე ნევსკი (; დ. 2 ივლისი, 1908, სოფ. ტროიცკოე-ბოლშოე, ტვერის გუბერნია — გ. 2 ივლისი, 1938, ლენინგრადი) — რუსი საბჭოთა ბოტანიკოსი. ბიოლოგიურ მეცნიერებათა კანდიდატი (1935). 1927–1929 წლებში სწავლობდა ტვერის პედაგოგიურ ინსტიტუტში. 1929 წლიდან გარდაცვალებამდე მუშაობდა ლენინგრადის მთავარი ბოტანიკური ბაღის უფროსი მეცნიერი თანამშრომლის თანამდებობაზე. 1929 წელს მონაწილეობა მიიღო სამხრეთ ურალში წარმოებულ ექსპედიციაში, 1939 წელს — თურქმენეთში (კუგითანგთაუს ქედი) წარმოებულში. მოღვაწეობდა სისტემატიკისა და ფლორისტიკის დარგში — იკვლევდა უმაღლეს მცენარეთა (მარცვლოვანთა, ჯადვარისებრთა) სისტემატიკას, ფლორის გენეზისა და ისტორიას. მონაწილეობას იღებდა მრავალტომიანი გამოცემის „სსრკ-ის ფლორის“ შექმნაში. ავტორია 33 სამეცნიერო პუბლიკაციისა. აღწერა მცენარეთა 30-მდე გვარი და რამდენიმე ასეული სახეობა. გარდაიცვალა ტუბერკულოზით.
იამანგულოვო

იამანგულოვო — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის კუიურგაზის რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 237 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ერმოლაევოდან დაშორებულია 27 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ერმოლაევო, რომელიც დაშორებულია 28 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (96%).
გოდერძიშვილების დარბაზი

გოდერძიშვილების დარბაზი – გიორგი ჩიტაიას სახელობის ეთნოგრაფიულ მუზეუმში ღია ცის ქვეშ დაცული ქართული, კერძოდ კახეთში, მდინარე ივრის ხეობაში გავრცელებული „დარბაზული“ საცხოვრებელი.

ისტორია
„დარბაზული“ საცხოვრებელი ძირითადად მდინარე ივრის ხეობაში, გარე კახეთში იყო გავრცელებული. სწორედ აქედან, საგარეჯოს რაიონის სოფელ გიორგიწმინდიდან გადმოიტანეს ღია ცის ქვეშ მუზეუმში გოდერძიშვილების დარბაზი 1973 წელს. ესაა ორდედაბოძიანი, რვაწახნაგოვანი, პარალელურწყობიანი გვირგვინითა და ორიარუსიანი თარო–კედლით აგებული. ხის მასალად მუხაა გამოყენებული დარბაზის გვირგვინი თოთხმეტ საფეხურიანია და შიდა სივრცეებისაკენ მოქცეული წიბოების ქვედა ნაწილები გრეხილის მსგავსი ჩუქურთმებითაა შემკული. ეს ის უნიკალური შემთხვევაა, როდესაც დარბაზის აგების თარიღი მხედრული ასოებით ამოკვეთილი იყო „დედაბოძზეც“ და სახლის ფასადზეც ჩაშენებულ ქვაზეც. ეს უკანასკნელი გვამცნობს:

ამრიგად, წარწერის მიხედვით, გოდერძიშვილებს დარბაზის მშენებლობა 1850 წელს დაუწყიათ. ამჟამად აქ მოწყობილია საუკუნის კახელი გლეხის ოჯახის ყოფა–ცხოვრების ამსახველი ექსპოზიცია. (ეზოში აგებულია „სათონე“ სადაც ცხვება დედას პური და კახური შოთები).

გიორგიწმინდის ანუ გოდერძიშვილების დარბაზის ორივე დედაბოძი თავზე უხვადაა მოჩუქურთმებული კვეთილი ასტრალური გამოსახულებებითა და ამოჩუქურთმებული ფიგურებით. პირველი დედაბოძის თავხეზე სხივოსან წრეში ჩასმული მბრუნავი მზის გამოსახულება ანუ ბორჯღალია. მის ორივე მხარეს შედარებით მომცრო ბორჯღალები და ვარსკვლავთა გამოსახულებანია. მზის გამოსახულების ქვემოთ გეომეტრიული ორნამენტებით შექმნილი მმრავალკუთხედი ორ ნაწილადაა გაყოფილი. ორ დედაბოძს შორის კერაა გამართული, რომელიც დედაბოძთან ერთად, ტრადიციული ქართული სტილით, თევზიფეხურადაა წარმოდგენილი. დერეფნის სვეტები, თახჩების ე. წ. საპირეები ქართული აგურითაა გამოყვანილი. შესასვლელის მოპირდაპირე მხარე სანახევროდ მიწაშია შედგმული, სადაც გამართულია თარო–კედელი, თახჩა–ნიშები. პირველი იარუსის დიდი ზომის ნიშები განკუთნილია ხალმებისათვის (ანუ დერგები), თუჯისა და სპილენძის თანგირა ქვაბებისათვის. ზედა იარუსზე განთავსებულია საოჯახო ჭურჭელი – თიხის, რქის,სპილენძის ნივთები, მოჭიქული და მოუჭიქავი ქილები მაწვნისთვის, მურაბებისა და სხვა ნუგბარისათვის. დარბაზის განიერ ერთ მეტრზე მეტი საგნის კედლებში გამოყვანილია განჯინები, წალოები, ნიშები საოჯახო ნივთებისთვის, ლოგინისა და სხვა საოჯახო ინვენტარისთვის. დარბაზი ორად, საქალოდ და სამამაკაცო ნაწილადაა გაყოფილი. საქალებო მხარეს ტახტი გაწყობილია ხალიჩ–ფარდაგებით, ამოქარგული ბალიშ–მუთაქებით, საფეიქრო დანიშნულების ხელსაწყოებით, ჯარათი, საჩეჩელით, სახრელ–თითისტარით. სამამკაცო ნაწილში შესაბამისად მამაკაცთათვის განკუთვნილი საოჯახო და სამეურნეო ნივთებია განთავსებული.
ხონჩა

ხონჩა — ძირითადად ქორწილისათვის მორთული სასაჩუქრე კალათა ან ლანგარი. ხონჩაში სტუმრებს ქორწილამდე ერთი კვირით ადრე მოაქვთ ყველა სახის საქორწილო აქსესუარი, როგორიცაა ოჯახის კეთილდღეობის სიმბოლოები, საქორწილო კოსტუმები და პატარძლის თეთრეული, სუნამოები, ასევე ტკბილეული და ალკოჰოლი.

ხონჩას ასევე იყენებენ ქორწილების დროსაც. ტრადიცია ფართოდ არის გავრცელებული აზერბაიჯანელებში, აგრეთვე ზოგიერთ თურქულ და ირანულ ხალხებში.
მარგარიტა ბურგუნდიელი (1250-1308)

მარგარიტა ბურგუნდიელი (; დ. 1250 ― გ. 4 სექტემბერი, 1308) ― ბურგუნდიული დინასტიის წარმომადგენელი. ნეაპოლის დედოფალი 1268-1285 და სიცილიის დედოფალი 1268-1282 წლებში, როგორც მეფე კარლო -ის მეორე მეუღლე.

ადრეული ცხოვრება
მარგარიტა დაიბადა 1250 წელს. იგი იყო ნევერის გრაფ ოდო ბურგუნდიელისა და მისი მეუღლის, მოდ დე დამპიერის მეორე ქალიშვილი. 1262 წელს მამამისმა მას ტონერის გრაფინიის წოდება მისცა, რომელსაც იგი სიცოცხლის ბოლომდე ფლობდა.

დედოფლობა
მას შემდეგ, რაც 1267 წელს ნეაპოლისა და სიცილიის დედოფალი ბეატრის პროვანსელი გარდაიცვალა, მისმა ქმარმა, მეფე კარლო -მა ახალი საცოლის ძიება დაიწყო და არჩევანი მალევე შეაჩერა მარგარიტაზე. ისინი 1268 წლის 18 ნოემბერს დაქორწინდნენ, რითაც იგი ნეაპოლისა და სიცილიის ახალი დედოფალი გახდა. მათ მხოლოდ ერთი საერთო შვილი შეეძინათ: პრინცესა მარგერიტა, რომელიც ჩვილობაშივე დაიღუპა. 1277 წლიდან მარგარიტა ასევე ფლობდა იერუსალიმის ტიტულარული დედოფლის წოდებას. მას შემდეგ, რაც 1282 წელს სიცილიის სამეფო არაგონს გადაეცა, მარგარიტა მხოლოდ ნეაპოლის დედოფალი იყო.

უკანასკნელი წლები
1285 წლის 7 იანვარს მარგარიტა დაქვრივდა და ნეაპოლის ტახტი მისმა გერმა, მეფე კარლო -მ დაიკავა. ამის გამო მან დატოვა ნეაპოლი და ტორენში დაბრუნდა თავის მამულში, სადაც იგი ტრიპოლის გრაფ ბოემონდ -ის ქვრივ მარგარიტა დე ბრიენთან და ლათინთა ტიტულარულ იმპერატრიცა ეკატერინე დე კურტენესთან ერთად ცხოვრობდა. ტორენში ცხოვრებისას სამი ქალბატონი საქველმოქმედო საქმიანობას ეწეოდა და ძირითად დროს ლოცვაში ატარებდა. მარგარიტამ ასევე დააარსა ფონტენილის ჰოსპიტალი.

1308 წლის 4 სექტემბერს, 58 წლის მარგარიტა ბურგუნდიელი გარდაიცვალა. ვინაიდან მას შვილები არ დარჩენია, მისი საგრაფო მისი დის შვილიშვილს, შალონ-ოქსერის გრაფ ჟან -ს გადაეცა.
ქრისტიანული ათეიზმი

ქრისტიანული ათეიზმი — ქრისტიანობის ფორმა, რომელიც უარყოფს ქრისტიანობის თეისტურ წარმოდგენებს, თუმცა მისი რწმენები და პრაქტიკები იესოს ცხოვრებიდან და ახალი აღთქმის სახარებებიდან მომდინარეობს.

ქრისტიანული ათეიზმი სხვადასხვა ფორმით არსებობს:
ზოგიერთი მოიცავს ეთიკურ სისტემას.
ზოგიერი გულისხმობს კულტურულ ქრისტიანობას.
ზოგიერთი ქრისტიანი ათეისტი იკავებს თეოლოგიურ პოზიციას, რომლის მიხედვითაც უარყოფილია ტრანსცენდენტული ან ინტერვენციონისტი ღმერთის რწმენა ღმერთის სამყაროში ძიების მიზნით (თომას ჯ. ჯ. ალტიზერი).
ზოგიერთს სწამს იესოსი, თუმცა უღმერთო სამყაროში (უილიამ ჰამილტონი).
ჰამილტონის ქრისტიანული ათეიზმი იეზუიზმის მსგავსია.

ცნობილი ადამიანები
სლავოი ჟიჟეკი (დ. 1949)
რიჩარდ დოკინზი (დ. 1941)
ლამაზი ვოლვარიელა

ლამაზი ვოლვარიელა — სოკოს სახეობა ვოლვოპლუტეუსის გვარისა.

დაბალი ხარისხის პირობითად საჭმელი სოკოა. იზრდება ნიადაგზე, საძოვრებზე, პარკებში და ბაღებში, ზაფხულიდან შემოდგომამდე.

სოკო პირველად აღწერა შვეიცარიელმა ბოტანიკოსმა ოგიუსტ პირამის დეკანდოლიმ
1815 წელს როგორც . 2011 წელს შეყვანილი იქნა ვოლვოპლუტეუსის ახლად შექმნილ გვარში.

სამეცნიერო სინონიმები:

აღწერა
ქუდის დიამეტრი 5—15 სმ-მდე აღწევს, გლუვია, მოთეთრო, იშვიათად — მორუხო-მოთეთრო ან მორუხო-მურა, ცენტრში უფრო მუქია, რუხი-ყავისფერი. ნორჩობაში ქუდი კვერცხისებრია, მოგვიანებით ზარისებრია, დაშვებული კიდეებით, შემდეგ — ამოზნექილი და გაშლილი. განიერი ბორცვაკით ცენტრში. ნესტიან ამინდში ლორწოვან-წებოვანი, მშრალ ამინდში — აბრეშუმისებრი, მბრწყინავი.

რბილობი — თხელი, თეთრი, გაჭრისას ფერს არ იცვლის. არაგამოხატული, ან კანგაცლილი კარტოფილის ან ბოლოკის მსგავსი სუნითა და გემოთი.

ჰიმენოფორი — ფირფიტებიანი, ფირფიტების სიგანე — 8-12 მმ, ხშირი, განიერი, ფეხთან თავისუფალი, კიდეებთან მომრგვალებული, ჯერ თეთრი, შემდეგ კი ვარდისფერი.

ფეხის სიგრძე — 5-20 სმ-მდე, სიგანე — 1-3 სმ, ცილინდრული, ძირში გასქელებული, თეთრი ან რუხი-ყვითელი. ნორჩობაში ქეჩისებრია, მოგვიანებით — გლუვი. საყელო არ გააჩნია. ვოლვა — თავისუფალი, ტომრისებრი, თხელი, მოთეთრო ან მორუხო.

სპორების ფხვნილი — მოვარდისფრო-ყავისფერი. სპორები — 12-217-12 მკმ, ელიფსისებრი, გლუვი, ღია მოვარდისფრო.

გავრცელება და ეკოლოგია
საპროტროფია. იზრდება ნიადაგზე, ერთეულებად ან მცირე ჯგუფებად, დარღვეულ ნეშომპალიან ნიადაგებზე, როგორებიცაა ნაყანევი, ნაგვიანი, ნაკელისა და კომპოსტის გროვები, სანაგვეები, თივის ზვინები და ა.შ. აგრეთვე დაფიქსირებულია სათბურებშიც.

არსებობს ცნობები, რომ ლამაზი ვოლვარიელა დაფიქსირებულია მსოფლიოს ყველა კონტინენტზე, გარდა ანტარქტიდისა.

სეზონი — ზაფხულიდან შემოდგომამდე.

კვებითი ღირებულება
დაბალი ხარისხის პირობითად საჭმელ სოკოდ ითვლება. გამოიყენება ახალი (შენახვა არარეკომენდირებულია) შემწვარი სახით. აგრეთვე ხმარობენ სუპებსა და სხვა სოკოებისგან მომზადებულ კერძებში.

ზოგიერთი სახელმძღვანელო ურჩევს გამოუცდელ მესოკოვეებს თავი შეიკავონ მისი შეგროვებისაგან, რადგანაც იგი მეტად წააგავს ამანიტას გვარის შხამიან წარმომადგენლებს. აშშ-ში დაფიქსირდა რამდენიმე შემთხვევა, როდესაც აზიელი ემიგრანტები ლამაზი ვოლვარიელას ნაცვლად შეცდომით აგროვებდნენ და ჭამდნენ შხამასოკოს.

გალერეა
ანტიკონსუმერიზმი

ანტიკონსუმერიზმი — სოციოპოლიტიკური იდეოლოგია, რომელიც უპირისპირდება კონსუმერიზმს, მატერიალური ქონების უწყვეტ შეძენასა და მოხმარებას. ანტიკონსუმერიზმი დაინტერესებულია ბიზნეს კორპორაციების კერძო ქმედებებით, რომლებიც მიმართულია ფინანსური და ეკონომიკური მიზნების მისაღწევად საჯარო კეთილდღეობის ხარჯზე, განსაკუთრებით გარემოსდაცვით, სოციალური სტრატიფიკაციისა და საგოგადოების მართვის ეთიკის საკითხებში. პოლიტიკაში ანტიკონსუმერიზმი გარემოსდაცვით, ანტიგლობალიზმისა და ცხოველთა უფლებების აქტივიზმთან იკვეთება.

ანტიკონსუმერიზმი წარმოიშვა, როგორც რეაქცია, იმ პრობლემების საპასუხოდ, რაც მომხმარებლებისადმი არასათანადო მოპყრობამ და წარმოებაში ცხოველების მოხმარებამ წარმოქმნა. ანტიკონსუმერიზმის მაგალითებია ნაომი კლეინის წიგნი „ლოგოს გარეშე“ და დოკუმენტური ფილმი კორპორაცია (2003).

ეკონომიკური მატერიალიზმის, როგორც დედამიწის დესტრუქციის გამომწვევი დეჰუმანიზებული ქმედების, კრიტიკა რელიგიიდან და სოციალური აქტივიზმიდან მომდინარეობს. რელიგიური კრიტიკის მტკიცებით, მატერიალისტური კონსუმერიზი ხელს უშლის ადამიანსა და ღმერთს შორის კავშირს და ცხოვრების ამორალურ წესს ქადაგებს. კათოლიკური პერსპექტივიდან, თომა აკვინელის მიხედვით, „სიხარბე, ყველა სხვა მომაკვდინებელი ცოდვის მსგავსად, ღვთის წინაშე ჩადენილი ცოდვაა, რადგან ადამიანს დროებითი საგნების გამო მარადიული ღირებულებების დაგმობას აიძულებს.“ ასეთივე აზრზე იდგნენ ფრანცისკე ასიზელი და მაჰათმა განდი, რომლებიც ამბობდნენ, რომ სულიერი შთაგონება მათ მარტივი ცხოვრებისკენ მოუწოდებდა.

სეკულარული პერსპექტივიდან, კონსუმერისტული მატერიალიზმი კრიმინალის (რაც სიღარიბიდან და ეკონომიკური უთანასწორობიდან მომდინარეობს), ინდუსტრიული დაბინძურებისა და შესაბამისად, გარემოს დეგრადაციის მიზეზია.
პანკის მოდა

პანკის მოდა — პანკ სუბკულტურის ჩაცმულობის, ვარცხნილობის, მაკიაჟის, სამკაულისა და სხეულის მოდიფიკაციების სტილი. პანკი მოდის ფართო სპექტრს მოიცავს, ვივიენ ვესტვუდის დიზაინებიდან დაწყებული ჩრდილოეთამერიკული ჰარდქორის დაუდევარი ჩაცმულობის სტილით დამთავრებული. პანკის მოდაზე გავლენა მოახდინა სხვადასხვა სუბკულტურებისა და ხელოვნების მიმართულებების განსაზღვრულმა სტილმა, მათ შორისაა გლემ-როკი, სკინჰედებისა და მოდის სუბკულტურა. ხშირად პანკები ჩაცმულობას, როგორც საკუთარი პოზიციის გამოხატვის საშუალებას, იყენებენ.

პანკის მოდის ელემენტები გვხვდება ცნობილი დიზაინერების ნამუშევრებში, მათ შორის არიან ანა სუი, ვივიენ ვესტვუდი და ჟან-პოლ გოტიე.
ირმის პლუტეუსი

ირმის პლუტეუსი  — სოკოს სახეობა პლუტეუსის გვარისა, რომელიც ფართოდაა გავრცელებული ჩრდილოეთ ნახევარსფეროს ზომიერ სარტყლებში.

დაბალი ხარისხის საჭმელი სოკოა. იზრდება ფოთლოვან, იშვიათად წიწვოვან ტყეებში დამპალ ხეებზე, ზაფხულიდან შემოდგომამდე.

სოკო პირველად აღწერა გერმანელმა მიკოლოგმა იაკობ კრისტიან შეფერმა 1774 წელს როგორც . პლუტეუსის გვარში გადაიტანა პაულ კუმერმა 1871 წელს.

სამეცნიერო სინონიმები:

აღწერა
ქუდის დიამეტრი — 4-10 (15) სმ-მდე, ფართოზარისებრი, შემდეგ ამოზნექილი ან გაშლილი. ბორცვაკით ცენტრში. ზედაპირი გლუვი, აბრეშუმისებრი: რადიალურად ბოჭკოვანი, მშრალი ან მცირედლორწოვანი (ნესტიან ამინდში). ქუდის ფერი, როგორც წესი, ნაცრისფერი, მონაცრისფრო-ყავისფერი, თუმცა შეიძლება ვარირებდეს მუქი-ყავისფერიდან შავამდე. ცენტრში უფრო მუქი, კიდეები ზოლიანი, მცირედ დაღარული.

რბილობი — თეთრი, ფეხზე ბოჭკოვანი, უხეში, მყიფე, განსაკუთრებული სუნისა და გემოს გარეშე ან სუსტი ბოლოკის ან უმი კარტოფილის სუნით. გაჭრისას ფერს არ იცვლის.

ჰიმენოფორი — ფირფიტებიანი, სისქე — 10-15 მმ, ხშირი, ფეხთან თავისუფალი, კიდეებთან მომრგვალებული, სქელი, ნორჩობაში მოთეთრო, შემდეგ ვარდისფერი, სიბერეში ხორცისფერ-წითელი.

ფეხის სიგრძე — 5-15 სმ, სისქე —0,8-2 სმ, ცილინდრული, მკვრივი, თეთრი ან მოთეთრო-ნაცრისფერი, სიგრძივ შავი წვრილი ბოჭკოებით, ხშირად მცირედ გაბერილი, ძირისკენ გურზისებრი, ზოგჯერ ძლიერ მოხრილი. ადვილად სცილდება ფეხს.

სპორების მტვერი — ვარდისფერი. სპორები — 8-95-6 მკმ, ვიწრო ელიფსისებრი, გლუვი, მოვარდისფრო.

გავრცელება და ეკოლოგია
საფროტროფია. ფართოდაა გავრცელებული ჩრდილოეთ ნახევარსფეროს ზომიერ სარტყლებში — ევროპა, აზია და ჩრდილოეთი ამერიკა.

იზრდება ერთეულებად ან მცირე ჯგუფებად ფოთლოვან, იშვიათად წიწვოვან ტყეებში, ზოგიერთ სახელმძღვანელოში აღწერილია როგორც არასაჭმელი სოკო. მისი რბილობი წყალწყალაა. ახასიათებს გაურკვეველი გემო და არასასიამოვნო სუნი, რომელიც მოხარშვის შემდეგაც რჩება. შესაძლებელია მისი გახმობა, ასევე ცხიმში ან ძმარში დაკონსერვება.

გალერეა
აბდულოვო (კუიურგაზის რაიონი)

აბდულოვო — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის კუიურგაზის რაიონში.

2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 408 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ერმოლაევოდან დაშორებულია 27 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ერმოლაევო, რომელიც დაშორებულია 27 კმ-ით.

2002 წლის აღწერის მიხედვით სოფელში ცხოვრობენ თათრები და ბაშკირები.
გილერმო ლასო

გილერმო ალბერტო სანტიაგო ლასო მენდოსა (დ. 16 ნოემბერი, 1955) — ეკვადორელი ბიზნესმენი და პოლიტიკოსი. ეკვადორის პრეზიდენტი 2021-2023 წლებში. თანამდებობას დაიკავებს 2021 წლის 24 მაისს. მონაწილეობა აქვს მიღებული 2013, 2017 და 2021 წლების საპრეზიდენტო არჩევნებში. 2021 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში დაამარცხა ანდრეს არაუსი. 1998 წლის 10 აგვისტოდან 1999 წლის 17 აგვისტომდე გუაიასის პროვინციის გუბერნატორი. 1999 წლის აგვისტოდან სექტემბრამდე ეკვადორის პირველი და უკანასკნელი ეკონომიკის მინისტრი. ლასოს ჰყავს მეუღლე, მარია კრესპო (დაქორწინდნენ 1981 წელს) და 5 შვილი.
რელიგია ყაზახეთში

რელიგია ყაზახეთში — რელიგიები, რომლებიც გავრცელებულია ყაზახეთში. სხვადასხვა გამოკითხვის თანახმად, ყაზახეთის მოქალაქეთა უმრავლესობა, ძირითადად ეთნიკურად ყაზახები თავს მუსლიმებად მიიჩნევენ, რომლებიც ისლამის არცერთ შტოს არ მისდევენ. ასევე ცხოვრობენ სუნიტები, რომლებიც, ძირითადად, ჰანაფის შტოს მისდევენ. მუსლიმები არიან ეთნიკურად უზბეკები, უიღურები და თათრები. 1% -ზე ნაკლებია შაფიების (ძირითადად ჩეჩნები) და შიიტების წილი. რომლებიც „ყაზახეთში მცხოვრები მუსლიმების სულიერი ასოციაციის“ მმართველობის ქვეშაა და მათ მუფთი განაგებს. ყურბან-ბაირამი ქვეყნის ეროვნული დღესასწაულია. ქვეყნის სამხრეთ ნაწილში არცერთი მაზჰაბის მიმდევარი მუსლიმები ცხოვრობენ.

ქრისტიანობა
ქრისტიანობა ყაზახეთში ისლამის შემდეგ მეორე ყველაზე გავრცელებული რელიგიაა. ქრისტიანი მოქალაქეების უმეტესობა რუსები არიან, ასევე ცხოვრობენ რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მიმდევარი უკრაინელები და ბელარუსები. 2009 წლის ეროვნული აღწერის თანახმად, ყაზახეთის მოსახლეობის დაახლოებით 26% ქრისტიანი იყო. ქვეყნის მოსახლეობის 1.5% გერმანელები არიან, რომლებიც ძირითადად კათოლიციზმისა და ლუთერანობის მიმდევრები არიან. ასევე ბევრია პრესვიტერიანი, იეჰოვას მოწმე, მეშვიდე დღის ადვენტისტი და ორმოცდაათიანელი. მორმონებმა, მენონიტებმა და მეთოდისტებმა ყაზახეთში ეკლესიები ოფიციალურად დაარეგისტრეს მთავრობასთან შეთანხმებით.

ბაჰაიზმი
ბაჰაიზმის რელიგიის გავრცელება ყაზახეთში ყოფილი საბჭოთა კავშირის დროს დაიწყო. მანამდე ყაზახეთს, როგორც რუსეთის იმპერიის ნაწილს, არაპირდაპირი კონტაქტი ჰქონდა ბაჰაიზმთან ჯერ კიდევ 1847 წელს. რელიგიის გავრცელების შემდეგ ბაჰაიზმი ისლამისა და ქრისტიანობის შემდეგ უდიდეს რელიგიად ჩამოყალიბდა ყაზახეთში. 1994 წლისთვის ჩამოყალიბდა ყაზახეთის ეროვნული სულიერი ასამბლეა. რელიგიური მონაცემების არქივების ასოციაციამ (მსოფლიო ქრისტიანულ ენციკლოპედიაზე დაყრდნობით) გაავრცელა ინფორმაცია, რომ 2010 წლისთვის ყაზახეთში დაახლოებით 7 000 ბაჰაისტი იყო.

რელიგიის თავისუფლება
ყაზახეთს აქვს ძალიან მრავალფეროვანი და სტაბილური რელიგიური ფონი. მიუხედავად ამისა, ხშირია კრიშნას მიმდევრებისა და იეჰოვას მოწმეების დევნის ფაქტები, რამაც საერთაშორისო საზოგადოება შეშფოთება გამოიწვია.

ყაზახეთის რესპუბლიკის კონსტიტუციის 22-ე მუხლში ნათქვამია, რომ „ყველა ადამიანს აქვს რწმენის თავისუფლების უფლება“. 2011 წლის 18 მაისს ყაზახეთის პრეზიდენტმა მიიღო განკარგულება რელიგიური საქმეთა სააგენტოს შექმნის შესახებ. სააგენტოს მისიაა მთავრობას, რელიგიურ ჯგუფებსა და სამოქალაქო საზოგადოებას შორის ისეთი ურთიერთობის ჩამოყალიბება, რომ ყაზახეთმა რელიგიურ თავისუფლებას მიაღწიოს.

2003 წელს ყაზახეთმა დააფუძნა მსოფლიო და ტრადიციული რელიგიების ლიდერების კონგრესი, რომლის მიზანია ყაზახეთში რელიგიური ტოლერანტობისა და თავისუფლების უზრუნველყოფა.

რელიგია ეთნიკური ჯგუფის მიხედვით
2009 წლის ოფიციალური მონაცემებით, ყაზახეთში მცხოვრები ეთნიკური ჯგუფები რელიგიის მიხედვით წარმოდგენილია ქვემოთ მოცემულ ცხრილში:
ნარბონის წისქვილი

ნარბონის წისქვილი — მარცვალსაფქვავი წისქვილი ალჟირში. მდებარეობს ალჟირის პროვინციის ჰუსეინ-დეის მუნიციპალიტეტში, ტრიპოლის ქუჩაზე. საწარმო 1864 წელს ლუი გონზაგ ნარბონმა დააარსა.

ისტორია
წისქვილის პირველი ნაგებობა ლუი გონზაგ ნარბონმა (1828-1893) 1862 წელს ააშენა. საწარმო აღჭურვილი იყო რვა აგრეგატით და დღეში 350-400 ცენტნერი ხორბლის გადამუშავება შეეძლო.

1941 წლის ივნისში სამანქანო დარბაზში ხანძარი გაჩნდა, რომელმაც საერთო ჯამში 300 000 ფრანკის ღირებულების ტექნიკა დააზიანა და გაანადგურა.

1945 წლამდე წისქვილის მშენებლობა რამდენიმე ეტაპად მიმდინარეობდა. ალჟირის ომის შემდეგ წისქვილის ნაციონალიზაცია განხორციელდა. მალევე ის სოფლის მეურნეობის რამდენიმე დარგის საწარმოდ გადაკეთდა. 2021 წელს შენობა ჰუსეინ-დეის სახალხო მუნიციპალურ ასამბლეას გადაეცა.

2010 წლის ივნისში განსახლების და ქალაქმშენებლობის სამინისტროს ექსპერტთა ჯგუფმა განაცხადა, რომ შენობის დემონტაჟი უნდა განხორციელებულიყო. გადაწყვეტილების აღსრულება 2013 წელს ალჟირის ტრამვაის სისტემის შექმნის გამო გადაიდო.

2021 წელს შენობის ნგრევა განახლდა. ორგანიზაცია „ “-მ შენობის შესანარჩუნებლად კამპანია წამოიწყო.
ლუგოს მუნიციპალიტეტები

ლუგოს პროვინცია შედის გალისიის ავტონომიურ გაერთიანებაში და შედგება 67 მუნიციპალიტეტისაგან. ესპანეთის ადგილობრივი თვითმმართველობის კანონის თანახმად მუნიციპალიტეტი წარმოადგენს სახელმწიფოს ტერიტორიული მოწყობის ძირითად სუბიექტს, რომლის ძირითადი ელემენტებია ტერიტორია, მოსახლეობა და ადგილობრივი ადმინისტრაცია. თითოეულ მუნიციპალიტეტს აქვს საბჭო, კომისია (მინისტრთა კაბინეტის მსგავსი) და ყავს მერი (ალკალდი). მუნიციპალური საბჭოს წევრებს ირჩევენ პროპორციული არჩევნების გზით.

ლუგოს მუნიციპალიტეტები ერთიანდებიან 13 კომარკაში: ტერა-ჩა (9 მუნიციპალიტეტი), ლუგო (8), სარია (7), ლა-მარინია-სენტრალი (6), ლოს-ანკარესი (6), ტერა-დე-ლემოსი (6), ლა-მარინია-ოქსიდენტალი (5) ლა-მარინია-ორიენტალი (4), მეირა (4), ულოა (3), ფონსაგრადა (3), ჩანტადა (3) და კიროგა (3).

ლუგოს პროვინციის ფართობია 9856 კმ² და 2019 წლის მონაცემებით მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 329 587 მაცხოვრებელს. დედაქალაქია ლუგო, რომელიც ასევე მოსახლეობის მიხედვით ყველაზე დიდი მუნიციპალიტეტია. ფართობით ყველაზე დიდი მუნიციპალიტეტია ფონსაგრადა (438,45 კმ²), ხოლო ყველაზე პატარაა — რაბადე (5,2 კმ²).

მუნიციპალიტეტების სია
რუკა
პონტევედრის მუნიციპალიტეტები

პონტევედრის პროვინცია შედის გალისიის ავტონომიურ გაერთიანებაში და შედგება 62 მუნიციპალიტეტისაგან. ესპანეთის ადგილობრივი თვითმმართველობის კანონის თანახმად მუნიციპალიტეტი წარმოადგენს სახელმწიფოს ტერიტორიული მოწყობის ძირითად სუბიექტს, რომლის ძირითადი ელემენტებია ტერიტორია, მოსახლეობა და ადგილობრივი ადმინისტრაცია. თითოეულ მუნიციპალიტეტს აქვს საბჭო, კომისია (მინისტრთა კაბინეტის მსგავსი) და ყავს მერი (ალკალდი). მუნიციპალური საბჭოს წევრებს ირჩევენ პროპორციული არჩევნების გზით.

პონტევედრის მუნიციპალიტეტები ერთიანდებიან 10 კომარკაში: ვიგო (11 მუნიციპალიტეტი), სალნესი (9), პონტევედრა (8), კალდასი (7), დესა (6), კონდადო (5), ბახო-მინიო (5), პარადანტა (4), მორასო (4) და ტაბეიროსი — ტიერა-დე-მონტესი (3).

პონტევედრის პროვინციის ფართობია 4495 კმ² და 2019 წლის მონაცემებით მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 942 665 მაცხოვრებელს. დედაქალაქია პონტევედრა, მოსახლეობის მიხედვით ყველაზე დიდი მუნიციპალიტეტი ვიგო. ფართობით ყველაზე დიდი მუნიციპალიტეტია ლალინი (326,83 კმ²), ხოლო ყველაზე პატარაა — მონდარის-ბალნეარიო (2,3 კმ²).

მუნიციპალიტეტების სია
რუკა