iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1689

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1689 მიიღეს ერთხმად 2006 წლის 20 ივნისს, ლიბერიასა და დასავლეთ აფრიკაში არსებულ ვითარებაზე ყველა წინა რეზოლუციის გახსენების შემდეგ. საბჭომ გადაწყვიტა ექვსი თვის ვადით გაეგრძელებინა სანქციები ქვეყნიდან ალმასის იმპორტზე, თუმცა გააუქმა მსგავსი შეზღუდვები ხე-ტყის იმპორტთან დაკავშირებით.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
საბჭომ მუშაობა დაიწყო პრეზიდენტ ელენ ჯონსონ-სირლიფის როლის მისალმებით ლიბერიის აღდგენის საქმეში გაწეული ძალისხმევისთვის. შეაქო სირლიფი, ნიგერიის პრეზიდენტი ოლუსეგუნ ობასანჯო და სხვები ლიბერიის ყოფილი პრეზიდენტის, ჩარლზ ტეილორის, სიერა-ლეონეს სპეციალური სასამართლოსთვის გადაცემაში შეტანილი წვლილისთვის.

რეზოლუცია ასევე მიესალმა ლიბერიის მთავრობის მიერ „მმართველობისა და ეკონომიკური მართვის დახმარების პროგრამის“ მიღებას, რაც მიზნად ისახავდა რეზოლუცია 1521-ით (2003) დაწესებული შეზღუდვების მოხსნას, კიმბერლის პროცესის სერტიფიცირების სქემასთან თანამშრომლობასა და სატყეო სექტორის გამჭვირვალე მართვის მცდელობებს. ამავდროულად, შესაბამისი კანონმდებლობის არარსებობის გამო, მეტყევეობის სექტორში პროგრესი შეზღუდული იყო.

უშიშროების საბჭოს წევრებმა ხაზი გაუსვეს ლიბერიაში გაეროს მისიის მნიშვნელობას უსაფრთხოების გაუმჯობესებისა და მთავრობისთვის ქვეყნის მასშტაბით ხელისუფლების დამყარებაში დახმარების კუთხით, განსაკუთრებით ალმასისა და ხე-ტყის მომპოვებელ რეგიონებსა და სასაზღვრო ზონებში. არსებული ვითარება კვლავაც წარმოადგენდა საფრთხეს რეგიონში მშვიდობისა და უსაფრთხოებისათვის.
ქმედებები
გაეროს წესდების თავის საფუძველზე მოქმედმა საბჭომ გადაწყვიტა, აღარ გაეგრძელებინა შეზღუდვები ხე-ტყის იმპორტზე. ამ ზომის გაუქმება 90 დღის ვადაში გადაიხედებოდა და ძალაში დაბრუნდებოდა იმ შემთხვევაში, თუ აშკარა გახდებოდა, რომ სატყეო კანონმდებლობა არ იქნა მიღებული. ამ კონტექსტში, საბჭომ მოუწოდა კანონმდებლობის სწრაფად მიღებისკენ.

დაუმუშავებელი ალმასის იმპორტზე დაწესებული შეზღუდვები ექვსი თვის ვადით გაგრძელდა, ხოლო ოთხი თვის შემდეგ გადახედვა დაიგეგმა, რათა ლიბერიის მთავრობას მიცემოდა დრო წარმოშობის სერტიფიკატის რეჟიმის დასანერგად, რომლის წარდგენაც სანქციების კომიტეტისთვის დაევალა.

საბოლოოდ, გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს, ეთხოვა კიდევ ექვსი თვით გაეგრძელებინა სანქციების მონიტორინგის ექსპერტთა ჯგუფის მანდატი, რომელიც რეზოლუცია 1647-ით (2005) ხელახლა ჩამოყალიბდა. ჯგუფს დაევალა 2006 წლის 15 დეკემბრამდე წარედგინა ანგარიში სანქციების იმპლემენტაციასთან დაკავშირებული დაკვირვებებითა და რეკომენდაციებით.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 962

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 962 მიღებულია 1994 წლის 29 ნოემბერს. გენერალური მდივნის ბუტროს ბუტროს-გალის მოხსენების განხილვის შემდეგ, რომელიც ეხებოდა გაეროს განცალკევების დამკვირვებელ ძალებს , საბჭომ აღნიშნა მისი ძალისხმევა ახლო აღმოსავლეთში მდგრადი და სამართლიანი მშვიდობის დამყარების მიმართულებით.

საბჭომ მოუწოდა დაპირისპირებულ მხარეების დაუყოვნებლივ განეხორციელებინათ 338-ე რეზოლუცია (1973), განაახლა დამკვირვებელი ძალების მანდატი კიდევ ექვსი თვით და მოითხოვა, რომ გენერალურ მდივანს მოცემული 6 თვიანი პერიოდის ბოლოს წარედგინა მოხსენება სიტუაციის შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1992

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1992 — ერთხმად მიღებულია 2011 წლის 29 ივნისს. კოტ-დ'ივუარის (სპილოს ძვლის სანაპირო) ვითარებასთან დაკავშირებული წინა რეზოლუციების, მათ შორის 1933 (2010), 1942 (2010), 1951 (2010), 1962 (2010), 1967 (2011), 1968 (2011), 1975 (2011), 1980 (2011) და 1981 (2011) რეზოლუციების გახსენებით, საბჭომ გაეროს მისიის ლიბერიაში ჯარებისა და ტექნიკის გაეროს ოპერაციაში კოტ-დ'ივუარში დროებითი გადანაწილება 2011 წლის 30 სექტემბრამდე გააგრძელა.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
რეზოლუციის პრეამბულაში საბჭომ გაიხსენა გაეროს სამშვიდობო მისიებს შორის თანამშრომლობის შეთანხმებები რეზოლუცია 1609 (2005) და რეზოლუცია 1938 (2010)-ში, ასევე -ის ჯარების მიერ ქვეყანაში შესრულებული როლი.

საბჭოს წევრებმა მიესალმნენ ლიბერია-კოტ-დ'ივუარის საზღვარზე ორი სამშვიდობო ოპერაციის ერთობლივ მოქმედებებს.

ქმედებები
გაეროს წესდების თავის ფარგლებში მოქმედებით, საბჭომ -ის ჯარების დროებითი განლაგება 2011 წლის 30 სექტემბრამდე გააგრძელა. დროებითი განლაგება მოიცავდა სამ ქვეითი ჯარის როტას, ერთ საავიაციო დანაყოფს და სამ შეიარაღებულ ვერტმფრენს ეკიპაჟებით. ამასთანავე, რეზოლუციამ -სთვის 2 000 დამატებითი პერსონალის დროებითი გაზრდაც 2011 წლის 31 ივლისამდე გააგრძელა.

ბოლოს, გენერალური მდივანი ბან კი-მუნი 2011 წლის 15 სექტემბრამდე მისიათაშორისი თანამშრომლობის შესახებ მოხსენების წარდგენის მოთხოვნას დაექვემდებარა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1109

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1109, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 1997 წლის 28 მაისს, მას შემდეგ, რაც განიხილეს გენერალური მდივნის, კოფი ანანის ანგარიში გაეროს გამიჯვნის დამკვირვებელ ძალასთან დაკავშირებით, საბჭომ აღნიშნა მისი ძალისხმევა ახლო აღმოსავლეთში მდგრადი და სამართლიანი მშვიდობის დამყარებისთვის.

რეზოლუციამ მოუწოდა შესაბამის მხარეებს, დაუყოვნებლივ განეხორციელებინათ რეზოლუცია 338 (1973). ასევე განაახლა დამკვირვებელთა ძალის მანდატი კიდევ ექვსი თვით — 1997 წლის 30 ნოემბრამდე და სთხოვა გენერალურ მდივანს, აღნიშნული პერიოდის ბოლოს წარედგინა ანგარიში არსებული მდგომარეობის შესახებ.

გენერალური მდივნის ანგარიშში აღნიშნული იყო, რომ მიუხედავად იმისა, რომ ცეცხლის შეწყვეტის დარღვევები არ დაფიქსირებულა და ისრაელსა და სირიას შორის ვითარება მშვიდი რჩებოდა, გარკვეულ ტერიტორიებზე კვლავ არსებობდა შეზღუდვები -ის გადაადგილების თავისუფლებაზე.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1126

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1126, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 1997 წლის 27 აგვისტოს, მას შემდეგ, რაც მიიღო გენერალური მდივნის, კოფი ანანის წერილი, საბჭომ მხარი დაუჭირა მის რეკომენდაციას, რომ მოსამართლეებმა კარიბი-უაითმა, ოდიო ბენიტომ და იანმა, მათი ჩანაცვლების შემდეგაც, დაასრულონ „ჩელებიჩის“ საქმე, რომელიც მათ დაიწყეს თანამდებობის ვადის ამოწურვამდე. ასევე აღინიშნა ყოფილი იუგოსლავიის საერთაშორისო სისხლის სამართლის ტრიბუნალის განზრახვა, საქმე დაესრულებინა 1998 წლის ნოემბრამდე.

ანანის წერილში აღნიშნული იყო, რომ თუ აღნიშნული სამი მოსამართლე ვერ შეძლებდა საქმის დასრულებას, საჭირო გახდებოდა ბრალდებულთა სასამართლო პროცესის თავიდან დაწყება, რაც გააჭიანურებდა პროცესს და დაარღვევდა ბრალდებულთა უფლებას სამართლიან სასამართლოზე.

„ჩელებიჩის“ საქმე ეხებოდა ბოსნია და ჰერცეგოვინაში მდებარე სამხედრო ტყვეთა ბანაკს, სადაც დაკავებულებს აწამებდნენ და კლავდნენ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1095

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1095, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 1997 წლის 28 იანვარს, მას შემდეგ, რაც გაიხსენეს წინა რეზოლუციები ისრაელსა და ლიბანთან დაკავშირებით — 501 (1982), 508 (1982), 509 (1982) და 520 (1982), ასევე განიხილეს გენერალური მდივნის ანგარიში გაეროს დროებითი ძალის შესახებ ლიბანში , რომელიც დამტკიცებულია რეზოლუციით 426 (1978), საბჭომ გადაწყვიტა -ის მანდატის გაგრძელება დამატებით ექვსი თვით — 1997 წლის 31 ივლისამდე.

შემდეგ საბჭომ კვლავ გაუსვა ხაზი ძალის მანდატს და გენერალურ მდივანს სთხოვა, გაეგრძელებინა მოლაპარაკებები ლიბანის მთავრობასთან და სხვა დაინტერესებულ მხარეებთან რეზოლუციების 425 (1978) და 426 (1978) განხორციელების საკითხზე და ამაზე ანგარიში წარედგინა.

-ის წინააღმდეგ განხორციელებული ყველა სახის ძალადობა დაგმობილი იქნა, ხოლო ხარჯების ეფექტიანობის გაზრდა წახალისდა იმ პირობით, რომ ეს არ დააზარალებდა ძალის ოპერაციულ შესაძლებლობებს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1984

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1984, მიიღეს 2011 წლის 9 ივნისს, მას შემდეგ, რაც საბჭომ განიხილა წინა რეზოლუციები — 1696 (2006), 1737 (2006), 1747 (2007), 1803 (2008), 1835 (2008), 1887 (2009) და 1929 (2010) — ირანთან და ბირთვული იარაღის გაუვრცელებლობასთან დაკავშირებით, საბჭომ გაახანგრძლივა ექსპერტთა პანელის მანდატი, რომელიც ქვეყნის წინააღმდეგ დაწესებული სანქციების შესრულებას აკონტროლებს მისი ბირთვული პროგრამის გამო, ერთი წლის ვადით.
რეზოლუცია, რომელიც წარადგინა საფრანგეთმა, გერმანიამ, გაერთიანებულმა სამეფომ და ამერიკის შეერთებულმა შტატებმა, მიღებულ იქნა 14 მომხრე ხმით, წინააღმდეგ არცერთი და ერთი თავის შეკავებით — ლიბანის მხრიდან.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
1984-ე რეზოლუციის პრეამბულაში უშიშროების საბჭომ ხაზი გაუსვა ექსპერტთა ჯგუფის ანგარიშებში სარწმუნო და ობიექტური შეფასებების, ანალიზისა და რეკომენდაციების მნიშვნელობას. საბჭომ დაადგინა, რომ მასობრივი განადგურების იარაღის გავრცელება საფრთხეს უქმნიდა საერთაშორისო მშვიდობასა და უსაფრთხოებას.

აქტები
გაეროს წესდების თავის 41-ე მუხლის საფუძველზე მოქმედმა საბჭოს წევრებმა ირანის სანქციების მონიტორინგის ექსპერტთა ჯგუფის მანდატი 2012 წლის 9 ივნისამდე გააგრძელეს.ჯგუფს დაევალა საბჭოსთვის ანგარიშის წარდგენა 2011 წლის 9 დეკემბრამდე და განმეორებით — მისი მანდატის ამოწურვისას.

ყველა სახელმწიფოს, ორგანიზაციასა და გაეროს ორგანოს მოუწოდეს, ითანამშრომლონ 1737-ე რეზოლუციით შექმნილ კომიტეტთან და ექსპერტთა ჯგუფთან.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1073

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1073, მიღებული 1996 წლის 28 სექტემბერს, მას შემდეგ რაც გაიხსენა იერუსალიმთან დაკავშირებული ყველა რეზოლუცია და აღნიშნა საუდის არაბეთის წერილი არაბული ლიგის სახელით, საბჭომ მოუწოდა ისრაელს შეწყვიტოს და უკან წაიღოს ყველა ქმედება, რომელმაც რეგიონში მდგომარეობის გამწვავება გამოიწვია.

ფონი
1996 წლის 23 სექტემბერს ისრაელმა გახსნა გვირაბი, რომელიც დასავლეთის კედელს აკავშირებდა ტაძრის მთის მახლობლად მდებარე გასასვლელთან. ამ გახსნამ გამოიწვია არეულობები, რომლებიც ხუთი დღის განმავლობაში გაგრძელდა ტერიტორიებზე და შედეგად დაიღუპა 14 ისრაელელი და 56 არაბი. დამატებით დაშავდა 300 ადამიანი.

რეზოლუცია
გამოითქვა შეშფოთება პალესტინელებსა და ისრაელის არმიას შორის იერუსალიმში, ნაბლუსში, რამალაში, ბეთლემსა და ღაზის სექტორში მომხდარი შეტაკებების გამო, რომლებმაც ორივე მხარეს მსხვერპლი და დაშავებულები გამოიწვია. ასევე გამოითქვა შეშფოთება იმაზე, თუ რა გავლენა შეიძლება ჰქონოდა ამ მოვლენებს ახლო აღმოსავლეთის სამშვიდობო პროცესზე მთლიანობაში.

საბჭომ მოითხოვა ისრაელის მიერ ყველა მოქმედების შეწყვეტა და მათი უკან დაბრუნება, ასევე მოუწოდა პალესტინელების უსაფრთხოების უზრუნველყოფას და მოლაპარაკებების განახლებას.

რეზოლუცია მიღებულ იქნა 14 ხმით წინააღმდეგი ხმის გარეშე, ხოლო ერთი თავშეკავებით — ამერიკის შეერთებული შტატების მხრიდან.

იხილეთ ასევე
ისრაელ-პალესტინის კონფლიქტი
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1110

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1110, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 1997 წლის 28 მაისს, მას შემდეგ, რაც გაიხსენეს რეზოლუციები 1082 (1996) და 1105 (1997), საბჭომ გააგრძელა გაეროს პრევენციული განთავსების ძალის მანდატი მაკედონიაში 1997 წლის 30 ნოემბრამდე.

-ის სამშვიდობო მისია მნიშვნელოვან როლს ასრულებდა მაკედონიაში მშვიდობისა და სტაბილურობის უზრუნველყოფაში. ასევე გაიხსენეს რეზოლუცია 1101 (1997), რომელიც მეზობელ ალბანეთში აჯანყებას ეხებოდა. ამავე დროს, მაკედონიას და სერბიასა და მონტენეგროს შორის ურთიერთობები მნიშვნელოვნად გაუმჯობესდა და მათ გააფორმეს შეთანხმება საერთო საზღვრის დემარკაციის შესახებ. მაკედონიამ მოითხოვა -ის მანდატის გაგრძელება, ხოლო აღინიშნა, რომ რეგიონში სტაბილურობა კვლავ მყიფე იყო, განსაკუთრებით ალბანეთში მიმდინარე მოვლენების გამო.

უშიშროების საბჭომ -ის მანდატი გააგრძელა 1997 წლის 30 ნოემბრამდე და ასევე დაამტკიცა მისი სამხედრო კომპონენტის შემცირება 300 თანამშრომლით, რომელიც უნდა დაწყებულიყო 1997 წლის 1 ოქტომბრიდან. გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს, სთხოვეს, რეგულარულად მიეწოდებინა საბჭოსთვის ინფორმაცია მიმდინარე მოვლენების შესახებ, მათ შორის -ის შემადგენლობის, განლაგების, ძალისა და მანდატის შესახებ, ასევე ალბანეთში არსებული სიტუაციისა და საპარლამენტო არჩევნების შესახებ 1997 წლის 15 აგვისტომდე. ამასთან დაკავშირებით, მისიის გადანაწილება დადებითად შეფასდა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1387

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1387, მიღებულია 2002 წლის 15 იანვარს, რომელიც იხსენებდა ხორვატიასთან დაკავშირებულ წინა რეზოლუციებს, მათ შორის რეზოლუციებს 779 (1992), 981 (1995), 1088 (1996), 1147 (1998), 1183 (1998), 1222 (1999), 1252 (1999), 1285 (2000), 1307 (2000), 1357 (2001) და 1362 (2001), საბჭომ უფლება მისცა გაეროს დამკვირვებელთა მისიას გაეგრძელებინა ხორვატიის ნახევარკუნძულის დემილიტარიზაციაზე მეთვალყურეობა ექვსი თვის განმავლობაში, 2002 წლის 15 ივლისამდე. ეს იყო 2002 წელს მიღებული უშიშროების საბჭოს პირველი რეზოლუცია.
უშიშროების საბჭო მიესალმა პრევლაკის ნახევარკუნძულზე მშვიდ და სტაბილურ მდგომარეობას და კმაყოფილებით მიიღო ცნობა, რომ ხორვატიამ და იუგოსლავიის ფედერალურმა რესპუბლიკამ შეთანხმებას მიაღწიეს სასაზღვრო კომისიის შექმნის თაობაზე.

აღინიშნა, რომ -ის ყოფნა მნიშვნელოვნად უწყობდა ხელს დავის მოგვარებისათვის ხელსაყრელი პირობების შენარჩუნებას.

რეზოლუცია მიესალმა ხორვატიისა და იუგოსლავიის ფედერალური რესპუბლიკის პროგრესს ურთიერთობათა ნორმალიზაციაში. ორივე მხარეს მოუწოდეს შეეწყვიტა დემილიტარიზაციის რეჟიმის დარღვევები, ეთანამშრომლა გაეროს დამკვირვებლებთან და უზრუნველყოს დამკვირვებლების სრული გადაადგილების თავისუფლება.

ორივე ქვეყანას მოუწოდეს განეხორციელებინა რეზოლუცია 1252-ით გათვალისწინებული ნდობის განმტკიცების ღონისძიებები და თვეში სულ მცირე ორჯერ ეცნობებინა თავიანთი ორმხრივი მოლაპარაკებების პროგრესის შესახებ.

და ბოლოს, რეზოლუცია 1088-ით უფლებამოსილ და რეზოლუცია 1357-ით გახანგრძლივებულ სტაბილიზაციის ძალებს დაევალა -თან თანამშრომლობა.
ხორვატიამ მოითხოვა მისიის შეჩერება, რათა ორივე ქვეყანას მეტი დრო ჰქონოდა განსხვავებათა მოსაგვარებლად, მაშინ როცა მონტენეგრო უფრო გრძელი მანდატის მომხრე იყო.

აგრეთვე იხილეთ
იუგოსლავიის დაშლა
იუგოსლავიის ომები
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1551

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1551 ერთხმად იქნა მიღებული 2004 წლის 9 ივლისს. მას შემდეგ, რაც საბჭომ გაიხსენა ყოფილი იუგოსლავიის კონფლიქტებზე მიღებული წინა რეზოლუციები, მათ შორის 1031 (1995), 1088 (1996), 1423 (2002) და 1491 (2003), საბჭომ ბოსნიასა და ჰერცეგოვინაში სტაბილიზაციის ძალების მანდატი დამატებით ექვსი თვით გააგრძელა და მიესალმა -ის მანდატის დასრულების შემდეგ -ს განლაგებას.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
უშიშროების საბჭომ ხაზი გაუსვა დეიტონის შეთანხმების (საერთო ჩარჩო შეთანხმება) იმპლემენტაციის მნიშვნელობას და მიესალმა -ის, ევროპის უსაფრთხოებისა და თანამშრომლობის ორგანიზაციისა (ეუთო) და სხვა საერთაშორისო ორგანიზაციების წვლილს. არსებული ვითარება კვლავ წარმოადგენდა საფრთხეს მშვიდობისა და უსაფრთხოებისთვის, ხოლო საბჭო გამოხატავდა მზადყოფნას, ხელი შეეწყო კონფლიქტის მშვიდობიანი მოგვარებისთვის. გარდა ამისა, საბჭომ აღნიშნა, რომ ევროკავშირი აპირებდა 2004 წლის დეკემბრიდან დაეწყო შემდგომი მისია სამხედრო კომპონენტით.

აქტები
გაეროს წესდების თავის საფუძველზე მოქმედმა საბჭომ შეახსენა დეიტონის შეთანხმების მხარეებს მათი პასუხისმგებლობა ხელშეკრულების შესრულებაზე. ხაზი გაესვა ბოსნიასა და ჰერცეგოვინაში უმაღლესი წარმომადგენლის როლს შეთანხმების იმპლემენტაციის მონიტორინგის პროცესში. საბჭომ ასევე მნიშვნელობა მიანიჭა ყოფილ იუგოსლავიაში სისხლის სამართლის საერთაშორისო ტრიბუნალთან თანამშრომლობას.

უშიშროების საბჭომ მადლობა გადაუხადა -ში მონაწილე ქვეყნებს და მათ უფლება მისცა გაეგრძელებინათ ოპერაციები დამატებითი ექვსი თვით; ამავდროულად, საბჭო მიესალმა ევროკავშირის მიერ 2004 წლის დეკემბრიდან შემდგომი მისიის დაფუძნებას. საბჭომ გასცა ნებართვა საჭირო ზომების გამოყენებაზე, მათ შორის ძალის გამოყენებასა და თავდაცვაზე, რათა უზრუნველყოფილი იქნას შეთანხმებების დაცვა, აგრეთვე -ის პერსონალის უსაფრთხოება და გადაადგილების თავისუფლება. ყველა არსებული შეთანხმება გავრცელდა შემდგომ მისიაზეც.

რეზოლუცია ასევე მიესალმა 2003 წლის 1 იანვრიდან ბოსნიასა და ჰერცეგოვინაში ევროკავშირის პოლიციის მისიის განლაგებას, რომელმაც ჩაანაცვლა გაეროს მისია ბოსნიასა და ჰერცეგოვინაში. დასასრულს, გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს, ეთხოვა ანგარიშის წარდგენა იმ პროგრესის შესახებ, რომელსაც მხარეებმა სამშვიდობო შეთანხმებების შესრულების გზაზე მიაღწიეს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 2012

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 2012 ერთხმად მიღებულია 2011 წლის 14 ოქტომბერს.

რეზოლუცია
იმის აღიარებით, რომ ჰაიტში საერთო უსაფრთხოების ვითარება, მიუხედავად მისი მყიფეობისა, გაუმჯობესდა იმ წლის განმავლობაში, რომელიც გავიდა ამ პატარა კუნძულოვან ქვეყანაში მძლავრი მიწისძვრის შემდეგ, უშიშროების საბჭომ გაეროს სტაბილიზაციის მისიის მანდატი 2012 წლის 15 ოქტომბრამდე გააგრძელა და მისი ძალების შემადგენლობა შეასწორა.

გაეროს წესდების თავის ფარგლებში მოქმედებით, რეზოლუცია 2012 (2011)-ის ერთხმად მიღებით, საბჭომ გადაწყვიტა, რომ მისიის — -ის სახელით ცნობილი — საერთო ძალების შემადგენლობა მოიცავდა ყველა წოდების 7 340-მდე სამხედრო მოსამსახურეს და 3 241-მდე პოლიციელისგან შემდგარ კომპონენტს, გენერალური მდივნის მოხსენების (დოკუმენტი /2011/540) მე-50 პუნქტის რეკომენდაციების შესაბამისად.

ამ მოხსენების თანახმად, გენერალური მდივანი გამოხატავს ნდობას, რომ მისიის მიწისძვრის შემდგომი „ამოფრქვევის" სამხედრო და პოლიციური შესაძლებლობების ნაწილობრივი შემცირება ნაკლებად შეაფერხებდა უსაფრთხოების სფეროში მიღწეულ პროგრესს. ამ გათვლიდან გამომდინარე, გენერალური მდივანი მისიის ავტორიზებული სამხედრო შემადგენლობის 1 600 პერსონალით შემცირებასა და ავტორიზებული პოლიციის 1 150 ფორმირებული პოლიციური დანაყოფის ოფიცრით შემცირებას გირჩევს, 2012 წლის ივნისამდე დასასრულებლად.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1066

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1066, მიღებული ერთხმად 1996 წლის 15 ივლისს, მას შემდეგ რაც გაიხსენა ხორვატიასთან დაკავშირებული წინა რეზოლუციები, მათ შორის 779 (1992), 981 (1995), 1025 (1995) და 1038 (1996), საბჭომ დაადგინა, რომ სამხედრო დამკვირვებლებს გაეგრძელებინათ ხორვატიის პრევლაკას ნახევარკუნძულის დემილიტარიზაციის მონიტორინგი 1997 წლის 15 იანვრამდე.

საბჭომ აღნიშნა ხორვატიის პრეზიდენტსა და იუგოსლავიის ფედერაციული რესპუბლიკის (სერბია და მონტენეგრო) პრეზიდენტს შორის მიღწეული შეთანხმება პრევლაკას ნახევარკუნძულის დემილიტარიზაციის შესახებ და მისი წვლილი რეგიონში დაძაბულობის შემცირებაში. ასევე კიდევ ერთხელ დაადასტურა ხორვატიის სუვერენიტეტი, ტერიტორიული მთლიანობა და დამოუკიდებლობა, ისევე როგორც ყოფილი იუგოსლავიის მემკვიდრე სახელმწიფოებს შორის ურთიერთაღიარების მნიშვნელობა.

ორივე ქვეყანას მოუწოდეს შეესრულებინათ თავიანთი ვალდებულებები და გაეგრძელებინათ მოლაპარაკებები ორმხრივი ურთიერთობების ნორმალიზაციის მიზნით. მათ ასევე მოუწოდეს მიეღოთ ზომები დაძაბულობის შესამცირებლად, როგორც ეს სამხედრო დამკვირვებლების მიერ იყო შეთავაზებული. პარალელურად, დამკვირვებლებსა და განხორციელების ძალებს მოუწოდეს ერთმანეთთან თანამშრომლობა.

საბჭომ ასევე სთხოვა გენერალურ მდივანს, 1997 წლის 5 იანვრამდე წარმოედგინა ანგარიში ნახევარკუნძულზე არსებული მდგომარეობისა და ხორვატიისა და სერბია-მონტენეგროს მიერ განსხვავებების მოგვარების მიმართულებით მიღწეული პროგრესის შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1487

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1487, მიღებულია 2003 წლის 12 ივნისს, რომელმაც აღნიშნა საერთაშორისო სისხლის სამართლის სასამართლოს რომის წესდების ახლახანს ძალაში შესვლა. საბჭომ ერთი წლით გაახანგრძლივა საერთაშორისო სისხლის სამართლის სასამართლოს მიერ სისხლისსამართლებრივი დევნისგან იმუნიტეტი გაეროს სამშვიდობო პერსონალისთვის, რომელიც -ის არაწევრი ქვეყნებიდან იყო, 2003 წლის 1 ივლისიდან დაწყებული.

რეზოლუცია მიღებულია შეერთებული შტატების დაჟინებული მოთხოვნით და ძალაში შევიდა 2003 წლის 1 ივლისს ერთი წლის ვადით. საფრანგეთმა გერმანიამ და სირიამ თავი შეიკავეს კენჭისყრაში მონაწილეობისგან, იმ მოტივით, რომ ღონისძიებების განახლებას არანაირი გამართლება არ გააჩნდა. 2004 წელს უშიშროების საბჭომ უარი თქვა გამონაკლისის კვლავ განახლებაზე, მას შემდეგ რაც გამოჩნდა ფოტოები, სადაც ამერიკელი ჯარისკაცები ერაყელ პატიმრებს სასტიკად ექცეოდნენ, და აშშ-მ უკან გაიწვია თავისი მოთხოვნა.
რეზოლუცია
დაკვირვებები
რეზოლუციის პრეამბულაში საბჭომ აღნიშნა გაეროს ოპერაციების მნიშვნელობა მშვიდობისა და უსაფრთხოების შენარჩუნებაში. ასევე აღინიშნა, რომ ყველა ქვეყანა არ იყო -ის წესდების მხარეზე ან არ ეთანხმებოდა მის იურისდიქციას, და რომ ისინი განაგრძობდნენ საკუთარი ვალდებულებების შესრულებას საერთაშორისო დანაშაულებთან დაკავშირებით თავიანთი ეროვნული იურისდიქციის ფარგლებში.
ქმედებები
გაეროს წესდების თავის შესაბამისად მოქმედებით, უშიშროების საბჭომ სთხოვა -ს, 2003 წლის 1 ივლისიდან დაწყებული თორმეტი თვის განმავლობაში, თავი შეეკავებინა -ის წესდების არაწევრი სახელმწიფოების პერსონალის ან თანამდებობის პირების წინააღმდეგ გამოძიებების დაწყებისა თუ გაგრძელებისაგან. საბჭომ გამოხატა განზრახვა განეახლებინა ეს ღონისძიება თორმეტი თვის განმავლობაში, რამდენადაც საჭირო იქნებოდა. გარდა ამისა, რეზოლუციამ სახელმწიფოებს სთხოვა არ მიეღოთ ამ ღონისძიებისა და მათი საერთაშორისო ვალდებულებების საწინააღმდეგო ნებისმიერი ზომა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 953

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 953 მიღებულია 1994 წლის 31 ოქტომბერს. 783-ე რეზოლუციის (1992) და სომალის სიტუაციასთან დაკავშირებული ყველა შესაბამისი რეზოლუციის გახსენების შემდეგ, საბჭომ გააგრძელა გაერთიანებული ერების ოპერაცია სომალიში -ის მანდატი, 1994 წლის 4 ნოემბრამდე.

გაგრძელება დამტკიცდა იმის შემდეგ, რაც გადაწყდა სომალიში მისიის გაგზავნა, როგორც ეს განხილული იყო 946-ე რეზოლუციაში (1994).
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1968

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1968 — ერთხმად მიღებულია 2011 წლის 16 თებერვალს. კოტ-დ'ივუარის (სპილოს ძვლის სანაპირო) ვითარებასთან დაკავშირებული წინა რეზოლუციების, მათ შორის 1933 (2010), 1942 (2010), 1946 (2010), 1951 (2010), 1962 (2010) და 1967 (2011) რეზოლუციების გახსენებით, საბჭომ გაეროს მისიის ლიბერიაში ჯარების გაეროს ოპერაციაში კოტ-დ'ივუარში განლაგება დამატებით სამი თვით გააგრძელა.

საბჭომ გაიხსენა რეზოლუცია 1609 (2005) და 1938 (2010)-ში გაწერილი მისიათაშორისი თანამშრომლობის შეთანხმებები. ამავდროულად, ხელახლა დაადასტურა, რომ საჭიროების შემთხვევაში გენერალური მდივნის ბან კი-მუნის დამატებითი ჯარების გაგზავნის ავტორიზება შეეძლო.

გაეროს წესდების თავის ფარგლებში მოქმედებით, საბჭომ ავტორიზება გასცა -იდან -ში სამი ქვეითი ჯარის როტის, ერთი საავიაციო დანაყოფისა და ხუთი ვერტმფრენის კიდევ სამი თვით დროებით გადანაწილებაზე. ასევე მოუწოდა პოლიციისა და ჯარების მიმწოდებელ ქვეყნებს ამ მიმართულებით მხარდაჭერისკენ.

რეზოლუცია მიღებულია კოტ-დ'ივუარის პოლიტიკური კრიზისის ფონზე, როდესაც ლოდო გბაგბო და ალასან უატარა ორივე პრეზიდენტად ინაუგურირდნენ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1090

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1090, მიღებული კენჭისყრის გარეშე, დახურულ სხდომაზე 1996 წლის 13 დეკემბერს, მას შემდეგ რაც განიხილა გაეროს გენერალური მდივნის დანიშვნის შესახებ რეკომენდაციის საკითხი, საბჭომ გენერალურ ასამბლეას შესთავაზა, რომ ბატონი კოფი ანანი დანიშნულიყო გენერალურ მდივნად 1997 წლის 1 იანვრიდან 2001 წლის 31 დეკემბრამდე ვადით.

კოფი ანანი, განელი დიპლომატი, იყო გაეროს მეშვიდე გენერალური მდივანი. შეერთებულმა შტატებმა ვეტო დაადო მისი წინამორბედის, ბუტროს ბუტროს-გალის, მეორე ვადას, რეფორმების არასაკმარისი პროგრესის მიზეზით.

ეს იყო პირველი შემთხვევა, როდესაც გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია მიღებულ იქნა ერთსულოვანი თანხმობით (აკლამაციით).
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1068

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1068 ერთხმად მიიღეს 1996 წლის 30 ივლისს, მას შემდეგ, რაც გაიხსენეს წინა რეზოლუციები ისრაელისა და ლიბანის შესახებ, მათ შორის 501 (1982), 508 (1982), 509 (1982) და 520 (1982), ასევე განიხილეს გენერალური მდივნის, ბუტროს ბუტროს-გალის ანგარიში ლიბანში გაეროს დროებითი ძალების შესახებ, რომელიც დამტკიცებული იყო 426 (1978) რეზოლუციით, საბჭომ გადაწყვიტა გაეგრძელებინა -ის მანდატი კიდევ ექვსი თვით, 1997 წლის 31 იანვრამდე.

საბჭომ კვლავ გაუსვა ხაზი ძალების მანდატს და გენერალურ მდივანს სთხოვა, გაეგრძელებინა მოლაპარაკებები ლიბანის მთავრობასთან და სხვა დაინტერესებულ მხარეებთან 425 (1978) და 426 (1978) რეზოლუციების იმპლემენტაციასთან დაკავშირებით და წარედგინა ანგარიში ამ საკითხზე.

საბჭო მიესალმა -ის საქმიანობის ოპტიმიზაციის ღონისძიებების დასრულებას და წაახალისა შემდგომი დაზოგვა, თუმცა აღნიშნა, რომ ამას გავლენა არ უნდა მოეხდინა ძალების ოპერატიულ შესაძლებლობებზე.