iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
აღმოსავლეთ ევროპის ცენტრი მრავალპარტიული დემოკრატიისათვის

აღმოსავლეთ ევროპის ცენტრი მრავალპარტიული დემოკრატიისათვის — საერთაშორისო ორგანიზაცია, რომელიც მუშაობს აღმოსავლეთ ევროპის რეგიონში, რათა განავითაროს პოლიტიკური აქტორების შესაძლებლობები, გააუმჯობესოს პოლიტიკური და საარჩევნო გარემო და გააძლიეროს დემოკრატიული პოლიტიკური კულტურა, რომელიც მიიღწევა პოლიტიკური პარტიებისა და დემოკრატიული მოძრაობების მხარდაჭერის პროგრამების მეშვეობით, ქალთა, ახალგაზრდებისა და უმცირესობების მონაწილეობის გასაზრდელად არსებული მრავალმხრივი დიალოგისა და დემოკრატიის სკოლების საქმიანობის გზით. ორგანიზაცია დაარსდა 2017 წელს.

პროგრამები
პოლიტიკური პარტიების პროგრამა მიზნად ისახავს პარტნიორი პოლიტიკური პარტიებისა და დემოკრატიული მოძრაობების მხარდაჭერას სტრატეგიული დახმარების, ტექნიკური მხარდაჭერისა და გამოცდილების გაზიარების მეშვეობით. პროგრამა მხარს უჭერს ქართულ და უკრაინულ პარტნიორ პოლიტიკურ პარტიებს ინსტიტუციური შესაძლებლობების სტრატეგიულ ანალიზში და მიზნად ისახავს დაეხმაროს მათ შიდაპარტიული დემოკრატიის განვითარებაში. განსაკუთრებული მნიშვნელობა ენიჭება პოლიტიკასა და პოლიტიკურ პარტიებში ქალთა მონაწილეობასა და მარგინალიზებული თემების გაძლიერებას. ამავდროულად, ხდება ახალი პროგრამული უზრუნველყოფის აპლიკაციების პილოტირება, რომლის მიზანია პოლიტიკურ პარტიებს დაეხმაროს პოლიტიკურ ცხოვრებაში მოქალაქეებისა და მათი მხარდამჭერების მონაწილეობის ხარისხის გაუმჯობესებაში.

პოლიტიკური განათლება
 განათლების საშუალებით დემოკრატიის ლიდერების გაძლიერებას, საჯარო ანგარიშვალდებულების ზრდას და მაღალგანვითარებული საზოგადოების ჩამოყალიბებას უწყობს ხელს. ამ პროგრამის ამოცანაა დემოკრატიის საკითხებზე განათლების მეშვეობით შექმნას აქტიურ მოქალაქეთა ქსელი, რომელიც შეძლებს დემოკრატიული ცვლილებებისა და განვითარების კატალიზატორი გახდეს.

დემოკრატიის სკოლები
დემოკრატიის სკოლები ინტენსიური, არაფორმალური საგანმანათლებლო პროგრამაა ადგილობრივი თვითმმართველობის, არასამთავრობო სექტორის, მედიის, პოლიტიკური პარტიების, აკადემიური წრეების წარმომადგენლების, წარმატებული სტუდენტებისა და თანამედროვე დემოკრატიის საკითხებით დაინტერესებული აქტიური მოქალაქეებისთვის. დემოკრატიის სკოლის პროექტი 2011 წლის შემოდგომაზე თელავში დაიწყო. ხუთთვიანი პროექტის დასრულების შემდეგ პროგრამის გეოგრაფიული არეალი გაფართოვდა. 2012 წლიდან დემოკრატიის სკოლებმა ფუნქციონირება ქუთაისში, გორსა და ბათუმში დაიწყო. 2017 წლიდან კი ჩამონათვალს უკრაინის ქალაქები ლვივი, ოდესა და პოლტავა შეემატა. 2018 წლიდან კი დემოკრატიის სკოლების პროგრამა თბილისსა და პანკისშიც ხორციელდება.

სასწავლო პროგრამის გარდა, დემოკრატიის სკოლა ერთგვარი სამოქალაქო კლუბია, რომლის კურსდამთავრებულებსაც ორგანიზაცია საშუალებას აძლევს, მონაწილეობა მიიღონ მცირე გრანტების კონკურსში, ერთობლივ კონფერენციებსა თუ სხვა მნიშვნელოვან ღონისძიებებში. სკოლის მსმენელები -ის კურსდამთავრებულთა ქსელში წევრიანდებიან, რომელთა რიცხვი უკვე ექვსასს აჭარბებს. ეს მზარდი გაერთიანებაა, რომელიც ადგილობრივ და ეროვნულ დონეზე საზოგადოების ინფორმირების, ადვოკატირებისა და გაერთიანებული ძალისხმევის გზით საზოგადოებრივი მნიშვნელობის პრაქტიკულ პროექტებზე მუშაობს.
ვაზელონის მონასტერი

}
| რელიგიური_წევრობა =
| წესჩვეულება =
| პროვინცია = ტრაპიზონის პროვინცია
| რაიონი =
| კურთხევის_წელი =
| სტატუსი = უმოქმედო
| ფუნქციური_სტატუსი =
| მემკვიდრეობითი_ადგილმდებარეობა = კონსტანტინოპოლის საპატრიარქო
| ხელმძღვანელობა =
| საიტი =
| ხუროთმოძღვრება = დიახ
| ხუროთმოძღვარი =
| ხუროთმოძღვრული_ტიპი =
| ხუროთმოძღვრული_სტილი = ბიზანტიური
| დეტალები = დიახ
| სიგრძე =
| სიგანე =
| სიმაღლე_მაქსიმალური =
| გუმბათის_რაოდენობა =
| მინარეთი_რაოდენობა =
| განედი =
| გრძედი =
| საერთო_მოიჯარე =
| ქვეყანა=
ვაზელონის მონასტერი მდებარეობს მაჩხის ოლქში, ტრაპიზონის პროვინცია, თურქეთი. ქალაქ ტრაპიზონიდან 40 კილომეტრის დაშორებით.

ისტორია
მონასტერი დაახლოებით 270 წელს აიგო. ის ხალდიის რეგიონიში განსაკუთრებულ როლს თამაშობდა, როგორც რელიგიურ ასევე კულტურულ და ეკონომიკურ ცხოვრებაში. ითვლებოდა ერთ-ერთ უმდიდრეს მონასტერად, რასაც მოწმობს ის ფაქტიც, რომ სუმელას მონასტერის ასაგებად თანხა ვაზელონის მონასტრიდან გამოიყო. ისტორიის განმავლობაში მონასტერი მრავალი თავდასხმის მსხვერპლი გახდა. 490 წელს ის დაარბია სასანიდურმა სპარსეთმა, რასაც 400-მდე ბერი შეეწირა. 565 წელს აღადგინა ბიზანტიის იმპერატორმა იუსტინიანე -მა. თანამედროვე ნაგებობა აიგო ტრაპიზონის იმპერიაში და თარიღდება 1410 წლით. ოსმალთა ბატონობის პერიოდში (1453–1922) მონასტერი მრავალჯერ გაიძარცვა. 1821 წელს მონასტრის წინამძღვარმა ქრიზანთოსმა დიპლომატიური ხერხებით და სიმდიდრის გაცემით მოახერხა მიმდებარე 40 სოფლისთვის ხოცვა-ჟლეტა აერიდებინა. 1922 წელს მონასტერი სრულიან დაიშალა და დღემდე ამ მდგომარეობაში იმყოფება. მონასტრის უკანასკნელმა ბერმა, დიონისიოს ამარანტიდისმა მოახერხა წმ. იოანე ნათლისმცემლის ხატის გადარჩენა, რომელიც შემდგომ აგია ტრიადას მონასტერში დაასვენეს, მდებარეობს სერესში, საბერძნეთი.

მონასტრის არქივიდან მხოლოდ ერთადერთი ნივთი გადარჩა, რომელიც დღეს სანქტ-პეტერბურგის ისტორიის სახელმწიფო მუზეუმში ინახება.

ეკლესიის ჩრდილოეთ გარე კედელზე გამოსახული ფრესკა ასახავს: სამოთხეს, ჯოჯოხეთს და განკითხვის დღეს.
შანდორ ბირო

შანდორ ბირო (; დ. 9 აგვისტო 1911, ფუზეშაბონი, უნგრეთი — გ. 7 ოქტომბერი 1988, ბუდაპეშტი, უნგრეთი) — უნგრელი ფეხბურთელი, მცველი. იცავდა ბუდაპეშტის საფეხბურთო კლუბების — „. კერულეტის“, „ჰუნგარიას“, „ბსზკრტ“-ს, „უიპეშტის“, „მტკ“-ს და უნგრეთის ეროვნული ნაკრების ღირსებას. 1938 წლის მსოფლიოს ვიცე-ჩემპიონი უნგრეთის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში. 1940 წელს დაასახელეს უნგრეთის წლის საუკეთესო ფეხბურთელად. სათამაშო კარიერის დასრულების შემდეგ მუშაობდა საფეხბურთო მწვრთნელად..

სანაკრებო კარიერა
1932–1946 წლებში უნგრეთის ეროვნული ნაკრების ღირსებას იცავს, რომლის შემადგენლობაში 54 შეხვედრას ატარებს.

სტატისტიკა
მსოფლიო ჩემპიონატზე
შანდორ ბირომ 1938 წლის მსოფლიო ჩემპიონატის 4 შეხვედრაში მიიღო მონაწილეობა.

მიღწევები
საკლუბო
ჰუნგარია
უნგრეთის საფეხბურთო ჩემპიონატი
ჩემპიონი: 1935–36, 1936–37
ვიცე-ჩემპიონი: 1937–38, 1938–39
ბრინჯაოს პრიზიორი: 1939–1940
. კერულეტი
უნგრეთის საფეხბურთო თასი
თასის მფლობელი: 1931
სანაკრებო
უნგრეთი
მსოფლიო ჩემპიონატი
ვიცე-ჩემპიონი: 1938
ინდივიდუალური
უნგრეთის წლის საუკეთესო ფეხბურთელი: 1940
მანტიური პლუმი

მანტიური პლუმი, მანტიური დიაპირი — დედამიწის მანტიის შედარებით ცხელი არე, რომელსაც პირველად მიახლოებაში აქვს სუბვერტიკალური კოლონის ფორმა სოკოსებრი ზედა ნაწილით. მანტიური პლუმი გამოვლინებულია სეისმური ტომოგრაფიის მეთოდის მეშვეობით. გადაჭიმულია ქვედა და ზედა მანტიის საზღვრიდან (სიღრმე დაახლოებით 660-670 კმ) ან მანტიისა და ბირთვის საზღვრიდან (სიღრმე 2980 კმ). ნავარაუდევია, რომ მანტიური პლუმის ფარგლებში მიმდინარეობს მანტიური სიღრმიდან ნივთიერების აზევება და სითბოს გამოტანა. აგრეთვე, მიჩნეულია, რომ მანტიური პლუმის სათავო ნაწილში ხდება მანტიური ნივთიერების ნაწილობრივი ლღობა და წარმოიქმნება მაგმურგენერირებადი არე ანუ ცხელი ლაქები.

მაგმას, რომელიც წარმოიქმნება მანტიური პლუმის სათავო ნაწილში, ჩვეულებრივ გააჩნია ტუტე-ბაზალტური შედგენილობა. მანტიური პლუმის ლითოსფეროს ძირამდე მიღწევამდე მასზე ვლინდება ეგრეთ წოდებული პლუმური მაგმატიზმი: მიმდინარეობს ინტრუზიის შეჭრა დედამიწის ქერქსა და დედამიწის ქერქისა და მანტიის საზღვრის გასწვრივ (მაგმური ანდერპლეიტინგი), დედამიწის ზედაპირზე წარმოიქმნება ვულკანიზმის არე. მანტიური პლუმის თავზე, რომელიც იწევა კონტინენტური ლითოსფეროს ქვეშ, წარმოიქმნება კონტინენტების ტრაპული პროვინციები (ტუნგუსკის აღმოსავლეთ ციმბირში, დეკანის ინდოსტანის ნახევარკუნძულზე, პარანა სამხრეთ ამერიკაში, კარუ სამხრეთ აფრიკაში); მანტიურ პლუმზე, რომელიც აზევებულია ოკეანური ლითოსფეროს ფილების ქვეშ, წარმოიქმნება შიდაფილური ოკეანური ბაზალტური პლატოები დედამიწის ქერქის გაზრდილი (15-30 კმ) სიმძლავრით ან ვულკანური კუნძულების ჯაჭვებით. იმ შემთხვევაში როდესაც მანტიური პლუმი შეთანხმებულია ფილების დივერგენტულ საზღვრებთან ან ფილების სამმაგ შენაწევრებასთან მათზე წარმოიქმნება ოკეანური პლატო შუაოკეანურ ქედებზე გაზრდილი (30 კმ და მეტი) ოკეანური ქერქით (გრენლანდია-ფარერების პლატო, რომელიც წარმოიქმნა შუაატლანტიკურ ქედზე). პლუმური მაგმატიზმის გარდა, მანტიური პლუმის მოქმედებით აგრეთვე აიხსნება ზოგიერთი შიდაფილური ტექტონიკური პროცესები, მაგალითად, დედამიწის ქერქის შიდაფილური აზევებებისა და კონტინენტური რიფტული სისტემების წარმოქმნა. მეტად დიდი მანტიური პლუმები, რომლებსაც გააჩნიათ სიღრმული წარმოშობა, ეწოდებათ სუპერპლუმები. მანტიური პლუმების კონცეფცია ეკუთვნის ამერიკელ გეოფიზიკოს უილიამ ჯეისონ მორგანს, რომლის მიხედვით მანტიის და ზედა ბირთვის საზღვრიდან მანტიურ აღმავალ დინებებს გადააქვთ სითბური ენერგია თერმული დიაპირების სახით, რომლებიც ლითოსფეროსთან შეხებისას განაპირობებენ მის დაძაბულობას, დეფორმაციას, ნაწილობრივ ლღობას და დესტრუქციას.
ელიზაბეთ პომერანიელი

ელიზაბეთ პომერანიელი (, ; დ. 1347 — გ. 15 აპრილი, 1393) — საღვთო რომის იმპერატრიცა 1368-1378 წლებში და გერმანიისა და ბოჰემიის დედოფალი 1363-1378 წლებში როგორც კარლ -ის მეოთხე და უკანასკნელი მეუღლე. პოლონეთის მეფე კაზიმირ -ის შვილიშვილი. ინგლისის დედოფალ ანა ბოჰემიელისა და საღვთო რომის იმპერატორ სიგიზმუნდ -ის დედა.

ბიოგრაფია
ელიზაბეთი დაიბადა 1347 წელს ჩრდილოეთ გერმანიაში. იგი იყო პომერანიის ჰერცოგ ბოგისლავ -ისა და მისი ცოლის, ელიზაბეტა პოლონელის ქალიშვილი. დედის მხრიდან მისი პაპა-ბებია პოლონეთის მეფე კაზიმირ და მისი ცოლი, დედოფალი ალდონა ლიტველი იყვნენ.

1363 წლის 21 მაისს, კრაკოვში შედგა ელიზაბეთისა და საღვთო რომის იმპერატორ კარლ -ის ქორწინება. ეს ქორწინება კარლის მესამე მეუღლის, დედოფალ ანა შვაიდნიცელის გარდაცვალებიდან ერთ წელიწადში შედგა. ამ დროს პატარძალი 16 წლის იყო, ხოლო სიძე 47-ის. კარლი მასზე მხოლოდ პოლიტიკური მიზეზების გამო დაქორწინდა, რათა მისი მშობლები დახმარებოდნენ ავსტრიის ჰერცოგ რუდოლფ -ის წინააღმდეგ ანტი-ჩეხურ ბრძოლაში. 1363 წლის 18 ივნისს, ბოჰემიის დედაქალაქ პრაღაში ელიზაბეთი ბოჰემიის დედოფლად ეკურთხა, ხოლო 1368 წლის 1 ნოემბერს შედგა მისი საღვთო რომის იმპერატრიცად კორონაცია. მას იმპერატრიცას გვირგვინი თავად რომის პაპმა ურბან -მ დაადგა თავზე.

ქორწინება ნაყოფიერი აღმოჩნდა და ელიზაბეთმა რვა ბავშვი გააჩინა, აქედან სამი გოგონა და ხუთი ვაჟი. მემატიანეები მისი და კარლის ურთიერთობას აღწერენ როგორც კარგსა და ჰარმონიულს. 1371 წელს, კარლის ავადმყოფობის გამო, ელიზაბეთი ფეხშიშველი მივიდა პრაღის კათედრალამდე და მისი გამოჯანმრთელებისათვის ლოცულობდა. აღსანიშნავია, რომ ელიზაბეთი სრულიად აპოლიტიკური პიროვნება იყო და არასდროს ერეოდა ქმრის საქმეში.

1378 წლის 29 ნოემბერს პრაღაში, მისი ქმრის გარდაცვალების შემდეგ მეფე მისი გერი, ვენცელ გახდა, რომელიც ზრუნავდა ელიზაბეთსა და მის ვაჟებზე. აღსანიშნავია, რომ ვენცელი ელიზაბეთის ვაჟს, სიგიზმუნდს თავდაუზოგავად ეხმარებოდა უნგრეთის ტახტისთვის ბრძოლაში.

ელიზაბეთი 1393 წლის 14 თებერვალს გარდაიცვალა ჰრადეკ-კარლოვეში, დაკრძალულია პრაღის წმინდა ვიტუსის სახელობის საკათედრო ტაძარში, ქმრის გვერდით.

შვილები
ანა (1366-1394), ცოლად გაჰყვა ინგლისის მეფე რიჩარდ -ს, მაგრამ შვილები არ ჰყოლიათ;
სიგიზმუნდ (1368-1437), საღვთო რომის იმპერატორი, გერმანიის, უნგრეთის, ხორვატიისა და ბოჰემიის მეფე. პირველად იქორწინა უნგრეთ-ხორვატიის დედოფალ მარია -ზე, მისი უშვილოდ დაღუპვის შემდეგ კი ცოლად ბარბარა ცელიელი შეირთო, რომელთანაც ერთი ასული შეეძინა;
იოჰანი (1369-1385), გარდაიცვალა უცოლ-შვილოდ;
იოჰანი (1370-1385), მორავიის მარკგრაფი და გოირლიცის ჰერცოგი, ცოლად შეირთო შვედეთის პრინცესა რიკარდის კატარინა ალბერტდოტერი, მაგრამ შვილები არ ჰყოლიათ;
კარლი (1372-1373), გარდაიცვალა მცირეწლოვანი;
მარგარეტი (1373-1410), ცოლად გაჰყვა ნურემბერგის ბურკგრაფ იოჰან -ს, რომელთანაც მხოლოდ ერთი გოგონა შეეძინა;
მარია (1375-1385), გარდაიცვალა მცირეწლოვანი;
ჰაინრიხი (1377-1378), გარდაიცვალა მცირეწლოვანი;
ანა შვაიდნიცელი

ანა შვაიდნიცელი (, ; დ. 1339 — გ. 11 ივლისი, 1362) — პიასტის დინასტიის წარმომადგენელი. ბოჰემიისა და გერმანიის დედოფალი, საღვთო რომის იმპერატრიცა და ლუქსემბურგის გრაფინია როგორც კარლ -ის მესამე ცოლი. გერმანიისა და ბოჰემიის მეფე ვენცელ -ის დედა.

ბიოგრაფია
ანა შვაიდნიცელი დაიბადა 1339 წელს სილეზიაში. იგი იყო შვაიდნიცის ჰერცოგ ჰაინრიხ -ისა და მისი მეუღლის, კატარინა უნგრელის ქალიშვილი. მამის მხრიდან იგი იყო პოლონეთის მმართველი პიასტთა დინასტიის შვაიდნიცური შტოს წარმომადგენელი, ხოლო დედის მხრიდან იგი უნგრეთისა და ხორვატიის მეფე კარლ რობერტის შვილიშვილი იყო.

ანა ბავშვობიდანვე წერდა საკუთარ ავტოგრაფიას, თანაც ლათინურ ენაზე. იგი მეტად განათლებული და მოხდენილი გოგონა იყო, რამაც შეუწყო ხელი, რომ 1353 წლის 14 მაისს საღვთო რომის იმპერატორ კარლ -ზე დაქორწინებულიყო. მათი ქორწინება ნურემბერგში შედგა, რა დროსაც კარლი უკვე ორჯერ იყო დაქვრივებული. ეს ქორწინება კარლის მეორე ცოლის, დედოფალ ანა ბავარიელის გარდაცვალებიდან ოთხ წელიწადში შედგა.

ანა და კარლი მეორე თაობის ბიძაშვილები იყვნენ, როგორც გერმანიის მეფე რუდოლფ -ისა და გერტრუდა ჰოენბურგელის შვილთაშვილები, რის გამოც მათ ქორწინება მხოლოდ რომის პაპ ინოკენტი -ის ოფიციალური თანხმობის შემდეგ შედგა. აღსანიშნავია, რომ ამ დროს ანა 14 წლის იყო, კარლი კი 37-ის. მათ ქორწილს ესწრებოდა ბოლკო შვაიდნიცელი, ავსტრიის ჰერცოგი ალბრეხტ , უნგრეთისა და პოლონეთის მეფე ლაიოშ , ბრანდენბურგის კურფიურსტი ლუდვიგი, საქსონიის ჰერცოგი რუდოლფი, კაზიმირ -ის ელჩობა და ვენეციის რესპუბლიკის დესპანი.

1353 წლის 28 ივლისს ანა პრაღაში ბოჰემიის დედოფლად ეკურთხა. 1354 წლის 9 თებერვალს, აახენში შედგა მისი გერმანიის დედოფლად კორონაცია. 1355 წლის 5 აპრილს, იგი კარლთან ერთად ეკურთხა საღვთო რომის იმპერატრიცად რომში, წმინდა პეტრეს ბაზილიკაში.

1358 წელს, დედოფალმა ანამ პირველი შვილი გააჩინა, რომელსაც ელიზაბეთი დაარქვეს და რომელიც შემდგომში ავსტრიაში გაათხოვეს. 1361 წელს კი დედოფალმა ნანატრი მემკვიდრე გააჩინა, რომელსაც ვენცელი დაარქვეს. ვენცელის ნათლობა იმავე წლის 11 აპრილს შედგა სებაშდულკიხში, სადაც ტახტის მემკვიდრე ერთობლივად მონათლა მაინცის, კიოლნისა და პრაღის არქიეპისკოპოსებმა. ანამ იმდენ ხანს ვეღარ იცოცხლა, რომ ორი წლის ვენცელის ბოჰემიის მეფედ კურთხევასაც დასწრებოდა. იგი 1362 წლის 11 ივლისს გადაჰყვა მშობიარობას, რა დროსაც მკვდარი ბავშვი დაიბადა. ანა შვაიდნიცელი დაკრძალულია პრაღაში, წმინდა ვიტის საკათედრო ტაძარში. ამის შემდეგ კარლმა კიდევ ერთხელ და საბოლოოდ იქორწინა ელიზაბეთ პომერანიელზე.
ანა ბავარიელი

ანა ბავარიელი, ან პფალცელი (, ; დ. 26 სექტემბერი, 1329 — გ. 2 თებერვალი, 1353 ) — ვიტელსბახების დინასტიის წარმომადგენელი. გერმანიისა და ბოჰემიის დედოფალი 1349-1353 წლებში როგორც კარლ -ის მეორე ცოლი.

ბიოგრაფია
ანა ბავარიელი დაიბადა 1329 წლის 26 სექტემბერს. იგი იყო რაინის პფალცგრაფ რუდოლფ -ისა და მისი პირველი მეუღლის, ანა ტიროლელის ქალიშვილი. მამის მხრიდან იგი ბავარიის ჰერცოგ რუდოლფ -ის შვილიშვილი იყო, რომლის ძმაც, ლუდვიგ იყო საღვთო რომის იმპერატორი.

1349 წლის 11 მარტს, ბახარახში ანა დაქორწინდა გერმანიისა და ბოჰემიის მეფე კარლ -ზე. ეს ქორწინება კარლისათვის მეორე იყო და მისი პირველი ცოლის, დედოფალ ბლანშ დე ვალუას გარდაცვალებიდან ერთ წელიწადში შედგა.

კარლს თავისი პირველი ცოლისგან მხოლოდ ორი გოგონა დარჩა და მეორედ ვაჟის გაჩენის მიზნით იქორწინა, თუმცა ამაოდ. 1349 წლის 26 ივლისს იგი გერმანიის დედოფლად ეკურთხა, რამდენიმე თვეში კი პრაღაში შედგა მისი ბოჰემიის დედოფლად კორონაციაც.

1350 წელს ანამ ვაჟი გააჩინა, სახელად ვენცელი, მაგრამ იგი ჩვილობაშივე დაიღუპა. ამის შემდეგ ანა აღარ დაორსულებულა და გარდაიცვალა 1353 წლის 2 თებერვალს 23 წლის ასაკში, მეტად საეჭვო ვითარებაში. ამის შემდეგ კარლმა ცოლად ანა შვაიდნიცელი შეირთო, რომელთანაც ერთი ვაჟი და ერთი გოგონა შეეძინა და რომელიც 1362 წელს მშობიარობას გადაჰყვა. ამის შემდეგ, კარლმა მეოთხედ და საბოლოოდ იქორწინა ელიზაბეთ პომერანიელზე, რომელთანაც კიდევ შეეძინა შვილები.
გომბორის წმინდა სერგი რადონეჟელის ეკლესია

გომბორის წმინდა სერგი რადონეჟელის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ გომბორში. დგას სოფლის ზედა უბანში, თბილისი-თელავის საავტომობილო გზის მარჯვენა მხარეს რამდენიმე მეტრში. აგებულია 1888 წელს, კავკასიის გრენადერთა საარტილერიო ბრიგადის სახსრებით. 1920-იან წლებში ეკლესია დაარბიეს და ხანგრძლივი დროის განმავლობაში არ ფუნქციონირებდა. საბჭოთა პერიოდში კი სოფლის კინოთეატრად გამოიყენებოდა. 2014 წელს ეკლესიას ჩაუტარდა სარესტავრაციო სამუშაოები და მოქმედი გახდა.

ეკლესია გეგმით ოდნავ წაგრძელებული სწორკუთხედია (14,7 8,8 მ). მას აღმოსავლეთით ფართო მხრებით გამოყოფილი საკურთხევლის ხუთწახნაგა შვერილი ეკვრის, დასავლეთით კი — ორსართულიანი სამრეკლო, რომელიც 1909 წელსაა აგებული. ეკლესიის შიდა სივრცე დადაბლებული პროპორციებისაა და დასრულებულია ბრტყელი ჭერით, რომელიც საკურთხევლის ჭერის დონეზეა. ინტერიერი შელესილი და შეთეთრებულია.

სამრეკლო ორსართულიანია გეგმით კვადრატული და თითქმის მთლიანად აგურითაა ნაგები. შესასვლელი დასავლეთიდან აქვს. სამრეკლოს ქვედა სართული ეკლესიის კარიბჭის ფუნქციას ასრულებს. ეკლესიის ფასადის გაფორმება ეკლექტიკურია. შენობის გარეგანი სახე საერო და საეკლესიო ხუროთმოძღვრების ელემენტების შერევითაა შექმნილი. ეკლესიის კედლები დასრულებულია კბილანა ლავგარდნით. ეკლესია თუნუქის ორფერდა სახურავითაა დახურული.
იზაბელა II იერუსალიმელი

იზაბელა იერუსალიმელი (, , ), აგრეთვე ცნობილია როგორც იოლანდ დე ბრიენი (; დ. 1212 — გ. 25 აპრილი, 1228) — წარმოშობით ფრანგი არისტოკრატი. ლათინთა კონსტანტინოპოლის იმპერატორ ჟან დე ბრიენისა და მისი ცოლის, იერუსალიმის დედოფალ მარია მონფერატელის ქალიშვილი. იერუსალიმის დედოფალი დაბადებიდან გარდაცვალებამდე. საღვთო რომის იმპერატრიცა, სიცილიისა და გერმანიის დედოფალი 1225-1228 წლებში როგორც ფრიდრიხ -ის მეორე მეუღლე. იერუსალიმის მეფე კონრად -ის დედა.

პატარა დედოფალი
იზაბელა დაიბადა 1212 წელს ქალაქ ანდრიაში, სიცილიის სამეფოში. იგი იყო იერუსალიმის დედოფალ მარია მონფერატელისა და მისი ქმრის, ლათინთა იმპერატორ ჟან დე ბრიენის ერთადერთი შვილი. თავის მხრივ, მარია მონფერატელი იყო იერუსალიმის დედოფალ იზაბელა -ისა (ვის პატივსაცემადაც დაარქვეს იზაბელა -ს სახელი) და მისი ქმრის, მეფე კონრად -ის ასული.

მარია იზაბელას გაჩენიდან მალევე გარდაიცვალა. რამდენადაც ცნობილია, ამის მიზეზი მშობიარობის შემდგომი ინფექცია გახდა. ამ დროს იზაბელა მხოლოდ რამდენიმე დღის იყო, თუმცა იგი იერუსალიმის დედოფალი გახდა და ვინაიდან მამამისს ტახტზე უფლება არ ჰქონდა, იგი უბრალოდ მის სრულწლოვანებამდე მართავდა ქვეყანას, როგორც რეგენტი.

ქორწინება
1223 წელს ჟან დე ბრიენი ფერენტინოში შეხვდა რომის პაპ ჰონორიუს -სა და საღვთო რომის ახლად დაქვრივებულ იმპერატორ ფრიდრიხ -ს. სწორედ ამ შეხვედრაზე გადაწყდა ჯერ ისევ მცირეწლოვანი იზაბელას ფრიდრიხზე დაქორწინება. ეს ქორწინება ფრიდრიხს იმიტომ აწყობდა, რომ იერუსალიმის მეფე გახდებოდა, რომის პაპსა და იზაბელას მამას კი იმიტომ, რომ ამ შემთხვევაში ფრიდრიხი იძულებული გახდებოდა დაეცვა იერუსალიმი მუსულმანებისაგან და მოეწყო მეექვსე ჯვაროსნული ლაშქრობა. იზაბელასა და ფრიდრიხის ნიშნობაც და მარიონეტული ქორწილიც 1225 წლის აგვისტოში შედგა ქალაქ აკრაში. რამდენიმე დღეში მოეწყო მისი იერუსალიმის დედოფლად კორონაცია.

ამის შემდეგ იზაბელა ოცი გალერით ჩავიდა იტალიაში, სადაც მამასა და მეუღლეს უნდა შეხვედროდა. მათი ნამდვილი ქორწილი 1225 წლის 9 ნოემბერს შედგა ბრინდისის კათედრალში. ცერემონიის მსვლელობისას ფრიდრიხმა თავი იერუსალიმის მეფედ გამოაცხადა და თავის სიმამრს რეგენტის სტატუსი შეუჩერა. ამით ჟან დე ბრიენი იმედგაცრუებული დარჩა. მათი მეტად ეგზოტიკური ქორწილი ორიას სასახლეში შედგა, რომელსაც ჟან დე ბრიენი პროტესტის ნიშნად არ დაესწრო.

გარდაცვალება
ქორწილის შემდეგ იზაბელა ქმართან ერთად გაემგზავრა პალერმოში. 1226 წლის ნოემბერში, მან თავისი პირველი გოგონა გააჩინა. 1227 წლის აგვისტოში მან მეორედ იმშობიარა, მაგრამ მკვდარი ბავშვი დაბადა. იგი გარდაიცვალა 1228 წლის 25 აპრილს მესამე მშობიარობისას, რა დროსაც მან ვაჟი გააჩინა რომელსაც პაპის პატივსაცემად კონრადი დაარქვეს და რომელიც დაბადებისთანავე გახდა იერუსალიმის მეფე.
კომახიძე

გვარი კომახიძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

დავით კომახიძე — არქიტექტორი
დავით კომახიძე (დავიდ კომა) — მოდის დიზაინერი
ირაკლი კომახიძე — ფეხბურთელი
ლაშა კომახიძე — სახელმწიფო მოხელე
მამია კომახიძე — ქირურგი
ნოდარ კომახიძე — ისტორიკოსი, აღმოსავლეთმცოდნე
როლანდ კომახიძე — ფილოლოგი
დიდი ჩაილურის ღვთისმშობლის ეკლესია

დიდი ჩაილურის ღვთისმშობლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ დიდ ჩაილურში. დგას სოფელში. არქიტექტურული ნიშნებით თარიღდება საუკუნით. 2007 წელს ადგილობრივმა მოსახლეობამ ტაძარი მთლიანად აღადგინა.

ეკლესია დარბაზულია (9,456,32 მ). კედლებიდან მხოლოდ ჩრდილოეთის კედელი და აფსიდის ნახევარი იყო შემორჩენილი. ეკლესიის შემორჩენილი კედლები თითქმის თანაბარი ზომის ზომის, თარაზულად დაწყობილი რიყის ქვებითაა ამოყვანილი — კირის სქელ დუღაბზე.

შესასვლელი დასავლეთიდან ჰქონია. საკურთხევლის აფსიდი ნახევარწრიულია. ჩრდილოეთი კედლის შუაში პილასტრია. იგი მთლიანად რიყის ქვისაა, თავი კი აგურით აქვს გამოყვანილი. ეკლესიის გარშემო რამდენიმე საფლავის ქვაა.
მარია ბრაბანტელი (1190-1260)

მარია ბრაბანტელი (, ; დ. 1190 — გ. 1260) — რეჯინართა დინასტიის წარმომადგენელი. საღვთო რომის უკანასკნელი იმპერატრიცა ველფების დინასტიიდან 1214-1215 წლებში როგორც იმპერატორ ოტო -ის მეორე ცოლი.

ბიოგრაფია
მარია დაიბადა 1190 წელს ნიდერლანდებში. იგი იყო ბრაბანტის ჰერცოგ ანრი -ისა და მისი ცოლის, მაუდ ბულონელის ქალიშვილი.

1198 წელს მარია საღვთო რომის იმპერატორ ოტო ბრაუნშვაიგელზე დაინიშნა, მაგრამ მამამისმა ტახტისათვის მიმდინარე ბრძოლის გამო ქორწინება გააჭიანურა. ხანგრძლივმა შესვენებამ გააღიზიანა ოტო და 1204 წელს მარიასთან არსებული ნიშნობა გააუქმა.

1212 წელს ოტო -მ ცოლად ბეატრიქს შვაბიელი შეირთო, რომელიც ქორწილიდან რამდენიმე დღეში გარდაიცვალა. მარიას მამამ სასწრაფოდ სცადა ოტოსთან მოლაპარაკებების განახლება, მაგრამ იგი ნაწყენი იყო, რადგან 1208 წელს ანრიმ მისი სიმამრი, ფილიპე შვაბიელი მოკლა და მისი მკვლელობაც სცადა. მიუხედავად ამისა, ოტომ ბრაბანტელებთან მოლაპარაკებები განაახლდა და 1214 წლის 19 მაისს, მაასტრიხტში იქორწინა მარიაზე.

მარია ცნობილი იყო თავისი დამოკიდებულებით აზარტულ თამაშებზე, რომლებშიც უმეტესწილად მარცხდებოდა. ამან დიდი დარტყმა მიაყენა იმპერატორის ხაზინას, რომელიც იმპერატრიცას ვალების გასტუმრებას ვერ აუდიოდა.

1215 წელს ოტო უშვილოდ გარდაიცვალა. 1220 წელს მარია მეორედ გათხოვდა ჰოლანდიის გრაფ ვილემ -ზე. მარია ბრაბანტელისათვის მეორე ქორწინებაც ისეთივე უნაყოფო და ხანმოკლე აღმოჩნდა, როგორც პირველი. 1222 წელს ვილემი უშვილოდ გარდაიცვალა.

მეორე დაქვრივების შემდეგ იგი მშობლიურ ბრაბანტში დაბრუნდა, სადაც ცნობილი გახდა იმით, რომ დააარსა ცისტერციანელთა მონასტერი. იგი გარდაიცვალა 1260 წელს, ბრაბანტში, დაკრძალულია ქალაქ ლუვენის წმინდა პეტრეს სახელობის კათედრალში.
ირენე ანგელინა

ირენე ანგელინა (, , ; დ. 1181 — გ. 27 აგვისტო, 1208) — ანგელოსების დინასტიის წარმომადგენელი. ბიზანტიის იმპერატორ ისააკ -ის ქალიშვილი. სიცილიის დედოფალი და ტოსკანის მარკიზა როგორც როჯერ -ის მეუღლე. გერმანიის დედოფალი და შვაბიის ჰერცოგინია 1197-1208 წლებში როგორც ფილიპ შვაბიელის მეუღლე.

ბიოგრაფია
ირენე დაიბადა 1181 წელს კონსტანტინოპოლში. იგი იყო ბიზანტიის იმპერატორ ისააკ -ისა და მისი მეუღლის, დედოფალ ირენე პალეოლოგინას უფროსი ქალიშვილი. 1185 წელს მამამისმა დიდ წარმატებას მიაღწია ნორმანებისა და ბალკანელების წინააღმდეგ ბრძოლაში და დემეტრიცეს ბრძოლაში დაამარცხა სიცილიელები. 1193 წელს, ალიანსის შექმნის მიზნით, ისააკი და სიცილიის მეფე ტანკრედი შეთანხმდნენ, რომ ირენე ანგელინა დაქორწინდებოდა მის უფროს ვაჟ როჯერზე. მათი ქორწინება იმავე წელს შედგა, თუმცა თარიღი უცნობია. ვინაიდან როჯერი მამის თანამმართველი იყო, ირენე სიცილიის დედოფალი გახდა, მაგრამ ეს დიდ ხანს არ გაგრძელებულა, რადგან 1193 წლის 24 დეკემბერს როჯერი მოულოდნელად გარდაიცვალა. 1194 წლის 20 თებერვალს გარდაიცვალა მეფე ტანკრედიც, რის გამოც სიცილიის ტახტზე მისი მამიდა, კონსტანცია სიცილიელი ავიდა, რომელიც საღვთო რომის იმპერატორ ჰაინრიხ -ზე იყო დაქორწინებული. მას შემდეგ, რაც მათ სიცილიის სამეფოს დაპყრობა მოახდინეს, კონსტანციამ 1194 წლის 29 დეკემბერს დაატყვევა ახალგაზრდა ირენე და 1197 წლის 25 მაისს თავის მაზლზე, გერმანიის მეფე ფილიპ შვაბიელზე დააქორწინა. აღსანიშნავია, რომ მეორე ქორწინების შემდეგ მას სახელი შეუცვალეს და გერმანელებმა მარია დაარქვეს.

მას შემდეგ, რაც იმპერატორი ჰაინრიხი გარდაიცვალა, მიულუზში 1198 წლის 8 მარტს ფილიპე გერმანიის მეფედ ეკურთხა. დედოფალ ირენეს მამა, ისააკ , რომელიც 1195 წელს გადადგა ტახტიდან, ფილიპე საღვთო რომის იმპერიის ტახტისათვის ბრძოლისკენ მოუწოდებდა, რომელიც ბრაუნშვაიგის ჰერცოგ ოტო -მ მიისაკუთრა. ირენეს ძმა, ამ დროისათვის უკვე იმპერატორი ალექსი , რომელიც მეოთხე ჯვაროსნული ლაშქრობის მზადებისას დიდ დროს ატარებდა ფილიპეს კარზე, მას დახმარებას ჰპირდებოდა ტახტისათვის ბრძოლაში. იგი მართლაც აპირებდა მასთან დამხმარე ჯარების გაგზავნას, მაგრამ ჯვაროსნებმა 1204 წელს იერუსალიმის ნაცვლად კონსტანტინოპოლი აიღეს და მიწასთან გაასწორეს, რის გამოც ბიზანტიელებს გერმანიის საშინაო საქმეებში ჩარევის ძალა აღარ შესწევდათ. ყოველივე ამან, ფილიპე აიძულა, რომ ოტო იმპერატორად ეღიარებინა. 1208 წლის 21 ივნისს ფილიპ შვაბიელი ბავარიის ჰერცოგმა მოკლა, რის გამოც ირენე მეორედ დაქვრივდა.

მეორედ დაქვრივებული და ორსულად მყოფი დედოფალი ირენე იმპერატორ ოტო -ის შიშით ჰოენშტაუფენის ციხესიმაგრეში შეიკეტა. ამ ამბიდან ორ თვეში, 1208 წლის 27 აგვისტოს ირენე ანგელინა მშობიარობას გადაჰყვა. იგი დაკრძალეს ლორხის სააბატოში, გერმანიაში.

შვილები
ირენეს შვილები მხოლოდ მეორე ქმართან, ფილიპ შვაბიელთან ჰყავდა:
რეინალდი (?-?), გარდაიცვალა ჩვილი;
ფრიდრიხი (?-?), გარდაიცვალა ჩვილი;
ბეატრიქსი (1198-1212), ცოლად გაჰყვა საღვთო რომის იმპერატორსა და გერმანიის მეფე ოტო -ს, მაგრამ შვილები არ ჰყოლია;
მარია (1201-1235), ცოლად გაჰყვა ბრაბანტის ჰერცოგ ანრი -ს, რომელთანაც შეეძინა ექვსი შვილი;
კუნიგუნდა (1202-1248), ცოლად გაჰყვა ბოჰემიის მეფე ვენცელ -ს, რომელთანაც ხუთი შვილი შეეძინა, მათ შორის მომავალი მეფე ოტოკარ ;
ელიზაბეთი (1205-1235), ცოლად გაჰყვა კასტილიისა და ლეონის მეფე ფერდინანდ -ს, რომელთანაც შეეძინა ათი შვილი, მათ შორის მომავალი მეფე ალფონსო ;
ბეატრიქსი (1208), გარდაიცვალა ჩვილი;