iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
თამარ ცინცაბაძე

თამარ ცინცაბაძე (დ. 14 მაისი, 1958, თბილისი) — ქართველი ექიმი.

ბიბიოგრაფია
1981 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი.

1986–1991 წლებში იყო ექსპერიმენტული მორფოლოგიის ინსტიტუტის უმცროსი მეცნიერ–თანამშრომელი. 1991–1994 წლებში სამედიცინო ბიოტექნოლოგიის ინსტიტუტის მეცნიერ–თანამშრომელი. 1995 წელს ჯანდაცვის ეკონომიკისა და მართვის სამეცნიერო კვლევითი ლაბორატორიის უფროსი მეცნიერ–თანამშრომნელი. 1995–1996 წლებში საქართველოს ჯანდაცვის სამინისტროსთან არსებული სამედიცინო დახმარების ხარისხის რესპუბლიკური ინსპექციის დირექტორის მოადგილე. 1996 წლიდან საქართველოს სამედიცინო დაზღვევის სახელმწიფო კომპანიის განყოფილების გამგე. ავტორია 9 ნაშრომის, რომლებიც ეხება სასუნთქი გზების ალერგიულ დაავადებებს, სამედიცინო დაზღვევას, აღრიცხვას, ხარისხს.

საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „უჯრედული და ჰუმორული იმუნიტეტის მაჩვენებლები სასუნთქი გზების ატიპიური დაავადებების სპეციფიკურ ჰიპოსენსიბილიზაციასთან კავშირში“, დაიცვა 1994 წელს.
სანტიაგო-დე-კომპოსტელის უნივერსიტეტი

სანტიაგო-დე-კომპოსტელის უნივერსიტეტი ― საჯარო უნივერსიტეტი სანტიაგო-დე-კომპოსტელაში (გალიცია, ესპანეთი). უნივერსიტეტის მეორე კამპუსი ლუგოში მდებარეობს. სანტიაგო-დე-კომპოსტელის უნივერსიტეტი ერთ-ერთი უძველესი დღემდე მოქმედი უნივერსიტეტია.

უნივერსიტეტის ისტორია 1495 წლიდან იწყება, როდესაც სანტიაგოში სკოლა გაიხსნა. 1504 წელს პაპ იულიუს -ის თანხმობით, სანტიაგოში უნივერსიტეტი დაფუძნდა, მაგრამ პაპის ბულა მხოლოდ 1526 წელს გამოსცა კლემენტ -მ. 1555 წელს კარდინალ ხუან ალვარეს დე ტოლედოს ხელშეწყობით, უნივერსიტეტი მკაცრად რელიგიურ სტრუქტურას გამოეყო და სხვადასხვა აკადემიური სფეროს განვითარება დაიწყო, მათ შორის, სამეცნიერო სფეროებისაც.

სტრუქტურა
ელიზბარ მაყაშვილი

ელიზბარ მაყაშვილი (დ. 1905, იყალთო — გ. 6 ივნისი, 1991) — ქართველი მეწარამე.

ბიოგრაფია
1922-27 წლებში მონაწილეობდა ბოლშევიკური ოკუპაციის წინააღმდეგ მიმართულ პარტიზანულ ბრძოლებსა და არალეგალურ მუშაობაში. იგი ქაქუცა ჩოლოყაშვილის შეფიცული იყო, ოღონდ უშუალოდ მის რაზმში არ იბრძოდა – „ზურგში“ მუშაობდა. მისთვის და მისი ძმა ბიძინასათვის ქაქუცას უთქვამს: „თქვენც რომ ტყეში წამოხვიდეთ, უზურგოდ რა მეშველებაო“. ასე რომ ელიზბარს და ბიძინას სახიფათო დავალება ჰქონდათ: მეკავშირეობა და ტყეში გასულ შეფიცულთა მომარაგება სანოვაგითა და ტყვია–წამლით.

1924 წელს 21 წლის წლის ბიძინა მაყაშვილი მამასთან ერთად დახვრიტეს ბოლშევიკებმა. ბიძინას მეუღლე და 6 თვის ბავშვი რაღაც ხანი მეტეხის ციხეში ჰყავდათ გამოკეტილი. ძმისა და მამის ამბავი ელიზბარმა თელავის ციხეში შეიტყო, სადაც ის 1924 წლის აჯანყების ჩახშობის შემდეგ მოხვდა და სასწაულებრივად გადაურჩა სიკვდილს. 1927 წელს ჩეკიტების გამუდმებული დევნისა და მოსალოდნელი დაპატიმრების გამო ელიზბარი იძულებული გახდა სამშობლო დაეტოვებინა. მას შემდეგ მისი ოცნება – ენახა თავისუფალი საქართველო ოცნებად დარჩა. ოცნებადვე დარჩა იმედი, შეხვედროდა თავის ძმისშვილს, რომელიც უკანასკნელად 3 წლისა ჰყავდა ნანახი. საქართველოდან ელიზბარ მაყაშვილი, ორ მეგობარსა და თანამოაზრესთან ერთად, აჭარელი გამცილებლის დახმარებით ოსმალეთში მალულად გადავიდა, შემდეგ კი საფრანგეთში წავიდა. ელიზბარ მაყაშვილი სამხრეთ საფრანგეთში დაფუძნდა. იქვე დაქორწინდა და ფრანგი მეუღლისგან შეეძინა ქალიშვილი ანა. ანას თავის მხრივ ორი შვლი ჰყავს ფილიპი და სესილი.

საფრანგეთში ელიზბარმა რამდენიმე პროფესია გამოიცვალა: იყო კომივიაჟორი, მისდევდა მევენახეობას, ამზადებდა მაწონს. პერიოდულად ჩადიოდა პარიზში, რათა მონაწილეობა მიეღო ქართული ემიგრაციის პოლიტიკურ ცხოვრებაში. 60-იან წლებში „სუხიშვილების“ მოცეკვავეების მეშვეობით მიაკვლია თავისი ძმისშვილის, მიხელ მაყაშვილის კვალს, რომელიც მისი ერთადერთი ნათესავი იყო საქართველოში. ელიზბარი ინტენსიურად უგზავნიდა ოფიციალურ მიწვევებს ძმისშვილს, მაგარმ მიხეილ მაყაშვილი საბჭოთა სახელმწიფოს სტრუქტურებისგან ყოველ ახალ მიწვევაზე უარს იღებდა. ელიზბარ მაყაშვილი 80-იანი წლებიდან განმარტოებულად ცხოვრობდა მონპელიეს მახლობლად, ფრანგ მევენახეთა სოფელში, მეუღლე უკვე გარდაცვლილი ჰყავდა, ქალიშვილი – გათხოვილი. 1989 წელს ელიზბარის მდგომარეობა მკვეთრად გაუარესდა, მას თავის მოვლა აღარ შეეძლო და ქალიშვილის ოჯახმა იგი მოხუცებულთა თავშესაფარში გადაიყვანა, ქალაქ ნიმში, იქვე გარდაიცვალა 1991 წლის 6 ივნისს, დასაფლავებულია კალვისონში.
წითელფირფიტა ლეპოტა

წითელფირფიტა ლეპოტა — სოკო ქამასებრთა ოჯახისა. ქუდი — 2-5 სმ დიამეტრისაა, ჯერ სფეროსებრია, შემდეგ — ნახევრად გაშლილი, განიერი ბორცვაკით, ქერცლოვან-მარცვლოვანია, თეთრი, ხშირად მოყვითალო ან მოვარდისფრო ელფერით. ფირფიტები ძალიან ხშირი, თხელი, ტალღისებური მოწითალო ფერისაა.

საჭმელად გამოიყენება ახალი, გემრიელი სოკოა.
მურმან არდია

მურმან არდია (დ. 6 სექტემბერი, 1937, ზუგდიდი) — გ. 20 ნოემბერი, 2006) — ქართველი გეოგრაფი, მეცნიერი და პედაგოგი.

ბიოგრაფია
1962 წელს დაამთავრა საქართველოს აგრარული უნივერსიტეტის აგრონომიული ფაკულტეტი სწავლული აგრონომის კვალიფიკაციით. 1965-1967 წლებში სტაჟირება გაიარა ქ. ლენინგრადის ჰიდროლოგიის საკავშირო სამეცნიერო-კვლევით უნივერსიტეტშ. 1979-1981 წლებში სწავლობდა ქ. ბაქოს უმაღლესი პარტიული სკოლის დაუსწრებელ განყოფილებაზე.

1962 წლიდან ეწეოდა საზოგადოებრივ, სამეცნიერო და პედაგოგიურ საქმიანობას, ჯერ აგრონომად, ხოლო 1963 წლიდან საქართველოს ნიადაგთმცოდნეობის, აგროქიმიის და მელიორაციის სამეცნიერო-კვლევით უნივერსიტეტში. 1964-1977 წლებში მუშაობდა ამიერკავკასიის ჰიდრომეტეოროლოგიის სამეცნიერო-კვლევით უნივერსიტეტში ჯერ უმცროს, ხოლო შემდეგ უფროს მეცნიერ თანამშრომლად. 1977-1983 წლებში იყო პარტიულ თანამდებობებზე ჯერ საქ. კპ ცკ-ის აპარატში, შემდეგ ზუგდიდის რაიონული კომიტეტის მეორე მდივნად. 1984-1992 წლებში იყო საქართველოს ჰიდრომეტეოროლოგიის სამმართველოს უფროსი, საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის სამეგრელო-ზემო სვანეთის სამხარეო ცენტრის დირექტორის მოადგილე სამეცნიერო დარგში, პარალელურად ხელმძღვანელობდა გეოგრაფიის კათედრას ქ. ზუგდიდის დამოუკიდებელ უნივერსიტეტში პროფესორის თანამდებობაზე. გამოქვეყნებული აქვს 30 სამეცნიერო ნაშრომი, მათ შორის, 2 მონოგრაფია. მისი ხელმძღვანელობით და მონაწილეობით 1988 წელს ქ. თბილისში ჩატარდა საბჭოთა კავშირ-კანადის პირველი სიმპოზიუმი გარემოს დაცვისა და მონიტორინგის პრობლემებზე, ასევე, საბჭოთა კავშირისა და გერმანიის დემოკრატიული რესპუბლიკის რწმუნებულთა თათბირი გარემოს დაცვისა და ჰიდროლოგიის სფეროში. მონაწილეობდა აგრეთვე სხვა ქვეყნებში ჩატარებულ სიპოზიუმების მუშაობაში. მიღებული აქვს საქართველოს უმაღლესი პრეზიდიუმის საპატიო სიგელი.

საკანდიდატო დისერტაციის თემა — დაიცვა 1977 წელს „სამელიორაციო მიწებზე სასოფლო-სამეურნეო კულტურების წყლით უზრუნველყოფის და მასზე მოთხოვნილების საკითხები“.

ორგანიზაციის წევრი
საქართველოს ეკოლოგიურ მეცნიერებათა აკადემია, აკადემიკოს-მდივანი.

ჯილდოები
2001 — ღირსების ორდენი
ხალხთა მეგობრობის ორდენი
დილარ ივარდავა

დილარ ივარდავა (დ. 28 დეკემბერი, 1940, ზედა ეწერი, ზუგდიდის მუნიციპალიტეტი — გ. 26 მარტი, 2022) — ქართველი მთარგმნელი, პოეტი.

ბიოგრაფია
1965 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი.

1965 წელს გამოაქვეყნა ლექსების პირველი კრებული "ასე იწყება ლერწმის შრიალი". ძირითადი კრებულებია: "რტოები არ იმსხვრევიან" (1968), "ჩუქურთმა ხეზე" (1969), "ლარჭემის ხმები" (1971), "ნათლის სამოსელი" (1973). ლექსთა ციკლებისათვის "ყინული ლღვება", "სადაც ­ზღვაა და ლურჯი მთებია", "მზეო, მაცოცხლებელო", "გმირული ორატორია", "ჩემი ცხოვრების ხუთი ფურცელი". 1998-2002 წლებში მისი ლექ­სები და "ესეისტური ეტიუდები", რამდენიმე წიგნად გამოვიდა. წარმატებულია მისი როგორც მთარგმნელის, მოღვაწეობაც. თარგმნილი აქვს სხვადასხვა პოეტების ლექსები. თავად მისი ლექსები თარგმნილია ინგლისურ, გერმანულ, პოლონურ, რუსულ, აზერბაიჯანულ, სომხურ ენებზე.

ჯილდოები
2007 - დავით აღმაშენებლის სახელობის პრემია
2005 - მემედ აბაშიძის სახელობის პრემია
2000 - გალაკტიონ ტაბიძის სახელობის პრემია
1978 - სა­ქართველოს კომკავ­ში­რის პრემია
ჰოსპიტალიერების სამედიცინო ბატალიონი

ჰოსპიტალიერები ( უკრაინ. «») — უკრაინელი მოხალისეების სამედიცინო ბატალიონი, რომელიც მონაწილეობდა  დონბასის შეიარაღებულ კონფლიქტში და რუსეთ-უკრაინის ომში.

შეიქმნა 2014 წლის 6 ივლისს. მათ საქმიანობას შეადგენს პირველადი დახმარების გაწევა და საბრძოლო ზონიდან დაჭრილი უკრაინელი ჯარისკაცების ევაკუირება. ბატალიონის დევიზია "ყოველი სიცოცხლისთვის!". ფორმირება უკრაინის მოხალისეთა არმიის ნაწილია.

2018 წლის ინფორმაციით, ჰოსპიტალიერებმა 2750-ზე მეტი უკრაინელი ჯარისკაცი გადაარჩინეს.

ისტორია
ჰოსპიტალიერების სამედიცინო ბატალიონი 2014 წლის 6 ივლისს დააარსა მოხალისე ექიმმა იანა ზინკევიჩმა, რომელიც იმ დროს 18 წლის იყო. მოგვიანებით ინტერვიუში იანამ განაცხადა, თუ როგორ აიძულა სასტიკმა ბრძოლამ უკრაინული სოფლების კარლოვკასა და პესკისთვის დაფიქრებულიყო მოხალისე სამედიცინო ბატალიონის შექმნის აუცილებლობაზე. ქვედანაყოფს შუა საუკუნეების რაინდების ქრისტიანული  სამხედრო ორდენის,  ჰოსპიტალიერების სახელი ჰქვია. 2016 წლის დასაწყისში იგი შეუერთდა მოხალისეთა უკრაინის კორპუსს.

იანა ზინკევიჩი ჰოსპიტალერთა სამედიცინო ბატალიონის უცვლელი მეთაურია. 2017 წლის მარტის მდგომარეობით, ფორმირებაში შედის 60 თანამშრომელი (კიდევ 100 რეზერვშია). 2019 წელს სამედიცინო ბატალიონის ბაზაზე შეიქმნა  კომუნალური კომპანია „დნეპრის ჰოსპიტალიერები“ და მიიღო დაფინანსება დნეპრის ქალაქის ბიუჯეტიდან.

საქმიანობა
ბატალიონი დახმარებას უწევს ყველა მოხალისეს, სამხედროს, ასევე საბრძოლო ზონაში მყოფ სამოქალაქო მოსახლეობას, რომელთაც ესაჭიროებათ პირველადი დახმარება, სასწრაფო სამედიცინო ჩარევა ან თერაპიული მკურნალობა. სამედიცინო ბრიგადები ახორციელებენ დაჭრილების ევაკუაციას, მათი მდგომარეობის სტაბილიზირებას და ტრანსპორტირებას ომის ზონიდან შტაბ-ბინაში ან სამხედრო ჰოსპიტლებში. სამედიცინო ბატალიონის მოხალისეები მუდმივ დახმარებას უწევენ დაჭრილებს ქალაქ დნეპრში, მეჩნიკოვის საავადმყოფოში, სადაც მძიმედ დაჭრილები მოჰყავთ.

ასევე, ჰოსპიტალერების მედიკოსები მუშაობენ უშუალოდ ფრონტის ხაზზე, სადაც ისინი დახმარებას უწევენ უკრაინელ სამხედროებს, როგორც მოხალისეებს, ასევე უკრაინის ოფიციალურ შეიარაღებულ ძალებს. ეს ზრდის ჯარისკაცების გადარჩენის შანსებს, ამიტომ შესაძლებელი ხდება დაჭრილების დაუყონებლივი სტაბილიზაცია და მათი ევაკუაცია უსაფრთხო ადგილას. ბატალიონის ზოგიერთ წევრს აქვს მუდმივი პოზიციები წინა ხაზზე, მაგალითად, ავდეევკაში, სადაც ჰოსპიტალიერები დახმარებას უწევენ 66-ე ადგილობრივი საავადმყოფოს ექიმებს.

ჰოსპიტალიერების სამედიცინო ბატალიონი  2022 წლისთვის აგრძელებს საქმიანობას, ეხმარება დაჭრილებს კიევში და უკრაინის სხვა ქალაქებში, რომლებიც დაზარალდნენ უკრაინაში რუსეთის შეჭრის შედეგად.

ჯილდოები
ბატალიონმა დაიმსახურა ჯარისკაცების პატივისცემა და უკრაინელი ხალხის მორალური მხარდაჭერა. მისი წევრების საქმიანობა თანამედროვე მხატვრების, პოეტების, მწერლების, მომღერლების და რეჟისორების ყურადღება მიიქცია.

ჰოსპიტალიერთა უცვლელი მეთაური იანა ზინკევიჩი დაჯილდოვდა სახელმწიფო ორდენებით:  „ ხარისხის ორდენით სამშობლოს წინაშე გაწეული დამსახურებისთვის“,  „სიცოცხლის გადარჩენისთვის“ და  „ბრძოლაში გამოჩენილი მამაცობისთვის“.  არასახელმწიფო ორდენებით: „უკრაინის სახალხო გმირი“, უკრაინის 30 ვარსკვლავი.
მურა სოკო

მურა სოკო  — სოკოს სახეობა ხრაშუნა სოკოების გვარისა, რომლის გავრცელების არეალი მოიცავს ჩრდილოეთ ამერიკას, ევროპას, აზიას, ჩრდილოეთ აფრიკასა დ ავსტრალიას.

დაბალი ხარისხის საჭმელი სოკოა. გამოიყენება მხოლოდ დამწნილებული. იზრდება ფოთლოვან და შერეულ ტყეებში, ფიჭვთან და ნაძვთან, ზაფხულიდან შემოდგომამდე.

სოკო პირველად აღწერა გერმანელმა მიკოლოგმა კრისტიან ჰენდრიკ პერსონმა 1801 წელს როგორც . მიმდინარე ბინომიალური სახელწოდება მიანიჭა შვედმა მიკოლოგმა ელიას მაგნუს ფრისმა 1838 წელს.

სამეცნიერო სინონიმები:

აღწერა
ქუდის დიამეტრი — 5-15 (25) სმ, თავიდან ამობურცულია, შემდეგ — ძაბრისებრი. ნორჩობაში მონაცრისფრო ან ჩალისფერი, ასაკთან ერთად მურა ფერს იღებს, ოდნავ წებოვანია.

ჰიმენოფორი — ფირფიტებიანი, შეზრდილი ან ოდნავ დაღმავალი, ვიწრო, სხვადასხვა ზომის, თავიდან თეთრი, შემდეგ — მონაცრისფრო. დაჭერისას შავდება.

ფეხი 3-8 (10) სმ, სისქე — 2-3 სმ, მყარი, ქუდის ფერია, ოღონდ უფრო ღია, ცილინდრული, მთლიანი, გლუვი, შეხებისას შავდება.

რბილობი — თეთრია, გაჭრისას წითლდება, შემდეგ ნელ-ნელა ნაცრისფერდება, შეხებისას შავდება. მოტკბო-მწარეა, მძაფრი სუნით, რომელიც წააგავს ობის ან ძველი ღვინის კასრის სუნს.

სპორების ფხვნილი — თეთრი. სპორები — სფეროსებრი ან ფართოელიფსისებრი, 7-9×7-8 მკმ

გავრცელება და ეკოლოგია
იზრდება ფოთლოვან და შერეულ ტყეებში, ფიჭვთან და ნაძვთან, მჟავე ნიადაგზე. გავრცელების არეალი მოიცავს ჩრდილოეთ ამერიკას, ევროპას, ჩრდილოეთ აფრიკასა (მაროკო, ალჟირი) და ავსტრალიას. აზიაში დაფიქსირებულია მცირე აზიაში, კორეასა და იაპონიაში. მურა სოკო შესულია ნიდერლანდების გადაშენების პირას მყოფი სახეობების ნუსხაში.

სეზონი — ზაფხულიდან შემოდგომამდე

გალერეა
დონეცკის აკადემიური საოლქო დრამატული თეატრი

დონეცკის აკადემიური საოლქო დრამატული თეატრი იყო თეატრი მარიუპოლში სამხრეთ უკრაინაში. თანამედროვე თეატრი აშენდა 1960 წელს მარიამ მაგდალინელის ყოფილი ეკლესიის მახლობლად. თეატრი დიდწილად განადგურდა რუსეთის ავიაციის მიერ, რუსეთის უკრანაში შეჭრისას, 2022 წლის 16 მარტს.

თეატრი ცნობილი იყო, როგორც დონეცკის საოლქო დრამატული თეატრი, სანამ მას აკადემიური სტატუსი მიენიჭებოდა 2007 წლის ნოემბერში.

ისტორია
1847 წელს პირველი თეატრალური დასი ჩავიდა მარიუპოლში, მეწარმე ვ. ვინოგრადოვას ხელმძღვანელობით. იმის გამო, რომ ქალაქში თეატრი არ იყო, დასი სპექტაკლებს ატარებდა ნაქირავებ ბეღელში, ეკატერინინსკაიას ქუჩაზე (დღეს - ლენინის გამზირი).

1850 - 1860 წლებში, ბეღელში პოპოვის ეზოში, (ადგილობრივი მკვიდრი) არის პირველი თეატრი „მელპომენის მუზას ტაძარი“. შენობა საკმაოდ მარტივია, მაგრამ აქ რამდენიმე სეზონის განმავლობაში ბევრი დასი გამოდიოდა. მათ შორის იყო იმდროინდელი პროვინციული მსახიობები, ალექსანდროვის, ნევეროვის, მედვედევას, სტოპელის, ნოვიცკის, მინსკის, პროკოფიევის, პილონისა და სხვების ჩათვლით.

1878 წელს პირველი პროფესიონალური თეატრალური დასი გამოჩნდა ქალაქ მარიუპოლში. მარიუპოლის თეატრის დაწყებას აფინანსებს მდიდარი ვაჭრის ვაჟი ვასილი შაპოვალოვი, რომელმაც თეატრისთვის ოთახი იქირავა. აქ იწყება მსახიობების ი. ზაგორსკის, ლ. ზაგორსკის, ლ. ლინიცკაიას და სხვათა კარიერა.

1887 წლის 8 ნოემბერს გაიხსნა ახლად აშენებული თეატრი, სახელად „საკონცერტო დარბაზი“ (შემდგომში ზამთრის თეატრი). მას აქვს დიდი სცენა, კომფორტული ლოჟა, ადგილი ორკესტრისთვის და აუდიტორია 800 კაცისთვის.

1880 - 1890 წლებში შედგა უკრაინული სცენის გამოჩენილი ოსტატების სპექტაკლები (მ.კროპივნიცკი, ი.კარპენკო-კარი, პ.საქსაგანსკი, მ.სტარიცკი და სხვები).

1920 წელს ქალაქში მოქმედებდა დრამატული კოლექტივი „ახალი თეატრი“, ა. ბორისოგლებსკის ხელმძღვანელობით.

1934 წელს შეიქმნა მარიუპოლში დაფუძნებული სრულიად დონეცკის მუსიკალურ-დრამატული თეატრი (ხელმძღვანელი – ა. სმირნოვი, მთავარი რეჟისორი – ა. ისკანდერი).

1959 წელს მარიუპოლის თეატრს მიენიჭა დონეცკის სახელმწიფო თეატრის სტატუსი.

1960 წლის 2 ნოემბერი, ხელახლა აშენებული თეატრი ოფიციალურად გაიხსნა და გაიმართა პირველი წარმოდგენა.

1978 წელს თეატრმა აღნიშნა 100 წლის იუბილე. კოლექტივი დაჯილდოებულია ღირსების ორდენით თეატრალურ ხელოვნებაში მნიშვნელოვანი დამსახურებისთვის.

1985 წელს გაიხსნა თეატრის მცირე სცენა.

2007 წლის 12 ნოემბერს კულტურისა და ტურიზმის სამინისტროს ბრძანებით თეატრს მიენიჭა აკადემიური თეატრის სტატუსი.

2022 წლის 16 მარტი, თეატრი დიდწილად განადგურდა ავიადარტყმების შედეგად. 2022 წლის უკრაინაში რუსეთის შეჭრის მარიუპოლის ალყისას. ასობით მშვიდობიანი მოქალაქე, სავარაუდოდ, იმ დროს შენობას აფარებდა თავს. საჰაერო თავდასხმამდე გადაღებულ სატელიტურ სურათებზე ნაჩვენებია სიტყვა „“ (რუსულად „ბავშვები“), რომელიც დაწერილია მიწაზე, შენობის წინა და უკანა მხარეს, როგორც ჩანს, ეს იყო რუსული სამხედრო თვითმფრინავების გაფრთხილების მცდელობა. 17 მარტს, იტალიის კულტურის მინისტრმა, დარიო ფრანსკინიმ თავის -ის გვერდზე აცნობა, რომ იტალიის მინისტრთა კაბინეტმა დაამტკიცა მისი წინადადება უკრაინას შესთავაზოს რესურსები და საშუალებები თეატრის აღსადგენად, რაც შეიძლება მალე.
ოთარ ღამბაშიძე

ოთარ ღამბაშიძე (დ. 5 ივნისი, 1924, თბილისი) — ქართველი ექიმი.

ბიოგრაფია
1956 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი.

1947-1949 წლებში იყო კურორტ ტებერდის (ქლუხორის რაიონი) ტუბსანატორიუმის მთავარი ექიმი, საქართველოს ტუბერკულოზის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის ფილტვის განყოფილების ორდინატორი, განყოფილების გამგე, №2, №1 და №6 ტუბსანატორიუმების ორდინატორი, ასპირანტი, ეპიდემიოლოგიისა და საორგანიზაციო განყოფილების უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი, 1959-1968 წლებში სწავლული მდივანი. 1968 წლიდან თბილისის ექიმთა და ხელოვნების ინსტიტუტის ტუბერკულოზის კათედრის ასისტენტი, დოცენტი. ავტორია 56 სამეცნიერო ნაშრომისა, რომლებიც ეხება სასუნთქი სისტემის ტუბერკულოზის კლინიკას, დიაგნოსტიკას, თანმხლებ დაავადებებს, დიფერენციალურ დიაგნოსტიკას, მკურნალობას და ტუბერკულოზთან ბრძოლის ორგანიზებულ საკითხებს. გამოქვეყნებული აქვს მონოგრაფია: „ტუბერკულოზური ექსუდატიური პლევრიტების მკურნალობა“ (1963). სამეცნიერო-პრაქტიკულ ხელმძღვანელობას უწევდა კლინიკურ ორდინატორებს. ფთიზიატრი, მედიცინის მეცნიერებათა კანდიდატი. თბილისის სამედიცინო აკადემიის ფთიზიატრიის კათედრის დოცენტი.

საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „ტუბერკულოზური ექსუდაციური პლევრიტების ჰორმონალური და ანტიბაქტერიული თერაპია“, დაიცვა 1963 წელს.

ჯილდოები
1955 — მედალი „ჯანმრთელობის დაცვის ფრიადოსანი“
დენიელ ვებსტერი

დენიელ ვებსტერი (; დ. 18 იანვარი, 1782 — გ. 24 ოქტომბერი, 1852) — ამერიკელი იურისტი და სახელმწიფო მოღვაწე, რომელიც კონგრესში წარმოადგენდა ნიუ-ჰემფშირსა და მასაჩუსეტსს. აშშ-ს სახელმწიფო მდივანი პრეზიდენტების უილიამ ჰენრი ჰარისონის, ჯონ ტაილერისა და მილარდ ფილმორის დროს. მე-19 საუკუნის ერთ-ერთი ყველაზე გამორჩეული ამერიკელი იურისტი. სიცოცხლის განმავლობაში იყო ფედერალისტური პარტიის, ნაციონალური რესპუბლიკური პარტიისა და ვიგების პარტიის წევრი.
აბელ აპშერი

აბელ პარკერ აპშერი (; დ. 17 ივნისი, 1790 – გ. 28 თებერვალი, 1844) — ამერიკელი იურისტი, პლანტატორი, მონათმფლობელი, მოსამართლე და პოლიტიკოსი. ათწლეულების განმავლობაში ვირჯინიის შტატში აქტიური პოლიტიკური საქმიანობის შემდეგ გახდა საზღვაო ძალების მდივანი, შემდგომ აშშ-ის სახელმწიფო მდივანი პრეზიდენტის ჯონ ტაილერის დროს. გარდაიცვალა 1844 წლის 28 თებერვალს, ერთ-ერთ ხომალდზე იარაღის აფეთქების შედეგად.

ადრეული ცხოვრება და განათლება
დენიელ აპშერი დაიბადა ნორთჰემპტონის ოლქში ვირჯინიის აღმოსავლეთ სანაპიროზე, 1790 წელს, ენ პარკერისა და ლიტლტონ აპშერის ოჯახში. დაერქვა მამამისის სახელი, რომელიც 1790 წლის 25 მარტს გარდაიცვალა. ბაბუამისი იყო ჯორჯ პარკერი. მისი ძმა ჯორჯ პ. აპშერი (1799-1852) გახდა საზღვაო ძალების გამორჩეული ოფიცერი;

საბაზისო განათლება მიიღო კერძო მასწავლებლებთან მომზადებით, სწავლა განაგრძო პრინსტონის უნივერსიტეტსა და იელის უნივერსიტეტში. სტუდენტების აჯანყებაში მონაწილეობის გამო უნივერსიტეტიდან გარიცხეს, სწავლის დასრულების ნაცვლად გადაწყვიტა რიჩმონდში დაბრუნებულიყო, რათა შეესწავლა სამართალი უილიამ ვირტთან.

ქორწინება და ოჯახი
აპშერი პირველად დაქორწინდა ელიზაბეტ დენისზე აკომაკის ოლქში, ვირჯინიაში 1817 წლის 26 თებერვალს; იგი გარდაიცვალა მშობიარობისას 1817 წლის 28 ნოემბერს. მეორეჯერ დაქორწინდა თავის მეორე ბიძაშვილზე, ელიზაბეტ ენ ბრაუნზე. წყვილს ჰყავდა ერთი ქალიშვილი, სუზან პარკერ ბრაუნ აპშერი (1826-1858).
ნინო ოკრიბელაშვილი

ნინო ოკრიბელაშვილი (დ. 9 სექტემბერი, 1961, თბილისი) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი და პედაგოგი.

ბიოგრაფია
1984 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის სამკურნალო ფაკულტეტი.

1984–1986 წლებში — თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის ფსიქიატრიის კათედრის კლინიკური ორდინატორი. 1987–1988 წლებში — მ. ასათიანის სახელობის ფსიქიატრიის სამეცნიერო კვლევითი უნივერსიტეტის პათომორფოლოგიის განყოფილების უფროსი ლაბორანტი. 1988–1992 წლებში — ფსიქიატრიის სამეცნიერო კვლევითი უნივერსიტეტის უმცროსი მეცნიერ–თანამშრომელი ხოლო 1992–1993 წლებში — უფროსი მეცნიერ–თანამშრომელი. 1993–1995 წლებში — სწავლული მდივანი. 1995-2010 წლებში — მ. ასათიანის სახელობის ფსიქიატრიის სამეცნიერო-კვლევითი უნივერსიტეტის დირექტორის მოადგილე სამეცნიერო დარგში, სამეცნიერო დირექტორი. 2004 წლიდან საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობის და სოციალური დაცვის სამინისტროს, მინისტრის მოადგილე. 2004-2007 წლებში — საქართველოს სოციალური დაზღვევის ერთიანი სახელმწიფო ფონდის, სამეთვალყურეო საბჭოს თავმჯდომარე. 2007-2008 წლებში — სსიპ „ჯანმრთელობის და სოციალური პროგრამების სააგენტო“, უფროსის მრჩეველი და პროგრამის კონსულტანტი. 2011-2015 წლებში — თბილისის რეფერალური ჰოსპიტალი, შპს „უნიმედ-კახეთი“, ფსიქიატრიული დეპარტამენტის ხელმძღვანელი. 2015 წლიდან შპს „ფსიქიკური ჯანმრთელობის და ნარკომანიის პრევენციის ცენტრი“, გენერალური დირექტორის მოადგილე კლინიკურ დარგში. 2012 წლიდან თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მედიცინის ფაკულტეტის ფსიქიატრიის და სამედიცინო ფსიქოლოგიის კათედრის პროფესორი. 2019 წლიდან — თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის რექტორის მოადგილე. ავტორია სამეცნიერო ნაშრომებისა, რომლებიც ეხება ბიოლოგიური, სოციალური ფსიქიატრიისა და მოსაზღვრე მდგომარეობათა პრობლემებს. ექიმი-ფსიქიატრი, მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი (1999), პროფესორი.

საკანდიდატო დისერტაციის თემა — დაიცვა 1990 წელს „შიზოფრენიით დაავადებულთა პლაზმის ბიოლოგიური თვისებები და სისხლის ფორმიანი ელემენტების სტრუქტურული თავისებურებანი მკურნალობამდე და ფსიქოტროპული პრეპარატებით მკურნალობის შემდეგ“.
სადოქტორო დისერტაციის თემა - დაიცვა 1999 წელს „პოსტტრავმული სტრესული აშლილობის კლინიკო-ფენომენოლოგიური თავისებურებანი იძულებით ადგილნაცვალ პირებში“.

ორგანიზაციის წევრი
ავ. ზურაბაშვილის სახელობის ფსიქიატრთა საზოგადოება, გენერალური მდივანი და გამგეობის წევრი (2011-)
ორმაგი დიაგნოზების მსოფლიო ასოციაცია, წევრი (2018-)
საქართველოს სამედიცინო ასოციაციების გაერთიანება, თავმჯდომარე (2018-)
ტრავმული სტრესის სპეციალისტთა ასოციაცია , წევრი (2005-)
კონსტანტინე უჩანეიშვილი

კონსტანტინე უჩანეიშვილი (დ. 18 ნოემბერი, 1925, ფოთი — გ. 2015) — ქართველი ინჟინერი.

ბიოგრაფია
1950 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი.

შრომითი საქმიანობა დაიწყო სამშენებლო ტრესტ "ტყიბულშახტმშენში" ცვლის უფროსად, უბნის უფროსად. მუშაობდა საქართველოს მშენებლობის სამინისტროს სისტემაში 1953 წლიდან. გაიარა ყველა სამსახურებრივი საფეხური ინჟინრიდან დაწყებული სამშენებლო-სამონტაჟო ტრესტიდ მმართველამდე. 1980-1985 წლებში ხელმძღვანელობდა საქართველოს მშენებლობის სამინისტროს 7 სამშენებლო ტრესტ "საქშახტმშენს". შრომითი საქმიანობის ბოლო წლებში იყო ბიზნესცენტრ "სოფმშენის" სამეთვალყურეო საბჭოს თავმჯდომარის მოადგილე, მონაწილეობდა საქართველოს სახალხო მეურნეობის მიღწევათა გამოფენის, 1100-საწოლიანი რესპუბლიკური კლინიკური საავადმყოფოს, ქუთაისის საავტომობილო და ზესტაფონის ფეროშენადნობთა ქარხნების, საპროექტო ინსტიტუტ "საქქალაქმშენსახპროექტისა" და კვების მრეწველობის სახელმწიფო საპროექტო ინსტიტუტის მაღლივი კორპუსების, მოსკოვში საქართველოს წარმომადგენლობისა და სასტუმროს, სხვა მრავალი საცხოვრებელი და კულტურულ-სოციალური დანიშნულების ობიექტის მშენებლობაში.

ჯილდოები
2000 - ღირსების ორდენი
ჯონ პოსტელის პრემია

ჯონ პოსტელის პრემია — 1999 წელს ინტერნეტის საზოგადოების მიერ დაწესებული პრემია, რომელიც ჯონ პოსტელის ხსოვნის უკვდავსაყოფად მის სახელს ატარებს. იგი ყოველწლიურად გადაეცემა პირს „მონაცემთა გადაცემის ორგანიზაციის საქმიანობაში გამორჩეული წვლილისათვის“.

ისტორია
პრემია დააწესა ვინტონ სერფმა ინტერნეტის საზოგადოების თავმჯდომარეობის ეგიდით და ანონსირებული იყო ნეკროლოგში „ “, როგორც 2468 დოკუმენტი პოსტელის და მისი შემოქმედების ხსოვნის პატივსაცემად.
პირველი ლაურეატი გახდა თავად ჯონ პოსტელი (გარდაცვალების შემდეგ).
ჯონ კლეიტონი

ჯონ მიდლტონ კლეიტონი (; დ. 24 ივლისი, 1796 – გ. 9 ნოემბერი, 1856) — ამერიკელი იურისტი და პოლიტიკოსი დელავერის შტატიდან. ვიგების პარტიის წევრი, დელავერის გენერალური ასამბლეის წევრი, აშშ-ის სენატორი და სახელმწიფო მდივანი.

ბიოგრაფია
დაიბადა დაგსბოროში, დელავერში, სარას და ჯეიმზ კლეიტონის ოჯახში. ბიძამისი, ჯოშუა კლეიტონი, იყო დელავერის ყოფილი გუბერნატორი, ხოლო მისი ბიძაშვილი, თომას კლეიტონი, ცნობილი იურისტი და აშშ-ის სენატორი. ჯონ კლეიტონი სწავლობდა მერილენდსა და მილფორდში, დელავერში. დაამთავრა იელის უნივერსიტეტი 1815 წელს, სწავლობდა სამართალს ლიჩფილდის იურიდიულ სკოლაში, 1819 წელს შეუდგა იურიდიულ საქმიანობას.

1822 წელს დაქორწინდა ენ ფიშერზე, რომელიც იყო პოლიტიკოსის, ჯორჯ ტრუიტის ვაჟი. მათ ორი ვაჟი ეყოლათ, ჯეიმზი და ჩარლზი. ენი ჩარლზის დაბადებიდან ორი კვირის შემდეგ გარდაიცვალა. ჯონი ხელმეორედ არ დაქორწინებულა და ვაჟებიც დამოუკიდებლად გაზარდა.

1824 წელს აირჩიეს დელავერის წარმომადგენელთა პალატაში, იყო დელავერის სახელმწიფო მდივანი 1826 წლის დეკემბრიდან 1828 წლის ოქტომბრამდე. მან დიდი როლი ითამაშა დელავერის 1831 წლის კონსტიტუციის შექმნაში.

1849 წლის 8 მარტს კლეიტონი, ზაქარი ტეილორის პრეზიდენტობისას გახდა აშშ-ის სახელმწიფო მდივანი. მის ყველაზე მნიშვნელოვან მიღწევად მიიჩნევა 1850 წლის კლეიტონ-ბულვერის ხელშეკრულების დადება ბრიტანელ მინისტრთან, სერ ჰენრი ბულვერ-ლიტონთან.

მეორე შვილის გარდაცვალების შემდეგ კლეიტონი დოვერში დაბრუნდა. ის იქ გარდაიცვალა და დაკრძალულია ძველ პრესვიტერიანულ სასაფლაოზე, რომელიც მდებარეობს დელავერის სახელმწიფო მუზეუმის ტერიტორიაზე.