ზენონისი

ელია ზენონისი ( , 476/477) — აღმოსავლეთ რომის დედოფალი, ბასილისკოსის მეუღლე.
დედოფალი
474 წლის 17 ნოემბერს ლეო გარდაიცვალა და მისი მამა ზენონი აღმოსავლეთ რომის იმპერიის ერთადერთი მმართველი გახდა. ის დიდი პოპულარობით არ სარგებლობდა. ზენონი ისავრიელი იყო, და, ამის გამო, ბარბაროსად ითვლებოდა. მისმა წარმომავლობამ კონსტანტინოპოლის მოსახლეობაში მისი რეჟიმის მიმართ ანტიპათია გამოიწვია. ეს უკმაყოფილება კიდევ უფრო გამწვავდა, როდესაც იმპერატორმა მაღალი გავლენის თანამდებობები თანამემამულე ისავრიელებს დაუთმო. სამხედროების მეტად მნიშვნელოვან და ძლიერ გერმანულ ნაწილს, რომელსაც თეოდორიხ სტრაბონი მეთაურობდა, ის ისავრიელი ოფიცრები, რომლებიც ლეონ პირველმა რომის არმიაში ოსტგუთების რაოდენობის შესამცირებლად შემოიყვანა, არ მოსწონდა. საბოლოოდ, ზენონმა თავისი თანამემამულე, ისავრიელი გენერალი ილუსი, მეტად აითვალწუნა.

ბასილისკოსმა და ვერინამ სიტუაციით ისარგებლეს და თავიანთი იმპერატორი სიძის წინააღმდეგ შეთქმულება მოაწყვეს. 475 წელს დედაქალაქში მმართველის წინააღმდეგ სახალხო აჯანყება დაიწყო. აჯანყებამ სამხედრო მხარდაჭერა თეოდორიხ სტრაბონის, ილუსისა და არმატუსის მეთაურობით მოიპოვა, და კონსტანტინოპოლის აღება მოახერხა. ვერინამ სიძე დაარწმუნა, რომ ამ სიტუაციაში ქალაქის დატოვება უმჯობესი იქნებოდა. ზენონმა მშობლიურ მიწებს მიაშურა, თან წაიყვანა კონსტანტინოპოლში მცხოვრები ისავრიელები და წაიღო საიმპერატორო განძეული. 475 წლის 9 იანვარს ბასილისკოსს ავგუსტუსის ტიტული გადაეცა.

ზენონისი ამ წარმატებული სახელმწიფო გადატრიალების შემდეგ დაუყოვნებლივ გამოცხადდა ავგუსტად. მარკუსი, ახალი სამეფო წყვილის უფროსი ვაჟი, ჯერ კეისარი, შემდეგ კი ავგუსტუსი გახდა - ამასთანავე, მამის თანამმართველი. ბასილისკოსი და ზენონისი მონოფიზიტობას ამ ბრძანებულებისათვის ყველა ეპისკოპოსს უნდა მოეწერა ხელი. მიუხედავად იმისა, რომ აღმოსავლელი ეპისკოპოსების უმეტესობამ ეს წერილი მართლაც მიიღო, კონსტანტინოპოლის პატრიარქმა აკაკიუსმა, ქალაქის მოსახლეობის მხარდაჭერით, მასზე ხელის მოწერაზე უარი თქვა, თავისი ზიზღი ბასილისკოსის მიმართ აშკარად გამოხატა და აია სოფიას ხატები შავი ქსოვილებით დაფარა.

სვიდას ზოგიერთი მონაკვეთის მიხედვით, ზენონისი არმატუსის, ქმრის ძმისშვილის საყვარელი გახდა. ჯ. ბ. ბური შემდეგ ნაწყვეტს გვთავაზობს:
ბასილისკოსმა არმატუსს, რამდენადაც ისინი ნათესავები იყვნენ, ნება დართო, რომ თავისუფლად შეხვედროდა და ესაუბრა დედოფალთან. ეს ურთიერთობა ინტიმური გახდა და რადგან ორივე არაჩვეულებრივი სილამაზის მქონე ადამიანები იყვნენ, ერთმანეთი გამორჩეულადაც შეუყვარდათ. ისინი ერთმანეთს ვნებიანი თვალებით უყურებდნენ, გამუდმებით ერთმანეთს ეძებდნენ და უღიმოდნენ, და ვნება, რომლის დამალვაც მათ ევალებოდათ, განუზომელი ტანჯვის მიზეზიც იყო. ისინი თავიანთ უბედურებას დანიელს, საჭურისს, და მარიას, ბებიაქალს ანდობდნენ, რომლებიც ძლივს კურნავდნენ ამ ავადმყოფობას მათი ერთად შეყრით. მოგვიანებით, ზენონისმა ბასილისკოსი აიძულა, მისი საყვარლისათვის ქალაქში უმაღლესი თანამდებობა მიენიჭებინა.
სიკვდილი
მისი გამეფებიდან მალევე, ბასილისკოსმა ილუსი, და მისი ძმა ტროკუნდუსი, ზენონის წინააღმდეგ გაგზავნა, რომელიც ახლა უკვე მშობლიურ ციხე-სიმაგრეებში აგრძელებდა ისავრიელი მეფის შესაფერ ცხოვრებას. ბასილისკოსს ის დაპირებები, რომლებითაც ძმები მოთაფლა, არ შეუსრულებია; გარდა ამისა, წარგზავნილებმა სამეფო კარის რამდენიმე მეტად მნიშვნელოვანი მინისტრისაგან წერილები მიიღეს, რომლებშიც მათ მოუწოდბდნენ, რომ მთელი ძალ-ღონე ეხმარათ და ზენონი მმართველობაში დაებრუნებინათ, რადგან ქალაქს მიაფიზიტს ისევ ისავრიელი ერჩივნა. სენატმა ქალაქის კარი გააღო, რითაც ყოფილ იმპერატორს ტახტის აღდგენის საშუალება მისცა. ბასილისკოსი ტაძრის საკურთხევლისაკენ გაიქცა, მაგრამ მას აკაკიუსმა უღალატა და ყოფილ იმპერატორს სხვა გზა აღარ დარჩენოდა, გარდა იმისა რომ საკუთარი თავი და ოჯახი ზენონისათვის ჩაებარებინა, ოღონდ მხოლოდ იმ საზეიმო დაპირების სანაცვლოდ, რომ ახალი მმართველი მათ სისხლს არ დაღვრიდა. ამის შემდეგ ბასილისკოსი, ზენონისი და მათი ვაჟი მარკუსი კაპადოკიის ციხესიმაგრეში გაგზავნეს, სადაც ზენონმა ისინი მშრალ ცისტერნაში ჩასვა, რათა შიმშილითა და უწყლობით დახოცილიყვნენ.