iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1074

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1074 ერთხმად იქნა მიღებული 1996 წლის 1 ოქტომბერს. მანამდე საბჭომ გაიხსენა ყოფილი იუგოსლავიის კონფლიქტებთან დაკავშირებული ყველა წინა რეზოლუცია, განსაკუთრებით კი 1022 (1995) რეზოლუცია, და მიიღო გადაწყვეტილება, დაუყოვნებლივი ძალით გაეუქმებინა იუგოსლავიის ფედერაციული რესპუბლიკის წინააღმდეგ დაწესებული ყველა დარჩენილი სანქცია.

უშიშროების საბჭომ დადებითად შეაფასა ბოსნია და ჰერცეგოვინაში დეიტონის ხელშეკრულების განხორციელების პროცესში მიღწეული პროგრესი. ასევე მიესალმა ყოფილი იუგოსლავიის სახელმწიფოებს შორის ურთიერთაღიარებასა და დიპლომატიური ურთიერთობების დამყარებას. შეთანხმების მნიშვნელოვანი ნაწილი იყო ისიც, რომ ყველა ქვეყანას სრულად უნდა ეთანამშრომლა ყოფილი იუგოსლავიის საქმეთა საერთაშორისო სისხლის სამართლის ტრიბუნალთან . საბჭომ ასევე აღნიშნა, რომ ბოსნია და ჰერცეგოვინაში არჩევნების ჩატარება მშვიდობის განმტკიცებისკენ გადადგმული მნიშვნელოვანი ნაბიჯი იყო.

გაეროს წესდების თავის საფუძველზე მოქმედებით, უშიშროების საბჭომ განაცხადა, რომ ჩატარებულმა არჩევნებმა მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანა სამშვიდობო შეთანხმების შესრულებაში, რის გამოც შესაძლებელი გახდა ყოფილი იუგოსლავიის სახელმწიფოების მიმართ საერთაშორისო სანქციების შეწყვეტა. ამავე დროს, კონფლიქტის ყველა მხარეს მოუწოდეს მკაცრად შეესრულებინათ აღებული ვალდებულებები. საბჭომ აღნიშნა, რომ იგი კვლავაც დააკვირდებოდა რეგიონში არსებულ ვითარებას და საჭიროების შემთხვევაში სანქციები ხელახლა ამოქმედდებოდა, თუ რომელიმე მხარე შეთანხმებით ნაკისრ ვალდებულებებს არ შეასრულებდა.

დასასრულს, 724 (1991) რეზოლუციის საფუძველზე შექმნილი სპეციალური კომიტეტის გაუქმებაც გადაწყდა მას შემდეგ, რაც მისი საბოლოო ანგარიში დასრულდებოდა. აღნიშნულმა კომიტეტმა არსებობის პერიოდში სულ 141 სხდომა ჩაატარა და საქმიანობა ოფიციალურად 1996 წლის 15 ნოემბერს დაასრულა.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1862

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1862 ერთხმად იქნა მიღებული 2009 წლის 14 იანვარს.
რეზოლუცია
უშიშროების საბჭომ გამოხატა ღრმა შეშფოთება ჯიბუტისა და ერიტრეას შორის მიმდინარე დაძაბული სასაზღვრო დავის გამო და მისი შესაძლო გავლენის შესახებ ქვე-რეგიონულ სტაბილურობასა და უსაფრთხოებაზე. საბჭომ მოუწოდა ჯიბუტისა და ერიტრეას, მშვიდობიანი გზით მოეგვარებინათ სასაზღვრო დავა და მოითხოვა, რომ ერიტრეას ხუთი კვირის ვადაში გაეყვანა თავისი ძალები იმ პოზიციებზე, რომლებიც არსებობდა 2008 წლის 10 ივნისს ორ ქვეყანას შორის საბრძოლო მოქმედებების დაწყებამდე.
რეზოლუცია 1862 (2009) ერთხმად მიღებისას, საბჭომ ასევე მოითხოვა, რომ ერიტრეას უზრუნველეყო, რომ რას დუმეირასა და დუმეირას კუნძულზე, სადაც კონფლიქტი მოხდა, არ განხორციელებულიყო სამხედრო ყოფნა ან საქმიანობა; ეღიარებინა ჯიბუტისთან არსებული სასაზღვრო დავა; აქტიურად ჩართულიყო დიალოგში დაძაბულობის განმუხტვის მიზნით და დიპლომატიურ ძალისხმევაში, რომელიც მიზნად ისახავს საზღვრის საკითხის ორმხრივად მისაღებ გადაწყვეტას; და სრულად ეთანამშრომლა გენერალური მდივნის კეთილი ნების შუამდგომლობასთან.
უშიშროების საბჭომ მიესალმა იმ ფაქტს, რომ ჯიბუტიმ გაიყვანა თავისი ძალები თავდაპირველ მდგომარეობამდე, როგორც ეს მოწოდებული იყო 2008 წლის 12 ივნისის პრეზიდენტის განცხადებაში //2008/20, და დაგმო ერიტრეას უარი იგივე ქმედების განხორციელებაზე.
საბჭომ ასევე მიესალმა გენერალური მდივნის მიერ შეთავაზებულ შუამდგომლობას, თუმცა ღრმად ინანა, რომ ერიტრეამ უარი განაცხადა გაეროს ფაქტების დამდგენი მისიის წევრებისთვის ვიზების გაცემაზე იმავე წლის სექტემბერში.
გენერალურ მდივანს სთხოვეს, ექვსი კვირის ვადაში წარედგინა საბჭოსთვის ანგარიში არსებული მდგომარეობის შესახებ, რის შემდეგაც საბჭო განიხილავდა ვითარებას და მიიღებდა შემდგომ გადაწყვეტილებას.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1882

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1882 მიღებულია ერთხმად 2009 წლის 4 აგვისტოს გამართულ სხდომაზე.

რეზოლუცია
შეიარაღებული კონფლიქტის მონაწილე მხარეებს, რომლებიც ახორციელებენ „ბავშვთა მკვლელობასა და დასახიჩრებას და/ან გაუპატიურებას და სხვა სექსუალურ ძალადობას ბავშვების წინააღმდეგ“, დაემატება გაეროს გენერალური მდივნის მოხსენებებს შეიარაღებულ კონფლიქტებში ბავშვთა მდგომარეობის შესახებ, გაეროს უშიშროების საბჭოს მიერ ერთხმად მიღებული რეზოლუცია 1882-ის (2009) დებულებათა შესაბამისად.

გაეროს უშიშროების საბჭოს ქმედება წარმოადგენს 29 აპრილის დღის განმავლობაში მიმდინარე დებატების კულმინაციას, რა დროსაც გაეროს გენერალური მდივანი პან გი მუნი მოუწოდებდა გაეროს უშიშროების საბჭოს წევრებს „თავდასხმა განეხორციელებინათ დაუსჯელობისთვის“ და, მინიმუმ, გაეფართოებინათ უშიშროების საბჭოს კრიტერიუმები, რათა „სირცხვილის სიაში“ შეეყვანათ შეიარაღებული კონფლიქტის დროს ბავშვების წინააღმდეგ გაუპატიურებისა და სხვა სერიოზული სექსუალური ძალადობის ჩამდენი მხარეები.

კენჭისყრამდე, „სირცხვილის სიაში“, რომელიც გაეროს გენერალური მდივნის წლიური მოხსენებების დანართებში მოიპოვებოდა რეზოლუცია 1612-ის (2005) შესრულების შესახებ, მხოლოდ ის სახელმწიფო და არასახელმწიფო მხარეები სახელდებოდნენ, რომლებიც ბავშვ-ჯარისკაცებს იბირებდნენ ან ბავშვებს შეიარაღებულ კონფლიქტებში იყენებდნენ. რეზოლუცია 1612 (2005) აწესებდა მონიტორინგისა და ანგარიშგების მექანიზმს და ქმნიდა სამუშაო ჯგუფს ბავშვთა და შეიარაღებული კონფლიქტების საკითხებზე.

მოხსენებები მოიცავს ექვსი მძიმე დარღვევის აღმოფხვრის თვალსაზრისით არსებულ შესაბამისობასა და პროგრესს: ბავშვთა რეკრუტირება და გამოყენება; ბავშვთა მკვლელობა და დასახიჩრება; გაუპატიურება და სხვა მძიმე სექსუალური ძალადობა; გატაცებები; თავდასხმები სკოლებსა და საავადმყოფოებზე; და ბავშვებისთვის ჰუმანიტარული წვდომის უარყოფა. დოკუმენტი /2009/158 ჩამოთვლის 56 ასეთ მხარეს, აღნიშნულ მხარეთა შორის 19 მუდმივ დამრღვევს, რომლებიც სიაში ოთხ წელზე მეტი ხანია ფიგურირებენ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1146

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1146, მიღებული ერთხმად 1997 წლის 23 დეკემბერს, მას შემდეგ, რაც გაიხსენა კვიპროსთან დაკავშირებული ყველა რეზოლუცია, განსაკუთრებით რეზოლუციები 186 (1964), 939 (1994) და 1117 (1997), საბჭომ გააგრძელა გაეროს სამშვიდობო ძალების კვიპროსში მანდატი კიდევ ექვსი თვით, 1998 წლის 30 ივნისამდე.

კვიპროსის მთავრობა კვლავ დათანხმდა -ის კუნძულზე ყოფნის გაგრძელებას. ცეცხლის შეწყვეტის ხაზის გასწვრივ დაძაბულობა კვლავ მაღალი იყო, თუმცა სერიოზული ინციდენტების რაოდენობა შემცირდა. ასევე აღინიშნა, რომ გაიზარდა შეზღუდვები -ის გადაადგილების თავისუფლებაზე და მოლაპარაკებები ორმხრივად მისაღებ გადაწყვეტაზე კვლავ ჩიხში იყო შესული, მას შემდეგ რაც გაიმართა ორი პირდაპირი შეხვედრა კვიპროსსა და ჩრდილოეთ კვიპროსს შორის.

-ის მანდატი გაგრძელდა 1998 წლის 30 ივნისამდე. მნიშვნელოვანი იყო, რომ მხარეებს სწრაფად შეეთანხმებინათ -ის მიერ შეთავაზებული ზომები დაძაბულობის შესამცირებლად. ასევე გამოითქვა შეშფოთება სამხრეთ კვიპროსში სამხედრო ხარჯების ზრდასა და უცხოელი ჯარების რაოდენობის შემცირების ნაკლებ პროგრესთან დაკავშირებით. ამასთან დაკავშირებით საბჭომ მოუწოდა კვიპროსის რესპუბლიკას შეემცირებინა თავდაცვის ხარჯები და გაეყვანა უცხოელი ჯარები, საბოლოო მიზნად კი მთელი კუნძულის დემილიტარიზაცია დაასახელა.

არსებული მდგომარეობის მიუღებლობის კიდევ ერთხელ ხაზგასმის შემდეგ, საბჭომ მიესალმა გენერალური მდივნის კოფი ანანის განზრახვას, რომ 1998 წლის მარტში მოლაპარაკებები განეახლებინა, და ორივე კვიპროსელ ლიდერს მოუწოდა თანამშრომლობისკენ გენერალურ მდივანთან. ასევე მიესალმა ლიდერებს შორის ივლისში 1997 წელს მიღწეულ შეთანხმებას უგზო-უკვლოდ დაკარგულ პირებზე და მოუწოდა გაზრდილიყო ორკომუნალური ღონისძიებები, რათა გაუმჯობესებულიყო ურთიერთთანამშრომლობა და ნდობა ორ თემს შორის.

გენერალურ მდივან კოფი ანანს დაევალა, რომ 1998 წლის 10 ივნისამდე საბჭოსთვის წარედგინა ანგარიში ამ რეზოლუციის შესრულების შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1853

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1853
რეზოლუცია 1853 ერთხმად მიღებულია 2008 წლის 19 დეკემბერს.

რეზოლუცია
გაეროს უშიშროების საბჭომ უფლება გასცა სომალიში იარაღის ემბარგოს მონიტორინგზე პასუხისმგებელი ჯგუფის ერთი წლის ვადით განახლებას და დამატებული მანდატით მასზე დაკისრებული დამატებითი ამოცანების შესასრულებლად გადაწტყდა, რომ ჯგუფს მეხუთე ექსპერტი დამატებოდა.

გაეროს წესდების თავის საფუძველზე გაერთიანებული სამეფოს მიერ წარდგენილი რეზოლუცია 1853 (2008) ერთხმად მიიღეს. საბჭომ გადაწყვიტა, რომ 1519 (2003) რეზოლუციის საფუძველზე შექმნილი სამონიტორინგო ჯგუფი განაგრძობდა 1844 (2008) რეზოლუციის მე-3 პუნქტის „ა"-დან „გ"-მდე ქვეპუნქტებში გაწერილი ამოცანების შესრულებას,რომელმაც გააძლიერა ძალადობაგანფენილ სომალიში იარაღის ემბარგო, დამრღვევებზე სანქციების დაზუსტებითა და ემბარგოს მეთვალყურე კომიტეტის მანდატის გაფართოებით და დამატებით შეასრულებდა იმავე რეზოლუციის 23-ე პუნქტის „ა"-დან „გ"-მდე ქვეპუნქტებში გაწერილ ამოცანებს.
დღევანდელი დოკუმენტის თანახმად, სამონიტორინგო ჯგუფი ასევე აგრძელებდა ყველა იმ საქმიანობის გამოძიებას, მათ შორის საფინანსო, საზღვაო და სხვა სფეროებში, რომლებიდანაც მიღებული შემოსავალი იარაღის ემბარგოს დარღვევაზე იხარჯებოდა. გარდა ამისა, სხვა მოვალეობებთან ერთად, ჯგუფი განაგრძობდა ამ დარღვევებთან დაკავშირებული ტრანსპორტის ყველა სახეობის, მარშრუტების, საზღვაო და საჰაერო პორტების და სხვა ობიექტების გამოძიებასა და მონიტორინგს.

სამონიტორინგო ჯგუფი აგრეთვე განაგრძობდა იმ პირებისა და სუბიექტების სავარაუდო სიის დახვეწასა და განახლებას, რომლებმაც დაარღვიეს 733 (1992) რეზოლუციით პირველად დაწესებული აკრძალვები. სხვა ამოცანებთან ერთად, ჯგუფი დაეხმარებოდა იმ სფეროების განსაზღვრაში, სადაც შესაძლებელია რეგიონის სახელმწიფოთა შესაძლებლობების გაძლიერება იარაღის ემბარგოს განხორციელების ხელშეწყობის მიზნით, ასევე 1844 (2008) რეზოლუციის პირველ, მე-3 და მე-7 პუნქტებში გათვალისწინებული ღონისძიებების შესასრულებლად.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1742

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1742 ერთხმად იქნა მიღებული 2007 წლის 15 თებერვალს.

რეზოლუცია
უშიშროების საბჭომ 15 აპრილამდე გააგრძელა კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში გაეროს მისიის მანდატი და გაზარდა პერსონალის რაოდენობა.

ერთხმად მიღებული რეზოლუცია 1742 (2007) მოქმედებდა გაეროს წესდების თავის საფუძველზე. საბჭომ სთხოვა გენერალურ მდივანს, რაც შეიძლება მალე, მაგრამ არაუგვიანეს 15 მარტისა, წარედგინა ანგარიში კონგოს ხელისუფლებასთან გამართული კონსულტაციების შესახებ და მოემზადებინა რეკომენდაციები იმ ცვლილებებთან დაკავშირებით, რომლებიც საბჭომ შესაძლოა შეიტანოს -ის მანდატსა და შესაძლებლობებში.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1864

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1864, რომელიც ერთხმად იქნა მიღებული 2009 წლის 23 იანვარს, ნეპალში არსებული ვითარების შესახებ წინა რეზოლუციების — 1740 (2007), 1796 (2008) და 1825 (2008) — გახსენების შემდეგ, საბჭომ გაახანგრძლივა გაეროს მისიის ნეპალში მანდატი, რომელსაც იმავე დღეს ეწურებოდა ვადა, დამატებით ექვსი თვით, 2009 წლის 23 ივლისამდე.

დეტალები
ნეპალის მთავრობის მოთხოვნის საფუძველზე -ის მიმდინარე მანდატის გახანგრძლივებასთან შეთანხმებისას, უშიშროების საბჭომ ასევე დაამტკიცა გენერალური მდივნის, პან გი-მუნის წინადადება -ის პერსონალის ეტაპობრივი და თანდათანობითი შემცირებისა და გაყვანის შესახებ და დაეთანხმა გენერალურ მდივანს, რომ ნეპალში არსებული მონიტორინგის მოქმედი მექანიზმები ვერ შენარჩუნდებოდა განუსაზღვრელი ვადით.

საბჭომ მოუწოდა ნეპალის მთავრობას, შექმნას აუცილებელი პირობები, რათა -მა შეძლოს თავისი მისიის დასრულება მანდატის ვადის ამოწურვისას და გაეროს პერსონალმა დაიწყოს გაყვანა. საბჭომ ასევე სთხოვა გენერალურ მდივანს, არაუგვიანეს 2009 წლის 30 აპრილისა წარედგინა ანგარიში რეზოლუციის განხორციელების პროგრესის შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1507

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1507 ერთხმად იქნა მიღებული 2003 წლის 12 სექტემბერს. ერიტრეასა და ეთიოპიას შორის არსებულ ვითარებასთან დაკავშირებული ყველა რეზოლუციის, განსაკუთრებით კი 1466-ე (2003) რეზოლუციის დადასტურების შემდეგ, საბჭომ გაეროს მისიის ეთიოპიასა და ერიტრეაში მანდატი 2004 წლის 15 მარტამდე გააგრძელა.

რეზოლუცია მიღებულ იქნა მას შემდეგ, რაც გენერალურმა მდივანმა კოფი ანანმა განაცხადა, რომ ეთიოპიამ და ერიტრეამ ვერ შეძლეს პოლიტიკური დიალოგის დაწყება, რამაც „ცივი მშვიდობა“ გამოიწვია. ორივე ქვეყანა შეთანხმდა ახალი საზღვრის დემარკაციის აღიარებაზე, თუმცა ის არ განხორციელებულა.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
უშიშროების საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა მხარდაჭერა ორ ქვეყანას შორის სამშვიდობო პროცესისა და გაეროს უსაფრთხოებისა და ენერგეტიკის სამინისტროს მიერ ალჟირის შეთანხმების განხორციელებისა და ორმხრივ საზღვართან დაკავშირებით სასაზღვრო კომისიის მიერ მიღებული გადაწყვეტილების ხელშეწყობაში შეტანილი როლის მიმართ. სამშვიდობო პროცესი გადამწყვეტ ეტაპზე გადადიოდა და საბჭომ შეშფოთება გამოთქვა დემარკაციის პროცესში შეფერხებების გამო, განსაკუთრებით გაეროს უსაფრთხოებისა და ენერგეტიკის სამინისტროს ფუნქციონირების ხარჯების გამო. ასევე საბჭოს მხრიდან შეშფოთება გამოითქვა ორივე ქვეყანაში მიმდინარე ჰუმანიტარული კრიზისისა და სამშვიდობო პროცესზე მისი გავლენის გამო. საბჭომ მოითხოვა, რომ როგორც ეთიოპიას, ასევე ერიტრეას გაეროს უსაფრთხოებისა და ენერგეტიკის სამინისტროს გადაადგილების სრული თავისუფლება მიენიჭებინათ და მოუწოდა დროებითი უსაფრთხოების ზონაში შეჭრის შეწყვეტისკენ.

აქტები
რეზოლუციამ გაეროს ადამიანის უფლებათა დაცვის სამსახურის მანდატი 4200 ჯარისკაცამდე გაახანგრძლივა, რეზოლუცია 1320 (2000)-ის შესაბამისად. იგი მოუწოდებდა საზღვრის დემარკაციის დაწყებას სასაზღვრო კომისიის მიერ დაგეგმილ ვადაში. ორივე მხარეს მოუწოდეს, შეესრულებინათ ალჟირის შეთანხმებით გათვალისწინებული ვალდებულებები და ეთანამშრომლათ სასაზღვრო კომისიასთან, რათა მან შეასრულოს თავისი მანდატი. მხარეებს ასევე მოუწოდეს, ეთანამშრომლათ -სთან, დაეცვათ გაეროს პერსონალი და შეექმნათ საჰაერო დერეფანი დედაქალაქ ადის-აბებასა და ასმერას შორის, რათა ხელი შეეწყოთ ოპერაციის მუშაობისთვის და შემცირებულიყო დამატებითი ხარჯები.

საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა ორ ქვეყანას შორის დიალოგისა და მათი დიპლომატიური ურთიერთობების ნორმალიზების მნიშვნელობა, ამასთან, პროგრესის მონიტორინგი განხორციელდება. საბჭო მიესალმა დემარკაციის პროცესში შეტანილ წვლილს და მოუწოდა საერთაშორისო საზოგადოებისგან შემდგომი დახმარებისკენ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1658

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1658 — მიღებულია 2006 წლის 14 თებერვალს, მას შემდეგ, რაც საბჭომ განიხილა ჰაიტიში არსებული ვითარების შესახებ ადრე მიღებული რეზოლუციები: 1542 (2004), 1576 (2004) და 1608 (2005). საბჭომ მიიღო გადაწყვეტილება, 2006 წლის 15 აგვისტომდე გაეხანგრძლივებინა „ჰაიტიში გაეროს სტაბილიზაციის მისიის“ მოქმედების ვადა და მანდატი. .

რეზოლუცია
დაკვირვებები
რეზოლუციის პრეამბულაში უშიშროების საბჭომ დადებითად შეაფასა 2006 წლის 7 თებერვალს ჰაიტიში ჩატარებული საყოველთაო არჩევნები. საბჭო მიესალმა პოლიტიკურ პროცესში მიღწეულ პროგრესს და ხაზგასმით აღნიშნა -ის გადამწყვეტი როლი ამ მიმართულებით და დიდი მოლოდინით ელოდა ახალი პრეზიდენტის ინაუგურაციას, რადგან საბჭოს წევრებს ჰქონდათ გაცნობიერებული, რომ ახალი მთავრობის ჩამოყალიბებასთან ერთად, ჰაიტის დასახმარებლად მიმართული საერთაშორისო ძალისხმევა ახალ ეტაპზე გადავიდოდა.

საბჭოს წევრებმა განსაკუთრებული აქცენტი გააკეთეს იმაზე, რომ ჰაიტის გრძელვადიანი სტაბილურობისთვის მნიშვნელოვანია უსაფრთხოების უზრუნველყოფა, კანონის უზენაესობის დამკვიდრება, პოლიტიკური კეთილდღეობა და ეკონომიკური განვითარება. რეზოლუციის რამდენიმე პუნქტი დეტალურად განიხილავს -ის როლს ჰაიტის ხელისუფლების დახმარების პროცესში, რაც მოიცავს სახელმწიფო რეფორმების გატარებასა და ადამიანის უფლებების დაცვას, თუმცა, დოკუმენტში მკაფიოდ არის აღნიშნული, რომ ამ მიზნების მისაღწევად პასუხისმგებლობა ჰაიტელ ხალხს ეკისრება. გარდა ამისა, საბჭომ მოუწოდა საერთაშორისო ინსტიტუტებს, არ შეაჩერონ ფინანსური მხარდაჭერა და განაგრძონ ჰაიტისთვის დაპირებული დონაციების გაცემა.

აქტები
გაეროს წესდების თავის საფუძველზე მოქმედმა უშიშროების საბჭომ ოფიციალურად გააგრძელა -ის მანდატი, თანაც გამოხატა მზადყოფნა, რომ მომავალში ეს ვადა კიდევ უფრო გახანგრძლივებულიყო.
ამავე აქტებით, გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს, დაევალა მოემზადებინა ანგარიში -ის სამშვიდობო ოპერაციის შესაძლო რესტრუქტურიზაციის შესახებ. ეს რეფორმა უნდა განხორციელებულიყო ჰაიტის ახალ მთავრობასთან მჭიდრო კავშირის საფუძველზე, რათა მისიის სტრუქტურა მაქსიმალურად მორგებოდა ქვეყნის ახალ საჭიროებებს.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1097

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1097, მიღებული ერთხმად 1997 წლის 18 თებერვალს, მას შემდეგ, რაც გამოთქვა შეშფოთება აფრიკის დიდი ტბების რეგიონის მდგომარეობასთან და ლტოლვილებისა და იძულებით გადაადგილებული პირების უსაფრთხოებასთან დაკავშირებით, საბჭომ მხარი დაუჭირა ხუთპუნქტიან სამშვიდობო გეგმას აღმოსავლეთ ზაირის (დღევანდელი კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკა) მდგომარეობის მოსაგვარებლად.

უშიშროების საბჭომ ხაზგასმით აღნიშნა რეგიონის ყველა ქვეყნის ვალდებულება დაიცვან საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართალი და ასევე აუცილებლობა, რომ ქვეყნებმა პატივი სცენ ერთმანეთის სუვერენიტეტსა და ტერიტორიულ მთლიანობას და თავი შეიკავონ ერთმანეთის შიდა საქმეებში ჩარევისგან.

აღმოსავლეთ ზაირისთვის ხუთპუნქტიანი სამშვიდობო გეგმა, რომელიც ასახულია გენერალური მდივნის კოფი ანანის წერილში, დამტკიცდა შემდეგნაირად:

საომარი მოქმედებების დაუყოვნებელი შეწყვეტა;
დაქირავებული მებრძოლებისა და სხვა უცხო ძალების გაყვანა;
ზაირისა და რეგიონის სხვა სახელმწიფოების სუვერენიტეტისა და ტერიტორიული მთლიანობის პატივისცემა;
ლტოლვილებისა და იძულებით გადაადგილებული პირების დაცვა და უსაფრთხოება, მათ შორის ჰუმანიტარულ დახმარებაზე წვდომა;
კონფლიქტის პოლიტიკური დიალოგით გადაწყვეტა და დიდი ტბების რეგიონში მშვიდობისა და უსაფრთხოების შესახებ საერთაშორისო კონფერენციის მოწვევა.

ბოლოს, ყველა მთავრობა და დაინტერესებული მხარე მოწოდებული იქნა, რომ ითანამშრომლონ გაეროსა და აფრიკის ერთობის ორგანიზაციის ერთობლივ სპეციალურ წარმომადგენელთან დიდი ტბების რეგიონისთვის, მოჰამედ საჰნუნთან, რათა მიღწეულ იქნას მშვიდობა რეგიონში.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1508

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1508, მიღებულია 2003 წლის 19 სექტემბერს, სიერა-ლეონეში არსებულ მდგომარეობასთან დაკავშირებული ყველა წინა რეზოლუციის გახსენების შემდეგ, საბჭომ გააგრძელა გაეროს მისიის სიერა-ლეონეში მანდატი ექვსი თვით, 2004 წლის 31 მარტამდე.

რეზოლუციაში ნათქვამია, რომ სიერა-ლეონის სტაბილურობა დამოკიდებულია მეზობელი ლიბერიის მდგომარეობაზე. იმავე დღეს უშიშროების საბჭომ მიიღო რეზოლუცია 1509 (2003), რომლითაც დაარსდა გაეროს მისია ლიბერიაში.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
გაეროს უშიშროების საბჭომ დადებითად შეაფასა სიერა-ლეონეში უსაფრთხოების მდგომარეობის სტაბილიზაცია და აღნიშნა, რომ ქვეყნის სტაბილურობა ლიბერიაში მიმდინარე მეორე სამოქალაქო ომით განსაზღვრული მდგომარეობით იქნებოდა განპირობებული. საბჭომ ხაზი გაუსვა მთელი სიერა-ლეონეს მასშტაბით, მათ შორის ალმასის საბადოებზე, ხელისუფლების დამყარების მნიშვნელობას, ასევე ყოფილი კომბატანტების რეინტეგრაციას,ლტოლვილებისა და შიდა იძულებით გადაადგილებულ პირთა დაბრუნებას და ადამიანის უფლებებისა და კანონის უზენაესობის დაცვას.

ქმედებები
-ის მანდატის დამატებით ექვსი თვით გაგრძელებასთან ერთად, საბჭომ მადლობა გადაუხადა ძალებში მონაწილე ქვეყნებს და -ს, რეზოლუცია 1436-ის (2002) და რეზოლუცია 1492-ის (2003) შესაბამისად ძალების შემადგენლობის, სიდიდისა და განლაგების კორექტირებისათვის.

რეზოლუციაში ხაზგასმულია, რომ სიერა-ლეონეს მთავრობის ადმინისტრაციული შესაძლებლობების განვითარება გრძელვადიანი მშვიდობისათვის აუცილებელი პირობაა. ასევე მოუწოდეს მთავრობას გაეძლიერებინა კონტროლი ალმასის მოპოვებაზე.

ამასთანავე, საბჭომ შეშფოთება გამოთქვა სიერა-ლეონეს სპეციალური სასამართლოს მძიმე ფინანსური მდგომარეობის გამო და ქვეყნებს სთხოვა, სათანადო დახმარება გაეწიათ სასამართლოსათვის.

მდინარე მანოს კავშირის პრეზიდენტებს მოუწოდეს განეახლებინათ დიალოგი და შეესრულებინათ რეგიონული მშვიდობისა და უსაფრთხოების განმტკიცებისაკენ მიმართული ვალდებულებები.

საბჭომ დადებითად შეაფასა დასავლეთ აფრიკის ქვეყნების ეკონომიკური გაერთიანების ძალების განლაგებას ლიბერიაში -ის მხარდაჭერით.

მოითხოვეს, რომ ლიბერიაში შეიარაღებულ დაჯგუფებებს შეეწყვიტათ სიერა-ლეონეში შეჭრა, ხოლო სიერა-ლეონეს შეიარაღებულ ძალებს და -ს მოუწოდეს საზღვრის პატრულირება განეხორციელებინათ. და ბოლოს, გაეროს გენერალურ მდივანს დაევალა სიერა-ლეონეში არსებულ მდგომარეობაზე მუდმივი ზედამხედველობის განხორციელება.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1300

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1300 ერთხმად მიიღეს 2000 წლის 31 მაისს. მას შემდეგ, რაც საბჭომ განიხილა გენერალური მდივნის, კოფი ანანის ანგარიში გაეროს დაშორიშორების დამკვირვებელთა ძალების შესახებ, მან გააგრძელა მათი მანდატი კიდევ ექვსი თვით, 2000 წლის 30 ნოემბრამდე.

რეზოლუციამ მოუწოდა დაინტერესებულ მხარეებს დაუყოვნებლივ აღესრულებინათ 338-ე რეზოლუცია (1973) და დაავალა გენერალურ მდივანს, წარედგინა ანგარიში ვითარების შესახებ ამ პერიოდის ბოლოს.

გენერალური მდივნის ანგარიშში, რომელიც „“-ის შესახებ წინა რეზოლუციის საფუძველზე მომზადდა, აღინიშნა, რომ ვითარება ისრაელსა და სირიას შორის მშვიდი იყო და სერიოზულ ინციდენტებს ადგილი არ ჰქონია. თუმცა, იქვე ხაზგასმული იყო, რომ ახლო აღმოსავლეთში არსებული ზოგადი მდგომარეობა კვლავ სახიფათო რჩებოდა მანამ, სანამ საბოლოო შეთანხმება არ იქნებოდა მიღწეული. დამკვირვებელთა ძალები თანამშრომლობდნენ წითელი ჯვრის საერთაშორისო კომიტეტთან, რათა უზრუნველეყოთ საფოსტო კავშირი და ადამიანების უსაფრთხო გადაადგილება დაშორიშორების ზონაში. ამავდროულად, სერიოზულ შეშფოთებას კვლავ იწვევდა აღნიშნულ ზონაში არსებული ნაღმების ველები.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1921

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1921 მიღებულია ერთხმად 2010 წლის 12 მაისს. 1740 (2007), 1796 (2008), 1825 (2008), 1864 (2009), 1879 (2008) და 1909 (2009) რეზოლუციების გათვალისწინებით, უშიშროების საბჭომ ნეპალში გაეროს მისიის მანდატი 2010 წლის 15 სექტემბრამდე გაახანგრძლივა და ხაზი გაუსვა აღნიშნული თარიღისთვის გაეროს ნეპალის მისიის გაყვანის ღონისძიებების საჭიროებას.

უშიშროების საბჭომ გაიხსენა ნეპალის მთავრობასა და ნეპალის ერთიან კომუნისტურ პარტიას (მაოისტური) შორის დადებული ყოვლისმომცველი სამშვიდობო შეთანხმება და გამოხატა მხარდაჭერა აღნიშნული შეთანხმების მიმართ. შეშფოთება გამოიწვია იმ გარემოებამ, რომ ახალი კონსტიტუციის მიღების ვადად 2010 წლის 28 მაისი დადგინდა, თუმცა ნეპალის მთავრობამ და ნეპალის ერთიანმა კომუნისტურმა პარტიამ (მაოისტური) კონსენსუსს ვერ მიაღწიეს და ვერც ნეპალის პირველი დამფუძნებელი ასამბლეის ვადის გახანგრძლივება მოახერხეს. ნეპალის მხარეები გაეროსთან თანამშრომლობდნენ იარაღის მონიტორინგისა და არაკვალიფიციური არმიის პერსონალის დემობილიზაციის სფეროებში.

ნეპალის მთავრობის თხოვნით, გაეროს ნეპალის მისიის მანდატი კიდევ ოთხი თვით გაგრძელდა, რაც მანდატის ზოგიერთი ასპექტის დასრულებასა და მიმდინარე ვერიფიკაციის პროცესს ითვალისწინებდა. ნეპალის მხარეებს მოუწოდეს, სამშვიდობო პროცესის მხარდასაჭერად სრულად გამოეყენებინათ გაეროს ნეპალის მისია . საბჭომ აღიარა, რომ აღნიშნული ზომები თავდაპირველად მოკლევადიანი და არა გრძელვადიანი გადაწყვეტებისთვის ჩაფიქრდა და მოუწოდა გაეროს ნეპალის მისიას მომზადების დაწყება.

ნეპალის მთავრობასა და ნეპალის ერთიან კომუნისტურ პარტიას (მაოისტური) მოუწოდეს მაოისტური არმიის პერსონალის ინტეგრაციისა და რეაბილიტაციის გრაფიკის განხორციელებისკენ, გაეროს პერსონალის უსაფრთხოების უზრუნველყოფისკენ და გრძელვადიანი გადაწყვეტილების გარდამავალი პროცესის გაგრძელებისკენ, რათა ნეპალს დემოკრატიული მომავლისკენ სვლის შესაძლებლობა მიეღო. გაერთიანებული სამეფოს მიერ მომზადებული რეზოლუცია დასრულდა გაეროს გენერალური მდივნის პან გი მუნის თხოვნით, 2010 წლის 1 სექტემბრამდე წარედგინა ანგარიში აღნიშნული რეზოლუციის შესრულების შესახებ.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1889

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1889 ერთხმად იქნა მიღებული 2009 წლის 5 ოქტომბერს.

რეზოლუცია
უშიშროების საბჭომ მოუწოდა ფართო სპექტრის ზომების მიღებას, რათა გაძლიერებულიყო ქალთა მონაწილეობა მშვიდობის პროცესების ყველა ეტაპზე, განსაკუთრებული ყურადღებით იმ პერიოდზე, რომელიც დგება სამშვიდობო შეთანხმებების მიღწევის შემდეგ, როცა დაიწყო ამ საკითხზე ინტენსიური, მთელი დღის განმავლობაში მიმდინარე განხილვა.

რეზოლუცია 1889 (2009) ერთხმად მიღების გზით, საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა თავისი მნიშვნელოვანი 2000 წლის რეზოლუცია 1325 თემაზე „ქალები, მშვიდობა და უსაფრთხოება“ და დაგმო კონფლიქტისა და პოსტკონფლიქტურ სიტუაციებში ქალთა მიმართ მიმდინარე სექსუალური ძალადობა. მან მოუწოდა წევრ სახელმწიფოებს, გაეროს ორგანოებს, დონორებსა და სამოქალაქო საზოგადოებას, უზრუნველეყოთ ქალთა დაცვისა და გაძლიერების საკითხების გათვალისწინება პოსტკონფლიქტური საჭიროებების შეფასებისა და დაგეგმვის პროცესში, აგრეთვე მათი ასახვა შემდგომ დაფინანსებასა და პროგრამებში.

საბჭომ ასევე მოუწოდა ყველას, ვინც ჩართულია განიარაღების, დემობილიზაციისა და რეინტეგრაციის პროგრამების დაგეგმვაში, განსაკუთრებული ყურადღება მიექციათ შეიარაღებულ ჯგუფებთან დაკავშირებული ქალებისა და გოგონების საჭიროებებისთვის, ასევე მათი შვილების საჭიროებებისთვის.

რეზოლუციის მიხედვით, საბჭომ სთხოვა გენერალურ მდივანს, 12 თვის ვადაში წარედგინა ანგარიში, რომელიც ფოკუსირებული იქნებოდა ქალებზე პოსტკონფლიქტურ სიტუაციებში, და უზრუნველეყო თანამშრომლობა გენერალური მდივნის სპეციალურ წარმომადგენელს ბავშვებისა და შეიარაღებული კონფლიქტის საკითხებზე და სპეციალურ წარმომადგენელს შეიარაღებულ კონფლიქტებში სექსუალური ძალადობის საკითხებზე, რომლის დანიშვნაც მოთხოვნილი იყო წინა კვირის რეზოლუციით 1888 (2009).

„კონფლიქტის დასრულებამ არ უნდა გამოიწვიოს ქალებისა და გოგონების მარგინალიზაცია და მათი სტერეოტიპულ როლებზე დაქვეითება“, — განაცხადა გაეროს გენერალური მდივნის მოადგილემ აშა-როუზ მიგირომ, როცა მან გენერალური მდივნის, ბან კი-მუნის სახელით გახსნა განხილვა.