რუბიკი ქალაქი

რუბიკი ( ქალაქი) — ქალაქი ჩრდილოეთ ალბანეთში.

მდებარეობს ეროვნულ გზატკეცილზე. 2015 წლის ადგილობრივი მთავრობის რეფორმისას გახდა მირდიტეს მუნიციპალიტეტის ქვედანაყოფი. 2023 წლის აღწერის მონაცემებით, მოსახლეობა შეადგენს 2,550-ს.
მუნიციპალური ერთეული შედგება რუბიკის ქალაქისგან, რომელიც მის ცენტრშია და თერთმეტი პერიფერიული სოფლისგან: ფანგი, კატუნდ ი ვიეტერი, ბულშიზე, რასფიკი, ფიერზე, მუნაზი, რრეია ე ველეს, ლივადჰეზა, ვაუ შკიეზე, რრეთი ი ეპერმი, ბულგერი და რრეია ე ზეზე. ქალაქშ მდებარეობს მე-12 საუკუნის რუბიკის მონასტერი.

დემოგრაფია
2006 წლის მონაცემებით, რუბიკის მუნიციპალიტეტის იურისდიქციაში ცხოვრობს 2277 ოჯახი ანუ 8094 ადამიანი. ამ 2277 ოჯახიდან დაახლოებით 1070 ცხოვრობს რუბიკის ცენტრალურ ქალაქში, რაც შეადგენს დაახლოებით 3736 ადამიანს. დარჩენილი 53% მოსახლეობისა, ანუ 1207 ოჯახი 4358 ადამიანით, ცხოვრობს რუბიკის მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციულ ტერიტორიაზე არსებულ თერთმეტ სოფელში. რუბიკის ყველა ოჯახი ეთნიკურად ალბანელია და საუბრობს ალბანური ენის გეგური დიალექტით.

კულტურა
რუბიკის მონასტერი პირველი შენობაა რუბიკში, რომელსაც მოგზაური შენიშნავს, როდესაც ფან მდინარის გასწვრივ მიემართება. რუბიკის პატარა თემზე მაღლა აღმართული, ფრანცისკანული მონასტერი თეთრ კლდეზეა აგებული, თითქოს აკვირდება ქალაქის ყოველდღიურ საქმიანობას. ეკლესია წარმოადგენს იესო ქრისტეს ამაღლებას მისი 40-დღიანი დაბრუნების შემდეგ აღდგომის შემდეგ. რუბიკის ბენედიქტინელებმა მოგვიანებით ეკლესია გადასცეს ალბანეთის ფრანცისკანურ ორდენს დაახლოებით 1217 წელს ვანდალი თურქული არმიების მიერ მრავალი მიწისა და ეკლესიის განადგურების გამო. მხოლოდ ხუთი ფრანცისკანული კონვენტი გადარჩა იმდროინდელ თურქულ თავდასხმებს: სებასტეს (კურბინი), ლეჟეს, რუბიკის, მამლის და ბიშთი ი მუჟლიტის (დურესი), რომლებშიც სულ 40-ზე მეტი ბერი იყო. ფრანცისკანელებმა, რომლებიც უარს ამბობდნენ მიეღოთ ორდენის განცდილი კატასტროფები, დააარსეს შვიდი ჰოსპისი (სპეციალური საცხოვრებელი მისიონერების თავშესაფრისთვის), რომელთაგან მეორე დაარსდა რუბიკში მე-16 საუკუნეში და პასუხისმგებელი იყო ფანის, კთელეს, სელიტეს, ლურეს და ციდჰენის მოსახლეობაზე.
მე-17 საუკუნის განმავლობაში რუბიკის ფრანცისკანელები აქტიურები იყვნენ ძალიან ფართო გეოგრაფიულ რეგიონში, რომელიც მოიცავდა მისიონერების ფართო ქსელს. ტერიტორიის სრული რესტავრაცია განხორციელდა მე-19 საუკუნეში მრავალი რელიგიური ინსტიტუტის გახსნისა და მრავალი ეკლესიის რეორგანიზაციის საშუალებით ორი მთავარი ცენტრით: ტრაშანის ფრანცისკანული კონვენტი 1882 წელს და ნოვიციატის ფრანცისკანული კონვენტი (მდებარე რუბიკში) 1898 წელს. როგორც თეოლოგიისა და ფილოსოფიის ცენტრები, იმავდროულად მნიშვნელოვანი იყო საგანმანათლებლო ცენტრები, სადაც ისწავლებოდა ბერძნულ-რომაული ლიტერატურა და ფილოსოფია. რელიგიური კომპლექსი, რომელიც შედგებოდა ეკლესიისგან, სარკმლისგან, ჰოსპისებისა და კოლეჯისგან, აშენდა უნიკალური არქიტექტურითა და გრაფიკული მხატვრული წარმოდგენით (ფრესკები), რომელიც თითქმის მთლიანად განადგურდა კომუნისტური ხელმძღვანელობის მიერ 1967 წელს ენვერ ჰოჯას დიქტატურის დროს.
კომუნიზმის დაცემისა და დემოკრატიული სახელმწიფოს აღდგენის შემდეგ ალბანეთში დაიწყეს ეროვნული კულტურული ძეგლების რესტავრაცია და დაცვა. კათოლიკურა ეკლესიამ ალბანეთის მთავრობასთან თანამშრომლობით აღადგინა რუბიკის ამაღლების ეკლესიის კედლები, ფრესკები ამჟამად რესტავრირდება იტალიაში.
ბოლო წლებში მრავალი ემიგრანტი ბრუნდება სახლში და დაიწყო სასტუმროებისა და რესტორნების მშენებლობა, სადაც წარმოდგენილია ადგილობრივი ტრადიციები.. კატუნდ ი ვიეტერის სოფელი ნელ-ნელა ხდება მნიშვნელოვანი ტურისტული დანიშნულების ადგილი რუბიკში და ზოგადად მირდიტეს რეგიონში.

სპორტი
ქალაქის საყვარელი სპორტია ფეხბურთი. მთავარი ფეხბურთის გუნდია .