გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1314

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1314 ერთხმად იქნა მიღებული 2000 წლის 11 აგვისტოს, ბავშვებისა და შეიარაღებული კონფლიქტის შესახებ 1261 (1999) და სხვა რეზოლუციების, მათ შორის 1265 (1999), 1296 (2000) და 1306 (2000) გახსენების შემდეგ. საბჭომ შეშფოთება გამოთქვა კონფლიქტის ბავშვებზე ზემოქმედებისა და ბავშვი ჯარისკაცების გამოყენების გამო და გამოხატა მზადყოფნა, გაეროს წესდებით გათვალისწინებული შემდგომი ზომები განიხილოს შეიარაღებულ კონფლიქტში ბავშვების სიტუაციებთან დაკავშირებით.

იმავე თემაზე 1261-ე რეზოლუციისგან განსხვავებით, 1314-ე რეზოლუციამ დაადგინა უფრო მიზანმიმართული ზომები ბავშვების დასაცავად კონფლიქტის დროს და მის შემდეგ.

რეზოლუცია
დაკვირვებები
2000 წლის 25 მაისს გენერალურმა ასამბლეამ მიიღო შეიარაღებულ კონფლიქტში ბავშვების მონაწილეობის შესახებ დამატებითი ოქმი. უშიშროების საბჭომ ხაზი გაუსვა ყველა მხარის მიერ საერთაშორისო სამართლის პრინციპების დაცვის აუცილებლობას, მათ შორის გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის წესდებაში, ბავშვთა შრომის ყველაზე უარესი ფორმების კონვენციაში, საერთაშორისო სისხლის სამართლის სასამართლოს რომის წესდებასა და ოტავას ხელშეკრულებაში მოცემულ პრინციპებს. ასევე მიმდინარეობდა რეგიონული ინიციატივები.

აქტები
უშიშროების საბჭომ კიდევ ერთხელ დაგმო შეიარაღებული კონფლიქტის დროს ბავშვების განზრახ მიზანმიმართული თავდასხმები და ასეთი კონფლიქტის ბავშვებზე ზემოქმედება. ყველა სახელმწიფოს პასუხისმგებლობა იყო დაესრულებინა გენოციდის, კაცობრიობის წინააღმდეგ ჩადენილი დანაშაულებისა და ომის დანაშაულების ჩამდენი პირების დაუსჯელობა. შეიარაღებულ კონფლიქტში ჩართულ ყველა მხარეს მოუწოდეს, დაეცვათ საერთაშორისო სამართალი, განსაკუთრებით ჟენევის კონვენციებისა და დამატებითი ოქმების, გაეროს ბავშვის უფლებათა კონვენციისა და დამატებითი ოქმის მიმართ.

კონფლიქტში ჩართულ მხარეებს მოუწოდეს, დაიცვან და დაეხმარონ ლტოლვილებსა და იძულებით გადაადგილებულ პირებს, განსაკუთრებით ქალებსა და ბავშვებს, და ხელი შეუწყონ ჰუმანიტარული დახმარების გაწევას. საბჭომ შეშფოთება გამოთქვა ბუნებრივი რესურსებით უკანონო ვაჭრობასა და შეიარაღებულ კონფლიქტს, ასევე იარაღით უკანონო ვაჭრობასა და შეიარაღებულ კონფლიქტს შორის კავშირთან დაკავშირებით; ამასთან მიმართებაში, მან გამოაცხადა შემდგომი ზომების განხილვის განზრახვა. მშვიდობიანი მოსახლეობის, მათ შორის ბავშვების განზრახ მიზანში ამოღება საერთაშორისო ჰუმანიტარული და ადამიანის უფლებათა სამართლის დარღვევას წარმოადგენს.

რეზოლუცია მოუწოდებდა ბავშვთა დაცვის დებულებების გათვალისწინებას, მათ შორის ბავშვი ჯარისკაცების განიარაღებას, დემობილიზაციასა და რეინტეგრაციას, ასევე ბავშვთა დაცვის მრჩევლების ჩართვას სამშვიდობო ოპერაციებში. განსაკუთრებული ყურადღება დაეთმო კონფლიქტით დაზარალებული გოგონების დაუცველობას. საბჭომ კიდევ ერთხელ გაიმეორა თავისი პოზიცია, რომ ბავშვებს უნდა ჰქონდეთ წვდომა ძირითად მომსახურებაზე კონფლიქტის და კონფლიქტის შემდგომ პერიოდებში. მან ასევე გამოთქვა მზადყოფნა, გაითვალისწინოს გაეროს წესდების 41-ე მუხლის შესაბამისად მიღებული ზომების ბავშვებზე გაუთვალისწინებელი შედეგები.

საბჭო მიესალმა რეგიონული და სუბრეგიონული ორგანიზაციების ინიციატივებს შეიარაღებული კონფლიქტის დროს ბავშვების დასაცავად და მოუწოდა:
(ა)განიხილონ ბავშვთა დაცვის განყოფილებების შექმნა;
(ბ)განიხილონ ბავშვთა დაცვის პერსონალის ჩართვა მათ სამშვიდობო და საველე ოპერაციებში;
(გ)განახორციელონ ინიციატივები ბავშვებისთვის საზიანო საზღვრისპირა აქტივობების შესაჩერებლად;
(დ)შეიარაღებული კონფლიქტის დროს ბავშვების სასარგებლოდ რესურსების გამოყოფა;
(ე)ბავშვთა დაცვის ყველა პოლიტიკასა და პროგრამაში გენდერული პერსპექტივის ჩართვა;
(ვ)განიხილონ რეგიონული ინიციატივები ბავშვი ჯარისკაცების აკრძალვის სრული განხორციელების მიმართულებით.

ყველა ქვეყანას მოუწოდეს, ეძებონ გატაცებული ბავშვების გათავისუფლების გზები და წაახალისონ ახალგაზრდების ჩართვა სამშვიდობო ინიციატივებში. და ბოლოს, გენერალურ მდივანს, კოფი ანანს, სთხოვეს გაეგრძელებინა თავისი ანგარიშები და 2000 წლის 31 ივლისამდე წარედგინა ანგარიში მიმდინარე რეზოლუციისა და 1261 რეზოლუციის შესრულების შესახებ.