iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ლუი ჟოზეფი (კონდეს პრინცი)

ლუი ჟოზეფ დე ბურბონ-კონდე (; დ. 9 აგვისტო, 1736 — გ. 13 მაისი, 1818) — ბურბონთა დინასტიის კონდეს შტოს წარმომადგენელი. კონდეს პრინც ლუი ანრი -ისა და მისი მეორე ცოლის, კაროლინა ჰესენ-როტენბურგელის ერთადერთი შვილი. კონდეს პრინცი 1740-1818 წლებში.

ბიოგრაფია
ლუი ჟოზეფი დაიბადა 1736 წლის 9 აგვისტოს პარიზში. იგი იყო კონდეს პრინც ლუი ანრი -ისა და მისი მეორე მეუღლის, კაროლინა ჰესენ-როტენბურგელის ერთადერთი შვილი. 1758 წლიდან იგი ხდება საფრანგეთის გენერალური შტატების წევრი და აქტიურად ერთვება შვიდწლიან ომში, სადაც მან დიდი გამარჯვებები მოიპოვა გრიუნინგენსა და იოჰანისბერგში. მოგვიანებით იგი ბურგუნდიის გუბერნატორი გახდა. 1764 წლიდან მან დაიწყო ბურბონთა სასახლის გადიდება და დაანგრია კონდეს სასახლე, მის ადგილას კი ოდეონის თეატრი ააგო. ასევე მან ჩაუტარა რესტავრაცია შანტილის შატოს.

1780 წელს დაინიშნა ლუი -ის გენერალ-პოლკოვნიკად. მიუხედავად იმისა, რომ იგი თავად ლიბერალი იყო, სამსახურისა და წარმომავლობის გამო ეწინააღმდეგებოდა საფრანგეთში მიმდინარე რევოლუციის იდეოლოგიასა და 1789 წელს ბასტილიის ციხის აღების ფაქტს. საფრანგეთის რევოლუციის დაწყებასთან ერთად მან შვილებთან ერთად დატოვა საფრანგეთი და ჯერ ჰოლანდიაში, შემდეგ კი იტალიაში გაიქცა. მისი არ ყოფნით ისარგებლეს რევოლუციონერებმა და მას მთელი ქონება ჩამოართვეს. მისი მეთაურობით, გერმანიის ქალაქ ვორმსში მალევე შეიქმნა "საფრანგეთიდან დევნილი ფრანგების არმია". მათ მალევე დაუჭირეს მხარი უცხოელმა კოალიციონერებმაც. 1795 წელს იგი ინგლისელებთან ერთად რაინში, ხოლო 1797 წელს ავსტრიელებთან პფალცში ებრძოდა ფრანგ რევოლუციონერებს, რომლებთან დამარცხების შემდეგაც მან კამპოფორმიოს ზავი დადო და რუსეთში გაიქცა.

მიუხედავად იმისა, რომ რევოლუციონერთა წინააღმდეგ იგი გმირულად იბრძოდა ვიზემბურგში, აგენუსა და ბენტიემში, 1800 წელს მისი არმია დაიშალა, რის გამოც იგი იძულებული გახდა ბრიტანეთში გაქცევით ეშველა თავისთვის. იგი ლონდონიდან აწარმოებდა საიდუმლო მიმოწერას საფრანგეთში დარჩენილ მონარქისტებთან, თუმცა რევოლუციონერებმა მათი წერილები იპოვეს და მონარქისტები სიკვდილით დასაჯეს.

1814 წელს საფრანგეთში ბურბონთა რესტავრაციის შემდეგ ლუი ჟოზეფი სამშობლოში დაბრუნდა და ლუი -ის კარზე მაღალი თანამდებობაც მიიღო. იგი გარდაიცვალა 1818 წლის 13 მაისს, 81 წლის ასაკში.

შვილები
მარი (1755-1759), მადმუაზელ დე ბურბონი, გარდაიცვალა მცირეწლოვანი;
ლუი ანრი (1756-1830), კონდეს პრინცი, ცოლად შეირთო ბატილდა ორლეანელი, რომელთანაც შეეძინა ერთი ვაჟი, ენგიენის ჰერცოგი ლუი ანტუანი;
ლუიზ ადელაიდა (1757-1824), რემირემონტის აბატისა, გარდაიცვალა გაუთხოვარი;
რომან ძნელაძე

რომან მიხეილის ძე ძნელაძე (დ. 12 აპრილი, 1933, თბილისი, საქართველოს სსრ, სსრკ — გ. 11 აპრილი, 1966, თერჯოლა, საქართველოს სსრ, სსრკ) — ქართველი ბერძნულ-რომაული სტილით მოჭიდავე. 1956 წლის მელბურნის ოლიმპიური თამაშების ბრინჯაოს პრიზიორი. საბჭოთა კავშირის ჩემპიონი. საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატი (1956).სსრკ ჩემპიონატის ბრინჯაოს პრიზიორი( 1952), საქართველოს ჩემპიონი (1952).

ბიოგრაფია
ჭიდაობით 1948 წელს დაკავდა მწვრთნელ ნ. გ. აკოფავასთან. პირველი წარმატება მოიპოვა 1952 წელს, როდესაც საქართველოს ჩემპიონატი მოიგო. ამავე წელს სსრ კავშირის ჩემპიონატზე მესამე ადგილი დაიკავა.

1956 წელს მოიგო საბჭოთა კავშირის ხალხთა სპარტაკიადა — შეჯიბრება, რომელსაც სსრ კავშირის ჩემპიონატის სტატუსი ჰქონდა, რა დროსაც, ფინალურ ორთაბრძოლაში დაამარცხა 1952 წლის ოლიმპიური ჩემპიონი იაკობ პუნკინი და მოხვდა ოლიმპიურ გუნდში.

1956 წლის 1 სექტემბერს სპორტის განვითარების საქმეში აქტიური მონაწილეობისა და სსრ კავშირის 1956 წლის ხალხთა სპარტაკიადაზე მაღალი სპორტული მიღწევებისათვის დაჯილდოვდა საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის საპატიო სიგელით.

1956 წლის მელბურნის ოლიმპიურ თამაშებზე იბრძოდა 62 კგ-მდე წონით კატეგორიაში. გამარჯვებული განისაზღვრა საჯარიმო ქულების მინიმალური რაოდენობით: სუფთა მოგებისათვის (ტუშე) საჯარიმო ქულები არ დაირიცხა, მსაჯების გადაწყვეტილებით გამარჯვებისთვის ერთი საჯარიმო ქულის დარიცხვა მოხდა; ნებისმიერი დამარცხებისათვის დაირიცხა 3 საჯარიმო ქულა. სპორტსმენი, რომელიც 5 საჯარიმო ქულას დააგროვებდა, ტოვებდა ტურნირს. ძნელაძე დაჯილდოვდა ბრინჯაოს მედალით.

მიღებული აქვს მედალი შრომითი წარჩინებისათვის.

დაიღუპა ავტოკატასტროფაში, აგრეთვე მოჭიდავე ავთანდილ ქორიძესთან ერთად. დარჩა მეუღლე, ნელი ძნელაძე რომელთანაც 9 წელი გაატარა და ჰყავდა ორი შვილი.
ენოტი (გვარი)

ენოტი — მტაცებელ ძუძუმწოვართა გვარი ენოტისებრთა ოჯახისა. აერთიანებს 3 ან 4 სახეობას და მათ ქვესახეობებს. მათი სხეულის სიგრძეა 50–100 სმ, კუდისა — 20–41 სმ, იწონიან 4,6–15,9 კგ-ს. როგორც წესი, მამალი დედალზე დიდი ზომისაა. ბუნებაში შესაძლებელია 16 წლამდე იცოცხლოს, მაგრამ ჩვეულებრივ ბევრად ნაკლებს ცოცხლობენ. სიკვდილიანობის მთავარი მიზეზებია ადამიანი (ნადირობა, ხაფანგების დაგება, მანქანები) და შიმშილობა.

ერთ-ერთი სახეობა, ჩვეულებრივი ენოტი ზოგჯერ საქართველოშიც (ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტი) გვხვდება.
იოჟეფ ბეცა

იოჟეფ ბეცა (; ; დ. 6 ნოემბერი, 1929, მუკაჩევო, ჩეხოსლოვაკია — გ. 24 თებერვალი, 2011, მუკაჩევო, უკრაინა) — უნგრული წარმოშობის უკრაინელი და საბჭოთა ფეხბურთელი და მწვრთნელი. თამაშობდა ნახევარმცველის პოზიციაზე. საბჭოთა კავშირის სამგზის (1955, 1956, 1958) ბრინჯაოს პრიზიორი და საბჭოთა კავშირის თასის (1955) მფლობელი მოსკოვის „ცდსა“-ს შემადგენლობაში. 1956 წლის ოლიმპიური ჩემპიონი საბჭოთა კავშირის ოლიმპიური ნაკრების შემადგენლობაში. საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატი (1991). რუსეთის სფსრ-ის (1966) და სომხეთის სსრ-ის (1980) დამსახურებული მწვრთნელი.

სანაკრებო კარიერა
იოჟეფ ბეცამ ერთი საერთაშორისო ამხანაგური შეხვედრა ჩაატარა საბჭოთა კავშირის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში საფრანგეთის ეროვნული ნაკრების წინააღმდეგ. მატჩი 1955 წლის 23 ოქტომბერს, მოსკოვში — „დინამოს“ ცენტრალურ სტადიონზე გაიმართა და მას 54 ათასი ფეხბურთის ადგილობრივი გულშემატკივარი დაესწრო. ანგარიში სტუმრებმა გახსნეს, ბურთი შეხვედრის 29-ე წუთზე ლეგენდარულმა ფრანგმა ფეხბურთელმა რაიმონ კოპამ გაიტანა. პირველი ტაიმის დამთავრებამდე ორი წუთით ადრე ედუარდ სტრელცოვმა წონასწორობა აღადგინა. მეორე ტაიმის დასაწყისშივე ნიკიტა სიმონიანმა დააწინაურა მასპინძელთა გუნდი, თუმცა შეხვედრის 63-ე წუთზე როჟე პიანტონის მიერ გატანილმა საპასუხო გოლმა მატჩის საბოლოო ანგარიში (2–2) დააფიქსირა.

ასევე, ერთი შეხვედრა ჩაატარა საბჭოთა კავშირის ოლიმპიური ნაკრების შემადგენლობაში ინდონეზიის ოლიმპიური ნაკრების წინააღმდეგ. მატჩი 1956 წლის 29 ნოემბერს, მელბურნში — ოლიმპიური პარკის სტადიონზე გაიმართა და მას 3228 ფეხბურთის ადგილობრივი გულშემატკივარი დაესწრო. შეხვედრა ფრედ (0–0) დასრულდა.

მიღწევები
საკლუბო
ცდსა მოსკოვი
საბჭოთა კავშირის ჩემპიონატი
ბრინჯაოს პრიზიორი: 1955, 1956
საბჭოთა კავშირის თასი
თასის მფლობელი: 1955
ცსკ მო მოსკოვი
საბჭოთა კავშირის ჩემპიონატი
ბრინჯაოს პრიზიორი: 1958

სანაკრებო
სსრ კავშირის ოლიმპიური ნაკრები
ოლიმპიური ჩემპიონი: 1956

ინდივიდუალური
საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატი: 1991 № 3822

სამწვრთნელო
სკა დონის როსტოვი
საბჭოთა კავშირის ჩემპიონატი
ვიცე-ჩემპიონი: 1966
საბჭოთა კავშირის თასი
ფინალისტი: 1971
საქართველოს სახელმწიფო ჯილდოები

საქართველოს სახელმწიფო ჯილდოები — ჯილდოები, რომლებიც გაიცემა ქართული სახელმწიფოს მიერ მის წინაშე განსაკუთრებული დამსახურებებისთვის. საქართველოს სახელმწიფო ჯილდოებს, მათ სახელწოდებებსა და გაცემის წესს განსაზღვრავსსაქართველოს კანონი საქართველოს სახელმწიფო ჯილდოების დაწესების შესახებ და საქართველოს პრეზიდენტის 2005 წლის 7 მაისის 321 ბრძანებულებით საქართველოს სახელმწიფო ჯილდოებით დაჯილდოების წესის შესახებ. გადაწყვეტილებას ორდენებითა და მედლებით დაჯილდოების შესახებ იღებს საქართველოს პრეზიდენტი. საქართველოს მოქალაქეების გარდა, ორდენებითა და მედლებით შეიძლება დაჯილდოვდნენ უცხო ქვეყნების მოქალაქეები და მოქალაქეობის არმქონე პირები, თუ საქართველოს კანონმდებლობით სხვა რამ არის გათვალისწინებული.

სახელმწიფო ჯილდოები
სახელმწიფო ჯილდოების დაწესების შესახებ საქართველოს კანონი ითვალისწინებს შემდეგ ჯილდოებს: ეროვნული გმირის ორდენი; წმინდა გიორგის სახელობის გამარჯვების ორდენი; დავით აღმაშენებლის ორდენი; თამარ მეფის ორდენი; ბრწყინვალების საპრეზიდენტო ორდენი; წმინდა ნიკოლოზის ორდენი; ოქროს საწმისის ორდენი; ვახტანგ გორგასლის ორდენი (, , ხარისხისა); ღირსების ორდენი; მედალი „სამოქალაქო თავდადებისათვის“; მედალი „მხედრული მამაცობისათვის“; მედალი „საბრძოლო დამსახურებისათვის“; ღირსების მედალი.
აღმასრულებელი ხელისუფლება

აღმასრულებელი ხელისუფლება — ხელისუფლების ან საჯარო მმართველობის ერთ-ერთი სახეობა, რომელიც ხელისუფლების დანაწილების პრინციპის შესაბამისად, პასუხისმგებელია სახელმწიფო მართვა-გამგეობაზე, კონსტიტუციისა და კანონთა აღსრულებაზე. ამგვარ სისტემაში, აღმასრულებელი ხელისუფლება არ ეწევა კანონმდებლობით საქმიანობას (საკანონმდებლო ხელისუფლება) და არ განმარტავს მათ (სასამართლო ხელისუფლება). აღმასრულებელი ხელისუფლება, როგორც წესი, კანონთა აღსრულების მიზნით, გამოსცემს კანონქვემდებარე ნორმატიულ აქტებს. ზოგიერთი ქვეყნის სამართლებრივ სისტემაში მას შეიძლება გააჩნდეს დეკრეტის გამოცემის, კანონშემოქმედებისა და საკანონმდებლო ინიციატივის უფლებამოსილება. ბევრ ქვეყანაში აღმასრულებელი ბიუროკრატია ნორმატიული რეგულაციების მთავარი წყაროა.
ენოტი

ენოტი, ჩვეულებრივი ენოტი — მტაცებელი ძუძუმწოვარი ენოტისებრთა ოჯახისა. გავრცელებულია ჩრდილოეთ ამერიკაში (მექსიკა, აშშ). მისი სხეულის სიგრძეა დაახლოებით 75 სმ, კუდისა — 25 სმ-მდე. ბეწვი ხშირია, ფერად მოყვითალო-რუხი, შავი მინარევებით; კუდზე შავ-მურა რგოლებია. სხეულის აგებულება მკვრივია, თავი ფართო, დინგი მოკლე, ყურები მომრგვალებული, თვალები კი მსხვილი და ერთმანეთთან დაახლოებულია. ბინადრობს ტყეებში, აქტიურია ღამით; დღის საათებს ბუნაგში ატარებს, რომელსაც ხის ფუღუროში აკეთებს, იშვიათად კლდეებში. ზამთრობით ძილს ეძლევა. იკვებება სხვადასხვანაირი ცხოველური და მცენარეული საკვებით. ჭამის წინ, ზოგჯერ საკვებს წყალში ავლებს. ხურაობს იანვარ–თებერვალში, მაკეობა 9 კვირა გრძელდება. ძვირფასი ბეწვეულის მქონე ცხოველია.

აკლიმატიზირებულია მრავალ ადგილას. ზოგჯერ გვხვდება საქართველოშიც, კერძოდ ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტში.
ორინ-ნური

ორინ-ნური, ნგორინგ-ცო — ტბა ჩინეთში, ცინხაის პროვინციის სამხრეთ-აღმოსავლეთით. გაწოლილია ტიბეტის მთიანეთის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში, ზღვის დონიდან 4268 მ სიმაღლეზე. ზედაპირის ფართობი 610,7 კმ², მაქსიმალური სიღრმე 30,7 მ. ტბაზე გაედინება მდინარე ხუანხე. პირველად გამოიკვლია მოგზაურმა ნიკოლოზ პრჟევალსკიმ 1884 წელს. ტიბეტურ ენაზე ტბის სახელწოდება ითარგმნება როგორც „გრძელი ლურჯი ტბა“. მდიდარია თევზით.
კოატი

კოატი — მტაცებელი ძუძუმწოვარი ენოტისებრთა ოჯახისა. მისი სხეული სიგრძეა 41–67 სმ, კუდისა — 32–69 სმ, იწონის 11,3 კგ-მდე. შეფერილობა მურა-რუხია, ან ზედა ნაწილი შავია ხოლო ქვედა — თეთრი. კუდზე მუქი და ღია რგოლებია. ცხვირი წაგრძელებული და ძალიან მოძრავია. ბინადრობს ჩრდილოეთ ამერიკის სამხრეთ-აღმოსავლეთი ნაწილის, ცენტრალური და სამხრეთ ამერიკის ტროპიკულ და სუბტროპიკულ ტყეებში. კარგად ცოცავს ხეებზე, ბალანსირებასა და მოჭიდებას კუდის მეშვეობით ახორციელებს. ბუნაგს აწყობს ხეების ფუღუროებში, მიწის ჩაღრმავებებში, ქვებს შორის. ქმნიან 5–6 სულიან (ზოგჯერ 40-მდეც) ჯგუფებს; ასაკოვანი მხეცები ჩვეულებრივ მარტონი ცხოვრობენ. აქტიურია დღისითაც და ღამითაც. იკვებება მხოლოდ მიწაზე, საკვებად იყენებს მცენარეულ საკვებსა და მცირე ძუძუმწოვრებს. მრავლდებიან წელიწადში ერთხელ, დედალი შობს 2–6 ნაშიერს. ზიანს აყენებს მინდვრის კულტურებს და მეფრინველეობას. მისი ხორცი საკვებად გამოიყენება.
ფუსიანხუ

ფუსიანხუ — ტბა ჩინეთში, იუნანის პორვინციაში. მდებარეობს იუნანის მთიანეთზე, ზღვის დონიდან 1721 მ სიმაღლეზე. ზედაპირის ფართობი 212 კმ², მაქსიმალური სიღრმე 155 მ. მოქცეულია სუბტროპიკული ოკეანური კლიმატის ზონაში. ფუსიანხუ ცნობილია თავისი უნიკალური ფაუნით, რომელიც შეიცავს მრავალ ენდემურ სახეობას. ტბაში გვხვდება 24 სახეობისა და ქვესახეობის თევზი, რომელთაგან 11 ენდემურია. ტბას აქვს ყელიანი გოგრის ფორმა.
სამაგიდო როლური თამაში

სამაგიდო როლური თამაში — როლური თამაშის სახე, რომელშიც მონაწილეები საკუთარი პერსონაჟების მოქმედებებს სიტყვიერად აღწერენ. ისინი საკუთარი პერსონაჟების მოქმედებებს განსაზღვრავენ მათი დახასიათების გათვალისწინებით, მოქმედებების წარმატება თუ წარუმატებლობა კი დგინდება წესებისა და დირექტივების განსაზღვრული ფორმალური სისტემის მიხედვით. წესების ფარგლებში მოთამაშეებს თავისუფლად შეუძლიათ იმპროვიზაცია; მათი გადაწყვეტილებები თამაშის მიმართულებასა და შედეგზე ზემოქმედებს.
ჰოენცოლერნის ციხესიმაგრე

ჰოენცოლერნის ციხესიმაგრე — უძველესი ციხესიმაგრე ბადენ-ვიურტემბერგში, შტუტგარტიდან სამხრეთით 50 კილომეტრში. შუა საუკუნეებში პრუსიისა და ბრანდენბურგის მმართველი დინასტიის, ჰოენცოლერნების სამემკვიდრეო მამული, რომლებიც ქვეყანას მართავდნენ პირველი მსოფლიო ომის დასრულებამდე. ციხესიმაგრე განთავსებულია მთის თხემზე ზღვის დონიდან 855 მეტრზე და მდებარეობს დასახლებული პუნქტების ეხინგენისა და ბიზინგენის ახლოს.

შუა საუკუნეების ეს ციხე-დარბაზი პირველად 1267 წელს იხსენიება, თუმცა ვარაუდობენ, რომ აქ სიმაგრე უფრო ადრე, საუკუნეში ააგეს. საუკუნეში, რომის საღვთო იმპერიის ჯარების მიერ შვაბიის თავისუფალი ქალაქების ხანგრძლივი ალყის შემდეგ, 1423 წლის 15 მაისს სიმაგრე აიღეს და მთლიანად დაანგრიეს.

მეორე ციხე-დარბაზი 1454-1461 წლებში აშენდა და ჰოენცოლერნების შვაბიური შტოს რეზიდენციას წარმოადგენდა. ოცდაათწლიანი ომის (1618-1648 წწ.) დროს ამ ციხესიმაგრეს დიდი სტრატეგიული მნიშვნელობა ჰქონდა.

ჩვენამდე სრული სახით მოაღწია მესამე ციხე-დარბაზმა, რომელიც პრუსიის კრონპრინცმა (შემდგომში მეფემ) ფრიდრიხ ვილჰელმ -მ ააგო 1850-1867 წლებში არქიტექტორ ფრიდრიხ ავგუსტ შტიულერის ხელმძღვანელობით.
ენოზერო

ენოზერო — ტბა რუსეთში, კოლის ნახევარკუნძულზე. ფართობი — 94,4 კმ², მრავალრიცხოვან კუნძულებთან ერთად დაახლოებით 100 კმ²-ია. მდებარეობს ზღვის დონიდან 224 მ-ის სიმაღლეზე. სანაპირო კლდოვანია, ძლიერ დანაწევრებული. შედგება ორი ნაწილისაგან, რომელთაც 350 მ-ის სიგრძის სრუტე აერთებს. ენოზეროდან გამოედინება მდინარე ვარზინა, რომელიც ბარენცის ზღვას უერთდება.
კლოდეტ კოლბერი

კლოდეტ კოლბერი ( დაბადებით ემილი კლოდეტ შოშუანი; დ. 13 სექტემბერი, 1903 — გ. 30 ივლისი, 1996) — ამერიკელი თეატრისა და კინოს მსახიობი. ორ ათწლეულზე მეტი ხნის განმავლობაში იყო ჰოლივუდის წამყვანი ლედი, რომელიც მოიხსენიებოდა როგორც „განუმეორებელი სილამაზის, გაწაფულობის, საზრიანობისა და სიმხნე-სიხალისის ნარევი“.

თავისი კარიერა დაიწყო 1920-იანი წლების ბოლოს ბროდვეის დადგმებში და ხმოვანი კინოს გაჩენისთანავე კინოში გადავიდა. თავდაპირველად თანამშრომლობდა -თან, ხოლო შემდეგ შტატგარეშე მსახიობად მუშაობდა. ელი ენდრიუსის როლის შესრულებისთვის ფილმში „ეს მოხდა ერთხელ ღამით“ გადაეცა ოსკარი საუკეთესო მსახიობი ქალისთვის (1934). სხვა ცნობილი ფილმებიდან აღსანიშნავია: „კლეოპატრა“ (1934) და „პალმ-ბიჩის ისტორია“ (1942).

თავისი მრგვალი სახით, დიდი თვალებით, მომხიბვლელობით, არისტოკრატიული მანერით, მსუბუქი კომედიური და ემოციური დრამატული ნიჭის წყალობით, კოლბერმა სახელი გაითქვა როგორც მრავალმხრივმა მსახიობმა, რის გამოც 1930-1940 წლების ერთ-ერთი ყველაზე მაღალანაზღაურებადი მსახიობი გახდა. მთელი თავისი კარიერის განმავლობაში ითამაშა 60-ზე მეტ ფილმში. კოლბერი იყო ინდუსტრიის ყველაზე მაღალანაზღაურებადი ვარსკვლავი 1938 და 1942 წლებში. გადასაღებ მოედანზე მისი ხშირი პარტნიორები იყვნენ ფრედ მაკმიურეი შვიდ ფილმში (1935-49) და ფრედრიკ მარჩი ოთხ ფილმში (1930-33).

1950-იანი წლების დასაწყისში კოლბერი არსებითად ეკრანს ჩამოსცილდა და ტელევიზიასა და თეატრს მიემხრო და მიიღო ტონის ჯილდოს ნომინაცია პიესაში „ქორწინება შემოვლით“ 1959 წელს. მისი კარიერა დაღმავლობას განიცდიდა 1960-იანი წლების დასაწყისში, თუმცა 1970-იანი წლების ბოლოს ადგილი ჰქოდა მისი კარიერის გამოცოცხლებას თეატრში და მიიღო სარა სიდონზის ჯილდო ჩიკაგოს თეატრში შესრულებული სამუშაოსათვის 1980 წელს. შესრულებული როლისთვის სატელევიზიო მინისერიალში „ორი მისიზ გრენვილზი“ (1987) მიენიჭა ოქროს გლობუსი და ნომინირებული იყო ემის ჯილდოზე.

1999 წელს ამერიკის კინოინსტიტუტმა კლოდეტ კოლბერი სიკვდილის შემდგომ -ის 100 წელი... 100 ვარსკვლავის ჩამონათვალში მე-12 ადგილზე განაწესა.
ენისეის ყურე

ენისეის ყურე  — კარის ზღვის ყურე, გიდანის ნახევარკუნძულსა და აზიის კონტინენტის სანაპიროს შორის. სიგრძე სოპოჩნაია-კარგის კონცხამდე შეადგენს 225 კმ-ს. სიგანე შესართავთან 150 კმ-ია. სიღრმე — 6–20 მ. ენისეის ყურეში ჩაედინება მდინარე ენისეი. ზამთარში იფარება უძრავი ყინულით, ჩრდილოეთ ნაწილში — მცურავით. ყინულისაგან თავისუფლდება ზაფხულის სამი თვის განმავლობაში. მოქცევა ნახევარდღეღამურია (0,4 მ სიმაღლის). ადგილი აქვს თევზჭერასა (ნელმა, ომული და სხვ.) და ზღვის ცხოველებზე (სელაპი, თეთრი ვეშაპი და სხვ.) ნადირობას. ენისეის ყურეზე გადის ქვემო ენისეის პორტებთან — დუდინკასთან და იგარკასთან დამაკავშირებელი საზღვაო გზები. ყურის შესართავის აღმოსავლეთ მხარეს არის საპორტო ქალაქი დიქსონი, რომლის სიახლოვეს, ამავე დასახელების კუნძულზე მდებარეობს ჰიდრომეტეოროლოგიური ობსერვატორია.
სკა დონის როსტოვი (საფეხბურთო კლუბი)

სკა დონის როსტოვი — რუსული საფეხბურთო კლუბი ქალაქ დონის როსტოვიდან. 1966 წლის საბჭოთა კავშირის ვიცე-ჩემპიონი, საბჭოთა კავშირის თასის მფლობელი (1981) და ორგზის ფინალისტი (1969, 1971). ასპარეზობს რუსეთის პროფესიული საფეხბურთო ლიგის სამხრეთის ზონაში.

კლუბის ისტორია
ჩამოყალიბდა ქალაქ დონის როსტოვში 1937 წლის 27 აგვისტოს. სხვადასხვა დროს ასპარეზობდა სხვადასხვა დასახელებით.

გუნდის სახელწოდებათა ქრონოლოგია
მიღწევები
საბჭოთა კავშირის ჩემპიონატი
ვიცე-ჩემპიონი: 1966
საბჭოთა კავშირის თასი
თასის მფლობელი: 1981
ფინალისტი: 1969, 1971

კლუბის რეკორდსმენები
ჩატარებული მატჩების რაოდენობით, სამოყვარულო პირველობაზე გამართული შეხვედრების ჩათვლით
პეტრე კოსტენკო — 392
ანდრეი რედკინი — 331
ალექსანდრე ვორობიოვი — 316
ანატოლი ჩერტკოვი — 301
ვალერი გონჩაროვი — 292
ანდრეი გრებეშჩენკო — 287
სტანისლავ ლებედინცევი — 284
ალექსეი ესკოვი — 277
ვიქტორ კორბანი — 269
ალექსანდრე ანდრიუშჩენკო — 263
თეთრი ვეშაპი

თეთრი ვეშაპი — ძუძუმწოვარი ცხოველი კბილიანი ვეშაპების ქვერიგის მარტოკბილასებრთა (ადრე დელფინისებრთა) ოჯახისა. მისი სხეულის სიგრძეა 6 მ-მდე, მასა 1,5 ტ-მდე. ზრდასრულები თეთრად არიან შეფერილი (აქედან სახელწოდება). გავრცელებულია წრიულპოლარულად, ბინადრობს არქტიკის ზღვებში, გვხვდება ყინულებს შორის. კანს აქვს ფაშარი ეპიდერმისის სქელი (2 სმ-მდე) ფენა. იკვებება თევზით (მოივა, საიკა, ორაგულისებრნი, ქაშაყისებრნი და მრ. სხვ.), კიბოსნაირებითა და მოლუსკებით. თევზის დევნისას ხშირად შედის დიდ მდინარეებში (ობი, ენისეი, ლენა, ამური და სხვ.); ამურში ხშირად შედის 2000 კმ და მეტზე. ცხოვრობს ჯოგებად (რამდენიმე ათეულიდან ათას სულამდე). ასრულებს რეგულარულ სეზონურ მიგრაციებს. დედალი შობს 140–160 სმ სიგრძის ნაშიერს. თეთრი ვეშაპის შეფერილობა ასაკთან ერთად იცვლება: ახალშობილი ასპიდისფერ-ლურჯია, შემდეგ რუხი, ღია რუხი (ცისფერი); მხოლოდ ზრდასრულები არიან თეთრები. სქესობრივ სიმწიფეს 2–3 წელში აღწევენ. რეწვის ობიექტია, იყენებენ მის ტყავსა და ქონს.
სკა ლვოვი (საფეხბურთო კლუბი)

}

სკა ლვოვი — საბჭოთა არმიის საფეხბურთო კლუბი ქალაქ ლვოვიდან. ლვოვის მთავარი საფეხბურთო კლუბი ლვოვის „კარპატის“ შექმნამდე.

კლუბის ისტორია
ჩამოყალიბდა ქალაქ ლვოვში 1949 წელს, იარსება 1989 წლამდე. სხვადასხვა დროს ასპარეზობდა სხვადასხვა დასახელებით.

ოდო (; — 1949–1956)
ოსკ (; — 1957)
სკვო (; — 1957–1959)
სკა (; — 1960–1981)
სკა კარპატი (; — 1982–1989)

ცნობილი ფეხბურთელები
იოჟეფ ბეცა (1953–1954)
სტეპან ვარგა (1963–1965)
მიროსლავ დუმანსკი (1951–1952)
ვლადიმერ კაპლიჩნი (1964–1965)
რომან ხიჟაკი (1968–1969)
ოლეგ კოპაევი (1958)
ოლეგ ლუჟნი (1988)
ანატოლი პუზაჩი (1962–1963)
ვადიმ ტიშჩენკო (1985–1986)
ვასილი ტურიანჩიკი (1955–1958)
სტეპან იურჩიშინი (1979–1983)
დელფინისებრნი

დელფინისებრნი — ძუძუმწოვარ ცხოველთა ოჯახი კბილიანი ვეშაპების ქვერიგისა. მათი სხეულის სიგრძეა 10 მ-მდე. შუბლზე არ გააჩნიათ ნაღარი (გრძივი ნაოჭი), კუდი ფარფლი უკანა მხრიდან ღრმად არის ამოჭრილი. აერთიანებს 20-მდე გვარის 40-მდე სახეობას. ადრე დელფინისებრთა ოჯახში შედიოდა ნარვალისებრნი, როგორც ქვეოჯახი, მაგრამ დღეს მასაც ოჯახის სტატუსი გააჩნია.
ნიკოლოზ დიასამიძე (პუბლიცისტი)

ნიკოლოზ დიასამიძე (დ. 1845, გორის მაზრა — გ. 13 აგვისტო, 1897, ბრილი, გორის მაზრა) — ქართველი საზოგადო მოღვაწე, პუბლიცისტი, მეცენატი.

ბიოგრაფია
ნიკოლოზ (ნიკო) დიასამიძე იყო ქართველი საზოგადო მოღვაწე, პუბლიცისტი, მეცენატი. დაიბადა 1845 წელს, საქართველო-იმერეთის გუბერნიაში, გორის მაზრაში. 1877 წელს აღალო თუთაევთან ერთად გორში თავისი ხარჯით გადააკეთა ძველი როტონდა და იქ თეატრი დააარსა; მას საკუთარ სახლებში (თბილისში, სოფლები: საქაშეთი, ბრილი) მოწყობილი ჰქონდა სალონები, სადაც მართავდა ლიტერატურულ შეხვედრებს (ე. წ. „ორშაბათები“), თეატრის წარმოდგენებს; 1877 წელს მისი აქტიური მონაწილეობით სოფელ რუისში საქველმოქმედო მიზნით დაარსდა საზოგადოებრივი ბანკი, რომელსაც ერთხანს კონსტანტინე მამაცაშვილთან ერთად ხელმძღვანელობდა; 1892 წელს, გორის მაზრის სოფელ ბრილში (ახლანდელი ხაშურის მუნიციპალიტეტი), მის სახლში, მისივე მონაწილეობით ჩატარდა გაზეთ „კვალის“ დამფუძნებელი კრება; გაზეთ „დროებაში“ აქვეყნებდა პუბლიცისტურ წერილებს სოციალურ და განათლების საკითხებზე; მოკლეს ბრილელმა გლეხებმა; ამ ფაქტს აკაკი წერეთელმა, რომელსაც მასთან ახლო მეგობრობა აკავშირებდა, უძღვნა ლექსი „ნიკო დიასამიძის სახსოვრად“. დაკრძალულია სოფელ ბრილში.
დინგნისკარტასებრნი

დინგნისკარტასებრნი — ძუძუმწოვართა ოჯახი კბილიანი ვეშაპების ქვერიგისა. მათი სხეულის სიგრძეა 4–12,5 მ. დინგი წაგრძელებულია, განვითარებულია ცხომოვანი ბალიში (შუბლის შვერილი). ხელის ქვეშ აქვს 2–4 წინ მიმართული ნაკეცი (ნაოჭი). კუდის ფარფლი უკანა მხრიდან ამოუკვეთავია. აერთიანებს 5–6 გვარს: მოცურალა (2 სახეობა), გრძელდინგა ვეშაპი (2 სახეობა), დინგნისკარტა (1 სახეობა), კბილღვედა ვეშაპი (14–15 სახეობა), ტასმანიური დინგნისკარტა (1 სახეობა) და ავსტრალიური კბილღვედა ვეშაპი (1 სახეობა). კბილები (1–2 წყვილი) მხოლოდ ქვედა ყბაზე აქვთ; გამონაკლისია დასმანიური დინგნისკარტა, რომელსაც 93-მდე კბილი გააჩნია. გავრცელებული არიან ყველა ოკეანეში. იკვებებიან თავფეხიანებით, დიდხანს ყვინთავენ (ჩვეულებრივ 15–30 წთ) ასეულობით მეტრის სიღრმეში. გრძელდინგა და მოცურალა რეწვის ობიექტებია.
შარლოტ დე როანი

შარლოტ დე როანი (; დ. 7 ოქტომბერი, 1737 — გ. 4 მარტი, 1760) — როანების ძველი გავლენიანი ფრანგული არისტოკრატიული საგვარეულოს წარმომადგენელი. კონდეს პრინცესა 1753-60 წლებში როგორც ლუი ჟოზეფ -ის პირველი მეუღლე. კონდეს უკანასკნელი პრინცის, ლუი ანრი -ის დედა.

ბიოგრაფია
შარლოტი დაიბადა 1737 წლის 7 ოქტომბერს პარიზში. იგი იყო სუბიზეს პრინც შარლ დე როანისა და მისი მეუღლის, ანა მარი ლუიზ დე ლა ტურ დ'ოვერნის შუათანა ქალიშვილი. მამამისი საფრანგეთის მეფე ლუი -ის უსაყვარლესი და უახლოესი ბავშვობის მეგობარი და შესაბამისად მისი ნდობით აღჭურვილი პირი იყო. რაც შეეხება დედამისს, იგი გამოჩენილი მაზარინებიდან ერთ-ერთის, მარია ანა მანჩინის შვილთაშვილი იყო. დედის ხაზით, შარლოტს ბიძაშვილებად ერგებოდნენ პრინცი ევგენი სავოიელი და ლუი ჟოზეფ დე ბურბონი. გარდა ამისა, დედამისი იყო ლუი -ის აღმზრდელის, მადამ დე ვენტადურის შვილიშვილი. ასევე აღსანიშნავია, რომ შარლოტის ნახევა-და ვიქტორია მომავალში მეფე ლუი -ის სამეფო აღმზრდელი გახდა. ვიქტორია ასევე დედის მხრიდან ბიძაშვილად ერგებოდა დედოფალ მარია ანტუანეტას უახლოეს მეგობარ პრინცესა დე ლამბალს.

1739 წელს დედის გარდაცვალების შემდეგ შარლოტმა მემკვიდრეობით მიიღო გორდეს მარკიზატი და მონშას საგრაფო. 1745 წელს კი მას მიენიჭა გინიენის ვიკონტესას წოდება.

1753 წლის 3 მაისს ვერსალის სასახლეში შარლოტი დაქორწინდა კონდეს პრინც ლუი ჟოზეფ დე ბურბონზე, საფრანგეთის მეფის გარე ბიძაშვილზე. ცნობილია, რომ მამამისმა მას მზითვში 20 მილიონი ლივრი გაატანა.

ლუი ჟოზეფი შარლოტზე სულ ერთი წლით იყო უფროსი. შარლოტს მამამთილად ერგებოდა უკვე განსვენებული კონდეს პრინცი ლუი ანრი , რომელმაც მოაწყო მეფე ლუი -ისა და პოლონეთის პრინცესა მარია ლეშჩინსკას ქორწინება, რის გამოც დედოფალი ყოველთვის ახლო ურთიერთობაში იყო კონდეს ოჯახთან. ამ დროს შარლოტის დედამთილიც, კაროლინა ჰესენ-როტენბურგელიც გარდაცვლილი იყო, იგი ქმრის დაღუპვიდან სულ ერთ წელიწადში გარდაიცვალა.

შარლოტმა, კონდეს ახალი პრინცესის რანგში სამეფო კარზე დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა და მაშინვე გაერია უმაღლეს ფენებში. იგი დედოფალ მარია ლეშჩინსკასა და ორლეანის ჰერცოგინია ლუიზ ანრიეტა დე ბურბონის ახლო მეგობარი გახდა. იგი სასახლეში თავისი კეთილშობილი და უბრალო ბუნებით გახდა ცნობილი, რაც დიდი იშვიათობა იყო.

ბოლო, მესამე მშობიარობის შემდეგ შარლოტი მძიმედ დაავადდა და მისი ავადმყოფობა წლებიც კი გაგრძელდა. საბოლოოდ იგი 1760 წელს, 22 წლის ასაკში გარდაიცვალა. მიუხედავად იმისა, რომ მან ლუი ჟოზეფს მემკვიდრეები დაუტოვა, იგი მეორედ მაინც დაქორწინდა მონაკოს პრინცის ქვრივ მარია კატერინა ბრინოლზე.

შვილები
მარი (1755-1759), მადმუაზელ დე ბურბონი, გარდაიცვალა მცირეწლოვანი;
ლუი ანრი (1756-1830), კონდეს პრინცი, ცოლად შეირთო ბატილდა ორლეანელი, რომელთანაც შეეძინა ერთი ვაჟი, ენგიენის ჰერცოგი ლუი ანტუანი;
ლუიზ ადელაიდა (1757-1824), რემირემონტის აბატისა, გარდაიცვალა გაუთხოვარი;