iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
მიშელ სონის ფორტეპიანოს სწავლების მეთოდი

მიშელ სონის ფორტეპიანოს სწავლების მეთოდი — მუსიკისა და ფორტეპიანოს სწავლების სისტემა, რომელიც ფრანგმა პიანისტმა, კომპოზიტორმა და პედაგოგმა მიშელ სონიმ შექმნა. შემუშავებულია და გამოიყენება 1974 წლიდან.

მიშელ სონი აღნიშნავს, რომ მუსიკის სწავლება მე-19 საუკუნიდან ცოტათი შეიცვალა. ამიტომ, გადაწყვიტა აღედგინა სისტემა, რომელიც ითვალისწინებდა განსხვავებული პარამეტრების ევოლუციას მე-20 საუკუნის ბოლოს. თავდაპირველად, სონის მეთოდი გამიზნული იყო ზრდასრულებისთვის. სწავლების ეს სისტემა მათ საშუალებას აძლევს განვითარდნენ და აღმოაჩინონ მუსიკალური ინტერპრეტაციის სიამოვნება დისციპლინაში, რომელიც გვიანი მიდგომისთვის მიუწვდომლად მიიჩნეოდა.

სონის საფორტეპიანო მეთოდოლოგია ისწავლებოდა მისივე სახელობის სკოლებში პარიზსა და ჟენევაში. 1974 წლიდან მეთოდი 20 000-ზე მეტ მიმდევარს ითვლის..

სწავლების სპეციფიკა დაფუძნებულია განვითარების ორ ძირითად მიმართულებაზე : დიდაქტიკური ნაწარმოებები, სახელწოდებით პროლეგომენები, რომლებიც მცირე ფორმის სავარჯიშოებს წარმოადგენს და ეფექტურად ავითარებს მუსიკალური ფრაზის და ბგერის აღქმას. ციკლი მოიცავს 600-მდე მუსიკალურ პიესას. მეორე ძირითადი მიმართულება არის ეტიუდების ციკლი, სადაც ყოველი ტექნიკური ბარიერი გათვლილია და დაჩქარებული ტემპით იძლევა საშუალებას თავისუფლებაში მოიყვანოს ხელის აპარატი.

საფორტეპიანო ტექნიკის დასაუფლებლად, ეტიუდების ციკლი საშუალებას იძლება ადრეული ასაკიდანვე დამწყებმა მუსიკოსებმა დაძლიონ რთული ნაწარმოებები და მიიღონ ეფექტური შედეგი.

მის სტუდენტებს შორის, მიშელ პარიმ ფორტეპიანოს შესწავლა 26 წლის ასაკში დაიწყო, რამდენიმე წარუმატებელი მცდელობის შემდეგ. ოთხწლიანი მუშაობის შემდეგ კი მან პროგრესს მიაღწია, რამაც საჯარო კონცეტრზე გამოსვლის საშუალებას მისცა; 1980 და 1981 წელს ის ელისეს მინდვრების თეატრში წარსდგა ლისტის ნამუშევრებით. მიშელ სონის მოსწავლე იყო კლოდინ ზევაკო, რომელიც 1983 წელს ასევე გამოდიოდა ელისეს მინდვრების თეატრში. 1984 წელს, დიორდ ციფრამ მიშელ სონი და კლაუდინ ზევაკო ქალაქ სანლისში მიიწვია, ციფრას ფონდის ეგიდით.

მიშელ სონის მოსწავლეებს შორის მრავალი მომღერალი თუ მსახიობია, მათ შორის არიან: იზაბელ ობრე, ანი კორდი, მარი პოლ-ბელი, ალის დონა, პიერ დუგლასი, ევა, ფრანსუა ჰარდი, სილვი ჯოლი, ჟან მენსონი, კატრინ რიბეირუ, ანრი სალვადორი, ჟან-ჟაკ სემპე, უილიამ შელერი..

1981 წელს, სენატის სხდომაზე შეიტანეს წერილობითი მოთხოვნა მიშელ სონის სკოლის მთელი საფრანგეთის მასშტაბით გაფართოების თაობაზე..

1995 წელს, ავსტრიაში, ვილა-შინდლერის მუსიკალურ დაწესებულებაში, იეჰუდი მენუჰინის თავმჯდომარეობით, მიიღეს სონის მეთოდი. პირველი მოსწავლეები, რომლებიც იქ დაეუფლნენ სონის მეთოდს, იყვნენ ელისო ბოლქვაძე, ხატია ბუნიათიშვილი და მისი და გვანცა, თამარ ბერაია და მისი და ნათია, ანა ფედოროვა, იანა ვასილიევა. მიშელ სონის ფონდ -ის ფარგლებში მათ სხვებიც მიჰყვნენ, მათ შორის, ალექსანდრა მასალევა და ანა ყიფიანი. სტეფან ფრიედერიხი სონის მეთოდის შესახებ წერს: „ინოვაციური მეთოდი, რომლის ყველაზე დამაჯერებელი მაგალითია ხატია ბუნიათიშვილი“.
ბესო ხვედელიძე

ბესო ხვედელიძე (დ. 18 დეკემბერი, 1972) — ქართველი მწერალი. არის 20-მდე წიგნის ავტორი და არაერთი ქართული თუ უცხოული ლიტერატურული პრემიის ლაურეატი. მისი ნაწარმოებები 10-ზე მეტ ენაზეა თარგმნილი.

ბიოგრაფია
დაიბადა თბილისში. 1996 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ჟურნალისტიკის ფაკულტეტი. მუშაობდა თავდაცვის სამინისტროს პრესცენტრის სამსახურში და 1992-13 წლებში აფხაზეთის ომში სამხედრო კორესპონდენტი იყო. შემდეგ თბილისში დაბრუნდა და რედაქტორად დაიწყო მუშაობა ჟურნალებში სუფთა წერა და პარნასი, აგრეთვე იყო რადიოს მუსიკალური გადაცემის წამყვანი. 2013 წელს ნეპალში გადასახლდა და ცხოვრების უმეტეს ნაწილს დღემდე იქ ატარებს.

სამწერლო კარიერა
2003 წელს მოთხრობათა კრებულისთვის „ჯადო“ მწერალს პრემია საბა მიენიჭა. 2005 წელს გამოქვეყნდა მისი რომანი „გაფრინდინელა“, რომლისთვისაც მიიღო საბა საუკეთესო რომანისთვის.

ხვედელიძე ყველაზე ხშირად შეყვანილი მწერალია ანთოლოგიაში „15 საუკეთესო“, რომელიც თანამედროვე ქართველი ავტორების წლის საუკეთესო მოთხრობებს აერთიანებს და ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობის მიერ 2001 წლიდან ყოველწიურად ქვეყნდება. 2021 გამომცემლობამ სერიის დასკვნითი წიგნის სახით გამოაქვეყნა ხვედელიძის 15 გამორჩეული მოთხრობის კრებული სათაურით „15 საუკეთესო“.
ალეკო შუღლაძე

ალეკო შუღლაძე (დ. 1965) — ქართველი მწერალი, კინორეჟისორი და სცენარისტი.

ბიოგრაფია
განათლება
დაიბადა თბილისში. 1987 წელს დაამთავრა თბილისის პოლიტექნიკური ინსტიტუტი. პარალელურად სწავლობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ხელოვნებათმცოდნეობის ფაკულტეტზე, კინორეჟისორის სპეციალობით, რომელიც 1989 წელს დაამთავრა.

კინოკარიერა
1989-1993 წლებში მუშაობდა საქართველოს კინოსტუდიაში. 1994-1997 წლებში იყო მარგო კორაბლიოვას პერფორმანსის თეატრის არტისტი. 1998-2001 წლებში კინორეჟისორად მუშაობდა „კავკასიურ სახლში“, რა დროის მანძილზეც გადაიღო ათამდე დოკუმენტური ფილმი ძალადობის წინააღმდეგ. 2001-2003 წლებში რეჟისორად და სცენარისტად მუშაობდა არასამთავრობო ორგანიზაციაში „სტუდიომობილი - აქცენტი მოძრაობაზე“.

სამწერლო კარიერა
წერა 1989 წელს დაიწყო. 2001 წელს მისმა მოთხრობამ „პასუხები ერთ-ერთი მცირეტირაჟიანი ჟურნალისთვის“ მერიის სპეციალური პრიზი მოიგო. 2002 წელს გამოსცა პირველი რომანი „სამსარა“. მას მოჰყვა მოთხრობათა კრებულები: „გაქცევის მცდელობა“ (2001) და „წიგნების კაცი“ (2015). 2016 წელს ავტორმა გამოაქვეყნა რომანი „გადამალვა“, რომლისთვისაც მიიღო პრემია საბა საუკეთესო რომანის კატეგორიაში.
ზვიად კვარაცხელია

ზვიად კვარაცხელია (დ. 22 აპრილი, 1986) — ქართველი მწერალი.

ბიოგრაფია
დაიბადა თბილისში. 2008 წელს დაამთავრა შოთა მესხიას ზუგდიდის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიულ ფაკულტეტი.
2007-2008 წლებში იყო საზოგადოებრივი ჟურნალი „პრემიერის“ არტრედაქტორი, ხოლო 2010-2011 წლებში – ჟურნალი „ქართული მწერლობის“ რედაქტორის მოადგილე. 2010 წლიდან გამომცემლობების – „ინტელექტისა“ და „არტანუჯის“ – პროექტების კოორდინატორი და მთავარი რედაქტორია.

სამწერლო მოღვაწეობა
მწერალს, გარდა რომანებისა და მოთხრობათა კრებულებისა, ლიტერატურულ პერიოდიკაში გამოქვეყნებული აქვს ნოველები, მინიატურები და მხატვრულ-დოკუმენტური თხზულებები. მისი მოთხრობები თარგმნილია თურქულ, აზერბაიჯანულ და ინგლისურ ენებზე და შესულია გამომცემლობების – , , – ანთოლოგიებში.

2008 წელს გამოაქვეყნა მოთხრობათა კრებული „ჰაე“ (2008). მას მოჰყვა „ილია სამეგრელოში“ 2009 წელს, რომელიც მხატვრულ-დოკუმენტურ ჟანრს მიეკუთვნება. 2011 წელს გამოიცა მისი მოთხრობათა კრებული „ყიფლიბანდი“, რომელიც 2012 წელს წარდგენილი იყო პრემია საბაზე. 2014 წელს რომანისთვის „ფორმა 100“ ავტორს მიენიჭა საბა საუკეთესო რომანისთვის. 2016 წელს რომანი ჰარუნ ჩიმქეს თარგმანით თურქულმა გამომცემლობამ გამოსცა. 2020 წელს გამოქვეყნდა მწერლის მომდევნო წიგნი „დარეკე! დაუბარე!“, რომელიც დოკუმენტური პროზაა.
ნანა ნადარეიშვილი

ნანა ნადარეიშვილი (დ. 30 მაისი, 1952, თბილისი) — ქართველი გეოგრაფი, მეცნიერი. გეოგრაფიის დოქტორი.

ბიოგრაფია
1974 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტი ეკონომიკური გეოგრაფიის სპეციალობით, ხოლო 1975-1979 წლებში გაიარა ასპირანტურის კურსი.

ის 1974-1982 წლებში იყო - ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტის, ეკონომიკური და სოციალური გეოგრაფიის განყოფილების ლაბორანტი, ხოლო 1982-1986 წლებში, ამავე - ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტის, ეკონომიკური და სოციალური გეოგრაფიის განყოფილების უმცროსი მეცნიერ-თანამშრომელი. აგრეთვე თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის, გეოგრაფიის აკადემიური დოქტორი 1984 წლიდან. დოცენტი იყო - საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის, სატრანსპორტო ფაკულტეტის 1993-1997 წლიდან. 1997-2006 წლიდან ის იყო - საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის, ჰუმანიტარულ-ტექნიკური ფაკულტეტის საერთაშორისო ეკონომიკური ურთიერთობების კათედრის, დოცენტი, ხოლო 1999 წლიდან - საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის დოცენტი. ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტის, ეკონომიკური და სოციალური გეოგრაფიის განყოფილების, უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი 1986-2006 წლებში. 2006-2007 წლებში - თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სოხუმის ფილიალის, მასმედიისა და კომუნიკაციების ინსტიტუტის, ლექტორი. ის ასევე 2006-2017 წლებში - ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტის, საზოგადოებრივი გეოგრაფიის განყოფილების უფროსი მეცნიერი იყო. 2008-2011 წლებში - მარკეტინგული და მედია-კომუნიკაციების ინსტიტუტის, ლექტორი. იყო - უნივერსიტეტი "გორგასალი"ს, ლექტორი 2012-2015 წლებში, ხოლო 2017 წლიდან - საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის, ბიზნეს ტექნოლოგიების ფაკულტეტის, ბიზნესის ადმინისტრირების დეპარტამენტის, ასოცირებული პროფესორი. იყო - ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტის, საზოგადოებრივი გეოგრაფიის განყოფილების, უფროსი მეცნიერი 2018 წლიდან და მისი ნაშრომები ეხება საქართველოს მოსახლეობის კვლავწარმოების სოციალურ-ეკონომიკურ პრობლემებს, შრომითი რესურსების ეკონომიკურ-გეოგრაფიულ კვლევას, მთიანი რაიონების დემოგრაფიული სიტუაციის შესწავლას, ცალკეული რეგიონების სოციალური ინფრასტრუქტურის საკითხებს და სხვა საკითხებს. შესრულებული აქვს 74 სამეცნიერო ნაშრომი, 3 მონოგრაფია და არის 2 სახელმძღვანელოს თანაავტორი.
დანდიქოის ციხე

დანდიქოის ციხე — ციხე თურქეთში ციხე მდებარეობს ხარშიტის ხეობის შუა წელზე. ეს მცირე მოცულობის ციხეც საგულდაგულოდ შერჩეულ ადგილასაა აგებული. აქედან მოსჩანს მთელი ხეობა ოთხივე მხრივ.

აქაც იგივე სიტუაციასთან გვაქვს საქმე, როგორც შაბან-კალესთან. უხუცესთა გადმოცემით ძველი გზები სწორედ ამ უზარმაზარი ბორცვის აღმოსავლეთით არცთუისე მკვეთრად დახრილი ფერდობის შუა ნაწილში გაივლიდა. ეს ციხე როგორც ჩანს, ერთის მხრივ აკონტროლებდა ზღვისპირეთიდან გუმუშხანესაკენ მიმავალ ცენტრალურ გზას, ხოლო მეორეს მხრივ ასევე დერე გოზუს ხეობაში ალპური მდელოებით გამავალ უმოკლეს საზაფხულო გზას გუმუშხანესაკენ.
ბორცვი, რომელზედაც ციხეა დაშენებული, ძირითადი ხეობისაგან შიგნითაა შეწეული. თავისი ადგილმდებარეობიდან გამომდინარე როგორც ჩანს, იგი უკავშირდებოდა სხვა ციხეებს და ამიტომ მას საგუშაგო-სასიგნალო დანიშნულებაც უნდა ჰქონოდა. ციხე საკმაოდ დანგრეულია. მისი დიდი ნაწილი საძირკვლების დონემდეა მოშლილი. მის მთლიან ზედაპირს ეკალბარდი ფარავს. შედარებით კარგადაა შემონახული სამხრეთ-აღმოსავლეთი ნაწილი. ზოგან მისი სიმაღლე 6–8 მეტრსაც აღწევს. შემორჩენილი ნაშთების მიხედვით ჩანს, რომ იგი რამდენიმეჯერ ჩანს დანგრეულ-აღდგენილი. ქვედა ნაწილის წყობები გამართულია შედარებით კარგად დამუშავებული ქვებით. ზედა, აღდგენის შემდგომი კი უსისტემო და დაუმუშავებელი ქვებით.
მამა ბრაუნი

მამა ბრაუნი — ინგლისელი რომანისტის, გილბერტ კით ჩესტერტონის, გამოგონილი პერსონაჟი, რომელიც კათოლიკე მღვდელი და მოყვარული დეტექტივია. იგი მწერლის 53 მოთხრობაში გვხვდება, რომლებიც 1910-1936 წლებში გამოქვეყნდა. მამა ბრაუნი ჩახლართული დანაშაულების გასახსნელად ინტუიციასა და ადამიანური ბუნებისადმი ღრმა წვდომის უნარს იყენებს. პერსონაჟი დაფუძნებულია ბრედფორდის კათოლიკე მღვდელი ჯონ ო’კონორის პიროვნებაზე, რომელმაც 1922 წელს ჩესტერტონი კათოლიციზმზე მოაქცია.

ინტერპრეტაციები
მამა ბრაუნი ჩესტერტონის პერსონაჟებს შორის ყველაზე მეტად გამოხატავს მწერლის მსოფლმხედველობას. იგი დანაშაულებს მკაცრი მსჯელობის პროცესის გზით ხსნის, რომელიც არა იმდენად სპეციპიკურ სამეცნიერო დეტალებს, არამედ სულიერ და ფილოსოფიურ ჭეშმარიტებებს ეფუძნება, რაც მას ართურ კონან დოილის შერლოკ ჰოლმსის საპირწონედ აქცევს. აღსანიშნავია, რომ მამა ბრაუნის მოთხრობათა სერია წინ უსწრებდა ჩესტერტონის კათოლიციზმზე მოქცევას.

იტალიელი მარქსიზმის თეორიტიკოსი ჩესტერტონის და კონან დოლის პერსონაჟების შესახებ წერს:

მამა ბრაუნი კათოლიკეა, რომელიც პროტესტანტების მექანიკური აზროვნების პროცესებს დასცინის, წიგნი კი ანგლიკანური ეკლესიის წინააღმდეგ კათოლიკური ეკლესიის აპოლოგიას წარმოადგენს. შერლოკ ჰოლმსი ‘პროტესტანტი’ დეტექტივია, რომელიც დანაშაულს მინიშნებების თანმიმდევრული მიყოლის, მეცნიერებაზე, ექსპერიმენტულ მეთოდსა და ინდუქციაზე დაყრდნობით ხსნის. მამა ბრაუნი კი კათოლიკე მღვდელია, რომელიც აღსარების მეთოდისა და მამათა მორალური კაზუისტიკის მუდმივი საქმიანობით მიღებული ფსიქოლოგიური გამოცდილების საშუალებით, მეცნიერებისა და ექსპერიმენტირების მეთოდის უარყოფის გარეშე, დედუქციასა და ინტროსპექციაზე დაყრდნობით, მთლიანად ჯაბნის შერლოკ ჰოლმსს და უბადრუკად წარმოაჩენს მას. უფრო მეტიც, ჩესტერტონი დიდებული ხელოვანია, კონან დოილი კი საშუალო დონის მწერალია, მიუხედავად იმისა, რომ ლიტერატურული ღვაწლის გამო რაინდის წოდება მიანიჭეს. ამრიგად, ჩესტერტონთან გვხვდება სტილისტური უფსკრული შინაარსს, დეტექტიურ სიუჟეტსა და ფორმას შორის, და შესაბამიდად მსუქუბი ირონია განხილულ საკითხთან დაკავშირებით, რაც მის მოთხრობებს სასიამოვნოდ წასაკითხად აქცევს.
ლუკა ბაქანიძე

ლუკა ბაქანიძე (დ. 1982) — ქართველი მწერალი და პოეტი.

ბიოგრაფია
დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ჟურნალისტიკის ფაკულტეტი. სხვადასხვა დროს მუშაობდა საინფორმაციო სააგენტოში, პრესაში. 2005 წლიდან ლიტერატურულ პერიოდიკაში აქვეყნებს ლექსებს, მოთხრობებს, თარგმანებსა და წერილებს.

2011 წელს გამოსცა პირველი წიგნი, ლექსების კრებული „ღმერთი ჩემი, მოხეტიალე“. 2014 წელს გამოქვეყნდა მისი რომანი „მესამე ნაპირი“, რომელიც პრემია „საბას“ ფინალისტი გახდა. 2017 წელს მწერალს მიენიჭა „საბა“ მოთხრობათა კრებულისთვის „სად ხარ, ლაზარე“.
სოზარ იაკობაშვილი

სოზარ იაკობაშვილი (დ. 22 აგვისტო, 1933, კიევი — გ. 25 ნოემბერი, 2008) — ქართველი მეცნიერი, მეტალურგი, ტექიკის მეცნიერებათა დოქტორი (1975), პროფესორი (1978) და გამომგონებელი (1983).

ბიოგრაფია
1956 წელს დაამთავრა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის მეტალურგიის ფაკულტეტი.

1958-1965 წლებში მუ­შა­ობ­და რუსთავის მეტალურგიულ ქარხანაში მეფოლადედ. 1965-1969 წლებში უკრაინის ე. პატონის სახელობის ელექტროშედუღების უნივერსიტეტში იყო შედუღების ლაბორატორიის გამგე. 1969-1973 წლებში სა­ქართველოს მეტალურგიის ინსტიტუტტში ხელმძღვანელობდა ამავე დასახელების ლაბორატორიას. იყო საერთაშორისო ასოციაცია „შედუღების“ ერთ-ერთი დამაარსებელი. საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტში ჩამოაყალიბა შედუღების მეტალურ­გიის კათედრა და მასთან სამეცნიერო კვლევითი ლაბორატორია. 1989-1993 წლებში იყო შედუღების მეტალურგიისა და ტექნოლოგიის კა­თედ­რის გამგე; დააარსა სა­ქარ­თვე­ლო-უკრაინის საერთაშორისო სამეცნიერო ტექიკის ცენტრი შედუღებასა და მონათესავე ტექნოლოგიებში გადამზადებისათვის; მისი ნაშრომები ეძღვნება საშემდუღებლო ტექნოლოგიების ყვე­ლა მიმართულებას. მისმა გამოგონებამ (ფოლადის დამუშავების ახალი ტექნოლოგია და ღუმლის კონსტრუქცია) ლაიფციგის საერთაშორისო ბაზრობაზე (1975) დიდი ოქროს მედალი დაიმსახურა; მისი ხელმძღვანელობით შეიქმნა ახალი თაობის „ცს“ სერიის ციკლოკონვერტორული საშემდუღებლო კვების წყარო­ე­ბი; კვების წყა­როს ცს–200-ის დამუშავებისა და დანერგვისათვის (ლიცენზია გაიყიდა გერმანიაში), იყო საერთაშორისო სამეცნიერო ტექნიკის ჟურნალ „მეტალურგიის, შედუღებისა და მასალათმცოდნეობის პრობლემების“ მთავარი რედაქტო­რი. გამოქვეყნებული აქვს მრავა­ლი სამეცნიერო შრომა, ­მონოგრაფია, სა­ხელმ­ძღვა­ნე­ლო. მიღებული აქვს სა­ხელმწიფო ჯილდოები.

ორგანიზაციის წევრი
სა­ქართველოს საინჟინრო აკადემიის და ეკოლოგიის, ადამიანისა და ბუნების დაცვის საერთაშორისო აკადემია, ნამდვილი წევრი.

ჯილდოები
1997 — ღირსების ორდენი
1975 — სა­ქართველოს სა­ხელმწიფო პრემია
ხათუნა კალაძე

ხათუნა კალაძე (დ. 11 მარტი, 1972) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი და პედაგოგი.

ბიოგრაფია
1995 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის სამკურნალო ფაკულტეტი.

1995-1999 წლებში ქალაქი თბილისის მე-9 საავადმყოფო, მორიგე ექიმი-ქირურგი. 1998-2001 წლებში საქართველოს სახელმწიფო მეცნიერებათა აკადემიის პოლიკლინიკა, ექიმი-ქირურგი და ექიმი-რენტგენოლოგი. 2002-2004 წლებში ქირურგის სამუშაო ადგილზე სეჩენოვის სახელობის მოსკოვის სამედიცინო აკადემიის ღვიძლისა და სანაღვლე გზების ქირურგიის კლინიკაში ქალაქის მე-7 საავადმყოფოს ბაზაზე. 2003-2005 წლებში. მოსკოვის №5 ცენტრალური კლინიკური ჰოსპიტალი (5 ), ექიმი-ქირურგი, დოქტორანტი. 2001-2003 წლებში — თბილისის სამედიცინო აკადემიის ქირურგიის კათედრის ასისტენტი. 2001-2004 წლებში ამავე კათედრის უფროსი ლაბორანტი, ექიმი-ქირურგი. 2004-2006 წლებში თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის თორაკოაბდომინური კათედრის ასისტენტი, ექიმი-ქირურგი. 2006-2009 წლებში თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის ქირურგიული დეპარტამენტი, ქალაქის №1 საავადმყოფოს თორაკოაბდომინური კლინიკის ბაზაზე, ქირურგი. 2008-2009 წლებში ’ , . . ქალაქი მოდენა, იტალია. ზოგადი და ენდოვიდეო ქირურგიის განყოფილება (სტაჟირება). 2009-2013 წლებში შპს „ჯანმრთელობის ცენტრი“ — ქირურგი. 2011 წლიდან — შპს „სამგორი მედი“ — ზოგადი ქირურგი. 2001-2006 წლებში თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტი, ასისტენტ-პროფესორი. 2009-2011 წლებში ევროპული საერთაშორისო სასწავლო უნივერსიტეტი, პროგრამა „სამედიცინო საქმე“-ს ხელმძღვანელი. 2010-2012 წლებში ჰ. ალიევის სახ. ქართულ-აზერბაიჯანული სასწავლო უნივერსიტეტი, მოწვეული პროფესორი. 2010 წლიდან თბილისის ჰუმანიტარული უნივერსიტეტი, ასოცირებული პროფესორი. 2009-2012 წლებში — თბილისის დავით აღმაშენებლის სახელობის უნივერსიტეტის ჯანდაცვისა და სოციალური უზრუნველყოფის ფაკულტეტის საბაზისო და კლინიკური მედიცინის კათედრის გამგე, სრული პროფესორი, აკადემიური საბჭოს წევრი. 2006-2013 წლებში თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის ქირურგიული დეპარტამენტი, დიპლომის შემდგომი სამედიცინო და უწყვეტი პროფესიული განვითარების პროგრამების განმახორციელებელი (მოწვეული მასწავლებელი), ქალაქის №1 საავადმყოფოს თორაკოაბდომინური კლინიკის ბაზაზე. 2002 წლიდან თბილისის სამედიცინო აკადემიის ქირურგიის დეპარტამენტი, ასოცირებული პროფესორი. 51 სამეცნიერო ნაშრომის ავტორი. კვლევის თემა: ჰეპატობილიოპანკრეატოდუოდენური მიდამოს ქირურგიული პათოლოგიების დიაგნოსტიკისა და მკურნალობის ოპტიმიზება მცირეინვაზიური ჩარევების გამოყენებით. ექიმი-ქირურგი, მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი (2006), პროფესორი.

სადოქტორო დისერტაციის თემა — „ჰეპატობილიოპანკრეატოდუოდენური მიდამოს ქირურგიული პათოლოგიების დიაგნოსტიკისა და მკურნალობის ოპტიმიზება მცირეინვაზიური ჩარევების გამოყენებით“, დაიცვა 2006 წელს.
ვენედიქტ ეროფეევი

ვენედიქტ ეროფეევი (; დ. 24 ოქტომბერი, 1938, გ. 11 მაისი, 1990) — რუსი მწერალი და საბჭოთა დისიდენტი, რუსული ლიტერატურის კლასიკოსი. საბჭოთა კავშირში არაფერი გამოუქვეყნებია „პერესტროიკამდე“.

შემოქმედება
ეროფეევის ყველაზე გახმაურებული ნაშრომია „პოეტური პროზის“ ჟანრის ფსევდო-ავტობიოგრაფიული რომანი „მოსკოვი-პეტუშკი“ (1969). წიგნი მოგვითხრობს მოსკოვიდან პეტუშკამდე მატარებლით მოგზაურობაზე, ესაა პროტაგონისტის, ალკოჰოლიკი ინტელექტუალის, მიერ მცირეწლოვანი ვაჟის მონახულების მრავლიდან ერთ-ერთ უშედეგო მცდელობა, რომლიდანაც ყოველი ალკოჰოლის გამოისობით კრახით მთავრდება. რომანი პირველად იერუსალიმში 1973 წელს რუსულენოვან ჟურნალში გამოქვეყნდა, 1977 წელს კი პარიზში გამოიცა. მწერლის სამშობლოში წიგნი თავდაპირველად ვრცელდებოდა მხოლოდ სამიზდატის სახით და მხოლოდ 1989 წელს გამოქვეყნდა, რადგან ცენზურის მიერ იგი საბჭოთა სისტემის სარკასტულად, გროტესკულ ფერებში აღწერის გამო იყო აკრძალული. მწერალმა დევიდ რემნიკმა რომანს „ბრეჟნევის პერიოდის კომიკური ნიშანსვეტი“ უწოდა.

1972 წელს ეროფეევმა დაწერა რომანი რუსი კომპოზიტორის დიმიტრი შოსტაკოვიჩის შესახებ, რომლის ხელნაწერიც სავარაუდოდ მას მატარებელში მოჰპარეს. მწერლის უკანასკნელი ნაშრომია პიესა „ვალპურგის ღამე“, რომელიც მან სიკვდილამდე დაწერა. აგრეთვე იგი წერდა პიესას ფანი კაპლანის შესახებ, რომლის დასრულებაც ვერ მოასწრო.
ნიკოლოზ ჭიპაშვილი

ნიკოლოზ ჭიპაშვილი (დ. 28 მარტი, 1918, ხარაგაული — გ. აგვისტო, 2010) — ქართველი გამომგონებელი, თანამდებობის პირი, ინჟინერი, პუბლიცისტი.

ბიოგრაფია
1936 წელს დაამთავრა ხარაგაულის საშუალო სასწავლებელი და იმავე წელს განაგრძო სწავლა ამიერკავკასიის ინდუსტრიულ ინსტიტუტში. სწავლისაგან მოუწყვეტლად, 1937 წელს, დაამთავრა რუსთავის აეროკლუბი პილოტის წოდებით.

1941 წელს, მეორე მსოფლიო ომის დაწყების დროს, ნებაყოფლობით გაიწვიეს წითელი არმიის რიგებში. 1942 წელს, ხარკოვის მისადგომებთან დაიჭრა. დემობილიზაციის შემდეგ სწავლა განაგრძო ინდუსტრიულ ინსტიტუტში. 1944 წელს სტუდენტთა ერთ ჯგუფთან ერთად მონაწილეობდა რუსთავის სამშენებლო რაიონის გეოდეზიურ გადაღებაში. 1945 წელს განაწილებით დაიწყო მუშაობა რუსთავის შინაგან საქმეთა კომისარიატის დაქვემდებარებაში მყოფ ტრესტ ამიერკავკასიის მეტალურგმშენში ჟანგბადის წარმოების მშენებლობის ოსტატად, შემდეგ — ამავე ჟანგბადის წარმოების უფროსად. 1952 წელს დაინიშნა ტრესტ ამიერკავკასიის მეტალურგმშენის უფროსის მოადგილედ, იმავე წელს გადაიყვანეს რუსთავის აზოტსასუქების ქარხნის დირექტორად. მისი მოღვაწეობის დროს დამთავრდა ქარხნის მშენებლობა სრული ტექნოლოგიური ციკლით. ძირითად სამრეწველო ობიექტებთან ერთად ამავე წლებში საექსპლუატაციოდ გადაეცა დამხმარე საამქროები და კულტურულ-საბინაო-სოციალური უზრუნველყოფის ობიექტები. 1952 წელს მას დაავალეს იმ დროს გასაიდუმლოებულ, განსაკუთრებული დანიშნულების თხევადი ჟანგბადის საამქროს მშენებლობა, რომლის პროდუქციით 1957 წელს ბაიკონურში დედამიწის პირველი თანამგზავრი გაუშვეს. 1960-იან წლებში, სახალხო მეურნეობის რეორგანიზაციასთან დაკავშირებით, იგი გადაიყვანეს რესპუბლიკის სახალხო მეურნეობის საბჭოს ცენტრალურ აპარატში ახალი ტექნიკის განყოფილების უფროსად. „ენგურჰესის“ მშენებლობისათვის საჭირო სპეციალური ჰიდროტექნიკური ცემენტის უზრუნველსაყოფად დანიშნეს რუსთავის ცემენტის ქარხნის ჯერ მთავარ ინჟინრად, შემდეგ — დირექტორად. „დიდი ქიმიის“ ეპოქასთან დაკავშირებით დაისვა საკითხი ა/კ ტერიტორიაზე განლაგებული მოქმედი და მშენებარე ქარხნების მოდერნიზაცია-გადაიარაღების უზრუნველსაყოფად სპეციალური სამმართველოს შექმნის შესახებ იგი გადაიყვანეს ამ სამმართველოს უფროსად. გარკვეული დროის განმავლობაში განაგრძობდა მუშობას რუსთავის საშენ მასალათა კომბინატის მთავარ ინჟინრად. მისი მუშაობის პერიოდში აითვისეს ბაზალტისაგან ბოჭკოსა და ბამბის, პერლიტისა და ფილტროპერლიტის წარმოება. 1998 წელს საზოგადოებრივ საწყისებზე მუშაობდა გაერთიანება „აზოტის“ საკონსულტაციო საბჭოს თავმჯდომარედ. 1999-2000 წლებში ცემენტის ქარხნის გენერალური დირექტორის მრჩევლად საწარმოო-ტექნიკურ საკითხებში. მიღებული აქვს ორდენები და მედლები. ავტორია რამდენიმე გამოგონებისა. საკავშირო სამეცნიერო ჟურნალებში გამოქვეყნებული აქვს სამეცნიერო ხასიათი სტატიები აზოტის შენაერთებისა და ცემენტის წარმოებაზე. ეწეოდა პუბლიცისტურ-ჟურნალისტურ მოღვაწეობას. იყო გაერთიანება „აზოტის“ კოლექტივის საპატიო წევრი.

ჯილდოები
1998 — ღირსების ორდენი
რუსთავის საპატიო მოქალაქე
საქართველოს დამსახურებული ინჟინერი
თამარისა და დავითის მონეტები

თამარისა და დავითის მონეტები — თამარ მეფისა და დავით სოსლანის სახელით მოჭრილი მონეტები, რომლებიც სამეცნიერო ლიტერატურაში ცნობილია როგორც თამარის და დავითის მონეტები „ბაგრატიონთა საგვარეულო ნიშნით“.

აღწერილობა
მონეტების შუბლზე გარკვევით იკითხება აბრევიატურა „თრ“ და „დთ“. ორივე მათგანს თავზე უზის ქარაგმის ნიშანი, შესაბამისად, პირველი სახელი იკითხება როგორც „თ(ამა)რ“, ხოლო მეორე — „დ(ავი)თ“. მონეტა, რომ თამარ მეფისა და დავით სოსლანის მმართველობის დროსაა მოჭრილი დასტურდება მასზე დატანილი ქრონოლოგიური მითითებით, სადაც ვკითხულობთ: „ქკ ჳკ“, რაც იშიფრება როგორც „ქ(რონიკო)ნ „ჳკ(420)“, ანუ ქორონიკონით 420 წელი, რაც თანამედროვე წელთაღრიცხვით 1200 წელს შეესაბამება.

მონეტის შუბლზე მოცემულია თამარის და დავითის სახელები, ხოლო ზურგზე — ოთხსტრქონიანი არაბული წარწერა, რომელიც თამარ მეფეს შეეხება. წარწერაში თამარი მოხსენიებულია, როგორც დედოფალთა დედოფალი და იესო ქრისტეს მიმდევარი. თამარის უპირატესობა გამოხატულია მონეტის შუბლზე მისი პირველი მოხსენიებით, ასევე მონეტის ზურგზე არსებული წარწერით. ამ მოცემულობის მიუხედავად, მონეტაზე ჩანს, რომ დავით სოსლანი თავისი მეუღლის თანამოსაყდრეა, რომელიც ქვეყანაში ერთგვარი უმცროსი მეფის სტატუსით სარგებლობს.
ალექსანდრე გრინი

ალექსანდრ სტეფანოვიჩ გრინევსკი, ცნობილია ფსევდონიმით ალექსანდრ გრინი (დ. 22 აგვისტო, 1880 — გ. 8 ივლისი, 1932) — რუსი მწერალი, ცნობილია რომანტიკული რომანებითა და მოთხრობებით, რომელთა უმრავლესობაში მოქმედება უსახელო ფენტეზი სამყაროში ვითარდება (ფანები მას ხშირად გრინლანდიას უწოდებენ). მწერლის ნაწარმოებთა უმრავლესობაში ვხვდებით ზღვას, მოგზაურობასა და სიყვარულს.
კატრი ლიფსონი

კატრი ლიფსონი (დ. 1965, ჰელსინკი) — ფინელი მწერალი და ექიმი. 1993 წელს დაამთავრა უფსალის უნივერსიტეტის სამედიცინო ფაკულტეტი. მუშაობდა ექიმად ფინეთში, შვედეთსა და კენიაში. 2008 წელს გამოაქვეყნა სადებიუტო რომანი „კოსმონაუტი“, რომელმაც -ის პრემია მოიპოვა. ავტორმა მეორე რომანისთვის „მენაყინე ქალი“ (2012) ევროკავშირის ლიტერატურული პრემია მიიღო. წიგნის სიუჟეტი მოგვითხრობს ფილმის გადაღების პროცესზე, რომელიც სცენარის გარეშე მიმდინარეობს, მოქმედება კი ყოფილ ჩეხოსლოვაკიაში ვითარდება. რომანი ჩეხეთში 2014 წელს გამოქვეყნდა. ლიფსონის მომდევნო რომანებია: „დეტროიტი“ (2016) და „მარიენბადი“ (2019).

მწერალი ფინეთის ქალაქ ვანტააში ცხოვრობს.
ლურჯფეხა აბლაბუდიანი სოკო

ლურჯფეხა აბლაბუდიანი სოკო — სოკოს სახეობა აბლაბუდიანი სოკოების გვარისა, რომლის გავრცელების არეალი მოიცავს ევროპას, ჩრდილოეთ აფრიკასა (მაროკო) და ჩრდილოეთ ამერიკას (აშშ).

საჭმელი სოკოა. იზრდება ნიადაგზე, ფოთლოვან და შერეულ ტყეებში, ზაფხულიდან შემოდგომამდე.

სოკო პირველად აღწერეს ლუი სეკრეტანტმა და ელიას მაგნუს ფრისმა 1838 წელს.

აღწერა
ქუდის დიამეტრი — 6-10 სმ, ნახევარსფეროსებრი, შემდგომში — ბრტყლად ამობურცული, ცენტრში ბლაგვი. მურა-მონაცრისფრო მოწითალო ელფერით, მოგვიანებით იისფერ-წითურ-ყავისფერი.

ჰიმენოფორი — ფირფიტებიანი, ფირფიტები იისფერი ან ღია ნაცრისფერია, მოგვიანებით ყავისფერდება.

ფეხის სიგრძე — 5-10 სმ, სიგანე — 1-2 სმ. ძირში ბოლქვისებრი, თავიდან ლურჯი ფერისაა, შემდგომში — თეთრი. ფეხის ზედა მხარეს გააჩნია ლურჯი საყელო.

სპორები — ნუშის ფორმის, ზედაპირი დაწინწკლული, 9-145-7 მკმ.