კარლოს უმბერტო რომერო

კარლოს უმბერტო რომერო მენა ( დ. 29 თებერვალი, 1924, ჩალატენანგო, ელ-სალვადორი — გ. 27 თებერვალი, 2017, სან-სალვადორი, ელ-სალვადორი) — სალვადორელი სახელმწიფო და სამხედრო მოღვაწე, ელ-სალვადორის პრეზიდენტი (1977–1979 წლებში).

ადრეული ცხოვრება
დაიბადა ხოსე მარია რომეროსა და მისი მეუღლის, ვიქტორია მენა დე რომეროს ოჯახში. დაამთავრა ხერარდო ბარიოსის სახელობის სამხედრო სკოლა , ელ-სალვადორის არმიის გენერალური შტაბის სამეთაურო სკოლა და კავალერიის კურსები მეხიკოს მახლობლად. ჯერ კიდევ სამხედრო სკოლაში სწავლისას გამოიჩინა თავი, სადაც იყო ოცეულის მეთაური, ოფიცრის თანაშემწე და ხაზინადარი. სკოლის დამთავრების შემდეგ მსახურობდა კავალერიის ნაწილებში: იყო ოცეულის მეთაური, კავალერიის ესკადრონის მეთაური, კავალერიის ჯგუფის მეთაურის მეორე მოადგილე, მოადგილე და მეთაური. მოგვიანებით დაინიშნა პირველი ქვეითი პოლკის მეთაურის მოადგილედ, გარკვეული დროის შემდეგ კი გადაიყვანეს სერჟანტთა მომზადების სამხედრო სკოლის დირექტორის მოადგილედ. ამის შემდეგ იგი გადავიდა საშტაბო, მოგვიანებით კი დიპლომატიურ სამუშაოზე. იკავებდა გენერალური შტაბის კადრების სამმართველოს უფროსისა და არმიის გენერალური შტაბის შტაბ-ბინის კომენდანტის თანამდებობას, შემდეგ კი იყო მეხიკოში ელ-სალვადორის საელჩოს სამხედრო ატაშეს თანაშემწე.

ხულიო რივერას სამხედრო-კონსტიტუციური მთავრობის ხელისუფლებაში მოსვლის შემდეგ, იგი ასრულებდა რამდენიმე სამთავრობო დიპლომატიურ მისიას: 1964 წელს იყო ოფიციალური წარმომადგენელი მექსიკის პრეზიდენტის, გუსტავო დიასის ინაუგურაციაზე, ხოლო 1970 წელს კოლომბიის პრეზიდენტის, მისაელ პასტრანა ბორეროს ინაუგურაციაზე. 1966 წელს იყო ამერიკის შეიარაღებული ძალების კონფერენციისა და ცენტრალური ამერიკის თავდაცვის საბჭოს კონფერენციის დელეგატი, ხოლო 1967 წელს დაზვერვის ოფიცერთა სრულიად ამერიკული კონფერენციის მონაწილე.

პრეზიდენტობა
1976 წელს მმართველმა ეროვნული შერიგების პარტიამ იგი ქვეყნის პრეზიდენტობის კანდიდატად წარადგინა. 1977 წლის 20 თებერვლის არჩევნების შედეგების მიხედვით, იგი არჩეულად გამოცხადდა (ოფიციალურად მიიღო ხმების 67,3%). თუმცა, ოპოზიციურმა ეროვნულმა კავშირმა , რომელმაც კანდიდატად გადამდგარი პოლკოვნიკი ერნესტო კლარამონტი წარადგინა, ხელისუფლება არჩევნების ფალსიფიკაციაში დაადანაშაულა. ქვეყნის ისტორიაში პირველად, სალვადორის პრელატმა (უმაღლესმა სასულიერო პირმა) პრეზიდენტის ინაუგურაცია გამოტოვა. დედაქალაქში საპროტესტო ტალღამ გადაიარა, ათასობით უკმაყოფილო ადამიანი შეიკრიბა „ლა ლიბერტადის“ მოედანზე კენჭისყრის შედეგების გაუქმების მოთხოვნით. გენერალმა რომერომ განაცხადა, რომ არჩევნები სამართლიანი იყო და ქვეყანაში 30 დღით საალყო მდგომარეობა გამოაცხადა. 28 თებერვალს, მომიტინგეთა დარბევისას, უსაფრთხოების ძალებმა დაახლოებით 50 ადამიანი მოკლეს, ასობით კი დაშავდა ან დააპატიმრეს. დაჭრილმა პოლკოვნიკმა კლარამონტმა, რომელიც მოედნიდან კლინიკაში გადაიყვანეს, იმ დღეს თქვა: „ეს ჯერ კიდევ არ არის დასასრული. ეს მხოლოდ დასაწყისია“. მისი სიტყვები წინასწარმეტყველური აღმოჩნდა.

1977 წლის 1 ივლისს გენერალმა კ. რომერომ ფიცი დადო, როგორც ელ-სალვადორის კონსტიტუციურმა პრეზიდენტმა და ეს თანამდებობა ხუთი წლის განმავლობაში, 1982 წლამდე უნდა დაეკავებინა. მისმა მთავრობამ, ქვეყანაში სოციალური განხეთქილების შესამცირებლად, შეიმუშავა ქვეყანაში განვითარების ხუთწლიანი გეგმა დევიზით „კეთილდღეობა ყველასათვის“, თუმცა იგი ასეც არ განხორციელებულა.

1978 წლის 18 მაისს რომერომ მოიწვია ეროვნული ფორუმი ძალადობის პრობლემებზე, თუმცა, რადგან მან არ მიიწვია ოპოზიციური ეროვნული კავშირი (რომელიც მან უკანონოდ გამოაცხადა), ფორუმს ბოიკოტი გამოუცხადა მთელმა ოპოზიციამ, მათ შორის პოლიტიკურმა პარტიებმა, პროფკავშირებმა და ეკლესიამ. 1979 წლის 8 მაისს არმიის მიერ სან-სალვადორის საკათედრო ტაძართან დემონსტრანტების დახვრეტა იქცა „უკანმოუბრუნებელ წერტილად“ სამოქალაქო ომის გზაზე. ამ მომენტიდან ქვეყანაში საპროტესტო გამოსვლები არ წყდებოდა, ხოლო მმართველი რეჟიმის მხარდაჭერა სწრაფად ეცემოდა. გენერლის გადაყენებას უკვე მხარს უჭერდნენ აშშ, სალვადორის არმიის კონსერვატიული გენერალიტეტი და მემარცხენე-ცენტრისტული საიდუმლო ორგანიზაცია „სამხედრო ახალგაზრდობა“ . მთავრობის რეპრესიულ პოლიტიკას ასევე გმობდა სან-სალვადორის არქიეპისკოპოსი ოსკარ არნულფო რომერო. 1979 წლის 16 აგვისტოს გამოცხადდა საყოველთაო ამნისტია, მაგრამ ამ ნაბიჯს არაფერი შეუცვლია. პარტიზანებმა მოკლეს პრეზიდენტის ძმა, ხოლო 23 სექტემბერს თავს დაესხნენ საპრეზიდენტო რეზიდენციას.

პრეზიდენტობის შემდეგ
1979 წლის 15 ოქტომბრის ღამეს ახალგაზრდა სამხედროების მოძრაობამ განახორციელა უსისხლო გადატრიალება, რომლის დროსაც გენერალი კ. რომერო ჩამოაშორეს ხელისუფლებას. იგი ემიგრაციაში წავიდა გვატემალაში, საიდანაც 1980 წლის მაისში მხარი დაუჭირა მემარჯვენე გადატრიალების მცდელობას, რის შემდეგაც პოლიტიკურ საქმიანობას აღარ დაბრუნებია.

ოჯახი
იყო დაქორწინებული გლორია გერერო დე რომეროზე . მათ ოთხი შვილი შეეძინათ:
კარლოს უმბერტო რომერო გერერო ;
ლუის ფელიპე რომერო გერერო ;
გლორია ვალენტინა რომერო გერერო ;
როქსანა კაროლინა რომერო გერერო .