iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ზურაბ ჩხეიძე

ზურაბ ამბროსის ძე ჩხეიძე (დ. 13 მაისი, 1930, დაბა შორაპანი, ახლანდ. ზესტაფონის მუნიციპალიტეტი — გ. ნოემბერი, 2007) — ქართველი საბჭოთა პარტიული და სახელმწიფო მოხელე, ინჟინერ-მეტალურგისტი. სკკპ წევრი.

ბიოგრაფია
ზურაბ ჩხეიძე დაიბადა 1930 წელს შორაპანში.

1954 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის მეტალურგიის ფაკულტეტი. მუშაობდა მეფოლადის შეგირდად, შემდეგ ეკავა სხვადასხვა სამეცნიერო, სამეურნეო და პარტიული თანამდებობები, იყო ქარხნის დირექტორი, საქალაქო კომიტეტის მდივანი, კავშირგაბმულობის მინისტრი, საქართველოს კომპარტიის ცენტრალური კომიტეტის მდივანი, გარდაქმნის წლებში — რესპუბლიკის სახელმწიფო საგეგმო კომიტეტის თავმჯდომარე, რესპუბლიკის მინისტრთა საბჭოს თავმჯდომარის პირველი მოადგილე. 1989 წლის 29 მარტს დაინიშნა მინისტრთა საბჭოს თავმჯდომარედ, გადადგა 1989 წლის აპრილში.

1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი (ზესტაფონის მაჟორიტარი).
ანჩაბაძე

საკუთარი სახელი ანჩაბაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს:

გიორგი ანჩაბაძე — ისტორიკოსი
ვალერიან ანჩაბაძე — სამხედრო პირი
ზურაბ ანჩაბაძე — ისტორიკოსი
თარაშ ანჩაბაძე — სამხედრო პირი, საზოგადო მოღვაწე
ვიანორ ანჩაბაძე — ექიმი, საზოგადო მოღვაწე
იური ანჩაბაძე — ისტორიკოსი
მიხეილ ანჩაბაძე — სამხედრო პირი
მიხეილ ანჩაბაძე

მიხეილ თამშუკის ძე ანჩაბაძე (დ. 1896 — გ. 1 სექტემბერი, 1924) — აფხაზეთის თავადთა საგვარეულოს წარმომადგენელი, საქართველოს რესპუბლიკის არმიის ოფიცერი.

მსახურობდა რუსეთის იმპერიის არმიაში (ჰქონდა როტმისტრის წოდება). 1918 წლიდან იყო ქართული ცხენოსანი პოლკის მე-2 ესკადრონში, სადაც ასევე მსახურობდა როტმისტრი ქაქუცა ჩოლოყაშვილი. 1920 წელს სამხედრო სამსახურიდან გადადგა და სოხუმში დასახლდა. 1921 წელს საქართველოს გასაბჭოების შემდეგ ჩოლოყაშვილის პარტიზანულ რაზმს შეუერთდა და აქტიურად მონაწილეობდა ბრძოლაში საბჭოთა ოკუპაციის წინააღმდეგ კახეთის ტერიტორიაზე (მ. შ. თავდასხმაში თელავის ვაგზალზე). 1924 წლის ოქტომბერში ჩეკამ გუდაუთაში დააპატიმრა და თბილისში გაგზავნა. აგვისტოს აჯანყების დღეებში დახვრიტეს. მამამისი, მიწათმოქმედი თამშუკ ანჩაბაძე 1937 წლის რეპრესიებს ემსხვერპლა.
ვალერიან ანჩაბაძე

ვალერიან ტარასის ძე ანჩაბაძე (დ. 2 ნოემბერი, 1887 — გ. 3 მარტი, 1921) — აფხაზეთის თავადთა საგვარეულოს წარმომადგენელი, რუსეთის იმპერიის და საქართველოს რესპუბლიკის არმიების ოფიცერი.

დაიბადა პოდპოლკოვნიკ თავად ტარას (თარაშ) ანჩაბაძის და ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების აქტიური წევრის, მარიამ დადიანი-ანჩაბაძისას ოჯახში. დაამთავრა თბილისის ვაჟთა 1-ლი გიმნაზია, შემდეგ ელიზავეტგრადის საკავალერიო სასწავლებელი (1913). მსოფლიო ომის (1914-1918) დროს პორუჩიკის, შემდეგ როტმისტრის ჩინით მსახურობდა რიგის დრაგუნთა მე-11 პოლკში. დასავლეთის ფრონტზე ორჯერ დაიჭრა. დაჯილდოებული იყო წმ. ანას , წმ. სტანისლავის და წმ. ვლადიმერის ხარისხის ორდენებით (ყველა 1915), გიორგის ოქროს იარაღით (1917). 1918 წლიდან მსახურობდა საქართველოს რესპუბლიკის ჯარში. სამხედრო სამსახურში იყვნენ ასევე მისი უმცროსი ძმები — ვარლამი (ჭიჭი), ვლადიმერი (ლადი) და ნიკოლოზი (კოლია). კიდევ ერთი ძმა — ვიანორ ანჩაბაძე იყო სამხედრო ექიმი და აფხაზეთის სახალხო საბჭოს წევრი.

1921 წელს საბჭოთა რუსეთთან ომის აფხაზეთის ფრონტზე ვალერიან ანჩაბაძე იყო სარდლის, გენ. დავით ართმელაძის თანაშემწე. სოხუმის დასავლეთით არიერგარდულ ბრძოლებში მან შეაკავა ბოლშევიკური სამხედრო ნაწილები და ფრონტის ძირითად ძალებს მისცა აღმოსავლეთისკენ დახევის საშუალება. დაიღუპა გუმისთის ხიდთან ბრძოლაში.

ჯილდოები
1917 - გიორგის ოქროს იარაღი
1915 - წმინდა ვლადიმირის ხარისხის ორდენი
1915 - წმინდა სტანისლავის ხარისხის ორდენი
1915 - წმინდა ანას ხარისხის ორდენი
ინდრიკოთერიუმისებრნი

ინდრიკოთერიუმისებრნი — გიგანტური ურქო მარტორქების ამომწყდარი ქვეოჯახი. ცნობილია 8 გვარის 10-მდე სახეობა. გავრცელებული იყვნენ აზიისა და ცენტრალური ევროპის ტერიტორიაზე ზემო ეოცენიდან ქვემო მიოცენამდე. ადრეული წარმომადგენლებია დიდი ზომის მარტორქები გრძელი ოთხთითიანი კიდურებით. ინდრიკოთერიუმი და პარაცერათერიუმი [დღეს ერთი და იგივე გვარად განიხილება] ხმელეთის ყველაზე დიდი ძუძუმწოვრები იყვნენ (მამლები სიგრძეში — 8 მეტრამდე, სიმაღლეში — 5,5 მეტრამდე, მასით კი 15 ტონამდე იყვნენ; დედლები ⅓-ით მცირენი). თავი შედარებით მცირე ზომის იყო, კისერი გრძელი, ტანი მოკლე და მასიური, კიდურები სვეტისებრი, სამთითა, ძლიერ განვითარებული შუა თითით. საჭრელი კბილები (2 წყვილი) გარდაქმნილია მცირე კონუსისებრ შუანად, ზემოთები ქვედა მხარეს იყო მიმართული, ქვემოთები — წინ. ძირითადი კბილები თანამედროვე მარტორქასებრთა კბილების მსგავსია. იკვებებოდნენ ფოთლებითა და ტოტებით.
ვიანორ ანჩაბაძე

ვიანორ ტარასის ძე ანჩაბაძე (დ. 1 იანვარი, 1888, ქ. სოხუმი, — გ. 8 თებერვალი, 1938) — ქართველი და აფხაზი ექიმი, საზოგადო და პოლიტიკური მოღვაწე. აფხაზეთის თავადთა საგვარეულოს, ანჩაბაძეების წარმომადგენელი.

დაიბადა ვიცე-პოლკოვნიკ თავად ტარას (თარაშ) ანჩაბაძის და ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების აქტიური წევრის, მარიამ დადიანი-ანჩაბაძისას ოჯახში. მისი ძმები (მ. შ. ვალერიან ანჩაბაძე) სამხედრო სამსახურში იყვნენ.

ანჩაბაძემ დაამთავრა თბილისის ვაჟთა 1-ლი გიმნაზია (1908), შემდეგ პეტერბურგის სამხედრო-სამედიცინო აკადემია (1914). მსოფლიო ომში მონაწილეობდა, როგორც სამხედრო ექიმი. 1918-1921 წლებში იყო აფხაზეთის სახალხო საბჭოს წევრი სოციალისტ-რევოლუციონერთა პარტიიდან, ცენტრალურ ხელისუფლებასთან ერთად საკონსტიტუციო საკითხებზე მომუშავე ჯგუფის წევრი, აფხაზეთის კომისარიატის სამედიცინო-სანიტარული განყოფილების უფროსი. საქართველოს გასაბჭოების შემდეგ სხვადასხვა დროს იყო რსფსრ ჯანმრთელობის დაცვის სახალხო კომისარიატის მთავარი რწმუნებული აფხაზეთის კურორტებზე (1921-1928), აფხაზეთის ჯანმრთელობის დაცვის სახალხო კომისარი (1928-1937). დახვრიტეს მასობრივი რეპრესიების დროს კონტრრევოლუციური საქმიანობის ბრალდებით. მისი მეუღლე — ვერა შენგელაია 7 წლით „გულაგის“ ბანაკში იყო გამწესებული. მათი შვილი იყო შემდგომში ცნობილი ისტორიკოსი ზურაბ ანჩაბაძე.
ზურაბ ცინცქილაძე

ზურაბ ცინცქილაძე (დ. 6 ივლისი, 1952, ბათუმი) — ქართველი მსახიობი, პოლიტიკოსი. ღირსების ორდენის კავალერი (2002), მემედ აბაშიძის სახელობის სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი.

1973 წელს დაამთავრა შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრალური ინსტიტუტის სამსახიობო ფაკულტეტი. 1977-2003 წლებში მუშაობდა თეატრისა და კინოს სახელმწიფო უნივერსიტეტში და არის ამავე უმაღლესი სასწავლებლის დოცენტი. 1987 წლიდან მუშაობს კინოსტუდია „ქართულ ფილმში“. 1991 წელს დააფუძნა კინოსტუდია „აჭარა“. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს აღორძინება“.

2000 წელს დააფუძნა ხელოვანთა ლიგა, 2006 წელს დააფუძნა თურქეთთან მეგობრობის ასოციაცია და ხელმძღვანელობას უწევს ორგანიზაციის კულტურულ შემოქმედებით პროგრამებს.

ფილმოგრაფია
1976 — „თვალი პატიოსანი“
1977 — „სინქრონიზაცია“
1980 — „სახლი ლესნაიაზე“ — სტამბის მუშა
1985 — „მევლუდი“ — მევლუდი
1986 — „საფეხური“
1988 — „წინამორბედი“ — რედაქტორი
1989 — „ცხოვრება დონ კიხოტისა და სანჩოსი“
1990 — „იქ-ჩემთან“ — ბარათა
1991 — „პრემიერა“ — თემო
1996 — „სათნოებათა კიბე“
2003 — „კიდევ ერთი ქართული ისტორია“
2007 — „სვანი“ — თარხან რექჩიანი
2010 — „გოგონა გარეუბნიდან“ (ტელესერიალი) — არჩილ წილოსანი
ნიკოლოზ კვერნაძე

ნიკოლოზ (კოლია) ნიკოლოზის ძე კვერნაძე (დ. მაისი, 1893, სამტრედია, — გ. 1 სექტემბერი, 1924) — ქართველი დრამატურგი, მწერალი, პოლიტიკური მოღვაწე. იყენებდა ფსევდონიმებს: „გერგესელი“, „გედი“.

დაიბადა ქუთაისის გუბერნიის გლეხის ოჯახში. 1913 წელს გაწევრიანდა საქართველოს სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიაში. ასევე იყო ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების სამტრედიის განყოფილების წევრი. 1914-1918 წლებში მუშაობდა ჭიათურაში „კავკასიური საზოგადოების“ მეტაბელედ, შემდეგ — სამტრედიაში, კოოპერატივში. 1916-1917 წლებში სამხედრო სამსახურში იყო. 1917-1921 წლებში მსახურობდა სამტრედიის სახალხო გვარდიის შტაბის თავმჯდომარის თანაშემწედ. 1922-1924 წლებში იყო სახალხო თეატრის გამგეობის წევრი. 1924 წელს მუშაობდა ქართული დრამატული საზოგადოების გამგეობის მდივნად. დაწერილი აქვს პიესები: „პირველი გრძნობა“ (ფსიქოლოგიური დრამა 3 მოქმედებად), „ნიღაბქვეშ“ (დაიდგა მუშათა კლუბში 1920 წლის 18 იანვარს), „ელისო“ (ალექსანდრე ყაზბეგის მოთხრობის მიხედვით) და სხვ. აქვეყნებდა პუბლიცისტურ წერილებს ხელოვნების შესახებ (ჟურნ. „თეატრი და ცხოვრება“, 1920, №1,4, 5). 1924 წლის იანვარში ბოლშევიკურმა ჩეკამ დააპატიმრა ანტისაბჭოთა აჯანყების მომზადებაში მონაწილეობის ბრალდებით. აგვისტოს აჯანყების დღეებში დახვრიტეს.
ნინო ჭანიშვილი

ნინო (ნანი) ჭანიშვილი (დ. 3 თებერვალი, 1945, თბილისი – გ. 28 მარტი, 2025) — ქართველი მეცნიერი, პოლიტიკოსი.

1967 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კიბერნეტიკის ფაკულტეტი. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი“.
მანსუმ იბრაჰიმოვი

მანსუმ ისრაფილ-ოღლუ იბრაჰიმოვი (; დ. 1 ოქტომბერი, 1960, იმამყულუბეილი, აღდამის რაიონი) — აზერბაიჯანის სახალხო მომღერალი, ჰანენდე, მუღამების შემსრულებელი, თეატრისა და კინოს არტისტი, რესპუბლიკის დამსახურებული არტისტი (1998), აზერბაიჯანის სახალხო არტისტი (2005).

1982–1987 წლებში სწავლობდა ბაქოს მუსიკალურ ტექნიკუმში. 1993 წელს დაამთავრა აზერბაიჯანის კულტურისა და ხელოვნების სახელმწიფო უნივერსიტეტი.

მუღამის განვითარებასა და ახალ ჰანენდეთა აღზრდაში თავისი წვლილი შეიტანა. ცნობილი თეატრალური როლებს შორისაა — მეჯნუნი სპექტაკლში „ლეილა და მეჯნუნი“ (ბაქო, მ. ფ. ახუნდოვის სახელობის ოპერისა და ბალეტის თეატრი).

2002 წლიდან გადაღებულია 4 კინო- და ტელეფილმში. „მუღამის“ სატელევიზიო მუსიკალური კონკურსების ჟიურის წევრი (2005, 2007).
ფარვიზ შაჰბაზოვი

ფარვიზ ოქთაი-ოღლუ შაჰბაზოვი (: (დ. 24 ნოემბერი, 1969, ბაქო) — აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ენერგეტიკის მინისტრი 2017 წლის 12 ოქტომბრიდან.

ბიოგრაფია
ფარვიზ ოქთაი-ოღლუ შაჰბაზოვი დაიბადა ბაქოში, 1969 წლის 24 ნოემბერს.

1986-1992 წლებში სწავლობდა აზერბაიჯანის ნავთობის სახელმწიფო აკადემიაში.

1998-2001 წლებში საგარეო საქმეთა სამინისტროს სხვადასხვა პოზიციებზე მუშაობდა. 2005 წელს იყო თანამშრომლობის ფორუმის თავმჯდომარე ეუთოს უსაფრთხოების სფეროში. 2005 წლის აგვისტოდან მუშაობდა აზერბაიჯანის საგანგებო და სრულუფლებიან ელჩად გერმანიაში.

2017 წლის 12 ოქტომბრიდან არის აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ენერგეტიკის მინისტრი.
მელექხანიმ ეიიუბოვა

მმელექხანიმ მაზაჰირ-ყიზი ეიიუბოვა (; დ. 5 ნოემბერი, 1962, შემახა) — აზერბაიჯანელი მომღერალი, ჰანენდე, აზერბაიჯანის სახახლო არტისტი. დაიბადა 1962 წლის 5 ნოემბერს შემახაში. 1969-1979 წლებში ბაქოს №155 სკოლაში სწავლობდა, 1979-1984 წლებში — მ. ა. ალიევის სახელობის აზერბაიჯანის ხელოვნების სახელმწიფო უნივერსიტეტში. აგრეთვე დაამთავრა მუსიკალური ხუთწლიანი სკოლა გარმონის განხრით.

თავდაპირველად იგი ა. ჯავანშიროვის ბავშვთა გუნდის სოლისტი იყო. 1980-1985 წლებში — ფოლკლორული ანსამბლი „ირს“-ის სოლისტი, ხოლო 1985 წლიდან — აზერბაიჯანის სახტელერადიოს სახალხო ორკესტრის სოლისტი. მრავლ ქვეყანაში იყო გასტროლებზე, მათ შორის: აშშ, გერმანია, საფრანგეთი, ირანი, ავსტრალია, თურქეთი, რუსეთი. 1995 წელს ოპერაში „ლეილა და მეჯნუნი“ შეასრულა ლეილას როლი.

არის აზერბაიჯანის კულტურისა და ხელოვნების სახელმწიფო უნვიერსიტეტის დოცენტი, აზერბაიჯანის სახალხო არტისტი, გ. ალიევის სახელობის ფონდის ლაურეატი.
გრიგოლ ჭკუასელი (პოლიტიკოსი)

გრიგოლ ჭკუასელი (დ. 28 აგვისტო, 1965, თბილისი — გ. 7 აგვისტო, 1998) — ქართველი პოლიტიკოსი.

1986 წელს საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის კავშირგაბმულობის ფაკულტეტი. 1995-1998 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი“. უფლებამოსილება შეუწყდა გარდაცვალების გამო.
ტოგო გუდავა

ტოგო ევსტათეს ძე გუდავა (დ. 23 სექტემბერი, 1922, ქ. სენაკი — გ. 23 ნოემბერი, 1976) — ქართველი ენათმეცნიერი. ფილოლოგიურ მეცნიერებათა დოქტორი (1964), პროფესორი (1966).

ბიოგრაფია
დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი 1945 წელს. ეწეოდა სამეცნიერო-პედაგოგიურ მოღვაწეობას საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ენათმეცნიერების ინსტიტუტში და თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში; წლების მანძილზე თანამშრომლობდა ქართული ენციკლოპედიის რედაქციაში; მისი გამოკვლევათა უმრავლესობა ეძღვნება დაღესტნის ენათა როგორც აღწერით, ისე შედარებით-ისტორიულ შესწავლას; მასვე ეკუთვნის დაღესტნის რიგი უმწერლობო ენის პირველი მეცნიერული აღწერა(ბაგვალური, ბოთლიხური, ღოდობერიული, ტინდიური); მისი ინტერესების სფეროში შემოდიოდა, აგრეთვე, ქართველურ და მთის იბერიულ-კავკასიურ ენათა ურთიერთობის საკითხები; უკანასკნელ წლებში იგი ნაყოფიერად მუშაობდა ქართველური ენების ისტორიული ფონეტიკისა და მორფოლოგიის პრობლემებზე, რასაც მთელი რიგი მნიშვნელოვანი ნაშრომი მიუძღვნა; ავტორია 60-მდე ნაბეჭდი სამეცნიერო შრომისა, მათ შორის ოთხი მონოგრაფიისა – „ხუნძურ და ანდიურ ენათა ზმნური ფუძეების შედარებითი ანალიზი“ (1959), „ბოთლხური ენა“ (1963), „ანდიურ ენათა კონსონანტიზმი“ (1964), „ბაგვალური ენა“ (1971).

ჯილდოები, პრემიები და პრიზები
მიღებული აქვს დაღესტნის უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის სიგელი, დაღესტან-საქართველოს სამეცნიერო და კულტურული კონტაქტების განმტკიცების საქმისათვის.
დავით ნიჟარაძე

დავით (დათა) ოტიას ძე ნიჟარაძე (დ. 18 სექტემბერი, 1856, სოფ. ოფშკვითი, ახლანდ. წყალტუბოს მუნიციპალიტეტი, — გ. 27 დეკემბერი, 1922) — თავადი, ქართველი სამხედრო და საზოგადო მოღვაწე, რუსეთის იმპერიის არმიის პოლკოვნიკი (1914). წლების მანძილზე იყო დასავლეთ საქართველოს თავადაზნაურთა საკრებულოს წინამძღოლი (მარშალი).
ბიოგრაფია
განათლება შინ მიიღო. მოხალისედ მონაწილეობდა რუსეთ-თურქეთის ომში (1877-1878) სამურზაყანოს ირეგულარული ცხენოსანი პოლკის რიგებში. 1883-1890 წლებში მსახურობდა ქუთაისის გუბერნიის მე-4 სამხედრო-საცხენოსნო უბნის უფროსად. 1888-1891 წლებში არჩეული იყო ქუთაისის მაზრის თავადაზნაურობის დეპუტატად. 1891-1894 წლებში იყო ქუთაისის მაზრის თავადაზნაურობის წინამძღოლის (მარშლის) მოვალეობის შემსრულებელი, 1894-1914 წლებში — ქუთაისის მაზრის თავადაზნაურობის წინამძღოლი (არჩეული იყო შვიდგზის). ამავდროულად, 1894-1911 წლებში იყო ქუთაისის გუბერნიის თავადაზნაურობის წინამძღოლის (მარშლის) მოვალეობის შემსრულებელი, 1914-1917 წლებში — ქუთაისის გუბერნიის თავადაზნაურობის წინამძღოლი. თავადაზნაურობის წინამძღოლის თანამდებობაზე ყოფნისას ნიჟარაძის თაოსნობით და ხელშეწყობით ააგეს ქუთაისის ქართული გიმნაზიის ორსართულიანი შენობა, შემცირდა საქართველოდან რუსეთის სამხედრო სამსახურში გასაწვევი ახალგაზრდების რიცხვი. როგორც იმერეთის თავადაზნაურთა ბანკის თავმჯდომარე, არაერთ საქველმოქმედო და საზოგადოებრივ საქმიანობაში იყო ჩართული. ასვე თავმჯდომარეობდა ქართული გალობის მოყვარულთა წრისა და ქართული გალობის აღმდგენელი საზოგადოების გამგეობებს. იდგა ეროვნულ პოზიციებზე, რის გამოც ქუთაისის გენერალ-გუბერნატორ ალექ­სეი სმაგინთანაც იყო დაპირისპირებული.

 მსოფლიო ომის დროს, 1915 წელს მილიციის პოლკოვნიკის ჩინით ნიჟარაძე სათავეში ედგა ქუთაისის ქართულ დრუჟინას და „ჭოროხის რაზმის“ შემადგებლობაში მონაწილეობდა საბრძოლო მოქმედებებში ოსმალეთის ფრონტზე. 1916 წლიდან ასრულებდა კავკასიის მეფისნაცვლის საგანგებო მინდობილობათა გენერლის მოვალეობას. რუსეთის 1917 წლის რევოლუციის შემდეგ, ნიჟარაძის თავმჯდომარეობით დასავლეთ საქართველოს თავადაზნაურთა საკრებულომ 1917 წლის 8 ნოემბერს მიიღო გადაწყვეტილება, რომლის ძალითაც ქართველ ერს გადასცა საკრებულოს ქონება (ქუთაისის ქართული გიმნაზია თავისი შენობებით, სენაკის სკოლა თავისი შენობებით და თავადაზნაურობის ბანკი). ამავე დროს მსგავსი ნაბიჯი გადადგა თბილისის გუბერნიის თავადაზნაურობამ კოტე აფხაზის ხელმძღვანელობით. ნიჟარაძე დასავლეთ საქართველოს თავადაზნაურთა სახელით სიტყვით მიესალმა 1917 წლის 19-24 ნოემბერს მოწვეულ პირველ ქართულ ეროვნულ ყრილობას. დაჯილდოებული იყო ხარისხის სამხედრო ორდენის წარჩინების ნიშნით (1877), წმ. ანას (1899), წმ. სტანისლავის (1895), წმ. ვლადიმერის (1915) და (1916) ხარისხის ორდენებით, მედლებით.
ზაქარია ამაშუკელი

ზაქარია ვასილის ძე ამაშუკელი (დ. 30 ივნისი, 1862 — გ. 3 აპრილი, 1942) — რუსეთის იმპერიის არმიის გენერალ-მაიორი (10 ივლისი, 1917).

დაიბადა ქუთაისის გუბერნიის აზნაურთა ოჯახში. მამა იყო მაიორი ვასილ სოკრატის ძე ამაშუკელი. დაამთავრა ვორონეჟის კადეტთა კორპუსი (1881), შემდეგ ნიკოლოზის საკავალერიო სასწავლებელი (1883). 1881 წლიდან სამხედრო სამსახურში იყო. ირიცხებოდა ტვერის 43-ე (1907 წლიდან — მე-16) დრაგუნთა პოლკში. 1914 წელს მიიღო პოლკოვნიკის წოდება. მონაწილეობდა მსოფლიო ომში. განსაკუთრებით გამოიჩინა თავი 1915 წლის 11 ივლისს ხან-ოღლისთან ბრძოლაში, სადაც წარმატებულ იერიშზე გაუძღვა თავის ცხენოსან ესკადრონს. ამისათვის მიიღო წმ. გიორგის ხარისხის ორდენი (1916). ასევე დაჯილდოებული იყო წმ. სტანისლავის (1890) და (1916), წმ. ანას (1901) და (1915), წმ. ვლადიმერის (1915) ხარისხის ორდენებით.

1917 წელს მიიღო გენერალ-მაიორის წოდება. მონაწილეობდა გენ. ბარათოვის ექსპედიციაში სპარსეთში. მეთაურობდა რეველის სასაზღვრო პოლკს. 1919 წელს მსახურობდა აზერბაიჯანის რესპუბლიკის არმიაში საკავალერიო დივიზიის შტაბის უფროსად. შემდეგ მონაწილეობდა თეთრ მოძრაობაში „სამხრეთ რუსეთის შეიარაღებული ძალებისა“ და „რუსული არმიის“ რიგებში ყირიმიდან ევაკუაციამდე. 1920 წლიდან ემიგრაციაში იყო იუგოსლავიაში. დაკრძალულია ბელგრადში.
RFC

განაცხადი კომენტირებაზე — დოკუმენტი, რომელსაც აქვეყნებს ინტერნეტის საზოგადოება ან მასთან დაკავშირებული ორგანო, პირველ რიგში, ინტერნეტის საინჟინრო საბჭო — ინტერნეტის ტექნიკური შემუშავებისა და სტანდარტიზაციის ძირითადი ორგანოები.

 იქმნება ცალკეული პირების ან ინჟინერთა და კომპიუტერულ მეცნიერთა ჯგუფების მიერ მემორანდუმის სახით, რომელშიც აღიწერება მეთოდები, ქცევები კვლევები, ან ინოვაციები, რომლებიც გამოყენებადია ინტერნეტისა და ინტერნეტთან დაკავშირებული სისტემების მუშაობაში. მისი წარმოდგენა ხდება საექსპერტო შეფასებისთვის, ან ახალი კონცეფციების, ინფორმაციის გასაცნობად, ან შემთხვევითი ინჟინრული იუმორისთვის. ზოგიერთ განაცხადს ამტკიცებს ინტერნეტის სტანდარტის სახით. თუმცა, მრავალი არის საინფორმაციო ან ექსპერიმენტული ხასიათის და არის სტანდარტი. სისტემა გამოგონილ იქნა სტივ კროკერის მიერ 1969 წელს, -ის შემუშავების პროცესში არაოფიციალური შენიშვნების ჩაწერის გასაიოლებლად. მის შემდეგ, -ები გადაიქცა ინტერნეტის მახასიათებლების, საკომუნიკაციო პროტოკოლების, პროცედურების და მოვლენების ოფიციალურ დოკუმენტაციად. კროკერის თქმით, განაცხადების სისტემა „ინტერნეტის შიდა მუშაობას ფორმას აძლევს და მნიშვნელოვანი როლი შეასრულა მის წარმატებაში“, თუმცა გარე საზოგადოებისთვს არც ისე კარგად არის ცნობილი.

 იწარმოება გადაწყობის შესაძლებლობის არ მქონე ტექსტის ფორმატში, თუმცა ფორმატის ცვლილებაზე მუშაობა დაწყებულია, რათა დოკუმენტების ოპტიმალურად ნახვა შესაძლებელი იყოს სხვადასხვა ზომის დისპლეის მქონე მოწყობილობებზე.

ინტერნეტის საზოგადოების მიღმა, ჰქვიათ დოკუმენტებს, რომლებსაც აქვეყნებს აშშ-ის ფედერალური მთავრობა, მაგალითად გზატკეცილზე მოძრაობის უსაფრთხოების ეროვნული ადმინისტრაცია.
ალექსანდრე ამაშუკელი

ალექსანდრე ჯავახის ძე ამაშუკელი (დ. 1875, სოფ. ამაშუკეთი, ახლანდ. ხარაგაულის მუნიციპალიტეტი, — გ. 1938) — ქართველი ოფიცერი. მსახურობდა რუსეთის იმპერიის, საქართველოს და აზერბაიჯანის არმიებში.

1909 წლისთვის — გრენადერთა მე-14 ქართული პოლკის პორუჩიკი, მსოფლიო ომის (1914-1918) დროს იყო მე-15 ფინური მსროლელი პოლკის შტაბს-კაპიტანი. 1914 სექტემბერში დაიჭრა და გერმანელებს ტყვედ ჩაუვარდა. გათავისუფლების შემდეგ, 1918 წლიდან მსახურობდა საქართველოს ჯარში. თავი გამოიჩინა 1918 წლის დეკემბერში სომხეთთან ომში, სადაც კაპიტნის ჩინით მე-5 ქართული ქვეითი პოლკის ასეულს მეთაურობდა. 1919 წელს მიიღო პოდპოლკოვნიკის წოდება. 1919 წლის სექტემბრიდან მიწვეული იყო აზერბაიჯანის არმიაში. მსახურობდა ჯევანშირის პოლკში, შემდეგ გეოქჩაის მე-6 ქვეითი პოლკის მე-2 ბატალიონის უფროსად. 1921 წელს გასაბჭოების შემდეგ სამეურნეო სამუშაოებზე იყო საქართველოში. 1933 წელს თანამდებობრივი დანაშაულის ბრალდებით იხდიდა სასჯელს. 1938 წლის ივლისში დააპატიმრეს საბჭოთა ხელისუფლების წინააღმდეგ აგიტაციისა და ჯაშუშობის ბრალდებით. 1938 წლის 10 ნოემბერს მიესაჯა დახვრეტა ქონების კონფისკაციით.
ვიტალი ხაზარაძე

ვიტალი ხაზარაძე (დ. 6 თებერვალი, 1947, სოფ. ბაში, ახლანდ. სამტრედიის მუნიციპალიტეტი) — ქართველი თანამდებობის პირი, ინჟინერი, პოლიტიკოსი.

1971 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის მსუბუქი მრეწველობის ფაკულტეტი. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკიდან „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი“. 1999-2004 წლებში — საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, ამავე საარჩევნო ბლოკიდან.
გიორგი ხელაძე

გიორგი ხელაძე (დ. 26 დეკემბერი [ან 14 მაისი], 1952, ლანჩხუთი) — ქართველი ინჟინერ-მექანიკოსი და პოლიტიკოსი.

დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ინჟინერ-მექანიკოსის სპეციალობით. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკიდან „საქართველოს აღორძინება“.
ნოე ხოზრევანიძე

ნოე ხოზრევანიძე (დ. 22 ნოემბერი, 1956, სოფ, ღურტა, ახლანდ. ხულოს მუნიციპალიტეტი) — ქართველი პოლიტიკოსი.

1979 წელს დაამთავრა საქართველოს სახელმწიფო სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტის აგრონომიის ფაკულტეტი. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკიდან „საქართველოს აღორძინება“.
გომერი

გომერი — იაფეთის უფროსი შვილი, კიმერიელების წინაპარი, ცხოვრობდა შავი ზღვის ჩრდილოეთით, შემდგომში ამ ადგილებს მისი სახელი ეწოდა.

გომერს ჰყავდა სამი ძე აშქენაზი, რიფათი და თოგარმა.

ერთ-ერთი ვერსიით სწორედ თუბალი და მეშექი (მოსოხი) არიან მიჩნეულნი ქართველთა ბიბლიურ წინაპრებად. მეშექისაგან მესხები წარმოშობილან, თუბალებისაგან — იბერები.

მეორე ვერსიით, თოგორმა ანუ თარგამოსია ქართველთა წინაპარი. თარგამოსს რვა შვილი ჰყავდა, რომელთაგან მეორეს ქართლოსი ერქვა. ქართლოსს ჰყავდა ხუთი შვილი: გარდაბოსი, გაჩიოსი, კახოსი, კუხოსი, მცხეთოსი.

ქართლის ცხოვრებაში მცხეთოსის მხოლოდ ერთი შვილი — უფლოსია მინიშნებული, რომელსაც აუშენებია ქართლის ერთ-ერთი ანტიკური ქალაქი უფლისციხე.
ნესტორ ხურცილავა

ნესტორ (მამუკა) ხურცილავა (დ. 3 ივლისი, 1965 ან 1966, ხონის რაიონი) — ქართველი იურისტი, პოლიტიკოსი.

1989 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი“.
თეიმურაზ ხურციძე

თეიმურაზ ხურციძე (დ. 9 მაისი, 1945, საჩხერე) — ქართველი ეკონომისტი, თანამდებობის პირი, პოლიტიკოსი.

1970 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის კვების ტექნოლოგიის ფაკულტეტი, ხოლო 1985 წელს — თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონომიკის ფაკულტეტი. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი (მაჟორიტარი). 1999-2004 წლებში — საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკიდან „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი“.
ოქთაი შირალიევი

ოქთაი ქაზიმ-ოღლუ შირალიევი (; დ. 2 აგვისტო, 1950, ბაქო, აზერბაიჯანის სსრ — გ. 3 ოქტომბერი, 2025, შუვალანი, აზერბაიჯანი) — აზერბაიჯანელი სახელმწიფო მოღვაწე, აზერბაიჯანის ჯანდაცვის მინისტრი (2005 წლიდან); პროფესორი, მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი.

ბიოგრაფია
ოქთაი შირალიევი დაიბადა 1950 წელს ბაქოში. დაამთავრა ნ. ნარიმანოვის სახელობის აზერბაიჯანის სამედიცინო ინსტიტუტი. ხელმძღვანელობდა რესპუბლიკის დიაგნოსტიკურ ცენტრს. პრეზიდენტ ილჰამ ალიევის განკარგულებით, 2005 წლის 20 დეკემბერს ჯანდაცვის მინისტრი ალი ინსანოვი გათავისუფლდა დაკავებული თანამდებობიდან და მის ნაცვლად დანიშნა ოქთაი შირალიევი. იმავე წლის ნოემბერში შირალიევი შევიდა ევროპის საბჭოს წევრი ქვეყნების მინისტრთა შორის ბაქოში ჩასატარებელი კონფერენციის მომზადებისა და ჩატარების ორგკომიტეტის შემადგენლობაში, კონფერენციის თემა იყო „კულტურათშორისი დიალოგი — საფუძველი მდგრადი განვითარებისა და მსოფლიო ევროპასა და მის მეზობლად მდებარე რეგიონებში“. 2015 წლის აპრილში და 2019 წლის მაისში შირალიევი იყო ჰეიდარ ალიევის პრემიის კომისიის ერთ-ერთი წევრი (კომისიის თავმჯდომარე — ილჰამ ალიევი).
აფშერონის არქიპელაგი

აფშერონის არქიპელაგი — აზერბაიჯანის შუა-აღმოსავლეთ სანაპიროზე განლაგებული კასპიის ზღვის მიმდებარე კუნძულთა ჯგუფი, რომლის შემადგენლობაში შედის: ბოიიუქ-თავა, ქიჩიქ-თავა, ჩილოვის კუნძული, ფირალაჰი, ყუ, თავაალთი, ქოლთიში, ყარაბათდაღი, დარდანელი და იალი. ყველა კუნძულის გარშემო სიღრმე შედარებით მცირეა. არქიპელაგის ყველა კუნძული ფაქტობრივად ვაკე-ნიადაგებია. კუნძულების უმრავლესობა უდაბნოს ან ნახევრადუდაბნოს წარმოადგენს, ძალიან იშვიათად წარმოქმნილი მცენარეულობით. ბევრ კუნძულებზე არის კასპიური სელაპების სადგომები. უმსხვილეს კუნძულებზე მოსახლეობის მიერ კულტივირებულია ნაყოფის მომტანი ხეები.
როსტომ ნიჟარაძე

როსტომ ნიჟარაძე (გ. დაახლ. 1811) — იმერეთის სამეფოს პოლიტიკური მოღვაწე, სოლომონ -ის ერთგული კარისკაცი.

1801 წელს ქილიფთართუხუცესად ჩანს, 1802 წელს — მოურავად. 1800-1803 წლებში ქუთაისში გამართული იმერეთის პირველი სტამბის ზედამხედველი (ასეა მოხსენიებული ნიჟარაძე 1800-1801 წლებში ქუთაისში დაბეჭდილ „ფსალმუნში“). დაძაბული ურთიერთობა ჰქონდა სახლთხუცეს ზურაბ წერეთელთან. სოლომონის დავალებით ლეჩხუმის საკითხზე მოლაპარაკებები ჰქონდა დადიანთან. 1801 წლის ზაფხულში სოლომონ მეფის დავალებით ნიჟარაძე საგანგებო მისიით იმყოფებოდა თბილისში და აცნობა ახალდამკვიდრებულ რუსულ მთავრობას, რომ იმერეთის მეფე მზად იყო იმპერიის ქვეშევრდომობაში შესულიყო იმ პირობით, თუ ქართლ-კახეთის ტახტზე იულონს ბატონიშვილს აიყვანდნენ. ნიჟარაძე ბოლომდე სოლომონის ერთგული დარჩა და 1810 წელს რუსეთის მიერ იმერეთის სამეფოს დაპყრობის შემდეგ ლტოლვილ მეფეს ოსმალეთში გაჰყვა. 1811 წელს სოლომონ -ის დავალებით როსტომი დაუკავშირდა ოსმალეთში საფრანგეთის საელჩოს თანამშრომელ უტრეს და ჩააბარა მას წერილი ნაპოლეონისათვის გადასაცემად, რომლითაც რუსეთის ხელისუფლებისაგან დევნილი იმერეთის მეფე იმპერატორს დახმარებას სთხოვდა. იმავე წელს ნიჟარაძე „ჟამით“ დაავადდა ტრაპიზონში. სავარაუდოდ იქვე გარდაიცვალა.