მუჰამედ ბუდიაფი

მუჰამედ ბუდიაფი ( დ. 23 ივნისი, 1919 — გ. 29 ივნისი, 1992) ასევე ცნობილი როგორც სი ტაიებ ელ ვატანი — ალჟირელი პოლიტიკოსი და სახელმწიფო მოღვაწე, რევოლუციური „ეროვნულ-განმათავისუფლებელი ფრონტის“ ერთ-ერთი დამფუძნებელი, რომელიც სათავეში ედგა ალჟირის ომს დამოუკიდებლობისთვის (1954–1962). ალჟირის მიერ დამოუკიდებლობის მოპოვებიდან მალევე ბუდიაფი ქვეყნიდან გააძევეს და მას შემდეგ 27 წლის განმავლობაში ალჟირში არ დაბრუნებულა. იგი 1992 წელს დაბრუნდა, რათა დაეკავებინა სახელმწიფო უმაღლესი საბჭოს თავმჯდომარის თანამდებობა, თუმცა ოთხი თვის შემდეგ იგი მოკლეს.

ადრეული წლები
მოჰამედ ბუდიაფი დაიბადა ულედ მადიში (ამჟამად მ'სილას პროვინცია), ფრანგულ ალჟირში, ყოფილი თავადაზნაურობის ოჯახში, რომელმაც კოლონიალურ პერიოდში დაკარგა თავისი მდგომარეობა და გავლენა. მისი განათლება დაწყებითი სკოლის შემდეგ შეწყდა ჯანმრთელობის გაუარესების (ტუბერკულოზი) და ჩასახვის პროცესში მყოფ ნაციონალისტურ მოძრაობაში მისი მზარდი აქტივიზმის გამო. მეორე მსოფლიო ომის დროს იგი გაიწვიეს საფრანგეთის არმიაში და იბრძოდა მონტე-კასინოს ბრძოლაში. მესალი ჰაჯის ნაციონალისტური „ალჟირის სახალხო პარტიის“ წევრმა, მოგვიანებით იბრძოლა მის მემკვიდრე ორგანიზაციაში და მის საიდუმლო გასამხედროებულ ფრთაში — „სპეციალურ ორგანიზაციაში“ . ბუდიაფი პასუხისმგებელი იყო სეტიფის რეგიონში -ის ქსელის ორგანიზებაზე, იარაღის შენახვაზე, თანხების შეგროვებასა და პარტიზანული ძალების მომზადებაზე. საფრანგეთის ხელისუფლებამ მას დაუსწრებლად 10 წლით თავისუფლების აღკვეთა მიუსაჯა, თუმცა მან დაპატიმრებას თავი დააღწია.

როდესაც მესალიმ -ის დაშლა გადაწყვიტა, მისმა ოპონენტებმა და პარტიზანული სტრატეგიის ერთგულმა მომხრეებმა შექმნეს — განდგომილი კომიტეტი, რომელიც მიზნად ისახავდა რევოლუციური ომისთვის ნიადაგის მომზადებას. ბუდიაფი მათ შორის იყო მას შემდეგ, რაც დაუპირისპირდა მესალის, რომელსაც იგი ავტორიტარულ ტენდენციებში ადანაშაულებდა. -სა და /-ს შორის არსებული მეტოქეობა სწრაფად გადაიზარდა ძალადობაში და გაგრძელდა ალჟირის ომის დროსაც, სანამ / (მაშინ უკვე რეორგანიზებული, როგორც „ალჟირის ეროვნული მოძრაობა“, ) დიდწილად არ განადგურდა. 1954 წლის ივლისში, -სთან დაკავშირებული ბუდიაფი გადაურჩა მკვლელობის მცდელობას ყოფილი თანამებრძოლების მხრიდან; იგი დაჭრილი და სასიკვდილოდ განწირული დატოვეს ალჟირის ერთ-ერთ ტროტუარზე.

ალჟირის ომი დამოუკიდებლობისთვის
 ხელახლა ჩამოყალიბდა როგორც „ეროვნული განთავისუფლების ფრონტი“ ანუ , რომელმაც 1954 წლის 1 ნოემბერს დაიწყო საყოველთაო შეიარაღებული აჯანყება საფრანგეთის წინააღმდეგ. ამ დროისთვის ბუდიაფი მოძრაობის ერთ-ერთი მთავარი ლიდერი იყო და ჩამოყალიბდა ემიგრაციაში მყოფი ხელმძღვანელობის მნიშვნელოვან წევრად, რომელიც კაიროდან და ალჟირის მეზობელი ქვეყნებიდან მუშაობდა. 1956 წელს, ფრანგული ძალების მიერ განხორციელებული თვითმფრინავის სადავო გატაცებისას, იგი აჰმედ ბენ ბელასთან და -ის რამდენიმე სხვა ლიდერთან ერთად დაატყვევეს და საფრანგეთში დააპატიმრეს. პატიმრობისას, 1958 წელს -ის დევნილობაში მყოფი მთავრობის შექმნისას, იგი სიმბოლურად აირჩიეს მინისტრად, ხოლო 1960 და 1961 წლებში ხელახლა აირჩიეს. გარდა ამისა, იგი დასახელდა ერთ-ერთ ვიცე-პრეზიდენტად. იგი არ გაუთავისუფლებიათ 1962 წელს ალჟირის დამოუკიდებლობის მოპოვების უშუალო წინა პერიოდამდე, რასაც წინ უძღოდა სასტიკი რვაწლიანი ომი, რომელმაც 350,000-დან 1.5 მილიონამდე ადამიანის სიცოცხლე შეიწირა.

დამოუკიდებლობის შემდგომ: ოპოზიცია და ემიგრაცია
დამოუკიდებლობის მოპოვებისთანავე, „ეროვნული განთავისუფლების ფრონტი“ შიდა კონფლიქტებმა მოიცვა; ფრანგული ძალების გასვლის პარალელურად, ორგანიზაცია დაპირისპირებულ ფრაქციებად დაიყო. სამხედრო-პოლიტიკურმა ალიანსმა, რომელიც „ეროვნული განთავისუფლების არმიის“ პოლკოვნიკ ჰუარი ბუმედიენსა და დევნილობაში მყოფი ხელმძღვანელობის წევრ აჰმედ ბენ ბელას შორის გაფორმდა, დაამარცხა მათი მეტოქეები და ბენ ბელას პრეზიდენტობის ქვეშ ერთპარტიული სახელმწიფო ჩამოაყალიბა.

მზარდი მარგინალიზაციის ფონზე, ბუდიაფმა გააპროტესტა ეს მოვლენები და დააარსა იატაკქვეშა ოპოზიციური პარტია — , რომელიც მცირე ხნით აჯანყდა -ის ერთპარტიული მმართველობის წინააღმდეგ. ბუდიაფი იძულებული გახდა ემიგრაციაში წასულიყო და მეზობელ მაროკოში დასახლდა. 1965 წელს პოლკოვნიკ ბუმედიენის მიერ განხორციელებული სახელმწიფო გადატრიალების შემდეგ, ბუდიაფი კვლავ ოპოზიციაში დარჩა; მან ეს პოზიცია შეინარჩუნა ბუმედიენის მემკვიდრის, პოლკოვნიკ შადლი ბენჯედიდის მმართველობის დროსაც (ხელისუფლებაში იყო 1979–1992 წლებში). მისი ჯგუფი პერიოდულად აგრძელებდა აქტიურ ოპოზიციურ საქმიანობას მთავრობის წინააღმდეგ, თუმცა, რეალურად, ემიგრაციაში წასვლიდან მალევე ბუდიაფმა დაკარგა მნიშვნელოვანი გავლენა ალჟირის პოლიტიკაზე.

მკვლელობა და მემკვიდრეობა
1992 წლის 29 ივნისს ბუდიაფის, როგორც სახელმწიფო უმაღლესი საბჭოს თავმჯდომარის, მმართველობა მოულოდნელად შეწყდა: იგი საკუთარმა პირადმა მცველმა მოკლა ქალაქ ანაბაში კულტურის ცენტრის გახსნაზე საჯარო გამოსვლისას, რომელიც ტელევიზიით გადაიცემოდა. ეს იყო მისი პირველი ვიზიტი დედაქალაქის ფარგლებს გარეთ სახელმწიფოს მეთაურის რანგში. მკვლელობამ ალჟირში უდიდესი შოკი გამოიწვია და ქვეყნის თანამედროვე ისტორიაში დღემდე საკულტო მნიშვნელობის მომენტად რჩება. სიკვდილის შემდეგ ბუდიაფის პოლიტიკური ავტორიტეტი საგრძნობლად გაიზარდა; ბევრი პოლიტიკური მიმომხილველი მას ალჟირის „წამებულად“ მოიხსენიებს და ბევრი მიიჩნევს, რომ მას შეეძლო ქვეყნის მხსნელი გამხდარიყო. ბუდიაფის დაკრძალვას ალჟირში ათობით ათასი ადამიანი დაესწრო და იგი ელ-ალიას სასაფლაოზე, ეროვნული გმირების პანთეონში დაკრძალეს.

მკვლელზე, ლეიტენანტ ლამბარეკ ბუმაარაფზე, ითქვა, რომ იგი მოქმედებდა მარტო, ისლამისტური სიმპათიების გამო. 1995 წელს დახურულ სასამართლო პროცესზე მას სიკვდილით დასჯა მიესაჯა, თუმცა განაჩენი არ აღსრულებულა. მკვლელობა გახდა მნიშვნელოვანი დავის საგანი და ალჟირული „კონსპირაციული თეორიების“ მთავარი სამიზნე; ბევრი ვარაუდობს, რომ ბუდიაფი სინამდვილეში იმ სამხედრო ელიტამ მოკლა, რომელიც პასუხისმგებელი იყო სახელმწიფო გადატრიალებასა და მის დანიშვნაზე. ეს თეორიები ეყრდნობა იმ ფაქტს, რომ ბუდიაფმა მკვლელობამდე ცოტა ხნით ადრე დაიწყო ბრძოლა ალჟირის რეჟიმში არსებული კორუფციის წინააღმდეგ და რამდენიმე გავლენიანი სამხედრო მაღალჩინოსანი თანამდებობიდან გადააყენა.

ბუდიაფს დარჩა მეუღლე, ფატიჰა. იგი დღემდე ამტკიცებს, რომ მისი ქმრის სიკვდილი ჯეროვნად არ გამოძიებულა.

ჯილდოები
ეროვნული ჯილდო
ეროვნული ღირსების ორდენის დიდოსტატი
საგარეო ჯილდო
საფრანგეთი:
საომარი ჯვარი
სამხედრო მედალი