iraklixyz/georgian-wikipedia-cleaned huggingface dataset:
ტას-კისტაბიტი

ტას-კისტაბიტი , სარიჩევის ქედი — ქედი რუსეთში, იაკუტიაში (სახაში). მდებარეობს მდიანარეების ინდიგირკისა და მისი მარჯვენა შენაკადის — ნერის შუამდინარეთში. სიგრძე დაახლოებით 175 კმ, სიმაღლე 2341 მ-მდე. აგებულია ალევროლითებითა და არგილითებით, რომლებშიც შეჭრილია გრანიტების ინტრუზიები. კალთების ქვედა ნაწილში მეჩხერი ფოთლოვანი ტყეებია.
ნერა (ინდიგირკის შენაკადი)

ნერა — მდინარე რუსეთში, იაკუტიაში (სახაში), ინდიგირკის მარჯვენა შენაკადი. წარმოიქმნება მდინარეების დელიანკირისა და ხუნჯახის შეერთებით. სიგრძე 106 კმ, მდ. დელიანკირის უდიდესი შემდგენლის ჩათვლით — 331 კმ, აუზის ფართობი 24 500 კმ². მიედინება ნერის ზეგანზე. იკვებება შერეულად, ჭარბობს წვიმის წყლები. წყალდიდობა იცის მაისიდან აგვისტომდე. წყლის საშუალო ხარჯი შესართავიდან 65 კმ-ში 119 მ³/წმ-ია. იყინება ოქტომბერში, დეკემბერ-იანვრიდან აპრილამდე მთლიანად გაყინულია; ლღვება მაისში – ივნისის დასაწყისში. ხეობაში გადის უსტ-ნერა – მაგადანის გზა.
1959 ისრაელის საკანონმდებლო არჩევნები

1959 წლის 3 ნოემბერს ისრაელში ჩატარდა საკანონმდებლო არჩევნები მეოთხე ქნესეტის 120 წევრის ასარჩევად. მაპაი დარჩა დომინანტურ პარტიად და მოიპოვა შვიდი ადგილი. არჩევნების შემდეგ, მაპაის ლიდერმა დევიდ ბენ-გურიონმა ჩამოაყალიბა მეცხრე მთავრობა 1959 წლის 17 დეკემბერს. მის კოალიციაში შედიოდნენ ეროვნული რელიგიური პარტია, პროგრესული პარტია და ისრაელის სამი არაბული პარტია, პროგრესი და განვითარება, თანამშრომლობა და ძმობა და სოფლის მეურნეობა და განვითარება. მთავრობას 16 მინისტრი ჰყავდა. მაპაის პარტიიდან კადიშ ლუზი გახდა ქნესეტის სპიკერი .

ამომრჩეველთა აქტივობამ 81,6% შეადგინა.

შემდგომ განვითარებული მოვლენები
1961 წლის 31 იანვარს ბენ-გურიონის გადადგომის შემდეგ მტავრობა დაიშალა, მას უნდობლობა გამოუცხადეს "ლავონის საქმის" გამო სიონისტებმა და ჰერუტმა.

მან მთავრობის შექმნა ვეღარ შეძლო და დაინიშნა ახალი არჩევნები.

ქნესეთი ფუნქციონირებდა ერთი წელი და 9 თვე, მეოთხე ქნესეთი იყო ყველაზე მოკლე ვადით.
ნერის ზეგანი

ნერის ზეგანი — ზეგანი რუსეთში, იაკუტიასა და მაგადანის ოლქში. მდებარეობს ჩრდილო-აღმოსავლეთ ციმბირში, ზეგანთა ფართო სარტყელში, რომელიც გამოჰყოფს ჩერსკის მთაგრეხილსა და ზემო კოლიმის მთიანეთს. ჩრდილოეთიდან სამხრეთისკენ გადაჭიმულია 130 კმ-ზე; დასავლეთიდან აღმოსავლეთისკენ — 70 კმ-ზე. რელიეფში ჭარბობს დენუდაციური ზედაპირები, რომლებიც 700-დან 1500-მდე მეტრის სიმაღლეზეა განლაგებული; აღმართულია ცალკეული შთენილი მასივები. უმაღლესი მწვერვალია მთა ხულამრინი (2077 მ). ყველგანაა მრავალწლოვანი მზრალობა და მასთან დაკავშირებული რელიეფის ფორმები. ნერის ზეგნიდან იღებს სათავეს მდინარე ნერა. კალთების ქვემო ნაწილში ტყის ლანდშაფტებია, რომლებიც წარმოდგენილია მეჩხერი ფოთლოვანი ტყეებით, ქონდარა ფიჭვისა და მურყნის რაყებით; 1100–1200 მეტრზე მაღლა მთის ტუნდრის ლანდშაფტებია. ნერის ზეგანზე გადის უსტ-ნერა – მაგადანის გზა.
ნასიმის ძეგლი (ბაქო)

ნასიმის ძეგლი ბაქოში — - საუკუნეების აზერბაიჯანელი პოეტის, იმადედინ ნასიმის ძეგლი, რომელიც 1980 წელს ბაქოში დაიდგა.

1973 წელს ნასიმის 600 წლის იუბილე აღინიშნა სახელმწიფო დონეზე. ცნობილ პოეტზე დაიწერა სამეცნიერო ნაშრომები, მონოგრაფიები, ჰასან სეიდბეილიმ გადაიღო ფილმი „ნასიმი“, ფიქრეთ ამიროვმა დაასრულა ბალეტი „თქმულება ნასიმიზე“, ისა ჰუსეინოვმა დაწერა რომანი, გაბილ იმამვერდიევმა — პოემა „ნასიმი“. სკულპტურის შექმნა დაევალა მონუმენტური ძეგლების ოსტატს ტოკაი მამედოვს, რომელმაც სამუშაო კოლეგასთან, იბრაჰიმ ზეინალოვთან ერთად შეასრულა. სკულპტურას აქვს 69 სმ-იანი მოდელი და 2 მეტრიანი მაკეტი. მოგვიანებით, 6,5 მ. სიმაღლის ქანდაკება დაიდგა ბაქოს ერთ-ერთ ცენტრალურ ბაღში.
ხეცერის წმინდა გიორგის ეკლესია

ხეცერის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ზუგდიდის მუნიციპალიტეტის სოფელ ხეცერაში. ტაძრის აგების სავარაუდო თარიღი საუკუნეა, განეკუთვნება უგუმბათო ტაძრის არქიტექტურულ ტიპს.

კედლებზე ჩანს გადაკეთების კვალი, რომელიც სავარაუდოდ გვიან შუა საუკუნეებში უნდა განეხორციელებინათ. ობიექტი ნაგებია 3050 სანტიმეტრი ნათალი ქვის ბლოკებით, შემაკავშირებელ მასალად გამოყენებულია კირხსნარი. ნაგებობის ექსტერიერზე ჩანს სხვადასხვა რელიეფი ადამიანებისა და ცხოველების გამოსახულებით.
ეროვნული ლიგა 2023

ეროვნული ლიგა 2023 — საქართველოს უმაღლესი ლიგის 35-ე გათამაშება.
ფორმატი
ჩემპიონატში მონაწილეობას იღებს 10 გუნდი, ერთმანეთთან გუნდები ოთხ თამაშს თამაშობენ. საბოლოო ჯამში თითო გუნდმა 36 მატჩი უნდა ითამაშოს.

ტურნირის გამარჯვებული ჩემპიონთა ლიგაზე მონაწილეობას დაიწყებს შესარჩევი ეტაპიდან. მეორე და მესამე ადგილზე გასული გუნდები და საქართველოს თასის გამარჯვებული მონაწილეობას მიიღებს უეფას კონფერენციების ლიგაზე შესარჩევი რაუნდიდან. თუ თასის გამარჯვებული გახდება გუნდი ჩემპიონატის ცხრილის პირველი სამეულიდან, უეფას კონფერენციების ლიგაზე მონაწილეობის საშუალება მიეცემა ჩემპიონატის -ადგილოსან გუნდს.

კლუბები
ცხრილი
შედეგები
ყველა გუნდი თამაშობს 18 საშინაო და 18 გასვლით თამაშს (თითო გუნდს ეთამაშება 4ჯერ), ჯამში 36 თამაშს.

ტური 1-18
ტური 19-36
პლეი-ოფი
----

სტატისტიკა
ბომბარდირები

ჰეტ-ტრიკები
7ფეხბურთელმა გაიტანა 7 გოლი

მშრალი მატჩები
ზემო კოლიმის მთიანეთი

ზემო კოლიმის მთიანეთი — მთიანეთი რუსეთში, მაგადანის ოლქში, ტას-კისტაბიტის ქედს, ჩერსკის მთაგრეხილსა და მათ სამხრეთ განშტოებებს შორის. ჭარბობს 1300–2000 მ სიმაღლეები. შედგება მცირე ზომის მასივებისა და მოკლე ბრტყელწვერიანი ქედებისგან. მთების მწვერვალები გუმბათისებრია. სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილს ახასიათებს ციცაბო კალთები და მდინარეთა ღრმა ხეობები. აგებულია პერმული და ტრიასული ასაკის ფიქლებითა და ქვიშაქვებით. მთიანეთს კვეთს მდინარეები: აიან-იურიახი, ბიორიოლიოხი და სხვ. ხეობებში და დამრეც კალთებზე მეჩხერი ფოთლოვანი ტყეები და ქონდარა ფიჭვის რაყებია, 1200–1800 მ სიმაღლეზე — მთის ბუჩქნარიანი ტუნდრა. არის ოქროსა და კალის საბადოები, მინერალური წყაროები.
ქაზიმიე (ქემალფაშის რაიონი)

ქაზიმიე — სოფელი ქემალფაშის რაიონში, ართვინის პროვინცია, თურქეთი. მდებარეობს ართვინიდან 100 კილომეტრში. 2021 წლის მონაცემებით სოფელში 173 ადამიანი ცხოვრობს.

ისტორია
სოფლის ძველი სახელწოდებაა მოლისორი. 1928 წლიდან სოფლის სახელი მოიხსენიება როგორც „ქაზიმიე“. ადრე იგი იყო სარფის სოფლის უბანი, ხოლო 1954 წლის 14 ივლისს მიიღო სოფლის სტატუსი. სოფელი, რომელიც ადრე ხოფის რაიონს ექვემდებარებოდა, 2017 წელს გამოცემული განკარგულების საფუძველზე ქემალფაშის რაიონის შექმნის შემდეგ გადავიდა ქემალფაშის დაქვემდებარებაში.
ქიოფრიუჯიუ (ქემალფაშის რაიონი)

ქიოფრიუჯიუ — სოფელი ქემალფაშის რაიონში, ართვინის პროვინცია, თურქეთი. მდებარეობს ართვინიდან 77 კილომეტრში. 2020 წლის მონაცემებით სოფელში 721 ადამიანი ცხოვრობს.

ისტორია
ქიოფრიუჯიუ სოფლის ძველი სახელწოდებაა ქოფრუჯე. მართლაც, 1902 წლის „ბათუმის რუკაზე“ ის ჩაწერილია როგორც „კოპრიჯა“ (ქოპრიჯე). ამ რუკაზე სოფელი მდებარეობს სუჯუნასა და მაკრიალის სოფლებს შორის. ქოფრუჯე ნიშნავს „პატარა ხიდს“. ეს სახელწოდება სავარაუდოდ სოფელში არსებული ერთმალიანი ქვის ხიდიდან მომდინარეობს.

სოფელი ქოფრუჯე 1928 წლის ოსმალურ სოფლების სიაში ჩაწერილია როგორც „კოპრიჯი“ . ამ დროს ქოფრუჯე იყო რიზეს პროვინციის ხოფის რაიონის ქემალფაშის თემის ერთ-ერთი სოფელი.
ლიმანი (ქემალფაშის რაიონი)

ლიმანი — სოფელი ქემალფაშის რაიონში, ართვინის პროვინცია, თურქეთი. მდებარეობს ართვინიდან 90 კილომეტრში. 2020 წლის მონაცემებით სოფელში 178 ადამიანი ცხოვრობს.

ისტორია
ლიმანი არის ამ დასახლების ცნობილი უძველესი სახელწოდება. ქართველი ისტორიკოსი იური სიხარულიძე ჭანეთის (ლაზეთის) ტოპონიმებზე თავის ნაშრომში აღნიშნავს, რომ ეს სახელწოდება მომდინარეობს ბერძნული სიტყვიდან ლიმანი და წერს, რომ ამ დასახლებას ლაზურად ჰქონდა ისეთი სახელები როგორიცაა ღინკითი (ღინკითი), მანიაკეთი (მანიაკეთი), სენაკეთი (სენაკეთი). ლიმანი 1835 წლის არჰავის მოსახლეობის რეესტრში და 1928 წლის ოსმალურ სოფლების სიაში მოხსენიებულია როგორც „ლიმანი“ .

ლიმანი, 1876 წლის ტრაპიზონის პროვინციის წელიწდეულში ლაზისტანის სანჯაყის გონიეს თემში და 1886 წლის რუსულ აღწერაში ბათუმის სანჯაყის გონიოს რაიონში ცალკე სოფლად არ არის მოხსენიებული. ამ პერიოდში შეიძლება ვივარაუდოთ, რომ ლიმანი სოფელ მაკრიალის შემადგენლობაში შედიოდა.

1928 წელს ლიმანი შედიოდა რიზეს პროვინციის ხოფის რაიონის ქემალფაშის თემში. 1935 წლის საყოველთაო აღწერაში ჩორუჰის პროვინციაში იმავე ადმინისტრაციულ პოზიციას ინარჩუნებდა და ამ დროს სოფლის მოსახლეობა შეადგენდა 412 ადამიანს.

ლიმანი, რომელიც ხოფის რაიონში მდებარეობდა, 2017 წელს კანონის ძალით გადავიდა ახლად შექმნილი ქემალფაშის რაიონის დაქვემდებარებაში.
ოსმანიე (ქემალფაშის რაიონი)

ოსმანიე — სოფელი ქემალფაშის რაიონში, ართვინის პროვინცია, თურქეთი. მდებარეობს ართვინიდან 92 კილომეტრში. 2020 წლის მონაცემებით სოფელში 412 ადამიანი ცხოვრობს.

ისტორია
სოფელ ოსმანიეს ძველი სახელწოდებაა მეზრე კული. 1913 წლის კიეპერტის რუკაზე ის ამ სახელით არის მოხსენიებული. ქართველი ისტორიკოსი იური სიხარულიძე ჭანეთის (ლაზეთის) ტოპონიმებზე თავის ნაშრომში ამ დასახლების სახელს ასახელებს როგორც მეზრე კულა (მეზრე კულა) და აღნიშნავს, რომ ეს ტოპონიმი რუსულად ჩაწერილია როგორც „მეზრე გამშინ“ .

სოფელი მეზრე კული 1928 წლის ოსმალურ სოფლების სიაში მოხსენიებულია როგორც „ოსმანიე“ . ოსმანიე ამ დროს იყო რიზეს პროვინციის ხოფის რაიონის ქემალფაშის თემის ერთ-ერთი სოფელი. 1935 წლის საყოველთაო აღწერაში სოფელი ჩორუჰის პროვინციაში იმავე ადმინისტრაციულ პოზიციას ინარჩუნებდა და მისი მოსახლეობა შეადგენდა 224 ადამიანს. 1965 წლისთვის ოსმანიეს მოსახლეობა გაიზარდა 527 ადამიანამდე და სოფელში 183 ადამიანმა იცოდა წერა-კითხვა.

ოსმანიე, რომელიც ხოფის რაიონში მდებარეობდა, 2017 წელს კანონის ძალით გადავიდა ახლად შექმნილი ქემალფაშის რაიონის დაქვემდებარებაში.
იუჩქარდეში (ქემალფაშის რაიონი)

იუჩქარდეში — სოფელი ქემალფაშის რაიონში, ართვინის პროვინცია, თურქეთი. მდებარეობს ართვინიდან 75 კილომეტრში. 2020 წლის მონაცემებით სოფელში 190 ადამიანი ცხოვრობს.
ისტორია
სოფელ „სამი ძმის“ ძველი სახელწოდებაა სუმჯუმა. ლაზური ტოპონიმი სუმჯუმა წარმოიქმნა სიტყვებისგან „სუმ“ , რაც ნიშნავს „სამს“ , და „ჯუმა“ , რაც ნიშნავს „ძმას“, ამგვარად მნიშვნელობა არის „სამი ძმა“. ქართველი ისტორიკოსი იური სიხარულიძე თავის ნაშრომში ჭანეთის (ლაზეთის) ტოპონიმებზე ასევე მოიხსენიებს დასახლების სახელს როგორც სუმჯუმა და აღნიშნავს, რომ ზღვისპირას მდებარე სოფლის სახელი უკავშირდება ლეგენდას სამი ძმის შესახებ, რომლებიც მათი ცოდვების გამო ქვებად იქცნენ.

ეს ტოპონიმი ოსმალეთის პერიოდში დაფიქსირდა როგორც „უჩ ქარდეშ“ (სამი ძმა). კერძოდ, 1902 წლის „ბათუმის რუკაზე“ ის მოხსენიებულია როგორც „ “. ეს დასახლება 1928 წლის ოსმალურ სოფლების სიაშიც ჩაწერილია როგორც „უჩ ქარდაშ“ . ამ დროს სოფელი შედიოდა რიზეს პროვინციის ხოფის რაიონის ქემალფაშის თემში. 1935 წლის საყოველთაო აღწერაში დასახლება დაფიქსირდა როგორც „უჩქარდეშ“, ის მდებარეობდა ჩორუჰის პროვინციაში იმავე ადმინისტრაციულ პოზიციაზე და ამ დროისთვის სოფლის მოსახლეობა შეადგენდა 92 ადამიანს. 1965 წლის საყოველთაო აღწერის მიხედვით, სოფელ იუჩქარდეშში ცხოვრობდა 144 ადამიანი და ამ მოსახლეობიდან 47 ადამიანმა იცოდა წერა-კითხვა.

ქემალფაშა 2017 წელს ბრძანებულებით გამოეყო ხოფის რაიონს და გახდა ცალკე რაიონი, ხოლო იუჩქარდეში გახდა ამ რაიონის ერთ-ერთი სოფელი.
სარფი (ქემალფაშის რაიონი)

სარფი — სოფელი ქემალფაშის რაიონში, ართვინის პროვინცია, თურქეთი. მდებარეობს ართვინიდან 86 კილომეტრში, ხოლო ქემალფაშიდან 5 კილომეტრში. 2020 წლის მონაცემებით სოფელში 181 ადამიანი ცხოვრობს. 1921 წელს თურქეთსა და საბჭოთა კავშირს შორის საზღვრის განსაზღვრის დროს, სოფლის ორად გაყოფის შედეგად გაჩნდა ორი სოფელი. საქართველოში ამ სოფლის დარჩენილ ნაწილსაც სარფი ჰქვია. ორ სოფელს შორის მდებარეობს სარფის სასაზღვრო გამტარი პუნქტი თურქეთსა და საქართველოს შორის.

ისტორია
1877-1878 წლების ოსმალეთ-რუსეთის ომის შემდეგ სოფელი რუსეთის იმპერიის საზღვრებშია. 1918-1921 წლებში საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის შემადგენლობაშია. 1921 წელს, როდესაც თურქეთსა და საბჭოთა კავშირს შორის საზღვარი განისაზღვრა, სოფელი ორად გაიყო. ორივე სოფელმა შეინარჩუნა სახელწოდება. თურქეთსა და საქართველოს შორის 1989 წელს გახსნილი სასაზღვრო გამტარი პუნქტი ამ ორი სოფლის სახელს ატარებს.

2017 წლიდან სარფი შედის ქემალფაშის რაიონში.
განაჩენი (ფილმი)

განაჩენი — კინოსტუდია ქართული ფილმის მიერ 1959 წელს გადაღებული კინოფილმი. ფილმის რეჟისორია ლევან ხოტივარი. ფილმის პრემიერა გაიმართა 1961 წელს.

სიუჟეტი
ინჟინერმა ჯაფარიძემ, რომელმაც ჰიდროელექტროსადგურის მშენებლობის დასრულება იჩქარა, უხეშად დაარღვია უსაფრთხოების წესები. ამან კატასტროფა გამოიწვია და ადამიანი დაიღუპა. ინჟინერს ასამართლებენ და ხანგრძლივ პატიმრობას მიუსჯიან. კოლონიაში მას გზის მშენებლობის უფროსად დანიშნავენ. იგი არაერთ ახალგაზრდას დააყენებს სწორ გზაზე.

როლებში
გიორგი შავგულიძე — მერაბი
დუდუხანა წეროძე — თამარი
გრიგოლ ტყაბლაძე — რევაზი (პროკურორი)
ლია ელიავა — ნანი
იმედა კახიანი — ზურაბი
ვახტანგ ნინუა — ახმახი
დათო დანელია — შვილი
მ. კახეთელიძე — შვილი
ბიჭიკო ამაღლობელი — ჭორფლიანი
ქართლოს კასრაძე — დათო
ირაკლი უჩანეიშვილი
ირაკლი ქოქრაშვილი — ოსტატი
დანიელ სლავინი პოლკოვნიკი
ემანუილ აფხაიძე
აბესალომ ლორია
ნოდარ ფირანიშვილი პატიმარი
ალექსანდრე გომელაური
ერასტი ბილანიშვილი
ნოჟერი ჭონიშვილი
ალექსანდრე კვალიაშვილი
მერი კანდელაკი
გ. კიკნაძე
ირაკლი ნიჟარაძე
რევაზ ნებიერიძე
ვახტანგ სულაქველიძე
ლამარა პაპინაშვილი

ლამარა პაპინაშვილი (დ. 25 დეკემბერი, 1929, თბილისი) — ქართველი გეოგრაფი და მეცნიერი. გეოგრაფიულ მეცნიერებათა კანდიდატი.

ბიოგრაფია
1953 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მათემატიკის ფაკულტეტი.

1954 წელს მუშაობა დაიწყო ჰიდრომეტეოროლოგიის უნივერსიტეტში წამყვან მეცნიერ-თანამშრომლად. გამოქვეყნებული აქვს 100-ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომი კავკასიის, ამიერკავკასიის, საქართველოს კლიმატისა და კლიმატურ რესურსებზე. შრომათა უმრავლესობა დანერგილია სახალხო მეურნეობაში (სოფლის მეურნეობა, მშენებლობა, ავიაცია, გზათა ექსპლოატაცია). ასეთ შრომებს განეკუთვნება თოვლის საფარის რეჟიმი, საშიში მეტეოროლოგიური ელემენტების მიხედვით ტერიტორიული დარაიონება, ატმოსფერული ნალექების და თოვლის საფარის საუკუნოვანი ცვალებადობის მიხედვით კლიმატის რყევადობა, თბილსიის აეროპორტის კლიმატი, თბილისის კლიმატი, კოლხეთის დაბლობის ამოშრობის შედეგად ატმოსფერული ნალექების შესაძლო ცვლილებების დადგენა. მის მიერ შედგენილია მეტეოროლოგიურ მონაცემთა ბანკი (ჰაერის ტემპერატურა, სინოტივე, ატმოსფერული ნალექები, თოვლის საფარი, თოვლის საფარის წონა ერთეულოვან ფართზე). მონაცემთა საფუძველზე შედგენილია (თანაავტორობით) „საინჟინრო ნორმები და წესები საქართველოს ტერიტორიისათვის“. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები.

საკანდიდატო დისერტაციის თემა — დაიცვა 1973 წელს „თოვლის საფარის რეჟიმი საქართველოს ტერიტორიაზე“.

ჯილდოები
2000 - ღირსების ორდენი
საქართველოს სოფლის მეურნეობის დამსახურებული მუშაკი
კახაბერ რობაქიძე

კახაბერ რობაქიძე (დ. 17 თებერვალი, 1970, ქუთაისი) — ქართველი ექიმი და მეცნიერი.

ბიოგრაფია
1992 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის პროფილაქტიკური მედიცინის ფაკულტეტი.

1992-1994 წლებში მუშაობდა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის მიკრობიოლოგიის კათედრაზე(იმუნოლოგია, ვირუსოლოგია), 1994 წლიდან არის მ. იაშვილის სახელობის ბავშვთა მრავალპროფილური საავადმყოფოს ინფექციურ-ბოქსირებული განყოფილების თანამშრომელი. ავტორია 26 სამეცნიერო ნაშრომისა, რომლებიც ეხება მიკრობთა ანტიბიოტიკებისადმი რეზისტენტობას. მიკრობიოლოგი, მედიცინის მეცნიერებათა კანდიდატი.

საკანდიდარო დისერტაციის თემა — დაიცვა 1995 წელს „მიკრობთა ანტიბიოტიკებისადმი რეზისტენტობის გავლენა ნეიტროფილების ფუნქციურ აქტივობაზე ოპერაციის შემდგომი ჩირქოვანი გართულების დროს“.
თამარ რობაქიძე

თამარ რობაქიძე (დ. 6 მარტი, 1949, თბილისი) — ქართველი ექიმი და მეცნიერი.

ბიოგრაფია
1972 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის პედიატრიული ფაკულტეტი.

1971-1981 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის ბავშვთა ქირურგიის კათედრის უფროსი ლაბორანტი; 1981 წლიდან ამავე კათედრის ასისტენტი. ავტორია 49 სამეცნიერო ნაშრომის, რომლებიც შეეხება ქირურგიული ინფექციის პრობლემებს ბავშვებში და დარღვევებს ჰემოსტაზის სისტემაში. გამოქვეყნებული აქვს ერთი მონოგრაფია.

საკანდიდატო დისერტაციის თემა — დაიცვა 1986 წელს „ჰემოსტაზის ცვლილებანი დამწვრობითი დაავადების დროს და მისი კორექცია ბავშვებში“.
ჯემალ რობაქიძე

ჯემალ რობაქიძე (დ. 17 მარტი, 1937, თბილისი) — ქართველი ინჟინერი, მიღებული აქვს არაერთი სახელმწიფო ჯილდო.

ბიოგრაფია
1960 წელს დაამთავრა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტი.

1961 წლიდან მუშაობდა რუსთავის სინთეზური ბოჭკოს ქარხნის მშენებლობაზე, ფიზიკის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის დაბალი ტემპერატურის ფიზიკის განყოფილებაში წამყვან ინჟინერ-კონსტრუქტორად; 1970-1997 წლებში იყო საქართველოს საშენ მასალათა მრეწველობის სამინისტროს საწარმოო გაერთიანება „საქარამადნეულის“ საწარმოო-ტექნიკური განყოფილების უფროსი, მთავარი ინჟინრის მოადგილე, გენერალური დირექტორის მოადგილე; წლების განმავლობაში აქტიურად მოღვაწეობდა საშენი მასალების მოპოვებისა და დამუშავების საწარმოებში; მისი მონაწილეობით აშენდა, დამონტაჟდა და საექსპლუატაციოდ გადაიცა არაერთი ახალი ქარხანა, მათ შორის, დარკვეთის ქვიშის გამამდიდრებელი, იმირის სამსხვრევ-დამხარისხებელი, წყურგილის ინერტული მასალების (აფხაზეთში), ლეჟბადინისა და იმირის საკარიერო სამმართველოები და სხვა უმნიშვნელოვანესი საწარმოო ობიექტები

ჯილდოები
2000 - ღირსების ორდენი
მანანა როინიშვილი

მანანა როინიშვილი (დ. 25 დეკემბერი, 1922, ცხინვალი) — ქართველი ექიმი და მეცნიერი.

ბიოგრაფია
1943 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის სამკურნალო ფაკულტეტი.

1943-1945 წლებში იყო სტალინირის(ცხინვალი) საავადმყოფოს ქირურგიული განყოფილების ორდინატორი, სისხლის გადასხმის სადგურის გამგე, საფერშლო-საბებიო ტექნიკუმის პედაგოგი, 1945-1951 წლებში საოლქო პოლიკლინიკის ქირურგი, 1951-1960 წლებში ექიმი-გინეკოლოგი, 1960 წლიდან თბილისის მეან-გინეკოლოგიის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის თანამშრომელი. არის 12 სამეცნიერო ნაშრომი ავტორი. მეან-გინეკოლოგი, მედიცინის მეცნიერებათა კანდიდატი, მიღებული აქვს ქების სიგელები.

საკანდიდატო დისერტაციის თემა — დაიცვა 1973 წელს „ჰემოსტაზის სისტემაში დარღვევები თამბაქოს ფაბრიკაში მომუშავე ქალთა შორის“.

ორგანიზაციის წევრი
საქართველოს მეან–გინეკოლოგთა სამეცნიერო საზოგადოება, წევრი
ღირსებისთვის (ფილმი)

„ღირსებისთვის“ — კინოსტუდია „არმენფილმის“ 1956 წლის შავ-თეთრი ფილმი ალექსანდრე შირვანზადეს ამავე სახელწოდების პიესის მიხედვით.

სიუჟეტი
ელიზბაროვმა მეგობრის გარდაცვალების შემდეგ მისი ქონება მიითვისა და ოჯახი ბედის ანაბარა მიატოვა. თუმცა, სწავლის დასრულების შემდეგ ოთარიანი შესაბამისი დოკუმენტაციის წარდგენით ითხოვს მათთვის ქონების დაბრუნებას. ელიზბაროვის უმცროს ქალიშვილს, მარგარიტს, სურს სამართლიანობის აღდგენა, მაგრამ მამამისი მზადაა ყველანაირი სისასტიკისთვის.

როლებში
რაჩია ნერსესიანი — ელიზბაროვი
ავეტ ავეტისიანი — საღატელი
ვარდუი ვარდერესიანი — მარგარიტა ელიზბაროვა
არტემ კარაპეტიანი — ბაგრატ ელიზბაროვი
კარპ ხაჭვანკიანი — სურენი
ხაჩიკ ნაზარეთიანი — არტაშეს ოთარიანი
გურგენ გაბრიელიანი — კარინიანი
მარინა თბილელი — როზალია
ამალია არაზიანი — ერანუჰი
ვარდუჰი შაჰსუვარიანი — ვერგინე
გ. სუპრუნოვა — მადმუაზელ ორლი
მარინე თბილელი

მარინე თბილელი, ნამდვილი სახელი და გვარი — მარინე სტანისლავის ასული დობროვსკაია (დ. 25 ოქტომბერი, 1920, თელავი, — გ. 23 მარტი, 2002, თბილისი) — ქართველი თეატრისა და კინოს მსახიობი, საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი (1966), საქართველოს კინემატოგრაფისტთა შემოქმედებითი კავშირის წევრი. ღირსების ორდენის კავალერი (1999).

ბიოგრაფია
დაიბადა 1920 წლის 25 ოქტომბერს, თელავში. 1940 წელს დაამთავრა თბილისის თეატრალური ინსტიტუტის სამსახიობო ფაკულტეტი და ჩაირიცხა რუსთაველის თეატრის დასში. იქ მისულ ახალბედა მსახიობს მფარველად აკაკი ვასაძე მოევლინა, რომელმაც დაანათლა გვარი „თბილელი“ და ამ ფსევდონიმით აკურთხა ქართულ სცენაზე. 1940–1944 წლებში იყო შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო თეატრის, 1944–1946 წლებში — სოხუმის თეატრის, 1946 წლიდან — კოტე მარჯანიშვილის სახელობის თეატრის, 1975 წლიდან კი ისევ რუსთაველის თეატრის მსახიობი. გამორჩეული იყო ჭეშმარიტი არტისტიზმით, მუსიკალურობით, პლასტიკურობითა და გარდასახვის უნარით. განსახიერებული აქვს ისეთი როლები, როგორიცაა: თეკლა ბატონიშვილი (ს. შანშიაშვილის „კრწანისის გმირები“), ფლორელა (ლოპე დე ვეგას „ცეკვის მასწავლებელი“), დარეჯანი (ი. ჭავჭავაძის „კაცია ადამიანი?!“), ნათელა (ბ. ბრეხტის „კავკასიური ცარცის წრე“), მილენინა (ა. გელოვანის „დასაწყისი“), იორკის მთავრის მეუღლე (უ. შექსპირის „რიჩარდ “) და სხვა.

კინოში მოღვაწეობა 1955 წლიდან დაიწყო. გამორჩეულია მისი შესრულებული როლები ფილმებში: „თოჯინები იცინიან“ (ალისა), „თხუნელა“ (ანა) და სხვა. საინტერესო სახეები შექმნა სომხურ ფილმებში: როზალია („ღირსებისთვის“, 1956, „ერევნის კინოსტუდია“), გოჰარი („დედის გული“, 1958), ზარუი („თორმეტი თანამგზავრი“, 1962) და სხვა.

გარდაიცვალა 2002 წელს. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. თბილისში არსებობს მისი სახელობის ქუჩა.

ჯილდოები და აღიარება
1955 — საქართველოს სსრ დამსახურებული არტისტი
1966 — საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი
1999 — ღირსების ორდენი ქართული თეატრალური ხელოვნების განვითარებაში, მის პოპულარიზაციაში შეტანილი პირადი დიდი წვლილისათვის, ქართულ კინოში მრავალფეროვანი სახეების ოსტატურად შექმნისა და ნაყოფიერი შემოქმედებითი მოღვაწეობისათვის

ფილმოგრაფია
1955 — „აბეზარა“ — ბუბუსია
1956 — „ბაში-აჩუკი“ — ფატმანი
1956 — „ღირსებისთვის“ — როზალია
1957 — „ქალის ტვირთი“ — მართა
1962 — „თხუნელა“ — ანა, სანდროს ცოლი
1962 — „ექიმი მიდის ფეხბურთზე“
1963 — „თოჯინები იცინიან“ — ალისა
1969 — „დიდედები და შვილიშვილები“ — ექიმის ცოლი
1970 — „წყალდიდობა“ — მაკო
1970 — „სემირამიდას ბაღები“
1972 — „როცა აყვავდა ნუში“ — სკოლის დირექტორი
1972 — „ჩირიკი და ჩიკოტელა“ — თაშნაურა
1974 — „ანარეკლი“ — ელენე
1974 — „ღამის ვიზიტი“
1975 — „აურზაური სალხინეთში“ — ჭორიკანა
1982 — „სევდიანი საყვირი“
1983 — „ბანდიტი აგურის ქარხნიდან“ — ფხინკოს დედა
1985 — „მამაკაცები და სხვები“
1986 — „ბებია ყველასათვის“ — ქეთევანი — ბებია
1984 — „გულუბრყვილო ბატი ტასიკოს თავგადასავალი“ (ანიმაციური)
გრიგოლ წიტაიშვილი

გრიგოლ წიტაიშვილი (დ. 28 თებერვალი, 1937, ბათუმი) — ქართველი მსახიობი, საქართველოს სსრ დამსახურებული არტისტი (1979), საქართველოს კინემატოგრაფისტთა შემოქმედებითი კავშირის წევრი.

ბიოგრაფია
1960 წელს დაამთავრა შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრალური ინსტიტუტის სამსახიობო ფაკულტეტი.

მუშაობდა გორის, რუსთავის, რუსთაველის სახელობის, გრიბოედოვის სახელობის და სხვა თეატრებში. 1967 წლიდან დაიწყო მოღვაწეობა კინოსტუდია „ქართულ ფილმში“. შეასრულებული აქვს მთავარი როლები: ლადო („ცისკრის ზარები“, რეჟ. ყ. მგელაძე, 1967), გერასიმე („სინათლე ჩვენს ფანჯრებში“, რეჟ. ყ. მგელაძე, 1969), იასონი („წუთისოფელი“, რეჟ. შ. მანაგაძე, ნ. მანაგაძე, 1971). მონაწილეობს ფილმებში: „ჩარი-რამა“ (რეჟ. ნ. სანიშვილი, 1972, ნოდარი), „ღამის ვიზიტი“ (რეჟ. ნ. სანიშვილი, 1974, გიორგი), „კაპიტნები“ (რეჟ. თ. გომელაური, 1974, სეინერის კაპიტანი), „ბათა ქექია“ (ლ. გორდელაძე, 1978), „დათა თუთაშხია“ (რეჟ. გ. ლორთქიფანიძე, გ. გაბესკირია, 1978), „მშობლიური ჩემო მიწავ!“ (რეჟ. რ. ჩხეიძე, 1980), „ზღაპარი“ (რეჟ. კ. სურმავა, 1980), „ერთ პატარა ქალაქში“ (რეჟ. გ. ლორთქიფანიძე, 1985), „გრანტუსი“ (რეჟ. ბ. ჩხეიძე, 1994) და სხვ.

ჯილდოები და აღიარება
1979 — საქართველოს სსრ დამსახურებული არტისტი
1997 — ღირსების ორდენი

ფილმოგრაფია
1966 — უყაიმო თამაში
1967 — ცისკრის ზარები — ლადო
1969 — სინათლე ჩვენს ფანჯრებში — გერასიმე
1971 — წუთისოფელი — იასონი
1972 — ჩარი რამა — ნოდარი
1974 — ღამის ვიზიტი — უფროსი ინსპექტორი
1974 — კაპიტნები — სეინერის კაპიტანი
1976 — გასეირნება თბილისში (ნამდვილი თბილისელი და სხვები)
1978 — დათა თუთაშხია — როგაჩევი
1978 — ბათა ქექია
1979 — იმერული ესკიზები
1980 — მშობლიურო ჩემო მიწავ (რაიკომის მდივანი)
1980 — ზღაპარი — გრიშა ძია
1981 — ძნელი დასაწყისი — გაბო
1982 — მე დავბრუნდები
1982 — ლომა, დავიწყებული მეგობარი
1982 — კუკარაჩა — მოსამართლე
1982 — არაჩვეულებრივი რეისი
1984 — უკვდავების თეთრი ვარდი — მეფე
1985 — ერთ პატარა ქალაქში — პარმენ კამკამიძე
1987 — პლიაჟის ავაზაკი — ბიკენტი
1994 — გრანტუსი
1995 — შიში — ზავხოზი
1996 — შვიდფერა ყვავილი
2010 — ომი და ქორწილი
1986 — სიზმარა — (ანიმაციური)
სამედ აღაოღლუ

სამედ აღაოღლუ (; ; დ. 1909, ბაქო, რუსეთის იმპერია - გ. 6 აგვისტო, 1982, სტამბოლი, თურქეთი) — აზერბაიჯანული წარმოშობის თურქი მწერალი, პუბლიცისტი, საზოგადო და პოლიტიკური მოღვაწე. თურქეთის დიდი ეროვნული ასამბლეის წევრი, თურქეთის პრემიერ-მინისტრის მოადგილე (1950-1952), შრომის მინისტრი (1952-1953), ვაჭრობის მინისტრი (1954-1958). აჰმედ-ბეი აღაოღლუს ვაჟი.

ბიოგრაფია
სამედ აღაოღლუ დაიბადა 1909 წელს ბაქოში. როდესაც მისი მამა აჰმედ ბეი აღაოღლუ ემიგრაციაში წავიდა ოსმალეთის იმპერიაში, ის ჩვილი იყო. დაწყებითი განათლება ბაიაზეტის ფევზიეს ლიცეუმში მიიღო, შემდეგ კი სწავლა ანკარის ლიცეუმში განაგრძო. 1926-1931 წლებში სწავლობდა ანკარის უნივერსიტეტის იურიდიულ ფაკულტეტზე. შემდეგ გაემგზავრა სასწავლებლად სტრასბურგში, ამ პერიოდში დაწერა წიგნი „სტრასბურგის მოგონებები“. სამედ აღაოღლუ თურქეთში ცნობილია, როგორც მწერალი და პოლიტიკოსი. ის არის მემუარების ჟანრის ერთ-ერთი ფუძემდებელი თურქულ ლიტერატურაში. მისი წიგნები: მოგონებები მამისგან (1940), მამის მეგობრები (1957), ნაცნობი სახეები (1965), ჩემი მეგობარი მენდერესი (1967), ერთი კუნძული მარმარაში (1972), პირველი ეტაპი (1978), ცხოვრება თავგადასავალი (1981) - მემუარების ჟანრის მნიშვნელოვანი ნიმუშებია. თავის ნაწარმოებებში იყენებდა სახელს სამედ აღაევი.

1966 წლის 13 აგვისტოს სამედ აღაოღლუ და მისი მეუღლე ნარიმან აღაოღლუ გაემგზავრნენ სსრკ-ში. ორი თვის განმავლობაში ისინი სტუმრობენ კავშირის ბევრ ადგილს, მათ შორის აზერბაიჯანსა და სომხეთს. ბაქოში ჩასვლის შემდეგ აღაოღლუმ აღნიშნა, რომ აქ ხალხი დაინტერესებულია კინოთი, ოპერით, თეატრით და ასევე ისაუბრა ადგილობრივი მოსახლეობის რუსიფიკაციის პროცესზე. ბაქოს შემდეგ ჩადის მშობლიურ ყარაბაღში, შუშაში. აქ სამედ აღაოღლუ სტუმრობს მამის სახლს და ნახულობს ნათესავებს. სსრკ-ში მოგზაურობის შემდეგ აღაოღლუ წერს წიგნს „საბჭოთა რუსეთის იმპერია“ და აღნიშნავს, რომ საბჭოთა კავშირი არაფრით განსხვავდება სხვა ოდესმე არსებული იმპერიებისგან.

სამედ აღაოღლუ 1982 წლის 6 აგვისტოს სტამბოლში გარდაიცვალა.