სტოიციზმი

სტოიციზმი (, ან ) — ელინისტური ფილოსოფიური სწავლება, რომელიც ზენონ კიტიონელის (ძველი ბერძენი ფილოსოფოსი) თაოსნობით შეიქმნა ძვ. წ. საუკუნეში, ათენში. ასევე ზენონის სახელს უკავშირდება პირველი სტოიკური სკოლის ჩამოყალიბება. აღსანიშავია, რომ სტოიციზმი მოიაზრება ეთიკურ ფილოსოფიად, რომელიც აყალიბებს ლოგიკურ სისტემასა და გვთავაზობს სამყაროს ერთიანი შეხედულების მოდელს. სწავლების მიხედვით, ევდაიმონიისკენ (ბედნიერებისკენ) მიმავალი გზა ეხმარება ადამიანს თავი დაიცვას ავხორცობისა და შიშისგან, შეიმეცნოს სამყარო სრული სისავსითა და აღმოაჩინოს საკუთარი თავი ბუნებასთან მიმართებით.

სტოიკოსები განსაკუთრებით ცნობილნი არიან მათი სწავლებით, რომ „სიქველე ერთადერთი სიკეთეა“ ადამიანთათვის, ხოლო გარეშე ფაქტორები, როგორებიცაა ჯანმრთელობა, სიმდიდრე, სიამოვნება - არ წარმოადგენენ თავისთავად კარგ, ან ცუდ ცნებებს, არამედ მათ გააჩნიათ ღირებულება სათნო ქმედებების მიმართებით. ღირებულებებს განვსაზღვრავთ სხვადასხვა კრიტერიუმებით, რომლებიც შეგვიძლია თავსებადი გავხადოთ სიქველესთან მიმართებით. არისტოტესეული ეთიკის პარალელურად, სტოიკური ტრადიცია წარმოადგენს სიქველის ეთიკის ერთ-ერთ მთავარ საფუძველს. სტოიკოსების დაშვებით, დესტრუქციულ ემოციებს შეცდომაში შეჰყავთ განსჯა და მიაჩნდათ, რომ ადამიანებმა უნდა შეინარჩუნოს „ბუნებასთან შესაბამისი“ ნება. ამდენად მნიშვნელოვანია, არათუ რას ამბობს ადამიანი, არამედ როგორ მოქმედებს. თანმიმდევრული ცხოვრებისთვის კი ამასთანავე მნიშვნელოვანია ბუნებითი წესების შემეცნება, რადგან ისინი წარმოადგენენ ყოველთა საფუძველს.

მრავალი სტოიკოსი, მაგალითად სენეკა და ეპიქტეტე - მიიჩნევდნენ, რომ სიკეთე (სიქველე) საკმარისია ბედნიერებისათვის, სიბრძნე კი ემოციური მდგრადობის მომნიჭებელია. ხსენებული ხედვა თავსებადია ფრაზასთან - „სტოიცისტური სიმშვიდე“, თუმცა ფრაზა არ მოიცავს რადიკალურ სტოიკურ ეთიკურ ხედვას, რომელიც გვეუბნება, რომ მხოლოდ სიბრძნე შეიძლება იყოს ჭეშმარიტად თავისუფალი და ყველა ტიპის მორალური გადაცდომა, თანაბრად მიუღებელი.

სტოიცისზმი პოპულარული გახდა ძველ ბერძნულ-რომაულ სამყაროებში, ძვ. წ. საუკუნეში, როცა მის მიმდევართა შორის იყო იმპერატორი მარკუს ავრელიუსი, ხოლო უარყოფილ იქნა ქრისტიანობასთან ერთად, საუკუნეში. მას შემდეგ სტოიციზმი ისტორიულად აღორძინდა რენესანსისა (ნეოსტოიციზმისა) და თანამედროვე ფილოსოფიის (თანამედროვე სტოიციზმის) ეპოქებში.

სახელი
საწყისები
სტოიციზმი თავდაპირველად „ზენონიზმის“ სახელით იყო ცნობილი, მისი დამფუძნებელი ზენონ კიტიონელის გამომდინარე. ეს სახელი მალევე შეიცვალა, რადგანაც სტოიკოსები მათი იდეოლოგიის დამფუძნებელს სრულყოფილად ბრძენად არ მიიჩნევდნენ, ხოლო სახელის შეცვლით თავიდან იცილებდნენ ფილოსოფიის პიროვნების კულტად ქცევის რისკს.

სახელი „სტოიციზმი“ აღმოცენდა სტოა პოიკილედან იგივე „მოხატული სტოა“, დეკორირებული კოლონადა, რომელიც მოხატულიყო მითიური და ისტორიული საბრძოლო სცენებით აგორას ჩრდილოეთ მხარეს, ათენში, სადაც ზენონი და მისი მიმდევრები იკრიბებოდნენ საკუთარი იდეების განსახილვევლად.

ზოგჯერ სტოიციზმი დაკავშირებულია „სტოასთან“ ან განიხილავენ მას, როგორც ამბიონის ფილოსოფიას. დღევანდელობაში გამოიყენება, როგორც „ადამიანი, რომელსაც გრძნობების დახრშობა ძალუწს ან მოთმინებით ატანა“. პირველად ეს სიტყვა, როგორც არსებითი სახელი დასახელდა 1579 წელს, ხოლო როგორც ზედსართავი სახელი 1596 წელს. ტერმინ „ეპიკურეიზმთან“ კონტრასტის გამო, სტენფორდის ფილოსოფიური ენციკლოპედიის შენიშვნით „ინგლისური ზედსართავი სახელი „სტოიკი“, სულაც არ არის შეცდომაში შემყვანი მისი ფილოსოფიიური საფუძვლების მიუხედავად“.

ძირითადი დებულებები
სტოიკოსებმა წარმოადგინეს ერთიანი შეხედულება სამყაროს შესახებ, რომელიც აგებულია ლოგიკის, მონისტური ფიზიკისა და ნატურალისტური ეთიკის იდეალებისგან. ამათგან ისინი ხაზს უსვამდნენ ეთიკას, როგორც ადამიანის ცოდნის ცენტრს, თუმცა შემდგომი ფილოსოფოსებისთვის მათი ლოგიკური თეორიები იქცნენ ინტერესის წყაროდ.

სტოიციზმი ასწავლის თვითკონტროლისა და სიმტკიცის განვითარებას, როგორც დესტრუქციული ემოციების დაძლევის საშუალებას; თავად ფილოსოფია მიიჩნევს, რომ სუფთა და მიუკერძოებელი მოაზროვნე შეძლებს შეიმეცნოს უნივერსალური მიზეზი. სტოიციზმის ძირითადი იდეა გულისხმობს ინდივიდის ეთიკური და მორალური კეთილდღეობის გაუმჯობესებას: „სიქველე გულისხმობს ნებას, რომელიც ბუნებასთან შესაბამისობაშია“. ეს პრინციპი ასევე ვრცელდება ინტერპერსონალურ ურთიერთობებში; „თავი გავითავისუფლოთ რისხვის, შურისა და ეჭვიანობისგან“ და მონებიც კი მივიღოთ, როგორც „სხვა კაცთა ტოლი, რადგან ყოველი ადამიანი ბუნების პროდუქტია“.

სტოიციზმი იზიარებს დეტერმინისტულ წარმოდგენას; ის ვინც განიცდის სტოიკური სიქველის სიმცირეს, როგორც კლეანტესმა თქვა „ეტლზე მიბმულ ძაღლივითაა, რომელიც უნდა გაჰყვეს ეტლს სადაც კი წავა.“

ისტორია
ძვ. წ. 301 წელს ზენონი ასწავლიდა ფილოსოფიას სტოა პოიკილეში („მოხატული სტოა“), რომლის სახელიც ეწოდა მის ფილოსოფიას. სხვა ფილოსოფიური სკოლებისგან განსხვავებით, თუნდაც ეპიკურელებისგან, ზენონმა ფილოსოფიის სასწავლ ადგილად აირჩია საზოგადოებრივი სივრცე, კოლონადა, რომელიც გადაჰყურებდა ათენის ცენტრალურ ადგილს, აგორას.

ზენონის იდეა ჩამოყალიბდა ცინიკიელებისგან, რომელთა დამფუძნებელს წარმოადგენდა სოკრატეს მოსწავლე ანტისტენე. ზენონის ყველაზე მნიშვნელოვან მოწაფეს წარმოადგენდა ქრისიპე, რომლის დამსახურებაცაა სტოიციზმის იმ სახით არსებობა, რომლითაც ჩვენ მის შესახებ ვკითუხლობთ. შემდეგმა რომაელმა ფილოსოფოსებმა ყურადღება გაამახვილეს ჰარმონიულ ცხოვრებაზე სამყაროში, რომელზეც ადამიანს პირდაპირი კონტროლი არ გააჩნია.

მოაზროვნეები სტოიციზმის ისტორიას ჰყოფენ სამ ფაზად:

ადრინდელი სტოა, ზენონის დაფუძნებიდან ანტიპატერამდე.
შუანდელი სტოა, პანათეიუსიდან პოსიდონიუსამდე.
გვიანდელი სტოა, მუსონიუს რუფუსიდან, სენეკას, ეპიქტეტესა და მარკუს ავრელიუსის ჩათვლით.

პირველი ორი ფაზიდან ჩვენ არ შემოგვრჩენია დასრულებული ნაშრომები. შესაძლებელია მხოლოდ გვიანდელი სტოას ნაშრომების წაკითხვა.

სტოიციზმი იქცა ყველაზე ცნობილ ფილოსოფიურ მოძღვრებათ ელინისტურ სამყაროსა და რომის იმპერიაში, გილბერტ მიურეის თქმით „ალექსანდრე მაკედონელის წარმატებაში წვლილი სწორედ სტოიციზმს მიუძღვის.“

ლოგიკა
პროპოზიციული ლოგია
დიოდორუს კრონუსი, რომელიც ზენონის ერთ-ერთი პედაგოგი იყო, ითვლება ფილოსოფოსად, რომელმაც პირველად დანერგა და შეიმუშავა მიდგომა ლოგიკასთან, რომელსაც დღეს წინადადების ლოგიკას უწოდებენ და, რომელიც დაფუძნებულია დებულებებსა თუ წინადადებებზე და არა ტერმინებზე, რაც ძალიან განსხვავდება არისტოტელეს ლოგიკისგან. მოგვიანებით, ქრისპიუსმა შეიმუშავა სისტემა, რომელიც სტოიკური ლოგიკის სახელით გახდა ცნობილი და მოიცავდა დედუქციურ სისტემას, სტოიკურ სილოგიზმს, რომელიც არისტოტელეს სილოგიზმების მეტოქედ ითვლებოდა. სტოიკური ლოგიკისადმი ახალი ინტერესი საუკუნეში გაჩნდა, როდესაც ლოგიკაში მნიშვნელოვანი პროცესები პროპოზიციულ ლოგიკას ემყარებოდა. სიუზან ბობზიენი წერდა: „განსაკუთრებით თვალშისაცემია მრავალი ახლო მსგავსება კრისპიუსის ფილოსოფიურ ლოგიკასა და გოთლობ ფრეგეს შორის.“

ბობზიენი ასევე აღნიშნავდა, რომ „კრისპიუსმა დაწერა 300-ზე მეტი წიგნი ლოგიკის პრაქტიკულად ნებისმიერ თემაზე, რომლებსაც დღეს მოიცავს: მეტყველების აქტის თეორია, წინადადებების ანალიზი, სინგულარული და მრავლობითი გამონათქვამები, პრედიკატების ტიპები, ინდექსები, ეგზისტენციალური პროპოზიციები, სენტენციური კავშირი, პირობითობა, ლოგიკური შედეგი, მოქმედი არგუმენტის ფორმები, დედუქციის თეორია, წინადადების ლოგიკა, მოდალური ლოგიკა, დაძაბულობის ლოგიკა, ეპისტემოლოგიური ლოგიკა, ალბათობის ლოგიკა, იმპერატივის ლოგიკა, ბუნდოვანება და ლოგიკური პარადოქსები.“ ყოველ არსებასთან ერთად მათთვის მნიშვნელობას წარმოადგენდა ოთხი არამატერიალური იდეა: დრო, სივრცე, სიცარიელე და ის რაც გამოთქმადია. ისინი „საარსებო წყაროდ“ მიიჩნეოდნენ, თუმცა უნივერსალურობის სტატუსით ვერ სარგებლობდნენ. სტოკისოები ასევე იზიარებდნენ ანაქსაგორასა და არისტოტელეს იდეას, რომ ობიექტი შეიძლება იყოს ცხელი, თუკი მასში წარმოდგენილია სითბოს უნივერსალი, თუმცა არისტოტელესგან განსხვავებით განავრცეს ყოვლისმომცელი შემთხვევითობის იდეა. ამასთან თუკი ნივთი არის წითელი ესე იგი მასში წარმოდგენილია უნივერსალური სიწითლის იდეა.

მათი წარმოდგენით არსებობს ოთხი კატეგორია:
სუბსტანცია 
ძირითადი რაობა, უფორმო სუბსტანცია , რომლისგანაც შედგებიან ნივთები.
თვისება 
რაობა, რითიც იქმნება ინდივიდუალური ობიექტი. სტოიკური ფიზიკის მიხედვით, ფიზიკური ინგრედიენტი, არსის დასადგენად.
განთავსებულობა 
პრაქტიკული მახასიათებლები, რომლებიც არაა თავად ნივთში მოთავსებული. მაგალითად ზომა, ფორმა.

განთავსებულობა რაღაცასთან მიმართებით 
ობიექტის ფენომენის პოზიცია დროსა და სივრცეში სხვა ობიექტის მიმართ.
სტოიკოსების აღმოჩენით ჩვენ ვაკონტროლებთ საკუთარი ქმდების, აზრებისა და რეაქციების კატეგორიებს. ენქირიდიონის საწყისი პარაგრაფი კატეგორიას განმარტავს, როგორც: „მოსაზრებას, ლტოლვას, ვნებას, ანტიპათიასა და ყოველივე მას, რაც ჩვენი ქმედების ნაწილია, ხოლო ჩვენ ვერ ვაკონტროლებთ სხეულს, რეპუტაციას, საკუთრებას, ამდენად იმას რაც ჩვენი ქმედების მომცველი არაა.“ ეს ყოველივე გვთავაზობს სივრცეს, რომელიც ჩვენ კონტროლქვეშაა.

ეპისტემოლოგია
სტოიკოსების თქმით, ცოდნის მიღწევა შესაძლებელია არსის გამოყენებით. ჭეშმარიტება შეიძლება განსხვავებადი იყოს შეცდომისაგან - მაშინაც კი, თუ პრაქტიკაში მხოლოდ იდეური მიახლოებაა შესაძლებელი. სტოიკოსების აზრით, გრძნობები მუდმივად იღებენ შეგრძნებებს - პულსაციების, რომლებიც გრძნობებით გადადიან გონებაში, სადაც ისინი წარმოსახვაში ტოვებენ შთაბეჭდილებას (ფანტაზია), (გონებისგან წარმოქმნილ შთაბეჭდილებას ფანტაზმას უწოდებდნენ).

გონებას აქვს განსჯის უნარი - დაამტკიცოს ან უარყოს - შთაბეჭდილება, რომელიც მას საშუალებას მისცემს განასხვავოს რეალური წარმოდგენა ყალბისგან. ზოგიერთი შთაბეჭდილება შესაძლებელია დაუყოვნებლად დადასტურებადი იყოს, თუმცა სხვებისთვის ეს ყოყმანის საგანს წარმოადგენდეს, რაც შეიძლება შეაფასდეს, როგორც რწმენა ან მოსაზრება . მხოლოდ არსიის საშუალებით ვიღებთ ნათელ გაგებასა (ეპისტემე) და დამაჯერებლობას (კატალეფსია). გარკვეული და ჭეშმარიტი ცოდნის (ეპისტემის) მისაღწევად, რომელიც სტოიკოს ბრძენთათვის არის შესაძლებელი.

ფიზიკა
სტოიკისოებზე დაყრდნობით, სამყარო წარმოადგენს მატარიალური არსის მქონე სუბსტანციას (ლოგოსი), როგორც ღმერთი ან ბუნება, რომლებიც თავისმხრივ იყოფიან აქტიურ და პასიურ გამოვლინებად. პასიური სუბსტანციის „არსი მზადაა მოხმარებისთვის, თმცა აქტუალობად არ იქცევა თუკი ვინმე არ მოიყვანს მოქმედებაში“, ხოლო აქტუალური სუბსტანცია წარმოადგენს უნივერსალურ არსს (ლოგოსს), თუკი, არსი კაცობრიობისა და სამყაროს საფუძველს წარმოადგენს, აქედან გამომდინარეობს, რომ სიცოცხლის მიზანი არის ცხოვრება გონიერების შესაბამისად, ანუ ცხოვრება ბუნების შესაბამისად.

სტოიკური თეოლოგია ფატალისტური და ნატურალისტური პანთეიზმია: ღმერთი არასოდეს არის სრულად ტრანსცენდენტური, მაგრამ ყოველთვის იმანენტური და ბუნებასთან თანაზიარი. აბრაამისეული რელიგიები ღმერთს მიიჩნევენ, როგორც სამყაროს შემქმნელ არსებას, მაგრამ სტოიციზმი ღმერთს უტოლებს სამყაროს მთლიანობას; სტოიკური კოსმოლოგიის თანახმად, რომელიც ძალიან ჰგავს არსებობის ინდუისტურ კონცეფციას, დროის აბსოლუტური დასაწყისი არ არსებობს, რადგან ის ითვლება უსასრულოთა და ციკლურად. ანალოგიურად, სივრცესა და სამყაროს არ გააჩნია არც დასასრული არც დასაწყისი, რამდენადაც მათი არსი ციკლურია. ახლანდელი სამყარო წარმოადგენს დღევანდელი ციკლის ფაზას, რომელიც განწირულია განადგურებისთვის და ხელახალი შექმნისთვის, რომელსაც მოჰყვება სხვა უსასრულო სამყაროების შექმნა. სტოიციზმი მიიჩნევს, რომ ყველა არსებობა ციკლურია, ხოლო კოსმოსი - მარადიულად თვითშემოქმედებისა და თვითგანადგურების პროცესშია.

სტოიციზმი, ისევე როგორც დჰარმული რელიგიები, როგორებიცაა ინდუიზმი, ბუდიზმი და ჯაინიზმი, არ მოიცავს მსჯელობას სამყაროს დასაწყისსა ან დასასრულზე. სტოიკოსების აზრით, ლოგოსი წარმოადგენს აქტუალურ არსს

პირველი ფილოსოფოსები, რომლებმაც მკაფიოდ აღწერეს ნომინალისტური არგუმენტები, იყვნენ სტოიკოსები, განსაკუთრებით კი კრისპუსი.

ეთიკა
ძველი სტოიკოსების მსჯელობას ხშირად არასწორად იაზრებენ, რადგან ის ტერმინები, რომლებსაც იყენებდნენ, განსხვავებულ ცნებებს მოიცავდა უწინ, ვიდრე დღეს. მას შემდეგ სიტყვა „სტოიკოსი“ ნიშნავს „უემოციო“ ან ტკივილისადმი გულგრილს, რადგან სტოიკური ეთიკა ასწავლიდა „ვნებისგან“ თავისუფლებას „მიზეზის“ დაცვით. სტოიკოსები არ ცდილობდნენ ემოციების ჩაქრობას; უფრო მეტიც, ისინი ცდილობდნენ მათ გარდაქმნას მკაცრი „ასკეზა“ საშუალებით, რაც შესაძლებლობას მისცემს ადამიანს განავითაროს მკაფიო განსჯა და შინაგანი სიმშვიდე. ლოგიკა, რეფლექსია და კონცენტრაცია წარმოადგენდნენ ამგვარი თვითდისციპლინის მეთოდებს, ზომიერება იყოფა თვითკონტროლად, დისციპლინასა და მოკრძალებად.

ცინიკიელიბის მსგავსად, სტოიკური ეთიკის საფუძველს წარმოადგენს იდეა, რომ სიკეთე მოიაზრებს სულის მდგომარეობას; სიბრძნესა და თვითკონტროლს. სტოიკური ეთიკა ხაზს უსვამდა წესს: „მიჰყევი არსის გზას“. ამიტომ ადამიანი უნდა შეეცადოს გათავისუფლდეს ვნებებისგან, გაითვალისწინოს, რომ „ვნების“ უძველესი მნიშვნელობა იყო „ტანჯვა“ ან „ტკივილი“, ანუ „პასიურად“ რეაგირება გარეშე მოვლენებზე, რაც გარკვეულწილად განსხვავდება თანამედროვე განმარტებისგან. განასხვავეს ტერმინები: (მრავლობითში ), რომელიც ჩვეულებრივ ითარგმნება როგორც ვნება, ანუ ინსტინქტური რეაქცია (მაგალითად, ფიზიკური საფრთხის წინაშე გაფითრება და კანკალი) და , რომელიც წარმოადგენს სტოიკოსი ბრძენის ნიშანს . არის გრძნობები, რომლებიც გამოწვეულია სწორი განსჯით, ისევე, როგორც ვნებები არასწორი განსჯის შედეგად.

იდეა უნდა ყოფილიყო აპათიური (, სიტყვასიტყვით „ვნების გარეშე“) ამგვარად, გონების სიმშვიდის გამომხატველი, ტანჯვისგან თავისუფლი, სადაც სულიერი სიმშვიდე გათვალისწინებულ იქნებოდა უძველესი გაგებით - ობიექტურად არსებობა ან „მკაფიო განსჯა“ და თავდაჭერილობა ცხოვრების მაღალი და დაბალი დონის წინაშე.

სტოიკოსებისთვის არსი მოიცავდა არა მხოლოდ ლოგიკის გამოყენებას, არამედ ბუნების პროცესების - ლოგოსის ან უნივერსალური მიზეზის გაგებას, რაც ყოველივესთან იყო წილნაყარი. მათ განაცხადეს, რომ ცხოვრება გონივრულობისა და სათნოების შესაბამისად, არის სამყაროს ღვთიური წესრიგის თანახმად ცხოვრება, ყოველი ადამიანის საღი აზრისა და არსებითი ღირებულების აღიარებით.

ოთხი კარდინალური სიქველე სტოიკურ ფილოსოფიაში, რომელიც მომდინარეობს პლატონის სწავლებისგან (სახელმწიფო . 426–435):

კეთილგონიერება ( „ფჰრონეზისი“ ან „სოფია“, ლათიუნრად: ან ')
სიმამაცე ( „ანდრეია“, )
სამართლიანობა ( „დიკიაოსინე“, )
თავშეკავებულობა ( „სოფროსინე“, )

სოკრატეს შემდეგ, სტოიკოსებმა მიიჩნიეს, რომ უბედურება და ბოროტება ადამიანის ბუნებაში არსებული მიზეზის არცოდნის შედეგია. თუ ვინმე არაკეთილსინდისიერია, ეს იმიტომ, რომ მათ არ იციან საკუთარი უნივერსალური მიზეზი, რაც იწვევს არაკეთილსინდისიერად გარდაქმნას. ბოროტებისაგან გამოსავალს წარმოადგენს სტოიკური ფილოსოფიის პრაქტიკა: შეისწავლოს საკუთარი განსჯები და ქცევა და განსაზღვროს, თუ სად დაშორდებიან ისინი ბუნების უნივერსალურ მიზეზს.

სტოიკოსები დასაშვებად მიიჩნევდნენ სუიციდს იმ გარემოებებში, რომლებიც ხელს უშლიდა ადამიანთა სათნო ცხოვრებას. პლუტარქე მიიჩნევდა, რომ ტირანიის პირობებში ცხოვრების მიღება შეაფერხებდა კატოსეულ სტოიკურ თვითგამორკვევას და შელახავდა მის თავისუფლებას მორალური არჩევანის გაკეთებაში. თვითმკვლელობა შეიძლება გამართლებული იყოს, თუკი ადაამიანი ძლიერი ტკივილისა ან დაავადების მსხვერპლი გახდება, ფრანგი ფილოსოფოსის პიერ ჰადოტის აზრით, ეპიქტეტე ამ სამი მოქმედების იდენტიფიცირებას ახდენს ლოგიკასთან, ფიზიკასა და ეთიკასთან. ჰადოტი წერს მედიტაციებში, რომ „ყოველი მაქსიმა ავითარებს ერთ ან რამდენიმე დამახასიათებელ ტოპოსს (ანუ ქმედებას)“

სემუს მაც სუიბნე აღწერს სულიერ ვარჯიშებს, რომელთა მიზანია ამრეკვლადი პრაქტიკის შემუშავება. მრავალი მსგავსება არსებობს სტოიკურ სულიერ სავარჯიშოებსა და თანამედროვე კოგნიტურ თერაპიას შორის.

სტოიკოსები ასევე ცნობილები იყვნენ სანუგეშო ვედრებებით, რომელიც სანუგეშო ლიტერატურის ნაწილს წარმოადგენდა. შემორჩენილია სენეკას სანუგეშო მიმართვები.

სტოიკოსები ჩვეულებრივ იყენებენ „ხედვას ზემოდან“, რომელიც ასახავს საზოგადოებას და სხვაობას ხელმძღვანელობით წარმოდგენილ ვიზუალიზაციაში, რაც მიზნად ისახავს „უფრო დიდი სურათის“ მოპოვებას, საკუთარი თავის სხვისთვის შესაბამის კონტექსტში დანახვას. ამასთანავე უნდა განვსაზღვროთ საკუთარი თავი მსოფლიოს კონტექსტში, რათა ჩვენი როლი და მოვლენების მნიშვნელობა გამოვიკვლიოთ.

მარკუს ავრელიუსის, მედიტაციები, წიგნი 7.48:

მნიშვნელოვანი ანარეკლი პლატონისგან. თუკი ვინმე შეეცდება ადამიანურ არსებობაზე მსჯელობას, მაშინ მან უნდა გაითვალისწიონს, არმიები, აგრარული კულტურები, დაქორწინება და განშორება, დაბადება და სიკვდილი, მართლმსაჯულება, მიტოვებული ნარჩენები, ყველა სახის ადამიანი, ბაზრები, ფესტივალები და მათი შეპირისპირებები.

სოციალური ფილოსოფია
სტოიციზმის გამორჩეული თვისებაა მისი კოსმოპოლიტიზმი; სტოიკოსების აზრით, ყოველი ადამიანი უნივერსალური სულის გამოვლინებაა, შესაბამისად ისინი ძმურად უნდა ცხოვრობდნენ და ერთმანეთს ეხმარებოდნენ. ეპიკურე საკუთარ დისკურსებში კომენტარს აკეთებს ადამიანის დამოკიდებულებაზე სამყაროსთან მიმართებით: „ყოველი ადამიანი, პირველ რიგში თანამეგობრობის მონაწილეა;“ ამ განწყობას ავითარებს დიოგენე სინოპელი, რომელიც ამბობს, რომ: „მე არ ვარ ათენელი ან კორინთელი, მაგრამ წარმოვადგენ მსოფლიოს მოქალაქეს.“

მათ მიიჩნიეს, რომ გარეგანი განსხვავებები, როგორიცაა წოდება ან სიმდიდრე, არანაირ მნიშვნელობას არ თამაშობს სოციალურ ურთიერთობებში. ამის ნაცვლად, ისინი მხარს უჭერდნენ კაცობრიობის კეთილ ურთიერთთანაცხოვრებასა და ყველა ადამიანის ბუნებრივ თანასწორობას. სტოიციზმი გახდა ბერძნულ-რომაული სამყაროს ყველაზე გავლენიანი სკოლა და წარმოშვა არაერთი შესანიშნავი მწერალი და პიროვნება, მაგალითად, კატო უმცროსი და ეპიქტეტე.

კერძოდ, ისინი გამოირჩეოდნენ მონებისადმი გულმოწყალებით. სენეკა ამბობს: „გახსოვდეთ, რომ მას, ვისაც მონას უწოდებთ, ისევე მოევლინა ქვეყანას, როგრც თქვენ, იმავე ცაზე ეღიმება, იმავე ჰაერით საზრდოობს, ცოცხლობს და კვდება“.

გავლენა ქრისტიანობაზე
ანგლიკანელმა მღვდელმა მაქსველ სტანიფორტმა 1964 წელს მედიტაციების შესავალში განიხილა სტოიციზმის დიდი გავლენა ქრისტიანობაზე. მისი მტკიცებით, მეოთხე სახარების ავტორმა გამოაცხადა ქრისტე ლოგოსად, რომელიც „დიდი ხნით ადრე წარმოადგენდა სტოიციზმის ერთ-ერთ წამყვან ტერმინს, და რომელიც თავდაპირველად იყო არჩეული იმის ასახსნელად, თუ როგორ მოხდა ღმერთის კავშირი სამყაროსთან“. წმინდა ამბროსი მილანელის თქმით: „ხმა არის ქრისტიანი ეპისკოპოსისა, მაგრამ წესები ზენონისა“. იმასთან დაკავშირებით, რასაც მან „ღვთაებრივი სული“ უწოდა, სტანისფორტი წერს:

კლეანტესი, რომელსაც სურდა უფრო მკაფიო მნიშვნელობა მიენიჭებინა ზენონის „შემოქმედებითი ცეცხლისთვის“, პირველმა წარმოადგინა ტერმინი პნევმა ან „სული“. ცეცხლის მსგავსად, ეს ინტელექტუალური „სული“ წარმოიქმნა, როგორც მგრძნობიარე ობიექტი, რომელიც მსგავსია ჰაერისა ან სუნთქვის ნაკადის, მაგრამ არსებითად ფლობს სითბოს ხარისხსაც; ის იმანენტურია სამყაროში, როგორც ღმერთი, და ადამიანში, როგორც სული და მაცოცხლებელი პრინციპი. ცხადია, ეს გრძელ ნაბიჯს არ წარმოადგენს ქრისტიანული ღვთისმეტყველების „სულიწმინდის-კენ“. „უფალი და სიცოცხლის მომცემი“, დღესაც აშკარად გამოიხატება - ქრისტიანულ და სტოიკურ აღქმაში - როგორც სასიცოცხლო ცეცხლისა და კეთილისმყოფელი სითბოს მომნიჭებელი.

სამების შესახებ სტაინფორტი წერს:

სამების დოქტრინაში, მამის, ძისა და სულიწმინდის საეკლესიო კონცეფცია პოულობს თავის ჩანასახს საღვთო ერთობის სხვადასხვა სტოიკურ სახელებში. ამრიგად, სენეკა წერდა უზენაესი ძალის შესახებ, რომელიც სამყაროს აყალიბებს: „ამ ძალას ჩვენ ზოგჯერ ვუწოდებთ ყოვლისმპყრობელ ღმერთს, ხან უსხეულო სიბრძნეს, ხან სულიწმიდას, ზოგჯერ ბედს“. ეკლესიას მხოლოდ უარი უნდა ეთქვა ამ ტერმინთაგან უკანასკნელზე, რომ მიეღწია ღვთიური ბუნებისთვის მისაღები განსაზღვრება; ხოლო შემდგომი მტკიცება „სამის ერთობა“, რომელსაც თანამედროვე გონება პარადოქსულად მიიჩნევს, სტოიკური წარმოდგენების მცოდნეებისთვის სართო არაფერი ჰქონდა. სტოიკური გავლენა ასევე ჩანს წმინდა ამბროსის, მარკუს მინუციუს ფელიქსისა და ტერტულიანეს შრომებში.

ეკლესიის მამები სტოიციზმს „წარმართულ ფილოსოფიად“ თვლიდნენ; ამის მიუხედავად, ადრეულმა ქრისტიანმა მწერლებმა გამოიყენეს სტოიციზმის ზოგიერთი ძირითადი ფილოსოფიური ცნება. ეს ტერმინებია: „ლოგოსი“, „სათნოება“, „სული“ და „სინდისი“, მხოლოდ ერთიანი და პროკრეციული მიზნებისათვის. ამ სწავლებას კათოლიკური ეკლესია დღემდე ეთანხმება.

სტოიკოსი ფილოსოფოსები
ზენონ ციტიუმელი (332–262 ძვ.წ.), სტოიციზმისა და სტოიკური სკოლის დამფუძნებელი (სტოა) ათენში
არისტო კიოსელი (. 260 ძვ.წ.), ზენონის მოწაფე;
ჰერლიუს კართაგელი (ძვ.წ. საუკუნე)
კლეანტეს ასოსელი) (330–232 ძვ.წ.), სტოიკური აკადემიის მეორე ხელმძღვანელი
კრისპუსი (280–204 ძვ. წ.), აკადემიის მესამე ხელმძღვანელი
დიოგენე ბაბილონელი (230–150 ძვ.წ.)
ანტიპათერ ტარსუსელი (210–129 ძვ.წ.)
პანათეიუს როდესელი (185–109 ძვ.წ)
პოსიდენიუს აპამეიელი
დიოდოტუსი ციცერონის მასწავლებელი
კატო უმცროსი (94–46 ძვ.წ.)
სენეკა
გაიუს მუსონიუს რუფუსი ( საუკუნე)
რუბელის პლაუტუსი (ახ.წ. 33–62)
პუბლიუს ლოდიუს თრასეა პაეტიუსი ( საუკუნე)
ლუციუს ანაეუს კორნუტუსი
ეპიქტეტე (ახ.წ. 55–135)
ჰიეროკლე
მარკუს ავრელიუსი (ახ.წ. 121–180)