სესარეო გილერმო

სესარეო გილერმო (დ. 8 მარტი, 1847 — გ. 8 ნოემბერი, 1885) — დომინიკელთა რესპუბლიკის პრეზიდენტი 1878 და 1879 წლებში. მისი მშობლები იყვნენ პედრო გილიერმო და როსალია ბასტარდო. ის დომინიკელთა სამხედრო სამსახურში 16 წლის ასაკში შევიდა.

ადრეული წლები
პედრო გილიერმოსა და როსალია ბასტარდოს ვაჟი დაიბადა იგუეის მხარეში, ადგილზე, რომელსაც ლა როდადა ჰქვია. ჯერ კიდევ არასრულწლოვანი, მამასთან ერთად სამხედრო ტრიბუნალის წინაშე წარსდგა; მათ ბრალად ედებოდათ აჯანყება დამხობილი პრეზიდენტის, ბუენავენტურა ბაესის დასაცავად. საბჭომ პედროს სიკვდილით დასჯა მიუსაჯა, ხოლო სეზარეოს არჩევანის საშუალება მისცა ციხესა და გადასახლებას შორის — მან ამ უკანასკნელს დაუჭირა მხარი.

როდესაც პუერტო-რიკოდან დაბრუნდა — სადაც ესპანელებს ჰყავდათ დატყვევებული — ის 16 წლის ასაკში შეუერთდა დომინიკელთა არმიას, ესპანეთის წინააღმდეგ წარმოებული დომინიკის რესტავრაციის ომის დროს. იგი საჯარო ასპარეზზე 1865 წელს გამოჩნდა დომინიკის დამოუკიდებლობის ომის ვეტერანის, ეუხენიო მიჩესის მფარველობით, თუმცა მანამდე, ესპანეთთან ანექსიის პერიოდში, პედრო სანტანას მხარდამჭერთა რიგებში იყო.

სამხედრო კარიერა
იგუეის შეიარაღებული ძალების სარდალი პოლკოვნიკის ჩინით ბაესის „ექვსწლიანი მმართველობის“ პერიოდში, იგი მიჩესის დაქვემდებარებაში იბრძოდა ულისეს ფრანსისკო ესპაიატის პრეზიდენტობის დასაცავად, სადაც გენერლის წოდებამდე ამაღლდა. ელ-სეიბოში დამკვიდრებულს, 1877 წლის „ფიჭვის რევოლუციამ“ საშუალება მისცა მარკოს ანტონიო კაბრალის წინააღმდეგ ებრძოლა, თუმცა მას კომპრომისზე დათანხმება მოუხდა და საკუთარ სახლში იმ პირობით დაბრუნდა, რომ პროვინციის გუბერნატორად მიჩესი დაინიშნებოდა. ხელახლა აჯანყებულმა, მან პომაროსაში „წითლები“ დაამარცხა.

1878 წლის 24 თებერვალს ბაესი კაპიტულირდა და სეზარეო გილიერმომ დედაქალაქი დაიკავა, სადაც სათავეში ჩაუდგა დროებით მთავრობას, მიუხედავად იმისა, რომ ინასიო მარია გონსალესმა მას დაასწრო და სხვა მთავრობა სანტიაგო-დე-კუბაში ჩამოაყალიბა.

გონსალესმა საბოლოოდ შეინარჩუნა პრეზიდენტის პოსტი, თუმცა, როგორც კი მისი აღსრულება დაიწყო, 1878 წლის 27 ივლისს იგი აღმოსავლეთიდან სეზარეო გილიერმომ, ხოლო სიბაოდან ულისეს ერომ დაამხეს. ძალაუფლებისთვის ორი კანდიდატი იბრძოდა: სეზარეო გილიერმო და მანუელ ალტაგრასია კასერესი, რომელიც ბაესის „ექვსწლიანი მმართველობის“ დროს რესპუბლიკის ვიცე-პრეზიდენტი იყო. თუმცა, ეს უკანასკნელი ქალაქ სანტო-დომინგოში მოკლეს და 1879 წლის 27 თებერვალს პრეზიდენტის პოსტზე სეზარეო გილიერმო ავიდა.

რამდენიმე თვის განმავლობაში სეზარეო გილიერმო დაკავებული იყო ხაზინის გაფლანგვითა და ფულის თავის მომხრეებსა და მეგობრებზე დარიგებით, ასევე მის წინააღმდეგ შესაძლო აჯანყებების აღკვეთით. თუმცა, მისი მმართველობის მერვე თვეს, ქვეყანაში გრეგორიო ლუპერონის ჩამოსვლის შემდეგ, „ლურჯები“ აჯანყდნენ; სეზარეო გილიერმო მათ დაუპირისპირდა, მაგრამ ულისეს ერომ იგი „ქვრივის სავარძელთან“ (' ) დაამარცხა, რის შემდეგაც მან პუერტო-რიკოს შეაფარა თავი.

1881 წლის მიწურულს ის იგუეის სანაპიროზე, პუნტა-კანაში, ჯარების მრავალრიცხოვანი კონტინგენტით გადასხდა, რომელთა შორისაც პუერტო-რიკოს გუბერნატორის მიერ გამოგზავნილი ესპანელებიც იყვნენ. რეგიონის მცხოვრებლები და შეიარაღებული პირები მას კეთილგანწყობით შეხვდნენ, იგუეის მრევლის მოძღვარმა, გაბრიელ მორენო დელ კრისტომ კი ის დალოცა კიდეც. ასეთი მიღებით აღფრთოვანებულმა, მან წინასწარ იზეიმა სავარაუდო გამარჯვება: არიგებდა სამხედრო ჩინებს, მფარველობდა ქორწილებს, ხოლო პოეტმა ისიდრო ორტეამ, მისმა ერთ-ერთმა მხარდამჭერმა, მის პატივსაცემად ლექსიც კი დაწერა.

ულისეს ერომ რამდენიმე გამოცდილი ოფიცერი და სახაზო ჯარი შეარჩია და კაბაოს ბორცვზე სეზარეო გილიერმოს თავს დაესხა, თუმცა ამ უკანასკნელმა გაქცევა მოახერხა და ჰაიტის საზღვარი გადაკვეთა. 1884 წლის არჩევნებში ულისეს ერომ პრეზიდენტობისა და ვიცე-პრეზიდენტობის კანდიდატებად ფრანსისკო გრეგორიო ბილინი და ალეხანდრო ვოს ი ხილი წარადგინა სეგუნდო იმბერტისა და კასიმირო ნემესიო დე მოიას წინააღმდეგ. ულისეს ეროს მზარდი სამხედრო და პოლიტიკური ძალაუფლების წინაშე, „ლურჯებმა“ ბილინის მთავრობაზე თავდასხმა დაიწყეს, ბილინი კი პოლიტიკური ამნისტიის გამოცხადებითა და დასახმარებლად სეზარეო გილიერმოს მოხმობით იცავდა თავს.

ამ ფაქტის წინაშე დაყენებულმა ლუპერონმა ბილინი დამხობით დაემუქრა, რის გამოც ამ უკანასკნელმა, უმწეო მდგომარეობაში მყოფმა, დატოვა თანამდებობა და 1885 წლის 16 მაისს ძალაუფლება ვოს ი ხილს გადააბარა.

ერთ ღამეს სეზარეო გილიერმოს სახლში მის დასაპატიმრებლად რაზმი გამოცხადდა, თუმცა მან გაქცევა მოახერხა და თავი ასუას შეაფარა. ამ ქალაქთან ახლოს მდებარე ესტებანიას რაიონიდან იგი დაუკავშირდა გუბერნატორ ხუან დე ვარგასს, რომელმაც მას სამხედრო პლაცდარმი დაუთმო. ბოკა-დე-ვიასთან დამარცხების შემდეგ, გილიერმო თავის მომხრეთა ჯგუფთან ერთად ჯუნგლებში გადაიხვეწა, თუმცა მათ იგი მიატოვეს.

გარდაცვალება
მან სიცოცხლე თვითმკვლელობით დაასრულა 1885 წლის 8 ნოემბერნს, ქალაქ ასუა-დე-კომპოსტელას მახლობლად, როდესაც მარტო გარბოდა თავისი პოლიტიკური ოპონენტების დევნისგან თავის დასაღწევად, რომელთაც დიქტატორი ულისეს ერო ხელმძღვანელობდა.

იგი იმავე ადგილას დაკრძალეს, სადაც მისი სხეული დაეცა.

იმჟამინდელმა გუბერნატორმა, ეუხენიო ხენეროსო დე მარჩენამ, ბრძანა ცხედრის ექსჰუმაცია და მისი ასუას მუნიციპალურ სასაფლაოზე დაკრძალვა. ნეშტი ამ ქალაქში 1985 წლამდე იმყოფებოდა, ვიდრე ჰატო-მაიორის მცხოვრებთა ძალისხმევით მას ჰატო-მაიორ-დელ-რეიში გადაასვენებდნენ.