ცუტომუ მიძუკამი

}, მიძუკამი ცუტომუ; დ. 8 მარტი, 1919 — 8 სექტემბერი, 2004), ასევე ცნობილი, როგორც ცუტომუ მინაკამი — იაპონელი მწერალი, რომანების, ბიოგრაფიებისა და პიესების ავტორი. მიძუკამის მთავარ ნაშრომებში შედის „ველური ბატების ტაძარი“, „კიგა კაიკიო“ და „ეჩიზენის ბამბუკის თოჯინები“. თავისი ლიტერატურული ნამუშევრებით, სხვა ჯილდოებთან ერთად, დაიმსახურა ტანიძაკის პრემია და ნაოკის პრემია ლიტერატურაში.

ბიოგრაფია
ადრეული ცხოვრება
მიძუკამი დაიბადა ვაკასაში, ფუკუის პრეფექტურა, ღარიბულ ოჯახში. 1929 წელს გახდა კიოტოს ბუდისტური ტაძრის მორჩილი (მოწაფე), თუმცა პერიოდულად იცვლიდა ადგილს ფილიალურ ტაძრებს შორის. ტაძრის მთავარი მღვდლის ქცევით იმედგაცრუებულმა, 1936 წელს დატოვა ტაძარი, იმავე წელს, როდესაც სასწავლო სკოლა დაამთავრა.

მიძუკამი 1937 წელს შევიდა რიცუმეიკანის უნივერსიტეტში, მაგრამ ვერ გაუძლო მძიმე სამუშაო გრაფიკს და ნახევარი წლის შემდეგ დატოვა იქაურობა. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ, რომლის დროსაც სხვადასხვა სამუშაოზე მუშაობდა, სწავლობდა მწერალ კოჯი უნოს ხელმძღვანელობით და 1948 წელს გამოაქვეყნა ავტობიოგრაფიული რომანი „ფურაიპან ნო უტა“ (სიტყვასიტყვით, „კვერის სიმღერა“). რომანმა, მართალია, მკითხველთა მოწონება დაიმსახურა, თუმცა აღფრთოვანება ვერ გამოიწვია და შესაბამისად, წარმატებაც წარმატება იყო — მიღებულმა ყურადღებამ ვერ გაამართლა მიძუკამის მოლოდინები. ამის შედეგად, მან მოტივაციაც დაკარგა და 1959 წლამდე აღარ გამოუქვეყნებია არაფერი. ამ ამბავს თან დაერთო განქორწინება და ქალიშვილის ავადმყოფობა, რამაც მისი დემოტივაცია კიდევ უფრო გააძლიერა.

1959 წლიდან მიძუკამიმ განაახლა აქტიური სამწერლო მღვაწერობა. ზედიზედ გამოაქვეყნა რამდენიმე რომანი, მათ შორის „კირი ტო კაგე“ (სიტყვასიტყვით, „ნისლი და ჩრდილი“, 1959) და „უმი ნო კიბა“ (სიტყვასიტყვით, „ზღვის იბები“, 1960), რომელთაგან ბოლო მინამატას დაავადებაზე იყო კონცენტრირებული. ამის შემდეგ დაიწყო მისი კარიერა, როგორც დეტექტიური მოთხრობების მწერლისა, რომლებიც ჟანრში სოციალურ თემებს აერთიანებდა.

ლიტერატურული წარმატება
მისმა ავტობიოგრაფიულმა ნოველამ „ველური ბატების ტაძარი“, რომელშიც, სხვა ისტორიებთან ერთად, აღწერილი იყო ამბავი ჩვეულებრივ მღვდელს, მის საყვარელსა და ახალგაზრდა მოწაფეს შორის ურთიერთობის შესახებ მიიღო ნაოკის პრემია 1961 წელს. ამას მოჰყვა „კიგა კაიკიო“ (სიტყვასიტყვით, „შიმშილის სრუტე“, 1962), „გობანჩო იუგირირო“ (სიტყვასიტყვით, „იუგირის საძაღლე გობანჩოში“, 1962) და „ეჩიზენის ბამბუკის თოჯინები“ (1963). 1970-იანი წლებიდან დაწყებული, მიძუკამიმ არაერთხელ მიმართა ბიოგრაფიულ ნაშრომებს. მათ შორის აღსანიშნავია შემდეგი ტექსტები: „უნო კოჯი“ (1971) მისი ყოფილი მენტორის შესახებ, „იკიუ“ (1975), მე-15 საუკუნის ბერისა და პოეტის სოჯუნ იკიუს ბიოგრაფია, რომლისთვისაც მიიღო ტანიძაკის პრემია, და „რიოკან“ (1984) ტაიგუ რიოკანის, ედოს პერიოდის ბერის, შესახებ, რომელიც ცნობილი იყო თავისი პოეზიითა და კალიგრაფიით.

მიძუკამი იყო იაპონიის ხელოვნების აკადემიის წევრი და 1986 წელს დაჯილდოვდა, როგორც კულტურის დამსახურებული პირი.

რჩეული ნაშრომები
რომანები და ნოველები
1948: „ფურაიპან ნო უტა“
1959: „კირი ტო კაგე“
1959: „უმი ნო კიბა“
1961: „ველური ბატების ტაძარი“ (გან ნო ტერა)
1962: „კიგა კაიკიო“
1962: „გობანჩო იუგირირო“
1963: „ეჩიზენის ბამბუკის თოჯინები“ (ეჩიზენ ტაკე ნინგიო)
1971: „უნო კოჯი“
1975: „იკიუ“
1977: „ტერადომარი“
1979: „კინკაკუ ენჯო“
1984: „რიოკან“
2002: „უცუტაკე ნო ფუე“

ეკრანიზაციები
1962: „ველური ბატების ტაძარი“, რეჟისორი იუძო კავაშიმა
1963: „ეჩიზენის ბამბუკის თოჯინა“, რეჟისორი კოძაბურო იოშიმურა
1965: „გაქცევა წარსულიდან“, რეჟისორი ტომუ უჩიდა
2022: „ზენის დღიური“, რეჟისორი იუჯი ნაკაე